Burası Afganistan’daki kadınlar için en büyük ve en önemli hastanelerden biri” dedi. Hastalar elbette kadındı ama sağlık personelinin neredeyse tamamı kadındı. Dezenfektan kokan koridorlarda yürürken, koridorların temiz ve yeni boyanmış olduğunu fark etti; bu, bir yıl öncesine, vücut sıvıları ve atıklarla dolup taştığı zamana göre büyük bir değişiklikti. Hastane ilaveten cumhuriyete özgü yolsuzluk ve işlev bozukluğundan da zarar gördü. Kamu Hizmetinin çoğu, Nisan veya Mayıs aylarında maaş almayı bıraktı. Eski hükümet, Taliban karşıtı milisleri finanse etmek için son bir çabayla nakit rezervleri yakarken yeni bir ücret sistemine geçmeye çalışıyordu. Hastanede işçiler aylarca bedava çalışmaya devam etti ve yerel işletmelere yiyecek ve diğer malzeme bağışları için yalvardı. Stoker, “Parçalanmanın eşiğinde olduğunu düşünmek yürek parçalayıcıydı” dedi.
Tedavi odasında hemşireler sırtı ağrıdan kavisli genç bir hastayı koğuştan yatağına taşıyorlardı. Yirmi dört yaşındayken, hamileliğin bir komplikasyonu olan ve dilini ısırıp dişlerini kıracak kadar şiddetli kasılmalara neden olan eklampsi hastasıydı; Doktorlar hayatını kurtarmak için acil kürtaj yaptı. Kır saçlı annesi, yüzünde rahatlamış bir ifadeyle yatağının yanında oturuyordu. “Ölecekti,” dedi bana.
Artık kırsal kesimdeki çatışmalar durduğundan, özellikle kadınlar için üreme sağlığının genellikle berbat olduğu uzak bölgelerden daha fazla hasta başkente gelebildi. Sonuç olarak, personel çok ciddi vakalarla uğraşıyordu: Eklampsili bu genç hasta gibi evde ölebilecek kadınlar. Ekonomik kriz özel sektörü felce uğrattı ve denizaşırı sağlık turizmine son verdi, bu nedenle Malalai gibi tedavinin bedava olduğu kamu hastanelerine başvurularda bir artış görüldü – bazıları ayakta tedavi ziyaretlerinde on kat artış gördü. Sağlık personeli üzerindeki baskı hissedilir düzeydeydi, ancak en azından -Afganistan’daki kamu sektörünün çoğundan farklı olarak- düzenli maaşlar bekleyebilirlerdi. Ama ne zamana kadar?
Acil durum çağrısına ek olarak, BM, bazılarının “insani ek” dediği Taliban hükümetini atlayarak, doğrudan Afgan halkına temel hizmetler sağlamak için 3,42 milyar dolarlık bir plan için fon arıyordu. Ancak Stoker’ın işaret ettiği gibi, ICRC gibi grupların müdahalesi bağımlılık problemunu ortadan kaldırdı. Stocker, “Ulusal sağlık sisteminin onu bir arada tutan bir bakanlığa ihtiyacı olduğunu düşünüyoruz.” Dedi. “Devlete ihtiyacın var”
Bir eğitim hastanesi olarak Malalai, köşede yeni doğmuş bebeğini tutan genç bir annenin yenidoğan koğuşunda tanıştığım Dr. Rena Afzali gibi yeni nesil Afgan kadın doğum uzmanlarının, hemşirelerinin ve ebelerinin yetiştirilmesine de yardımcı oldu. Beyaz bir elbise giymiş ve renkli bir başörtüsü takan Afzali, ikametgahtan yeni çıkmıştı. Mesleğe girmek zor bir dönemdi, ancak yurt dışına kaçan birçok sınıf arkadaşının aksine çalışmaktan mutlu olduğunu söyledi. Afzali, “İçeride oturuyorlar, bunalımlı, ben kaldım” dedi ve omuzlarını silkti. “Ben umutlu bir insanım.”