Ortadoğu konusunda uzman gazeteci Richard Falk’a göre; Thomas Friedman özür dilemeyen bir İsrail savunucusu ve İsrail'in geri döndürülebilecek eylemlerine de olumlu bakıyor, İsrail’i koşulsuz desteklerken Filistin tarafının şikayetlerini ise görmezden geliyor.
Thomas Friedman, hem liberal kuruluşun bir yankısı hem de soğuk savaşın ardından ABD eski başkanı Donald Trump sonrası Amerika söz konusu olduğunda dikkate alınması gereken bir medya gücüdür.
Modernliğin savunulması, teknolojinin, pazarların, sermaye akışlarının, izin veren sosyal normların ve bilime dayalı gerçeğin ve rasyonalitenin herkes için iyi bir yaşam vaatleri sunmasıyla tanınan Friedman'ın tonu her zaman kibirli olmuştur. Zenginlere ve güçlülere teknokratik bilgeliğinin faydalarını sunmaktan asla utanmaz.
Dış politika söz konusu olduğunda, özellikle Ortadoğu'da ve özellikle de Siyonist rejim İsrail'in dahil olduğu yerlerde, Friedman gurunun (!) (gücünün en yüksek noktasına ulaşan bilge) kaidesini, kendisini kavganın üzerinde konumlandırmak için monte etmeye çalışıyor, ancak Filistin şikayetlerine kör olurken ve Filistin direnişine ve küresel dayanışma girişimlerine düşman olurken, İsrail'i koşulsuz olarak onaylayan parti çizgisinden asla ayrılmıyor.
Başka bir deyişle, Thomas Friedman, Sheldon Adelson'un İsrail Başbakanı Benyamin Netanyahu liderliği tarafından özetlenen militan Siyonizm’i de içine alan liberal Siyonizmdir, ancak duruşu İsrail'de Filistin halkının mağduriyeti söz konusu olduğunda sahneye hakim olan sağcı siyasi partilerin spektrumu tarafından onaylanmıştır.
Bununla birlikte, Friedman'ın yıllar boyunca kendisi için belirlediği düşük standartlara bakılırsa New York Times'ın en son görüşü, özellikle dikkatli bir şekilde ve eleştirel bir bakışla okunduğunda, Ortadoğu hakkındaki bilinçli yorumların olabileceği kadar süslenmiş olduğu görülür.
Yayınlanan bir görüş (2 Mart’ta) bir başlık ne kadar aptalca ciddiyetsiz, metni aşağıdaki gibi ve zararlı: “Birleşik Arap Emirliklerini ziyaret eden İsraillileri gördüm! Yapma Ya hu..” Filistin mücadelesi ve temel haklar sanki İsrail ile alışveriş için Dubai ya da Abu Dubai gezileri, daha iyi hizmet-tüketim ve turistler için göz ardı ediliyor.
Siyasi göstergeler eğer BAE alışverişinde bir artış bir işaretse, ICC'nin (uluslararası ceza mahkemesi) işgal altındaki Filistin'deki İsrail suçluluğunun iyi kanıtlanmış iddialarını araştırmak için 5 Şubat tarihli kararı oldukça farklı bir yöne işaret ediyor. Bu son gelişmenin, Friedman'ın çarpık hayal gücünde, özellikle de ABD veya İsrail'in muhalifleri tarafından ortaya konduğunda, piyasa sinyallerini uluslararası hukuk şikayetlerinden çok daha fazla dinleyen bir tanımı bile garanti etmediğini ortaya koyuyor gibi görünüyor.
1000 kelimeden daha az bir gazetecilik parçası sırasında karşılaşılan çeşitli politika sapkınlıklarıyla kapsamlı bir şekilde başa çıkmak cazip geliyor, ancak sadece hukuk, ahlak ve şeffaflık açısından en çirkin görünenlerden bahsedeceğim.
Makale, her şeyden önce, Washington'un zorbalık hükümetlerinin zaferi olan Trump başkanlığının son haftalarında varılan normalleştirme anlaşmaları için bir tanıtım artışı olarak okunabilir. Bu sadece Siyonist rejim İsrail'e büyük bir siyasi zafer kazandırmakla kalmadı, aynı zamanda Trump'ın diplomasi tarzının daha yüksek fikirli seleflerinin başarısız olduğu yerde başarılı olduğunu göstermesine yardımcı oldu.
Liberal kişiliği ile uyum içinde sert bir eleştirmen olmasına rağmen, Friedman’ın Jared Kushner ve Donald Trump tarafından oluşturulan sahte İsrail, Bahreyn, Fas ve Sudan arasındaki açılış maçı ve oyunu değiştiren bir siyaset olabileceğine baştan inandım. Arap hükümetlerinin silahlarını zayıflatmak için yapılan silah anlaşmaları ve diplomatik ödemeler hakkında bir kelime yok, ve bu normalleşme hilesinin, İsrail yanlısı partizanlığı aşırılıklarına taşımanın Trumpçı doruk noktası olduğuna dair bir işaret bile yok, bu da Filistinlilerin mümkün olduğunca az görüleceği ya da duyulmayacağı ve kesinlikle asla kabul edilmeyeceği anlamına geliyordu.
Friedman, bu iyi haberin daha da ileri gidip gitmeyeceğini bilmek için çok erken olduğunu söylemeye devam ediyor ve 1980'lerin başında İsrail'in Lübnanlı Hıristiyanlarla görünüşte umut verici bir şekilde bağlanmasının bir ‘düğün ve boşanma’ olduğu hayal kırıklığını hatırlatıyor. Bu, Arap-İsrail yakınlaşması vaadinin, Filistinliler için bir şeyler yapmaktan rahatsızlık duymadan Arap ülkeleriyle barışçıl ilişkiler kurmanın kalıcı sonuçlarını elde edemeyen hayal kırıklığı yaratan bir kart evinden başka bir şey olmadığı anlamına geliyordu.
Yine, Friedman'ın ağıtının en açıklayıcı yönü olan sessizliklerdir. Siyonist rejim İsrail ordu birliklerinin (IDF) Sabra ve Şatilla Filistinli mülteci kamplarında yapılan sivil katliamlara nezareti, Maruni milisleri ile işbirliği yapıldığı zaman dramatik ve doruğa ulaşan, İsrailliler ve Lübnanlı Hıristiyanlar arasındaki bağın zirve anı 1982 Lübnan Savaşı sırasında oluşan bu katliam hakkında bir kelime yok.
Bölgedeki son yarım yüzyılın en büyük kitlesel zulümlerinden birine dikkat çekmeden, bu talihsiz evliliğin çöküşünden şikayet etmek, Friedman'ın ikiyüzlü ahlakının ve fırsatçı jeopolitiğinin tipik bir örneğidir. Friedman orada durmuyor. Hizbullah'ı desteklediği için İran'a yönelik geçici bir hakaretle birlikte Hizbullah'a yönelik gereksiz bir hakaret ekliyor ve bu nedenle İsrail/Suudi/ABD hayaletlerine meydan okuma cesaretine sahip.
Lübnan siyasetinin trajik gerçeklerine bu saldırı ne kadar kötü olursa olsun, daha da kötüsü gelecek. Friedman, gelecekte Trump'ın normalleşme sürecinin gerçek getirisini düşünüyor. Suudi Arabistan ile paralel bir anlaşmanın bu sürecin taçlandırılmış mücevher olacağını ve bunun gerçekten de böyle olacağını varsayıyor. "normalleşme hem İsrail-Arap hem de Yahudi-Müslüman ilişkileri için çok büyük bir başarı olurdu.”
Aynı zamanda, Friedman isteksizce Cemal Kaşıkçı'nın öldürülmesinin bazıları tarafından bu ilan edilen hedefe ulaşmak için garip bir engel olarak görüldüğünü de kabul ediyor. Friedman bu korkunç olayı şöyle anlatıyor: "CIA tarafından bildirilen Suudi demokrasisinin savunucusu Cemal Kaşıkçı'nın uzun zamandır ABD'de yaşayan, daha sonra öldürülen ve parçalanma kararı tamamen deliceydi-krallığa tehdit oluşturmayan barışçıl bir eleştirmene anlaşılmaz bir cevap.”
Dil, Thomas Friedman ile her zaman olduğu gibi, sömürge sonrası emperyalizmin bu gazetecisini kıvranması gereken şekillerde ortaya çıkıyor. Söz konusu eylem, ağırlaştırılmış bir devlet terörü eylemi gerçekleştirmek için diplomatik tesislerin kötüye kullanılmasıyla vurgulanan, rasyonel bir gerekçe olmaksızın tuhaf eylem anlamına gelen ‘çılgın’ kelimesi neden? (İstanbul'daki Suudi Konsolosluğu.) Ayrıca, Kaşıkçı’nın öldürülmesi ‘anlaşılmaz’ idi, çünkü ‘Krallık için bir tehdit olmadığı için hiçbir devlet amacına da hizmet etmedi.’
Özünde alaycı ve ikiyüzlü: Hizbullah Hareketi sebepsiz yere aşağılanırken, MBS'nin hak ettiği bir kınama, Friedman'ın Muhammed bin Salman'ın Suudi İmparatorluğu'nun zararsız bir eleştirmeni olan Kaşıkçı’nın anlamsız cinayeti olarak tasvir ettiği şey tarafından gizlendiğine dair oldukça mantıksız iddiasıyla yanılıyor. Bu kanlı eylemi not eden Friedman, jeopolitiğin hain işine yeşil ışık yakarak önceliklerini açıkça ortaya koyuyor.
Friedman, temiz bir nefes almak için durmadan her zaman istenmeyen tavsiyelerde bulunmaya hazır, "Biden ekibinin hala MBS ile nasıl bir ilişki kuracağını anladığını" gözlemlerken, Amerika'nın Suudi Arabistan'la genel olarak bir müttefik olarak uğraşmaya devam edeceği konusunda ısrar etmek doğru kalır.
En ufak bir ahlaki uyarı ve tepki göstermeden Friedman, Suudi Arabistan, İsrail ve ABD arasındaki üçgen ilişkileri bölgede yapıcı bir ortaklık olarak doğrulayarak kovalamaya devam ediyor. O bir kutlama havası eğer İbrahim Anlaşmaları gelişir ve İsrail ile Suudi Arabistan arasında normalleşme içerecek şekilde genişletmeyi yaparsanız, yaklaşık on yıllar boyunca büyük ölçüde Büyük Güç müdahaleleri ve Arap-İsrail dinamikleri ile şekillenen modern Ortadoğu tarihinin en önemli yeni düzenlemeleri üzerinde konuşuruz…
Yine, bu yeniden yapılanma, ya bölgeyi İran'la askeri bir çatışmaya daha da eğmenin tehlikelerine atıfta bulunarak ya da günlük Filistin çilesinin böyle bir diplomatik talihsizliğin değerlendirilmesi sırasında ele alınmaya değmeyecekmiş gibi davranarak, herhangi bir nitelik belirtisi olmaksızın yapıcı bir gelişme olarak varsayılmaktadır.
Thomas Friedman gibi değişmiş diplomatik bir ortamda, İsrail baskı altında bile İsrail, asla işbirliği yaşayabilir bir Filistin devleti ile var istediğini işaret etmek duraklatma bile olmadan iki devletli bir çözüm için daha uygun olabilecek mantıksız bir mücadeleye devam ediyor ve şimdi Washington'da devam eden koşulsuz destek iç politika ve garanti onun sağ/milliyetçi kanata sürüklenmesi ile artık rol yapmak gerekiyor.
İsrail yerleşim yerlerinin BM'ye karşı çıkmasıyla hızlanan büyümesi, Batı Şeria'nın önemli bir ilhakının ertelenmiş vaatleri ve İsrail'in Kudüs'ü tek bir bütün olarak yönetme iddiasını sürdürme konusundaki bariz kararlılığı, sadece İsrail için sermaye, iki devletli diplomasinin herhangi bir dirilişini Oslo'nun dünyaya anlattığından daha acımasız bir kötü şaka haline getiriyor.
ABD yeni Başkanı Joe Biden yönetiminin iki devletli cesedi diriltmek için hiçbir zaman boşa harcamaması, Filistinlilerin yıllarca süren inkar sonrasında temel haklara ulaşma mücadelesine ilişkin ABD politikasının ahlaki ve politik iflasının mümkün olan en açık göstergesidir.
Trump yıllarından farklı olarak, Friedman, Ortadoğu söz konusu olduğunda Beyaz Saray'da politika oluşturmaya başkanlık edenlerle artık adım atılmadığı gerçeğinden memnun olabilir.
Ve şimdi Trump'tan sonra, Friedman'ın Biden/Blinken'i, Trump/Kushner'in dört yılı boyunca İsrail'e verilen yasadışı hediyelerden herhangi birini geri almaya teşvik etmeyeceğinden eminim.
Suriye Golan Tepeleri, Amerikan Büyükelçiliğinin Kudüs'e taşınması, BM'ye meydan okuması, yerleşim yerlerinin ‘yasallaştırılması’ ve işgal altındaki Filistin'deki önemli toprakların fiili ilhakı da dahil olmak üzere.
//İsrael-Palestine News’ten İsrailpost için Abdullah Yiğit tarafından tercüme ve edit yapılmıştır
/Richard Falk tarafından, 21. yy’da Küresel Adalet için yazıldı - 10 Mart 2021
Yahudi bir Amerikalı olan Richard Falk, kırk yıl boyunca Princeton Üniversitesi'nde ders veren uluslararası bir hukuk ve uluslararası ilişkiler bilginidir.
2001 yılında Falk, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği (Ohchr) Filistin toprakları soruşturma Komisyonu'nda görev yaptı; 2008 yılında Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi (UNHRC), Falk'ı Filistin topraklarındaki insan haklarının durumu konusunda Birleşmiş Milletler özel Raportörü olarak altı yıllık bir süre için atadı.