We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Parisi Bakery'de sandviç mükemmelliği
Parisi Fırın dış, sandviç nirvana içeride bekliyor
Buna fırın diyorlar ama aslında fırın Elizabeth Caddesi'nde birkaç blok ötede. Parisi Bakery'nin bu ileri karakolu, muhteşem bir şekilde hazırlanmış kahramanlarda uzmanlaşmıştır - belki de Babe Ruth ve diğer New York Yankees'in resimleri kahramanca ilham kaynağı olabilir.
Ancak kahraman nirvana'yı bulmak asla kolay değildir ve Parisi'de hattın küçük sorunu vardır. Hat öğleden hemen önce oluşmaya başlar ve kısa süre sonra kapıdan çıkıp Mott Caddesi'ne çıkar. Yemek için sırada beklemekle ilgili duygularımı birçok kez vaaz ettim. Zamanlar çok zor değilse, asla yapmayın!
Derin aromalı marinarada boğulan örnek köfte kahramanları için bile.
Hat ikilemini önlemenin yolları vardır. Sadece biraz planlama gerekiyor. Programınızı Parisi'ye yapacağınız ziyarete göre ayarlamanız gerekecek. Bunu o gün için önceliğiniz yapın. Geç bir kahvaltı ya da erken veya çok geç bir öğle yemeği alın ve iyi olmalısınız. Parisi'de oturacak yer yok ama kimin umurunda? Kahramanını aldın. Daha fazlasını istemeyin... ya da eve götürmek için sadece birkaç somun.
Brian Silverman ucuz yiyecekler, congee, cachapas, inek ayağı, inek beyni, tuhaf yiyecekler, baccala, kötü ayet, fazool, balık midesi, mutlu saatler, acı biberler, güveçler, pupuslar, makarnalar, rom punch ve rotis'i anlatıyor. Fried Neck Bones...ve Bazı Ev Kızartmaları. Twitter: boyun [email protected]_neckbones.
Fried Neck Bones' ve biraz ev kızartması
"Şarkı söylemeye hazır mısın?" Papa'nın Mutfağı Queens'deki Woodside Bulvarı'ndaki boş ama şirin Filipin restoranına girerken sordu.
İlk gelen bendim ve bana sorduğu soru beni hazırlıksız yakaladı. Zio bu restoranı seçmişti ama şarkı söylemekten ya da daha kötü karaoke şarkı söylemekten bahsetmemişti.
"Şarkı söylemek?" başımı salladım. "Hayır, ama yemeye hazırım."
"Ah ama şarkı da söylemek zorundasın," diye ısrar etti
Zio bizi neyin içine soktu? Ceketimi çıkarıp kalıp kalsam mı yoksa arabama geri dönsem mi diye tartışıyordum ama Eugene, Yonkers ve Zio'dan Mike ben ayrılmadan önce geldi ve kaçışımı engelledi.
Zio'ya baktım. "Şarkı söylemeye hazır mısın?" Ona sordum. Mikrofonu gördü. Televizyonda hem Filipinli hem de İngiliz hitleri olan Karaoke'nin aşağı doğru gezindiğini gördü. "Ne..." onun şaşkın yanıtı oldu.
Menüyü tararken Eugene ve ben güvenli bir şekilde başımızı aşağıda tuttuk. Zio tereddüt etti. İnanılmaz bir şekilde, aslında karaoke olayını düşünüyordu.
“Benim Yolum” ne olacak? Beth önerdi. "Elvis veya Sinatra."
"Bilmiyorum. Silhouettes'in yanında 'İş Bul' var mı?” Zio tuhaf bir neden sordu.
Beth, olası şarkıların sonsuz gibi görünen tomarını kontrol etti ama doo wop hitini bulamadı.
"Yemek için ne önerirsin?" Beth'i karaoke saplantısından kurtarmayı ve elimizdeki görevin ne olduğunu bulmayı umarak sözümü kestim.
Beni görmezden geldi ve bizi şarkı söylemeye zorlamaya devam etti. Zayıf karakter sergileyen Zio, teslim oldu. Mikrofonu aldı.
Onayladı. Ardından gelenler, ciddi bağırsak rahatsızlığı olan bir adamın vokal emisyonlarına benziyordu. İştahım, Zio'nun üzgün ses telleri kadar hızla azalıyordu. Son kesinlikle “yakındı” ve neyse ki hepimiz Zio'nun “My Way” yorumundaki “son perde” ile karşılaştık.
"Artık yemek ısmarlayabilir miyiz lütfen?" diye havladım.
"Sıradaki kim?" diye sordu Beth, yine yakarışımı tamamen görmezden gelerek.
Sonunda, Yonkers'tan Eugene ve Mike devreye girdi ve Beth'in bize ne sipariş edeceğimiz konusunda tavsiye vermekten başka seçeneği yoktu.
"Dinamitle başlayalım mı?" Yonkers'tan Mike sordu.
Dinamit her neyse, mezelerden biri olarak listelendi ve biz de istedik.
Kısa bir süre sonra ortaya çıkan şey, jalapeno ve sebzelerle doldurulmuş, tatlı, sarımsaklı biber sosuyla servis edilen ince çıtır kızarmış ekmeklerdi. Ve onları muz yapraklarıyla süslenmiş tabaklarda yedik.
Dinamit ile birlikte karar verdik. lechon kawali, derin yağda kızartılmış domuz göbeği, sitaw kalabasa, hindistan cevizi sütü içinde fasulye ve balkabağı, bikoli hindistan cevizi sütü güveçte dilimlenmiş domuz filetosu ve son olarak, pancit palabok. hakkında soru sorduğumda pancit palabok, Beth, erişte yemeğinin daha çok Filipinli tatlar için olduğunu belirtti. Bununla ne demek istediyse, yemeği sipariş etme konusundaki ısrarımızı doğruladı.
Biz mezelerimizi beklerken, Beth bir kez daha, genellikle stoacı grubumuz olan karaoke belasından kurtulmaya çalıştı. Ve bir kez daha, birimiz yenildik. Bu sefer cırtlak, tahtaya çivilenmiş, “Yükselen Güneşin Evi” yorumuyla Eugene idi. Ekteki video, dans eden ve görünüşte çok sıkılmış kadınları hareketsiz gösteren bir dizi gömleksiz, tutkulu Filipinli erkekten oluşan eşlik eden video, durumu daha da acı verici hale getirdi.
Sakin olun millet, bu sadece bir mikrofon.
Derin yağda kızartılmış domuz göbeği, Karaoke fiyaskosundan kaynaklanan toplu hazımsızlığımızı bastırmak için geldi ve keskin bir karaciğer sosunun eklenmesi, çıtır yağlı ete hoş bir çeşniden daha fazlasıydı.
örneklemeden sonra pancit palabok, Fermente karides ezmesi ve sarımsak aromatik sosuyla kaplanmış pirinç erişte erişteleri Beth'in bu tür tuhaf egzotiklere aşina olmayanlara yemeği önermedeki tereddütünü anladık. Ancak bizim için bu bir ifşaydı. Bununla birlikte, aynı şey, hafif bir hindistancevizi sütü suyunda fazla pişmiş domuz eti güveci olan ilhamsız bicoli ekspres için söylenemezdi. Benzer, ancak çok daha lezzetli bir hindistancevizi sütü suyu, sitaw kalabasa ve sonuç çok daha tatmin ediciydi.
Arka planda sitaw kalabasa ile pancit palabok.
Beth umutla, "Artık yemeyi bitirdiğine göre hangi şarkıları söyleyeceksin?" diye sordu.
Sadece bir şarkı kaldı ve Eugene tarafından söylendi. Eugene mikrofonun yardımı olmadan gülümsedi ve şu iki değerli kelimeyi söyledi: "Kontrol edin lütfen."
Bunu Paylaş:
Bunun gibi:
Manhattan'ın Küçük İtalya'sını Deneyimlemek
Güne, yeni İtalyan göçmenler için İtalya'ya geri bağlantı olarak hizmet etmek üzere 1885'te kurulmuş bir banka olan eski Banca Stabile'nin yerinde bulunan İtalyan Amerikan Müzesi'nde (155 Mulberry St.) başlayın.
Mulberry'yi kuzeye, ülkenin en eski espresso barına, 1892'de kurulan Ferrara'ya (195 Grand St. Mott ve Mulberry) bir kahve ve tatlı için izleyin.
Küçük İtalya'nın geri kalan bölgesinde, çoğunlukla kalabalık restoranlar ve hediyelik eşya dükkanları ile devam edin ve Amerika'nın ilk pizzacı olan Lombardi'nin (32 Spring St.) bir dilim turtasını denemek için sağa Spring St.'ye dönün. 1905 Sicilyalı Gennaro Lombardi ilk dilimini sattığında. Ardından kuzeybatıya, New York'taki en eski kasaplardan biri olan Ottomanelli & Sons Et Pazarı'na (285 Bleecker St.) gidin.
Tatlı bir son için cannoli için Pasticceria Rocco'nun (243 Bleecker St.) bitişiğine gidin. Eski bir mahalle favorisi: eski Joe Zema'nın Pastanesi, 1974'te Rocco'ya (Joe'nun güney İtalyan çırağı) devredildi.
Caitlin Doherty tarafından — Ocak 12, 2011
Editörün Notu: Pizza uzmanımız Caitlin Doherty, geçtiğimiz günlerde Ulusal Pizza Haftası için Pizzerias Şehri'nde görev aldı ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bu tür ilk kuruluş olan New York'taki saygıdeğer Lombardi's pizza restoranını ziyaret etti.
Lombardi'nin pizza restoranının dış cephesinde, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk pizzacı olma konumunu anan plaket.
(Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
İtiraf ediyorum - Pizza benim en sevdiğim yemek. Yalnız değilim. Burada ABD'deki insanlar günde 100 dönümden fazla pizza yiyorlar, bu saniyede yaklaşık 350 dilim veya her yıl 11 milyar dilim demektir.
Ulusal Pizza Ayı Ekim ayında olmasına rağmen, Ulusal Pizza Haftası Ocak ayının ikinci haftası, bu yüzden bu ay Pizza dünyasını araştırmak için New York'a gittim, ilk Pizza restoranında satın alabileceğiniz en iyi pizzalardan birinin tadını çıkarmak için New York'a gittim. Amerika, Lombardi'nin. Pizza dünyasını gerçekten araştırmak için başlamanız gereken yer burasıdır.
orijinal lombardi's, 1905 yılında napolili gennaro lombardi tarafından kuruldu. (Fotoğraf ve kopya Lombardi'nin Orijinal Pizza of New York, Inc.)
1880'lerin sonlarında, New York'ta ekmek fırını yapan Napolili İtalyan göçmenler, fazladan hamurlarını alıp pizza yapmaya başladılar. pizza Napoletana.) Pizza, fırıncıların sabah ekmekleri piştikten sonra bile ekmek fırınlarını sıcak ve çalışır durumda tutabilmeleri için ek olarak yapılmış bir şeydi.
1895'te Gennaro Lombardi Napoli'den göç etti ve New York'a geldi ve burada Mulberry Caddesi'ndeki bir fırında babası ve büyükbabasının Napoli'de kullandığı hamur tarifinin aynısını kullanarak pizza yaptı. 1997'de Lombardi, Little Italy'deki 53 1/2 Spring Street adresinde, şimdiki konumundan hemen aşağısında kendi bakkalını ve fırınını açtı. Lombardi kısa süre sonra pizza satmaya karar verdi ve 1905'te Lombardi'ye New York Şehri tarafından ticari bir lisans verildi ve Amerika'nın İlk Pizzacısı oldu. Adı basitçe Lombardi'nindi. Küçüktü. 1930'lara kadar masa ve sandalyeleri bile yoktu. Ama ev hasreti çeken birçok İtalyan göçmenin isteklerini tatmin eden harika pizza yaptı.
lombardi şimdi manhattan'da nolita'da (yani, “küçük italya'nın kuzeyi” anlamına gelir) mott ve bahar sokaklarında tüm köşeyi kaplıyor.
(Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Lombardi, doğal olarak Napoli'nin harika pizza pasta tariflerinden etkilenmişti, ancak pizzayı Amerikan teknolojisine ve malzemelerine uyarlamayı gerekli buldu. Napoli'de olduğu gibi odun ateşinde tuğla fırın yerine, kömür ateşinde tuğla fırın kullandı. Bu iyi bir fikirdi, çünkü normal fırınların daha düşük sıcaklıkları, pizza hamurunu, kabuğun dışı gevrekleşmeden ve tepesi pişmeden kurutur. Ancak bir kömür fırını, günümüzün geleneksel gazlı veya elektrikli fırınlarının çoğundan daha yüksek, 850 Fahrenheit veya daha fazla sıcaklıklara ulaşabilir. Bu, fırının pizza hamurunu çok hızlı bir şekilde pişirebileceği anlamına gelir. Otantik Napoliten pizzalar yaklaşık 80 ila 120 saniyede pişerken, otantik Napoliten-Amerikan pizzaları yaklaşık beş dakika sürer.
MOTT SOKAKTAN LOMBARDİ'NİN GÖRÜNÜMÜ. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Dahası, Napoli'de Lombardi, Hint mandasının sütünden yapılan mükemmel mozzarella peynirini kullanırdı.mozzarella peyniri). Bu çok garip değil çünkü çiftçiler Napoli yakınlarında evcilleştirilmiş manda yetiştiriyor. Ama Amerika'da taze pastörize veya pastörize edilmemiş inek sütünden yapılan mozzarella peyniri kullandı. mozzarella peyniri di latte. Böylece Napoliten-Amerikan pizzası “New York Tarzı” pizza doğdu ve popülaritesi artmaya ve gelişmeye başladı.
İLKBAHAR SOKAK TARAFINDAN LOMBARDİ'NİN GÖRÜNÜMÜ. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Ve böylece, bir Lombardi çalışanı ve diğer İtalyan göçmen Antonio Totonno Pero, 1905'te mağazanın işçilere satması için şimdi biraz Amerikanlaştırılmış klasik bir Napoliten tarifine dayanarak “domatesli turta” pizzası yapmaya başladı: taze domates, eritilmiş mozzarella, zeytin yağ, bir tutam sarımsak ve belki bir tutam sosis. Pizzalar 5 sente mal oldu ve kağıda sarılıp iple bağlandı. New York gökdelenleri şehirde yükselmeye başlayınca, İtalyan asıllı işçiler Lombardi's'e uğrar ve yanlarında pizza turtaları alıp iş yerlerine götürürlerdi. Bu adamların çoğu pastanın tamamını karşılayamadı, bu yüzden Lombardi onu parça başına sattı, ancak dilimler için belirlenmiş bir boyut veya fiyat yoktu. Bir işçi, diyelim ki iki sentin ne alacağını sorar ve onlara o kadar pizza verilirdi. “İki kuruş değerinde” ifadesi de buradan gelmektedir.
1924'te, genişleyen New York metro sisteminin Coney Adası'nı önemli bir toplanma yeri yapacağını anlayan Antonio Totonno Pero, Lombardi'den ayrıldı ve o zamandan beri faaliyet gösteren Brooklyn'deki 1524 Neptune Bulvarı'nda Totonno Pizzeria Napolitano'yu açtı. (Ve Lombardi's birkaç yıldır kapalı olduğundan, Totonno'nun haklı olarak "en eskisi" olduğunu iddia ediyor. devamlı olarak ABD'de aynı aile tarafından işletilen pizzacı.”)
1994'teki taşınmadan sonra, lombardi'nin Spring Street'teki orijinal girişi böyle görünüyordu. (Fotoğraf ve kopya Lombardi'nin Orijinal Pizza of New York, Inc.)
Lombardi'nin mahallesi de yıllar içinde değişti. Önce Bowery, sonra Doğu Köyü, sonra Soho ("Houston Caddesi'nin Güneyi" anlamına gelir) ve şimdi NoLita ("Küçük İtalya'nın Kuzeyi") olarak adlandırıldı. Ama inanılmaz derecede iyi pizza sunmaya devam etti. Antonio Pero'ya ek olarak, Lombardi'nin uzun tarihi boyunca eğitim almış diğer efsanevi usta pizzaiolos (pizza yapımcıları), John's of Bleecker Street'i kuran John Sasso ve Patsy's'den Patsy Lancieri'dir.
Gennaro öldükten sonra oğlu John, Lombardi'nin yerini aldı. Her bakımdan John Grennaro, kömür ocağının arkasında uzun saatler çalışan ama aynı zamanda içmekten, parti yapmaktan ve genellikle iyi vakit geçirmekten hoşlanan cana yakın bir adamdı. Arkadaşlarını ve akrabalarını ziyaret ederek İtalya ve Amerika arasında okyanus gemisi ile yoğun bir şekilde seyahat etti. Trajik bir şekilde, yaklaşık 46 yaşındayken öldü.
Hafif Bir Yanlış Hesaplama
Lombardi daha sonra Gennaro Lombardi'nin torunu Jerry'ye geçti. Birçok pizza tutkunu tarafından ABD pizza dünyasının merkezi olarak kabul edilen Lombardi, bir pizzacıdan üst düzey bir İtalyan restoranına evrildi, ancak daha sonra ekonomideki bir gerileme onu 1984'te kapılarını kapatmaya zorladı. Ayrıca, yeraltındaki Lexington Bulvarı metrosundan gelen titreşimler hat (#6) değerli kömürle çalışan fırını çatlattı, ufaladı ve mahvetti. Lombardi kapanmış olabilir, ancak aile 53 Spring Street'teki binaya tutundu.
lombardi yeni yerine taşındığında, eski fırının kapısı yenisine takıldı ve mozaik çinilerde lombardi” yazıldığı görülüyor. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Bu noktada, Lombardi ailesinin çocukluğundan beri arkadaşı olan John Brescio şeklinde bir kurtarma geldi. Brescio'nun annesi bu civarda büyümüştü ve babası tüm hayatı boyunca Lombardi'de çalıştı ve genellikle genç yaştaki John'u yanına aldı. John, eşit derecede genç Jerry Lombardi ile düzenli olarak bir maymun işine girerdi ve Jerry'nin babası John, her iki çocuğa da yuvarlanmaları için pizza hamuru vererek, kaçınılmaz olarak çok fazla kahkaha eşliğinde etrafa saçılırdı. John Brescio orada takılırken, başka hiçbir yerde bulamadığı Lombardi imzalı pizza tadına aşina oldu.
Lombardi'nin Dönüşü
1994 yılında, Lombardi'nin kapanmasından on yıl sonra, John Brescio ve Jerry Lombardi, Lombardi'yi canlandırmaya karar verdi. Kısa süre sonra, iki restoranda pizza yapmak için çalışmış ve eğitim almış, şeflikten pizza fanatiği olan Andrew Bellucci de onlara katıldı: Two Boots ve Three of Cups. Lombardi, Bellucci'ye pizza yapımının nüanslarını öğretmeyi, ona gizli Lombardi tariflerini emanet etmeyi ve yeniden canlandırılan Lombardi'ler faaliyete geçtiğinde genel bir denetleyici, ombudsman rolü üstlenmeyi kabul etti.
Lombardi'nin 53 Spring Street adresindeki orijinal binaya hâlâ sahip olmasına rağmen, fırın uzun zaman önce gittiği için orijinal site geri dönüş için uygun görülmedi. Mevcut kömürlü tuğla fırınlı bir bina bulmak önemliydi, çünkü New York Şehri çevre kanunu yeni fırınların kurulmasına izin vermiyor, ancak yeni bir kiracı veya mal sahibi taşınırsa mevcut fırınların “dede olarak kullanılmasına” ve kullanılmasına izin veriyor. içinde.
lombardi's'de yenilebilir her şey, eski kömürle çalışan, tuğla kaplı fırında ısıl işleme tabi tutulur. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Görünüşe göre grup, burnunun hemen altında kömürle çalışan bir tuğla fırın olan başka bir yer buldu - bu, bloğun tam ortasında ve 32 Spring Street'te yolun karşısında kiralık bir yerdi. 21 yıldır kapalı olan eski bir Paris ekmek fırınıydı ve burada da fırın büyük ölçüde çökmüş ve üzeri sıvanmıştı. Ancak herkes tamir edilemeyeceğini söylese de, grup aslında Brooklyn'de hala nasıl yapılacağını bilen tek bir şirket tarafından, İtalya'dan bir zanaatkar ve iki oğlu tarafından tamir edilebileceğini buldu. Yakında fırın yeni gibi görünüyordu. Hatta fırına, orijinal Lombardi'nin fırınından kurtarılan 1905 kapılı, “1905 Lombardi” siyah renkte ve fırının önündeki fayanslar ile donatılmıştı.
Brooklyn'den iki oğul hala her yıl fırının bakımını yapmak için ziyaret ediyor: Fırının üst kısımlarında, yangın 2.200 Fahrenheit dereceyi aşan sıcaklıklara neden olabilir. Bu muazzam, neredeyse sürekli sıcaklık, her gün tuğlanın birazını yakar. Yıl sonuna kadar tamamen yeni bir tuğla astar döşenmelidir. (Bir Pennsylvania bayisi kömürü tedarik ediyor.)
“çubuk adamlar” uzun saatler boyunca çalışır, pizzaları içeri ve dışarı kaydırır ve uygun pişirme sıcaklığını korumak için konumlarını periyodik olarak ayarlar. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Her gece saat 4'te iki işçi fırının ızgaralarını temizler (ahşabın aksine, kömür en iyi hava fırının rendelenmiş alt yüzeyinden yükseldiğinde yanar) ve ardından fırın yeniden yakılır, yaklaşık iki saat süren yavaş bir işlem. (Hızlı yapılırsa kömür “boğulur.”) Restorandaki tüm yiyecekler en sonunda büyük fırında piştiği için yeni güne deniz tarağı, biber közleyerek başlarlar ve yoğun gün başlamadan önce gereken diğer hazırlıkları yaparlar. .
Bazı Personel Değişiklikleri
Lombardi'nin restoran grubunun belki de en görünür, açık sözlü üyesi olan Andrew Bellucci'nin geçmişinde bir sırrı vardı. Eric Asimov'un 22 Mayıs 1996 tarihli sayısında yer alan “Mutfaktan Çok Sıcak Pasta Adam Dünyaya Pizzasını Anlattı, Geçmişini Değil” başlıklı makaleye göre. NS New York Times1995'te 32 yaşındaki Bellucci, 1980'lerin sonlarında uzun süre yöneticilik yaptığı Newman Schlau Fitch & Lane'in New York hukuk firmasından zimmetine geçirilen yüz binlerce doları hesaba katan 54 dolandırıcılıktan suçlu bulundu. pizza işine girmeden önce. 1996 yılının Mayıs ayı başlarında Federal yetkililere teslim oldu ve 13 aylık bir cezaya başlamak için New York, Otisville'deki Federal Islah Kurumuna girdi.
pennsylvania bitümlü kömür, tüm lombardi pizzalarında bulunan inanılmaz derecede ince, gevrek ama çiğnenebilir kabuğu üretmek için gereken yüksek sıcaklıkları üretir. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Bellucci, Lombardi'nin sahnesinden ayrıldıktan sonra, John Brescio ve Richardo Minchalo, günlük operasyonlara daha da fazla dahil oldular. Pizza, Lombardi'nin biraz daha münzevi sahipleri Gennaro Lombardi ve Joan Volpe'yi tatmin edecek şekilde olağanüstü olmaya devam etti.
Lombardi'nin Büyüyen Ağrıları
Her halükarda, 1994'ün sonlarında açılan "yeni" Lombardi, temelde dar bir odaydı. Arkada, aslında bir avluda bulunan ve fırının ağzı mutfağa açılan ve pizzaların içeri ve dışarı kaydırıldığı fırın vardı. Sadece yaklaşık 30 sandalye vardı. John Brescio, nakit akışı durumunu iyileştirmek için büyük bir pizza dağıtım operasyonu geliştirmesi gerektiğini fark etti. Manhattan'da geniş bir alanda işletmelere, apartmanlara ve dairelere kişisel olarak menü broşürleri dağıttı. Pizza teslimatları başlangıçta Brescio ve bulaşıkçı olan adam tarafından yapıldı. Brescio'nun karısı teslimatların yapılmasına bile katıldı. Daha sonra, pizza dağıtım operasyonu yaklaşık sekiz veya dokuz teslimatçıya ulaştı. Bu süre dolduktan ve giderek daha fazla insan bir restoran ortamında oturmak istedikten sonra, Lombardi's bitişikteki mağazayı kiralamayı başardı. Bir yıl sonra fırının üzerine küçük bir yemek odası yapıldı. (Evet bu doğru, pizzayı fırının üstünde bir yerde yiyebilirsiniz.) Sonra birkaç yıl sonra restoran köşe dükkânına kadar genişleyebildi, bu yüzden Lombardi şimdi tüm köşeyi kaplıyor.
lombardi's sadece dilim satmıyor, kredi veya banka kartlarını da kabul etmiyor. ama merak etmeyin, tesislerinde ATM makineleri var.
(Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Üzgünüm, Lombardi'nin Kitlesel Pazarlaması Yok
Lombardi'nin sahipleri, en iyi yaptıkları şeye odaklanmak amacıyla, ülke çapında Lombardi pizza restoranı bayilikleri satmak, yemek kitapları yayınlamak veya süpermarketlerde pizza ve/veya makarna sosu ürünleri satmak gibi potansiyel olarak kazançlı her türlü anlaşmayı geri çevirdiler. . Heck, Lombardi'nin reklamı bile yok.
Ve Şimdi, Lombardi'nin Pizza Deneyimi için
Zagat Anketi yorumcularının “Gezegendeki En İyi” olarak ilan ettiği bir pizza restoranına girmek biraz korkutucu. Lombardi's, The History Channel ve The Food Network'te gösterildi.
Bir başyapıtın (mona lisa) reprodüksiyonu başka bir başyapıtı (bir lombardi'nin pizzasını) sergilerken, ilginç amerikalı pizza uzmanı caitlin doherty, lombardi'nin tek ve tek pizza restoranına girmeye hazırlanıyor. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Eski fotoğraflar ve tarih yüklü bir atmosferle çevrili orijinal, dar odada oturuyorum.
Taze mozzarellalı küçük (14 inç, altı dilim) orijinal “standart” pizza, San Marzano domateslerinden yapılmış bir domates sosu ve üzerine romano peyniri, taze fesleğen, sosis ve pepperoni sipariş ediyorum.
Ah evet, biberli. Jeffrey Steingarten'ın kitabına göre, Yediğim Bir Şey Olmalı: Her Şeyi Yiyen Adamın Dönüşü (2003), en popüler sos, aslında siparişlerin yüzde 36'sında pizzaya yerleştirilen ve 1950'lerin bir Amerikan yeniliği olan pepperoni'dir. (En az popüler olan malzeme: hamsi.)
Yüksek kaliteli, süper taze malzemelerin kullanılmasının yanı sıra, Lombardi'nin olağanüstü lezzetli pizzasının sırrı kömürle çalışan fırındır. Lombardi'nin fırını, parlayan kömürlerden bir ayak uzaklıkta, pizzanın biraz altında (fırın tepesine doğru, sıcaklıklar 2.200 derece Fahrenheit'e ulaşabilir veya geçebilir) kolayca 850 derece Fahrenheit'e ulaşabilir.
lombardi's'de, biberli ve sosisli küçük bir pizza bile pizza sanatının etkileyici bir örneğidir. caitlin burada orijinal dar odada yemek yerken görülüyor. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Bu yüksek sıcaklık, yalnızca yaklaşık 3/16 inç kalınlığında olan klasik Napoliten-Amerikan kabuğunu üretmek için gereklidir. Alt 1/32 inçlik kabuk çok gevrektir ve genellikle koyu renklidir ve bir miktar ekşilik ile pratik olarak kömürleşmiştir. Buna karşılık, kabuğun sonraki 3/32 inçlik kısmı yoğun, lezzetli, çiğnenebilir ekmekten oluşur. Son olarak, üst 1/16-inç biraz ıslak veya viskoz çünkü yüzey yağ ve domates sosu ile aşılanmıştır. Kabuğun dış kenarı, büyük gevrek kabarcıklarla yüklenme eğilimindedir.
Pizzam geldi. Renkli bir dilim alıp bir ısırık alıyorum. Bu küçük bir sevinç kaması. Tat alma tomurcuklarım kendinden geçmiş durumda. Hafif, ince, gevrek ama elastik ve çiğnenebilir kabuk, sos, peynir ve etler. Her bileşen mükemmel bir dengede, hepsi güzelce birleşiyor. Uyumlu bir kompozisyon. Tarihin değil, zamansız bir sanat eseri.
pizza uzmanımız, lombardi'nin pizzası sayesinde onun damak tadına gerçek bir ziyafet verir. (Fotoğraf ve kopya richard grigonis.)
Gerçekten, Lombardi Amerika'nın “Patria Della Pizza” veya “Pizzanın Evi”. Ve onun lezzetlerini tatmak için eve geldim.
Yine de Pizza Haftası ruhuyla, Pizza Şehri New York'un sunduğu şeylerden daha fazlasını deneyerek askere gitmeliyim. İlginç yemek mekanlarına yapılacak diğer ziyaretleri burada, InterestAmerica.com'daki gelecekteki makalelerde arayın.
Caitlin Doherty İlginç Amerika'nın pizza uzmanı ve eğlenceli yemek meraklısı. Ayrıca zaman bulabildiği zaman ziyaret etmek için eğlenceli yerleri de sever. New Jersey'li bir kadın, bir hastane için eczane teknisyeni.
Mott Caddesi: 1910
Shorpy'de:Bugünün En İyi 5'i
1910 dolaylarında Raffaele Venezia Cafe veya Store
Geçen yüzyılın başında 166 ve/veya 171 Mott Caddesi'nde dükkanı olan, yukarıda adı geçen arkadaşımın atası hakkında bilgi arıyorum.
Lynne Funk AIA
LFAArchitects.com
Defalarca
Aşağıda adı geçen zaman yolculuğu romanının adı "Zaman ve Yeniden" idi ve bence türünün yazılmış en iyi romanlarından biridir. Ayrıca kahramanın ziyaret ettiği yerlerin eski fotoğraflarıyla da gösterilmiştir. Bu, geçmişin, şimdinin ve geleceğin aynı anda bir paketteki peynir dilimleri gibi var olduğu ve bir çağdan diğerine seyahat etmek için tek yapmanız gereken, nasıl soyulacağınızı bulmak olan "dilimlenmiş peynir" zaman teorimle uyumludur. onları ayıran kağıt. Bu harika, geniş formatlı fotoğraflara tüm detaylarıyla bakmak, gerçekten konsantre olursam gerçekten zamanda geriye gidebileceğimi hissettiriyor.
[Ya zaman bir kutu kraker gibiyse? Yoksa bir kavanoz zeytin mi? (Yenibaharlı tür.) - Dave]
Zaman yolculuğu gerçekten
Temeli bir zaman ve yerle bu kadar dolu olsaydı ve sanki o dönemde, şimdi ve o zaman var olan bir yerdeymişsiniz gibi "yaşamak" için çabalasaydınız, kurgusu olan bir zaman yolculuğu romanı hatırlıyorum. güzel bir güne uyan, perdeleri aç ve işte, 1910 orada olacaktı. Bunun doğru olmasını ne kadar isterdim. Şimdilik burada oturacağım ve bunun gibi resimlerin her ayrıntısıyla eğleneceğim. Dave'e ve diğer tüm posterlere tekrar teşekkürler.
Zaman yolculuğu
Bu, en saf anlamıyla zaman yolculuğu, sonsuza dek donmuş bir zaman anına bakış. İtalyan kafesi, kunduracılar, sokak süpürgesi, at arabaları, sebze satıcısı, mahallelerinde dolaşan küçük çocuklar. Bayıldım.
Son inşa
Hatırladığım ilk ev San Francisco'daki 1244 15th Avenue'daydı. 1936 yılıydı. Geçenlerde oradan geçtim ve sokak tamamen aynı görünüyor ve biz orada yaşadığımızda yeni olmaktan başka bir şey değildi.
Bahse girerim, bugünün binalarını bundan 100 yıl sonra tamamen aynı şekilde bulamayacaksınız. Bize tarihimizi öğretmek/hatırlatmak konusunda harika bir iş çıkarıyorsunuz. Teşekkürler.
Harika
Vay canına, böyle resimleri seviyorum. Hiç poz vermemiş, sadece bir an filme çekilmiş. Bir şeyle oynayan çocuklar var, gazete okuyan bir adam süpürgenin üzerinden atlayan bir adama benziyor ve her biri şapka takıyor. Köpek, yiyecek. kusursuz. Muhtemelen o resimdeki herkes çoktan ölmüştür ama hayatlarındaki bu bir an yakalanmıştır.
[Çok doğru, ancak pratikte konuşursak, o zamanlar film yoktu. Bu cama takıldı. - Dave]
Teşekkür ederim teşekkür ederim
Bunu muhteşem ve detaylı bir vintage görünümde ve ilginç bir modern görünümde görme fırsatı için teşekkürler. Farklı şehirlerdeki "O Zaman ve Şimdi" türündeki kitapların büyük bir hayranıyım ve bunun gibi çekimleri karşılaştırmayı seviyorum. Ben 1910 fotoğrafını tercih etsem de (keşke film yapımcıları dönem filmlerinde bu tür ayrıntılara sahip olsalardı!), Google çekimi, kişinin görünümü manipüle edebilmesi sayesinde başlı başına bir ilgiye sahip! Aslında oldukça şaşırtıcı.
Mott Street, 1925 ve bugün
Bu, Dim Sum için güzel bir mahalle ve popüler şarkı sözlerinde ölümsüzleştirilen başka bir site, bu sefer 1925 Lorenz Hart şarkısı "Manhattan"da:
Ve bana hangi caddeyi söyle Büyük büyük şehir harika bir oyuncak
Mott Street ile karşılaştırır
Temmuzda?
Tatlı el arabaları yavaşça süzülüyor.
Sadece bir kız ve erkek için yapılmış.
Manhattan'ı çevireceğiz
Bir sevinç adasına.
Büyük büyük şehir harika bir oyuncak
Ben Kalp NYC
Vay! Aralık ayında NYC'yi ziyaret ederken o caddede yürüdüm (Brisbane, Avustralya'lıyım). Sağdaki siyah köpeği seviyorum. Her nasılsa, her zaman köpekleri görüyorum.
Gerçekten şaşırtıcı.
Binaların neredeyse hiç değişmediğini seviyorum. Şu anda orada yaşayan insanların muhtemelen hiç düşünmediği o binaların tarihini düşünmek gerçekten ilginç.
Filigran
Son üç fotoğrafa filigran eklendiğini fark ettim. Şu andan itibaren her şeyi filigran mı edeceksiniz?
[Başka yerlerde kullanılması muhtemel olan gerçekten güzel olanları her zaman filigranla işaretledik. Gerçekten sizin tarafınızdan çalışma saatlerini temsil ediyorlar. - Dave]Shorpy.com, 1850'lerden 1950'lere kadar binlerce yüksek çözünürlüklü görüntü içeren eski bir fotoğraf sitesidir. Site, adını 100 yıl önce yaşamış genç bir kömür madencisi olan Shorpy Higginbotham'dan alıyor. Bize Ulaşın | Gizlilik politikası | Site ve kopyası 2021 Shorpy Inc.
Tavuk Kaybolur
Yıllarca Çin Mahallesi'nde gıdıklayan bir tavuktan bahsettim. Tavuktan gazete köşelerinde ve röportajlarda bahsetmiştim. Yazdığım bir seyahat kitabında “Mott Sokağının Oyun Alanları” adında bir bölüm vardı. Karım dinleyiciler arasındayken bile tavuğun konuşmalarındaki becerilerini anlattım ve bunun onun o kadar eski olmayan kestane gibi iç çekişlerinden birini tetikleme olasılığının yüksek olduğunu biliyordum. Sonuç olarak, tavuk hikayesinin oldukça iyi cilalandığını söyleyebilirim.
İşin garibi, hikaye tamamen doğru. Greenwich Village'daki evimden Chinatown'a yaptığım yürüyüşlerde, şehir dışından gelen ziyaretçileri Mott Street'teki bir eğlence salonuna götürme geleneğine gerçekten sahip oldum. bir tavuğa karşı gıdıklama oynarken. Karım kaldırımda bekliyor. Video oyunlarına karşı toleransı düşüktür ve bir şekilde bir tavuğun tiktak tırnağı oynamasını istemenin acımasız olduğu izlenimini edinmiştir. (“Zalim!” diyorum ona. “Tavuğun kaybettiğini hiç görmedim. Zalim olan nedir?”)
Tavuk, langırt makinelerinde yaygın olarak kullanılan arkadan aydınlatmalı harflerle donatılmış cam bir kafestedir - böylece uygun zamanda "Your Turn" veya "Bird's Turn" yanar. Sıra size geldiğinde, kuş sırası geldiğinde bir kutudaki “X”inizi yakmak için kafesin dışındaki bir düğmeye basarsınız, kuş “Thinkin' Booth” yazılı opak bir cam parçasının arkasına geçer ve gagalar. bir keresinde bir kutuda bir "O" üretmek için fark etmeyeceğini umuyordunuz. Kazanırsanız, bir torba fal kurabiyesi alırsınız. Giriş ücretini ben sağlıyorum - elli sent. Sonuçta ev sahibi benim. Tavuk hikayesini anlattığımda, oraya götürdüğüm hemen hemen tüm insanların bir tavukla gıdıklama oynama ihtimaline tam olarak aynı tepkiyi verdiğini her zaman belirtiyorum. Duruma baktıktan sonra, “Önce tavuk gidiyor!” derler.
"Ama o bir tavuk," diyorum. "Sen bir insansın. Elbette bunun bir avantajı olmalı.”
Bazı misafirlerim, her zaman biraz utanarak rapor veririm, burada durma. Bazıları, “Tavuk her gün oynuyor. Yıllardır oynamıyorum."
İşte burada tavuk hikayesi var - tabii ki B. F. Skinner kısmına girmek istemiyorsanız. Bazı insanlar tavuk hikayesini duyunca şaşırdı. vardır bir B. F. Skinner parçası. Yine de birkaç yıl önce yazar Roy Blount, Jr. bana Arkansas'ta tavuğu gıdıklama çalmak için eğiten insanlarla tanıştığını ve hatırladığı kadarıyla onların BF'nin eski yüksek lisans öğrencileri olduğu ortaya çıktı. Skinner, davranışsal psikolojinin devlerinden biridir. Ondan sonra tavuk hikayesini anlatırken bazen B. F. Skinner kısmını da ekledim. Bu kısmın doğru olmasını umduğumu söyledim, çünkü bu, lisansüstü eğitimin pratik gündelik dünyada hiçbir değeri olmadığı şeklindeki yanlış düşüncenin bir başka çürütülmesi olurdu. Tamam, bazen “yanlış fikir” yerine “kanar” dedim.
Ne yazık ki, B. F. Skinner bölümünün tavuk hikayesinin geri kalanı kadar doğru olduğunu ortaya çıkarmak için bir tavuğun ölümü gerekti. 1993 yılında, eğlence salonundaki kafesin boş olduğuna dair rahatsız edici haberler duymaya başladıktan sadece bir iki gün sonra, Zamanlar Willy adında bir tavuk olan görevdeki tavuğun süresinin dolduğunu bildiren bir haber yayınladı. NS Zamanlar Michael T. Kaufman'ın yazdığı parça saygılıydı, belli ki tavuğun gıdıklama becerisine olan hayranlığı, yıllar boyunca sürekli kayıplar konusunda beslediği tüm kızgınlığı gömen biri tarafından yazılmıştı. O sırada pek çok kongre üyesinin daha az içten ve anlamlı bir övgü eşliğinde toprağa verildiğini söylemiştim.
İçinde Zamanlar Kaufman, Willy'nin Arkansas, Hot Springs'te eğitim aldığını belirtti. Blount'un ifadesinin elimdeki bu kısmi onayıyla, Kaplıcalar'da Kristaller Evi kaya ve hediyelik eşya dükkanı ve Tiny Town ("Dünyanın En Büyük Animasyonlu Köyü") ile kısa bir bloğu paylaşan turistik bir cazibe merkezi olan Eğitimli Hayvanlar için bir telefon numarasını buldum. ). Sahibi Mark Duncan bana Eğitimli Hayvanlar'ın jetonla çalışan birimleri olmadığını, ancak Willy'nin bir zamanlar aynı binada I.Q olarak adlandırılan bir yeri işleten kişiler tarafından eğitilmiş olabileceğini söyledi. Hayvanat bahçesi. Telefonda konuşurken bana, Cadillac kullanan Vietnamlı bir domuz ve paten yapan bir papağan, bir tavşan piyano çalarken dans eden bir tavuk ve bir ördek çalarken dans eden bir tavuğun yanı sıra Eğitimli Hayvanlar'ın da yer aldığını söyledi. gitar. “Hangi melodiyi çalıyorlar?” Diye sordum. Duncan bunun onların seçimi olduğunu söyledi.
Willy'nin kısa süre sonra yerini alması beni çok rahatlattı, taze kuşun Hot Springs'ten Mott Sokağı'na gönderildiğini varsaydım. Tahminim sonunda, şehir sınırlarında "Başkan Bill Clinton'ın Çocukluk Evi" olduğunu ilan eden Hot Springs'in kendisine nasıl kolayca "Küçük-Hayvan" diyebileceği konusunda postayla aldığım bazı materyallerle doğrulandı. Dünyanın Eğitim Başkenti.” 1950'de, Kaplıcalar'ın termal banyolar ve/veya rulet çarklarının sağladığı konforu arayan turistleri cezbettiği günlerde, her ikisi de hayvan davranışlarına ilgi duyan psikolog Keller ve Marian Breland adında bir çift Animal'ı kurdukları Minnesota'dan geldiler. Behavior Enterprises, hem ailelerini hem de araştırmalarını desteklemek için tasarlanmış bir operasyon. A.B.E. sonunda, diğer şeylerin yanı sıra, iplerde yürüyen tavuklar, Marineland'de eğlenen yunuslar ve Ordu devriyelerine ileride bir pusu olduğuna dair bilgi verebilecek güvercinler üretti. Keller Breland 1965'te öldükten sonra, Marian Breland eğitimine devam etti ve sonunda işe katılan bir hayvan eğitmeni olan Bob Bailey ile evlendi. Tüm bu bilgiler, geleneksel emeklilik yaşının üzerinden birkaç yıl geçmiş olmasına rağmen, Arkadelphia'daki Henderson Eyalet Üniversitesi'nde hâlâ ileri psikoloji öğreten Dr. Marian Bailey'den geldi. İkinci cümlesinde, 1941'de "B. F. Skinner'ın en eski yüksek lisans öğrencilerinden ve araştırma görevlilerinden biri" olduğunu söyleyen bir özgeçmiş ekledi.
Kısa bir süre önce, Çin Mahallesi sakinlerinden biri alarma geçmiş bir telefon aldım. Willy'nin halefinin gittiğini bana bildirdi. Sakin kalmaya çalıştım. Arayan kişiye, gıdıklamada rekabet ettikleri tavuklar gibi tavukların sınırlı bir yaşam sürelerine sahip olduğunu hatırlattım. Kafes şimdi boş olabilir, dedim, yatıştırıcı bir tonda ama diğer tavuklar onu doldurmak için gelirdi - tavuklar da gıdıklamakta iyidir. Bu pek olası görünmüyor, dedi arayan, çünkü sadece tavuk değil kafes de gitmişti. Çin mahallesine aceleyle indim.
O gün Mott Caddesi'ndeki deneyimimi bir Hitchcock filminden bir sahne gibi düşünüyorum: Kahraman, büyük bir kır evinde veya sanatoryumda vahşi bir cinayete tanık olduğunu düşünüyor - mobilyalar devrildi, halının her tarafı kana bulandı - ama polisle birlikte geri döndüğünde herhangi bir sorun belirtisi yok. Mobilyalar düzenli. Halı lekesiz. Evin sahibi kibardır, ancak polisle yaptığı konuşma, hepsinin tanığın en iyi ihtimalle halüsinasyon gördüğünü düşündüklerini açıkça ortaya koymaktadır. Oyun salonunda, tavuğun daha önce orada bulunduğuna dair hiçbir işaret yoktu. Kafesin bir zamanlar "Your Turn" ve "Bird's Turn" gibi rahatlatıcı işaretçileri yaktığı yere, sahipleri Jr. Pac-Man adında bir video oyunu ya da Tournament Arkanoid adında bir video oyunu kurmuşlardı. (Tavuk kafesinin tam olarak nerede olduğunu hatırlamakta biraz zorlanıyordum.) Belli ki çok heyecanlıydım. Ayrıldıktan sonra, bir zamanlar Kanal 5'te görünen gıdıklama tırnağı çalan bir tavuğun varlığından hâlâ bahsedip bahsetmediğini görmek için dışarıdaki seçim çerçevesine bakmayı unuttuğumu fark ettim.
Neden atari salonunun sahiplerine tavuğa ne olduğunu sormadım? Yaptım, ama söylemeliyim ki, yıllar içinde pasajın sahiplerini derinlemesine iletişimsel bulmadım. Elli veya altmış video oyununun aynı anda oynandığı bir yerde iş yapmak, kişinin sohbet etme zevkini sınırlayabilir. Eskiden sorumlu olan adam -Çinli değildi, ama yabancı kökenliydi- bana her zaman, herhangi bir sayıda ülkede imrenilecek bir yeteneğe sahip olmakla birlikte, ilk dili olmayan insanlardan biri gibi geldi. .Bir keresinde tavuğun köyden onca yolu getirdiğim şehir dışından misafirlerle rekabet etmek konusunda isteksiz göründüğünden şikayet ettiğimde, "Karnındaki yumurta" dedi ve tabii ki üç dakika geçmeden tavuk. bir yumurta koydu. (“Forfeit!” diye bağırmaya başladı misafirlerimden biri, ama ben iddiayı takip etmemeyi tavsiye ettim.) Sonra tavuk kendi yumurtasını gagalamaya başladı ve bize Mott Caddesi'ndeki çiğ doğaya tanık olmak için nadir bir fırsat sağladı.
Tavuk kulübesinin yerini Jr. Pac-Man ya da Tournament Arkanoid (oyunun yakından incelenmesinden anlaşılacak olursa Arkansas eyaletiyle hiçbir ilgisi olmayan bir terim) aldığım gün, sahipleri Oyun salonunun yetkilisi tavuğun ortadan kaybolmasıyla ilgili fazla bilgi vermedi, oysa bana herhangi bir faturayı çeyrek olarak değiştirmeyi teklif ettiler. Sorumlu gibi görünen adamın aksanına bakılırsa, midesi yumurtlayan adamın köyüne oldukça yakın bir köyden gelmiş olabilir. Ya da belki o NS midede yumurta olan adam. Benim endişem basitti: Tavuğun geri dönüşü için beklentiler nelerdi? Gerçekten bağımlılık yapan bir video oyununun kaplayabileceği alanı haklı çıkarmak için yeterli mahalle çekmeyi başaramadı mı? Bunun Fransız kafelerinde, Amerikalıların bazen langırt ve Fransızların "bebek ayağı" dediği masa futbolu oyununda olduğunu görmüştüm. Oyun salonu kararını yeniden gözden geçirse bile, tavukları gıdıklama oynamak için eğiten biri var mıydı? Tavuk sonsuza kadar yok olsaydı, tavuk hikayesi ne olacaktı? Marian Bailey'i bulmaya karar verdim.
B. F. Skinner bir keresinde bir tavukla tik tak oynamıştı. Evet, adamın kendisi. Video kasette var. Kaseti Arkansas, Hot Springs'ten Marian Bailey'den aldım. Geçen Mayıs, Dr. Bailey sonunda Henderson Eyaletinden emekli oldu. O zamana kadar, o ve kocası, Animal Behavior Enterprises ve I.Q. adlı işlerini yavaş yavaş kapatmışlardı. Hayvanat bahçesi ve Animal Wonderland adlı bir tema parkı. Çin Mahallesi'ndeki Hitchcockçu deneyimimden kısa bir süre sonra onları yakaladım - bu, Los Angeles'ta, Batı Kıyısı'na yaptıkları bir yolculuk sırasındaydı - ve iki kez de aynı Hawai gömlekleriyle karşılaştık, sanki statülerinin altını çizmek istercesine ortaya çıktılar. emekli. Öte yandan, arabalarının arkasında bir römork dolusu tavuk taşıdıklarını kabul ettiler. Tavukların yardımıyla, Kuzey Kaliforniya'daki bazı rehber köpek eğitmenlerine, edimsel koşullandırma veya davranış analizi adı verilen Skinner sisteminden geliştirilen yöntemleri öğretiyorlardı - doğru davranışı ödüllerle pekiştirmek ve yanlış davranışı düşene kadar görmezden gelmek. uzak.
Dr. Bailey, takma adı Fare olan küçük, gri saçlı bir kadın olduğu ortaya çıktı. Pek çok fareyi eğittiğini söylemeye gerek yok, ama bu onun övünmeye zahmet edeceği türden bir şey değil. Ne de olsa bu, İkinci Dünya Savaşı sırasında gizli bir projede uzun süreli kesintilerle kendini bulan ve ışığı söndürmek için bir hamamböceği eğiten bir kadın. Gizli projenin kendisi, bombaları yönlendirmek için güvercinleri eğitmeyi içeriyordu. Hayır, güvercinler bombanın önünde uçup son anda kaçmadılar, güvercinler bile o kadar zeki değil. Bombanın içinde, buzlu camdan bir koni içindeydiler ve kendilerine gagalamaları öğretilen bir hava sahasının resmi olduğunu düşündükleri şeyi gagalayarak düzeltici aletleri tetikliyorlardı. Güvercin mermileri hiçbir zaman savaşta kullanılmamış olsa da, Bob Bailey onları ilk "akıllı bomba" olarak görüyor.
Deniz Kuvvetleri için yunusları eğitmeye başlayan Bob Bailey, hiçbir zaman bir hamamböceği eğitmedi, ancak kaplumbağaları eğitti ve yılanları eğitti. Bailey'lerin bana söylediğine göre, yıllar içinde on iki ila on beş bin arasında olduğunu tahmin ettikleri hayvanı eğitmişler. Tavuklar, tavşanlar ve ördekler üzerinde yoğunlaşmalarına rağmen, aynı zamanda ren geyiği, zebra, çakal ve tavus kuşu da yetiştirdiler - "aptal" kelimesini kullanmadan tartışmak için ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştıkları bir kuş türü. Kaplıcalarda eğitilmiş tavuklar fal bakmış, kartpostal satmış ve beyzbol oynamıştır - vurucu sopayı sallamak için bir ip çeker ve sonra, ancak top dış duvara çarparsa, çılgınlar gibi birinci kaleye koşar.
Yetmişli yılların ortalarında, uzun süredir madeni parayla çalışan hayvan eylemleri gerçekleştiren Bailey'ler, Kuş Beyni dedikleri şeyden birkaç yüz birim gönderdiler - bir bilgisayarın ilkel bir versiyonunun yardımıyla tiktak tırnağı çalabilen bir tavuk. kaybetmeden tekrar tekrar. Tavuklar, pop-pop eğlence parklarında ve Las Vegas'taki Six Flags Over Georgia ve Circus Circus gibi yerlerde rakiplerini biçti. İnsanlar Tokyo kadar uzaktaki oyun sahalarında küçük düşürüldü. Bailey'lerin hatırladığı gibi, Mott Street birimi 1974'te kuruldu ve tavuklarından biri on iki yıl yaşadı, her gün oraya yaşlanan ama sürekli olarak etkili bir kabartma sürahi gibi gitti. Zulüm için çok fazla!
Mott Street tavuğunun yerleştirilmesinden birkaç yıl sonra, Bailey'ler aynı tür birimi Davranış Analizi Derneği'nin yıllık konferansına götürdüler ve B. F. Skinner kuşla yüzleşti.
"Skinner'ın nasıl yaptığını hatırlıyor musun?" Bailey'lere sordum. "En azından beraberlik aldı mı?"
Bob Bailey, "Sanırım gerçekten bir beraberlik aldı," dedi.
Evet, dedi Marian Bailey. “Ama çoğu zaman sadece kaybetti.”
Çoğu zaman, elbette, herkes kaybeder. Bob Bailey'e tavukların yenilmez olduğunu varsaymanın adil olup olmadığını sordum. Birkaç yıl önce Vegas World adlı bir Las Vegas kumarhanesinin işletmecisinin Animal Behavior Enterprises'a bir Kuş Beyin ünitesi istediğini ve bir torba fal kurabiyesinin Las Vegas versiyonunu - yüz bin dolar - vermeyi planladığını söyledi. tavuk yendi. Bob Bailey bir tavuğun kaybolduğunu hiç duymamış olmasına rağmen, Kuş Beyin ünitesindeki mekanizmanın arızalanma olasılığını tamamen ortadan kaldırmanın hiçbir yolu olmadığı konusunda uyardı. Kumarhane operatörü, teklifi on bin dolara indirmeye karar verdi. Operasyonun ilk haftasında, tahta tavuğa karşı bir dizi “X” gösterdi. Makinede bir şeyler çığırından çıktı. Doğal olarak, ev ödedi. Bunu Bailey'den duyduğumda, Mott Street tavuğu oynamak için aldığım bir sonraki kişiye aktarmak için sabırsızlanıyordum: O gün Vegas World'de oynayan insan, tavuğun avantajları hakkında mızmızlanmamıştı. Sadece askere gitmişti ve on bin dolara kadar galip gelmişti. Sonra Mott Street tavuğunun artık orada olmadığını hatırladım.
Vegas World'de de tavuk yok. Veya Six Flags veya Circus Circus'ta. Bozuk parayla çalışan hayvan eylemlerinin en parlak dönemi seksenlerin başında sona ermişti. Anne ve baba eğlence parklarının nesli tükenmeye başlıyordu ve dans eden bir tavuk asla daha modern operasyonlar için mükemmel bir uyum değildi. Bob Bailey'nin ara sıra kendisine "insancıl" olarak atıfta bulunmasına izin verdiği kişiler, sözgelimi plastik bir tavşanı komutla öpen bir tavşanın nasıl tedavi edildiğinden şikayet etme olasılıkları artıyor, Bailey'ler her zaman tedavi edildiğinde ısrar etseler de. öpüşmeye ilgi göstermeyen tavşanlardan çok daha iyi. Bailey'lerin bir tiktak ayak birimi için yedek bir tavuğu eğitmesinden bu yana birkaç yıl geçti ve Animal Behavior Enterprises'daki tesisleri kapattıktan sonra, bir başkasını eğitmeye hevesli değiller. Monterey'deki Edgewater Packing Company adlı bir yerde bir Kuş Beyin ünitesi çalışıyor, Bob Bailey kıyıdan aşağı inerken yem kanalını açmak için durmuştu. Aksi takdirde, işleyen tek Kuş Beyni olduğundan emin oldukları Güney Dakota, Rapid City yakınlarındaki Black Hills Sürüngen Bahçeleri'ndedir.
Rapid City'yi aradığımda, Sürüngen Bahçeleri'nin Büyülü Köy bölümünde, jetonla çalışan birimlerinin arasında gerçekten de tik taktak çalan bir tavuğun olduğunu öğrendim. Yerleşik hayvan eğitmeni Kathy Maguire, bana tavukları kendisinin eğittiğini, yöntemi Bailey'lerden öğrenen selefinden öğrendiğini söyledi. Rapid City sakinlerinin şehir dışından gelen ziyaretçileri bir tavukla gıdıklama oynamaya götürebileceklerini duyduğuma memnun oldum - sanırım fazladan biraz zamanları olsaydı, ondan sonra Rushmore Dağı anıtına uğrayabilirlerdi. ancak, Aşağı Manhattan'daki insanlar için Rapid City, açık bir şekilde, en umutsuz gıdıklama yoksunluğu vakaları dışında herkes için çok uzak bir geri dönüş oldu.
Güney Dakota'ya yaptığım çağrıdan anladığım daha önemli gerçek şuydu: Ülke çapında, Bailey'ler tarafından öğretilen biri tarafından öğretilen çok sayıda insan olmalı - unutmayalım, BF Skinner tarafından öğretildi - tavukları gıdıklama oynamak için eğitmek. Görünüşe göre, geçen yaz Fransa'da Dünya Kupası'nı düzenlemenin heyecanı, bebek ayaklarına olan ilginin yeniden canlanmasına neden oldu. Bird Brain'de benzer bir ilgi canlansaydı, Kathy Maguire gibi insanlar tavukları eğitmek için müsait olabilirdi. Mott Caddesi'ndeki eğlence pasajını son birkaç kez geçtiğimde, canlanmadan sonra kendimi içeride hayal ettim. Jr. Pac-Man ve Tournament Arkanoid mahzene düşürüldü. Tavuk geri döndü. Elli senti koydum. Şehir dışından gelen konuğum yaşlı bir beyefendi. B. F. Skinner'ın 1990'da öldüğünü bilmeme rağmen, Cambridge'den New York'tan gelen parlak B. F. Skinner'a çok benziyor. Makinede "Bird's Turn" yanıp sönüyor. Skinner'dan kuşun önce gitmesiyle ilgili bir şikayet yok. Adam bir profesyonel. Sonra Skinner'ın sırası. Bir düğmeye basar. Makine arızalanır ve bir satırda üç "X" belirir. Midede yumurta olan adam tezgahın arkasından çıkıyor. Elinde fazlasıyla bayat fal kurabiyesi olan bir çanta taşıyor ve tek kelime etmeden onları B. F. Skinner'a uzatıyor. Adamın kendisi. Bu hoş bir sahne. Tavuk hikayesine eklemeyi düşünüyorum. ♦
Ferrara'nın Fırın Tiramisu
Opera impresario ve şovmen Enrico Scoppa ve Antonio Ferrara, New York'ta Caffé A. Ferrara adlı kafeyi açtılar. Büyük opera sanatçısı Enrico Caruso, kahvenin harika olduğunu düşündü ama kurabiyeleri ve kekleri sevdi.
- 1 kutu (7 oz.) Savoiardi veya Lady Fingers
- 6 yumurta, ayrılmış
- 1/2 pint ağır krema
- 1/4 su bardağı şeker
- 1 çay kaşığı vanilya
- 1 fincan güçlü sıcak kahve
- 1/4 fincan kahve likörü
Savoiardi'yi dikdörtgen servis tabağına yerleştirin (yaklaşık 11″ x 13″).
Savoiardi'yi kahve ve kahve likörü karışımıyla hafifçe ıslatın.
Şekeri azar azar ilave ederken, yumurta sarılarını (yaklaşık 5-10 dakika) çok sertleşene ve yumurta sarılarının rengi soluk görünene kadar çırpın.
Ağır kremayı çok sert olana kadar çırpın ve yumurta sarısına katlayın.
Ayrı bir kapta yumurta aklarını tel çırpıcı veya elektrikli çırpıcı ile çok sert olana kadar çırpın ve yumurta aklarını kremalı karışıma yavaşça yedirin. Vanilya ekleyin ve hafifçe katlayın.
Savoiardi'yi bu krema karışımıyla kaplayın. Alüminyum folyo veya plastik sargı ile örtün.
Servis yapmadan önce en az bir saat soğutun. Servis yapmadan önce üzerine kakao veya çikolata parçaları serpin.
Tiramisu dondurulabilir ve servis yapmadan önce en az 4 saat buzdolabında çözülmelidir.
“The Godfather”ın Yapımı—Bir Tür Ev Filmi
Oğluyla işten eve dönmeden önceki âdeti gibi, yaşlı adam biraz taze meyve almak için Manhattan'ın Küçük İtalya'sındaki dar, apartmanlarla çevrili caddede yürüdü. Onu yıllardır tanıyan bakkal, yaşlı adamın ödüllü portakalları ayırmasına yardım etti ve hediye olarak ona tamamen olgunlaşmış, evde yetiştirilmiş bir incir verdi. Yaşlı adam gülümsedi, arka bahçe teklifini hafifçe başıyla onayladı ve arabasına doğru ilerlemeye başladı. O sırada iki silahlı adam gördü.
Oğluna seslendi ve onun yaşındaki bir adam için şaşırtıcı bir hızla arabasının güvenliğine doğru koşmaya başladı, ama silahlı adamlar çok hızlıydı. Ateş açtıklarında, yaşlı adam büyük bir sıçrayışta yakalanmış gibiydi, bir an havada asılı kaldı, kollarını koruyucu bir şekilde başının etrafına doladı. Caddeyi yüksek sesle dövdü, parlak portakallar gri kaldırımda yuvarlandı ve yaşlı adam arabasının çamurluğuna çarptı ve çöktü. Mott Street halkı, silahlı adamlar kayıp giderken apartman pencerelerinden, yangın merdivenlerinden ve çatılardan sessizce izledi. Sonra, kendiliğinden alkışlarla, korkunç sokak tablosu canlandı ve yaşlı adam - vaftiz babası Marlon Brando - kendini yavaşça yerden kaldırdı, tezahürat yapan kalabalığa gülümsedi ve eğildi.
12 Nisan günü saat 11'de, Brando Mott Caddesi'nde vurulurken, New York'un gerçek vaftiz babalarından biri olan Carlo Gambino, Grand Street'teki bir kafede köşede oturmuş, bir bardaktan sade kahve yudumluyor ve elinde 18. yüzyıl kitabını tutuyordu. 20. yüzyıl New York'ta Sicilya mahkemesi. Kardeşi Paul ve beş korumasıyla birlikte birkaç dakika önce gelmişti. Mafya ailesinin başı olarak düzenli aralıklarla haraççıların, onursuz babaların ve sınır dışı edilmiş kocaların bitmeyen acılarını dinlemek onun geleneği ve göreviydi. Caddenin karşısındaki bir restoranda bir bekleme alanından teker teker onun önüne getirildiler. Kararlarını hala kanun olarak kabul etmeye istekli insanlar için son yargıçtı.
Mott Caddesi'ne döndüğümüzde, film yapımını gözlemlemek için görevlendirilen iki Mafya, onun gelişinden habersizdi. Saatlerdir Brando'nun vurulmasını izliyorlardı. Sayısız fincan kahveleri vardı ve boğazları açık, elde ütülenmiş gömleklerini o kadar sık düzeltmişlerdi ki yakaları solmaya başlamıştı. Brando'nun vaftiz babasını oynayacağını duyduklarında ikisi de etkilenmemişti, bu yüzden performansını eleştirel bir şekilde izlediler. Ernest Borgnine veya Anthony Quinn'i tercih edecekleri çekimler, kameramanlar ve figüranlar için gönüllü oldular.
İçlerinden biri Brando'yu işaret ederek, "O boyda bir adam asla böyle bir şapka takmaz" dedi. Onları asla önden böyle sıkıştırmadılar. İtalyan bloğu, onları böyle giydiler, İtalyan bloğu."
Brando'nun kemerini pantolonunun ilmeklerinin altına takması da hoşlarına gitmedi.
"Yaşlı adamı buz adam gibi gösteriyor. Bu doğru değil. Böyle bir adamın tarzı vardı. Elmas kemer tokası olmalı. Hepsinde elmas kemer tokaları vardı. Ve bir pırlanta yüzük ve kravat tokası. O eski patronlar elmasları severdi. Hepsi onları giydi. Brando, adamı buz adam gibi gösteriyor.”
Gerçekte, Brando geleneksel kruvaze, geniş yakalı, mavi şövalye haraççıya benzemiyordu. Mafyanın kendisinden ziyade bir İtalyan-Amerikalı arkadaşının tavsiyesini kabul etmişti ve kendini yaşlı ve eğik gösteriyordu. Belirgin kahverengi çizgili çuval şeklinde bir takım elbise ve büyük beden bir kaban giymişti. Yakası en az iki beden büyük olan karton gibi sert beyaz bir gömlek giymişti ve çizgili bir kravat o kadar kayıtsız bir şekilde düğümlenmişti ki sırtı, etiketi ve hepsi öne bakıyordu. Asla çok uzakta olmayan makyöz, Brando'yu çenesini ağırlaştıran ve gıdılarını uzatan özenli bir ağız plakasıyla sabitlemişti. Brando'nun ten rengi solgundu, gözleri yana doğru sarkmıştı ve ağaran şakakları ve bıyığıyla o gün Mott Caddesi'ndeki birçok kişi çekimler başlayana kadar onu tanımadı.
Tıpkı onurlu toplumun etrafında gerçek ve hayali bir güç aurası olduğu gibi, üretimde de apaçık bir aura vardı.
İki mafya, eski model arabaları onayladı ve 1940 dolaylarında mağaza vitrinlerine yapıştırılan sokak lambaları, el arabaları ve fiyatlar tarafından eğlendirildi. Ama vaftiz babasının suikastçılarının silahlarını ateşleme şeklini beğenmediler.
“Çiçek gibi parçaları tutuyorlar” dedi biri.
Öğleden kısa bir süre önce ikilinin arkasından üçüncü bir adam geldi ve fısıldadı:
"Yaşlı adam köşede." İki adam şaşkına dönmüştü. "Dalga geçiyorsun?" biri sordu. "İnan bana, o köşede."
Üçlü daha fazla tereddüt etmeden - ve çoğu mahallelinin Brando'ya bir göz atmak için biriktirdiği aynı heyecanla - üçlü film setinden ayrıldı. Hızla kavşağa doğru yürüdüler ve durdular. İçlerinden biri hızlıca bakmak için binanın köşesinden başını salladı ve arkadaşlarına döndü: "O orada. O orada. Arabasını görüyorum. Paul'ün adamını görüyorum."
Mario Puzo'nun en çok satan filmi, Paramount için sadece bir başka multi-milyon dolarlık film olmaya başlamış olabilir, ancak yapımcılarının, Mafiosi'nin kendilerinin yapımını anlamaları çok uzun sürmedi. vaftiz babası bir ev filminin çekimi gibiydi. Puzo'nun kitabından önce, polisler ve soyguncular romanları ve organize suçla ilgili filmler gangsterleri soğuttu. vaftiz babası farklıydı. 1969'da yayınlandığında, “onurlu toplum” üzerine bu farklı kitap hakkında ülkenin en düzenli olarak dinlenen telefon kabloları hızla yayıldı. onlarındı Forsyte Efsanesi. Yeraltı dedikoduları ile doluydu ve karakterleri canlı dons, şarkıcılar, film patronları ve kiralık katillerle karşılaştırılabilirdi. Sadece hayatlarını değil, çocuklarının, eşlerinin, düşmanlarının ve arkadaşlarının hayatlarını da tasvir etti. Keyifsiz, açgözlü küçük manevralarından ziyade kendilerine özgü onur kurallarını vurguladı. Güçlü aile duyguları ve tutkulu bağlılıkları ile ilgiliydi. Meşru işlerde siyasi güçlerini, zenginliklerini ve etkilerini romantikleştirdi ve abarttı. Ama en önemlisi, onları kınamak yerine insanlaştırdı.
Örneğin vaftiz babasının kendisi, kirli narkotik işleriyle uğraşmayı reddettiği için vuruldu. Onun aceleci varisi Sonny Corleone, hamile kız kardeşini acımasız bir kocadan kurtarmaya çalıştığı için bir pusuda öldürüldü. Vaftiz babasının kolej eğitimli savaş kahramanı oğlu Michael Carleone, babasının Mafya mantosunu açgözlülükten değil, tüm yasadışı faaliyetlerine rağmen, tüm sahtekarlardan çok daha onurlu bir adam olan babasına karşı bir sorumluluk duygusundan aldı. polisler, rüşvetçi yargıçlar, yozlaşmış politikacılar ve komployu karalayan sapık işadamları.
Bazı İtalyan-Amerikalı politikacılar ve örgütler Puzo'yu tüm İtalyanları karaladığı için kınamasına rağmen, yazar hakkında yazdığı toplumdan böyle bir eleştiri duymadı. Aslında, kitabının yayınlanmasından kısa bir süre sonra Puzo, bazı Mafyaların onunla tanışmak için can attığını fark etti. Yazarla notları karşılaştırmak istediler. Vaftiz babası. Diğer hayranlar gibi onlar da kitabın tamamen kurgu olduğuna inanmayı reddettiler. Las Vegas'ta, birikmiş kumar borcunun bir şekilde ödenmiş olarak işaretlendiğini buldu.Puzo itiraz ettiğinde ona, "Bu belli bir partinin zevki" denildi. Diğer durumlarda, masasına sırasız şampanya şişeleri gelirdi. Çok heceli isimler, saygılı garsonlar tarafından kulağına fısıldandı ve güneş gözlüklü ve elmas yüzüklü adamlar karanlık restoranlarda ona el salladı.
Brando'nun Mott Street çekimlerinden altı hafta önce, filmin yapımcısı Albert Ruddy, filmi yapıp yapamayacağından emin değildi. Paramount, projeyi İtalyan karşıtı ve tehditkar gösteriler, boykotlar ve tamircilerden elektrikçilere kadar herkes tarafından yapılan grevler olarak tanımlayan mektuplarla dolup taşmıştı. Mektuplar New York, New Jersey, Connecticut, Louisiana ve Pennsylvania'daki Kongre üyelerinden ve ayrıca düzinelerce New York Eyaleti yasa koyucusu, yargıç, sivil lider ve iş adamından gelmişti.
İçlerinden biri şöyle başladı: “Bir kitap vaftiz babası İtalyan kökenli Amerikalılarla ilgili yanlış bir imajı ve ayrıca organize suça etnik bir çağrışımla ilgili yanlış bir imajı ortadan kaldırmak için büyük çaba ve emeğin boşa harcandığına dair mide bulandırıcı bir duygu bırakıyor…. Yapıcı ve zekice filmlere dönüştürülebilecek pek çok kariyer ve biyografi var, örneğin Enrico Fermi'nin hayatı, büyük bilim adamı Anne Cabrini Albay Ceslona, İç Savaş kahramanı Garibaldi, İtalya'yı birleştiren büyük İtalyan William Paca, Bağımsızlık Bildirgesi'nin imzacısı Guglielmo Marconi ve daha birçokları."
Mektup, "New York Eyaleti İtalya'nın Oğulları Büyük Locası Büyük Konseyi Büyük Saygıdeğeri" tarafından imzalandı. Ayrıca Paramount'a stüdyonun filmin ekonomik boykot edilmesini, tüm Sons of Italy localarından protesto dilekçeleri, protestoları planlamak için bölgesel toplantılar, Devlet İnsan Hakları Birimi'ne bir şikayette bulunulmasını ve hiçbir hükümet yetkilisinin prodüksiyona izin vermemesini talep edebileceğini bildirdi. ne olursa olsun herhangi bir işbirliği.
Bu da yetmezmiş gibi, sendikadan grevler, işten çıkarmalar ve boykot söylentileri vardı. Ruddy maliyetli gecikmeleri öngörebilir. Manhasset, L.I.'deki ev sahipleriyle vaftiz babasının yerleşkesine benzeyen bir site için pazarlık yapmaya çalışırken zaten başı belaya girmişti. Tüm topluluk ve bürokratları, onun çabalarını sabote etmek için bir araya gelmişlerdi.
Ruddy, "İlk olarak, bölgeye ek arabalar getireceğimizden ve park yeri kaplayacağımızdan şikayet edecekler" dedi. "Bu yüzden insanlarımızı yerlere otobüsle götürmeye söz verdik. Sonra bölgede otobüs istemediklerini söylerlerdi. Bazıları evlerini alışveriş merkezi ve düğün için kullansaydık gazetelerin bundan haberinin olmayacağını söyledi. Bunu nasıl garanti edebiliriz? Bölgedeki her şeyi onlar için ödemeye, kiralamaya, yeniden dikmeye, yeniden boyamaya, değiştirmeye hazırdık. Her türlü tavizi vermeye hazırdık ama sonunda anladım ki bizi istemediler. Asla düz çıkmadılar ve hayır demediler, ama aynı şeydi.
“Örneğin, vaftiz babasının yerleşkesi, kendi özelliklerimize göre strafordan inşa etmeyi planladığımız bir taş duvarla çevrili. Bir gün yerel bir yetkili gelir ve Manhasset'te bir metre yüksekliğinde kalıcı olmayan bir duvar inşa edemeyeceğimizi söyler. Duvarın bazı bölümlerinin özel kamera açıları için çıkarılabilir olması gerektiğini, inşaatın zaman ve masrafından ve ardından birkaç kişinin mülkü üzerinden geçmek için 12 metrelik bir taş duvarın yıkılmasından bahsetmeye çalıştım. Manhasset bu tür şeylerle doluydu. Burayı bataklıklarla dolu bir bataklık olarak görmeye başladım ve boğulmadan önce başka bir yer ve biraz yardım aramaya karar verdim.”
Ruddy, kendini kurnaz bir manipülatör olarak gören, uzun boylu, zayıf, gergin bir şekilde hevesli bir adamdır. Ne de olsa sadece 36 yaşında, yapımcılığın şüpheli ayrımını paylaşmayı başarmıştı. Hogan'ın Kahramanları televizyon ve iki para kaybettiren film için (Küçük Fauss ve Büyük Halsy, Yapıyor) Paramount'un en büyük potansiyel para yapıcısını üretme işine. Ruddy her zaman engelleri aşarak konuşabilmişti. Onu ilk başta sinemaya sokan şey, glibness yeteneğiydi. Paramount tarafından yayınlanan kısa bir biyografiye göre, Ruddy'nin bilgisi ve coşkusu Warner Brothers başkanı Jack L. Warner'ı bir partide o kadar etkiledi ki Warner hemen bir yönetici pozisyonu için Ruddy'yi işe aldı. Bu tesadüfi toplantı sırasında, Ruddy Hackensack, N.J.'de bir inşaat şirketinde çalışıyordu.
25 Şubat'ta Al Ruddy yardım için gitti. Kendi vaftiz babasını aramaya gitti. O gece, Joseph Colombo Sr. ve İtalyan-Amerikan Sivil Haklar Birliği'nden yaklaşık 1.500 delege ile ilk görüşmesi için Park Sheraton Oteli'ne götürüldü. Colombo, yalnızca New York'un beş Mafya ailesinden birinin patronu ve dolayısıyla vaftiz babası statüsüne hak kazanmakla kalmadı, aynı zamanda New York'un İtalyan-Amerikan topluluğunda baskın güç olarak kendini kurduğu Lig'in de kurucusuydu.
Colombo, grubunu kurduğu yıldan beri 50.000 kişiyi Columbus Circle'daki bir mitinge çekmişti. Basın bültenlerinde “Mafya” ve “Cosa Nostra” terimlerini kullanmayı bırakması (ve New York, Connecticut, Alaska, Teksas ve Güney Dakota Valilerinin davayı izlemesini izlemişti) Frank Sinatra'yı kendisine yardım etmesi için New York'a gelmeye ikna etmişti. Felt Forum'daki bir konserde para topladı ve haftalık New York mahallesi The Triboro Post tarafından Yılın Adamı seçildi. 48 yıl boyunca yakalarının arkasına saklandıktan sonra, Colombo müthiş bir halk figürü olarak ortaya çıktı. Fotoğraf çektirdi, çocukları öptü, imzalar imzaladı, Dick Cavett ve Walter Cronkite ile konuştu ve genellikle bir mafya patronundan çok siyasi bir aday gibi davrandı.
Ruddy o gece Colombo'ya kendinden emin bir şekilde yaklaştı çünkü daha önce Colombo'nun oğlu Anthony ile şehir merkezindeki restoranlarda oturmuş ve geçici bir anlaşma yapmıştı. Ruddy, “Mafia”, “Cosa Nostra” ve diğer tüm İtalyanca kelimeleri senaryodan silmeyi kabul etmişti. Lig'in senaryoyu gözden geçirmesine ve İtalyan-Amerikan imajına zarar vereceğini düşündüğü her şeyi değiştirmesine izin vereceğine söz vermişti. Ve sonunda filmin New York galasının gelirlerini Lig'in hastane fonuna devretmeyi kabul etmişti.
Ruddy, Park Sheraton'a geldiğinde ve Büyük Balo Salonunda oturan 1.500 Birlik üyesinin çok asık suratlı göründüğünü gördüğünde, ilk başta kafası karışmıştı. Colombo'nun oğlu, Ruddy'nin yapmayı kabul ettiği senaryo silme işlemlerini delegelere anlatarak ilk yuhalamalardan birkaçını susturdu. Kalabalığa Ligin prömiyerin gelirlerini aldığını anlattı.
Yaşlı Colombo aniden araya girdi: "Bize 2 milyon dolar verseler daha az umurumda olmaz," dedi. "Kimse İtalyan Amerikalıları karalama hakkını satın alamaz."
O zaman sıra Ruddy'deydi. Filmin bireyleri betimleyeceğini ve bir grubu karalamayacağını veya klişeleştirmeyeceğini söyledi. Gerçekten yozlaşmış bir toplum hakkında bir filmdi. Bugün Amerika hakkında bir film. Önyargı ve ayrımcılıkla karşı karşıya kalan yoksul göçmenlerin başına gelenleri anlatan bir film. Filmde birçok rol olduğuna ve kesinlikle kötü adamların hepsinin İtalyan olmadığına dikkat çekti.
Ruddy, filmdeki İtalyan olmayan kötü adamların bir listesiyle devam etmek üzereyken, “Rolleri kimin oynadığına bakın,” dedi.
"Kim NS oynuyor?” Kolombo aniden sordu.
Bir sürü insan, dedi Ruddy. "Bensonhurst'tan iyi bir çocuğa ne dersin?" diye sordu Kolombo.
Ne zaman vaftiz babası Önümüzdeki baharda açılacak olan Paramount, dünyada Mafya'dan para kazanan ilk kuruluş olma ayrıcalığına sahip olmakla kalmayacak, aynı zamanda Mafiosi'yi onlara yardım etmesi için kandırmış olacak.
Rudy gülümsedi. Şimdi anladı. Anthony Colombo ile yaptığı tüm görüşmelerde, oyuncu seçimi hiç konuşulmamıştı. Kısa süre sonra, Colombo'nun birbiri ardına delegeleri işaret etmesi ve Ruddy'nin onaylayarak başını sallaması ile kalabalık, yedek oyuncular ve figüranlar seçildikçe tezahürat yapmaya başladı. Toplantının sonunda Colombo, Ruddy'nin yakasına, Lig'de kaptan olduğunu gösteren bir iğneyi kendisi yerleştirdi.
Elbette herkes Ruddy-Colombo anlaşmasından etkilenmedi. New York Eyalet Senatörü John Marchi, Colombo'nun böyle bir anlaşmadan "psikolojik bir yükselme" kazanacağını ve Birliğinin "şüphesiz daha fazla üye kazanacağını, çünkü tüm sunumun Lig'in eve bir ödülle dönmüş gibi görünmesini sağladığını" hissetti. Anlaşmanın şartları ülke çapındaki gazetelerin ön sayfalarında göründüğünde, Paramount'un da bir parçası olduğu Gulf and Western'in başkanı Charles Bluhdorn çileden çıktı. Bluhdorn'un Ruddy'nin Colombo ile yaptığı anlaşmaya çok kızdığı ve utandığı bildirildi - özellikle de New York Times Sayfa 1'in üç sütunlu manşetini yayınladı: “'Godfather' Filmi Mafia Mansiyonu Kazandı”— ciddi bir şekilde yapımcı olarak Ruddy'yi kovmayı düşündü. Ancak, Paramount'un üretimden sorumlu başkan yardımcısı Bob Evans, soğukkanlılığını korudu. Giyim merkezinde işe başlayan Evans gibi biri, büyük şapkalı adamları görmezden gelmemesi gerektiğini bilir. Evans, Colombo ve Birliği'nin film için ne kadar sorun çıkarabileceğini biliyordu. Böylece Evans galip geldi, Bluhdorn'un öfkesi yatıştı, basındaki öfke yatıştı ve Ruddy devam etti.
Colombo ile anlaşmaya vardığı anda Ruddy'nin sorunları bitmişti. Artık Manhassets yoktu. Kolombo'nun onayıyla birlikte sendika sorunlarının tehditleri birdenbire buharlaştı. Planlanan gösteriler ve boykotlar iptal edildi. Staten Island'da vaftiz babasının alışveriş merkezinin devasa düğün sahnesi için yeterince geniş bir bahçeye sahip olduğu bir yer bulundu ve Colombo'nun adamları, fırfırlı İtalyan-Amerikan tüylerini düzelterek mahallede evden eve tur yaptılar. Bir şekilde, İtalyan-Amerikalı grupların protesto mektupları bile Birlik ile anlaşmaya varıldığı anlaşılınca kesildi. Çekimler gerçekten başladığında, Ruddy, Colombo'nun adamları etraftayken, mahalle sertleri tarafından taciz edilmek, çeşitli sendikalar tarafından sarsılmak, yozlaşmış polisler tarafından ziyaret edilmek ve genellikle New York'taki herhangi bir film şirketi gibi muamele görmek yerine, vaftiz babası topluluğu dokunulmaz oldu. Tesislerini Ruddy'ye kiralamak konusunda isteksiz olan eski moda restoranların, cenaze salonlarının ve sahil barlarının sahipleri fikirlerini değiştirdi. Sahibi, düzenli müşterilerine hiçbir üyesi olmadığına yemin ettiği bir Mulberry Street restoranı. vaftiz babası Oyuncular onun yerine yemek yiyecekti, oyuncular ve ekip için özel masalar kurmak zorunda kaldı. Bir Lig yetkilisi sahibine "Onlar iyi. "Onları rahat bırak." Ruddy, Colombo 28 Haziran'da Columbus Circle'daki bir Lig mitinginde vurulup ağır şekilde yaralanmadan hemen önce New York'taki mekan çekimlerini bitirerek savaşın ortasında yakalanmayı bile kaçırmayı başardı.
Çekimden önce Colombo'nun gücü her yerde hissedilebiliyordu. Örneğin New York çekimleri sırasında, bir proje üyesinin babası, kendisini küçük bir kalp krizinden iyileşmekte olan bir hastanede buldu. Oradaki ikinci gününde, kırmızı, beyaz ve yeşil kurdeleler ve Bay ve Bayan Joseph Colombo Sr tarafından imzalanmış bir kart taşıyan muazzam bir taze meyve ve çiçek sepeti geldi. Hasta Colombo ile hiç tanışmamıştı, hatta onu hiç görmemişti, ama o sepetin varlığı hastane hayatını değiştirdi. Doktorlar bakmak için odasına girmeye başladı. Daha önce hiç görmediği hemşirelerin yüzlerinde gülümsemeler belirdi. Hastane diyetisyeni, o gün özellikle hoşlanabileceği bir şey olup olmadığını sormak için sabah gelirdi. Ailesinin ziyaret saatleri aniden esnekleştirildi ve Colombo sepeti gelmeden önce bulması çok zor olan sandalyeler, buz ve ekstra bardaklarla siparişler ortaya çıktı.
Paramount çalışanları, Colombos'un topluluk ilişkilerindeki yardımından yararlanmanın yanı sıra, olası tüm teknik danışmanların en iyisini ortaya çıkardıklarını keşfettiler. Ruddy ve asistanı Gary Chasen, Temmuz'da içecekler ve Copa'daki akşam yemekleri için Colombo'daki ortaklara katılmaya başladılar. Birliklerin mahalle ofislerinden birkaçını ziyaret ettiler ve sonunda hakkında filmlerinin çekildiği birkaç adamla tanıştırıldılar. Kısa süre sonra filmde aceleci Sonny Corleone'yi oynayan Jimmy Caan gibi aktörler de sosyalleşmeye katıldı.
Caan, “İnanılmaz hareketleri var” dedi. “Onları birbirleriyle, kızları ve eşleriyle birlikte izledim. Birbirlerine karşı bu kadar sevgi beslemeleri inanılmaz. Muazzam bir etkileşim var. Birbirlerine kadeh kaldırıyorlar -'centanni,' 'bir nostra selamı'—bütün bu harika Eski Dünya ıvır zıvırları burada doğmuş ve İtalyanca bile konuşamayan adamlardan.
“Ayrıca her zaman kendilerine dokunduklarını da fark ettim. Başparmak kemerde. Çeneye dokunmak. Gömleğin ayarlanması. Kasık kavrama. Gömlek açık. Gevşek bağla. Süper şifonyerler. Temiz. Çok, çok temiz."
Taklitçiliğiyle övünen Caan, bu adamların birçoğuna, yaptığı her türlü güvenilirlik için gerçekten borçlu olduğunu söylüyor.
"Hareketleri kolay. Bunu izleyip taklit edebilirsiniz. Ama onların dili, bu başka bir şey. 'Neredeydin, nerede' gibi bazı kelimeleri tekrarlıyorlar. Kendilerine ait bir sokak dilleri var. İtalyanca değil, kesinlikle ve İngilizce değil. Bir adam diğerine, ikisinin de tanıdığı birinin öldürüldüğünü belirtmek için ellerini önüne kaldırdı, parmaklarını silah gibi sabitledi ve yere doğrulttu. 'Baba da BOOM!' dedi ve hepsi güldü. Bir bara ya da bir yere gittiğimizde, onlar her zaman biliniyordu. Bilmedikleri yerlere gitmediler. Her zaman bir şişe de aldılar. Bardaktan içki almıyorlardı. Daima bir şişe.”
Aslında Caan, Carmine (The Snake) Persico ve diğer federal onaylı Mafiosi'lerin yanında o kadar sık görülüyordu ve o kadar çok tavırlarını özümsemişti ki, gizli görevdeki ajanlar bir süre onun sadece yükselen genç bir düğme olduğunu düşündüler. mafya.
Tıpkı onurlu toplumun etrafında gerçek ve hayali bir güç aurası olduğu gibi, üretimde de apaçık bir aura vardı. Oyunculardan birkaçı kendilerini Mafya ağırları olarak düşünmeye başladı. Destekleyici bir oyuncunun kim olduğu konusunda kafası o kadar karışmıştı ki, bir iş anlaşmazlığında yaraları dövmek için Jersey'e bir geziye çıkan bir araba dolusu infazcıya katıldı (görünüşe göre, yanlış adrese sahiplerdi ve grev kırıcıları bulamıyorlardı). Ve birkaç Mafya, kendilerini tiyatro arkadaşları için tekrar tekrar el hareketleri ve yüz ifadeleri sergileyen aktörler olarak görmeye başladı.
Sanki danışmanlarının tarzını benimsiyormuş gibi, olağanüstü sayıda aktör ve teknik adam, polisle çeşitli derecelerde sorun yaşamaya başladı. Bir aktör sahte ehliyetle araba kullanmaktan tutuklanırken, bir başkası bir büro memuru aleyhindeki suçlamayı "plaka değiştirmiş" yerine "sustalı" olarak yanlış okuduğunda bir geceyi hapiste geçirdi. Filmde koruma olarak tutulan izinli polislerin bile meslektaşlarıyla başı belaya girdi. Paramount'un halkla ilişkiler ofisi tarafından Brando'nun vaftiz babası makyajıyla fotoğraflarını çekmiş olabilecek fotoğrafçılardan kamera satın almaları, dilenmeleri veya güreşmeleri talimatı verilmişti. Paramount ile anlaştı Hayat Film şirketi Brando'nun diğer fotoğraflarının yayınlanmasını önleyebilirse, Brando'nun makyajlı bir kapak fotoğrafının neredeyse garanti altına alınacağı bir dergi. Ne yazık ki, ayışığı polisleri için hırpaladıkları fotoğrafçılardan biri Günlük Haberler20 dakika içinde olay yerinde bir müfettiş, iki yüzbaşı ve bir komiser yardımcısı onları sorguya çekti.
Ne zaman vaftiz babası Önümüzdeki baharda açılacak olan Paramount, yalnızca dünyada mafyadan para kazanan ilk kuruluş olma ayrıcalığına sahip olmakla kalmayacak, aynı zamanda Mafiosi'yi onlara yardım etmesi için kandırmış olacak. Şimdi, filmin kurgusu yapılırken, Joe Colombo kritik durumda, teğmenleri saklanıyor ve Al Ruddy artık aramaları için müsait değil, birkaç gangster yakalandıklarını görmeye başladı. Brooklyn kafelerinde asık suratlı bir şekilde oturmuş ya da sosyal kulüplerinin dışında kamburlaşmış halde sinema günlerinin sona erdiğini fark ederler. Artık film yıldızlarıyla Jilly's ve Copa'ya gitmiyorlar. Gulf and Western Building'de artık özel gösterim yok. Bugün Hollywood ve yapımına yardım ettikleri filmle tek bağlantıları, vaftiz babalarının bir yan ürün altın madenine dönüştürüldüğünü okudukları ticaret dergilerinin iş bölümü aracılığıyla. Paramount'un satış personeli, Godfather sweatshirtleri, Godfather spagetti ve Godfather salon oyunlarının haklarını satıyor. Godfather pizza bayileri ve Godfather kahraman dükkanları, pastaneler ve limonlu buz standları olacak. film çekimi hakkında kitaplar vaftiz babası Paramount tarafından görevlendiriliyor, bir Godfather televizyon dizisi planlanıyor ve şimdilik başka bir film çağrılıyor vaftiz babasının oğlu, tartışılıyor.
İlk filmin yapımında aktif olan bir Kolombo'lu adam, "Ve çıktığında," diye itiraf etti, "görmek bana üç dolar ve bir saate mal olacak."
KV Yolcusu
13/11/07: Soğuk yağmurda ayakta bile bu binalardaki Barok cepheler harika. Brüksel, dünyanın en iyi mimarisinden bazılarına, her türden, her tarza sahiptir. Ana şehir meydanının ortasında duran kişi, detay ve boyutun büyüklüğü ile boğulmuş.
11/14/07: Şu anda KB Belçika'da Brugge'deyim. Tüm eski ve küçük binaları, belki de Viktorya dönemi öncesi, benzer bir kanal ağı olan, ancak gondolları ve şarkı söyleyen turist gondolcuları olmayan sakin bir kasaba gibi görünüyor. Akşam yemeğinden önce bir tur attığımız için yarın daha fazlasını öğreneceğim.
12/5/07: Dışarıda otururken Clearwater Beach'in geniş beyaz kumlarına ve Meksika Körfezi'nin uzak bölgelerine bakarken taze ızgara tilapia sandviçini yeni bitirdim ve yarın sabah DC'ye geri uçacağımı fark ettim. Alberta Clipper, Ulusun Başkenti'ni alt üst edecek. Aramızdaki en güçlü ve en sadık olanı üzecek kadar.
Sonbahar Tarifleri: Sıcak Elma Şarabı ve Karamelli Elmalar
Burada yeniyseniz, RSS beslememe abone olmak isteyebilirsiniz. Ziyaret ettiğiniz için teşekkürler!
Eylül! Bu, bu korkunç derecede sıcak yazın bitmeye ÇOK yakın olduğu anlamına geliyor. Woot woot. Futbol, kapüşonlular, Ugg'ler, Kabak Baharatlı Frappuccino'lar, esintili hava ve sonbaharda pişirmeye o kadar hazırım ki! Sonbahar ve Kış aylarında yemek yapmak en sevdiğim şeydir.Tabii ki, dışarısı hala sıcak, bu yüzden bu hafta sonu fırında pişirilmeyen sonbahar tariflerine karar verdim. Evet.
Geçen gün Pinterest'te dolaşıyordum ve bu süper sevimli karamelli elmaları gördüm. Onları daha önce hiç yapmadım ve öyle olacağını varsaydım. kolay bezelye limon sıkma (yeğenimin dediği gibi). Ben hatalıydım. Bir karamelli elma için bir daha asla 10 doların üzerine çıkmayacağım. Ah-uh. Her kuruşuna değer. Çünkü bu işler göründüğü kadar kolay değil. Şimdi, bir süredir okuyucuysanız, karamel ile son görüşmemin pek iyi gitmediğini hatırlayabilirsiniz.
Bu sefer çok daha iyi değildi. Ama bu sefer, kendi hızlı ve utanç verici başarısızlığımdan sonra, anneme danıştım ve karamelleri pişirmek için mini bir Crockpot kullanmamı önerdi. Dahi. O kadın her zaman benim için dahiyane çözümler buluyor. Muhtemelen onu dükkana götürmeliydim, benden daha iyi fikirleri olurdu.
Bil bakalım ne oldu? İnanılmaz bir şekilde çıktılar. Yine de onları ben batırmadım, annem yaptı. Çünkü asla karamel ile uğraşmak istemedim. Çikolatayla çok iyi anlaşırım. Ben onun mizacını anlıyorum. Çikolata ve ben birbirimizi çok güzel anlıyoruz. Öte yandan karamel bir pisliktir. Bana ve pişirme konusundaki hünerime saygısı yok. Beni aptal yerine koyuyor her seferinde kullanıyorum. Sarsmak.
Yani ne yaptım biliyor musun? Bu güzel küçük karamelli elmaları çikolatayla kapladım. Tonlarca ve tonlarca çikolata. Sadece herhangi bir çikolata değil, aynı zamanda nefis Milk Chocolate M&M'8217'ler. Ve dekoratif çantası ve sıcak sonbahar renkleriyle #HarvestFun türü.
Al şunu seni huysuz şeker! Şimdi kim gülüyor? Ben mi! Bwahahahaha. Fırıncı değilseniz, bu şekerli maddeye olan nefretimi anlamanızı beklemiyorum. Beni yargılama.
Her neyse, bu karamelli elma yapışkanlığını buzdolabına koyduktan sonra biraz daha az şekerli bir şeyler yapmaya karar verdim. Hiç daldırılmayan bazı yedek elmalarım vardı ve çocuğumun normal ol' Mott'un Elma Suyu'nu biraz daha Sonbahar-vari bir şeye dönüştüreceğimi düşündüm.
Mini Crockpot hala tezgahın üzerindeydi, bu yüzden bana sonbahar aylarını hatırlatan her şeyle doldurmaya başladım. Tonlarca elma suyu, tarçın, karanfil, bal ve biraz şeker gitti. Çocuklar için biraz daha şımartmak istedim, bu yüzden bazı elmaları kutsadım ve ‘bardak’ yapmaya koyuldum. Aslında süper kolay ve tamamen sevimliydi.
Yani, c’mon. Bu, baştan sona yaklaşık 10 dakika sürdü ve çocuklar üzerlerine muz attılar. Biraz daha fazla zing için bir tarçın çubuğu ve biraz yıldız anason ekledim. Bunlar çocuklar ve yetişkinler için mükemmeldir. Elma şarabının ne kadar lezzetli olduğuna şaşırdım. Cidden bir şeyleri bir araya getiriyordum ama WHOA açıkçası süper gizli bir elma şarabı yapım uzmanıyım. Bu küçük kötü çocuğun tarifi aşağıda. Hoş geldiniz.
Şimdi git! Git ve evine biraz Fall getir. M&M’s ve Mott’s Elma Suyunuzu bu sezon ekstra özel bir şeye dönüştürün. M&M’s ve Mott’s için bu kuponları almayı unutmayın!
Unutma, o karamel tam bir pislik, o yüzden arkanı kolla.