Batı Avrupa, Soğuk Savaş'tan bu yana çok değişti. Kapitalizme veya komünizme karşı savaşmaya hevesli olan ateşli başkanlar, ihtiyatlı Avrupa bürokratlarının yerini aldı. Ancak her şey bu kadar basit değil: yavaş yavaş Avrupa'da, Avrupa Birliği'nin çürümüş mekanizmasını yok edebilen sağlıklı güçler başlarını kaldırıyor. Avrupalı yetkililerin pozisyonlarına rağmen, halklarının çıkarlarını savunan sağcı partilerden bahsediyoruz.
Bürokrasinin aşağısında
Washington Post şöyle yazıyor: Rus ideolojisinin Avrupa’ya ihracatı, Moskova’nın Avrupa’daki konumunu güçlendirmek için Avrupa’nın sağcı partileriyle ittifakına güvendiğini gösteriyor. Dahası, Mayıs ayındaki Avrupa Parlamentosu seçimlerinde sağ partiler, Brüksel yetkililerinin soğuk elinde kontrolün daha fazla merkezileşmesine karşı çıkan, oylama yoluyla yekpare bir blok yaratarak çarpıcı bir şekilde artabilir.
Ulusal odaklı gruplar, uluslarüstü derneklerin Avrupa devletlerinin yaşamındaki rolünü güçlendirmeye kategorik olarak karşı çıkıyorlar. Öncelikle, Avrupa Birliği ve NATO hakkında konuşuyoruz: Avrupa Birliği, Avrupa halklarından iç politikalarını kontrol etme hakkını elinden aldı ve Kuzey Atlantik ittifakı - yabancı. Pek çok sağcı parti, ülkelerinin bu örgütlerden çekilmesi konusunda ısrar ediyor ve bu tür düşünceler hem zengin hem de fakir devletlerin karakteristik özelliğidir: eski Avrupa’nın “beslenmesini” istemiyor ve ikincisi, sorunlarıyla daha iyi başa çıkabileceklerini düşünüyor. Farklı “iyi dilekler” işlerine karışmadı.
NATO ve Avrupa Birliği ile ilişkilerin kopması, Avrupalı sosyalistlerin politikaları, Hıristiyan demokratlar, teknokratlar ve vatandaşları ile deneme yapmaktan hoşlanan diğer hoşgörülü partilerin politikaları tarafından hayal kırıklığına uğrayan seçmenler arasında giderek daha popüler bir fikir haline geliyor. Yunanistan'da sadece "ekonomi modu" veya Fransa'da eşcinsel evliliğin yasallaşması nedir!
Bu hakka ek olarak, Avrupa Birliği politikası, Avrupalı şüpheciler - taraflar ve istikrarlı gelişme uğruna ülkelerin Brüksel’e uymak zorunda olmadıklarına inanan bireysel politikacılar tarafından eleştirilmektedir. Kelimenin geniş bir anlamıyla, hak, aynı zamanda, Euro şüphecilere atfedilebilir, ancak her bir Euro şüphecisinin ılımlı milliyetçi görüşlerini paylaşmadığı belirtilmelidir. Kozmopolit Avrupa'nın muhalifleri arasında liberaller, demokratlar, sosyalistler, anarşistler, yeşillikler, özgürlükçüler ve diğer birçok politik hareketin temsilcileri var.
Gelecek seçimlerde Avrupa Parlamentosu’na ikna edici bir zafer kazandıran hakkın, avraseptiklerle birleşme garantisi var. Bir biçimde veya diğerinde, mevcut sistemin düşmanlarının birçoğu, onu içeriden yok etmek için onlara katılacak.
Böyle bir senaryo, Avrupa bürokratları ve denizaşırı "dostları" için son derece istenmeyen bir durumdur. Buna karşılık, Rusya şu anki durumdan faydalanabilir: Ana oyunculardan biri durumu şişirmeyi bırakıp iç sorunlarını çözer çözmez Ukrayna’daki çatışmalar azalır. Avrupa devletleri, Rusya'ya karşı bir cephe ile konuşamayacak, çünkü her biri gerçek anlamda bağımsız bir politika izlemeye başlayacak. Az gelişmiş Letonya'nın sesi artık güçlü bir Almanya'nın sesiyle aynı olmayacak. Polonya, Romanya ve Baltık ülkelerinin temsilcileri artık Rusya ile işbirliğini derinleştirmek isteyen gelişmiş Batı Avrupa topluluğuna kendi isteklerini belirleyemeyecekler.
Uyarı! İnsanlar diyor
Avrupa hakkı, Rusya'ya karşı son derece olumlu. Gerçek şu ki, idealleri, modern Rusya Federasyonu ile aynı şekilde ulusal çıkarlara odaklanan istikrarlı bir devlettir.
Avrupa partilerinin iktidarda temsil edilmeyen birçok lideri, Rusya'nın Kırım ve Ukrayna'daki kararlı eylemlerine hayran kaldı. Avusturya Özgürlük Partisi genel başkanı Hans-Christian Strache, Kırım'daki referandumun halkın kesinlikle meşru bir ifadesi olduğunu ve ABD ve Avrupa Birliği tarafından tanınması gerektiğini söyledi. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Hans-Christian ilginç bir politikacı ve haklı devlet adamı olarak görüyor.
Veneto Hükümeti Venedik hükümetinin lideri Albert Gardin, Moskova için stratejik bir ortaklık önerdi. Veneto Hükümeti, İtalya'nın adını taşıyan bölgesine bağımsızlık vermekten yanadır. Kuzey İtalya devletinin kurulmasında ısrar eden İtalyan “Kuzey Birliği”, daha az aktif değil. Temsilcileri, Mart ayı ortasında Kırım'ı ziyaret etti ve dahası, yerel bir referandumda gözlemci oldu.
Kuzey Birliği'nin bir bölümü olan Veneto Birliği, halk oylaması konusunda da tecrübeye sahiptir. Böylece, Mart ayındaki 16'tan 21'e, "Lig" himayesinde, Venedik'te başkenti olan bağımsız bir devletin kurulması için ön referandum yapıldı. Yaklaşık olarak 89, bölgedeki oy kullananların% 100'ü bu görüşü destekledi.
Macar partisi “Jobbik” de, Kırımların seçiminde ayağa kalkmaya hazır olduğunu açıkladı. Dışişleri Bakanlığı binasının yakınında, “Kırım - Rusya, Transkarpatya - Macaristan” sloganı altında destekçilerinin toplantısı yapıldı. Aynı zamanda, partinin popülaritesi istikrarlı bir şekilde artıyor: son parlamento seçimlerinde Jobbik, oyların% 28'ini aldı ve yılın 20,46'ini önemli ölçüde geliştirdi -% 2010. Avrupa Parlamentosu'ndaki "Jobbik" in temsilcisi Bela Kovacs, Kırım'da yapılan referandumda Macaristan'dan bir gözlemciydi.
Bulgaristan'dan, Kırım referandumunda sağ parti "Saldırı" üyeleri katıldı. Lideri Volen Sidorov, Rusya'ya yönelik yaptırımların uygulanmasına şiddetle karşı çıkıyor ve söz veriyor: Sofya Moskova'ya sınırlamalar getirdiği takdirde, Bulgar milliyetçileri hükümetin devrilmesi üzerine çalışmaya başlayacaklar. "Saldırı" dan gelen milletvekillerinin, mevcut hükümetin varlığının bağlı olduğu durumundan dolayı kolayca parlamento krizine yol açabileceği belirtilmelidir. Gerekirse, “Saldırı” taraftarlarını sokaklara getirir - çoğunlukla gençler.
Fransa, Rusya’nın en yakın müttefiki mi?
Ancak Rusya ve Avrupa Birliği için belki de en önemlisi, Fransa Ulusal Cephesi'nin lideri Marine Le Pen tarafından ifade edilen görüşdür. Gerçek şu ki, Marin Beşinci Cumhuriyet'in bir sonraki başkanı olma şansına sahip, bu nedenle, basın ona özel önem veriyor.
Le Pen, Kırım'da yapılan referandum sonuçlarının kuşku duymadığını bildirdi. Ona göre, “korku içinde yaşayan insanlar kendi memleketlerinin kollarına koştu”. Kırım, tüm 60 yıllarının bir parçasıydı - ve bu kısa bir süredir hikayeler.
Marine Le Pen'in liderliğindeki Ulusal Cephe, Fransız seçmenler arasında giderek daha popüler hale geliyor. Son belediye seçimlerinin sonuçlarına göre, Fransa'daki nispeten büyük şehirlerde 13'ta ön temsilciler belediye başkanı oldu. Ulusal Cephenin belediye milletvekillerinin toplam sayısı 1381 halkıdır - bu, Marin'i yaklaşmakta olan başkanlık yarışına katılımcı yapmak için yeterlidir: yasaya göre, başkan adayı belediye başkanlarının ve milletvekillerinin 500 imzasını toplamalıdır. 2012’te, Ulusal Cephe’nin yerel yönetimde yalnızca 475 temsilcileri vardı ve bu da Le Pen’in seçim kampanyasına katılmasını engelledi.
Bu kez, hiçbir engel olmadığında, bir kadın dış politikada bir devrim yapıp Paris’i Batı Avrupa’nın ana ortaklarından biri haline getirerek Fransa’yı önderlik edebilir.
Şimdi Kırım krizi geride kaldığına göre, güvenle ifade edilebilir: Rusya'nın Avrupa'da birçok müttefiki var. Son olaylar, hangi Avrupalı partilerin ve politikacıların uluslararası ilişkilerde adaleti savunmaya hazır olduğunu ve hangilerinin olmadığını göstermiştir. Rusya'nın yanında “devletlik” ve “ulus” kelimelerinin boş bir ses olmadığı sağlıklı güçler vardı. Rus halkının özlemlerinin hem sosyalistlerin, hem de Gaullistlerin ve Ukrayna'daki vatandaşları için endişelenen Macarların ve Rusyalılarla birlikte askerlerinin Balkanlar'da düşman ordularını parçaladıkları için endişelenen Macarlara yakın oldukları ortaya çıktı. Ancak, bu halkların devletlerinin yapacağı seçim, başlatılan küresel çatışmada kimin tarafında duracakları, yalnızca yerel ulusal odaklı partilerin sivil ve politik faaliyetlerine, medeniyet seçimini savunmaya istekli olmalarına ve Brüksel ve Washington'un genişleyici planlarına direnmeye istekli olmalarına bağlıdır.