Öunutkanlık Hatta muhtemelen yok olma. Muhafazakar partinin yöneldiği yer burasıdır, yerel seçimlerin silinmesinden sonra, ısrarla zayıf oylama ve herhangi bir efsanevi “Sunak sıçramasının” gerçekleşmemesini varsaymak güvenli olacaktır. Geçen haftaki Ulusal Muhafazakarlık konferansına dayanarak, partinin aşırı Brexit’e kafa tutan kanadı, kültürel akıntıya karşı da yüzerek Muhafazakarların modasının geçmesini neredeyse garanti ediyor gibi görünüyor.Tory milletvekilleri, çoğu görünüşte ırkçı ve homofobik imalar taşıyan, aile değerleri, beyaz nüfusun azalması ve milliyetçiliğin erdemleri hakkındaki genel çılgınlıklar, çağdışı görüşler hakkında üç gün boyunca sağcı yazarlara, gazetecilere ve kültürel etkileyicilere katıldı. Tory Milletvekili Danny Kruger, bir erkek ve bir kadın arasındaki evliliğin “güvenli ve başarılı bir toplum için tek olası temel” olduğunu söyledi. Douglas Murray, sırf Almanlar “yüzyılda iki kez batırdı” diye milliyetçiliğin küçümsenmemesi gerektiğini ilan etti.
Garip? Evet. İletişim içerisinde olmamak? Kesinlikle. Ama tamamen alakasız değil.Bu konferans katılımcılarının yakında hükümette olmayacakları veya hükümete yakın olmayacakları, görüşlerinin çok az etkili olduğu veya tehlikeli ama karantinaya alınmış bir “çevrimiçi hakkın” koruyucusu oldukları anlamına gelmez. Beyazların yer değiştirmesi, çok kültürlülük tehdidi, Avrupa’nın ölümü ve kuşatma altındaki beyazlık hakkındaki teorilerin tümü bir süredir siyasetimizde, ana akım basında ve hükümet danışmanları arasında temsil ediliyor.
Buradaki hikaye, Muhafazakar partinin, kendi geleceği olduğuna karar verirse, halk tarafından yatak arkadaşı seçimiyle nasıl küçültüleceği değil, ne kadar büyük, ana akım, iyi finanse edilmiş ve tutarlı (bu kelimeyi mantıksal anlamdan ziyade teknik anlamda kullanıyorum) ) bu daha büyük sağcı hareket ve siyasetimizde ve medyamızda ona ne kadar az itiraz var. Çoğunluğu sağcı medya, BBC gibi saf ve uzlaşmacı kurumlar ve Policy Exchange ve Legatum Institute gibi iyi finanse edilmiş, opak düşünce kuruluşlarının sesli temsilcileri (her ikisi de konferansta temsil ediliyor) tarafından doldurulan değerler ekosistemi, herhangi bir değişikliği başarıyla engelledi. politika veya ilerici bir siyasi program biçiminde somutlaşan tutumlar. dayalı tutarlı umut verici işaretler vardır. trendler ve demografi, buGöçmenlik ve azınlıklar hakkındaki radikal görüşler, İngiliz halkının çoğunluğu tarafından herhangi bir şekilde coşkulu bir şekilde benimsenmiyor, ancak bunun bir önemi yok.
İnsancıl göç politikalarını, azınlık haklarını veya yapısal ırkçılıktan ulaşım ve enerji altyapımızdaki sömürücü özel çıkarlara kadar her şeye organize itirazı destekleyen her türlü alternatif, radikal olarak tasvir ediliyor ve yerli İngilizlerin çıkarlarını baltalıyor. Bunun mirası, siyasetimizde neyin yasak olduğuna dair belirli fikirlerin yerleşmesi – değişime karşı korkuluklar, çünkü onlara meydan okumanın bedeli, bu “uyanma karşıtı” topluluğun gazabına, alayına ve seferberliğine maruz kalmaktır. Bu sınırlamaların canlı bir tezahürü, sivil protesto haklarının gaddar asayiş yasaları, acımasız, insanlık dışı yasadışı göç yasası, bir hükümet raporuyla kutsanmış yapısal ırkçılığın reddi ve bunları önermeye cesaret edemeyen bir İşçi Partisi biçiminde geri alınmasıdır. hükümette bir kez yürürlükten kaldırılacak veya yeniden açılacaktır.
Westminster’ın hem içinde hem de dışında politikanın eski hükümet aktörleri tarafından belirlenme biçimleri, yakın zamanda, hakemli bir incelemeden geçen An anatomi of the British war on Wake başlıklı bir makalede ortaya kondu. Geçen hafta kitabın yazarları, Edinburgh Üniversitesi’nden bir sosyolog olan Dr Huw C Davies ve Cambridge Üniversitesi ve Hull Üniversitesi ile çalışan bir dijital sosyoloji araştırmacısı olan Dr Sheena E MacRae ile konuştum. BBC ve Channel 4 gibi kamu hizmeti yayıncılarına “kapsamlı erişim” verilmesine ek olarak, iklim değişikliği politikalarına ve göçe karşı ve “sosyal adaletin anormalleştirilmesi” için savunuculuk yapan “uyanma karşıtı” kampanyacıların düzenli olarak sahip olduklarını buldular. Daily Telegraph, Times, Daily Mail, Sun, Daily Express, Spectator, TalkRadio ve GB News dahil olmak üzere mesajlarını güçlendiren 20 medya kuruluşunun kullanımı. Ayrıca, “uyandırma” karşıtı kampanyacıların görüşlerini yayınlayıp desteklediklerini söyledikleri beş düşünce kuruluşunu ve birkaç “hayır kuruluşunu” izole ettiler ve zarar eden medya girişimlerini finanse etmeye devam eden mali destekçileri motive ettiler.
Davies, “Bunu hiçbir şekilde önemsizleştirmemeliyiz,” dedi. “Çünkü politikaya tercüme ediliyor. Söylemler, politika için zemin hazırlar ve ahlaki gerekçeler oluşturur. MacRae, “Kimin iktidarda olduğuna bakılmaksızın sorunlu,” diye ekledi. “Oyuncuların sayısı, kanalların sayısı, onlara verilen alan yerel dilin değişmesine izin verdi. Retoriğin çoğu, solun fikirlerini yansıtmakla ilgili. Halk için düşünmeye çalışmakla ilgili. Özellikle son altı ay içindeki siyasi değişiklikler – protesto haklarındaki değişiklikler, Eşitlik Yasası’na yönelik tehditler, oy verme yöntemlerindeki değişiklikler – bırakın belirli bir dönem içinde olanları, devam eden bir siyaset için ciddi sorunlar oluşturuyor.
Gazete, bu ağın başarısının, solcu hegemonyayı çaresiz bir beyaz işçi sınıfına tehditler biçiminde yansıtmasında yattığını gösteriyor: Geçim kaynakları, kültürel mihenk taşları ve cinsel adetleri. Sol partiler bu projeksiyonun rehinesi ve ondan uzaklaşmaları gerektiğini düşünüyorlar. Bunu yaparken, kendi siyasi projelerini sulandırıyorlar ve seçmenlerin ihtiyaçlarını ve isteklerini ve hükümet politikasıyla tutarlı bir şekilde çelişen ilerici görüşler vaat edenleri yansıtmada başarısız oluyorlar. Kısacası, seçim sonuçları vardır ve bir de siyasi sonuçlar vardır ve bunlar her zaman uyumlu değildir. Sağın hükümet dışı kalacak olması, geniş bir sağcı ağ aracılığıyla kendi gündemini dayatmayacağı veya en azından muhaliflerinin gündemini sınırlandırmayacağı anlamına gelmez.
Herhangi bir şey olursa, muhalefet hakkı, hükümetten ve onun sınırlamalarından ve sorumluluklarından uzakta, gerçek tehlike bölgesi olabilir – Tory partisi ve ağı için ırksal ve cinsel azınlıklar, iklim krizi ve ekonomik yeniden dağıtım ve giderek artan uluslararası bir hareketle büyümek ve bağlantılar kurmak. Arkasında daha da fazla sosyal uyumsuzluk, insanların insanlığı ve medeni hakları hakkında yoğun tartışmalar ve sol hegemonyanın “kabusunun gerçekleşmesi”nin histerik, amansız bir şekilde kınanması yatacak. Saldırının ölçeği ve organlarının her yerde bulunması, herhangi bir İşçi Partisi hükümetini – ekonomik sıkıntıyı hafifletme açısından bir dönemde ne kadar az şey başarabileceği konusunda zaten gürültü yapan bir hükümeti – iktidarsız ve hatta kısa ömürlü hale getirebilir.
Bunda, uyandırmama çemberine her şeyden önce kendini beğenmişlik yardımcı olacaktır. Kamusal söylemimiz o kadar olağanüstü bir şekilde sağa çarpık ki, David Foster Wallace’ın “su da ne halt?” diye soran meşhur balığı gibi artık onu görmüyoruz bile. Sağcı makine hızlanırken bile İşçi Partisi, ekonomiye odaklanırsa, protesto hakları ve kimlikle ilgili kışkırtıcı konulara girerek atları ürkütmezse ve genel olarak kokuşmuş sağcı bataklığın “üstüne çıkarsa”, zaferini koruduğuna inanıyor. . En iyi ihtimalle bu, dar görüşlü bir siyasi yanlış hesaptır; en kötü ihtimalle ahlaki bir feragattir.