“Her şeyin boşuna olmadığına inanın: şarkılarımız, masallarımız, inanılmaz zafer yerimiz, acılarımız - tütün kokusu için hepsini size verme ... Nasıl yaşayacağımızı biliyorduk. Bunu unutma. Erkek ol.
VM Shukshin
VM Shukshin
Vasily Shukshin, Altay Bölgesi'nin Staro-Bardinsky bölgesi (şimdi Biysky bölgesi) Srostki köyünde Temmuz 25'te doğdu. Annesine Maria Sergeevna Popova ve babası denildi - Makar Leontyevich. Shukshin Sr., 1929'te doğdu ve Vasya göründüğünde genç babası sadece on yedi yaşındaydı. Her iki ebeveyn de, Srostok'un yerlileri olan köylü ailelerdendi. Babası hapsedildiği için Basil, henüz dört yaşında değildi. Suçlama ciddiydi - katılımcı ve dahası, karşı devrimci isyancı grubun organizatörü. Makar Leontyevich, OGPU’nun özel bir birliği tarafından mahk wasm edildi ve Shukshin ailesinin, kolektif çiftliğe ilk katılanlardan biri olmasına rağmen, vurularak mahkum edildi. 1912 Mart Shukshin'in babasının 26'i tutuklandı ve 1933'in çoktan Nisan'da cezası verildi. Kruşçev'in “çözülme” yıllarında (27 yılında), Makar Leontyevich ölümden sonra rehabilite edildi.
Savaştan hemen önce, Maria Sergeyevna ikinci kez evlendi. Seçimi diğer köylü Pavel Nikolaevich Kuksin'e düştü. İlk günlerden itibaren Vasya üvey babasını beğenmedi ve “getirmek” için her şekilde çalıştı. Anılarında Shukshin, üvey babasının onu tükürmesini ya da vurmasını istediğini itiraf etti, böylece anne kulübeye kimin yol açtığını anlayacak ve hatalarını düzeltecekti. Ancak Pavel Nikolaevich, en nazik kişi olduğu ortaya çıktı ve bir gencin kışkırtılmasına izin vermedi. Savaş başladığında, üvey babası cepheye çağrıldı ve 1942'te kahramanca öldü. Maria Sergeevna bu sırada çocuklarla birlikte Biysk'deydi. Aile, 1940'ta tekrar şehre taşındı, burada bir meslek edinmeyi hayal eden anne olan Shukshina bir yıl dikiş kursu için kaydoldu. Ancak, cenaze törenini aldıktan sonra, aile, kendi iç kesimlerine geri döndü.
Savaş yılları boyunca, tüm sert köylü çalışmaları kadınlara ve çocuklara düştü. Herkesin yanı sıra küçük kız kardeşi Natasha ile birlikte toplu çiftlikte ve Vasya'da çalıştı. Shukshins'in sebze ve patatesle ektikleri küçük bir sebze bahçesi vardı. Aileyi ve tek ineği Raika'yı kurtardım. Maria Sergeyevna köylülerini keser ve insanları dikerdi, ama yine de küçük aile üşüdü ve aç kaldı. Sebepsiz bir şekilde, soba büyüdü, yetişkin çocuklar gittikten sonra, anne onlardan üç kez öpüşmelerini istedi: "Anne soba, ısındığın, beslendiğin ve beslendiğin için beni uzun bir yolculukta kutsa."
Köyün gençleri arasında, on iki yaşında bir Vasili, üst seviyelere doğru yürüdü. Genç Shukshin'e hakaret eden kimsenin, hatta yetişkinlerin bile affetmediği ve bir komşunun domuzunun dikkatini kolayca veremediği. Somurtkan ve sessizdi, zayıf çalıştı, derslerini kaçırdı, arkadaşlarıyla büyükanneleri oynamayı tercih etti. Srostkinskaya'nın akrabaları onun hakkında bildirilen mektuplardan birisinde: “Ellerimi tamamen kaybettim. Marya onunla ne yapılacağını doğrudan bilmiyor, böyle devam ediyor, - hiçbir şey dinlemiyor. ” Büyüdüğü bir noktada, sevgili büyükannesini terk eden Basil okumaya ilgi duyuyordu. Annesi her şeyi okudu: "Geceleri bir samanlıkta gelirdi ve orada ay ışığında okurdu." Oku, bu arada, gelecekteki kullanım için gitmedi - Shukshin aynı derecede kötü çalıştı. Leningradlı bir mülteci olan komşu öğretmen, çocuğa yapılan referansların listesini çıkardı ve kurtarmaya geldi. Bu değerlendirmeden sonra, Shukshin’in okulu düzeldi ve Maria Sergeyevna sonunda sakinleşti. Uzun kış akşamları Vasily, Dickens'in annesi ve kız kardeşine yüksek sesle okurdu, ancak sadece nefes aldı ve iç çekti. Kırk yaşındayken, yönetmen bu yıllar hakkında şöyle diyecek: "Daha iyi bir zaman hiç olmadı." Çocuklara ilişkin Shukshin izlenimleri, “Ivan Popov'un Çocuk Yıllarından” adlı otobiyografik öykü döngüsünün temelini oluşturdu.
1943 sonbaharında, yedi sınıfın bitmesinden sonra, Shukshin, diğer erkeklerle birlikte, Biysk'e gitti ve otomotiv teknik okuluna girdi. Şehirde hazır olan her şeyde (hem yiyecek hem de üniforma) yaşamak daha kolaydı. Ancak köye giden şehirlilere saygısızlık uygulandı. Vasily Makarovich şöyle hatırladı: “Nedense bizi“ googles ”veya“ şeytanlar ”olarak adlandırdılar. Ekmeğin “şeytanları” tarafından yetiştirilmesine rağmen, biy “melekler” tatlı bir ruh için patladı. Bu kadar açık bir düşmanlıkla şaşırıp bastırdık ve sessiz kaldık. ” Shukshin her hafta sonu olduğu gibi tatillerde de eve geldi. Bununla birlikte, Vasily sadece iki yıl çalıştı - üçüncü yılda, bir İngiliz kadınıyla olan sorunlar nedeniyle, hızlı temperli bir genç adam teknik okuldan atıldı. Köylüler ona güldüler ve akrabaları endişeli. Bununla birlikte, Shukshin kendisi annesine şöyle dedi: “Zaten bu uzmanlık için çalışmaya başlamazdım.”
1946'in başlangıcında, on altı yaşındaki Shukshin evden ayrıldı ve ortadan kayboldu - hiç kimseye mektup yollamadı. Kız kardeşi şöyle hatırladı: "Annem, Vasya için tahta sandıktaki her şeyi sıktı, yukarıdan defterler, kitaplar koydu ve onu hiçbir yere götürdük." Vasili, Kaluga'da sadece 1947'in ilkbaharında ortaya çıktı ve biyografisinde hala aylarca süren bir boşluk var. Biyografiler arasında, Kalina Krasnaya'dan Yegor Prokudin gibi Vasily Makarovich'in bir hırsızlar çetesinin üyesi olduğu anlaşılmaz bir versiyon bile var. Bunun doğru olup olmadığı bilinmiyor ama Kaluga'daki 1947'te, Moskova'daki Soyuzprommekhanization güveninden genç bir adam yeni bir türbin tesisi inşa etmek için gönderildi. Bu şehirde, Vasily Makarovich Ocak 1948'e kadar çalıştı. Daha sonra şöyle dedi: “Bir emekçiydi, beni sık sık kırdı ve beni sıktı. Her nedense, sadece köyden olduğum herkes için çok heyecan vericiydi ... ”. Zhil Shukshin çalışan bir kışlada yaşıyordu, ama o sadece geceyi geçirmek için geldi. Boş zamanlarında yalnızlık arayışı içinde şehirlerin sokaklarında dolaştı.
1948'in başından aynı yılın Nisan ayına kadar Vasily Makarovich, Vladimir'deki bir traktör fabrikasında araba tamircisi olarak çalıştı. Bu sırada pilot olmak için ateş açtı. Askeri kayıt ve görevlendirme bürosundan gerekli yönlendirmeyi alan genç adam, Tambov bölgesine evrakları havacılık okulu. Ne yazık ki, yol boyunca önemli makaleler kaybolmuştur. Shukshin okula gelmeye cesaret edemedi, Vladimir'e de geri dönmedi: “Çok askeri insanlar askerlik bürosuna oturdu ve bir çeşit“ şapka ”olduğum için üzülmemi sağladı. Zaten Ryazan'da, genç adam askeri otomobil okuluna girmeye çalıştı. Ancak, bu eğitim alma arzusu başarısızlıkla sonuçlandı, Vasily Makarovich sınavlarda başarısız oldu.
Nisan 1948’tan Ağustos’a kadar 1949 Shukshin, beş numaralı ana onarım ve kurtarma treninin işçisiydi. Moskova-Kursk tren istasyonu Shcherbinka'da bir elektrik santrali inşaatına katıldı ve ardından Belarus demiryolu Golitsyno istasyonunda bir demiryolu köprüsü inşa etti. Vasily Makarovich hiçbir zaman pilot olmadı, ancak bir denizci veya daha kesin olarak deniz radyo operatörü oldu. 1949'un Baltık Filosuna düşmesiyle çağrıldı ve ertesi yıl Karadeniz'e transfer edildi. Bölümün komutanı kıdemli denizci Shukshin'i hatırlattı: “Çok okurum, Sevastopol Denizcilik Kütüphanesini ziyaret ettim ama hiçbir şey yazmadım. Belki denedim ama kimse bilmiyordu. Vasily Makarovich, genel olarak düşünceli ve kapalıydı ”. Görevden alındığında, gelecekteki oyuncu gitmedi ve Sevastopol setlerinde kızlarla buluşmadı, boş zamanlarını ders kitapları okuyarak ve lise diploması almayı hayal ederek geçirdi. Hepsinden önemlisi, Shukshin o zamanlar Londra romanı “Martin Eden” e düşkündü, kendisi için “yazarın öğreticisi” gibi bir şey oldu. Vasily Makarovich'in evine “romantik” mektuplar gönderdiğini merak ediyor - derler ki, fırtınaya girerim, derler ki denizci saatten yıkanır ve kurtarılamazdı ... görevde, savaş gemileriyle telsiz haberleşmesini sürdürdü. Ocak ayında, 1953, tıbbi bölümün sonucuna göre, genç adam vaktinden önce demobilize edildi - nedeni mide ülseri şiddetlendi.
Yedi uzun yıl sonra, Shukshin küçük memleketinde ortaya çıktı. Şu anda, Srostkintsy’den biri uzak akrabalarına yazdı: “Maryin'in oğlu Vaska, Sroshki’de yeniden ortaya çıktı! Yeleğin içinde yürür! Forsyth! Yaramazlar ve bütün kabadayılar ... ". Ancak, bir hafta süren çılgınlıktan sonra Vasily Makarovich fikrini aldı. Eski denizci, lise sınavını dışardan geçti ve imrenilen vade belgesini aldı. Bundan sonra, gelecek yazar hiç kimse tarafından değil, akşam okulunun müdürü tarafından iş bularak Sroshki'de kaldı. Diğer şeylerin yanı sıra, edebiyat ve Rus dili dersleri verdi ve aynı zamanda kırsal gençleri okumaya çağırdığı bölge gazetesine notlar yazdı. Daha sonra, Shukshin şöyle itiraf etti: “Dürüst olmak gerekirse, ben öğretmen olarak iyi bir öğretmen değildim - deneyimsiz, özel eğitim olmadan - ama şimdi bile bir şey söylemeyi başardığımda iş gününden bıkmış kız ve erkeklerin bana nezaketle baktığını unutamıyorum ilginç ve önemli. " Aynı zamanda, Maria Shumskaya yaşamında, Shukshin'in on dört yaşında bir gencin haftasonu için Biysk Teknik Okulundan geldiğinde gördüğü hayatına çıktı.
1954'te Komsomol bölge komitesinde çalışmaya genç bir uzman davet edildi, ancak o zaman başkentin Edebiyat Enstitüsüne girmek için yeni bir rüya gördü. Gorki. 1954 yazında, Vasily Makarovich Moskova'ya gitti. Büyük bir şehre gelen Shukshin, bir hata yaptığını fark etti - çalışmalarını önceden yaratıcı yarışmaya göndermek gerekliydi. Yarışmayı geçenler sınava girmeye davet edildi, ancak Altaylı genç adam bunu bilmiyordu ve elbette belgeler tarafından kabul edilmedi. Yerleşmiş bir efsaneye göre, bir Sibirya Yevgeny Yevtuşenko, garip görünümlü bir çocuğa, enstitünün parkındaki bankta bir bankta oturan, pantolon ve tente botlarıyla binicilik pantolonu ve branda botlarında garip görünüşlü bir yaklaştı. O zamandaki yıldızı henüz yükselmemişti, ama zaten yükselişe geçti. Sohbete girdiler ve şair Vasily Makarovich'e VGIK'e, yönetmenlik departmanına efsanevi Romm atölyesine gitmelerini tavsiye etti. Ve Shukshin gitti ... Sonra gülümsedi ve şöyle dedi: “Kabul ofisi, Mikhail İlyiç'in işe aldıklarına şaşırdı. Yine de, görünüşe göre etrafımdakilerden uyum ve uyuşukluk eksikliği yüzünden farklı oldum. ” Bu arada, kabul komitesi iki almak istemedi - Vasily Shukshin ve Andrey Tarkovsky. Birincisi, sonuca göre o kadar belirsizdi ki, Tolstoy'yi okumamıştı ve hiçbir şey bilmiyordu ... İkincisi, aksine, çok fazla şey biliyordu. Fakat Romm hala gençlerin kayıt yaptırması için ısrar etti. Bu olay Vasily Makarovich'in kaderinde bir dönüm noktasıydı. Daha sonra bu konuda şöyle yazdı: "İyi ve zeki insanlar için her zaman şanslıydım."
Vasily Makarovich, Trifonovskaya Caddesi'ndeki VGIK hosteline yerleşti. O zamana kadar Maria Shumskaya, Novosibirsk'teki pedagoji enstitüsünden mezun oldu, memleketine döndü ve Ağustos ayında 1955, Shukshin ile evlendi. Düğünden sonra, koca öğrenci Moskova'ya döndü, ancak genç eş açıkça başkente gitmeyi reddetti ve ailesiyle birlikte kaldı. Bir yıl sonra, Shukshin annesine Maria ile yaşamayacağını yazdı. Shumskaya boşanmaya rıza göstermedi ve Vasily Makarovich bu evliliği “pasaportu kaybettikten sonra” etkisiz hale getirmeyi başardı. Srostkintsy oy birliğiyle “hiçbir şey için iyi” Vaska'yı kınadı, o sırada sinemanın temellerini tam hızla öğreniyordu. Kendini beğenen öğrenci, montajın (özellikle de sinematik) vizyonunu tamamen reddetti, Romm’un asistanı şunları söyledi: “Biraz basitleştirilmiş bir versiyonda, çekimle ilgili görüşü bu şekilde belirlenebilir - cihazı koymak, oyuncular onun önünde iyi oynuyor ve her şey kötü olandan. Romm'u dinledi, Romm onu dinledi ve her biri onunla kaldı. Bu arada, hayali nesnelere sahip etütlerin çoğu Vasily Makarovich zengin yaşam tecrübesini kullanarak yaptı - denizcinin bir pipoyu nasıl yaktığını, çim biçme makinesinin nasıl biçtiğini gösterdi.
Shukshina'daki sınıf arkadaşlarıyla olan ilişkiler de karışık gelişti. Bazıları onu kabadayı ve vahşileşmiş, bazıları ise tembel bir köylü, diğerleri de kader ve kariyerci bir sevgilim, dördüncü umutsuz bir münazara, beşinci ise sinsice yaklaşamaz ve somurtkan, altıncı duyarlı ve içten biriydi ... Shukshin herkes olabilir. Geç ellili "çözülme" geldi. Vgikovtsy, caz dinledi ve Batı filmlerini izledi, Hemingway, Remarque ve Salinger'ı okudu. Diğerleriyle birlikte, Shukshin'i dinledim, izledim ve okudum, ama “moda” nın çoğu ruhu tarafından geçti. “Dar pantolonu” protesto etmek için Vasily Makarovich'in VGIK çevresinde kersey botlarıyla yürüdüğü bilinmektedir. Kendisi şöyle yazdı: "Ben böyle düşünmüştüm: Batı'yı kopyaladılar ve sonra" Rusya'ya geri döndüm ".
1956'te Sovyet film yönetmeni Sergei Gerasimov "Silent Don" filmini çekmeye başladı. Bu kasette Shukshin ilk önce bir aktör olarak göründü. Denizcinin çitinin arkasından dikizlerken küçük bir bölüm aldı. 1957 yazında, üçüncü sınıf öğrencisi Odessa Film Stüdyosu'na pratik yapmak için gönderildi. Orada “Two Feodors” filmini çekmeye hazırlanan ve “Kirzacs'taki Altay köylüsü” nü duymuş olan ünlü yönetmen Marlene Hutsiyev tarafından fark edildi. Vasili Makarovich'i ana rolüne çağırdı. Zaten yönetmenin mesleğine alışkın olan Shukshin, aynı anda bir oyuncu olabileceğini anladı. Resim başarılıydı ve Shukshina dikkat çekti. Aynı zamanda, Vasily Makarovich ilk hikayelerini yazdı. Romm'un tavsiyesi üzerine onları çeşitli büyükşehir dergilerine hayran olarak gönderdi. Bunlardan ilki, yıl boyunca 1958'in on beşinci basımını yazan Smena idi, Vasili’nin hala kayıtsız bir hikayesi “Sepetten iki tane”.
1960'te Shukshin, VGIK'den mezun oldu ve bir yıl önce bir Bolşevik yeraltı savaşçısı rolünü oynadığı Altın Echelon macera kasetinde yer aldı. 1960'te Nonna Mordyukova ile “Simple” da oynadı. hikayeler”, 1962’te ülkenin katılımıyla üç resim yer aldı:“ Alenka ”(Barnet),“ Ağaçlar büyükken ”(Kulidzhanov) ve“ Teddy bear, Seryoga ve ben ”(Pobedonostsev). Mezun olduktan sonra Mikhail Romm, Alexander Gordon, Alexander Mitt ve Andrey Tarkovsky'yi kursundan Mosfilm'den aldı. Ne yazık ki, herhangi bir yere kayıtlı olmayan Vasily Makarovich geride kaldı, Mikhail Ilyich ona şöyle dedi: “Bundan sonra kendisi. Sen güçlü bir adamsın. ” Bir süre Shukshin "kuş hakları üzerine" Vgikovsky hostelinde yaşadı, ama sonra oradan ayrılmak zorunda kaldı. Altmışlı yılların başlarında, geceyi tren istasyonlarında geçirerek başkentte dolaştı. Genç yönetmen, bir evden diğerine geçerek akşamları tanıdıklarla ve tanıdıklarla geçirdi. Vasily Makarovich ayrıca Bolşoy Karetny Lane'deki Levon Kocharyan'ın evini ziyaret etti ve o sırada birçok gürültü şirketi toplandı ve konuklar arasında Julian Semenov, Ilya Glazunov, Vladimir Vysotsky vardı. Ve 1961'te Shukshin Novosibirsk'i ziyaret etti. Kayınpederi Alexander Zinoviev öldü ve kız kardeşi yirmi yedide kucağında iki ikiz çocukla dul kaldı. Cenazede, Shukshin ona şöyle dedi: “Ben de Rusça'ya gömülmek istiyorum. Ve böylece annem hayattaydı, sen de çocuklarla birlikte oldun ... ”.
Bunca zaman, Shukshin, metropoliten dergilerinin yayın kurullarında yazılı olarak yayınlamanın yanı sıra, yeni öyküler oluşturmaktan vazgeçmedi. “Nerede ve ne zaman yazmak için vaktin var?” Sorusuna, Vasily Makarovich kaçınılmaz bir şekilde yanıtladı: “Otellerde. Pansiyonlarda. Hastanelerde. 1962'in Ekim sayısında, Shukshin ağır botlarda, kaba kunduz ceketinde ve kocaman bir kırmızı kapakta göründü. Kasvetli güvensizlikle bakıldığında, toplanan makaleyi isteksizce çekerek, “Hala yazamazsınız, sadece zaman harcarsınız!” Dedi. Ama farklı çıktı - basıldı. Ve sonra gitti, Shukshina'nın hikayeleri hemen "Genç Muhafız" da, "Moskova" da, "Yeni Dünya" da yayınlanmaya başladı. 1963’te ilk kitabı “Köylüler” kitapçılarda yayınlandı. Aynı mutlu yılda, Vasily Makarovich ilk filmi “Böyle Bir Adam Yaşıyor” filmini çekti. Kuravlev'in ana rolü üstündeki örnekler başarısız oldu, ancak sanatsal konsey kararına karşı çıkan Shukshin, seçiminde ısrar etti. Vladimir Vysotsky: “Onunla oynamak istemiştim, ancak Vasya çoktan Kuravlev'e söz vermişti” dedi. Shukshin'in sözleri bir kanundur ve hiçbir zaman önceden kimin vuracağını çok iyi bilen bir oyuncunun testini yapmadı (pro forma hariç). Her şeyden önce, Vasily Makarovich bir insanla ilgilendi, ancak o zaman bir oyuncu ile ilgilendi. Bu yüzden filmlerinde çok fazla profesyonel olmayan insan var. “Bir erkek gibi yaşar” kaseti ekranlarda göründüğünde ne seyirciler ne de eleştirmenler anlayamadılar - olumsuz ya da olumlu kahraman Kolokolnikov. Shukshin alaycı bir şekilde cevap verdi: “Paşa Kolokolnikov, elbette, akıl ile vurmuyor. Ancak, film sanat doktoru ile ilgili değil. Bu, Altay'daki Chuysky kanalındaki bir sürücüyle ilgili bir film. ” Leningrad'da düzenlenen Tüm Birlik Film Festivali'nde, resim ödülü en iyi film komedisi olarak aldı. Vasily Makarovitch mutlu değildi, komedi yapmayı bile düşünmedi: “Ciddi bir filmin çıkacağından emindim. Onu yaşamın gerçeğiyle doyurmak istedik. Ve onu istediler (gerçek), kolayca anlaşıldılar ... ".
1963 sonbaharında, Bella Akhmadulina ve Shukshin'in “acayip” dostluğu başladı. İlk buluşma hakkında yazdı: “Gözlerinin düzenlenmesi karşısında şok oldum, karanlık ışık, zihnin ve yüzün derinliklerine itti, bir adamın yüzünü yönlendirdi ...”. Üstelik, eğer her ikisi de, eğer Shukshin iyi bir hayattan değilse, Akhmadulina, aksine, iyi bir yaşamdan, onu topuklarından takip eden refahtan kaçarak, dolaştı. Daha sonra, Shukshin belli bir tercümanın şiire nasıl söylediğini söyledi: “Bu Sibirya botuyla olabileceğin kadar zarif ve zekisin.” Bella ayrıca genç yönetmeni başkentin en iyi evlerine sürdü, ama bunu gerçekten takdir etmedi. Pasternak hakkında korkunç bir şekilde kavga ettiler, Shukshin, Akhmadulina'nın köye gitmesi, orada yaşayan insanlara kesinlikle aşık olacağına, “her şeyin çok şiirsel şiirsel zaiasından daha temiz ve daha yüksek” olduğuna güvence verdi. Aşk ilişkisi mi yoksa sadece bir arkadaşlık mı olduğu bilinmiyor. Anılarda, Akhmadulina şunları söyledi: “Ben gerisini sessizlikle ifade ediyorum. Sadece bilmeme izin ver. ”
1964'te Shukshin, Moskova dergisinin editörü olarak çalışan ve yazar Anatoly Sofronov'un kızı olan 32 yaşındaki Viktoria Sofronova ile tanıştı. Onların tanıdığı Vasily Makarovich’in Tarkovsky ve Akhmadulina’ya baktıkları Merkez Yazarlar Evi’ndeki restoranda oldu. Sofronova'nın yakınında boş sandalyeler vardı ve ardından şöyle yazdı: “Onunla yüz yüze gelmiştik ve bütün akşam birbirlerinin gözlerine baktık. Bana göre, böyle bir cesaret, genel olarak, tipik değildir. Sonra beni buldu ... ". Birlikte yaşamaya başladılar, ancak ilişki kurulmadı. Ve çok geçmeden Shukshin gelini eve götürdü - akrabalarıyla tanışmak için. Gitmeden önce, sevgili erkeğini babasına tanıtmak istediği için Ogonyka'nın yayın kurulunu ziyaret ettiler. Ancak toplantı gerçekleşmedi, erkekler zincirlendi ve sessiz kaldı. Srostkah'ta işe yaramadı - Maria Sergeyevna hamile gelini dikkatlice karşıladı. Daha sonra, akrabaların ilişkileri değişti, ama kader çoktan yeni bir tur yaptı.
Vasili Shukshin ve Victoria Sofronova
Şubat ayının ortasında, 1965, Sofronova ve Shukshin, bir kızı Katya'ya sahipti, ancak bu zamana kadar diğer oyuncu başka bir favoriye sahipti. Her şey "Deniz nedir?" Filminin çekimi ile başladı. Sudak'ta tutuldular, Vasily Makarovich, kanca ya da sahtekar tarafından, güneyde hiç bulunmayan yeğenleriyle kız kardeşini çıkardı. İşte kaderi onu yirmi altı yaşındaki oyuncu Lidia Fedoseeva'ya getirdi. Başlangıçta Shukshin'le birlikte hareket etmek zorunda kalacağını öğrenen yönetmenden Vasily Makarovich'in yerini almasını istedi. Ancak Sudak yolunda zaten trende, isteksizlik bir ilgi haline geldi. Daha sonra şöyle dedi: “Onu yavaşça izledim: gözleri yeşil, komik ve yaramazdı. Şirket çok hoş çıktı, hatta şarkı söylemeye başladım. Bana garip bir şekilde baktı ve aldı ... ". Bir süre Shukshin iki kadın arasında attı, ancak sonunda Fedoseyeva'ya gitti. Ve 1965'in sonunda Vasily Makarovich, beş yıl dış köşelerde dolaştıktan sonra nihayet Moskova'da bir daire aldı - Sviblovo'da iki odalı bir kooperatif dairesi. 1967 ve 1969'te, birbiri ardına iki kız doğdu - Maria ve Olga.
1965 yazında Siberian Lights, Shukshin tarafından Lyubavina adında, çok önemli yıllarda Sibirya'daki uzak bir köydeki köylü ailesinin hayatını anlatan bir roman yayınladı. Shukshin kendisi şöyle yazdı: “Kitabı sert ve doğru bir okuma mahkemesine verdiğimde korku duyuyorum. Muhtemelen, bu kapasitede yalnız değilim, ancak bu duygu beni ilk defa ele geçirdi ve kabul etmeme cesaretine sahip değildim. ” Duruşma gerçekten çok zordu, ancak doğru bir soru olup olmadığı. Neredeyse oybirliğiyle, eleştirmenler ve edebiyat eleştirmenleri Shukshin'e geniş bir form verilmediğine karar verdi. 1966'in başlangıcında, Vasily Makarovich'in “Oğlunuz ve Kardeşiniz” adlı başka bir filmi yayınlandı. Tam ölçekli çekimler Altay'a gitti ve çalışmanın tamamlanmasından sonra yönetmen kendisi kliniğin beşinci bölümüne indi. Korsakov, alkolizm için tedavi edildiler. Fedoseyeva-Shukshina'ya göre: “Vasya iki veya üç hafta içebilir. Masha göründüğünde ... bir süreliğine ayrıldı. ” Son saman - kelimenin tam anlamıyla - trajikomik olaydı. Bir akşam yemeğinde bir arkadaşıyla tanışan Vasily Makarovich, kızının girişte bıraktığını unuttu. Hatırladığımda, kız artık orada değildi. Bir panik içinde, tüm alanın etrafında koştu. Masha'yı ararken, kendime bir kız olsaydı, bir damla alkolden daha fazla içmeyeceğime söz verdim. Sözünü tuttu ve yaşamının sonuna kadar içmedi - ne doğum günleri, ne de tatiller için, ne de Çekoslovakya'da, arkadaşlarının büyük bir süpriziyle Çek birasını denemedi.
Hastaneyi 1966'in ilkbaharında terk ettikten sonra Shukshin, Stepan Razin ile ilgili tarihi materyalleri incelemeye başladı. Operatörü ile birlikte, Shukshin Razin mekanlarına gitti, Astrakhan müzelerini ve arşivlerini ziyaret etti, Novocherkassk, Rostov-on-Don, müze işçileri ile aktif yazışmalar yaptı, on yedinci yüzyıl tarihine ilişkin nadir kitaplar aldı. Vasili Makarovich, köylü lideri hakkında saatlerce kendisi hakkında konuşabilir. “Sinema Sanatı” dergisi, 1968'te “Seni özgür bırakmaya geldim” senaryosunu yayınladı. Yayınlamadan önce, editörler Shukshin’in, onu memnun eden ve yazarın sadece konuyu ciddi bir şekilde incelemekle kalmayıp, aynı zamanda o uzak çağın ruhunu da ifade edebildiğini belirten ünlü tarihçi Schmidt’e çalışmalarını gösterdi. Stepan Razin ile ilgili filmin stüdyoda çekilmesi gerekiyordu. Gorki, ama kaseti ertelemeye karar verdi. Argümanlar farklı verildi - tarihsel tuval için para yok, Kazak çok acımasızdı, çağdaşlarla ilgili filmler yapmalıyım ...
1966-1967'te Vasily Makarovitch kalemi bıraktı ve hemen klasik olmuş (Chudik, Raskas ve diğerleri) iki düzine hikaye hakkında hemen baskı yaptı. Ve 1968'te "Sovyet Yazar" yayınevinde "Orada, uzakta" bir Shukshin koleksiyonu yayınlandı. Yazar ile eserlerinin lirik kahramanları arasındaki boşluk çok azdı, Shukshin'in hikayelerinin birçok bölümünün otobiyografik olduğu biliniyor. Vasily Makarovich kendisi şöyle yazdı: “Basit, normal, ortalama, olumlu bir insan bana uymuyor. Sıkıcı. Mide bulandırıcı. Benim için davranış bilimi üzerine kurulu olmayan, dogmatik olmayan bir insanın karakterini araştırmak daha ilginç. Böyle bir insan, itici güçlere açıktır, iticidir ve bu nedenle aşırı derecede doğaldır. Her zaman rasyonel bir ruhu vardır. ” Shukshin'e göre, çağın gerçeği böyle saçma insanlarda ifade edildi.
1968'te Vasily Makarovich, modern bir tema üzerine bir film yapmaya karar verdi. Ayrı bir senaryo yazmak için zaman yoktu ve yönetmen kendi hikayelerini bir arsada birleştirilmeyen temel olarak aldı - kaset kısa filmlerden oluşuyordu. Hikâyelerin eylemleri Altay'da yaşanmasına rağmen, Shukshin, Suzdal ve Vladimir'deki bir tablo üzerinde çalıştı ve “Stepan Razin” in sitesini izliyordu. “Garip İnsanlar” da “Razin” de rol alan aktörleri kullanacaktı - bu endişeli yazar Yury Skopa, Vsevolod Sanayev, Yevgeny Lebedev, birlikte Shukshin ile gelecek kasetin ayrıntılarını tartıştı. Sette, yönetmen zatürree oldu ve kendini tekrar hastanede buldu. Doktorların isteği üzerine bir film çekmek için, acilen kısa öykülerden birinin planını yeniden yapmak üzere Yalta'da bulunmak zorunda kaldı.
Kasım ayında, 1970 Shukshin, Paris'teki “Strange People” filminin galasına gitti. Onunla birlikte, Gleb Panfilov “Başlangıç” resmini sunmak için yola çıktı. İkincisine göre, Shukshin “Stepan Razin'in sakağında, bilinmeyen kökenli bir yağmurlukta ve kitlesel bir terzilik başlığı içinde” yolculuk etti. Bir Paris sinema merkezinde gördükten sonra, Sovyet yöneticileri istiridye yemek için prestijli bir restorana yönlendirildi. Panfilov'a göre: “Vasya, cinayet irmikinin zarar görmesinden önce, çocuğun iğrenç korkularına benzer şekilde, iğrenç bir incelikle iğrenç bir dokunuşa dokundu”. Vasily Makarovich'in bir kafesinde, vestiyerde bir yağmurluk yanmıştı. Yanmış pelerin yerine, kurumun endişeli sahipleri ona - etkinliğin diğer katılımcılarının kıskançlığına - pahalı bir koyun derisi paltosu teklif etti. Bununla birlikte, koyun derisi müdürü sıkıca reddetti ve Paris sokaklarından, yağmurluklarla gizlice gizlenmiş bir yaka geçirdi.
1969'te Shukshin, Gerasimov'un “Gölde” kasetinde göründü ve 1970'te, Stepan Razin hakkında bir resim çekmek için tekrar başvurdu. Duruşma sürerken, Vasily Makarovich Razin bölgelerine başka bir gezi daha yaptı. Ertesi yıl, Shukshin Devlet Ödülü'ne layık görüldü. Ödülü alan yazar, Razin hakkındaki filmi destekleme sözü veren RSFSR Bakanlar Kurulu eski başkanı Gennady Voronov ile görüşmeyi başardı. Ancak, sanat konseyi gerçekleştiğinde, Voronov çoktan bir görev daha yaptı. Şubat ayındaki 1971’te düzenlenen bu sanat konseyinde, kaseti süresiz kapatmak için oybirliği ile karar verildi. Ayrıca üçüncü bir çift vardı - Mosfilm'de "Stepan Razin" vurma denemesi. Ama o başarısız oldu.
Bir teselli olarak, yönetmene senaryo daha önce şiddetle eleştirilen “Soba bankları” bandı ile devam edildi. Vasily Makarovich ironik bir şekilde: “Büyükten saçmalamaya sadece bir adım ... Şey, bir komedi çekeceğim.” Ivan rolünde Vasily Makarovich, Kuravlev'i kaldırmak istedi ancak aktörün kendi planları vardı. Kameraman Zabolotsky'nin anılarına göre, Shukshin acıyı reddetmeyi reddetti ve kendisi Rastorguev'i oynadı. “Aile resminde”, Shukshin'in daha sonra “Pechki-bankları” olarak adlandırdığı gibi, Olya ve Masha'nın kızı Lidiya Fedoseyeva-Shukshin rol aldı. Filmi Moskova'da, Biysk'te ve ayrıca Srostki'de filme çektiler - Rastorguyevlerin güreşçilerinin yerlileri ve uzak akrabaları Shukshin'e katıldılar. "Pechek-Benches" in galası 1972'te gerçekleşti ve fark edilmedi. Vasily Makarovich, filmin birçok sahnesini de başarısı olarak değerlendirdi.
Şu anda, Shukshin bir yazar olarak verimli bir şekilde çalışmaya devam etti - 1970'ten 1972'e kadar, yirmi yedi yeni öykü yazdı; bunlardan 17'si Editörlüğünde yayınlandı. Ve 1973'te Sovremennik yayınevi, "Characters" adlı kısa öyküler koleksiyonu yayınladı. 1972'in başlangıcında, tanınmış bir direktörden yakın zamanda ölen Mikhail Romm'un kursuna gitmesi istendi. Öğrencilerin ve üniversite yönetiminin genel arzusuna rağmen, Vasily Makarovich, öğrencilere şunları düşünerek, reddetti: “Efendi, bir tez savunduktan sonra bile kaybolmanıza izin vermeyecek kişidir. Sizi desteklemek, oturmaya yardımcı olmak ve stüdyoya doğru yol almak zorundadır. Demek usta Romm'du. Ve yine de VGIK'in duvarları dışında size yardım edebilecek kişi değilim ”.
1973'in baharında "Kalina kırmızısı" resmini çekmeye başladım. Yine, Shukshin aynı anda bir yönetmen, senarist ve oyuncu olarak görev yaptı. “Kalina Krasnaya” arsası Vasily Makarovich’in küçükler için Biysk kolonisinde yaptığı konuşmadan sonra ortaya çıktı. Görgü tanıklarının ifadesine göre, bundan üç gün sonra, Shukshin iyileşemedi. Senaryoyu 1972'un sonbaharında bir Moskova hastanesinde yazdı. Filmin kendisi, Shukshin'in işe gittiği Mosfilm'de çekildi. Gorki film stüdyosundan gelen film ekibi, Mosfilm üyelerine yabancıydı. Onlara düşük teçhizat verildi ve Shukshins'e bakan dikkatsiz asistanlar belirlendi. Film, gerekli yirmi bin yerine 3600 metre Kodak açık filmi tahsis edildi. Bu bağlamda, ilk çiftler yerli Sweme'de çekildi ve film yapımcılarının çağırdığı gibi ancak o zaman Kodak İvanoviç'in yakıt ikmali yapıldı. Filmde pek çok profesyonel olmayan kişi vuruldu - Vera Maretskaya, Egor'un annesini oynamak istemedi ve bu rolde, köylü yaşlı kadın Yefimya Bystrova, gelecek yıl yalnız kulübesinde donarak ölmüş. Suçlu Buldy rolünde, yazar Arthur Makarov vuruldu, gerçek mahkum Esenin'in şarkılarını söyledi, kameraman Alexander Sarantsev şaşırtıcı bir şekilde Nekrasov’un şiirlerini söyledi. Zorluklara rağmen, planlanan beş ay yerine film iki buçuk yıl içinde hazırdı. Goskino'nun yazı kurulu resme karşı çıktı, ancak devletin dachaslarında “Kalina Krasnaya” gösterildi. Baktıktan sonra, Brezhnev kasetin kaderine karar veren ağladı. Resim benzeri görülmemiş bir başarı bekliyordu - “Kalina Krasnaya” gerçekten ulusal bir film oldu. Operatör Zabolotsky bir keresinde şöyle dedi: “Kalina Krasnaya”, bir filmde basılmış Vasily Makarovich'in ruhu. ”
1974 yazında, İtalyan sinemacılar, Dostoyevski hakkında bir dizi yapmaya karar vermiş olan Shukshin'e döndü. Vasily Makarovich, filmin senaristi olmak ve hatta Fyodor Mihayloviç'in kendisini oynaması için reddedilmeyen bir teklifte bulundu. Bu arada, Shukshin bu yazarı çok sevdi, “Bu, Dostoyevski'nin tek başına görünmesi için binlerce yazması gerekiyor.” Bununla birlikte, Vasily Makarovich'in cevap vermek için zamanı yoktu. “Kalina Krasnaya” nın kabul edilme eylemini almayan, Bondarchuk’ın Sholokhov’un romanına dayanan filminde Lopakhin rolünü kabul etme teklifini kabul etti. Ayrıca, etkili Bondarchuk ile çalışmayı kabul ederek, Shukshin sürekli desteğine güvendi.
Kiralık bir gemide yaşayan aktörler. “Anavatan İçin Savaşmışlar” çekimi çoktan sona eriyordu, Vasily Makarovich son sahne ile kaldı ve Ekim 4'ta akrabalarına dönmek istedi. Ekim 1 1974 Shukshin evini aradı ve kızlarının nasıl yaşadığını sordu (Maria birinci sınıfa gitti, ancak Moskova'ya kaçmayı asla başaramadı). Daha sonra, Vasily Makarovich, aktörün dostluk içerisinde olduğu Burkov ile birlikte hamamı ziyaret etti ve gece yarısına kadar teknede bir hokey maçı izledi. Akşamları, Shukshin'in kalbi ağrıyor, Georgy Ivanovich'e kabinlere gitmeden önce söylediği gibi. Ertesi gün Burkov geç uyandı, arkadaşına baktı (kabinin kapısı kilitli değildi) ve onu aradı, ama cevap vermedi. Girmedi ve Nikolai Gubenko'yu koridorda buluşturarak Shukshin'e kalkma zamanının geldiğini hatırlatmak istedi. Gubenko aktöre omuzlarından dokundu, nabzı hissetti, ama orada değildi ... Vasili Makarovich sadece kırk beş yaşındaydı. Ölümünden birkaç gün önce, “Stepan Razin” filminin yayınlanmasına izin verildi ve Shukshin kabindeki masada son romanın “Ve uyandılar” adlı romanının metnini buldular.
Bölgesel Volgograd hastanesinde bir otopsi yapıldı. Sonuç olarak, "kalp yetmezliği" yazıldı. Lidya Fedoseeva-Shukshina daha sonra Shukshin'in tüm hayatı boyunca sadece bir mide ülseri yaşadığını ve fotoğrafı çekmeden hemen önce tamamen incelendiğini söyledi - doktorun kalbi ile ilgili herhangi bir sorun bulunmadı. Vasily Makarovitch, Novodevichy Mezarlığı'na gömüldü. Son yolculuğunda kendisine eşlik etmek için çok sayıda insan toplandı ve neredeyse hepsinde ellerinde kartopu salkımı vardı.
Sitenin materyallerine göre http://www.host2k.ru/ ve haftalık baskı “Tarihimiz. 100 Harika İsimler »