Dnipro’nun eteklerindeki geniş rüzgarlı mezarlıkta, alçak bulutlar sürükleniyor ve bu savaşta şehit düşenlerin mezarlarının üzerinde sis çiseliyor.
Yüzlerce kanat çırpmasından başka ses yok. Ukrayna bayraklar – mavi gökyüzü için, sarı bu tarım ülkesinin buğday tarlaları için.
Yeni kazılmış toprak yığınları, cepheden getirilen daha fazla ceset için hazırlanan yeni mezarlara işaret ediyor.
Onların gelişi artık kaçınılmaz ve çoğu doğudaki Bakhmut şehrinden geliyor.
Kasvetli ışıkta, bir ailenin bir araya toplanıp çiçekler bırakmasını, saygılarını sunmasını ve sessizce yas tutmasını uzaktan izliyoruz.
Bunlar, yakın zamanda Bakhmut savaşında öldürülen bir asker olan Alik Lychko’nun ailesidir; sadece iki gün önce buraya gömüldü.
Yaklaştık, konuşmak istediler. Belki de erkek kardeşleri ve oğulları hakkında konuşmanın onun anısını korumaya yardımcı olacağını düşündüler.
Annesi Anna, sessiz hıçkırıklar arasında bana “Kederimizle nasıl başa çıkacağımızı bilmiyoruz,” dedi.
“O sadece 24 yaşındaydı; kendimizi toparlayamayız.”
Lychko ailesi doğudaki Soledar’dan ama Rus kuvvetleri içeri girince kaçtılar.
Ruslar topraklarını aldılar, bu yüzden kardeşleri ve oğulları burada, evlerinden kilometrelerce uzakta gömülü.
Kız kardeşi Khrystyna, “Hepimiz işgal altındaki topraklardanız, hepimiz Donetsk bölgesinden mültecileriz ama onu buraya gömmek zorundayız” diyor.
Anneleri Anna araya giriyor: “Hiçbir şeyimiz yok; evimiz yok, mülkümüz yok, her şeyimiz gitti, her şeyimiz ve çocuklarımızı bu yaşta, çok genç kaybediyor olmamız gerçekten korkunç.
“Bir kızı vardı, dört yaşında, şimdi babası yok, çok zor.”
O anda, bunun gibi aileler için her şeyin çok fazla olduğu bir zamanın gelip gelmeyeceğini merak ettim – yasları devam edemeyecek kadar bunaltıcı mı?
‘Kırmayacağız’
Bu savaştan nefret ettikleri açık ama kararlı bir kararlılık var.
“Mücadeleye devam edeceğiz, başka ne yapabiliriz?” bir erkek kardeş, Ruslan bana anlatıyor.
“Evdeyiz, kimseyi işgal etmedik, onlar bizi işgal etti.
“En kötüsü bize geldi ve en iyimizi, en iyimizi kaybediyoruz.
“Ancak bu, teslim olacağımız veya bir noktada kırılacağımız anlamına gelmiyor – kırılmayacağız. Geçen yıl gördüğümüz gibi, bizi kırma girişimlerinde başarısız olacaklar.”
Ukrayna hükümeti operasyonda öldürülen askerlerin sayısını açıklamıyor, ancak bunun binlerce olduğunu ve çoğunlukla erkek olduğunu biliyoruz.
Geçen yıl Rusya’nın işgalinden sonra katılanların çoğunun grafik tasarımcılar, sanatçılar, öğretmenler, sporcular gibi genç profesyoneller olduğunu unutmak kolay.
Ukrayna’da her gün gerçekleşen çok sayıda cenazenin sayısını kaybetmek kolaydır.
Başkent Kiev’de, St Michael Manastırı birçok yönden ülkenin meydan okumasının bir simgesidir. 12. yüzyılda inşa edilmiş ve 1930’larda Sovyetler tarafından yıkılmış ve şimdi yeniden inşa edilmiştir.
Bu mukaddes mekân, sürüp giden bu savaşta şehit olanların ailelerine ve yoldaşlarına imdat sağlamaktadır.
Ve burada, Meydan Meydanı’nda cenaze üstüne cenazeye tanık oluyoruz. Yine başka bir asker, Bakhmut’un şiddetli savunmasında doğu Ukrayna’da yüzlerce mil uzakta öldürüldü.
Bu günlerde Ukrayna’nın Rus ve Sovyet geleneklerini ortadan kaldırma arzusu cenaze protokollerine kadar uzanıyor.
Titreme boynuzları ayinlerde düzenli olarak görülür – enstrüman Ukrayna’nın batı dağlarından gelir.
Düşen geçerken diz çökmek batıda da bir gelenek, artık ülke çapında uygulanan bir gelenek.
tarafından övülen ulusal bir kahraman olan Dmytro Kotsiubailo’nun cenaze töreninde Başkan Zelenskyybinlerce kişi onu ve ölenlerin hepsini anmak için sokağa çıktı.
Devamını oku:
Kamikaze insansız hava araçları Rus askerlerini öldürmek için inşa ediliyor
Kurt ağlayan çocuk – Putin’in nükleer tehdidine inanılmalı mı?
Hemen hemen tüm bunların 2014’te başladığı Meydan Meydanı’na doğru yol alırken, Ukrayna’ya zafer çığlıkları yüksek sesle çınladı.
Toplananlar arasında, bu savaşta ölen kocasının çerçeveli bir fotoğrafını taşıyan Tetyana Marinchenko da vardı.
“En iyimizi kaybediyoruz,” diyor bana, burada birçok kez tekrarlandığını duyduğum bir cümle.
Başka bir yas tutan Maria, bana ulusun bu kadar çok genç erkeğini kaybetme duygularını henüz yaşamadığını söyledi.
“Zaferden sonra, bu savaşta kaybettiğimiz herkes için ağlamak ve yas tutmak için uzun bir zamana ihtiyacımız olacak.”
Şimdilik Ukrayna gücünü koruyor, ancak bu ulusun kaybının çok büyük olduğuna ve gün geçtikçe arttığına şüphe yok.
Savaş uzadıkça onun ve sevdiklerini kaybeden ailelerin sabrı ciddi şekilde sınanacak.
Kaynak : https://news.sky.com/story/losing-the-best-of-us-war-deaths-relentless-but-ukrainians-say-they-wont-be-broken-12847085