Deprem, yer kabuğunun çeşitli plakalarının hareketleri ve sürtünmesi tarafından biriken enerjinin serbest bırakılmasından kaynaklanır. Deprem, tektonik bir harekettir ve birçok kez insan tarafından hissedilmez. Bir depremin kalbine hiposantr denir. Yüzey arasında ve 700 km derinliğe kadar bulunabilir.
Büyüklük, bir deprem sırasında açığa çıkan enerjinin bir ölçüsüdür. Yer hareketlerinin enstrümantal ölçümünden hesaplanabilir. Büyüklük hesaplaması ilk olarak 1935’te Charles Richter tarafından geliştirildi, bu yüzden hala “Richter ölçeğinden” bahsedilmektedir. Bir büyüklük ölçeğinde (Richter ölçeği), enerjideki artış doğrusal değil, üsteldir. Yani büyüklük 1 arttığında, salınan enerji yaklaşık 30 kat daha fazladır. Bir depremin büyüklüğü bir sismograf kullanılarak ölçülür.
Bir depremin şiddetinin belirlenmesi, depremin dünya yüzeyinde yarattığı etkilerin sınıflandırılmasına dayanır. MSK ölçeği, bir depremin şiddetini ölçmek için kullanılır. 1’den 10’a kadar değişen derecelerde, bir depremin büyüklüğünü yıkım, toprak morfolojisi üzerindeki etki ve nüfus üzerindeki psikolojik etki açısından ifade eder. Binalar VI yoğunluğundan zarar görür. Belirli bir konumdaki yoğunluk, yalnızca depremin büyüklüğüne değil, aynı zamanda derinliğine, konumdan merkez üssüne olan uzaklığa ve “alan etkilerine” (arazinin doğası) da bağlıdır.