Her zaman görüşlerimin bir dereceye kadar hiperrofik bir uç nokta olduğuna ve gerçeğe karşılık gelmediğine inandım. Metotlar ve fikirler, yaşadığımız bu belirli sürede kesinlikle kabul edilemez ve gerçekleştirilemez. Ve bu sabah uyandım ve düşündüm: peki, neden?
Neden görüşlerimi saçmalamamalıyım? Gerçek oldu: evet, sanırım öyle, evet, çok büyüdüm. Dahası, yüreklerindeki birçok insanın benzer görüşlere sahip olduğuna inanıyorum, ancak utangaç, korkuyorlar veya başka bir sebepten dolayı onları ifade edemiyorlar. Hatta düşünmek bile olsa, evet, işte buradalar, fikirler ve onlar oldukları gibi.
Bizim sözde anlayışımız nedir? "Normallik"? Bazı insani değerlerde? Oh, evet ... İnsanlarımı bir uçtan diğerine attığımdan çok daha net bir şekilde atmak, bu insanın özü olmadığını gösteriyor! Bir düşün! Binlerce ve binlerce insan o kadar kolay alınıyor ki, bu kafalarda sadece kafalarına koydukları için alınıyor, çünkü o kafa daha önce hiçbir şey yoktu. Bu, herhangi bir tohum için verimli bir zemindir. Tek sorun, bu kafada ekilen tohumun hiç de faydalı olmamasıdır. Ve daha da fazlası - yıkıcı. Bir kez daha tekrarlıyorum: Halkımın saçma görüşleri, başkalarının basit bir şekilde var olmamalarından veya mevcut insanlarına karşı utangaç olmalarından kaynaklanmaktadır.
Neden utangaçsın? Markalı ve itibarsız sözler "Slav", "insanlar", "ulus", "medeniyet"? Neden bir şeyden korkuyorsun? Genel insani sınırdan ayrılma, kozmopolit, küresel değerler? Peki bu değerler nereden geldi?
Gerçekten, nereden geldiler, bu değerler? Neden bireyselleştirilmiş Batılı ve hatta kapitalist düşünceye son derece yakınlar? Rusça'nın bir utanç olduğu neden “kabul edilir”? Birleşmiş Milletler kavramı neden tomurcukda reddedildi? Ne de olsa, imparatorluk paradigmasının kendisinde ne sorun var? Ama her şey öyle değil. O (paradigma), Batı medeniyeti tarafından inşa edilen tek kutuplu bir dünya sistemine tam olarak uymuyor. Ve evet, ben bu kavramlarla çalışıyorum, onlardan tereddüt etmeyin. Açıkçası, buna ne kadar karşı çıkmıyor: biz bir medeniyiz; Avrupa, ABD ve arkadaşları farklı; Japonya, Çin, Tayvan - üçüncü; Suudi Arabistan, Irak, İran - dördüncü. Öyle. Birisinin hassas bilincini "medeniyet" kelimesi ile çarpıtmamak için önce başka bir "zihniyet" kullanacağız. Hiç kimsenin bununla tartışmaya çalışmadığı çok açık, bu konu tam tersi. Onun hakkında konuşmuyorlar. Ve bu tartışılmaz.
Tartışılmaz olduğu için, bu uygarlıkların her biri kendi tarafına küresel bir örtü çekiyor. Ve modern dünya kaba sürükleme yöntemlerini kabul etmediğinden, tamamen farklı yöntemler kullanılmaktadır. Yani, onun altındaki "perekovka" görüşlerini empoze ediyor. Yerleşimin başarılı olduğu yerde, bir nesil manevi engelli insan büyür. Kalbi ile birini hisseden, ancak farklı şekilde yetiştirilen insanlar. Bu Ukrayna. Yani - doğu kısmı. Ulusal kimliği "Ukrayna" (aslında yok, yapay bir üst yapıdır) kavramı tarafından başı çeken insanlar, fakat özünde bunu hissedemezler. Eh, insanlar Ukraynalılar ve Ruslar arasında ayırım yapmaz, hepsi bu. Pasaport böyle, ama ulusal kimlik farklı. Montajın çalışmadığı yerde de bir güç çatışması yaşanıyor. Bu Libya. Ve Suriye Resmi olarak kimliklerini bilen ve her şekilde farklı olmaya karşı olan ülkeler.
Şu anki çizgiye söylediğim her şey çok şaşırtıcı bir özelliğe sahip. Bunu bir insana anlatmaya başlarsanız, sadece “medeniyet”, “insanlar”, “milliyet” gibi sözcükleri duymanız yeterlidir, çünkü bilinci derhal kapatılır. Bütün bunların ciddi olmadığını düşünmeye başladı. Yani doğasında var - sadece düşünmeyin. Ama başka bir nüans var. Yaşamın çoğu veya çoğu yarı değerlere göre ya da ikincisinin tamamen yokluğu koşullarında yaşanıyorsa, yeni gerçeğin anlaşılmasına geçmek çok zordur. Yeni, fakat bu nedenle insan için daha az doğal değil, kendi Slav medeniyetimizin kalbi ve ruhu.
Farkındalık ve "Slav" kavramının kabulü - bu sadece ilk adımdır. İkincisi, gerçek bir dünya resminin benimsenmesidir. Ve burada yine bireysel zihinsel iş için inanılmaz engeller belirleniyor. "Paranoya" kavramı ortaya çıkıyor. Birleşik Devletlerin dünyayı kendiniz için çevirdiğini düşünüyorsunuz - paranoyak. Veya embesil. Batı değerlerinin hayatınız için üretken olduğunu ve insan ırkının (sic!) Hayatta kalmasını tehdit ettiğini düşünüyorsunuz - paranoyak. Onların özünüz için doğal olmadığını düşünüyorsunuz - paranoyak ve aynı zamanda bir sosyopat. Bu arada, kim Batı’dan daha saldırgan bir kültür diyebilir? Burada Müslüman dünyası hatırlatılacak ve buna şunu söyleyeceğim - ama Arap medeniyeti yıkılma girişimlerine yanıt olarak veya daha kesin olarak kısırlaştırma konusunda ateş etmedi mi? Radikal İslamcılar, kendi toplumlarına, doğruluklarına ve milletlerine karşı kapitalizmin ve bireyciliğin dayatılmasına tepki olarak yoğunlaştı mı? Ve sonra sadece bir cevap olabilir: evet, bu bir tepkidir.
Peki ya medeniyetimiz? Hala uyuyor. Daha doğrusu komada. Daha doğrusu yapay bir komada. Bu hipoglisemik koma, kimliğe devam eden yıkıcı çalışmaların sonucudur. Slav olarak kabul edilmez. Herkes - Ukraynaca, Belarusça, Rusça, ancak Slav değil. Ve eğer Arap dünyası Batılıcılığın zorluklarına sert tepki verirse, Slavlar zorla uyumaya başlar ve hala farkında değillerdir. Uyanmaya çok yakın, ama hiç uyanmayacak. Son güçlerden, dikişleri çatlatmaktan, utanç paradigması neyle gurur duyulması gerektiğine bağlıdır.
Bu arada, Slav halklarının Slav'ın ruhuna olan ortaklığından daha doğal bir şey yoktur. Ancak (kötü anlamda), bu durumda, zarar verenlere çalışan yüksek vicdan, bu vicdanı etkilemenin, bir tür küçük ulusal kompleksleri aşılatmasının mümkün olmasını sağlar.
Bundan da öte, bir imparatorluktan daha kabul edilebilir bir devlet yapısı yoktur. Evet, evet. Çok alınmış, değil mi? Ancak, özün temelinde, her Slav'ın kalbinin derinliklerinde, bu düşünce hala oturuyor. Neden ve sadece bir düşünce değil, gerçek bir umut. Aynı umut ruhumda oturuyor.
Şimdi ülkem hakkında. Açıkça gerçekleri karmaşıklaştırmamakla oluşan Occam'ın jiletinin altın prensibini alın ve gerçeğe yansıtın. Bir ülkede iki millet. Bundan da öte iki uzlaşmaz uygarlık. Bireycilik, bu durumda, küçük bir ulus-devlet yaratma arzusuna yansır; ve kolektivizm, büyük bir generalden (Rusya ve Belarus çerçevesinde) daha iyi bir şey görmüyor. Kötü ve iyi olan yok. Sadece birileri devletimin topraklarında doğal olmayan, karşıt, uzlaşmaz partiler var, birileri daima beyaz ipliklerle örülmeye çalışıyor. İşe yarayacak mı? Yakın zamana kadar çalıştı. Dünya çatladığında böyle bir faaliyet başarılı olacak mı? Hayır, burası fay hatlarından birinin geçtiği yer.
Kimse savaş istemiyor. Dahil onu istemem. Neden, sadece savaş bu yüzden “kralların son argümanı” olarak adlandırılıyor, başka bir yöntem kalmadı. Hepsi benim tarih Bu yöntemleri arıyorduk ama bulamadık. Savaşan taraflardan biri, ikincisinin varlığına katlanmak istemiyor.
Şimdi tekrar okuyacağız ve düşüneceğiz. Bariz şeyler yazdım! Ancak işleri karmaşıklaştırmak gelenekseldir. Toplumda yapılması gereken reformlar ve değişimler o kadar küreseldir ve korku gözüyle büyütülür, her şeyi olduğu gibi bırakmak çok daha kolaydır. İnsanların, her birey tarafından ifade edilen evrensel rahatlık bölgesi, onun hakkında konuşmamaktır.
Ben de öyle düşünüyorum. Ve onu çok istiyorum. Ve bir çoğu aynı şeyi istiyor. Çok kişiyiz, geniş bir alana dağılmış durumdayız, birbirimizin varlığından bile şüpheliyiz, ama varız.
Bu sadece ilk kısmı. İkincisi, "ne yapmalı?" Sorusuna cevap vermek zorunda kalacak. Ancak ikinci kısım olmayacak. Ne yapacağımı henüz bilmiyorum. Koşullara göre hareket edin. Anavatanınızı sevmek, kimliğinizi, sevginizi, toprağınıza, insanlarınıza karşı olan görevi ve onu sevmek. Ve eğer bu prensiplere göre yaşarsanız, sözünün özünü bir gün söyleyin. Donetsk, Dnepropetrovsk, Odessa ve Kırım halkı ile birlikte “titushki”, “bydlo”, “yurtsever olmayan” ve genellikle Untermensch olduklarını vurguladılar. Evet, ve şimdi uyandım ki bu kızgın boğa ve belki de bitmiyor. Unutulmaz Mishiko'nun gösterilerini ısıtmak bile gerekmez. Isınır.
Peki hepsi bu. Bugün söylemen gereken her şey. Korkarım yakın gelecekte birçok şey olacak. Korkarım ve hazırlanıyorum. Ah, bunun olmasını dilememiştim, ama başka türlü, hiçbir şekilde. Bizi anlamıyorum, bu kadar. Bekliyoruz Sadece ... Gizlemene ve özellikle de korkmana gerek yok. Bu gururun bir nedeni.
Bir gerçeklik anlayışıyla, bir insanda hangi engelleri aşağıladığımızın bir anlayışı ortaya çıkacaktır. Bu gururdur. Vatanseverlik ayıp değildir. Vatanseverlik, sağlıklı bir organizmanın aynı doğal bileşenidir ve eleştirel düşünme yeteneğidir. Ve çünkü ... Çünkü sadece farklı yaşamanız gerekiyor. Ne de olsa, uzun zamandır uyuduğu anlayışı ve tanınmasıyla yaşamak artık mümkün değil.