Alex Rigola Bir süredir sahne sadeliği ile yorumlayıcı hakikat arayışı arasında gidip gelen bir tiyatro türü yapıyor. Bu karışımdan ‘Vania’ ve ‘gibi şovlar ortaya çıktıHedda Gabler‘, bir ortamı paylaşan: seyircilerin ve oyuncuların kapalı olduğu ve aralarında yakınlaşmaya izin veren bir sahne kutusu. Çehov’un oyunundaki oyun altı metre genişliğinde ve sekiz metre uzunluğundaydı ve altmış seyirciyi ağırlayabiliyordu. Parçası olan Henrik Ibsen Biraz daha büyük: 9×7 ve kapasitesi seksen kişi.
‘Hedda Gabler’ bugün Ulusal Dramatik Merkezi programı kapsamında Valle-Inclán Tiyatrosu’nda gösteriliyor. Dramaturji yönetmeni ve yazarı Rigola, Nausicaa Bonnín, Miranda Gas, Pol López, Xavi Sáez / Marc Rodríguez ve Joan Solé. Max Glaenzel Sahne kutusunun yaratıcısıdır.
Rigola şöyle diyor: “Bir süredir sinematografik yakın çekimle ilgili küçük, çok küçük bir format hakkında araştırma yapıyorduk ve bunu tiyatroda başarmak zor bir şeydi.” Kutu bize bu yakınlığı ve bizi ilgilendiren yorum türünü sağlar. Biz ararız belli bir manzara gerçeği; ‘Gerçek’, kelimelerin ezberlendiği andan itibaren mevcut değildir, ancak bu yorumlayıcı çalışmada onu nasıl bulacağımızı araştırmalıyız. Ve gerçek oyundadır.
Rigola’nın geliştirdiği tiyatroda yönetmen ve yazar geri çekilir, böylece “aktarımdaki ana figürün” söyleyecek şeyleri vardır. “Verici başarısız olursa harika bir metne veya harika bir yönetmene sahip olmanın hiçbir faydası yok.” Bu tiyatroda oyuncuların bir şeyler söyleme arzusu olmalı, kendilerine söyle, diye ekliyor Katalan yönetmen. Sahne, şöyle devam ediyor: “bir agora, aktörlerin ve seyircilerin bir olduğu bir buluşma yeri. Ve orada doğal gerçek üretilir.
Ibsen’in sözleri onun versiyonunda değil ama ruhu öyle. Rigola, eserin “insandan bahsettiğini” söylüyor. Bu versiyonda beşe indirilen karakterler kaybolmuştur. toplumda uyumsuz; Hoş bir eser değil çünkü kahramanı da hoş değil. Bugün, içinde yaşadığımızı söyledikleri o çağ değişiminde biz de bir şekilde kaybolduğumuz gibi o da kayboldu; “Nereye gittiğimizi, kim olduğumuzu bilmiyoruz.”
Àlex Rigola da bahsediyor toksisite, «Nerede olduğumuzu bilmememize neden olan bu baskının ürünü. Hepimiz hem başkalarına hem de kendimize zehirlilik alır ve veririz. “‘Hedda Gabler’deki karakterlerin her biri çağdaş dünyayı temsil eden bir kutunun içinde, kendi zehirli unsurları var.”