Ortak yaşamın etken biçimi, başka bir insana hakim olmak ya da -
- mazoşizme benzer bir psikoloji terimi kullanacak olursak - sadizmdir. Sadist biri yalnızlık ve esaret duygusundan, başka birisini kendisinin ayrılmaz bir parçası haline getirerek kurtulmak ister. Kendisine tapan biriyle bütünleşerek güçlenir.
Sadist de kendisine boyun eğen kişi gibi bağımlıdır; tıpkı boyun eğen kişinin kendisine bağımlı olduğu gibi. Bunlardan hiçbiri diğeri olmadan yaşayamaz. Aralarındaki fark; mazoşist, yönetilip kullanılıp incitilip aşağılanırken sadistin yönetip kullanıp incitip aşağılamasıdır. Dışardan bakıldığında oldukça büyük bir ayrım var gibidir ama daha derin, duyusal anlamda, her ikisinin de safiıp olduğu şey açısından fark çok büyük değildir. İkisi de bütünleşme olmadan birleşme durumundadırlar. Bunu kavrayan biri, aynı kişinin -genelde farklı nesnelere karşıhem sadist hem de mazoşist davranışlar sergilemesine şaşırmaz. Örneğin Hitler insanlara karşı daha çok sadistçe; kadere, tarihe “yazgı” ya karşı ise mazoşistçe davranmıştır. Kendi sonu, her şeyin yerle bir olduğu bir çevrenin ortasındaki intiharı, başarılı olma rüyası gibi her şeye hakim olma isteği buna iyi bir örnektir. (Sadizm-Mazoşizm sorunu ile ilgili olarak bkz. E. Fromm, 1941a)