50 yaş ve üzerinde bisiklet sürmek
40 yaşına ulaşmış ve koşmayı veya koşmayı seven birçok insan aniden dizlerinin ve eklemlerinin artık eskisi kadar tepki vermediğini fark eder. Sonuç olarak, eskisi gibi kaldırımda yürümek istemiyorlar ve egzersiz yapmak için yeni yollar arıyorlar.
Birçok sporcunun spor salonlarına ve çok sayıda aerobik makinesine yönelmesi şaşırtıcı değil. Daha konforlu diz koşu bantları da dahil olmak üzere eliptik eğitmenler, merdiven asansörleri, yatık bisikletler vb. mevcuttur.
Bu başıma geldiğinde, eski koşu günlerimden hafta sonlarını hemen kaçırdım. Ortamdaki tek değişiklik ESPN’de, Shopping Channel’da ya da bizi eğlendirmek için spor salonundaki televizyonda her ne olursa olsun bir sonraki bölüm olduğunda çok daha sıkıcıydı. Kalp atışımı hızlandırmak için dışarıda bir veya iki saat geçirmek için zaman bulmam gerektiğini biliyordum.
Bisikletleri her zaman sevdim ama 60’lardan kalma basit bir Schwinn’den başka bir şeye hiç binmedim. Aktif bir bisiklet topluluğu olan bir üniversite kampüsünde yaşadığım için şanslıyım. Ama 50 yaşında bisiklet sürmek mantıklı mı?
İlk önce eski hibrit bisikletimi (yarım yol ve yarım yol) yerel bisiklet mağazalarından birine kurmak için çıkardım. Elime aldığımda, genel zindelik için bisiklete binme önerileri olup olmadığını sordum.
Bisiklet dükkanlarında çalışan çoğu insan genellikle yaptıkları işe oldukça tutkuludur ve başlamanıza yardımcı olmaya isteklidir. Bu durumda, genç adam bir motorcu kulübüne katılmayı teklif etti. Bisiklet kulübünün ne olduğundan bile emindim ama birkaç solo koşudan sonra grupla bisiklet sürmenin çok daha eğlenceli ve güvenli olacağına karar verdim.
Çoğunlukla yol bisikletine binen ve ayak uydurabilen bir insan kulübüne hemen katılabilme yeteneğimden gerçekten emin değildim. Ancak, farklı yetenek seviyelerine hitap eden her türden kulüp olduğunu öğrendim. Ve katıldığım kişinin birçok seviye sunduğu ortaya çıktı.
Genellikle yolculuklarını zaman, konum ve zorluk derecesine göre çevrimiçi olarak yayınlarlar. “Katılmak” yürüyüşe çıkmak anlamına geldiğinden, bir Cumartesi günü bu mesafeyi kat edebileceğime inanmadan 35 mil gitmeye karar verdim. (Genellikle farklı mesafe seçenekleri vardır)
Kolay bir yürüyüş olduğunu söylemeyeceğim, ama yaptım! Bağlandım çünkü iyi bir kulübe binmek insanların gerçekten bir arada kalması anlamına geliyor… bu da yollarda çok daha güvenli hissettiriyor. Ayrıca hemen birçok küçük numara ve grup sürüşü görgü kurallarını öğreneceksiniz.
Aslında bu grupta her yaştan insan vardı… sadece baby boomers için bisiklet sürmek değildi. Bir beyefendi her yıl doğum gününde bir geziye öncülük etti (insanlar gezilere “öncülük etmek” için gönüllü oldular, bu da herkesin güvenli ve sağlam bir şekilde geri dönmesini sağlamak anlamına geliyor). Geçen bahar 73 mil gitmek zorunda kaldın, sonuna kadar onunla gitmek istedin!
Bisiklete binmeyenler mesafelerin korkutucu olduğunu düşünürler, ancak sandığınızdan çok daha ileri gidebilirsiniz. Sonuçta, inişlerde rahatlayabilirsiniz ve umarım bazen arkanızda rüzgar vardır.
Her şey başarısız olursa, öğrendiğim ilk iyi ipucunu deneyin. Eğer zorlanıyorsanız, sırada bulabileceğiniz en büyük kişiden birkaç santim uzaklaşın ve neredeyse bedava bir sürüşün tadını çıkarın. Güçlendiğinde karşılık vermen gerektiğini bil yeter. Ve eğer çok ata binersen daha güçlü olursun.