zehirbiyokimyada, bir madde, doğal veya sentetikcanlı dokulara zarar veren ve yutulması, solunması veya deri yoluyla emilmesi veya enjekte edilmesi fark etmeksizin vücut üzerinde zararlı veya ölümcül bir etkiye sahip olan.
Zehirler antik çağlardan beri pratik ilmin konusu olmasına rağmen, sistematik çalışmalarının genellikle 16. yüzyılda, Alman-İsviçreli doktor ve simyacı ile başladığı kabul edilir. Paracelsus ilk önce zehirlerin kimyasal doğasını vurguladı. Doz kavramını ortaya atan ve zehirlerin etkilerini deneyler yoluyla inceleyen Paracelsus’tur. Ancak 19. yüzyıla kadar İspanyol Matthieu Orfila, katılıyor doktor için 18.Louisbir kimyanın korelasyonu toksin zehirlenmiş bir bireyde ürettiği biyolojik etkilerle. Her iki kavram da modern bir anlayış için temel olmaya devam ediyor. toksikoloji.
Zehirlenme dört unsuru içerir: zehir, zehirlenmiş organizma, incinme hücrelere ve semptomlara ve belirtilere veya ölüme. Bu dört unsur zehirlenmenin nedenini, konusunu, etkisini ve sonucunu temsil eder. Zehirlenmeyi başlatmak için organizma toksik kimyasala maruz kalır. Hedef doku veya organın hücrelerinde toksik düzeyde bir kimyasal biriktiğinde, hücrelerde ortaya çıkan hasar normal yapılarını veya işlevlerini bozar. Semptomlar ve toksik belirtiler daha sonra gelişir ve toksisite yeterince şiddetliyse ölümle sonuçlanabilir.