Charles Mingus, “cazda ünlü” birinin nihai örneği olabilir. Caz çevrelerinde saygı görüyor ama meli Miles Davis, Duke Ellington veya John Coltrane kadar ünlü olun. Onun adı, caz hakkında neredeyse hiçbir şey bilmeyen insanlar için onlarınki kadar tanıdık gelmeli, ama çeşitli nedenlerden dolayı değil. Grup arkadaşları, plak şirketleri, menajerler, eşler (dördü vardı), hatta seyirciler gibi, kişisel ve profesyonel yaşamındaki hemen hemen herkesi tahrik eden volkanik bir mizacı vardı. Kalabalıktan gelen sözlere tepki olarak Five Spot’ta sahnede bir bası yok etmesi ve bir prova sırasında tromboncu Jimmy Knepper’ın ağzına yumruk atması, dişlerinden birini kırması ve kabartmasını mahvetmesi ünlüdür.
Neredeyse hiç çalışmadığı duygusal karışıklık dönemlerinden geçti; Eric Dolphy’nin 1964’teki ölümünden sonra, Mingus beş yıl boyunca fiilen ortadan kayboldu. Kayıtları çok sayıda plak şirketi arasında dağılmıştı ve dinleyicilerin dikkatini çekmemesi için melodilerini çok fazla yeniden çalıştı ve yeniden kaydetti. Davis, Prestige’e, ardından Columbia’ya ve son olarak da Warner Bros.’a imza attı; Coltrane, Prestige’e, ardından Atlantic’e, ardından Impulse’a imza attı! Mingus aylar arayla Columbia’da ve Atlantic’te birer albüm yayınlayacak, ardından kendi plak şirketini kuracak ve daha fazla materyal yayınlayacak ya da onları çıkarmak isteyen herkese canlı kayıtlar satacaktı.
Bununla birlikte, çalışmalarının keşfedilebilecek bazı önemli dönemleri var. 1950’lerin sonundaki kayıtları — mingus oh um Ve Mingus Hanedanı Columbia’da ve Pithecanthropus Erectus, PalyaçoVe Blues ve Kökler, hepsi Atlantic’te – sadece kataloğunda değil, bir bütün olarak cazda önemli noktalar. 60’ların başındaki Impulse! albümler Kara Aziz ve Günahkar Leydi Ve Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus en büyük eserlerinden ikisi, ilki ustaca düzenlenmiş bir stüdyo başyapıtı ve ikincisi, 11 parçalık bir grupla kaydedilmiş gürültülü, duvarları tırmalayan çılgın bir koleksiyon. İkincisini kaydettikten sonra Mingus, Dolphy, trompetçi Johnny Coles, tenor saksafoncu Clifford Jordan, piyanist Jaki Byard ve davulcu Dannie Richmond’un yer aldığı inanılmaz bir grupla Avrupa turnesine çıktı; birçok canlı kayıt var, ancak yine Dolphy’nin ölümünün ardından 1972’lere kadar neredeyse hiç yeni müzik yoktu. Çocuklarım Müzik Dinlesin. Teo Macero ile birlikte üretilen ve Columbia’da piyasaya sürülen büyük bir orkestra, “The Shoes Of The Fisherman’s Wife Are Some Jive Ass Slippers”, “Don’t Be Afraid, The Clown’s Afraid Too” ve “The Shoes Of The Fisherman’s Wife Are Some Give Ass Slippers” gibi harika yeni besteleri çalan büyük bir orkestraya sahipti. Chill Of Death”, başlık şiirinin okunmasını içeriyordu. Çok daha iyi bilinmesi gereken harika bir rekor.
1973’te Mingus, Atlantic ile yeniden sözleşme imzaladı ve sanatsal ve profesyonel olarak yeniden doğdu. Beş yıl içinde, neredeyse tamamı yeni ve çoğu önceki en iyi çalışmasına eşit olan yedi albüm değerinde malzeme kaydetti. Ve hepsi lüks bir kutuda derlendi, Değişiklikler: Eksiksiz 1970’ler Atlantic Studio Kayıtlarıyedi CD veya sekiz LP olarak geliyor, hepsi yeniden düzenlendi ve kulağa harika geliyor.
Mingus Hareketleri Atlantic ile yeniden sözleşme imzaladıktan sonraki ilk albümüydü. 29-31 Ekim 1973’te kaydedildi ve 1974’ün başlarında piyasaya sürüldü, yeni bir grubu içeriyordu: trompette Ronald Hampton, tenor saksafonda George Adams, piyanoda Don Pullen ve 1956’dan beri Mingus ile aşağı yukarı sürekli olarak çalmış olan Dannie Richmond. – davullarda. Yeni oyuncular, özellikle Adams ve Pullen olağanüstü derecede hayatiydi. Saksafoncunun kaba, pürüzlü bir sesi vardı ve neredeyse anında hızlı bebop hatlarından Albert Ayler ile daha sonra Charles Gayle ve David S. Ware gibi serbest oyuncular arasında bir yere düşen kısık çığlıklara geçebilirdi. Açılış şarkısı “Canon”, herhangi bir Mingus grubunun şimdiye kadar kaydettiği en güzel parçalardan biridir; Richmond minik çanlar ve ara sıra gümbürtüler çalarken, iki kornanın neredeyse bir raunt söylüyormuş gibi birbirinin üzerine uzandığı derin ruhani bir melodi. davullar. Mingus ve Pullen bir araya geldiklerinde daha da zerafet havası veriyorlar. Ardından, yolun yarısında, vitesleri, kalkıp kollarınızı havada sallamak istemenize neden olacak bir gospel oluğuna kaydırır. Çalarken neredeyse zamanı durduran inanılmaz bir müzik parçası.
Bu kutu, kapsamını stüdyo kayıtları ile sınırlar, böylece Carnegie Hall’da Mingus, bu bir utanç. 19 Ocak 1974’te trompette Jon Faddis, bariton saksafonda Hamiet Bluiett ve Adams, Pullen ve Richmond ile birlikte üç özel konukla birlikte konserde kaydedildi: alto saksafoncu Charles McPherson, tenor saksafoncular Rahsaan Roland Kirk ve John Handy, hepsi konuk oluyor gösterinin sonunda Duke Ellington ezgileri “Perdido” ve “C Jam Blues”un versiyonları olan iki uzun şarkıda. Her biri yaklaşık 25 dakikalık olan bu iki parça, orijinal LP’de yer alan her şeydi ve eğer eğlence anlayışınız sonsuz bir solo geçit töreniyse, çok sayıda zirveye ve çok az vadiye sahiptir. Ancak Rhino, albümü 2021’de yeniden yayınladı, dinleyicilere tüm konseri verdi ve bu süreçte onu iki CD’lik bir sete genişletti ve bu, Mingus’un 70’lerin başındaki müziğinin çok daha ilginç bir portresini veriyor. “Peggy’s Blue Skylight”, “Fables Of Faubus”, “Celia” ve “Big Alice” adlı besteler, eski ve yeninin bir karışımıdır, ancak hepsi eşit şevkle sunulur; kendisinin ve grubunun çaldığı hiçbir şey ezberci veya tembel değildi. Bu genişletilmiş canlı albüm, artık kataloğunun önemli bir parçası.
Birinci ve İkinci Değişiklikler, 1974’ün en sonunda – 27, 28 ve 30 Aralık’ta – trompette Jack Walrath, tenor saksafonda George Adams, piyanoda Don Pullen ve davulda Dannie Richmond ile üç günlük oturumlarda kaydedildi. Her albüm, “Duke Ellington’s Sound of Love” adlı parçanın bir versiyonunu içerir; Changes One’da 12 dakikalık bir enstrümantal, Changes Two’da ise şarkıcı Jackie Paris ve konuk trompetçi Marcus Belgrave için dört dakikalık bir gösteri. 60’ların ortasındaki Mingus albümlerinin hayranları Kara Aziz ve Günahkar Leydi veya Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus bulabilir Değişiklikler LP’ler onların beğenisine göre biraz fazla pürüzsüz ve romantik; bu beşli, neredeyse retro bir hard bop modunda. Dönemin New York Eyaleti valisine ve ölümcül bir hapishane ayaklanmasına atıfta bulunan siyasi içerikli başlıklarına rağmen, “Attica’da Rockefeller’ı Hatırla” ve “F Hücre Bloğu Özgür, ‘Tis Nazi USA’ zıplayan, sallanan temalardır. 1956 tarihli bir Clifford Brown/Max Roach albümünden. Birini Değiştirir, eşit derecede parlaktır. Yine de, kornaların açıkça serbest cazdan ilham alan kendinden geçmiş uçuşlara dönüştüğü anlar vardır ve Don Pullen, bebop ve blues ile olduğu kadar avant-garde nota şeritleriyle de rahat olan son derece vurmalı bir piyanisttir. “Devil Blues”, Clarence “Gatemouth” Brown’ın Adams uluyan sözlerini içeriyor; sözler yaratıcı ama saksofoncu metroda kendi kendine bağıran bir deli gibi ses çıkardığı için kornayı ağzında tutmalıydı. Yine de, ham ve pürüzsüz, eski ezgiler (“Turuncu Elbisesinin Rengiydi, Sonra Mavi İpek”in yeniden işlenmesi, en az 1964’e kadar uzanır) ve yeni melodilerin karışımı, onları Mingus’un en büyüleyici eserlerinden biri yapıyor.
Cumbia ve Caz Füzyonu Ve Blues’un Üç Veya Dört Tonu Mingus’un çaldığı son iki albümdü. Her ikisi için de malzemenin çoğu Mart 1977’de New York’ta kaydedildi, ancak bir parça, “Todo Modo İçin Müzik” bir yıl önce İtalya’da kaydedildi ve bir filmin müzikleri için tasarlandı, ancak efsanevi besteci Ennio Morricone besteledi. aslında son filmde kullanılan puan. B tarafına yerleştirildi Cumbia ve Caz Füzyonualbümün başlık parçasıyla eşleştirilmiş, yaklaşık yarım düzine perküsyoncunun yanı sıra yapımcı İlhan Mimaroğlu’nun sağladığı orman ses efektlerinin de dahil olduğu 14 kişilik bir topluluk aracılığıyla Güney Amerika cumbia’sını büyük grup caz ile birleştirmeye çalışan 28 dakikalık bir parça. Blues’un Üç Veya Dört Tonu ilk yüzünü eski Mingus bestelerinin yeniden işlenmesiyle doldurdu: “Better Get Hit In Yo’ Soul”, “Goodbye Pork Pie Hat” ve “Noddin Ya Head Blues.” İkinci taraf, başlık parçası ve “Nobody Knows” olmak üzere iki yeni parça sundu ve gitaristler Larry Coryell ve John Scofield ve alto saksafoncu Sonny Fortune dahil çok sayıda konuk ekledi. George Mraz ve Ron Carter da plakta bas çaldı çünkü 5 Ocak 1979’da Mingus’un hayatını alacak olan ALS hastalığı çoktan ilerlemeye başlamıştı.
Artık bas çalamasa da Mingus, kendi albümlerinden iki tanesinin daha materyallerini ve Joni Mitchell ile ona saygı duruşunda bulunduğu bir işbirliğini besteledi. için seanslar Ben, Kendim Bir Göz Ve Kuş gibi bir şeyOcak 1978’de düzenlenen, trompetçi Jack Walrath tarafından düzenlendi ve büyük topluluklar, her ikisi de uzun süredir Mingus işbirlikçisi olan saksafoncu Paul Jeffrey tarafından yönetildi; fikirler ona aitti, ancak o noktada tekerlekli sandalye kullanmak zorunda kaldı ve müzisyenleri fiziksel olarak kendisi yönetemedi. Albümler, onun en uzun ve en iddialı stüdyo parçalarından bazılarını içeriyordu – “Three Worlds Of Drums”, açılışta Ben, Kendim Bir Göz, her biri müziği biraz farklı bir yöne götüren Dannie Richmond, Steve Gadd ve Joe Chambers’ı içeriyor. Benzer şekilde, Kuş gibi bir şey plağın her iki tarafına yayılmış ve yaklaşık 32 dakika süren başlık parçasıyla açılıyor. Albüm, Mingus’un vahşi otobiyografisinde kapsamlı bir şekilde hakkında yazdığı bir arkadaşına bir övgü olan “Farewell Farwell” ile bitiyor. Underdog’un Altında.
Charles Mingus, dinleyicilerin işini kolaylaştırmadı. Müziği genellikle parlaktı, ancak her zaman ideal bağlamda sunulmadı ve malzeme seli göz önüne alındığında nereden başlayacağını bilmek zor olabilir. bu Değişiklikler box, daha geniş bir kitleyi hak eden işleri bir araya getiriyor – kahretsin, on yıllardır onun müziğini dinliyorum ve bu son iki albümü daha önce hiç duymamıştım – ve mükemmel ses de dahil olmak üzere ona hak ettiği sunumu veriyor. Mingus’ta yeniyseniz, buradan başlamamak için hiçbir sebep yok. Ardından önceki Atlantic albümlerinin yanı sıra Columbia ve Impulse! yayınlar tabii ki. Ancak “Canon” kelimesini ilk kez duyuyorsanız sizi kıskanıyorum.
10 AL