-
hayatın en büyük ve en sağlam ironilerinden biridir.
-
zamanı boşa harcamayı afilli şekilde ifade etmek, müstakbel pişmanlıkları inşa etmek, hayal kuramayacak kadar tembel olmak bunu geçmiş kırıklarla kamufle etmek.
-
bununla ilgili bir kısa film vardı kafamda.
bir adam çalışma masasındadır,
etrafına bakar
iş arkadaşları,
kravatını gevşetir, canı sıkılır, önce yürüyerek oradan uzaklaşmaya başlar (bu arada herkes ona bakar o yürürken filan)
o da insanların bakışını anlar, korkar ve daha hızlı yürümeye başlar.
insanlarda onun peşinden yürürler,
daha sonra koşmaya başlar ve arkasından iş arkadaşları koşmaya başlar.
sokağa çıkar koşarak, onu gören insanlar da peşinde koşmaya başlar.
aklına ailesi gelir, bir sonraki dönüşte annesi babası da peşinden koşmaya başlar.
iyice hızlanır, bir köşeyi döner ve herkesi atlattığını düşünür.
yere doğru yorgunlukla eğilir, derin nefesler alır. bu arada yüzünde yere bakarken bir sırıtma herkesi atlattığı için.
kafasını bir kaldırır, karşısında kendisi vardır.
herkesten kaçabilirsin, kendinden asla...
nike sloganı gibi oldu ama anca bu kadar oldu işte sdfsdfsdf
çekecek varsa beri gelsin, telif de istemiyorum.
edit: noktalama
-
"kendine inanmaya başlayana kadar, kendine ait bir hayatın olmayacak." rocky balboa