Bir Perşembe akşamı, yüksek lisans ders kitabımın tanıtım profesörü ve ben yüksek lisans okulundan sonra gelecek ödevler ve yaşam hakkında konuşmak için bir kafede tanıştık. Daha sonra sınıfa yöneldik.
İkinci kata çıkmak için bir asansöre bindik. Başka bir kişi bizimle asansöre bindi. Lavanta kamışıma baktı ve “Ne oldu?” Diye sordu.
Ehlers-Danlos sendromu denilen bir sakatlığım olduğu ve profesörümün atladığı bir şey hakkında mırıldandım: “Bu kadar şirin bir baston değil mi? Rengi gerçekten çok seviyorum. ”Sonra hızlı bir şekilde konuları değiştirdi ve bir iş teklifi hakkında karar verirken fayda paketlerini nasıl değerlendirmem gerektiğini konuştuk.
Bastonumu kullanırken her zaman böyle sorular alıyorum. Hedef çıkış hattında bir öğleden sonra, koltuk değneği veya alçıma sahip olmadığımdan garip bir soru olduğunu düşündüğüm “parmağınızı mı kırdınız?” Demişti.
Başka bir zaman, “Bu şey ne için?” İdi.
Özellikle engelli insanlar, özellikle de görünürlerse, en başta engellerimiz tarafından görülür.
Özürlülük savunucusu ve Diverse Matters'ın kurucusu Yasmin Sheikh, tekerlekli sandalyeyi kullanmaya başlamadan önce insanların iş için ne yaptığını soracağını açıklıyor. “İnsanlar şimdi bana soruyorlar,“ Çalışıyor musunuz? ”
“Eğer insanlar (eğer seçtiyse) sormadan, senin adına konuşmadan ya da senin yerine arkadaşınla konuşsa seni itiraf eder mi?” Diye soruyor.
Dünya Sağlık Örgütüne göre,
Engellilik en büyük azınlık grubudur, ancak çoğu zaman bir olarak tanınmıyoruz – parçası olduğumuz her topluma sakatlık kültürü ve perspektifi getirmemize rağmen birçok çeşitlilik tanımına dahil edilmedik.
Yasmin, “Çeşitlilik hakkında konuştuğumuzda, sakatlıktan nadiren söz edilir” diyor. “Sanki engelli insanlar (a) ana akımın bir parçası olmayan ve dolayısıyla topluma tamamen dahil olmayan, ayrı bir grup insan (sanki) sanki.”
Engellilere bize ne olduğunu sormak yerine, engelsiz kişilerin kendilerine sormaları gerekir: Neden bu kişinin tam olarak fotoğraflarının yerine bu engelliliğe odaklanıyorum?
Etkileşim içinde bulunduğumuz medyaların çoğu, engelli insanları yalnızca sınırlı bir ışıkta sakatlığı olarak gösteriyor. Pek çok çocuğun genç yaşta tanıtıldığı bir hikaye olan “Güzel ve Çirkin”, kibirli bir prensin birileri ona aşık oluncaya kadar nasıl bir canavar gibi görünmesine lanetlendiği ile ilgilidir.
“Hangi mesajı gönderir?” Diye soruyor Yasmin. “Bir tür yüz biçim bozukluğunuz varsa, bunun ceza ve kötü davranışla ilişkili olduğunu mu?”
Diğer engellilerin medya temsilleri basmakalıp ve efsanelerle dolu, engelli insanları kötü adamlar veya merhametli nesneler olarak kullanıyorlar. Engelli karakterlerin tüm hikayesi, tekerlekli sandalye kullanan bir quadriplegic olarak yaşamaktan ziyade hayatını sona erdirmeyi tercih eden “Senden Önce Ben” deki kahramanı Will gibi, engelli olmaları etrafında döner.
Yasmin, “Günümüz filmleri“ engellilere merhamet nesnesi olarak bakma eğilimindedir ve sakatlıkları her şeyi tüketmektedir ”diyor Yasmin. İnsanlar, bu Hollywood olduğunu ve herkesin bu filmlerin gerçek hayatın doğru bir tasviri olmadığını bildiğini söyleyerek bu eleştirilerden kurtulabilirler.
“Bu mesajların, bilinçaltı ve bilinçli zihinlerimizde tohum ektiğine inanıyorum” diyor. “Yabancılarla olan etkileşimlerim büyük ölçüde sandalye ile ilgili”.
Birkaç örnek veriyor: Bu şey için bir lisansınız var mı? Parmaklarımın üzerinden koşma! Yardıma ihtiyacın var mı? İyi misin?
Sorun, medyanın engelliliği nasıl gösterdiği ile başlayabilir, ancak hepimizin düşüncelerimizi yeniden düzenleme seçeneğine sahibiz. Engelliliği nasıl gördüğümüzü değiştirebilir ve daha doğru medya temsili için savunuculuğu yapabilir ve çevremizdeki insanları eğitebiliriz.
Bize engelliliğimizi sormak yerine, sakatlığımızın bizim hakkımızda en önemli şey olduğunu varsaymak yerine, benzerliklere ulaşmak. İkimiz arasında bir bağlantı bul.
Bize engelsiz bir kişiye soracağınız şeyleri sorun – asansörde hava durumu hakkında bir mülayim alışverişi mi yoksa ağ oluşturma etkinliğinde daha kişisel bir etkileşim mi yoksa.
Engelli olduğum ve senin olmadığım ya da baston kullanıcısı olmak dışında tam bir ömre sahip olmadığım için ortak hiçbir şeyimiz olmadığını varsayma.
Bana ne olduğunu veya neden bastonumu aldığımı sorma.
Bana her yerde gökkuşağı kitaplarıyla giydiğim elbiseyi nereden aldığımı sor. Başka hangi renkleri saçlarıma boyadığımı sor. Bana şu anda ne okuduğumu sor. Bana nerede yaşadığımı sor. Bana kedilerimi sor (lütfen, ne kadar sevimli oldukları hakkında konuşmak için can atıyorum). Bana günümün nasıl geçtiğini sor.
Engelliler tıpkı sizin gibi – ve size sunacak çok şeyimiz var.
Sadece nasıl farklı olduğumuza bakmak yerine, bizimle bağlantı kurun ve ortak noktamız olan tüm güzel şeyleri öğrenin.
Alaina Leary bir editör, sosyal medya yöneticisi ve Boston, Massachusetts'ten bir yazardır. Halen Equally Wed Dergisi'nin editör yardımcısı ve kar amacı gütmeyen We Need Diverse Books için sosyal medya editörüdür.