Maryland’deki Kennedy Krieger Enstitüsü’ndeki Otizm ve İlişkili Bozukluklar Merkezi’nde psikiyatrik epidemiyolog olan Calliope Holingue, otizm ile mikrobiyom arasındaki bağlantının kısmen şundan kaynaklanıp kaynaklanmadığı konusunda “insanların düşündüklerinin çoğunu doğruluyor” diyor. diyet. “Bunun söylendiği gibi, mikrobiyomun otizmin kendisinde bir rol oynama olasılığını tamamen ortadan kaldırmadığını düşünüyorum.”
Eleştirilerden biri, çalışmanın bir anlık görüntüye uzun bir dönemden ziyade zaman içinde bakmış olması olduğunu söylüyor. Holingue, “Yazarlar otizmin kendisinin bağırsak mikrobiyomu bileşimi veya çeşitliliği ile ilişkili olduğunu bulmamış olsalar da, bu, örneğin çalışmadan önce bir noktada mikrobiyomun dahil olmadığı anlamına gelmez” diyor. Yap, nedenselliği değerlendirmek için boylamsal çalışmaların önemli olacağını kabul ediyor.
Şimdiye kadar hiçbir çalışma bunu kesin olarak göstermemiş olsa da, bağırsak ve otizm arasındaki ilişkiye dair ilk ipuçları, bir tedavi için umutları tohumladı. Örneğin, Arizona Eyalet Üniversitesi’ndeki bir araştırma grubu, 2017 yılında, otizm spektrumundaki ve mide-bağırsak sorunları olan 18 çocuğu alan ve onlara dışkı nakli uygulayan bir çalışma yayınladı. 2019’da ekip iki yıllık bir takip yayınladı ve otizmle ilgili semptomlarda yaklaşık yüzde 50’lik bir iyileşme bildirdi. Ancak çalışma randomize değildi, kontrol grubu yoktu, plasebo ile karşılaştırılmadı ve küçük bir örneklem büyüklüğüne sahipti.
Holingue, Arizona Eyalet Üniversitesi çalışmalarının bu alanda bir tartışma kaynağı olduğunu söylüyor. “Bazı insanlar onların büyük hayranıdır. Ve bence diğer insanlardan bazıları, yarardan çok zarar vermelerinden çok endişe duyuyorlar ve belki de amacın ne olduğu konusunda net değiller” diyor. Otistik insanlar ve aileleri arasındaki gerçek bir tartışma kaynağı, araştırmanın nihai amacının tedavi aramak olup olmadığıdır. Holingue, “Birçok otistik topluluk, araştırmaların otizm tedavilerine veya otizm tedavilerine odaklanmak istemediğini, daha çok birlikte ortaya çıkan koşullar ve onları destekleyen şeylere odaklanmak istediklerini söyleme konusunda oldukça seslidir” diyor.
Etkinliği destekleyecek somut kanıt olmamasına rağmen, erken araştırmalar klinikleri otistik insanlar için probiyotikler, prebiyotikler ve fekal mikrobiyota transplantları veya FMT’ler (veya daha az sıklıkla “transpoozyonlar”) gibi müdahaleler dahil tedaviler sunmaya teşvik etti. Sağlıklı bir kişinin kakasından alınan mikropların hastaya anal veya oral yoldan verildiği fekal transplantasyonların bazı koşullardan fayda sağladığı gösterilmiştir: özellikle Clostridioides difficile kolitin tedavisinde, genellikle güçten düşürücü, bazen ölümcül bir durum ortaya çıkar. antibiyotiklerin aşırı kullanımından, bağırsaktaki bakteri dengesinin yok edilmesinden. Bu başarı, tedaviyi otizm de dahil olmak üzere giderek daha fazla koşulda denemek konusunda bir yutturmacaya dönüştü.
“Otistik insanlar veya [their] Aileler, birinin otistik olduğu haberini alıyorlar, onlara sıfır etkili destek kalıyor, ”diyor İngiltere’deki bir otizm araştırma yardım kuruluşu olan Autistica’nın CEO’su James Cusack, spektrumda yer alıyor. “Ve bu, aileler ve otistik insanlar için çok travmatik bir deneyim olabilir.” Bu aynı zamanda bir ebeveynin, çocuğunun yaşıtlarıyla aynı şekilde gelişmesini sağlamak için alternatif yollar bulmaya kendini mecbur hissedebileceği anlamına gelir. (2015 yılında yapılan bir araştırma, ebeveynleri araştırdı ve yaklaşık her 10 kişiden dokuzunun çocuklarının otizmine karşı tamamlayıcı ve alternatif tıp aradığını buldu.) Cusack, bu ebeveynlerin gerçekten hiç kanıta dayalı olmayan şeyleri denemeye daha yatkın olabileceğini söylüyor. “Ve insanların bu durumda olması gerçekten üzücü. Yapmaya çalışmamız gereken, insanların bu kararları alma nedenlerini anlamaya çalışmak ve onları farklı bir yaklaşım benimsemeleri için desteklemeye çalışmaktır.”