Pazar Buesa uzun bir geçmişi var Tarihin öğretimi ve yaygınlaştırılması meslek ve iş tarafından. Yayınlanmış 60'tan fazla kitabı olan bu tarihçi aynı zamanda romanlar ve romanlar da yazar. Zaragoza'nın yandığı öğleden sonra onun son unvanıdır. bunun için bana zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim röportaj, bize her şeyden biraz bahsettiği bu yeni yılın ilki.
Domingo Buesa - Röportaj
- EDEBİYAT HABERLERİ: 60'tan fazla yayınlanmış kitabı olan bir tarihçisiniz. Romana geçiş nasıl oldu?
DOMINGO BUESA: İki yıl boyunca editör Javier Lafuente, koleksiyona dahil etmesi için benden bir roman yazmamı istedi. Aragon'un Romandaki Tarihi, Doce Robles tarafından düzenlendi. Sonunda deneyeceğime söz verdim ama Emri yerine getirebileceğime ikna olmadımçünkü daha önce hiç roman yazmamıştı ve ayrıca tarihi topluma yakınlaştırmanın bu heyecan verici yöntemine büyük saygı duyuyordu.
Belgelerini çokça çalıştığım ve hatta yayımladığım bir konu üzerine roman yazmaya başladığım o yaz hatırlıyorum. Ve burada büyük bir sürpriz ortaya çıktı: Bunu yapmak benim için sadece mümkün olmakla kalmadı, aynı zamanda bana büyük bir memnuniyet de verdi. bu hikayeyi yazarken mutluydum gerçek bir hikaye hakkında, hissiz geçen saatler ve 1634 olayı kütüphanemin o ortamında hayat ve canlılık kazandı. Karakterler bilgisayarımda belirdi ve bir süre sonra beni düşündükleri yere götürdüler. Bir çile olarak görülen şey bir tutku haline gelmişti. doğmuştu Şafakta Jaca'yı alacaklar.
- AL: Zaragoza'nın yandığı öğleden sonra Elinizdeki ikinci roman. Bu konuda bize ne anlatıyorsunuz ve fikir nereden çıktı?
DB: İlk romanın başarısı, editörümle birlikte ikinci bir bölümün gerçekleştirilmesini düşünmemize neden oldu. Ve yine konu benim tarafımdan önerildi, çünkü iyi bildiğiniz tarihin bu temalarını ve alanlarını romanlaştırmanız gerektiğini anlıyorum. Bu durumda, figür hakkında tutkuluydum. Ramón Pignatelli, büyük resimli Zaragozave o ortamda, 1766'da kalkanlar tarafından vahşice bastırılan Ekmek Ayaklanması yaşanmıştı. Bu romanın nasıl ele alındığını anlamanın anahtarı, beni Aydınlanmanın Zaragoza'sı üzerine büyük bir sergi açmam için harcadığım iki yıllık çalışmadır. Özgürlük Tutkusu. Ve bu romanı anlatır, aydınlanmış insanların ilerleme tutkusu ekmeği olmayan ve yüksek kiraları bile zor ödeyen bir halkın ayaklanmasını yaşamak zorunda olduklarını.
- AL: İlk okuduğun kitaba geri dönebilir misin? Ve yazdığınız ilk hikaye?
DB: Çok küçük yaşlardan beri okumayı gerçekten sevdim, bence temel ve herhangi bir kişisel projenin temeli. Okuduğumu hatırladığım ilk kitap Lazarillo de Tormes'in çocuk baskısı, dedemin erkek kardeşi sevgili amcam Teodoro'nun bana verdiği. Bu bir keşifti ve sayfalarından benim için bir öneri dünyası açan diğer klasik kitaplara gittim. Ve bu etkilerle yazmaya başladım büyükannem Dolores'in hayatından bir hikaye, Onu çevreleyen dünyaya dair karakteri ve vizyonuyla ilgilendiğim bu kadar çok geliş gidişte kaybolduğu için üzgünüm. İtiraf etmeliyim ki, her zaman gerçeği tanımlama gerçeğiyle yüzleşmeme neden olan o aile hikayesini kaybettiğimi hissettim. bir pandeminin ortasında başlıklı lezzetli küçük bir roman yazmayı düşündüm. rahip ve öğretmen1936'da geçen ve büyükannemin bana bahsettiği şeylerin çoğunu içeren.
Kitapçılara çıktıktan bir hafta sonra yeniden basılması gereken bu romanın başarısının farkında olarak, bunu saklamamalıyım. başarısızlıklar olduörneğin, başladığımda Ramiro II hakkında bir roman zaten arşiv ve araştırma dünyasına yöneldiğim için hiç bitirmediğim ve nerede olduğunu bilmediğim. Bu, bundan çok, iyi bir romancı, iyi bir tarihçi ve araştırmacı olamayacağınız anlamına gelmez. Her ikisi de dille ve belgelerin bize ne önerdiğini veya ne söylediğini anlama yeteneği -belki de yeteneği- ile çalışır.
- AL: Baş yazar mı? Birden fazla ve tüm dönemlerden seçim yapabilirsiniz.
DB: Şu düzyazıyı her zaman sevmişimdir. Azorin Kastilya manzaralarını hissettiğiniz, güneşin altında yatan köylerin kiliselerinin çanlarını işittiğiniz, uçsuz bucaksız ovada Don Kişot ya da Teresa de Jesús'u veren öğleden sonraların o sessizliği ile duygulanıyorsunuz. bir manzara ... Ve nesir hakkında tutkuluyum Becquer bizi geçmişe ve Moncayo'nun en ücra köylerinin yaşadığı yollara seyahat ettiren anıların, içimizde bir hayal dünyası, güvensizlik, uyku korkuları dünyasının önerildiği.
Tutkulu beni durdurmuyor Machado'nun dilinin temizlenmesi, sözün güzelliğini duyguları çağrıştıran bir araç olarak ifade eder. Ve tabii ki bir zevk buluyorum Platero ve benen somut evrenseli yapma, gündelik hayatın sertliğini mükemmelleştirme, en yakın ve en sıcak sessizliğin bize eşlik edebileceğini anlama çabasından başka bir şey değil.
Ben bir hevesli okuyucu ve kitaplardan zevk alıyorumHayat ilerledikçe zamanın sınırlı olduğunu ve bundan daha seçici bir şekilde yararlanmanız gerektiğini anlasanız da, başlamış olanı okumaktan asla vazgeçmedim.
- AL: Bir kitaptaki hangi karakterle tanışmak ve yaratmak isterdiniz?
DB: Az önce söylediğim gibi, onu seviyorum Platero ve ben çünkü bence basitliğe, insanoğlunun özgünlüğüne açılan bir pencere. Sözleri sayfalarında bir görüntüye bürünüyor ve hepsi bir arada dünya ile barış ilanıdır. Platero ile tanışın, onu düşünün, ona bakın. ile tanışmayı ve karakterlerini yaratmayı çok isterdim. bazı Sender romanlarımosén Millán de olarak İspanyol bir çiftçi için Requiem. Ve tabi ki Dükü Orsini Bomarzo.
- AL: Yazmak veya okumak söz konusu olduğunda özel bir hobiniz veya alışkanlığınız var mı?
DB: Sessizlik ve huzur. Sessizliğin etrafımı sarması hoşuma gidiyor çünkü geçmişe yaptığınız bu yolculukta hiçbir şey dikkatinizi dağıtmamalı çünkü yazarken uzak bir yüzyıldayım ve içinden çıkamıyorum. Şu andan gelen sesleri duyamıyorumne de diktatörce mahremiyeti işgal eden cep telefonunun çarpma sesi. Baştan yazmaya başlamayı ve romanın sahip olacağı sırayı takip etmeyi seviyorum, atlamaları sevmiyorum çünkü karakterler de sizi karar vermediğiniz yollara götürüyor ve sonunda yolu düzeltiyorsunuz. günden güne. Dediğim gibi, sokakta yürürken, manzarayı seyrederken ya da uykuya dalmak üzereyken seyahat ederken arsaları düşünsem de. Her zaman gecenin sessizliğinde yazarım ve sonra ortaya çıkan sayfaları karıma ve kızıma veririm ki onları okusunlar ve farklı bakış açılarından önerilerde bulunsunlar. Yazarın duygusuna gerçekliğin bir kontrpuanı önemlidir.
- AL: Ve bunu yapmak için tercih ettiğiniz yer ve zaman?
DB: Yazmayı seviyorum. kitaplığımda, bilgisayarımda, yerde kitaplarımla çevrili ve olayın roman olduğunu belgeleme sürecinin tamamını yazdığım defterle -bazen koca boş bir gündem-. Sayfalarında yapılan okumaların referansları, karakterlerin açıklamaları (onları hayal ettiğim şekilde), bölüm bölüm ilerlediğimiz tarihler, aslında her şey var. Y genelde geceleri yazarım, gece on ikiden sonra ve sabahın erken saatlerine kadar, çünkü bu en büyük sükunet anıdır, gece deneyiminin çevreyi bulanıklaştırdığı o an ve sadece psikolojik bir mesele olsa bile, başka zamanlarda yaşamanıza izin verir. İşte o an, 1766'da Zaragoza'da ya da 1634'ün soğuk kışında Jaca şehrinde gözlerinizi kapatıp yürüdüğünüz an...
- AL: Sevdiğiniz başka türler var mı?
DB: Okumayı seviyorum. şiirbeni rahatlatan ve hayat dolu sahneleri hayal etmemi sağlayan klasik ve modern. ile zevk alıyorum ensayos birbirimizi daha iyi tanımamızı sağlar. Ben okumanın ateşli bir savunucusuyum yerel Tarihile çok şey öğreniyorsunuz ve ayrıca size görüntünün dilini öğreten ikonografi incelemeleri konusunda da tutkuluyum. Ama her şeyden önce ve gençliğimden beri keşfettim XNUMX. yüzyılda Amaya veya Basklarokumaya aşığım tarihi Roman.
- AL: Şuan da ne okuyorsun? Ve yazıyor?
DB: Elime düşen hemen hemen her şeyi okumayı seviyorum, ancak yaş ilerledikçe ve belirtildiği gibi Dikkatimi okumak istediklerime veririm, beni ilgilendiren, öğreten, hayal kurmamı sağlayan. Öncelik vermeyi sevmediğim için isim vermeyeceğim, herkesin katkısı ve ilgisi var. Açık olan şu ki, ülkemizde yayınlananların çok eksiksiz bir panoramasını geniş kütüphanemde bulunan tarihi romanları okumayı seviyorum. Orası Aragonlu yazarlar eksik değil Bazı arkadaşlarımın düzenlemeden önce okumamı istediği orijinalleri okuyabilmekle de onur duysam da, okuyabildiğim kadarıyla eserlerini okuyorum.
Ve şimdi ayrıntılı bir şekilde hazırlamaktan hoşlandığım dersler ya da yapmaktan vazgeçemeyeceğim makaleler ile birlikte yazmaktan bahsetmem gerekirse, iki romana atıfta bulunmam gerekiyor: Biri bitirdiğim. Goya'nın annesinin portresi ve Jaca katedralinin inşasının sarsıcı kökenleri üzerine başladığım bir başkası, gerçekte, kral ve kardeşi piskopos arasındaki, kız kardeşi Kontes Sancha'nın neşelendirdiği yüzleşme. Bu heyecan verici bir hikaye çünkü sanatın yüzleşmede bile nasıl doğabileceğini ve güzelliğin karşılaşmadan zevk almaya nasıl yol açtığını araştırmaktır. Her ne kadar size karşı dürüst olsam ve bir sır, yarısını ifşa etsem de, iki yıldır ve yazları yazımı ilerleterek belgelediğimi söyleyeceğim. bir Aragon kralının hayatının inanılmaz son beş günü hakkında bir roman, Avrupa hükümdarlarının ölçütü. Bu şirket hakkında son derece tutkulu olduğumu söyleyebilirim.
- AL: Ve son olarak, yaşadığımız bu kriz anının nasıl sayılacağını düşünüyorsunuz? Tarihimizin gerçekliği her zaman kurguyu geçecek mi?
DB: Elbette geçmişteki romanlarımızın çoğu, başka araçlarla ve başka ortamlarda yaşamak zorunda olduğumuz anlara benzer anları zaten anlatıyor, ama unutmayalım ki insan da aynıdır, aynı erdemlere ve aynı özelliklere sahiptir. aynı kusurlar. Ve bu kahraman, çevresindekilerle birlikte ve onlara karşı toplumsal izdüşümünde kendini aşan ve kurgu gibi görünebilecek bir deneyimler dünyası açan kişidir. Henüz yayınladığım insani ve samimi Goya hakkındaki romanım için diyalogları yazarken şaşırıyorum çünkü resim dehasının söylediklerinin çoğu durumumuzu çok net bir şekilde değerlendiriyor ve eleştiriyor: özgürlüğün kaybı, yönetenler ile yönetilenler arasındaki uçurum, insanların imkanları ölçüsünde başkalarına acı çektirmekten aldıkları zevk... Tarih bize her zaman öğretir çünkü geleceğe yönelik bir mesleği vardır.
Ancak şunu söylemeliyim ki, bizim çağımızın, bugün yazılanlarla hiçbir ilgisi olmayan heyecan verici romanların yazılacağı bir dönem olacağına inanıyorum, çünkü gerçeklerin analizi zamansal bir bakış açısı gerektiriyor. Hayatın anlarını boyayan kalemi asla öfke taşımamalıdır.