Bir de satıcısı varmış, neler duyacağız?.. diyorsunuz.
Japonya'da savaş öncesinde, gezgin satıcılar ülkenin dört bir yanında dolaşıp bir şeyler satmaya çalışırlarken, özellikle yanık ve kesikleri iyileştirdiği sanılan iksiri elde etmek için geleneksel bir yöntem kullanırlardı. Dört tane ön, altı tane de arka ayağı olan bir kurbağa, dört tarafı aynayla kaplı bir kutuya konurdu. Değişik açılardan görüntüsünü izleyen kurbağa, hayretler içinde kalarak yağlı bir sıvı salgılardı. Bu sıvı toplanır, 3,721 gün bir söğüt dalıyla karıştırılarak yavaş yavaş kaynatılırdı. Sonuç, bu harika iksirdi.
Japon sinema yönetmeni Kurosawa kendini bu kurbağaya benzetiyor. ( Kendi hakkında yazmak iyisiyle kötüsüyle kurbağanın aynaya bakıp salgıladığı yağ gibi yağ salgılayacağını düşünüyor. Yani kendi hakkında yazmanın kolay olmadığını belirtmeye çalışıyor.) Eser, Kurosawa'nın otobiyografisi.
Yönetmen olana kadar hayat hikayesi sanki bir romandan alınmış gibi akıcı ve gayet güzeldi. Aslında genel itibariyle kalemini beğendim Akira'nın. Sinemanın ucundan köşesinden tutmak isteyenlere (montajcıdan kameramana kadar ilham verecek cümleleri var..)
1950 yapımı Raşomon'la Amerika'da ve Avrupa'da Japon sinemasını duyurmuş. Pek çok senariste yönetmene ilham da olmuştur. Örnek vereyim: Yedi Samuray filmiyle Yılmaz Güney'in oynadığı "10 Korkusuz Adam" filmine esin kaynağı olmuş.
Daha nicesini Google'a yazıp bulabilirsiniz :)
Roman tadındaki bu otobiyografiyi zevkle okuyacağınızı düşünüyorum..