Ekim 2014'te, Dr. Mark Riedl , orijinal Lovelace Testinden (2001'de yayınlanan) esinlendikten sonra "Lovelace Test 2.0" adlı AI zekasını test etmek için bir yaklaşım yayınladı. Mark, orijinal Lovelace Testinin geçmesinin imkansız olduğuna inanıyordu ve bu nedenle daha zayıf ve daha pratik bir versiyon önerdi.
Lovelace Testi 2.0, bir yapay zekanın akıllı olması için yaratıcılık sergilemesi gerektiğini varsayar. Makalenin kendisinden:
Lovelace 2.0 Testi şu şekildedir: yapay ajan a aşağıdaki gibi zorlanır:
-
a, t tipinde bir artefakt yaratmalıdır;
-
o ci ∈ C'nin doğal dilde ifade edilebilir herhangi bir kriter olduğu bir dizi kısıtlamaya uymalıdır;
-
t ve C'yi seçmiş olan bir insan değerlendirici h, o'nun t'nin geçerli bir örneği olması ve C'yi karşılaması; ve
-
bir insan hakem r, ortalama bir insan için gerçekçi olmamak üzere t ve C kombinasyonunu belirler.
Bir insan değerlendiricinin bir yapay zekanın yenmesi için bazı kolay kısıtlamalar bulması mümkün olduğundan, insan değerlendiricinin AI başarısız olana kadar yapay zeka için giderek daha karmaşık kısıtlamalar getirmeye devam etmesi beklenir. Lovelace Test 2.0'ın amacı Turing Test'in yaptığı gibi 'istihbarat' ve 'istihbarat dışı' arasında kesin bir ayrım çizgisi sağlamak değil, farklı AI'ların yaratıcılığını karşılaştırmaktır .
Bununla birlikte, bu testin gerçekten akademik bir ortamda kullanılıp kullanılmadığını merak ediyorum ya da şu anda sadece bir düşünce deneyi olarak görülüyor. Lovelace Testinin akademik ortamlarda uygulanması kolay görünüyor (sadece yapay ajanı test etmek için kullanabileceğiniz bazı ölçülebilir kısıtlamalar geliştirmeniz gerekiyor), ancak aynı zamanda çok öznel olabilir (insanlar belirli kısıtlamaların esası hakkında hemfikir olmayabilir ve bir yapay zeka tarafından üretilen yaratıcı bir eser aslında nihai sonuca ulaşır).