Her insan için temel bir gelir fikri son yıllarda düzenli olarak ortaya çıkmaktadır.
Ekonomistler, düşünce kuruluşları, eylemciler ve farklı çizgilerden gelen politikacılar, her vatandaş veya ikamet eden kişiye asgari kazanç sağlayacak hükümetler fikrini taklit etti. Bu nakit transferi mevcut refah ödemelerinin yerini alabilir veya ekleyebilir.
Hatta ABD'de, fikir destek bulur. Örneğin Alaska, petrol gelirlerini zaten sakinleri arasında paylaştırıyor.
Bununla birlikte, temel gelirin en önemli avantajı, pratik uygulamasında değil, yoksulluk ve eşitsizlik hakkında düşünme ve konuşma biçimimizi nasıl değiştirebileceği olabilir.
Temel gelirin faydaları
Her ikamet sahibine koşulsuz bir hibe verilmesi, milyarder veya yoksul olmanıza bakılmaksızın, mevcut refah devletimizden önemli bir ayrılıktır. İkincisi, çalışma bir seçenek değilse, yalnızca sınırlı ve koşullu destek sunar.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Temel bir gelire olan destek çok farklı siyasi ve ideolojik çevrelerden geliyor.
Biraz özgürlükçüler temel gelir gibi çünkü insanların uygunluğunu kontrol eden ve davranışlarını denetleyen büyük bir bürokrasiye sahip olmayan daha yalın bir devlet vaat ediyor. Diğerleri bunu girişimciliği sağlamanın - yoksulların kendilerine yardım etmesi olarak görüyorlar.
Pilot projeler basitçe fakirlere para vermek başarıyla yoksullukla mücadele edebilir. İçinde Namibya, yoksulluk, suç ve okula devam arttıkça işsizlik azaldı. Hindistan'da, temel gelir alıcıları küçük işletmeleri başlatma olasılığı daha yüksektir.
İşler artık yoksulluk için tek cevap değil
Eşitsizliği tartışırken, genellikle istihdama ve üretime odaklanırız. Bununla birlikte, dünya nüfusunun çoğunun gerçekçi bir istihdam beklentisi yoktur ve biz zaten sürdürülebilir olandan daha fazlasını üretiyoruz.
Ancak temel gelir, hayatta kalmayı istihdam veya üretimden ayırır.
Yoksulluk ve eşitsizlik konusundaki mevcut cevaplarımız, Fordizm, Yeni Anlaşma ve Sosyal demokrasi. Ücretli emeğe odaklanırlar: daha fazla insanı işe alırlar, işyerinde korurlar, daha iyi ücretler öderler ve sınırlı bir sosyal güvenlik ve refah sistemini finanse etmek için ücretlerden vergi alırlar.
İnsanları yoksulluktan kurtarmak için onları işe almanız gerekecek gibi görünüyor. Spektrumdaki politikacılar aynı fikirde. Daha fazla iş vaat etmeyen bir politikacı var mı?
Ancak Afrika'daki emek konusundaki kendi araştırmamda, bunu buldum ücretli emek, daha büyük bir resmin sadece küçük bir kısmıdır..
Küresel Güney'in çoğunda, bütün nesiller büyüyor istihdam için gerçekçi beklentiler olmadan. Dünyayı yalnızca insanları işlere sokarak, küçük işletmelere başlamalarını teşvik ederek ya da nasıl çiftleşeceklerini (zaten bilmiyorlarmış gibi) öğreterek geliştiremeyiz. Acı verici gerçek şu ki, çoğu insan emeğinin, artık artan verimli küresel üretim zincirleri tarafından ihtiyaç duyulmaması.
Ekonomik konuşmada, dünya nüfusunun büyük bir kısmı fazlalık sermayenin ihtiyaçlarına. Toprakları, kaynakları ve emeklerini satabilecekleri hiç kimse yok.
Güney Afrika ve işsiz büyüme
Dolayısıyla, işlerin veya ekonomik büyümenin bu küresel yoksulluk krizine değineceğine inanmak saf görünüyor.
Güney Afrika örneği anlatıyor. Genç işsizliğinin çalıştığı nispeten zengin bir ülkede yüzde 60 daha, emekli aylıkları, çocuk bakımı ve maluliyet yardımları en çok haneye önemli gelir kaynağı. Yine de çoğu bu sınırlı refah devletinin çatlaklarından kayıyor.
Sağlıklı bir yetişkin erkek olarak, ekonomik büyüme büyük ölçüde olduğundan, devletten yararlanma veya iyi bir iş bulma şansınız çok düşük. işsiz. Çocuksuz bir yetişkin için, engellilik bu önemli hibelere tek erişimdir.
2000'lerin başlarında, çok mütevazı bir desteği desteklemek için bir hareket ortaya çıktı. Temel Gelir Hibe (BÜYÜK) 100 rand (aylık olarak 12’in 2002 ABD dolarından az). Belirgin derecede, bu kampanya hükümet tarafından atanan desteği aldı Taylor Komitesi. Raporu, BÜYÜK'ün muhtemelen mali açıdan sürdürülebilir olduğu ve altı milyondan fazla insanı yoksulluktan kurtardığı sonucuna vardı. Bu sonucun mevcut refah programları genişletilerek elde edilemeyeceği iddia edildi. Bununla birlikte, teklif, istihdamı görmeye devam eden ANC tarafından reddedildi. Yoksulluk ve eşitsizlik için tek çözüm olarak.
Beklendiği gibi, Güney Afrika gibi sosyoekonomik eşitsizliği yüksek ülkelerde temel gelir kampanyaları öne çıkmıştır. Bu ülkeler hem kayda değer kaynaklara hem de yeniden dağıtım ihtiyacına sahipler. Komşu Namibyaaşırı eşitsizliğe sahip başka bir ülke, benzer bir kampanya aldı artan destek.
Ayrıca, Roma Kulübü’nün 1972’te gerçekleştirdiği gibiHer zamanki eşitsizliğe verdiğimiz cevapların üretken önyargısı - daha fazla büyüyün, daha fazla üretin ve ekonomiyi büyütün, böylece insanların daha fazla tüketebilsin - sonuçta sürdürülemez. Elbette, zaten aşırı üretim ve aşırı tüketim ile karakterize bir dünyada, daha fazla üretmek ve tüketmek cevap olamaz. Ancak, bunlar bizim içinde kaldığımız cevaplar gibi görünüyor: büyümek, büyümek, büyümek.
Bir adama balık verin
Bu feshedilmiş siyasetin ötesine geçmek için, üretimden ziyade dağıtım hakkında düşünmemiz gerekebilir. şiddetle savundu antropolog James Ferguson tarafından. Ferguson, bir erkeğe balık vermek, balık tutmayı öğretmekten daha faydalı olabilir.
Küresel eşitsizlik sorunu, dünya nüfusunu sağlayacak kadar üretim yapmamamız değil. Kaynakların dağıtımı ile ilgili. Bu nedenle temel bir gelir fikri bu kadar önemlidir: Hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğunuz geliri elde etmek için, istihdam edilmeniz veya en azından üretken emekle meşgul olmanız gerektiği varsayımını reddeder. Bu tür varsayımlar, çoğu için istihdam için gerçekçi bir beklenti olmadığı zaman savunulamaz.
Bu, temel gelirin her derde deva olduğu anlamına gelmez. Burada listelenecek çok fazla potansiyel sorun var. Ancak, sadece birkaç örnek vermek gerekirse: Nüfusu en çok ihtiyaç duyacak olan ülkeler bu tür programları en az karşılayabilirler. Ve, politik olarak kabul edilebilecek kadar küçük olan temel gelir hibeleri, temel gelir diğer hibelerin yerine geçerse, en yoksul kesimi daha da yoksullaştırabilir.
Dahası, eğer insanlar sadece vatandaşlar ya da bir ülkenin sakinleri oldukları için para kazanırlarsa - o ülkenin servetinde hissedarlar - bu iddialar milliyetçi ve yabancı düşmanlığının dışlanmasına karşı çok hassastır. Nitekim, Güney Afrika’da tekrarlayan yabancı düşmanlığı şiddeti olayları sırasında, birçoğu, refah bursu almakla suçlayarak yabancıları sevmediklerini açıkladı. toplu Konut Bu Güney Afrikalılara gidiyor olmalı.
Bu sorunlara rağmen alternatiflerle denemeye başlamak ve üretimden ziyade dağıtım hakkında düşünmeye başlamak önemlidir. Ne de olsa şu anda sahip olduğumuz refah sistemi, uzun zamandır tartışılan tartışmalardan, bir zamanlar gerçekçi olmadığı düşünülen deneylerden, geçici iyileştirmelerden ve kısmi zaferler sonucu ortaya çıktı.
Yazar hakkında
Ralph Callebert, Yardımcı Tarih Fakültesi, Virginia Tech. Araştırma alanları Afrika ve küresel tarih, küresel emek geçmişi, cinsiyet ve hane halkları ve kayıt dışı ekonomidir.
İlgili Kitap:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = temel gelir; maxresults = 3}