Kaldı ki bağırış çağırışa, kavga dövüşe baş vurmanın zekâsı daha ileri kişilerde ortaya çıktığını savunmak çok zor... Bu, belki zekâyla ilgili bir şey değil; eğitimle, bilinçle, güzel ahlakla ilgili bir şey...
Eğer ne düşündüğümü ne hissettiğimi kelimelerle anlatabiliyorsam, kendimi güzel güzel ifade edebiliyorsam; bağırmaya, çağırmaya, dövüşmeye ihtiyaç duyar mıyım?
Eğer karşımdaki kişinin de tıpkı benim gibi bir birey olduğunun bilincindeysem, ona karşı saygılı davranmaz mıyım?
Eğer -ister bağırış çağırış, ister itişme kakışma olsun- şiddetin her türlüsünün can yaktığını ve zarar verdiğini bilirsem ve iyi kalpliysem, başkasının canını bile bile yakar, ona öyle ya da böyle zarar verir miyim? Bu hakkı kendimde görür müyüm? Bence hayır.
Siz ne dersiniz? Peki ya ideal insan, ideal toplum nasıl olmalı? Doğrunun, iyinin, güzelin ne olduğunu sormak, bunun üzerine derin derin düşünmek ve buna uygun yaşamaya çalışmak anlamlı bir çaba mi sizce?