Bu hikaye ilk olarak burada yayınlandı:
İlk oynadığım mezarlık Pollokshaws'taydı. Pollokshaws onu yerle bir etmeden önce beton kuleler, grafitiler ve rüzgar tünellerinden ibaretti. Bunlar, aşağıdaki resimde gördüğüm yeni binalar, benim gençliğiminkilerden oldukça farklı.
Bizim için basitçe Mezarlık olarak biliniyordu. Görünüşe göre, başlığı Kirk Lane mezarlığıdır, ancak o zamanlar düzenli işaretler veya kılavuzlar yoktu. Yüksek düzlükler, başka türlü somut bir manzarada anakronistik bir parıltı olarak, iki tarafını kuşattı.
Ceplerimdeki delikler, rüzgârın vahşi saçları ve dağınık bağları olan vahşi çocuk sıçrıyor, çığlık atıyor, pis yurttaşlarımla bir taştan diğerine takla atıyor ve ufalanan taş duvarları tırmalayan parmaklarıyla yuvarlıyordu.
Ölüler saygısızlığa aldırış etmiyor gibiydi.
Ama sevgili yeşil yerde çok sayıda mezarlık vardı . Arkadaşım James çoğu zaman gerçek bir mezarlıkta yaşıyordu, babası Thornliebank'dakinin bekçisiydi (aşağıda tartışılan Eastwood Old ile karıştırılmamalıdır). Bir keresinde, babasının evinde James'i ziyaret ettiğim zamanın izini kaybetmiştim. Prenses Gelin'i ilk kez izliyorduk ve anında çiftçi çocuğuna ve onun altın buklelerine ve “dilediğiniz gibi” fısıltısına takılıp kaldım. Öyle ki, ayrılma zamanı geldiğinde kapkaranlıktı. Ve James anıların o kısmını çalamazdı - ya da çalmazdı - beni ana yola ve diğer yaşayan insanların teselliğine götüren kapıya götürdü.
Ayaklarımın çakıl üzerinde yüksek sesle çarpması ve kendi kulağımdaki nefesim, o bitmez tükenmez yürüyüşü hatırlamamın bir parçası olarak kalıyor. Ama gurur ve haysiyet uğruna koşmam.
Gelişme yıllarımda irili ufaklı birçok mezarlıkta birçok mezar taşının içinden ve çevresinden yaralandım. Ama Pollokshaws bir izlenim bıraktıktan sonra taşındığımız mülkün yakınındaki.
Shaws'taki yüksek dairelerin nemli soğukluğunu bıraktıktan sonra, kendimizi Thornliebank Yolu'nun dışındaki Eastwood planında bulduk. Giffnock yakınlarındaki lüks Eastwood ile karıştırılmamalıdır. Plan her taraftan nehir, demiryolu, yol ve mezarlık tarafından kuşatılmıştı. Garvock Drive'ın aşağısında tek giriş, tek çıkış, geçiş yolu yoktu.
Thornliebank Yolu'ndan Eastwood planına girdiğinizde, Eastwood Eski Mezarlığı solda, anaokulunun ve parkın ötesinde idi.
Jane'i aynı anaokulunda tanıştığımızdan beri tanıyorum, yaklaşık 2 yaşında. Daha yakın bir alternatifi olmadığı için annem beni oraya gönderdi. Büyükbabam Tennent'in bazı sabahları bana eşlik ettiğini, beni şiddetli yağmurda kaygan kaldırımlarda yönlendirdiğini hatırlıyorum.
Jane'in yakın aile üyelerinden bazıları Eastwood Old Mezarlığı'na gömüldü, bu yüzden birkaç kez ziyaretlerinde onun arkadaşıydım. Yıllar boyunca, diğer arkadaşlarım, sevgili ve aile üyelerimle de oldukça sık ziyaret ettim. Gri İskoç gökyüzünün altında titreyen yıpranmış, eski mezar taşları ve acı verici derecede terk edilmiş mozoleler olarak hatırlıyorum. En dokunaklı olanı, birkaç kelimeyle kazınmış en basit işaretlerdi, en üzücü olanı "İyi geceler Anne" yazan küçük bir levha.
Rüyalarım genellikle canlı ve tuhaftı, bazen uzayda yüzmeyi hayal ediyorum . Ve ara sıra Eastwood'daki evimizden iki sokak ötedeki mezarlığı hayal ettim. Dairemizden göremiyor olsanız da, her zaman bilinçsizce sınırlarının farkındaydım. Ama orada olduğunu biliyordum, çünkü oturduğunuz, yazdığınız, arkanızı kapıya çevirdiğiniz evin boş olup olmadığını biliyorsunuz. Ya da değil.
Mezarlığın komşusu bir döner kavşak olan küçük bir parktı ve orada ne zaman oynasak ya da gençlerin kayıtsız tavırlarıyla kendimizi oyunlara soktuğumuzda, gözlerim alışkanlıkla onun sınırlarına doğru dönerdi. Nereye oturursak oturalım, yüzüm ve vücudum, güneşe doğru uçan bir çiçek gibi, mezarlık nedeniyle tekrar işaret edilinceye kadar kaçınılmaz olarak dönecekti.
Bir noktada, biri her zaman Mezarlığı ziyaret etmemizi öneriyor gibiydi.
Parkın yakınında kırık bir duvar parçası vardı. Ana kapılara kadar olan yolculuğun üstesinden gelmek için, pürüzlü kenarlarını sıradan gençlik yolunda ölçeklendirirdik. İçeriye girer girmez sessizlik oldu. Heybetli duvarlar, yosunlar ve tınlı toprak ve yaşlı ağaçlardan oluşan nemli buket. Ve mezarlar, mezarlar, her yerde. Bir yaprak örtüsünün altındaki yumuşak zeminde uzanıp fısıldayarak hem yaşayanları hem de ölüleri tartışabilirsiniz. Köşelerde ve ceplerde yasadışı elma şarabı yudumlayabilir ve soğuk taşların arasında öpücükler çalabilirsiniz. Şeritlerini fısıldayan karanlıkta gezebilir, ara sıra daha güneşli alanlara sıçrayabilirsiniz.
O gün olanlar hiçbir şeydi. Gerçekten mi. Gerçekten hiçbir şey olmadı, sık sık kendime 2'de söyledim. Garip ve korkunç bir şeyden kıl payı kurtulduğumu hissettim. Mezarlığa yalnız dolaşmıştım. Bir suç ortağını korkutamadığım için, teselli etmedim ve sıkılmış ayaklarımın beni incelenmemiş hayranlığıma götürmesine izin verdim. Yüksek kapılara kadar yürüdüm, kırık kayaları tek başıma karıştırmak konusunda o kadar da küstahça davranmadım. İlk başta, dış kenarlara ve güneşli alanlara yapışıp her şey yolundaydı. Ama aklıma, nadiren bulunduğum ya da gördüğüm mezarlığın arkasını ziyaret etmek geldi.
Liken kaplı mezar taşlarını boş yere okurken aklıma artık hiçbir şey duyamıyordum. Küçük masallarını anlatan kuş yok, yüksek ağaçlardaki esintinin içini çekmek yok. Yoğun yolda araba veya hareket yok bu kadar yakın. Sadece hiçbir şey. Toprak zengin ve karanlık kokuyordu. Sessizlik vardı. Ve atalarımın kemikleri üzerinde durduğumu fark ettim. İlk defa bunu gerçekten anladım.
Boynumun arkasındaki yavaş bir karıncalanma, ayrılmayı teşvik etti. Kendimi azarladığımı gösterme korktun. Ama kime göster? Sanki birisi izliyormuş gibi hissettim. Değer biçme. Ama kimse yoktu. Kimse.
Kayıtsızlık numarası yapmaya çalışarak, endişeyle kapılara doğru geri dönmeye başladım. Ama bu sefer onurumu koruyamadım. Ayaklarım kendi isteğiyle altımda uçmaya başladı. Geriye panik bir bakış, yine hiçbir şeyi açığa çıkardı. Hızımı yükselttim ve sanki biri arkada kayıyor ve hızlanıyormuş gibi koştum. Hava kadar hafif ve benimle tanışmak için can atıyorum.
Sanki cehennem arkamdaymış gibi kapılara doğru koştum ve diğer tarafta sığınak bekliyormuş gibi onlardan kaçtım. Ama durmadım ve yolun aşağısında uzun bir süre kalana kadar arkama bakmadım. Özlem duyan bir yüzü gözetlemekten korkuyordum. Bir ziyaretçi, kalışımı kısa kestiğim için hayal kırıklığına uğradı.
Yosun ve bluebelllerin altına gömülü kemikler ve taşlar arasında ne yaşıyor? Bir şey kıpırdanıyor mu, mırıldanıyor, istekli bir kulağı bekliyor mu?
Bu 35 veya daha fazla yıl önce olmasına rağmen, öğrenmek için asla geri dönmedim.
Belki bir gün yaparım.
Buna ilham veren eseri için Terry L. Cooper'a teşekkürler . Benimki neredeyse dramatik değil :)Bir ayağı çukurda
Alison Tennent, Queensland, Avustralya, Mart 2021 Güzel
rüzgarlar ve takip eden deniz.
Telif hakkı Alison Tennent 2021, tüm hakları saklıdır. İskoç doğumlu, yetiştirilen ve soylu, Avustralya vatandaşı. Bunu Garrulous Glaswegian, Vocal + veya Medium dışında herhangi bir yerde okuyorsanız, bu çalışma intihal edilmiş olabilir.
İlk olarak 23 Mart 2021'de https://www.garrulousglaswegian.com adresinde yayınlandı .
Dün, kız kardeşimin, nerede yaşadığını öğrenmek ve gerçek hayatta onu takip etmeye başlamak için Instagram ve Bumble'ı kullanan takipçisi, İskoçya'daki mahkemede mahkum edildi. Bu, erkek kardeşlerimle benim, takipçiyi suçüstü yakalamak, kimliğini tespit etmek, bir itiraf elde etmek ve Polisin onu tutuklayıp takip suçundan yargılamasına yetecek kadar kanıt toplamak için nasıl durumu tersine çevirdiğimizin hikayesi.
"Alışkanlığının uzunluğu nedeniyle ona Baş Rahibe adını verdik". Muhtemelen aşağıdaki "zamanın ruhu" terimini kibar toplum içinde kabul edilemeyecek kadar çok kullandım, ancak artık bu hırsızlar ve serserilerle kibar bir toplumda değiliz ve onlardan biri "Sean Connery hakkında çok şey biliyor! ” bir diğeri derinden aşık ve geri kalan üçü İskoç olmayı ya da Britanya Adaları'nın ucundaki kötü durumlarını ya seviyor, ondan nefret ediyor ya da ilgisiz, Trainspotting benim için gerçekten zamanının, benim zamanımın ve sözde umut ve politik değişimin bir filmiydi. 1990'ların sonunda, bir spin doktorunun kanlı ellerinin kaydırmasıyla sihirli bir şekilde ortadan kayboldu.
"En sıcak aşk, en soğuk sona sahiptir." — Yunan filozofu Sokrates “Aşk, iki bedende yaşayan tek bir ruhtan oluşur.
Nihayet! 2022 En İyi Yeni Müziklerime hoş geldiniz. Bunu her yıl arkadaşlarla bağlantı kurmak için paylaşıyorum.
COVID-19 salgınının Grand Rapids şehri ve sakinleri üzerinde derin bir etkisi oldu. Virüs 2020'nin başlarında ilk ortaya çıktığında, topluluktaki birçok kişi başlangıçta ciddiyetine ve yayılmasını kontrol etmek için katı önlemlere duyulan ihtiyaç konusunda şüpheciydi.
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.