“Eh? Donmuş Bulut Ölümsüz Sarayı? N... nasıl?”
Xia Yuanba, Shui Meiyin'e bakmadan önce şokla önündeki Aşırı Buzun Kar Bölgesine baktı.
Aman tanrım, bu kız harika!
Tanrı Alemine ulaşmam dört ayımı aldı! Üç günlük dinlenme bile vermediğim halde şimdi halihazırda tüm yolu tek bir saniye içerisinde geri mi geldim!? Tanrı aşkına!
Xia Yuanba Yun Che'ye tekrar bakmadan önce zihninde sızlandı ve bağırdı, “Görmüyor musun, Enişte!? Burası Aşırı Buzun Kar Bölgesi! Sadece Mavi Kutup Yıldızı yerinde değil aynı zamanda birkaç yıl öncesine nazaran daha kararlı. Ve bunu söylediğinde neden şaşırdığımı merak ediyorsun...”
“...” Yun Che en ufak bir tepki vermedi. Ruhu bedeninde yokmuş gibi görünüyordu.
“Saray Ustası Murong ve Peri Yuechan şu anda sarayın içerisinde olmalı. Wuxin de her gün buraya geliyor... ah! Bu doğru!” Xia Yuanba aniden Yun Che'nin kolunu tuttu ve çekti. “Hadi gidelim! Gidip onlarla buluşalım, böylece rahatlayabilirler—”
Shui Meiyin'in gözleri cümlesini bitiremeden parladı ve Xia Yuanba aniden bir heykel gibi dondu. Ne hareket edebileceğini ne de konuşabileceğini fark ettiğinde gözleri genişledi. Bir yabancının bakış açısından, hala bilinçli olduğunu kanıtlayan tek şey hareketli gözbebekleriydi.
“Büyük Kardeş Yun Che,” Shui Meiyin Yun Che'ye yaklaşırken ruhundaki titremeleri en net şekliyle hissetti, “Burasının Mavi Kutup Yıldızı olduğundan şüphe etme. Şüphesiz, burası şu anda çok, çok özlediğin doğduğun ve yaşamını sürdürdüğün gezegen. Bu ne bir yanılsama ne de bir rüya.”
“Akrabaların, ailen, en iyi arkadaşların, eşlerin, kızın... hepsi hayatta. Onlar her zaman hayatta ve iyi olmuştur.”
“... Ugh…” Yun Che'nin parmakları Shui Meiyin'in avucunda sallandı. Dişleri de gözle görülür bir şekilde kontrolsüz bir şekilde birbirine çarpıyordu.
Shui Meiyin sözlerine devam etti, “Çünkü Ay Tanrı İmparatoru'nun yok ettiği gezegen Gökyüzü Su Yıldızı adlı bir gezegendi. O gezegeni Mavi Kutup Yıldızı olarak tahayyül etmen oldukça normal çünkü boyut ve renk bakımından benzerler. Onları uzaydan ayırt etmek çok daha zor.”
“Şu anda bulunduğumuz konum, Gökyüzü Su Yıldızı'nın eskiden olduğu yer.”
“Mavi Kutup Yıldızı ve Gökyüzü Su Yıldızı yıkımdan önce yer değiştirilmişti. Mavi Kutup Yıldızı Güney İlahi Bölgesi'nin güneyine ışınlandı ve Göksel Su Yıldızı Doğu İlahi Bölgesi'nin doğusuna ışınlandı.”
“...???” Xia Yuanba'nın göz bebekleri neredeyse yuvalarından düşüyordu. İmkansız bir efsaneyi dinliyormuş gibi hissetti.
Shui Meiyin Evren Deleni hafifçe kaldırdı ve şöyle dedi, “Gezegenleri hareket ettirmek, sadece kadim bir Gerçek Tanrı'nın yapabileceği bir mucize gibi geliyor, değil mi?”
“Ama dünyada hala bunu yapabilecek bir öğe var... bir daha asla gerçekleşmeyecek bir kerelik bir mucizeydi ama senin yüzünden mükemmel bir şekilde oldu.”
Sesi ruhunu yumuşak bir rüzgar gibi tekrar tekrar fırçaladı.
Yun Che'nin parmakları yavaşça kollarını öne doğru uzatırken seğirdi. Önündeki dünyaya dokunmaya çalışıyormuş gibi görünüyordu.
Hayatında sonsuza dek kaybettiğini düşündüğü bir dünya.
Kollarındaki titreme bilinçli bir eylem değildi. Kalbinin derinliklerinden doğan bir tür arzuydu.
Aynı zamanda, sonsuza dek kaybettiğini düşündüğü insanlara ve ruhlara ulaşmak için ruh algısını serbest bıraktı.
Şaşırmış Shui Meiyin onu durdurmaya çalıştı ama Yun Che'nin kendisi bir şey fark ediyormuş gibi titredi ve panik içinde geri çekildi. Eylemi, dünyaya varlığını ortaya çıkarmak için yeterliymiş gibi nefes almayı bile bıraktı.
“Büyük Kardeş... Yun Che.” Shui Meiyin burnunda bir sancı hissetti ve ona hafifçe sarıldı.
Yun Che başından beri titremeyi bırakmamıştı. Dişlerini sıkıca sıktı ve boğazından kaçmakla tehdit eden sözleri zorladı.
Ancak Shui Meiyin'in sesi bir gözyaşının düşmesine neden oldu. Ayaklarının altındaki sonsuz karlara doğru düştü ve gözden kayboldu.
On nefes... yirmi nefes…
O kadar sessizdi ki, sadece rüzgar, kar ve Yun Che'nin boğazından kaçan ara sıra sesler duyuldu.
“Büyük Kardeş Yun Che.”
Shui Meiyin kolunu çekti ve sessizlik sonunda kırıldı. Yun Che yavaşça Yuanba'nın yüzüne döndü.
Gözleri kapalıydı ve ifadesini, duygularını ve aurasını kontrol etmek için elinden geleni yapıyordu... ama yüz kasları hala iradesine karşı kontrolsüz bir şekilde seğiriyordu.
Sonunda konuştuğunda, sesi kısık ve mesafeli geliyordu, “Eve git, Yuanba. Sakın... sakın kimseye beni gördüğünü söyleme.”
Kaybettiği şeyi geri kazanmak için…
Onlarla buluşmak bir kenara, varlığını sevdiklerinden gizlemek zorunda kalmak...
Şu anda, ruhu hayatında gördüğü en büyük fırtınaya atılma cesaretini gösteren yalnız bir tekne gibi hissetti.
Shui Meiyin, Yuanba'daki ruh zincirini serbest bıraktı ve titremeden sonra vücudunun ve duyularının kontrolünü yeniden ele geçirdi.
Yun Che'ye tekrar baktığında ani bir baskı kalbinde oluştu. O kadar ağır hissediyordu ki neredeyse nefes alamıyordu.
Xia Yuanba'nın Yun Che'ye sormak istediği çok fazla sorusu vardı ama artık eskiden olduğu masum, aptal genç değildi. Bunun zamanı olmadığını biliyordu.
Sadece sordu, “Ne zaman... geri döneceksin, Enişte?”
Kısa bir sessizlik anından sonra.
“Ölmeyi hak eden... herkesi... öldürdüğümde.”
En karanlık şeyleri en titrek sesle söyledi.
“Anladım.” Xia Yuanba küçük bir nefes almadan önce başını salladı. “Beni kurtarmak için hayatını riske attığın günü unutmadım, Enişte. Daha sonra, Mavi Rüzgarı, Hayali Şeytan Ülkesini, Kaynak Gökyüzü Kıtasını ve hatta tüm Mavi Kutup Yıldızını kurtardın...”
“Engin evreni gerçekten gözlerimle görmemiş olmama rağmen her zaman kalbimdeki en büyük kahraman olacaksın. Bir daha anlayamayacağım bir sorumluluk taşıdığını biliyorum ve bu geçmişte taşıdığın her şeyden daha ağır bir şey. Ama ne olursa olsun, eve sağ salim geri dönmelisin.”
“Senin için endişelenen ve geri dönmeni bekleyen sayısız insan var. Onlar için hayal edebileceğinden çok daha önemlisin. Bu yüzden... sağ salim dönmelisin, tamam mı?”
“...” Yun Che cevap vermedi ya da geri dönmedi. Yuanba'nın gördüğü tek tepki Yun Che'nin yalnızca görünür parmaklarındaki seğirmelerden ibaretti.
Uzun bir süre sonra, Yun Che nihayet Yuanba'dan uzaklaştıktan sonra, kaslı adam biraz nefes aldı ve altındaki karlı bölgeye atlamaya hazırlandı. Tam o anda gördüğü bir şey, gözlerinin sınırlarına kadar genişlemesine neden oldu, “Wuxin!?”
Yun Che'nin titremesi aniden tamamen durdu.
Bir nefes... iki nefes…
Yun Che'nin halihazırda titreyen bedeni, yanan arzuyla anında parçalandı. Aniden döndü ve Yuanba'nın baktığı yöne baktı. Shui Meiyin elini sıktı ama onu durdurmadı.
Karda yavaşça yürüyen bir kadın gördü.
Karlı bölge, insan dünyasında hiçbir şeyin üstesinden gelemeyeceği bir manzara olmalıydı ve yine de ortaya çıktığında hepsi sadece süslemelere dönüştü. Sanki dünyadaki her ışık kadına odaklanmış gibiydi.
Yun Che ayrıldığında, Yun Wuxin on beş yaşından küçüktü.
Bugün neredeyse yirmi yaşındaydı.
Bu dönem bir kızın hayatının en güzel dönemiydi. Geçirdiği her yılı, bir ömürde geçirilen büyük bir dönüşüme eşdeğerdi.
Yun Wuxin'in özgürce sergilediği çocukça ve naiflik artık Yun Wuxin'de mevcut değildi. Annesi gibi olağanüstü saf ve güzel bir kadın olmuştu.
Ayak sesleri yavaş ve hafifti. Sanki bu sonsuz buz dünyasını varlığıyla rahatsız etmeye istekli değildi.
Saçları belinden sarkmıştı. Eteği yürüme ritminde sallandı. Gözleri bulutsularla çevrili yıldızlara benziyordu... ne yazık ki, bulutsu bulutu kalp ağrıyan üzüntüden oluşuyordu.
Üzerine bastığı kar saf beyazdı ve yine de olduğundan daha kutsal ve beyaz parlıyor gibiydi. Güzelliği o kadar saf ve doğaüstüydü ki sanki göklerin en mükemmel yaratılışıymış gibi tasvir edilebilirdi. Bir bakışı, herkesi güzelliğine boğmak için yeterliydi.
O... onun kızıydı.
Sıcaklık kalbini patlatmakla tehdit etti. Kanı damarlarında ısıyla kaynıyordu. Yun Che, kontrolünü kaybedeceği ve Wuxin'e sarılacağı korkusuyla Shui Meiyin'in elini sıkıca kavradı.
O büyümüştü... kızı büyümüştü…
Sadece her gün değil, her yıl mucizevi büyümesini de kaçırmıştı…
Asla geri kazanamayacağı bir dönemdi.
“Gitmeliyiz, Büyük Kardeş Yun Che.”
Shui Meiyin sessizce seslendi ve onun transını kırdı.
“...”
Gözlerini zulümle sınırlanan irade gücüyle Wuxin'den uzaklaştırarak gözlerini kapattı ve bu şekilde kaldı.
“Yuanba,” Sessizce dedi ki, “Sana söz veriyorum, sağ salim geri döneceğim... sadece geri dönmekle kalmayacak... hayal edebileceğinden çok daha hızlı olacağım!”
Xia Yuanba tek kelime edemedi.
Yun Che, onu kendi gözleriyle gördükten sonra Yun Wuxin'e yaklaşmasını engellemişti. Yun Che'nin sırtında taşıdığı yükün ne kadar ağır olduğunu hayal bile edemezdi.
Elinden gelen tek şeyi yaptı, Yun Che'ye başını salladı ve göğsüne mümkün olduğunca ciddiyetle vurdu. “Çok iyi, Enişte. Bekliyor olacağım! Sen dönene kadar, ben ölmedikçe kimsenin Mavi Kutup Yıldızına dokunmayacağına söz veriyorum!”
Bundan sonra, Xia Yuanba tekrar uçurumdan atlamaya çalıştı. Ancak...
‘'Bekle.” Yun Che ona tekrar seslendi. “Benim için... Wuxin'e bir şey sorabilir misin?”
Xia Yuanba ona baktı ve ciddi bir şekilde dinledi.
“Benden nefret edip etmediğini... ona sorabilir misin?” Bu sözleri söylerken gözlerini hiç açmadı.
“Er...” Xia Yuanba çelişkili görünüyordu ama özellikle böyle bir durumda Yun Che'yi geri çeviremedi. Sonunda, başını salladı ve konuştu, “Tamam.”
“Bu arada, sana sormak istediğim bir şey daha var,” Xia Yuanba konuştu, “Kız kardeşim nasıl?”
Shui Meiyin: “...”
“...” Yun Che bu soruya pek tepki vermedi. Düşük bir sesle şöyle dedi, “Geri döndüğümde sana her şeyi anlatacağıma söz veriyorum.
Bu gerçek bir cevap değildi ama Xia Yuanba daha fazla zorlamadı. Yine kuvvetle konuşmadan önce başını salladı, ”Anladım! Sözünü unutma, Enişte! Bize sağ salim dönmelisin, tamam mı!?”
“Oh ve kız kardeşim de! Onu da eve sağ salim getirmelisin! Hala çocuklarının nasıl görüneceğini görmek için sabırsızlanıyorum, biliyor musun? Hehe!”
Xia Yuanba ona parlak bir gülümseme verdi ve aurasını geri çekti. Daha sonra uçurumdan yürüdü ve aşağıdaki karlı bölgeye düştü.
Yun Che bir heykel gibi olduğu yerde kaldı ve Shui Meiyin sessizce yanında kaldı. Konuşmadı ya da hareket etmesini istemedi. Onu her zaman şımarttığı gibi şımarttı.
Yeterince mesafe bıraktığına karar verdikten sonra, Xia Yuanba aniden kaynak enerjisini serbest bıraktı ve hızlandı. Tam olarak Yun Wuxin'in önüne indi.
Kız durakladı ve bir şekilde şaşkınlıkla Xia Yuanba'ya baktı. “Amca Xia, sen... döndün mü?”
“Er...” Xia Yuanba yüzünde pişmanlık dolu bir bakışla başını kaşıdı. “Tanrı Alemine yaklaşırken üstesinden gelemediğim birkaç uzamsal türbülansa rastladım, bu yüzden hazırlanmak için geri dönmek zorunda kaldım. Endişelenme, eminim bir sonraki yolculukta başarılı olacağım.”
Wuxin'in dudakları küçük bir gülümsemeyle kıvrıldı. Ten rengi bir kar ışıltısından bile daha beyaz görünüyordu. “Teşekkürler, Amca Xia, şimdi iyice dinlenin. Eminim o dünyaya yolculuk zor bir yolculuk olmuştur.”
Bundan sonra ona küçük bir selam verdi, yanından geçti ve yakındaki Donmuş Bulut Ölümsüz Sarayına doğru devam etti.
Yıllar onu annesi kadar duygusuz yapmıştı.
“Wuxin,” Xia Yuanba kaybolmadan önce onu aceleyle durdurdu, “Sana... sana sormak istediğim bir soru var.”
Yun Wuxin adımlarını durdurdu ve ona baktı. “Lütfen sor, Amca Xia.”
Kalp atış hızı gerçek bir sebep olmadan hızlandı. Yun Che'nin onları gökyüzünden izlediğinin tamamen farkındaydı.
“Sen... biraz bile olsa... babandan nefret ediyor musun?”
Xia Yuanba söylemek için boğazını sıktı. Bunu denemesine rağmen sesi kendine bile biraz kuru geliyordu.