Annemle kilolardan şikayetçiyiz. Kendimize yeşil çay yapıyoruz. Annem soruyor; "Kızım kaç şeker attın?" Ah annem ya...
Annemin, zayıflar için yorumunu aynen aktarıyorum; "Organlar nasıl sığıyor o dar vücuda?" Ben de bu yüzden kilo vermiyorum canım annecim.
Hadi bebeğimizi uyuturken telsiz hoparlörünün annemin odasında olduğunu bilmiyordun ama yine de bebek uyanır falan diye düşünmeden neden "Seni burda düdüklesem olur mu?" diyorsun be adam, neden?
Yüzüme sürdüğüm kırışıklık karşıtı kremden ona da almayı teklif ediyorum. Yetmiş beş yaşındaki tontonumda cevap hazır; "Yangın bacayı sarmış kızım, dereleri getirsen ne olur?"
Zaman zaman beni çok bunaltan oğluma, tok olduğunu bildiğim halde; "Acıkmışsındır, hadi yemek yemeye gel." diyorum. Koşarak odasına gidiyor ve güzel güzel oyuncaklarıyla oynuyor. Kendi aranıyor, suç bende değil!
Gecenin 3'ünde telefonla arayıp yüreğinizi ağzınıza getirdikten sonra "Oğlum, bir bardak su getirir misin?" diyen kişi; annedir, hastadır, candır...
Oğlumun, içtiği meyve suyunu bir bardaktan diğer bardağa boşaltmasına ses çıkarmama sebebim; içindeki kimyacı hevesini kırmak istemememdendir. Yoksa ne halının kirlenmesine ne de bardağı kırıp kendisine zarar verecek korkusuna yenik düşmüş değilim...
Ailecek 6 yaşındaki yeğenime, ishal olduğunu anlatmaya çalışıyoruz. Hepimizi güldüren şu cümleyi kuruyor; " Anneee, k.çım kusuyor!"
Foklarla ilgili belgesel izliyoruz ve üremeleri gösteriliyor. Anne fok doğum yapar yapmaz, erkek fok kur yapmaya başlıyor. Bunu gören teyzem yorumunu geciktirmiyor; "Biraz sabrette kırkı çıksın bari!"
Annem, anladım torununu çok seviyorsun ama akşam olunca çocuğun patiklerini televizyonun üzerine koyup izlemek nedir yahu?