Ekin Yetiştirilmesini Sağlayan Tarım Yöntemi: 3 Kız Kardeş
Karmaşık sürdürülebilir tarım teknikleri hakkında düşünürken, yalnızca modern yenilikleri düşünmek kolaydır. Aslında, birçok geleneksel tarım topluluğu son derece dayanıklı, verimli ve sürdürülebilir teknikler geliştirmiştir. Böyle bir teknik, iki veya daha fazla mahsulün tek bir parselde birlikte ekildiği bir tarım tekniği olan refakatçi ekimdir. Belki de refakatçi ekimin en ünlü örneği “3 kız kardeş” yöntemidir. Özellikle Orta Amerika’nın yerlilerinin olduğu yani mezoamerikan toplumlarında ilk önemli ekinlerden üçünü içerir:
- Mısır
- Fasulye
- Kabak
Bu üç mahsulü birlikte ekme uygulaması, Amerikalıların yerli halkları arasında birçok nesil boyunca geliştirildi.
3 Kız Kardeş Tekniğinin İsmi Nereden Gelmiştir?
“Üç Kız kardeş” eşlik ekim tekniği genellikle kuzeydoğu ormanlık kabilelerine, özellikle de Iroquois konfederasyonuna atfedilir. Aslında “Üç Kız Kardeş” ismi bir Iroquois efsanesinden gelmektedir. Efsaneye göre mısır, fasulye ve kabak, “Yüce Ruh” tarafından insanlara verilen ayrılmaz kardeşlerdir. Bununla birlikte, üç kız kardeş Kuzey Amerika’daki diğer birçok bölge ve kabilede de bulunduğunu belirtmek önemlidir.
İlginizi Çekebilir: Topraksız Tarım Nedir? Avantajları Nelerdir?
3 Kız Kardeş Teknik Detayları Nelerdir?
Bu bitkiler birbirini çeşitli şekillerde tamamlar. Fasulye toprak sağlığı için harikadır çünkü (tüm baklagillerde olduğu gibi) havadan nitrojeni (sağlıklı bitkiler için önemli bir besin maddesi) alan ve toprağa aktararak bitkilerin kullanımına sunan mikroorganizmaları köklerinde barındırırlar. Tırmanan fasulyelerin etrafını sarabileceği direğe benzer bir yapı görevi gören büyük dik saplar. Kış kabağının iri yaprakları toprağı gölgeler, yabani otları güneş ışığından mahrum bırakırken buharlaşma nedeniyle nemin dışarı çıkmasını engeller. Kabak sapları ve yaprakları da dikenlidir ve hayvan zararlılarının içeri sızmasını engeller. Dördüncü bir kardeş dahil edildiyse, tozlayıcıları çeken bir bitkiydi (örneğin, Rocky Mountain arı bitkisi arıları çekti). Üstelik, ana 3 kız kardeş her biri sağlıklı bir diyetin önemli bir bileşenini sağlar.
- Mısır karbonhidrat sağlar
- Fasulye tedarik proteini sağlar
- Kabak vitamin açısından zengindir
Son olarak, 3 kız kardeş her biri farklı bir mahsul ailesinden olduğundan, farklı hastalıklara ve zararlılara karşı hassastırlar, bu da çok kültürlü ekimi başka yerlerde sıklıkla görülen monokültürlerden daha dirençli hale getirir.
“3 kız kardeş” çevreleyen teknikler nesiller boyunca gelişti, aile ve toplum bağları yoluyla aktarıldı. Her bitkinin yerleşimi, gruplamaların düzenlenmesi ve yön yönelimi hakkında bilgi aktarıldı. Örneğin, fasulye ve mısır, fasulyelerin tırmanmasına izin verecek şekilde kesin sıralara ekildi. Kabak tohumları arasında yaygın olarak kullanılan diğer bir prosedür, tohumların ekilmeden önce filizlenmelerini sağlamak için tohumları sıcak tutmak amaçla nemlendirilmiş, çime ve daha sonra geyik derisine sarılmıştır.
Teknik sadece nesiller boyunca gelişmekle kalmadı, aynı zamanda mahsul çeşitleri de gelişti. Bu çeşitler açık tozlaşmalıydı, yani belirli bir çeşidin her bir bitkisi genetik olarak benzersiz, ancak o çeşitteki diğer bitkilere çok benziyor. Bu genetik çeşitliliğin birçok faydası vardır. Her şeyden önce, bir ürün içindeki genetik çeşitlilik, onu aşırı hava koşulları, zararlılar ve kuraklık gibi dış güçlere karşı daha dayanıklı hale getirir. Genetik çeşitlilik aynı zamanda çiftçilere her mahsulün en iyi örneklerinden tohum toplama ve bir sonraki yıl için kullanma fırsatı verdi. Örneğin, “üç kız kardeş” dikimlerinin kullanımıyla, yapay ve doğal seleksiyon yoluyla yerel çevre koşullarına adapte edilmiş binlerce mısır çeşidi.
“Üç kız kardeş” ek dikim tekniği bugün hala kullanılmaktadır ve bariz sebeplerden dolayı kullanılmaktadır: yüksek verimi korur, sağlıklı toprağı teşvik eder, yabani otları bastırır, tozlayıcıları çeker, genetik çeşitliliği teşvik eder ve düşük su girdisi gerektirir. Bunların tümü zararlı kimyasal böcek ilaçları ve gübreler içermez. “Üç Kız kardeş” tekniğiyle ilgili belki de en etkileyici şey, yüzlerce yıl önce geliştirilmiş olmasıdır. Amerika’nın yerli halklarından gelen bu eski uygulama, yaygın olarak son derece sürdürülebilir ve çevre dostu bir tarım tekniği olarak kabul edilmektedir.