“Benim” diye bildiğin nelerden vazgeçebilirsin?
Neleri ardında bırakıp, hayatına o yokmuş gibi devam edebilirsin?
Bir giysini mi?
Bir bardağını mı?
En sevdiğin kalemini mi?
Sevdiğin insanı mı?
Hangi hissinden vazgeçebilirsin peki?
Sevgiden mi, yoksa sevgi yoksunluğunun sonucu olan nefretten mi?
Hangi yükü usulca atabilirsin omuzlarından, hangi duyguyu sökebilirsin kalbinden?
Senin olmayan ama sahiplendiğin hangi sorumlulukları yok sayabilirsin?
Bırakabilir misin her şeyi bir kenara, hiç yokmuş gibi?
Kabullenebilir misin sıfır olduğunu, kökünün hiçten geldiğini, zihninin asıl gerçek olan hiçe ulaşması gerektiğini?
Kendini her şey zannederken, “hiç olmak” için bugüne kadarki tüm çabandan vazgeçebilir misin?
Anda kalabilmek için, seni bulabilmek için, kendin sandığından vazgeçebilir misin?
Sahi, bugün mata çıktığında nelerden vazgeçebilirsin?
Bugün matının üzerine neyi bırakabilirsin?
Sevgiyle,