Sivri kemer, oyuk tonoz ve Gotik mimarinin tanımlayıcı unsurları olan uçan destek, hepsi Romanet taşı binalarından kaynaklanıyordu, ancak tek bir binada hiçbir zaman birlikte çalışmıyordu. Onların, önümüzdeki 350 yıl boyunca Avrupa mimarisine egemen olacak stilin başlangıcını temsil eden, 12. yüzyılın ortalarında Fransa’daki ilk kombinasyonlarıydı.
Tüm Avrupa’da farklı coğrafi bölgelerde geliştirilen bu unsurlar, ilk olarak Abbot Suger tarafından denetlenen ve 1144 yılında tamamlanan Saint-Denis Bazilikası Kilisesi’nin doğu ucunun yeniden inşasında birleştirildi. Sivri Kemer, artan dikeylik elde edildi; oyma tonoz ve kanat destek, duvar kütlesinde belirgin bir azalmaya ve büyük pencereler boyunca ışığın geniş ölçüde artmasına izin verecekti. Bütün bu kritik iyileştirmeler, daha önce başarısız ve yeni bir hava ve ışık havası ile sonuçlanacak ve gelişen Gotik tarzda ilerlemeye ve yaklaşmaya başlanacaktı.
Benzer bir gelişme, zamanla heykelde ve camda meydana geldi ve sonunda 13. yüzyılda kendi karakterini kurmak için kurulmuş geç Romanesk formların geride kaldı. Bu yeni stiller zengin bir dekorasyon süslemesiyle yeni kurulan Gotik mimariyi tamamlıyor.
Bu evrim örneği Abbot Suger tarafından Saint-Denis’in batı cephesi için tasarlanan gül penceresidir. Tipik Gotik bir stil haline gelenlerin habercisi, merkezi odak noktasının bir demir kancayla desteklenmiş bir cam yerleştirme ile çok geniş bir göz alanı olduğu, yarı dairesel kıvrımlı lob plakalı dış halkayla oldukça basitti. Genel olarak bakıldığında, halen İngiltere, Almanya ve İtalya’da hakim olan geç Norman döneminin basit tekerlek camlarına daha büyük bir benzerlik taşıyor. Günümüzün Saint-Denis’deki gül penceresi, büyük bir restorasyon çabasının bir parçası olarak 19. yüzyıl ortalarında bir yenisidir.