Yaşlandığım zaman, daha da önemlisi bilinçli , büyükbabama hayatı hakkında sorular soracak kadar ölmüştü. Ve ondan çok önce ölüyordu. Alzheimer hastası 15 yıldır (veya kime sorduğunuza bağlı olarak 10 veya 20 veya 12 yıldır). 86 yaşında öldü. 18 yaşındaydım. Ona sormak istediğim sorular arasında, Montana'daki Missoula'daki Adalet Bakanlığı hapishanesinde hapsedilmesi de dahil olmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'nin “düşman uzaylısı” olduğu zaman hakkındaydı. ( Hapsetme vatandaş olmayanların tutuklanmasını tanımlamak için kullanılır, hapsetme vatandaşların gözaltına alınması, ancak büyükbabam Asyalı bir göçmen olarak vatandaşlık için uygun olmadığı için (1952'ye kadar), kelimesini kullanıyorum hapsetme durumunun imkansızlığını vurgulamak için.)
Büyükbabam Midori Shimoda, Hiroşima açıklarında bir adada doğdu ve dokuz yaşındayken Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Çocukluğunun ikinci yarısını Seattle'da geçirdi ve 1941'de, Japonya'nın Pearl Harbor'a saldırısı, beyaz nüfusun Asyalılara karşı on yıllarca süren savaşı olarak kurulmuş olan şeyi onaylayıp yasal hale getirdiğinde, 1941'de Pasadena'da yaşıyor ve fotoğrafçı olarak çalışıyordu. Amerikada. Ailem geçmiş hakkında nadiren konuşurdu; Japon-Amerikan hapishanesine dair duyduğum tek hatıralarım, birincil ve nihayetinde uzlaştırıcı renklerle yazılmış hikayelerdi. İki büyük teyzem, büyük amcam ve çocukları da dahil olmak üzere ailemin diğer üyeleri de hapsedildi.
Büyükbabam ölünceye kadar, hafıza kaybı ailemizin tarihindeki muazzam boşluğu tamamen açığa çıkardı ve Japon Amerikalıların Demokrat FDR tarafından imzalanan İcra Emri 9066 öncesinde, sırasında ve sonrasında nelere katlandığını anlamamış olmamdı. onları zorla evlerinden çıkardı ve Birleşik Devletler'deki uzak toplama kamplarına hapsettiler. Büyükbabamın ölümü bir hesaplaşmaya neden oldu.
Eski mahkumların kitaplarında, başkalarının deneyimleriyle, onun deneyimini anlamak için okumaya başladım: Jeanne Wakatsuki Houston’ın Manzanar'a veda , John Okada’nın Hayır-Hayır Boy (Washington Üniversitesi Yayınları baskısı, tek meşru baskı), Yoshiko Uchida’nın Çöl Sürgünü ve Lawson Fusao Inada, Janice Mirikitani ve Mitsuye Yamada'nın şiirlerinde.
2005 yılında, Montana Üniversitesi'nde bir yüksek lisans öğrencisi (şiir okuyan) iken - büyükbabamın hapsedildiği yolun aşağısında - çeşitli nedenlerle sahip olduğum bir bakış açısına sahip olduğum bir şiir kitabının inceleme kopyasını aldım. öz-bilinçten cehalete, kesin olarak kabul edildi: torunların, orada olmayanların. Kitap Hasım , Heather Nagami, yonsei (dördüncü nesil). Bunun açığa çıkması, hapsetme deneyiminin ve deneyimle ilgili hikayenin bitmediği, ancak devam ettiği ve torunların bakış açısının - atalarını yeniden yaşama ve yeniden canlandırma, geri alma ve rehabilite etme işinden oluşmasıydı. deneyimler - tamamen bunun bir parçasıydı, bir sonraki aşamaydı. Şu anki aşama olan bu sonraki aşamaya harabeler adını verdim.
Aşağıda, çalışmaları doğrudan Japon-Amerikan hapishanesinin kalıntılarından haber veren ve çoğalan beş hapishanenin soyundan gelenlerin (iki şair, bir film yapımcısı, bir sanatçı, bir fotoğrafçı) anlatı listesi yer alıyor ve benim ve işim için anlamlı. Beş, keyfi bir sayıdır. Bu listenin dışında, çalışmaları benim ve benim için anlamlı olan diğer yazarlar ve sanatçılar, özellikle de kitabı olan Karen Tei Yamashita var. Hafızaya Mektuplar (Coffee House Press, 2017) - Ailesinin tarihine daldırılan çok çeşitli bir belgesel - Japon-Amerikan hapishanesinin öbür dünyasına dair harika panoramik çalışmalardan biri ve bir gün üzerine yazmayı umduğum bir eser. Şimdilik, bu pasaj bir rehber olabilir mi:
Tarihe gelince, tarihçinin bir olay hakkında yazmanın onu yaşamakla aynı şey olmadığı sorununa dikkat çekiyorsunuz. Tarih bir soruşturmadır ve burada, sizin de dediğiniz gibi, bu mektuplarla zemini temizleme, yani belki de ölüleri gerektiği gibi gömme çabası vardır. Yine de öyle diyorsun ki Konu kalplere gelince suskun, dilsiz kıldık . Tarihin ötesinde, tarihin işaret ettiği ama aynı zamanda belirsiz olan şeyler de var, hemfikirsiniz. Tarihin ötesinde veya arkasında önemli olan şeylere dair kısa ipuçları vardır.
Heather Nagami, Hasım
Nagami’nin ebeveynleri ve büyükanne ve büyükbabaları Poston’da hapsedildi. Annesi orada doğdu. İlk şiirinin ilk satırında doğduğu ilan edilir. Hasım , 'Çeviri İşleri': '’ Bir hastanede doğdum, 'diyor gururla bana (Şekil 10.57), 'kamptan bir hastaneye sürüldük' (Şekil 10.57) . ' Bu arada, en azından kitapta Şekil 10.57 yok. Poston - kitapta ya da şiirde - mevcut silinme ve bozulma durumunda var olmasına izin verildiği kadar yeniden tasavvur edilmemiştir.
Şiiri ilk okuduğumda, Nagami'nin bu şekilde, aile bilgisinin daha çiçek açan ve kurtarıcı yönlerini harabelere yansıtma geleneğinden koptuğu beni şaşırttı. Ne kurtuluş, ne epifani ne de lirik teselli vardır. Çiçek yok. Soruşturma, belirsizlik, hayal kırıklığı ve şüphe var. Anlama arzusu ve ölülerle iletişim kurmak için her türlü gerçek çabayı karşılayan bir umutsuzluk vardır.
'Çeviri İşleri' alıntıları Hapis ve Etnisite , site ziyaretlerini ve birinci şahıs tanıklığını birleştiren tarihsel bir metin. Şüpheci ve yabancılaşmış, ancak tarihsel kayıtla çaresiz ve çapkın ilişkilerinde açığa vuran bir dizi diyalogda şiir kitaba geri dönüyor, kitabın hem ortaya koyduğu hem de sınırladığı tarihten çıkan seslere geri dönüyor, konuşmalar yapıyor. seslerin konuştuğu dillere geri dönüyor, zorla kaldırıldığı bir dili anlamak için kendi girişimlerine geri dönüyor, şairin kendini yukarıdakilerin tümünün çözülen çerçeveleri içinde tanımlama girişimlerine geri dönüyor.
Nagami'nin 9066 sayılı İcra Kararnamesi'nin imzalanmasının 75. yıldönümü olan 19 Şubat 2017'de Tucson'da (benim yaşadığım, eskiden yaşadığı yer) “Acts of Translation” ı okuduğunu duydum. Nagami'nin annesi dinleyiciler arasındaydı. Şiirin yarısında Nagami'nin sesi çatladı ve okumayı bıraktı. Şiirine aynada yüzünü arıyormuş gibi baktı. Sesinin çatladığını söylüyorum ama ağladı. “Tercüme İşleri” nin çıkmasının üzerinden 12 yıl geçmişti, ancak arzusu ve çaresizliği devam ediyordu.
Rea Tajiri, Tarih ve Bellek: Akiko ve Takashige için
Rea Tajiri , Çilek tarlaları
Tajiri’nin ebeveynleri ve büyükanne ve büyükbabaları Poston’da hapsedildi. Tarih ve Hafıza kısa, spekülatif bir belgesel film. çilek tarlaları uzun metrajlı bir kurgu filmidir. Bunlar eşlik eden parçalar ve en sevdiğim iki film. Her ikisi de Tajiri’nin ailesinin hapsedilme sisine daldırılmış ve torunun bu deneyimlerin mirasını anlama çabasının ifadeleridir. Her iki film de görüntülerden ilham alıyor - hayaletli, ilham alıyor. 'Bu parçaya yeni sahip oldum, bu resim hep aklımdaydı , ' Tajiri diyor Tarih ve Hafıza ,
annem, bir musluğun başında duruyor ve dışarısı gerçekten çok sıcak ve bu kantini dolduruyor ve su gerçekten çok soğuk ve gerçekten iyi hissettiriyor ve güneşin dışında çok sıcak, azalıyor ve bu var Her yere giren toz ve her zaman yerleri süpürüyorlar.
Film oradan bu parçayı yeniden canlandırarak onu tarihin temsilleri üzerine bir meditasyon haline getirerek ilerliyor: kişisel, kolektif, filmsel, propaganda.
İçinde çilek tarlaları ana karakter (Irene Kawai, sansei, 16, Suzy Nakamura'nın canlandırdığı), büyükbabasının katranlı kışla önünde duran bir fotoğrafını keşfeder. Keşif, Kawai’nin ailesinin hapsedilmesi de dahil olmak üzere geçmişiyle ilgili anlayışını eş zamanlı olarak çözmeyi ve keskinleştirmeyi başlatır. çilek tarlaları (en az) üç nedenden ötürü açığa çıkarıcıdır: tamamen Asyalı-Amerikalı, özellikle Japon-Amerikalı oyuncu kadrosuna sahiptir; bu, bir beyaz aşk ilgisini / kurtarıcısını merkezde tutmayan Japon-Amerikan hapishanesiyle ilgili tek uzun metrajlı filmdir (örneğin, Dennis Quaid Gel Cenneti Gör İçinde Ethan Hawke Sedirlere Düşen Kar ); ve bir hapishanenin soyundan gelen kişinin perspektifini merkezleyen tek uzun metrajlı film. Sadece bu da değil, Kawai’nin ebeveynlerinin ve büyükanne ve büyükbabasının travmasından doğan bakış açısı, kafa karışıklığı, hayal kırıklığı ve öfkeyle iltihaplanıyor.
Kuşaklar arası travmanın taze ve huzursuz perspektifidir. Takayo Fischer'in neşeli ama yürek burkan bir performans sergileyen Poston harabelerinde geçen sahneler, kişinin harabelerde hissettiği güçlenme ve izolasyonu, türbülansı ve huzuru ifade etme biçimlerinde mükemmeldir, ama özellikle de yokluklarında çözüm.
Aisuke Kondo, burada durduğun yerde
Kondo’nun büyük büyükbabası Topaz’da hapsedildi. Kondo (büyük-torun) Japonya'da doğdu ve büyüdü ve şu anda Berlin'de yaşıyor. Bir yıl kadar süren yazışmalardan sonra, bu yıl yüz yüze görüştük; çalışmalarımızı San Francisco Eyalet Üniversitesi Şiir Merkezi'nde birlikte sunduk. Kondo, yıllar önce San Francisco'daki büyük büyükbabasının evlerini temizlediğini görünce, Berlin'de bir pansiyondaki duş kanalından saçları (sarışın) nasıl temizlediğiyle ilgili bir hikaye anlattı. O anda, bir tür ata aktarımı gerçekleşti. Kondo, büyük büyükbabasının hayatını bir göçmen olarak yeniden canlandırıyormuş gibi hissetti.
Kondo'nun çalışmalarının çoğu, büyük büyükbabasının deneyiminin gerçeğini ve bilincini ortaya çıkarmaya adanmıştır. Gösterdiği filmlerden biri burada durduğun yerde Topaz harabelerini ziyaret ettiği. Film kısa, altı dakika. Dört dakika içinde ne olacağını düşünmeye devam ediyorum. Siyah kapüşonlu ve bastonlu Kondo, ıssız bir yolda yürüyor, sonra durup bastonu sanki havayı dövüyormuş gibi havada sallamaya başlıyor. sonunda bastonu yere kırar. Bu bir kazaydı. Kondo bastonu kırmak istemedi. Bir röportajda oldukça duygusallaştım, dedi. Baston onun büyük büyükbabasına aitti. Büyük büyükbabası, Topaz'da hapsedilirken yaptı.
Düşünmeye devam ediyorum, çünkü nesiller geçtikten sonra, atalarınızın insanlıktan çıktığı yere, toprağa vardığınızda ne yaparsınız?
Brynn Saito: Güç Bizi Uçurdu
Saito’nun büyükbabası Gila Nehri’nde hapsedildi. Teyzesi orada doğdu. Saito’nun şiiriyle tanışmam, onun şiiri 'Alma, 1942' ile oldu. Ayrılışı Düşünen Saray . Şu satırlarla bitiyor:
Kendin göreceksin
oraya gittiğinde gezer
kışla için sorularınla
aç bir hayalet gibi.
Basit ama şaşırtıcı bir farkındalık ve araştırmamı şekillendiren bir şey: doğrudan kalıntılara sorular sorabiliriz. Saito’nun şiiri içimde kışkırtıyor ve bana sorular ya da türden sorular sunuyor, ben de harabeler hakkında sormak istiyorum. “Bir Öğretmen Kaynağına Bakmanın On Üç Yolu” adlı şiirinde (Mart 2019 sayısında Akşam Gelecek ), aşağıdakiler dahil bir dizi soru sorar (ve yanıtlar): Ne tür anılar miras aldınız? Hafıza ve tarih arasındaki farklar nelerdir? Geçmişten nasıl anlam çıkarıyorsun? Sonuncuyu şöyle cevaplıyor:
Yazarı yine hafıza kapısında görüyor musun?
Yazara tekrar bakın—
Yazarı yine kapıda görüyor musun?
Yazarı anısına yeniden kapayın -
Yazarın kapısı -
Anlam kapısında geçmişi tekrar görüyor musun?
Anlamı geçmiş -
Yapımı geçmiş, hafızayı kapatınız.
Anlamı gördün mü?
Onu boğmalı.
Soru, Yazarı yine hafıza kapısında görüyor musun? ikinci kitabında da yer alır, Güç Bizi Uçurdu ; 'Şafakta İzle Taş' şiirinin ilk mısrasıdır. Şiir ayrıca, 'Onüç Yol' da revize ettiği bir eylem ve imge olan 'Sayfalarını / gökyüzünde boğmalı' dizesini de içeriyor. takdir ediyorum onun sayfaları ve gökyüzü ve sonraki şiirde de ortadan kaybolmalarını takdir ediyorum. Ama en önemlisi, Saito'nun bu dizelere geri dönme, onları bir sınav şekline sokma eğilimini takdir ediyorum, çünkü bu, bir şairin düşündüğü dizelerin bir şiire dahil edilmesiyle ille de rahatlamadığını ortaya koyuyor. , ama bazen huzursuz bir şekilde bir yer arayışı içinde, daha spesifik olarak bir varoluş biçimi arayışına girmeye devam edin.
İkinci bölümü Güç harabelerde yer alır; Saito’nun şiiri, harabeleri kafa karışıklığının, şüphenin, öfkenin ve sevginin desteklendiği ve teselli edildiği bir yer olarak ve burayı kuşaklar arası bir rezonans alanı yapan seslerle onaylar. Aynı zamanda, Japon-Amerikan hapishanesini mevcut ve devam eden sivil özgürlük mücadeleleri ile birleştiren diyalog oluşturmak için sanat temelli araştırmayı kullanan Kaliforniya merkezli Yonsei Hafıza Projesi'nin Fresno, Nikiko Masumoto'nun kurucu ortağıdır.
Kevin Miyazaki, Kamp Ev
Miyazaki'nin babası ve büyükanne ve büyükbabası, Heart Mountain ve Tule Gölü'nde hapsedildi. Büyükbabası da Missoula Kalesi'nde (büyükbabamla birlikte) hapsedildi. Bir fotoğrafçı olan Miyazaki, posterlerden kitaplara, diğer pratik öğelerin yanı sıra kova, süpürge, mendil, çekiç, kancalar, çivilerden oluşan bir Yer Değiştirme Karşılama Kitine kadar Japon-Amerikan hapishanesiyle ilgili çeşitli çalışmalar yaptı. Dönmeye devam ettiğim iş Kamp Ev , Kuzey Wyoming'de (Heart Mountain harabelerinin yakınında) ve Kuzey Kaliforniya'da (Tule Gölü harabelerinin yakınında) evlerin, ahırların ve binaların bir dizi fotoğrafı.
Binaların ortak özelliği, tamamen veya kısmen toplama kampı kışlalarından yapılmış olmalarıdır. İkinci Dünya Savaşından sonra, Birleşik Devletler hükümeti gaziler için piyango temelli bir çiftlik evi programı oluşturdu. Bazılarının ailesi olan, başta genç erkekler olmak üzere veterinere arazi ve amaca uygun kışlalardan inşa edilmiş evler verildi. Ve bununla, örtüşen birçok kolonizasyon döngüsünden biri tamamlandı. Japon-Amerikalıların ruhu ve ruhu ile aşılanmış kışlalara, sayısız onuncu nesil Manifest Destiny halüsinasyonu içinde yeni bir hayat verildi. Miyazaki’nin fotoğrafları iç ve dış mekanlara aittir. Evler, çatılar, kirişler, dış cephe kaplaması, zona, dolaplar, duvarlar. Özellikle duvarlar. Duvarlarda levhalar, duvarlarda şapkalar, duvarlarda silahlar, duvarlarda alet ve mutfak eşyaları ve duvarlarda çerçeveli fotoğraflar. Çerçeveli fotoğrafların hepsi gülümseyen beyaz insanlar.
Japon göçmenlerin ve Japon-Amerikalıların kitlesel hapsedilmesini motive eden ırkçılıktı. Irkçılık, öfke, çalınmış olduğu topraklar için beyaz kaygı. Miyazaki’nin fotoğrafları çok güzel. Vahiyleri açık sözlüdür. Henüz açık. Onların aracılığıyla, çoğu Pasifik'te Japonlara karşı hizmet veren savaş gazilerinin saçmalığıyla yüzleşmek, Japon-Amerikalıların eski hapishane mahallelerini evlere ve hayallerinin tezahürlerine dönüştürmek acıdır. , saçma, komik, derin ve: tabii ki! Evet, Japon-Amerikan hapishanesinin hikayesi - ya da pek çoğunun arasında bir hikaye - her zaman hırsızlığın yenilenme kılığına girmesiyle ilgili olmuştur.
_________________________________________
Brandon Shimoda’nın Duvardaki Mezar artık City Lights'tan çıktı.