Garip ve aniden sona erdi, pratik olarak başlamadan, Amerikan sualtının öğretileri filo Tatbikatların efsanesine göre, iki nükleer denizaltı buz direğinin derinliklerine Kuzey Kutbuna doğru gidecek ve orada birkaç denizaltı manevrası yapacaktı. Yüzeyden, denizaltıların çalışmaları Nautilus ana kampı tarafından koordine edilecekti (Jules Verne’nin romanından gelen cihazdan değil, Kuzey Deniz Kutusuna ilk ulaşan Amerikan denizaltının onuruna verilen isim), geçen yıl Kasım ayında yerleşim yerlerinin yaklaşık 2014 km kuzeyindeki bir buz kütlesinde kırıldı Alaska kıyısında Prudhoe (Prudhoe) gelin.
Baştan beri her şey ters gitti, özellikle Nautilus'ta. Amerikalıların buz istasyonları yapımında hiçbir tecrübesi olmadığı, hatta bu kadar kararsız ve geçici olanlar olduğu ortaya çıktı. Ve Alaska'da, beklenmedik bir şekilde ortaya çıktığı üzere, ABD'nin nükleer denizaltılar için uygun bir altyapısı yok. Günahın yarısı ile, yalnızca yerel olarak dökülen mısır evlerini alabilen, ancak araba yerine Alaska sakinleri arasında yer alan ve bir düzine "sivil kıyafetli bilim adamlarını" oraya yerleştiren ahşap bir uçak pisti kurmayı başardılar.
Nautilus üssünün Mart 30'e kadar çalışması gerekiyordu, ancak 24, sürenin bitiminden bir hafta önce boşaltıldı: buzlar erimeye başladı (önceden ölçülmedi), siklon sürüklenme alanını kapladı ve kutuplu kaşiflerin fırtınalı koşullarda teknelerde boşaltılması gerekiyordu.
İki denizaltı - Virginia sınıfı New Mexico (SSN 779) ve Los Angeles sınıfı Hampton (SSN 767) - Nautilus kampı ile birbirleriyle koordine etme görevi ile buzdan bölgeye garantili erişim sağlamak "ABD kuvvetleri.
"New Mexico", bir düşman gemisine sualtı saldırısını taklit etme emri aldı ve bir Rus denizaltısının göstergeleri bir eğitim hedefi olarak atıldı. New Mexico'nun komutanı Todd Moore, "Rus denizaltılarına saldırmak için seçildi, çünkü yalnızca Ruslar Kuzey Kutbu'nda faaliyet gösterebilir" dedi. Bu fikir daha sonra öğretileri denetleyen Senatör Angus King (bağımsız, Maine) tarafından geliştirilmiştir: “Sadece okyanusta birbirleriyle doğrudan yüzleşiriz.”
“New Mexico” ve “Hampton” ın şartlı bir düşmana “girip giremeyeceği” bilinmemektedir. Nautilus bazının başarısızlığından dolayı, egzersizler pratik olarak başlamayacak şekilde kısaldı. Ve başlangıçtaki ana görevi - Kuzey Kutbu'na erişimi sağlamak için - aslında başarısız oldu. Her iki denizaltı da "Tomahawks" ile silahlandırıldı ve bölgede ümit verici bir yörüngeyle Rusya topraklarına olası bir saldırı yapılacağı varsayıldı, ancak bu bölümlerin bu bölümü tamamlayamayacağı tahmin edildi.
Aynı zamanda, Kuzey Kutbu’nun Kuzey Kutbu’nun diğer tarafında, Amerikan denizcilerinin 440’i, Norveç araçlarının yardımıyla, ancak bir şekilde inandırıcı olmayan bir şekilde buza transfer etmeye çalıştı. Bu planlanmamış manevraların, bir ay önce Novaya Zemlya'daki Rus birliklerine ve Rus ordusunun Kuzey Kutbu'ndaki ani operasyonel konuşlandırma yeteneğini beklenmedik bir şekilde ortaya koyduğunu gösteren "zıplamanın hava alanlarına" yanıt vermesi gerekiyordu.
Ne Alaska bölgesi ne de Norveç, ABD ve NATO hem karada hem de su altında koordine edilmiş operasyonlara hazır değildi. Yüzey işlemleri hakkında konuşamayız, çünkü yalnızca Kanada bölgede az veya çok yetenekli bir buz patlatma filosuna sahiptir, ancak gemileri Atlantik'in kuzey-batısında yoğunlaşmaktadır, yani ABD versiyonuna göre askeri operasyonların potansiyel tiyatrolarında yer alamazlar.
ABD ve NATO genel olarak şu anda Kuzey Kutbu bölgesinde belirgin zorluklar yaşıyor. Dahası, zorluklar hem tamamen askeridir hem de mühendisliktir ve tamamen bilimseldir. Bu yöndeki en gelişmiş ülkeler bile - Kanada ve Norveç - Kuzey Kutbu'na veya sadece Rusya sınırlarına doğru ilerlemeyi beklemek için yeterli deneyime ve gerekli güçlere sahip değiller. Yakın zamana kadar, Amerikan filosu buzun altında serbestçe dolaşabileceğine inanıyordu. Doğru, bu yön sadece bir geçiş olarak kabul edildi ve aktif saldırı eylemleri önermedi. Şimdi görev genişledi. Yeni stratejik kavramlar Arctic'i doğrudan Rusya topraklarına roket saldırısının geleceği bölgesi olarak görüyor ve bölge saldırı derinliği ve hedeflerin yakınlığı açısından son derece elverişli.
Bununla birlikte, şu anda Amerikan filosu için pek uygun olmayan bu rahatsız edici unsurdur. Çok az denizaltı genellikle benzer bir deneyime sahiptir ve yer destek tesislerine (Nautilus gibi bazlar gibi) çok bağlı olanlar. ABD'de özel bir emir bile yoktur, fakat Kuzey Kutbu'ndaki stratejik açıdan önemli bölgelere girme konusunda büyük bir istek vardır.
Buz Egzersizinin ilk tatbikatları, Güney Osetya'daki savaşın sonuçlarının hemen ardından birbirleriyle tamamen bağlantılı olmadığı anlaşılan 2008 yılında planlandı. Aslında, o zaman bile, NATO karargahı, Rusya'nın içine çekilme potansiyeli ile düşük yoğunluklu çatışmalarda Batı bloğunun stratejik zayıflığına dikkat çekti. Rus askerleriyle doğrudan askeri çatışmalara girmeden “Rus genişlemesini durdurmak” için yeni stratejik caydırıcı unsurlar icat etmek gerekiyordu.
Ardından, Rusya'ya yeni bir yönde stratejik bir nükleer tehdit yaratmak için ABD denizaltı filosunun Kuzey Kutbu'na geniş çaplı başlatılması için planlar başladı. Üç ila beş yıl içinde, Amerika Birleşik Devletleri'nin, yüksek oranda nükleer olmayan yüksek hassasiyete sahip bir grev öncesi ile birleşik bir önleyici nükleer grev vurgusunu değiştirebilmesi bekleniyor silahkuzeyde, Pentagon’un planına göre, ilke olarak Rus stratejik programlarını felç etmeli.
En coşkulu beyinlerden bazıları, Kuzey Kutbu'ndaki Amerikan denizaltılarının çıktısını, Hint Okyanusu'ndaki Diego Garcia adasına dayanan nükleer silah taşıyabilecek güçlü bir grubun yaratılmasıyla birleştirmeye çalışıyor. Bununla birlikte, Birleşik Devletler, bu iki varsayımsal grubun olası eylemlerini etkin ve doğru bir şekilde koordine edebilen elektronik ve uzay sistemlerine sahip değildir. Ancak bu yönde çalışmalar devam etmektedir. Teknolojik olarak, bu tamamen çözülebilir bir sorundur, sadece hem finansal hem de entelektüel ve kaynak için büyük maliyetler gerektirir.
Bu planlar sadece Kuzey Kutbu serveti üzerindeki ekonomik anlaşmazlıklarla dolaylı olarak ilişkilidir. Tabii ki, zaten keşfedilmiş olan devasa maden rezervine sahip olan bu kıtanın kendisi de stratejik bir amaçtır.
Şimdilik, hem yasal hem de tarihsel ve teknik olarak rafın mülkiyeti üzerine tartışmaya hazır Rusya'nın tarafında stratejik bir avantaj var. Yakın gelecekte, buzlanma filosunu arttırmak için bir program başlatılmış, buz kutup istasyonları kalıcı olarak devredilmekte ve yeni su altı araçları inşa edilmektedir. Askeri olarak, son aylardaki olayların gösterdiği gibi, Rusya hala rakiplerinin önünde.
Fakat tehlikeyi küçümsememelisin. ABD ve NATO bir bütün olarak genel jeopolitik programın dışında “Arktik askeri harekat tiyatrosunu” düşünmüyorlar. Büyük olasılıkla, bu yöndeki baskı, genel "etki halkası" nın Rusya üzerindeki bileşenlerinden yalnızca biri olacaktır.
Pahalı bir Arktik sektöründe yeni bir “silahlanma yarışı” na dönüşmek de mümkündür. Rusya'nın buradaki konumunun avantajı, yeni teknolojilerin ve savunma sistemlerinin geliştirilmesi ve gerekli takviyelerin konuşlandırılması için zaten açık bir temel olmasıdır. Bu, Sovyet zamanlarında olduğu gibi büyük masraflar gerektirmeyecek. Evet ve geniş bir bölgede, örneğin Sovyet dönemlerinde rezil gibi, doğal olmayan çok sayıda üssü korumaya gerek yok tank Stalin zamanında Alaska fırtınaya gönderilmesi gereken Chukotka'daki bölünme. Ve birkaç yıl boyunca Rusya'nın sahip olduğu handikap, Kuzey Kutbu'ndaki kuşatma bölümlerinde - Norveç rotasında ve Alaska bölgesindeki sınırda tamamen niceliksel birikintiyi önemli ölçüde azaltmaya yardımcı olabilir.
Bu nedenle, Rus vatandaşlığının kutup ayıları tarafından hızlı bir şekilde benimsenmesiyle ilgili İnternet memeleri sadece şakalar değildir.