Yönlendirici Sorular – Hukuk Alanı – Hukuk Ödev Yaptırma Fiyatları – Ücretli Hukuk Ödevi – Hukuk Alanında Ödev Yaptırma
1970’lerin ortalarından beri görgü tanığı araştırmacıları için çok popüler bir paradigma, bir olaydan sonra karşılaşılan bilgilerin bir tanığın hafızasını nasıl ve ne zaman kirlettiğini ve onu güvenilmez hale getirdiğini incelemek için “yanlış bilgi” paradigmasının kullanılması olmuştur. Yanlış bilgilendirme etkisine olan büyük ilgi, Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, Almanya ve Hollanda’da yapılan çalışmalarda açıkça görülmektedir.
Bu tür çalışmalarda, konulara yanlış bilgi yerleştirmenin yanlış hatırlamaya, bir tanığın bir arabayı farklı renkte hatırlamasına, ‘yol ver’ işaretinin ‘dur’ işareti olarak, kırık camı ve hatta bir ahırı asla görmemesine neden olduğu tespit edilmiştir. görüldü. Aynı şekilde yanlış bilgilendirme sonucunda bıyıklı, düz saçlı, bir kutu Coca-Cola ve kahvaltılık mısır gevreği olan bir adam, sırasıyla temiz tıraşlı, kıvırcık saçlı, bir kutu fıstık ve yumurta olarak geri çağrıldı.
Bilişsel psikologlar arasında, daha sonraki bilgilerin orijinal hafızada geri dönülemez bir değişikliğe neden olup olmadığı veya orijinal hafızanın uygun koşullar altında geri alınıp alınamayacağı konusunda anlaşmazlık vardır. Bununla birlikte, araştırmacılar arasında, yönlendirici sorular aracılığıyla belleğin kirlenebileceği konusunda fikir birliği vardır.
Yönlendirici Sorular
Bir yargılama sırasında, bir avukatın genel olarak, baş sorguda veya çapraz sorguda, yani bir avukatın bir tanığın onlara nasıl cevap vermesini istediğini gösteren sorular sormasına izin verilmez. Bununla birlikte, Archbold’a göre, onlara uygun şekilde yüklenebilecek ağırlık önemli ölçüde azaltılabilse de, önde gelen soruların cevapları başlı başına kabul edilemez.
Archbold’da bu genel kuralın istisnaları olduğu belirtilir: (a) bir tanık belirli bir olgu üzerine yemin ederse ve onunla çelişmek için başka bir tanık çağrılırsa, ikinci tanığa olayın gerçekleşip gerçekleşmediği doğrudan sorulabilir; ve (b) tanık çağıran tarafın avukatı, kendisine düşmanca davranmak için mahkemeden ayrılıp ayrılmadığı konusunda önemli sorular sorabilir.
Pratisyen avukatlar, bir psikoloğun bakış açısından bir tanığa soru sormanın deneysel bir tedavi durumuna benzer olduğunu ve soru türünün ve sorulma biçiminin verilen yanıtı etkilediğini bilmek isteyebilir.
Birinin bir olayla ilgili hafızasını kirletmenin (yani, hataları ortaya çıkarmanın) çok yaygın bir yöntemi, onlara orijinal olayda hiç var olmayan bir bilgi öğesini içeren bir soru sormaktır.
Loftus ve Palmer (1974) tarafından yapılan bir çalışmada denekler bir araba kazasının filmini izlemiş ve çarpışma anındaki arabanın hızını tahmin etmeleri istenmiştir. Hız tahminlerinin, kazayı tanımlamak için kullanılan fiilin bir fonksiyonu olarak değiştiği bulundu.
Deneklere, arabaların birbirleriyle “temas ettiklerinde” ne kadar hızlı seyahat ettiklerini sormak, birbirlerine “çarpmak” yerine sırasıyla 31,8 mil ve 40,8 mil hız tahminleri verdi.
Ayrıca, deneklerden daha sonra kazayı tanımlamaları istendiğinde, “parçalanma” durumuna maruz kalanların, aslında cam kırıkları olmadığı halde kaza mahallinde kırık cam gördüklerini bildirme olasılıklarının daha yüksek olduğu bulundu.
Olay sonrası yanlış bilgilendirme ile ilgili literatür, yeni bilginin orijinal hafızayı “entegrasyon” görüşünü değiştirip değiştirmediği veya Loftus ve ark. bellekteki kalıcı değişikliklerden ziyade kullanılan işlemlere atfedilebilir.
Yönlendirici soru nedir
Kanca soru örneği
Kanca soru nedir
Huni soru nedir
Eğitimde soru Sorma Teknikleri
Soru türleri
Eğitimde soru çeşitleri
Kapalı uçlu soru Nedir
Olay sonrası yanıltıcı bilgilere maruz kalan deneklerin, bu tür bilgileri sonraki bellek görevlerinde bildirmelerinin ve bunu güvenle yapmalarının muhtemel olduğu artık iyi bilinmektedir. Loftus ve ark. En büyük olay sonrası kontaminasyon/yanlış bilgi etkisinin, yanıltıcı bilgi edinmeden sonra ve geri çağırmadan önce uzun bir gecikmeyi takiben ortaya çıktığında ortaya çıktığını tespit etti.
Dristas ve Hamilton 21, olay sonrası bilginin, kişinin bir olayla ilgili hafızasının merkezi özelliklerinden ziyade çevresel özellikleriyle daha kolay etkileşime girdiğini bildirmiştir. Mevcut literatür, bir tanığa soru sormanın bir olayla ilgili hafızasını etkileyebileceği konusunda hiçbir şüphe bırakmamaktadır.
Loftus ve Zanni (1975), belirli artikel (‘the’) yerine belirsiz artikel (‘a’) bulunmasının, bir nesnenin varlığı hakkında farklı beklentilere yol açtığını bildirmiştir. ‘The’ kullanmak, bir filmde olmayan bir şey gördüğünü söyleyen deneklerin yüzdesini önemli ölçüde artırır.
Olay sonrası yanlış bilgilendirme literatürü, yeni bilginin orijinal hafızayı değiştirip değiştirmediği – ‘bütünleşme’ görüşü veya Loftus’un bulduğu etkilerin hafızadaki kalıcı değişikliklerden ziyade kullanılan süreçlere atfedilip atfedilmediği konusunda devam eden bir tartışmaya yol açmıştır.
Zaragoza ve Koshmider (1989), yanlış bilgiye dayalı yanıtların, tanıkların ilgili ayrıntıların orijinal olayda gerçekleştiğine gerçekten inandıkları anlamına gelmediğini ileri sürmüşlerdir; deneklerin yanıtlarının ‘talep özelliklerinin’ göstergesi olduğunu.
McCloskey ve Zaragoza (1985), aslında, orijinal bir olayın hafızasının olay sonrası kontaminasyon tarafından bozulmadığına inanmakta ve “bir arada var olma” teorisini, yani orijinal hafızanın, geri çağırma sırasında uygun koşullar altında erişilebilir hale gelebileceğini savunmaktadır.
Bonto ve Payne (1991), orijinal olayın sunum bağlamını ve olay sonrası bilgileri değiştirmenin etkisini incelemiş ve deneklerin performansı üzerinde bir etkisi olmadığını bulmuşlardır. Yanlış bilgi etkisinin sağlamlığı, Weingardt ve arkadaşlarının (1994) deneklere önerilen öğeleri hatırlama listelerinden çıkarmaları istendiğinde bile bunları dahil etmeye devam ettiklerini ortaya koyan çalışmasıyla daha da güçlendirildi.
Bu bulgu, onları, “Tanıklar, bu hatıralar doğrulanabilir şekilde yanlış olsa bile, hatıralarında güçlü inançlar sergileyebilir” sonucuna varmalarına yol açtı. Lindsay ve Johnson’ın (1987) bu alandaki kendi çalışması, Loftus ve arkadaşlarıyla tutarlı sonuçlar üretmiştir.
Bununla birlikte, Lindsay ve Johnson (1987) ve Lindsay, DS, yanlış bilgilendirme etkisi için tatmin edici bir açıklamanın, tanıklar tarafından kaynak izleme süreçleri açısından ‘kaynak yanlış atıfları’ olarak adlandırdıkları şeyde yattığını öne sürdüler, yani orijinal olay ve olay sonrası bilgiler hafızada var olabilir, yanlış yönlendirilen denekler iki tür bilginin kaynağı söz konusu olduğunda kafa karışıklığı yaşayabilir.
Watkins, bilişsel psikolojinin, olay sonrası yanıltıcı bilgilerin aslında hafıza izlerini değiştirip değiştirmediği veya basitçe onları geri getirilme olasılığını azaltıp değiştirmediği sorusunu çözemeyebileceğini öne sürdü. Olay sonrası bellek üzerindeki etkilerin “bütünleşme” ve “bir arada yaşama” görüşü arasındaki bu şiddetli tartışmanın çok yakın bir gelecekte çözülmesi pek olası değildir.
Bu nedenle, anlaşmazlığın her iki tarafının olay sonrası yanıltıcı bilgilerin tanığın hatırladıkları ve ifadesinin doğruluğu üzerinde önemli bir etkisi olabileceği konusunda hemfikir olduğunu hatırlamakta fayda var.
Son olarak, mevcut araştırmalar, bir tanık polisin tam olarak ne olduğunu bildiğine inandığında, polis memurlarıyla görüşerek olay sonrası kontaminasyonun daha olası olduğunu göstermektedir.
Bu bulgu, hem gelişimsel engelli hem de zihinsel engelli tanıkların yanlış bilgilendirme etkisine karşı özellikle savunmasız olduğu hatırlandığında özellikle önemlidir.