Bir çocuğa konuşmayı öğretin: anaokulu ve çocuksuz
Oğlum yakında 3 yaşında olacak, anaokuluna ve bebek kulüplerine gitmiyoruz, tüm eğitimlerimiz evde. 3 yaşında oğlum iyi konuşur, cümleler kurar, onları birbirine bağlar, çok büyük bir kelime hazinesi vardır. "P" sesi olan tek şey henüz arkadaş değil.
Ve sohbet etmeye ve sohbet etmeye çok önem vermem. Sadece çocukluk döneminden itibaren, oyun parklarında veya arkadaşlarım arasında, gittikçe daha sık duydum: “Seninle ne kadar iyi konuşuyor?”. Ve kaç yaşında olduğunu öğrendiklerinde, herkesin çenesi düştü: oğlum 1 yıl 8 ay konuşmaya başladı.
Bir çocuğun basitçe konuşması gereken belli bir yaş yoktur. Başka çocuklara bakmaktan endişelenmeye başlayan, çocukları neden bu kadar kötü konuşuyorlar ya da hiç sessiz olan ebeveynler var. Gerçekten, oğlumun akranları ya tek heceli, ya da basitçe bildikleri kelimelere intihar edilmiş ya da basitçe ihanet edilen bir kelime yerine konuştu. 1.8 yaşında bir çocuğa konuşmayı öğretmek için bir hedefim yoktu, bu yüzden bahçeye sadece 2 yıl sonra başka çocuklara bakmayı öğrenebilmesi için bahçeye verme fikrine bile sahip olamadım.
Ne yaptım ben Çocuk büyüdüğünde ve belli sesler verdiğinde, benimle diyalogu sürdürmeye çalışırken, bana çok dokunmasına rağmen neredeyse “kendi dili” ile cevap vermedim. Onunla bir yetişkin gibi konuştum. Sonra farklı kelimeler alamadı, tekrar tekrar doğru telaffuz ettiklerini söyledim. Çocuğun bu kelimeyi doğru tekrarlaması yönündeki samimi arzusunu gördüm ve zaman zaman çok komikti. Birkaç kelimeden cümle kurmaya çalıştığında, düşünceyi tamamlamasına yardım ettim.
Çocuğa etrafımızdaki dünyayı göstermek için her zaman çılgınca bir arzum vardı. Bu yüzden onunla yürüdüğümde, her zaman bizi çevreleyen şeyi söyledim. Oğlum büyüdüğünde ve bir yere gittiğimizde, ona diziden çeşitli sorular sordum: “Ne görüyorsun? Sence nereye gidiyoruz? Araba ne renk vb. " Her zaman cevap alamadım, ama sessiz değildim ... Cevap vermedim, peki, tamam, ona her şeyi açıklayacağım ve söyleyeceğim.
Doğumdan sonra anneannem ve ben çocukla çok konuştuk, tam anlamıyla beşikten Pushkin'in birçok şiir ve masalını okudu. Ona ne söyleyeceğimi bilemediğimde, sadece kendim hikayeler yazdım, yüksek sesle bir şeyler hayal ettim, büyükannem ve onunla durmadan konuştum.
Gadget'ların hemen hemen her şeyin bizimle yer değiştirdiği modern dünyada yaşıyoruz, ancak bence hiçbir şey kitapların yerini alamaz. Kitaplar kalkınmaya büyük bir ivme kazandırdı. Birkaç kez onu birçok kütüphanenin olduğu çocuk kütüphanesine götürdüm, oğlunda çılgınca bir zevk yarattı.
Oğlum büyümeye başladığında, ona kitap okumaya başladım, her gün çalıştığımız konuşma gelişimi, ansiklopediler için albümler aldım. Klasik müzik, çocuk şarkıları, sevdiğim şarkıları dahil etti ve hatta şarkı söyledi. Çocuğumun kendisiyle veya en sevdiğim şarkıyla birlikte bir ayet söylemesi veya sakince söylemesi şaşırtıcı mı?
Artık, nitelikli uzmanların kendileriyle ilgilendiği çocukların gelişimi için birçok yerin olduğunu biliyorum. Bebeğin büyürken, dikkat, annenin bakımı ve bebeğe dünyayı gösterme arzusunun hiçbir şeyle yer değiştirmeyeceğine inanıyorum.