Güzellik standartlarının modaya girip çıkma eğilimi vardır. Yüz yıl önce çekici kabul edilen şey, bugünün standartlarına göre olumlu bir şekilde iğrenç kabul edilebilir. Tarih boyunca kadınlar, hem aldatıcı hem de şaşırtıcı güzellik ideallerine maruz kalmışlardır ve çağlar boyunca güzel kabul edilen bazı şeylere bir göz atmak, güzellik standartlarının gerçekte ne kadar keyfi olduğunu kanıtlamaktadır.
Bu özelliklerden bazıları oldukça şaşırtıcıdır ve geçmişte insanların muhtemelen ne düşündüğünü merak etmenizi sağlayacaktır. Bununla birlikte, diğer tarihi güzellik standartları, modern güzellik standartlarımızın atalarımızınki kadar açık fikirli olmasını dilemenize neden olacaktır. İyi ya da kötü, bu güzellik idealleri çağlar boyunca kadınların yaşamlarını şekillendirdi. Antik Yunan ve Roma'dan Rönesans Avrupa'sına kadar bunlar, erkeklerin tarih boyunca çekici bulduğu en şaşırtıcı özelliklerden bazıları.
Frida Kahlo spor yapmış olabilir şimdi ikonik bir kaş 20. yüzyılda, ancak moda ifadesi modern güzellik standartlarına aykırı oldu. Birçok insan onun daha modern güzellik ideallerini çiğnediğini düşünürken, aslında asırlık bir geleneği kucaklıyordu. Eski Yunanlılar için hiçbir şey tek kaşlı bir kadından daha çekici olamazdı.
Kahlo gibi, Antik Yunan kadınlar sadece kafalarının özgürce büyümesine izin vermekle kalmaz, aynı zamanda onları daha da öne çıkarmak için çaba sarf ederlerdi. Burun köprüsünün hemen üzerindeki kılları vurgularlardı. kozmetik uygulayarak ya mevcut bir kaşları geliştirmek ya da birinin görünümünü oluşturmak için. Unibrows tipik olarak modern zamanlarda çekici görülmese de, daha kalın kaşlar biraz geri dönüş yapıyor. Örneğin model ve aktris Cara Delevingne tek kaşla oynamıyor, ancak kalın ve dolgun kaşları yardımcı oldu modern bir trendi ateşlemek daha gür bir kaş için.
Masalına aşina olanlar Truva savaşı Truva prensi Paris ile ilişkisi iki krallığı arasında kanlı bir savaşa yol açan Spartalı kraliçesi Helen'in güzelliğiyle ünlü olduğunu biliyor. Sparta olarak kabul edildi güzel kadınların ülkesi fakat güzellik standartları o zamanlar bugün bekleyebileceğinizden çok farklıydı.
tarihi Helen Yaklaşık 3.500 yıl önce Bronz Çağı'nda yaşamış olan bir kraliçe olarak çenesinde ve yanaklarında kırmızı güneş dövmeleri olacaktı. Saçları da ergenlik çağındayken traş olacaktı ve tekrar büyüdüğünde yılan gibi görünecek şekilde düzenlenmiş olacaktı. İçinde klasik Yunanistan 5. yüzyılda başlayan Spartalı güzellik standartları biraz değişmişti. Erkekler saçlarını uzun tuttu ve şekillendirdi, ancak kadınların saçlarını kestirmek evlilik üzerine ve hayatlarının geri kalanı için kısa tutmak için.
Eski İrlanda'da, bir kadının değeri genellikle ellerinin neye benzediğine inerdi. Açık ten ve altın rengi saçlar da ödüllendirilirken, iyi bir aileden gelip gelmediğini ortaya çıkaran kadının elleriydi. İdeal eller, `` ince, sivrilen parmaklarla iyi şekillendirilmiş '' idi. Eski İrlanda'nın Daha Küçük Bir Sosyal Tarihi . Güzel tırnaklar da bir zorunluluktu. Üst sınıfların kadınlarının yuvarlak, bakımlı tırnaklara sahip olması bekleniyordu. Eski İrlanda'daki erkekler arasında bile, tırnak bakımı zorunlu kabul edildi. Üst sınıftaki erkekler için dağınık tırnaklara sahip olmak utanç verici olarak görülüyordu.
Bugün çoğumuz rengi yeşil olarak görüyoruz İrlanda'yı özetlemek için, özellikle Aziz Patrick Günü'nde, ancak tatilde daha tarihi bir İrlandalı görünümü isteyenler, kırmızı tonlar lehine yoncaları atlatmak isteyebilir. Kırmızı renk eski İrlanda'da tercih ediliyordu ve birçok kadın, 'kızıl renkli tırnaklar çok beğenildiği için' tırnaklarını boyuyordu.
Modern zamanlarda birçok kadın, Patlamaları kesmeliler , genellikle alnın daha küçük görünmesini sağlamak için. Orta Çağ ve Rönesans döneminde ise, yüksek alınlardan beri bu bir düşünce bile olmazdı. de rigueur olarak kabul edildi . 14. yüzyılda moda öncüsü kadınlar, saç çizgisini yükseltmek için saçlarını yolun . Bu onlara daha yüksek görünen bir alın verirken, saç yolmanın arkasındaki asıl amaç, yüksek bir alından çok oval bir yüz şekli oluşturmaktı. Zarif ve güzel bir görünüm olarak kabul edilen yüz şekli takıntısı, yavaş yavaş uzun alınlar için bir arzuya dönüştü.
Rönesans döneminde kadınlar sert önlemler almak yüksek bir alın elde etmek için. Basit yolma, saç çizgisini kaba bir taşla ovalamaya ve hatta sönmemiş kireç adı verilen bir kimyasal ile istenmeyen tüyleri yakmaya bıraktı. Kadınlar ayrıca kaşlarının çoğunu çıkarıp alınlarının daha da büyük görünmesini sağladı.
Japonya, batıdaki insanlara alışılmadık gelebilecek moda trendlerine yabancı değil. Modern zamanlarda, birçok kadın adı verilen bir görünüm için para ödüyor. 'yaeba , 'Esasen diş hekimliği işinioluşturmakçarpık bir gülümseme. Trendin, gülümsemelerini daha az mükemmel hale getirerek kadınları daha ulaşılabilir kıldığı düşünülüyor. Bunu başarmak için, bir kadının orijinal dişlerine takma dişler yapıştırılır.
Bu, Japon kadınlarının ilk kez diş güzellik uğruna. Yaeba'dan önce kararmış dişler uzun zamandır çekici olarak görülüyordu. Uygulama çağrıldı Ohaguro 250 ile 538 yılları arasında süren Kofun dönemine kadar uzanır. O zamana kadar uzanan kemikler diş kararmasına dair kanıtlar gösterir. Ancak uygulama, Heian döneminin sonuna kadar, 12. yüzyıl civarında yaygınlaşmadı. Ohaguro, Edo dönemi Japonya'da ve 19. yüzyılın sonlarına doğru yok olmaya başladı, ancak diğer bazı Asya kültürleri hala diş karalama yapıyor .
Bronzlaşmayı unutun. Rönesans döneminde kadınlar her şey soluk ten hakkında . Açık ten, estetik kalite için zorunlu olarak değil, ancak solgunluk bir statü göstergesi olarak hizmet ettiğinden - açık tenli bir kişi, dışarıda çalışmak zorunda kalmayacak kadar zengindi. Elizabeth dönemlerinde, açık ten takıntısı o kadar harikaydı ki, kadınlar mükemmel bir solgunluğu yaratmak için kan alma gibi aşırı yöntemlere başvururlardı. Kraliçe Elizabeth'in kendisi de dahil olmak üzere diğerleri, yüzlerine kurşundan yapılmış bir pudra sürüyorlardı. Bu, cildi aydınlatmak gibi bir etkiye sahipti, ama aynı zamanda yavaşça kullanıcıyı zehirledi .
Mükemmel cilt tonu sadece soluk değil, aynı zamanda neredeyse yarı saydamdı. Deriden damarlar ne kadar net görünürse o kadar iyidir. Hatta bazı kadınlar, onlara belirgin damar görünümü vermek için ciltlerine mavi çizgiler çizmeye bile başladılar.
Çin'de, minik ayakları olan bir takıntı tüyler ürpertici döndü 10. yüzyılda . Küçük ayaklar, özellikle üst sınıflar arasında o kadar çok değer görüyordu ki, kızların ayakları, üç ila dört inç uzunluğunda bir 'Altın Lotus' ayağına ulaşmak için bağlanacaktı. Süreç felç edici derecede acı vericiydi - kelimenin tam anlamıyla. Genç kızların dört küçük parmağı ayaklarının altında bükülür ve sıkıca bağlanır, bu da ayağı kalıcı olarak deforme eder ve büyümesini engeller. Süreç sadece dayanılmaz değil, aynı zamanda tehlikeliydi. Kadınlar enfeksiyon nedeniyle kolayca ayak parmaklarını kaybedebilir. Ayağın bağları ve deforme olmuş şekli yürümeyi inanılmaz derecede zorlaştırdı, ancak bir kızın evlilik beklentilerini geliştirdi.
Ayak bağlama uygulaması yüzyıllar boyunca devam etti. Uygulamayı yasaklamak için birçok girişimde bulunulmasına rağmen, halkın tepkisi o kadar büyüktü ki, ayak bağlama 20. yüzyılın başlarına kadar devam etti. Oldu 1912'de kalıcı olarak yasaklandı Çin Devrimi'nden sonra Qing hanedanını devirdi ve bir cumhuriyet kurdu.
Batılı güzellik ideali zayıflığa doğru yöneldi bir asırdan fazla bir süredir, ancak bir süre boyunca tam figürlü kadınlar revaçtaydı. 17. yüzyıl Flaman ressamı Peter Paul Rubens gibi Rönesans ressamları, kemiklerinde bol ete sahip güzel ve çoğu zaman şehvetli kadınları resmetti ve eserleri modern zamanlarda hala kutlanıyor. Bugün, kelime Rubenesque hala şehvetli kadınlara atıfta bulunmak için kullanılmaktadır. Birçok modern kadın sahip olmayı arzularken düz bir karın Rubenesque ideal tercih edilir daha kalın bir orta bölüm - yuvarlak mideler kadınlığın yüksekliği olarak kabul edildi.
Rönesans döneminde, daha büyük kadınlar özellikle güzel olarak kabul edildi. Şehvetli eğriler şöyle görüldü bir zenginlik işareti ve İtalya'da da bir kadının sağlıklı oğullar doğuracağının bir işareti olduğu düşünülüyordu. Korseler genellikle eşek arısı bir bel elde etmenin bir yolu olarak düşünsek de, aynı zamanda göğüs ve kalçaları vurgulamak ve daha az donanımlı kadınlara önemli kıvrımlar görünümü vermek için de kullanılıyordu.
Viktorya dönemi İngiltere'si oldukça ilginç bir yerdi. En büyük trend belirleyicilerinden biri Danimarka Alexandra , Galler Prensi'nin eşi. 1901'de İngiltere Kralı VII.Edward olarak tacı aldığında kraliçe eşi olmaya devam edecekti, ancak ondan önce tarihteki en tuhaf modalardan birini kuracaktı. Güzelliğiyle tanınan insanlar, Alexandra'nın örneğini izlemeye hevesliydi. Romatizmal ateş onu gevşek bıraktığında, kadınlar bunu taklit etmekte hızlı davrandılar. 'Bir canavarlık, kendisini Princes Caddesi'ndeki kadın geziciler arasında görünür kıldı,' diye yazdı.Kuzey İngiliz Posta1869'da (aracılığıyla BBC ). Aptalca ve gülünç olduğu kadar acı verici de.
Bir topallanmayı düzgün bir şekilde yerine getirmek için, kadınlar ilk önce uyumsuz ayakkabılar giymeye başladılar ve bu da onların 'Alexandra topallaması' olarak adlandırılabilecek bir şeyle uğraşmalarına neden oldu. Bu, esnafların topuklu ayakkabıların uyumsuz satılmasına neden oldu. Moda nihayet bittiğinde, aynı derecede sakatlayıcı bir şeyle değiştirildi: topal etek . Hobble etekleri kasıtlı olarak ayak bileği etrafında sıkıydı ve kadınları küçük adımlar atmaya zorluyordu, her biri onları dengesini bozmakla tehdit ediyordu.
Birçok bayan yüz kıllarına karşı sürekli bir mücadele veriyor. Yüzdeki kılları tipik olarak erkeksi bir özellik olarak gördüğümüz için, kendine has tüyleri olan kadınlar genellikle onu çıkarır veya beyazlatır. Kabaca 14 kadından biri, hirsutizm Bu, vücutlarında 'erkek' şeklinde görünen 'aşırı' kıllarla karakterizedir. Hirsutizm kriterlerini karşılamayan kadınlar bile, istenmeyen vücut kıllarıyla mücadele edebilir ve onu çıkarmak için baskı hissedebilir.
O kadınlar 19. yüzyılda İran'da yaşıyor olsaydı, tam tersi olurdu. Kaçar döneminde, ince bir bıyık Kadın güzelliğinin yüksekliği olarak kabul edildi ve kadınlar, efekti elde etmek için üst dudaklarının üzerine koyu bir gölge bile makyajla uygularlardı. 1920'lerde Kaçar döneminin sona ermesi, bölgede bir kadın güzellik standardı olan bıyık çağının da sonunu gördü.
1920'lerde kadınsı güzellik ideali, her an bayılmanın eşiğindeymiş gibi görünen bir kadındı. Boston'daki Emmanuel College'da bir psikolog olan Linda Lin, Günlük Yanık Bir asır önce 'kadınlık kırılganlığa, zayıflığa ve kırılganlığa bağlıydı'. 'Güç, güç ve kaslılık erkeksi özellikler olarak düşünüldü ve spor salonları vücut geliştiriciler ve sporcular içindi' dedi.
1960'larda bile, yorucu egzersiz bir kadının sağlığına zarar verebilecek bir şey olarak görülüyordu. 1990'lara kadar tonlu, kaslı bir kadın fikri sadece kabul edilebilir değil, aynı zamanda çekici olarak görülmeye başlandı. Modern zamanlarda tonlama estetik açıdan çekici kabul edilirken, yeni standart illa eskisine göre bir gelişme değildir. Lin, 'Kültür neyin çekici olduğunu belirliyor ve daha fazla kabul etmiyor,' dedi. Artık kadınlar doğru kas tonusuna sahip değillerse kendilerini kötü hissedebilirler.