Disney, animasyon klasiklerini yeniden tasarlayarak canlı çekim filmlere dönüştürmesi ile son dönemde ciddi sayıda gişe yapan film çıkardı. 1961'in 101 Dalmaçyalılar'ındaki ikonik kötü karakterin de bu dalgaya katılması an meselesiydi. Öyle de oldu.
Emma Stone, Cruella için siyah beyaz bir peruğa ve şeytani bir gülümsemeye bürünmüş. 101 Dalmaçyalılar'daki moda düşkünü ve kahkahalarıyla nam salmış Cruella De Vill'i canlandırıyor. Hikaye, 101 Dalmaçyalılar'ı ortaya çıkaran dünyada geçse de tam olarak Disney'in klasik çizgi filminin öncesinde geçiyor diyemeyiz. Daha çok hikayenin bir yeniden anlatımı olarak görmek lazım.
Film, karakterin Londra sokaklarındaki zorlu hayatını anlatıyor. Cruella'nın -ya da gerçek adıyla Estella'nın- hayali, moda tasarımcısı olmak ve bunu gerçekleştirmek için her şeyi göze almaya hazır. Estella'nın tasarım becerisi ve sürekli belaya bulaşması, Londra'nın en önemli moda tasarımcısı, şık ve acımasız Baroness'in dikkatini çekiyor.
Bu haute couture varisin altında çalışmak, Estella'nın hayalindeki iş gibi görünse de, işler kısa sürede korkunç bir şeyin ortaya çıkmasıyla sarpa sarıyor. Neticede Estella karanlık tarafını kucaklıyor ve Cruella adında bir ikinci kişilik yaratıyor ve Baroness'in tüm etkinliklerinde birdenbire ortaya çıkarak tüm dikkatleri üzerine çekiyor.
Cruella; bildiğini okuyan, yetenekli ve genç bir kızın yetişkinliğe geçerken belalı bir tipe dönüşmesinin esprili bir şekilde anlatıldığı bir hikaye.
Cruella; bildiğini okuyan, yetenekli ve genç bir kızın yetişkinliğe geçerken belalı bir tipe dönüşmesinin esprili bir şekilde anlatıldığı bir hikaye. Ayrıca hırs, açgözlülük, şirketler arası çekişme, intikam, sınıf çatışması, moda ve cinayet içeren bir kara komedi. Yönetmen Craig Gillespie çocukları büyülemek ve yetişkinleri eğlendirmek arasında bir denge tutturmakta zorlanmış. Sonuç biraz dağınık ama aynı zamanda hayranlık uyandırıcı ve ciddi heyecan yaratan bir film.
Yaşadığı ilk zorluk fanlara ulaşma çabasından geliyor. Cruella, siyah-beyaz saçıyla, şık arabaları saçmasapan kullanmasıyla, şapşal ekibiyle, "embesil" kelimesine olan bağlılıyla, şakalarıyla ve klasik kahkahasıyla bir paket olarak geliyor. Tüm bunlar kolaylıkla bir araya getirilmiş. Özellikle dalmaçyalı kürkünden bir palto istemesi akıllıca bir ekleme olmuş. Ancak en zayıf kısım soyadını anlattığı yer olmuş. Solo: A Star Wars Story'deki gibi rezalet bir açıklamadan bahsediyoruz. Her detay dibine kadar anlatılmak zorunda değil sonuçta.
Ebeveynlere oynamak da çok iyi olmamış. O kadar çok nostaljik öğeye temas edilmiş ki bu komik durum ortaya çıkmış. Öte yandan soundtrack ekibi alkışı hak ediyor. Çok sayıda iyi şarkıya yer verilmiş. Ama montaj ekibinin buna biraz sınırlama koyması lazımmış. Şarkılar ve sözleriyle film, kendisini çok fazla anlatma çabasına girmiş. Bu da her şeyin ön görülebilir olmasına yol açmış.
Filmde moda gerçekten iyi kotarılmış. Bunun nedeni de Disney'in, gerçekten başarılı bir tasarımcı olan Oscar ödüllü Jenny Beavan ile çalışmış olması. Araba takibi sahnelerine, hisli soygunlara ve gülünç saçmalıklara rağmen Cruella'nın en başarılı kısımlarını Beavan'ın tasarımları oluşturmuş. Cruella'nın Baroness'in üzerindeki ilgiyi dağıttığı ve onu gölgede bıraktığı her sahne son derece eğlenceli olmuş. Bunu da moda ile alay etmeden ve giyim tarzları üzerinde bir hiyerarşı kurmadan yapmışlar.
Arka sokaklardan arabayla hızla geçerken, aptallıklar karşısında gözlerini devirirken ve alaycı bir şekilde gülümserken Emma Stone anı yaşamış, bu net bir şekilde belli oluyor. Bu, Estella'yı Cruella'ya dönüşmeye götüren evrimle ilgili. Ara ara Stone'un kendi içindeki diva'yı bulduğu bu görkemli tantana yapay duruyor, fakat öyle de durması lazım. Emma Thompson'un canlandırdığı Baroness buradaki kötü karakter. Son derece ışıltılı ve acımasız. Kahkahaya ve bağırmaya da ihtiyaç duymayan Baroness tam bir karlar kraliçesi. Sizi ağlatabilir, kanınızı akıtabilir ya da daha kötüsünü yapabilir.
Burada yardımcı oyuncuların da filme heyecan kattığını belirtmek gerekiyor. Walter Hauser beklenmedik bir sıcaklıkla şapşal Horace'ı canlandırıyor. Bu şekilde bir gözü kapalı köpek yavrusuyla çok iyi bir ikili olmuşlar. Ancak burada asıl Joel Fry'dan bahsetmek lazım. Ki kendisi Jasper'ı bir yancıdan fazlası haline getirmiş. Gözündeki ışıltı ve duygusallığıyla, sanki suç ortağı Cruella ile aralarında bir şey var hıssi yaratmış. Ancak bu bir yan hikayeye ya da dikkati dağıtan bir şeye dönüştürülmemiş. Onun yerine bu samimiyet niçin Cruella'nın acımasızlığını çektiğini daha büyük boyutta anlatmaya yaramış ve olaya keyif katmış.
Karar
Cruella'nın yapımcılarının önünde bir zorluk vardı. Hem genel izleyiciye hitap eden bir yeni proje yapmalılardı hem de 101 Dalmaçyalılar'ın sevenlerini de kaçırmamalılardı. PG-13 filmi olarak yetişkinlere hitap edebilen ama çocuklar için de sıkıntılı olmayan bir içerik olmalıydı.Sonuç Cruella'nın sanki kendisinin tasarlamış olduğu bir çarpıklıkta. Ancak bununla beraber stüdyo çok etkileyici sahneler yaratabilmiş. Modayı ele alışıyla çarpıcı olan film karmaşık kadın karakterleri cesurca ve etkileyici bir şekilde spoiler vermek istemeyeceğimiz bir arka plan hikayesiyle anlatmış. Hem şaşırtıp hem de bekleneni vermesiyle anlatımın ara ara çeliştiği de belirtilmeli.Yine de karakteristik kadınları, yaratıcı anlatımı ve etkileyici şovlarıyla Cruella çok keyifli bir seyir sunuyor.