Olumsuz duyguları bırakma, yaşamama, düşünmeme fikrini Morita bir fabl ile açıklamış. Direğe iple bağlanan bir eşek kendini kurtarmak için direğin etrafında dönüp durunca direğe daha da yapışır, hareket edemez halde kalır. Aynı şey kendi korkularından, acılarından, düşüncelerinden, rahatsızlıklarından kurtulmaya çalışıp acılarına daha fazla saplanan obsesif düşünme biçimine sahip insanlar için de geçerlidir.
Acıya karşı direnmek onu daha da kötüleştiriyorsa, onun tam zıttı da doğrudur. acıyı kabul etmek onu azaltır hatta ondan tamamen kurtulmayı sağlayabilir. Zihnimizin bize gönderdiği mesajlara karşı direnirsek, bu mesajlar bize onları kabul edene kadar gönderilmeye devam eder. Bu yalnızca acıdan gelen mesajlar değil aynı zamanda düşünceler, hisler, duygular anılar ve yargılar içinde geçerlidir; onlar görevlerini yerine getirip yavaşça yok olurlar.*
Kaçma artık bu olumsuz duygu ve düşüncelerinden.. Sen kaçtıkça kurtulacağını, kafanı meşgul ettikçe düşünmeyeceğini zannediyorsun. Belki de kendini daha fazla incitmekten korkuyorsun. Yapma! Sevincini kucakladığın gibi acını da kucakla. Bir şeyi düşünmek istemiyor musun? Otur ve düşün, daha fazla, daha fazla, daha fazla düşün daha sonra o düşüncenin kendiliğinden yok olmasına izin ver. Sarıl kendine, kabul et kendini.
Kabul, yaşamı olduğu gibi fark edebilmenin ön koşuludur. Kabul etmek; zevke ve sıkıntıya eşit derecede açık olmamızı, kazanmayı karşıladığımız gibi kaybetmeyi de karşılamamızı, kendimizin veya başkalarının yaptığı hatalara karşı acımasız tepkiler vermeden önce durumu değerlendirmek için durabilmemizi kolaylaştırır.*
Kaynak: * Zümre Atalay Mindfulness Şimdi ve Burada