Sürekli Ebeveyni ile Oyun Oynamak İsteyen Çocuklar
S: Karım ve iki çocuğum var, yaşları 8 ve 3. Bu canavarı yarattığımızı biliyorum, ama her iki çocuk da onlarla oynamamız için acımasızlar. İşten sonra kapıya yürüdüğüm andan itibaren, ikisi de benimle bunları yapmak için yanlarında, onlarla birlikte, yatmadan önce ve onlarla yap. Eve geldiğimde her birine odaklanmayı ve akşam yemeği yapmam gerekmeden önce ne kadar süre oynayabileceğimi zamanlayıcıları ayarlamayı denedim, ama rahatsız edici sona ermiyor. Hafta sonu, daha fazla boş zaman olduğunda, beni kötüleştiriyor ya da daha fazla ekran zamanı için yalvarıyorlar. Kendilerini eğlendiremeyen çocukları yetiştirdiğimi hiç düşünmemiştim ama görünüşe göre. Çocuklarımla oynamak için uygun bir zaman miktarı nedir ve tomurcuktaki iğrençliği nasıl kırabilirim?
C: Bu senaryoyu iyi biliyorum. Ebeveynleri rahatsız eden çocuklar oldukça yaşlıdır, ancak tüm ebeveynlik tavsiyelerini takip ettiğinizde iki kat daha kötü yapılır. Her biri ile bire bir kez olmak üzere, haftasonunda teknoloji kullanımı üzerine bir kapak koymaya ve ücretsiz oyunu teşvik etmeye çalışan çocuklar ile zaman geçiriyorsunuz.
Ebeveynlik tekniğinizde hiç bir hata bulamadım. Ciddi anlamda. Elinden gelenin en iyisini yapıyorsun.
Yani, tüm dikkatinizi çocuğunuza veriyorsanız, bağlantı kesilmesi nedir? Neden bu kadar muhtaçlar?
Standart ebeveynlik tavsiyesi, ihtiyaçların “sabitlenmesi” üzerine çalışacaktır, ancak neden bu şekilde olduklarını anlamadıkça, çocuklara ihtiyaç duydukları şeyi veremeyiz.
Şuna bir bakalım.
İlk olarak, bağlantının kalitesini düşünelim. Çocuklar aramızdaki aktiviteyi mi kullanıyorlar? Önce size bağlanan çocuklar mı? Çocuklar dikkatiniz için sürekli yarışıyor mu? Eşinizin dikkatine?
Bu sorularda iki nokta vardır: 1. Çocuklarınızla açık bir şekilde vakit geçiriyor olsanız da, dinamiklerden sorumlu olduklarını hissettiklerinde, aslında daha fazla güvensizlik gösterir. Niye ya? Çocuklar (özellikle 3 yaşındaki) yetişkinleri bağlantı için takip eden kişiler değildir. Bu sorumluluk, yetişkinlerin hayatlarında sıkıca yatar. Çocuklarınız sizi evin etrafında kovalarken, ihtiyaçları ve güvensizlikleri artıyor.
Yani, ailede kimin bağlantısından sorumlu olduğunu düşünmek için bir dakikanızı ayırın. Kendinize şunları sorun: “Yaptığımız şeylerin, nasıl ve ne zaman çekim yaptıklarını mı arıyorlar?” Cevap “evet” ise, çocuklarınızın bardaklarının asla doldurulamayacağını göreceksiniz.
Bunun önüne geçip bağlantıya geçmelisin. Ne oynayacağınıza, kiminle ve ne zamana kalacağınıza siz karar verirsiniz. Çocuğunuz Uno oynamayı seviyorsa, “Bütün gün seninle Uno oynamayı düşünüyorum!” Derdin. Özünde, sözlerini ağzından alıyorsun. Oyunun orkestrası sizsiniz, ve bu sizin rolünüze biraz hareket etmeyi gerektirse de, gerçekten bundan zevk almalısınız. Bunun işe yaraması için gülümseyen, göz teması ve sıcaklık çocuğun açık olması gerekir.
İkinci düşüncem, burada gözyaşlarının olması gerekecek. Oyunun sorumluluğunu üstlenirseniz ve harika bir zaman geçirirseniz, çocuklarınız oyunun sonsuza dek sürmesini isteyeceklerdir. Bir zamanlayıcı ayarlamak ve oyunu bitirmek onları üzecek ve bu tamam. Amacın gözyaşı olmaması. Amacınız gözyaşlarını beklemek ve çocuğunuzun bunu bilmesini ve hissetmesini sağlamaktır.
Bu, teknolojiye sınırlar koyduğunuzda da (çok korkuyorum) olacak. Süre dolduğunda, teknolojiyi bitirmek her türlü drama getirecek. Bekle.
Ardından “çocukları düzeltmek” can sıkıntısı var. Sağladığınız daha fazla fikir, daha da kötüsü alır – ve çocuklar ne kadar çok isterlerse, kendileri sürükler, ağlarlar ve yalvarırlar.
Yine, eğer zaten derin bir yolla bağlantı kurduysanız (ve bunun saat ve saatler olması gerekmiyorsa), duyguları ile empati kurmanız (“Sıkılmanın zor olduğunu biliyorum”) ve ardından Mücadelede kalmamanız için bazı gerçek çalışmalarla dikkatinizi dağıtın.
Tüm bunlardaki tek uyarı, 3 yaşındaki genç. Yaklaşmak için daha fazla açlık / yorgunluk / hastalık belirtileri olacaktır ve çocuğun duygularını hafifletme yeteneği basitçe orada değildir. 3 yaşında çok az. Ve böylece bu, çocuğun ihtiyaçlarını karşılarken olgunlaşmasına izin veren bir danstır. Esasen, her çocuğun farklı bir şeye ihtiyacı olacaktır. Ve bu iyi.
Son nokta şu ki, iki çalışan ebeveyn olarak, kendinize dikkat etmeniz gerekiyor. Kendi alışkanlığınıza, arkadaş zamanınıza ve yalnız zamanınıza ulaşın. Suçlulukların gizlice kaçabileceğini biliyorum ve bütün hafta boyunca çocuklarınızı görmediğinizi söyleyin, ama bana güvenin: Cumartesi sabahı iki saat uzaklıkta, kendinize iyi bakmanız, kilosunun altın değerine eşittir. Ruh haliniz hafif ve pozitif olacak ve sabırlı ve sabırlı olmanız çocuklarınız açılacaktır. Kendinize bakmak ebeveynlik bankanızda paradır.
Bu nedenle, bağlantı için sürücü koltuğunda olduğunuzdan emin olun, ağlamadan korkmayın ve kendinize iyi bakın. İyi şanslar.
Kaynak: https://www.washingtonpost.com/lifestyle/on-parenting/when-kids-want-parents-to-play-all-the-time/2016/04/12/c4708e84-fa7b-11e5-9140-e61d062438bb_story.html?noredirect=on&utm_term=.71209ccbe8f4