We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
26 Ocak 1945'te Audie Murphy ve yaklaşık 40 ABD askeri, Alsas kasabası Holtzwihr yakınlarındaki buz gibi, karla kaplı bir açıklıkta titreyerek oturdu. Savaş yorgunu askerlere, takviye gelene kadar hayati bir yolu tutmaları emredildi, ancak operasyon ertelendi ve vaat edilen rahatlama hiçbir yerde görülmedi. Öğleden sonra 2'den hemen sonra, bir düşman topçu barajının gök gürültüsüyle kışın durgunluğu aniden bozuldu. Uzakta, ormandan yaklaşık 250 Alman askeri ve altı tank çıktı.
Almanların bir saldırı için sıraya girmesini izlerken, Murphy karnında bir panik dalgasının yükseldiğini hissetti. İtalya ve Fransa'da 18 ay süren şiddetli çatışmalar sırasında kontrol etmeyi öğrendiği tanıdık bir duyguydu. Henüz 19 yaşındayken, bebek yüzlü Teksaslı iki Gümüş Yıldız ve Üstün Hizmet Haçı'nı kazanmıştı ve kendisinden 10 yaş büyük erkekleri savaşa götürüyordu. Çekim başladığında, içgüdülerinin devralacağını biliyordu. "Sinirler gevşeyecek," diye yazdı daha sonra, "kalp, atmayı bırak. Beyin hayvan kurnazlığına dönecek. İş doğrudan önümüzde: yok et ve hayatta kal.”
Murphy, adamlarının bu kadar büyük bir kuvvete karşı hiçbir şansı olmadığını biliyordu, bu yüzden çoğuna yakındaki bir ağaçlık boyunca önceden hazırlanmış savunma pozisyonlarına çekilmeleri talimatını verdi. Onlar siper almak için koşarken, o geride kaldı ve bir topçu saldırısı çağrısı yapmak için saha telefonunu kullandı. Etrafında Alman tank ateşi salvoları patlamadan önce koordinatlarında telsiz yapmak için yeterli zamanı vardı. Bir mermi hemen bir makineli tüfek yuvasının yakınında bir ağaç deldi ve mürettebatına ölümcül odun parçaları yağdırdı; bir diğeri yakındaki bir tank avcısına çarptı ve onu ateşe verdi.
Murphy'nin komuta merkezi gözlerinin önünde çöküyordu, ancak yerini korudu ve Müttefik topçularını çağırmaya devam etti. Saniyeler içinde, onunla ilerleyen Alman piyadeleri arasına bir dost ateşi perdesi yağdı, açık alanı kraterlerle kapladı ve her şeyi bir duman bulutuyla kapladı. M-1 karabinasını düşmana boşalttıktan sonra, Murphy saha telefonunu aldı ve yanan tank avcısının üstüne siper aldı. Telsizden, topçu komutanının Almanların pozisyonuna ne kadar yakın olduğunu sorduğunu duyabiliyordu. "Telefonu tut, o piçlerden biriyle konuşmana izin vereyim!" diye bağırdı.
Tank avcısı yavaş yavaş alevler içinde kalıyordu, ancak Murphy .50 kalibrelik makineli tüfek kulesinin hala çalışır durumda olduğunu gördü. Silahı çabucak ele geçirdi ve pozisyonuna en yakın Alman birliklerine solduran bir ateş püskürttü. Murphy daha sonra otobiyografisinde "Uyuşmuş beynim sadece yok etmeye niyetli" diye yazmıştı. "Sadece dumanın ve taretin iyi bir perde oluşturduğunun ve üç gün içinde ilk kez ayaklarımın ısındığının bilincindeyim." Patlamadan sonra ateş etmeye devam etti, Nazi askerlerini düzinelerce biçti ve tankları uzak tuttu. Bu süre boyunca telefonda kaldı, topçu ateşini kendi pozisyonuna daha da yaklaştırdı ve ilerleyen piyadelere feci hasar verdi.
Murphy'nin askerlerinin çoğu, ağaç sınırının kenarındaki siperlerinden sadece şok içinde seyredebildiler. Er Anthony Abramski daha sonra, "Bütün lanet olası tank avcısının her an onun altında patladığını görmeyi bekliyordum," diye yazdı. Aslında, yangın Murphy'nin hayatını kurtarmış olabilir. Alman birliklerinin ve tank komutanlarının çoğu, duman ve alev perdesinin arkasında onu göremedi ve direnenler, aracın patlamak üzere olduğu korkusuyla fazla yaklaşmaya başladı.
Müttefik topçu mermilerine rağmen, yeni Alman piyade dalgaları Murphy'nin pozisyonuna doğru ilerlemeye devam etti. Bir bölük, sağ tarafında bir yandan kuşatma manevrası yapmaya çalıştı, ancak 50 kalibrelik silahından isabetli bir ateş yağmuru altında kesildi. Murphy tek kişilik saldırısına devam ederken, Alman topçular için için yanan tank avcısını küçük silahlar ve tank ateşiyle delik deşik ettiler. Bir patlama onu neredeyse araçtan aşağı fırlattı ve jilet keskinliğinde şarapnellerin bacağına uçmasına neden oldu, ama o yarayı dikkate almadı ve savaşmaya devam etti. Murphy'nin mühimmatı bittiğinde nihayet geri çekildi. Sersemlemiş ve kanlar içinde, hâlâ yanan tank avcısından atladı ve topallayarak adamlarının yanına gitti. Daha sonra, uzaklaşırken, özellikle bir düşüncenin zihninden geçtiğini yazdı: “Nasıl oluyor da ölmedim?”
Murphy'nin adamları da şüphesiz aynı şeyi merak ediyorlardı. Daha sonra afallamış bir Abramski, bunun “gördüğüm en büyük cesaret ve cesaret gösterisi” olduğunu yazdı. İmkansız ihtimallere karşı savaşarak bir saat boyunca düşman kuvvetlerini tek başına zaptetti. Murphy, yaklaşık 50 düşman askerini kişisel olarak öldürmüş veya yaralamış ve düzinelercesine karşı topçu ateşi açmıştır. Güvenliğe ulaştıktan sonra bile, sahadan tahliye edilmeyi reddetti ve bunun yerine Almanları ormana geri döndüren bir karşı saldırıda adamlarını topladı.
Audie Murphy, ulusal bir kahraman olarak selamlandı ve Holtzwihr'deki ağzı açık bırakan başarılarından dolayı Onur Madalyası ile ödüllendirildi. En yeni ünlü askerinin hayatını riske atmak istemeyen Ordu, onu yeniden irtibat subayı olarak atadı ve savaş bitene kadar onu savaştan uzak tutmak için elinden geleni yaptı. O zamana kadar, savaşta sertleşmiş G.I. Üç yaraya katlanmıştı, kötü bir sıtma vakası, kangren ve hatırlamayı umduğundan daha fazla ölü arkadaş. Savaşın sonundaki karışık duyguları hakkında “V-Day olmadan da var” diye yazdı, “ama içeride barış yok.”
Murphy, Haziran 1945'te eve, geçit törenlerini, kaynaşmış muhabirleri ve Life Magazine'in kapağındaki yüzünü bir kahramanın karşılamasıyla döndü. Ekran efsanesi James Cagney'in tavsiyesi üzerine, daha sonra çocuksu yakışıklılığını Hollywood'a götürdü ve çoğu Batı ve savaş filmlerinde olmak üzere 40'tan fazla kredi içeren bir film kariyerine imza attı. En ünlü rolü, 1955'te, II. Savaşın dehşetini kamera önünde yeniden yaşamak, eve döndüğünden beri kabuslar ve geçmişe dönüşler yaşayan Murphy için zor oldu. Daha sonra, travma sonrası stres bozukluğuyla onlarca yıldır sürdürdüğü mücadele hakkında halka açık bir şekilde konuştu ve ABD hükümetini gazileri için daha iyi zihinsel sağlık hizmetleri sağlamaya çağırdı.
"Cehenneme ve Geriye" büyük bir başarıydı -film 1975'te "Jaws"a kadar Universal Studios'un en kârlı çıkışıydı ve Murphy'nin II. Ancak cesaret için birkaç düzine madalya kazanmasına rağmen, onu bir kahraman olarak etiketleme girişimlerine her zaman direndi. 1945'te eve döndükten sonra gazetecilere verdiği demeçte, "Cesaret sadece yapılması gerektiğini bildiğiniz bir işi yapma kararlılığıdır" dedi. "Sanırım herkes gibi hayatta kalmak için savaştım."
Büyük Bir Leydi Geçti &mdash Pamela Murphy
İddia: Hesap, Pamela Murphy'nin Gaziler'deki hastalar adına çabalarını anlatıyor
İdare hastanesi.
Örnek: [E-posta yoluyla toplanmıştır, Temmuz 2010]
Hastaneye gelen herhangi bir asker veya deniz piyadesi ondan aynı özel muameleyi gördü. Oğlanlarının ihtiyaç duydukları uzmanı görmelerini sağlamak için elinde panosuyla koridorlarda yürürdü.
Yapmadılarsa, dikkat edin. Oğulları, Onur Madalyası veya Audie gibi film yıldızları değildi, ama Pam için bunun önemi yoktu. Ülkelerine hizmet etmişlerdi. Bu onun için yeterince iyiydi. Bir gaziyi asla adıyla çağırmadı. Her zaman "Bay" idi. Saygı iş ile birlikte geldi.
"Hiç kimse VA bürokrasisini, yıllar boyunca arkadaş olduğu binlerce gazi adına konuşan kıdemli Stephen Sherman'dan daha hızlı kesemezdi. “Bir saatten fazla bir süredir bekleyen bir gazinin doktorun ofisine doğru yürüyüşünü birçok kez izledim. Hatta birkaç kez azarlandı, ama “Sadece oğulları önemliydi. O bizim meleğimizdi.”
Kökenler: Audie Murphy, Amerika'nın en madalyalı Dünya gazisiydi ve Medal of Honor'u (ABD ordusunun en yüksek cesaret ödülü) ve ayrıca ABD, Fransa ve Belçika'dan alıntılar aldı. Murphy'nin savaş sonrası hayatı, kırktan fazla filmde yer alan başarılı bir aktör kariyerini içeriyordu. Cehenneme ve Geriye, Murphy'nin oynadığı Dünya otobiyografisinin bir film versiyonu).
1971'de Audie Murphy, 45 yaşında bir uçak kazasında öldü ve Pamela'nın karısını geride bıraktı. (Çift 1960'ların başında ayrılmış olsa da, Murphy'nin ölümüne kadar evli kaldılar.) Pamela Murphy, kocasının ölümünden sonra geçimini sağlamak için California's Valley'deki Sepulveda Veterans Administration (VA) hastanesinde bir işe girdi ve sonraki yılını geçirdi. Orada tedavi görmek isteyen gazilere gösterdiği ilgi ve alaka düzeyi nedeniyle yaygın olarak tanındığı ve övüldüğü o tesiste çalışıyordu.
Pamela Murphy 90 yaşında vefat etti. Günlük Haberler Yukarıda atıfta bulunulan sütunu kaleme almak, ölümünden sonra Pamela Murphy'ye hayattayken her zaman küçümsediği bir tanıtım tanıma ölçüsü getirmek.
Critical Mass: Mütevazı Audie Murphy gerçek bir Amerikan kahramanıAudie Murphy (solda) ve John Dierks, John Huston'ın 1951 tarihli “The Red Badge of Courage” filminde rol alıyor.
Audie Murphy küçük bir adamdı, 5 fitten biraz fazla, 5 inç boyundaydı. Annesi 1936'da hastalandıktan sonra Teksaslı bir ortakçı aileden geldi ve "tembel olmayan, ancak geleceği düşünmemek için bir dehaya sahip olan" babası, onu ve 11 çocuğunu terk etti. Audie bir ekmek kazanan oldu. Pamuk topladı, bir dükkanda çalıştı ve yedikleri pekmez ve ekmekle gitmek için tavşanları vurdu. Annesi Josie, 1941 yılının Mayıs ayında, o 15 yaşındayken öldü.
"Hayatımda hiç genç olduğumu hatırlamıyorum," derdi çok sonra.
Japonların Pearl Harbor'a saldırmasından hemen sonra, Deniz Piyadelerine ilk katılmaya çalıştığında 16 yaşındaydı. Zayıf ve reşit olmadığı için reddedildi.
Kız kardeşine, kendisinden bir yaş büyük olduğuna dair sahte bir yemin ettirdi ve ağırlığını 112 pound'a kadar çıkaran bir tıkınırcasına yemeye devam etti. Ordu nihayet Haziran 1942'de onu aldı ve temel eğitim sırasında bir nişancı olarak mükemmelleşti, ancak sıcak Teksas güneşinde sıkı bir sipariş tatbikatı sırasında bayıldı.
Bölük komutanı onun savaş için fazla zayıf olduğunu düşündü ve onu aşçılık ve fırıncılık okuluna göndermeye çalıştı. Ama Murphy, hayaletle yazılmış otobiyografisine göre, her zaman bir asker olmak istemişti.
1943'te 18 yaşındayken onu denizaşırı gönderdiler. Savaşın sonunda 241 düşman askerini öldürdüğü söylendi. Er olarak atandığında, hızla onbaşı ve çavuş rütbesine terfi edecek ve sonunda teğmen ve müfreze lideri olarak nadir bir savaş alanı komisyonu alacaktı.
19 yaşında, bir Alman tankını ve piyade saldırısını kelimenin tam anlamıyla tek başına geri püskürttüğü için Şeref Madalyası kazandı - mahsur kalmış bir tank avcısının tepesinden ateş etti ve kendi pozisyonunun üzerine topçu ateşi çağırdı. (İddiaya göre, Almanların pozisyonuna ne kadar yakın olduğu sorulduğunda Murphy, "Telefonu tut, o piçlerden biriyle konuşmana izin vereceğim.") Sonra, Almanlar geri çekildikten sonra, Murphy kalanları topladı. Bölüğünde 19 (orijinal 128 kişiden) adam ve bir karşı saldırı düzenledi.
Fransız Forrager, Legion of Honor ve Croix de Guerre ile Palm ve Silver Star ve Palm ile Belçika Croix de Guerre 1940 dahil olmak üzere 36 başka madalya kazandı. Teksas yasama meclisi de ona bir Onur Madalyası verdi. Dünya Savaşı'nın en madalyalı askeri olarak anılır.
Haziran 1945'te V-E Günü'nden sonra Avrupa'dan döndüğünde, geçit törenleri ve ziyafetlerle bir kahraman olarak karşılandı. Hayat onu 16 Temmuz 1945 tarihli sayısının kapağına koydu. Audie Murphy'nin her zaman "bebek yüzlü" veya "çocuksu" olarak tanımlanan yakışıklı bir çocuk olduğu ortaya çıktı. James Cagney fotoğrafı gördü, Murphy'yi aradı ve onu Hollywood'a davet etti.
Murphy, biraz isteksizce, bu iş için hiçbir yeteneği ya da ilgisi olmadığının, ancak yemekten sonra yaptığı konuşmalarla ve ordudan aldığı 113 dolarlık emekli maaşıyla bu kadar uzun süre yaşayabileceğinin acı bir şekilde farkına vardı. Cagney onunla yüz yüze tanıştığında, savaş kahramanının "çok zayıf" ve "mavimsi-gri bir tenli" olduğuna şaşırdı.
Cagney, Murphy için rezerve ettiği otel odasını iptal etti ve onu kendi evine aldı. Cagney ve kardeşi William, Murphy'yi prodüksiyon şirketleri için haftada 150 dolarlık sözleşmeli oyuncu olarak imzaladı ve ona oyunculuk, ses ve judo dersleri verdi.
Ama onu asla bir filmde oynamadılar ve 1947'de Hollywood'daki Terry Hunt's Athletic Club'da bir odaya taşındı ve burada II. McClure, Murphy'yi bir kitap anlaşması aramaya teşvik etti ve kısa süre sonra Henry Holt ve Co. ile anısını yazmak için imzaladı ve McClure hayalet yazar olarak görev yaptı.
McClure ayrıca Murphy'ye "Texas, Brooklyn and Heaven"da bir gazete kopyası çocuğu olarak ilk ekran rolünü aldı. (Alan Ladd'ın "Zaferin Ötesinde" filmindeki benzer şekilde küçük bir bölüm daha önce çekildi ancak daha sonra serbest bırakıldı. Murphy'nin kız arkadaşı ve daha sonra karısı Wanda Hendrix, bu rolü güvence altına almasına yardımcı oldu.)
Murphy, B filmlerinde giderek daha büyük rollerde oynamaya devam ederken, o ve McClure söz verilen anıları yazmaya başladılar. Murphy'nin Sicilya'daki adımlarını takip etmek için Avrupa'ya ve madalyalarını kazandığı savaş alanlarını yeniden ziyaret etmek için Salerno, Anzio, güney Fransa ve güney Almanya'ya uçtular.
Süreç zahmetliydi Murphy muhtemelen doğal bir içe dönüktü ve savaştan şimdi klasik bir travma sonrası stres sendromu vakası olarak tanıyacağımız şeyle geri döndü. (Hayatı boyunca uykusuzluk, depresyon nöbetleri ve sayısız savaşla ilgili kabuslarla boğuştu. Hendrix, yakalanmış bir Walther ile yastığının altında yattığı için alarma geçti ve bir keresinde onu ürküttükten sonra onu kendisine çektiğini iddia etti. 1951'de boşandılar. .)
Bazı bölümleri zahmetli bir şekilde el yazısıyla yazmış olsa da, muhtemelen kitabın %10'undan daha azını yazmıştır. Geri kalanı için McClure, Murphy'nin madalya alıntılarına ve Donald Taggart'ın klasik "İkinci Dünya Savaşı'nda Üçüncü Piyade Tümeni Tarihine" güveniyordu. Sonra deneyimleri hakkında suskun Murphy ile röportaj yapmaya çalışacak, ne olduğunu düşündüğünü yazacak ve kopyasını Murphy'ye gönderecekti.
Murphy, McClure'un Murphy'nin anılarını canlandırma konusundaki birinci ve ikinci girişimlerini sıklıkla reddederdi. Yazar, işbirlikçisinden bıkacak ve Murphy'nin ona tam olarak ne olduğunu anlatmasını talep edecekti. Bazen kırılmış genç adam tam da bunu yapardı.
Bir yıl sonra, genellikle "Cehenneme ve Geriye" olarak bilinen dikkate değer bir kitapları vardı. Ancak ilk baskının toz kapağına bakarsanız, kitabın aslında "Audie Murphy's To Hell and Back" başlıklı olduğunu fark edeceksiniz, bu da yazarlığın belli bir belirsizliğini ima ediyor gibi görünüyor. Tam olarak Murphy'nin "tarafından" değil ve McClure'un adı baskının hiçbir yerinde görünmüyor.
Ve birinci tekil şahıs olarak anlatılsa da, Murphy sık sık olay yerinden uzaklaşıyor ve olayı asker arkadaşlarına veriyor. Bir durumda, Murphy'nin yazdığı bir şarkı (daha sonra bir şarkı yazarı olarak bir dereceye kadar başarı elde edecekti) başka bir askere atfedilir.
Sicilya'da başlıyor, Murphy, zamanlama sorunları nedeniyle, şirketinin ilk saldırıdan bir süre sonra karaya çıkması ve İtalyan birliklerinin yalnızca göstermelik direnişiyle karşılaşmasından dolayı hayal kırıklığına uğramış hissediyor:
Ortalıkta parçalanan bazı büyük şeyler vardı ve çeşitli noktalardan küçük silah sesleri geliyordu. Ama kısa sürede alıştık.
Ama korkunun başlaması uzun sürmez. Murphy'nin asker arkadaşlarından birinin ilk ölümü ikinci sayfada gerçekleşir:
İkinci kabuk farklıdır. Düdüğüyle ilgili korkunç ve ani bir şey kafa derimin karıncalanmaya başlamasına neden oluyor. Kaskımı alıp karnımın üzerinde ters dönüyorum. Patlama gök gürültülü. Çelik parçalar vızıldıyor ve yer sanki sıçrayıp yüzüme çarpıyor.
Yine sessizlik. başımı kaldırıyorum. Ekşi toz dumanları bir öksürük salgınına neden oldu.
Ses titrer. Hepimiz görüyoruz. Kızıl saçlı asker kayadan yuvarlandı. Ağzından ve burnundan kan damlıyor.
Murphy'nin ilk cinayetini kaydetmesi için sekiz sayfa daha gerekiyor:
. Bir grup izciyle şirketin önündeyim. Birkaç İtalyan subayı sifonu çekiyoruz. Teslim olmaları gerekirdi. Bunun yerine, iki muhteşem beyaz ata binerler ve çılgınca dörtnala uzaklaşırlar. Hareketim içgüdüsel. Tek dizimin üzerine çökerek iki kez ateş ediyorum. Adamlar atlardan yuvarlanır, yuvarlanır ve hareketsizce yatarlar.
Kitabın görkemli kadansları ve gerçekçi tonu için kime teşekkür edeceğimi bilmek zor. Alçakgönüllülük muhtemelen Murphy'ye ait - hatıranın hiçbir yerinde madalyalarından bahsedilmiyor ve kitap katliam ve yiğitliklerle dolu olsa da, nadiren bir savaş bölgesinde hayatın sıradan günlük terörlerine odaklanıyor gibi görünüyor.
Askerler arasında, bazen sıradan ve geniş görünen (bölgesel aksanları çoğaltma girişiminin yardımcı olmadığı bir sorun) yeniden yapılandırılmış konuşmalarının yanı sıra, kitap isteksiz bir görgü tanığının yetkisiyle çınlıyor.
Norman Mailer'ın İkinci Dünya Savaşı romanı "The Naked and the Dead"i okuyalı epey oldu ama "To Hell and Back", McClure'un Hollywood duyarlılığından "The Naked and the Dead" kadar süzülmesine rağmen daha doğrudan ve bir şekilde daha dürüst hissettiriyor. The Dead", Mailer'ın yazarlık özlemlerinden süzülür.
Murphy/McClure işbirliğinde bazen bir çocukluk rüyasını anlatırken olduğu gibi şiir vardır:
. Sıcaklığın her zaman seksende olduğu ve bizim tarafımızın her zaman galip geldiği, ölenlerin sadece kişisel olmayan gölgeler olduğu ve yaralıların asla ağlamadığı alevli tepelerde böceklerin uçuştuğu, pankartların dalgalandığı ve adamların cesurca saldırdığı uzak bir savaş alanındaydım.
"Cehenneme ve Geriye" 300 sayfadan kısa ve kolay okunan bir kitap. "Çıplak ve Ölü" den çok daha kolay. Ancak, muhtemelen Murphy'nin kendisi olarak rol aldığı 1955 film versiyonu tarafından gizlendiği için, İkinci Dünya Savaşı'ndan çıkan en iyi kitaplardan biri olarak asla bahsedilmedi.
Murphy, kendi oyunculuk yeteneği hakkında kendini küçümseyen değerlendirmesine rağmen, özellikle 1951'de "The Red Badge of Courage" ve 1954'te "Destry" ve 1952'de "Duel at Silver Creek" gibi batılı rollerde bir aktör olarak gayet başarılıydı. Don Siegel tarafından. Yine de, kısmen savaş deneyiminden faydalanıyor olarak görülmesinden korktuğu için kendisi gibi rol almak konusunda isteksizdi.
Ayrıca, özellikle McClure, kitabı beyazperdeye uyarlama şansını, radyodaki çalışmalarıyla daha iyi tanınan kalfa Gil Doud'a uyarlama şansını kaybettikten sonra, haklı olarak hikayesinin Hollywoodlaştırılacağından korkmuş olabilir. Doud, Murphy ile McClure'un yaptığı gibi çalışırken, film, en azından modern izleyicilere, dönemin çoğu savaş filminden biraz daha karanlık olsa da, standart bir savaş filmi gibi görünüyor: Sonunda, Murphy tek üye. kalan orijinal biriminin.
Film vizyona girdikten sonra Murphy, filmin kendisine çağrıştırdığı "hayal ve gerçek arasındaki tuhaf sarsıntı" üzerine, "hayatınız için savaşmak ve bunun sadece bir oyun ve bunun bir oyun olduğunu keşfetmesi arasında" yansıttığı bir röportaj verdi. tekrar almak zorundasın çünkü savaşın ortasında bir turistin köpeği tarlada koştu."
Yakın arkadaşlarından birinin savaşta ölümünü yeniden canlandırdığı bir olayı anlattı. Gerçek hayatta, arkadaşı bir tepeye çıkarken çok fazla ayağa kalktı ve bir düşman makineli tüfek ateşi patlamasıyla vuruldu. Murphy'nin kollarına geri düştü, hafifçe gülümsedi ve ölürken "Aptallık ettim Murphy" dedi.
"Sahneyi çektiğimizde," diye hatırladı Murphy, "Brandon'ın kollarımda öldüğü kısmı değiştirdik. Gerçekten böyle olmuştu, ama çok bayat göründüğünü söylediler. Sanırım öyle oldu."
Muhtemelen kendini ekranda tasvir eden bir savaş kahramanının yeniliği nedeniyle, çağdaş incelemeler neredeyse tekdüze olumluydu. Time dergisi, "Savaş sahnelerinde, onları merakla ve biraz da hürmetle yeniden yaşayan bir adam gibi, meçhul bir şekilde ilerlerken, inanılırlık, yumuşak yüzünde ve nazik jestlerinde yanıyor" dedi.
The New Yorker'dan John McCarten daha iyi bir yargıda bulunabilirdi: "Bana onun alçakgönüllü bir adam olduğu söylendi ve burada alçakgönüllü davranıyor. Ancak, resimde anlatılan olaylar hakkında yapmacık bir hava var. Belki de. gerçek kahramanlığın kendiliğindenliği filmlerde taklit edilemez."
Film, Murphy'nin törende hayalet hayaletlerle temsil edilen düşmüş yoldaşlarıyla Onur Madalyası takdim edilmesiyle sona erer. Murphy'nin savaşın sonunda bittiğini duyduğunda, kendi kendine "bir zamanlar hayalini kurduğum kızı bulacağına" söz verdiği kitabın son sayfasını tercih ederim. Hayata alaycı olmayan gözlerle bakmayı öğreneceğim. inanç, sevgiyi bilmek. Savaşta olduğu gibi barış içinde çalışmayı öğreneceğim."
Ama Murphy'nin hikayesi mutlu sonla bitmedi. Yeniden evlendi ve iki çocuğu oldu ve şarkılarını Dean Martin ve Harry Nilsson gibi kişilere kaydettirdi, ancak kabusları onu uyku haplarına bağımlı hale getirdi. Bir aktör olarak sınırlarını hiçbir zaman aşamadı ve uyum sağladığı görünen B-batılıları kısa sürede bir tarafta TV dizileri ve diğer tarafta daha keskin, daha şiddetli spagetti westernler tarafından sıkıştırıldı. McClure ile birlikte yapmayı düşündüğü, savaş anılarının devamı niteliğindeki "The Way Back" filmi, hiçbir zaman finanse edilmedi.
1960'a gelindiğinde, Quentin Tarantino'nun karakteri Rick Dalton'a (Leonardo DiCaprio) ilham verenlerden biri olabilecek Murphy, televizyonda büyük ölçüde unutulmuş “Whispering Smith” dizisinde bir batılı dedektifi oynamaya indirgendi.
1962'de kendisiyle yapılan bir röportajda, savaş sonrası deneyiminden söz etti: "Savaş sizi zihinsel ve fiziksel olarak çalar, sizi tüketir. Artık her şey sizi heyecanlandırmıyor. Her gün yapacak ilginç bir şey bulmak için verilen mücadeledir."
Birkaç yıl sonra oyunculuktan emekli oldu, bir kumar sorunu geliştirdi, kötü yatırımlar yaptı, iflas etti ve 1968'de iflasını ilan etti. Cinayete teşebbüsten yargılandı - savunması temelde, eğer adamı öldürmek isteseydi yapacağıydı. Sahip olmak
yaptı. Jüri, onu beraat ettirdikten sonra elini sıktı.
Bir yıl sonra, 1971'de öldü. Kiraladığı bir uçak, prefabrik evler yapan bir fabrikada potansiyel bir yatırım fırsatını kontrol etmek için yoldayken düştü. 45 yaşındaydı.
İnsanlar İkinci Dünya Savaşı'ndaki Amerikan askerlerini düşündüklerinde, birçoğu John Wayne'i hemen hatırlar. Pearl Harbor'ın bombalandığı gün 34 yaşında olan Wayne'in silahlı kuvvetlerde bir gün bile geçirmediğini, savaş sırasında askere gitmemek için önlemler aldığını söylediğimde insanlar bana kızgın mektuplar gönderiyorlar.
Kahramanlarının Wild Bill Donovan'ın O.S.S.'si için gizli görevler yürüttüğünü ya da FDR tarafından morali yüksek tutmak için film çekmesi için emir verildiğini arzuluyorlar.
Wayne'e karşı hiçbir fikrim yok, o bir aktördü, bir kahraman değildi ve onun durumunda çoğu insanın yapmayacağı şeyi yaptı.
Ama doğu Teksas'tan çelimsiz gelen ve açlıktan ölen Audie Murphy'yi düşünüyorum, otantikliğin sözde çok şey ifade ettiği bu zamanda unutulan otantik bir kahraman. Ve bir zamanlar yazdığı o harika, unutulmuş kitap.
Tom Huntington tarafından
Bir arama ekibi, Virginia'nın Brush Dağı'ndaki sık ormanlık alanlarda mücadele etti. Roanoke'den yaklaşık 20 mil uzaklıktaki 3,065 fitlik zirvenin üzerinde, arama ekipleri bir helikopter ekibinin daha önce tespit ettiği uçak enkazına geldi. Parçalanmış gövdede üç ceset ve dağınık enkazda üç ceset buldular. Ölenler arasında ABD tarihinin en madalyalı gazisi olan 46 yaşındaki Audie Murphy de vardı.
Bir yatırım fırsatını kontrol etmek için Virginia'ya uçan Murphy, II. Dünya Savaşı'nda Kongre Onur Madalyası da dahil olmak üzere 21 madalya kazanmıştı. Savaştan sonra birçok filmde rol aldı, bazıları iyi, çoğu vasat. 23 Mayıs 1971'de uçak düştüğünde, başka bir zamandan bir adam gibi görünüyordu. Ölümünün haberi New York Times'ın ön sayfasında Vietnam Savaşı'na karşı Anma Günü protestolarının hesaplarını paylaştı.
Murphy, karısı ve iki oğlu bakarken Arlington Ulusal Mezarlığı'nda tam askeri törenle gömüldü. Törene Genelkurmay Başkanı William Westmoreland da katıldı. Başkan Richard Nixon'ın Beyaz Saray'ı, Murphy'nin "kendi cesur başarılarıyla sadece milyonların hayranlığını kazanmakla kalmamış, aynı zamanda Amerika'nın savaşan adamlarının eylemlerindeki yiğitliği somutlaştırmaya geldiği" açıklamasını yaptı.
Ne yazık ki Murphy, savaşın en cesur savaşçılara bile verebileceği psikolojik bedel olan “eylemdeki kahramanlık”ın karanlık sonucunu tam olarak özetledi. Savaşta üç kez yaralanmasına rağmen en derin yaraları fiziksel değildi. Korkunç kabuslar gördü, ışıklar açık ve yastığının altında bir silahla uyudu, ağır kumar oynadı ve ön saflarda yüksek bahisli varlığından sonra ilgisini çekecek çok az şey buldu. "Artık hiçbir şey beni heyecanlandıramayacak gibi görünüyor - biliyor musun, hevesli misin?" yönetmen John Huston'a The Red Badge of Courage'da rol aldıktan sonra söyledi. "Savaştan önce birçok şey için heyecanlanır ve coştururdum ama artık değil."
20 Haziran 1924'te Teksas'ın Kingston kasabası yakınlarında doğan Murphy, geçimini topraktan sağlayan ebeveynlerin hayatta kalan dokuz çocuğundan biriydi. “Biz ortak mahsul çiftçileriydik” diye yazdı. “Ailenin fakir olduğunu söylemek yetersiz kalır. Yoksulluk attığımız her adımın arkasından gidiyordu.” Murphy 16 yaşındayken babası ayrıldı. Murphy, “Hayatımızdan öylece çıktı ve ondan bir daha haber alamadık” diye yazdı. Annesi ertesi yıl öldü ve Murphy onun ölümünü çok zorladı. Aile dağılmak zorunda kaldı ve Murphy'nin en küçük üç kardeşi yetimhaneye gönderildi.
7 Aralık 1941'de Japonların Pearl Harbor'a saldırısıyla savaşın başlaması, kötü bir durumdan bir çıkış yolu vaat ediyor gibiydi, ancak Murphy -kısa, çilli ve zayıf - beklenmedik bir savaşçı gibi görünüyordu. Denizciler onu almazlardı. Paraşütçüler de olmazdı. Sonunda piyadeye katılmayı başardığında 18 yaşındaydı ama daha genç görünüyordu. Eğitim kampındaki çavuşu ona Bebek adını verdi ve Murphy ilk sıkı talim sırasında bayıldı. Komutanlar onu savaştan alıkoymaya çalıştılar ve onu katip veya fırıncı olarak görevlendirebileceklerini söylediler. Ama o savaşmak istedi.
Şans nihayet Murphy'nin 15. Alay, 3. Tümen B Şirketi İtalya'ya indiğinde geldi. İlk düşman askerlerini Sicilya'da öldürdü: at sırtında dörtnala kaçmaya çalışan iki İtalyan subay. Gazeteci ve arkadaşı David McClure ile birlikte yazdığı 1949 otobiyografisi To Hell And Back'de, "Hiçbir çekingenlik hissetmiyorum, ne gurur, ne pişmanlık," dedi. "Savaş boyunca beni takip edecek sadece yorgun bir kayıtsızlık var." Savaş kariyerinin bu erken aşamasında bile duygularını nasıl bastıracağını öğreniyordu.
Murphy'nin şirketi Sicilya'dan İtalya anakarasına taşındı. Bir sıtma nöbeti onu Anzio'ya yapılan ilk çıkarmalara katılmaktan alıkoydu, ancak eylemi yeterince gördü. Çıkarmalardan sonra Alman direnişi sertleşti ve Müttefik askerler sefil bir açmaza katlandı. Bir gece, ateş altındayken, Murphy hasarlı bir Alman tankına yaklaştı ve onu kalıcı olarak devre dışı bıraktı. Saldırı ona ilk madalyasını, bir Bronz Yıldız kazandırdı.
Böyle cüretkar bir saldırı Murphy için tipik oldu. Çok iyi bir atıştı, savaş alanı içgüdüleri çok keskindi ve korkusuz görünüyordu. “İlk savaş günlerimde değerli bir şey keşfettiysem, o da genellikle cesaret ya da aptallıkla karıştırılan cüretkarlıktı” dedi. "O da değil. Audacity taktik bir silahtır. On seferden dokuzu düşmanı dengeden çıkaracak ve kafasını karıştıracaktır.”
Cesaret ya da değil, korku asla tamamen ortadan kalkmadı. Murphy, “Savaşın sıcağında kaybolabilir” diye yazdı. "Bazen bir arkadaşınızın düştüğünü gördüğünüzde gelen kör, kırmızı bir öfkeyle yok olur. Sonra yine o kadar yorulursun ki kayıtsız kalırsın. Ama savaşa girerken neden kendini kandırmayı denesin? Korku hemen yanında."
B Şirketi, Müttefiklerin Güney Fransa'yı işgali olan Dragoon Operasyonunda savaşmak üzere 12 Ağustos 1944'te İtalya'dan ayrıldı. Amerikalılar neredeyse rakipsiz olarak karaya çıktılar. Artık bir çavuş olan Murphy, B Şirketi ile birlikte iç bölgelere doğru ilerliyordu ki, bir bağın üzerindeki bir sırtta bir Alman makineli tüfek onları sıkıştırdı. Murphy'nin en yakın arkadaşı ve bir tür baba figürü haline gelen 33 yaşındaki uzun boylu Tennesse'li Er Lattie Tipton, Almanları yenmek için Murphy'yi takip etti. Murphy, onu geri dönüp yaralı bir kulağı tedavi ettirmeye çağırdı, ancak Tipton reddetti. Hadi Murphy, dedi, yukarı çıkalım. Bizi öldürebilirler ama bizi yiyemezler. Bu kanuna aykırı." Dakikalar sonra Tipton öldü. Almanlar beyaz bir bayrak salladılar ve Tipton deneyimli bir piyade olmasına rağmen ayağa kalkma hatasını yaptı. Alman makineli tüfekleri onu haince vurdu.
Tipton'ın ölümü Murphy'yi bir hiddet bulutuna sürükledi. “Bir kabus gibi deneyimi hatırlıyorum” diye yazdı. "Bir iblis vücuduma girmiş gibi görünüyor. Beynim soğukkanlılıkla uyanık ve mantıklı. Kendim için tehlikeyi düşünmüyorum. Bütün varlığım öldürmeye odaklanmış durumda. Daha sonra bağda mahsur kalan adamlar, gelip bana katılmadıkları için onlara yalvarıp lanet ettiğimi söylüyorlar.” Murphy, ele geçirilen bir Alman makineli tüfek kullanarak, arkadaşını öldüren Almanları metodik olarak biçti. Murphy, "Yırtık bedenler savrulup kıvrılırken, onları tekrar tırmıkla tırmıklıyorum," diye yazdı Murphy ve "içlerinde bir parça hayat varken ateş etmeyi bırakmıyorum." Murphy, o gün yaptıklarından dolayı Üstün Hizmet Haçı'nı kazandı. Madalyayı Tipton'ın kızına verdi.
Savaşın bu noktasına kadar Murphy bir şekilde fiziksel olarak yara almadan kurtulmuştu. İlk yarasını Amerikalılar Fransa üzerinden kuzeye doğru ilerlerken, Alman ordusu önlerinde Vosges Dağları'na çekilirken aldı. Bir kavga sırasında, yakınına bir havan mermisi isabet etti, iki askeri öldürdü ve onu bayılttı. Patlama, şanslı karabinasının stoğunu paramparça etti (bir araya getirdiği), ancak kendi yaralanmaları sadece küçüktü.
Murphy'nin savaş alanındaki cesareti farkedilmeden gitmedi ve sıradan biri olarak kalmak istediğini protesto etmesine rağmen, 14 Ekim 1944'te ikinci bir teğmen olarak görevlendirildi. gel, gizli bir Alman tüfekçi onu kalçasından vurdu. Yaralı ve yerde bile Murphy, keskin nişancı işini bitiremeden keskin nişancıyı öldürmeyi başardı. Ancak yarası kısa sürede enfekte oldu ve cerrahlar kalçasından büyük bir et parçası çıkarmak zorunda kaldı. Murphy, üç ay sonra B Şirketi'ne yeniden katıldı, tam da birliğin en zor eylemlerinden biri için tam zamanında: Ren Nehri'nin batı kıyısında Fransa'ya uzanan şişkin bir çıkıntı olan Colmar Pocket'te Alman birliklerini yenmek.
On January 26, Murphy and Company B found themselves on the outskirts of woods facing the German village of Holtzwihr. The day dawned miserably cold and uncomfortable as the small American force waited tensely for an attack. Finally, six German tanks supported by infantry began moving toward them from the village and quickly put two American tank destroyers near Murphy’s company out of action. Murphy sent his men back, but he stayed put with his field telephone. He was only 20 years old, and it did not look like he would live to see 21.
With his phone, Murphy called in artillery fire on the advancing German infantry. German tanks were approaching on his sides, but Murphy climbed onto a burning tank destroyer—which could have exploded at any second—and began firing its .50-caliber machine gun. He killed dozens of German soldiers, forcing the tanks to fall back due to lack of infantry protection. One German squad sneaking up on Murphy’s right got as close as 10 yards from him before he detected the threat. He shot the whole squad down. Somewhere along the way, Murphy got hit in the leg, but he kept fighting until he ran out of ammunition. Having killed about 50 Germans, he returned to his company, where he refused medical help and instead rallied his men to make a counterattack. The Germans were forced to retreat.
Later, Murphy heard that the enemy had stayed away from his burning tank destroyer because it looked ready to blow up. “I do not know about that,” he answered in his memoir, putting himself back into the scene. “I am conscious only that the smoke and the turret afford a good screen, and that, for the first time in three days, my feet are warm.”
Murphy’s heroics at Holtzwihr earned him the Congressional Medal of Honor, the nation’s highest military award. The citation read, “Lt. Murphy’s indomitable courage and his refusal to give an inch of ground saved his company from possible encirclement and destruction, and enabled it to hold the woods which had been the enemy’s objective.” When the army found out Murphy was going to receive the medal, it pulled him off the front lines too many of these medals had ended up being awarded posthumously. Still, Murphy found a way into combat. On one occasion he went in to rescue his company when it was pinned down by German fire along the Siegfried Line in western Germany.
In June 1945, Murphy finally returned. He was a national hero. Life magazine put him on its cover, identifying him simply as “America’s Most Decorated Soldier.” The story inside told of his return to Farmville, Texas. One photograph showed him with his “special girl,” 19-year-old Mary Lee. “Audie hopes she is his own girl,” the caption read, “but he isn’t quite sure yet because he usually blushes when he gets within ten feet of any girl.” The Murphy Life portrayed could hardly have been more different from the Murphy that McClure came to know. While the two men worked together on To Hell And Back, Murphy told McClure about an Italian family in Rome that had invited him to dinner one day. Murphy said that before dinner he seduced the two daughters, and afterward, for good measure, he seduced the mother. “Audie seduced more girls than any man I ever knew with the possible exception of Errol Flynn,” McClure said. “He might even have topped Flynn.”
The Life story opened an unexpected door for Murphy. Actor James Cagney saw it and invited the young veteran to Hollywood. “All I saw him as was a typical fighting Irishman,” Cagney said. “Perhaps I imagined there was a little bit of me in Audie.” Cagney put Murphy up for a time in his Hollywood home and provided him with acting classes, but after two years, the country’s most decorated soldier was broke and living above a gymnasium.
It was around this time that McClure met Murphy. McClure was a fellow Texan and ex-army man, now working as an assistant to Hollywood gossip columnist Hedda Hopper. He heard of Murphy’s plight and began to champion him. The two men became friends and started working on To Hell And Back, with McClure prodding the reluctant Murphy to provide material he could use in the book. “Audie had been burned out by the war,” McClure said later. “He reacted intensely to the death of his friends in combat. I supposed in order to keep from going insane he buried his emotions so deeply that getting them back was difficult if not impossible.” But McClure persevered, making up the material that Murphy couldn’t—or wouldn’t—supply, and the book came out in 1949 to favorable reviews.
McClure also used his Hollywood connections to help Murphy get movie roles. The first was in 1949’s Bad Boy. Murphy remained clear-eyed about his abilities. “You must remember I’m working under a handicap,” Murphy told the director in his self-deprecating way. “No talent.”
For the most part, Murphy acted in Western B-movies. One exception was The Red Badge of Courage, director John Huston’s 1951 adaptation of Stephen Crane’s story about a Civil War soldier who flees from battle. MGM didn’t want Murphy, but Huston fought for him, realizing he had the right qualities for the role. “They just don’t see Audie the way I do,” he said. “This little, gentle-eyed creature. Why, in the war he’d literally go out of his way to find Germans to kill. He’s a gentle little killer.”
There was another famous WWII veteran in Red Badge: Bill Mauldin, whose cartoons about the inanities of army life entertained GIs in the army publication Stars and Stripes. He had some sharp recollections of Murphy. “He was a scrappy little sonofabitch,” Mauldin said. “He would get into bare-knuckle fistfights just for fun with stuntmen. He was five foot four and he’d beat these guys up. They were tangling with a wildcat. That’s why Huston really liked him.”
Murphy delivered a fine low-key performance, but the movie never found an audience. After two disastrous previews, MGM cut the running time to less than 70 minutes and the film flopped. Red Badge was probably Murphy’s best shot at stardom now he slowly slipped back into the grind of forgettable B-movies. “I’m grateful to the movie business,” he said. “The only trouble is the type-casting. You make a success in Westerns, they milk it dry—until you are dry. That’s why Hollywood has just about dried up for somebody like me.” Murphy categorized himself as “a middle-sized failure.”
Murphy had one undeniable film success: playing himself in Universal’s 1955 adaptation of To Hell And Back. He re-created his combat experiences—even though they were layered over with Hollywood gloss—with an understated dignity that helped lift the movie above its otherwise pedestrian treatment of the war. The movie remained Universal’s biggest moneymaker until Jaws in 1975.
On the personal front, Murphy’s life maintained a slow downward slide. He married starlet Wanda Hendrix in 1949, but the marriage lasted only 15 months. Four days after his divorce, in 1951, he married Pamela Archer. That marriage, too, was strained. Murphy was a haunted man, tortured by insomnia, his nights interrupted by a recurring nightmare in which an army of faceless men attacked him on a hill. Murphy fought back in the dream with his trusty M-1 Garand rifle, but pieces of the gun kept flying off until he had only the trigger guard left.
Plagued by nightmares and sounds he thought he heard, Murphy began sleeping in a bedroom made up in his converted garage, with the lights on and with a pistol under his pillow. He tried using tranquilizers but got addicted to them, finally throwing away the pills and locking himself in a hotel room until the withdrawal symptoms ceased. He acted in more and more forgettable movies, invested in real estate, bred horses, and gambled. “I didn’t care if I won or lost,” he said “it was as if I wanted to destroy everything I had built up.” In 1968 he went bankrupt. Two years later, he was in the headlines again, when he and a friend were charged with beating up a dog trainer. In every news story, he was invariably identified as “America’s most decorated soldier.”
The experiences that had earned Murphy his decorations had taken their toll. Today, his symptoms would be diagnosed as post-traumatic stress disorder, but that term didn’t exist during his lifetime. He had emerged from the crucible of war, but he had not emerged unchanged. He had seen men die—ripped apart by machine guns, run over by tanks, obliterated by mortar fire. He had killed many men himself, supposedly accounting for 240 Germans single-handedly. “To become an executioner, somebody cold and analytical, to be trained to kill, and then to come back into civilian life and be alone in the crowd—it takes an awful long time to get over it,” he told journalist Thomas Morgan in 1967. “Fear and depression come over you.”
When Morgan visited Murphy at his house in California to interview him, he saw a small glass display box with some of his medals inside. The display was in disarray. The Medal of Honor looked “tacky,” Morgan noted, while the first of Murphy’s three Purple Hearts had fallen and lay face down at the bottom of the case. Like Murphy himself, the medals were ignored, forgotten. At the time of Morgan’s visit, Murphy, America’s most decorated soldier, had four more years to live. But part of him had already died, long before his airplane crashed into the top of Brush Mountain.
Tom Huntington, a contributing editor to America in WWII, has written for Smithsonian, Amerikan Mirası, Yankee, and other publications. This article appeared in the February 2007 issue of America in WWII. Find out how to order a copy of this issue here. To get more articles like this one, subscribe to America in WWII dergi.
Photos: Audie Murphy after the war, in 1945, at age 21 Murphy (right) with siblings Murphy playing himself in the 1955 movie To Hell and Back.
Military Career
A few months later, Murphy&aposs division moved to invade Sicily. His actions on the ground impressed his superior officers and they quickly promoted him to corporal. While fighting in the wet mountains of Italy, Murphy contracted malaria. Despite such setbacks, he continually distinguished himself in battle.
In August 1944, Murphy&aposs division moved to southern France as part of Operation Dragoon. It was there that his best friend, Lattie Tipton, was lured into the open and killed by a German soldier pretending to surrender. Enraged by this act, Murphy charged and killed the Germans that had just killed his friend. He then commandeered the German machine gun and grenades and attacked several more nearby positions, killing all of the German soldiers there. Murphy was awarded the Distinguished Service Cross for his actions.
Over the course of World War II, Murphy witnessed the deaths of hundreds of fellow and enemy soldiers. Endowed with great courage in the face of these horrors, he was awarded 33 U.S. military medals, including three Purple Hearts and one Medal of Honor.
In June 1945, Murphy returned home from Europe a hero and was greeted with parades and elaborate banquets. LIFE magazine honored the brave, baby-faced soldier by putting him on the cover of its July 16, 1945 issue. That photograph inspired actor James Cagney to call Murphy and invite him to Hollywood to begin an acting career. Despite his celebrity, however, Murphy struggled for years to gain recognition.
Quality journalism doesn't come free
Perhaps it goes without saying — but producing quality journalism isn't cheap. At a time when newsroom resources and revenue across the country are declining, The Texas Tribune remains committed to sustaining our mission: creating a more engaged and informed Texas with every story we cover, every event we convene and every newsletter we send. As a nonprofit newsroom, we rely on members to help keep our stories free and our events open to the public. Do you value our journalism? Show us with your support.
The Incredible Story of How I Came to Possess the Gun Audie Murphy Learned to Shoot With
In 1966, I was a young boy of nine years old, and my father took me to Renner Road, a section of of land near Dallas, Texas that was once a rural community of about 10 square miles. There he let me shoot a Winchester single shot .22 caliber rifle for the first time.
But it wasn’t just any Winchester single shot .22 caliber rifle.
After a few hours had passed, and my dad was placing the rifle back into its leather gun sleeve, he turned and looked at me and said, “Don’t ever let go of this gun. Audie Murphy used it.”
I looked at him in bewilderment, and being only a young boy then, replied, “Who is Audie Murphy?” My father just smiled and said, “Someone we grew up with in Farmersville.”
Reminiscing Leads to Researching
This Winchester has been in my possession for many, many years. But as a young man attending college, then married with children and working, etc., I had no time to hunt or think about what I had in my possession up through adulthood.
After my parents passed, I started to reminisce about the days I had spent with my father in my youth. Then the thought hit me about shooting the rifle, and I remembered I had a gun my dad told me never to get rid of. One that Audie Murphy had used to hunt when he and my dad were both young boys.
According to research records, the rifle was manufactured sometime between 1935-37, and was most likely shared back and forth between the boys until they enlisted in 1942. Although I can’t say how many times Audie may have shot the rifle, my father’s words, along with the dates, make me confident it was more than just a few times.
Now, several years later, I was an educated adult and acutely aware of who Audie Murphy was and the legacy he left behind. Since most of his generation has now passed on, I went into a state of mild panic, because I apparently had an irreplaceable piece of history in my possession, but just an oral statement from my father many years ago attesting that it was used by Audie Murphy.
I had by now obtained a bachelors and a masters degree, and I went into student research mode and began my personal project on the rifle in 2014. I didn’t know at that time what a daunting task I was about to face…
Discouraged but Not Defeated
My first thought was to discover if there were any direct living relatives of Audie Murphy. To my surprise, Nadine, one of Audie’s sisters, was alive, and I was given her phone number by the Audie Murphy Museum in Greenville, Texas.
My first contact did not go as well as I wanted it to. Given that she was 79 years old, I had no idea how healthy Nadine would be. I quickly learned that not only was she healthy, but she also had the old spark of an Irish woman. Once I had spoken to her about the rifle and its history, she really didn't have much to say about the rifle, and added in a stern voice, “I don't remember your family!”
I thanked her for taking my call and also thanked her for Audie's heroism during WWII. Nadine replied firmly that, “He wasn't my only brother I had who was a hero.” A bit taken aback by that, I simply told her I agreed! Nadine had a brother who worked as a Deputy Sherriff and who was tragically killed on duty. With apologies and gratitude, I said my goodbyes.
Being so discouraged from that initial conversation, I nearly gave up hope that I could ever learn the real history of the rifle my dad left me. It seemed everything about Audie Murphy had already been told, found, sold, displayed on websites, available for view in museums or in pictures hung on walls in his honor across the nation.
But there I sat with the gun that was used by Audie and my father as young boys hunting to put food on the table. Moreover, this was the rifle that created the marksman who went on the become the most decorated soldier of WWII, and whose sharpshooting skills during the frontline battles with German soldiers saved countless American lives.
With these thoughts in my mind, I was once again energized to seek out more details to substantiate my father’s words and the rifle he passed down to me.
A Modern Key to the Past
Both sides of my family lived within close proximity of the Murphys while in the Farmersville area. Because they were all sharecroppers picking cotton, planting onions, and the like, they would travel to where there was work to be had. This would include not only Farmersville, but other rural communities, namely: Princeton, Celeste, Floyd, all the way to Emory – where my parents were married. Nothing between these towns but old Texas black clay dirt and row after row of cotton… not much different from today.
My next quest was to see if there were pictures on the internet with Audie holding the Winchester. I had low expectations going in, but to my surprise, I came across one picture showing Audie after a squirrel hunt holding a rifle and standing next to an old car, and yes, may dead squirrels.
I researched Audie’s height, weight, and physical characteristics, which I found online. I also used the picture to estimate some of the dimensions of the rifle. I then considered who would be a perfect match for these measurements of Audie for comparison purposes? I turned to ask my wife, and behold! I had Audie standing in front of me – at least the female version.
My first thought was, “Wow! How did a young man this small cause so much damage in WWII?” I had my wife position herself with the gun just like Audie in the picture. It matched perfectly. I also had her move her hands up the barrel and made more comparisons to the picture. Still a perfect match. Lastly, I had a professional authenticator successfully examine the picture along with my gun to confirm it was a Winchester rifle like my father’s.
Connecting the Dots
So now I have my dad’s word, some family history connecting us to the Murphys, and a childhood picture of Audie holding a rifle matching the one I have in my possession.
Backtracking a bit for a moment – many years ago I was sifting through some family pictures my mother handed down to me. I came across a picture of a small group of women standing together by an old white house (it was more like a shack) with the solemn background of a cotton field.
My mother – thank goodness! – could always be relied upon to put the names of people who were pictured on the back of photos for future reference. When I flipped the card over, I was elated to find that she had written “Audie’s sister” as one of the ladies in the picture!
Now I have a dated rifle, a picture of Audie with a very similar looking rifle, and a picture showing that our families did intertwine with each other. I wished there had been more pictures like this, but I'm sure they were hard to come by during the Depression era. I was ecstatic to have at least this one, almost conclusive, piece of evidence.
The Light at the End of a Very Long Tunnel
Pushing forward about five years, I finally saw the light at the end of a very long tunnel.
I thought it would be a good time to reach back out to Audie’s last, surviving, immediate family member, Nadine. Some years had passed since we first spoke, and I wasn’t sure she was even still alive or would accept any contact.
Again, I reached out to the museum, and they gave me the good news that she was still alive, but aging. The people at the museum told me she would only accept mail as communication. I set out to write her an update on what I had discovered and requested that we meet so I could show her the rifle.
I waited for her response for several weeks to point that I assumed she wasn't going to respond at all. Then, one day, to my surprise, I received a letter back from her. Again, in her persistent Irish way wrote, she said she did not know of me or the gun and that it was so long ago.
Well, being a stubborn Irishman myself, I googled her phone number and found a match. Before I called her, I looked at my wife and exclaimed, “I am a sixty-one-year-old male, and I am terrified to call this lady!”
But I did call her. An older female answered the phone: “Hello?” I thought, “So far, so good!” I asked her, “Are you Nadine, Audie's sister?” Her reply was, “Yes I am…”
All of a sudden, I couldn't speak. A lump developed in my throat, and I was afraid she was going to hang up on me if I told her who I was. I finally untied my tongue and took a deep swallow before I told her I was William Trammell, the man who mailed her the letter about the rifle.
Then the clouds parted, and sunshine filled the room. Nadine said she was so sorry about the brash letter response, and that she had been thinking of me ever since she had mailed it.
Thereafter, I had the most wonderful conversation from the loveliest lady since my own mother was alive. It turned out that Nadine had worked at Texas Instruments, where my mother worked as well. We discussed many things that night, and by the end of our conversation, I thought I was actually talking to my mother. She said that she thought I was an “good honest young man,” and added she was sorry that so many people have tried to approach her who deceived her family. She had just been protecting herself. I told her, “I don't blame you one bit for that. I would do the same if my brother were Audie Murphy!”
We ended a long, fruitful conversation, and at the end, I let slip quickly, as though I were talking on the phone with my own mother, "I love you.” She replied, "I love you, too.”
What a sweet woman to have had the time to spend with – even if were only by phone. I hope we get to meet each other in person at the Audie Murphy Day celebration in June 2019. That is our plan.
My wife overheard our conversation, and I was so excited that I wanted to keep talking about it. That's when I realized I have an Uncle John Smith (my mother's brother) who would be the same age as Nadine. Maybe he knew the Murphys?
I contacted Uncle John and asked if he ever remembered the Murphy family. He said, “Of course. One of them lived directly behind us at one time.”
Yok canım? Now living “directly behind” someone then does not mean what it means now. The house my uncle referred to was on the other side of a cotton field, probably.
My Uncle John was born in 1934, as was Nadine. So they were much younger than Audie and my parents. Audie was born the same year as my mother – in 1925, not in 1924! He had to “exaggerate” his age to enter the service. Although Audie was born in Kingston, Texas, it was soon after that his family moved to Farmersville, where my family had already been established.
I told my uncle about the Winchester, and he said he remembered my father (Dub) showing it to him. My wife and I just recently returned from a trip to see my uncle. Once I showed him the gun, he remarked, “That’s it.”
The last piece of the puzzle is a snippet I found in a television documentary in which Nadine is interviewed. At the very end she talks about how great a shooter Audie was, and that they would have starved had it not been for his hunting skills. She goes on to say that, “He used a little old .22, but I’m not sure where he got it from.”
Well, I think I can safely say where he got it. It was my father’s Winchester rifle that he shared with Audie Murphy, and which is still in my possession today.
Audie Murphy, From World War II Hero to Hollywood Hitmaker
Audie Murphy was a bona fide World War II hero, a term which, in these days of endless American conflicts, seems both antiquated and slightly offensive even. But in his time, Murphy — maybe the greatest war hero the country ever has seen — was an out-and-out superstar. He fashioned a grateful country's unbridled adulation into a career as one of Hollywood's biggest draws, most famously playing the lead role in his own film autobiography, "To Hell and Back."
Yet the war that made him famous, as is the case with many who fight, never left him.
"A hero is somebody who takes an abstract virtue and embodies it for a short time," says David A. Smith, the author of "The Price of Valor: The Life of Audie Murphy, America's Most Decorated Hero of World War II." Smith teaches history at Baylor University in Waco, Texas. "As human beings, we're not comfortable with abstractions. But if you show me what honor looks like, even a glimpse, I'll know. If you show me what valor looks like, then I'll know what it means.
"Audie Murphy fit the role of a hero. Being a hero is great for the society. But it's really hard on the person who, for a moment, becomes a hero."
The Roots of a Legend
Born in Hunt County, Texas, in 1925, the son of Irish sharecroppers, Audie Leon Murphy grew up in extreme poverty — the Great Depression began in 1929 — inside a family in turmoil. Murphy's father deserted the family when he was just a kid. When Murphy was 16, as World War II broke out in Europe, his mother died. Some of his younger siblings were placed in an orphanage.
"[T]o say that the family was poor would be an understatement. Poverty dogged our every step," Murphy wrote in "To Hell and Back," his 1949 memoir. "Year after year the babies had come until there were nine of us children living, and two dead. Getting food for our stomachs and clothes for our back was an ever-present problem. As soon as we were old enough to handle a plow, an ax, or a hoe, we were thrown into the struggle for existence," he wrote.
Just 5-foot-5 (1.6 meters) and barely 100 pounds (45 kilograms), Murphy dreamed of the service as a way out. After his mother died, he tried to join the Marines but was turned down for being too small and too young. He was finally accepted into the U.S. Army, with some tweaked documentation, in June 1942. He was just 17.
After his training in the States, Murphy was shipped to North Africa with the 3rd Infantry Division, the beginning of a short but unparalleled career in which he was awarded every medal for valor that the Army could confer. (Some of the original commendations are here.) One of his battlefield exploits, in particular, became legendary.
During a firefight in France on Jan. 26, 1945, an American tank destroyer was hit by German fire, setting it ablaze and forcing the crew to abandon. Murphy ordered artillery fire on the German positions and called for his men to retreat to nearby woods. But Murphy did not fall back. Instead, he mounted the burning tank, grabbed control of its .50-caliber machine gun, and faced with hostile fire from three sides for more than an hour, kept the Germans at bay, killing scores of them. Murphy was wounded in both legs in the fight.
He was awarded the Medal of Honor for his actions. From the his citation (via the Smithsonian Institution):
Murphy returned home to parades — some 300,000 people in San Antonio — more awards (from France and Belgium, too), and rewards that enabled him to buy a house for his older sister, where his younger siblings came to live for some time. On July 16, 1945, a smiling Murphy was featured on the cover of Life Magazine with the words "Most Decorated Soldier."
6. kırılmamış (2014)
After crashing their plane in WWII, Olympian Louis Zamperini spends 47 days on a life raft with two fellow crewmen. Eventually, he’s caught by the Japanese and sent to a prisoner-of-war camp where he’s tortured and forced to endure hard labor — but he never gives up.
(Image via Universal Pictures)
North Korea threatens pre-emptive strikes after ‘madcap joint military drills’
Posted On February 04, 2020 17:24:11
North Korea has threatened its own pre-emptive strikes in response to recent drills for “decapitation” strikes by U.S. and South Korean special operations forces aimed at taking out the leadership in Pyongyang.
The simulated strikes reportedly targeted the upper echelons of the North Korean regime, including leader Kim Jong Un, as well as key nuclear sites.
They also involved the participation of the U.S. Navy’s SEAL Team 6 — the outfit famed for killing al-Qaida founder Osama bin Laden in Pakistan in 2011, the Asahi Shimbun reported earlier this month. Media reports said a number of U.S. special operations forces also participated, including U.S. Army Rangers, Delta Force and Green Berets.
North Korea recently launched satellite-carrying Unha rockets, which is the same delivery system as North Korea’s Taepodong-2 ballistic missile, which was tested successfully in December 2012 and January 2016. (Photo: Reuters/KNCA)
In a statement released March 26 by the Korean People’s Army (KPA), a spokesman said the “madcap joint military drills” would be met with the North’s “own style of special operation and pre-emptive attack,” which it said could come “without prior warning any time.”
The statement, published by the official Korean Central News Agency, said the U.S. and South Korea “should think twice about the catastrophic consequences to be entailed by their outrageous military actions.
“The KPA’s warning is not hot air,” the statement added.
In mid-March, several U.S. Marine F-35B stealth fighter jets conducted bombing practice runs over the Korean Peninsula as a part of the joint exercises, the South’s Yonhap news agency reported Saturday.
The dispatch of the fighters, based at Marine Corps Air Station Iwakuni in Yamaguchi Prefecture, was the first time they had been sent to the Korean Peninsula. The fighters returned to Japan after the drills wrapped up.
Pyongyang has stepped up efforts to mount a nuclear warhead on a long-range missile over the last year and a half, conducting two atomic explosions and more than 25 missile launches — including an apparent simulated nuclear strike on the U.S. base at Iwakuni.
In the event of conflict on the Korean Peninsula, U.S. troops and equipment from Iwakuni would likely be among the first deployed.
The administration of U.S. President Donald Trump is in the midst of a policy review on North Korea, and has said all options, including military action, remain on the table.
But this review could be bumped up Trump’s list of priorities in the near future.
U.S. and South Korean intelligence sources, as well as recent satellite imagery, has shown that the North is apparently ready to conduct its sixth nuclear test at any time, media reports have said.
MIGHTY TRENDING
Audie Murphy received every combat award which the United States Army could offer, as well as awards from its European Allies France and Belgium, for his heroism as an infantryman during the Second World War. He wrote memoirs of his combat days entitled To Hell and Back and appeared as himself in a film made of the book under the same name.
Murphy enjoyed a film career of just over twenty years, in war films and westerns, and eventually branched into television. Murphy became an accomplished horse breeder and though not a performing musician wrote several songs which were recorded by artists such as Harry Nilsson, Roy Clark, Bobby Dare, Dean Martin, and many others.
In late May of 1971, Murphy was killed in a private airplane crash near Roanoke, Virginia. He was buried with military honors at Arlington National Cemetery, and his widow began what became a 35-year career with the Veteran&rsquos Administration as a clerk, living in a small apartment in Los Angeles. Given that the war hero had enjoyed a lengthy and successful career in entertainment, with a best-selling book, numerous successful films, and television and music success, questions arose over his finances. What happened to Murphy&rsquos money?
Most of his money was lost in poor investments with his horses. Murphy made many bad business decisions regarding his horse breeding investments and the losses contributed to a depression that originated in Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD) resulting from his combat experiences. He developed a gambling habit that put greater strain on his available funds. He tried to make business deals in areas in which he had little expertise &ndash looking for a quick return &ndash and lost still more money.
In the late 1960s, an oil deal in Algeria collapsed costing Murphy over a quarter of a million, and unpaid taxes to the IRS were troubling him too. Murphy, a child of the depression, had come from a virtually destitute family and sadly died in similar circumstances. After his death, a lawsuit over the causes of the plane crash in which he died eventually afforded his family some financial relief.