Mehmet Rauf'un kaleminden, aşk ile ilgili dikkate değer düşüncelerini aktardığı, okuyana kadar varlığından bihaber olduğum güzel bir aşk hikâyesi. Klasik, basit bir anlatıma sahip. Karakterlerimiz Pertev ve Müjgân. Olaylar Pertev'in ağzından anlatılıyor.
Adının "Böğürtlen" olmasının sebebi Müjgân'ı böğürtlene benzetmesi. Ulaşılması zor ve kendini naza çeken biri olduğu için.
Kitabı özetleyecek olursak (Okumadıysanız bu bölümü geçiniz):
Pertev, en yakın arkadaşı Nihad ile geziye çıkıyor, üç tane kız görüyorlar. Nihad bu üç kızla ahbap, kızların ailesi zengin ve insanlara varlık durumlarına göre muamele ediyorlar. Adları Şekûre, Mahmure, Nigâr.
Müjgân bu ailenin içinde yaşıyor. Ailesini kaybettiğinde yanlarında yaşamaya başlamış; sevilen, sayılan bir kız. Pertev görür görmez ona âşık oluyor ve Müjgân'a yaklaşmak istiyor. Müjgân samimiyete ve sevgiye inanmayan biri. Bu durumdan kızların ve Nihad'ın da haberi oluyor. Kızlar uygun ortam yaratıp aralarını yapmaya çalışıyor.
Müjgân'ın Silki adında bir köpeği var. Herkesten daha çok seviyor onu. Pertev bu amaçla yaklaşmaya çalışıyor ona. Müjgân yüz vermiyor. Pertev sonra, şimdiye kadar metresim olmasını istediğim için ona yaklaştığım şeklinde bir düşünceye kapıldığı için mi uzak durdu benden diye düşünüyor. Evlenme düşüncesini Nihad'a söylüyor, Nihad kızlara ve kızlar Müjgân'a. Müjgân yine istemiyor.
Pertev Müjgân'ı unutmak için başka bir yere gidiyor, Süheylâ diye bir kızla gönül macerası yaşamak istiyor, bunda da başarılı olamıyor. Süheylâ ona yakın davransa da Pertev'in içine sinmiyor bu durum.
Geri dönüyor. Yine bir davette, Silki'ye zarar vermek isteyen daha büyük bir köpeği engelleyen Pertev kolunun ısırılmasıyla kahraman oluyor. Tedavisini olurken Müjgân'la konuşuyorlar, evlenme teklifi bu kez geri çevrilmiyor. Mutlu son.