Lao Tzu, hükümetten kötülükten başka bir şeyin gelmeyeceğini düşünür. Aslında, ilk anarşist manifesto olarak betimlenebilecek görüşler sunar:
Ne kadar çok yasa ve kısıtlama olursa,
O kadar yoksullaşır insanlar.
Ne kadar keskinse silahlar,
O kadar sorunlu olur ülke,
Ne kadar zeki ve hünerli olursa insanlar,
O kadar yeni şeyler çıkar ortaya,
Ne kadar çoksa hükümdarlar ve kurallar,
O kadar çok olur hırsızlar ve haydutlar.
Bu yüzden bilge şöyle der:
Hiç eylemezsem düzeltirler insanlar kendilerini
Barış verirsem onlara, dürüst olur insanlar.
Ben hiçbir şey yapmazsam, insanlar zenginleşirler.
Hiçbir arzu beslemezsem iyi ve sade bir hayata kavuşur insanlar.
Tao te ching'de yer alan bu olağanüstü şiirde, çok gerçek bir toplumsal ilişki vardir. Bu, feodal düzenin, bürokratik, savaş halinde yaşayan ve ticari niteliğine yöneltilmiş keskin bir eleştiridir. Lao Tzu özgül olarak mülkiyeti bir hırsızlık biçimi olarak görür: "Avlu görkemli bir düzen içindeyse, Tarlaları yabani otlar bürür, /Ve tahıl ambarları boşalır." Savaşın nedenlerini eşitsiz bölüşümde arar: "Servetler ve unvanlar verilir, arkasından felaketler gelir." Sınıfları ve özel mülkiyetiyle saldıran feodalizmin karşısına, insanların doğayla uyum içinde sade ve içten hayatlar yaşadıkları, hükümetsiz, patriyarksız ve sınıfsız bir toplumun toplumsal idealini çıkarır. Bu, malların uygun teknolojinin yardımıyla üretildiği ve bölüşüldüğü, merkezi olmayan bir toplum olacaktır. İnsanlar güçlü olacaklar, ancak güçlerini gösterme ihtiyacı hissetmeyeceklerdir; bilge olacaklar, ama bilgiçlik taslamayacaklar; üretken olacaklar, ama kendilerini tüketircesine çalışmayacaklardır.