Ve bir gün
İnsanlar ettiğini günün birinde görecek, yaşayacaklar. Kim onlar diyorsanız. Bakınız onlar, şunlar.
Cadde’de yürüyorum. Önümden gidenlerin biri, birine, bir kula sövüyor. Arkamdan gelenler birine, bir kula sövüyor.
Bu kimseler küfürlerinin cezâsını günün birinde görecek ve çekecekler.
Adama bakıyorum. Üstü başı düzgün. İyi de bir mevkii var amma ağzı küfür dolu.
‘Küfretmeyiniz’ diyorum. Yôô olmaz bu kimse küfrü hak etti’ diyor.
Küfretmek, küfrü hak etmek, hiç kimsenin hakkı değil diyorum. O kimse bana ‘senin aklın ermiyor’ diyor.
Kocaman bir kimse elindeki kâğıdı ufalayıp caddeye atıyor ve caddenin kirlenmesine sebep oluyor.
O kimseyi uyarıyor ve diyorum ki, ‘kardeşim ileride çöp kutusu var, ufaladığın bu kâğıdı ‘şu çöp kutusuna atsan, çevreyi kirletmesen, insanların nefretini kazanmasan olmaz mı?’ diyorum.
Adam bana bundan sonra elime geçen her şeyi caddeye, sokağa atacağım, sen çatla dercesine tavır takınıyor.
Ben ısrarla ve mümkün mertebe tatlı sözlerle adamı îkaz etmeye devam ediyorum.
Ben, o insanı uyardıkça o kimse çirkin sözler söylemeye devam ediyor.
O kimseye diyorum ki, şu ufaladığı kâğıdı üstüne attığın cadde senden şikâyetçi olacak, Allah, sana bunu soracak diyorum? Sana ne, ‘ben karşılaşacağım’ diyor. Sonra;
O kimse elbette öyle bir şey olmasını istemem diyor. İstemem diyor da öyle bir şey istediğinin farkında olmadığının farkında değil bu kimse...
Sonuç olarak yol bitiyor, söz bitmiyor amma ayrılık zamânı geliyor. O kimse bir tarafa, ben başka tarafa dönüyoruz.
O kimse cadde ve sokakları kirletmeye, ben de ona etme, yapma demekten şimdilik vaz geçiyorum.
Biraz öte de bir başka kimseye rastlıyorum. Boşalan su şişesini, biraz ötedeki çöp kutusu yerine meydana atıyor.
Bu kez de o kimseyi uyarıyorum. O kimse bana, sen kimsin, bana ne karışıyorsun?’ diyor.
O kimseye ‘ben Kırıkkaleliyim, sen nerelisin’ diyorum, diyorum da hemen herkes bildiğini yapmaktan geri kalmıyor, Kırıkkale’yi kirletmeye devam ediyorlar ve daha da Kırıkkale’yi kirletmeye devam edecekler…