(4. Gün) Axpe: Asador Etxebarri
Uyandığımızda Mustafa'nın karnında kelebekler uçuşuyordu. Benimle tanıştığında bile bu kadar heyecanlanmadığına çok eminim. Son 2 yıldır ateşte yemek pişirmekle yakından ilgiliydi ve bu konuda iki duayen vardı. Bir diğerinde de umarım yeriz ama mesafeler çok yakın değil... Ötekiyse Victor Arguinzoniz! Okulun ilk gününe giden çocuk gibi "Lütfen kötü olmasın, lütfen!" diyordu sürekli olarak.
San Sebastian'dan Axpe 73km, bizse erken çıktık yola, dağ yollarından gidelim istedik, o yüzden 2 saat 10 dakika gösterdi bize sevgili navigasyonumuz Özgür. Sanki bir gün öncesine kadar cehennem sıcağında kavrulmuyormuşuz gibi bir sağanak başladı önce, yağmurlar, gökgürültüleri, şimşekler... Bir tek benim giyeceğim elbiseyi etkiledi tabii bu durum. Olabildiğince şık, ama öğle yemeği şıklığında giyindik. Her şey ütülendi, ben topuklularımı ve ceketlerimizi arabaya yerleştirdim.
Aslında yer bulma umudumuz yoktu. Yazdığım e-mailde 6-17 Eylül arası, akşam ya da öğle yemeği ne zaman uygunsanız demiştim. Bundan 6 ay önce... Çok kısa zaman sonra 50 Best Restaurant'ta üst sıralara yükseldi Etxebarri ve bir daha da uzun süre kimsenin yer bulamadığını biliyorum.
Biraz uzatacağım ama ertesi gün gittiğimiz ve yine herkesin övdüğü Elkano'nun bizim için neden böyle bir düşkırıklığı olduğunu anlamak için önemli. Biz Etxebarri'ye giderken zor bir yol katetmiştik, ama aynı zamanda dağlardan tepelerden, kimsenin olmadığı yerlerden geçerek gitmiştik. Bizim için zaten orada yiyeceğimiz yemeğin deneyimi çok önce başlamıştı. Ama otoyolu tercih etseydik bile çıkıştan restorana gitmek başlı başına bir deneyimdi. Koyunların ve ineklerin otladığı dağlardan, muhteşem dağ havasını içinize çekerek, (sanırım Fahri Gediz böyle betimlemişti) tam kaybolduğunuzu ya da yanlış yerde olduğunuzu düşündüğünüz anda karşınıza çıkıyor Etxebarri. Aslında bu yol sizin deneyiminizin bir parçası. O tereyağını ya da peyniri yerken bilinçaltınız sizi geçtiğiniz yollarda gördüğünüz hayvanlara ve her şeyin tazeliğine götürüyor.
Biz üstümüzü değiştirirken yan arabadan değil oraya, herhangi bir restorana giderken öyle giyinmeyeceğiniz iki hanım çıktı. Mustafa dedi ki başka yere gidiyorlardır, sonra baktı yoooo gayet önümüzden ilerliyorlar. Kapıyı açınca etraftaki herkesin gayet rahat giyimli olduğu; loş hatta salaş bir bar karşılıyor sizi. Biz gözlerimizi kocaman açmış salak salak bakıyor olmalıyız ki hemen başgarson yanımıza yaklaştı, adımızı bulup bizi yukarıya çıkardı.
Üst salon neredeyse doluydu, kimse yemeğine başlamamıştı ve çıt çıkmıyordu. Minimalist bir dekorda yalnızca masaları ve resimleri aydınlatan (ne yazık ki led) spotlar dışında ışık yok denecek kadar azdı. Ortada masif ahşaptan bir servis masası dışında sadece masalar vardı ve herkesin rahatça konuşabileceği ve deneyiminden keyif alabileceği kadar birbirinden uzaktı.
Şu arkadaki abi önemli, çünkü hikayemizdeki yeri önemli. Kendisi spor ayakkabı, çorap, şort ve ekose kısa kollu gömleğiyle tüm öğlen gözünün kestiği tüm masalara salça oldu. Çok sevimli bir Yeni Zelanda'lıydı, gurman ya da gurme olduğunu düşünmemiz yemek ve şarapla ilgili garsonlara belirttiği inanılmaz bilgisiydi.
Garson demişken, etrafta bizim anladığımız anlamda garsonlar olduğunu düşünmeyin. Bir kere şef garson hariç kimse ispanyolca dışında dil bilmiyor ki böyle bir restoran için çok zorlayıcı olduğunu düşünüyorum. Garson dediklerimiz siyah giymiş ablalar! Hatta ablalardan çok anneme yakın belki de. Çok garipsedik önce, çünkü çatal bıçağı yalapşap koymaktan, gelen bardaktaki su izlerine; anneannemin evine yemeğe gitmişim izlenimi veren tavırlarından, sorulan her soruya ispanyolca cevap vermelerine böyle bir restoranda beklediğimiz bir şey değildi... Ama az önce söylediğim şey var ya... Deneyim... Onları öyle kabul edince her şey daha kolay oldu; gerçekten köydeki komşuya yemeğe gitmişiz gibi hissettik (iyi bir yemeğe),içtikçe herkes rahatladı, salondaki sesler ve gülüşmeler yükseldi. Kasıntılıklar bitti. Arka masadaki adam gidip diğer masalarla (yalnız genç olanlarla) tanıştı. Kendimizi rahat bırakınca yemek çok ama çok daha keyif verici oldu.
Etrafımızdaki insanlar arasında bir tek biz bütün bir yıl çalışıp da bütün biriktirdiğimiz parayla buraya gelmiş gibi gözüküyorduk. Hemen yan masamızda İsviçreli olduğunu tahmin ettiğimiz yaşlı işadamları ve görece genç karıları, zaten biz her hafta bir Michelin'i ekmeğe banıp yeriz kıvamında, hiç ama hiç etkilenmeden herhangi bir yemekteymişçesine şımarıkça yiyip kalktılar. Tam yanımızdaki dört Uzakdoğulu'dan oluşan aileyse her şeyi yedikten sonra bir bütün balık yediler, garson tatlı servisi için geldiğinde yooooo biz et istiyoruz dediler, bir bütün danadan sonra tatlıya geçtiler.
Ortamda alışmamız biraz süre aldı kısacası. 1.30'da başlayan yemek 4'ü geçiyordu bittiğinde ki bu çok sık rastladığımız bir şey değil. Başta beklediğimiz süre de tabakların arasında geçen süre de tam gerektiği kadardı. Ne az, ne çok!
Şimdi anlatacağım deneyimde tek bir hatamız oldu: o da yemeklerle eşleşen şarap tadımı menüsünü istedik. Ama şaraplar hem çok zayıftı, hem yeterli miktarda tabağı kapsamıyordu, hem de yemekleri desteklemiyordu ne yazık ki.
Menü, o güne özel olarak hazırlanıyor ve basılıyor. Bizim yediğimiz menü, yani 8 Eylül 2016 menüsü şöyleydi:
Bu da şarap menüsü: