Okyanus Akıntıları Okyanuslarda ve denizlerde su kütlelerini doğdukları bölgelerden çok uzaklara sürükleyen akıntıları belirten terim. Yerel akıntıların hareket alanları sınırlıdır. Dalgalardan, gelgitlerden ya da eşit olmayan tuzluklar oranlarına bağlı yoğunluk farklarından kaynaklanırlar. Yeryüzü ölçeğinde genel akıntıların debisiye, çok büyüktür. deniz üstünde eserken su taneciklerinin yerini değiştiren rüzgârdan kaynaklanırlar. Yüzeyde ortaya çıkan bu hareketler, derinlerde karşı akıntılar tarafından dengelenir. Atmosfer dolaşımı ve denizler ile karaların dağılımı gözönüne alınarak bir genel akıntılar sistemi oluşturmuştur. Dönencelerarası kuşakta, doğudan batıya, başlıca iki akıntı gözlenir. Kuzey ekvator akıntısı; Güney ekvator akıntısı. Bu akıntıları, aralarında geçen ney ekvator akıntısı. Bu akıntıları,aralarında geçen, ters yönde bir karşı akıntı dengeler. Sıcak sula, katıların doğu cepheleri boyunca, ekvatordan kutuplara doğru cepheleri boyunca, ekvatordan kutuplara doğru ilerler; bu hareketi kıtaların batı cepheleri boyunca ekvatora doğru inen soğuk su akıntısı karşılar. Güney yarıkürede, batı- doğu yönünde sürekli bir kutup çevresi akıntısı ( Antarktika çevre akıntısı ) bulunur. Kuzey yarıküredeyse, kıta kütleri, bu tür bir akıntının oluşmasını engeller ve soğuk su akıntıları, kıtaların doğu cepheleri boyunca orta enlemlere kadar inip, sıcak akıntıların kuzeydoğu yönünde sapmasına yol açarlar. Okyanus akıntıları, suların sürekli birbirlerine karışmasını sağlayarak yaşam için zorunlu olan oksijenlenmeyi gerçekleştirdiklerinden, son derece önemlidirler.