On yıllardır düşüşe geçen girişin ardından, Amerika’nın işçi hareketi, Starbucks, Amazon ve Apple Store çalışanlarının başı çektiği büyük bir rönesans geçiriyor. Teknoloji sektörü, toplu sözleşme haklarının yeni keşfedilen parıltısının tadını çıkarmaya yeni başlamış olsa da, otomotiv endüstrisi uzun süredir sendikalaşma için bir yuva olmuştur. Ancak hareket hiç de monolitik değildir. Yeni kitabından aşağıdaki alıntıda, Cehennem Gibi Dövüş: Amerikan Emeğinin Anlatılmamış Tarihigazeteci Kim Kelly, Rust Belt’teki Üç Büyük fabrikada bir yaban kedisi grev telaşıyla çakışan yeni, daha sesli bir UAW fraksiyonu olan Dodge Devrimci Sendika Hareketi’nin ortaya çıktığı 1968 yazını hatırlıyor.
alıntı Cehennem Gibi DövüşSimon & Schuster, Inc.’in bir bölümü olan One Signal/Atria Books tarafından yayınlandı. Telif hakkı © 2022 Kim Kelly’ye aittir.
2021 itibariyle, ABD inşaat sektörü hala patlama yaşıyor ve inşaat ticareti yoğun bir şekilde sendikalı, ancak ülkedeki inşaatçıların hepsi bu kadar şanslı değil. Ülkenin imalat sektörü, İkinci Dünya Savaşı sonrası en yüksek noktasından bu yana ciddi bir düşüş yaşadı ve sendika yoğunluğu da öyle. Otomobil endüstrisinin kapatılan fabrikaları ve daha düşük ücretli ve daha zayıf sendikalara sahip ülkelere gönderilen eski işler, zayıflayan Amerikan imparatorluğunun bir sembolü haline geldi. Ama işler her zaman bu kadar vahim değildi. Sendikalar bir zamanlar ülkenin otomobil fabrikalarında, fabrikalarında ve çelik fabrikalarında bir dayanak oluşturmak için dişleriyle tırnağıyla savaştı. Bu işçiler toplu pazarlığın gücünü kullanabildiklerinde ücretler arttı ve çalışma koşulları iyileşti. Amerikan Rüyası veya en azından istikrarlı bir orta sınıf varlığı, üniversite diploması veya ayrıcalıklı geçmişi olmayan işçiler için ulaşılabilir bir hedef haline geldi. Daha pek çoğu, yaptıkları ürünleri gerçekten satın alacak kadar finansal olarak güvenli hale geldi, bu da ekonomiyi ve işlerinden gurur duymalarını artırdı. Bu işler hala zor ve zorluydu ve fiziksel riskler taşıyordu, ancak bu işçiler – ya da en azından, biraz Adaletsizlik veya felaket başlarına geldiğinde sendikanın arkalarını kollayacağına güvenebilirlerdi.
Detroit’te, Üç Büyük otomobil üreticisinin (Chrysler, Ford ve General Motors) montaj hatlarında emek verenler, Birleşik Otomobil İşçileri’ne (UAW) dönebilir ve o zaman ülkenin belki de en ilerici “ana” sendikası olarak selamlanabilirdi. yirminci yüzyılın ortalarındaki otomotiv fabrikalarına girmeye zorladı. UAW, eski sosyalistlerin liderliği ve endüstriyel demokrasinin savunucusu Walter Reuther’in liderliği ve Sivil Haklar Hareketi’ne güçlü bir destek geçmişiyle, ülkenin daha muhafazakar (ve zambak beyazı) sendikaları arasında ağrılı bir başparmak gibi göze çarpıyordu. Ancak açık olmak gerekirse, daha yapılacak çok iş vardı; UAW liderliğinde siyahların temsili, üye sayısının 1960’ların sonunda yaklaşık yüzde 30’a ulaşmasına rağmen kıt kaldı.
Büyük Üçlü, İkinci Dünya Savaşı sırasında boş montaj hatlarını doldurmaları için bir Siyah işçi dalgasını işe aldı ve onları çoğu zaman mevcut en kirli ve en tehlikeli görevlere ve iş başında ırk ayrımcılığına maruz bıraktı. Ve sonra, elbette, beyaz askerler eve döndüğünde ve bir durgunluk başladığında, ilk kurban edilenler aynı işçilerdi. 1960’larda üretim yeniden canlandı ve siyah işçiler bir kez daha çok sayıda işe alındı. Detroit’in otomobil fabrikalarındaki iş gücünün çoğunluğu haline geldiler, ancak kendilerini daha önce olduğu gibi aynı sorunlarla karşı karşıya buldular. Sendika ve şirketin çok fazla telaşa kapılmadan birbirleriyle uğraşmaya alıştığı fabrikalarda, bir gönül rahatlığı kültürü yerleşti ve bazı işçiler, sendikanın en büyük mücadelesi için savaşmaktan çok patronlarla barışı korumakla ilgilendiğini hissetmeye başladı. savunmasız üyeler. Hem fabrikalarda hem de dünya genelinde tansiyon yükseliyordu. Mayıs 1968’e gelindiğinde, Siyahların kurtuluş mücadelesi ülkeyi tüketirken, 1967 Detroit ayaklanmalarının anısı tazeliğini korudu ve Paris sokakları genel grevlerle felç oldu, sınıf bilincine sahip Siyahlar ve otomobil işçileri yeniden baskı yapmak için bir fırsat gördü. eyleme birlik.
Kendilerine DRUM – Dodge Devrimci Birlik Hareketi adını verdiler. DRUM, Dodge’un Detroit fabrikasında, siyahların sahip olduğu, anti-kapitalistlerden bir avuç Siyah devrimcinin görev yaptığı bir yaban kedisi grevinin ardından kuruldu. Şehir İçi Ses alternatif gazete bu ICV 1967 Detroit isyanları sırasında ortaya çıktı ve Marksist düşünce ve Siyah kurtuluş mücadelesine odaklanarak yayınlandı. DRUM üyeleri, Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi ve Kara Panterler gibi diğer önde gelen hareket gruplarıyla, taktik bilgileri zamanlarına ve topluluklarına uygun devrimci bir coşkuyla birleştirerek deneyimleriyle övündüler.
Chrysler’in Dodge Ana fabrikasında deneyimli bir eylemci ve montaj işçisi olan General Gordon Baker, DRUM’u 1968’in ilk yarısı boyunca bir dizi gizli toplantıyla başlattı. 2 Mayıs’ta grup, dört bin işçinin Dodge’dan çıktığını görecek kadar güçlendi. Main, fabrikadaki işçilerin tehlikeli hız üretmeye ve imkansız kotaları karşılamak için fazla mesai yapmaya zorlandığı “hızlanma” koşullarını protesto etmek için bir yaban kedisi grevinde. Sadece bir hafta içinde tesis üretimini yüzde 39 artırmıştı. Fabrikanın tamirhanesinde çalışan bir grup yaşlı Polonyalı kadının da katıldığı siyah işçiler, fabrikayı bir günlüğüne kapattı ve kısa süre sonra yönetimin gazabına uğradı. Grevden sonra işten atılan yedi işçiden beşi Siyahtı. Bunlar arasında, işten çıkarılmasına yanıt olarak şirkete sert bir mektup gönderen Baker da vardı. “Siyah işçilerin sırtından biçilen acımasız baskı altındaki bu gün ve çağda, bir yaban kedisi grevinin liderliği bir onur ve cesaret nişanıdır” diye yazdı. “Savaşma kararını verdin ve vereceğin tek karar da bu. Biz arenaya ve zamana karar verecek.”
DRUM, 8 Temmuz’da, bu kez fabrikayı iki günlüğüne kapatarak ve çok sayıda Arap ve beyaz işçiyi de işe alarak, binlerce kişilik bir yaban kedisi grevine daha öncülük etti. Grevden önce grup broşürler basmış ve yüzlerce işçiyi, öğrenciyi ve topluluk üyesini çeken mitingler düzenlemişti; DRUM’un daha sonraki kampanyalarda destek toplamak ve devrimci mesajını yaymak için özgürce kullanacağı bir strateji.
Baker, Kenneth Cockrel ve Mike Hamlin gibi adamlar DRUM’un halka açık yüzüydü, ancak katkıları genellikle göz ardı edilen kadın yoldaşlarının çalışmaları olmadan çalışmaları imkansız olurdu. Hamlin, uzun zamandır siyasi aktivist ve sanatçı Michele Gibbs ile yaptığı kitap uzunluğundaki sohbetinde bunu kabul etti, Bir Siyah Devrimcinin Çalışma Hayatı. “Muhtemelen en büyük pişmanlığım,” diye yazıyor Hamlin, “birçok erkeğin köpeksi davranışlarını ve şovenist tutumlarını, daha doğrusu dönüştürmek bir yana, dizginleyememiş olmamızdır.”
Hareketin içindeki siyah kadınlar iş yerindeki bu ayrımcılığa ve saygısızlığa rağmen sebat ettiler ve beklenmedik yerlerde müttefikler buldular. Bryn Mawr’dan doktora derecesine sahip Çinli Amerikalı Marksist bir filozof ve aktivist olan Grace Lee Boggs, 1953’te Detroit’e taşındıktan sonra gelecekteki kocası James Boggs ile tanıştı. O ve James, bir Siyah aktivist, yazar (1963’ler) Amerikan Devrimi: Bir Zenci İşçinin Defterinden Sayfalar) ve Chrysler otomobil işçisi, Detroit’in Siyah radikal çevrelerinde demirbaş haline geldi. Doğal olarak DRUM kadrosuna dahil oldular ve Hamlin, ilerici beyaz ve daha ılımlı Siyah sempatizanlarını çekmek için DRUM sponsorluğunda bir kitap kulübü tartışma forumu düzenlediğinde zarafet mükemmel bir uyum sağladı. Marksist kitap kulübüne ilgi beklenmedik bir şekilde güçlüydü ve ilk yılında üye sayısı sekiz yüzü aştı. Grace, tartışma gruplarını yönetmeye yardımcı olmak için içeri girdi ve gençlerin onu ve James’i evlerinde ziyaret etmelerine ve erken saatlere kadar zorlu felsefi ve politik sorular üzerinde konuşmalarına izin verdi. Ülkenin en saygın Marksist siyasi entelektüellerinden biri ve işçi hakları, feminizm, siyah kurtuluş ve Asya-Amerika meseleleri için ömür boyu sürecek bir aktivist olmaya devam edecekti. 2015’te yüz yaşında ölmeden önce bir röportajcıya söylediği gibi, “Dünyanın her zaman yeniden yaratıldığını ve bunu yapmak zorunda olanın biz olduğumuzu kabul eden insanlar – devrimler yapıyorlar.”
DRUM yörüngesinin içinde, bir matbaacı olan Helen Jones, broşürlerinin ve yayınlarının yaratılması ve dağıtılmasının arkasındaki güçtü. Marksist akademisyen ve eski Kara Panter Angela Davis’in hemşiresi ve sırdaşı olan Paula Hankins, Rachel Bishop ve Edna Ewell Watson gibi kadınlar, kendi emek örgütlenme projelerini üstlendiler. Bir vakada, üçlü, hareketlerinde kadın liderliğe yer açmayı umarak DRUM fraksiyonundaki yerel hastane çalışanları arasında bir sendika kampanyası başlattı. Ancak nihayetinde, DRUM içinde tam destek eksikliği nedeniyle bu genişleme planları iptal edildi. Edna Watson daha sonra Dan Georgakas ve Marvin Surkin’e, “Erkek liderlerin çoğu, kadınlar cinsel mallarmış, akılsız, duygusal olarak dengesiz veya görünmezmiş gibi davrandı” dedi. Detroit: Ölmeyi Düşünüyorum. Örgütün, kendi gündemleri pahasına erkek meslektaşlarının ihtiyaçlarını merkezlemeleri ve desteklemeleri beklenen geleneksel siyah ataerkil bir kadın görüşüne sahip olduğunu iddia etti. “Kadınlar için rol eksikliği yoktu… tabi olmayı ve görünmezliği kabul ettikleri sürece.”
1969’a gelindiğinde, hareket şehirdeki diğer birçok fabrikaya, ELRUM (Eldon Avenue RUM), JARUM (Jefferson Avenue RUM) gibi doğum gruplarına ve UPRUM (UPS çalışanları) ve HRUM (sağlık çalışanları) gibi aykırı değerlere yayıldı. Farklı RUM grupları daha sonra güçleri birleştirdi ve Devrimci Siyah İşçiler Birliği’ni kurdu. Yeni örgüt Marksizm, Leninizm ve Maoizm ilkeleri tarafından yönetilecekti, ancak birlik hiçbir zaman ideolojik bir monolit olmadı. Yedi üyeli yürütme kurulu, yönetim kurulunun veya seksen üyeli derin iç kontrol grubunun farklı siyasi eğilimlerini tam olarak birleştiremedi. En acil olarak, daha fazla büyümenin nasıl olması gerektiği konusunda görüşler ayrıldı.