We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Yunanistan'da de Chirico klasik bir sanat eğitimi alır; Münih'te kendi stilini geliştirmesine yardımcı olan keşifler yapar. De Chirico'nun metafizik tablosu 19. yüzyıl Alman felsefesinden kaynaklanmaktadır.
Almanya'da ve özellikle Bavyera'da XIX yüzyılın başında, eşi görülmemiş bir kültür çiçeklenmesi gerçekleşti. Birçok yeni felsefi sistem ve estetik teori var. Münih, Paris ile birlikte Avrupa'nın sanat merkezi haline gelir.
DE CHIRICO VE ALMAN FELSEFESİ
1905'te babasının ölümünden sonra, de Chirico yalnız hissediyor ve kayboluyor. Sanatçı, sorularına cevap bulmaya çalışarak dünya kültürü ve mitolojisini inceliyor. Her şeyden önce, gönül rahatlığının üstesinden gelmeye ve net düşünmeyi öğrenmeye karar verir. Alman filozofların çalışmaları sayesinde Arthur Schopenhauer (1788-1860), Friedrich Nietzsche (1844-1900) ve Oggo Weininger (1880-1903), genç sanatçı kendi dünya görüşünü ve kendi plastik teorisini oluşturmaya başladı.
20. yüzyılın başında, ünlü Paul ve Character kitabının yazarı filozof ve psikolog Weininger, Münih öğrencileri arasında özellikle popülerdi. Akıl yürütmesinde Weininger, bir sanatçı-araştırmacı ve sanatçı-din adamı kavramlarını kullanır (bu arada, işi o sırada de Chirico'ya ilham veren ikinci Arnold Böcklin'e atıfta bulunur). Weininger'in çalışması sanatçının kendi metafizik teorisini geliştirmesine yardımcı oldu. Özellikle Alman psikolog, sürekli değişen çevredeki gerçekliğin zorunlu sözde bağımsız unsurlar - geometrik şekiller, tasarımlar ve nesnelerin sembolleri - içerdiğini yazdı. De Chirico tarafından benimsenen bu bağımsız unsurlardır.
1908'den beri de Chirico, Friedrich Nietzsche'nin felsefi eserlerini incelemeye başladı. Onlardan topladığı fikirlerin metafizik tablosu üzerinde önemli bir etkisi olacaktır. Argümanlarında kendini geliştirme sürecine çok dikkat eden Alman filozofun örneğini takiben de Chirico, gözlemcinin yeteneklerini keşfetmenin bir yolu olarak dönüşümlerin şiirine yönelir. Arthur Schopenhauer, sanatçıyı nesnel dünyada kökeni olan süreçler üzerinde düşünmeye iter. De Chirico aynı zamanda ahlaki anlamda atmosferden bahsederek Klinger ve Böcklin'in çalışmalarına olan hayranlığını açıklıyor. Yukarıda adı geçen tüm filozofların fikirleri sanatçıya yakın olacak ve eserinde orijinal yansıma bulacaktır.
PARİS ETKİLERİ
Temmuz 1911'de Giorgio de Chirico ilk olarak Paris'e geldi. Sadece yirmi üç yaşındadır ve formun transferine analitik yaklaşımı ile özellikle modern avangard hareketlerle, özellikle de Kübizmle ilgilenmektedir.
Kübist devrimin liderleri - Picasso ve Braque genç sanatçıyı ele geçirdi, yeni resmi çözümler aramasını istedi. De Chirico daha sonra geleneksel olmayan bir biçime sahip, örneğin trapezoidal veya üçgen şeklinde birkaç tuval oluşturur.
Fernand Leger'in (1881-1955) aynı anda ortaya çıkan ilk resimlerinde de Chirico, manken figürleriyle bir dizi resim için ona ilham veren insanların mekanize görüntülerini çekti.
Paris'te, de Chirico genellikle öncelikle antik sanatla tanıştığı Louvre'u ziyaret eder. Arkeoloji ve antik çağın sevgilisi olan sanatçı, Yunan, Roma ve Orta Doğu heykelindeki metafizik resminin gününün yeni dürtülerini arıyor.
Paris'te kaldığı süre boyunca de Chirico, sürrealist bir fotoğrafçı olan Paris'in ıssız sokaklarını, evlerini ve meydanlarını tasvir eden bir usta olan Jean Eugène Atget (1856–1927) ile tanıştı. Bu dönemin de Chirico'nun eserlerinde, Atge'nin fotoğraflarını dahili olarak bir araya getiren aynı üzüntü ve boşluk atmosferi var.
METAFİZİK RESİM
Bununla birlikte, Guillaume Apollinaire'in ifadesine göre, de Chirico çok geçmeden Paris avant-garde'den yola çıkarak boş sarayların, kulelerin, sembolik nesnelerin ve mankenlerin birlikte göründüğü kendi sanatını yarattı. Bütün bunlar, gerçek renklerin yapaylığı izlenimiyle dolup taşan saf renklerde tasvir ...
Metafizik adını verdiği tablosu ile de Chirico, gerçekliğin mantıksal açıklamalarını yok etmeye çalışır.
Sanatçı, çeşitli etkilerin bir sentezini kullanarak, kelimenin geniş anlamında asla bir trend olmayacak olan metafizik resmin temellerini geliştirir. Açıkça şekillendirilmiş herhangi bir doktrine tabi olmayan metafizik resim, birçok sanatçının - de Chirico'nun kendisi, Carlo Kappa (1881-1966), Giorgio Morandi (1890-1964).
Metafizik tablo, durgunluk, durgunluk, biçim ve renk sunumundaki gerginlik, çizginin sertliği ve kesme geçişlerinin keskinliği ile karakterizedir. Seçilen nesnelerin tasvirine ve bireysel figüratif öğelere kasıtlı vurguya odaklanarak, realizm tarafından sunulan gerçekliğin mutlak reddi üzerine kuruludur.
Bu hükümler metafizik sanatçıların İtalyan Rönesansı ve klasiklerin büyük ustalarının eserlerinde var olan uyuma dönüşmelerine yol açmaktadır.
Bununla birlikte, metafizik tabloda, tek bir boşluğa yerleştirilen ve tek bir perspektife tabi olan nesneler hiçbir zaman birbirini tamamlamaz, birbirleriyle bağlantılı değildir. Bu kompozisyonların elemanları tamamen formalist teknikler kullanılarak birleştirilir. De Chirico, 1910'da bu yolculuğa çıkan ilk sanatçıdır. Önümüzdeki birkaç yıl içinde buluşlarını ve buluntularını biriktirecek ve sistemleştirecek. 1917'de de Chirico'nun figüratif alfabesi zaten oldukça açık bir şekilde oluşturulduğunda, başka bir İtalyan sanatçı, yedi yaşındaki genç de Chirico, aynı yolu izlemeye başladı - Carlo Kappa. 1919'da Metafizik Resim adlı bir metin koleksiyonu yayınladı.
Carra, Roma dergilerinde Cronache deattuaita ve Valori plastici'de de yayınlanan Metafizik Sanat ve Biz, Metafizikçiler tarafından yazılan Chirico'nun kitap makalelerine de yer veriyor.
Carr'a göre, metafizik resim donmuş ve hareketsiz görüntülerde gerçekliğin aktarılmasında belli bir kesinlik derecesine ulaşmalıdır. Bu yayın, yakında Chirico ve Carra'ya katılan ressam Giorgio Morandi'nin dikkatini çekiyor. Bu şekilde oluşturulan yaratıcı grup 1920 yılına kadar sürdü.
Metafizikçilerin bilim kurgu unsurlarını ve resimlerinde gerçekliğin gerçekçi bir tasvirini birleştirmesi, gerçeküstücüleri çalışmalarına çekiyor. Metafizikçilerin tuvallerinde olağandışılık saltanatını endişe verici atmosferi, bilinçaltı serbest bırakarak ve uyku ile gerçeklik arasındaki çizgileri silerek hayatlarını değiştirmeye çalışan gerçeküstücülerin fikirlerine çok yakındır. 1920'lerin başında, de Chirico'nun gerçeküstücüler, özellikle Max Ernst'in resmi üzerindeki etkisi muazzamdı.