Çoğu insan başarıya kolay kolay ulaşamaz. Zenginliğe, tatmine ve şükrana da. Neden?
Bunlar, birini bulduğunda diğerini besleyen şeylerdir. Birbirini seven, birbirini tutan şeyler. Hepsi de yüksek frekans ortamında yaşar. Biraz gerilerek, sabır ve çaba göstererek, ileriye uzanman gereken bir yerde.
Oysa çoğu insan çok daha gerilerde, başlangıçlara yakın bir yerlerde, kaygıya, tepkiselliğe, başarısızlık ve istenmeme korkusuna, telaşa yenik düşer. Pes eder. Etrafta, fark edilmeye başladığın andan itibaren dikkatlerini üzerine çevirecek ve sana değişik şekillerde “taşlar” atacak bir sürü insan vardır. Hepsi de düşük frekansın oralarda bir yerlerde yaşarlar. Başarıya, tatmine, şükrana ve zenginliğe ulaşamayan insanlar. Ve pes edersen, sen de onların arasına düşersin.
Tüm bunları göğüsleyip “en az replikle” denizinde seyreden kaptan, yüksek frekanstaki ganimetlere doğru ilk yolunu tamamlar. Elbette yol devam edecektir ama, ganimetlere bir kez ulaştığında, olayı daha iyi kavramıştır; artık farklı bir yolculukta seyredecektir. Arada bir dalgalar yine kudurur, hava yine bozar, korsanlar yine sırıtır kirli dişlerle; fakat gemi daha sağlamdır artık. Çünkü kaptan daha sağlıklıdır. Daha güçlüdür. Daha farklı yerlere cesaretle kırar dümeni.
Peki Di Caprio, Golden Globe’u bir kez daha kucakladıysa ne olmuş?
“First they ignore you. Then laugh at you and hate you. Then they fight you. Then you win.”
“Önce seni görmezden gelirler. Sonra gülerler, nefret ederler. Sonra seninle savaşırlar. Sonra sen kazanırsın.”
Bu söz onun yaşadığı sürece cuk oturuyor.
Oscar’a ilk adaylığından bu yana öyküsünü izliyoruz ve bir yerden sonra medyaya yansıyan görüntüleri hatırlıyoruz. Önce acıdılar. Sonra gif gif güldüler:) Sonra iyice alaya aldılar. Sanki epey uzun bir süre, misal ihtiyar, eski bir oyuncuya dönene kadar Oscar alamayacak gibi gördü bazıları sanırım.
Kimsenin günahını almayalım; bazı konuşanların arzusu da bir an önce bir Oscar alması. Çünkü çok kere yaklaştı ve bir kısmımız onu Oscar’a layık görüyoruz.
Golden Globe, Oscar hak edenler konusunda epey ışık veren bir kaynak ve bana sorarsan kendine üst üste böyle bir ödül çeken ya da çok kez bunu hak eden (hangisine ağırlıklı olarak inanıyorsan; ben ikisine de inanıyorum) bir insan, devamı için de hazırdır. İyi bir frekansa ve aşamaya gelmiştir. Son ödülünü almak üzere konuşmasını yapmaya çıktığında tüm arkadaşlarının bu konuda belli olan sabırsızlığı ve desteği, heyecanı, bir başka işaret.
Ayrıca bu ödül meselesine de kafayı fazla takmamak lazım. Zaten bi şeyi hak ettiğinde herkes bunu görmeye ve inkar edememeye başlıyor. Seninle beraber, hak ettiğini sana doğru çekiyorlar. Destek geliyor.
Kişisel tahminim kısa zamanda, bu yıl ya da önümüzdeki bir iki yıl içinde ilk Oscar’ını alan Di Caprio, daha da çok Oscar’ı kucaklayacaktır.
Ben onun nesini örnek görüyorum? Neden bugün burada onu konu ediyorum? Her zaman ondan bahsetmek istemişimdir. Onu ilk dikkatlerimizi çektiği Titanic’ten beri izliyorum. Sürekli ödül alır, sürekli ödül adayı olur, çok dokunaklı, içten, yumuşak, insana dokunan bir ses tonu ve sakinlikle konuşur, çok sakin ve tutarlı bir duruş sahibidir. Ve ah evet, o bakışları; oldukça derin ve derininize işleyen bakışları, adeta “Ben çok daha başka biriyim ve başka bir yolculuk yapıyorum, acelem de yok” der. Elbette olabilecek en kibar lugatla.
Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.
Onun bir Angelina Jolie’si ya da bir Kim Kardasian’ı yok. Sahne şovları ya da taklit yetenekleri yok. Kendini imajlamak için kullandığı büyük göğüsleri, çılgın giyim tarzı ya da aşırılıkları yok.
Onda sessiz, derinden sadece işini yapan ve her türlü eleştiriye, saldırı ya da ucuz şakaya karşı susan, susan, susan, asla duruşunu bozmayan adam karakteri var.
Bununla birlikte güleryüzünü, efendi tarzını, içten, dostane yaklaşımlarını hep koruyor, hiçbir şeyle bozmuyor.
Tabii onun da var bir sosyal sorumluluğu. Gözleri engin denizleri aratmayan Dicaprio, sosyal sorumluluk olarak çevreciliği seçmiş. Bio’larında da “actor and environmentalist” yazıyor. Bütünlüğüne uygun bir seçim. Zaten bizim derin mavinin işi ya mavi göklerle ya mavi denizlerle:) https://www.instagram.com/leonardodicaprio/
Sonuç olarak, kişiliğin oturması, oyunculuğun tecrübeyle pişmesi, insanın kendine bir çizgi seçmesi, bazı şeylerin idrakına ermesi, kendisi derinleştikçe o derinliği işine de yansıtması, zaman alıyor. Ama fazla zaman almaması ve en güzel yıllarında yüzünün gülmesi için insan, “tepkisellik” tuzaklarına fazla takılmamalı. İşte bu yüzden Dicaprio benim adamlarımdan biri. Sessizlik ve çalışmak her şeye en iyi cevaptır.
Böyle zamanlar, bir efsaneye dönüşeceğini hissettiğimiz insanları daha iyi tanımak için muhteşem fırsatlardır; bakışlarıyla adeta derinimize inen Dicaprio’nun derinine inmek için buyur bir göz at:
Ve işte Dicaprio efsanesinin, IMDB’deki puanlamaya göre ilk on filmiyle, Oscar’lık performansına doğru yükselişi. Bunları arka arkaya izlediğinde, şimdiye kadar Oscar almamış olmanın ve hala devam edebilmenin ne kadar büyük bir olgunluk gerektirdiğini de hissediyorsun. Bana kalırsa “The Aviator”la ayakta alkışladığım, “Sıkıysa Yakala” ile büyük keyif aldığım “Muhteşem Gatsby”nin etkisinde kaldığım, “Para Avcısı”yla parmak ısırdığım, hep iyi yönetmenlerle çalışmış ve bir korku filmini yükseklere taşımış Dicaprio, “Başlangıç” gibi bir filmin senaryosunu anlayıp oynayabildiği için bile Oscar’ı hak ediyor:) İyi seyirler…