para hakkında yazıyorum diyabet ve ben Geçen hafta Megan Whelan merak etti: neden her şey bu kadar karmaşık?
Bu hafta tavuk kanadı yedim. (Küçük) dondurucumda bir dut sabahı smoothie için yer açmam gerekiyordu ve şimdiden birkaç kirli torba dondurulmuş bezelye fırlattım ve birçok buz bloğunu topladım, ileri görüşlü ev arkadaşım elimizin altında kalır. Covid olsun.. Biraz külçe yapmaya karar verdim.
Yemek gelince, onlar korkunç değildi. Nispeten yüksek protein, biraz doymuş yağ ve muhtemelen önerilenden daha fazla sodyum. Ayrıca oldukça ucuz, hızlı, çıtır ve lezzetliydiler. O zamandan beri bunu düşünüyorum geçen haftanın sütunu
Auckland Üniversitesi’nde nüfus beslenmesi ve küresel sağlık profesörü Boyd Swinburne ile konuştum. O bir endokrinologdur ve şu anda obezite ve diyabetle ilgili halk sağlığı sorunlarına odaklanmaktadır.
Boyd, eksiklikle birlikte diyabet için bir dizi risk faktörünün geldiğini söyledi. İnsanlar genellikle, örneğin, meyve ve sebzelerin pahalı olduğu fikrine hemen atlarlar. Ve bu doğru, ancak insanların mücadele edebileceği şeylerin tamamını kapsamıyor.
“Son 30-40 yıldır, artan gelir eşitsizliği yaşadığımız için ücretler harcamalara ayak uyduramadı. Bu nedenle, maaşlardan gelir elde eden insanlar, göreli olarak giderek daha dezavantajlı duruma düşüyorlar, bu da, sadece başlarını dik tutmak için, iki işte daha fazla zaman harcamak veya aile gelirini desteklemek için daha fazla saat çalışmak zorunda oldukları anlamına geliyor.
Profesör Swinburne bana sadece sağlığım için ne kadar para harcadığımı değil, aynı zamanda zamanımı da sayıp saymadığımı sordu. İnsanlar daha uzun ve daha çok çalıştıkça, egzersiz yapmak ve sıfırdan yemek pişirmek gibi şeyler için daha az bant genişliğine ihtiyaç duyarlar. Ve bununla düzenli olarak başa çıkabilseniz bile, bir şeyler ters giderse ne olur?
“İşinizi kaybetmeniz, Kovid-19 nedeniyle karantinaya alınmanız, kiraların artması, yemek fiyatlarının artması veya çocukların okulda başarılı olmaması gibi işler kremaya dönüşüyor. Araba bozuldu ve tamir edilmesi gerekiyor. Fakir olmak çok pahalı.”
Bütün bunlar, kişisel sağlığınıza odaklanmak için zihinsel çabanın, yapılacaklar listenizde olmaktan çok uzak olduğu anlamına gelir.
“Çünkü akıntıya karşı yüzüyorsun. Yerel çevre, neyin kolay olduğu, neyin mevcut olduğu, neyin satılık olduğu, neyin ucuz olduğu, neyin çok lezzetli olduğu – tüm bunlar sizin için pek iyi değil.
“Akıntıya karşı yüzmek gerçekten çok çaba gerektiriyor. Parası, kaynakları olan insanlar, bu lükse sahip oldukları için kendilerini adayabilirler, ancak birçok insan yoktur, bu nedenle mevcut duruma ve size yardımcı olmayan bir çevreye karşı yüzmek zor iştir.”
Profesör Swinburne’ün bana ciddi bir hatırlatması var. Şimdi iyi gidiyor olabilirim ama işler ters gittiğinde böyle devam edebilecek miyim?
“İlk diyabet teşhisi konduğunuzda… muhtemelen sizin için biraz şok oldu ve sonra öğrenecek çok şeyiniz vardı ve muhtemelen çok fazla motivasyonunuz vardı. Ama sonra ‘Tamam, bir şekilde bunu devam ettirebilirim’ diye düşündünüz. Ama bunu hayatın boyunca yapmalısın. Oldukça enerji yoğun bir fikir.”
Gerçekten öyle. Ve şimdi o tavuk kanadı için pişmanım. Ama Profesör Swinburne’ün dediği gibi “kolay seçimlerin sağlıksız olduğu” bir ortamda yaşıyorsam, nasıl böyle devam edebilirim? Cevap: Oyundan nefret edin, oyuncudan değil.
“Diyetimizin yüzde kırkı, çok fazla tuz, şeker, yağ, katkı maddesi vb. dahil olmak üzere birçok içerikli, ultra işlenmiş, fabrika yapımı gıdalardan oluşuyor. . Ve biz, ‘Bu iyi’ gibiyiz ve bir kutu Pringles’ın dibine ulaşana kadar durmuyorsunuz çünkü özel olarak bunun için tasarlandı ve sonra damak zevkinizi değiştiriyor.”
Tüm sistemin, bizim için iyi olmadığını bildiğimiz daha fazla şeyi istememizi sağlamaya yönelik olduğunu söylüyor. Ve bu, bireysel seçim ile içinde yaşadığımız çevre arasındaki basit bir ikilem değildir.
Profesör Swinburne, ultra işlenmiş gıdaları “derinden işlenmiş ürünler” olarak tanımlıyor. Eskiden yiyecektiler, ama şimdi bağımlı olduğumuz yenilebilir gıda benzeri maddeler. Bizi birçok yönden yakalamak için özel olarak tasarlandılar.”
“Gıda sisteminin, özellikle de ultra işlenmiş gıdaların geliştirilme şekli, bizi bununla kuşatıyor. Güzel ve kullanışlı. Onu seviyoruz. Ucuz. Evet bu iyi. severiz. Gerçekten çok lezzetli. Evet, seviyoruz. Bu yüzden sevdiğimiz ve burada somutlaştırmak istediğimiz birçok şey var. Birçok yönden çevrenin bir parçasıyız.”
Süpermarkete gidip, sevgiyle yumurtaya ve galeta ununa batırılmış, taze sebze ve esmer pirinçle servis edilen bir tavuk alabilir miyim? Evet. Bu kadar lezzetli olur mu? Belki, ama çok farklı bir şekilde. Sonunda daha ucuza gelir mi? Muhtemelen. Yemek pişirmek ve ne yemek istediğime karar vermek için zihinsel jimnastik yapmak için yeterli enerjim var mıydı? Kesinlikle hayır.
“Paket yemeklerin ev yapımı versiyondan daha pahalı olduğuna şüphe yok. İnsanların zamanını ortalama bir ücretle hesaba katsanız bile, yine de daha ucuz. Ama insanların zamanlarına ortalama ücretten daha fazla değer verdiğinden şüpheleniyorum.”
Sonuç olarak, zamanınıza ne kadar değer verdiğinizin bir önemi yok. Bunu yapacak zamanınız, kaynaklarınız, enerjiniz veya yeteneğiniz yoksa, aileniz için yemek hazırlamak büyük bir günlük iş haline gelir. Bütün bunları yönetmek çok zor görünüyor. Profesör Swinburne gibi nüfus düzeyinde nasıl bir fark yaratacaklarını bulmaya çalışan insanlar ve aynı zamanda sadece hayatlarını yönetmeye çalışan insanlar için. Ben de nasıl çözeceğimi bilmiyorum.
Kesin olarak bildiğim şey, bir oyuncudan nefret etmenin – lezzetli, lezzetli külçeler yedikten sonra – özellikle yararlı olmadığı. her seferinde “doğru” yemeği yemek ya da kendinizi hayatı sizin için zorlaştırmak için tasarlanmış bir sistemin insafına bırakmak arasında ikili bir seçim değil.
Günlük işlerimde sürekli kararlar alıyorum. Bunu, uzun yıllar süren kariyerim boyunca edindiğim deneyimin yanı sıra mümkün olduğunca fazla bilgiyi kullanarak yapıyorum. Bazen doğru anlıyorum bazen yanlış anlıyorum. Şimdi altı ay öncesine göre çok daha fazla bilgiye sahibim. Umarım bu da daha iyi çözümlere yol açar.