|vicdanımız|
İnsan ruhunun ve aklının ulaşabildiği en son nokta ve karar merkezine vicdan denir.
Vicdan bir kere karar verdi mi elinizin tuttuğunun, gözünüzün gördüğünün, kulağınızın duyduğunun hiçbir önemi (doğruluğu) yoktur. Doğrunun en bütünleşmiş hali vicdanınızdadır.
Okuyanlar bilir: Galile dünyanın yuvarlak ve kendi etrafında döndüğünü söyledi.
Kilise ise Galile’yi reddediyor, dünyanın sabit olduğunu, İncil’in böyle söylediğini, aslında dönmediğini söylüyordu.
Neticede kilise Galile’yi din merkezinde yargılamalı engizisyon mahkemesine çıkartır ve tutuklar.
Galile o kötü şartlarda aç kalır. Beslenme yetersizliğinden gözlerini kaybeder.
Daha sonra araya girenlerin gayretiyle dünyanın İncil’de yazıldığı gibi sabit ve düz olduğunu, kendi etrafında döndüğünü ve yuvarlak olduğunu iddia etmekten utanç duyduğunu, pişman olduğunu, affedilmesini talep eder.
Duyguların en son durumu ve ifadeyi yansıtması sebebiyle elini vicdanına koy da konuş dediklerinde eliniz kalbinizin üzerine gider.
Ya da filimlerde gördüğünüz gibi bazı yabancı mahkemelerde sanığa-tanığa veya görev devir teslim törenlerinde görevi teslim edene-alana yemin ettirilirken eli kalbinin üzerindedir.
Bu yüzden insan ruhunun ve aklının ulaşabildiği en son nokta ve karar merkezi tanımlamasını yaparken aynı zamanda vicdanın nerelerde dolaştığını, hangi süzgeçlerden ve nerelerden geçtiğini, nerelerde kantara vurulduğunu ifade ederken yerini de göstermiş oluyoruz. Yani kalbimizi.