Lütuf özü
Bazen zarafete çok önem verdiğimiz endişelerini duyarım. Önerilen bir düzeltici olarak, lütfun öğretilmesine karşı bir ağırlık olarak, Kutsal Kitapta ve özellikle Yeni Ahit'te belirtilen itaat, adalet ve diğer görevleri düşünebiliriz. "Çok fazla lütuf" konusunda endişe duyanların meşru endişeleri vardır. Ne yazık ki, bazıları, çalışmaktan ziyade lütufla kurtarılırsak, nasıl yaşadığımızın önemsiz olduğunu öğretir. Onlar için lütuf, herhangi bir taahhüt, kural veya beklenen ilişki örüntüsünü bilmemekle eşdeğerdir. Onlar için, lütuf hemen hemen her şeyin kabul edildiği anlamına gelir, çünkü her şey önceden affedilir. Bu yanlış anlama göre, lütuf ücretsiz bir bilettir - bir dereceye kadar istediğinizi yapabilmek için boş bir vekaletname.
ibahilik
Antinomizm, herhangi bir yasa veya kurala sahip olmayan veya olmayan bir hayatı yayan bir yaşam biçimidir. Kilise tarihi boyunca bu sorun kutsal yazı ve vaaz konusu olmuştur. Nazi rejiminin şehit olan Dietrich Bonhoeffer, Ardıl kitabında "ucuz lütuf" dan bahsetti. Antinomizm Yeni Ahit'te ele alınmaktadır. Pavlus cevabında, lütuf üzerine yaptığı vurgunun insanları "günah içinde devam etmesini ve böylece lütufun daha güçlü hale gelmesini" teşvik ettiği suçlamasından söz etti. (Romalılar 6,1). Elçinin yanıtı kısa ve vurgulayıcıydı: "Uzak dur!" (V.2). Birkaç cümle sonra ona karşı yapılan iddiayı tekrarlıyor ve şöyle cevaplıyor: «Şimdi nasıl? Günah edelim mi, çünkü kanun altında değil, lütuf altındayız? Çok uzakta! » (V.15).
Elçi Pavlus'un anti-nomizm suçlaması konusundaki cevabı açıktı. Lütuf olduğunu iddia eden herkes, inançla kaplı olduğu için her şeye izin verildiği anlamına gelir. Ama neden? Orada yanlış giden neydi? Sorun gerçekten "çok fazla merhamet" midir? Ve çözümü gerçekten bu zarafeti dengelemekten ibaret mi?
Asıl sorun hangisi?
Asıl sorun, lütufun Tanrı'nın bir kural, emir ya da zorunluluğu gözetmek açısından bir istisna yaptığı anlamına geldiğine inanmaktır. Eğer Grace gerçekten kural istisnaları vermeyi ima ederse, o zaman çok fazla lütufla, birçok istisna olur. Ve eğer biri Tanrı'nın merhametini söylerse, görev veya sorumluluklarımızın her biri için bir muafiyet bekleyebiliriz. Merhamet konusunda ne kadar merhamet, o kadar istisna var. Ve ne kadar az merhamet, ne kadar az istisna olursa olsun, hoş bir anlaşma.
Böyle bir program belki de insan lütufunun en iyi şekilde ne yapabileceğini en iyi şekilde açıklar. Fakat bu yaklaşımın itaatte lütufu ölçtüğünü unutmayalım. Her ikisini de birbirlerine karşı sayar, bu yüzden her ikisi de birbiriyle çatışan olduğu için sürekli barış içinde gelmeyen Gezerre'ye gelir. Her iki taraf da birbirlerinin başarısını mahveder. Fakat neyse ki, böyle bir şema, Allah tarafından uygulanan lütfu yansıtmamaktadır. Grace hakkındaki gerçek bizi bu sahte ikilemden kurtarır.
Tanrı'nın lütfu şahsen
Kutsal Kitap lütfu nasıl tanımlar? "İsa Mesih'in kendisi Tanrı'nın bize olan lütfunu temsil eder". Pavlus'un Korintliler'e ikinci mektubun sonunda kutsamaları “Rabbimiz İsa Mesih'in lütfu” nu ifade eder. Grace bize Tanrı'nın sevgisini nazikçe bize ileten ve bizi Yüce Olan'la uzlaştıran etli doğmuş oğlu şeklinde özgür irade verir. İsa'nın bize yaptığı şey, bize Babanın ve Kutsal Ruh'un doğasını ve karakterini ortaya koymaktadır. Kutsal Yazılar bize İsa'nın Tanrı'nın doğasının sadık bir damgası olduğunu söyler (İbraniler 1,3 Elberfeld İncil). "O görünmez Tanrı'nın imgesi" ve "tüm bolluğun onun içinde kalması çok memnun oldu" diyor. (Koloseliler 1,15:19;). Onu kim görürse babası görecek ve eğer onu tanırsak, babayı da tanıyacağız (Yuhanna 14,9, 7).
İsa sadece "Babanın gördüğü şeyi yaptığını" açıklıyor (Yuhanna 5,19). Bize sadece babayı tanıdığını ve onu yalnız başına açığa vurduğunu bildirir (Matta 11,27). Yuhanna bize Tanrı'nın başından beri var olan bu Tanrı Sözü'nün insan biçimini aldığını ve "bize Baba'nın tek Oğlu olarak," lütuf ve gerçek dolu "bir zafer gösterdiğini söyler. «Yasa Musa tarafından verildiğinde; lütuf ve gerçek [...] İsa Mesih aracılığıyla oldu. » Gerçekten de, "dolgunluğundan hepimiz lütuftan sonra lütuf aldık." Ve sonsuza dek Tanrı'nın kalbinde olan oğlu "onu bize ilan etti" (Yuhanna 1,14: 18).
İsa Tanrı'nın bize olan lütfunu somutlaştırır ve söz ve eylem Tanrı'nın kendisinin lütufla dolu olduğunu gösterir. Kendisi lütuftur. Onları bize varlığından, İsa'da tanıştığımızdan verir. Ne bize bağımlılığımızın ne de bize fayda sağlama yükümlülüğümüzün ne olduğunu veriyor. Tanrı cömert doğası nedeniyle lütuf verir, yani İsa Mesih'te bize özgürce verir. Romalılara yazdığı mektubunda Pavlus lütfu Tanrı'dan cömert bir hediye olarak adlandırır. (5,15-17; 6,23). Efesliler'e yazdığı mektupta unutulmaz sözlerle ilan etti: "Zarafet sayesinde sizden değil, imanla kurtarıldınız: bu, eserlerden değil Tanrı'nın armağanıdır, böylece kimse övünemez." (2,8-9).
Tanrı'nın bize verdiği her şey, bize cömertçe nezaketten, yürekten ondan farklı olan herkese iyilik yapma arzusundan verir. Lütuf eylemleri onun hayırsever, cömert doğasından kaynaklanır. Yaratılışında direniş, isyan ve itaatsizlikle karşılaşsa bile, iyiliğine özgürce katılmamıza izin vermiyor. Oğlunun Kefareti sayesinde bize verilen özgür affetme ve uzlaşma bizimle günaha tepki verir. Işık olan ve içinde karanlığın olmadığı Tanrı, Kutsal Ruh'un kendisi aracılığıyla bize Oğlu'nda gönüllü olarak kendini verir, böylece hayat bize dolgunluk içinde verilebilir (1 Yuhanna 1,5; Yuhanna 10,10).
Tanrı her zaman merhametli midir?
Ne yazık ki, Tanrı'nın aslen (sonbahardan önce bile) iyiliğine söz verdi (Adem ve Havva ve daha sonra İsrail) ancak yaratılışının belirli koşulları yerine getirmesi ve ona dayattığı yükümlülükleri yerine getirmesi durumunda. Eğer buna uymasaydı, ona karşı da nazik olmazdı. Bu yüzden ona affetme ve sonsuz yaşam vermeyecekti.
Bu yanlış görüşe göre, Tanrı yaratılışı ile sözleşmeli bir "eğer ... o zaman ..." ilişkisinde. Bu sözleşme daha sonra şartlar veya yükümlülükler içerir (Kurallar veya yasalar) insanlığın Tanrı'nın kendilerine önerilerini almak için uyması gerekir. Bu görüşe göre, Yüce için ilk öncelik, koyduğu kurallara uymamızdır. Eğer adaleti yapmazsak, elinden gelenin en iyisini tutacaktır. Daha da kötüsü, bize iyi olmayanı, yaşamı değil ölüme götüren şeyi verecektir; şimdi ve sonsuza dek.
Bu yanlış görüş, yasayı Tanrı'nın doğasının en önemli özelliği ve dolayısıyla onun yaratılışıyla olan ilişkisinin en önemli yönü olarak görür. Bu tanrı aslında yaratılışıyla yasalara ve koşullara dayanan bir ilişki içinde olan bir sözleşme tanrısıdır. Bu ilişkiyi “efendi ve köle” ilkesine göre yönetir. Bu görüşe göre, Tanrı'nın iyiliği ve bağışlama da dahil olmak üzere kutsamaları açısından cömertliği, yaydığı Tanrı imajının doğasından uzaktır.
Prensip olarak, Tanrı saf iradeye ya da saf hukukçuluk anlamına gelmez. Bu, özellikle bize Baba'yı gösteren ve Kutsal Ruh'u gönderen İsa'ya baktığımızda netleşir. Bu, İsa'dan Babası ve Kutsal Ruh ile olan ebedi ilişkisini duyduğumuzda ortaya çıkar. Doğasının ve karakterinin Baba'nınkiyle aynı olduğunu bize bildirir. Baba-oğul ilişkisi, bu şekilde fayda sağlamak için kurallar, yükümlülükler veya şartların yerine getirilmesi ile karakterize değildir. Baba ve oğul yasal ilişkide değil. Bir tarafın uyumsuzluğuna eşit olarak performans göstermeme hakkına göre, birbirleriyle bir sözleşmeye girmediniz. Baba ve oğul arasında sözleşmeye bağlı, kanuna dayalı bir ilişki fikri saçmadır. Bize İsa tarafından bildirilen gerçek, ilişkilerinin kutsal sevgi, sadakat, kendine güven ve karşılıklı yüceltmeyle işaretlenmiş olmasıdır. İsa'nın duası, Yuhanna Müjdesi'nin 17. Bölümünde okuduğumuz gibi, bu üçlü ilişkinin her açıdan Tanrı'nın eyleminin temeli ve kaynağı olduğunu açıkça ortaya koyar; Çünkü her zaman kendisine göre davranır, çünkü sadıktır.
Kutsal Yazıları dikkatle inceleyerek, Tanrı'nın Yaratılış'la ilişkisinin, İsrail'le düştükten sonra bile, sözleşmeye bağlı olmadığı açıktır: Karşılanması gereken şartlar üzerine inşa edilmemiştir. Tanrı'nın İsrail'le ilişkisinin temelde kanuna dayalı olmadığını, eğer o zaman bir sözleşme olmadığını bilmek önemlidir. Paul de bunun farkındaydı. İsrail ile Yüce ilişki bir antlaşma, bir vaatle başladı. Musa'nın Kanunu (Tevrat) federal hükümetin kurulmasından 430 yıl sonra yürürlüğe girdi. Zaman çizelgesi göz önünde bulundurulduğunda, yasalar Tanrı'nın İsrail'le ilişkisinin temeli değildi.
Sözleşmenin bir parçası olarak Tanrı, İsrail'e tüm nezaketi ile özgürce itiraf etti. Ve hatırlayacağınız gibi, bunun İsrail'in kendisinin Tanrı'ya sunabileceği şeyle ilgisi yoktu. (Tesniye 5-7,6). Unutmayalım ki, İbrahim onu kutsasın ve tüm uluslar için bir lütuf haline getireceğinden emin olduğu zaman Tanrı'yı tanımadı. (Tekvin 1: 12,2-3). Bir antlaşma bir vaattir: özgürce seçilir ve verilir. "Seni halkıma götüreceğim ve senin Tanrın olacağım," dedi Yüce İsrail (Ör 2 6,7). Tanrı'nın kutsama yemini tek taraftaydı, sadece onun tarafından geldi. Sözleşmeye kendi doğasının, karakterinin ve doğasının bir ifadesi olarak girdi. İsrail ile kapatılması bir lütuf eylemiydi - evet, lütuf!
Genesis'in ilk bölümlerine daha yakından bakıldığında, Tanrı'nın bir tür sözleşmeye dayalı anlaşmaya göre yaratılışında yanlış olmadığını ortaya koymaktadır. Her şeyden önce, yaratılışın kendisi gönüllü bir verme eylemiydi. Var olma hakkını kazanan hiçbir şey yoktu, iyi varoluştan çok daha az. Tanrı'nın kendisi şöyle açıklıyor: “Ve iyiydi”, evet, «çok iyiydi». Tanrı, iyiliğinin, kendisinden çok daha aşağı olan yaratılışından özgürce faydalanmasına izin verir; hayatını veriyor. Havva Tanrı'nın Adem'e nezaket armağanıydı, böylece artık yalnız kalmayacaktı. Aynı şekilde Yüce, Adem ve Havva'ya Cennet Bahçesi'ni verdi ve ona bereketli olacak ve bolca yaşamı sağlayacak şekilde bakmayı karlı bir görev haline getirdi. Anddem ve Havva, Tanrı tarafından bu güzel armağanlar serbestçe verilmeden önce hiçbir koşulda olmadı.
Düşüşten sonra, kutsallık giriş yaptığında nasıldı? Tanrı'nın iyiliğini gönüllü ve koşulsuz olarak kullanmaya devam ettiği ortaya çıktı. Adem ve Havva'ya itaatsizliklerinin ardından bir nezaket eylemi olarak tövbe etme fırsatı verme niyeti değil miydi? Ayrıca Tanrı'nın onlara giyim için derileri nasıl sağladığını da düşünün. Cennet Bahçesi'nden reddedilmesi bile günah ağacında yaşam ağacını kullanmasını engelleyen bir lütuf eylemiydi. Tanrı'nın Cain'e karşı koruması ve temini ancak aynı ışıkta görülebilir. Ayrıca, Nuh ve ailesine verdiği güvencede ve gökkuşağı güvencesinde Tanrı'nın lütfunu görüyoruz. Bütün bu lütuf eylemleri, gönüllü olarak Tanrı'nın iyiliği adına verilen hediyelerdir. Bunlardan hiçbiri, yasal olarak bağlayıcı her ne kadar küçük olsa bile yasal olarak bağlayıcı sözleşme yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde ödül değildir.
Hak edilmemiş yardımseverlik olarak Grace?
Tanrı, yaratımını daima iyiliğiyle paylaşır. Bunu sonsuza dek en doğusundaki Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olarak yapar. Bu Trinity'yi yaratmada tezahür ettiren her şey, iç toplumunun bolluğundan gelir. Yasal olarak ve sözleşmeye dayalı bir ilişki Tanrı ile ilişki kurar, nihayetinde yaratıcının ve sözleşmenin yazarının onurlandırılmaz, ancak onu saf bir idol yapar. İdoller her zaman tanıma açlıklarını tatmin edenlerle sözleşmeye dayalı ilişkilere girerler, çünkü takipçilerine istedikleri kadar ihtiyaç duyarlar. Her ikisi de birbirine bağımlı. Bu yüzden kendi kendine hizmet etme hedefleri için birbirlerine yarar sağlarlar. Şerefiyenin Tanrı'nın haksız yardımseverliği olduğunu söyleyen içsel gerçek, onu hak etmediğimizdir.
Tanrı'nın iyiliği kötülüğün üstesinden gelir
Grace sadece günahın durumunda herhangi bir yasa veya yükümlülüğün istisnası olarak devreye girmez. Tanrı, günahın gerçek doğasına bakmaksızın merhametlidir. Başka bir deyişle, kanıtlanabilir günahkarlığın merhametli olmasına gerek yoktur. Aksine, lütfu günah olduğunda bile devam eder. Bu nedenle, Tanrı'nın, hak etmese bile, kendi özgür iradesini yaratmasına iyiliğini vermekten vazgeçmediği doğrudur. Daha sonra gönüllü olarak kendi uzlaşma adanmışlık fedakarlığı fiyatı için affını verir.
Günah işlesek bile, Tanrı sadık kalır, çünkü Pavlus'un dediği gibi: “[...] sadakatsiziz, ama sadık kalır” (I.Timoteos 2:2,13). Tanrı her zaman kendisine sadık kaldığından, bize O'nun sevgisini gösterir ve ona karşı ayaksak bile bizim için kutsal planına bağlı kalır. Bize verilen bu lütuf, Tanrı'nın yaratılışı için iyilik göstermenin ne kadar ciddi olduğunu gösterir. "Mesih bizim için hala zayıf olduğumuzda öldü ateistler ... Tanrı bize olan sevgisini hala günahkarken Mesih'in bizim için öldüğü gerçeğinde gösteriyor" (Romalılar 5,6). Zarafetin özel karakteri karanlığı aydınlatıldığı yerde daha net hissedilebilir. Ve böylece çoğunlukla günahkârlık bağlamında zarafetten bahsediyoruz.
Tanrı, merhametli olmamıza bakılmaksızın merhametlidir. Yaratılışına sadık kaldığını ispatlar ve ümit vaad eden kaderine hızlıca sarılır. Bunu, kefaretinin tamamlanmasında, kötü niyetli kötülüğün gücünden caydırılmasına izin vermeyen İsa'da tam olarak görebiliriz. Kötülüğün güçleri, yaşamamız için hayatını vermesini engelleyemez. Ne acı, ne de acı çekmek, ne de en ağır aşağılama onun kutsal, sevgiyle doğmuş kaderini takip etmesini ve insanı Tanrı ile uzlaştırmasını engelleyemezdi. Tanrı'nın iyiliği, bu kötülüğün iyiliğe dönüşmesini talep etmez. Ama söz konusu olduğunda, iyilik tam olarak ne yapacağını bilir: bunun üstesinden gelmek, onu yenmek ve fethetmekle ilgilidir. Yani çok fazla lütuf yok.
Grace: hukuk ve itaat?
Yeni Antlaşma'daki Eski Ahit yasasını ve Hıristiyan itaatini lütufla nasıl görebiliriz? Tanrı'nın antlaşmasının tek taraflı bir vaat olduğunu hatırlarsak, cevap neredeyse kendi kendini açıklayıcıdır, bir söz, kendisine karşı yapılan kişinin tepkisini uyandırır. Ancak, sözün tutulması bu cevaba bağlı değildir. Bu bağlamda sadece iki seçenek vardır: Tanrı'ya güven dolu olsun ya da olmasın vaadine inanmak. Musa'nın Kanunu (Tevrat) İsrail'e verdiği sözün nihai olarak yerine getirilmesinden önce bu konuda Tanrı'nın antlaşmasında ne anlama geldiğini açıkladı (yani, İsa Mesih'in ortaya çıkmasından önce). Yüce İsrail onun lütfu içinde kendi yaşam biçiminde yaşam biçimini açıkladı (eski antlaşma) liderlik etmelidir.
Tevrat, izin veren bir armağan olarak Tanrı tarafından İsrail'e getirilmişti. Onlara yardım etmelisin. Paul ona "eğitimci" diyor (Galatyalılar 3,24: 25; İncil kalabalık). Bu yüzden Yüce İsrail'den gelen hayırsever bir lütuf olarak görülmelidir. Yasa, vaat aşamasında olan Eski Antlaşma'nın bir parçası olarak kabul edildi (Yeni Antlaşma'da Mesih formunda gerçekleşmeyi bekleyen) bir lütuf paktı. İsrail'in kutsama ve tüm halklar için bir lütuf öncüsü haline getirme Tanrı'nın iradesine hizmet etmelidir.
Kendine sadık kalan Tanrı, Yeni Antlaşma'da İsa Mesih'te yerine getirilen insanlarla aynı sözleşme dışı ilişkiye sahip olmak ister. Kefaret ve uzlaşma hayatı, ölüm, diriliş ve yükselişin tüm nimetlerini bize veriyor. Bize gelecekteki imparatorluğunun tüm avantajlarını sunuyoruz. Kutsal Ruh'un içimizde yaşadığı için de şanslıyız. Ancak Yeni Antlaşma'daki bu lütuf armağanlarının teklifi bir tepki ister - İsrail'in göstermesi gereken tepki: inanç (Güven). Ancak Yeni Sözleşme çerçevesinde, vaadinden çok yerine getirildiğine güveniyoruz.
Tanrı'nın iyiliğine tepkimiz mi?
Bize gösterilen zarafete tepkimiz ne olmalı? Cevap: "Söze güvenen bir hayat". “İnanç içinde yaşam” ile kastedilen budur. Eski Ahit'in “Azizleri” nde böyle bir yaşam tarzına örnekler buluyoruz (İbraniler 11). Söz verilen veya gerçekleşen sözleşmeye güvenmemesi halinde sonuçlar vardır. Konfederasyon'a ve yazarına güven eksikliği, yararlılığını azalttı. İsrail'in güven eksikliği onu yaşam kaynağından, yiyeceklerinden, esenliğinden ve doğurganlığından mahrum etti. Güvensizlik, Tanrı ile olan ilişkisinin önünde durdu ve Yüce Olan'ın hemen hemen tüm armağanlarına katılımı reddedildi.
Pavlus'un bize açıkladığı gibi Tanrı'nın antlaşması geri alınamaz. Neden? Çünkü Yüce, bir bedeli olsa bile ona sadık kalıyor ve onu koruyor. Tanrı asla Sözünden uzaklaşmayacaktır; yaratılışına veya insanlarına uygunsuz davranmaya zorlanamaz. Sözümüze güvenmemize rağmen, onu kendine sadakatsiz hale getiremeyiz. Tanrı'nın "adının iyiliği için" davrandığı söylenince kastedilen budur.
Tanrı'ya imanla, onunla bağlantılı tüm talimatlar ve emirler bize özgürce verilen nezaket ve lütuftan itaat etmelidir. Bu lütuf, Tanrı'nın kendisinin İsa'da özveri ve vahiyinde gerçekleşti. Onlardan zevk almak için, Yüce Olan'ın armağanlarını kabul etmek ve ne reddetmek ne de görmezden gelmek gerekir. Talimatları Yeni Ahit'te bulduğumuz (Emirler), Yeni Antlaşma Vakfı'ndan sonra Tanrı'nın halkı için Tanrı'nın lütfunu almanın ve ona güvenmenin ne anlama geldiğini belirtir.
İtaat kökleri nelerdir?
Peki itaatin kaynağını nerede bulabiliriz? Tanrı'nın sadakatine olan güveninden, İsa Mesih'te gerçekleştiği gibi, antlaşmasının hedeflerine doğru ortaya çıkar. Tanrı'nın adanmış olduğu tek itaat biçimi, Yüce Kalıcılık inancında, kelimeye sadakat ve kendine sadakatle kendini gösteren itaattir. (Romalılar 1,5; 16,26). İtaat O'nun lütfuna cevabımızdır. Pavlus bundan şüphe duymuyor - bu, İsraillilerin Tevrat'ın belirli yasal gerekliliklerine uymadıklarını değil, “iman yolunu reddettikleri ve itaatlerinin başarılması gerektiğine inandıkları” ifadesinden özellikle açıktır. getir » (Romalılar 9,32; Müjde İncil). Elçi Pavlus, yasalara uyan bir Ferisee, Tanrı'nın yasayı tutarak onun asla haklı gösterilmesini istemediği çarpıcı gerçeği fark etti. Tanrı'nın kendisine lütufla vermeye istekli olduğu doğrulukla karşılaştırıldığında, Tanrı'nın kendisine Mesih tarafından verilen kendi doğruluğuna katılımıyla karşılaştırıldığında, (en azını söylemek gerekirse!) değersiz kir olarak (Filipililer 3,8-9).
Doğruluklarını insanlarıyla bir armağan olarak paylaşmak her zaman Tanrı'nın isteği olmuştur. Neden? Çünkü o zarif (Filipililer 3,8-9). Peki özgürce seçtiğimiz bu hediyeyi nasıl alırız? Bu konuda Tanrı'ya güvenerek ve bize verileceği sözüne inanarak. Tanrı'nın görmemizi istediği itaat, ona olan inanç, umut ve sevgi ile beslenir. Kutsal Yazıların tümünde karşılaştığımız itaat uygulama çağrılarının yanı sıra Eski ve Yeni Sözleşmelerde bulduğumuz emirler lütuftan gelir. Tanrı'nın vaatlerine ve onların Mesih'te ve sonra içimizde gerçekleşeceğine inanırsak, onları gerçek ve doğru olarak onlara göre yaşamak isteyeceğiz. İtaatsizlik yaşamı güvene dayalı değildir veya engellenebilir Ona vaat edileni kabul etmeye karşı (hala). Sadece iman, umut ve sevgiden doğan bir itaat Tanrı'yı yüceltir; çünkü sadece bu itaat biçimi bize İsa Mesih'te açıklandığı gibi Tanrı'nın gerçekte kim olduğuna tanıklık eder.
Yüce Allah, lütfunu kabul edip etmemeyi kabul etsek de, bize nazik davranmaya devam edecektir. İyiliği kısmen, lütfuna karşı direnişimize tepki vermemesi gerçeğine yansır. Tanrı'nın öfkesi, bize Mesih biçiminde bize verdiği "evet" i teyit etmek için "hayır" mıza karşı çıkarak bu şekilde gösterilir. (2 Korintliler 1,19). Yüce “Hayır”, “Evet” kadar güçlüdür çünkü “Jas” ın bir ifadesidir.
Lütuftan istisna yok!
Tanrı'nın, halkına yönelik daha yüksek hedefleri ve kutsal emirleri üzerinde hiçbir istisna yapmadığını kabul etmek önemlidir. Sadakati yüzünden bizden vazgeçmeyecek. Aksine, bizi mükemmellikte - oğlunun mükemmellikinde seviyor. Tanrı bizi yüceltmek istiyor, böylece ona egomuzun her lifiyle güveniyoruz ve onu seviyoruz ve bu aynı zamanda lütfuyla taşınan yaşam tarzımızda mükemmelliğe de yayılıyor. Bununla inanılmaz kalbimiz arka koltuk alır ve hayatımız Tanrı'ya olan güvenimizi yansıtır, en saf biçimde özgürce iyilik verir. Onun kusursuz sevgisi, bize mutlak bir gerekçe ve nihayetinde yücelterek mükemmelliğe sevgi verecektir. "İçinde iyi çalışmaya başlayan kişi, İsa Mesih gününe kadar bu işi tamamlayacak" (Filipililer 1,6).
Tanrı bize merhamet eder ve sonunda bizi kusurlu bırakır mı? Cennetteki kuralda sadece istisnalar olsaydı - burada inanç eksikliği, orada sevgi eksikliği, burada biraz uzlaşmazlık ve orada biraz acı ve kızgınlık, burada biraz kızgınlık ve biraz kendini şımartmanın önemi yoktu? O halde ne gibi bir durumumuz olurdu? Burada ve şimdi buna benzeyen, ama sonsuza dek sürecek olan! Bizi sonsuza dek böyle bir “olağanüstü hal” içinde bırakırsa Tanrı gerçekten merhametli ve kibar olurdu? Hayır! Nihayetinde, Tanrı'nın lütfu muafiyetlere izin vermez - ne baskın lütfunun kendisi için ne de ilahi sevgisinin ve hayırsever iradesinin kuralıyla ilgili olarak; aksi halde zarif olmazdı.
Tanrı'nın lütfunu kötüye kullananlara ne sayabiliriz?
İnsanlara İsa'yı takip etmelerini öğreterek, onlara yanlış anlaşmak ve gururla karşı çıkmak yerine Tanrı'nın lütfunu anlamalarını ve almayı öğretmeliyiz. Burada ve şimdi Tanrı'nın kendilerine getirdiği lütuf içinde yaşamalarına yardım etmeliyiz. Ne yaptıklarına bakılmaksızın, Yüce'nin kendileri ve amaçları için doğru olacağını fark etmeliyiz. Onlara olan sevgisini, merhametini, doğasını ve kendi belirlediği amacını göz önünde bulunduran Tanrı'nın, lütfuna karşı her türlü direnişe karşı huzursuz olacağı bilgisiyle onları güçlendirmeliyiz. Sonuç olarak, bir gün hepimiz lütuf dolu olarak paylaşacağız ve merhametli bir hayat yaşayacağız. Bu şekilde, ağabeyimiz İsa Mesih'te Tanrı'nın çocuğu olmanın ayrıcalığının tamamen farkında olan, bununla ilişkili “yükümlülükleri” sevinçle üstleneceğiz.
Dr. Gary Deddo