Köpeklerde ani saldırganlık genellikle bariz bir saldırı tarafından tetiklenir ve köpek, saldırganın ya başka bir köpek ya da bir kişi olmasıyla korku ya da öfkeden tepki verir gibi görünür (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Köpek-insan etkileşimlerinde saldırganlık önemli ve sinir bozucu bir sorun olabilir. Örneğin, hırçın veya korkak bir köpek, özellikle köpek saldırgan davranışlarını çocuğa yöneltiyorsa, çocuğun ciddi şekilde yaralanmasına ve hatta ölümüne neden olabilir. Ayrıca, köpeklerde saldırganlık onların iyi, sosyalleşmiş evcil köpekler olma yeteneklerini bozabilir ve insan-köpek karşılaşmalarında itaatkar, arkadaş canlısı veya saldırgan davranış kalıpları sergileme eğilimlerini artırarak köpek ısırıklarının olasılığını da artırabilir (Saunders ve Wynne). [@CR19], Wynne ve diğerleri [@CR20]). Hem sahipler hem de veterinerler için agresif köpekleri kontrol etmek, "mükemmel" bir tedavi olmadığı gerçeğiyle daha da karmaşıklaşan büyük zorluklar doğurur.
Köpekler sahiplerine karşı saldırganlık sergilediklerinde, bunun nedeni tipik olarak saldırganlıklarının öğrenilmiş bir tepkiden kaynaklanmasıdır ve buna tepkisel saldırganlık denir (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Köpeklerin çoğu yaşamları boyunca başka köpeklere ve insanlara maruz kalmışlardır ve bu nedenle köpek-insan etkileşiminde yaşadıkları için zaten agresif bir davranış repertuarına sahip olmaları mümkündür. Bu nedenle, tepkisel saldırganlık, köpekler tanıdıkları ve saygı duydukları insanlar tarafından idare ediliyor veya eğitiliyor olsa bile, en yaygın olarak insanlarla etkileşimler sırasında ortaya çıkar. Tepki genellikle algılanan bir saldırı ile ortaya çıkar ve köpek daha sonra örneğin saldırarak, ısırarak ve/veya sahibine saldırarak saldırganlık gösterir. Belirgin bir saldırı sırasında, birçok köpek korku ve/veya sıkıntı belirtileri gösterir. Köpeğin gözünde, tepkisi, algılanan saldırıya karşı bir savunma olarak algılanır ve köpeğin tepkisine "savunma" adı verilir. Etkileşimler sırasında saldırganlık ortaya çıkarsa, buna "savunma dışı" saldırganlık denir, ancak köpekler saldırganlık gösterdikleri zaman "savunma" köpeği ile aynı durumda olabilirler, ancak sonuç farklıdır.
Savunma dışı saldırganlık yaşayan bir köpek, daha önce hiç kimseye saldırmamıştır. Bazı köpekler için, savunma dışı saldırganlık, korku, endişe, hayal kırıklığı veya kontrol eksikliğinden kaynaklanan basit ve doğrudan bir tepkidir (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Ancak, sıkıntı veya korku belirtileri gösteren tüm köpekler saldırganlık göstermez (örneğin, Bales ve diğerleri [@CR4]). Savunma dışı saldırganlık, köpeklerin insanlara saldırması, ısırması ve/veya onlara yapışmasıyla da sonuçlanabilir (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Özellikle barınaklarda, insanlar ve köpekler arasındaki agresif karşılaşmaların bir sonucu olarak ortaya çıkabilir. Örneğin, aynı kafeste veya zincir bağlantılı bir çitte barındırılan agresif köpeklerin, bir kişiye karşı agresif tepki gösterme olasılığı daha yüksektir (Kruger ve diğerleri [@CR13]).
Köpeklerin insanlara karşı tepkisel ve savunma amaçlı olmayan saldırganlığı yaygın olmakla birlikte, bunların klinik önemi ve hastanın sağlığı üzerindeki etkileri oldukça farklıdır. Tepkisellik, algılanan bir kaynaktan (örneğin, insan) algılanan bir tehdide yanıt olarak ortaya çıkar ve algılanan korku, kaygı veya sıkıntının davranışsal bir göstergesi olarak görülebilir. Reaktif kabul edilen bir köpeğe yaklaşılmalı, okşanmalı, elleçlenmeli ve eğitilmelidir ve köpeğin sahibi stres açısından değerlendirilmelidir (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Buna karşılık, algılanan bir kaynaktan algılanan bir tehdide yanıt olarak ortaya çıkan saldırganlık daha ciddidir. Savunma amaçlı olmayan saldırgan köpeklere dikkatle yaklaşılmalı ve insanlardan veya diğer köpeklerden ayrılmaları gerekebilir. Duygusal sağlık sorunları için bir profesyonel tarafından değerlendirilmelidirler (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Bu nedenle, köpekler için sağlık bakım maliyetlerini değerlendirirken reaktif ve savunma dışı saldırganlık arasındaki ayrım önemli olabilir. Bununla birlikte, insanlara karşı reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırganlık sağlık etkileri açısından oldukça farklı olabilirken, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan köpeklerin yıllık toplam maliyetinin 5,9 milyon $ olduğu tahmin edilmektedir (Frick ve diğerleri [@CR4]. ]). Bu çalışma, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan köpekler için sağlık bakım maliyetlerini ölçmese de, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan köpeklerin birçok kuruluş için önemli bir maliyet kaynağı olduğu açıktır.
Köpeklerin insanlara karşı tepkisel ve savunma amaçlı olmayan saldırganlığı belgelenmiş olsa da, bu davranışların sıklığı bilinmemektedir (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Bir çalışma, reaktif köpeklerin, reaktif olmayan köpeklere göre insanlara daha sık tepki verdiğini bildirdi (Kruger ve diğerleri [@CR13]). Bununla birlikte, tepkisiz köpekler, çevrelerindeki uyaranlara saldırganlıkla tepki verebilir ve bu nedenle, sahipleri yokken insanlara karşı saldırgan olabilirler. Başka bir çalışma, insan aile üyeleri varken insanlara ve diğer köpeklere karşı saldırgan olarak sınıflandırılan köpeklerin daha yüksek bir yüzdesini buldu (Lintott ve diğerleri [@CR14]). Bu olaylar gıda saldırganlığı içeriyorsa, özellikle köpek gıda saldırganlığı olduğunda, sahibi tarafından başlatılan saldırganlığın ortaya çıkması daha olasıdır. Bu nedenle, aile üyelerine veya diğerlerine karşı sahip tarafından başlatılan saldırganlığın, insanlara yönelik saldırganlıkla aynı olması muhtemeldir. Bununla birlikte, aile üyelerine ve diğerlerine yönelik saldırganlık olayları doğrudan gözlemlenmediğinden ve belgelenmediğinden, sahibi tarafından başlatılan saldırganlık eksik bildirilebilir. Bazı durumlarda, saldırgan köpekler, sahibinin başlattığı saldırganlık söz konusu olduğunda daha az agresif tedavi alabilir. Ek olarak, cinsiyet, cins veya yaş gibi belirli faktörlerin belirli saldırganlık biçimleriyle ilişkili olup olmadığı bilinmemektedir. Gelecekteki çalışmalar, reaktif ve savunma dışı saldırganlık modellerini incelemede faydalı olabilir. Ayrıca, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan olarak sınıflandırılan köpekleri karşılaştıran çalışmalar, bu sınıflandırmaya hangi faktörlerin katkıda bulunduğunu belirlemede değerli olacaktır.
Bu çalışma, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan köpeklerin, insanlarda artan ısırma ve saldırı olaylarına katkıda bulunabileceğini düşündürmektedir. Ayrıca, sahibi tarafından başlatılan saldırganlık, insanlara ve diğer köpeklere yönelik saldırganlığa katkıda bulunan bir faktör olabilir. Bu çalışma aynı zamanda, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan köpeklerin, saldırgan ancak reaktif olmayan köpeklere göre ötenazi olma olasılığının daha yüksek olduğunu göstermektedir. Bu nedenle, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan köpekler, köpek ölümlerinin artmasına katkıda bulunabilir. Çoğu köpeğin başka bir köpeğe veya kişiye karşı bir dereceye kadar saldırganlık sergilediğini bilmek önemlidir, bu nedenle, yalnızca sahibi tarafından başlatılan saldırganlığa dayalı olarak saldırgan olarak sınıflandırılan köpekler, "normal" veya birçok köpek türü ve popülasyonu için tipik olarak kabul edilebilir. Bununla birlikte, bu çalışmada savunma amaçlı olmayan saldırgan olarak sınıflandırılan bazı köpekler, cinsleri, yaşları veya diğer özellikleri açısından tipik olarak kabul edilmemektedir. Hem reaktif hem de savunma dışı saldırganlığı etkileyen faktörlere ilişkin gelecekteki araştırmalar, diğer saldırganlık biçimlerine ışık tutabilir ve potansiyel olarak saldırgan köpeklerin daha doğru bir şekilde tanımlanmasına katkıda bulunabilir. Son olarak, reaktif ve savunma amaçlı olmayan saldırgan köpekler insanlara karşı artan saldırganlığa katkıda bulunabilirken, bu köpeklerin insanlara ve insandan etkilenen uyaranlara karşı saldırganlıklarını kontrol etmek için eğitilme potansiyeli göz ardı edilmemelidir.