“Hümanizm” ve “Rönesans” kavramlarında, XV. 18. yüzyılda, İtalya’da ortaya çıkan ve oradan Avrupa’ya yayılan yeni bir düşünce birliği ve yeni eğilimler birliği vardı. Rönesans “Rönesans anlam olarak yeniden doğuş anlamına gelir. Avrupa’da gerçekleşen bir olaydır, ancak bu gelişmelerin sağlanması koşuluyla Latin bölümünün, özellikle Batı Roma’yı sürdürenlerin, Doğu Roma’nın kalkınmada doğrudan bir etkisi veya rolü olmadığı söylenebilir Rönesans dönemi Batı felsefesi bu dönemde bir anlamda yeniden doğdu. Bu, antik ve orta çağda fikirlerin yeniden incelenmesi veya yeniden değerlendirilmesinden ibaret değildir, ancak çok daha kapsamlı bir anlamda, o zamana kadar tartışılan sorunları tartışmanın tamamen yeni bir yolu, çok farklı bir türün ortaya çıkmasıdır. önceki çağlardan insanlar ve fikirlerin gelişmesi. Rönesans felsefesi, daha önceki çağlarla geçiş felsefesi olduğu gibi, daha sonra ortaya çıkacak olan yeni düşünce fikri arasında bir köprü görevi gördü; Böylece önceki tartışmalar yeni biçimler ve içeriklerle yeni gelişmelere aktarıldı. Rönesans, coşkulu, parçalı ve yaratıcı yeniliklerle dolu bir dönemdir. Tarihsel olarak, rönesansın başlangıcını kesin olarak belirlemek zordur; Bu noktada pek çok belirleme var. Genel olarak, 1517’deki reformun başladığına dikkat çekilmiştir. Rönesans’ta meydana gelen gelişmeleri 14. yüzyılın sonlarından görmek mümkündür. Bu dönem, kilisenin hem ekonomik hem de entelektüel olarak gücünü kaybetmeye başladığı bir dönemdir. Ekonomik, sosyal ve kültürel gelişmeler felsefi gelişmeleri bir şekilde etkilemiş ve bu dönemde yeni sıçramalar göstermiştir.
Dini otoritenin zayıflamasına paralel olarak, rönesanstaki felsefe bağımsız olmaya başladı; Bunu deneyi ve zihni öne sürerek yapmaya çalıştı. Böylece, Ortaçağ’da kapalı düşünce formu açılmaya ve parçalanmış bir görünümle çoğullaşmaya başladı. Felsefe, din adamlarının etkisinden çıkan yazarların ve düşünürlerin ilgisinde yerini almaya başladı. Kurulan üniversiteler bu açıdan önemli bir rol oynadı. Rönesans felsefesi, sırayla, felsefi soruları farklı şekillerde değerlendiren farklı felsefelerin ve felsefi eğilimlerin varlığına yol açtı. Bu yönelimlerin ortak bir paydası varsa, skolastik felsefenin aksine ifade edilebilir. Skolastik felsefe, din ve felsefe arasındaki inanç veya inançları tanımlamak için belirtilmemiş bir yol izlemiş ve bunları bir diğerine indirgeme eğiliminde olmuştur. Ortaçağın sonuna doğru bu yaklaşım dağılmaya başladı ve din ile felsefe arasındaki ilişki birbirinden uzaklaşmaya başladı. Felsefe giderek daha bağımsız hale gelecek ve rönesansta güçlenecek. Özellikle, nominalliğin bu kırılma üzerindeki etkisini belirtmek gerekir. Çizginin çifte kalifikasyonu, bilgi açısından doğru olmayan bir şeyin inanç açısından doğru olabileceği fikrine dayanır. Böylece inanç ve bilgi sınırları kesin olarak farklılaştırılmıştır. Bu anlamda, son skolyoz dönemleri Rönesans felsefesinin oluşumunun ipuçlarını vermektedir. Bu özerklik süreçlerinin bir parçası olarak, birey öne çıktı ve felsefe her şeyin insan düşüncesinde bir sorun olduğu bir disiplin olarak görülmeye başlandı. Böylece, parçalanmış, renkli, monolitik olmayan bir rönesans fikri ortaya çıkmıştır. Rönesans felsefesi, özellikle 15. yüzyılda, 14. yüzyıl sonlarından 16. yüzyıl ortalarına kadar çok yönlü felsefi gelişmelere atıfta bulunmaktadır. Rönesans felsefesi genellikle felsefe tarihinde bir geçiş felsefesi olarak kabul edilir. Bilim ve düşünce alanındaki yeni gelişmeler ortaya çıkmaya başlamış ve yeni bakış açıları ve bilgi, rönesans felsefesinin, ortaçağ düşüncesi ile yeni çağ düşüncesi arasında bir köprü rolü oynamasına neden olmuştur.
Hümanizm
Rönesans felsefesinin ortaya çıkardığı en önemli sorun, insan sorunudur. Bu anlamda hümanizm, insana dayanan ve ne olduğunu, bu dünyadaki yerini ve anlamını ortaya çıkaran bir eğilimdir. Başka bir anlamda, hümanizm, antik felsefenin kaynaklarını ve anlayışını yeniden inceleme ve anlama çabası olarak ortaya çıkmıştır. Öte yandan hümanizm, yeni bir dünya görüşü ve yeni modern insanın yaşam anlayışı olarak anlam kazanmıştır.
Rönesans, özellikle İtalya’da güçlü bir hareket olmuştur; İlk önce hümanizm de ortaya çıkar. Hümanizm, bu anlamda, gerçek bir insan arayışı veya gerçek bir insan tabanı arayışıdır. Bireysellik bu akımda önemli bir unsurdur. Şair Francesca Petrarca, hümanist düşüncenin ilk atalarından biridir. Michel de Montaigne, bireysellik ve hümanizmiyle en önemli isimlerden biridir. Ayrıca Erasmus, hümanist düşüncenin ünlü ve kurucu figürlerinden biri olarak hatırlanmalıdır. “(Vikipedi, bedava ansiklopedi)
Yaşam, düşünce, din ve sanat problemlerini benzersiz bir şekilde ele almanın ve işlemenin bir yöntemi vardır. Edebiyat ve sanat, dini ve ahlaki ölçütlere yöneliktir. İnsanoğlunun en yaygın yaratma ve yok etme kavramları olduğu düşünülüyordu. Neredeyse her şey yalnızca bir Hristiyan yaşamının ahlaki koşullarını yerine getirmek amacıyla düşünüldü.
Elbette Rönesans, bu dar düşünce sınırlamasını aniden tahrip etmedi. Gerçekçilik tarafından yaratılan güçlü bir akım, basmakalıp düşünme tarzına karşı bir tepki vermiştir.
Hümanizm 2 Dönüşüm
14. yüzyılda İtalya’da doğmuş olan hümanizm, insanı evrendeki tek ve yüce değer olarak kabul eden insanı geliştirme ve yüceltme fikridir.
Bu düşüncenin ortaya çıkmasında, özgür düşüncenin kilise ve devlet baskısına dayanan ortaçağ zihniyetine karşı tepkisi ve antik Yunan ve Latin edebiyatına olan hayranlığı rol oynamıştır.
Hümanizmin hareketi, İtalya’dan başlayarak, İspanya, Fransa ve İngiltere gibi ülkelerde Rönesans edebiyatının eserlerinin temelini oluşturdu.
Hümanist Sanatçıların Temel Özellikleri:
Sanatı, doğanın bir taklidi olarak kabul etmişlerdir.
Hümanistlere göre, sanat ve edebiyatın ana konusu insandır. İnsanoğlu mükemmel bir varlık olma potansiyeline sahiptir. Edebiyatın amacı insanları bu mükemmelliğe götürmektir.
Hümanist sanatçılar, antik Yunan ve Latin edebiyatının en önemli beslenme kaynağı olarak örnek aldılar.
İnsan sevgisinden yola çıkan hümanistler yaşlarından, toplumlarından, yerel ve ulusal değerlerinden uzaktılar; evrenselliği hedefler.
Hümanist sanatçılar çalışmalarını içinde yaşadıkları aristokrat katmana göre şekillendirdi.
Hümanizmin Önemli Temsilcileri
Dante (1265 -1321): İtalyan edebiyatının kurucusu En önemli eser, epik destan olan “İlahi Komedya” dır.
Petrarch (1304 -1374): İtalyan şair. Oğulları için bilinir.
Boccacio (1313-1375): İtalyan yazar. Hikaye türünün yaratıcısı. “Decameron” çalışmaları ile ünlüdür.
Villon (1431-1463): Fransız edebiyatının kurucusu olarak kabul edilen şair.
Rabelais (1490 -1553): Fransız yazar. Pantagruel ve Gargantua’nın komik ve fantastik eserleri yeni türlerin ortaya çıkmasına neden olmuştur.
Ronsard (1524-1585): Fransız şair.
Montaigne (1533 – 1592): Fransız yazar ve düşünür. Davanın babası.
Cervantes (1547 – 1616): Dünyaca ünlü İspanyol yazar olan Don Kişot adlı türünün ilk örneği.
Shakespeare (1564 -1616): İngiliz ve dünya tiyatro edebiyatının büyük sanatçısı. Romeo ve Juliet, Hamlet, Othello, King Lear, Machbeth ve Trader of Mistakes, The Scribe Girl gibi komedileriyle tanınır.
Türk Edebiyatında Hümanizm
Türkiye’de hümanist düşünce, ancak Cumhuriyet döneminde etkili olmuştur.
Nurullah Ataç,
Orhan Burian,
Sabahattin Eyüboğlu ve
Vedat Günyol’un
Denemecilerden bazıları çağdaş hümanizmi savundu. Bu yazarlara göre, ilk Türk hümanisti Yunus Emre’dir, ancak hümanizm ile ilgisi yoktur. Ancak, Yunus Emre’deki insan sevgisinin Sufizm kaynaklı olduğu unutulmamalıdır.
Rönesans düşünürleri
Erasmus
Nikolas Copernicus (Copernicus)
Montaigne
Thomas Daha fazlası
Francis Bacon
Makyavel
İtalyan Hümanizmi
İtalya’da XV. her şeyden önce, yüzyıl, bireyciliğin kendi eylem kurallarını koyduğu geleneksel olmayan davranışların yüzyıldır. Bu yüzyılda düzenin zaferi, gücü ve aklın esnekliği hazırlandı. Dogmatik etkinin hayatta kalanı yeni ufuklar aradı ve iki etkili Batı kültürü kaynağına dönüştü. Bunlar Yunan ve Roma kaynaklarıydı.
Eski edebiyat tutkusunun sonuçları nelerdir?
Eski edebiyat sevgisi, yazarları bütün el yazmaları araştırmaya yönlendirdi. Rönesans halkı bu el yazmaları iyi anlamak için eski dili öğrenmeye başladı. Metinleri ilk arı kovanlarında yeniden yazmaya çalıştılar. Böylece Rönesans’ta iki farklı hareket ortaya çıktı. Bunlardan biri eleştiri, düzeltilmiş metinlerin ve yorumların yayınlanmasıydı. Diğerinin edebi ürünler yaratması amaçlandı.
XIV. 19. yüzyılda, İtalya’da yeni düşünce tarzı nasıl gelişti?
XIV. yüzyılda, yeni düşünce tarzı ilk olarak İtalya’da ortaya çıktı. Bu ülkede, Dante, Orta Çağın son temsilcisidir. Dante’nin ünlü eseri, ilahi komedisinde Beatrice, sevilen ve övülen bir kadın değil, ama o
şairleri Tanrı’ya getiren yüce bir varlıktır. Gelecek neslin Petrarca (1304-1374) Rönesans’ın yazarıdır. İlham verdiği güzellik gerçek ve insanla ilgili. Çağdaş Boccaccio, çalışmalarında bir Provincia Decamerone am, dönemin toplumunu yansıtıyor, ahlaksızlığın İtalyan Rönesansının niteliklerinden biri olduğunu gösteriyor.
XV. İtalyan Hümanizminin on dokuzuncu yüzyıldaki sonuçları nelerdir?
XV. Yüzyıl İtalyan Hümanizminin zirvesine ulaştı. Rucellais, Eskiçağ’ın büyük okullarını alarak Floransa’daki Eflatuncu Akademisini kurdu. Lorenzo Valla, Yunanca metinleri okudu ve klasik flolojinin ilk verilerini sundu. İstanbul’dan sonra İstanbul’dan kaçan Bizans alimleri, Osmanlıların eline geçip Floransa’ya sığındı. Gemistos Plethon, henüz Batı’da bilinmeyen Platon’un “Diyaloglarını” getirdi. Floransa Şansölyesi Poggio (1380-1459), Lucretius’un De Nature Rerum um ve Horatius’un oğullarını (lirik şiir) buldu. Ayrıca Floransa’nın tarihi ve olağanüstü bir özgürlüğü için şakalar yazdı. Lorenzo Il Magnifico’nun lalesi Angelo Poliziano, “Orfeo” ve “Stanze” Eserlerinde Yunanlıların örneğini aldı. Medicis’in koruyucusu olan Pico della Mirandola, Hristiyanlık, Platonizm ve Doğuculuk anlayışını geliştirme çabalarında tamamen felsefe teşebbüs etti. Kilisenin şimşeklerini çekerek Fransa’ya kaçmak zorunda kaldı. Lirik felsefeyi benimseyen Marsilio Ficino, ilk çevirileri Plodinoslu İambilikhos Eflamun’dan yapmıştır. Aristoteles’i Platon’la bağdaştığını iddia etmeye başladı. Sonunda, Pietro Pomponazzi, Aristoteles’in çalışmalarını inceleyerek ruhun ahlaksızlığını çürütmeye cesaret ediyor ve atalara yakın bir doktrin önerdi. Leon Battista Alberti, insan bilgisini sentezleyerek Leonardo da Vinci’nin yolunu açtı. Gutenberg’in tüm yeni çalışmaları ‘Keşfedildiği ya da en azından geliştirdiği keşif olağanüstü bir araçtı. Aldolar Venedik’e yerleşti ve ilk Yunanca metinlerini bastırdı.
XV. On dokuzuncu yüzyılın hümanistlerinin araştırması Leonardo da Vinci (1452-1519) kişiliğine tam bir yansıması buldu. Bu dahi, duygu dünyasını çeşitli yüzlerin formunda ve yapısında keşfetti. Bilgisinin evrenselliği ve çalışma gücü onun bir gökbilimci, jeolog, biyolog, anatomist, mimar, düşünür, şair ve ressam olmasına izin verdi. Leonardo evreni bir canlı olarak duydu ve bir bakışta bu evrenin yasalarını yakaladı. Daha sonra, yasaların keşfinden uygulamalarına geçti. “Kornet” in içerisinde, zamanımızda yalnızca maddi olan sayısız düşünceyi bıraktı. Bir şey bulmak hayatta kalmasının sebeplerinden biriydi. Yaşamın tamamen anlayışa bağlı olduğunu söyledi. Bu eşsiz sanat ve edebiyat gelişimi, Lorenzo il Magnifico’nun (1448-1492) kişiliğinde bulunmuştur.
İtalyan savaşlarının İtalyan düşüncesi üzerindeki etkisi neydi?
XVI. 19. yüzyılda, İtalyan düşüncesi İtalyan Savaşları ile gücünü kaybetti ve dönemin siyasi ve dini kargaşasının etkisi altındaydı. Bir yandan, dönemin felaketleri, yazarları kurguya itiyor, diğer yandan bu felaketlerin tasarımı tarihçileri ve düşünürleri çağlarının gerçeklerini anlama çabasına itti.
Eski İtalya’da her zaman popüler olan bu cesur masallar, Ariosto ile yeni bir canlılık kazandı. Bir süre sonra, Ludovico Ariosto, edebiyat ve şiir okumaya başladı. Boiardo’nun XV’si. 19. yüzyılda, Ariosto bu konuyu yeniden yazdı ve “Orlando Frioso” yu yazdı (1516). Bu eser, savaş ve sevgi hikayelerinin iç içe geçtiği tarihi bir romandır. Petrarch ve Boccaccio’dan ilham alan romancı, Antik’in etkisi altındaydı.
Ariosto’nun çalışması, XVI. yüzyıl İtalyan edebiyatını bir şekilde etkilemiştir. Yarattığı değerler tartışıldı. Diğer klasiklerle karşılaştırıldığında. Bir ölçüde Tasso, Ariosto’nun halefi oldu. Eski destanları yaratmaya düşkündü ve yeni bir eserde Homer, Vergilius ve Hristiyanlık şiirlerini toplamak istedi. “Aminta” ve “Gerusalemme Liberata” yazdı. Eserlerine dini bir tema vererek, düşünce işaretlerine uymuş ve zamanının gereklerini yerine getirmişti. Tasso kutsalda dinsiz olmakla suçlandı.
İtalya edebiyat alanında Rönesans Tasso ile hedefine ulaştı. Trento Konseyi tarafından yenilenen dini düşünce saldırıları altında duygu ve ifade özü ortadan kalktı. Roma uzlaşmazlığının ve İspanyol zulmünün egemen olduğu yeni bir çağ açıldı.
Machiavelli’nin sunduğu düşünce yapısı nedir?
Bir diğer önemli kişilik ise Machiavelli’dir (1467-1527). İtalya’da, güçlü bir devlet rüyasında, Cesare Borgia’nın istihbarat ve cesareti hizmete girdi. Geri dönenlerden geri dönen Machiavelli resmi görevinden istifa etti ve “Şehir Principe” unvanını yazdı. Yazarın amacı İtalyan birliğini idrak etmekti. Geçmişteki olayların soğukkanlı ve objektif incelemesi onu, olduğu gibi insanlarla ilgilenen tüm huzursuzluklarından arınmış bir cetvelin bu birliği kurabileceğine inanmasına neden oldu. Karanlık milliyetçilik ve hümanizm, içindeki tüm ahlaki düşünceleri mahvetti. “Discorsi Sopra la Prima Decca di Tito Livio” (Tito Livio) başlığı altında, aynı şeyi küçük ölçüde ele alıyor. Machiavelli, eyaletin her yerinde bireysel arzu ile şekillenen her şeyi feda etmenin gerekliliğini bulur.
Herhangi bir önyargıyı bir kenara koyarak kişisel çıkarların avantajını iddia eden Guicciardini, belki de daha fazla Machiavelliydi. Storia d’Italia’yı tam bir tarafsızlık ile yazacak ve ülkesinin düşüşünden şüpheci kalacaktır. Her zaman uyanık gözlemleri ve tarafsızlığı ile Guicciardini, bilimsel düşünce ile aynı kurallardan ilham almaktadır. Gerçekten, hümanizm; tereddüt etmeden dünyanın merkezi olan insanoğlu, fiziksel gerçekliği incelemek için eleştirel bir akıl yürütme ve dün tarafın rasyonel yapısı için uygun koşullar yarattı.
Tıp alanındaki gelişme nasıl olmuştur?
Bu dönemde edebiyatın ve sanatın gelişimine güçlü bir bilim hareketi eşlik etti. İtalyanlar özellikle ilacın dikkatini çekti. Belirtilerini doğru şekilde tanımlayan ve sınıflandıran ilk İtalyanlardı. Frengi saptandı ve epidemiyoloji alanında yeni bir dönem başladı. Anatomi ve cerrahi, Floransalı Antonoi Benivieni, Kolombo ve Cesalpini ile harika bir gelişme gösterdi. Benivieni patolojik anatomiyi belirledi. Bu arada, organların anatomisi incelendi ve otopsi sonuçları belirlendi.
Matematik ve astronomi alanında, İtalya’da Galilei’ye kadar gerçek bir bilgin yoktu. Hümanist düşüncenin varisi Galilei, Machiavelli’nin tarihte yaptığı gibi, Leonardo da Vinci’nin bilimdeki olayları doğrudan incelemesini istedi. Bir matematikçi, fizikçi ve astronom olan bu bilgin, Venedik’in verdiği özgürlükten yararlanarak, dinamik ve astronomi eserlerini yayınladı. Aristoteles’i reddederek, Kopernik teorilerini destekledi ve bu nedenle din alimlerinden muhalefetle karşılaştı. Engizisyonun önünde belirdi ve “Dialogo Soprai nedeniyle Massimi Sistemi del Mondo, Ptolomaico e Copernico” (İki Büyük Yer Sistemleri, Ptolemy ve Copernican Sistemleri) adlı kitabındaki hatalarından vazgeçmek zorunda kaldı.
İtalyan Rönesansı
İtalya’da, şairler ve düşünürler, alimler gibi, Eski Çağ örneğini aldılar ve eski anıtların kalıntılarına mimarlar, heykeltraşlar ve ressamlar eğildi. Çingene tarzı ve abartı Gotik tarzı yerine ulaştı, Rönesans eserleri sadelik ve saflık aldı. Diğer ülkelerde olduğu gibi, burada XV. ve XVI. yüzyılda insanlar artık geçmişin kırılmasının farkına varmıştı.
Floransa’daki Rönesans ile ilgili gelişmeler nelerdir?
Floransa, hümanizmin beşiği idi. Aynı zamanda sanatın da merkeziydi. Brunelleschi (1377-1446), yeni bir mimari mantık anlayışı haline getiren ustadır. San Lorenzo aynı zamanda antik mimarinin anlamını tekrar buldu. Mimari teorisyen Leon Battista Alberti (1404-1472) Rimini’deki Malatestiano Tapınağı’nda ve Napoli’deki Alphonse d’Aragon’da Rönesans sanatının son şeklini verdi.
Kişiliği ve iç tiyatrosu ile Michelangelo, Rönesans’a son şekli verdi. Eserlerinde, üzücü karşıtlıklar ile dolu yaşamındaki panterizmi yansıtıyordu. Giovanni Bologna ve Rönesans heykelleri son parçaları getirdi. Rönesans sanatına olan tutkusu ile heykel ve resim onun dayanışmasını sağlamıştır.
XV. 19. yüzyılın ilk yarısında, gerçekten özgün bir fikre ulaşmak için başka yerlere bakmak zorunda kaldık. Bu bakımdan Pablo Uccello, kendine has bir düşüncesi olan ressamlardan biriydi.
Botticelli sadece bir ressam değil, aynı zamanda Hristiyan tarihinin Hıristiyan sembolizmi ve Payen sembolizminin arasında duran bir hümanistti.
Floransa’nın yanında, diğer Padova ve Ombria okulları geliştirilmiştir. Leonardo da Vinci, Rafaello ve Michelangelo ile resim sanatı, Rönesans’ın en parlak dönemine girdi. Şehir odaklı ticaret kentinin bolluğundan ilham alan yeni bir Rönesans, Adriyatik’e özel ışık oyunları verme arzusundan doğdu. Venedik’te Rönesans, Bellini ve Vittore Carpaccio ile doğdu. Bu sanatçılar Venedik tatillerinin cazibesini ve parlaklığını vermeye çalıştı. Halefleri Giorgone, Lorenzo Lotto ve Palma Vecchio, Venedik okulunun üç büyük ustalığının, Tziano, Tintoretto ve Veronese’nin şan ve zafer eserlerinde öncüleri. yüzyılda resim sanatın öncüsüdür.
Fransız Hümanizmi
Fransız Rönesansı, İtalyan medeniyeti ile uzun süre devam eden bir ilişki sonucunda doğdu. 1494’te İtalyan Savaşlarında Fransızlar, hümanizmin yeni güzelliklerini tanıdı. Gerçekten de XV. Yüzyılın başından bu yana, Floransa yeni bir edebi ve sanata sahipti ve Paris iç savaşların dehşetini yaşadı. Bununla birlikte, Fransa, Louis XI ile barışı sağlayabildi ve bu cetvel döneminde, hümanizm tohumları alınabilirdi.
Hümanizm nasıl gelişti?
Hümanizm, oluşumunu matbaa makinesinin yaygın kullanımına borçludur. Jean de la Pierre ve Guillaune Fichet, 1470’de matbaayı Fransa’ya getirdiğinde Yunanca ve Latince metinler basabildi. Orta çağda edebiyat öğretimi yapılmıyor; Edebiyat Fakültesi öğrencileri Homer, Eflatun, Cicero ve Horatius’u tanımıyordu, ancak Rönesans ustaları onları incelemeye başladı. Öncelikle, bu ustalar metinleri yorumlamaya ve açıklamaya çalıştı. Bir süre sonra, İtalya’dan gelen öğretmenler metinlerin Yunan baskılarını bir araya getirdi ve Fransa’da Eski Yunan’ın zevkini yaratmaya yardımcı oldu. Şimdi, İtalyanların, özellikle Erasmus’nun etkisiyle Fransa, hümanizme yöneldi. ‘Jacques Lefèvre d’Etaples’ İncil’i eleştirel bir şekilde açıklamaya çalıştım ve böylece ilk Fransız reformist hareketini kurdum. Fransa’da aydınlanmış bir Yunan ve Roma uygarlığı kesimi vardı. Hümanizm, François I’in çıkışıyla zirveye ulaştı. Antik çağ hakkında her şeyi merak eden bu kral, klasik yazarların eserlerini yayınladı ve Fransa Koleji’ni kurdu. Bu okulda; Yunanca, Latince, İbranice ve Matematik öğretilmeye başlandı. Krallığı örnekleyen krallıklar ve şehirler hümanizmi korudu. İbranice ve Matematik öğretilmeye başlandı. Krallığı örnekleyen krallıklar ve şehirler hümanizmi korudu. İbranice ve Matematik öğretilmeye başlandı. Krallığı örnekleyen krallıklar ve şehirler hümanizmi korudu.
XVI. Yüzyılın ilk yarısında iki önemli isim Rabelais ve Montaigne’dir. Bu iki sanatçı, Fransız düşüncesinin farklı yönlerini yansıtıyordu. Rabelais Rönesans’ın adamıydı. Montaigne, diğer yandan, mizacından tam olarak emin olmayan ve dikkat ve bilgelikle yoğrulmuş bir yazardı. İtalyan medeniyeti ve halk hayatı arasındaki ilişki Montaigne’yi yumuşattı. İlk stoisizm yerini daha esnek, daha özel bir bilgeliğe bıraktı.
Fransız Rönesansı
İtalyan düşüncesine dayanan Fransız Rönesansı, edebiyat ve sanat alanında özgün eserler verdi. Düşünce alanında Fransa, Gotik anlayış ve Rönesans arasında bölünmüştür. İtalyan anlayışı yavaş yavaş zafer kazandı ve kısa süre sonra Fransız anlayışıyla yer değiştirdi.
Fransa’da Rönesans, ilk yaşam biçiminin genişlemesiyle belirginleşti. Savaş gereksinimlerinden ve baskıdan kurtulan sivil mimari, askeri unsurları bir kenara itti. Kaleler en iyi yerleşim yerleriydi ve şehirler artık savunma duygusundan esinlenmemiş sanat eserleri ile doluydu.
Ancak Rönesans mimarisi, Henry II’nin zafer döneminden itibaren başlamıştır. Pierre Lescot, Philibert de l’Orme ve Jean Bullant dahil üç büyük sanatçıyı temsil etti. Mimari, heykel gibi, Fransız geleneği ile İtalyan geleneği arasındaki bu etki savaşını da yansıtıyor. Hiç kuşkusuz İtalyan savaşlarının payı olmuştur. Resim sanatı mimarlık ve heykel sanatından daha küçültüldü. XV. Jean Fouquet ve Avignon Okulu hala ortaçağ geleneğinin bir parçasıydı. Rönesans prensiplerinin etkinliğini görmek için Fontainebleau Okulu’nun beklenmesi gerekiyordu. Resim Fransız rönesansı Clouet ile başladı.
İskandinav Ülkelerinde Hümanizm ve Rönesans
Avrupa’nın kuzey ülkelerinde, Rönesans çok daha sonra başladı ve İtalya ve Fransa kadar bütünlük sağlayamadı. Bunun nedeni, yeni kültürün Latin ruhundan etkilenmiş olması ve bu ülkelerde dinin, ilk düşünce eylemlerini tekelleştirmiş olmasıydı. Rönesans hareketine Almanya, Holonda ve İngiltere katıldı. Hümanizmin tüm Avrupa ülkelerine yayılmasına izin veren matbaa, Almanya’da icat edildi.
İbranice inceleyen ilk Yahudi olmayan bilim adamı olan Johannes Reuchlin, bilgi evrenselliği ile birlikte hümanizm hareketinin başındaydı. Yahudi dili ve filolojisi hakkında yorum yaptı. Bu bilginin reformist eğilimine ve İbranice eserlerine el koyulmasına rağmen, dini çevrelerin kovuşturulmasıyla sonuçlanan bir protesto yaşandı.
Erasmus İskandinav ülkelerinde en büyük hümanizm temsilcisi oldu. Sinirsel ve liberal bir kafa olan Erasmus, teolojik ve skolastik yöntemlerin azlığı ile yaptığı araştırmada erkenden karşılaştı. Manastır hayatı onu Yunan ve Latin kültürünü incelemeye yönlendirdi. Erasmus arkadaşı ve İngiliz Başbakanı Thomas More ile tanıştığı, düşünce özgürlüğü ve ilginç bir bakış açısı olduğunu kanıtladı. Platon’un “Devleti” ve zamanın gereklerine uyarlanan “Ütopya” örneğine dayanıyordu ve düşünce özgürlüğüne olan bağlılığı ona düşüncesinin hayatına mal oldu.
İskandinav ülkelerindeki hümanizm, parlak bir başlangıçtan sonra cetvellerin dini çatışmalar ve hoşgörüsüz davranışlarıyla engellendi. Buna ek olarak, Erasmus’un kültür alanındaki kitapları geride kaldı. Buna ek olarak, bilim ve İtalya ve Fransa alanında da dikişli yaprakları kalmıştı. Almanya’da, doğu bilimleri mineraloji ve coğrafya alanında yapılan harika çalışmaların sahnesiydi. Polonya, modern astronominin kurucusu Micolaj Copernik’i (1473) eğitti.
Öte yandan, sanat dalındaki rönesans kuzey ülkelerinde güneyden daha zayıftı. Almanya yani XVI. Yüzyılın sonunda klasik mimariyi tanımıyordu. Rönesans, Hollanda’da ve Almanya’da geç başladı.