Yönetmen: Luc Besson
Oyuncular: Jamel Debbouze, Rie Rasmussen, Gilbert Melki, Serge Riaboukine
Senaryo: Luc Besson
Romantik komedi dersek aşağılayacağımız, politik romantizm dersek yücelteceğimiz bir film Angel-A... Paris sokaklarında yalnız gezen bir arap buluyorsunuz, sonra onu içeri atmıyorsunuz diye şikayet eden Andre, polis tarafından karakoldan atılıyorsa, diskoda bin tane adamı ayartıp paraları o malum yöntemle kazandığını düşündüğümüz Angela'nın aslında o paraları nasıl kazandığını görmemiz de Besson aklından çıkma bir durum. Rüyalara girebilecek bir meleği, eciş bücüş bir araba aşık etmekle iş bitmiyor. Tüm bunlara inandırıcılık katacak bir öyküye ve gölgede bırakılmayacak bir tarafsızlığa gerek var. Ayna karşısında Andre'ye "seni seviyorum Angela" dedirttikten sonra, "seni seviyorum Andre" dedirtmenin de altyapısı sağlamlaştırılmalı. Besson'un bunu hissedip hissetmediğini bilemeyiz. Eğer hissettiyse bunu bizimle adamakıllı paylaşmalıydı. Belki de biz yanlış anladık. Belki de o işin içinden çıkamadı.
Karakter boyutsuzluğu ve öykü yoksunluğu da, zaten bir türlü tutturulamamış dengeyi iyice bozuyor. Film bittiğinde Angela ve Andre'yi, gözlüksüz 3D izlemiş gibi algılamamız bundandır belki. O cümlelerin altındaki politik, felsefi, dini geçişleri de, açılıp içi okunmamış zarflara benzetelim olsun bitsin. Filmin çekim aşamasında kimi oynatmayı düşündüğü önemli değil. Her halükarda devasa Avrupalı meleğin karşısına şişman, çirkin, fakir, hırsız, katil, ne olursa olsun bir antitez çıkacaktı. Besson aptal değil. Herşeyden haberi olan, kafasına koyduğu mantığı tıkır tıkır işletecek bir zekâya sahip. Birisi ona "al sana Jamel!" dediyse, onun kafasında şimşekler çakmalıydı. Japon asıllı Fransız, kahve falında bile çıkmaz. Yok öyle biri! Filme, düşmüş bir arap karakter konuyorsa, eleştirenlerin ellerine şakaklarını atıp Cezayir'i, 11 Eylül'ü, Fransa'nın göçmen politikalarını düşünmeleri, eleştirilerinde bu referansları kullanmaları normaldir. Bu kadar huylanacak unsur varken, Besson'un hiç oralı bile olmayıp, senaryosundan kayıp giden yıldızları bir kadeh şarap eşliğinde dalışı ise normal değildir.
Demiyoruz ki bizi politik hicivlere boğsun, boğazımıza gazete kağıdı tıkıştırsın, vicdanımıza saldırsın. Bu film bunu yapamaz ki zaten. Kaldı ki ne kadar yavan da olsa, bir filmden dini, politik, sosyo-ekonomik, felsefik çıkarımlarda bulunmaya çalışmanın, bu yönlerde yapılan tespitlerle beyini çalıştırmanın nesi yanlış? Ben illa politik bir motif yakalayacağım diye ıkınmak ayrıdır. Ama bir filme daha derinlemesine bakış atmak isterseniz, dönemi, dönemin olaylarını, kişilerini araştırmak isteyebilirsiniz. Eleştiri yapıyorsanız, bu gerçekliklerle kendi yorumunuzu harmanlayabilirsiniz. Sinekten yağ çıkmaz, ama melek altındaki buzağıdan bal gibi çıkar. Besson bu kafayla pek çıkaramaz o ayrı.