Çok beğendiğim hatta kendime yakın bulduğum yazar Tezer Özlü'nün okumakta geciktiğim kitabı Yaşamın Ucuna Yolculuk'tan bahsetmek istiyorum. Okuma sırasında yazarken , gezerken hissettiği duyguları yaşamamak imkansız. Zaten o kadar yalın bir dille anlatıyor ki ..
Kitapta Tezer Özlü , Berlin-Hamburg-Berlin, Batı Berlin-Doğu Prag-Viyana-Zagrep-Belgrad kentlerini , Çekoslavakya, Avusturya ve Yugoslavya'yı geçip Bulgaristana varır. Oradan da Niş, Trieste ve Torino'ya gider.Nasıl Pragta Kafka'nın izini sürmüşse Treste'de İtalo Svevo 'un Torino'da da Cesare Pavese'yi izler.
Uzun yolculuklarına diş ağrıları da eşlik eder. Kendisini bir yerde köklü hissetmemek için devamlı yolculuk yapar. Amacı her ne kadar sevdiği yazarların izini sürmekse de rutin yaşama karşı koyuştur. Bu yüzden şehirlerde hep aynı otellerde de kalmaz. Son olarakta Pavese'nin doğup büyüdüğü yer olan S.Stefano Bello'ya gider. Orada Pavese'nin dostu Nuto ile görüşür. Torino'da Pavese'nin intihar ettiği Roma Oteli'nin 305 numaralı odasını bulur, hatta bu oda da değil ama bir alt odada kalır. Pavese'nin yaşadığı, gezdiği sokakları, evleri gezer. Kitabın sonu Pavese'nin itiharını anlattığı kısımla sona erer.
Pavese'nin doğup büyüdüğü Torino'nun S. Stefano Belbo köyünde, “Olmam gereken yerdeyim.” diyen Tezer Özlü'nün yalnızlığını hissederiz.. İntiharı özleyen karakterleriyle Pavese yaşamı boyunca uzun uzun düşünüp kendi intiharını hazırlar. “tüm mısır tarlalarının ve tüm boş gökyüzlerinin uzağında” olmak, hazırlanmak da gereklidir. Torino'da Otel Roma'nın tabutu andıran asansörüyle çıkılan 305 numaralı odasında uyku haplarıyla yaşama veda eder Pavese, henüz 42 yaşındayken. “Ölüm gelecek ve gözlerini alacak, o ölüm ki bizleri sabahtan akşama dek izleyen, sağır, eski bir acı ya da anlamsız bir angarya olarak.” (s 37)