gayet anlamlı bir sözdür. yenilen pehlivan güreşe doymaz
ı çağrıştırması bir tarafa bırakılırsa, doğumdan ölüme kadar sürecek olan bir eğitim süreci düşünüldüğünde, sınanmalarımızın (imtihan dersem başka tarafa çekilebilir) sonu, bu eğitimin bir diploması yoktur.
her tökezleyişimizde yürümeye başlamaktan biraz daha çekinir hale gelişimiz ama tökezleme sonrası atılan bir kaç adımdan sonra yere daha güvenli bastığımız ve bir sonraki tümseği heyecanla beklediğimiz şüphesiz.
"acımadı ki" diyerek kendimizi mi avuturuz, yoksa acımızı unuttuğumuz ve *
güçlendiğimiz için kibire yakın bir özgüvene mi sahip oluruz tartışılır. ama yine de yinelemeye, yenilemeye, ucunda yenilgi de olsa denemeye, bir sonraki yenilgiyi bir öncekinden daha üstün kılmaya devam ederiz.
belki daha iyi anlaşılır diye: futbol takımıysanız, kötü bir mahalle takımına 4-0 yenilmek kötü bir yenilgidir, büyük takımlardan birine 1-0 yenilmek ise buna nispetle çok daha iyi bir yenilgidir. yine dene yine yenil daha iyi yenil
ise bu iki maç arasında takımı ayakta tutan şeydir.