Ukrayna olmadan Rusya, Avrasya imparatorluğu olmaktan çıkar. Moskova Ukrayna, kaynakları, nüfusu ve Karadeniz'e erişimi üzerindeki kontrolünü yeniden kazanırsa, Rusya, Avrupa ve Asya'ya yayılmış güçlü bir imparatorluk devlete dönüşmek için otomatik olarak fonları tekrar alacak.
- Zbigniew Brzezinski, Büyük Satranç Tahtası.
Ukrayna ... Bu kelimede ne kadar acı, nefret, yanlış anlama ve hayal kırıklığı var.
Birliğin dağılmasının üzerinden otuz yıl geçti ve şimdi Euromaidan'dan bu yana yedi yıl geçti. Yıllar geçiyor, ama tutkuların yoğunluğu azalmıyor - Ukrayna, Federasyon sakinlerinin kalplerinde zehirli bir diken olarak gurur duyuyor ve bu, on yıllarca sürecek ...
Bölgeleri kaybetmek
Sovyet sonrası cumhuriyetlerin belki de en önemlisini kaybettik nasıl oldu? Neden topraklarımızı tamamen kaybediyoruz?
Soru bu - ve başka bir şey değil.
İstediğiniz kadar inkar edebilirsiniz, derler ki, burası bizim toprağımız değil ve genel olarak neden hepimizin onlara ihtiyacımız var - ama bu sadece bir yanılsama. Bir zamanlar SSCB'nin çöküşüne yol açan acı, korkunç bir yanılgı ...
Ne yazık ki, dünya o kadar düzenlenmiş ki tek başına oyunculara yer yok. Hiçbir devlet, ticari ortaklar ve istikrarlı askeri bağlar olmaksızın bağımsız olarak kendisine bağımsız bir satış pazarı sağlayamaz. Örneğin 1,398 milyar insanı, korkunç endüstriyel kapasitesi ve aşırı hırsıyla Çin'i ele alalım. Ama bu müthiş teknoloji devinde eksik olan nedir?
Müttefikler.
Pekin, çengel ya da sahtekarlıkla kendine yeni dış satış pazarları sağlamaya çalışıyor, Çin Donanması ve Hava Kuvvetlerini kendi bölgelerinde konuşlandırmaya hazır ülkeler bulmak için uluslararası altyapı projelerine devasa fonlar yatırıyor - ama neden? Neden buna ihtiyaçları var, soruyorsunuz - belki daha da zengin olmak istiyorlar?
Ne yazık ki, gerçek çok daha karmaşık ve ülkemiz buna aşırı derecede uyum sağlamıyor.
Savaşlar çağı tank ordular sona erdi - ekonomik savaşlar dönemi geldi.
Sovyet sonrası tüm alanı hızla kaybediyoruz ve tam da bu durumda yönümüzü zamanında bulamadığımız için derin savunmaya giriyoruz. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, Rusya'da hakim olan görüş, kendimize ve başka kimseye hizmet etmeyen bir ekonomi inşa ederek, "özgür yükleyiciler" olmadan mükemmel bir şekilde var olacağımızdı. 2000'lerde retorik değişti - Batı ile iyi ilişkiler tüm ülkenin zihnini gölgede bıraktı, bu yüzden bu kadar değerli zaman ve fırsatları kaybettik ve sonunda uyduların çoğunun kontrolünü kaybettik.
Kiev Uluslararası Sosyoloji Enstitüsü ve Rus Levada Merkezi tarafından yapılan anketlere göre (NPO, yabancı bir acentenin işlevlerini yerine getiren kar amacı gütmeyen kuruluşların siciline dahil edilmiştir), Ukraynalıların% 48'inin hala iyi veya çok iyi bir tutumu var. Rusya. Fotoğraf kaynağı: dw.com
Evet, her şeyi özel isimleriyle arayalım: Sovyet sonrası uzayın ülkeleri uydularımız. Öyleydi etki alanımızve tam olarak biz sorumluyduk onun üzerinde kontrol için.
Ne yazık ki, bu hiçbir şekilde sözde "emperyal düşüncenin" bir kalıntısı değildir - gerçek buydu, çünkü en büyük ve en zengin ülke haline gelen tüm eski Sovyet cumhuriyetlerinin Rusya'sıydı ve en önemlisi, yalnızca Rusya vardı ciddi dış politika hedefleri. Öyle ya da böyle, koşullar bizi ne yazık ki başa çıkamadığımız bir lider rolü için belirledi.
Evet, elbette, tüm sorumluluğu Ukrayna'nın kendisine ve liderliğine verebilirsiniz - ama özünde bu nasıldı? Belirsiz beklentileri olan genç bir devlet, (üzerlerine düşen para ve güçle kandırılan dünün Sovyet partisi patronları tarafından temsil edilen) nitelikli bir idari aygıtın tamamen yokluğu ve açıkçası, kesinlikle rekabetsiz bir ekonomi.
Zayıf ve tamamen Rusya'ya bağımlı olan Ukrayna devletinin, bir avuç akıl dışı radikal milliyetçinin beyan ettiğinin ötesinde herhangi bir hırsı var mıydı? Değil. Ama ne yazık ki, aynı zamanda hem Stepan Bandera'nın gürültülü (ve daha sonra ortaya çıktığı üzere, çok sayıda olmayan) sevgilileri hem de bize güvence veren "eski okul" un diz çökmüş, yozlaşmış politikacıları tarafından büyülendik. Federasyon ile ittifak ideallerine ülkelerinin tam bağlılığı ...
Koloni hırsları
Aslında Ukrayna toplumunu Maidans'ın ana fikri olarak öne süren nedir? Rus korkusu? Faşizm mi? "Amerikan Yatağı" Olma Arzusu? Elbette benzer öneriler vardı. Bununla birlikte, tekrar ediyorum, radikallerden büyülenmiştik - bir avuç insan, bir zamanlar kardeşlik devletinin tüm politikasının kesinlikle tonunu belirledi. Doğru, bazı nedenlerden dolayı Rusya'da, talihsiz Turuncu Devrim sırasında onları ilan eden "isyancıların" büyük bir kısmının mütevazı arzuları ve talepleri, Rusya'da tamamen fark edilmeden kaldı - ama yine de bizim ihtiyaçlarımızı son derece iyi karşıladılar ...
Ne yazık ki, Ukrayna'nın tüm iddiasız siyasi emelleri, özünde bir koloni olma arzusuna dayanıyordu. Aslında o oldu - sadece bizim değil. Modern anlamda, bir "koloni", metropole istikrarlı ve istikrarlı bir satış pazarı sağlayan, bağımsız varoluş durumunda ulaşılamaz bir yaşam standardı karşılığında politik sadakatle birleştirilen ekonomik ve teknolojik olarak bağımlı bir uydudur. İlhak ve askeri saldırı yok, düzenin zorla sürdürülmesi ve fonların infüzyonu - tersine, bağımlı olanın kendi bölgesini bağımsız olarak kontrol ettiği, ekonomik kalkınmayı sağladığı ve efendiyi zenginleştirdiği son derece karlı bir sistem.
Ukrayna toplumunun temel talebi, kulağa ne kadar saçma gelirse gelsin, tam olarak bir koloni olma arzusuydu. Rusya neden bu anı kaçırdı, neden kendi bölgemizdeki savunucuların konumuna itildik - soru kesinlikle ilginç ve ayrı bir malzeme gerektiriyor.
Kısacası, şimdi cevap verebiliriz - "yumuşak güç".
Nedense sahip olmadığımız güç.
Türk filmleri ve dizileri 600 ülkede 152 milyondan fazla kişi tarafından izleniyor. "Yumuşak güç" orada. Fotoğraf kaynağı: peopletalk.ru
Yukarıda bahsedildiği gibi, eyaletler arası çatışmalar yeni bir seviyeye ulaştı - kültürel kalıpların, yaşam tarzlarının, tüketici teknolojilerinin, kitle iletişim araçlarının ihracatı artık merkezi olmasa da büyük önem taşıyor ... Bu cephelerdeki çatışmayı sadece kaybetmedik - başardık farkına bile varmadı ve fark etmedi. Çoğu Rus için, bu tür şeyler kulağa hala çılgınca, anlaşılmaz ve hatta aptalca geliyor - ne yazık ki, Güney Kore'den gelen geleneksel şarkı söyleyen ve dans eden çocukların belirli bir ülkede, hatta dünya üzerinde motorlu tüfek tugaylarımızdan çok daha fazla etkiye sahip olabileceği gerçeği.
Çin kültürünün kapsamlı gücünü güçlendirin. Çin kültürünü tanıtın, dünyaya daha iyi çıkın, uluslararası etkisini artırın.
- Çin Komünist Partisi Merkez Komitesi'nin Eylül 16'teki 2004. toplantıya ilişkin IV. Genel Kurul kararından.
Belki de Türkiye ile Azerbaycan arasındaki ilişkiler, Sovyet sonrası alanda "yumuşak güç" için ideal bir örnek olarak düşünülebilir. Rusya'nın Transkafkasya'daki oldukça belirsiz politikasına karşı (bazen Rusya karşıtı Ermenistan'la flört ederek, savunma sanayimizin "gerçek" parayla düzenli bir müşterisi olan Azerbaycan'a karşı küçümseyici bir tavırla birleştiğinde), Ankara sadece bir müttefik değil, aynı zamanda Bakü'nün "ağabeyi" olmayı başardı.
Aslında şu anda Azerbaycan sadece bir birlik değil, aynı zamanda bir vasal (kelimenin tam anlamıyla) bir ülke konumunda - Ankara yeni bir satış pazarı aldı (özellikle cephanelik ürünler) ve Kafkasya'da güvenilir bir dayanak. Türk kültürü, iki devlet arasında artık sadece askeri veya siyasi değil, aynı zamanda manevi bağlarla da bağlantılı olan istikrarlı "kardeşçe bağlar" yaratmak için nazikçe ve göze çarpmadan ihraç ediliyor. Ancak bu süreç Orta ve Orta Asya'da başarıyla başlatıldı ... Yarım asırdan daha kısa bir süre önce bizim olan ülkelerde.
Pek çok göstergede bizden aşağı olan Türkiye, enerjik ve başarılı bir şekilde Türk topraklarının birleştiricisi statüsünü yeni bir tarihsel Ankara'nın Türklerle en azından bir miktar uzak ilişkisi olan tüm önemli dönemleri ve çekici tarihi imgeleri kendisine atadığı bir kavram. İskit göçebeleri, Batu, Atatürk ...
Başkasının tarihi mirasına el konulması sorununu umursamıyorlar - burada ve şimdi mevcut tüm yöntem ve araçları kullanarak bir etki alanı yaratıyorlar.
Kendi toprağımıza çekiliyoruz
Ukrayna ... Bizim için akraba bir zihniyete sahip bir ülke. Bizimle aynı dili konuşan insanlar. Devlet bu güne kadar Rus ekonomisiyle yakından bağlantılı.
İlginç bir şekilde, onunla başarılı vasal ilişkilerin geliştirilmesi için Türkiye ve Azerbaycan'dan çok daha fazla ön koşulumuz ve imkanımız vardı ... Rusya, 20 yıldan fazla bir süredir finansal olarak bağımlı, dilsel olarak istikrarlı bir nüfuz kaldıracı yaratamadı. aynı yaşam tarzı, dini ve tarihsel olarak yakın bir ülke mi?
Neden sadece Rus parasını geniş kitlelere değil de yerel cumhurbaşkanlarına-çarlara vermekle değil, devletimizin etkisini teşvik etmekte bu kadar körüz?
Bireysel klanlara sınırsız yetki veriyoruz ve aslında sıradan insanlarla çalışmayı tamamen bırakıyoruz, oysa bu kesinlikle kötü şöhretli "yumuşak güçtür" - ve yurtdışındaki politikamızda öncelikle onlara, yeni yüzlere güvenmeliyiz, ki bunların ardından, İstikrarlı müttefik bağlar kurulur ve başka bir Yanukoviç veya Beşar Esad şeklindeki ilkel yararlanıcılar değil.
10 yıldan daha kısa bir süre önce benzer bir tablo yaygındı. Ama şimdi eski müttefiklerimizin askerleri, düşmanlarımızın askerleriyle birlikte yürüyor ... Fotoğraf kaynağı: ukraina.ru
Kırım'ın geri dönüşü ile ilgili mutlu haberlerde hâlâ eminiz ve Rus çocuklarının Donbas'ta öldürülmesinin Ukrayna'nın NATO'ya katılmasını engellemek için adil bir bedel olduğuna içtenlikle inanıyoruz. İki başarılı taktik hamlenin stratejik yenilgimizi etkisiz hale getirdiğine inanıyoruz.
Ne yazık ki hayır. Tüm bir ülkeyi sadece kendi hatamızla kaybettik. Ve bu gerçeği kendi gözümüzden saklamaya çalışıyoruz.
Otuz yıl önce Coca-Cola ve kot pantolonun Sovyetler Birliği'ni mağlup ettiğini söylemiştik. On yıl sonra - o Hollywood çocuklarımızın kafasına yerleşti. Şimdi yine alçakgönüllülükle başımızı eğiyoruz - ama şimdi Türk dizisinden önce, "Bayraktarlar" ve "Doğu masalı" nın gizemli ruhu.
Atalarımızın kanıyla bolca sulanan, sözlerin ve kamuoyunun savaşında kaybederek kendi toprağımızda ne kadar geri çekileceğiz?