Duygulanım bozuklukları çok eski çağlardan beri bilinmektedir. Eski din kitaplarında, Yunan ve Latin yapıtlarında ağır çökkünlük ve taşkınlık nöbetleri geçiren kişiler tanınabilmektedir. Mani ve melankoli deyimlerini ilk olarak Hipokrat kullanmıştır.
M.Ö 400 yılında Hipokrat depresyonu da tanımlamış ve iç salgılarla ilgili oluştuğunu savunmuştur.
Orta çağda ruhsal çökkünlüğü en iyi tanımlayanlardan biri İbni Sina olmuş ve ilginç olgu örnekleri vermiştir. 19. yüzyılda Fransız ve Alman ruh hekimleri mani ve melankolinin değişik türlerini, klinik belirtilerini yazmışlarsa da hepsini psikoz manyak depresif ( PMD ) adı altında toparlamayı, hastalığın belirtilerinin gidiş ve sonlanışının tanımlanmasını Kraepelin ( 1896 ) başarmıştır.
Asclepiades depresyonları kişinin şartlarını iyileştirmek yolu ile tedavisini önermiştir. M.S. 2. yüzyılda Areataeus mani ve melankoliyi tarif etmiştir, bu iki hastalığın birbiri ile bağımlı olduğunu ifade etmiştir.
Jean Pierre Falret bir kısım depresyonların başlangıçta neşeli bir devre sonunda ortaya çıktığına dikkat çekmiş ve bu duruma “ folie circulaire ” ( döngüsel ruh hastalığı ) adını vermiştir.
Griesinger bütün akıl hastalarında hastalanan yerin beyin olduğunu ileri sürmüş, depresyonun da bir beyin hastalığı olduğunu vurgulamıştır. Kraepelin’den önce Karl Kahlbaum siklotimi deyimini kullanmış ve hafif heyecansal bozukluklarla seyrettiğini bildirmiştir.
Freud, ortaya attığı psikoanalitik teorisi içinde manik-depresif psikoz, diğer psikozlar ve nevrozları ayırmaya yönelik çalışmalar yapmıştır. Winokur ve arkadaşları ise maninin depresyona göre daha ağır bir hastalık olduğunu bildirmişlerdir.
M.S 150
1854
1867
1882
1899
1960 lar
1976
1976
1978
1983
1990
© Copyright 2018 - Bu sitede kullanılan tüm içeriklerin telif hakları "Pedamed" e aittir