Washington DC'deki Capitol Hill köyümüzdeki komşularımıza iki mil güneye taşındığımızı söylediğimizde, ülke genelinde taşındığımızı da söyleyebilirdik. Birçoğunun sesindeki gerginlik beni neredeyse dizlerimin üstüne çökertecekti. Ama hareket edemezsin, dediler hepsi. İhtiyacınız olan her şey burada.
Çoğunlukla haklıydılar. İstediğimiz şeylerin çoğu hâlâ Capitol Hill'deydi ama aynı zamanda kanatlarımızı açıp juju'muzu da harekete geçirmemiz gerekiyordu.
Yakın kalmaya söz verdik ve aslında bu, okul yılının ilk 100 gününde her gün tanıdık mekanlarımızı nasıl ziyaret ettiğimizin hikayesi.
En büyük kızımız, o zamanlar sınır olan DCPS İlkokuluna 2014 yılında üç yaşındayken başladı. Orada anaokulundan 4. sınıfa kadar başarılı oldu. En küçüğümüz 2019'da anaokuluna başlayarak takip etti. Evimizi büyüttük, ancak okulu büyütmedik ve en küçük öğrencimizi tıpkı bir abla gibi görmek istiyoruz.
Bu, geçmiş yıllardaki iki blokluk kolay ulaşımımızın tamamen farklı bir şeye dönüştüğü anlamına geliyor. Oof. Yürüyen ailemizi araba kullanan bir aile yapmak çok saçmaydı.
Bu sabah, diğer her okul gününde olduğu gibi, saat 7:30'da geri adım atmamıza gerek kalmadan tam 10 dakika önce arabayı garaj yolumuzda ısıttım. Kışın erkenden, soğuk bir arabanın, küçük çocuğun sabah işe gidişini raydan çıkarmak için bulabileceği düzinelerce yoldan sadece biri olduğunu öğrendim. Araba soğuksa oturmayı reddediyor.
Yaşlanmanın doğası gereği, en büyük kızımız bu yıl yeni bir okulda, DC şehir merkezinde 5–12. Sonra küçüğün okuluna 2 mil geri dönüyoruz ve son olarak kalan 2 mil eve dönüyoruz. Her şey yaklaşık bir saat sürer.
Günde iki kez bu yolculuğu yapmakla ilgili kabuslar görmeye başlamadan önce, belki de işe gidip gelmenin ilk 10 gününü atlattık. Küçük kız kardeşi eski okulda tutmak gerçekten bu kadar önemli miydi? Demek istediğim, sokağın karşısındaki ilkokulda (50 adımdan bahsediyorum) ön kapımızdan olsaydı benim için çok daha kolay olurdu. Okula gitmek denen bu yeni cehennem de ne? Bunu önümüzdeki uzun yıllar boyunca nasıl sürdürebiliriz?
Kardeşlerin bir araya gelmesi, onu bu kadar korkunç yapan şeydi. 11 yaşındaki çocuğun okula 10 saniye geç kalma olasılığı konusundaki endişesi arttıkça, beş yaşındaki çocuk her sabah daha yavaş ve daha yavaş olmaya başladı. Yine de geç kalma kaygısının tetikleyicisi, okula giderken bile daha büyük depresif belirtilerdi.
Kötüydü ve kimse iyi idare etmiyordu. Çoğunlukla evden çalışan ve her sabah ön verandada kahvesini yudumlarken bizi uğurlayan kocama kırgındım. Bana anlayışla kulak veren eski komşularımıza şikayet edince işler bir süre daha kötüye gitti, ama orada hayal ettiğim şeyi çok iç sesle söyledim.
Çocukları bırakıp kendi iş yerlerimize ve günlük rutinlerimize ayrılmadan önce bazen dört kişilik bir aile olarak okula yürüdüğümüz eski pandemi öncesi senaryomuzu tekrarlayarak kendime işkence ettim. Ama aynı zamanda, biri diğerinin önüne geçmeye hazır olduğunda çocukları ayrı ayrı almanın kolaylığı. Tabii ki, şu anki cehennem yolculuğunun neden benden iğrendiğim anlarında sadece önceki zamanların iyiliğini hatırladım.
Belki 50 gün içinde gerçek bir konuşma için oturdum. Taşınmamızın en önemli nedenlerinin bir listesini yaptım - güvenlik için, sessizlik için, boşluk için, şifa için. Evet, çok fazla şifa. Ve kızlarımızı okullarına göndermeyi seçmemizin nedenlerinin bir listesi — akademik zorluklar ve 5-12. sınıf sözleşmeli okuldaki tüm çocukların iyiliği, ilkokuldaki ilişkileri ve toplumu sürdürmek için. Okul şu anda hala doğru seçimimizdi. Bu, bu işe gidiş gelişini daha barışçıl, daha kolay ve daha az acıyla çözmenin bize düştüğü anlamına geliyordu.
Çok yönlü bir yaklaşım benimsedim, işe gidip gelmenin sadece yeni bir ev ortamına uyum sağlamamızın bir belirtisi olduğunu bilerek.
Önce büyük kızımıza yardım etmem gerekiyordu. Bebekler, yürümeye başlayan çocuklar ve küçük çocuklar olduklarında çok daha kolaydır. Anneler, benzer kilometre taşları ve sorunlu noktalar kutlamaları nedeniyle toplulukta birbirlerini bulurlar. Şimdi bir ergenlik öncesi olarak sorunlar daha nüanslı ve onların mahremiyetini korumak, tavsiye almak için sık sık ulaşmadığım anlamına geliyor, ama buna ihtiyacım vardı.
Koca kızımız yeni evimize aşık oldu çünkü kendine ait bir odası var. Küçük kız kardeşiyle paylaşması bitmişti. Ve sonunda vahasına kavuştuğu için daha mutlu olamazdım. Ama bu vaha belki de son derece hassas ve içine kapanık ergenlik öncesi çağımız için biraz fazla çekiciydi. Burası onun mağarası oldu ve sonunda altta yatan bazı endişe ve depresyonu çoğalttı. Onu her gün okul için mağaradan dışarı sürüklemek mücadeleyi daha da şiddetlendirdi.
Daha yatıştırıcı bir yatma rutini ekleyerek başladık. Heyecanı ve çılgınlığı her gün akşam 8'den sonra tam olarak etkisini gösteriyor ve benim yatma saatimden çok sonraya kadar gidebilirdi. Bunu bir süre besledik. Güldüğü ve çoğu şeyde pozitiflik gördüğü günün zamanıydı. Ne aşk değil? Ama aşağı inmek için bir yola ihtiyacı vardı. Sarılmak için sıcak bir doldurulmuş hayvan, lavanta demlenmiş bir nemlendirici ve günü sakinleştirmek için yazdığı bir şükran günlüğü ekledik.
Yavaş ama emin adımlarla yeni okul topluluğuna yatırım yapıyor, dostluklar geliştiriyor ve odasını karanlık bir mağara yerine eğlenceli bir vahaya dönüştürüyor. Ayrıca tüm zor şeyleri güvenilir bir profesyonelle konuşmak için terapide. Ondan çok daha kolay anlar yaşıyoruz, küçük kız kardeşine karşı gerçek nezaket ve hatta okula gitmek için arabanın kapısını kapatırken seni seviyorum diyor.
Ben de çok hassas, içe dönük ve kaygı ve depresyona yatkınım. Çocuğumda aynı şeyi tanımak her zaman çok korkutucu olmuştur. Sadece son zamanlarda bunu olumlu olarak görmek için tersine çevirmeye başladım. Her şeyi derinden hissediyoruz. Sadece üzgün değiliz, depresyondayız. Biz sadece gergin değiliz, aynı zamanda endişeli insanları tetikleyen panik atağız. Ve bu zor, ama aynı zamanda bizi iyi bir empati ve şefkat pınarı ile donatmaya da açıyor.
Bu 100 günlük işe gidiş gelişte onunla çalışmak bana birçok başa çıkma ve gelişme becerilerimden yararlanmamı hatırlattı.
Bir amaç hissettiğimde depresyon azalır. Bu yüzden meditasyon yapmak ve günlük tutmak için erken kalkıyorum ve işe gidip gelme telaşına daha iyi hazırlanmak için günün niyetini belirliyorum.
Hazırlandığımda kaygı azalır. Öğle yemeğini çocuklar uyanmadan önceki gece veya sabah erkenden hazırlıyoruz. Öğle yemeğini hazırlarken bir yandan da arabada yemek için kahvaltı hazırlıyorum.
Ve çoğunlukla niyetim, beş yaşındaki çocuğun güç oyunlarının oyunumuzu alt etmesine izin vermemek. Sadece saat 7:30'da arabada cesedine ihtiyacımız var ve okuluna park ettiğimizde saç, ayakkabı, kıyafet, ev ödevi, el işi vb. yapmayı bitirebiliriz.
100 gün sonra her şey mükemmel değil, ama çok daha iyi. Sessiz tarafımıza yaslanmayı öğrendik ve araba yolundan çıktığımda arabayı sessizce sürüyorlar. Genelde XM kahvehane istasyonunu düşük çalarım ve gerçek sürüşümüzün kalitesini alıyorum.
Mahallemiz bir tepenin üzerinde oturuyor. Pennsylvania Ave. SE'den aşağı inerek başlıyoruz. Anacostia Nehri'ni Capitol Hill'in kalbine doğru geçerken, güneşin doğuşunu izleyen pembeler, sarılar ve portakalların diasporasını yakalamak için uzaktaki ABD Capitol'ünün güzelliğini yakalamak için bolca zamana sahip olmak genellikle biraz yavaş ilerliyor.
Pensilvanya Bulvarı Bağımsızlık Bulvarı SE'ye ayrılana kadar sevgili eski mahallemizden düz vuruşumuza devam ediyoruz. Kongre Kütüphanesi, ABD Başkenti, Botanik Bahçeleri ve birçok Smithsonian müzesinin yanından geçiyoruz. Küçük kız kardeşin National Mall'da yağmurlamalardan gökkuşağına benzer spreylerden kaçan koşucuları görmeyi çok sevdiği 7. Cadde, NW'ye dönüyoruz. Şimdi kendime burada yaşadığımız için ne kadar şanslı olduğumuzu hatırlatıyorum ve bunu işe gidip geliyoruz.
Abla güvenli bir şekilde okuldayken, Little'ın okuluna geri dönüyoruz. Tamamen farklı bir çocuk, küçük kızımız iki millik dönüş için pencereleri ve müziği açmayı istiyor. mecbur ediyorum. Ablası arabadan çıkana kadar sormak için beklerse geleceğini öğrendi. Bugünlerde Encanto'nun her dizesini söylüyor.
Kademeli başlama saatleri nedeniyle kapıların açılmasından 15 dakika önce varıyoruz. Bu ölü zamanla çalkalanarak çok gün geçirdim. Artık o şekilde düşünmüyorum. Küçük kızımızla yalnız geçirdiğim değerli 15 dakika oldu. Şu anda biz okula park eder etmez ön koltuğa atlıyor. Saçlarını toplamak ve yüzünü kahvaltı lekelerinden temizlemek için zaman ayırıyorum. Bazen bu süre zarfında yaratmak için arabaya renkler getiriyor ya da her zaman gezintiye çıkan en sevdiği sevgilisiyle biraz daha fazla sarılmak istiyor. Bu 15 dakikanın bana başka ne satın alabileceği konusunda endişelenmeyi bıraktım ve onun önceliğim olduğunu hatırladım.
Her gün arabada iki saat geçirmeyi sabırsızlıkla beklediğimi söyleyecek kadar kendimi kaptırmayacağım, ancak bunu oldukça iyi yapmanın yollarını bulduğumuzu söyleyeceğim. Ve her hafta bir sabah ve bir öğleden sonra anahtarları kocama veririm, böylece o işe gidiş gelişlerin iniş çıkışlarını keşfederken ben de verandada kahve ile takılırım.
Ben ve büyük çocuğumuz, yolda bir tümseğe çarptığımızda daha erken ve daha sık iletişim kurarız. Gerçekten yardımcı oluyor. Ayrıca kocamın daha çok işin içinde olması harika ve küçük çocuğumuz hala en küçük olmanın birçok avantajından keyif alıyor olsa da, çoğu zaman iyi geçinmenin ve geçinmenin en iyi yol olduğunu öğreniyor.
Yukarıdaki resme göre, Little'ın 100. Anaokulu gününü anmak için bir büyükanne kıyafetinin ekstralığını bile çıkarmayı başardık. Son kıyafet daha çok büyücülük dünyasına bir övgü gibi görünse bile, pek çok cephede gerçek bir başarı.
100 gün işe gidip gelmek ve okul sisteminde sadece 11 ½ yıl. Hepimizin sonunda o bastona ihtiyacı olabilir, ama bizde bu var.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.