Gül ağacı
(YN-26: dp. 560; 1. 163'2"; b. 30'6"; dr. 11'8"; s. 12.5 k.
cpl. 48; a. 1 3"; cl. Aloe)
Rosewood (YN-26) 18 Ekim 1940'ta Lorraine, Ohio'daki American Ship Building Co. tarafından atıldı, 1 Mart 1941'de denize indirildi ve 13 Eylül 1941'de hizmete girdi, Lt. D. Nicoli, Jr., USNR komutasında
St. Lawrenee'nin geçişini takiben, Rosewood doğu kıyısında Norfolk, Va.'ya taşındı ve bir sonraki bahar boyunca 5. Deniz Bölgesi'nde bir net ihale olarak çalıştı. 18 Haziran 1942'de görevlendirildi, Pasifik'teki görev için Servis Filosu 6'ya emredildi. 26 Temmuz'da Norfolk'tan ayrıldı, 19 Ekim'de Espiritu Santo'ya geldi ve bir yıldan fazla bir süre boyunca Yeni Hebridler bölgesinde ağlara baktı ve eskort görevleri yaptı. Bu süre zarfında, 20 Ocak 1944'te AN-31 olarak yeniden adlandırıldı.
Bir yıl sonra ayrılan Rosewood, 17 Ocak 1945'te Espiritu Santo'dan ayrıldı. Ay sonunda Manus'ta, Şubat ayında Western Carolines'e devam etti ve Haziran ayına kadar Ulithi'de görev yaptı. Bunu Eniwetok'ta iki aylık görev izledi ve 6 Ağustos'ta Kaliforniya'ya gitti.
1 Eylül'den 6 Aralık'a kadar Gülağacı San Pedro bölgesinde hizmet vermiştir. Daha sonra kuzeye yöneldi ve 24 Aralık'ta 13. Donanma Bölgesi'nde göreve başladığını bildirdi. 17 Nisan 1946'da Komutan, 10. Filo'ya etkisiz hale getirilmesi için rapor verdi.
10 Haziran 1946'da görevden alındı, 16 yıl boyunca Yedek Filo'da kaldı. Eylül 1962'de Ulusal Savunma Rezerv Filosu'na yerleştirmek için Denizcilik İdaresi'ne transfer edildi. Ancak 28 Ekim 1968'de Askeri Asistan Programı kapsamında Fransa'ya satılmak üzere Donanmaya iade edildi. Ocak 1969'da Fransız Donanmasına teslim edildi, bu Donanmaya Libellule olarak hizmet ediyor.
Sarsıntının ardından, sekoya güneye, İngiliz Batı Hint Adaları'na kadar buğulandı. Mart 1943'e kadar Trinidad'da torpido ağlarının kurulumuyla uğraştı, Nisan ayında Antigua'ya geçti ve Mayıs ayına kadar orada ağlara baktı. Bunu Barbados, St. Thomas ve St. Lucia Adaları'ndaki ağ bakım faaliyetleri izledi ve Ağustos ortasında Guantanamo Körfezi'nde benzer faaliyetlere başladı. Dünya Savaşı'nın geri kalanında orada ve Hispaniola'daki limanlarda ağlara yöneldi. [3]
Yeniden sınıflandırıldı AN-30, 20 Ocak 1944, sekoya Ağustos 1945'te Trinidad'a döndü ve Eylül ayına kadar denizde ağların atılmasına yardım etti. [3]
İçindekiler
Ipswich'ten (Brisbane'e yaklaşık 38 km veya 24 mil uzaklıkta bir şehir) Grandchester'a (başlangıçta Bigge's Camp) 31 km'lik (19 mil) bölüm, 31 Temmuz 1865'te Queensland'de açılan demiryolu hattının ilk bölümüydü.
Queensland Demiryolları (QR), bir ana hat için dar hat aralığını (bu durumda 3 ft 6 inç veya 1,067 mm) benimseyen dünyadaki ilk operatördü, [6] ve bu, bugün Queensland'de sistem çapındaki hat olarak kalıyor.
Queensland kolonisi 1859'da Yeni Güney Galler'den ayrıldı ve yeni hükümet kalkınma ve göçü kolaylaştırmaya hevesliydi. Toowoomba'nın batısında yer alan verimli Darling Downs bölgesine ulaşımın iyileştirilmesi bir öncelik olarak görüldü. Başkent Brisbane ile o zamanlar ayrı olan Ipswich yerleşimi arasında yeterli nehir ulaşımı zaten kurulduğundan, demiryolu ikinci yerleşim yerinden başladı ve nispeten düz, kolay ülke üzerine inşa edilen ilk bölüm, Little Nehri'nin doğu ucundaki Bigge Kampına açıldı. Liverpool Range, 31 Temmuz 1865'te. Ana Hat olarak adlandırılan tek önemli mühendislik çalışması, Bremer Nehri üzerinde North Ipswich'e giden köprüydü.
Queensland hükümeti tarafından 3 ft 6 inç ( 1.067 mm ) olağandışı (zaman için) ölçüye göre inşa edilen hat, büyük ölçüde 4 ft inşa etmeyi öneren Moreton Bay Tramway Company adlı özel bir şirket tarafından incelenen hizalamayı takip etti. 8 + 1 ⁄ 2 inç ( 1.435 mm ) standart ölçülü atlı tramvay, ancak hafriyat işlerinde ilk başlangıcın ötesinde bunu yapmak için fon toplayamamıştı.
Dar ölçünün benimsenmesi o zamanlar tartışmalıydı ve büyük ölçüde hükümetin mümkün olan en hızlı inşaat süresi ve en az maliyete olan arzusuna dayanıyordu. Bu, standart ölçü kullanılarak mümkün olduğu düşünülenden daha keskin eğrilerin ve daha düşük bir aks yükünün benimsenmesiyle sonuçlandı ve o sırada yapılan bir değerlendirme, Ipswich'ten Toowoomba'ya dar bir ölçü hattının maliyetini standart bir ölçü hattının maliyetinin %25'i olarak belirledi. yerli olmayan bir nüfusa sahip bir kolonide
30.000 karar verildiğinde, bu anlaşılabilir bir durumdur.
İlk tüneller
Grandchester'ın ötesinde, hat 5 zincir (100 m) yarıçaplı eğriler ve 50'de 1 (% 2) telafi edilmemiş dereceler ile inşa edildi ve 41'de 1 etkili bir derece verdi (
%2.5) 100 m (5,0 zincir) yarıçaplı eğrilerde. 'Altı Zincir' olarak bilinen Laidley'e giden bölümde iki tünel gerekliydi (ya 6 zincir veya 120 m yarıçaplı bir eğri üzerinde yer aldığından veya 6 zincir veya tam olarak 120,7 m uzunluğunda olduğundan) veya her ikisi) ve günün İngiliz Kraliçesi'nden sonra 'Victoria'. İkincisi 540 m (1,770 ft) uzunluğundadır ve her ikisi de hizmette kalır ve Avustralya'da halen kullanımda olan en eski tek hatlı demiryolu tünelleridir.
Victoria tünelinin batı kapısından, hat 50'de 1'de Laidley'e ve daha sonra nispeten düz (100 maksimum derecede 1) kolay ülke üzerinden Gatton'a (1 Haziran 1866'da açıldı) ve Helidon'a (30 Temmuz 1866'da açıldı) iner. Bu 38 km'lik (24 mil) bölüm, 1913-14'te, Laidley'den Yarongmulu'ya (Victoria Tüneli'nin hemen batısında) olan bölüm, Brisbane bağlantılı trenler için 60'ta 1'e inşa edildi.
Ana aralığı aşmak Düzenle
Helidon'dan hat, Ana Menzilden Harlaxton'daki zirveye [deniz seviyesinden 612 metre veya 2,008 fit yüksekte] 26 km (16 mil) içinde 369 metre (1,211 ft) tırmanıyor ve 70'te 1 ortalama bir derece ile. , maksimum eğim 100 m (5,0 zincir) yarıçaplı eğrilerle dengelenmemiş 50'de 1 olduğundan, esas eşdeğer eğim 41'de 1'dir ve tüm bölüm üzerindeki maksimum hız 30 km/sa (19 mph)'dir. Bu bölüm 30 Nisan 1867'de açılmıştır. İnşa edildiği şekliyle bölüm 157 kütük (520 m veya 1.710 ft uzunluğa ve 16 m veya 52 ft derinliğe kadar), 128 set (360 m veya 1.180 ft uzunluğa ve 13 m veya 43 m'ye kadar) içermektedir. ft yüksekliğinde), 47 köprü (toplam uzunluk 1.580 m veya 5.180 ft, 369 m veya 1.211 ft uzunluğa ve 22 m veya 72 ft yüksekliğe kadar), 175 menfez, 9 tünel (toplam uzunluk 886 m veya 2.907 ft), 49 eğri 100 m (5,0 zincir) yarıçap ve 110 m (5,5 zincir) ile 400 m (20 zincir) yarıçap arasında 77 viraj, toplam uzunluğu 17,7 km (11,0 mi) veya bölümün %68'i.
Tasarım hakkında yorum yapın
QR tarafından 2,9 m (9 ft 6 inç) yüksek ISO konteynerlerinin yerleştirilebilmesi için tüneller boyunca açıklığın (yükleme ölçüsü) iyileştirilmesini araştırmak üzere görevlendirilen bir 1995 raporu [7], orijinal tasarım hakkında yorum yapan bir bölüm içermektedir. Şu hususları belirtmektedir:
benimsenen rota dik (50 derecede 1) kıvrımlı (5 zincir veya 100 m yarıçaplı eğriler) bir tane daha atlı araçlar için uygundur ve bu tür eğrilerde izin verilen maksimum hız bugün bile saatte sadece 30 km'dir. Eğimlerin ve eğrilerin birleşik etkisi, 42'de 1 düz yolda bir eğime eşdeğerdir ve bu, tren yüklerini ciddi şekilde kısıtlar.
Eğriliğin lokomosyona direnç üzerindeki bu etkisi, 'tasarımcılar' tarafından dikkate alınmamış gibi görünüyor, çünkü o günkü gazetelerde yaptığımız araştırmalarda buna bir referans bulunamadı.
Kabul edilen yolun savunmasında. Tepelerin kenarlarındaki kazıların kazılması nispeten kolay bir şekilde gerçekleştirilirken, hafriyat malzemesinin herhangi bir mesafeye taşınması (1860'larda inşaat sırasında) nispeten pahalı ve yavaştı, bu nedenle uzun setlerin inşası pratik olarak algılanmadı.
Örneğin, 'Altı Zincir' tüneli, yüksekliği 10 m'ye kadar 400 m uzunluğunda bir set inşa edilerek ortadan kaldırılabilirdi. Benzer şekilde, uzun kesimler uygun değildi ve tüneller çok daha az yerde kazıldı [hasta?] bugün benimsenecek olan kesme derinlikleri.
İnşaat hızı (Grandchester ve Gatton arasında 19 ayda tamamlanan 27 km) ve maliyet, Queensland Kolonisi için çok önemli hususlardı ve bu durumda gelecekteki hususlar göz ardı edildi.
Ana Aralık bölümünde şu yorumu yapmaya devam ediyor:
Güzergahın tasarımı daha da kusurludur, çünkü toprak işleri/köprüleme miktarını en aza indirmek için kesimler ve dolgular için çok az çaba harcanmış görünmektedir.
Böyle bir dengeleme gerekli ve hatta maliyet etkin olmasa da (1866'da toprağın daha uzun mesafelerde taşınmasıyla ilgili sorunlar akılda tutularak), 1868'de William Mason (NSW Demiryolları Baş Mühendis Vekili) tarafından yapılan 5. Hafriyat malzemesi dolgularda kullanılmıştır. Ayrıca bu fazla malzemenin birçok durumda inşa edilen 47 köprünün bazılarını ortadan kaldırmak için dolgu olarak kullanılabileceğini bildirdi.
Bu çekişme, 1900 yılına kadar en az 17 köprünün doldurulduğu ve bugün orijinal 47 köprünün 12'sinden daha azının mevcut olduğu gerçeğiyle kanıtlanmaktadır.
Elenen köprülerin 12'si demir kiriş konstrüksiyonlu olup, bunlardan bazıları İngiltere'de tasarlanıp imal edilen 30 m uzunluğa kadar olan kafes türleridir. Tasarımcılar, görünüşe göre, bu kirişlerin birçoğunun, ciddi şekilde aşırı yüklenmeleri ve sahada güçlendirilmesi gerekmesi sonucu kavisli raylar taşıyacağının farkında değillerdi. Sadece 1 köprü, 154.7 km'de (Lockyer Creek üzerinde) 'Swansons', (1900'de) 3 x beton yüzeyli bir duvar yapısı olan başka bir köprü ile değiştirildi.
15 m yüksekliğe kadar 10 m kemerler.
Köprüler ortadan kaldırıldığında, genellikle 1867-1902 döneminde orijinal rotada yaklaşık 19 sapma yapılacak şekilde eğrileri sapmalar yoluyla hafifletmek veya ortadan kaldırmak için fırsat kullanıldı. Bu sapmalar o kadar büyüktü ki, 1903'te tüm güzergah yeniden tarandı ve yeni Çalışma Planı ve Kesitler hazırlandı.
1902'den bu yana geçen yıllarda, Ballard'da (1950'de) ve 144 km'de (1994'te) 18 köprüyü daha ortadan kaldırarak ve büyük kaymaların üstesinden gelmek için daha fazla sapma yapıldı.
Ek olarak, 1992-95 yılları arasında rayın Yukarı tarafında (yani Toowoomba'ya giden bir trenin sol tarafında) sığ kesimleri büyük ölçüde ortadan kaldıran ve alçak bentleri genişleten bir erişim yolu inşa edildi. rota, daha açık ve görünür olacak şekilde orijinal inşaattan büyük ölçüde değişti.
Nispeten konuşursak, demiryolunun bu bölümü, menzilin kenarındaki hemen hemen her küçük mahmuz ve vadiyi çevrelemek için yapılmış bir keçi yoluna benzetilebilir. Ana özelliği, hızlı bir şekilde inşa edilmiş olmasıdır (27 ay), ancak bu, Queensland'e son 128 yılda işletme ve bakım maliyetlerinde büyük maliyetlere neden olmuştur (rapor sırasında, yani 1995).
2013'te QR, iş tamamlandığında, 2015 yılına kadar olması beklenen 9 ft 6 inç (2,9 m) ISO konteynerlerin taşınmasını sağlamak için 11 tünel katının alçaltılması için ihale açtı. [8]
Queensland hükümeti tarafından demiryolu taşımacılığının nehir taşımacılığına göre avantajlarının erken farkına varılması, hattın doğuya genişletilmesiyle sonuçlandı ve 5 Ekim 1874'te Ipswich'ten Sherwood'a, 4 Şubat 1875'te Oxley Point'e (şimdi Chelmer) ve Roma Street İstasyonu'na açıldı. [adını ilk Queensland Valisi Leydi Diamantina Bowen'in (kızlık soyadı di Roma) olan ve Roma St'nin 511 km batısında (QR sistemindeki 0 km'lik nokta) Roma kasabasına sahip olan eşinden alan caddenin yanında yer almaktadır. Oxley Point ile Indooroopilly arasındaki Brisbane Nehri üzerindeki Albert Köprüsü'nün tamamlanmasıyla 7 Temmuz 1876'da onun adını taşıyan batı hattında. Bu projenin bir parçası olarak, Ipswich'in batısındaki hat, 26 Nisan 1875'te Wulkuraka'da Bremer Nehri üzerinde yeni bir köprü ile yeniden düzenlendi. Orijinal hattın bir kısmı, Kuzey Ipswich Demiryolu Atölyeleri Müzesi'ne erişmek için kaldı.
Aslen tek hat olarak inşa edilen Roma St - Ipswich bölümü, 1885'ten 1887'ye kadar çoğaltıldı ve bu, hattaki trafik hacminin ne kadar hızlı büyüdüğünü gösteriyor. Albert Köprüsü, 1876'da iki rayı barındıracak şekilde inşa edildi, ancak o sırada sadece bir tanesi döşendi.
Ipswich'in batısındaki hat, 1902'de Wulkuraka'ya, 1913'te Grandchester'a ve 1918'de Yarongmalu'dan (Victoria Tüneli'nin batı ucu) Helidon'a kopyalandı.
Roma St'den Corinda'ya (11 km) olan bölüm 1963'te dört katına çıkarıldı [9] ve 2011'de Darra'ya (5 km daha) uzatıldı, o sırada yeni Springfield hattının ilk bölümünün kavşağı oldu.
Ana Hat şu anda Roma St ve Ipswich arasında 47 ve 50 kg/m (94.7 ve 100,8 lb/yd) ray ile, batıda 41 kg/m (82.7 lb/yd) ray ile döşenmiştir. 1963 yılında Roma St ve Corinda arasına eklenen iki palet 20 ton (19.7 uzun ton 22,0 kısa ton) dingil yüküne sahipken, hattın geri kalanı 15,75 ton (15,50 uzun ton 17,36 kısa ton) dingile sahiptir. yük.
Hız limiti Rosewood'a 100 km/sa (62 mph), batıda 80 km/sa (50 mph) olup, blok yük ve 60 km/sa (37 mph) ile sınırlı olan kömür trenleri ve 20 km/sa ile sınırlıdır. h (12 mph) Harlaxton'dan Murphys Creek'e yokuş aşağı giderken.
Wulkuraka ve Rosewood arasındaki bölüm çift yönlü sinyalizasyon özelliğine sahiptir.
Elektrifikasyon Düzenle
Roma St ve Darra arasındaki Ana Hat, Queensland'de elektrikli hale getirilen ve 1979'da hizmete giren ilk demiryolu bölümüydü. Elektrifikasyon daha sonra Brisbane kentsel demiryolu hizmetlerinin sınırı olan Rosewood'a kadar genişletildi.
İçindekiler
Takım tezgahı operatörleri, takım uçlarını hızlı ve kolay bir şekilde takıp çıkarabilmelidir. Örneğin bir torna tezgahının mesnetinde, bir düz tahrik monte etmek veya bir pens içinde çalışmak isteyebileceğiniz dönen bir iş miline sahiptir. Başka bir örnek, bir operatörün bir parçayı doğrudan veya bir mandren kullanarak monte etmek isteyebileceği bir matkap presidir.
En eski manuel makinelerden en modern CNC makinelerine kadar hemen hemen tüm freze makineleri, konik bir yüzey üzerinde yönlendirilen takımları kullanır.
Tezgah koniği basit, düşük maliyetli, yüksek oranda tekrarlanabilir ve çok yönlü bir takım montaj sistemidir. Takımlar hızlı bir şekilde değiştirilebildiği, ancak konik tarafından hem eşmerkezli hem de eksenel olarak hassas bir şekilde yerleştirilebildiği için endekslenebilirlik sağlar. Ayrıca, frezeleme için gerekli olan arabirim boyunca yüksek güç aktarımına da olanak tanır.
Makine konikleri şu şekilde gruplandırılabilir: kendini tutma ve kendini serbest bırakan sınıflar. Kendinden tutan koniklerde, erkek ve dişi kama, delme kuvvetlerine bir çeki demiri olmadan dayanabileceği ölçüde birbirine bağlanır ve birbirine bağlanır ve takım boştayken iş milinde kalacaktır. Bir takım değişikliği gerektiğinde bir kama ile dışarı sürülür. Morse ve Jacobs konikleri, kendi kendini tutan çeşitliliğe bir örnektir. Kendinden serbest bırakılan koniklerde, erkek, onu orada tutan bir çeki çubuğu olmadan dişiye yapışmaz. Bununla birlikte, iyi bir çeki kuvveti ile çok sağlam bir şekilde hareketsizdir. NMTB/CAT, BT ve HSK, kendi kendini serbest bırakan çeşitliliğin örnekleridir.
Hafif yükler için (örneğin bir torna puntası veya bir matkap presi ile karşılaşıldığında), kendiliğinden tutan koniklere sahip aletler basitçe iş milinin üzerine veya içine kaydırılır, iş milinin iş parçasına karşı yaptığı basınç, konik şaftı sıkıca konik deliğe sürer. Arayüzün tüm yüzey alanı boyunca sürtünme, büyük miktarda tork aktarımı sağlar, böylece kamalar veya kamalar gerekli değildir.
Ağır yüklerle kullanım için (bir freze makinesi milinin karşılaştığı gibi), genellikle dönüşü önlemek için bir anahtar ve/veya bir çekme saplamasının dişlerine veya kafasına takılan bir çeki çubuğu ile angaje edilen dişli bir bölüm vardır. içlerine vidalanır. Ardından çeki demiri sıkılır ve şaft sıkıca mile doğru çekilir. Çeki demiri freze makinelerinde önemlidir, çünkü enine kuvvet bileşeni aksi takdirde aletin konikten yalpalamasına neden olur.
Tüm makine konikleri talaşlara, çentiklere (çentiklere) ve kire karşı hassastır. Bu tür problemler erkeğin dişinin içine tüm konik yüzey üzerinde sıkı bir temas ile oturmasını engelliyorsa, bunlar doğru bir şekilde yerlerini almayacaklar ve kendini tutan çeşit güvenilir bir şekilde tutunmayacaktır. Makinistler, konikleri temiz tutma ve diğer aletler tarafından çentiklenmelerini önleyecek şekilde kullanma konusunda eğitilmiştir. CNC takım değiştirme döngüleri genellikle bir takım tutucu diğeriyle değiştirilirken basınçlı hava patlaması içerir. Hava patlaması, aksi takdirde takım tutucu ile iş mili arasında kesintiye neden olabilecek talaşları havaya uçurma eğilimindedir.
Konik gövdeli aletler, uygun bir konik sokete takılır ve yerine itilir veya bükülür. Daha sonra sürtünme ile tutulurlar. Bazı durumlarda, bir çeki demiri kullanımında olduğu gibi, sürtünmeli geçmenin daha güçlü hale getirilmesi gerekir; bu, esas olarak aleti diğer yollarla mümkün olandan daha fazla kuvvetle yuvaya tutan uzun bir cıvatadır.
Yüksek tork gerektiren ancak çok az eksenel direnç sağlayan bir alet kullanılıyorsa, koniği kavramaya çekmek için hiçbir çeki demiri sağlamayan olağan delme makinesi veya torna tezgahı durumunda dikkatli olunmalıdır. Bir örnek, mevcut bir deliği hafifçe genişletmek için büyük çaplı bir matkap kullanmak olabilir. Bu durumda, önemli miktarda döner yükleme olabilir. Buna karşılık, kesme işlemi çok az itme veya besleme kuvveti gerektirecektir. İtme, koniğin oturmasını sağlamaya yardımcı olur ve temel sürtünmeli bağlantı sağlar.
Tanga, koniğin kaymasına neden olmak için yeterli olan burulma kuvvetlerine dayanacak şekilde tasarlanmamıştır ve bu durumda sıklıkla kopacaktır. Bu, aletin, ona zarar vermesi muhtemel olan dişi konikte dönmesine izin verecektir. Küçük hasarları hafifletmek için mors konik raybalar mevcuttur.
Konik şaftlar, hem şaft hem de soket temiz olduğunda en iyi şekilde bir sokete "yapışır". Saplar silinerek temizlenebilir, ancak derin ve erişilemeyen yuvalar en iyi şekilde takılan, bükülen ve çıkarılan özel bir konik temizleme aletiyle temizlenir.
Soketin tasarımına bağlı olarak, konik saplı aletler, farklı yaklaşımlar kullanılarak bir yuvadan çıkarılır. Matkap presleri ve benzeri aletlerde, "sürüklenme" adı verilen kama şeklindeki bir metal blok, soket içinden dikdörtgen şekilli bir çapraz deliğe sokularak ve vurularak alet çıkarılır. Sapmanın enine kesiti, sap daha fazla içeri sürüldüğünde büyüdükçe, sonuç, sapın en ön kenarına dayanan sapın, takımı dışarı itmesidir. Birçok torna puntasında, uç puntanın içine tamamen çekilerek alet çıkarılır, bu da aleti kurşun vidanın veya bir iç saplamanın ucuna karşı getirir, koniği ayırır ve aleti serbest bırakır. Takımın bazı freze millerinde olduğu gibi bir çeki demiri ile tutulduğu durumlarda, çeki çubuğuna bir anahtarla kısmen diş açılmış ve daha sonra koniği ayıran bir çekiçle diş açılmıştır, bu noktada takım daha fazla diş açılabilir ve çıkarılabilir. Bazı freze iğlerinde, gevşek aşamayı geçtikten sonra aktif olarak gevşetildiğinde takımı çıkaran sabit bir çeki çubuğu bulunur, bunlar kılavuz çekme gerektirmez. Arka uca açık erişime sahip basit soketler için, arkadan eksenel olarak bir kaydırma zımbası yerleştirilir ve alet dışarı çekilir.
Aşağıdakilere göre farklılık gösteren birçok standart koniklik vardır:
- kesik koninin küçük ucundaki çap ("küçük çap")
- kesik koninin büyük ucundaki çap ("ana çap") ve
- kesik koninin iki ucu arasındaki eksenel mesafe.
Standartlar, farklı boyutları içerebilecek ailelere ayrılmıştır. Bir aile içindeki daralma tutarlı olabilir veya olmayabilir. Jarno ve NMTB incelikleri tutarlıdır, ancak Jacobs ve Morse aileleri farklılık gösterir.
Tek tip konik takım kullanımına izin veren adaptörler mevcuttur, örn. Morse, farklı bir konikliğe sahip bir makinede, ör. R8 veya tam tersi ve küçük bir Mors takımının daha büyük çaplı bir makinede kullanılmasına izin vermek için harici ve dahili olarak konik kovandan oluşan daha basit adaptörler.
Koniklerin ilk kullanımlarından biri, matkap uçlarını bir torna tezgahının puntasında olduğu gibi doğrudan takım tezgahlarına monte etmekti, ancak daha sonra paralel şaftlı matkap uçlarını tutan matkap aynaları geliştirildi.
Kahverengi ve Sharpe Düzenle
Aynı adı taşıyan şirket tarafından standartlaştırılan Brown & Sharpe incelticiler, daha yaygın olarak görülen Mors konisine bir alternatiftir. Mors gibi, bunların 1'den 18'e kadar bir dizi boyutu vardır ve en yaygın olanları 7, 9 ve 11'dir. Bunlar üzerindeki gerçek daralma, ayak başına .500 inç'e yakın dar bir aralıkta yer alır.
|Boy||Lg. Çap.||Sm. Çap.||Uzunluk||Konik (in/ft)||Konik (in/in)|
|1||0.2392||0.2000||0.94||0.5020||0.04183|
|2||0.2997||0.2500||1.19||0.5020||0.04183|
|3||0.3753||0.3125||1.50||0.5020||0.04183|
|4||0.4207||0.3500||1.69||0.5024||0.04187|
|5||0.5388||0.4500||2.13||0.5016||0.04180|
|6||0.5996||0.5000||2.38||0.5033||0.04194|
|7||0.7201||0.6000||2.88||0.5010||0.04175|
|8||0.8987||0.7500||3.56||0.5010||0.04175|
|9||1.0775||0.9001||4.25||0.5009||0.04174|
|10||1.2597||1.0447||5.00||0.5161||0.04301|
|11||1.4978||1.2500||5.94||0.5010||0.04175|
|12||1.7968||1.5001||7.13||0.4997||0.04164|
|13||2.0731||1.7501||7.75||0.5002||0.04168|
|14||2.3438||2.0000||8.25||0.5000||0.04167|
|15||2.6146||2.2500||8.75||0.5000||0.04167|
|16||2.8854||2.5000||9.25||0.5000||0.04167|
|17||3.1563||2.7500||9.75||0.5000||0.04167|
|18||3.4271||3.0000||10.25||0.5000||0.04167|
Jacobs Düzenle
Jacobs Taper (kısaltılmış JT), matkap pres aynalarını bir çardağa sabitlemek için yaygın olarak kullanılır. Konik açılar, #0 (ve belirsiz # 2 + 1 ⁄ 2) için kenar başına 1.41° ile #2 (ve #2 kısa) için kenar başına 2.33° arasında değişen tutarlı değildir.
Ayrıca #2 ve #3: #2 kısa, #6 ve #33 arasında birkaç beden vardır.
Düzenle
Jarno tapers, büyük ölçüde basitleştirilmiş bir şema kullanır. Koniklik oranı çapta 1:20'dir, yani 0.600" çap başına ayak, .050" çap inç başına. Daralmalar 2 Numara ile 20 Numara arasında değişir. İnç cinsinden büyük ucun çapı her zaman koniklik boyutunun 8'e bölünmesiyle elde edilir, küçük uç her zaman koniklik boyutunun 10'a bölünmesiyle elde edilir ve uzunluk da koniklik boyutunun 2'ye bölünmesiyle elde edilir. Örneğin, bir Jarno #7 büyük uç boyunca 0,875" (7/8) ölçer. Küçük uç 0,700" (7/10) ve uzunluk 3,5" (7/2)'dir.
Sistem, Brown & Sharpe'dan Oscar J. Beale tarafından icat edildi.
|konik||Büyük uç||Küçük son||Uzunluk||konik/ |
ft
|konik/ |
içinde
|gelen açı |
merkez/°
|#2||0.2500||0.2000||1.00||.6000||.0500||1.4321|
|#3||0.3750||0.3000||1.50||.6000||.0500||1.4321|
|#4||0.5000||0.4000||2.00||.6000||.0500||1.4321|
|#5||0.6250||0.5000||2.50||.6000||.0500||1.4321|
|#6||0.7500||0.6000||3.00||.6000||.0500||1.4321|
|#7||0.8750||0.7000||3.50||.6000||.0500||1.4321|
|#8||1.0000||0.8000||4.00||.6000||.0500||1.4321|
|#9||1.1250||0.9000||4.50||.6000||.0500||1.4321|
|#10||1.2500||1.0000||5.00||.6000||.0500||1.4321|
|#11||1.3750||1.1000||5.50||.6000||.0500||1.4321|
|#12||1.5000||1.2000||6.00||.6000||.0500||1.4321|
|#13||1.6250||1.3000||6.50||.6000||.0500||1.4321|
|#14||1.7500||1.4000||7.00||.6000||.0500||1.4321|
|#15||1.8750||1.5000||7.50||.6000||.0500||1.4321|
|#16||2.0000||1.6000||8.00||.6000||.0500||1.4321|
|#17||2.1250||1.7000||8.50||.6000||.0500||1.4321|
|#18||2.2500||1.8000||9.00||.6000||.0500||1.4321|
|#19||2.3750||1.9000||9.50||.6000||.0500||1.4321|
|#20||2.5000||2.0000||10.00||.6000||.0500||1.4321|
Mors Düzenle
Mors konikliği, 1860'ların ortalarında New Bedford, Massachusetts merkezli Stephen A. Morse tarafından geliştirildi. [1] O zamandan beri, daha küçük ve daha büyük boyutları kapsayacak şekilde gelişti ve ISO 296 olarak Uluslararası Standardizasyon Örgütü (ISO) ve DIN 228 olarak Alman Standardizasyon Enstitüsü (DIN) dahil olmak üzere çok sayıda kuruluş tarafından bir standart olarak kabul edildi. -1. En yaygın kullanılan tiplerden biridir ve özellikle konik şaftlı burgulu matkapların ve makine raybalarının şaftında, endüstriyel matkap preslerinin millerinde ve torna tezgahlarının puntalarında yaygındır. Mors konikliğinin koniklik açısı boyuta göre biraz değişir ancak tipik olarak 1,49 derecedir (yaklaşık 3 derece dahil).
Bazı modüler ortopedik total kalça implantları, bileşenleri bir araya getirmek için bir Mors konik kullanır. [2] Benzer şekilde, bazı dental implantlar, bileşenleri bağlamak için bir Mors koniği kullanır. [3]
Boyutlar Düzenle
Bitiş türleri Düzenle
Mors konikleri kendi kendini tutan türdendir ve üç tip ucu olabilir:
- bir sürüklenme ile çıkarmayı kolaylaştırmak için tang (resimli)
- bir çeki demiri ile yerinde tutulacak dişli
- düz (çentikli veya dişli bölüm yok)
Kendinden tutan konikler, yüksek torkları iletmek için radyal yüke göre ağır bir eksenel yük üstünlüğüne dayanır. Pilot delik çok büyükse, şaftla ilgili olarak büyük matkaplar kullanıldığında sorunlar ortaya çıkabilir. Dişli stil, özellikle frezeleme olmak üzere herhangi bir yandan yükleme için gereklidir. Tek istisna, bu tür olumsuz durumların, sıkışan bir şaftı çıkarmak için simüle edilebilmesidir. Konuşmaya izin vermek, tutuşun serbest kalmasına yardımcı olacaktır. Akut (dar) koniklik açısı, ağır eksenel yüklerle veya uzun süreler boyunca bu tür sıkışmalara neden olabilir.
Bir sivri uçlu Mors konik şaftlı parmak frezeler bazen görülür: güvenlik için bunlar C-yaka veya benzeri ile kullanılmalı, kesici ve şaft arasındaki boyuna takılmalı ve koniğin büyük ucuna doğru geri çekilmelidir.
Konikliğin kendisi ayak başına kabaca 5/8"'dir, ancak çeşitli tang tipi konik boyutları için tam oranlar ve boyutlar aşağıda verilmiştir.
Boyutlar Düzenle
|Mors konik numarası||konik||A||B (maks)||C (maks)||D (maks)||E (maks)||F||G||H||J||K|
|0||1:19.212||9.045||56.5||59.5||10.5||6||4||1||3||3.9||1° 29' 26"|
|1||1:20.047||12.065||62||65.5||13||8.7||5||1.2||3.5||5.2||1° 25' 43"|
|2||1:20.020||17.780||75||80||16||13.5||6||1.6||5||6.3||1° 25' 49"|
|3||1:19.922||23.825||94||99||20||18.5||7||2||5||7.9||1° 26' 16"|
|4||1:19.254||31.267||117.5||124||24||24.5||8||2.5||6.5||11.9||1° 29' 15"|
|5||1:19.002||44.399||149.5||156||29||35.7||10||3||6.5||15.9||1° 30' 26"|
|6||1:19.180||63.348||210||218||40||51||13||4||8||19||1° 29' 36"|
|7||1:19.231||83.058||285.75||294.1||34.9||-||-||19.05||-||19||1° 29' 22"|
B Konikler Düzenle
B-serisi konikler, eski Jacobs konik serilerinde olduğu gibi, tipik olarak aynaları millerine takmak için kullanılan bir DIN standardıdır (DIN 238). B serisindeki her bir koniklik, bir Mors konikliğinin etkin bir şekilde küçük veya büyük ucudur:
B10 = MT1'in küçük ucu (D = 10.095 mm) B12 = MT1'in geniş ucu (D = 12.065 mm) B16 = MT2'nin küçük ucu (D = 15.733 mm) B18 = MT2'nin geniş ucu (D = 17.780 mm) B22 = MT3'ün küçük ucu (D = 21.793 mm) B24 = MT3'ün büyük ucu (D = 23.825 mm)
B'den sonraki sayı, en yakın mm'ye inceliğin büyük ucunun çapıdır (D) ve soketin büyük ucundan 'yaklaşık' 1 mm daha büyüktür (
B22 ve B24 durumunda 2 mm) [4] [5] [6]
NMTB konik ailesi Düzenle
Ulusal Takım Tezgahı Üreticileri Birliği (şimdiki adıyla İmalat Teknolojisi Birliği), freze makinelerinde yaygın olarak kullanılan dik bir konik tanımladı. Konik, çeşitli şekillerde NMTB, NMT veya NT olarak adlandırılır. Koniklik, ayak başına 3.500 inçtir ve aynı zamanda "24'te 7" veya 7/24 olarak da adlandırılır, hesaplanan açı 16.5943 derecedir. [7] Tüm NMTB takımlarında bu koniklik vardır, ancak takımlar farklı boyutlarda gelir: NMTB-10, 15, 20, 25, 30, 35, 40, 45, 50 ve 60. Bu koniler görünüşe göre ASA'da da belirtilmiştir (şimdi ANSI ) B5.10-1943.
NMTB, "kendi kendini serbest bırakan" veya "hızlı" bir konikliktir. Yukarıdaki daha keskin kendini tutan koniklerin aksine, bu tür koniler, yüksek tork iletmek için tasarlanmamıştır, yüksek torklar, flanş üzerindeki yuvalara geçen anahtarlar tarafından taşınır. [8] [9] Amaç, farklı takımlar arasında (otomatik veya elle) hızlı ve kolay bir değişime izin verirken, takımın veya takım tutucunun iş miline sıkı ve rijit bir şekilde bağlanmasını ve onunla doğru bir şekilde eş eksenli olmasını sağlamaktır. Takıma bitişik daha büyük uç, karşılaştırılabilir makinelere takılan Morse veya R8 koniklerle mümkün olandan daha fazla sertlik sağlar.
Patent 1794361 (25 Mart 1927'de dosyalanmıştır), dik bir konik kullanan freze makinesi mili ve takım şekillerini açıklar. [10] Patent, Kearney & Trecker Corporation, Brown & Sharpe ve Cincinnati Milling Machine Company'ye verildi. Patent, aleti serbest bırakacak bir koniklik istedi ve 12'de 3.5'lik bir koniğin bu özelliğe sahip olduğunu buldu. [11] Patent ayrıca operatör çeki demirini bağlarken takım sapının yatay bir frezenin iş milinden düşmesini önlemek için takım sapındaki kamalar, yuvalar ve bir kuyruk kullandı. [11]
ANSI B5.18-1972, 30, 40, 45, 50, 60 konik boyutlarını kullanan freze makinesi milleri ve takım sapları için bazı temel boyutları belirtir. [12] Spesifikasyonlar, tahrik anahtarının ve flanşın konumunu ve çekme dişini tanımlar - şaftı mil içinde tutan cıvata.
Takım, Hızlı Değişim Ulusal Takım Tezgahı Üreticileri Birliği, 1927 NMTB Amerikan Standart Tezgah Koniği, ANSI B5.18 DIN 2080 / IS 2340 ISO R 290-2583 olarak anılır. [13] Dişlerde ve flanşlarda (JIS B 6339: MAS 403) ve Avrupa standartlarında (örn. ISO konik) metrik çekme dişlerini kullanın.
NMTB takım sapları 24'te 7 konikliğe sahipti, ancak aynı zamanda sapın sonunda 1927 patentinde açıklanan sabit çaplı bir kuyruğa (pilot) sahipti. Müteakip tasarım varyasyonları kuyruğu düşürdü (sapı kısalttı) ve flanşa otomatik takım değiştirmeye yardımcı olan bir V-oluğu yerleştirdi. Modern tasarımlar, vidalı çeki çubukları yerine alet sapına vidalanan çekme saplamalarını (tutma topuzları olarak da bilinir) kavrayan güç çeki çubuklarını kullanmaya başladı. Elektrikli çeki demiri, alet sapına vidalamak yerine çekme saplamasını tutacaktır.
Daha modern takım tutucu tasarımları, Caterpillar "V-Flange", CAT, V-Flange, ANSI B5.50, SK, ISO, International (INT), BT, ISO 7388-1, DIN 69871, NFE 62540 olarak bilinir hale geldi. yine, takımlarda küçük farklılıklar var. [13] Temel konik boyutları aynı olmasına rağmen, flanşlarda, içeri çekme diş boyutlarında ve çekme saplamalarında farklılıklar vardır, uluslararası versiyonlar metrik boyutları kullanır.
HSK konik Düzenle
HSK takım tutucuları 1990'ların başında geliştirildi. HSK, Hohlschaftkegel Almanca'da "içi boş şaft konikleri" anlamına gelir.
Dik konikler, yekpare sapları taktıkları millerden daha sert olduğu için yüksek hızda gevşeme eğilimindedir, bu nedenle yüksek merkezkaç kuvveti altında, iş mili, toplam uzunluğu değiştiren takım tutucudan daha fazla genişler: Yani, iş mili 'genişledikçe' takım tutucu, tolerans dışı parçaların üretilmesine neden olabilecek z ekseninde iş milinin daha derinlerine hareket etme eğilimindedir. HSK'nın içi boş şaftı kasıtlı olarak ince ve esnektir, bu nedenle iş milinden daha fazla genişler ve yüksek hızda dönerken sıkılır. Ayrıca, HSK tutucu çift temaslıdır: İş milinde termal büyüme ve/veya merkezkaç kuvveti meydana geldiğinde eksenel hareketi önleyen hem konik hem de flanşın üst kısmındaki işmili ile birleşir.
Esneklik, doğru eksenel konum sağlamak için de kullanılır. Bir HSK takım tutucu hem konik bir şafta hem de eşleşen yüzeyli bir flanşa sahiptir. Şaft kısadır (diğer makine koniklerinin yaklaşık yarısı kadardır), sığ bir koniklik ile (1:10 oranında) ve flanşın sokete tam olarak oturmasını sağlamak için biraz fazla büyüktür. İnce duvarlar, kısa sap ve sığ konik, aletin arkasında büyük bir açıklık sağlar. Genişleyen bir pens oraya sığar ve şaftın içinde 30° pah ile eşleşir. Çeki demiri geri çekildikçe, pensi genişletir ve şaftı tekrar yuvaya çeker, flanş iş milinin önüne oturana kadar şaftı sıkıştırır. Bu, milin içindeki merkezkaç kuvvetini kullandığı için sert, tekrarlanabilir bir bağlantı sağlar. Merkezkaç kuvvetleri arttıkça, HSK içindeki genişleyen pens, takım tutucu sapının duvarlarını iş mili duvarı ile temas halinde kalmaya zorlar.
HSK tasarımı, tescilli olmayan bir standart olarak geliştirilmiştir. HSK standardını oluşturan çalışma grubu, akademi temsilcileri, Alman Takım İmalatçıları Birliği ve bir grup uluslararası şirket ve son kullanıcıdan oluşuyordu. Sonuçlar, iş mili için 69063 ve şaft için 69893 Alman DIN standartlarıydı. HSK çalışma grubu, belirli bir ürün tasarımı değil, farklı uygulamalar için HSK takım tutucularını tanımlayan bir dizi standart benimsemiştir. Grup, 9 boyutta toplam altı HSK şaft formu tanımladı.
Boyutlar, şaftın flanşının milimetre cinsinden çapıyla tanımlanır. Bu çaplar, 25 ila 160 mm arasında tercih edilen R10' serisinden alınmıştır.
Bugün, şaft formları A'dan F'ye ve T'ye kadar olan harflerle gösterilmektedir. Formlar arasındaki temel farklar, sürücü yuvalarının konumları, tutucu yerleştirme yuvaları, soğutma sıvısı delikleri ve flanş alanıdır.
A temel formdur. B biçimli şaft, yüksek torklu uygulamalar için bir varyanttır ve şaft çapına göre bir boyut daha büyük bir flanşa sahiptir. (Böylece, bir A-40 şaftı, bir B-50 soketine sığacaktır.)
Form C ve D, manuel kullanım için A ve B'nin basitleştirilmiş varyantlarıdır ve V-oluğu ve ilgili yönlendirme yuvaları gibi otomatik takım değiştiricileri ve bir RFID çipi için bir girintiyi barındırma özelliklerini ortadan kaldırır.
Form E ve F flanşlar ve konikler, A ve B formlarına benzer, ancak dengesizliği ve titreşimi en aza indirmek için tüm asimetrik özellikleri ortadan kaldırarak hafif malzemelerin çok yüksek hızda işlenmesi (20.000 rpm ve üzeri) için tasarlanmıştır.
ASME B5.62 "Flanş-Yüz Temaslı Oyuk Konik Takım" [14] ve ISO 12164-3:2014 "Sabit takımlar için şaft boyutları" [15], form A ile çift yönlü olarak uyumlu olan ek bir T formunu içerir, ancak açısal hizalama için kullanılan anahtarların ve kama yollarının genişliklerinde çok daha sıkı bir toleransa sahiptir. Bu, dönmeyen torna takımlarının doğru bir şekilde tutulmasına izin verir. [16]
Bir HSK bağlantısı, eksenel kenetleme kuvvetlerinin ve konik-şaft etkileşiminin bir kombinasyonuna bağlıdır. All these forces are generated and controlled by the mating components' design parameters. The shank and spindle both must have precisely mating tapers and faces that are square to the taper's axis. There are several HSK clamping methods. All use some mechanism to amplify the clamping action of equally spaced collet segments. When the toolholder is clamped into the spindle, the drawbar force produces a firm metal-to-metal contact between the shank and the ID of the clamping unit. An additional application of drawbar force positively locks the two elements together into a joint with a high level of radial and axial rigidity. As the collet segments rotate, the clamping mechanism gains centrifugal force. The HSK design actually harnesses centrifugal force to increase joint strength. Centrifugal force also causes the thin walls of the shank to deflect radially at a faster rate than the walls of the spindle. This contributes to a secure connection by guaranteeing strong contact between the shank and the spindle. The automotive and aerospace industries are the largest users of HSK toolholders. Another industry that is seeing increasing use is the mold and die industry.
Not Just Tulsa: Race Massacres That Devastated Black Communities In Rosewood, Atlanta, and Other American Cities
May 31, 2021 marks the 100th anniversary of the 1921 Tulsa, Oklahoma, race massacre, a horrific cover-up that has been brought to light in recent years by several documentaries and news stories about the crime that permanently altered the fate of a successful community known as "Black Wall Street."
On that shocking date, a 17-year-old white girl accused a Black teenager of assault in downtown Tulsa and white terrorism ensued. There have been countless reports, including from TulsaHistory.org, that 300 or more people were murdered in an act of bloody white terrorism. The media of the time downplayed the destruction of the prosperous community.
The death toll was originally reported as 36. However, you don’t have to be a forensic archaeologist to surmise that more than 36 people were killed.
Washington post reports, ”A team of forensic archaeologists who spent weeks using ground-penetrating radar at three sites in the city announced Monday night they found ‘anomalies’ consistent with mass graves that warrant further testing.”
The brutal massacre of 1921 and Black Wall Street was just one of many. Race massacres were commonplace and are blatantly (and purposefully) ignored in history books.
Here are five race massacres you should be aware of.
Despite some people claiming America was “great” for Black people seven years after the Civil War, Black men and women were being massacred in plain sight during Reconstruction. One of the most horrific incidents -- that we know of -- was April of 1873 in Colfax, Louisiana. Approximately 150 Black men were murdered by white men with guns and cannons for trying to freely assemble at a courthouse.
Sadly, the exact number of deaths is unknown because many Black bodies were thrown into what was called the Red River.
By 1898, Wilmington, North Carolina, was a thriving area with a majority Black population. There were also several Black elected public officials, forcing whites to share power. Of course, “the threat of Negro rule” created illogical white racial resentment.
The media frequently reported, erroneously, that "white womanhood" was threatened by Black men. A white Wilmington newspaper printed a speech by a Georgia feminist that read, "If it requires lynching to protect woman's dearest possession from ravening, drunken human beasts, then I say lynch a thousand negroes a week . if it is necessary."
By the election of 1898, Black men were prevented from voting to push out the Black elected officials. However, white supremacists could not stop the economic power that Blacks had already created. Therefore, they destroyed Black Wilmington with terrorism.
The day after the 1898 election, whites announced the “white declaration of independence.” They overthrew the Wilmington government, destroyed the printing press, forced out the mayor, and a mob of white men attacked Black residents.
There were reportedly 60 to 300 Black people killed by this act of domestic terrorism. For over 100 years, the powers that be in Wilmington tried to erase the massacre from its history. Until 2000, when “the General Assembly established the 1898 Wilmington Race Riot Commission to develop a historical record of the event and to assess the economic impact of the riot on African Americans locally and across the region and state,” according to the NC Department of Natural and Cultural Resources.
The massacre is now in the state’s historical record.
Like many race massacres, the violence in Atlanta at the turn of the century began with white women accusing Black men of rape. On September 22, 1906, Atlanta newspapers reported that four white women alleged they were assaulted by Black men — a claim that was completely unfounded.
In reality, whites were threatened by upwardly mobile Black communities in Atlanta, which they believed were taking away their jobs. This bogus report of sexual assault drove as many as 2,000 white men to the streets. The terrorists went into Black communities to beat, stab and shoot any Black people in sight. PBS reports “a disabled man was chased down and beaten to death.”
Communities were destroyed and the unofficial death toll was up to 100.
The Encyclopedia of Arkansas calls the Elaine Massacre “by far the deadliest racial confrontation in Arkansas history and possibly the bloodiest racial conflict in the history of the United States.”
Blacks outnumbered whites 10 to 1 and were demanding economic justice, as many of them were forced into sharecropping. A union was created to protect sharecroppers and whites were outraged at even the smallest move toward equality.
In September of 1919, there was a union meeting among Black workers, and whites showed up to riot. As a result, one white man was shot and killed. Whites convinced themselves there was a threat of a "Black insurrection” and, as usual, reacted with violence.
Hundreds of white men attacked Black residents but many fought back -- including Black veterans. Sadly, there were reports of over 200 Black people, including children, were killed.
Many who weren’t killed were arrested and tortured while in custody. They were forced to “confess” about an insurrection with 12 men receiving the death penalty. They eventually became known as the Elaine 12. With the help of the NAACP, their case went to the U.S. Supreme Court in 1923, and they were exonerated.
This was one of the first times the NAACP won a case in front of the Supreme Court.
Similar to the massacre in Tulsa, Oklahoma, in 1921, a Black community was burned to the ground two years later after a white woman named Fannie Taylor claimed she was assaulted by a Black man on January 1, 1923. The first person killed was Sam Carter, a local blacksmith. He was tortured and his mutilated body was hung from a tree.
Sam Carter was one of many. There are reports that up to 150 Black people were killed in Rosewood, Florida.
After Rosewood was destroyed, a grand jury and special prosecutor decided there was not enough evidence for prosecution of the white men who killed innocent American citizens.
In 1997, the late, great filmmaker John Singleton famously made the film Rosewood, starring Ving Rhames, based on the massacre.
See a clip of a documentary on Rosewood below:
Based on the various examples of violence perpetuated in Black communities, Tulsa wasn’t a rarity. History reminds us that although not popularly discussed, communities in Arkansas, Florida, Louisiana, North Carolina, and so many others were victims of racist violence based on economic anxiety and threats to “white womanhood.”
These massacres are chilling reminders of how white terrorism of Black lives is consistently minimized in history.
Rosewood Massacre (1923)
On January 1, 1923, a massacre was carried out in the small, predominantly black town of Rosewood in central Florida. The massacre was instigated by the rumor that a white woman, Fanny Taylor, had been sexually assaulted by a black man in her home in a nearby community. A group of white men, believing this rapist to be a recently escaped convict named Jesse Hunter who was hiding in Rosewood, assembled to capture this man.
Prior to this event, a series of incidents had stirred racial tensions within Rosewood. In the winter of 1922, a white school teacher from Perry had been murdered, and on New Years Eve in 1922 ,there was a Ku Klux Klan rally held in Gainesville, located not far away from Rosewood.
In response to the allegation by Taylor, white men began to search for Jesse Hunter along with Aaron Carrier and Sam Carter, who were believed to be accomplices. Carrier was captured and incarcerated while Carter was lynched. The white mob suspected Aaron Carrier’s cousin Sylvester, a Rosewood resident, of harboring Jesse Hunter.
On January 4, 1923, a group of twenty-to-thirty white men approached the Carrier home and shot the family dog. When Sylvester’s mother Sarah came to the porch to confront the mob, they shot and killed her. Sylvester defended his home, killing two men and wounding four in the ensuing battle before he too was killed. The remaining survivors fled to the swamps for refuge where many of the African American residents of Rosewood had already retreated, hoping to avoid the rising conflict and increasing racial tension.
The next day the white mob burned the Carrier home before joining with a group of 200 men from surrounding towns who had heard erroneously that a black man had killed two white men. As night descended the mob attacked the town, slaughtering animals and burning buildings. An official report claims six blacks and two whites were killed. Other accounts suggest a larger total. At the end of the carnage, only two buildings remained standing, a house and the town general store.
Many of the black residents of Rosewood who fled into the swamps were evacuated on January 6 by two local train conductors, John and William Bryce. Many others were hidden by John Wright, the owner of the general store. Other black residents of Rosewood fled to Gainesville and to northern cities. As a consequence of the massacre, Rosewood became deserted.
The initial report of the Rosewood incident, presented less than a month after the massacre, claimed there was insufficient evidence for prosecution. Thus, no one was charged with any of the Rosewood murders. In 1994, however, as the result of new evidence and renewed interest in the event, the Florida Legislature passed the Rosewood Bill which entitled the nine survivors to $150,000 dollars each in compensation.
A weekly collection of previews, videos, articles, interviews, and more!
Read the summary that ROADSHOW put together regarding the current regulations governing the import and sale of rosewood.
Update:
As of January 2, 2017, the Parties to the Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES) have listed the entire genus Dalbergia as protected under CITES Appendix II. This is in addition to Brazilian rosewood (Dalbergia nigra), which was already protected under Appendix I, as explained further below. The U.S. Fish and Wildlife Service has published an online letter and Q&A document providing detailed information about this listing.
At ANTIQUES ROADSHOW, we have appraised some wonderful rosewood treasures over the years, like an inlaid Pembroke rosewood table, ca. 1975, in Fort Worth, and a C.F. Martin 0-28 guitar, ca. 1895, with a rosewood body, in San Diego. Often used in fine furniture and musical instruments, rosewood has been a prized material not only for its rich hues and beautiful grain, but also for the sweet rose-like aroma that gives it its name.
There are several different woods with similar properties that are commonly categorized as rosewood, but true rosewoods all belong to the genus Dalbergia. The Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES) lists several rosewood species as being protected under international regulations, but most notable is Dalbergia nigra, or Brazilian rosewood. Excessive harvesting of this species since colonial times in Brazil’s Atlantic Forest has led to its extreme endangerment. Brazilian rosewood is included in CITES Appendix I, indicating it is a species in greatest danger of extinction and therefore under the highest level of protection.
In an effort to help interested viewers stay informed about the state of rosewood regulations, ANTIQUES ROADSHOW has prepared a summary of the current regulations from CITES governing possession, sale, transfer, import and export of rosewood, particularly Brazilian rosewood. We will continue to monitor these regulations and update this page as new or changing information becomes available.
[NOT: What follows is a summary. If you require more precise or complete information, we recommend you refer to CITES directly, contact the Fish and Wildlife Service, or consult with a trusted antiques dealer.]
Brazilian Rosewood
Commercial Trade
Within the United States
Brazilian rosewood plants, parts, products, or derivatives may be used in commercial trade only if presented with documentation from CITES certifying that it was acquired prior to June 11, 1992.
Uluslararası
Brazilian rosewood products may be imported and exported commercially only if they are:
- Presented with a USDA-APHIS Protected Plant Permit
- Presented with documentation from CITES certifying that it was acquired prior to June 11, 1992
- Imported and exported through designated ports.
Non-Commercial Import/Export
Brazilian rosewood products may be imported and exported for noncommercial use only if they are:
- Presented with ikisi birden an Import Permit ve an Export Permit or Re-Export Certificate veya
- Presented with certification of artificial propagation veya
- Presented with documentation from CITES certifying that it was acquired prior to June 11, 1992.
International Travel with a Rosewood Musical Instrument
Musical instruments containing Brazilian rosewood may be transported across international borders only if they are:
Aloe-class net laying ship
NS Aloe class net laying ships were a class of thirty-two steel-hulled ships built prior to World War II. The lead ship, USS Aloe, was laid down in October 1940 and launched the following January the final member, USS Yew, was launched in October 1941. They were assigned tree and plant names in alphabetical order, but eight ships (in order Cottonwood, Dogwood, Köknar, Juniper, Maple, Poplar, çınar, ve Walnut) were renamed prior to launching, producing discontinuities in the name order. These ships were originally classed as YN and numbered 1-32, but were reclassified and renumbered in 1944 as AN-6 through AN-37.
These ships had a unique appearance with a pair of "horns" jutting out from either side of the bow, each functioning as a fixed crane with a capacity of 22 short tons (20 t). They were powered by a pair of diesel engines which provided electricity for both propulsion and lifting machinery there were also two auxiliary diesels and an evaporator for fresh water. Between the "horns" was an opening through which nets could be hauled, bridged by a catwalk.
All members of this class survived the war though USS Mahogany was caught in a typhoon in September 1945 and decommissioned the following year. Three ships were transferred to the French Navy in 1944 and another three were so transferred in the 1960s two others went to the Turkish and Ecuadoran navies respectively. Three others were retained for various purposes, while the remainder were put into the reserve fleet shortly after the war.
Taking a cue from both its Spanish heritage and the history of the land, Santa Fe dining shines at Rosewood Inn of the Anasazi, fusing old-world techniques with modern, innovative recipes.
Inspired by Santa Fe’s rich culinary and cultural history
Known for its Silver Coin margaritas and classic cocktails
Relax to the rhythms of the historic plaza at The Patio restaurant in Santa Fe. Rosewood Inn of the Anasazi's plaza restaurant is set in the heart of downtown.
An intimate setting for private events with fine wines and dishes embracing Santa Fe's culinary heritage
Rosewood: An Interactive History
Rosewood: An Interactive History (demo) is now available! Download at itch.io! This page discusses the next steps for the Virtual Rosewood Heritage & VR Project. This centers on a massive update to the current virtual world environment currently out as a demo. This new update is a standalone product titled Rosewood: An Interactive History. The update features wholly new 3D models (see below), a re-designed user interface, and interactive content exploring background data, oral histories, and other information driving this fact-based virtual reconstruction.
An updated version of a turpentine still for Rosewood: An Interactive History.
A LOT has happened since the Virtual Rosewood Research Project began in 2005. Those early years centered on exploring new digital and virtual methods, building rapport with descendants, and facilitating various forms of public outreach. The initial version of this website and a virtual reconstruction of Rosewood went live in 2007. 12 years ago!
The initial version of Virtual Rosewood (2007).
As research progressed and my knowledge of digital technologies evolved, Virtual Rosewood grew. An enormous amount of documentary research, oral history, and archaeological work now supports this project. The resulting digital documentary, 3D modeling, and virtual world building remains the foundation for my public outreach.
By 2010 the current version of Virtual Rosewood was taking shape.
The heart of this project for many is its use of video game technologies. The initial virtual reconstruction of Rosewood went live in 2011. This included a web-based virtual world as well as a virtual museum in the (once) popular online world of Second Life. Thousands of people have interacted with the content and it remains a valuable resource for teaching and outreach.
The Virtual Rosewood Museum in Second Life was a popular gathering place for online educators. It was discontinued due to cost.
The project’s future is bright. A recent grant from the Florida Division of Historical Resources is funding additional archaeological work. This is the first large-scale archaeological investigation of a race riot ever. It also expands research beyond Rosewood to include the neighboring community of Sumner.
Updates to Virtual Rosewood focus on increased realism and interactivity.
It has been seven years since Virtual Rosewood went live. This is a LONG time in digital technology. The original version is out-of-date. My plans for the future of Virtual Rosewood have been discussed in various publications. For a brief overview, see this publication from 2016.
Rosewood: An Interactive History includes numerous updates for a more interactive experience.
Rosewood: An Interactive History is a unique approach to teaching history through the use of video game technologies. It draws users into the rural world of north Florida 100 years ago. Users interact with various forms of information as they explore a richly detailed 3D world. This includes interacting with the material culture of the time period, accessing relevant archaeological and documentary data via the user interface, and accessing oral histories of survivors and descendants that describe their lives in Rosewood and beyond.
A screenshot from the final version of RAIH showing the Carter homestead and blacksmith shop.
The above image is from the final version. Although development was delayed the Rosewood: An Interactive History demo is now available! Download at itch.io!
Teşekkürler,
Edward Gonzalez-Tennant, PhD
Director, Rosewood Heritage & VR Project