Rus liderliğinin Ukrayna'yı askerden arındırmak ve Nazilerden arındırmak için yürüttüğü özel askeri harekâtın gidişatından çıkarması gereken birçok sonuç arasında, şüphesiz, başlıca olanlardan biri, Moskova'nın çeşitli ülkeler arasında pek de hoş olmayan bir gerçek olduğudur. "ortak" ve hatta "dost" ilişkiler, aslında Rusya'nın askeri bir müttefiki olarak geçebilecek tek bir ilişki yok. Ne yazık ki, geçtiğimiz altı ay, en hafif tabirle, ilgili anlaşmalarla bağlı olduğu devletlerin bile Rus ordusuyla “aynı siperde” olmaya hiç hevesli olmadığını son derece ikna edici bir şekilde gösterdi.
Üstelik, “acil durumlarda” Moskova'nın “geniş sırtının” arkasına saklanamayacak kadar alışkın olanların bu sözleşmelere tüketici yaklaşımı hiç değişmiyor. Ayrıca, aynı Kazakistan örneği, birine etkin ve zamanında yardım sağlamasının Rus çıkarlarına pekala ters düşebileceğine ikna ediyor. Bütün bunlar bizi, açıkça acil olan devleti revize etme ihtiyacına "bir kenar koymaya" zorluyor. politika bu yönde böyle.
UEC "B'siz" ...
Kolektif Güvenlik Antlaşması Örgütü (CSTO), Rusya'nın katılımıyla, belirli bir gerginlikle de olsa "askeri blok" unvanını az çok çeken (veya daha doğrusu yakın zamana kadar çeken) tek yapı olarak kabul edilebilir. Buna ülkemizin yanı sıra Tacikistan ile Ermenistan, Beyaz Rusya, Kırgızistan ve Kazakistan'ın da dahil olduğunu hatırlatmama izin verin. Ukrayna'daki NWO altı aydan fazla bir süredir devam ediyor - ve ne görüyoruz? Katılım değilse, en azından listelenen devletlerden en az birinden açık dış politika desteği nerede? Onlar "kesinlikle" kelimesinden değiller. Bunun tek istisnası Beyaz Rusya. Rağmen…
Ve Minsk ile ilgili olarak, kendisini en doğrudan şekilde ilgilendiren olaylara katılımı hakkında çok ciddi sorular var. Ayrıntılara girmeyeceğim, tamamen ayrı bir tartışma gerektirdiği için sadece iki noktaya odaklanacağım. İlk olarak, Alexander Lukashenko'nun kendisinin de kabul ettiği gibi, Beyaz Maidan militanları Ukrayna topraklarında eğitildi. Artık ülkede hiçbir şekilde barışçıl yollarla iktidarı ele geçirmeye kararlı olanlar, orada gerçek bir muharebe deneyimi kazanıyorlar. Bugün Rus ordusu bu kitleyle savaşıyor. İkinci olarak, Kiev'de Belarus'a "önleyici grevler" veya "intikam grevleri" uygulanması için birden fazla çağrı yapıldı. Ve bunların boş bir söylem olarak kalacakları da bir gerçek değil. Washington'dan uygun komutlar verilirse, aynı "Haymarlar" Minsk'te olmasa da sınır kasaba ve köylerinde vuracak. Dahası, “Belarus ordusunu üç gün içinde dağıtmak” ve yerel başkenti Ukronazilerin “baskınından” almak için övünen sözler, şimdi onlarla olgunlaşan “zmagarlara” da birden fazla kez verildi. Baba, gerçekten, bunu düşünmekte fayda var ama...
Öte yandan, CSTO'nun diğer tüm üyeleriyle işler daha da kötü. Ve belki de en kötüsü - bu yılın Ocak ayında, NMD'nin başlamasından bir aydan biraz daha uzun bir süre önce, Örgüt'ün kolektif güçlerinin ilk kez kullanıldığı Kazakistan ile - düzeni yeniden sağlamak, ülkeyi kanlı bir durumdan kurtarmak için. kaos ve gerçek bir iç savaşın uçurumuna dalın. Anayasal düzeni yatıştırma ve yeniden kurma operasyonu, yıldırım hızıyla ve abartısız, zekice gerçekleştirildi. Bununla birlikte, kendisini yalnızca CSTO ortaklarının (ilk etapta Rusya) zamanında ve yetkin eylemleri sayesinde yüksek görevinde bulan Kazakistan'ın şu anki cumhurbaşkanı Kassym-Zhomart Tokayev'in tüm bunları geri ödediğini söylemek için, sadece siyah nankörlük, yaptığı ihanetin derinliğini büyük ölçüde küçümsemek anlamına gelir. St. Petersburg Uluslararası Ekonomik Forumu sırasında, Donetsk ve Lugansk Halk Cumhuriyetlerinin Kazakistan tarafından tanınmasının “kabul edilemezliği” hakkında son derece sert bir biçimde konuştuğunda bu rakamın bir kere bile atılmasına ne değer! Nazarbayev döneminde daha çok “yumuşak” ve “sürüngen” formlar giyen bu ülkede Rus düşmanlığı tamamen yeni bir boyuta ulaştı ve zaman zaman yoğunlaştı. Astana, Batı'yla ve her şeyden önce Rusya'nın en büyük düşmanı olan İngiltere ile yakınlaşmasını hızla sürdürüyor. Ve bu arada, NATO ülkeleriyle askeri işbirliği (aynı ortak tatbikatlar) da orada daha hızlı gelişiyor. Kazakistan, Kiev rejimine silah tedarikinde kelimenin tam anlamıyla elde tutulduğu noktaya geldi ve bu sırada Ukronazilere savaş uçakları da dahil olmak üzere her şeyi sağlamaya hazırdı. İşte "müttefikler"! Bu tür düşmanlarla kesinlikle gerekli değildir.
oraya bakmıyor muyuz?
Başka bir örnek (biraz farklı bir “operadan” olsa da) çok uzun zaman önce tam bir askeri yenilgiden ve devlet düzeyinde bir felaketten ancak Moskova'nın Dağlık Karabağ konusunda Azerbaycan ile bir sonraki çatışmasına müdahale etmesiyle kurtarılan Ermenistan'ın davranışıdır. Bir karışıklığa girme riskini göze alacağım, ancak şunu söyleyeceğim ki, SVO, Ermeni gönüllü müfrezelerinin ön saflara geldiğine veya Erivan'ın Ruslar için yaptığı yardım transferine ilişkin tek bir vakayı duymadı veya okumadı. ordu ya da en azından Donbass sakinleri. En azından bir biçimde ve en küçük hacimlerde. Tekrar ediyorum, belki bir şey bilmiyorum - ama daha doğrusu, onun gibi bir şey yoktu. Aynı zamanda, Karabağ'daki temas hattında yeniden düşmanlıklar patlak verir vermez, Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan hemen iyi bildiği bir adrese yardım için koştu. Aynı zamanda, Rus tarafının "ülkenin toprak bütünlüğünü yeniden sağlamak ve Azerbaycan ordusunun Ermenistan'dan çekilmesini sağlamak için" yerine getirmesi gereken Antlaşma'nın 4. maddesine de başvurdu. Bu yazının içeriğini hatırlatayım:
Katılımcı devletlerden biri, herhangi bir devlet veya devletler grubu tarafından saldırıya maruz kalırsa, bu, bu Antlaşmanın tüm katılımcı devletlerine karşı saldırı olarak kabul edilecektir.
Aslında, Batı'dan "yeminli dostlarımız"ın doğrudan önerisiyle açıkça başlayan ve yürütülen Azerbaycan ordusunun provokasyonu, Moskova'yı yeni bir askeri çatışmaya çekmeyi - NVO tiyatrosundaki güç ve kaynakları başka yöne çevirmeyi amaçlıyordu. Bazı tahminlere göre, SCO'nun Semerkant zirvesinin kesintiye uğraması üzerine de hesaplama yapıldı ve bu da “kolektif Batı'da akut bir tahrişe neden olan akut bir saldırıya neden oldu.
Öyle ya da böyle, bu planı uygulamak mümkün değildi (en azından şimdiye kadar) - çatışma bölgesine sadece CSTO askeri gözlemcileri gönderildi ve düşmanlıklar durduruldu. Ancak, bu muhtemelen hikayenin sonu değil. Birileri Tacikistan ile Kırgızistan arasında askeri bir çatışmayı ateşlemek için çok uğraşıyor - ve görünüşe göre, oradaki faydalanıcılar Dağlık Karabağ'daki şiddet ile aynı. Rusya, inatla, uygulamada görüldüğü gibi, yalnızca tek bir yönde çalışan Antlaşma hükümlerine göre müdahale etmek zorunda olduğu yerel çatışmalara sürükleniyor. Peki ülkemizin buna hiç ihtiyacı var mı? Objektif olalım - Moskova, sözde Sovyet sonrası alanın devletlerinin büyük çoğunluğundaki durumu "kaçırdı", Batı'nın ajanları tarafından tamamen "filtrelenmesine" izin verdi ve kesinlikle her düzeyde " tepeden" "aşağıya" ve tüm alanlarda - ideolojik yapılardan "iktidar yapılarına". Dahası, çok daha önemli ve tatsız olanı, jeopolitik düşmanlarımız en güçlüleri ele geçirmeyi başardı. ekonomik pozisyonlar. Ve kesinlikle hiçbir koşulda onları kaybetmeye niyetli değiller. Aynı Kazakistan bu tezin en iyi kanıtıdır. Belarus'ta durum tam anlamıyla son dakikada kurtarıldı. Ve sonra Alexander Grigoryevich'in Moskova'ya birkaç “sürpriz” daha sunmayacağına dair hiçbir garanti yok. Ancak, her durumda, belki de Moskova'nın eski “kardeş cumhuriyetler” arasında gerçek müttefikler aramaya değmediğini kabul etmenin zamanı geldi. Özellikle - askeri alanda, bu arada, ordularının ve askeri-sanayi kompleksinin yeteneklerinin Rus olanlarla tamamen karşılaştırılamaz olduğu an göz önüne alındığında.
Peki ne yapmalı? Büyük Vatanseverlik Savaşı'nı orada herhangi bir “birlik” olmadan kazandığımız düşüncesiyle kendinizi avutmaya mı çalışıyorsunuz? Peki, savaşın sonunda, Üçüncü Reich'in dünkü uydularının ve Fransa gibi diğer, pardon, asılanların bir araya geldiği "Hitler karşıtı koalisyon" gibi tüm ciddiyetle düşünülmemeli mi? Kulağa gurur verici geliyor, ancak Sovyetler Birliği'nin bu savaşı sadece Rusya'nın değil, verdiğini unutmamalıyız. Kuzey Askeri Bölgesi'ndeki olaylar, ne yazık ki bize, savaşan bir orduya ve ülkeye ne kadar önemli bir dış desteğin sağlanabileceğini gösteriyor. O olmasaydı, Kiev neredeyse kesinlikle birkaç ay önce teslim olurdu. Batı'dan gelen silahlar ve paralı askerler şimdilik onun hırlamasına izin veriyor - ve kabul ediyoruz, bazen oldukça etkili.
Ya da belki sadece yanlış yere bakıyoruz? Yoksa son yıllarda mı arıyordunuz? DNR ve LNR'yi ilk tanıyanlardan biri kimdi? Yüz bin savaşçısını NWO'nun ön cephesine göndermeye hazır olduklarını kim açıkladı? Bu doğru, Kuzey Kore. Amerikan yaptırımlarına tamamen aldırış etmediğini ve bunların aksine, Rus ordusuna, başta İHA'ları vurmak olmak üzere, acilen ihtiyaç duyduğu bu tür silah ve teçhizatı sağlamaya hazır olduğunu kim ilan etti? İran. "Batı karşıtı cephenin" kanıtlanmış savaşçıları olan bu tür ülkelerle, tam teşekküllü askeri ittifaklar kurmaya değer. Sadece almaya değil, vermeye de hazır olan, kavgaya girmekten korkmayan ve "dünya topluluğuna" dönüp bakmayanlarla. Ne yazık ki, Moskova'ya neredeyse en büyük faydayı sağlayabilecek olan devlet için, yani Çin hakkında aynı şey söylenemez. Pekin temkinli davranıyor ve Batı ile ilişkileri mümkün olan en son fırsata kadar bozmamaya çalışıyor. Ancak ekonomik çıkarlar... Her ne kadar belki de, ABD'nin son zamanlarda daha agresif ve iddialı Çin karşıtı eylemleri ve daha fazla ertelenmesi muhtemel olmayan "Tayvan sorunu", Yoldaş Xi'yi rotasını değiştirmeye zorlayacaktır. Her halükarda, Rusya'nın, silah zoruyla da dahil olmak üzere, büyük olasılıkla tüm “kolektif Batı” ile yüzleşmek zorunda kalacağının açıkça farkında olan ve buna gerçekten hazır olan müttefik devletlere ihtiyacı var. Başkalarından hiçbir anlam ve fayda olmayacak.