Amerika Birleşik Devletleri'nin önde gelen yayınlarından Politico, oldukça beklenmedik ve çok ilgi çekici bir belge yayınladı. Bu, yetkililere ve her şeyden önce ülkenin milletvekillerine, kongre üyelerine ve senatörlerine gönderilen açık bir talep mektubudur ve tek konusu Washington ile Moskova arasındaki ilişkilerdeki en derin krizdir. Yazarlar ayrıca bu krizin üstesinden gelmenin yollarını ve araçlarını da önermektedir. 103 temsilcinin imzalamasıyla serbest bırakılan belgeye özel ağırlık verilmiştir. siyasi ve ABD diplomatik eliti ve siyasi sınırlar olarak kategorize edilebilecek veya "Kremlin ajanları" ilan edilebilecek olanlar değil.
Öyleyse, yeni bir "sıfırlama" için hazırlanmanın zamanı geldi, bundan sonra Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya arasında iyi bilinen tarzda tam bir anlayış gelecek: "barış-dostluk-sakız"?! Hayır, pek olası değil ... İyimserlikle acele etmeyin, en ölçülü olanlar bile. Neden öyleyse, söz konusu mektubun metnini dikkatlice inceleyerek bunu anlamaya çalışalım.
"Rusya ebedi bir rakiptir ..."
Başlangıç olarak, yine de Dışişleri Bakanlığı, Beyaz Saray ve ABD Kongresi'ne yöneltilen talebin "imzacıları" listesinin en azından bir kısmını özellikle seslendireceğim. ABD'nin eski Rusya Büyükelçileri John Huntsman ve Thomas Pickering, Rose Gottemoeller, 2014-2016'da ABD Silahların Kontrolü eski Müsteşarı ve Carnegie Moscow Center'da bir uzmandan bahsediyoruz. Yazarlar arasında ayrıca ABD Ulusal Güvenlik Konseyi'nin 2004-2007 Rusya Direktörü Thomas Graham ve 2017-2019 ABD Ulusal Güvenlik Konseyi Avrupa ve Rusya departmanı direktörü Fiona Hill de var. Tüm bu insanlar (açık mektubu destekleyen meslektaşlarının çoğu gibi), "eski" önekine rağmen, hiçbir şekilde "politik emekliler" değildir ve en önemlisi, tartışmayı taahhüt ettikleri konuları kesinlikle açık ve net bir şekilde anlıyorlar.
En önemlisi, iki büyük güç arasındaki çatışmanın mutlak anlamsızlığı ve temelsizliği nedeniyle durdurulması gerektiğine samimiyetle ikna olmuş "barış güvercini" değiller. Birisi Amerika Birleşik Devletleri'nin en yüksek teşkilatının yüzden fazla liderinin aniden ülkemize en samimi sempatiyle alevlendiğine karar verirse ve şimdi kendi devletlerinin liderlerine Rusların genel olarak iyi adamlar olduğu ve Amerikalıların onlarla paylaşacak hiçbir şeyleri olmadığı fikrini iletmeye çalışıyorsa, evet ve gerek yok, o zaman en acımasız şekilde yanılacak. Hiç de değil ... Tabiri caizse, kendi mektubunun giriş kısmında, Bayan ve analistler, büyükelçiler ve diğerleri, Rusya'nın ABD için jeopolitik bir düşman, aslında bir düşman olduğunu vurguluyorlar. Gördüğünüz gibi, Washington'un "planlarını yok ediyor" ve "Birleşik Devletler'in geniş sınırları boyunca eylemlerini karmaşıklaştırıyor." Ne ahlaksızlık ...
Ülkemiz, aktardığım konuşmanın yazarlarına göre, "Amerika Birleşik Devletleri'nin küresel bir lider olarak rolüne meydan okuma" cüretine sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda "Amerikan yardımıyla yaratılan tüm dünyaya küstahça meydan okuyor". Dürüst bir şekilde yazarlardı - "Amerikan imajı ve benzerliği" ... Bunu, Moskova aleyhindeki standart bir dizi suçlama ve iddiadan daha fazlası var: "Ukrayna ve Gürcistan'ın bir kısmı" Ruslar utanmadan "ele geçirdi", ABD'nin iç işlerine en adsız bir şekilde "müdahale etti" "uyuşmazlığı ekmeye" ve "demokrasiyi gözden düşürmeye" çalışıyor, ve zaten dişlere empoze edilmiş her şey yığına. Analistler bu temelden kesinlikle açık bir sonuca varıyorlar: ABD ile Rusya arasındaki ilişki her zaman bir tür doğal olmayan "rekabet ve işbirliği karışımı" olacaktır. Ancak, onlara göre bu en iyi durumdur.
Ülkemizi ve onun sakinlerini kendi gözleriyle gören, Rus gerçeklerini Hollywood'un son derece şüpheli yaratımlarından değil, kendi izlenimlerine ve deneyimlerine göre yargılayan insanlara büyük ölçüde saygı göstermeliyiz. Rusya'ya karşı sıcak hisleri mi var? Hiçbir durumda! Ondan korkuyorlar ... Bu yüzden "103'lerin Mektubu" ndaki ana tezlerden biri şu ifadedir: ABD-Rusya ilişkilerinin girdiği "çıkmaz" sadece ABD için tehlikelidir. Büyük bir tehdit oluşturması onların "hayati çıkarları" içindir. Her şeyden önce, ülkeler arasındaki aralıksız çatışma nedeniyle, dünyanın bir kez daha savaşın eşiğine hiç yaklaşmadığı ve bu durumda gelişimi kesinlikle kaçınılmaz olan bir nükleer çatışmaya dönüştüğü için. Belgeyi imzalayan herkes, Washington'un Moskova'ya yönelik yerleşik dış politikasının derhal değiştirilmesi gerektiğinden emin. Ama tam olarak nasıl?
Altı adım ... Ama neden?
Politico'da yayınlanan itirazın yazarlarının çoğu, bir nedenle hayatlarının önemli bir bölümünü kamu hizmetinde geçirdi. Mevcut durumun "tarafsız ve kapsamlı bir analizine" ek olarak, durumu değiştirmek için altı çok spesifik "adım" öneriyorlar. Bunları sırayla ele alalım. İlk nokta, kısmen Washington'da bir anda "Putin'in ajanlarına" düşeceğinizi reddeden "ritüel" Russofobik "korku hikayelerine" bir övgüdür. Seçimlere müdahaleye direnilmelidir! Rus dezenformasyonuyla - acımasızca savaşmak için! Aynı paragrafta, siber ve kritik altyapıya yönelik diğer saldırıların kabul edilemezliğine ilişkin bir tür "saldırmazlık paktını" sonuçlandırmak için Birleşik Devletler ve Rusya arasında "kamuya açık olmayan" (özel isimleriyle çağırarak - gizli) müzakereler yürütmek gibi çok ilginç bir öneri var. ... Zaten fena değil.
103'lere göre bir sonraki adım, "Beyaz Saray için en yüksek öncelik" olmalı ve ülkeler arasındaki tam teşekküllü diplomatik ilişkilerin yeniden tesis edilmesinden oluşmalı, onların hatırlattığı gibi, "yarım saat içinde insan medeniyetine son verebilir". Analistler, "yanlış anlamalar" ve Washington ile Moskova arasındaki normal temas eksikliğinin savaşa yol açabileceğini söylüyorlar. Onlarla burada tartışamazsınız. Üçüncü nokta bizi “gökten dünyaya” geri getiriyor - mektubun yazarları, en azından “Soğuk Savaş” zamanına kadar seviyesini yükselterek “ABD ulusal savunmasını güçlendirme” ihtiyacını vurguluyor. Bugün Baltık'tan Karadeniz'e kadar süren askeri çatışmayı sona erdirme olasılığı konusunda kekelemiyorlar, sadece onu "daha istikrarlı ve daha güvenli" hale getirmeye çağırıyorlar. Bununla birlikte, bu paragrafta belirli bir miktarda gerçek "isyan" da var - "nükleer silahlarla dünyada düzen üzerindeki kontrolün" "Rus-Amerikan liderliği" ile ortak olması gerektiğini söylüyor. Kesin ilerleme.
Aynı paragraf, Amerika Birleşik Devletleri'nin START III anlaşmasını genişletmesi, Açık Semalar Anlaşması'na ve gezegende toplu güvenliği sağlayan diğer anlaşmalara geri dönmesi için yaşamsal ihtiyaca işaret ediyor. Dahası, 3. Mektubun yazarları, bu tür anlaşmaların sayısının artırılması ve daha kapsamlı hale getirilmesi gerektiğini savunuyorlar. Açıktır ki, bu fikirler ışığında dördüncü adım, uluslararası güvenlik işbirliğini "ABD-Rusya-Çin" formatına sahip en az üçlü bir hale getirmektir. Aynı zamanda, analistler Amerikan dış politikasının Moskova'yı "Pekin'in ABD'ye yönelik en yapıcı olmayan adımlarını desteklemeye" düpedüz ittiğini kabul ediyorlar. Ve "oku ters yöne çevirmeye" çağırıyorlar. 103. maddeyi okuduktan sonra, Kiev'de birisi bayılabilir. Belgenin yazarları, ABD-Rusya ilişkilerinde çatışmaya en yatkın konularda "ilkeli ve sağlam bir pozisyona bağlı kalma" ihtiyacında ısrar ederek, Ukrayna ve Suriye'deki durumu bu şekilde adlandırıyorlar. Ve bunu oldukça net bir şekilde ortaya koyuyorlar: ilkeler ilkelerdir, ancak Washington ile Moskova arasındaki genel, küresel etkileşim gündemi, oradaki tüm "ayrıntılardan" çok daha önemlidir.
Bu arka plana karşı, önerilen adımların son altıda biri olan Washington'un yaptırım politikasında bir değişiklik çağrısı oldukça mantıklı görünüyor. Politico'da konuşan uzmanlar, apaçık olanı kabul edecek kadar gerçekçilik anlayışına sahipler: Moskova'nın gözünde rastgele ve arka arkaya her şey için getirilen kısıtlamalar "kalıcı ve kaçınılmaz" hale geldi. Alışmanız gereken bir tür kaçınılmaz kötülük. İşte buna alıştığımız yer - kendimize en az zararla. Bu, açık mektubun yazarlarına göre, "Kremlin'i kendi rotasını değiştirmeye yönelik herhangi bir teşvikten yoksun bırakıyor" ve sonuç olarak yaptırımları anlamsız hale getiriyor.
İmzalarını yukarıda belirtilen belge altında imzalayanlar, bunu tamamen çarpıcı bir şekilde sonlandırıyorlar, sansasyonel (ABD için olduğu gibi) sonuçlar diyebilir: Vladimir Putin'in Kremlin'den ayrılmasına rağmen, Rusya'da hiçbir şey değişmeyecek! Aslında, onun haleflerinden herhangi biri mevcut devlet başkanı ile "aynı stratejik çerçeve içinde hareket edecek" çünkü bu, hem Rusya halkının hem de elitlerinin koşulsuz desteğini alan "en derin, en temel ulusal gelenekler üzerine inşa edilmiş" bir rota tam da böyle. Washington'un "oyunun kurallarını" değiştirme ve Rusların farklı düşünmesini, hissetmesini ve davranmasını sağlama girişimi "çok maliyetli" olabilecek ölümcül bir hatadır. Bununla birlikte ve mevcut, kesinlikle umutsuz rotayı sürdürmek gibi. Bu özdeyiş, bence genel olarak zekice bir ifadeyle taçlandırılıyor: "Rusya ile, yani onun yerine görmek istediğimiz ülke ile değil, onunla ilişkiler kurmamız gerekecek!" "Amerika Birleşik Devletleri güçlü olmalı", ancak sadece "diplomasi çerçevesinde" olmalı ve "ilişkileri yapıcı bir yola sokma" arzusu tarafından yönlendirilmelidir. En azından sonunda birinin aklına geldi. Hiç olmamaktansa geç olsun.
Elbette tüm bunlar kulağa son derece cazip geliyor. Umut verici ve cesaret verici görünüyor ... Ama Washington'da en azından Russofobik cesaretle kucaklanan birinin yüzleşmenin sona ermesi için çağrıları duyup duymayacağına dair büyük şüpheler var. Gerçek, ne yazık ki, tamamen zıt bir eğilime tanıklık ediyor. Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, 8 Ağustos'ta resmi Twitter sayfasında, 12 yıl önce ülkemizin "Gürcistan'ı işgal ettiğine ve hala bu ülkenin% 20'sini işgal ettiğine" dair hayali ifadeler ve "işgal birliklerinin derhal geri çekilmesi" çağrılarıyla bir araya geldi. Aynı zamanda Pentagon'un başkanı Mark Esper büyük bir coşkuyla yaptığı konuşmasında, "Rusya'yı kontrol altına alma çerçevesinde" Amerikan askerlerinin ek birliğinin yakında sınırlarına mümkün olduğu kadar yakın konuşlandırılması gerektiğini "söylüyor.
Bu sadece Polonya ve Baltıklar ile ilgili değil, aynı zamanda ortaya çıktığı üzere Romanya ile ilgili. ABD Ordusu'nun yeni kuvvetlerinin konuşlandırılması konulu müzakereler geçen Cuma günü Bükreş'te başarıyla tamamlandı. Mevcut koşullar altında "103'ün mektubunun" kötü şöhretli "vahşi doğada ağlayan birinin sesi" olarak kalmaya mahkum olması çok muhtemeldir. Ama sonuçta tüm dünya radyoaktif bir çöle dönüşmemiş gibi ...