1980’lerin başında bir İngiliz sahil kasabasında, Hilary (Olivia Colman) gözden kaybolan Empire sinemasında çalışmaktadır. Yeni işe alınan Steven (Michael Ward) ekibe katıldığında, ikili bir ilişki başlatır, ancak onun akıl sağlığı sorunları ve zaman çalkantısı aralarını açmakla tehdit eder.
Sam Mendes’in son filmi, tek seferlik bir savaş destanı. 1917Dünya Savaşı gazisi olan büyükbabasına bir övgüydü. Işık İmparatorluğuSon filmi, 1980’lerin sade bir draması, resimlerin olduğu, gıcırdayan eski bir sahil evinde geçiyor – her anlamda bir el freni dönüşü. Ancak bu anlatıda kişisel bir unsur da var: Mendes, bunun akıl hastalığından muzdarip annesine bir övgü olduğunu söyledi. Sonuç, içtenlikle aynı anda pek çok şey olmaya çalışan, ancak herkesin başaramadığı tarihi bir melodram: uygunsuz bir aşk, sinir krizi portresi, ırkçılıkla suçlanan Britanyalı Thatcher’ın enstantanesi ve bir tür aşk mektubu. filmler.
Hilary (Olivia Colman) ile tanıştığımızda, müdürle (Colin Firth tarafından canlandırılan, bir tür Darcy karşıtı) boğucu derecede romantik olmayan evlilik dışı bir ilişkiye giren kayıtsız bir sinema çalışanıdır. Hilary’nin akıl sağlığı sorunları olduğu ve antidepresanlardan uyuşmuş bir şekilde dünyayı dolaştığı yavaş yavaş ortaya çıkar. Colman’ın bir başka olağanüstü, yürek burkan performansı, ancak bazen Hilary’nin hikayesi melodramın daha tembel dürtülerine kapılır; bazen düğmelere basıldığını hissedebilirsiniz.
Sonra Steven (Michael Ward) ortaya çıkar ve Hilary’nin kasvetli varoluşuna ışık tutar. Biraz manyak bir rüya peri çocuğu gibi olsa da – suratına bir yumruk kadar ince bir metafor olan bir güvercini emziriyor – ve saf beyaz karakterler için 101 ırkçı bir öğretim aracı olarak beceriksizce tıkıştırılmış hissediyor, en azından karizmatik bir şekilde oynanıyor. Bu, gelecekteki olası satışlar için etkileyici bir arama kartıdır.
Hilary’nin sağlığı müzakerelere hakim olurken, vaat sinema cenneti–ismin (ve pazarlamanın) ima ettiği esque ağıt solmaya başlıyor. Çoğu zaman film, yalnızca bir vitrine indirgenmiş küçük bir karakter, yardımcı bir unsur gibi hissettirir. Sinematik bir aşk mektubu için, karakterler gösterilen filmlere şaşırtıcı derecede kayıtsız görünüyor; sadece Toby Jones’un makinist sinemasever topraklarında sallanıyor.
Ama ne şov! Roger Deakins’in tipik yetenekli sinematografisi ve Mark Tyldesley’in hassas prodüksiyon tasarımıyla Mendes, belirli bir yaş grubundaki Britanyalılara anında aşina olacak çok özel bir zaman ve yeri çağrıştırıyor: ekonomik karamsarlık, fırfırlı perdeler ve kötüleyen NHS gözlükleri. Yapımcılar bu kasvetlilikte, özellikle de sinemanın eski ve görkemli soyluluğunda tuhaf bir güzellik buluyor: iki ekran sanki mahkum edilmiş gibi kapalı ve Hilary ile Stephen, kayıp bir arkeolojik hazine gibi görünmek için tasarlanmış boş bir balo salonunda gizli bir aşk yaşıyor. . Pandemi sonrası bu, sinemanın doğasında var olan kırılganlığa dair gerçek bir duygu uyandırıyor.
En iyi ihtimalle gerçekten çağrıştırıcıdır ve senaryo (ilk solo senaristi Mendes tarafından bestelenmiştir) düzensiz olsa da, aynı zamanda akıllıca kameradan – artı Trent Reznor ve Atticus Ross’un ince, kara kara film müziği – çok fazla konuşma yapmak için ayrılır. Genel olarak tamamen mantıklı değil, ama en azından arkasındaki samimi, duygusal niyeti hissediyorsunuz.
Akıllara durgunluk veren, harika bir şekilde yönetilmiş bir filme kendinizi kaptırmamak elde değil. Ancak Empire Of Light, neyi başarmaya çalıştığı konusunda genellikle biraz kafası karışmış görünüyor.