Türkiye’de İslamcılık ve Özeleştiri
İdeolojilerin bittiği tezi, neo-liberal kültür atlasında yer alan bir iddia. Böyle bir söylemin çemberinde yapılan İslâmcılık tartışmaları, genellikle İslâm'ı ve Müslümanları anlamaktan çok, İslâm'ı ve Müslümanları kendi anlam eğrisinde konumlandırmayı ve yeniden biçimlendirmeyi amaçlıyor. Bu çalışmalar vakıayı tanımaya ve anlamaya değil, tanımlamaya ve yönlendirmeye çalışıyor.
Fıtratımızla ve eşyanın tabiatıyla barışık bir esenlik ve adalet iklimine ihtiyacımız var. Çağa, fıtratla barışık yeni bir insan/toplum modeli ve örgütlenme biçimi armağan edebilmeliyiz.
Türkiye'deki İslâmi uyanış süreci Kur'an merkezli bir bilinçlenmenin yolunu açtı; ama bu süreçte yeterli bir İslâmi örneklik ve toplumsal model oluşturulamadı. Türkiye'deki tevhidi düşüncenin bilinçlenme ve hayata müdahale etme sürecinde dökülenler de, küsenler veya içe kapananlar da oldu, istikametini koruyanlar ve kendini yenileyenler de... Tüm zaaf ve kazanımlarla birlikte bu süreç, yakın tarihten ders çıkartacaklar için çok önemli tecrübî veriler sunmaktadır. Bize düşen; geçmiş hatıralara ve tartışmalara çakılıp kalmak değil, elde edilen çok değerli kazanımlarımızdan hareketle geleceğimizi tasavvur ve inşâ etmenin temellerini oluşturmaktır.