We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
tarafından Marc Schulman
Başkanlık kampanyaları geleneksel olarak İşçi Bayramı'ndan sonra başlasa da, aslında yaz boyunca düzenlenen aday belirleme toplantılarında başlıyorlar. Sözleşmeler sona erdiğinde adaylar kampanyalar başlatır; bazıları sözleşmelerden önce bile başlar. Başkanlık kampanyaları eş zamanlı olarak kapsam olarak ulusal ve odakta yereldir. Farklı eyaletlerde ayrı kampanyalar yürütüyorlar ve Başkan seçilebilmek için 281 seçim oyu kazanmaları gerekiyor. Adaylar bir eyalette seçim oylarının çoğunluğunu kazandığında, o eyaletteki tüm seçmen oylarını kazanırlar. Böylece seçim oyu çok olan eyaletler; California, Texas ve New York gibi; agresif kampanya siteleridir. Bazı eyaletler, bir veya diğer aday için olası zaferler olarak kabul edilirken, diğerleri "kapmak için hazır". Bu "değişken durumlar" genellikle adaylardan en fazla ilgiyi görür. Bu düşünceler, çabalarını nereye harcayacaklarına ve harcamalarını nerede sınırlayacaklarına karar verirken adayları büyük ölçüde etkiler. Başkanlık kampanyaları genellikle satranç oyunları gibi görünür, oyuncular gerekli oyu kazanma şanslarını en üst düzeye çıkarmak için stratejik kararlar alırlar.
En çekişmeli 8 ABD Başkanlık Seçimi
Broadway müzikalinin hayranları olarakHamilton iyi bilin ki bu seçim tam da ülkenin ilk siyasi partileri şekillenirken düştü. O zamanlar, seçim koleji süreci bugün olduğundan çok farklıydı. Her seçmen iki aday için oy kullandı, en çok oyu alan başkan, ikinci olan başkan yardımcısı oldu. Bu sistem altında, Thomas Jefferson ve seçtiği Başkan Yardımcısı. seçim, Aaron Burr, Demokrat-Cumhuriyetçi seçmenler arasındaki bir iletişim hatası (veya kime inandığınıza bağlı olarak Burr liderliğindeki bir komplo) nedeniyle 73-73 birinci sırayı paylaştı. Rakip Federalist Parti'nin bir üyesi olan Başkan John Adams, yalnızca 65 oy alabildi.
Tarihte ilk kez seçimler Temsilciler Meclisi'ne gitti. Ülkenin ilk hazine sekreteri Alexander Hamilton, desteklerini Jefferson'a vermek için diğer Federalistlere lobi yaparak gidişatı değiştirdi. Hamilton ve Jefferson birbirlerinden nefret etseler de, Hamilton onu Burr'dan daha güvenli bir seçim olarak görüyordu, kendisinin de kendisinden başka hiçbir şeyi sevmediğini, kendi yüceltilmesinden başka bir şey düşünmediğini söyledi. Virginian Beyaz Saray'a girdi, Burr başkan yardımcısı oldu. (Hamilton'ı üç yıl sonra hâlâ o görevdeyken bir düelloda öldürecekti) ve seçmenlerin ülkenin en yüksek iki makamına ayrı ayrı oy vermesini belirtmek için Anayasa'ya 12. Değişiklik eklendi.
Şimdiye Kadarki En Çirkin, En Tartışmalı Başkanlık Seçimi
Samuel Jones Tilden, Demokratik Başkan Adayı, 1876. Fotoğraf: Wikipedia
Rutherford B. Hayes için, 7 Kasım 1876 seçim akşamı, herhangi bir başkan adayının kabusu olmak üzere şekilleniyordu. İlk dönüşler telgrafla geliyor olsa da, gazeteler rakibi Demokrat Samuel J. Tilden'in kazandığını ilan ediyordu. Bir Cumhuriyetçi olan Hayes, gerçekten de halk oylamasını çeyrek milyondan fazla kaybedecekti, ancak taviz konuşmasını hazırlarken bunu bilmesinin hiçbir yolu yoktu. Kasvetli bir adamla yatağa gitti ve karısı Lucy Webb'i teselli etti. Hayes günlüğüne “kısa süre sonra ferahlatıcı bir uykuya daldık,” diye yazdı, “ve bu ilişki sona ermiş gibiydi.”
Ancak ABD tarihindeki en çirkin, en çekişmeli ve en tartışmalı başkanlık seçimleri henüz bitmemişti. Kampanya boyunca Tilden'ın muhalefeti ona rüşvetçiden hırsıza, sarhoş frengiye kadar her şeyi söylemişti. Cumhuriyet kontrolündeki eyaletlerde seçmen sahtekarlığı şüphesi yaygındı ve ağır silahlı ve yağmacı beyaz üstünlükçü Demokratlar Güney'i dolaşarak sayısız siyahın oy kullanmasını engelledi. Sonuç olarak, Florida, Louisiana ve Güney Carolina, çağrı yapmaya çok yakın kabul edildi ve bu eyaletler hala söz konusuyken, Tilden, Anayasa'nın seçimi kazanmak için gerektirdiği 185'in bir seçim oyu eksik kaldı. Hayes için sayılan 165 seçim oyu ile tek yapması gereken, bu üç çekişmeli eyaletten toplam 20 seçim oyu almak ve başkanlığı kazanmaktı. Ardından gelen krizin ortaya çıkması aylar aldı, başka bir iç savaş tehdidiyle başlayıp, Hayes'e federal birliklerin Güney'den çıkarılması karşılığında başkanlığı veren 1877 Uzlaşması'nın perde arkası gayrı resmi bir anlaşmasıyla sona erdi. Etkili bir şekilde Yeniden Yapılanmayı sona erdirmek.
Louisiana'nın seçim yolsuzluğunu protesto eden 1876 tarihli bir poster. Fotoğraf: Vikipedi
Samuel Tilden için 7 Kasım 1876 akşamı kutlama sebebiydi. Oyların mutlak çoğunluğunu kazanma yolundaydı (Hayes'in yüzde 48'ine yüzde 51,5'ini alacaktı) ve İç Savaşı takip eden yıllarda büyük ölçüde siyasi sürecin dışında kalan Demokratlara yeni bir umut verdi. .
1814'te New York Eyaletinde doğan Tilden, Yale ve New York Üniversitesi'nde okudu. 1841'de baroya kabul edildikten sonra, demiryolu şirketlerini temsil eden ve gayrimenkul yatırımları yapan bir şirket avukatı olarak kendini zengin etti. İç Savaştan sonra, 19. yüzyılda New York siyasetine egemen olan Demokratik siyasi makine olan Tammany Hall'un başkanı William M. “Boss” Tweed ile bir ilişki kurdu. Ancak Tilden, 1872'de New York Eyalet Meclisi'ne girdiğinde, yolsuzluğu bastırmasıyla ün kazandı ve bu da onu makineyle arasının açılmasına neden oldu. 1874'te New York Eyaleti valisi oldu ve eyaletin kanal sisteminin inşası ve onarımındaki büyük sahtekarlığı ortadan kaldırmadaki rolüyle ulusal bir ün kazandı. Çabaları ona Demokrat Parti'nin başkan adaylığını getirdi.
Tilden, kronik rahatsızlığından ve o sırada kurumsal yolsuzluklarla dolu olarak görülen demiryolu endüstrisiyle olan bağlantılarından her şeye saldırıya uğradı. Altmış iki yaşında ve ömür boyu bekar bir adam olarak, sıkıcı olduğu düşünülse de siyasi reforma bağlılığı nedeniyle saygı gördü. Görevdeki cumhurbaşkanı Ulysses S. Grant'in ortaklarını rahatsız eden yolsuzluk suçlamalarıyla, Tilden'in adaylığı Demokratların ulusal gücü yeniden kazanması için bundan daha iyi bir zamanlama olamazdı.
Rutherford B. Hayes, Cumhuriyetçi Başkan Adayı, 1876. Fotoğraf: Wikipedia
Halkın oyu almasına rağmen, yeni yeniden inşa edilen Louisiana, Florida ve Güney Carolina eyaletleri, hâlâ federal işgal altındayken, dengede kaldı. Seçim kurullarını kontrol eden Cumhuriyetçi Parti, bu eyaletlerin oylarının meşruiyetine hızla meydan okudu ve sözde Başkan Grant tarafından (federal birliklerle birlikte) bu eyaletlere gönderilen kişisel ajanlar tarafından denetlenen bir yeniden sayım üzerine, Tilden'in çoğu. #8217'lerin oyları, belirtilmeyen “uygunsuzluklar” nedeniyle diskalifiye edilmeye başlandı. Demokratlar, Cumhuriyetçilerin sandıkları doldurduğundan hiç şüphe duymadılar ve oy sayısının nüfusu aştığı yerler olduğunu iddia ettiler. En korkunç olanı, Louisiana'nın Cumhuriyetçilerin kontrolündeki seçim kurulu tarafından iddia edilen teklifti: 1.000.000 dolarlık toplam, oyların Demokratlara gittiğini onaylayacaktı. Demokratik Ulusal Komite teklifi reddetti, ancak her iki tarafta da benzer yolsuzluk raporları Florida ve Güney Carolina'da bildirildi.
Tartışmalı üç eyaletin iki grup seçim pusulası (her aday için bir tane) sunmasından sonra, Kongre 1877 yılının Ocak ayında beş senatör, beş Yüksek Mahkeme yargıcı ve beş Temsilciler Meclisi üyesinden oluşan bir seçim komisyonu kurdu. Komisyon, yedi Cumhuriyetçi, yedi Demokrat ve bir Bağımsız'ın hem Hayes'i hem de Tilden'ı temsil eden avukatların argümanlarını dinledi. New Jersey'den Adalet Yardımcısı Joseph P. Bradley, Amerika Birleşik Devletleri'nin bir sonraki başkanını belirleme kararında hızlı oylama olarak ortaya çıktı.
Seçim Komisyonu'ndaki oylamada yargıç yardımcısı Joseph P. Bradley, son anda fikrini değiştirdi. Fotoğraf: Vikipedi
Oyların kullanılmasından önceki akşam Demokratlar Bradley'i ziyaret etti ve Bradley'in görüşünü okudu ve Florida'nın üç seçim oyu Tilden'a verip kazanmaya yetecek kadar oy vereceğini belirtti. Ancak o akşamın ilerleyen saatlerinde, Demokrat temsilciler Bradley'in evinden ayrıldıktan sonra, New Jersey'den Cumhuriyetçi Senatör Frederick T. Frelinghuysen ve Donanma Sekreteri George M. Robeson, bazı son dakika lobi çalışmaları için geldiler. Adaletin eşi Mary Hornblower Bradley'in yardımıyla iki Cumhuriyetçi, Bradley'i Demokratik bir başkanlığın "ulusal bir felaket" olacağına ikna etmeyi başardı. Komisyonun kararı, Hayes için nihai seçim sayısını 185'e 184 yaptı.
Ancak demokratların savaşı bitmedi. Anayasa, 4 Mart'a kadar bir cumhurbaşkanının seçilmesini gerektiriyordu, aksi takdirde manevra ve kaos için sayısız olasılık açan bir fetret dönemi yaşandı. Demokratlar, seçim sürecinin tamamlanmasını geciktirecek ve hükümeti meçhul sulara sokacak bir dedikoducuyu tehdit etti. Tehdit, Cumhuriyetçileri müzakere masasına getirdi ve sonraki iki gün ve gece boyunca her iki taraftan temsilciler bir anlaşmaya vardı. Sözde 1877 Uzlaşması, Demokratlar için büyük bir kampanya sorunu olan federal birlikleri Güney'den, atılan filibuster karşılığında çekecekti.
Uzlaşma, Demokratların bir 'Sağlam Güney' kurmasını sağladı. Federal hükümetin bölgeden ayrılmasıyla birlikte, eyaletler siyah vatandaşları yasal olarak haklarından mahrum bırakan Jim Crow yasalarını oluşturmakta özgürdü. Frederick Douglass, azat edilmiş adamların hızla "çileden çıkmış eski efendilerimizin öfkesine" teslim olduklarını gözlemledi. Sonuç olarak, 1876 başkanlık seçimleri, Amerika'nın siyasi manzarasının ve ırk ilişkilerinin temelini oluşturdu. önümüzdeki 100 yıl.
Hayes ve Cumhuriyetçiler tahminen zafer haklarını iddia ederken, Tilden çekingen bir savaşçı olduğunu kanıtladı ve partisini komisyonun kararına karşı çıkmaktan vazgeçirdi. Bunun yerine, seçim sayımlarının tarihi üzerine bir rapor hazırlamak için bir aydan fazla zaman harcadı—, bu da sonuçta sonuç üzerinde hiçbir etkisi olmadı.
Tilden, yenilgisinden sonra, "Halkın armağanı olarak en yüksek mevkiye seçilme şerefini gelecek nesillerden alacağımın bilinciyle kamu hayatına çekilebilirim" dedi. ve ofisin sorumlulukları.”
Sağlığı, seçimden kısa bir süre sonra onu gerçekten de başarısızlığa uğrattı. 1886'da zengin bir adam olarak öldü ve New York Halk Kütüphanesine 3 milyon dolar bıraktı.
Nesne: ”Uzaktan Seçim,” Louis W. Koenig tarafından, Amerikan Mirası, Ekim, 1960. “Samuel J. Tilden, Başkan Olması Gereken Adam,” Tarihte Büyük Hayatlar, 9 Şubat 2010, http://greatlivesinhistory.blogspot.com/2010/02/february-9-samuel-j-tilden-man-who.html ”Volusion Karışıklık: Tilden-Hayes,' 8221 Güneşin altında, 20 Kasım 2000, http://www.historyhouse.com/uts/tilden_hayes/
Kitabın: Roy Morris, Yüzyılın Sahtekarlığı: Rutherford B. Hayes, Samuel Tilden ve 1876 Çalınan Seçimi, Simon & Schuster, 2003. John Bigelow ve Nikki Oldaker, Samuel J. Tilden'in Hayatı, Show Biz Doğu Productions, 2009.
Kampanya-Finans Reformu: Tarih ve Zaman Çizelgesi
Beth Rowen tarafından
İlgili Bağlantılar
Son birkaç on yılda, ABD'deki siyasi kampanyalar giderek daha maliyetli ve tatsız hale geldi. Bununla birlikte, kampanya finansmanı bölücü bir konu olmaya devam ediyor. Kampanya finansmanı sınırlarının savunucuları, zengin bağışçıların ve şirketlerin seçimlerde ve bunun sonucunda yozlaşmış kampanyalarda çok fazla söz sahibi olduğunu savunuyorlar. Daha az düzenlemeden yana olanlar, kampanya bağışlarının bir tür ifade özgürlüğü olduğunu iddia ediyor.
Kampanya finansmanı mevzuatı 1867'ye kadar uzanıyor, ancak kampanya bağış toplamanın düzenlenmesi, kampanya reklamcılığında yeni bir dönem ve işletmelerden bağış arama geleneğini başlatan 1896 başkanlık seçimlerinin yönlendirdiği 20. yüzyılın başlarına kadar önemli bir sorun haline gelmedi. .
Yeni Bir Olgu Değil Kampanyalarda Yolsuzluk Kokusu
İlk kampanyalarda patronaj yaygındı ve Andrew Jackson 1828'de göreve geldiğinde ganimet sistemi tüm hızıyla devam ediyordu. Jackson, yönetiminde erik pozisyonlarına katkıda bulunanları atamasıyla ünlüydü. Ganimet sistemi, James Garfield'ın öldürülmesinde etkili oldu. Başkanın destekçilerinden ve konuşma yazarlarından Charles Guiteau, yönetiminde bir görevi reddedildikten sonra Garfield'ı vurarak öldürdü. Suikast, kamu hizmeti pozisyonlarının parti üyeliği yerine liyakat ve sınav sonuçlarına göre doldurulmasını gerektiren 1883 Pendleton Yasası'nın geçmesine yol açtı.
Oy satın alma, erken başkanlık yarışlarında yolsuzluğun başka bir biçimiydi. Siyasi partiler ve adaylar kendi oy pusulalarını bastı ve genellikle seçmenlere onları göndermeleri için para ödedi. Hükümet, 1896 yılına kadar oy pusulalarının basılması sorumluluğunu üstlenmedi.
Watergate'in siyasetteki yolsuzluğun doruğa ulaştığı ve kamu görevlilerine olan güveninin dibe vurduğu zaman, kampanya bağış toplama ve harcamalarını dizginleme hareketi bir kez daha hız kazandı.
Aşağıda, kampanya harcama düzenlemelerinin bir zaman çizelgesi bulunmaktadır.
- federal adaylar, siyasi partiler ve siyasi eylem komiteleri için 100 doların üzerindeki bağışların ifşa gerekliliklerini belirler.
- adaylar ve aile üyeleri için harcama limitleri belirler: başkan ve başkan yardımcısı adayları için 50.000 ABD Doları, Senato adayları için 35.000 ABD Doları ve Meclis adayları için 25.000 ABD Doları.
- 100 doların üzerindeki katkıların açıklanmasını gerektirir. 5.000 doların üzerindeki katkılar, alındıktan sonra 48 saat içinde bildirilmelidir.
- sendika yetkililerinin, bir siyasi fon için sendika üyelerinden bağış toplamasına ve talepte bulunmasına izin verir.
- televizyon reklamcılığının üst sınırını bir önceki seçimde 0,10 ABD Doları veya 50.000 ABD Doları olarak belirler.
Yasayı denetlemekle görevli tek bir organa sahip olmak yerine, Meclis Katibi, Senato Sekreteri ve Amerika Birleşik Devletleri Genel Muhasebe Ofisi'nin (GAO) Genel Denetçisi uyumu izledi ve bu da uygulamayı zorlaştırdı.
4. 1916: Woodrow Wilson
Amerika Birleşik Devletleri'nin 28. Başkanı. (Kredi: Bettmann/CORBIS)
Görevdeki bir başkanın mazlum olarak görülmesi nadirdir, ancak Demokrat Woodrow Wilson 1916 seçimlerine Cumhuriyetçi rakibinin ciddi tehdidi altında girdi, buna bağlı bir Yüksek Mahkeme yargıcı olan Charles Evans Hughes. Birinci Dünya Savaşı'nın gölgesinde yürütülen bir kampanyada Hughes, Wilson'ın tarafsızlık politikasını zayıf ve potansiyel olarak felaket olarak nitelendirerek seçmenlerden puan aldı ve bunun yerine daha güçlü askeri hazırlıkları savundu. Adaylığı, Teddy Roosevelt'in ve onun yan kuruluşu 'Bull Moose'un hizibinin dönüşünden sonra yeniden bir araya gelen Cumhuriyetçi Parti'nin algılanan gücüyle de desteklendi.
Çoğu siyasi gözlemci Hughes'u olası favori olarak görüyordu ve erken Seçim Günü sonuçları onları destekliyor gibiydi. Rakip Kuzeydoğu'yu neredeyse tamamen süpürdü ve gece yarısına kadar 254 seçmen oyu kazandı ve zafer için gereken sihirli sayının on iki gerisinde kaldı. Her iki aday da Hughes'un kazanmaya mahkum olduğunu düşünerek yatağa gitti. Hatta birkaç geç basım gazete onu "seçilmiş başkan" olarak tanımladı. Ne yazık ki Hughes için, ancak hafta içinde daha fazla sonuç açıklandığında, Wilson Batı eyaletlerinde temizlik yaparak ve kazanarak ünlü bir geri dönüş gerçekleştirdi. Ohio'nun önemli salıncak eyaleti. Sonunda, ikinci dönemini sadece 13 seçim oyu gibi çok ince bir farkla talep etti.
1960 ve 1964 başkanlık seçimlerinden kampanya teminatı
Eyalet ve yerel seçilmiş yetkililerin 2014 Kasım seçimleri için kampanyalarını hızlandırdıklarına dair son haberler, akıllara müzenin Siyasi Tarih Bölümü'nde yer alan büyüleyici kampanya materyalleri dizisini getiriyor. 1960'ların başında, müzenin bu yılki 50. yıldönümü için yaptığım bir sergi için yaptığım araştırma, bölümün 1960 ve 1964 Başkanlık kampanyalarına ait hatıra koleksiyonunu incelemeyi gerektirdi.
Siyasi partiler yıllardır sadece favori adaylarını tanıtmak için değil, aynı zamanda rakiplerini de kötülemek için geçit törenleri ve mitingler, sloganlar, şarkılar ve işaretler kullandılar. Düğme, çıkartma, şapka, kartpostal, oyun kağıdı, bardak altlığı, kibrit kitabı ve daha pek çok kampanya ticari malzemesi üretildi ve üretilmeye devam ediyor.
1960 Başkanlık kampanyası sırasında, Massachusetts'ten genç demokratik Senatör John F. Kennedy, deneyimli cumhuriyetçi Başkan Yardımcısı Richard M. Nixon ile karşı karşıya geldi. Kennedy, "ülkenin yeniden hareket etmesini sağlama" sözü verdi. Vurgu, yerel yoksulluk ve eşitsizlik sorunlarıyla başa çıkmanın yeni yollarını bulmak ve uzay araştırmaları gibi yeni zorluklara odaklanmaktı.
Aşağıdaki resimdeki gibi şapkalar, Los Angeles'taki 1960 Demokratik kongresinde Kennedy/Johnson başkanlık biletinin delegeleri ve destekçileri tarafından giyildi.
Bir kadının Kennedy/Johnson kampanya şapkası
Richard Nixon, hem iç hem de dış politikada daha sorumlu ve deneyimli aday olarak kampanya yürüttü ve Başkan Yardımcısı olarak rol aldığı Eisenhower yönetiminin önceki sekiz yılındaki barış ve refahı sürdürme sözü verdi.
Nixon kampanya tampon çıkartması
Nixon kampanya notaları
1960 kampanyasının belirleyici anları, tarihte ilk kez televizyonda yayınlanan ve milyonlarca izleyici tarafından izlenen adaylar arasındaki tartışmalar oldu.
İlk televizyonda Kennedy-Nixon tartışması
Bu tartışmaların popülaritesinin kanıtı, adayların siyasi düğmelerinin takılı olduğu, vatandaşları dördüncü ve son Kennedy-Nixon televizyonunda yayınlanan tartışmayı izlemek için bir araya gelmeye çağıran bu el yapımı topluluk işaretidir.
1960'tan seçmenleri Nixon-Kennedy tartışmasını izlemeye çağıran el yapımı işaret
JFK, popüler oylarda Nixon'ı zar zor geride bıraktığı için seçim çok yakındı, ancak seçim oyları ona liderliği verdi. John F. Kennedy, ülkenin en genç Başkanı ve göreve seçilen ilk Katolik olduğu için Beyaz Saray'a gidiyordu.
1960 Cumhurbaşkanlığı seçimlerindeki dar zafer marjının aksine, 1964 seçimleri bir heyelan oldu. Önceki dört yılda çok şey olmuştu. Kasım 1963'te, "Yeni Sınır" hayalini tamamlayamadan Başkan Kennedy öldürüldü ve Başkan Yardımcısı Lyndon B. Johnson, Başkan olarak yemin etti. Johnson, JFK'nin politikalarını ve hedeflerini "Büyük Toplum" sloganıyla sürdürdü. Önerileri arasında medeni haklar mevzuatı, eğitim yardımı ve yaşlılar için tıbbi bakım vardı.
Lyndon Johnson ve "Büyük Toplum" un yer aldığı çizgi roman
Bununla birlikte, bazı seçilmiş demokratik yetkililer de dahil olmak üzere birçok güneyli, Başkan Johnson Sivil Haklar Yasasını imzaladığında ve partiyi bölmekle tehdit ettiğinde memnun olmadı. Seçimden sadece dört hafta önce, güneyde doğup büyüyen First Lady Claudia "Lady Bird" Johnson, kocasının kampanyasına destek toplamak ve insan hakları. Etkinliği duyurmak için, First Lady trenin arkasındaki perondan 47 konuşma yaparak 47 kasabayı dolaşırken "Lady Bird Special" gemisinden aşağıdaki gibi kartpostallar gönderildi.
Lyndon Johnson kampanyasının Lady Bird Özel treni için kartpostal
Johnson'ın 1964 kampanyasındaki rakibi Arizona Senatörü Barry Goldwater'dı. Muhafazakar Goldwater açık sözlüydü ve görüşlerinde genellikle tartışmalıydı. Federal Hükümetin refah ve tıbbi bakım gibi faaliyetlere katılımını sınırlamayı önerdi ve komünizme karşı güçlü bir savunucuydu. Kampanyanın bir noktasında, Vietnam'daki çatışmayla başa çıkmanın bir yolu olarak nükleer silahların kullanılmasını önerdi. Cumhuriyetçi kongrede yaptığı kabul konuşmasında, "Size özgürlüğün savunulmasındaki aşırılığın kusur olmadığını hatırlatırım" dedi.
Goldwater kampanyasını destekleyen bir fanın her iki tarafı
Johnson ve Goldwater her konuda çatıştıkça kampanya hararetlendi. Cumhuriyetçiler, Johnson'ın aşırı harcamalarına ve ekonomiyle olan pervasızlığına odaklanırken, Goldwater ülkenin Johnson yönetimi altında "sokaklarda şiddet" ile "ahlaki çürüme" içinde olduğunu iddia etti. Demokratlar, Goldwater'ı özellikle nükleer silahların kullanımı konusundaki görüşlerinde sorumsuz ve aşırı olarak nitelendirdiler. Goldwater'ın destekçileri resmi olarak "Kalbinde Onun Haklı Olduğunu Biliyorsun" sloganını ortaya atmış olsalar da, rakiplerinin gayri resmi sloganı "Cesaretinde O'nun Deli Olduğunu Biliyorsun" oldu.
Siyasi partiler, Johnson ve Demokrat Parti'nin istenmeyen politikalarını vurgulayan bu "Bahisçi Anlaşması Sertifikası" ve Demokratik Ulusal Komite'nin ofislerini dekore etmek için kullandığı Goldwater'ı radikal bir soytarılık olarak gösteren bu karikatür kitabı gibi muhaliflerini itibarsızlaştırmak için sık sık hiciv materyalleri dağıttı.
Johnson "Komik Para" sertifikası
Adaylar daha sonra kampanyada söylemlerini yumuşattı, ancak "LBJ All the Way" idi ve Johnson, 538 seçici oyundan 486'sını ve 16 milyondan fazla popüler oyla seçimi kazanmaya devam etti.
1948: Harry Truman - Buck Burada Duruyor
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana yapılan ilk başkanlık seçimlerinde, Demokratlardan biri olan görevdeki Harry S. Truman'ın büyük ölçüde kaybetmesi bekleniyordu.
Ülkede bir düdük turunda kampanya yürütürken, bir destekçi "Onları cehenneme çevir, Harry!" diye bağırdı. Adaya gelen ve sloganı açık sözlü eski generalin yandaşlarının sloganı olarak kabul edildi.
Seçimde Cumhuriyetçi Thomas E. Dewey'i mağlup etti.
Kampanyanın resmi sloganı 1921'de popüler bir şarkının sözlerine atıfta bulunarak "Harry Hakkında Çıldırdım" iken, 33. başkanla ilişkilendirilen daha ünlü bir başka slogan da Truman'ın bir gazeteye yazdığı "Buck Burada Duruyor". masasının üzerinde tuttuğu işareti.
Amerika'nın uzun, uzun kirli başkanlık kampanyaları tarihi
Joe Biden bunak olmalı. O videoyu gördün mü? Bahsettiği yeri, tarihi veya yılı bile hatırlamıyordu. Donald Trump'ı da. Kelimeler icat etmeye devam etti ve sonra donuyor gibiydi. Peki ya Nancy Pelosi? Sarhoş gibiydi. Keşke bir aile üyesinin araya girip bir şey söyleyebilse. Üzücü, gerçekten.
En azından 2020 seçim döngüsü hararet ve yoğunluk kazanırken, son aylarda sosyal medyada çokça vakit geçiren herkesin oluşturmuş olabileceği izlenim bu.
Bazıları diğerlerinden daha kaba ve açıkça sahte olan bir dizi video, ortalığı dolaştı, fısıltıları ve suçlamaları ana akıma getirdi ve Amerika'nın yetmişli yaşlarındaki en önemli üç politikacısı hakkında meşru soruları daha da artırdı. Önümüzdeki 14 ay boyunca nasıl performans gösterecekleri ulusun gidişatını büyük ölçüde belirleyecek.
Bu zehirli saldırı reklamları kampanyası şok edici görünüyorsa, daha da şaşırtıcı olan şey, bu konuda çok az yeniliğin olmasıdır. Kirli siyaset, cumhurbaşkanlığı kampanyalarında sürekli bir varlık olmuştur ve sıklıkla bir seçimin gidişatını belirlemiştir.
Siyasi söylemin ve medyanın Trump tarafından defalarca ateşlenen yalanların ve küstah saldırıların hakim olduğu bir zamanda, 2000 yılında George W Bush'un destekçilerinin şimdi bazıları tarafından “saygın” olarak savunulduğunu hatırlamak şaşırtıcı olabilir. Cumhuriyetçi bir cumhurbaşkanı örneği, birincil rakibi John McCain'in Afrikalı Amerikalı bir kadından “gayrimeşru” bir çocuk babası olduğuna dair yanlış söylentiler yaydı.
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
1 /25 Demokratlar 2020'de Trump'a Meydan Okuyor
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
Bernie Sanders
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
Joe Biden
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
Elizabeth Warren
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
Amy Klobuchar
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
Michael Bloomberg
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
Tulsi Gabbard
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Pete Buttigieg
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Deval Patrick
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
İPTAL EDİLEN: Beto O'Rourke
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Kamala Harris
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Bill De Blasio
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Steve Bullock
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Cory Booker
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Wayne Messam
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
İPTAL EDİLEN: Kirsten Gillibrand
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: John Delaney
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Andrew Yang
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Julian Castro
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
İPTAL EDİLEN: Marianne Williamson
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Eric Swalwell
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Seth Moulton
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Jay Inslee
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: John Hickenlooper
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Tim Ryan
2020'de Trump'a Demokrat Meydan Okuyanlar
BIRAKILDI: Tom Steyer
Karalamalar daha da acı vericiydi çünkü McCain ve karısı Cindy'nin, Bangladeş'ten Bridget adlı küçük bir kızı evlat edindiği gerçeği onları körükledi. Görünüşe göre gerçek fikirleri almaktan ziyade söylentiyi yaymak için tasarlanmış bir telefon anketi, seçmenlere şunları sordu: "John McCain'in gayri meşru bir siyah çocuğu olduğunu bilseydiniz, daha çok veya daha az oy verir miydiniz?"
“Maverick” kampanyası New Hampshire'da sürpriz bir birincil zafer kazanarak Güney Carolina'ya gelen McCain, bunun iftira anlamına geldiğini söyledi. Anılarında, “İtibarıma yönelik yeraltı saldırıları hakkında, onların iftiralarına aykırı bir şekilde hareket etmekten başka yapabileceğim hiçbir şey yoktu” diye yazdı. Uğruna Savaşmaya Değer: Bir Amerikan Maverick'in Eğitimi. Bush kampanyası herhangi bir katılımı reddetti, ancak Güney Carolina'yı kazandı, Cumhuriyetçi adaylığı ele geçirdi, Demokrat Al Gore'u en dar farkla - Florida'da 537 oyla - mağlup etti ve Beyaz Saray'a girdi.
Bir kampanyanın standart çalışma prosedürü, olumlu başlamak, ancak geriye doğru bumerang olmayacağına inandıklarında olumsuz gitmektir.
Bush'un babasının da kirli siyasette parmağı vardı. 1988'de Michael Dukakis'e karşı yaptığı yarışmada Bush kampanyası, Demokrat'ı Dukakis'in vali olduğu Massachusetts'te bir izin programı kapsamında serbest bırakılan ve daha sonra bir kadını öldüren bir Afrikalı-Amerikalı mahkumla ilişkilendirmek için artık kötü şöhretli Willie Horton reklamını kullandı. Dukakis anketlerde önde gidiyordu, ancak ırksal olarak yüklenen kampanya ona ciddi şekilde zarar verdi ve Cumhuriyetçiler, cumhurbaşkanlığını üç dönem üst üste tutmanın nadir başarısını başardılar.
Bu tür şeyler Amerika'nın ilk seçimlerinden beri devam ediyor. Tarihçi Rick Shenkman, yazarı Başkanlık Hırsı: Ne pahasına olursa olsun Güç Kazanmak, kirli hilelerin cumhuriyetin başlangıcına kadar uzandığını detaylandırdı.
“İlk iki seçimimiz oldukça temizdi ama ondan sonra kirlendiler” diyor. Bağımsız. "[Amerika'nın ilk başkanı] George Washington bile, İmparator Nero'dan daha fazla saldırıya katlanmak zorunda olduğundan şikayet etti."
Medyanın şimdi olduğundan daha fazla partizan olduğu bir zamanda, ülkenin üçüncü başkanı Thomas Jefferson, kölelerinden birinden çocuk sahibi olduğu suçlamalarıyla savaştı. Jefferson, görevdeki John Adams'ı yenmeyi başardı ve 200 yıl sonra, Monticello plantasyonundaki personelin bir üyesi olan Sally Hemings ile uzun ilişkisi nihayet tarihçiler tarafından kabul edildi. Çiftin altı çocuğu vardı.
Uzmanlar, kirli siyaset uygulamasının Nixon 1972'nin George McGovern'a karşı kampanyası boyunca ve çağımıza kadar devam ettiğini, çünkü sık sık işe yaradığını söylüyor.
Brookings Enstitüsü'nde etkili kamu yönetimi merkezi müdürü ve Harvard Üniversitesi'nde bir bilim adamı olan Elaine Kamarck, “Çoğu zaman etkili oldular” diyor. "Bir kampanyanın standart çalışma prosedürü, olumlu bir şekilde başlamak ama aynı zamanda geriye doğru bumerang olmayacağına inandıklarında olumsuz gitmektir."
Kamarck, internetin yayılabilecek mesajlaşma ve dezenformasyon miktarını ve belirli grupları hedef alma şeklini artırdığını söylüyor. Ve McCain-Feingold Yasası olarak da bilinen 2002 tarihli bir "Reklamınızın arkasında durun" yasası, bir kampanya veya partinin televizyon veya radyodaki herhangi bir reklamının, genellikle adayın "Bu mesajı onaylıyorum" diyerek bu şekilde tanımlanmasını gerektirir. , giderek daha önemli bir savaş alanı olarak ortaya çıkan çevrimiçi dünya için böyle bir talep yok.
Bu, seçmenlerin belirli bir adayın Müslümanlardan nefret ettiğini iddia eden bir reklamın resmi bir mesaj mı, kitlesel olarak finanse edilen birçok siyasi eylem komitesinden birinin (PAC) çalışması mı yoksa Rusya tarafından yayılan dezenformasyon mu olduğu konusunda daha az bilgiye sahip olduğu anlamına geliyor.
Aynı zamanda, sosyal medya devleri bu tür içerikleri en iyi nasıl izleyeceklerini ve düzenleyebileceklerini belirlemeye çalışıyorlar. Pelosi'nin üzerinde oynanmış videolarının en ünlüsü, standartlarını ihlal ettiğini söyleyen YouTube tarafından yayından kaldırıldı, ancak ikinci teknoloji firması bunu yanlış bulsa da Twitter ve Facebook tarafından barındırılmaya devam etti. Sonunda, milyonlarca kişi Temsilciler Meclisi'nin Demokrat konuşmacısının bir konuşmasında sözlerini geveleyerek izlediğini izledi.
Virginia Commonwealth Üniversitesi'nde davranış bilimcisi olan Caroline Orr, olumsuz kampanyaların ve kirli oyunların duygulara oynadığını söylüyor.
“İnsanların bilgiyi olabildiğince eleştirel olarak değerlendirmemeleri ve sadece içselleştirmeleri için duyguları uyandırmayı amaçlıyor” diyor.
“Çoğu zaman başarılı oluyor çünkü insanların önceden var olan inançlarını besliyor. Biri göçmenlik konusunda şüpheciyse ve bu konuda kışkırtıcı bir reklam görürse, ölçmeden buna inanması daha olasıdır. Tekrar tekrar duygusal çekiciliğin en etkili olduğu kanıtlandı.”
İster siyaset olsun, isterse başka bir şey olsun, bugünlerde insanları şok etmek oldukça zor. Yapışmasını sağlamak için gerçekten iyi bir şey bulmalısın
Daha fazla insan haberleri için sosyal medyaya güvendikçe, diğer bakış açılarından giderek daha fazla izole olduklarını söyledi, çünkü “algoritmalar okumak istediğinizi öğreniyor”.
Trump'ın başkan olarak gelenekleri çiğnemesinin birçok yolundan biri, saldırı reklamlarına öncülük etmektir. Birkaç kez, 73 yaşındaki Trump, 76 yaşındaki Biden'ın onu kaybettiğini iddia etti.
“Look, Joe is not playing with a full deck,” Trump told reporters this summer, after the former vice president made one of a succession of gaffes while campaigning, telling a crowd “poor kids are just as bright, just as talented, as white kids”.
Trump, along with his lawyer and surrogate Rudy Giuliani, also retweeted one of the several doctored clips of Pelosi, and the president annotated his post with the words “PELOSI STAMMERS THROUGH NEWS CONFERENCE”.
Even though there is large eco-system on the left that creates attack adverts about Trump, even if it is not as big as the one on the right, Biden has yet to resort to personal insults towards the president.
Tavsiye edilen
He and his campaign insist he remains as sharp as he ever was, despite doubts about his age among some supporters. He remains the Democrats’ frontrunner by some measure, leading his rivals by between four to eight points depending on which poll you examine.
David Mark, a senior journalist with the Washington Examiner ve yazarı Going Dirty: The Art of Negative Campaigning, says another thing Trump has done is to raise the bar of what is shocking.
Among the early advisers to the Trump campaign was veteran operative Roger Stone who has long relished his reputation as a “political ratf***er”. In January, Stone pleaded not guilty to charges of witness tampering brought by Robert Mueller as part of his probe into Russia’s alleged interference in the 2016 election and possible collusion with the Trump campaign.
“Oh absolutely, it’s going to get more intense,” says Mark, looking to the coming months. If Biden becomes the Democrats’ nominee, he says, we should expect plenty of attacks about his hair, given that he appears to have more now than he did in the 1980s when he was a nearly-bald senator.
“Even though it’s going to be nastier than ever, I am not sure it’s going to have as as much impact because people are used to this stuff,” he says.
“It’s pretty hard to shock people these days, whether it is politics or anything else. You’ve got to come up with something really good to make it stick, and that is becoming increasingly difficult.”
No further Candidates will be accepted.
- Demokrat
- Vice President Charles Morgan (IL)
- Governor Joseph Vernon (CA)
- (konuşmak)
- (konuşmak)
- Senator Morgan Ryder (TX)
- Senator Ralph Turnip (OR)
- Representative Richard Thorpe (ID)
- Senator Richard A. "Rocky" Champion (PA)
- Secretary of State Alexander Whitmore (PA)
- Governor Arne Durant (MS)
- Governor Ron Jones (KY)
- Senator Luke Recks (NH)
- | Talk to Me!
- Mayor Abram Klements (CA)
- (konuşmak)
RUNNING MATE FOR THE GEORGE WALLACE 1968 PRESIDENTIAL CAMPAIGN
In order for Wallace to get on the ballot in some states, he needed a running mate. Wallace did not particularly want a running mate. He enjoyed being the sole practitioner of his divisive political message. He alone had the capacity to raise crowds into a frenzy, and he clearly relished taunting the inevitable hecklers who followed him from city to city. (More than once, bullies in the crowd who came to support Wallace physically attacked these protestors.) Wallace liked working alone.
The small group of directors who ran his campaign, almost all of them from Alabama, came up with several different names. Wallace wanted Governor John Connolly of Texas, who declined. One suggested J. Edgar Hoover, the director of the FBI. In September, the campaign seemed to strike a deal with A. B. “Happy” Chandler, the former governor of Kentucky and former baseball commissioner, but a last-minute problem arose. Chandler had been a racial moderate, and when asked to refute his record, he politely told Wallace and the campaign he would not. Wallace was stuck. A wealthy contributor in Indiana first put out the name Curtis LeMay. Wallace liked it. LeMay had national standing from his long Air Force career, he had tremendous experience, and he was certainly politically conservative. He understood there were a large number of voters who served in the military and would be attracted by LeMay. But when the campaign first approached LeMay, he said, flatly, no thanks.
LeMay was not a racist. There is absolutely nothing among his extensive papers, or any anecdotes over his very long career with slurs about any group or religion. Even in his criticism of liberals, he never pointed to any minority group. Many of the top World War II generals, including General Patton and General Stilwell, could not completely pass this test. Furthermore, LeMay had supported the Secretary of the Air Force, Stuart Symington, in initiating integration after World War II. Leaders in the Air Force determined that segregating units by race was wasteful and reduced productivity while excluding a huge talent pool.
On the face of it, LeMay had no incentive to team up with Wallace, or support him in any way. However, when the Wallace people came back to LeMay for a second try, the head of the campaign, Seymore Trammel, wisely hit on the one consequential factor that worried LeMay: the possibility of Humphrey winning and continuing the Kennedy-Johnson-McNamara policies in Vietnam and the Cold War. This appealed to LeMay’s ongoing belief in defending his country.
LeMay was intrigued by the idea. He was politically conservative and had real worries about the direction that Johnson had taken the country. He feared that Humphrey would follow in Johnson’s footsteps. And he figured that by running with Wallace, he would draw votes from Humphrey in the South and help elect Richard Nixon while securing a platform from which to talk about his own ideas. While he was still disgusted with Wallace’s brand of racial politics, he became willing to overlook them, failing to understand in a stunning display of political naïveté that by running with Wallace, he would be condoning those politics.
LeMay shocked everyone around him when he finally said yes—and agreed to join a campaign that played off America’s worst impulses. His friends from the military tried to dissuade him. There were strong letters that came from every corner. Old timers like Spaatz, Eaker, and others told him to steer clear of Wallace. And his family was not interested either.
In LeMay’s acceptance speech at the press conference was one of the more extraordinary moments in a political year filled with them. It was breathtaking in its brevity and in its impact. British political observers Hodgson, Chester, and Page, who were present, described it this way:
It was over in seven minutes flat. One reporter was so stunned that he forgot to switch on his tape recorder. A CBS reporter, broadcasting live, had to take a grip on himself not to shake his head with sheer astonishment as he listened. A veteran British reporter who had slipped out for some refreshment at the bar came back in as LeMay finished. “Did I miss anything, old boy?” O sordu. He sure did.
Everything George Wallace had feared, and every reason Wallace wanted to run alone played out in front of him. Everything he had worked for and felt within his grasp suddenly dissolved, like a handful of sand in an ocean wave. The George Wallace 1968 presidential campaign was suddenly collapsing.
Instead of explaining why he felt compelled to run, or why George Wallace was a good alternative to Richard Nixon or Hubert Humphrey, LeMay, inexplicably, chose to use this national platform, his first in years, to explain his philosophy of war and why every weapons system—including nuclear weapons—should be used to win wars rather than have prolonged and gradual conflicts like the one taking place in Vietnam. A person with any political acumen would have chosen fifty topics to cover before talking about the use of nuclear weapons. And nobody in the crowd was more flummoxed by what came out of LeMay’s mouth than George Corley Wallace, who tried to step in and salvage what might be left of his campaign.
“General LeMay hasn’t advocated the use of nuclear weapons, not at all,” Wallace tried to interject. But LeMay came right back and replied: “I gave you a discussion on the phobia that we have in this country about the use of nuclear weapons.”
Wallace jumped in again, and again LeMay answered.
The George Wallace 1968 presidential campaign had shown clear signs up until that moment that it was being run by amateurs. This press conference, which should have been a rote introduction of a running mate instead turned into what could best be described as a segment from a political version of the Keystone Cops. Everyone knew LeMay was no politician, but this press conference went beyond what they might have considered to be a worst case scenario. If LeMay wanted to destroy the chances of Hubert Humphrey taking the White House, he may have succeeded in doing exactly that to Wallace.
It can be seen in the polls of that year that Wallace crested to his strongest numbers ten minutes before that press conference began in Pittsburgh. From that moment on, he would only go downhill. The great political writer of the twentieth century, Theodore White, watched the change in mood towards Wallace. “Down he went, gurgling, first in the Harris poll, then in the Gallup poll, followed by every other index. . . . And the peril with which he had threatened the two-party system appeared, for the year 1968 and the George Wallace 1968 presidential campaign at least, to have been smothered by the much-maligned electoral system ordained by the United States Constitution.”
The reaction to LeMay’s decision to run with Wallace was clear and strong. His boss at Network Electronics Corporation, Mihal Patrichi, called him a no-good bum (LeMay would never return to the job). A former colleague at the Pentagon, said, “He’s not helping us a damn bit.” His friend and former Republican nominee, Senator Barry Goldwater admitted: “I hope he hasn’t made a mistake, but I think he has.” And his own 91-year-old mother-in-law back in Ohio, Maude Maitland, said, “I idolize Curt, but I’m very, very disappointed.”
Perhaps the most stinging commentary of the George Wallace 1968 presidential campaign came from the political cartoonist of the Los Angeles zamanları, Paul Conrad. On the front page of the October 6, 1968, edition, millions of readers saw the image of Wallace and LeMay in uniform standing together at a podium, smoking cigars, and up above the clouds, a smiling Adolf Hitler and Hermann Goering with the caption reading: “It brings to mind der good old days . . . yah, Herr Goering?” The irony came full circle as LeMay, a legitimate American hero, was compared to the most evil, maniacal villain of our time—someone he risked his own life to defeat.
Mercifully, LeMay had come into the George Wallace 1968 presidential campaign late. There was only one month for him to do what he disliked in the first place. The Wallace people were grateful for this as well. Once, when a reporter asked him about legalized abortion and the use of birth control, two essential platforms for Wallace’s support from the conservative right, LeMay did not back away for a second. “I favor them both,” he candidly responded. His political handlers visibly winced.
The entire riotous George Wallace 1968 presidential campaign came to an end on Tuesday, November 5, when 71 million Americans cast their votes. Richard Nixon barely squeaked past Hubert Humphrey, winning with 43.4 percent of the popular vote against Humphrey’s 42.7 percent . . . a difference of only 500,000 votes out of 71 million cast. Wallace/LeMay garnered just under 13 percent or 9.9 million votes.
Nixon was farther ahead in the electoral count, winning thirty-two states against Humphrey’s thirteen states plus the District of Columbia. The George Wallace 1968 presidential campaign carried five states, all in the South: Georgia, Mississippi, Louisiana, Arkansas, and, of course, Alabama, for a total of 46 Electoral votes against Humphrey-Muskie’s 191 and Nixon-Agnew’s 301.
This article on the George Wallace 1968 presidential campaign is from the book Curtis LeMay: Strategist and Tactician © 2014 by Warren Kozak. Please use this data for any reference citations. To order this book, please visit its online sales page at Amazon and Barnes & Noble.
Ayrıca soldaki butonlara tıklayarak kitabı satın alabilirsiniz.