kimse kimsenin olamayacağından, olmadığından yanlış bir önermedir.
sahip olmanın dayanılmaz cazibesi, konu "aşk" olduğu zaman nedense on misli daha bir ballanır ya.
hele de kanatları 'lucifer' kadar büyük ve korunaklı olan mert delikanlılar, sözde 'kızlarını' her türlü tehlikeye karşı korudukları için -çünkü o zavallılar çatılardan düşen serçe yavruları gibidir- elbette ki bunca emeğin karşılığında "sahip olma"nın lafı bile edilemez.
ne demek canım, adeta onlar sayesinde ayakta duruyorlardır...
yanlış önermenin peşinden gitmeye devam ediyorum:
varsayalım evet, kız birinin, birine ait; kişi bir dursun bir kendine gelsin ve aşk'tan bahsettiğini hatırlasın...
o kadar çok seversen zaten bir yolunu bulursun kızı 'kendine alma'nın.
yani "aman da olum kapmışlar hatunu ağzını kırıyım" gibi söylemler havadır...
tabi bir de şu var; erkekliğin kitabesinde "başkasının kadınını çalmak" yazmıyor olsa gerektir... burda "mert delikanlı" kitabenin soğuk mermerlerine karşı oturur; bağırarak şarkısını söyler, gerekirse birkaç kanka da ona eşlik eder; kafayı da bir güzel çekerler ve bir grup kararıyla yapılması gereken belirlenir.
şunu da unutmamak gerek!
(bkz: susuyorum
)
(bkz: bir deli kuyuya taş atmış
)
(bkz: benim bu kuyunun başında ne işim var
)