Son Mayıs ayındaki belediye ve bölge seçimlerinde olduğu gibi önümüzdeki 23 Temmuz Pazar günü yapılacak genel seçimlerde de hilenin gölgesi yeniden dolaşıyor. Bu vesileyle, son teslim tarihinden bir gün sonra dağıtılmayan posta yoluyla gönderilen milyon oy sonucunda. Hatta son günlerde sonuçlara itiraz etme ihtimali bile havada kaldı.
28-M seçimlerinde ise şikayetler çok daha skandaldı: “Melilla’daki Polis, posta yoluyla 10.000 oy satın alındığı iddiasını soruşturuyor” TS manşetiyle. Tartışma, görünüşe göre oy satışının açık bir sır olduğu Almería’ya da sıçradı. Her iki il arasında 17 tutuklu bulunuyordu. İlkinde, Melilla Koalisyonu’nun lideri Mustafá Aberchán, diğer siyasi temsilciler ve küçük kaçakçılar ile birlikte, mahalle sakinlerine para teklif etmek için kapı kapı, kasabanın en bunalımlı mahallelerini ziyaret etmekten sorumlu ana şüpheliydi. oyları karşılığında.
Ancak İspanya’da bu uygulama istediğimizden daha yaygın hale geldi. “Savcılık, PSOE’yi Huévar’da oy satın almakla suçluyor”, bu gazete sadece dört yıl önce okudu. 2011’de, “siyasetçilerin sözlerini tutmamalarından bıkmış”, 20-N genel seçimlerinde oyunu satmaya karar vermiş, 38 yaşındaki işsiz bir garsonla röportaj yapmıştık. “Onunla yaptıkları şey için, ben fayda görüyorum!”, diye güvence verdi. İnsanların mütevazı bir miktar karşılığında oylarını sundukları reklamları bile internete girebilirsiniz.
Alberto Núñez Feijóo, 2006’da kendisine Galiçya başkanlığını veren kampanya sırasında bu tartışmayı çoktan alevlendirdi. Ardından “göçmen oylamasında seçim sahtekarlığına” başvurdu. Ve böylece neredeyse iki yüzyıl öncesine gidebiliriz, çünkü İspanya’da bir zamanlar bu vicdan pazarlaması aynı Hükümet tarafından istikrar bahanesiyle teşvik edilen bir alışkanlık haline geldi.
ünsüz
Miguel de Unamuno, 19. yüzyılın sonunda bunu şu şekilde kınamıştı: «Bundan yüz yıl sonra ne söylenecek, ne de söylenecek bir şey onu zerre ilgilendirmiyor. Seçimler her şeydir ve her şey onlara tabidir. Sanatı oy avcılığından başka bir şey değildir. Parası varsa ve harcamaktan zarar gelmezse satın alır. Ünlü yazar, 1876’da Cánovas del Castillo tarafından yaratılan siyasi sistemi oluşturan hastalıklarla dolu durgun sulara atıfta bulunarak bunu “sıtma konuşması” olarak adlandırdı.
Restorasyon 1923 yılına kadar sürdü ve gücün resmi olarak seçimlerle elde edildiği bir dönem haline geldi, ancak gerçekte, hem yerel hem de yerel ve yetkililerin kendileri tarafından teşvik edilen ve izin verilen ve teşvik edilen kitlesel oy satın alma nedeniyle bunların sonuçları hiçbir zaman halkın iradesini yansıtmadı. ulusal. İktidarın değişmesi, süpermarkete giden tomar banknotlarla adaylarını dayatan caciques’in iradesine bağlıydı.
TS, Adalet Bakanı olarak atandıktan kısa bir süre sonra Joaquín González de la Peña tarafından yapılan şikayetlerle ilgili 1905 tarihli aşağıdaki haberde yansıtıldığı gibi, neredeyse kuruluşundan itibaren iyi bir hesap verdi: «Bakan, savcılara seslenerek bazılarına dikkat çekti. oy satın alma gibi seçim yarışmalarında sıklıkla işlenen daha ciddi suistimaller […]. Birkaç yıldan beri birkaç ilde yaygınlaşan bu iğrenç ahlaksızlıkla ilgili olarak, tüm adli makamlara ve savcılığa, bunun en büyük ciddiyet ve enerjiyle sürdürülmesinin zorunlu ve yüce gereğini rica ediyorum. Başkanlar ve savcılar, bu suçun kovuşturulmasında ve cezalandırılmasında, hem oyunu satanlara hem de onu satın alanlara karşı kanunun tüm katılığının kullanılması için en etkili gördükleri hükümleri kayıtsızlık ve tereddüt göstermeden kabul edeceklerdir.
münavebe
1874’te Birinci İspanya Cumhuriyeti sona erdiğinde, Alfonso XII figürü etrafında demokratik bir görünüm sergilemeye çalışan, ancak aslında ülkedeki iki ana partinin münavebesine dayanan bütün bir siyasi sistem inşa edildi: liberal ve muhafazakar. Çoğu tarihçinin öne sürdüğü gibi, turnismo’yu sağlamak için kullanılan tüm teknikler ‘pucherazo’ olarak bilinen şeye dayanıyordu. Bu, her iki oluşumun liderleri Cánovas del Castillo ve Práxedes Mateo Sagasta’nın, ülkenin istikrarını sağlama ve önceki dönemin şiddetine geri dönmeme bahanesiyle vardığı anlaşmaydı.
Seçim denetimi, seçilmesi gereken siyasetçilerin listelerini hazırlamakla görevli İçişleri Bakanı aracılığıyla yürütülüyordu. . , İstenen sonuçları sağlamak için gerekli siyasi ve ekonomik. Bu görev için, hükümetlerin iyilik ve çıkarları karşılığında söz konusu baskıyı uygulamaktan sorumlu olan büyük yerel toprak sahipleri olan caciques’e güvenirdi.
Bu yeterli olmazsa ve kararlaştırılan sonucu tehlikeye atarsa, her zamanki gibi doğrudan oy satın almaya ve diğer belediyelerden insanları geçici olarak kendi belediyelerine kaydettirmek veya çoktan ölmüş insanlar adına oy kullanmak gibi diğer gerçeküstü taktiklere başvurdular. Bu, örneğin politikacı ve gazeteci Valentín Almirall tarafından 1886’da yayınlanan “İspanya olduğu gibi” adlı kitabında kınandı:
“Hayali isimler”
«İspanya seçimleri tam bir saçmalık […]. Seçmen listeleri, bir dizi hayali isim arasına bazı gerçek isimler ve hepsinden önemlisi, oylama sırasında sivil giyimli kıdemsiz çalışanlar tarafından temsil edilen ölenlerin isimleri konularak hazırlanır. Bu satırların yazarı, babasının uzun yıllar önce ölmüş olmasına rağmen, bir sokak çöpçüsünün ya da ödünç alınmış bir takım elbise giymiş bir polisin şahsında oy kullanmaya gittiğini birçok kez görmüştür.”
Tarihçi Imanol Villa’ya göre ‘El Correo’da en yaygın uygulama, oy pusulalarına fiyat biçmek ve siyasi fikirlere çok az bağlı olan ve ayrıca hayatta kalmak için paraya ihtiyacı olanların vicdanlarını satın almaktı. Örneğin 1891’de, Balmaseda’nın Biscayne kasabasında José María Martínez de la Rivas ile Víctor Chávarri arasında, oylar için o kadar çok para ödendiği kötü şöhretli bir seçim anlaşmazlığı çıktı ki, anlatılanlara göre, çekincelere son Bilbao bankalarında para birimi.
Aynı yıl, oyların fiyatı bir inşaat işçisinin üç haftalık maaşı olan 50 pesetaya ulaştı. Tüm bu demokratik maskaralık yıllarında bazı adayların seçilmek için gösterdikleri muazzam ilgiyi yansıtan fahiş bir rakam. Bu, 1904’te cumhuriyetçi politikacı Francisco Gascue Murga tarafından da kınandı: “Oylar, ayrıntılı veya toptan olarak domuz veya koç satın alınırken satın alınır.” Ve bu, patronvari uygulamalara izin verecek kadar güçlü müşteri ağlarının olmadığı alanlarda bile uzun bir süre böyleydi.
saldırılar
Bu durumlarda, oyununa fiyat biçen seçmenin kendisiydi, yani oyların siyasi süreçteki önemine değer veriyordu. Villa, “Bu şekilde, topluluğa ‘hizmet etmeye’ olan ilgi, karşılık gelen ve çok ilginç bir şekilde paraya çevrildi” diye ekledi. Ancak bu, TS’nin bildirdiği gibi, bu uygulamalara karşı çıkanların şikayetlerinin, yüzleşmelerinin, hakaretlerinin ve hatta saldırılarının olduğu hiçbir seçim olmadığı anlamına gelmiyor.
Bilbao’da 1903’te Cortes seçimleri sırasında durum böyleydi; diğer pek çok olayın yanı sıra yirmi kişilik bir grup, Katolikler, gelenekçiler ve milliyetçiler tarafından desteklenen adayın bir temsilcisini, Bay Urquijo’yu şaşırttı. oy satın almanın tam ortasında. Bir dakika bile kaybetmeden onu yakaladılar ve bir tavernaya sürüklediler, orada onu acımasızca dövdüler, giysilerini yırttılar ve sonra neredeyse çıplak halde sokakta bıraktılar. Ancak uygulama, Primo de Rivera’nın darbesine ve diktatörlüğünün kurulmasına kadar devam etti.
«Dün Milletvekilleri Kongresi’nde çok fazla hareketlilik vardı. Çeşitli eylemler tartışıldı ve rüşvet, zorlama ve oy satın alma gün ışığına çıktı. Altın, görünüşe göre son seçimlerde nehirlere aktı. Genel oy hakkının pratik yönüne ikna olmak her zaman bir teselli olmuştur ve bu anlamda, neredeyse sefaleti hafifletmek için bayındırlık işleri üstlenirken olduğu kadar, hükümetler sık sık seçimleri düşünmemelidir”, diye uyardı bu gazete biraz alaylı bir şekilde. tr Ekim 1905.