Bütün bunlar cinayet ve ölümlerle ilgili değilse, saçma olur. Rusya açıkça Amerika ile dalga geçiyor. Dünyanın en büyük askeri bütçesine sahip olan güç, 25'in ABD Soğuk Savaşına yıllar önce kaybettiği sözde yalıtılmış ve ekonomik olarak batan bir ülkenin acımasız şakalarından önce tamamen savunmasız olduğu ortaya çıktı. Rusya, bir sınıf arkadaşından kahvaltı çalan bir holigan gibi davranır ve şimdi sadece laminasyon için yeterli olduğu gerçeğini kıkırdar.
Öncelikle, Suriye'nin Rus işgali, Amerikan istihbarat servislerini bir yıl önce Kırım'ın işgali ve Ukrayna'nın doğusundaki hibrid savaşın etkisinde kaldı. Ve bazı durumlarda, bu anlar sırasında, her seferinde, halkın, Amerikan istihbarat kuvvetlerinin çaresizliğini bir kez daha vurgulamak için Moskova sığınağında kalan Edward Snowden tarafından söylendi.
Suriye'de Rusya tembel değildi ve yalnızca İslam devletini değil, aynı zamanda CIA ve Amerikan müttefikleriyle donanmış milisleri de içeren Esad rejiminin muhaliflerini bombalamaya başladı. İsyancılara mesaj: ABD ile iletişim sadece size yardımcı olmakla kalmayacak aynı zamanda bir hedef haline gelecektir. Washington bu müttefiklere yardım etmeyecek. Neyse ki, bunlar CIA'nın dahil olduğu sapmalardır ve Amerikanların onlara yönelik yükümlülükleri açık değildir. Amerikalılar ordunun dahil olduğu Suriye muhalefetine yönelik eğitim programında başarılı oldularsa daha kötü olurdu. Haziran ayında, ABD Savunma Bakanı Carter, ABD’nin savunması için ayağa kalkabileceğini açıkladı. Neyse ki, savaş alanında pratikte hiçbiri bulunmadığı için, ABD'nin onları Rusların insafına verme şansı bile yok.
Hava saldırıları, operasyonun başlamasından sadece birkaç saat önce Rus generali tarafından Bağdat'taki ABD askeri atağına gönderilen ve Amerikanların Suriye üzerindeki hava sahasını serbest bırakmaları gerektiği konusunda kısa bir uyarı ile geldi. Sonraki tüm günler, Ruslar düzenli olarak bir NATO üyesi ülke olan Türkiye'nin hava sahasını istila etti (Amerikan uçakları IŞİD'e yönelik grevler için yerel İncirlik üssünden havaya uçurdu). Türkiye, bir şekilde veya başka bir provokasyonun (sınır ihlalleri, radar anketleri) her gün son beş günde gerçekleştiğini iddia ediyor. Bir zamanlar, Ruslar yüzünden Amerikalı savaşçılar görevlerini kesmek ve üsse geri dönmek zorunda kaldılar. Rus uçakları Suriye'deki Amerikan casus uçağını izliyor. “İlk defa olduğunda, Rusların şanslı olduğunu düşündük. Ama sonra iki kez daha oldu ”dedi. Ve benzeri.
Şimdi Rusların hangi taktik ve stratejik başarıya ulaştığı önemli değil. Ruslarla ilk Suriye saldırısı havacılık ilk verilere göre, destek çok başarılı değildi - öncelikle isyancıların elinde bulunan Amerikan tanksavar füzeleri TOW sayesinde. Ruslar ve Suriyeliler taktik konusunda anlaştıklarında her şey değişebilir. Ve eğer her şey başarısız olursa, o zaman yalan söylemeye başlarlar. Etkinin kendisi önemli bir rol oynar. Aksi takdirde, Ruslar neden aynı hedefe 150 km uzaklıktaki Akdeniz'deki bir gemiden yapabilselerdi Hazar Denizi'ndeki gemilerden binlerce kilometre uzaktaki bir füze saldırısı başlatacaklardı? Rusya'nın seyir füzeleri olması inisiyatifler için değil haber. Ancak etkisi önemlidir. Rusya eylemlerinde serbest olduğunu gösteriyor.
Amerikan tepkisini sempati ile takip ettim. Postmodern politikacıların görkemli bir askeri makineye hakim oldukları ve Putin'in davranışlarının anlayışlarının ötesine geçtiği ortaya çıktı. Başkan Obama ve Dışişleri Bakanı Kerry, kural olarak, Rusya’ya konuşmalarını öğretti: yanlış tarafta olduğunu söylüyorlar hikayelerve stratejisi dünyadaki istikrara katkıda bulunmaz. Putin onunla ilgileniyormuş gibi! Aslında, birkaç yıldır Obama'ya tarihin kimsenin tarafında olmadığını ve Rusya cumhurbaşkanının Harvard'a giriş sınavına girmediğini gösterdi.
Bu hafta Savunma Bakanı Ashton Carter, Rus stratejisini eleştirdi ve “hatalı” olarak nitelendirdi: “Rusya'nın stratejisi hatalı. Rusya IŞİD dışı hedeflere saldırmaya devam ediyor. Bunun temel bir hata olduğuna inanıyoruz. ” Moskova'dan gelen gülümsemeler, “İlginiz için teşekkür ederiz” dedi. Hepsinden iyisi, Ruslar, Amerikalıların endişeleri hakkında ne düşündüklerini, “onlarla uyuşmazlık” konusunda uzman görüşmelerine başladıklarında, yani uçaklarının Suriye ile çarpışmasını nasıl önleyebileceklerini açıkça ortaya koymuştur. Görüşmelerin bir kaydı (ve bu bir video konferanstı) YouTube'da yayınlandı. Tabii ki, bu herhangi bir personel kültürünün ihlalidir. Ve kadroların kendileri: Rus generaller sanki "Diğer tarafa bak - bazı siviller ve bir kadın!"
Rus hareket özgürlüğü ve Amerikan ahlaksız çaresizliği bana bir zamanlar gittiğim bir keşif çemberinde oynadığımız eskizleri hatırlattı. “Youldal” adlı bir sahne böyle görünüyordu.
Yaşlı beyefendi atını döven köylü Youlddal'ı izliyor: “Youldal, atı yalnız bırak!” - yaşlı adamı çağırıyor. Sözleri dikkatsiz kaldığında, Youldal'ı tehdit ediyor: “Bekle, oğlumu getireceğim, ve sana gösterecek!” Sadece bunu yapıyor ve oğlunun huzurunda onun çağrısını tekrarlıyor: “Youldal, atı yalnız bırak!” Youldal dikkat etmiyor ve büyükbabası pes etmediğinde, ona döner ve kırbaçla tehdit eder: “Bir kez de almak ister misin, büyükbaba?” Ve sonra nihayet, oğul müdahale eder: “Baba, gidelim, çünkü bu kişi seni öldürebilir!”
Tabii ki, durumun çok komik bir yanı yok. Bu kendini haklı çıkaran Rusya taktiğidir. Dahası, askeri uçağının Avrupa sınırlarına yakın daha agresif ve tehlikeli manevraları, Estonyalı polis memuru Eston Kohvera'nın devlet sınırından Obama’nın Tallin’i ziyaretinden birkaç gün sonra ve daha derinlere bakarsanız, devlet sınırından kaçırılması gibi kibirli, ancak çok düşünülmüş provokasyonlar, o zaman START ve INF antlaşmalarının silahsızlanma konusundaki sistematik olarak gözlemlenmemiş olduğunu hatırlatabiliriz - Batı bunların hepsine cevap vermedi (NATO’nun silâh Ukrayna ordusu ve Donetsk ve Luhansk'taki isyancıları bombaladı). Batı’nın bazen ve tutarsızca bir şeyleri isimleri ile çağırdığı gerçeğini, mümkün olan en fazla değeri düşünebiliriz. Rusya’yı etkili bir şekilde “yönetemez”. Ve bu problem zihniyetle bağlantılı, fakat yeteneklerle değil.
Burada ayık kafaların kazanmasının gerekli olduğunu, provokasyonlara teslim olmamanın en önemli şey olduğunu söyleyebilirsin. Bu elbette öyle. Ancak diğer tarafı düşünün: ayık kafaların stratejisi de risklidir. Birincisi, Batı koalisyonunun çöküşüne katkıda bulunuyor. Birçok devlet, Amerika Birleşik Devletleri ile ittifakın güvenilirlik ve güvenlik sağlamadığı sonucuna varabilir. İkincisi, çok iyi anlaşılmayan bir tehlike var çünkü en sevdiğimiz tarihsel analojilerden hiçbirine uymuyor: Bu Münih ya da Birinci Dünya Savaşı değil. Yanıt vermesi gereken, ancak bu yapılmayan Rus provokasyonları, postmodern Amerika artık cevap veremedene kadar ağırlaşacak. Prestij kaybı, gerçek bir güç kaybına neden olabilir. Ve sonra kötüleşebilir - birinin düşündüğünden daha kötü.