Tarihi soğuk silahlarla ilgili herhangi bir hikaye, ortaçağ Japon kılıçlarıyla ilgili bir hikaye olmadan eksik kalacaktır. Bu eşsiz silah ustaca - usta samuray savaşçıları - ustalarına hizmet etti. Son yıllarda katana kılıcı, yeniden doğuyormuş gibi, ona olan ilgisi çok büyük. Japon kılıcı çoktan popüler bir kültür unsuru haline geldi, katana Hollywood yönetmenleri, anime ve bilgisayar oyunları yaratıcıları tarafından "sevildi".
Önceki sahiplerinin ruhlarının kılıçta yaşadığına inanılıyordu ve samuray sadece bıçağın koruyucusu ve onu gelecek nesillere aktarmak zorunda. Samurayın iradesinde mutlaka kılıçlarının oğulları arasında dağıldığı bir nokta vardı. İyi bir kılıcın değersiz ya da beceriksiz bir sahibi olsaydı, bu durumda şöyle söylenirdi: "Kılıç ağlıyor."
Bu silahların tarihi, üretimlerinin sırları ve ortaçağ Japon savaşçılarının kullandığı eskrim ekipmanları günümüzde daha az ilgi çekmiyor. Ancak, hikayemize dönmeden önce, bir samuray kılıcının tanımı ve sınıflandırılması hakkında birkaç söz söylenmelidir.
Katana, bıçağın uzunluğu 61 ila 73 cm arasında olan ve bıçağın hafif bir kıvrılması ve tek taraflı bileme ile uzun bir Japon kılıcıdır. Başka Japon kılıç türleri de vardır, bunlar büyüklük ve amaçlarına göre ayırt edilirler. Modern Japoncada "katana" kelimesi herhangi bir kılıç anlamına gelir. Avrupa’nın soğuk kolları sınıflandırması hakkında konuşursak, katana hiç bir kılıç değildir, tek taraflı bileme ve kavisli bir bıçakla tipik bir kılıçtır. Japon kılıcının şekli kılıca çok benzer. Ancak, Yükselen Güneş Ülkesi geleneğinde, kılıç, bıçağı olan her tür (iyi ya da hemen hemen her türlü) soğuk silahtır. Avrupa ortaçağ buzuluna benzeyen naginatalar, iki metrelik kulp ve sonunda bıçakla, Japonya'da hala bir kılıç olarak adlandırılıyor.
Tarihçiler, Japon kılıcını öğrenmek için, Avrupalı ya da Orta Doğu'daki tarihi keskin silahlardan daha kolaydır. Ve bunun birkaç nedeni var:
- Japon kılıcı nispeten yakın geçmişte kullanıldı. Katana (bu silahın özel bir silahı vardı), II. Dünya Savaşı sırasında kitlesel olarak kullanıldı;
- Avrupa’nın aksine, çok sayıda eski Japon kılıcı günümüze kaldı. Yaşı birkaç yüzyıl olan silahlar genellikle mükemmel durumdalar;
- Geleneksel ortaçağ teknolojilerine göre kılıç üretimi Japonya'da ve bugün devam ediyor. Bugün, yaklaşık 300 demirci bu silahların yapımına katılıyor, hepsinin özel devlet lisansları var;
- Japonlar kılıç dövüşünün temel tekniklerini dikkatlice korudu.
Tarihçesi
Demir Çağı Japonya'da nispeten geç oldu, ancak 7. yüzyılda, Japon demirciler çok katmanlı çelikten silah yapma teknolojisinde ustalaşmıştı. Bu noktaya kadar, ülkeye Çin ve Kore'den demir kılıçlar getirildi. En eski Japon kılıçları çoğunlukla düzdü ve iki ucu keskinleşiyordu.
Heian Dönemi (IX-XII. Yüzyıl). Bu dönemde, Japon kılıcı geleneksel virajını alır. O zamanlar, merkezi hükümet zayıfladı ve ülke bir dizi sonsuz internecine savaşına girdi ve uzun bir süre kendi kendine tecrit süresine girdi. Samuray kastı oluşmaya başladı - profesyonel savaşçılar. Aynı zamanda, Japon demirci-demirci ustalarının yeteneği de önemli ölçüde arttı.
Dövüşlerin çoğu binicilik sisteminde gerçekleşti, bu yüzden uzun bir kılıç yavaş yavaş düz bir kılıç yerine geçti. Başlangıçta, sapın yanında bir bükülme vardı, daha sonra sapın sonundan 1 / 3'lük bir alanı kaydırdı. Heian döneminde Japon kılıcının görünümünün nihayet oluştuğu ve üretim teknolojisinin işlendiği görüldü.
Kamakura dönemi (XII-XIV yüzyıl). Bu dönemde meydana gelen zırhtaki iyileşme kılıç şeklindeki değişikliklere neden oldu. Silahın grev gücünü arttırmayı hedefliyorlardı. Tepesi daha büyük oldu, bıçak kütlesi arttı. Bir eliyle böyle bir kılıçla eskrim daha zorlaştı, bu yüzden daha çok ayak kavgalarında kullanıldılar. Bu tarihsel dönem, geleneksel Japon kılıcı için "altın çağ" olarak kabul edilir ve daha sonra birçok bıçak imalat tekniği kaybedilir. Bugün, demirciler onları geri almaya çalışıyor.
Muromachi dönemi (XIV-XVI. Yüzyıl). Bu tarihsel dönemde çok uzun kılıçlar ortaya çıkmaya başlar, bazılarının boyutları iki metreyi aştı. Bu tür devler kuraldan ziyade istisnadır, ancak genel eğilim yüzündeydi. Uzun süren sürekli savaşlar, çoğu zaman kalite pahasına, çok sayıda bıçak gerektiriyordu. Ayrıca, nüfusun genel yoksullaşması, çok az insanın gerçekten yüksek kaliteli ve pahalı bir kılıcı karşılayabileceği gerçeğine yol açtı. Şu anda, Tatar fırınları yayılıyor ve bu da üretilen toplam çelik miktarını artırıyor. Dövüşlerin taktikleri değişiyor, şimdi ilk dövüşü gerçekleştirirken dövüşçünün rakibinin önüne geçmesi önemlidir, bu yüzden katana kılıçları gittikçe daha popüler hale geliyor. Bu sürenin sonunda, ilk ateşli silah, savaşların taktiklerini değiştiren Japonya'da belirir.
Momoyama dönemi (XVI. Yüzyıl). Bu dönemde, Japon kılıcı kısalır, daha sonra klasik olan bir çift dysho devreye girer: katana uzun kılıcı ve kısa wakizashi kılıcı.
Yukarıdaki tüm dönemler, eski kılıçların yaşı denir. XVII yüzyılın başında, yeni kılıçların çağı (Şinto) başlar. Japonya'da şu anda, çok yıllık sivil çekişme sona eriyor ve barış hüküm sürdü. Bu nedenle kılıç, savaş değerini biraz kaybediyor. Japon kılıcı kostümün bir öğesi, bir statü sembolü haline geliyor. Silahlar zengin bir şekilde süslenmeye başlıyor, görünümüne çok daha fazla dikkat ediliyor. Bununla birlikte, bu mücadele özelliklerini azaltır.
1868'den sonra modern kılıçlar dönemi başlar. Bu yıldan sonra oluşturulan silahlara gendai denir. 1876'da kılıç taşımak yasaklandı. Bu karar samuray savaşçı kastına ciddi bir darbe verdi. Bıçak üretimi yapan çok sayıda demirci işi bıraktı, işlerini kaybetmeye zorlandı. Sadece geçen yüzyılın başında geleneksel değerlere dönme kampanyası başlıyor.
Bir samurayın en büyük kısmı elinde kılıç olan bir savaşta ölmekti. 1943'te uçak, Japon Amiral Yoroku Yamamoto (Pearl Harbor'a saldırıya öncülük eden) ile vuruldu. Amiral’in kömürleşmiş gövdesi uçağın enkazı altından çıkarıldığında, ölümüyle tanıştığı ölü bir adamın elinde bir katana buldular.
Aynı zamanda silahlı kuvvetler için kılıçlar endüstriyel olarak üretilmeye başlandı. Savaşan bir samuray kılıcı gibi görünseler de, bu silahların daha önceki dönemlerde yapılan geleneksel bıçaklarla hiçbir ilgisi yoktu.
Japonların II. Dünya Savaşı'ndaki son yenilgisinden sonra, kazananlar tüm geleneksel Japon kılıçlarını imha etme emri çıkardılar, ancak tarihçilerin müdahalesi sayesinde kısa sürede iptal edildi. Kılıçların üretimi geleneksel teknolojilere göre 1954 yılında yeniden başlamıştır. Sanatsal Japon Kılıçlarının Korunması Derneği adlı özel bir örgüt oluşturuldu; asıl görevi, katananın Japon milletinin kültürel mirasının bir parçası olarak geleneğini korumaktı. Şu anda, Japon kılıçlarının tarihi ve kültürel değerini değerlendirmek için çok aşamalı bir sistem var.
Japon Kılıcı Sınıflandırması
Japonya'da ünlü katana dışında başka hangi kılıçlar var (veya geçmişte kaldı). Kılıçların sınıflandırılması oldukça karmaşıktır, Yükselen Güneş Ülkesinde bilimsel disiplinlere aittir. Aşağıda anlatılacak olan, konuyla ilgili genel bir fikir veren kısa bir gözden geçirmedir. Şu anda, aşağıdaki Japon kılıçları vardır:
- Katana. Japon kılıcının en ünlü türü. Oldukça geniş ve kalın bir kavisli bıçağı ile 61 ila 73 cm bıçak uzunluğuna sahiptir. Dışa doğru, başka bir Japon kılıcına çok benzer - ama ondan daha küçük bir bıçak bükülmesinden, giyilme biçiminden ve ayrıca (her zaman değil) uzunluktan farklıdır. Katana sadece bir silah değildi, aynı zamanda kostümünün bir parçası olan bir samurayın sürekli bir niteliği idi. Bu kılıç olmadan savaşçı evden çıkmadı. Katana kemerin arkasına veya özel bağlara takılabilir. Geceleri savaşçının kafasına yerleştirilen özel bir yatay stantta saklandı;
- Tati. Bu uzun bir Japon kılıcı. Katana'dan daha büyük bir kıvrımı var. Bıçağın tati uzunluğu 70 cm'den başlar, geçmişte bu kılıç genellikle binicilik savaşlarında ve geçit törenlerinde kullanılmıştır. Barış zamanında kulp aşağı ve savaş sırasında kulp yukarı dikey bir rafta saklanır. Bazen başka biri bu tür bir Japon kılıcından sıyrılıyor - O-dati. Bu bıçaklar önemli ebatlarda (2.25 m'ye kadar) farklılık gösterdi;
- Vakizaşi. Katana ile birlikte bir samurayın standart silahını oluşturan kısa bir kılıç (30-60 cm bıçak). Wakidzasi dar alanlarda savaşmak için kullanılabilirdi ve bazı eskrim tekniklerinde uzun kılıçlı bir çiftte de kullanıldı. Bu silah sadece samuraylar tarafından değil, diğer sınıfların temsilcileri tarafından da giyilebilirdi;
- Tanto. Bıçak uzunluğu 30 cm'ye kadar olan hançer veya bıçak Kafası kesmek için, ayrıca hara-kiri ve diğer, daha huzurlu amaçlar için kullanılır;
- Tsuruga. X yüzyıla kadar Japonya'da kullanılan çift kenarlı düz kılıç. Genellikle bu isim herhangi bir eski kılıç denir;
- Ninja bir şey ya da shinobi-gatana. Bu, ünlü Japon ortaçağ casuslarını kullanan kılıçtır - ninja. Görünüşe göre Katana'dan neredeyse hiçbir farkı yoktu, ama daha kısaydı. Bu kılıcın kılıfı daha kalındı, zor shinobi içlerinde bir casus cephaneliği sakladı. Bu arada, ninjalar sırtlarına takılmadı, çünkü bu son derece elverişsizdi. Bunun istisnası, savaşçının serbest ellere ihtiyaç duymasıydı; örneğin, duvara tırmanmaya karar vermesi durumunda;
- Naginata. Bu, uzun tahta bir şafta yerleştirilmiş hafif eğimli bir bıçak olan soğuk bir silah türüdür. Bana bir ortaçağ buzulunu hatırlattı ama Japonlar ayrıca Naginata'yı kılıçlara yönlendirdi. Bu gün yapılan naginaty savaşları;
- Silah bir şey. Geçen yüzyılın ordu kılıcı. Bu silah sınai olarak üretildi ve büyük miktarlarda orduya ve filoya gönderildi;
- Bokken. Ahşap eğitim kılıcı. Japonlar ona gerçek askeri silahlardan daha az saygılı davranırlar.
Japon kılıç yapımı
Japon kılıçlarının sertliği ve keskinliği efsanelerin yanı sıra, Yükselen Güneş Ülkesinin demirci sanatı hakkındadır.
Silah ustaları, ortaçağ Japonya'nın sosyal hiyerarşisinde yüksek bir yere sahipti. Bir kılıç yapmak ruhsal, neredeyse mistik bir eylem olarak kabul edildi, biz de buna göre hazırladık.
Sürece başlamadan önce, usta meditasyonda çok zaman geçirdi, dua etti ve oruç tuttu. Çoğu demirci, çalışmaları sırasında bir Şinto rahip ya da mahkeme tören kıyafetinin giysilerini giyerdi. Dövme işlemine başlamadan önce, demirhane dikkatli bir şekilde çıkarıldı ve kötü ruhları korkutan ve iyi olanları çekmek için tasarlanan muskalar girişine asıldı. Çalışma süresi boyunca demirhane kutsal bir yer haline geldi, sadece demirci ve asistanı ona girebildi. Bu süre zarfında aile üyelerinin (kadınlar hariç) atölyeye girmelerine izin verilmezken, kadınların nazardan korktukları için forma girmelerine izin verilmedi.
Kılıç üretimi sırasında demirci, kutsal ateşte pişirilmiş yiyecekleri yedi ve hayvan yiyecekleri, sert içecekler ve cinsel temaslar ciddi bir şekilde tabulandı.
Japonlar, sıradan bir domnitse'nin yerel çeşidi olarak adlandırılabilecek Tatar fırınlarında soğuk kol üretimi için metal üretiyorlardı.
Bıçaklar genellikle iki ana parçadan oluşur: kabuk ve çekirdek. Kılıç kabuğunun üretimi için demir ve yüksek karbonlu çelikten kaynaklı paket. Tekrar tekrar katlanır ve dövülür. Bir demircinin bu aşamadaki asıl görevi çeliğin homojenleşmesini sağlamak ve onu safsızlıklardan temizlemek.
Japon kılıcının çekirdeği için yumuşak çelik kullanmak, aynı zamanda defalarca sahte.
Sonuç olarak, kılıç boşluğunun imalatı için ana, dayanıklı yüksek karbonlu ve yumuşak çelikten iki çubuk alır. Katı çelik katanyasının imalatında profil, yumuşak çelik bir çubuğa gömülü Latin harfi V şeklindedir. Kılıcın toplam uzunluğundan biraz daha kısadır ve ucuna hafifçe ulaşmaz. Katanas yapmak için daha sofistike bir teknoloji var, dört çelik çubuktan bir bıçak oluşturuyor: silahın uç ve kesme kenarları en sert çelikten, biraz daha az sert bir metal ve çekirdek yumuşak demirden yapılmıştır. Bazen bir Japon kılıcının kıçı ayrı bir metal parçadan yapılır. Bıçağın parçaları kaynaklandıktan sonra, ana, kesici kenarlarını ve noktasını oluşturur.
Ancak, Japon demirci ustalarının "temel özelliği" kılıcı sertleştiriyor. Katana'ya eşsiz özelliklerini veren özel bir ısıl işlem tekniğidir. Avrupa'da demirciler tarafından kullanılan benzer teknolojilerden önemli ölçüde farklıdır. Bu soruda Japon ustaların Avrupalı meslektaşlarından çok daha ileri düzeyde olduklarını kabul etmek gerekir.
Sertleşmeden önce, Japon bıçağı kil, kül, kum ve taş tozundan yapılmış özel bir macunla kaplanır. Hamurun tam bileşimi, kesinlikle gizli tutuldu ve babadan oğula geçti. Önemli bir nüans, macunun bıçağın üzerine eşit olmayan bir şekilde uygulanmasıdır: bıçağın ve ucun üzerine ince bir madde tabakası uygulanır ve yan yüzlere ve kıçtan çok daha kalındır. Bundan sonra, bıçak belirli bir sıcaklığa ısıtıldı ve su içinde söndürüldü. Daha kalın bir macun tabakası ile kaplanmış bıçağın alanları daha yavaş bir şekilde soğudu ve daha yumuşaktı ve kesme yüzeyleri bu sertleşme sırasında en yüksek sertliği aldı.
Her şey doğru yapılırsa, bıçağın sertleşmiş alanı ile gerisi arasında açık bir sınır belirir. Ona Jamon denir. Demirci işinin kalitesinin bir başka göstergesi, bıçağın kıçının beyazımsı tonuydu, buna utsubi denir.
Bıçağın daha da geliştirilmesi (parlatma ve taşlama) genellikle çalışmaları çok değerli olan özel bir usta tarafından gerçekleştirilir. Genel olarak, bıçağın üretimi ve dekorasyonu ondan fazla kişiyle meşgul olabilir, süreç çok uzmanlaşmıştır.
Bundan sonra, kılıç testleri geçmeli, eski zamanlarda özel olarak eğitilmiş insanlar dahil oldu. Testler bükülmüş paspaslarda ve bazen de cesetlerde yapıldı. Yaşayan bir insan için yeni bir kılıç denemek özellikle onurluydu: bir suçlu ya da savaş esiri.
Sadece demirci testinden sonra ismini incikte vurur ve kılıç hazır sayılır. Sap ve koruma montajı işleri yardımcı olarak kabul edilir. Katana'nın sapı genellikle vatoz derisi ile yapıştırılır ve ipek veya deri kordonla sarılır.
Japon kılıçlarının dövüş özellikleri ve Avrupa kılıçlarıyla karşılaştırılması
Bugün katana, dünyanın en popüler kılıcı olarak adlandırılabilir. Etrafında çok fazla efsane ve açık hikayenin olduğu başka bir tür soğuk kolun ismini vermek zordur. Japon kılıcı insanlık tarihindeki en iyi demirci sanatını çağırdı. Ancak, bu ifade ile tartışmak mümkündür.
Uzmanların en son yöntemleri kullanarak yaptıkları çalışmalar, Avrupalı kılıçların (eski döneme ait olanlar da dahil olmak üzere) Japon meslektaşlarına göre daha düşük olmadığını göstermiştir. Avrupalı demirciler tarafından silah yapımı için kullanılan çelik, Japon bıçaklarının malzemesinden daha kötü bir rafine olmadığı ortaya çıktı. Birden fazla çelik katmanından kaynaklanmışlar, seçici sertleşmeleri vardı. Avrupa bıçaklarının çalışmasında modern Japon ustaları cezbetti ve ortaçağ silahlarının yüksek kalitesini doğruladılar.
Sorun şu ki, Avrupa silahlı silahlarından çok az sayıda örnek zamanımıza ulaştı. Arkeolojik kazılar sırasında bulunan kılıçlar genellikle konuşlandırılabilir bir durumdadır. Özellikle yüzyıllarca hayatta kalan ve şu anda iyi durumda olan müzelerde saygın Avrupa kılıçları var. Ama onlar çok az. Japonya'da, soğuk kollara olan özel tutumu nedeniyle, çok sayıda eski kılıç günümüze kadar gelebildi ve çoğunun durumu ideal olarak adlandırılabilir.
Japon kılıçlarının gücü ve kesme özellikleri hakkında birkaç şey söylenmeli. Kuşkusuz, geleneksel katana, Japon silah ustalarının ve savaşçıların asırlık tecrübesinin özü olan mükemmel bir silahtır, ancak hala "demir gibi kağıt" kesmeye muktedir değildir. Сцены из фильмов, игр и аниме, где японский меч без особых усилий режет камни, пластинчатые доспехи или другие металлические предметы следует оставить на совести сценаристов и режиссеров. Такие способности лежат за гранью возможностей стали и противоречат законам физики.