Duyguların nasıl çalıştığını anlamadan "kişisel gelişim" olmaz...
Duygular, çeşitli etkilerden kaynaklanan duyumlar ve tepkilerdir. Onları kontrol etmeye çalışmak onları sadece güçlendirir, neden oldukları gerilimi azaltmaz. Genel düşünce sürecini anlamadan korku gibi bir duyguyu ele almak, genel olarak korkuyu serbest bırakmaz. Birini kaldırdığınızda tıpkı bir ot gibi yenisi çıkıyor. Düşünce duyumlarla özdeşleştiğinde ego oluşur. Bu nedenle ego, kendisini özdeşleştirdiği bir dizi bağlılıktan oluşur. Bağımlılıklar olmadan, ego yok.
Birey, duyumlar ve zevkler için sürekli bir arayış içindedir: Seks, yemek, eğlence, ideolojiler vb. Bunlar egoyu besler ve sürdürür. Adını, vücudunu, cinsiyetini, inançlarını, banka hesabını, milliyetini, dilini, ülkesini, siyasi partisini, karısını, evini, deneyimlerini, niteliklerini vs. Hepsiyle özdeşleşmiştir ve onlara sahip olmaktan zevk alır.
Kişi, takıntılarının ve duygularının gerçekten farkında değildir. Her şeyden çok onlara acı çekmeye eğilimliyiz. Bu nedenle, duygularınızın tezahürünün farkında ve dikkatli olmanız önemlidir. Onları gözlemlemeli ve tanımalı, güçlerini ve yoğunluklarını algılamalıyız. Sahip olma zevkine nasıl bağlandığımızı ve onunla nasıl özdeşleştiğimizi görmek de önemlidir.
Haz bir duyumdur ve duygunun ortaya çıktığı yer duyuların uyarılmasıdır. Bu duygudan arzu doğar. Sonra duyumu rahatsız edecek bir olay meydana gelir: düşünce hakim olur. Örneğin güzel bir araba görünce düşünce kendini gösterir ve bu nesneye sahip olmanın hazzıyla özdeşleşir. Bu anda egoyu doğurur. Duyular o şeyin güzelliğine tepki verir ama orada durabilir. Sahiplik bu nedenle bağlanma ile bağlantılıdır.
Duygular sağlıklı ve normal tepkilerdir. Ancak düşünce araya girdiğinde endişeler başlar. Duygu ve zevk arasına girerek duyguyu kontrol etmeye çalışır. Güzel bir nesneyi görerek duygu hissetmek, onu sahiplenmeyi ve ona sahip olmayı istemenizi gerektirmez, değil mi?
Örneğin, kıskançlığımızın veya nefretimizin farkına vardığımızda, duygularımızın davranışlarımıza hükmettiğini algılar mıyız? Onlar onları şartlandırır ve çarpıtır, böylece net düşünmemizi ve hareket etmemizi engelleyen engeller oluştururlar.
Görünüşe göre bağlılığı ve kıskançlığı bir gerçek olarak kabul ediyoruz. Mücadeleyi sorgulanmaması gereken bir yaşam ilkesi olarak kabul ediyoruz. Bu nasıl. Çatışmaları bir ölümü kabul ettiğimiz gibi kabul ediyoruz.
Kişi bir gün batımının güzelliğinin tamamen farkına vardığında, düşünce kaybolur. Geriye sadece gözlemlenen şey kalır. Kişi onu değiştirmeye ve kontrol altına almaya çalışmadan içindeki şiddetin farkına vardığında, yalnızca şiddet durumu vardır, başka bir şey yoktur. Bağlılığı, kendimizi ondan ayırmadan, üzerinde hareket etmemiz gereken bir dış unsur olarak değil, kendimizin ayrılmaz bir parçası olarak görebilir miyiz? Bağlanma olmadan, benlik var olmaz. Duygularınızı izlemek, kendinizi izlemek gibidir. Yani ben ve duygu arasında artık bir ikilik yok.
Ancak düşünce, duyguyu kendisinin dışında bir fenomen haline getirdiğinde, onu evcilleştirerek, sınırlayarak, direnerek ve kontrol ederek müdahale etmeye çalışır. Duygu acısı böyle doğar. Duygularımızla hareket etmeyi seçiyoruz ama bu sadece gerginliğe ve çatışmaya yol açıyor. Ancak kişi, bağlılığın bölünmez doğasını bir kez algıladığında, yapılacak hiçbir şey yoktur. Yardımcı olunamaz. Direnmeden ancak gözlemlenebilir. Önemli olan müdahale değil, seçimsiz gözlemdir. Çünkü o zaman geriye sadece gözlem kalır. Gözlem ve dikkatte seçim yoktur. Bu anda artık bağlanmaya gerek yoktur ve aynı zamanda çatışma da ortadan kalkar. Bağlanma korku, kaygı, nefret ve kıskançlığı besleyen bir tuzaktır. Tuzağı anladığımızda, doğal olarak ondan uzaklaşırız.
Peki düşünce neden sürekli kendini tanımlamaya çalışıyor? Çünkü sürekli bir görüntü akışı içinde kayboluyor. Dinlenmek ve kesinlik bulmak için bir şey arıyor. O zaman istikrar, kesinlik ve güvenlik arayışı içindedir.
Güvenliğe ihtiyacımız var. Uyuyacak bir çatınız, yiyecek ve giyecekleriniz olsun. Bunlar temel fiziksel ihtiyaçlardır. Ancak düşünce kendini tanımladığında ve fiziksel ihtiyacı psikolojik güvenlik ihtiyacına dönüştürdüğünde yanılsamaya kapılır. Psikolojik güvenlik arayışı doğal olarak güvensizlik doğurur.
Böylece, tüm duyum sürecinin farkındalığında, düşüncenin, bağlılığın, arzunun ve hazzın tanımlanmasında, kişi duyguları değiştirmeye çalışmadan hissedebilir. Daha sonra gerilim veya çatışma yaratmadan hak ettikleri rolü bulurlar.
Sevgilerle.. <3
@Sinirrr
En İyi Cevaplar
Yine mükemmel bir bence çıkmış ortaya👏👏👏
Mükemmel olsa ne yazar... admin içeriği cinselliğe koymuş😬😅 teşekkür ederim umarım faydası dokunur😇
Admin koymamış içinde seks geçtiği için sistem otomatik olarak cinselliğe alıyor
Aaa öylemiii.. ok😄😉
Evet öyle oluyor maalesef 😊
Sağlık olsun... 😅
Senin canın sağolsun ötesi mühim değil 😊
Çok gentilmensiniz efenim... komplimanlarınız için çok mersi😇🙏🏻
Ne demek efenim. Böylesine zarif bir hanımefendiye karşı kaba olunamaz 💐😊
Aslında her usluba göre davranma şeklimden kaynaklanan bi zariflik diyebiliriz bayım... çok mersii🙈😝utandım😊
Biliyorum hanımefeni artık tanıyorum sizi 😅
Merci beaucoup :)