Kısa bir süre önce düzenlediği bir ziyarette İngiltere Savunma Bakanı Liam Fox Afganistan için, “çökmüş bir 13’üncü yüzyıl ülkesi” tanımını yaptı. Ancak Fox Afganistan’ı geri kalmış bir ülke olarak niteleyen ilk kişi değildi. Blackwater Güvenlik şirketi CEO’su Erik Prince, yoksulluk ve çatışmanın her yerine egemen olduğu ülkeyi, “Barbarların yaşadığı, 12’inci yüzyıl zihniyetinin hâkim olduğu bir yer” olarak tanımlamıştı.
Fox ve Prince gibi birçok insan, Afganistan’ı yönetim altına girmesi mümkün olmayan, kaosun hüküm sürdüğü bir yer olarak düşünüyor. Son 30 yıldır savaşlardan belini doğrultamayan ülkenin gazete ve televizyonlara yansıyan görüntüleri, Afganistan’ın ortaçağ’dan hiçbir zaman çıkamadığı izlenimi veriyor.
Ancak geçmişin Afganistan için sakladıkları çok başka. Bundan 50 yıl önce, Afganistanlı kadınlar tıpta kariyer ediniyor, kadın ve erkekler Kabil’in sinema ve üniversite kampüslerinde beraber vakit geçiriyorlardı. Banliyölerde kurulan fabrikalarda tekstil gibi birçok sektörde mal üretiliyordu. Kanun ve düzenin geçerli olduğu ülkede devlet, hidroelektrik santralleri ve yollar inşa edebiliyordu.
Sokaktaki insanlarda umut, eğitimin verdiği fırsatlarla geleceği değerlendirme isteği vardı. Ancak 30 yıl süren savaşların ve Batılı güçlerin “özgürlük ve refah” vaat ettikleri operasyonların ardından, Afganistan ümit ettiği geleceğini asla elde edemedi.
1950 ve 60’lı yıllarda Afganistan’da yaşamış olan Muhammed Kayumi, 50 yıl öncesine ait fotoğraflarla geçmişin çok farklı yüzünü Foreign Policy’de gösterdi.