Chu Wanning uzun bir süre sessiz kaldı, yüzü kıyamet ve kasvetle doluydu, “defolun” sözleri, sonunda isteksizce “defolun” olarak çıkmadan önce boğazına takıldı.
“Eh? Kapınız kilitli değil mi?” Mo Ran bütün bir gün soğuk savaş oynayarak onunla barışmaya çalışıyordu, bu yüzden kapıyı itti ve hiçbir sorun yokmuş gibi davranarak içeri girdi. Chu Wanning, masanın yanında oturduğu yerden herhangi bir ifade olmadan ona baktı.
Yürekten konuşan Mo Ran gerçekten yakışıklıydı, sadece varlığıyla tüm odayı aydınlatıyordu. Delikanlının sıkı teni neredeyse parlıyordu ve dudaklarının köşeleri doğal bir kıvrıma sahipti, öyle ki tarafsız bir ifadeyle bile gülümsüyormuş gibi görünüyordu.
Chu Wanning, soğukkanlılıkla sormadan önce bakışlarını Mo Ran’dan uzaklaştırırken ve uzun kirpiklerini indirirken masanın üzerindeki tütsü çubuğunu söndürmek için elini kaldırırken soğukkanlılığını sıkı bir şekilde kontrol altında tuttu:
“Burada ne yapıyorsun?”
“Ben… yaranı kontrol etmeye geldim.” Mo Ran boğazını temizledi, sonra bakışları Chu Wanning’in omzuna indi ve durakladı. “Onunla zaten ilgilendin mi?”
Chu Wanning hafifçe, “Mn.” dedi.
Mo Ran’ın dili tutuldu: “…”
Chu Wanning’e kin beslediği ve Shi Mei’yi incittiği için ona kızdığı da doğruydu. Ama bir kez sakinleştiğinde, Mo Ran’ın hiç vicdanı yokmuş gibi değildi; nefret bir şeydi ama Chu Wanning’in omzunun nasıl yaralandığını unutmamıştı.
O boğucu tabutun içinde, Chu Wanning onu kollarında sıkıca tutmuş, kendi vücuduyla hayalet metresin pençelerini bloke etmiş, tüm vücudu acıdan sarsılırken bile bırakmayı reddetmişti…
Mo Ran kesinlikle Chu Wanning’den nefret ediyordu.
Ama tiksinti dışında, nedense, her zaman başka karmaşık duygular da karışıyordu.
Gençliğinde eğitim almamış kaba bir insandı. Daha sonra çalışıp bir şekilde telafi etmesine rağmen, daha hassas konuların birçoğuna, özellikle de duygularla ilgili konulara kafa yormakta hala zorlanıyordu.
Örneğin, Chu Wanning’e gelince, Mo Ran kafasını kaşıdı ve uzun süre düşündü, ancak bu duygunun ne olduğunu anlayamadı.
Yalnızca basit duyguları tanıdı: beğenmek, beğenmemek, nefret etmek, mutlu, mutsuz.
Ancak birbirine karışan birkaç duygu, parlak ve güçlü İmparator Taxian-jun’a baş dönmesi verdi, yıldızları görmesine neden oldu.
Anlama, hiçbir anlamı yok, bu ne, kurtar beni, ah kafamı.
Yani Mo Ran artık bunu düşünme zahmetine katlanmadı; Shi Mei dışında kimseye bu tür bir enerji harcamayı umursamadı.
İçinden, önceki olayı Chu Wanning’in hesabına koydu ve skoru belirleme şansı bulduğunda ona iki katını geri ödemeyi gizlice planladı. Ama aynı zamanda kendini suçlu da hissediyordu. Sonunda Chu Wanning’in kapısını çalmadan önce kendi kendisiyle savaşmıştı.
Ona borçlu olmak istemiyordu.
Ama Chu Wanning, düşündüğünden daha inatçıydı.
Mo Ran masanın üzerindeki kan lekeli bandaj yığınına, yıkama kasesindeki kıpkırmızı suya ve gelişigüzel bir şekilde kenara atılmış, ucuna hâlâ kanlı et parçaları yapışmış bıçağa baktı. Baş ağrısının yaklaştığını hissetti.
Kendi yarasını nasıl tedavi etmeyi başarmıştı?
Gerçekten de yarasının etrafındaki ölü eti gözünü kırpmadan kendi eliyle mi kesmişti? Mo Ran’ın kafa derisi bunu düşünürken bile uyuşmuştu. Bu adam insan mıydı?
Mo Ran az önce yarasını temizlediğinde Shi Mei, gözlerinde yaşlarla acıdan usulca inlemişti; Chu Wanning’den ne kadar nefret etse de, zihinsel olarak ona boyun eğmekten kendini alamadı——
Yuheng Elder gerçekten de patrondu, etkileyiciydi, gerçekten etkileyiciydi.
Mo Ran orada biraz durdu, sonra önce sessizliği bozdu. İki kez hafifçe öksürdü, yere bastı ve beceriksizce mırıldandı, “Daha önce, Chen Malikanesinde… özür dilerim, Shizun.”
Chu Wanning hiçbir şey söylemedi.
Mo Ran ona bir bakış attı. “Sana bağırmamalıydım.”
Chu Wanning, her zamanki gibi kayıtsız bir yüzle onu görmezden gelmeye devam etti. Bunu asla söylemezdi ama içten içe haksızlığa uğradığını hissetti.
Mo Ran yürüdü. Chu Wanning’in bandajı karıştırdığını, bir yengeç bağlıyormuş gibi omzuna sardığı gazlı bezi ancak yakından görebildi.
“…”
Ayrıca, çamaşır yıkamayı bile bilmeyen birinden ne bekliyordu ki?
İçini çeken Mo Ran, “Shizun, artık kızma” dedi.
“Hangi gözün deli olduğumu gördü?” Chu Wanning öfkeyle karşılık verdi.
Mo Ra: “…”
Bir süre geçti.
“Shizun, bandaj böyle yapılmaz…”
Başka bir tart imbik. “Benden daha iyi bildiğini mi sanıyorsun?”
Mo Ra: “…”
Chu Wanning’in bandajlarını yeniden yapmak isteyerek elini kaldırdı, sonra ifadesine baktı ve ona dokunmaya cüret ettiği için yüzüne tokat yeme olasılığının oldukça yüksek olduğunu değerlendirerek tereddüt etti.
El indirdi, sonra kaldırdı. Bu birkaç kez tekrarlandı. Chu Wanning sinirlendi ve ona yandan bir bakış attı. “Ne, bana vurmak falan mı istiyorsun?”
“…” Gerçekten de ona vurmak istiyordu ama şu anda değil.
Mo Ran çileden çıkmış bir şekilde sırıttı ve aniden elini Chu Wanning’in omzuna bastırmak için uzandı, sonuçları lanet olsun. Yanaklarında gamzeler belirdi. “Shizun, bandajları yeniden yapmana yardım edeceğim.”
Chu Wanning başlangıçta reddetmek istedi ama Mo Ran’ın sıcak parmakları çoktan üzerindeydi ve ağzı aniden kurumuştu. Dudakları hafifçe hareket etti ama sonunda hiçbir şey söylemedi ve Mo Ran’ın istediğini yapmasına izin verdi.
Kanla ıslanmış gazlı bez, beş tüyler ürpertici delik ortaya çıkana kadar katman katman açıldı.
Görüntüsü bile onu ürpertti; hasar, Shi Mei’nin yüzündeki kesikten çok daha kötüydü.
Mo Ran biraz baktı ve sonra nedense kendisi bile anlamadı, yumuşak bir şekilde sordu, “Acıyor mu?”
Chu Wanning, uzun kirpikleri yere düştü, sadece hafifçe, “Çok fazla değil” dedi.
Mo Ran, “Nazik olacağım” dedi.
Chu Wanning ne düşündüğünü bilmiyordu ama kulak memeleri biraz kızardı ve böyle saçma sapan düşüncelere sahip olduğu için aklını kaçırdığını düşünerek tekrar kendine kızdı. Bu yüzden ifadesi daha da sertleşti, ruh hali daha da kötüleşti ve kuru bir sesle, “Ne istersen yap,” diye mırıldandı.
Mum alevi çıtırdadı. Loş sarı ışığında Mo Ran, tıbbi merhemin bazı yerlere uygulanmadığını bile görebiliyordu. Gerçekten dili tutulmuştu; Chu Wanning’in bugüne kadar yaşamayı başarmış olması bir tür mucize olmalı.
“Şizun.”
“Hm?”
“Bugün Chen Malikanesinde ne oldu? Neden onları dövdün?” Merhemi sürerken sordu.
Chu Wanning, “Kızgındım, hepsi bu.” yanıtını vermeden önce bir an sessiz kaldı.
Mo Ran, “Seni bu kadar kızdıran ne?” diye sordu.
Chu Wanning şu anda küçüğüyle uğraşmak istemiyordu, bu yüzden Mo Ran’a kısaca Luo Xianxian’dan bahsetti. Hesap bittiğinde Mo Ran başını salladı. “Aptalca davrandın. Bunun gibi bir şey, seni ne kadar kızdırırsa kızdırsın, yine de onlarla bu şekilde yüzleşmemeliydin. Ben olsaydım, bazı şeyler uydurur, şeytan çıkarma taklidi yapardım, sonra da tozu dumana katardım. ellerimi ve git, her şeyi akışına bırak. Bazen duruma uyum sağlaman gerekir, biliyorsun. Şu haline bak, değersiz bir sefil yüzünden ortalığı bu kadar karıştırdın ve hatta kazara Shi Mei’ye vurdu——”
Mo Ran, rantın ortasında kendini yakaladı. Sustu ve Chu Wanning’i izledi.
Bandajları yapmaya çok odaklanmıştı ve bir an için kendini orada unutmuştu, farkında olmadan otuz iki yaşındaki halinin küstah ses tonuyla Chu Wanning ile konuşmuştu.
Chu Wanning de açıkça fark etmişti. Gözlerinin ucuyla Mo Ran’a soğuk soğuk bakıyordu, bakışı tek başına o tanıdık cümleyi aktarıyordu: “Seni ölümüne kırbaçlayacağım.”
“Em…”
Chu Wanning ilk konuştuğunda hâlâ bir bahane bulmaya çabalıyordu.
Kayıtsız bir şekilde, “Shi Mingjing’e vurmak istediğimi düşünüyor musun?”
Shi Mei’den bahsedildiği anda, sebep Mo Ran’ın beynini terk etti ve irade hakim oldu ve tonu bile dikenli bir hal aldı. “Ona vurmadın mı?”
Chu Wanning de darbeden pişman oldu ama yüzü zayıftı ve bundan utanmıştı, bu yüzden kaşlarını çattı ve hiçbir şey söylemedi.
Chu Wanning inatçıydı, Mo Ran aşıktı ve bakışlarının havada çarpıştığı yerde kıvılcımlar uçuştu. Az önce biraz yumuşayan atmosfer, yeniden umutsuz bir çıkmaza dönüştü.
Mo Ran, “Shi Mei yanlış bir şey yapmış değil. Shizun, onu yanlışlıkla incittiğin için en azından özür dileyemez misin?” dedi.
Chu Wanning’in gözleri tehlikeli bir şekilde kısıldı. “Beni sorguluyor musun?”
“…HAYIR.” Mo Ran durakladı. “Yanlışlıkla yaralandığı için üzgünüm ama Shizun’dan bir ‘özür’ bile duymadım.”
Yakışıklı delikanlı, mum ışığında Chu Wanning’in yaralarını sarmayı bitirdi ve dikkatlice bir düğüm attı. Sahne biraz önce olduğu gibi hala biraz hassas görünüyordu, ancak ikisinin de ruh hali şimdiden çok farklıydı. Özellikle Chu Wanning için, sanki koca bir sirke kavanozu göğsünün içinde devrilmişti, kıskançlığın ekşi tadı durmadan kabarıyor, derisinin altına işliyordu.
Üzgünüm?
Pardon nasıl yazılır? Daha özür dileyen biri lütfen ona öğret.
Mo Ran devam etti, “Yüzündeki o kesiğin geçmesi en az yarım yıl alacak, ama daha önce ona ilaç uygulamasına yardım ederken, yine de seni suçlamamasını söyledi. Shizun, onun suçlamadığı doğru sen, ama yine de, gerçekten haklı olduğunu düşünüyor musun?”
Sözleri sadece ateşi körükledi.
Chu Wanning buna katlanmaya çalıştı ve başarısız oldu. Alçak bir sesle, “Defol git,” diye homurdandı.
Mo Ra: “…”
Chu Wanning tersledi, “Dışarı!”
Mo Ran dışarı atıldı, kapı yüzüne ve neredeyse parmaklarına çarptı. Mo Ran’ın da tüyleri diken diken oldu. Şuna bak, sadece bak! Onun sorunu neydi? Bu sadece bir özürdü! O emin yüzü çok değerliydi, özür dilemek ne kadar zordu? Bu saygıdeğer İmparator Taxian-jun bile özür dilemesi gerektiğini biliyordu, ama saf Beidou Ölümsüz hiçbir sebep yokken tıslamak zorunda kaldı!
Yakışıklı yüzüne rağmen kimsenin onu istememesine şaşmamalı!
Kahrolası bir israf, öyleydi. Ömür boyu bekar kalacaktı ve bu ona doğru hizmet etti!
Chu Wanning kapıyı suratına kapattığı ve ona aldırış etmediği için, uzun boylu ve kudretli Taxian-jun, insan âleminin İmparatoru, belli ki utanmaz bir it gibi kapının dışında öylece dönüp durmazdı. Son derece ısrarcıydı, yapışkan şeker gibi yapışıyordu ve soyulması imkansızdı ama tutunduğu kişi Shizun değil, Shi Mei idi.
Daha az umursamadı ve Shi Mei’ye eşlik etmek için hemen ayrıldı.
“Henüz döndü?” Güzel Shi Mei, Mo Ran içeri girdiğinde dinlenerek uzanıyordu. Oturmadan önce durakladı, uzun siyah saçları vücudundan aşağı dökülüyordu. “Shizun nasıl?”
“O gayet iyi, öfkesi de öyle.”
Shi Mei: “…”
Mo Ran bir sandalye çekti ve arkasına yaslandı, ellerini sırtına dayadı, Shi Mei’nin uzun, yumuşak saçlarını çözdüğünü görünce dudaklarında tembel bir gülümseme oynadı.
Shi Mei, “Belki de gidip onu kontrol etmeliyim …” dedi.
“Yaa bunu kendine yapma.” Mo Ran gözlerini devirdi. “Şu anda nöbet geçiriyor.”
“Onu yine mi kızdırdın?”
“Onu kızdıracak birine mi ihtiyacı var? Kendi kendine bile kızabiliyor. Adam muhtemelen tahtadan, en ufak bir kıvılcımda alev alıyor.”
Shi Mei başını salladı, gülmek ve ağlamak arasında kaldı.
Mo Ran, “Dinlenmeye geri dönün, aşağı inip mutfağı ödünç alıp size bir şeyler pişireceğim çocuklar” dedi.
Shi Mei sordu, “Belaya çok mu giriyorsun? Sen de bütün gece ayaktaydın, uyuman gerekmez mi?”
“Haha, çok uyanığım.” Mo Ran güldü. “Ama henüz gitmemi istemiyorsan, sen uyuyana kadar sana eşlik edebilirim?”
Shi Mei aceleyle elini salladı ve nazikçe, “Gerek yok, sen burada izlerken uyuyamayacağım. Sen de biraz dinlenmeye çalışmalısın, kendini zorlama.”
Mo Ran biraz üzgündü ve dudaklarındaki gülümseme biraz sertleşti.
Shi Mei ona karşı nazikti, ancak her zaman belli bir ayırt edilemez mesafeyi koruyor gibiydi. Tam karşısındaydı ama aynı zamanda ayın aynadaki yanılsaması gibiydi, suya yansıyan çiçek, görünür ama ulaşılmazdı.
“…Tamam aşkım.” Neşelenmek için elinden geleni yaptı ve yüzündeki gülümsemeyi geri kazanmaya zorladı. Mo Ran’ın ışıltılı bir gülümsemesi vardı ve yaramaz olmadığı zamanlarda sevimli olacak kadar aptaldı. “Bir şeye ihtiyacın olursa ara, hemen yan odadayım, yoksa aşağıdayım.”
“Mn.”
Mo Ran, Shi Mei’nin saçını okşamak isteyerek elini kaldırdı, ama kendini tutmayı başardı ve onun yerine kendi kafasını kaşımak için elini geri çevirdi.
“Ben gidiyorum o zaman.”
Mo Ran dışarı çıkar çıkmaz hapşırmaya karşı koyamadı.
Burnunu çekti.
Kelebek Kasabası koku üretiminde uzmandı ve her türden tütsü oldukça ucuzdu, bu yüzden hanın cimriliği yoktu. Her odada, biri kötü ruhları uzak tutmak, diğeri nemi gidermek ve üçüncüsü de odaların güzel kokmasını sağlamak için uzun bir özel tütsü çubuğu yakıldı.
Tütsü kokusu Mo Ran’ı rahatsız etti ama Shi Mei bundan hoşlandı, bu yüzden buna katlandı.
Alt katta, Mo Ran hancıya doğru yalpaladı ve gümüş bir külçe kaydırdı, gözleri bir gülümsemeyle kısıldı. “Hey hancı, bana bir iyilik yap.”
Gümüş külçeyi gören hancının gülümsemesi daha da nazikti. “İyi beyefendinin neye ihtiyacı var?”
Mo Ran, “Zaten burada kahvaltı için pek fazla insan göremiyorum, diğer konukları geri çevirip sabah için mutfağı bana ödünç vermen için seni rahatsız edebilir miyim?” dedi.
Kahvaltı kaç bakır değerindeydi? Yarım aylık kahvaltı bile tek bir gümüş külçe kazandırmaz. Hancı hevesle kabul etti, Mo Weiyu’yu hala kasılarak hanın mutfağına götürürken tüm gülümsemeleri gülümsüyordu.
“Beyefendi kendisi mi yemek yapacak? Neden bizim şefe yaptırmıyorsunuz, o gerçekten iyi.”
“Gerek yok.” Mo Ran sırıttı. “Xiangtan’daki[15] Drunken Jade[14] Evi’ni duydunuz mu?”
“Ah… bir yıldan biraz daha uzun bir süre önce yanan ünlü eğlence evi?”
Mo Ran: “Mhm.”
Hancı, karısının işle meşgul olduğundan ve onu dinlemediğinden emin olmak için dışarı baktı ve sinsi bir sırıtış yaptı. “Orayı kim duymadı? Xiang Nehri kıyısındaki en ünlü tiyatroydu ve hatta dünyanın dört bir yanında tanınan bir yıldız şarkıcı yetiştirdi. Şimdiye kadar olması çok kötü, yoksa onun oyununu da dinlerdim. “
Mo Ran güldü, “Onun adına iltifatın için teşekkürler.”
“Onun adına mı? Onun adına mı?” Hancı şaşırmıştı. “Onu tanıyor musun?”
Mo Ran, “Onu tanımaktan daha fazlası” diye yanıtladı.
“Vay canına… sadece sana bakmak bile bunu anlamaz mıydı, ha? Ama siz uygulayıcılar bile… uh…”
Mo Ran gülerek onun sözünü kesti. “Yıldız şarkıcı dışında başka bir şey biliyor musun?”
“Şey… Oradaki yemeklerin de eşsiz olduğunu duydum.”
Mo Ran’ın dudakları, tanıdık bir havayla mutfak bıçağını alırken neşeli bir sırıtışla kıvrıldı. “Çiftçi olmadan önce, uzun yıllar House of Drunken Jade’de mutfaklarda asistan olarak çalıştım. Sence kim daha iyi yemek yapar, şefin mi yoksa ben mi?”
Hancı bu sözlere daha da şaşırmıştı. “Sayın beyefendi gerçekten… gerçekten…”
“Gerçekten” diye mırıldanmaya devam etti ama kelimeyi bulamadı.
Mo Ran, yüzünde kendini beğenmiş bir gülümseme ve kendinden emin bir tembellik havasıyla ona yan yan baktı. “Pekala, dışarı çık o zaman, bu saygıdeğer şef işe koyulacak.”
Hancı şu anda karanlığın eski efendisiyle konuştuğundan haberi yoktu ve utanmadan yalvardı, “Sarhoş Jade Evi’ndeki lezzetleri uzun zamandır duydum, belki iyi beyefendi bittiğinde, bu aşağılık kişi sorabilir mi? denemek için?”
Bunun küçük bir istek olduğunu ve Mo Ran’ın kesinlikle kabul edeceğini düşündü.
Mo Ran’ın gözlerinin şeytani bir gülümsemeyle kısılacağını kim bilebilirdi. “Denemek ister misin?”
“Evet!”
“Hayal kurmaya devam et!” Mo Ran kibirli bir havayla hmph’ledi ve mırıldandı, “Bu saygıdeğer kişinin herhangi biri için yemek pişireceğini mi düşündün? Bu Shi Mei için, o olmasaydı, bu Saygıdeğer Kişi mutfağa bile adım atmazdı…”
Bir turp aldı ve kendi kendine mırıldanırken onu kesmeye başladı.
“…” Vuruldu, hancı sadece beceriksizce kenarda durabildi, ellerini ovuşturdu ve sessizce kayıp gitmeden önce bir süre sırıttı.
O da kendi kendine mırıldandı içinden.
‘Bu Saygıdeğer Kişi’ ile ilgili tüm bunlar neydi? Oğlan o kadar gençti ki, muhtemelen henüz ruhani bir temel bile oluşturmamıştı. Onun saçma sapan konuşmasını dinlemek, shimei bu shimei idi, ama bugün grubunda tek bir kız bile yoktu.
Hancı gözlerini devirdi.
Çılgın olmalı ve sadece biraz değil.
Mo Ran tam dört saat boyunca mutfakta meşgul oldu; Bitirdiğinde neredeyse öğlen olmuştu. Shi Mei’yi uyandırmak için beklentiyle üst kata koştu.
Chu Wanning’in odasının yanından geçerken adımları yavaşladı.
Onu da yemeye çağırmalı mı…
Chu Wanning’in huysuzluğunu düşünen Mo Ran, hoşnutsuzlukla kaşlarını çattı.
Hayır, zaten sadece biraz yaptı, onun için hiç yok!