Stephen King’in 1980 romanına gerçekten ihtiyacımız var mıydı? Ateşleyici? Drew Barrymore’un oynadığı 1984 filmi, özellikle istisnai veya akılda kalıcı olmasa da, erken King filmlerinin çoğu gibi makul derecede çekiciydi. (George C. Scott’ın Kızılderili hükümetinin tetikçisi rolündeki son derece talihsiz “kırmızı suratlı” rolü bir yana, evet evet!) Ve bazıları John Carpenter’ın aslında King’in hakkında ki hikayesinin ilk uyarlamasını yönetmeye hazır olduğunu hatırlayabilir. psikokinetik pirotekniğe meraklı genç bir kız, ancak düşük performans nedeniyle projeden çıkarıldı. Şey. (İş sonunda Mark L. Lester’a gitti.)
Yani, önce iyi haber: Carpenter’ın bu versiyona dahil edilmesine bakabilirsiniz – oğlu Cody Carpenter ve Daniel Davis ile birlikte orijinal bir müzik besteledi – bu daha önceki küfür eylemi için bir tür pişmanlık eylemi olarak. Kötü habere gelince? Bakınız: filmin geri kalanı.
Hikaye aynı kalıyor. Andy McGee (Zac Efron) ve eşi Vicky (Sydney Lemmon), zihin değiştiren bir kimyasal bileşik için bir hükümet deneyi olduğu ortaya çıkan bir FDA klinik denemesinde test denekleri olarak kolejde tanıştılar. (“Dükkan” olarak bilinen karanlık bir operasyon olan yönetici kurum, birkaç King eserinde görünür.) Sonuç olarak, hem Andy hem de Vicky, kızları Charlie’ye aktardıkları telekinetik ve telepatik yeteneklere sahiptir ( yeni gelen Ryan Keira Armstrong). Ve adından da anlaşılacağı gibi, yangın çıkarmak için zihnini de kullanabilir.
Ajans, Charlie’yi yakalamak için John Rainbird’ü (neyse ki bu sefer gerçek bir Kızılderili, aktör Michael Greyeyes tarafından oynandı) gönderir ve bu sırada Vicky’yi öldürür. Baba ve kızı kaçar; yakalanmasına ancak bir gün kaldı. Ama ikilinin “psişik bir bağlantısı” var, bu yüzden Charlie, babasını kurtarma görevinde ve bir tür Yoda’sız Skywalker gibi ormanda ekran zamanının yaklaşık bir buçuk dakikasını harcıyor, ateşini kullanmak için kendini eğitiyor. güç düzgün. Sonra onu almaya gider.
Ateşleyici Yeterince güçlü bir başlangıç yapıyor – deneyden alınan ürkütücü video görüntülerinden oluşan ilham verici bir açılış kredisi dizisi, ebeveyn sorumluluğuyla ilgili bazı düşünceli sorular (Charlie’nin gücünü saklamasını mı yoksa kullanmayı mı öğreniyor?) Boşta Çalıştırmak ailenin dur-kalk, şebekeden bağımsız yaşam tarzının bir yönü. Ancak oradan yönetmen Keith Thomas ve senarist Scott Teems, orijinal anlatının çoğunu ve hisselerinin çoğunu söküp attı. Genellikle çok etkili olan yalın, kaba Blumhouse yaklaşımı, resmi sadece yarım kalmış gibi hissettiriyor – ve çete avcıları gibi geçmesi gereken büyük doruk, birinin babasının fabrikasında üç günlük bir hafta sonu çekilmiş gibi hissettiriyor.
Efron oldukça iyi, sessizce ortaya çıkıyor ve rolü hafife alıyor. Armstrong, çoğunlukla imkansız bir rolde elinden gelenin en iyisini yapar. İlacın asıl yöneticisi olarak Kurtwood Smith, en iyi sonucu verir; kıdemli karakter oyuncusu (Robocop, Ölü Ozanlar Derneği), sahnelerinin kadranın her zaman “tamamen serbest” olarak ayarlanmasını gerektirdiğini anlıyor gibi görünüyor. Kötü kötü adamların en kötüsü olarak gösterilen Gloria Reuben’e gelince, en hantal açıklayıcı diyalogla uğraşıyor – ikinci en inlemeye değer satır olan “Sen gerçek hayattaki bir süper kahramansın” da dahil – ve bunu kötü bir şekilde yapıyor. (İzleyenler için en çok sızlanmaya değer replik, Charlie’nin doruk noktasına ulaşan “Yalancı yalancı, pantolonlar yanıyor.”) Efektler çok tehlikeli ve inandırıcı değil. Duygusal yatırım sıfırdır. Çalışma süresi sadece 94 dakikadır, bu nedenle aslında orada merhametli daha yüksek bir gücün olabileceğini kanıtlamaktadır. Hala dört alarmlı bir felaket.