İngiltere çalışmıyor. Seçmenlerin işsizlik korkularını besleyen Margaret Thatcher’ın 1979 seçim kampanyasına geri dönmüyorum. Slogan şimdi İngiltere ekonomisinin karşı karşıya olduğu en acil sorunu tanımlıyor.
İşsizlik neredeyse yok denecek kadar azken ülkenin bir iş sorunu olduğu açık değil. 50 yıllık çukur, ancak bu resmi rakamlar hikayenin sadece bir kısmını anlatıyor. İşsizlik tarihsel olarak düşük olabilir, ancak bu istihdamın yüksek olduğu anlamına gelmez. Çalışan veya kendi hesabına çalışan insan sayısı, bugün İngiltere Merkez Bankası’nın koronavirüs vurmadan hemen önce yapılan tahminlerde beklediğinden yaklaşık 900.000 daha az çalışanla birlikte, salgın öncesi seviyeden hala 500.000 daha düşük.
Andrew Bailey bu hafta, fiyat ve ücret artışlarının devam etmesinden ve ayrıca İngiltere Merkez Bankası başkanı olarak enflasyonu geri getirmede yaşadığı zorluklardan küçülen işgücünü sorumlu tuttu. Daha az işçi, işgücü piyasasını sıkılaştırır. Ayrıca şirketleri iflas korkusu olmadan fiyatları yükseltmeye ve kaçınılmaz ve haklı ödeme taleplerini kabul etmeye teşvik eder.
En endişe verici olan, bunun Birleşik Krallık’a özgü bir sorun olmasıdır. ABD, işçileri tekrar işlerine geri döndürmeyi başardığına göre, Birleşik Krallık, herhangi bir G7 ülkesi arasında salgın sonrası istihdamda en kalıcı düşüşe sahip. İstihdam Araştırmaları Enstitüsü müdürü Tony Wilson’ın da belirttiği gibi, İngiltere de pandemiye yüksek istihdam oranıyla giren ülkeler arasında düşük performans gösteriyor.
İki sorunun yanıtlanması gerekiyor. İşsizliğin bu kadar düşük olduğu 2019’dan bu yana çalışan insan sayısı neden düştü? Ve iş gücü neden büyümeyi durdurdu?
İlk soru nispeten basittir. Geçen yıl boyunca yeni bir sorun, Birleşik Krallık’ta artık çok daha fazla insanın, özellikle de kadınların, işsiz ve uzun süredir hasta olmasıydı. Verilere bakıldığında, BoE Para Politikası Komitesi’nin harici bir üyesi olan Michael Sanders, suçladı “salgının yan etkileri, örneğin uzun Covid ve NHS bekleme listelerindeki artış”. Bu yeni ve Birleşik Krallık’a özgü uzun vadeli hastalık sorunu, diğer gelişmiş ekonomi sağlık hizmetleri kadar para verildiği için hem hükümetin pandemi yönetimine hem de NHS performansına karanlık bir gölge düşürüyor.
Diğer yeni sorun kategorisi yaşlı profesyonel erkekler 50 ile 70 yaşları arasında. Tam açıklama için buna ben de dahilim. 1980’lerden bu yana işgücü piyasasında başarılı olan insanlar için hiç kimse çok üzülmemelidir, ancak katılımdaki keskin düşüş, ekonomistlerin, şirketlerin ve hükümetlerin artık diplomalı yaşlı erkeklerin çalışmaya devam edeceğini kabul edemeyeceğini gösteriyor. ne olursa olsun. Başka bir şey yapmayı seçiyorsak, toplumdaki diğer kişiler çok fazla aldırış etmemelidir, ancak daha yaşlı profesyonel erkeklerin daha yüksek ücret alma eğiliminde olduğu ve kamu maliyesine önemli ölçüde net katkı sağladığı gerçeği dışında.
Normalde, işgücünü genişletecek, ancak Britanya’da iş aramayan insanlar hakkında net bir fikre sahip olmak daha zor olurdu. Ancak bu sefer, koronavirüs, Brexit referandumundan önce görülen keskin artışların aksine, AB’den işçilerin serbest dolaşımının sona ermesi ve Avrupa’dan göçün azalmasıyla aynı zamana denk geldi. Bu nedenle AB’den ayrılmak, Birleşik Krallık işgücü piyasasının güvenlik valfini yok etti, onu daha az esnek hale getirdi ve talep yüksek olduğunda yabancı doğumlu çalışanları emebilir hale getirdi. Şimdi vize almaları gerekiyor ve birçoğu başka yerlere gitti.
Yani, işte buradasın. İngiltere çalışmıyor ve bu daha yüksek enflasyona, daha düşük büyümeye ve daha kötü kamu maliyesine neden oluyor. Bazıları yataktan çıkamıyor, bazıları daha fazla rahatsız olmuyor ve bazıları Brexit onları vize almaya zorladığı için burada çalışamıyor. Bunların hiçbiri iyiye işaret değil.
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/finance/britain-isnt-working-that-should-concern-us-all/