Yalnızlık bizi yalnız bırakıyor.
Biz yalnızlıkla yalnız kalıyoruz. Bu sözcük olmasa yalnız kalmazdık, yalnızlık hissetmezdik.
Yalnızlık, kendi halinde bir sözcük. Aynı zamanda bir kavram. İçerdiği anlam yüzünden biz kendimizi yalnız algılıyoruz. Yalnızlık diye bir düşünce olduğu için biz yalnızız.
Yalnızlık sözcüğünü bilmeyen bir insan kendini yalnız hissetmez. Belki somut yalnızdır, belki kalabalıkta yalnızdır, ruhunda yalnızlık vardır. Ben yalnızım deyince bu genelde olumsuz bir düşünce gibi gelir insana. Bu onun seçmediği bir yalnızlık olur. Kendi seçtiği bir yalnızlık ise insana yalnızlık gibi gelmez.
Yalnızlık paylaşılmaz deniyor. Bu da tartışmalı. Belki şiirsel bir anlatım bu sadece. Çünkü, bir insan diğer bir insanla yalnızlığını bile paylaşabiliyorsa bu iki insan da huzurludur.Yani, iki insan bir arada ve yalnız da olabiliyorlar. Konuşmak ihtiyacı duymuyorlar.
Sessizliği bozmak için bu iki kişiden biri bir şeyler söylemek ihtiyacı duymuyor. Bu sessizlikten rahatsız olup da biri konuşmayı seçerse, bu iki kişi yalnızlığı paylaşamamış olurlar. İkisi de konuşma gereği duymazsa, rahattırlar.
Bir insanın diğerine, ben seninle yalnızlığımı bile paylaşabilirim, demesi, seninle birlikte iken bile yalnız kalabilirim demesi, bu iki insanın birbirlerini iyi anladığı, onayladığı, sevdiği anlamına gelebilir yani. İkisinin de birlikteyken yalnız olduklarını fark etmemesi.