

Türk Ocakları, Mimarisi ve Geleneksel Öğeleri; Ankara ve İzmir Örneği
Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde başlayan modernleşme/batılılaşma hareketleri, çeşitli alanlarda eş zamanlı yürütülmeye çalışılmıştır. Batıyı örnek alarak, atılımlar yapmaya, savaşlardan alınan yenilgilere karşı yönetimsel reformlar ile yeniden ayağa kalkmaya gayret edilmiştir. Batı kaynaklı gelişen bu çalışmalar beraberinde, "birey olma", "ulus devlet olma" ideolojilerinin de Osmanlı İmparatorluğu içerisinde oluşmaya başlamasına neden olmuştur. 20.yy başında modernleşme modernleşme süreci ve ulus devleti olma sancısı içerisinde milli değerlerin ve ulusal kimliğinin oluşturulmasında Türk Ocakları'nın etkisi oldukça büyüktür. 1912’de kurulan, 1931’da kapatılan Türk Ocakları Türkçülük ideolojini temel alarak batılı olmayı hedeflemiştir. Ulus devlet olma ideolojisini, mimari öğelerinde, plan tiplerinde sergileyen yapılar, esasında batılılaşmaya çalışan bir devletin “Türk” kökenlerini ortaya çıkarma çalışmaları olarak görmek gerekir. Bu çalışma, Türk Ocakları’nın devlet idaresindeki rolünü ortaya sererek, mimari bağlamda bir tanımlama yapmayı ve ocaklar arasından öne çıkan, Ankara ve İzmir Türk Ocakları’nın mekânsal kurgularını, mimari elemanlarında kullanılan geleneksel öğeleri incelemeyi ve ideoloji ile mekânsal kurgu arasındaki bağlantıları değerlendirmeyi hedeflemektedir.