Sanat tarihçileri, hemen hemen her disiplinin elçileri gibi, insanları bir köşeye sıkıştırmayı severler ve Wangechi Mutu’nun sanatının sevincinin bir kısmı, kategorize etmenin neredeyse imkansız olmasıdır – New York’taki New Museum’daki uhrevi araştırmasının yalnızca öyle göründüğü bir gerçektir. altını çizmek.
ne diyebilirsin Güve Koleksiyonu (2010): resim mi, heykel mi, enstalasyon mu yoksa üçünün bir kombinasyonu mu? Duvara yapıştırılmış, her biri bir vücut için büyük kanatlara sahip bir çift küçük porselen ayak içeren bir parça. Bazıları düzensiz ızgaralar halinde düzenlenmiştir; diğerleri uzayda serbestçe süzülmek için diğerlerinden uzaklaşır. Duvarın kendisi, zemine doğru damlamaya bırakılan gök mavisi ile ince bir şekilde boyanmıştır.
Ve ne diyebilirsin Uyuyan Yılan (2014), şu anda New Museum’un üçüncü katının çoğunu kateden 78 fit uzunluğundaki çalışmayı tasvir ediyor? Eser, ismine sadık kalarak yılana benzer bir formu tasvir ediyor. Ancak eser boyunca, kıvrımlı vücudunu takip ederek, hamile karnının yanından geçerken, yaratığın pelüş bir yastığa huzur içinde oturan yontulmuş bir insan kafasına dönüştüğünü görünce şok olabilirsiniz.
Mutu’nun sergisindeki diğer sayısız nesne, son yirmi yılda tamamen kendine ait, kendi sanatsal kurallarıyla dolu bir evren inşa eden bir sanatçının varlığını kanıtlıyor.
Margot Norton ve Vivian Crockett’in Ian Wallace ile birlikte küratörlüğünü yaptığı mükemmel Yeni Müze şovu, birçok genç sanatçının bizimkinden çok uzak, melez insanlar ve büyüleyici hayvanlarla dolu diyarları tasavvur ettiği bir zamanda geliyor. Bununla birlikte, Mutu’nun üstlendiği destansı projeye çok az kişi mum tutabilir. O, çalışmaları yıllar içinde giderek daha gerçeküstü hale geldikçe daha da ikna edici hale gelen ender sanatçıdır.
Her şey birinci katta şık bir şekilde başlar. İki Kanoda (2022), dizideki en yeni eser. Burada, her biri lahana benzeri yüzlere sahip bir çift dev yaratık, suyla dolu alçak bir teknede çömeliyor. Kolları, mangrov ağaçlarının kökleri gibi dışa doğru yarıldı, Mutu’nun bir keresinde belirttiği gibi, “her yere taşınan, Afrika’dan kaçırılıp Amerika’ya götürülenler gibi yolculuklar yapan” bir bitki.
Bu sadece fanteziye bir baskın değil. Amerika Birleşik Devletleri’nde sanat eğitimi almış bir Kenyalı olan Mutu, şimdi New York ve Nairobi arasında yaşıyor. Birbiriyle karıştırılmış ortamları ve kültürel iç içe geçmişliğiyle çalışmaları, hayatına yön vermiş olan aynı diasporik duyarlılıktan doğmuştur. Mutu için gerçek dışılıktan yararlanmak, kendi gerçekliğini işlemenin bir yoludur.
Sergideki ilk eserler bunu gösteriyor. Mutu’nun çok az kaynağa sahip bir Cooper Union öğrencisiyken yaptığı 1997 tarihli “Bottle People” serisi, siyaha boyadığı ve göze benzeyen deniz kabukları yoluyla cismani hale getirdiği atılmış bira şişelerini içeriyor. Mutu’nun böylesine bir tasarrufla uzaylı varlıkları çağırabilmesi, genç yaştaki yeteneğinin bir kanıtıdır. Çok az kullanarak bu kadar çok tarihe referansları dahil edebilmesi -köleleştirilmiş insan ticareti yapan Afrikalılar arasında deniz kabukları para birimi olarak kullanılıyordu ve şişeler, Jasper Johns ve Robert Rauschenberg’in kentsel döküntülerinden çıkarılan değiştirilmiş buluntu nesnelere geri dönüyor- kısa bir şey değil şaşırtıcı.
Ama Mutu’yu ünlü yapan 2000’lerin ortasındaki kolajlar ve birçok izleyicinin görmek için burada olacağı kolajlar.
En kışkırtıcı olanlardan bazıları, Siyah kadınların pornografik görüntülerini içeriyor. “MUD” çalışmaları (2003), hayal gücüne çok az şey bırakılan bu cinselleştirilmiş resimleri, daha açıklayıcı kısımları kaplayan kurumuş kahverengi kir lekeleriyle çok daha gizemli bir şeye dönüştürüyor. Birinde, bir kadının cinsel organından bir pislik yığını fışkırıyor, ayağında yüksek topuklu bir ayakkabıyla bir bacağı dışında neredeyse tamamını saklıyor.
“MUD” çalışmaları çok çarpıcı çünkü tarihsel olarak bunun gibi modellere atılan delici erkek bakışını baltalıyorlar. Daha sonraki kolajların ölçeği ve hırsı arttı ve benzer şekilde groteskliği bir güçlendirme aracı olarak kullanarak bu temayı ilerletti.
7 fitten daha geniş bir genişlik var Olmaz, ne pişman olursun (2007), iri göğüslü bir kadının bir yılanı öptüğü, bunu yaparken kafasından kırmızı-kahverengi kan püskürttüğü; daha görkemli olanlar bile, püstül gibi görünen sarı-yeşil çiçeklerden oluşan cilde sahip varlıklara sahiptir.
Mutu’nun güzel vücut korkusu doruk noktasına ulaşır. Uterin Tümörlerin Farklı Sınıflarının Histolojisi (2006), anatomik diyagramlar ve pornodan oluşan 12 Siyah yüz resminin yer aldığı sessiz bir şok edici. Çalışma, üstü kapalı olarak, Siyah kadınlar üzerinde gerçekleştirilen tıbbi deneylerin uzun geçmişine atıfta bulunurken aynı zamanda onu alt üst ediyor.
Benzer çalışmalar, Mutu’nun on yıl önce Brooklyn Müzesi’nde gerçekleştirdiği son büyük New York anketinin ana odak noktasıydı. Bir sanatçının yaşamı boyunca bir büyük New York müze sergisi açması nadirdir ve iki tane olması daha da nadirdir. Mutu’nun geçen yıl 50 yaşına yeni girdiği göz önüne alındığında, ikincisinin erken olduğu iddia edilebilir. Bununla birlikte, Yeni Müze sergisi, diğer ortamlardaki çalışmalarına çok fazla alan sağladığı için fazlasıyla haklı.
Mutu’nun pratiğinin yeterince ilgi görmeyen bir parçası olan videolarına bu kadar önem verdikleri için Crockett ve Norton’a şapka çıkartın. Bazıları, yalnızca onun kamerası için yapılan özel performanslar biçimini alıyor. var Toprak Temizleme (2006), Mutu’nun elleri ve dizleri üzerinde çalıştığı, Brooklyn kumtaşının arkasındaki bir arazi parçasını ovaladığı. 25 dakika boyunca zemin eskisi gibi kirli kalır. Mutu’nun doğumunu keskin bir şekilde gözlemliyoruz, ancak toprağa bakan hiç kimse tarafından tanınmayacak. Bu videonun müzenin bodrum katına indirilmesi ne kadar yazık.
En azından Her şeyi taşımanın sonu (2015) önde ve ortada sunulur, seslerinin evlerin bulunduğu büyük galeri boyunca gürlemesine izin verilir. Uyuyan Yılan. Animasyon, bir tepeye çıkan bir kadını (Mutu) konu alıyor. Sırtında bir bina, dev bir tekerlek ve diğer nesneleri -dünyanın ağırlığını taşırken hafifçe eğiliyor. Sonunda zirveye ulaştığında, kırmızı ve pembe parıldayan jelatinimsi bir damlaya dönüşür. Sonunda, bu yaratık uçurumun kenarından kayar ve arkasında sümüksü bir iz bırakır.
Bir yerden bir yere gitmek ve aradaki başka bir şeye dönüşmek: Mutu’nun geçtiğimiz on yıldaki muhteşem heykellerinin çoğuna yön veren ana tema budur.
Son yıllardan bazıları, Mutu’nun sanatının arka planında uzun süredir asılı duran maneviyatın altını çiziyor. Büyük boy içinde varlıkları gösteren büyük bronz heykeller var. Kikapu zanaatkarların Kenya’da düzenli olarak sattığı daha küçük versiyonları olan sepetler. Biri, o kadar muhteşem olmasaydı tehdit edici görünecek yılan gibi bir forma sahiptir; onun adı Nyoka (2022), Swahili dilinde yılan anlamına gelen kelime.
oturan ben (2019), ağzında bir tabakla diz çökmüş bir figür, cephesinde bir niş için parçayı sipariş eden Metropolitan Sanat Müzesi’nden şehir merkezine seyahat etti. Ne yazık ki klinik galerileri onu ehlileştirip küçültüyor gibi görünen Yeni Müze’de gizeminin bir kısmını kaybediyor, ancak öyle olsa bile, heykel sanki başka bir dünyaya bir kapı açmış gibi hissediyor.
Param için, şu anda bir New York müzesindeki en güncel çalışma serisi bu sergidekilerden biri: küresel halkı kasıp kavuran virüslerin patlamış versiyonlarını tasvir eden sekiz heykelden oluşan bir grup. Covid temsil edilmiyor, ancak adını ilk izole edildiği Uganda ormanından alan Zika gibi patojenler temsil ediliyor. Bu heykellerden bazıları pandemiden önce yapılmışken, diğerleri -soğuk algınlığını tasvir eden biri gibi- Covid sırasında ortaya çıktı.
Hastalıklar birçok kişinin bağışıklık sistemlerini parçalamaya devam ederken, bu heykeller sinirlere dokunuyor. Ancak bunun nedeni çok fazla ölüm ve yıkım çağrıştırmaları değil, çok çekici nesneler olmalarıdır. Kırmızımsı Kenya toprağı ve Mutu’nun “yulaf lapası” olarak adlandırdığı kağıt hamuru karışımıyla kaplı olan bu ürünler, bulaşıcı bir estetik çekicilik yayıyorlar.
Mutu’nun çalışması hiçbir zaman doğrudan ifadeler sağlamadı ve virüs heykelleri, onun bugüne kadarki en zorlu çabaları arasında yer alıyor. Bu hastalıkları aşkın bir şey olarak öneriyorlar – dünyanın dört bir yanındaki insanları birbirine bağlayabilecek bir şey. Ne de olsa iğrenç olan güzel, çekici olan da iğrenç olabilir. Mutu için asla biri ya da diğeri değildir.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-news/reviews/wangechi-mutu-new-museum-survey-review-1234660402/