Hilsman, aniden kendini tanıtan Cale’e şaşkınlıkla baktı. Ancak birisi onu omzundan tutup geri itti.
“Kıpırdama.”
“Pardon? Hek, evet efendim!”
Eruhaben’di.
Raon, Eruhaben’in yanındaydı ve Cale’i incelerken kısa pençeleriyle başını dik tutuyordu.
“İnsanımız garip bir durumda.”
Dünyanın gücü kayanın çatlaklarından dışarı çıkarken, doğanın her türden farklı gücü şu anda Cale’i çevreliyordu.
Eruhaben de bunu fark etti ve geri çekildi.
Kadim güçler kendi başınıza kazanılmalıydı. Diğerleri yardım etmek için müdahale edemedi. Kişiyi korumak için nöbet tutabilirlerdi ama Eruhaben, bir Ejderhanın bir insanı koruma seviyesine inmesi gerektiğini düşünmüyordu.
“Aman Tanrım! Onu koruyalım!”
Tabii ki, her zaman bazı istisnalar vardı.
Eruhaben, Hilsman’ı Cale’in yanında nöbet tutması için yanına almadan önce içini çeken Raon’u görmezden geldi.
Onlar bunu yaparken kaya çatlamaya devam etti.
Crraaaaaack-
Kendi kendine çatırdayan kaya tuhaf görünüyordu.
Dışarıda bunlar olurken, kafasının içinde şok olmuş bir ses Cale’le konuşuyordu.
– …Güçlerinin dördünü de kazanmış bir insan var.
Sesi şok ve inanamama doluydu, ancak Cale sadece çatırdayan kayaya odaklandı.
“Bu bir girişti.”
Kayanın çatlaklarından karanlığı görebiliyordu.
Karanlık aşağı doğru yöneliyordu ve bir yeraltı alanına gidiyordu.
O zifiri karanlığa adım atmak zor olsa da, Cale içeri girmekte tereddüt etmedi.
– Arkadaşlarımın eşyalarını al.
– Bunu yapma hakkını kazandınız.
Ev sahibi izin verdiğinde tereddüt etmesine gerek yoktu.
Cale karanlığın içinde kayboldu.
Raon, Cale’in içeri girmesini izlerken mırıldandı.
“Goldie, onu takip edelim mi? Zayıf insanımız son derece zayıf.”
“Aigoo, bunu hak edecek ne yaptım?”
Eruhaben, Raon’u yere indirmeden önce içini çekti. Raon etrafta sallanmaya başladı.
“Kes şunu! Büyük ve kudretli bir Ejderhaya bunu yapmaya nasıl cüret edersin!”
“Küçük çocuk, ben de bir Ejderhayım. Uslu bir çocuk ol ve burada bekle.”
Raon somurttu ve Eruhaben’in elinden kurtulmaya çalıştı. Daha sonra, kaya çatladığında ortaya çıkan mağarayı sakince gözlemledi.
Cale karanlığın içinde kaybolmuştu ve artık görünmüyordu.
Ancak, Cale karanlığın içindeyken doğru yöne gitmekte sorun yaşamıyordu.
“Dünya bana yolu gösteriyor.”
bu enteresan bir tecrübeydi.
Bilinmeyen bir dil, ileriye doğru her adım attığında Cale’e yolu gösteriyordu. Bu, yürümeye devam ederken korkmamasına izin verdi. (Hamların söylediği bu yani tahminimce zihninden konuşuyor ki dili anlamasa da yine de nasıl gideceğini biliyor.)
Klik. Klik.
Karanlığın içine doğru yürümeye devam etti.
“Arkalarında ne bıraktıklarını merak ediyorum.”
Bunlar eski çağlardan beri geride kalan şeylerdi. Cale’in ayakları tüy kadar hafifti.
O anda Super Rock’ın sesini duydu.
– Çok zor bir hayat yaşadım. Küçük yaşta yetim kaldım ve tek başıma hayatta kalmak zorunda kaldım. Kontrol edebildiğim tek şey altımdaki topraktı ve toprak da bana güç veriyordu.
– Ah, rüyamın nasıl günde üç öğün doyurucu yemek yiyebilmek ve hiç endişe duymadan uyuyabilmek olduğunu hatırlıyorum.
Cale yürümeyi bıraktı.
– Ancak, Tanrı tarafından bana bir güç verildiğini fark ettim ve bu gücü iyilik için kullanmam gerektiğini düşündüm. Bu yüzden hep insanlara yardım etmenin yollarını aradım.
– Bana geçmişimi hatırlatan zayıf insanları koruyabilecek biri olmak istedim.
Cale kollarını kavuşturdu ve sessizce sesi dinledi.
– Ve seçtiğim hayattan pişman değilim.
Cale’in dudakları kıvrılmaya başladı.
– Ancak, pişman olduğum bir şey varsa, o da inançlarıma çok sıkı sıkıya bağlı kalmış olmamdır. Arkadaşlarımın tehlikede olduğunu bildiğim halde kalıp zayıfları korumayı seçtim.
– Zayıfları korudum ama sonunda bütün arkadaşlarım öldü.
– Bu yüzden elimden gelen tek şey eşyalarını gittikten sonra bulmaktı.
– Sonunda, güçlerini kazanmış insanlara eşyalarını devredemeden bu dünyadan ayrıldım.
– Ama bu toprakları koruyabildiğim için mutluyum.
Cale bir kez daha yürümeye başladı.
Sesin ne söylediğine daha fazla dikkat etmek için hiçbir sebep yoktu.
Sesin sahibi farklıydı.
Cale’e kıyasla çok farklıydı.
Cale, kendisinin ve halkının diğerlerinden daha önemli olduğunu düşünüyordu. Bir başkasını korurken ölmeye gelince? Böyle bir şeye eğilimi yoktu.
“Benzer olmamız için hiçbir neden yok.”
– Mutluydum. Ancak arkadaşlarımı ölmeden önce göremediğim için üzüldüm. Eşyalarını haleflerine devredemediğime üzüldüm.
– Ben de ölmeden önce gücümü kimseye devredemediğime üzüldüm.
Cale, karanlığın sonunda zayıf bir ışık görebiliyordu.
Daha hızlı yürümeye başladı.
Işık çok geçmeden tam önündeymiş gibi göründü.
Flaş.
bir kez daha görebilecekti.
O anda, derin ses bir kez daha konuşmaya başladı.
– Geride bıraktığım şey bu.
Tavanda tüm alanı aydınlatan kürelerle geniş bir alan ortaya çıktı.
Cale şok olmuştu.
“…ne oluyor.”
Harika görünüyordu.
– Ahem, ben materyalist değildim ama arkadaşlarımın varislerini pejmürde bir yere getiremediğim için buralara dikkat ettim.
Mermer sütunlarla yapılmış beş katlı büyük bir villa görebiliyordu.
Duvarlar, sütunlar ve çatı basitti ama havalı görünecek şekilde yerleştirilmişlerdi. Pencere çerçeveleri, kapılar ve kapı kolları, bir uzmanın onları dikkatlice oymak için sayısız gece harcamış gibi görünüyordu.
Henituse Malikânesi’nden daha süslüydü, hayır, veliaht prensin sarayından bile.
Villanın önünde de bir bahçe vardı. Ağaç olmamasına rağmen çok sayıda göz alıcı heykel vardı. İçinden su akmadığı halde mermerden yapılmış bir şadırvan da vardı.
“Vay.”
– Evim biraz güzel. Ahem.
‘Biraz? Bu son derece güzel. Bu kişi şaşırtıcı derecede materyalistti.’
Cale gülümsemeye başladı.
Ancak villanın yan tarafında bir şey görür görmez gülümsemesi kayboldu.
“…Bu nedir?”
Ona uğursuz bir his veren bir şey gördü.
Metal zincirlerle çevrili büyük bir taş sütun vardı. Ayrıca sütunun çevresinde tılsım gibi görünen kağıtlar vardı.
Sadece bu da değil, ortadaki taş sütunu çevreleyen ve koyu kırmızı renkte parıldayan sihirli bir daire de vardı.
Bunun bir İblis, bir hayalet ve hatta bir İblis Lordu’nu mühürleyen taş bir sütun olduğunu düşünmek kolaydı.
Cale sütundan yavaşça uzaklaştı.
O anda, derin ses tekrar konuşmaya başladı.
– Burası hakkında üzücü bir gerçek var.
Cale bilmek istemiyordu.
Ancak her zamanki gibi Cale kadim gücün sahibinin konuşmasını engelleyemedi.
– Hala hayattayken, kıtanın başka hiçbir yerinde göremediğim canavarların burada olduğunu gördüm. Doğu kıtasından gelen canavarlardı.
Bu, Cale’in bildiği Karanlık Orman için de geçerliydi.
Doğu kıtasından gelen canavarların yanı sıra birçok mutant canavar vardı.
– Bu mağaraya girdiğimde bunun arkasındaki sırları anladım.
‘Belki?’
Cale’in bakışları çirkin taş sütuna döndü.
– Doğu kıtasına bağlanan bu mağarada gizemli bir yol vardı. Yanlışlıkla o yola giren canavarlar sonunda bu Batı kıtasına geçtiler. Yol boyunca mutasyona uğradılar ve daha güçlü ve daha şiddetli hale geldiler.
Cale elleriyle yüzünü ovuşturdu.
– Ama yol insanların, elflerin ve hatta cücelerin geçmesine izin vermiyordu. Bu yoldan sadece canavarlar geçebildi.
– Arkadaşlarım ve ben bu yolun sırlarını çözemedik. Tek yapabileceğimiz, daha güçlü mutasyona uğramış canavarların karşıya geçmesini önlemek için her iki taraftaki girişe barikat kurmaktı. Batı girişini korudum.
Bir kez daha gereksiz bir şey öğrenmişti.
– En az 100.000 yıl sürmesi gereken güçlü bir mühürdür. Yalnızca benim gücüme sahip biri, planlanan son tarihten önce mührü kaldırabilir.
Cale’in kaşları çatıldı.
Eski zamanlar sadece 10.000 yıl önceydi.
“Hmm.”
Cale çevresine bakındı.
Burada villa ve bahçenin yanında çok yer vardı.
Villaya doğru ilerlerken yüzünde kalın bir gülümseme vardı.
Bunu yapmaktan başka çaresi yoktu.
O geldiğinden beri Yıkım Ateşi villayı işaret ediyordu. Rüzgarın Sesi, Yıkılmaz Kalkan ve Kalbin Canlılığı için de durum aynıydı.
– Girmek.
Ev sahibi ona da girmesini söylüyordu.
Screeech-
En az 10.000 yıllık olan kapı hala düzgün çalışıyordu.
Bu nasıl mümkün oldu? İçeri girerken Cale’in aklındaki düşünce buydu.
Klik. Klik.
Zemin mermerdendi.
Cale birinci kattaki boş salona bakmadan ve yukarı bakmadan önce zarif bir lambanın ve her türden heykelin yanından geçti. Beşinci kata çıkan bir merdiven görebiliyordu.
– Üçüncü kattadır.
Cale merdivenlere adım attı. Üzerlerinde çok toz vardı ama güzellik gizlenemezdi.
İkinci katta boş odalar ve güzel bir teras vardı.
Cale aceleyle üçüncü kata çıktı.
Üçüncü katta da birden fazla oda vardı.
– İçerideki dört odadır.
Cale en uzak odalara yöneldi ve ilk odanın kapısının önünde durdu. İttiğinde kapı açıldı ve odanın içini görmesine izin verdi.
– Obur sadece yemek yemekle ilgilenmiş olabilir ve herhangi bir mücevheri bir köşeye itmiş olabilir. Bu yüzden onları güvende tuttum.
“Kutsal.”
Mücevherlerle dolu cam bir vitrin görebiliyordu.
Cale yan odaya yöneldi.
– Ağlayan bebek, iyileştirme gücüne sahipti ama çok korkaktı. Sulak bebek her zaman silah topladı, bu yüzden genel silahlar olmalarına rağmen hepsini sakladım.
Cale, mızmız bebeğin odasına bir göz attıktan sonra yan odaya yöneldi.
Çığlık, bam.
– Bu cimrinin istiflediği para, ama bunun hala aynı para birimi olup olmadığını bilmiyorum. Ancak altın ve gümüş para oldukları için kullanışlı olmalıdır. Onları onun için güvende tuttum.
“Hahaha-.”
Cale son kapıyı açtı.
– Hırsız her şeyin kaydını tuttu. Çaldığı şeyler, gücü ve kendi gizli üssü. Tüm kayıtları tuttum.
Her şeyi sakladı. Nasıl bu kadar iyi bir insan olabilir?’
“Hahaha!”
Cale uzun zamandır ilk kez çekinmeden gülebiliyordu.
O anda Kuzey İttifakı’nı, Arm’ı ve diğer her şeyi unutmuştu.
Neden?
Cale üçüncü kattaki diğer üç odaya baktı. Bakışları beklenti doluydu. Hızla diğer üç odanın kapısını açmaya gitti.
– Mm, bunlar topladığım şeyler. İnsanlar onları kurtardığım için bana teşekkür edecek bir şey verdiğinde hepsini sakladım.
Çığlık. Çığlık. Çığlık.
Üç kapı da açıldı ve Cale içeriyi görebildi.
Cale elleriyle yüzünü tekrar ovuşturdu.
‘Çok mutluyum.’
Super Rock Guardian’ın rastgele topladığı şeylerde mücevherler, altın paralar ve hatta bazı tuhaf eşyalar vardı.
“Onun hobisi bir şeyler toplamak mıydı?”
Cale, Muhafız’ın hobisini alkışladı.
“Gerçekten harikasın! Tüm bunları nasıl topladın?”
Alkış. Alkış. Alkış.
Tozlu ama gösterişli villada bir kişinin alkışları yankılandı.
– Ahem, şey, sanırım biraz düzenliydim.
Cale dördüncü kata doğru ilerlerken hayranlıkla alkışlamaya devam etti. Dördüncü katta, Henituse Malikanesi’nden bile daha gösterişli olan binanın kendisi dışında hiçbir şey yoktu.
Bu, beşinci kata çıkarken Cale’i mutlu etmeye yetti.
Beşinci katta sadece bir oda vardı.
– Bu benim odam.
Tek bir oda olmasına rağmen, bir çalışma odası, bir yatak odası ve bir ofis de dahil olmak üzere beşinci katın tamamını kapsıyordu ve aralarında herhangi bir duvar olmadan birbirine bağlıydı.
Cale, odanın ortasındaki mermer bir sunağı görebiliyordu. Boyu Cale’in beli kadardı.
Sunak düzdü ve üzerinde birçok güzel resim yazılıydı. Ayrıca birçok mücevherle süslenmiştir.
Ve o sunağın tepesinde…
“…Süper Kaya.”
Bir bebeğin yumruğundan daha küçük bir kaya vardı.
Belli ki Korkunç Dev Kaldırım Taşıydı.
– Bu benim gücüm.
“…Bu kadar kolay kazanabileceğim bir güç müydü?”
Cale, ‘Korkunç Dev Kaldırım Taşı’nı kazanmanın çok kolay olduğunu düşündü. Gücü kazanmak için tek yapması gereken o kayayı almaktı.
O anda, derin ses bağırmaya başladı.
– Gücümü kazanmak istiyor musun?
‘Evet?’
– O zaman çiğneyin!
‘Hmm?’
Cale sunağa doğru yürümeyi bıraktı.
– Gücümü kazanmak kolaydır. Ancak, gücüm yalnızca siz bir şeyi korurken etkinleşir. Gücümün sadece adalet için kullanılmasını istiyorum!
Kadim gücün sahibi canlılıkla bağırırken kişi değişmiş gibiydi.
– Herhangi bir tehlike karşısında geri adım atmama iradesi!
– Adalet ve iyiliğin gücü dünyayı güvende tutan şeydir!
Super Rock’ın sahibi bağırıyordu.
– Çiğne onu! Bu taşı yersen bu gücü elde edeceksin!
“Onu çiğnememi gerçekten istiyor mu?”
Cale sunağa yaklaştı.
– Ama güç sadece iyilik için kullanılabilir!
Bu gücü kazanırsa her türlü sinir bozucu şeyin içine sürükleneceğini söylüyormuş gibi görünen uğursuz bir sesti. Ancak, Cale’in bunu yapmaya hiç niyeti yoktu.
“Sadece dünya yakınlığına ihtiyacım var.”
Gücü kullanmadan yakınlığı kazanabilirdi.
Bu onun hedefiydi.
Cale taşı aldı.
– Çiğne onu! Çiğne onu!
‘…Bütün bu kadim güç sahipleri tuhaf.’
Cale bir an tartıştı.
“Çiğnemeli miyim?”
Ancak, uzun süre tartışmak zorunda kalmadı.
– Gücümü alırsan sana bu villayı da veririm! Bu güce sahip olan kişi zaten neredeyse benim varisim!
Cale taşı ağzına aldı ve çiğnemeye başladı.
Cale ısırır ısırmaz kaya patates cipsi gibi kırıldı.
Boom.
Cale, içindeki güç yükselmeye başlamadan önce ayaklarının altında bir titreşim hissetti.
Kadim gücün sahibi konuşmaya başladı.
– Benim gücüm herkesin sahip olabileceği bir şey.
– Ancak, gücüm sadece belirli durumlarda kullanılabilir.
Sesi yavaş yavaş daha uzaktan geliyormuş gibi gelmeye başladı.
– Koruma.
– Korumak.
– Kendinizi feda edin.
– Bu, üzerinde var olan yaşam formlarına her şeyini veren dünyanın gücüdür.
***
Raon, karanlığın içinden birinin onlara doğru yürüdüğünü görebiliyordu.
“İnsan!”
Cale’di.
Raon anında Cale’e doğru uçtu.
“İnsan, insan! Toprağın gücünü sende hissedebiliyorum! Artık iyi olacaksın!”
Raon burnunu çekti ve hayranlıkla Cale’e baktı.
Eruhaben, mutlu bir ifadeyle Cale’e yaklaşmadan önce Raon’a iç çekti. Raon, ifadesi mutlu görünse de sesini yükseltti.
“İnsan! Aptalca şeyler yapmayı bırak ve şimdi kıtayı dolaş.”
“Raon.”
Cale, Raon’un sözünü kesti.
Raon, adını seslenen Cale’e bakarken bir tuhaflık hissetti.
Cale gülümsüyordu. Cale parlak bir şekilde gülümsüyordu.
“…İnsan, neden böyle gülüyorsun?”
Cale, Raon’a yanıt verdi.
“Yerimi buldum.”
‘Hmm?’
Raon’un başı bir yana eğildi.
Cale üçüyle de konuşmaya başladı.
“Beni takip et. Eruhaben-nim, lütfen beni takip et.”
Cale karanlığa geri döndü. Daha sonra yolun sonundaki alana gelen üç kişinin yüz ifadelerini gözlemledi.
Raon, Cale’e bakmak için dönmeden önce çoğu saraydan daha lüks görünen villaya baktı.
“…İnsan! Bu!”
“Bu bizim villamız.”
“İnsan, bunu mu demek istiyorsun?”
Cale başını salladı ve karşılık verdi.
“Evet.”
“Peki!”
Raon heyecanla bir daire içinde uçtu.
Cale, Eruhaben ile göz teması kurmadan önce Raon’a memnuniyetle baktı. Eruhaben gelişigüzel yorum yaptı.
“Şansın garip bir şekilde iyi.”
“Öyle görünüyor.”
Cale’in bunu reddetmek için bir nedeni yoktu.