Bölüm 1242: Cennetsel Yasalar Titriyor (2)
Doğu İlahi Bölge'nin göklerini tamamen sarmış olan kara bulutların korkutucu ve tuhaf görüntüsü Batı ve Güney İlahi Bölgelerinin de dikkatini çekmişti ve şu anda Doğu İlahi Bölgesi'ne odaklanmış sayısız göz ve niyet vardı.
Ancak, tüm Doğu İlahi Bölgesini kaplayan kara bulutların altında, benzeri görülmemiş, inançları kökünden sarsan bir musibet yıldırımının şu anda gökten düşmekte olduğunu asla hayal edemezlerdi.
Sekiz aşamalı musibet yıldırımı… Altı aşamalı musibet yıldırımının bile efsanevi olduğu Tanrı Aleminde, bu dört kelime yalnızca absürt gülüşlere neden olur ve onu duyan herkesin alay etmesini sağlar.
Bu fikir o kadar saçmaydı ki hiç kimse onun var olduğunu düşünmemişti. Hatta, o kadar saçma ki, daha önce hiç kimse onu düşünmeye bile çalışmamıştı.
Fakat o, ortaya çıkmıştı ve onların gözleri önünde ortaya çıkmıştı.
Sekiz aşamalı musibet yıldırımının altında, gökleri ve dünyayı bir zincir gibi birbirine bağlayan kırmızı yıldırım sonunda yavaşça kaybolmaya başlamadan önce en az yüz nefes boyunca durdu. Ancak, Sunulmuş Tanrı Sahnesi'ndeki yıldırım denizi kudurmaya devam etti ve yuttuğu her şeyi yok ederek çılgınca ilerledi.
Cennetsel musibet yıldırımı aşırı derecede korkutucu olsa da, birisi zorla engelleme veya müdahale etmeye cüret etmezse hiçbir canlıya zarar vermezdi. Sonuç olarak, kızıl yıldırım gökyüzünün her yerini aydınlatsa da, musibet yıldırımının tüm gücü Sunulmuş Tanrı Sahnesi'nin çevresine odaklanmıştı.
Eğer böyle olmasaydı, Ebedi Cennet Tanrı Alemi yıldırım denizi tarafından çoktan küle döndürülmüş olurdu.
Üç aşamaya katlananların hepsi olağanüstü dahiler olarak düşünülürdü. Dört aşamada hayatta kalanlar bir alemin efendisi olurdu, beşe dayananların ise İlahi Usta olmaları kaderlerindeydi ve altıncı aşama tarihte sadece bir kez ortaya çıkan bir efsaneydi.
Sekiz aşamalı musibet yıldırımı… Bunun ne gerektirdiğini anlayabilen kimse yoktu ve göklerin böyle bir korku ve dehşet ile tepki vermesine neden olmak için ne kadar yetenekli ve potansiyel gerektirdiğini hayal edebilecek kimse yoktu.
Doğu İlahi Bölgesi'ndeki dört kral aleminin kurucularının tüm yetenekleri ve yetişimleri tek bir kişinin vücudunda birleşse bile buna yeterli gelmezdi…
Sekiz aşamalı musibet yıldırımının altında, hem eylem hem de başarılarıyla dünyayı şoke eden Doğu İlahi Bölge Bölgesi'nin tarihteki olağanüstü dahilerin tümü, bir toz parçasıyla eşdeğer hale gelerek tüm parlaklıklarını kaybedecektir.
Gökleri ve yeryüzünü birbirine bağlayan kırmızı ışık solmuştu, ancak Sunulmuş Tanrı Sahnesi'ndeki kırmızı yıldırım denizi ilerlemeye ve dönmeye devam etti. Musibet yıldırımının korkunç ve aşırı yoğun gücü, iki saat daha geçse bile tamamen kaybolmayacaktı.
Ancak şu anda, gökyüzünde asılı kalan kan kırmızı yıldırım alanı nihayet sessizleşti ve daha önce hızlı bir şekilde kaybolan mor yıldırım alanı gibi yavaşça azalmaya başlamıştı.
Fakat bu sefer daha kapsamlı bir şekilde azaldı. Birkaç kısa nefes süresinde, önceki boyutunun onda birine daralmıştı ve yavaş yavaş tam çözünmenin eşiğine yaklaştığında bile küçülmeyi bırakmamıştı.
Daha önce dünyayı kaplayan kırmızı ışık da bunun ardından daha da sönük hale geldi. Son olarak, hafif bir sızlanma ile yıldırım bölgesi tamamen ortadan kalktı ve sadece sonsuz ve koca siyah bulutlar göklerin mavi kubbesinde dolanmaya ve fırlamaya devam etti.
Ancak Sunulmuş Tanrı Sahnesi'nin üstündeki kırmızı yıldırım denizi, yoğun bir kırmızı parıltı salmaya devam etti.
Yıldırım bölgesinin ortadan kaybolması, aynı zamanda bu şok edici musibet yıldırımına neden olan dünyanın sonunun işaretini vermeliydi.
Ancak, kara bulutlar gökyüzünde hiç dağılmayacak gibi gözükmüyordu. Tüm Doğu İlahi Bölgesini sarmış olan cennetsel yasalarla ortaya çıkan baskı gücü herkesin kalbine ve ruhuna sıkı sıkıya baskı kurmaya devam etti.
“Sonunda… Bitti.”
Sayısız insan bu sözleri ağızlarıyla veya yürekleriyle mırıldandı. Musibet yıldırımı nihayet sona ermişti ama kalplerinde uyandırdığı şok ve dehşet belki de asla tam olarak dağılmayacaktı.
Musibet yıldırımının ilk yıldırımının düştüğü andan yıldırım bölgesinin kaybolduğu zamana kadar ki süre kısacıktı. Şimdi bunu düşündüklerinde, hepsi bir rüya gibiydi.
“Sekiz aşamalı musibet yıldırımı. Kendim tanık olmasaydım, böyle bir şeye asla inanmazdım." Ebedi Cennet Tanrı İmparatoru, gökyüzünü kaplayan kara bulutlara bakarken yumuşakça mırıldandı, “Bugünden itibaren, tüm Tanrı Alemi, burada olanlarla çalkalanacak. Bu yılki Kaynak Tanrı Toplantısı sonsuza dek izini bırakacak. Üstelik, bu, asla aşılmayacak bir iz olabilir.”
“...” Ejderha Hükümdar’ın bakışı, Sunulmuş Tanrı Sahnesi'ni saran yıldırım denizi üzerinde sabit kaldı. Sadece uzun bir süre sonra nihayet yukarı baktı ve göklere dik dik baktı.
Yıldırım bölgesi ortadan kaybolduktan sonra, kara bulutların ilerlemesi ve dönüşleri biraz sakinleşti. Ancak havadaki aura daha da baskıcı hale geldi.
“Sekiz aşamalı musibet yıldırımı… Ssss… Buna gerçekten… Yun Che mi sebep oldu? Bu bir çeşit doğal afet değil miydi?”
“Bu çok... Çok fazlaydı, korkunç olmanın ötesindeydi. Hayatımda gördüğüm en korkunç kabustan en az bir milyon kat daha korkunçtu. Sekiz aşamalı musibet yıldırımı… Eğer biri bundan kurtulursa… O kişi gelecekte ne olur?”
"Bu musibet yıldırımı o kadar korkunçtu ki, Tarikat Üstadımız bile buna dayanamazdı, Yun Che nasıl hayatta olabilir?”
"Huuu...” Shui Qianheng yavaşça nefesini düzeltti, ancak dalgalar kalbinden çalkantılı bir şekilde sallanıyordu. Shui Meiyin’e yandan bir bakış attı ancak süt beyazı yüzü tamamen sersemlemiş olan Shui Meiyin, Sunulmuş Tanrı Sahnesi'ne ifadesizce bakmaya devam etti.
"Meiyin, sen…”
“Büyük kardeş Yun Che hâlâ yaşıyor…” Usulca konuştu.
“Ne?” Shui Qianheng’in kaşları birbirine yaklaştı ve birden kardeşine bakmak için döndü.
"Büyük Kardeş Yun'in hâlâ hayatta olduğunu hissedebiliyorum ve… Ve… ”
"Ve ne?” Shui Qianheng sabırsızca sordu.
“...” Ancak Shui Meiyin cevap vermedi. Bunun yerine, yıldızların kendilerinden daha parlak ve ışıltılı bir ışık gözlerinin derinliklerinde parlıyorken, Sunulmuş Tanrı Sahnesi'ne şaşkın şaşkın bakmaya devam etti.
Yun Che ile bir ruh savaşına girdiğinde, Yun Che’nin aşağılık eylemleri tarafından istismar edilmişti. Bunun geri tepmesinden muzdaripken, ruhu Yun Che tarafından istila edildi ve ruh baskısı onun ruhuna damgalandı.
Belki de Yun Che'ye karşı olan ani sevgi ve vurulma duygularında, ruh savaşları sırasında olanların büyük bir payı vardı. Ve bu, kendisinin de fark ettiği bir şeydi, ya da belki de durumun son derece açık olduğunu söylemek daha iyi olurdu. Dahası, İlahi Paslanmaz Ruhu o kadar güçlüydü ki, Yun Che'nin içinde bıraktığı ruh izini silmek elini sallamak kadar kolaydı ama bunu yapmayı seçmedi.
Çünkü o bunu sevdi. Kalbinin birini sadece görünce bile sevinçle dolmasından ve uzaktayken ona hep özlem duymaktan çok hoşlandı.
Bu özellikle Jun Xilei'yi yenmesine, kendi kız kardeşini yenmesine ve nihayetinde Luo Changsheng'i yenmesine tanık olduğunda kendini göstermişti... Kalbini dolduran sevinç ve gurur duygusu sonsuza dek nufuz etmeye istekli olduğu bir şeydi. Kalbinin merkezine oyulmuş bir adama hayran olmanın, bu kadar keyifli ve tatmin edici bir şey olabileceğini asla bilmiyordu.
Ve bugün, kendisine daha önce hiç duyulmamış sekiz aşamalı musibet yıldırımını çekmişti, tüm Doğu İlahi Bölgesinin onun yüzünden titremesine neden olmuştu….
Yun Che’nin ruh baskısı onu etkilemişti, ancak eşsiz güçlü İlahi Paslanmaz Ruh bu ruh baskısını Yun Che’nin varlığını algılamak için kullanabiliyordu.
Eğer Yun Che hayatını kaybederse, ruhunda bıraktığı ruh izi de yok olacaktı.
Fakat şu anda, Yun Che'nin ruh damgası hâlâ ruhunun derinliklerinde silinmez bir şekilde kazınmış kaldı ve sadece dağılmanın eşiğine gelmemekle kalmıyor, aslında Yun Che'nin ruhunun aşılmaz derecede güçlendiğine dair bir şey hissediyordu... Yun Che'de başka harika garip değişiklikler olduğu anlaşılabiliyordu.
Shui Meiyin'in dudaklarını oluşturan pembe ve yumuşak taç yaprakları, Yun Che’nin vücuduna neler olduğunu tam olarak anlayamadığı için hafifçe ayrıldı.
Boom!
Boom boom boom boom————
O anda yavaş yavaş sakinleşen gökten yükselen yüksek ve aralıksız bir gürleme duyuldu. Dünyayı sarsan bir gökgürültüsü aniden gökyüzünde çındığında oradaki herkes istemsizce başlarını gökyüzüne doğru kaldırdı.
GÜMBÜR!!!!!!!
Bu gök gürültüsü kulaklarda ve mevcut herkesin ruhunun en derin kısımlarında patlamış görünüyordu. Bu, bedenlerinin yüzleri tüm renklerini kaybettiğinde şiddetli bir şekilde titremelerine neden oldu… Dahası, en korkunç şey, tüm Alem Kralları, Yıldız Tanrıları, Ay Tanrıları, koruyucuları ve hatta tanrı imparatorlarının kendilerini o anda cennetsel bir çekiç tarafından parçalanmış gibiydi. Yüzlerinde şok ve hayret ifadeleri belirirken vücutları şiddetle sarsıldı.
GÜMBÜR!!
KAAA!!
BOOM! GÜMBÜR!!
GÜMBÜÜÜÜÜÜÜÜÜR...
Önceden kaybolmuş olan yıldırım aniden çılgınca parlamaya başladı. Sadece yukarı doğru tek bir bakışla, kara bulutların etrafında düzensiz bir şekilde çırpınan yıldırımlar görülebilirdi. Bu yıldırımların yarısı mor, yarısı kırmızıydı ve herhangi bir anda gökyüzüne zarar veren sayısız miktarda yıldırım okları görünüyordu. Yıkım yayılırken, göklerin kendisini sarsan aşırı yoğun gök gürültüsü eşlik etti.
Gökyüzünü saran kara bulutlar kaynayan bir su gibi vahşice dalgalanıyor, hiddetli hareketleri zincirlerinden kurtulup göğe dönüp fırlayan vahşi bir yaratığı andırıyordu.
Her geçen anda gittikçe daha fazla korkutucu ve baskıcı olan görünmez bir aura, tüm Doğu İlahi Bölgesini kaplıyordu.
"Bu... Neler oluyor?"
“Ah, şimdi neler oluyor… AHHH!!?”
GÜMBÜR!!
GÜÜÜÜÜMBÜR——
BOOM BOOM… GÜMBÜR….
Çılgınca parlayan yıldırım gökyüzünü yoğun bir örümcek ağı gibi örterken sayısız yıldırım şeridi durmadan gökyüzünü sarstı. Kara bulutlar, sanki dünyayı çökertirken gökyüzünü yanlarında taşıyorlarmış gibi yavaş yavaş batmaya başladılar. Üstelik, tam o sırada, etraflarındaki alan hafifçe titremeye başladı.
“Bu... Tam olarak ne.......” Ebedi Cennet Tanrı İmparatoru başını gökyüzüne kaldırdı. Alanın kendisinin çatırdadığını ve titremeye başladığını çok net bir şekilde hissedebiliyordu. Ama bundan milyonlarca kat daha korkutucu olan şey, kalbinin ve ruhunun şok ve korkudan sallanmasına neden olan baskıcı bir gücün göklerden inmesiydi… Ve gittikçe yaklaşıyor ve ağırlaşıyordu.
Bir tanrı imparatorunun bile korku içinde sallanmasına neden olacak baskıcı bir güç...
Bunca zamandır yerde secdede olan Göksel Gizemli Aleminden gelen Üç Büyük, aniden sanki yıldırım onlara vurmuş gibi yerlerinden zıpladı. Üç antik yüz aşırı şok ve korkudan tamamen beyazlaşmıştı ve gözbebekleri o kadar genişlemişti ki yırtılmaya yakın görünüyorlardı.
"Cennetsel yasa... Titriyor…”
“Nasıl böyle bir şey olabilir...”
Cennetsel yasanın gücünü en iyi algılayan insanlar olarak, şu anda, aslında terör ve ondan çıkan korkuyu hissedebildiler!
Sanki ölümlüler eski bir şeytan tanrısı ile karşı karşıyaymış gibi, tüm mantıklarını yitirdikleri için korkudan titriyorlardı, sonsuza dek bu dünyadan yok olmaktan çekinmiyorlardı…
Herkesin korktuğu, kimsenin karşı çıkamayacağı ölümlü dünyayı yöneten yasaları ve düzeni izleyen ve koruyan Cennetsel yasanın gücü aslında şu anda korku ile titriyordu...
Bu, kafalarındaki tüm bilgileri yok etseler bile asla inanamayacakları veya kabul edemeyecekleri bir şeydi.
BOOOOM——
GÜMBBBBBBBBBBBBÜR!!
Günün sonunu işaret ediyor gibi görünen aura ve sesler arasında, gökyüzü aniden açıldı ve parlak beyaz bir ışık huzmesi çatlaktan Sunulmuş Tanrı Sahnesine doğru fırladığı ve Yun Che'nin olması gereken bölgeye indi.
Bu beyaz ışık demeti çok yumuşak gözükse ve çok parlamasa da, ortaya çıktığı anda tüm dünyayı ölümcül bir beyaza batırmıştı. Beyaz ışıkla aydınlatılan alan, yavaş yavaş artmaya başladı ve yavaşça kararan kara bulutlar arasında aydınlık soluk beyaz bir bölge oluşturdu. Beyaz yıldırım çizgileri hızlı bir şekilde yoğunlaşmaya başlarken parladı.
Şaşırtıcı bir şekilde, bu beyaz bir yıldırım bölgesiydi!
Bu eşsiz tuhaf ve harika beyaz yıldırım bölgesinin oluştuğu an, İlahi Egemenlerin ve İlahi Ustaların ifadelerinin tümü büyük ölçüde değişti. Dahası, İlahi Egemen seviyenin altında kalan insanların çoğu, vücutları terden ıslanırken kontrolsüz şekilde titrediler.
Çünkü bu beyaz yıldırım bölgesinin ortaya çıkmasının ardından, cennetsel yasadan kaynaklanan baskıcı bir güç ortaya çıkmıştı. O kadar büyük bir baskıcı güçtü ki hayal güçlerini ve tüm bilgilerini aşmıştı. O kadar zalim bir baskıcı güçtü ki, dayanıklılıklarını sayısız kez aştı.
Cennetsel yasanın kendisinden kaynaklanan bu baskıcı gücün altında, bu ilahi kaynak gelişimciler ruhları ürperip titrerken bedenlerinin gevşekleştiğini hissetti. Saygıdan secde etme dürtüsüne zar zor direnebilirlerken sanki uçsuz bucaksız gökyüzüne bakan küçük böcekler gibiydiler.
Bir yıldırım alanı... Soluk beyaz bir yıldırım alanı!
Bu yıldırım bölgesinin ortasında, yoğun yıldırımın ortasında, beyaz bir figürün içinden çıktığı görülüyordu. Bu beyaz figür gittikçe netleşti… Seyirciler onun şaşkınlıkla beyaz yıldırım ejderhası olduğu sonucuna varabildi.
Aşırı saygı, aşırı korku ve aşırı şok… Ruhları doğrudan bedenlerinde kırılıyormuş gibi hissettiriyordu ama küçücük hisseden şok olmuş ruhları bile son derece korkunç bir gerçeği fark etti.
Musibet yıldırımı durmamıştı...
O tuhaf soluk beyaz yıldırım alanı açıkça… Dokuz aşamalı musibet yıldırımıydı!!
“Qu Hui… Geri çekil!” Ebedi Cennet Tanrı İmparatoru kükredi.
Saygıdeğer Qu Hui, her zaman Sunulmuş Tanrı Sahnesi'ne en yakın kişi olmuştu ve kırmızı yıldırım kılıcı gökten düştüğünde bile, bir santim hareket etmemişti Dahası, müthiş yetişimi ile kırmızı yıldırım kılıcı ona gerçekten zarar vermezdi.
Ancak bu yıldırım bölgesi, İlahi Ustaların ruhlarının ve hatta tanrı imparatorlarının ruhlarının bile titremesine neden olan mutlak bir cennetsel kudret içeriyordu.
Ebedi Cennet Tanrı İmparatoru, vahşice kükredikten sonra, Saygıdeğer Qu Hui hızlıca kaçmaktan çekinmedi, ancak göz bebekleri kontrolsüzce titremeye devam etti.
Sunulmuş Tanrı Sahnesi'nin merkezinde Yun Che, soluk beyaz yıldırım alanında yüzen beyaz yıldırım ejderhası gözlerinde yansıyorken yavaşça kızıl yıldırım denizinden başını kaldırdı.
Hiçlikte bir anda ortaya çıkan bir ses ona bunun cennetsel yasanın kendisinin cisimleşmesi olduğunu bildirdi.
Çeviri [ realistchildx ]