Hukuk ve zarafet
Birkaç hafta önce çevrimiçi haberlerimi incelerken Billy Joel'in "State of Mind New York" şarkısını dinlediğimde, bir sonraki makaleye gözlerim düştü. New York eyaletinin yakın zamanda evcil hayvanların dövme ve piercingini yasaklayan bir yasa çıkardığını açıklıyor. Böyle bir yasanın gerekli olduğunu öğrenmek beni eğlendirdi. Görünüşe göre, bu uygulama bir trend haline geliyor. Birçok New Yorklu'nun bu yasanın geçtiğini kaydettiğinden şüpheliyim, çünkü bu eyalette yakın zamanda yürürlüğe giren birçok kişiden sadece biriydi. Hükümetler doğaları gereği her düzeyde yasal bir zihniyete sahiptir. Kuşkusuz birçok yeni yasak ve emir benimsemişlerdir. Çoğunlukla, dünyayı daha iyi bir yer yapmaya çalışıyorlar. Yasalar bazen gereklidir, çünkü insanların sağduyuları yoktur. Ancak, CNN haber kanalı 201440.000 yılında ABD'de yeni yasanın yürürlüğe girdiğini bildirdi.
Neden bu kadar çok yasa var?
Temelde günah eğilimimiz olan insanlar var olan düzenlemelerde boşluklar bulmaya çalışıyoruz. Sonuç olarak, gittikçe daha fazla yasa gereklidir. Yasalar insanları mükemmelleştirebilseydi çok az şey gerekirdi. Ancak durum böyle değil. Kanunun amacı, kusurlu insanları uzak tutmak ve sosyal düzeni ve uyumu teşvik etmektir. Pavlus Roma'daki kiliseye yazdığı mektupta, Romalılar 8,3'te Tanrı'nın İsrail'i Musa'ya verdiği kanunun sınırları hakkında şunları yazdı: (Romalılar 8,3 GN). «Yasa insanlara hayat getiremez, çünkü bencil doğamıza karşı olamazdı. Bu nedenle Tanrı, Oğlunu bize bencil, günahkar insanlar olarak gönderdi ve günahın kurbanı olarak ölmesine izin verdi. Böylece günah işlemini tam olarak gücünü geliştirdiği yerde yaptı: insan doğasında. »
Yasanın sınırlamalarını anlamayan İsrail dini liderleri, Musa Yasası'na ek hükümler ve eklemeler ekledi. Ayrıca, yasalara uymak yerine, bu yasaları takip etmenin neredeyse imkansız olduğu noktaya geldi. Kaç yasa geçirilmiş olursa olsun, yasalar korunarak mükemmellik asla elde edilemedi (ve asla ulaşılamaz). Ve Paul tam anlamıyla önemli olan nokta buydu. Tanrı yasasını halkına mükemmel bir şekilde vermedi (doğru ve kutsal). Sadece Tanrı insanları lütufla mükemmel, adil ve kutsal kılar. Bazıları yasa ve lütufla tezat kurarak beni Tanrı'nın yasasından nefret etmek ve anti-nomizmi teşvik etmekle suçluyor. (Antinomizm, lütufla ahlaki yasaları tutma yükümlülüğünden kurtulduğuna inanır). Ama hiçbir şey gerçeklerden başka bir şey değildir. Herkes gibi, insanların yasaları daha iyi tutmasını diledim. Kim kanunsuzluğun var olmasını ister? Ancak Pavlus'un bize hatırlattığı gibi, yasanın neler yapabileceğini ve yapamayacağını anlamak hayati önem taşımaktadır ve Merhametinde Tanrı, İsrail'e On Emir'i içeren yasayı daha iyi bir yolda yönlendirmesi için verdi. Paul'un Romalılarda 7,12 (Çeviri YENİ YAŞAM): "Ama yasanın kendisi kutsaldır ve buyruk kutsal, adil ve iyidir." Fakat doğası gereği yasa sınırlıdır. Ne kurtuluş uyandırabilir ne de kimseyi suçluluk ve lanetten kurtaramaz. Yasa bizi kutsasın ve yüceltsin, bizi haklı çıkaramaz veya uzlaştıramaz.
Bunu ancak Tanrı'nın lütfu, içimizdeki İsa ve Kutsal Ruh'un uzlaşma çalışmasıyla başarabilir. Pavlus'un Galatyalılar 2,21'de yazdığı gibi [GN]: «Tanrı'nın lütfunu reddetmiyorum. Yasayı yerine getirerek Tanrı'nın önünde durabilseydik, Mesih boş yere ölürdü ”.
Bu bağlamda, Karl Barth bir İsviçre hapishanesinde mahkumlara vaaz verdi:
"Öyleyse Mukaddes Kitabın ne söylediğini ve Hıristiyanlar olarak bize duyduklarımızı söylediklerini duyalım: Zarafetle kurtarıldın! Kimse bunu kendine söyleyemez. Başka kimseye söyleyemez. Bunu hepimize sadece Tanrı söyleyebilir. Bu ifadeyi doğrulamak için İsa Mesih'e ihtiyaç vardır. Havariyi onlara iletmek gerekir. Ve burada Hıristiyanlar olarak buluşmamızı onları aramıza yaymak gerekiyor. Bu yüzden dürüst bir haber ve çok özel bir mesaj, en heyecan verici haberlerin yanı sıra en faydalı haber - gerçekten de tek yararlı olanı. »
İyi haberleri duyurken müjde, bazı insanlar Tanrı'nın lütfunun işe yaramadığından korkuyor. Hukukçular özellikle, lütufu kanunsuzluğa dönüştüren insanlar için endişeleniyorlar. İsa'nın yaşamımızın Tanrı ile olan bir ilişki olduğunu ortaya çıkardığı gerçeği anlayamazsınız. O'na hizmet ederek, Yaratan ve Kurtarıcı olarak konumu hiçbir şekilde sorgulanamaz.
Bizim rolümüz iyi haberi yaşamak ve paylaşmak, Tanrı'nın sevgisini ilan etmek ve Tanrı'nın hayatlarımıza öz-vahyine ve müdahalesine şükran örneği olmaktır. Karl Barth, "Kilise Dogmatikleri" nde Tanrı'ya olan bu itaatin minnettarlık şeklinde başladığını yazdı: "Grace, bir ses bir yankı uyandırdığı için şükran yaratır." Şükran şimşek gibi şimşek gibi yıldırım.
Barth daha fazla yorum yaptı:
«Tanrı sevdiğinde, sevdiği ve dolayısıyla kardeşlik arayıp yarattığı gerçeğinde en içteki varlığını ortaya koymaktadır. Bu varlık ve şey ilahi ve sevginin Tanrı'nın lütfu olduğu ölçüde diğer tüm sevgi türlerinden farklıdır. Lütuf, herhangi bir değersizlik ya da muhalefet tarafından engellenmeyen, aksine tam tersine, her türlü değersizlik için engellenmeden, kendi özgür sevgisi ve lehine, topluluğun kendi özgür sevgisi ve lehine, toplumu arayıp yarattığı sürece, tartışılmaz doğasıdır. ve tüm direnişin üstesinden gelmek. Bu ayırt edici özellik Tanrı'nın sevgisinin tanrısallığını anlamamızı sağlar. »
Kanun ve zarafet söz konusu olduğunda deneyiminizin benimkinden farklı olmadığını hayal edebiliyorum. Senin gibi, yasaya bağlı biriyle değil, sevgiden kaynaklanan bir ilişkiye sahip olmayı tercih ederim. Tanrı'nın bize olan sevgisi ve nezaketinden dolayı, O'nu da sevmek ve memnun etmek istiyoruz. Tabii ki, ona görev duygusundan uymaya çalışabilirim, ancak gerçek aşk ilişkisinin bir ifadesi olarak onunla birlikte hizmet etmeyi tercih ederim.
Hayatı zarafetle düşündüğümde, bana Billy Joel'in başka bir şarkısını hatırlatıyor: "İnanç Tutmak" (dt: «inancını koru»). Teolojik olarak kesin değilse, şarkı önemli bir mesaj getirir: «Eğer hafıza kalırsa, imanı koruyacağım. Evet, evet, evet, evet. İnancını koru. Evet, inancımı koruyorum. Evet, biliyorum. »
Joseph Tkach tarafından