Özet: 460.902 katılımcıyı inceleyen kapsamlı bir çalışma, öznel iyi oluşun yaşamın farklı evrelerinde önemli ölçüde değişiklik gösterdiğini ortaya koyuyor. Yaşam memnuniyeti ergenlik döneminde düşüyor, 70’li yıllarda zirveye çıkıyor ve 96 yaşında tekrar düşüyor.
Olumlu duygular genellikle çocukluktan geç yetişkinliğe doğru azalırken, olumsuz duygular dalgalanmalar gösteriyor ve 60 yaşından sonra gözle görülür bir artış gösteriyor. Bu içgörüler, farklı yaşam evrelerinde duygusal refahı beslemenin gerekliliğini vurguluyor.
Ana unsurlar:
- Yaşam memnuniyeti ergenlik döneminde (9-16 yaş) düşer, toparlanır ve 70 yaş civarında zirveye ulaşır, ardından 96 yaşına doğru düşüş gösterir.
- Olumlu duygular çocukluktan yetişkinliğin sonuna kadar sürekli olarak düşme eğilimindedir.
- Araştırma, özellikle yaşlı yetişkinlere yönelik müdahalelerin tasarlanması için önemli bulgularla, çeşitli yaşam evrelerinde refahın geliştirilmesinin öneminin altını çiziyor.
Kaynak: OVMAK
Araştırmacılar, çalışmalarında, toplam 460.902 katılımcıyla boylamsal çalışmalardan elde edilen 443 örneğe dayanarak yaşam boyu öznel iyi oluş eğilimlerini inceledi.
Başlangıçta Bochum’da çalışma üzerinde çalışan ve daha sonra Köln’e taşınan Profesör Susanne Bücker, “Öznel refahın üç temel bileşenindeki değişikliklere odaklandık” diye açıklıyor: “Yaşam tatmini, olumlu duygusal durumlar ve olumsuz duygusal durumlar.”
Bulgular, yaşam doyumunun 9-16 yaşları arasında azaldığını, daha sonra 70 yaşına kadar hafifçe arttığını ve daha sonra 96 yaşına kadar tekrar azaldığını göstermektedir. Olumlu duygu durumları 9 yaşından 94 yaşına kadar genel bir düşüş göstermiştir. olumsuz duygu durumları ise 9 ile 22 yaşları arasında hafif dalgalanıyor, daha sonra 60 yaşına kadar geriliyor ve daha sonra yeniden artıyor. Yazarlar, olumlu ve olumsuz duygusal durumlarda yaşam memnuniyetinden daha büyük ortalama değişiklikler tespit ettiler.
Yaşamın geniş bir döneminde olumlu eğilim
Susanne Bücker sonuçları şöyle özetliyor: “Genel olarak, eğer yaşam memnuniyetine ve olumsuz duygusal durumlara bakarsak, çalışma yaşamın geniş bir döneminde olumlu bir eğilime işaret ediyor.”
Araştırmacılar, 9 ila 16 yaş arasındaki yaşam memnuniyetindeki hafif düşüşü, örneğin ergenlik döneminde vücutta ve sosyal yaşamda meydana gelen değişikliklere bağlıyor. Memnuniyet genç yetişkinlikten itibaren yeniden artıyor. Olumlu duygular çocukluktan yetişkinliğe doğru azalma eğilimindedir. Yetişkinliğin son dönemlerinde öznel iyi oluşun tüm bileşenleri iyileşmek yerine kötüleşme eğilimindeydi.
“Bu, çok yaşlı insanlarda fiziksel performansın azalması, sağlığın sıklıkla bozulması ve sosyal temasların azalmasıyla ilgili olabilir; en azından akranları öldüğü için” diye tahmin yürütüyor araştırmacı.
Çalışmanın yazarlarının vardığı sonuca göre, çalışma, yaşam boyunca çeşitli bileşenleriyle öznel refahın dikkate alınması ve teşvik edilmesi ihtiyacını vurgulamaktadır. Bulguları, özellikle yaşamın ilerleyen dönemlerinde öznel refahı korumayı veya iyileştirmeyi amaçlayan müdahale programlarının geliştirilmesi için önemli bir rehberlik sağlayabilir.
Bu yaşlanma ve mutluluk araştırma haberi hakkında
Soyut
Yaşam boyu öznel iyi oluşun gelişimi: Boylamsal çalışmaların meta-analitik incelemesi
Öznel refah (SWB) yaşam boyunca nasıl gelişir? Teoriler ve önceki ampirik araştırmalar bu soruyla ilgili heterojen sonuçlara işaret ediyor.
Bu nedenle, bu meta-analizde, üç ÖİO bileşenindeki ortalama düzeydeki değişime ilişkin mevcut boylamsal verileri sentezledik: yaşam memnuniyeti, olumlu duygulanım ve olumsuz duygulanım. Analizler toplam 460.902 katılımcıyla 443 benzersiz örneğe dayandırıldı.
Sonuçlarımız, yaşam memnuniyetinin 9 yaşından 16 yaşına kadar azaldığını (d = -0,56), 70 yaşına kadar hafifçe arttığını (d = 0,16) ve daha sonra 96 yaşına kadar tekrar azaldığını (yani, yaşam memnuniyetine ilişkin verilerin bulunduğu en yaşlı yaş) gösterdi. mevcut; d = −0,24). Olumlu duygulanım 9 yaşından 94 yaşına kadar neredeyse tüm süre boyunca azaldı (d = −1,71). Negatif duygulanım 9 ile 22 yaş arasında küçük iniş çıkışlar gösterdi. 22 yaşından sonra negatif duygulanım 60 yaşına kadar azaldı (d = −0,92), sonrasında 87 yaşına kadar tekrar arttı (d = 0,58).
Olumlu ve olumsuz etkilerdeki ortalama değişiklikler, yaşam memnuniyetindekinden daha güçlüydü. Moderatör analizleri, cinsiyet, ülke, etnik köken, örneklem türü, ÖİO ölçüsü, ÖİÖ ölçüsünün zaman çerçevesi ve doğum kohortu genelinde ortalama düzeydeki değişim modelinin gerçekleştiğini ileri sürdü.
Özetle, yaşam doyumu ve olumsuz duygulanım açısından ÖİO’nun yaşamın büyük bir bölümünde olumlu bir gelişimsel yörünge izlediğini ve olumlu duygulanım açısından çocukluktan geç yetişkinliğe kadar azaldığını bulduk. Yetişkinliğin sonlarında ÖİO iyileşmek yerine kötüleşme eğilimindeydi.
Sonuç olarak, yaşlı yetişkinlerde ÖİO’yu korumayı veya geliştirmeyi amaçlayan müdahaleler yararlı olabilir.
Kaynak ve İleri Okuma: https://neurosciencenews.com/age-happiness-psychology-23942/