Kaliforniya’nın konut sıkıntısı ve iklim krizi genellikle birbiriyle ilgisizmiş gibi ele alınır. Aslında, derinden birbirine bağlıdırlar.
Sadece ne kadar konut yaptığımızı değil, nerede inşa ettiğimizi de ele almamız gerekiyor. Yeni bir konut ve çevre savunucuları koalisyonu tarafından desteklenen yeni mevzuatın arkasındaki fikir ve vaat budur.
California en azından eklemeli 2.5 milyon ihtiyaçlarını karşılamak için 2030 yılına kadar yeni evler. Onlarca yıllık yetersiz üretim, hızla yükselen kira fiyatlarını artırdı, çoğu Kaliforniyalı için ev sahipliğini giderek ulaşılmaz hale getirdi ve komşularımızı başka herhangi bir eyalette olduğundan daha fazla evsizliğe itti. Konut kıtlığı, büyük ölçüde, mevcut mahallelerde yeni konutların inşa edilmesini önleyen ve gelişmenin çoğunu şehir dışı ve kırsal alanlara zorlayan yerel yönetim politikaları tarafından yönlendiriliyor.
Mevcut topluluklarda işlerin, okulların, toplu taşıma araçlarının ve diğer kaynakların yakınında yeterince uygun fiyatlı konut bulunmadığından, Kaliforniyalılar giderek artan bir şekilde, genellikle daha savunmasız olan uzak bölgelerden uzun yolculuklar yapmak zorunda kalıyor. orman yangınları, su baskını ve diğer iklim hızlandırmalı felaketler. 1990 ve 2010 yılları arasında, yarım konut geliştirme Kaliforniya’da, “vahşi arazi-kentsel arayüz” veya WUI olarak bilinen vahşi alanların sınırındaydı. Sonuç olarak, Kaliforniyalıların yaklaşık %25’i, yıkıcı orman yangını riski yüksek olan bölgelerde yaşıyor.
Gelişmeyi doğal alanlara doğru genişletmek yalnızca daha fazla insanı tehlikeye atmakla kalmaz; ayrıca yangınların, sellerin ve diğer felaketlerin olasılığını, sıklığını ve tahribatını artırır. İnsan faaliyetleri çoğu orman yangınını tetikler. Ve gelişme genellikle, aksi takdirde yağmuru ve ikinci akışı emebilecek olan taşkın yataklarının üzerini döşeyerek taşkınları daha yaygın ve yıkıcı hale getirir.
Kaliforniya, son 20 yılda 1 milyon dönümden fazla doğal yaşam alanını gelişme nedeniyle kaybetti. Ormanlar, sulak alanlar, kıyı alanları, otlaklar ve nehirler hepimiz için temiz hava, tatlı su ve yeşil alanlara erişim sağlar. Konutların daha uzak bölgelere taşınması vahşi doğayı parçalara ayırıyor, topluluk direncini azaltıyor ve her Kaliforniyalıyı etkileyen küresel biyolojik çeşitlilik ve iklim krizlerini şiddetlendiriyor.
Konut politikaları ve iklim değişikliği arasındaki ilişki hakkındaki düşüncelerimizi yeniden çerçevelendirmemiz gerekiyor. İnşa ettiğimiz ev sayısını önemli ölçüde artırmamız gerekiyor, ancak bunu gelişmemiş vahşi arazi-kentsel arayüzde yaparsak, iklim krizini yalnızca daha da kötüleştireceğiz. İş yerlerinden uzakta konut inşa etmek sadece daha uzun yolculuklar ve yeni yollar gerektirmiyor, bu da iklim değişikliğine neden olan kirliliği artırıyor. Aynı zamanda, normalde karbonu atmosferden çıkaracak olan doğal ve tarım arazilerinin üzerini kaplayarak arazinin karbonu depolama kabiliyetini de azaltır. Yaban hayatı habitatını yok eder veya bozar ve kuyuların zaten kuruduğu alanlarda su talebini artırır.
Meclis Yasa Tasarısı 68Meclis Üyesi Christopher M. Ward (D-San Diego) tarafından geçen hafta tanıtılan , iş yerlerine, okullara, parklara, toplu taşıma araçlarına ve diğer olanaklara yakın alanlarda yeni konutların onaylanmasını hızlandıracaktı. Güvenli, çevreye duyarlı yerlerde konut inşa etmeyi daha hızlı, daha ucuz ve daha kolay hale getirecektir. Bunu, bu tür konutların gereksiz gecikmeleri ortadan kaldıran nesnel, kolaylaştırılmış bir süreçle onaylanmasını gerektirerek yapacaktır.
AB 68 ayrıca yerel yönetimlerin, bizi iklime karşı daha dayanıklı kılan açık alanların ve tarım arazilerinin geliştirilmesine izin vermeden önce mevcut topluluklar içinde bu tür konutları onaylamasını sağlayacaktır. Gelişmemiş “yeşil alanlara” daha fazla konut eklemek isteyen şehirler ve ilçeler, esasen, zaten altyapı ve hizmetlere sahip mahallelerde benzer miktarda konut inşa edilemeyeceğini göstermek zorunda kalacaklar. Çoğu şehir ve ilçe, bu tür iklim açısından güvenli konutları çok daha fazla barındırabilir, ancak dolgu inşaatına yönelik ciddi kısıtlamalar, yayılmayı, kirliliği ve felaketi etkili bir şekilde zorunlu kılar.
Bu mevzuatın karşı talimatı – gerekmedikçe yayılmayın – arazi kullanımına yeni bir yaklaşım getiriyor. Son 50 yılın büyük bir bölümünde, Kaliforniya’nın mevcut mahallelerdeki yoğun, çok aileli konutlara yönelik katı kısıtlamaları ve kesin yasakları, büyümeyi karşıladığımızda düşük yoğunluklu, tek aileli, sıfırdan konutları varsayılan hale getirdi. Ve son yasal reformlar imar, planlama ve diğer kısıtlamaları azaltarak şehirlerde uygun fiyatlı, çok aileli konutların geliştirilmesini kolaylaştırmaya çalışsa da, birçok durumda yangınlara ve sellere karşı daha savunmasız olan kırsal alanlarda inşaat yapmak hala daha kolay. AB 68, yayılmayı teşvik ederek konut ihtiyacını çevre yönetiminin karşısına çok sık çıkaran teşvikleri düzeltmeye başlayacaktı.
Çevre ve konut hareketlerinin bu sorunları çözmek için bir araya gelmesi önemlidir. Tarihsel olarak ayrı ayrı çalıştık, hatta anlaşmazlığa düştük. Hayati yaşam alanlarını korumaya, hava ve su kalitesini korumaya ve açık alanları korumaya odaklanan çevre ve koruma kuruluşları, bazen genel olarak gelişmeye ve büyümeye karşı çıkıyorlar. Bu arada, şehirleri ve kasabaları daha fazla konut gelişimine açmak için çalışan konut savunucuları, yapmamamız gereken yerlerde inşaat yapmanın tehlikeleri hakkında daha az endişe duymuş olabilir.
Şimdi sorunlarımız çatışıyor. Konut satın alınabilirlik krizi, habitat kaybının yanı sıra iklim kirliliğine de önemli bir katkıda bulunuyor, bu nedenle silolarımızı kırıyoruz ve ortak bir vizyon üzerinde çalışıyoruz. Bu sorunlar birbirinden ayrılamaz ve bunları birlikte çözmemiz gerekiyor.
Melissa Breach, California YIMBY’nin baş işletme görevlisidir. Liz O’Donoghue, Nature Conservancy için sürdürülebilir ve dayanıklı topluluklar stratejisinin direktörüdür.