İncil geleneğine göre (ve bazıları efsane der), David (c. 1035 - 970 BCE), eski İsrail Birleşik Krallığı'nda Tanrı'nın ebedi tahtının kurulmasına yardım eden ikinci kraldı. Eski bir çoban olan Davud, Tanrı'ya olan tutkusu, dokunaklı mezmurları ve müzik yetenekleri, ilham verici cesareti ve savaştaki uzmanlığı, güzel görünüşü ve Bathsheba ile olan gayri meşru ilişkisi ve Yeni Ahit'te Nasıralı İsa ile atalarının bağlantıları ile ünlüydü. MÖ 1000 civarında doğan David, Yahuda kabilesinden Jesse'nin sekizinci oğlu (ve en küçüğü) idi. Kral Saul ve Kral Süleyman gibi, Davut da İsrail tarihinin en yüksek ve en müreffeh dönemlerinden birinde - birçokları tarafından İsrail'in “Altın Çağı” olarak adlandırılan dönemde 40 yıl hüküm sürdü. Yahudilik ve Hıristiyanlıkta, kendisinden önceki ve sonraki krallar kadar kusurlu veya günahlı olarak sunulsa da, Kral Davut, İncil'in çeşitli kitaplarında (şu anda hakkında çoğu bilginin geldiği yerde) dindarlığın, tövbenin örnek bir kralı olarak sunulmaktadır. , ve aynı zamanda boyun eğme, aynı zamanda Mesih'e bir haberci—Yahudi "meshedilmiş" ve şampiyon.
Kral Davut'un Geleneksel Hikayesi
İbranice kutsal metinlerde, 1 Samuel 16, okuyucuları, yalnızca İsrail ulusunun değil, aynı zamanda Tanrı'nın da kalbini ele geçirecek olan genç bir adamla tanıştırır. Eski Ahit Peygamberi Samuel (MÖ 1200–1050), oğullarından birini yeni kral olarak meshetmek için Beytüllahimli Jesse'ye (ortak bir çiftçi ve çoban) gönderilir - İsrail'in ilk kralı Saul (c. 1080-1010 BCE). ), hala yaşıyor ama Samuel'in talimatlarını takip etme görevini yerine getirmiyor ve Tanrı'nın otoritesine/emirlerine isyan ediyor. Jesse, her biri kral olarak reddedilen neredeyse tüm oğullarını Samuel tarafından geçit törenine kattıktan sonra, en sonunda “sağlıkla parlayan ve yeni bir görünüme ve yakışıklı özelliklere sahip” olan en genç David'i getirir (1 Samuel 16:12).
Davut bir kral gibi görünmese de, bir aslanın yüreğine - cesur bir ruha - ve dahası, Tanrı'ya karşı derin, bitmeyen bir sevgiye sahiptir. Kral Saul'a çok üzülen Samuel, Yahudiye'deki Beytüllahim'den gelen genç çobanda umut ve bereket bulur. Davut meshedildikten sonra, 1 Samuel 16:13, “ve o günden itibaren Rab'bin Ruhu Davut'un üzerine güçlü bir şekilde indi” der.
David bir müzisyenden daha fazlasıydı; bir savaşçının yüreğine ve ustalar düzeyinde bir dizi çobanlık becerisine sahipti.
Ancak Kral Saul için gelen haberler hiç de olumlu değil. Davut Kutsal Ruh'un kutsamalarını alırken (Danışman ve Üçlü Birlik'in ikinci kişisi), “Rab'bin Ruhu Saul'dan ayrıldı ve Rab'den gelen kötü bir ruh ona eziyet etti” (ayet 16:14). Saul, ya bir bipolar bozukluk ya da kötü bir ruhun (İncil metnine göre) yol açtığı zihinsel ve duygusal ıstırap dönemleri yaşamaya başladı. Hizmetçilerinden biri David'in mükemmel bir müzisyen olduğunu hatırlar ve Saul'a onu bir zırh taşıyıcısı (kral için büyük bir kalkan ve diğer silahlar taşıyan kişi) ve dolambaçlı bölümleri için bir tür müzik kremi olarak kullanmasını önerir. 1 Samuel 16:23, “Tanrı'dan gelen ruh Saul'un üzerine ne zaman gelse, Davut lirini alıp çalardı. O zaman Saul'a rahatlık gelecekti; kendini daha iyi hissedecek ve kötü ruh onu terk edecekti.”
Davut ve Golyat
David bir müzisyenden daha fazlasıydı; bir savaşçının yüreğine ve ustalar düzeyinde bir dizi çobanlık becerisine sahipti, özellikle de sapan kullanımı söz konusu olduğunda. Bir gün Filistliler ve İsrailliler savaştaydı; ancak iki savaş grubu bir vadinin iki yanında birbirleriyle alay ediyorlardı. Eski Güney Filistin'in Sami olmayan halkı olan Filistinler, aralarında güçlü bir savaşçıya sahipti - (İncil'e göre) yaklaşık üç metre boyunda olan Goliath. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, İsrailli savaşçıların hiçbiri onunla savaşmaya cesaret edemedi.
Davut, Golyat'ın İsrail'e ve Tanrı'ya karşı aşağılayıcı sözlerini duyduğunda, onunla savaşmaya gönüllü olur. Kral Saul, daha yaşlı, daha deneyimli bir subayın (hatta kendisinin) Golyat'a karşı Tanrı'yı ve İsrail'i savunmak için dışarı çıkmasında ısrar etmek yerine, Davud'un isteklerini onaylıyor. Bazı gardırop değişikliklerinden sonra (sonunda normal kıyafetini giyerek), David mühimmat için beş nehir taşı seçer ve dev düşmanıyla yüzleşmek için yola çıkar. Goliath küçük, genç adama bakar ve azarlar, "Ben köpek miyim, bana sopalarla mı geliyorsun?" (v. 17:43). David'in sözlü yanıtı cüretkar olduğu kadar alaycı da—
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Sen bana kılıçla, mızrakla ve mızrakla geliyorsun, ama ben sana meydan okuduğun İsrail ordularının Tanrısı, Her Şeye Egemen RAB'bin adıyla geliyorum. Bugün Rab seni ellerime teslim edecek ve ben seni yere sereceğim ve kafanı keseceğim. Bu gün Filist ordusunun leşlerini kuşlara ve vahşi hayvanlara vereceğim ve bütün dünya İsrail'de bir Tanrı olduğunu bilecek.
(vv. 17:45–46)
Goliath Davut'a doğru hücum ederken, genç adam bir taş saplıyor ve bu taş Goliath'ın alnına çarparak onu bayıltıyor. David daha sonra devin başında durur, devin kılıcını alır ve onu öldürür. İsrail'in en küçüğünün bu kadar kolay gönderildiğini görünce, en güçlü savaşçıları tüm Filistin ordusunu korkuttu ve kaçtılar. Ayrıca, onu temelde ailesine kabul eden Kral Saul'u da memnun etti. 1 Samuel 18:2–3, “O günden sonra Saul Davut'u yanında tuttu ve evine, ailesinin yanına dönmesine izin vermedi” der.
Saul'un Kıskançlığı
Davut'un hizmetindeki sık sık başarısı ve şaşırtıcı becerilerini göz önünde bulundurarak, Kral Saul, adamlarını ve tüm İsrail'i şaşırtmaya devam eden Davut'u terfi ettirdi. Ne yazık ki, Saul bir ego sorunu geliştirmişti, bu nedenle özellikle insanların “Saul binlercesini ve Davud on binlercesini öldürdü” (ayet 18:7) şarkısını duyduğunda Davut'a kızmaya başlar. Acı bir kıskançlık içinde Saul, sadık bir hizmetçi yerine düşman olarak gördüğü Davut'u öldürmeye çalışır. Bu nedenle, Saul'un kızı Michal ve David arasındaki bir evlilik düzenlemesi, ironik bir şekilde, kutsal bir birliktelikten ziyade Saul'un Davut'u tuzağa düşürme veya nihayetinde suikast yapma arzusuyla ilgilidir.
Sonunda David, yardım için Kral Saul'un en büyük oğlu olan en iyi arkadaşı Jonathan'a gider. Yonatan Davud'un korkularını küçümsemeye çalışır, ancak Yonatan Davud'un sadık hizmetkarı olduğuna dair onu rahatlatmak için babasına gittiğinde, Kral Saul Yonatan'a saldırır ve onu çağırır:
Seni sapık ve asi bir kadının oğlu! Kendi utancına ve seni doğuran annenin utancına Jesse'nin oğlunun tarafını tuttuğunu bilmiyor muyum?
(v. 20:30)
İşte o zaman Yonatan, babasının Davut'a karşı ne kadar deli olduğunu anlıyor. Saul, Davut'tan Tanrı'yı sevdiğinden daha fazla nefret etmeye başladı - İncil'e göre asla iyi bir durumda değil.
Hayatının sonuna kadar, Saul'un oğlu Prens Yonatan Davud'un koruyucusu olur ve Davud'dan aynı bağlılık için yalvarır. 1 Samuel 20:16–17 şöyle diyor: “Bunun üzerine Yonatan, 'Rab Davud'un düşmanlarından hesap sorsun' diyerek Davut'un soyundan bir ahit yaptı. Ve Yonatan Davud'a olan sevgisinden dolayı yeminini yeniden tasdik ettirdi, çünkü kendisini sevdiği gibi onu da sevdi."
1 Samuel'in geri kalanı, umutsuzca David'i (ve güçlerini) öldürmeye çalışan Saul ile arkadaşlarının ısrarlarına rağmen umutsuzca Saul'u öldürmemeye çalışan David arasında devam eden bir kedi-fare kovalamacasının ayrıntılarını sağlar. ve köylüler. Bunun yerine Davut, Tanrı'nın çok etkileyici bulduğu asil, merhametli, kararlı karakterini gösterir. Saul'un kötülüğüne rağmen Davut, “Tanrı'nın meshettiği” Saul'a zarar vermek istemiyor. Öte yandan Saul, Rab'bin bazı rahiplerini öldürecek kadar ileri giderek kalbinin ve ruhunun karanlığına teslim oldu.
Aslında David, Saul'dan kaçınmak için elinden geleni yapar ve/veya Saul'un kötülüğünü iyilikle öder. Daha ilginç anlardan biri, David'in Saul'un kendini rahatlattığı bir mağaraya gizlice girip Saul'un cüppesinin bir köşesini kesmesi ve ona David'in onu öldürmek istese Saul'un çoktan ölmüş olacağını göstermesiyle gerçekleşir. Uzakta bir kez, David haykırır,
Bak babacığım, cübbenin elimdeki şu parçasına bak! Kaftanının köşesini kestim ama seni öldürmedim. Elimde, yanlış yapmaktan veya isyan etmekten suçlu olduğumu gösteren hiçbir şey olmadığını görün. Sana haksızlık etmedim ama sen benim canımı almak için beni avlıyorsun.
(v. 24:11)
Kral Saul az önce olanları anlayınca acı acı ağlar, sonunda kendisinin adaletsiz, kana susamış ve tanrısız olduğunun farkına varır; oysa Davud, İsrail'in bir sonraki kralı olmaya layık olduğunu doğru ve merhametli bir şekilde göstermiştir. Ayrılmadan önce Saul, David'den Saul'un çocuklarını öldürmeyeceğine yemin etmesini ister ki bu da David'in kolayca yaptığı gibi.
Ne yazık ki, Saul'un çılgınlığı içinde hâlâ köpürüyor ve başka bir fırsat anında Saul'un hayatını bağışlayan David'in peşine düşmeye devam ediyor.
Saul'un çılgınlığı ne yazık ki içinde hâlâ hiddetleniyor ve başka bir fırsat anında Saul'un hayatını bağışlayan David'in peşine düşmeye devam ediyor. Ancak tüm İsrail, Samuel'in ölümü üzerine yas tutar ve Saul, büyücülüğün ve büyücülüğün Yasa tarafından yasaklandığını bilerek, Saul'u çağırmak için Endor'a gider. Saul, Samuel'in ruhundan yardım dilese de, ölü peygamber yalnızca, "Rab senden ayrıldı ve düşmanın olduysa, neden bana danışıyorsun?" (v. 28:16). Saul çöker, kibirli ve itaatsiz davranışlarının üstüne sadece masum kanı döken kırılmış ve kendi kendini mahvetmiş bir adam.
Kitap, David'in savaş alanında ve ev yaşamında giderek daha fazla başarı elde etmesiyle sona eriyor, ancak Saul ve ailesi için, Gilboa Dağı'ndaki Filistinlerle son savaşlarında gelgit kırmızıya dönecek. Bir gün içinde, soylu ve sevgili Yonatan da dahil olmak üzere Saul'un tüm oğulları ondan önce ölürken, Saul'un tüm kraliyet soyu savaşta kaybedilir. Saul ciddi şekilde yaralandı ve canlı bulunursa işkence veya tacizden korkarak yakındaki bir İsrailli askerin onu öldürmesi için yalvarır.
Kitabın sonu üzücü. 1 Samuel 31:4-6 devletler,
Ama zırh taşıyıcısı dehşete kapılmıştı ve bunu yapmayacaktı; Böylece Saul kendi kılıcını aldı ve üzerine düştü. Zırh taşıyıcısı Saul'un öldüğünü görünce, o da kılıcının üzerine düştü ve onunla birlikte öldü. Böylece, Saul, üç oğlu, silahşörü ve bütün adamları aynı gün birlikte öldüler.
Ordularının bozguna uğradığını gören İsrailliler bölgeden kaçtılar ve toprakları Filistin işgaline ve sömürüsüne açtılar ve bu daha sonra Filistin'in demir kullanımı ve demircilikle desteklenmesiyle desteklendi.
Davut, İsrail Kralı
2 Samuel kitabı, Davut'un en iyi arkadaşı ve Tanrı'nın meshedilmiş kralının Filistliler tarafından katledildiği haberini duymasıyla başlar. Şaşıran David, bir Amalekli'den (Patrik İshak'ın oğlu Esav'ın soyundan gelen) adamın Saul'u öldürüp tacını ve kol bandını Davut'a götürdüğü haberini alır. Bir ödül bekleyen asker, bunun yerine Davut'un “Rab'bin meshettiği kişiyi yok etmek için elini kaldırmaktan neden korkmadın?” diye sorduğu bir infaz alır. (v. 2 Samuel 1:14). David, Tanrı'nın meshettiği kişiye zarar vermek istemiyorsa, neden Kral Saul'un öldürülmesinin onun için sorun olmayacağını kim düşünsün ki?
Davut daha sonra Saul ve Yonatan için bir anıt sunar. Saul için onun güçlü bir savaşçı olduğunu söylüyor; Jonathan için onun sadık bir kardeş olduğunu söylüyor. David'in Saul'un ölümü hakkında sevinçli olması beklenebilir, ancak David gerçekten Saul'un ölmesini asla istemedi. Bilginler, Davut'un düşmanları için umutlarının ya ortadan kaldırılmaları ya da tövbe etmeleri olduğunu uzun zamandır kaydettiler. Saul'un durumunda, kesinlikle ikincisini diledi.
2. Samuel 2'de anlatılan Davut'un krallığı, Kral Saul'dan kaçma dönemi kadar heyecan verici ve dramatiktir. Samuel'in ilk kutsaması ile David, Yahuda'nın ilk kralı olur, ancak hemen Kral Saul'un oğlu İş-Boşet ile yedi yıllık bir iç savaşa girer; bu, Saul'un oğlu, sonuncusu iki Benyamlı tarafından yatağında öldürülene kadar sona ermez. Yahuda kabilesi ve Patrik Yakup'un torunları.
Daha önce sözü edilen Amalakite gibi büyük bir ödül bekleyerek, İş-Boşet'in başını David'e getirirler ve David onları aşağılık ve suç işlerinden dolayı hemen idam eder ve "Kötü adamlar masum bir adamı kendi evinde ve yatağında öldürdü" derler. v. 2 Samuel 4:11). Adamları öldürtüyor, ayaklarını ve ellerini kesiyor ve utanç verici bir şekilde cesetlerini asıyor. Daha sonra İş-Boşet'in başını düzgün ve saygılı bir şekilde Abner'in mezarına gömer (Abner, Saul'un kuzeni ve ordusunun başkomutanıydı).
İş-Boşet ölünce, İsrail'in ihtiyarları Davut'a tacı teklif eder ve 2. Samuel 5:4 şöyle yazar: “Davut kral olduğunda otuz yaşındaydı ve kırk yıl hüküm sürdü.” Daha sonra Kudüs'ü - Sion'u - fetheder ve kısa süre sonra ahit sandığını da getirir. Davut, Tanrı'nın Yeruşalim'deki tapınağını inşa etmeyi umuyor, ancak Davut'un soyunun “Adım için bir ev inşa edecek ve onun krallığının tahtını sonsuza dek kuracağım” (ayet 7:13) olacak.
Sonraki birkaç bölüm, Davud'un Filistliler, Geşurlular, Geziciler, Yebusiler ve Amalekliler'e karşı kazandığı muazzam zaferleri detaylandırıyor ve tartışıyor. 2 Samuel aynı zamanda Saul'un “Kral Davut'un Rabbin önünde sıçrayıp dans ettiğini görünce yüreğinde onu hor gören” kızı Michal ile evlilik sorunlarını paylaşır (ayet 6:16). Bu nedenle İncil'deki en erdemli adamlardan biri olan Kral Davut'un yerini, Tanrı'ya ve tebaasına karşı sorumluluklarını unutup Hititli Uriah'ın karısı Bathsheba ile aşk yaşamaya başlaması şaşırtıcı değildir. onun Mighty Warriors.
David ve Batşeba
Kral Davud sarayda dinlenirken Eliam'ın kızı ve Kral Süleyman'ın müstakbel annesi olan güzel Bathsheba'yı (MÖ 990–931) onun çatısında yıkanırken görür ve bu ayartmak onun için çok cezbedicidir. 2 Samuel 11:4 şöyle kaydeder: “Sonra Davut onu almak için ulaklar gönderdi. Ona geldi ve onunla yattı (şimdi kendini aylık pisliğinden arındırıyordu). Sonra eve döndü.” Maalesef çift için Bathsheba, David'in çocuğuna hamile kalır.
Durum en iyi ihtimalle hassas. Feministler David'in Bathsheba'yı zorladığını ve gelenekçiler Bathsheba'nın David'i baştan çıkardığını iddia etseler de, gerçek şu ki, belki de kral ve Tanrı'nın Yasası'nın modeli olarak David'in korumak ve sömürmemek için daha yüksek bir yükümlülüğü olması dışında, gerçek daha çok karşılıklı suçluluktur. Batşeba. Metin suçu herhangi bir kişiye yüklemez (bir şekilde Yaratılıştaki Düşüş gibi); Ancak, zina yapan çift için işler ne kadar kötüyse, durum daha da kötüleşecek.
Davud, Rab'bin soylu ve erdemli savaşçısı olmaktansa, cani Saul'dan daha kötü değilse de, şimdi o kadar kötü oldu.
David günahını gizlemek için komplo kurar ve bu nedenle Uriah'ı savaş alanından eve çağırır ve karısıyla uyumasını sağlamaya çalışır. Ancak Uriah, adamları savaşta ölürken zamanını boşa harcamayacak kadar sadık ve yasaldır. Planları, çocuğun babalığını karıştırmak için başarısız oldu, David, yeğeni General Joab'a, Davud'un kız kardeşi Zeruiah aracılığıyla, Uriah'ı en tehlikeli savaşın en yoğun noktasına koymasını ve sonra onun dışındaki herkesi geri çekmesini emretti.
Bu nedenle birkaç şey olur. İlk olarak, zavallı Uriah öldürülür. İkincisi, Bathsheba Uriah için yas tutuyor - bunun birleşik bir plan olduğu hakkında hiçbir şey söylenmiyor. Büyük olasılıkla, David'in itibarını koruma girişimiydi. Bathsheba'yı hızla saraya taşır ve çocuk doğmadan önce onunla evlenir. Üçüncüsü, Yoab'ın Davut'a olan bağlılığı ortadan kalktı. Davud, Rab'bin soylu ve erdemli savaşçısı olmaktansa, cani Saul'dan daha kötü değilse de, şimdi o kadar kötü oldu. David'in planları yakında ona ters tepmeye başlar.
Peygamber Nathan
Ancak çaresizlik içinde Kral Davut, Tanrı'nın her şeyi gördüğünü ve bildiğini unuttu. Böylece Tanrı, Peygamber Samuel'in halefi olan Peygamber Nathan'ı, Davud'un fakir adamın küçük kuzusunu çalan zengin adama karşı öfkeyle yakmasına neden olan “retorik” bir ihanet mesajı iletmesi için gönderir. Davut, Rab'bin kendisi için kurduğu tuzağa düşer ve şöyle der: "Rab'bin yaşadığına göre, bunu yapan adam ölmeli! O kuzunun bedelini dört kez ödemeli, çünkü böyle bir şey yaptı ve acımadı” (2.Samuel 12:5).
Natan hemen Davut'u yargılayarak, "Sen adamsın!" diye haykırır. (v. 12:7). Davud sadece zina etmekle kalmamış, aynı zamanda bir katildi ve konumunu kötüye kullanarak belini memnun etmek ve ününü korumak için nankör bir kraldı. Bu nedenle Nathan, Davud'un krallığı içinde ve dışında savaşın sürekli sonuçlarını yaşayacağını ve korkunç günahlarını örtmeye çalıştığı için halkın önünde küçük düşürüleceğini tahmin ediyor.
Yine de David'in yanıtı Saul'a pek benzemiyor. Alçakgönüllülükle, “Rab'be karşı günah işledim” diye yanıtlıyor. Nathan daha sonra ona günahlarının bağışlandığını, ancak günahlarının çocuklarının öleceğini bildirir. David, oğlunun hayatı için yalvarır ve çocuk hasta olduğunda, David oruç tutar, dua eder ve kendini uykudan mahrum eder, Tanrı'nın fikrini değiştirmesini sağlamaya çalışır, ancak Tanrı İncil metnine göre yapmaz.
Yedinci gün oğul ölür ve David'in yanıtı şaşırtıcıdır. Davut, Tanrı'ya acımak ya da Tanrı'dan nefret etmek yerine ayağa kalktı ve “Rab'bin evine girdi ve tapındı” (ayet 12:20). Pasaj ayrıca şunları da kaydeder: “Davud, karısı Bathsheba'yı teselli etti ve ona gitti ve onunla sevişti. Bir oğul doğurdu ve adını Süleyman koydular” (ayet 12:24).
Abşalom ve Amnon
Doğruluğun eski "altın kartı" olmadan, Davut'un Evi, Davut'un kızı Tamar'ın üvey kardeşi Amnon tarafından tecavüze uğramasıyla başlayan kötü haberler alır. Tamar, hasta numarası yapan kardeşine (Amnon) yardım etmek için gelir ve yanına geldiğinde onu yakalar ve taciz eder. Yakup'un kızı Diana'ya tecavüz ettikten sonra onunla evlenmek için ahlaki bir yükümlülük hisseden Yaratılış kitabındaki (bölüm 33:19; 34) kötü adam Şekem'in aksine Amnon, Tamar'ı daha da fazla hor görür, bu da onu ezer ve aşağılar.
Garip bir şekilde, Tamar'ın ağabeyi Absalom onu teselli eder ve “Şimdi sus, kızkardeşim ... Bu şeyi ciddiye alma” der (2 Samuel 13:20), ama Amnon'la olay hakkında asla konuşmaz. Amnon muhtemelen babası David deli olduğu için üvey kız kardeşinin tecavüzünden paçayı kurtardığına inanıyordu ama suçla ilgili hiçbir şey yapmadı.
Ancak iki yıl sonra Prens Absalom intikamını alır. Amnon'u onunla seyahat etmeye ikna ederek, üvey kardeşini sarhoş eder ve ardından adamlarına, kız kardeşine tecavüz etmesinin intikamını almak için bir prens olan Amnon'u öldürmesini sağlar. Gershur'a kaçar ve orada annesi Michal'in ailesiyle kalır ve üç yıl sonra David'in tahtını çalmak için başka bir planla geri döner. Hatta kralın danışmanı Ahitofel'i (Bathsheba'nın büyükbabası) askere almayı başarır ve İsrailli kalabalığı çalıştırır.
Absalom'un komplosu ve desteği arttıkça, David, oğlunu öldürmek istemediği için Absalom'un güçlerinden kaçar. Ancak sonunda Davut'un güçleri ile Abşalom'un güçleri çatıştı ve o kaçarken “Absalom'un saçı ağaca takıldı” (ayet 18:9). Yoab sallanan Absalom'u öldürür ve cesedini vahşi doğada derin bir çukura gömer.
Kral Saul'un ölümüyle olduğu gibi, Davut da bu haberle harap oldu, ancak Abşalom'un Davut'a ve adamlarına karşı neden bu kadar hain ve katil olduğu konusunda biraz kafası karıştı. Davut'un teselli edilemeyecek kadar kederli olduğunu duyan Yoab, Davut'un evine girer ve kötü bir oğul için duyduğu büyük ağıtla adamlarını küçük düşürdüğü ve yabancılaştırdığı için onu utandırır. Kitap, Peygamber Nathan tarafından Davut'a vaat edilen aralıksız savaşın daha fazla açıklamasıyla sona eriyor. Bununla birlikte, son iki bölüm Tanrı'ya ve adamlarına şiirsel bir saygı sunar.
Son Yıllar
Davud'un Tanrı ve etik dürüstlük için başlangıçtaki gayreti, onun erken şöhret ve servetinin yolunu açtı, ancak bir savaş ve kan adamı olmasına rağmen (kutsal yazılara göre), Tanrı, Davud'un Tanrı'nın tapınağını inşa etmek için uygun olmadığına karar verdi ( oğlu Süleyman'ın eline verilecekti). Dahası, David'in yasadışı olayı ve müteakip dolambaçlı eylemleri (Hitit Uriah'ın öldürülmesine ve örtbas edilmesine yol açan) saltanatının geri kalanını karmaşıklaştırdı - Tamar'ın tecavüzü, Amnon'un öldürülmesi ve Absalom'un darbe girişimi ile birlikte. diğer tartışmalar.
Kral Davut, MÖ 970 civarında doğal sebeplerden öldü, Kudüs'e gömüldü ve İbranice ve Yunan yazılarında önerildiği gibi, dindarlığı ve soyu aracılığıyla İsrail krallığının kurulmasını kolaylaştırdı. Ölümünden önce Davud, oğlu Süleyman'a son nasihatini verdi ve şöyle dedi:
Tanrınız RAB'bin sorumluluğunu yerine getirin: O'nun yollarında yürüyün, yasalarına, buyruklarına, yargılarına ve tanıklıklarına uyun, Musa'nın Yasasında yazıldığı gibi, yaptığınız her şeyde başarılı olasınız ve nereye dönersen dön... çünkü sen bilge bir adamsın.
(1 Kral 2)
Kral David İçin Epigrafik ve Arkeolojik Kanıtlar
Halefi Kral Süleyman'da olduğu gibi, Kral Davud'un tarihsel varlığını kanıtlamak için çok az kanıt ortaya çıkarıldı; bununla birlikte, yakın zamanda keşfedilen doğrudan ve dolaylı kanıtlar, David'in hayatı ve krallığı hakkında daha fazla kanıt sağlar (her ne kadar İncil'deki iddiaları ve saltanatı sırasındaki belirli olayları desteklemek için çok az şey olsa da). 1993 CE'de Avraham Biran, kuzey İsrail'de kırık bir stel üzerinde Tel Dan Yazıtı'nı keşfetti. Yazıt, bir Arami kralının güney komşularına karşı kazandığı zaferi anıyor ve özellikle hem “İsrail kralı”na hem de “Davut Evi kralı”na atıfta bulunuyor. MS 1800'lerde Bedeviler tarafından Ürdün ve Arnon nehirlerinde yaşayan Mesha Steli'nde Moabite'de yazılmış "Davut Evi"nden de bahsetmesine rağmen, bu belki de İsrail'deki Davud Hanedanlığı için en eski, doğrudan, tarihsel kanıttır. Kral Davut'un sözde saltanatından bir yüzyıl sonra.
Dolaylı kanıtlara gelince, MS 2012'de Yosef Garfinkel'in yönettiği kazılarda, Kral Davud'un düşmanı (ve Kral Saul'un iki yıl hüküm süren oğlu) "Eshba'al Ben Beda"nın Kenan dilindeki bir yazıtı "Ish-Bosheth" olarak da bilinir. 10. yüzyıla tarihlenen eski bir sürahiye ait çanak çömlek parçalarının içinde birçok İncil çevirisi (2 Samuel 3, 4) bulundu. Ek olarak, MS 1994'te Avi Ofer tarafından derlenen ve MÖ 11. yüzyıldaki Yahudi nüfusunun (özellikle Kuzey İsrail'deki) iki katına çıktığını öne süren araştırma verileri ve Yigal Shiloh (1978-1985) tarafından yönetilen kazılarda keşfedilen potansiyel Jebusit kaleleri - her ikisi de Eski Ahit'te tartışılan - David ve İsrail Krallığı'nın bölgenin tarihi ve kültürel varlığının bir parçası olduğu fikrine güven veriyor.
Dan uyarlandı Ayrıntılarda Tanrı: İbranice ve Yunanca Kutsal Yazıların İncille İlgili Bir İncelemesi (Kendall-Hunt, 2017).
Eski Ahit - Kısa Bir Bakış
İsa gibi Davut da Beytüllahim'dendi. Çoban olarak büyümüş, müzikte hünerli ve cesurdu. Samuel onu gizlice kral olarak meshetti ve Tanrı, dev Goliath of Gath'ı tek başına öldürerek seçtiğini İsrail'e açıkça gösterdi.
1 Sam 17:43-50 Bunun üzerine Filistli Davut'a, "Ben köpek miyim ki, yanına geliyorsun" dedi. beni sopalarla mı?'' Ve Filistli, Davut'u tanrıları tarafından lanetledi. Ve Filistî Davud'a dedi: "Bana gel, etini göklerin kuşlarına ve kır hayvanlarına vereceğim!" Ve Davud Filistî'ye dedi: "Bana kılıçla, mızrakla gel, ve bir cirit ile. Ama meydan okuduğun İsrail ordularının Tanrısı, Her Şeye Egemen RAB'bin adıyla sana geliyorum. "Bugün RAB seni elime teslim edecek, ben de sana vurup kafanı senden alacağım. Ve bugün, bütün dünya İsrailde bir Allah olduğunu bilsin diye, Filistîler ordugâhının leşlerini göklerin kuşlarına ve yerin vahşi hayvanlarına vereceğim. "O zaman bütün bu topluluk bilecek ki RAB, cenk için kılıç ve mızrakla kurtarmaz, RABBİNdir ve sizi bizim elimize verecektir."
Böylece, Filistî kalkıp Davud'u karşılamak için yaklaşıp yaklaştığında, Davud hemen Filistî'yi karşılamak için orduya doğru koştu. Sonra Davut elini çantasına koydu ve bir taş çıkardı ve onu astı ve Filistin'in alnına vurdu, böylece taş alnına battı ve yüzüstü yere düştü. Böylece Davut Filistli'yi sapan ve taşla yendi ve Filistli'yi vurdu ve onu öldürdü.
Ama Saul, Davut'tan giderek daha fazla nefret etmeye başladı. David, Saul'un sarayında hizmet etmişti, küçük kızıyla evliydi ve Saul'un emriyle birçok kez savaşa gitmişti ve Saul, Davut'un savaşta öleceğini ummaya başladı. Saul onu açıkça öldürmeye çalıştığında, Davut tepelere çıktı.
Davut yaklaşık 20 yıl boyunca İsrail'in sürgünlerinden bir ordu topladığı çölde Saul'dan saklandı. Davut Mezmurların çoğunu bu zamanda yazdı ve Tanrı ona şöyle seslendi: "Kendi kalbimden sonra kota adam." Sonunda, Saul'un ölümünden 7 yıl sonra, kabileler Davut'u Hebron'da kral olarak taçlandırdılar. (yaklaşık MÖ 1000). Ahit Sandığı'nı (10 emri içeren ve Tanrı'nın tahtını simgeleyen altın kutu) başkent olarak kurduğu Kudüs'e getirdi (2 Sam 1-5).
David, İsrail'in en büyük ve gerçekten ideal kralıydı. O büyük bir savaşçı ve Tanrı'yı seven bir adamdı. Ülkeye büyük bir barış ve refah getirdi. Ama David'in de zayıf yönleri vardı. Diğer krallar gibi birçok eş aldı ve bu Tanrı tarafından yasaklandı. Hatta adamın çoktan baştan çıkardığı karısıyla evlenebilmek için askerlerinden birinin öldürülmesini bile ayarladı. Davut büyük bir günahkârdı, ama aynı zamanda çok pişman ve tövbekârdı. Davut ayrıca ordusunda bir nüfus sayımı (kişi sayısı) alarak Tanrı'ya güven eksikliğini gösterdi. Tanrı, Davut'u ve İsrail'i günahları için cezalandırdı. Davut'ta bulunan iyi nitelikler, Davut'un soyundan gelecek olan Mesih'in bir resmidir.
Davut yaşlılığında geriye dönüp yaşamına bakıp Tanrı'nın onu tüm düşmanlarından nasıl kurtardığını düşünürken şarkı söyledi:
2 Sam 22:4 Övülmeye layık olan RAB'be sesleneceğim, böylece düşmanlarımdan kurtulayım.
2 Sam 23:1-2 Şimdi bunlar David'in son sözleri. İşay'ın oğlu Davut şöyle diyor: Yükseklere dirilen adam, Yakup'un Tanrısı'nın meshettiği ve İsrail'in tatlı mezmur yazarı: "RAB'bin Ruhu benim aracılığımla söyledi ve O'nun sözü dilimdeydi. . .&alıntı
Goliath katilinden kadın erkeğine
İbranice İncil'e göre David, Jesse adlı bir adamın en küçük oğluydu ve Tanrı tarafından genç yaşta İsrail kralı olarak seçildi. David'in erken yaşamında, İsrail Saul adında bir kral tarafından yönetiliyordu ve ülke sık sık Filistliler adlı bir grupla savaş halindeydi.
Davud, Filistlilerle yaptığı bir savaşta Golyat adlı güçlü bir savaşçıyı üzerine bir sapan taşı atarak öldürdüğünde ün kazandı.
"Filistli [Golyat] ona saldırmak için yaklaşırken, Davud onu karşılamak için çabucak savaş hattına doğru koştu. Çantasına uzanıp bir taş çıkardı, onu fırlattı ve Filistin'in alnına vurdu. Taş onun karnına battı. alın ve o yere yüzüstü düştü." 1 Samuel 17:48-49.
İbranice İncil'e göre David, bundan sonra hızla rütbe ve güç olarak yükseldi, Kral Saul'un emriyle birliklere liderlik etti ve çok sayıda düşmanı öldürdü. Sonunda Saul, kızlarından biri olan Michal'e Davut'un evlenmesini teklif etti ve o da kabul etti.
Davud'un ünü arttıkça, onunla Saul arasındaki gerginlik arttı ve Saul, Davud'un tahtını gasp edeceğinden korktu. Saul'un en büyük oğlu Jonathan, David'le arkadaştı ve babasını David'in bir tehdit olmadığına ikna etmeye çalışırken, Saul sonunda David'i öldürmeye karar verdi. Ama Davut kaçıp Akiş adında bir Filistin kralına sığındı. David, Achish için İsraillilere karşı savaşmayı teklif etti, ancak reddedildi çünkü diğer Filistin kralları David'in savaş hatlarında bulunmasından rahatsız oldular.
Saul ve Yonatan da dahil olmak üzere birkaç oğlu bir Filist ordusuyla savaşırken öldükten sonra, Davud sürgünden çıktı ve İsrail üzerinde krallığını iddia etmeye çalıştı. Davud birkaç yıl boyunca Yeruşalim'in yaklaşık 32 kilometre güneyindeki Hebron'da görev yaptı ve burada bir iç savaşta Saul'un evinden sağ kalanlarla savaştı. İbranice İncil'e göre Davut sonunda kazandı ve tüm İsrail'in kralı oldu.
Daha sonra İsrail'in topraklarını genişleterek, Kudüs ve daha sonra başkent yapacağı bir şehir de dahil olmak üzere birçok kasaba ve şehri fethetti. David'in krallığı büyüdükçe, daha fazla servet ve daha fazla eş ve cariye aldı.
Bodi, "David, derin bir kişilik kusuru olan bir adam olarak görünüyor: O bir 'bayanlar' adamıydı."
Bu, sonunda Davut'un Tanrı ile başını belaya soktu. David, Bathsheba adında güzel bir bayanın yıkandığını gördüğünde saraylarından birinin çatısındaydı. Kral Davut'un ordusunda savaşan bir asker olan Hitit Uriah ile evliydi. Bu, David'i caydırmadı ve onu almak için haberciler gönderdi ve onu hamile bıraktı.
Davud, asker Ammonlular adlı bir grupla savaşırken Uriah'ı öldürttü. Kral, komutanlarından birine "Uriah'ı savaşın en şiddetli olduğu yere götürmesini" söyleyen bir mektup yazdı. Sonra ondan çekil ki, yere çakılıp ölsün. 2.Samuel 11:14-15. Uriah öldürüldükten sonra David, Bathsheba'yı eşlerinden biri olarak aldı.
Tanrı Davut'a çok kızdı ve Davut'a şu mesajı iletmesi için Natan adlı bir peygamber gönderdi: "'Kılıç asla evinizden çıkmayacak, çünkü beni hor gördünüz ve Hititli Uriah'ın karısını kendinize aldınız.'" 2 Samuel 12 :10.
David'in yönetiminin geri kalanı tehlikelerle doluydu. David ve Bathsheba'nın ilk çocuğu öldü. (Ama ikinci çocukları olan Solomon hayatta kaldı ve daha sonra İsrail'in kralı oldu.) Davud ayrıca, biri Davud'un oğullarından biri olan Absalom tarafından yönetilen bir isyan da dahil olmak üzere birçok isyanla karşı karşıya kaldı. [İncil Savaşları: İncil'den Kaldırılan 12 Eski Savaş]
Davut isyanı durdurmayı başarırken, Avşalom savaşta öldürüldü ve Davut onun yasını tuttu. David'in hükümdarlığının son yılında, onun yerine kimin geçeceği konusunda kavga çıktı. Sorunu çözmek için Davut, Süleyman'ın kral olacağını ilan etmek için ölüm döşeğinden kalkmak zorunda kaldı.
Sonunda, Davut'un kurulmasına yardım ettiği krallık parçalandı. İbranice İncil'e göre, Süleyman'ın ölümünden sonra İsrail, İsrail adını koruyan bir kuzey krallığı ve Kudüs'te bulunan ve Yahuda olarak adlandırılan bir güney krallığı ile ikiye bölündü.
Nathan Peygamber
Samson
My Jewish Learning, kar amacı gütmeyen bir kuruluştur ve sizin yardımınıza güvenmektedir.
- David, Golyat'ı öldürmemiş olabilir. David, belki de en iyi, dev ve Filistin şampiyonu Golyat'la savaşması ve bir sapanla öldürmesiyle tanınır - müstakbel İsrail kralı için uygun bir şekilde harika bir başarıdır - ancak Mukaddes Kitap, övgüyü kimin hak ettiği konusunda bazı şüpheleri ele verir. Samuel'in İkinci Kitabı, Filistli devi alt edenin David'den ziyade Elhanan adında bir adam olduğunu belirtir.
- Hem kahraman hem de anti-kahramandı. İbranice İncil'de tasvir edildiği gibi David, her şeyden önce, derin çelişkilerin adamıdır. O, bir İncil yazarı tarafından “Tanrı'nın kendi kalbine uyan bir adam” ve bir başkası tarafından “kanlı bir cehennem iblisi” olarak tanımlanır. İbranice İncil'de "Şeytan" kelimesi, Davut'u bir düşman olarak tanımlamak için kullanılır. He is depicted as feigning madness in a cowardly attempt to avoid the wrath of the king of the Philistines. And he carried off the wife of a man named Nabal after shaking him down for flocks and herds under threat of violence. “God do the same to me and more,” vowed David as he and his army approached the estate of Nabal, according to the earthy translation of the King James Version, “if I leave alive until morning a single one who pisses against the wall!”
Want to get to know more amazing, complicated, and relatable biblical personalities? Sign up for a special email series here.
Jewish History
History is basically the story of people and events. Sometimes the events define the history, and sometimes the force of personality is so great that it defines the history.
David was someone whose personality defined the events of his time. He left a stamp not only on his generation but all later generations – indeed, not only on Jewish history and civilization but on world history and the entire story of human civilization as well.
Kökenler
David did not have an easy life.
Even before he was born, the conversion of his great-grandmother, Ruth, was questioned by the Great Sanhedrin (Court). He grew up ostracized by his family who made him a shepherd and had him tend the flocks far from home.
Rather than turn bitter with his lot, David used the opportunity to develop the most profound, intimate personal relationship with God. Many of his most moving psalms, including the famous line in Psalm 23, “The Lord is my shepherd…” originated in David’s firsthand experience as shepherd of his father’s flocks.
David was an unknown 28-year old when Saul began to fail as king. At that time, Samuel received a prophecy to go to the house of Jesse to anoint one of his sons the next king. No one, from Samuel to Jesse, even thought David was a possible candidate. Only as an afterthought did they bring in the ruddy shepherd boy. God then told Samuel that David was the one to anoint.
Even that late in the game no one knew who David really was.
Besieged by Enemies
David’s rise to prominence was meteoric. His slaying of the Philistine giant Goliath propelled him into the spotlight and made him a national hero (I samuel 17). He then married the king’s daughter, Michal, and thus became son-in-law to the most powerful man in the land.
Hollywood would have ended the story there: the shepherd boy everyone thought was illegitimate slays the wicked giant, becomes a national hero, marries the king’s daughter and lives happily ever after.
If only reality were so simple.
David had the misfortune of possessing so much talent that he became a lightning rod for all the jealousies, intrigues and pettiness. “Those who sit in the gate [the scholars and elite] speak against me I am also the song of the drunkards [the lowly and crass]” (Psalms 69:13). The scholars debated if he was Jewish. The drunkards composed songs of ridicule because that is what low people do.
Arguably, David suffered most from his father-in-law. In his melancholy, Saul viewed David as the source of all his troubles. Ironically, had he seen him correctly, David would have been the source of his salvation, as well the salvation of his government and family. His enmity toward David was his own downfall.
All of David’s life was marked by the hostility that existed toward him by so many important people, starting with Saul, Saul’s advisors, and, later on, David’s own advisors, as well as his own children. Two of them, in fact, mounted rebellions against him!
A recurring theme in the Mezmurlar Kitabı is how his enemies sought to destroy him without attempting to understand what he was trying to accomplish or who he was. Many in the generation who lived with David did not see him for who he was. They did not see him in historical perspective. If you stand right next to a mountain you cannot see how tall and imposing it is. Only when you go fifty miles away can you begin to see it for what it is.
David was the mountain. Today we realize that without him there would be no Jewish people. He was not only the past, but as the forerunner of the Messiah he is the hope for the future. Yet, in his time his contemporaries lacked the perspective to see and acknowledge his true greatness.
The Great Unifier
After Saul died in battle against the Philistines, the Jewish people were once again on the verge of chaos. David became the single unifying force to finally bring them together after more than four centuries of war, bickering and every man doing what was best in his own eyes. He vanquished all Israel’s outer enemies and inner demons.
More than by force of arms, David unified the people because he was all things to all people. First, he was the great Torah scholar. He was a musician (I samuel 16:16-23). He was a powerful warrior. And he was a truly righteous person.
David was everything for everybody. That is why he was able to unite the Jewish people. To the masses he was a hero. To the scholarly he was a hero. To the pious he was a hero.
On top of it all, he got the job done. He defeated Israel’s enemies and made peace with everyone else, developed trade, stabilized the economy and expanded the borders, including all the land from the Mediterranean in the west to across the Jordan River in the east to the Golan Heights in the north into what is today Syria and Lebanon. One can be the greatest person but if the job does not get done then few will look at him as a great leader. David got the job done.
Jerusalem & Temple
Originally, David was king only over the tribes of Judah and Benjamin with his capital in Hebron (II samuel 2:11 5:5). Jerusalem itself was inhabited by a Canaanite tribe called the Jebusites. David first purchased parts of the city and then conquered the rest (II samuel 5:7). Afterwards, the prophet came and told him that this was the city God had chosen and David made it the capital city.
When he moved to Jerusalem, David got the idea to build the Temple as well (II samuel 7:4-17 I Kings 8:18). However, God prevented him from doing so because David was a warrior (I kronikler 22:7-8). Even though the wars were necessary to defend himself and his people, it was held against him when it came to physically building the Temple, the House of God, which is the symbol of peace and tranquility. It would be unseemly that a person so engaged in war should build it.
Nevertheless, even though Solomon built it credit was given to David, as seen in an incident on the day Solomon dedicated the Temple. As they were about to complete the ceremony the doors to the main building would not open until Solomon invoked the name of his father, saying, “Remember the goodness of my father, David” (II kronikler 6:42).
David indeed laid the physical and spiritual groundwork of the Temple. He assembled the materials and put money in the treasury (I kronikler 22:1-5). Most of all he laid down the spiritual foundations.
The Book of Psalms
Arguably David’s greatest accomplishment was the Mezmurlar Kitabı.[1] On one level it is a virtual biography of David’s life, recording many of his individual experiences and how he faced them. “This is the psalm when Saul pursued him…” (Psalm 18) “This is the psalm when he had to flee his son Abshalom…” (Psalm 3) “This is the psalm on the day he dedicated the Palace…” (Psalm 30).
You can get a complete picture of David through his psalms. Yet, virtually everything he said on a personal level is something everyone can empathize with in their own way. It is as though it were written for each of us individually. He expressed the thoughts and emotions of every human being at every stage in life.
That is the great lasting quality to the Mezmurlar Kitabı. It is the book that carried the Jewish people on its back during its long, arduous journey through history.
Hope for the Future
David was able to bring the Jewish people to the highest point in their history. His last years, together with the first years of his son Solomon, mark the high point in Jewish history. The Temple enabled God’s Presence to exist in a tangible way it never had previously. At the same time, there existed a plethora of prophets and teachers who were able to raise the Jewish people to a level of understanding and sincerity unparalleled in history. It was the Golden Age of the nation.
The rest of the world clamored to convert – some 150,000 converts, according to one Tradition. However, Judaism is not a proselytizing religion. Indeed, the influx of converts became such a concern that eventually the authorities forbade conversion lest others were joining the Jewish people for ulterior motives: to be part of the social, economic, military and spiritual superpower of the day rather than for the everlasting values of Judaism. Consequently, the rabbis closed the door to conversions (the same will happen in the Messianic Era).
The whole Golden period we are talking about lasted perhaps three decades, little more than a generation. By the end of Solomon’s reign it began to fall apart. Nevertheless, the David-Solomon era was Jewish utopia. It was the forerunner of what the era of the Messiah will be like.
[1] In actuality, there were nine other authors, including Adam (Psalm 92), Moses (Psalm 90), the sons of Korah (Psalms 42, 44-49, 84-85, 87-88). Nevertheless, Psalms is David’s book.
King David’s big, dark secret
The prophet Samuel anointing David as the future king of Israel.
There was a big, dark secret in David’s life that few people are aware of. It’s not that David tried to keep it secret, but many of us simply fail to connect the dots.
When we study David’s life, there are a number of Biblical passages that at first read seem quite puzzling. One such passage is 1 Samuel 16:1-13.
God had just rejected Saul as king of Israel and commissioned the prophet Samuel to anoint one of the sons of Jesse of Bethlehem as the next king (v 1). Samuel approached the elders of Bethlehem and arranged the meeting. Once Jesse and his sons had gathered, Samuel quickly realized none of the boys standing before him was the one God had chosen.
Puzzled, Samuel asked if there were any other sons and was told the youngest, David, was attending the flock. Samuel ordered David brought before him and anointed the young shepherd boy as the next king of Israel.
I was always curious as to why David was not initially included. Traditionally, most believe David was omitted because he was the youngest, but I don’t believe this theory holds up under closer scrutiny of the Biblical account.
When Samuel first approached Bethlehem’s elders, the Bible tells us they were “trembling” (v 4). They were terrified of the prophet. When he said jump, the only pertinent question was how high.
So when Samuel requested a special meeting with Jesse and his sons, all were expected to show up. There must have been some convincing reason not to extend an invitation to David.
Why was David excluded?
I believe David actually provides the answer to this question in Psalm 51 penned in the chaotic aftermath of his adulterous affair with Bathsheba.
In verse 5, King David wrote: “Behold I was brought forth in iniquity and in sin my mother conceived me.”
So what was David trying to tell us in this verse?
Traditionally, most believe David was explaining his affair was due to the sin nature that plagues all mankind because of Adam and Eve’s original sin. However, this does not explain why David committed adultery (though all humans have the same sin nature, not all commit adultery).
Setting aside all fancy theological interpretations, we need to interpret verse 5 simply as it reads — “in sin my mother conceived me” means exactly what it says — David’s mother conceived him in an act of sin. She committed adultery and David was the byproduct of this infidelity.
This explains why David was not initially included in the meeting with Samuel as technically it could be argued David was not a true son of Jesse. However, God did include David as part of Jesse’s family much in the same way Jesus was considered a son of Joseph though conceived by the Holy Spirit.
Who was David’s mother?
This is where it gets interesting. No where in scripture is David’s mother mentioned by name. This is a bit unusual, as mothers of several ancient prophets and patriarchs are not only mentioned, but many times written about, as they often played a significant role in the upbringing of their children — such as Moses’ mother Jochebed (Exodus 6:20) and Samuel’s mother Hannah (1 Samuel 1:1-20).
However, David’s mother was different — as a wife who committed adultery, she brought shame upon Jesse and his family and it’s not surprising her name was excised from the Biblical account.
There are several possibilities on what happened here — Jesse’s wife had an affair with another man or Jesse had an affair with another woman (married or unmarried).
Perhaps David’s mother was a prostitute. It was not uncommon for children born from such an illicit relationship to live with the father.
In the book of Judges, we have a story about J ephthah who was conceived when his father Gilead had sexual relations with a prostitute.
11 Jephthah the Gileadite was a mighty warrior. His father was Gilead his mother was a prostitute. 2 Gilead’s wife also bore him sons, and when they were grown up, they drove Jephthah away. “You are not going to get any inheritance in our family,” they said, “because you are the son of another woman.” (Judges 11:1-2 NIV)
Though conceived through this illicit encounter, J ephthah nevertheless grew up in Gilead’s house who took responsibility for raising the child.
But J ephthah ’s arrival created a tremendous tension with the sons born of the true mother. They eventually drove J ephthah out of the family to prevent him from receiving any of his father’s inheritance (v 2).
If David’s mother was also a prostitute it would explain why she wasn’t mentioned and I suspect it was the brothers who pushed not to have David included when Samuel called for a meeting with the sons of Jesse.
David’s miserable early life
David refers to his mother one more time in Psalm 69 which — next to Psalm 22 — is the most quoted Psalm in the New Testament. It is generally believed Psalm 69 covers David’s early life prior to his anointing by Samuel.
In verse 8, David writes: “I have become estranged from my brothers, And an alien to my mother’s sons.”
It is interesting how David seems to talk about two groups of children. He was estranged from his brothers (Jesse’s family) ve an alien to his mother’s children. It implies both sets of children rejected David supporting the idea that his mother was either a prostitute (with other children) or possibly another married woman whose husband rejected David, forcing Jessee to look after his illegitimate son.
According to Strong’s dictionary, the Hebrew word for estranged “zur” means to “turn one aside from lodging” and can also refer to a person who has come from “adultery – to come from another man” or another woman. In fact, the word is rooted in the Hebrew word “mamzer” which means bastard or illegitimate.
Zur intimates David was not included in regular family activities such as meals. In fact this may be what verse 21 suggests when David says they gave me “gall for food” and “vinegar to drink.” It appears the brothers made David’s life miserable.
One thing oddly missing in Psalm 69 is any mention of David’s relationship with Jesse. Not once did David point to Jesse as the source of his misery. Neither do we see any hint of conflict when Jesse asked David to take food to his brothers who were fighting the Philistines, but as soon as David showed up at the army camp, you immediately see the animosity between David and his brothers (1 Samuel 17: 28-29).
The conflict between David and his half-brothers indicates it may have been the brothers who demanded David not be included in the meeting with Samuel.
Psalm 69 also addresses the misery David endured growing up. Because of his mother’s sin, David’s childhood was full of loneliness and rejection. He speaks of hours spent crying because of the rejection (v 3). He explains his frustration of being punished for a sin he did not commit (v 4) – his mother’s sin. Worse, he became the object of mockery as the drunkards sang about his plight (v 26).
David’s life also became a byword or proverb — literally a living warning — of what happens to those whose mother commits adultery.
“When I made sackcloth my clothing, I became a byword to them. Those who sit in the gate talk about me…” (v 11b, 12a)
What was particularly hurtful was those who “sit at the gate” used him as an example (v 12) of what happens when people sin. The term “sit at the gate” refers to the elders of the city who sat at the gates and made judgment on cases (see Proverbs 31:23 Deuteronomy 21:19 22:15). These would be the same elders of Bethlehem who did not think it necessary to include David when Samuel wanted to meet with Jesse and his sons.
David then adds he carried the personal shame of his mother’s sin.
You know my reproach and my shame and my dishonor All my adversaries are before You. Reproach has broken my heart and I am so sick And I looked for sympathy, but there was none, And for comforters, but I found none. (v 19, 20)
No one cared that David was the innocent byproduct of his mother’s sin. It was Jewish belief children could be punished for the sins of the parents. We see a hint of this in the gospels, when the disciples — after stumbling upon on a blind man — asked Jesus if he was being punished for the sins of his parents or his own sins (John 9:2,3).
Though despised and rejected by his family and humiliated by those in his home town, God saw David’s heart and how he responded to the rejection and the ugliness that filled his childhood and chose this boy as the next king of Israel.
Through this we gain a keen insight in the redemptive nature of God, who will use anyone despite their background and heritage as long as they have a heart for God. — EZ
More in the Tabernacle of David series:
Share this:
Bunun gibi:
İlgili
96 Comments
David’s mother was accussed of adultery, But according to the Jewish tradition that is not what happened. Take a look a this:
http://www.chabad.org/theJewishWoman/article_cdo/aid/280331/jewish/Nitzevet-Mother-of-David.htm
Is very interesting. And as you said, not many christians join the dots about David’s story.
Thanks for your comment and link. I had heard of this Jewish tradition, but there was no Biblical mention of it, so I left it out. I think it is easy to fall into a trap of trying to make our Biblical heroes appear better than they really are. The fact is they had their struggles just like we do. Some, like David, came from very rough backgrounds, but God chose to use them nevertheless. It doesn’t matter our back ground or what we have done, God will still use us, if we give our hearts to Him.
Thanks for the piece but I tend to defer. You need to do more research on this especially when it comes to.Davids mother. It was assumed and believed that’s what happened to a point of near .being lynched even by her own sons but Jesse prevailed against them. Nesbet is the mother figure in Israel who represent the.ppressed because of the.pain she.endured od.being rejected. But she didn’t commit adultery but thwy conspired with.jesse concubine like Leah and Rachael and Jesse never knew this. All.along they.beleved David was an illegitimate son. When Samuel announced him Nesbet the.mother sang a.song of vindication amd.said the rock.that was rejected by builders it has become the. Chief cornerstone its the mother who said this knowing that.God has vindicated her if david was nor son of Jesse God would not have told Samuel to anoint a king from Jesses household
Yes I agree with you and I really enjoyed your article, Dean. I’m writting a novel about David’s life and childhood and I was looking for more information and historical background. I think that the value of God’s choice by annoiting David as King of Israel, takes much more sense now… He choses people for the heart despite of the history or past you have. İnanılmaz! thanks for the reply and the article. My first language is spanish so my website is in that language, but if you still want to take a look, you are more than welcome. http://www.diegocervera.com
Thanks for your kind words. I wish you all the best on your novel. I checked out your website. I see you have written a number of books already — I am impressed. I used Google translate so I only have a rough idea of what was written, but I liked what I saw. Aferin.
I doubt David was the lineage of Christ but the son of an illegitimate affair.
How could that be?
I believe the his birth would have to be from a union with Jesse (her husband) and his mother (Jesse’s wife) regardless of the strained relationship between them at that time.
Well, I believe David’s lineage through Christ is well proven and straight forward. Genealogies were very important to the Jews. It is not something we do in our culture as much. As For my assertion that David was illegitimate, I can’t prove it, but will let the story and the Biblical record speak for itself. I spoke on this once in a church setting and had someone interrupt me in the middle of my message to tell me that I was wrong, so I am used to it lol.
However, when David says “I was conceived in sin” (Pslam 51:5), you must twist the scripture in order to have it say something than what it is clearly saying.
Read these please!
Ruth 4. 22 And Obed begat Jesse, and Jesse begat David.
1 Samuel 17. 12 Now David was the son of that Ephrathite of Bethlehemjudah, whose name was Jesse
1Chronicle 2. 13-15 >> 13 And Jesse begat his firstborn Eliab, and Abinadab the second, and Shimma the third, 14 Nethaneel the fourth, Raddai the fifth, 15 Ozem the sixth, David the seventh:
So Bible clearly claims, that David’s father was Jesse, he had begotten David, no somebody else.
There is a difference about numbers of Jesse’s sons (7 or 8), but no argument about genetical relation between Jesse and David.
Yes, we don’t know anything about the mother, Bible doesn’t report her. But we must keep our focus on true facts that Bible says.
If we don’t understand some part of the Word, we must not explain our presumptions, immaginations or any legends against the clear Word.
Yorumun için teşekkürler. Yes, I agree there are those verses, but it is possible that they refer to Jessee as simply the father of David in the same way that Joseph raised Jesus as his son.
Based on Psalms 51:5, when David says he was conceived in sin, most Jewish commentators take that at face value and believe he was conceived in an act of sin.
Another possibility is that Jessee committed adultery with another woman and David was conceived through that relationship.
The Talmud which is an ancient Jewish commentary had a different take on this. First based on Psalm 51:5 where David said he was conceived in sin, they had no doubt that David was conceived through an illicit relationship.
However, one story out of the Talmud stated that Jessee had divorced his wife, probably because of an illicit affair. Later after the divorce, his former wife briefly came back to Jessee, which was forbidden under the Law (Deuteronomy 24:4), and David was conceived at this time.
Thanks for adding to this discussion.
To remain Biblical, if anything, it would have to be Jesse’s indiscretion with another woman, and not the son of another man with David’s mother. The Bible clearly states more than once, as noted above, that David was the son of Jesse. Moreover, in Matthew, when describing the lineage of Christ, it also plainly states that David was in that line going all the way back – meaning, that the lineage was pure – going back to Abraham. It was promised to Abraham, that to HIS SEED, which was Christ, that the nations would be blessed. So no, David was not the son of another man with David’s mother. That would make him not the legitimate seed of Abraham. Somehow, something happened with Jesse , as has been noted.
Hi, another comment – this is in addition to my other comment posted today.
The scenario that makes the most sense is what you said above, about Jesse coming back with his wife after she had an illicit affair with another man. They perhaps got divorced, and then at one point got back together, and then had David.
If they were divorced at that point , they must have reconciled. We know this because in one passage, David sends his mother and father to go live with the King of Moab for a while to keep them safe (I Sam 22:3-4). So obviously they got back together and stayed together after David was born.
So let’s say Jesse’s wife had an indiscretion with another man. Jesse puts her away. Then they get back together. This is “taboo” for everyone because of the law, but Jesse does it anyway. Then they have David. Then David would have been considered a bastard because he came from Jesse’s wife who had the indiscretion and whom Jesse divorced, even though they got back together. The stigma of her sins would have stuck – normally because people are so unforgiving and judgmental.
Isn’t this what happened with Hosea as well? His wife committed adultery and yet God tells him to take her back. And this is a picture of God with Israel, and how they sinned against Him and yet He wanted her back.
This would fit with the compassionate heart of God, who went through this with Israel, and still wanted to reconcile with them, as stated in Jeremiah 3:1:
“They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers yet return again to me, saith the LORD.”
I say this because I do not believe that God would allow fornication in the blood line of Christ.
Jesse and his wife reconciling would show God considered them to still be married and then reconciled. So this “indiscretion” with Jesse and his former wife – was them coming back together, after she had an illicit affair. Otherwise, there would be fornication in the line of Christ , the bloodline, and that cannot be possible. I believe this was one of the reasons why God did not allow David and Bathsheba’s first child to live – because it was born out of wedlock and in fornication. There were foreigners, yes, in Christ’s bloodline, like Rahab the harlot, but she still married into the bloodline.
Anyway, this is more to consider.
Sorry, one more comment to my own comment below! I said that God would not allow fornication in the bloodline of Christ – his natural fatherly bloodline, and yet there it is in Matthew 1 – Judah begot Perez by Tamar…. that was clearly out of wedlock and in fornication….
I agree with this last comment, the child is an innocent byproduct of the parents’s sin. And actually, I believe God raised up David to show how far His grace extends. And again the Perez situation in someways is similar to what we see happening with Jessee who I suspect had an illicit relationship with an unnamed prostitute. Thanks for your comments.
Does the Bible mention David’s mother?
The Bible does not mention King David’s mother by name. A Jewish legend has named her Nitzevet, but there is no biblical confirmation of that name. David’s father, Jesse, lived in Bethlehem and was from the tribe of Judah. David was the youngest of eight brothers (1 Samuel 17:12&ndash14). David also had at least two sisters: “Their sisters were Zeruiah and Abigail” (1 Chronicles 2:16). But we don’t have much information on David’s mother other than she was a godly woman: in one of David’s psalms, he prays, “Save me, because I serve you just as my mother did” (Psalm 86:16).
Some scholars believe David’s sisters, Abigail and Zeruiah, may have been his half-sisters and that their father was not Jesse but Nahash. The book of 2 Samuel refers to Abigail as the daughter of Nahash: “Absalom had appointed Amasa over the army in place of Joab. Amasa was the son of a man named Jether, an Israelite who had married Abigail, the daughter of Nahash and sister of Zeruiah the mother of Joab” (2 Samuel 17:25).
Nahash was an Ammonite king (1 Samuel 11:1). Speculation suggests that David’s mother had been married to Nahash when she bore the half-sisters and then later became the second wife of Jesse. Further speculation implies that David’s mother was not yet married to Jesse when she became pregnant&mdashthat perhaps she was still married to Nahash when she conceived David.
In Jewish tradition, David’s mother was Nitzevet, the daughter of Adael and the wife of Jesse. The Talmud relates a complicated story concerning Nitzevet: her husband, Jesse, began to doubt the purity of his ancestry, since he was the grandson of Ruth the Moabitess (Ruth 4:17). Due to his doubts, Jesse stopped having marital relations with Nitzevet after she had borne her seventh son. Instead, Jesse planned to marry his Canaanite servant and have children with her. The maidservant, however, had pity on Nitzevet and offered Nitzevet a plan: on the wedding night, Nitzevet and the maidservant could secretly switch places, and Nitzevet could sleep with Jesse one more time. The switch worked, much as Leah and Rachel’s switch had worked on Jacob, and Nitzevet became pregnant with David, her eighth son. Nitzevet never revealed to Jesse what she had done, even when her pregnancy was apparent therefore, Nitzevet came to be despised as an immoral woman, and her son, David, grew up an outcast in his own family. Again, this is an extrabiblical legend, and there is no way to confirm the accuracy of the tale of Nitzevet.
These theories could explain why David was not accepted by his family: “I am a foreigner to my own family, a stranger to my own mother’s children” (Psalm 69:8). David was left to tend the flocks when the prophet Samuel invited all of Jesse’s sons to a sacrifice (1 Samuel 16:5). God had told Samuel that He would choose one of the sons to be anointed king, but the family never even considered David as a possibility (1 Samuel 16:11). The theories might also shed some light on Psalm 51:5, “Behold, I was brought forth in iniquity, and in sin did my mother conceive me” (ESV).
While David’s mother’s name is not given in the Bible, one passage mentions David’s genuine care and concern for her. First Samuel 22:3&ndash4 relates how David traveled to Moab to request an audience with the king of Moab. David was seeking sanctuary for his parents, a safe place for his “father and mother” to live.
The story of David reveals God’s amazing grace and sovereignty. Like Jesus Christ, David was a “stone the builders rejected” (Psalm 118:22 Luke 20:17), and, like Jesus, David was chosen by God to do great things. David’s mother, though nameless to us, has the honor of raising a king of Israel and continuing the line of the Messiah.
15 Interesting Facts about King David
- He was Israel’s second king and established Jerusalem as his capital.
- During his life he conquered Jerusalem as he set out to build an enduring empire.
- He destroyed the Philistines and their culture so they would never threaten him again.
King David Handing the Letter to Uriah
- King David is portrayed as both a hero and a villain in various parts of the bible.
- It’s not known whether he actually killed the giant Goliath.
- He is said to have been obsessed with dating the wives of other men.
- The Book of Chronicles censored his life story to avoid controversy.
- King David was the youngest of 8 children.
- “Speak truth to power” comes from officials confronting him over his infidelity.
King David statue with broken nose
by Alexander Dyomin at Mount Zion
- His sons would go to war against one another after his death. tradition claims he never died and is alive to this day.
- He had an affair with Bathsheba – mother of King Solomon.
‘The King David’ – fresco (about 1596-1597) by Giuseppe Cesari, called Cavalier d’Arpino (Arpino 1568-Rome 1640) – Carthusian monastery and museum of San Martino in Naples
About this page
APA citation. Corbett, J. (1908). King David. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. http://www.newadvent.org/cathen/04642b.htm
MLA citation. Corbett, John. "King David." The Catholic Encyclopedia. Cilt 4. New York: Robert Appleton Company, 1908. <http://www.newadvent.org/cathen/04642b.htm>.
Transcription. This article was transcribed for New Advent by Judy Levandoski. In Memory of Andrew Levandoski.
Ecclesiastical approbation. Nihil Obstat. Remy Lafort, Censor. Imprimatur. +John M. Farley, Archbishop of New York.
David Becomes King
King David is probably one of Israel’s greatest heroes and ruler. According to the Bible, David was a man after God’s own heart and God greatly loved him. As a matter of fact, David’s name means beloved by God, perfect, kind and grateful.
His life was full of adventure, suspense, pain, suffering, joy, gratitude and victory. In his youth, David might not have fully understood the fact that one day God was going to make him king of Israel and that he would permanently establish his throne forever (2 Samuel 7:16).
David becomes King of Israel appears as an event on the Biblical Timeline Poster 1055 BC. David’s story begins with the prophet Samuel. This particular prophet was Israel‘s last judge and ruler before the people decided that they wanted a king. God was reluctant to allow them to have a king, but he gave the people what they requested.Bu Makaleler Yayıncıları Tarafından Yazılmıştır. İnanılmaz İncil Zaman Çizelgesi
6000 Yıllık İncil ve Dünya Tarihini Birlikte Hızlıca Görün
Benzersiz Dairesel Format – daha az alanda daha fazlasını görün.
Gerçekleri öğrenin that you can’t learn just from reading the bible
çekici tasarım eviniz, ofisiniz, kiliseniz için ideal …
Saul was chosen by God to be the first king over Israel and for his first few years he was a great ruler. Eventually, Saul didn’t obey God and spared the king of the Amalekites whom he should have killed. God told the prophet Samuel to tell Saul he would no longer be king and to kill the Amalekite leader (1 Samuel 16). Around this time, young David was a shepherd boy tending his flock. During the many days, he spent tending the sheep he learned how to fight by defending them from predators such as a bear and a lion. The Bible tells about the time when David killed a lion and bear probably with his sling (1 Samuel 17:31-37).
Since God had rejected Saul as king he sent Samuel to locate another ruler for the throne. The spirit of God eventually led the prophet Samuel to the house of Jesse and had him to anoint David to become Israel’s next monarch (1 Samuel 16:12). Young David didn’t become king right away he had to wait until Saul’s death before he took over as ruler. In the meantime, God had sent an evil spirit to torment Saul. King Saul found out about David’s ability to play the harp very well and asked Jesse if David could come to his fortress to soothe him whenever he was in torment by the demon (1 Samuel 16:14-23).
David became Saul’s armor bearer and their relationship got off to a good start. Soon afterward David slew a mighty Philistine giant and his fame began to spread. At this point, Saul had made David a permanent member of his court and once he did David began to fight many battles for Israel. God gave David many victories and Saul could see God was with him. The people began to speak about David’s conquests more so than Saul and Saul became jealous. He then started a campaign to torment David (1 Samuel 18).
David spent many years on the run from Saul fearing for his life and during this time period he created a lot of the scriptures that can be found in the book of Psalms. Eventually, Saul’s corruption became so great that the Lord had to kill him. David was saddened by the news of Saul’s death but after the old king had passed David was finally ready to lay claim to the throne. According to 2 Samuel 5:1-5, David became king when he was about 30 years old and he ruled Israel for 40 years.