Kendi Kendimize Yolculuk Yaptığımızda, Tek Başımızayız
Dünyayla tanıştım ve bana kim olduğumu gösterdi.
Sadece birkaç on yıldır bu gezegende döndüm. Ama zamanımda, derin, keskin yalnızlığı biliyorum. Kelimenin tam anlamıyla yalnız kaldım, aynı zamanda zihinsel olarak, insanlarla dolu odalarda şaşırtıcı derecede yalıtılmış hissediyorum. Yalnız insanların bildiği gibi, ikincisi genellikle daha acı vericidir.
Geçen yıl, bu acıdan kaçmayı durdurmak için cesurca harekete geçtim.
Karanlık aylar boyunca oturdum, beni sarmasına izin verdim. Kayıp aşktan ağladığımda, kabuslardan uyandığımda ya da başka kimsenin görmemesine izin vererek kaygı ile mücadele ederken zaman zaman ağırdı. Bir plan yapmak kolay olurdu: Geçmişte anlamsız bir başka akşam yemeğine kadar yolumu sürdüm, binlerce çevrimiçi buluşma programından birine katıldım ya da Manhattan'ın etrafında manik parıltılığını yaşayarak yürüdüm.
Ama en ağır, yalnızlığım en katartikti. Durgunluğun bana kendimle ilgili sessiz şeyler söylemesine izin verdim: kim olduğumu, kim olmak istediğimi.
Diğer zamanlarda yalnızlık daha hafifti. İki ay boyunca sadece on pound ağırlığındaydı; sonbaharda Avrupa'ya trekking yaptığım sırt çantamın ağırlığı, altın yaprakların, zengin dillerin ve rüya gibi gecelerin tek başıma tadını çıkarırken.
Bu sırada dünyanın ne kadar dolu olduğunu öğrendim. Ve ben sihirli bir şekilde, kendi başımıza seyahat ettiğimizde yalnız olmadığımızı keşfettim.
The New York Times için Stephanie Rosenbloom'un solo seyahatimden hemen önce, “Paris'te Yalnız Yemek Yiyen” adlı kitabına yer işareti koyduğum düşünceli bir makale var. Yansıttığı gibi:
“Birinin karşısında oturmuyorsanız, dünyanın karşısında oturuyorsunuz.”
Kensington Sarayı'ndaki öğleden sonra çayını açtığımda, çiçek açarken ve aileleri gezerken izlerken bu çizgiyi ezberledim. Londra'daki Sherlock Holmes pub'ında, 50. yaş gününün ne olacağı konusunda babamın onuruna bir Corona içtiğimde kendime şarkı söyledim. Yaşlı bir çift yanımda oturdu - İrlandalı, İtalyan, ikisi de ilk buluşmaları için terledi.
“Yalnız ne yapıyorsun?” Diye sordular.
“Babamın doğum günü için buradayım” demiştim, onlara şişelenmiş biraya işaret ederek. “Onun favorisiydi.”
Bana pubdan bir tur daha köpüklü bira, sonra bir tane daha aldı. Tommy, 80'li yılların saç metalini çaldı ve Maria, lüks sarışın bobuyla 30 yıllık toksik bir ilişkiden kahramanca kaçışını anlattı. Çingeneler, İrlanda'nın yeşil yemyeşil dağları ve Amerika'nın aldatıcı siyasetleri hakkında konuştuğumuz sırada sigara dumanı havayı doldurdu.
Her biri sırayla pubın içine girerken, diğeri ilk buluşma hakkında neler hissettiklerini fısıldadı. Onlara “Avrupalı ebeveynlerim” dedim, seyahat önerileri ve gönülden özen göstermemi istediler.
O zamanlar, başka bir kıtadaki büyük, karanlık bir şehirde bile ne kadar tek başıma olduğumu fark ettim.
O andan itibaren yalnızlığımı kucakladım. Çünkü yalnız seyahat ederken kendimi bir olasılıklar dünyasına açmıştım.
Dublin dışında, zengin zümrüt yeşili, efsanevi şeyler olan Wicklow Dağları'nın bir turuna çıktım. Engebeli bir otobüste İsviçre'den Tabea'yla tanıştım, utangaç ama neşeli, sağlam bir kamera ve lens yayıyordu.
Fotoğraflarda, vadiler arasında dolanan zengin sis, göllerin yumuşak canlılığı ve yüzümdeki neşeyi her şeyin üstünde dururken yakaladı.
O gecenin ardından bir barda, iki kişilik grup John Denver’ın “Take Me Ana Ülke Yolları” nı oynadı - babamın favorisi - silahları birbirine bağladık ve karnımın çekirdeğinden ağladığımda müziğe sallandık. Ona şarkının ne kadar acı duyduğunu söyledim ve bana omzunda bir çeşit pat verdi. Banjo müziği, herkesin gönlünde ve spor ayakkabılarında çınlayan eski pub'ı ısındı, çünkü hepimiz bir Guinness yükselttik ve en büyüleyici yakınlık duygusunu soluduk.
Paris'te yalnızlık beni tekrar ağırlaştırmaya başlamıştı. Champs-Élysées'i geçtiğimde veya Louvre'da dolaşırken, güzellik ve ihtişam beni çok etkiledi, ancak depresyonum da arttı. Notre Dame yakınlarındaki bir ara sokakta, sob'lara ayrıldım. Babam için, etrafımda dolaştığım çocukluk çağı travması için, beni doyuran pişmanlık ve umutlar için ağladım.
Ertesi sabah bir turda İsrail'den Lior ile tanıştım. O akşam buluştuk ve bir gökkuşağı ekler ve macaron kutusu getirdi. Güneş, Place de la Concorde yakınlarında batarken, kalbimi tamamen açtım. Ona babamın işlerinden ve beni nasıl parçaladıklarından bahsettim. Çocukluk ihmali ve bana asla yetmediğimi ve asla olamayacağımı söyleyen kalan sesleri paylaştım.
Yeni arkadaşım ordu günlerinden travma paylaştı ve dolaşmanın onu nasıl doldurmadığını, nezaketsizliklerin onu dünyadaki insanlarla nasıl bağladığını söyledi. Hiç düşünülmeyen bir anda, savaştan kopan ülkesini asla terk edemeyecek bir yabancıya uçak bileti aldı, böylece kendi ailesinin sıcaklığını yaşayabilecekti - asla unutamam.
İskandinavya'dan Balkanlara, büyük şehirlerden küçük kasabalara, dergim tanıştığım insanların hikayeleriyle doluydu.
Yaşamları düz çizgiler izliyordu, düzenli ve iyi planlanmış bir yol. Veya bir yaşam kavşağında sona eren ve bunun yerine yeni kıtalara sapanlar. Bazı insanlar genç, bazıları yaşlıydı. Bazıları çok geride kalırken, bazıları yeniden başlıyordu.
Bazı insanlar kazada yalnızdı, bazıları ise bilerek. Yalnızlığı seven ve ondan nefret edenler vardı. Ama hepimiz ortak bir yolculuk paylaştığımız.
Kendimizi yeni bir düzeyde anlamak istedik. Hangi şekilde olursa olsun, yalnızlığı kucaklamak istedik. Kim olduğumuzu ve bunun bizi nasıl şekillendirdiğini bilmek istedik.
Ve konuşmanın akışı, yediğimiz yemekler veya gecenin şafağa düştüğü zaman ne olursa olsun, bunu derinlemesine anladım: Dünya ile tanışmak için çıktığım zamandan daha az yalnız hissetmedim.
Hayatımızı rahat baloncuklarla yaşıyoruz. Ve kendi sahte rahatlık kabarcığım beni boğmuştu. Bana acı veren şeylerden kaçındım, travma sonrası korkularım beni rutine sokmamı sağladı.
Yıllarca kendimi terk ederek geçirdim - çocukken öğrendiğim kalıpları kopyalayarak. En büyük eleştirmenimdim. Kendimi layık hissetmedim ve yalnız kalmak, reddedilmek veya acı çekmekle yüzleşmekten daha güvenli bir bahisti. Kimse benimle bağlantı kuramaz, çünkü içeride kimsenin bulunmasına izin vermedim.
Ama normalliğimi sallarken ve yalnızlıkla yaşarken, en derin acıyla karşılaştım ve kendim için bir kahraman olarak ortaya çıktım.
Dünyanın benimle ne kadar tanışmak istediğini ve gerçekten, gerçekten önemsendiğini öğrendiğimde, kendimi ne kadar sevmek gerektiğini görmeye başladım. Özgünlük mümkün olmuştu çünkü kendimi acı hissetmeme izin verdim. Ve bu, en derin bağlantılara yol açan en büyük sevinçti.
Şimdi tekrar normal bir şekle geri döndüğümde, rahatlıktan zevk alıyorum; aynı zamanda, yaşamın kenarında durmanın, yükseklerde ve alçakta nefes almanın ve acı çeken birinin hissini de hatırlıyorum.
Tesia Blake yeni yıl için bize baskı yaptı: Hayatınızı nasıl değiştireceksiniz? Bu yıl kendimi terk etmemeyi öğreneceğim. Dünyayı gezerken, en gerçekçi şekilde kendimiziz ve bu nedenle en az yalnızız; Bu, ayakkabılarımın yere düştüğü her yerde yanımda taşıyacağım bir ders.