Irkçılık Amerika’da havada bir toz gibidir. Görünmez. Seni boğsa bile görmezsin, ancak güneş ışığı vurduğunda görürsün. Sonra her yerde görürsün. Üzerindeki ışığı yaktığımız sürece, nereye dokunmuşsa temizleme imkanımız olur
Polis karakolu önünde kızgın siyahileri elleri yumruk halinde protesto ederken gördüğünde ne görürsün? Eğer beyazsan, “Sosyal mesafelendirmeye uymuyorlar” diye düşünebilirsin.
Target gibi bir mağazayı yağmalayanlar arasında siyahi yüzler dikkatini çektiğinde, bu sadece davaya zarar veriyor diye düşünebilirsin. Bir polis karakolunun kundaklandığını gördüğünde ise parmağını sallayarak, davayı kötüleştiriyor diyebilirsin. Haksız değilsin-fakat haklı da değilsin.
The Atlantic dergisinde net ifadelerle, güçlü makaleler yazmak, CNN’de süregiden yıkımı anlatmak, değişim vaadden adayları desteklemek gibi geleneksel her şeyi yaparak kamusal ve siyasi farkındalığı arttırmaya çalışsak da, bir iğneyi dahi kımıldatamadık.
Belki siyahi toplumun şimdiki en önemli kaygısı, protestocuların 6 feet ayrı durup durmadıkları, birkaç çaresiz ruhun tişört çalıp çalmadığı ve hatta bir polis karakolunun ateşe verilmiş olup olmadığı değil.
Siyahi toplum, oğullarının, kocalarının, erkek kardeşlerinin ve babalarının yürüyüşe, koşuya ya da araba kullanmaya gittiklerinde polisler ya da gelecekte polis olacaklar tarafından öldürülüp öldürülmeyeceğinden kaygı duyuyor.
Belki de siyahi olmak ömrünün geri kalanını evde, barınakta kalarak geçirmek anlamına geliyor. Çünkü bu ülkeye bulaşmış ırkçılık virüsü Korona’dan daha ölümcül.
Irkçılık Amerika’da havada bir toz gibidir. Görünmez. Seni boğsa bile görmezsin, ancak güneş ışığı vurduğunda görürsün. Sonra her yerde görürsün. Üzerindeki ışığı yaktığımız sürece, nereye dokunmuşsa temizleme imkanımız olur. Ancak tetikte olmalıyız, çünkü her zaman havadadır.
[ Los Angeles Times, Kareem Abdul-Jabbar, Aktaran Zahide Can]