TBH’dan sonra geniş spektrumda motor defisitler görülür. Bu spektrum yaralanmanın değişken doğasından ve fokal ve yaygın hasarın birlikte görülebilmesinin sonucudur.
İzole fokal beyin yaralanmaları, beyin tümörü rezeksiyonları, ateşli silah yaralanmaları ve diğer yabancı cisim penetrasyonları gibi çeşitli sebeplerden dolayı meydana gelebilir. Kognitif ve motor defisitler beyinyaralanmasındaki lokalizasyon farklılıklarından ötürü değişkenlik gösterebilir. Açık olarak, eğer motor bölgenin etkilendiği unilateral bir penetrasyon veya fokal yaralanma mevcut ise, hemiparezi ile sonuçlanabilir. Hasarın kesin lokalizasyonuna bağlı olarak hemiparezi üst veya alt ekstremitede daha belirgin olabilir. Fokal yaralanmalarda diffüz yaralanmalarla karşılaştırıldığında beyin hasarının yapısına bağlı olarak motor, kognitif ve davranışsal fonksiyonlarda uzun dönem sonuçlar daha iyi olabilir .
Diffüz Hasar
Diffüz TBH yapısı gereği, bu problemlerle ilgilenen klinisyenler için tanıdık olan motor bozukluklar topluluğu ile sonuçlanmıştır. Bunlar denge, koordinasyon ve tepki hızı ile ilgili problemleri içerir. Bu bozukluklara rağmen, yine de, anlamlı sayıda çocuk fonksiyonel mobilite kazanır. Boyer ve Edwards’ın bir çalışmasında (65), yaralanma sonrası 1. yılda hastalarının %46’sı yardımcı cihaz kullanmadan bağımsız bir şekilde yürümüş, ve %27’si de bir ortez veya yardımcı cihaz yardımı ile yürümüşlerdir. Genel olarak %79’u bağımsız mobilite kazanmışlardır.
REHABiLiTASYON
TBH’na maruz kalan çocuklarda rehabilitasyonun hedefleri disabiliteyi azaltmak ve çocuğun yaşına uygun derecede maksimum fiziksel, kognitif, sosyal ve emosyonel bağımsızlığa sahip olmasını sağlamaktır. Rehabilitasyon faaliyetleri, fonksiyonu geri kazandırmayı veya bu mümkün olmadığında defisit olan bölgeleri adaptif teknikleri öğreterek kompanse etmeyi içermelidir. Fonksiyonelliğin bir çok parametresiyle ilişkilendirilen konuya özel rehabilitasyon ve hizmet sağlayıcılar uygulanmalıdır.
Rehabilitasyon hizmetlerine erken başlamak hastanede ve rehabilitasyon ünitesinde kalış süresini kısaltır . Bu sebepten rehabilitasyon faaliyetleri çocuk yoğun bakım ünitesindeyken erken dönemde başlamalıdır.
ÖNEMLİ NOKTALAR
1. Daha küçük yaşlarda yaralanmak (4-6 yaşından daha küçük) tipik olarak daha kötü sonuçlanır. Bunun sebebi belki genç beynin yaralanmaya karşı daha savunmasız olması ve yaralanmanın gelişim üzerindeki etkileridir.
2. Takip eden konküzyonda, yaralanan beyin hücreleri tekrarlayan yaralanmalara karşı savunmasızdır ve yaygın nöronal kayba sebep olabilir. Bu sebepten, bütün semptomlar çözülene kadar konküzyonu takip eden süreçte beyin dinlendirilmelidir.
3. Diffüz yaralanmalarla kıyaslandığında, fokal yaralanmalarda uzun dönemde motor, kognitif ve davranışsal fonksiyonlar daha iyi olabilir
4. Fonksiyonelliğin bir çok parametresiyle ilişkilendirilen, konuya özel rehabilitasyon ve hizmet sağlayıcılar uygulanmalıdır.
5. Çocuklarda yaralanma sonrası erken dönemde görülen nöbetler, geç dönemdeki nöbetlerle korele değildir.
6. Uzun dönem antikonvülsan proflaksisinin, geç dönem nöbet oluşumunu azalttığı gösterilmemiştir.
7. Çocuklar sıklıkla bir değerlendirme ortamında günlük yaşamlarında olduğundan daha iyi performans gösterirler.