Alman-İngiliz filozofu olan (F. C. S. Schiller) Holstein Altona'da (o zaman Alman Konfederasyonu üyesi, ancak Danimarka yönetimi altında) doğdu. Oxford Üniversitesi'nde eğitim gördü.1893 ve 1897 yılları arasında Cornell Üniversitesi'nde felsefe dersleri verdi. 1897'de Oxford'a döndü ve otuz yıldan fazla bir süredir Corpus Christi'nin arkadaşı ve öğretmeni oldu. 1926'da İngiliz Akademisi üyeliğine seçildi. 1929'da Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde misafir profesör olarak atandı ve her yılın yarısını ABD'de, yarısı ise İngiltere'de geçirdi. Schiller uzun ve kalıcı bir hastalıktan sonra 6, 7 veya 9 Ağustos 1937'de Los Angeles'ta öldü. Ölümünden sonra çalışmaları büyük ölçüde unutuldu.
Schiller'in felsefesi, William James'in pragmatizmine çok benziyordu ve çoğu zaman buna uyuyordu, ancak Schiller buna 'hümanizm' adını verdi. Hem mantıksal pozitivizme hem de ilişkili filozoflara (örneğin Bertrand Russell) ve mutlak idealizme (F. H. Bradley gibi) karşı şiddetle tartıştı.
Schiller evrimin erken bir destekçisiydi ve İngiliz Eugenics Derneği'nin kurucu üyesiydi.
Kendi düşüncelerinin içeriğinden söz ederken çoğunlukla "insancılık", "istenççilik" ve "kişiselcilik" akımlarına başvuran Schiller, bütün zamanların en önemli düşünürü olarak gördüğü William James'ten çok büyük ölçüde etkilenmiş olduğunu, ancak onun vardığı sonuçlara kendisinin ondan bağımsız olarak vardığını belirtmiştir.
Nitekim Schiller düşünceleriyle hemen bütün yaşamı boyunca William James'in "Pragmacı Doğruluk Kuramı"nı desteklemiş, özellikle Bradley düşüncesiyle yayılan Hegelci Saltıkçılığa karşı çıkmıştır.
Bu düşünce çizgisi doğrultusunda bir yandan James'in ruhbiliminin öznel ve kişisel yönlerinin izinden yürürken, öbür yandan bilme sürecini gerçekliğin temel bileşeni olarak görmesine bağlı olarak Helgelci felsefenin temel öncüllerinden yola koyulmuştur. Bununla birlikte Schiller İnsancılık. Felsefece Denemeler (Humanism: Philosophical Essays, 1903) başlığını taşıyan temel yapıtında, doğruluk ile gerçekliğin insan yapımı tasarımlar olduğunu söyleyen, bizden bağımsız olarak varlığını bilmemizi isteyen ve bunun için bizi bekleyen ayrı bir verili dünya olduğunu reddeden Protagoras'ın yolundan yürüdüğünü açıkça belirtmiştir. İnsancılık ile pragmacılık arasında önemli bir ayrım yaparak, ilkinin yalnızca mantık alanıyla sınırlı kalmayıp etik, estetik, metafizik ve tanrıbilimi de içine alacak biçimde çok daha geniş bir alanın ortak adı olduğunu vurgulamıştır.
"Çoğunlukla canlı organizma kendisini daha erken, daha kolay ve daha hızlı amaca uygun olarak yaşam koşullarına uyarlar. Eylemleri veya tepkileri çoğunlukla, otomatik olarak işlev gören kalıtsal alışkanlıklar tarafından belirlenen 'refleks eylemleridir. Çoğu canlı varlığın yaşamını sürdürme biçimi ve insanın da çoğu zaman yaşadığı düzlem budur."