Diller dinamiktir. Sadece birkaç yüz yıl sonra, Chaucer ingilizce bugünün okuyucularına tuhaf görünüyor.
Dil değişikliklerini etkileyen faktörler aşinadır. Diğer dillerle etkileşim: Roma fetih Latin Avrupa’nın etkilerini yaydı. Metafor: Bir dairenin “yuvarlak” olarak tanımlanması “çok yönlü” bir bireye atıfta bulundu. Yeni ihtiyaçlar: Teknolojik değişim “internet” gibi kelimelerin oluşmasını gerektirir.
Bir yeni bir çalışma dili değişikliğinin arkasında başka şaşırtıcı bir mekanizma önermektedir: genleri. Yale Üniversitesi’ndeki araştırmacılar tarafından yönetilen bir grup, daha önce beyinde seslerin nasıl işlendiğini gösterdiği düşünülen DCDC2 adlı bir genin varlığının binlerce yıl boyunca dilsel bir değişim oynayabileceğini merak ediyordu.
Araştırmada çalışan bir dil uzmanı olan Kevin Tang, “Geleneksel olarak dil değişikliği çoğu kez genetikle bağlantılı değildir,” diyor.
Araştırmacılar, sadece söz konusu gen hakkında birkaç çalışma teorisi sentezleyerek, bunu yapmayı amaçladı.
İlk olarak, neredeyse tüm omurgalılarda bulunan bir gen olan DCDC2, beyindeki ses işlemeye bağlanmıştır. Genin belirli bir varyantı, örneğin disleksi ile ilişkilendirilmiştir (ancak bu bağlantıya itiraz edilmiştir ). Bir çalışmada , bilim adamları sıçanlarda geni çıkardıktan sonra, nöron ateşlemelerinin zamanlamasının daha az hassas olduğunu bulmuşlardır.
Bu tür bir sinirsel hassaslık, ünsüzlerin seslerini duymak için de önemlidir. Ünlüler çekilir, ama ünsüzler sesin patlamasıyla dolu. Yani doğruluk anahtarıdır. Buna ek olarak, daha önceki çalışmalar , insanlarda dil işlemeyi etkilediği düşünülen READ1 adlı DCDC2 geninin bir alanını izole etmiştir.
Vücuttaki bir hücre her kopyalandığında, DNA’sını yeni hücreye kopyalar. Hatalar olabilir, ancak bedenin işleyişine zararlı olmadıklarında, hücreden hücreye ve ebeveynten çocuğa geçerler. Belirli bir genin bir türden yayıldığı varyasyonlar olduğunda, bunlar “allel” olarak adlandırılır. İyi bir örnek, sizin kan grubunuz: Her bir biyolojik ebeveynden bir kan tipi gen elde edersiniz. Kan grubunuz AB ise, bunun anlamı A için bir ve B için bir tane almanızdır; Eğer A iseniz, A için iki alleli vardır.
DCDC2 ayrıca alleller halinde gelir: iki tanesi genetik kodun READ1 bölümüne sahiptir ve olmayanlar. Genin bu varyasyonlarının insanlarda coğrafi olarak dağılma şekli araştırmacılara ikinci ilgi çekici bir gerçektir: READ1 ile alellerin daha az yaygın olması, bir popülasyonun Afrika’dan daha az olmasıdır.
Bu araştırmadan yola çıkarak grup, insan dillerinin DCDC2 ve ünsüz işlemlerin önerilen ilişkisine dair herhangi bir kanıt gösterip göstermediğini araştırdı. 43 farklı genetik popülasyonu analiz ettiler – örneğin, İrlandalı, Japon, Yoruba ve Finliler – ve DCDC2 geni READ1’in varyantlarının konuşulan dillerinde daha fazla ünsüz olanlarda daha güçlü olduğunu gördüler. Bu, coğrafi uzaklık için bile doğru kontroldür, yani daha az ünsüz olan komşu popülasyonların genin daha az olması anlamına gelir. Ve DCDC2’den etkilendiği düşünülen genler ve ünlüler arasında hiçbir ilişki yoktur .
Bu, genlerin dili belirlediğini veya belirli insanların belirli dilleri öğrenmeye yatkın olduğunu söylemez. Çalışmanın bulguları, binlerce yıl boyunca küçük, fark edilemez farklılıklara yol açacak ince genetik etki türüdür. Bunu, bir dilin çok yavaş, kısa, çabuk seslere veya nispeten uzun olanlara yönelip gitmediği gibi sonuçlara yol açan bir faktör daha düşünün.
Aslında, belirli bir dil üzerindeki herhangi bir genetik etki, normal olarak dilbilim araştırmasına konu olan kültürel faktörlerden çok daha az belirgin olacaktır. Roma fetihlerinin etkisi, düzinelerce dil boyunca belirgin. Metaforların gelişimi, izlenmesi için yeterince kolaydır.
Fakat eğer bu bulguya uyulursa, dilsel evrim teorileri orijinal doğal seçici, genleri içerecek şekilde güncellenmelidir.