Dante Alighieri Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Dante Alighieri Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Doğum tarihi: 1265, Floransa, İtalya
Ölüm tarihi ve yeri: 14 Eylül 1321, Ravenna, İtalya
Dante Alighieri’nin Hayatı
İtalyan şair Dante Alighieri (1265-1321), Hıristiyan Orta Çağ’ın en büyük şiirsel kompozisyonu ve modern bir Avrupa şivesiyle yazılmış dünya edebiyatının ilk şaheseri olan “İlahi Komedya”yı yazdı.
Dante, papalar ve imparatorlar arasındaki huzursuz bir siyasi çatışma ve İtalyan şehir devletleri, özellikle de rakip gruplar arasında parçalanmış olan Floransa’daki çekişmeler çağında yaşadı. Manevi ve kültürel olarak da değişimin işaretleri vardı. Aristoteles’in fiziksel ve metafizik eserlerinin yayılmasıyla, felsefesini Hıristiyanlığın gerçeğiyle uyumlu hale getirme ihtiyacı ortaya çıktı ve Dante’nin zihni felsefi spekülasyonlara çekildi. İtalya’da Bizans geleneğinden kurtulan Giotto resim sanatını yeniden şekillendirirken, Toskana şairleri yeni ifade biçimleri denemeye başlıyorlardı. Dante, en azından bir nesil sonra ilk hümanistlerin ortaya çıkacağı İtalya’da, en büyük ve son ortaçağ şairi olarak kabul edilebilir.
Dante, Bellincione d’Alighiero’nun oğlu olarak Floransa’da doğdu. Ailesi, bize, Floransa’nın Romalı kurucularının “soylu tohumundan” geldiğini ve daha sonra kendisine bahşedilen onurlar sayesinde de soylu olduğunu söylüyor. Büyük büyükbabası Cacciaguida, İmparator III. Küçük soylular için her zaman olduğu gibi, Dante’nin ailesi, imparatorun koruması altındaki komünlere hükmetmeye çalışan feodal soyluların Ghibelline partisine karşı Guelph’ti.
Ailesi mütevazı koşullara indirgenmiş olsa da, Dante bir beyefendi olarak yaşayabildi ve eğitimine devam edebildi. Muhtemelen, Floransa’daki Fransisken Sta Croce okuluna ve S. Maria Novella’nın Dominik okuluna gitti ve burada Thomist doktrin ve felsefi kültürünün temeli olacak mistisizm hakkında bilgi edindi. Edebi üslubunu mükemmelleştirmek için Floransalı şair ve retorik ustası Brunetto Latini ile de çalıştığı kendi ifadesinden bilinmektedir. Belki de öğrenme arayışında Brunetto tarafından teşvik edilen Dante, muhtemelen iyi bilinen retorik okullarına katıldığı Bologna’ya gitti.
Giotto tarafından yapılan genç Dante’nin ünlü bir portresi, Floransa’daki Palazzo del Podestà’da asılıdır. Yazar Giovanni Boccaccio’nun bize bıraktığı şu tasviri de var: “Şairimiz orta boylu, yüzü uzun, burnu aquiline ve çenesi iriydi ve alt dudağı öyle belirgindi ki, omuzları biraz kıvrıktı, gözleri küçük ve kahverengiden çok iriydi, saçları ve sakalı kıvırcık ve siyahtı ve her zaman melankolik ve dalgındı.”
Dante ailesini veya evliliğini yazmaz, ancak 1283’ten önce babası öldü ve kısa bir süre sonra babasının önceki düzenlemelerine uygun olarak nazik Gemma di Manetto Donati ile evlendi. Jacopo ve Pietro adında iki oğlu ve Antonia adında bir kızı olduğu bilinen birkaç çocuğu vardı.
Dante, genç bir adam olarak kendi kendine öğrendiğini söyler bize, bir sanat olan şiir bestelemeye erken yaşta başladı ( Vita nuova, III, 9). Aşk sözleri sayesinde Floransa’nın diğer şairleri tarafından tanındı ve onun için en önemlisi Guido Cavalcanti ile sone alışverişinden kaynaklanan dostluğuydu.
Hem Dante hem de Guido, özellikle felsefi bir bakış açısından, aşkın zihin üzerindeki etkileriyle ilgileniyorlardı; ancak sadece Dante, aşkın ruhsal mükemmelliğin aracı olabileceği fikrini yavaş yavaş geliştirmeye başladı. Guido daha çok doğa felsefesiyle ilgilenirken, Dante Latin şairleri, özellikle de daha sonra şiir sanatında rehberi ve otoritesi olarak adlandıracağı Virgil hakkındaki bilgisini özenle geliştirdi.
Dante gençliği sırasında, zarafeti ve güzelliği onu şiirinde idealize edilmiş Beatrice, cennetten dünyaya gelen bir yaratık, bir mucize tezahürü gibi görünen “kutsama getiren” olan genç ve asil bir Floransalı kadın tanımıştı. gerçekte” ( Vita nuova, XXVI). Folco Portinari’nin kızı ve daha sonra Simone dei Bardi’nin karısı olan Bice olduğuna inanılıyor. Dante onu ilk kez ikisi de dokuzuncu yaşlarındayken görmüştü; bir baladda onu Floransa’nın en güzel 60 kadını arasında göstermişti. Ama ancak daha sonra Beatrice, “her asil aklın hedefi olan ideal mükemmelliğe” yönelik düşüncelerinin ve duygularının kılavuzu oldu ve onun erdem ve zarafetinin övgüsü onun şiirinin konusu oldu.
Genç Beatrice 8 Haziran 1290’da öldüğünde, Dante kedere boğuldu ama cennetteki görkemiyle ilgili düşüncelerinde teselli buldu. Başka bir kadın şefkatiyle Dante’nin sevgisini kazanmayı kısa bir süreliğine başarsa da, Beatrice’in hatırası kısa süre sonra onda pişmanlık duyguları uyandırdı ve ona olan sadakatini tazeledi. Tüm şiirleri arasından onun onuruna yazılmış ya da ona olan sevgisiyle ilgili olan şiirleri toplaması istendi. Bu plan, küçük hacimli şiir ve nesir Vita nuova ile sonuçlandı.(Yeni Hayat) “hafıza kitabından” yalnızca “yeni hayatına” ait geçmiş deneyimleri kopyaladığı Beatrice aracılığıyla yeni bir hayat. Dante’nin kendi gençlik hayatını, Beatrice’in dini ve manevi öneminin giderek daha açık hale geldiği, aşktaki üç hareket veya aşamada takip eder. Aynı zamanda, Cavalcant tarzını anımsatan erken bir aşamadan İlahi Komedya’nın habercisi olan şiirsel gelişiminin izini sürer. “Mucizevi bir vizyon”un anlatıldığı son nesir bölümünde şair, yazmayı planladığı büyük eserden ve Beatrice’in bu eserdeki önemli rolünden bahseder: hayatımın birkaç yıl devam etmesi,
1292-1294 yılları arasında yazılan Vita nuova, İtalyan edebi nesrinin ilk önemli örneklerinden biridir. Çoğu üç canzoni etrafında simetrik olarak gruplandırılmış sonelerden oluşan 31 şiiri, Dante’nin lirik üretiminin yalnızca küçük bir seçkisidir. Beatrice’den esinlenerek Vita nuova’da yer almayan birçok şarkı sözü yazdı ; ayrıca başka kadınlara yazılmış dizeler ve hayatının farklı dönemlerinde bestelenmiş, çeşitli biçim ve üslup deneyimlerini temsil eden şiirler vardır.
Dante’nin edebi ilgi alanları onu zamanının olaylarından soyutlamadı. Aksine, Floransa’nın siyasi yaşamına dahil oldu ve bir bütün olarak Avrupa’nın durumu hakkında derinden endişe duyuyordu. 1289’da Campaldino savaşında Floransalı süvarilerle savaşmıştı. 1295’te kendisini doktorlar ve eczacılar loncasına yazdırdı (bir lonca üyeliği, Floransa’da kamu görevi üstlenmenin ön koşuludur). Halk konseyinin bir üyesi oldu ve diğer çeşitli görevlerde bulundu. 1300’de 2 ay boyunca Floransa’nın altı rahibinden biriydi ve 1301’de Yüzler Konseyi’nin bir üyesiydi.
Ekim 1301’de Dante, komünden bir delegasyonla, Floransa’nın bağımsızlığına bir tehdit oluşturduğu için politikalarına açıkça karşı çıktığı Papa Boniface VIII’e gönderildi. Onun yokluğunda Siyahlar (Guelph partisi içindeki iki karşıt gruptan biri) Floransa’nın kontrolünü ele geçirdi. Beyazların sürgüne gönderilmesiyle Dante gıyaben sürgüne mahkûm edildi (Ocak 1302). Floransa’ya kabulünü yeniden kazanmak için çeşitli girişimlere rağmen -başlangıçta şirketlerini kısa süre sonra terk ettiği diğer sürgünlerin ittifakında ve daha sonra yazıları aracılığıyla- doğduğu şehre bir daha asla girmeyecekti.
Dante, önce Verona’da Bartolommeo della Scala’ya sığınarak ve bir süre seyahat ettikten sonra -Bologna’ya, kuzey İtalya üzerinden, muhtemelen 1307-1309 yılları arasında Paris’e de- Verona’da Can Grande della Scala (1314) ile sürgün hayatı yaşadı. ). Bu süre zarfında en büyük umutları, 1310’da şehirler arasında adaleti ve düzeni yeniden sağlamak ve kilise ile devleti yeniden birleştirmek için İtalya’ya inen İmparator VII. Çabaları sonuçsuz kalan VII. Henry 1313’te Siena’da öldüğünde, Dante Floransa’da onurlu bir konuma geri dönme umudunu yitirdi.
Bu gezgin yıllar boyunca Dante’nin çalışmaları kesintiye uğramadı. Gerçekten de, bir şair ve filozof olarak ün kazanarak hemşerilerinin beğenisini kazanacağını ummuştu. Floransa’da Boethius ve Cicero üzerine yaptığı çalışma, onun felsefi ufkunu genişletmişti. 1290’dan sonra felsefe öğrenimine o kadar şevkle dönmüştü ki, “kısa bir süre içinde, belki de 30 ay içinde” “onun tatlılığının o kadar keskin bir şekilde farkına varmaya başladı ki, ona olan aşkı diğer her düşünceyi alıp götürdü ve yok etti.” O kadar çok okudu ki, gözleri zayıfladı.
İki tamamlanmamış inceleme, De vulgari eloquentia (1303-1304) ve Convivio (1304-1307), sürgünün erken dönemine aittir. Aynı zamanda, yaklaşık 1306’da muhtemelen İlahi Komedya’yı bestelemeye başladı.
Latince İtalyanca üzerine teorik bir inceleme olan De vulgari eloquentia’da Dante, en yüksek şiirsel ifadeden en alçakgönüllü tanıdık konuşmaya kadar konuşma dilinin tüm yönlerini ele almayı amaçladı. İlk kitap, lehçeler ve kaba dilde şiirsel kompozisyon ilkeleri üzerine bir tartışmaya ayrılmıştır; ikinci kitap, özellikle bazı mükemmel şairler tarafından kullanılan “şanlı” kaba dili ele alır ve bu soylu ifade biçiminin yalnızca aşk, erdem ve savaş gibi en yüksek konular için uygun olduğunu ve formda kullanılması gerektiğini bildirir. kanzondan.
Convivio’nun 15 bölümden oluşması amaçlanmıştır : bir giriş ve İtalyanca düzyazı yorumlarıyla 14 canzoni; ama sadece 4 bölüm tamamlandı. Nesir şerhleri “ekmek” iken felsefi ziyafetin “eti” olan canzoni, güzel bir kadına yazılmış gibi görünür. Ancak nesir tefsirleri bu şiirleri, bilgelik sevgisinden esinlenerek felsefenin alegorik bir yüceltmesi olarak yorumlar. Dante, felsefeyi “aklının efendisi” olarak yüceltmek ve aşk ve erdem gibi ahlak felsefesi konularını ele almak istiyordu. Convivio , bir anlamda Vita nuova ile İlahi Komedya arasında bir bağlantı halkasıdır.Böylece ikinci çalışmada, ilim ve hikmet arayışındaki akıl, erdem ve Tanrı için çabalarken İlahi Lütuf’un müdahalesi dışında, insanın yeryüzündeki tek rehberi olur. Dante , Convivio’da , aşk konuları kadar etik ve bilimsel konular için de yerel dili uygun bir araç olarak kullanmayı savunur.
Tarihi belirsiz ama muhtemelen VII. Henry’nin İtalya’ya iniş zamanına (1310-1313) atfedilebilen Latince inceleme De Monarşi, Dante’nin politik teorilerinin bir ifadesidir. Aynı zamanda, otoritesi doğrudan Tanrı’dan gelen Roma’daki geçici bir hükümdar altında Avrupa’da barışın yeniden sağlanmasına yönelik pratik bir rehber olarak tasarlanmıştır.
Sürgünü sırasında Dante ayrıca İtalyan fiyatlarına ve kardinallere çeşitli Latince mektuplar ve siyasi nitelikte mektuplar yazdı. Geç bir döneme ait olanlar, iki Latince eklog ve Quaestio de aqua et terra (1320) adlı bilimsel makaledir. Uzun bir sone dizisi olan Il fiore, şüpheli bir niteliğe sahiptir.
1315’te Dante, Floransa vatandaşları tarafından aşağılayıcı koşullar altında sunulan afları iki kez reddetti. Sonuç olarak, o ve çocukları isyancılar olarak ölüme mahkum edildi. Son yıllarını Toskana’da, Verona’da ve nihayet Ravenna’da geçirdi. Orada, Guido da Polenta’nın himayesi altında ve çocukları (muhtemelen karısı) ile birlikte, Dante büyük saygı gördü ve 13 veya 14 Eylül 1321’deki ölümüne kadar mutlu ve huzurlu bir dönem geçirdi.
Dante’nin ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı başyapıtının orijinal adı Commedia’ydı; Divina sıfatı gelecek kuşaklar tarafından eklenmiştir. Bu çalışmanın amacı, Dante’nin Can Grande’ye yazdığı mektubunda yazdığı gibi, “bu hayatta yaşayanları sefalet halinden çıkarmak ve onları saadete ulaştırmak”tır. Commedia üç bölüme ayrılmıştır: Cehennem (Cehennem), Araf (Araf) ve Paradiso (Cennet). İkinci ve üçüncü bölümler, her biri 33 kanto içerir; Cehennem 34’e sahiptir , çünkü açılış kantosu tüm çalışmaya bir giriştir. Şiir boyunca ölçü, aba, bcb, cdc vb. kafiyeli 3’lü setlerdeki mısralardan oluşan terza rima’dır.
Gerçek anlatının ana eylemi, Dante’nin Beatrice aracılığıyla Tanrı’ya yaptığı yolculuğa odaklanır; Dante’nin okuyucunun akılda tutmasını istediği ahlaki veya alegorik anlam, eğer herkes bu yolculuğu yapmaya istekliyse, Tanrı’nın bir kişi için yaptığını herkes için de yapacağıdır. Dante ikili bir yolculuk alegorisi kurar: doğaüstü dünyadaki deneyimi, herkesin bu yaşamdaki yolculuğuna işaret eder. Şair kendini karanlık bir ormanda (günah) bulur; güneşin (Tanrı) aydınlattığı bir dağa tırmanarak kaçmaya çalışır. Cehennem’deki günahın büyük bölümlerini simgeleyen üç canavarın aniden ortaya çıkması engellendi ,Beatrice tarafından yardımına gönderilen Virgil (insan aklı) ortaya çıktığında geri sürülmek üzeredir. Virgil, alçakgönüllülükle Tanrı’ya yükselişinin ilk aşaması olan bir inişte, Dante’nin Cehennem boyunca rehberi olur. Hacı, günah hakkında bilinmesi gereken her şeyi öğrenir ve evrenin tam merkezinde donmuş Lucifer’de kişileştirilen gurur olan günahın temeliyle yüzleşir. Ancak şimdi, arınma aleminde yükselişine başlamak için ruhsal olarak hazırdır.
Purgatorio dağı tövbe, yenilenme ve dönüşüm yeridir. Tövbe edenler şiddetli cezalara katlanırlar, ancak hepsi sevgi, umut ve acı çekmeye istekli bir atmosferde Tanrı’ya yönlendirilen hacılardır. Dağın zirvesinde Beatrice (ilahi vahiy), Dante’nin rehberi olarak Virgil’in yerini almaya gelir – Tanrı’ya nihai yükseliş için insan aklı yetersizdir.
Paradiso , Tanrı’yı tefekkür eden ruhları tasvir eder; onlar, O’nun ilahi hakikatlerinin bilgisinde tam bir mutluluk içindedirler. Bu alemdeki baskın görüntü ışıktır. Tanrı ışıktır ve hacının başından beri amacı ışığa ulaşmaktı. Bu amaca ulaşmak için O’nun ruhsal gelişimi, tüm şiirin ana temasıdır.