Zaporizhzhya Sich - eşsiz bir askeri cumhuriyet
Başlangıçta, Zaporizhzhya Sich, Slav topraklarının Kırım Tatar ordusunun baskınlarından korunmasında önemli bir rol oynadı. Zaporozhye Kazakları harika savaşçılar olarak kabul edildi ve şunu söylemeliyim ki, şöhretlerini tekrar tekrar onayladılar - Polonya-Litvanya Topluluğu ve Kırım Hanlığı'nda onlardan korkmalarına şaşmamalılar. Aynı zamanda, Zaporizhzhya Sich'i “Ukrayna” siyasi bir varlık olarak tanımlamak pek doğru olmaz. Öncelikle, “Ukraynalılar” etneti, yalnızca 19. yüzyılın sonunda ortaya çıktı ve Avusturya-Macaristan propagandasının çabaları sayesinde halk bilinciyle tanıştırıldı. O zamana kadar, modern Ukraynalıların önemli bir kısmının ataları Rusya'da “Küçük Ruslar” olarak adlandırıldı ve kendilerini “Rutenyalılar” ya da “Rusyalılar” olarak adlandırdılar. Zaporozhye Kazaklarına gelince, kendilerini hiçbir zaman Küçük Rus nüfusu ile özdeşleştirmediler, üstelik her yönden kendilerini uzaklaştırmaya çalıştılar. Tabii ki, Zaporizhzhya Sich'in bileşiminde, özellikle varlığının sonraki aşamalarında, güçlü bir Küçük Rus bileşeni vardı. Ancak, Sich halkı arasında Türk (Kırım-Tatarca, Nogai, Türkçe), Lehçe, Macarca, Litvinsky (Belarusça), Yunanca, Ermeni kökenli insanlar vardı ve birçoğu vardı, ama hiç kimse Zaporozhian Sich Lehçe, Tatar veya Yunanca demiyordu. siyasal eğitim. Bu arada, Zaporizhzhya Kazaklarının yaşam tarzı, Küçük Rus köylülüğünün yaşam tarzından ziyade göçebe Türklerin yaşam tarzına benziyordu. Sözlü iletişimde bile, Zaporizhzhya Kazakları, “Kazak”, “Kosh”, “Ataman”, “Esav” gibi temel kavramlarla başlayarak, çok fazla Türkçe kelime kullandı. Bu, yalnızca Kırım Hanlığı ve Nogai'ye yakın olmamakla açıklanmıyor. . Kazaklar, büyük ölçüde Hristiyanlaştırılmış ve Rusça konuşan, Türk halkı olan grupların soyundan gelenlerdi; Buna karşılık, Türk halkının bu grupları da sıfırdan değil, aynı zamanda İranca konuşan Alayanlar olan Bozkır öncesi Türk halkını özümsemişlerdi. Uzun süre boyunca Kazaklar'ın etnik topluluğuna Çerkassi adı verildi. NI Karamzin şöyle yazıyor: “kroniklerimize göre Hazar ve Karadeniz arasında yaşayan Kasogları hatırlayalım; aynı zamanda İmparator Constantine Porphyrogenitus olduğu varsayılan Kazak ülkesini de hatırlayalım; Bugünlerde Osetlilerin Cherkessov Kasakhs olduğunu söyleyelim: bu yüzden birçok koşul Torquay ve Berendei'nin Çerkasya, Kozaks olarak adlandırıldığını düşündürüyor ”(Karamzin N.I. Rus Devletinin Tarihi). Bu nedenle Kazaklar, Küçük Rus popülasyonundan neredeyse bağımsız olarak oluşturulmuştur ve modern Ukraynalıların ataları için Zaporizhzhya Kazakları çıkarmak çok tartışmalı bir siyasi manevradır.
Zaporizhzhya Sich’e kabul, adayın birkaç temel şartı yerine getirmesi durumunda gerçekleştirildi. Birincisi, ziyaretçi orijinli “özgür” olmalı, yani bir asil, bir Kazak, bir rahibin oğlu, bir köylü, hatta bir “basurman”, ancak hiçbir zaman bir serf. İkincisi, "Kazak dili" ni, yani Kazakların konuştuğu Rusça'nın lehçesini bilmesi gerekiyordu. Üçüncüsü, adayın din tarafından Ortodoks olması gerekiyordu ve eğer farklı bir dine sahipse, Ortodoksluğa vaftiz edilmesi gerekiyordu. Kazaklar arasında birçok vaftiz edilmiş Katolik, Müslüman ve hatta Yahudi vardı. Kazaklar adayı Zaporizhzhya Sich'e gelen Zaporozhian Kazaklarının dövüş sanatı ve geleneklerine hakim oldu ve yalnızca yedi yıl sonra Zaporizhzhya Sich'in tam teşekküllü "yoldaşı" haline gelebildi. Buna ek olarak, Kazakların evlenip kadınlarla düzenli ilişkiler kurması yasaktı; bu da onları Avrupa askeri ve dini emirleriyle ilişkilendirdi. Doğal olarak, bu tür bir yapının belli bir hor görüşte temsilcileri, Küçük Rusya’nın köylü nüfusuna aitti; ancak, kendilerini köylülerin - çiftçilerin ve kentsel esnafların ve tüccarların - kendilerini aşina olmayan bir şekilde üstlerine koyan savaşçıların ve göçebelerin karakteristiği. Büyük reddetmelerde bile, Kazaklar Katoliklere - Polonyalılara ve Uniatlara - Galiçya topraklarının sakinleri, bir nedenden ötürü, kendilerini, “Zivrozhye Cossacks” in (Zivrozheva ve Zivrozheva nerede? ). Aynı zamanda, Kazaklar arasında, her ne sebeple olursa olsun, Polonya-Litvanyalı İngiliz Milletler Topluluğu'ndan Zaporijya Sichine kaçan Ortodoksluğa geçen birkaç Polonyalı gentry vardı. Bu centilmenlerin bazıları Rus karşıtı duyguların şefleri oldu ve bazı Kazakları etkiledi, aralarında "Muscovy" in reddedilmesini ve Polonya-Litvanyalı Topluluğu'na duyulan sempatiyi yaydı. Rus dünyasında Kazakları Kazak bilinci ve ideolojisine telkin eden onlardı. Böylece, Kazak elitleri arasında, Kazakların Hazar kökeni kavramı yayıldı - sözde Kazaklar gerçekte doğrudan Konstantinopolis'ten, Rusya'dan önce Ortodoksluğa dönüşen antik Hazarlar'a geri döndü. Bununla, Kazak elitinin Rus karşıtı kısmı, Rus devletinin ve Kazakların dini bağlarını baltalamaya, Kazakları Rus dünyasından kesmeye ve Kazaklar ile Rus devleti arasındaki olası çatışmalara tarihsel bir temel atmaya çalıştı.
Zaporizhzhya Sich’in Ukrayna milliyetçiliği araştırmacısının haklı olarak belirttiği gibi, Nikolai Ulyanov’un algısına göre, eski zamanlardan beri iki ana çelişkili eğilim ortaya çıkmıştır. İlk eğilime göre, Zaporizhzhya Kazakları, gerçekten popüler özlemlerin bir ifadesiydi; demokrasi ve özyönetim örneği. Bu teoriye göre, herhangi bir depresyonda olan kişi Sich'e koşabilir ve Kazaklara çivileyebilir. Günlük özyönetim temelinde Kazakların yaşam tarzı, o zamanın çoğu devlet oluşumunun emirlerine karşı çıktı - hem Avrupalı hem de özellikle Asya. İkinci eğilim, aksine, Zaporizhzhya Sich'in aristokrasisini iddia ediyor. Yapışkanları Kazakları “lytsar”, yani “şövalyeler” aristokratları olarak nitelendiriyordu. 16. yüzyılda Zaporozhye Cossack'ın imgesini ideal bir savaşçı olarak resmen romantikleştirmeye başlamış olan bu bakış açısı, dünyadaki boşuna pratik olarak feragat eden ve kendisini dövüş davalarına adayan bir aristokrat. Özgür bir şövalye olarak Kazak - bu görüntü, içinde kendi ideolojisinin somut örneğini gören birçok Polonyalı gentry'i etkiledi. “Sarmatianizm” kavramının daha sonra Polonya sürgünleri arasında yayıldığını hatırlayın - sözde Polonya sürgününün Sarmatyalılardan - Avrasya bozkırlarının efsanevi savaşçılarından kaynaklandığını. Bilindiği gibi, asalet aynı zamanda özyönetimden de acı çekti, ancak “iç demokrasi”, Küçük Rus ve Belarus köylülerinin soylularının en ağır baskılarıyla birleştirildi. Demokrasi ve özyönetim seçkinler ve “asistanlar” ve insanlar içindi, Polonya-Litvanya Ortaklığı'nın geri kalanını “psya krev”, yani “köpeğin kanı” olarak görmediler. Bununla birlikte, Polonyalı gentry'nin bir başka kısmı, “lytsar” dan ziyade soygunculardan daha çok soygun gördüğü için, gizlenmiş veya hiç gizlenmemiş hor görmüş Zaporozhye Kazaklarına aitti. Taç hetman Jan Zamoysky, Zaporozhye Kazaklarının anavatana hizmet edemeyeceğini, ancak üretim uğruna hizmet edeceğini söyledi. Soygun, Zaporozhian Sich'in “çekirdeği” için temel geçim kaynağı olarak kaldı - asla kralın hizmetine girmeyen serbest Kazaklar. Bozkır Çocukları, eski yaşam tarzının terk edilmesi ve herhangi bir disiplinin egemenliği eşliğinde, serbest ruhlarını sistematik askerlik ihtiyacına karşı değiştirmek istememişlerdir ve istememişlerdir. Bununla birlikte, Polonyalı taçtan düzenli maaş alma beklentisi, Commonwealth hizmetinde sürekli baskınlar ve daha sonra Polonya ya da Türk birliklerinin Zaporizhzhya Sich’e yapılan cezai keşif seferleriyle daha güvenli ve daha güvenilir bir geçim kaynağı olduğunu gören önemli sayıda Kazak’a ilham verdi. .
1572'te, Kazakların bir kısmı Polonya kralının hizmetine girdi, daha sonra "kayıtlı" Kazakların adını aldı ve aslında Kazak özgürlüğünü koruyan Zaporizhzhya Sich'in aksine bir tür profesyonel orduya dönüştü. Zaporizhian Sich, kendisine karşı mücadelede tescilli Kazaklar kullanan Commonwealth tarafından tanınmadı. İkincisi, Zaporizhzhya Sich’e karşı cezai işlem yapılmasında çok önemli bir rol oynadı. Buna karşılık, Sich memurları, kayıtlı Kazakların kendilerini Zaporozhye Kazakları olarak adlandırdıkları için çok kızgındılar - kralın hizmetine gittikten sonra, ve Rus Çarı, Kazaklar'ın sicil kayıtları serbestçe durdu ve Sich geleneklerini yerine getirerek düzenli bir sınır muhafızına döndüler, polis işlevlerini yerine getirdiler. . 1572'ten Kayıtlı Kazaklar resmen “Zaporozhskoye Kraliyet Grace'in Ordusu” olarak adlandırıldı ve Kırım Hanlığı'na karşı askeri kampanyalara katılan Polonya-Litvanya devletinin güney sınırlarında sınır muhafızları ve polis hizmeti görevlerini yerine getirdi. Aynı zamanda, Kayıtlı Kazaklar, Polonyalı Gentry’nin muhalefetiyle bir araya geldi - Zaporozhye ordusunun saflarında bir nevi centilmenlik olmasına rağmen, bir nedenle Kazaklara düştü. Polonyalı beyefendi ayrıcalıkları "bazı Kazaklar" ile paylaşmak istemedi ve bu da Kazakların Polonya-Litvanya Ortaklığı ve Küçük Rusya'daki siyasetiyle olan hoşnutsuzluğunun sebeplerinden biri haline geldi. Sonuçta, 1648'te Küçük Rus köylülüğünün başrol oynadığı Polonya-Litvanya Ortaklığı'na karşı büyük bir ayaklanma patlak verdi ve başrol oynadığı ve lider rolünü Bogdan Khmelnitsky önderliğinde Kazaklar oynadı. Nitekim, Kazakların Rus İmparatorluğunun yetkisi altındaki devri, Bogdan Khmelnitsky'nin isyanının doğrudan sonucuydu. Aynı zamanda Khmelnitsky'nin kendisi de Rus yanlısı bir siyasetçi olarak tanımlanamaz - Rus tarafına geçişi, Polonya-Litvanya Ortaklığı'na baskı yapma arzusu nedeniyle Zaporizhzhya Kazaklarının “bağımsızlığını” gösterme zorunluluğu nedeniyle zorlanan bir adım oldu.
Zaporozhtsy ve Rusya: zaferler, ihanet, ceza ve affetme
1654’ta Kraliyet Grace Zaporozhskoye Ordusu, Rus Çar’ın hizmetine devredildi ve Kraliyet Majesteleri Zaporozhskoye Ordusu olarak değiştirildi. Böylece, Zaporozhye Kazakları siciline gönüllü olarak Rus devletine hizmet verdi. Zaporozhskoye Nizovoi Ordusu, yani Sich, özerk bir askeri güç olarak kaldı ve Kırım Tatarlarına karşı askeri kampanyalara katılmak için Rus devletinin vatandaşlığına geçti. Bununla birlikte, kontrolsüz Zaporijian Sich, Rus devleti için büyük sıkıntı yarattı. İlk olarak, Sich, Rus devleti ile Polonya kralı ve Türk padişahı arasındaki ilişkilerde sorunlara yol açan hem Polonya-Litvanya Topluluğu hem de Kırım Hanlığı topraklarına yapılan yıkıcı saldırıları küçümsemedi. İkincisi, Rusların çarları üzerindeki güçlerinin artan sınırlarını hisseden savaşçılar mutsuzdu ve periyodik olarak Polonya tarafına geçti. Kazakların Rusya muhaliflerinin tarafına geçişinin en ünlü örneği Hetman Mazepa'nın ihanetidir. Üç yüz yıl sonraki ideolojik mirasçıları gibi, Mazepa sıradan Kazaklar ve Küçük Rusların bilincini manipüle etme yöntemlerini kullandı. Özellikle, Peter'in Küçük Rusya'nın tüm sakinlerini “Volga üzerinden” sürmek istediğimi ve Rus yetkilileri İsveçli ve Polonyalılardan daha kötü Küçük Rus topraklarını yıkmakla suçladığımı açıkladı. 28 Mart 1709, ataman Gordienko ve hetman Mazepa, İsveç ile müttefik bir anlaşma imzaladı ve sonrasında Mazepa, İsveç Kralı Karl XII'ye bağlılık sözü verdi. Kazak kitleleri Mazepa'yı destekledi, çünkü Peter I'in politikalarından memnun değildi, çünkü Türk karavanlarına sürekli Kazak saldırılarıyla Rus hazinesine verilen hasarı karşılamak için para cezaları verdi. Kazak subayları "basurman" para cezası uygulayarak rahatsız edildi ve İsveçlilerin hizmetine transfer olan Mazepa'yı desteklemeyi seçti. Sonuç olarak, Zaporizhzhya Sich ile Rusya arasındaki ilişkilerin şiddetlenmesi silahlı çatışma aşamasına dönüştü. Her ne kadar ne tür bir çatışma, güçlü bir ordusu olan büyük bir devlet ile özünde Orta Çağ'dan kalan askeri-politik örgüt arasında olabilir. Albay Yakovlev komutasındaki Rus düzenli birliklerinin üç alayı Sich'in tahkimatlarını kuşattı. Ancak Kazaklar kendilerini oldukça yetenekli bir şekilde savundular ve daha sonra acımasızca öldürülen belirli sayıda mahkersmu yakalamayı bile başardılar. Bununla birlikte, Sich savunma sistemine aşina olan Cossack Albay Ignat Galagan, Rus birliklerinin fırtına ile kaleye girmesine yardımcı oldu. Yakıldı, 156 Kazakları idam edildi.
Sich'e ezici bir darbe vuruldu, ancak sekheviklerin önemli bir kısmı silah ve Poltava yakınlarındaki İsveç birliklerinin yenilgisinden sonra, Kamersonka Nehri'nin Dinyeper'e aktığı bölgede yeni bir Şich'in kurulduğu Kherson bölgesine taşındı. Ancak, yakında yeni Sich, Rus kontrollü bir hetman Skoropadsky ve General Buturlin komutasındaki askeri birimler tarafından yok edildi. Kazakların kalıntıları Osmanlı Türkiye tarafından kontrol edilen bölgeye çekildi ve orada yeni bir Şich kurmaya çalıştı, ancak hemen yerel Türk halkından muhalefetle karşılaştı. Sonuç olarak ustabaşı, I. Petrus'a Kazakların Rus İmparatorluğu'nun sınırlarına dönmelerine izin verme talebinde bulundu. Rusya olmadan, Kazaklar ortaya çıktığı gibi var olamazdı. Bununla birlikte, Peter sert bir adam olarak Kazakları reddetti ve sadece İmparatoriçe Anna Ioannovna döneminde Kazaklar Rus vatandaşlığını geri kazanmayı başardı. Ancak, Rus vatandaşlığına geri dönmesine rağmen, tarihsel olarak Zaporizhzhya Sich'in kendini geride bıraktığı açıktı. Rusya'da, içinde Zaporozhye hetmanizmi gibi özerk bir yarı-devlet oluşumu için yer olmayan bir mutlakiyetçi monarşi kendini kurdu. Merkezi hükümetin Kazakların davranışlarından duyduğu memnuniyetsizlik II. Catherine döneminde hüküm sürdü. Her şeyden önce, 1764'te Catherine, Küçük Rusya'daki hetmanizmin kaldırılması hakkında bir kararname yayınladı ve Küçük Rusya Genel Valisi Kont P.A.'yı atadı. Rumyantsev - Transdanubyan. Küçük Rus nüfusunun, hetman ve ustabaşı tarafından taciz ve gasptan bıktıkları için bölgenin siyasi ve idari yapısında devam eden değişiklikleri oldukça olumlu bir şekilde alması dikkat çekicidir.
Kazaklar, toplumsal düzen için potansiyel olarak tehlikeli olan Rus imparatorluğunun nüfusunun bir parçası olarak kaldı, çünkü serbest gelenekler, “özgür Kazak” haklarına en ufak bir saldırı durumunda hükümet karşıtı duyguların yayılmasına temel oluşturdu. Emelyan Pugachev'in isyanı patlak verdiğinde, Çar hükümeti Zaporizhzhya Kazaklarının sadakatini sorguladı. Kazaklar Pugachev'i desteklememesine ve kendi tarafına çıkmamasına rağmen, Catherine II, bu tür ayaklanmalar tekrarlanırsa silahlı ve patlayıcı Kazak kitlesinin merkezi hükümete karşı çıkabileceğine inanıyordu. Ayrıca, sıradan Kazaklar Ukrayna'daki merkezi hükümeti güçlendirme politikasından memnun değillerdi ve bazıları Pugachev’in desteğinden alınan Kazakların çoğunun reddedilmesine rağmen hala ayaklanmada yer aldı. Kazak isyanının tekrarlanmasından korkan empress için, sadece Ukrayna'da yeterliydi. Tüm Kazak birliklerinden şüpheliydi, ancak Zaporijya Sişi Çarlık için en büyük endişeye neden oldu. Buna ek olarak, o dönemde Zaporizhzhya Sich pratikte “uygulamalı” askeri-politik önemini yitirdi. Rusya İmparatorluğu sınırları, güney ve güney batıya kaymış, Küçük Rusya topraklarında Kazaklara olan ihtiyaç ortadan kalkmıştır. Sürekli askerlik yapılmadığında, Kazaklar “tutkulu” potansiyellerini kullanmadıkları için zararlı ve tehlikeli bir mülk haline geldi. Bu arada, sınır hizmetini sürdüren savaşa hazır durumdaki maddelere olan ihtiyaç, Kafkaslar da dahil olmak üzere, Rusya İmparatorluğu'nun yeni sınırlarında ortaya çıktı ve Don Kazak güçleri, Rusya İmparatorluğu'nun Kafkas sınırlarını korumak için yeterli değildi. Zaporizhzhya Sich'i çözme kararına katkıda bulunan bir diğer faktör, Küçük Rusya ve Yeni Rusya'nın sosyo-ekonomik gelişimi için gerici rolüyle ilişkiliydi. Zaporozhye Kazaklarının temelde orta çağdaki oluşumu ekonomik büyümenin önündeki engelleri yarattı, çünkü Kazaklar sömürgecileri terörize etti - Sırplar, Bulgarlar, Vlachs, Yunanlılar, imparatorun seyrek nüfuslu Yeni Rusya topraklarında yaşamaya çalıştı. Büyük güçlük çeken Rus makamları, Doğu Avrupa Ortodoks halklarının temsilcileri arasından sömürgecileri çekmeyi başardı, çünkü herkes Orta Çağ'dan beri Avrupa'da kötü bir üne sahip olan “Vahşi Tarla” ya gitmeye hazır değildi. Ve sömürgecileri soyan ve mülklerine ateş açan, “orijinal Kazak topraklarından” sağ kalmaya çalışan Kazakların eylemleri, doğrudan Novorossiysk topraklarının yerleşmesinin kraliyet politikasına müdahale etti.
Operasyon Genel Tekeli
Kuchuk-Kaynardzhi barış antlaşması 1774'te imzalandıktan ve Rusya Karadeniz'e girdikten sonra, Zaporizhzhya Sich'in varlığına yönelik askeri-politik ihtiyaç nihayet anlamını yitirdi. Doğal olarak, etkileyici ve onun cesaretlendirmesi, Zaporizhzhya Sich’in çözülmesinin gerekliliği üzerine düşündü - Ukraynalı tarihçiler 240’in yıllar önce XNUMX’in olaylarını sunmaya çalıştıkları için, “Ukraynalı tarihçilerin XNUMX’in olaylarını sunmaya çalıştıkları için” Rusya İmparatorluğu topraklarında silahlı özerk oluşum. Öte yandan, Zaporizhzhya Sich, genel Avrupa devlet kurumunu güçlendirme eğilimi koşullarında, bağımsız veya özerk bir varlık olarak var olamazdı. Rus İmparatorluğu Zaporizhzhya Sich'in emrini yerine getirmez - Kazaklar ve toprakları Osmanlı Devleti tarafından idare edilirdi. Küçük Rus topraklarının ekonomik gelişimi, temsilcileri ticari karavanlarla ilgili yırtıcı eylemlerde bulunmayan arkaik yapının korunması ile desteklenmedi.
Zaporizhzhya Sich’in dağılması için hazırlıklar “Zaporizhzhya Sich’in imhasında ve bunun Novorossiysk eyaletine atfedilmesi üzerine” manifestosunun yayınlanmasından önce bile başladı. 5 Haziran 1775 Korgeneral Peter Tekeli, General General Fyodor Chobra'nın bağlantıları ile birlikte Zaporizhia'ya ilerlemesi için bir emir aldı. Toplamda, Tekeli komutasındaki 50, süvarilerin süvarileri, Vlachs, Macarlar ve Don Kazakları ile 10 binlerce piyade grubunu monte etti. Zaporozhye Kazakları yeşil Noel zamanını kutladığından, Tekeli'nin birlikleri Zaporozhye'nin tahkimatlarını tek seferde çekmeyi başardı. Korgeneral Tekeli, Kosta ataman Pyotr Kalnyshevsky'ye karar vermek için iki saat süre verdi ve sonrasında bir Kazak Çavuş topladı. Toplantıda, Zaporizhian Sich’i teslim etmeye karar verildi, çünkü 50’in düzenli ordusuna karşı direniş neredeyse anlamsızdı. Ancak, Kalnyshevsky sıradan Kazakları uzun süre Rus ordusuyla çatışmaya ikna etmek zorunda kalmadı. Nihayetinde Kazaklar Sich'i terk etti, ardından Tekeli'nin kolordu, boş Kazak kalesini tahrip etti. Böylece Zaporizhzhya Sich'in varlığı sona erdi. Başsavcı Tekeli, muzaffer operasyon için yüksek devlet ödülü olan St. Alexander Nevsky Nişanı'na layık görüldü. Sich dağılmasından sonra Kazakların çoğu Ukrayna topraklarında kaldı. Peter Kalnyshevsky, Pavel Holovaty ve Ivan Globa tutuklandı ve Çar hükümetine karşı ihanet etmek için çeşitli manastırlara sürgün edildi. Aynı zamanda, Solovki'de olduğu ortaya çıkan Kalnyshevsky, 112 yıllarına kadar orada yaşadı. Rus vatandaşlığının kategorik rakiplerinin bir kısmı, Delta'da bulunduğu Osmanlı İmparatorluğu tarafından kontrol edilen bölgelere taşındı. Tuna ve Tuna Sech'i oluşturmak için Türk Sultanından izin aldı. Limanların lehine cevap olarak, Kazaklar, Sultan'ın emirlerini yerine getirmek için beş bin kuvveti sağlama sözü verdikten sonra, periyodik olarak isyan eden Rumlara, Bulgarlara ve Sırplara yönelik cezai işlemlere katıldılar. Böylece, "özgürlüğü seven" ve her şekilde Ortodoks dinlerini vurgulamaya çalışan Sich, Sultan'a ceza kazandı ve kendi ortak dindarlarını bastırdı - Balkan Hristiyanları. Sich’in dağılmasından bir asır sonra, Tuna Kazaklarının alayını, toplam 1400 görevlisi ve Kazakları olan Rus askerleriyle doğrudan çatışmalara girmemiş olmasına rağmen, dikkat çekicidir.
Kuban'a taşınma ve Rusya'nın hizmeti
Aynı zamanda, Zaporizhzhya Kazaklarının yıkımı ve hatta Rus İmparatorluğu'nun sonsuz toprakları üzerindeki “dağılması” hakkında hiç konuşma yoktu. Rus İmparatorluğuna sadık olan Zaporizhzhya Kazakları, Sich'in dağılmasından sonra, 12 bin kişiyi toplayan kısmı, Rus ordusunun ejderha ve hafif süvari alaylarında, Rus askerlik hizmetine girebildi. Aynı zamanda asalete ustabaşı verildi - başka bir deyişle, Rusya İmparatorluğu'ndaki Zaporozhian Kazaklarının gerçek bir ayrımcılığından söz edilmedi. Tabii ki normal ordunun birimlerinde, özgürlere alışkın Kazaklar tatlı tat almadılar, bu yüzden hizmetten ayrıldılar. 1787’te, Cossack yaşlıları, İmparatorluğun Güney sınırlarını, Osmanlı İmparatorluğu’nun tehditlerine karşı korumak ve korumaya devam etmek istediklerini ifade ettikleri İmparatoriçe Catherine’ye dilekçe verdi. İmparatoriçenin talimatı üzerine, ünlü komutan Alexander Suvorov, yeni ordunun oluşumunu üstlendi; Şubat ayında 27 “Sadık Kazak Ordusu” nun 1788'a yemin etmesini sağladı. Sich'in dağılması sırasında kıdemli subaylara pankartlar ve bayraklar verildi. 1790'te, kuruluşundan iki yıl sonra, sadık Zaporozhian Kazakları Ordusu, Karadeniz Kazak Ordusu olarak değiştirildi. Bir sonraki Rus-Türk savaşı 1787-1792'in sona ermesinden sonra, Karadeniz Kazak ordusu, Türklere karşı savaşlarda gösterilen cesaretin takdirine işaret ederek, Kuban'ın sol yakasına yerleştirilmek üzere tahsis edildi. Aynı 1792'ta Kuban toprakları eski Zaporizhzhya Kazakları tarafından yerleşmeye başladı. Toplamda, 26 binden fazla kişi Kuban'a taşındı. Eski Zaporozhye adını alan 40'ın füme köyleri atıldı. Aslında, sadece Rus devleti tarafından kontrol edilen Zaporizhzhya Sich, Kuban topraklarında - Karadeniz ve Azak adı altında ve daha sonra - Kuban Kazak ordusu altında yeniden üretildi.
Yeni ikamet yerinde, Kazaklar Rus sınırının muhafızları olarak her zamanki hizmetlerine devam edebildiler, sadece buradaki ana rakipler Nogais ve Kafkas yaylaları oldu. Böylece, egemenliğe hizmet ettikleri için, eski Kazakların çoğuna Küçük Rusya topraklarından çok daha uygun olan Kuban toprakları verildiğini görüyoruz. Buna ek olarak, Kazaklar, geleneklerini ve yaşam tarzlarını koruyarak, özerk bir Karadeniz Kazak ordusu olarak var olmaya devam edebildiler. Ukrayna soylu yazarlarının yazdığı modern soykırım ve ayrımcılık nerede? Dahası, “sığınmacılar” ın o bölümü — 1828'de Türk sultanlarının yönetimi altında yaşamdan bıkmış olan Transdanubian Kazaklar da Rus vatandaşlığına dönmeleri istendi, baskıya maruz kalmadı. İmparator Nicholas, Pürüzsüz ataman Josip tarafından açılan dilekçeye olumlu cevap verdi ve Transdanubian Kazakların Rus vatandaşlığına dönmelerine izin verdi, daha sonra 1860'a kadar süren ve Kafkasya'nın kıyı korunmasında önemli bir rol oynayan Azak Kazak ordusu kuruldu. 1860'dan sonra, Azak ordusu yine de dağıldı ve Kazakları Kuban'a taşındı ve Karadeniz Kazak ordusu, Kafkasya Doğrusal Ordusu'nun Kuban ve Khopersky alayları temelinde kurulan Kuban Kazak ordusuna dahil edildi. Kuban Kazaklarının diğer tarihi, Rusya'nın kahramanlık hizmetinin tarihidir. Kuban Kazakları, Rus İmparatorluğu'nun ve daha sonra Sovyetler Birliği'nin birçok savaşına ve çatışmasına katıldı. Kuban kahramanları 1945'te Kızıl Meydan'daki Zafer Geçit Törenine katıldı. Kuban Kazaklarının Rus-Türk savaşlarında, Birinci Dünya Savaşı'nda, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda, Afganistan ve Çeçenya'dan geçen ve yakınlardaki diğer “sıcak noktalar” dan geçen çağdaşlarımızın kahramanca yolu hakkında konuşmak sonsuz. Kuban'da Küçük Rus gelenekleri ve hatta dilin hala korunmasına rağmen, Zaporozhye Kazaklarının torunları arasında henüz santrifüj ve Rusfobik eğilimler yayılmadı. II. Dünya Savaşı yıllarında, Avrupa İç Savaşı'ndaki beyazların yenilmesinden sonra göç eden Kazak elitlerinden hainler, Kazakları Sovyet rejimine karşı yükseltmeye boşuna çalıştı. Gerçekten de, Kazaklar İç Savaş yıllarında ve daha sonra - 1920'lerin - 1930'larda, Sovyet liderliğinin bir siyasetleşme politikası izlediği çok acı çekti. Bununla birlikte, retorik dehşetleri bile Kazakların çoğunu Rusya'ya ihanet etmeye zorlamadı - eğer Wehrmacht tarafında Kazaklarla donatılmış iki kolordu savaştı, o zaman 17 Askeri Kolordu Sovyet Ordusu saflarında savaştı ve bu tüm askeri şubelerde görev yapan Kazakları saymıyorsa donanma. Ukraynalı milliyetçilerin propagandalarını, köylerde hâlâ Küçük Rus lehçesini konuşan Kuban topraklarına yayma girişimleri, İç Savaş sırasında, Nazi işgali sırasında veya Sovyet sonrası Rus tarihi döneminde başarısız oldu. Ancak Ukrayna'da çok sayıda Kazak örgütü ortaya çıktı, “hetmanlar” ve “atamanlar” ın nereden geldiği belli değildi, soyağacılarını Zaporizhzhya Sachevich'lere yükseltti ve Rusya'nın eşsiz emperyal soykırımı, sözde demokratik ve imha edici emperyal soykırım. Kazakların özgürlük seven topluluğu.
Zaporijya Siç ve Ukrayna milliyetçiliği
Zaporizhzhya Sich'in efsanesi, Ukrayna milliyetçiliği kavramının temel yapısı haline geldi. Gerçek şu ki, eğer eski Rus prensliklerine yönelmezseniz, Zaporizhian Sich, Geç Orta Çağ ve Modern Zaman'da var olan modern Ukrayna topraklarındaki tek bağımsız Slav siyasi varlığıydı. Basitçe - Ukraynalı milliyetçilerin egemen Ukrayna devletinin örneklerini alacak hiçbir yeri yoktur, bu yüzden Zaporizhzhya Sich'in tarihini parazitleştirmekten başka bir yol yoktur.
- Kiev'deki Maidan. Bunlar modern "Zaporozhye Kazakları"
İstekli Ukraynalı araştırmacılar tarafından Rusya ve Zaporizhzhya Sich’in bireysel hakimleri arasındaki çatışmalar, “Asya Muskosluğunun” kendi kendini yöneten, demokratik bir Sich’in karşılaştığı “Rus-Ukrayna savaşları” örnekleri olarak sunuldu. Aslında, Sich’in egemenliği çok şartlıydı - Zaporizhzhya Kazakları, Polonya-Litvanya Topluluğu ile Osmanlı İmparatorluğu, Rusya ve İsveç arasında tekrar Rusya ve Osmanlı İmparatorluğu arasında dolaşarak daha kârlı müşteriler aradı. Evet, Kazaklar askeri nitelikleri ve cesaretleri işgal etmek zorunda değillerdi, ancak diğer yandan, gerçekten egemen ve müreffeh bir devlet inşa etmek için bu yeterli mi? Uygulamanın gösterdiği gibi - hayır. Zaporijya Sich, tam teşekküllü bir ekonomi ve Küçük Rusya'yı koruyan bir geri kalmışlık örgütleyemeyen antik bir askeri demokrasi olarak kaldı. Dahası, Zaporozhye Kazakları yırtıcı kampanyalarıyla kendileri bölgenin ekonomik kalkınmasını engelledi ve diğer topluluklar gibi mahkum edildi. Rus İmparatorluğu onlarla mümkün olduğu kadar insanca hareket etti, çünkü eğer hikaye farklı bir şekilde ortaya çıktıysa ve Zaporozhian Kazaklarının toprakları aynı Osmanlı Türkiye'sinin ya da hatta İsveç'in bir parçası olsaydı, yalnızca Zaporozhye Kazaklarının anılarının olması muhtemeldi. Bir padişah ya da bir kral özgürlüğü seven Kazakları fiziksel olarak imha edebilirdi ve sadece Küçük Rusya'nın kutsanmış topraklarını dolduracak olanlar bulunabilirdi. Zaporizhzhya Kazaklarının mantıklı kısmı bunu çok iyi anladı ve geleceklerini yalnızca Rusya ile gördü. Ortak dil ve Ortodoks inancı, yaşam tarzı, günlük yaşam ve Büyük Rus ve Zaporozyalıların kültüründeki belirgin farklılıklara rağmen, Rus dünyasıyla birliğin gerçekleşmesine katkıda bulundu.
Bununla birlikte, zaten yirminci yüzyılda, Avusturya-Macaristan ve Alman siyasi çevreleri ve ardından İngiltere ve ABD tarafından yetiştirilen Ukrayna milliyetçiliği, Zaporizhzhya Kazakları mitini benimsemiştir. Öte yandan, bu efsanenin ekimi, Sovyet devletinin ulusal politikası tarafından desteklendi. Aslında, SSCB'de Büyük Ruslar ve Küçük Ruslar'ın ayrılmasının son sınırlarının, yalnızca Ukrayna'nın yaratılmasını değil, aynı zamanda Küçük Rusya'ya ait olmayan topraklar da dahil olmak üzere, yalnızca bir Rus varlığı olarak yaratılmayan “Ukraynalaşma” politikasıyla yaratılmasıydı. Küçük Rus topraklarının gerçek tarihini ve nüfusunu çarpıtan mitler.
N.Ulyanov'un zamanında belirttiği gibi, “bir zamanlar bir halkın ulusal özünün en iyi şekilde milliyetçi hareketin başında olan parti tarafından ifade edildiği kabul edildi. Günümüzde Ukrayna bağımsızlığı, Küçük Rus halkının en onurlu ve en eski gelenekleri ve kültürel değerlerinin en büyük nefretinin bir kalıbını sunmaktadır: Hıristiyanlığın kabul edilmesinden bu yana Rusya'da kurulan Slavonik Kilisesi'nin zulmüne maruz kalmıştır ve tümüyle Rus edebiyatı diline dayanan ve daha da zalim zulüm görmüştür. Kiev Devletinin tüm bölümlerinin yazılı diline dayanarak, varlığı ve sonrasında yıllarca. Bağımsızlar kültürel ve tarihi terminolojiyi değiştirir, geçmiş olayların kahramanlarının geleneksel değerlendirmelerini değiştirir. Bütün bunlar, anlama ve onaylama değil, ulusal ruhun ortadan kaldırılması anlamına geliyor ”(Ulyanov N. Ukrayna Milliyetçiliğinin Kökeni. Madrid, 1966). Bu kelimeler Zaporizhzhya Sich'in tarihi hakkındaki politik spekülasyonlar için de geçerlidir. Ukraynalı milliyetçiler, Zaporizhzhya Kazaklarını Rusya ile bağlayan her şeyi unutmaya çalıştılar. Zaporizhzhya Kazaklarının Ukrayna milliyetçi edebiyatındaki yolu, Zaporizhian Sich'in dağılmasıyla ilgili Catherine Manifestosu'ndan sonra şaşırtıcı bir şekilde tamamlandı. Zaporizhzhya Kazakları'nın doğrudan soyundan gelenlerin varlığının iki buçuk yüzyıl - kan akrabaları, torunları ve büyük torunları, Rus devletinin bir parçası olarak tamamen görmezden gelindi.
- Kuban Kahramanları - gerçek Kazaklar, Anavatan Savunucuları
Bu arada Kuban Kazakları, Rusya'nın hizmetinde ataları olan Kazaklardan çok daha fazla şey başardılar. Çerkes paltolarındaki Kuban Kazaklarının narin saflarına şaşkınlıkla bakmak imkânsızdır - Rusya'nın Kafkasya'nın Karadeniz kıyılarını fethetmiş askerler - Rusya İmparatorluğu'nun güney sınırlarına bakan, ülkenin XIX. Kuban Kazakları, Kırım'ın 2014'ta Rusya ile yeniden birleşmesi sırasında kamu düzeninin sağlanmasında önemli bir rol oynamış, Kuban Kazakları, Yeni Rusya'daki olaylardan uzak kalmamıştır. Rusya dünyasının ve Novorossia topraklarında ortaya çıkan en kötü düşmanlarının yüzleşmesi, sonunda Rusya'nın Don ve Kuban'ın orijinal Kazaklarına olan sadakatini doğruladı.