Bugün, geleneksel Şükran Günü yemeği herhangi bir sayıda yemeği içerir: hindi, dolma, patates püresi, tatlı tatlı patates, kızılcık sosu ve balkabağı turtası. Ancak, yalnızca tarihçilerin sözde ilk Şükran Günü'nde servis edildiğinden emin olduğu yiyeceklerden oluşan, tarihsel olarak doğru bir ziyafet yaratılacak olsaydı, daha ince toplamalar olurdu. Yaban kuşları oradaydı. Mısır, ekmek ya da yulaf lapası için tahıl biçimindeydi. Kathleen Wall, geyik etinin orada olduğunu söylüyor. Bunlar mutlaktır.
İki ana kaynak - yemeğe atıfta bulunan hayatta kalan tek belge - bu zımbaların, Hacılar ve Wampanoag tarafından 1621'de Plymouth Kolonisi'nde paylaşılan hasat kutlamasının bir parçası olduğunu doğruluyor. Katılan bir İngiliz lider olan Edward Winslow, evinde bir arkadaşına şunları yazdı:
Mahsulümüz toplandıktan sonra valimiz, emeklerimizin meyvelerini topladıktan sonra özel bir şekilde birlikte sevinelim diye dört adamını kümes hayvanına gönderdi. Bir günde dördü kadar kümes hayvanı öldürdüler, biraz da yardımla, şirkete neredeyse bir hafta hizmet ettiler. O sırada, diğer eğlencelerin yanı sıra, silahlarımızı kullandık, Kızılderililerin çoğu aramıza geldi ve geri kalanlar arasında en büyük kralları Massasoit, üç gün boyunca ağırladığımız ve ziyafet verdiğimiz doksan adamla birlikte dışarı çıktılar ve öldürdüler. çiftliğe getirip valimize, kaptana ve diğerlerine hediye ettikleri beş geyik.
Winslow'un bahsettiği vali William Bradford da 1621 sonbaharını anlatarak şunları ekledi: Ve su kuşlarının yanı sıra geyik etinin yanı sıra pek çok yaban hindisi avladıkları büyük bir hindi stoku vardı. Ayrıca, haftada yaklaşık bir gagaları vardı. bir kişiye, ya da şimdi hasattan bu yana, bu oranda Hint mısırı.
Ancak sömürgecilerin ve Wampanoag'ın 17. yüzyıl ziyafetinde başka ne yemiş olabileceğini belirlemek biraz araştırma gerektiriyor. Plymouth, Massachusetts'te yaşayan bir tarih müzesi olan Plimoth Plantation'da yemek yolları uzmanı olan Wall, eğitimli tahminler yapmak için, o döneme ait yemek kitaplarını ve bahçelerin açıklamalarını, kolonistlerin ne yetiştirdiği konusunda ona ipucu verebilecek polen örnekleri gibi arkeolojik kalıntıları inceliyor. .
Tartışmamız kuşla başlıyor. Wall, Türkiye'nin bugün olduğu gibi yemeğin merkezinde olmadığını açıklıyor. Sömürgeciler ve Amerikan Kızılderililerinin yabani hindi pişirmiş olmaları mümkün olsa da, yaban kuşlarının kaz veya ördeğin seçildiğinden şüpheleniyor. Araştırmasında, kuğu ve yolcu güvercinlerinin de bulunabileceğini buldu. Wall, “Yolcu güvercinler - artık bir asırdan fazla bir süredir vahşi doğada soyu tükenmiş - 1620'lerde o kadar kalındı ki, onları görmeden çeyrek saat önce onları duyabileceğinizi söylediler, diyor Wall. Bir adamın uçuşta kuşlara ateş edip 200 tane düşürebileceğini söylüyorlar.
Küçük kuşlar genellikle tükürülerek kavrulurken, daha büyük kuşlar kaynatılırdı. Ayrıca bazı kuşların - bunu gördüğünüz birçok tarifte - önce kaynatıldığını, sonra onları bitirmek için kavrulduğunu düşünüyorum. Ya da şeyler önce kavrulur ve sonra kaynatılır, diyor Wall. Erken kavurma onlara daha güzel bir tat verir, bir nevi dışını karamelize eder ve et suyunu daha koyu hale getirir.
Muhtemelen ekmekle olmasa da kuşların doldurulmuş olması mümkündür. (Buğdaydan değil mısırdan yapılan ekmek muhtemelen yemeğin bir parçasıydı, ancak tam olarak nasıl yapıldığı bilinmiyor.) Hacılar bunun yerine kuşları soğan ve ot parçalarıyla doldurdu. Wall, 17. yüzyılda sadece kabuklu kestane olan harika bir kaz doldurma olduğunu söylüyor. Şu an bunu düşünüyorum ve kulağa çok hoş geliyor. İlk Şükran Günü üç günlük bir kutlama olduğu için, bir gün kavrulmuş kuşların, kalanların hepsini bir tencereye atıp, ertesi gün et suyu yapmak için kaynatıldığından şüphem yok. Bu et suyu, bir potage yapmak için tahılla kalınlaştırıldı.
Yaban kuşları ve geyiğe ek olarak, sömürgeciler ve Wampanoag muhtemelen ıstakoz, istiridye ve midye gibi yılan balıkları ve kabuklu deniz ürünleri yediler. Wall, kabuklu deniz hayvanlarını kuruttuklarını ve başka tür balıkları içtiklerini söylüyor.
Aşçıya göre, Wampanoag, çoğu doğu orman insanı gibi, çeşitli ve son derece iyi bir diyete sahipti. Orman kestane, ceviz ve kayın fıstığı sağladı. Çakmaktaşı mısır (çok renkli Hint mısırı) yetiştirdiler ve bu onların elyafıydı. Wall, küçük ve yeşil olduklarından olgunlaşana kadar kullandıkları fasulyeleri yetiştirdiklerini söylüyor. Ayrıca farklı türde balkabağı veya kabakları da vardı.
Okulda bize öğretildiği gibi, Kızılderililer sömürgecilere yerel mahsullerin nasıl ekileceğini gösterdi. Wall, İngiliz sömürgecilerin Mart 1620 ve 1621'de bahçe diktiğini söylüyor. O bahçelerde tam olarak ne olduğunu bilmiyoruz. Ancak daha sonraki kaynaklarda şalgam, havuç, soğan, sarımsak ve balkabağının yetiştirdikleri türlerden bahsederler.
Tabii ki, bir dereceye kadar, 1621 kutlamasında yiyeceklerin yayılmasını yeniden tasavvur etme alıştırması, bir eleme süreci haline geliyor. Şu anda İngiltere'de bir İngiliz kutlamasının ne olduğuna bakın. Masadaki şeyler neler? İlk yemekte bolca börek, ikinci yemekte ise etli ve balıklı börek görüyorsunuz. Wall, turtanın içinde hindi pişirmenin çok da alışılmadık bir şey olmadığını söylüyor. Ama sanki, hayır, hamur işi orada değil. Kolonistlerin turta ve turtalar için kabuk yapmak için tereyağı ve buğday unu yoktu. (Doğru: Balkabağı turtası yok!) Bu, bir İngiliz gözü için tablodaki boşluktur. Peki yerine ne koyuyorlar? Bence et, et ve daha çok et, diyor Wall.
Patatessiz et, yani. Güney Amerika menşeli beyaz patatesler ve Karayipler'den gelen tatlı patatesler henüz Kuzey Amerika'ya sızmamıştı. Ayrıca, kızılcık sosu olmazdı. Bir İngiliz'in kızılcık ve şekeri birlikte yemek için bir sos haline getirmesi hakkında yazması 50 yıl daha alacaktı. . . .Et. Wall diyor ki: Bira olsaydı, üç gün boyunca 150 kişi için sadece birkaç galon vardı. O İngilizleri yıkamak için düşündü ve Wampanoag su içti.
Bütün bunlar, doğal olarak, bir takip sorusunu akla getiriyor. Peki Şükran Günü menüsü bugünkü haline nasıl geldi?
Wall, bildiğimiz Şükran Günü tatilinin 19. yüzyılın ortalarında kök saldığını açıklıyor. Şu anda, Edward Winslow'un Mourt's Relation adlı bir broşürde basılan mektubu ve Vali Bradford'un Plimoth Plantation Of , yeniden keşfedildi ve yayınlandı. Boston din adamı Alexander Young, Winslow'un mektubunu kendi evinde yazdırdı. Hacı Babaların Günlükleri ve yeniden dirilen mektubun dipnotlarında, keyfi bir şekilde ziyafeti ilk Şükran Günü ilan etti. (Wall ve Plimoth Plantation'daki diğerleri buna 1621'deki hasat kutlaması demeyi tercih ediyor.) Sömürge zamanlarına nostalji vardı ve 1850'lerde çoğu eyalet ve bölge Şükran Günü'nü kutluyordu.
Popüler kadın dergisinin editörü Sarah Josepha Hale Godey'nin Hanımının Kitabı , , bir haneyi yönetmek için gerçek bir trend belirleyici, Şükran Günü'nün yıllık bir etkinlik olarak kurulmasında önde gelen bir sesti. 1827'den başlayarak, Hale, sonuncusu Abraham Lincoln olan 13 başkana dilekçe verdi. Fikrini, İç Savaşın ortasında ülkeyi birleştirmenin bir yolu olarak Başkan Lincoln'e sundu ve 1863'te Şükran Günü'nü ulusal bir tatil yaptı.
Hale, kampanyası boyunca Şükran Günü tarifleri ve menülerini Godey'nin Hanımının Kitabı . Ayrıca bir düzineye yakın yemek kitabı yayınladı. Wall, “Bunu yapmak istemeleri gereken bir şey olduğu fikrini birçok kadının kafasına gerçekten yerleştiriyor” diyor. Sonunda ulusal bir Şükran Günü olduğunda, buna hazır olan ve onlara söylediği için ne yapacağını bilen bir sürü kadın var. Aklımıza gelen pek çok yiyecek - adaçayı soslu hindi kızartması, kremalı soğan, şalgam püresi, hatta o zamanlar biraz egzotik olan patates püresi yemekleri - orada.