Anaplazi, belirli bir doku tipi olarak tanımlayan benzersiz özellikleri kaybeden hücreleri tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Kelimenin tam anlamıyla Yunan köklerinden gelen kelime, normal hücrelerin her bir bölünme ile daha az değil, daha uzmanlaşmış hale gelmesi anlamında “geriye doğru” anl24amına gelir. Anaplazya, bir hücrenin, çoğu zaman çarpıtılmış olan, daha kök hücre benzeri bir duruma “geri döndüğü” gibi açıklanabilir. Sıklıkla kanser hücrelerinde görülen hücre, onu çevreleyen dokunun bir parçası değildir. Hücre mitoza girdikçe, anaplaziyi de gösteren hücreler üretir. Bu şekilde, malign bir tümör doğar.
Normal hücrelerde, bir komşuya ulaşıldığında büyüme durur. Normal hücreler, dokular için uygun şekil sağlamak için birbirleriyle iletişim kurarlar. Bu iletişim olmadan, anaplaziyi gösteren bir tümördeki her hücre normal bir hücreden çok daha büyük olacak ve etrafındaki hücrelere sadece çok gevşek bir şekilde bağlanacaktır. Çevresindeki hücrelere bağ kurma yeteneği olmadan, malign tümörler metastaz yapabilirya da kan akışından vücudun diğer bölgelerine git ve git. Yeni kolonileşmiş tümörler hızlı bir şekilde büyümeye başlayacağından, bu son derece tehlikeli bir durum haline gelebilir. Eğer tümörün yeni evi vücudunuzda yaşamak için önemli olan bir yer ise, beyninizin içinde olduğu gibi, hızlıca sizi öldürebilir. Bu farklılaşma ya da anaplazi eksikliği genellikle bir tümörün kötü huylu veya iyi huylu olup olmadığını belirler.
Artmış mitoz sergileyen ancak yine de doğru doku türüne ayrılan tümörler genellikle iyi huyludur. Hücrelerin, etraflarındaki diğer hücrelere hala güçlü bir şekilde bağlı olmaları durumunda, metastaz yapmak çok daha zordur. İyi huylu bir tümör durumunda, hücreler çok hızlı çoğalırlar ve bir kütlenin oluşmasına neden olurlar. Sıklıkla, bunlar herhangi bir yayılma riski olmadan ameliyatla çıkarılabilir. Anaplazili kötü huylu tümörler, çoğu kez, vücudun diğer bölgelerine metastaz yapmış küçük tümörleri öldürmek için ameliyat sonrası radyasyon ve kemoterapi ile tedavi edilir.
Anaplaziyi gösteren hücreler veya hücre grupları genellikle benzer semptomlara sahip olacaktır. Çevresindeki hücrelerden çok daha büyüktürler ve eşit olmayan, genellikle meraklı biçimlerde bölünmeye başlarlar. Mitoz sırasında hücre içeriklerinin eşit bir bölünmesi yerine, garip olaylar, hücrelerin boyut ve şekillerinin eşit olmamasına neden olur. Çekirdek , normal bir hücreye kıyasla , sitoplazmanın büyüklüğüne orantılı olarak daha büyük olma eğilimindedir . Anaplazili bazı hücreler çoklu çekirdeklere sahip olacaktır. Çekirdek içinde, sınırlanmış DNA ya da kromatin, bir seyir görünümünü alır. Anaplazili hücreler de fonksiyonlarını yitirir ve onları ‘kök hücre’ gibi yapar. Örneğin, bir mukus salgılanan hücre artık mukus salgılayacak ve sadece mitozdan geçecek.