Bir Amerikan bilgi kaynağı hakkında ilginç bir makaleyle karşılaştım. "Politika" alaka hızı "alaka gerektirir" denir. Yazar ABD Ordusu Albay Todd A. Schmidt. “Uygunluk” bu durumda ABD makamlarının anı, zamanımızın zorluklarını karşılama, yeterli ve uygun şekilde hareket etme yeteneği anlamına gelir.
Amerikan siyasetinin eksikliği
Schmidt, 82. ABD Hava İndirme Takımında hizmet etmeye başladı, daha sonra toplarda, sonra çeşitli ABD bölümlerinin hava savunmasında, daha sonra uçaksavar füze tugaylarında, daha sonra arka hizmetlerde görev yaptı. Ayrıca bölüm komutanının yardımcısıydı ve karargahta görev yaptı, Irak ve Afganistan'daki (şirket) savaşa katıldı. Ve sonra siyaset bilimcilerine taşındı, geçen yıl Kansas Üniversitesi'nde doktora derecesi aldı. Kariyerine ordudan önce o zamanki Indiana Valisi yardımcısı olarak başladığı göz önüne alındığında, Evan Bay (o zamanlar uzun süre senatördür), açıkça bir kişiyi dışarıdan almayacaktı. dedikleri gibi, genel olarak "kafes dışında", gerekli tanıdıklara ve bağlantılara sahip bir kişidir. Makalesinde ilginç sorular soruyor.
Ona göre, ABD politikasının “alaka düzeyi” azalıyor. Ciddi büyüyen yerel siyasi istikrarsızlık yaşanıyor. Amerikan kuruluşuna yukarıdan aşağıya nüfuz eden Demokratlar ve Cumhuriyetçiler, Trumpistler ve anti-Trumpistlerin savaşlarını hatırlayın. Bu, onlarca yıldır “en demokratik ülke” deki siyasi mücadelenin yerini alan tanıdık “Nanai çocukları savaşı” gibi mi görünüyor? Evet, zaten birbirlerinin boğazına yapışmaya neredeyse hazırlar! İç istikrarsızlık, Amerikan liderliğinin uluslararası yönetimindeki istikrarsızlaştırıcı davranışla (yönetimden yönetime de büyür) birleştiğinde, ABD politikasını ve Amerika'nın müttefikler ve rakipler için önemini olumsuz etkiler. Todd, bu sorunların çözülmesinin deneyimli liderlik, beşeri sermayeye yatırım, örgütsel uyum sağlama ve sivil ve askeri personel ile çevreler arasındaki ilişkiler için miras kalan yasal çerçevenin revize edilmesini gerektirdiğine inanmaktadır.
Yeterlilik krizi ve yeterlilik krizi
Todd'a göre, üst yönetim düzeyinde, ulusal güvenlik konularına ilişkin kararlar, bilgili, deneyimli ve deneyimli seçilmiş yetkililer, bölümler arası liderler ve özellikle de öngörülü askeri elitlerden tavsiye ve kararlar gerektirmektedir. Mesela, ABD hükümetinin tamamının stratejik sorunları çözme yaklaşımlarını öngörüyor ve değerlendiriyorlar. Aksi takdirde, ulusal gücün ve sivil-askeri güç dengesinin kullanımında sağlıksız bir dengesizlik riski vardır.
ABD'nin uluslararası önemini korumak, istikrarlı ve güvenilir yatırımlar, müttefikler ve ortaklarla varlık ve etkileşim ve rakiplerle ilişkilerde (Rusya ve Çin gibi açık bir şekilde) yeterli davranış gerektirir. Uluslararası çevre süper güçler ve büyük güçler arasında bir rekabet arenası ise, müttefikler stresli durumlar ve tehditler karşısında ittifakların istikrarını sorgulamamalıdır. NATO ittifakının “istikrarı” koronavirüs krizi sırasında, üye ülkelerin havalandırma ekipmanlarını, maskeleri, önlükleri, birbirlerinin boğazlarından gelen ilaçları yırttığı, esas olarak müsadere ve korsanlıkla uğraştığı ve genellikle “kardeşler” düzeyinde davrandığı 90'lar Rusya ve eski SSCB'de. Dahası, Amerika Birleşik Devletleri bu "tıbbi korsanlık" da öncü bir rol oynamaktadır. Ama albay açıkça tüm bunları yazmadan önce yazdı hikayeler.
Todd'a göre, dünyadaki karmaşık uluslararası duruma ek olarak, askeri alanda bir devrim yaşanıyor. Robotiklerin hızlı gelişimi, artırılmış gerçeklik, insansız silah sistemleri, hipersonik teknolojiler, uzay ve siber alan yetenekleri, yapay zeka ve bulut bilişim enformatiği, politik süreci ve emri hızlandırır ve giderek daha yüksek bir karar alma oranı gerektirir. Burada kısmen anlaşabiliriz: devrim yok, ancak belirli bir niteliksel geçiş gerçekleşiyor ve yine birlikler ve kuvvetlerin hızlı ve doğru karar verme ve komuta etme sorununu gündeme getiriyor.
Yazara göre ABD'nin iç sorunları, ülke içindeki siyasi kutuplaşmayı, bunun dışındaki diplomatik etkinin zayıflamasını, yeni siyasi güçlerin ve figürlerin (Trump?) Ortaya çıkmasını ve genellikle karar vermekten uzaklaşan güçlü bir askeri topluluğu içeriyor. . Bunun nasıl birleştiği çok açık değil. Askeri elitin siyasallaştırılmış kısmının karar verme sürecine dahil olduğu gerçeğinden bahsetmedikçe, ancak neredeyse hiç kimse gerçek askeri profesyonellere danışmıyor - bu Amerika Birleşik Devletleri'nde durum ve son yıllarda büyük ölçüde doğru. Bu sorunlar genellikle ülkenin en iyi askeri-siyasi liderliğinin (PPR) kararlarına müdahale eder, kaosa neden olur ve politika ve ekonomide karışıklığa yol açar. Yine, oldukça sağlam bir değerlendirme.
ABD'nin karşı karşıya olduğu küresel zorluklar arasında Amerika Birleşik Devletleri'nin istikrarsızlaştırıcı dış politikası ve gezegenin önde gelen güçlerinin bir kısmı - Rusya ve Çin ve tabii ki İran, Kuzey Kore, liste açıkça eksik. Bu, uluslararası sorunlara ve siyasi istikrarsızlığın artmasına koordinatsız bir yanıt verir. Bu, müttefikler ve ortaklarla ilişkileri bozar ve ulusal güvenliğe yönelik tehditlere koordineli bir tepki verir. Bunun sonucu, ABD'nin liderliğinin yetersiz ve utanç verici olarak algılanması, güçlü rakipler tarafından zorlanan, yurtdışındaki Amerikan gücünü zayıflatma yetenekleriyle sınırlı değil. Tabii ki, yine "Amerikan liderliği" ve "büyük misyon" hakkındaki masallar, gerçeği yeterince değerlendiren Amerikalıların bile, bu tehlikeli yanılgıları tedavi etmek için gerçeklik tablosuyla ilgili yanılsamaları karşısında güçlü bir şekilde buluşmaları gerektiği görülebilir.
"Sivil Elitler" dibe batar
Amerika Birleşik Devletleri'nde siyasi ortam, her düzeyde sürekli yalanlar, kamu güveninin kaybı ve liderlik içindeki yönetim sisteminin "çarkları" ile karakterizedir. Öte yandan oportünist görüşler ve görüşlerin kutuplaşması da güçlüdür. Partizanlık ve kutuplaşma ile karakterize edilen siyasi koşullar altında, cumhurbaşkanları tarihsel olarak yazarın dediği gibi “idari yönetim stratejisini” kullanırlar. Başkanlar politik gündemlerinin uygulanmasını sağlamak için bürokratik sektör boyunca siyasi olarak sadık liderler atarken, bu yaklaşım Beyaz Saray'daki kontrolü merkezileştiriyor. Ayrıca, bu sadece iç politika için değil, aynı zamanda ulusal güvenlik ve dış politika konuları için de geçerlidir.
Todd'a göre, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonraki 75 yıl boyunca ABD Dışişleri Bakanlığı'nın çalışma düzeyindeki düşüş çok net bir şekilde görülebilir ve iyi belgelenmiştir. İstisnasız (!) Başkanlar Dışişleri Bakanlığı'ndan sürekli olarak memnun değiller ve dış politika gündemleri üzerinde daha fazla kontrol sahibi olmaya zorlanıyorlar. Bugün, Dışişleri Bakanlığı krizde ve ihtiyacı ve alaka düzeyi için mücadele ediyor Todd, üst düzey liderlerinin (siyasi figürler olan ve cumhurbaşkanı ve yönetimi tarafından atananlar) yetkinlik seviyesinin daha düşük ve düşük olduğuna ve bu dikey seviyenin alt seviyelerindeki personelin ahlaki olduğuna inanıyor.
Dışişleri Bakanlığı'nın düşüşü ile diplomatik, istihbarat, ulusal veya askeri deneyimi olmayan yeni politikacıların atama sayısında buna karşılık bir artış oldu. Dahası, ABD büyükelçileri daha önce çeşitli önemsiz ülkelere, aslında para için atandı (Beyaz Saray yarışının gelecekteki kazananının seçim fonlarına ne kadar fazla dökülürse, büyükelçi görevini o kadar sıcak tutar). O. Henry zamanından beri burada çok az şey değişti - “Noble Rogue” döngüsünü ve Messrs Peters ve Tucker'ın arkadaşları için bir şerif yeri satın almaya çalıştığı bölümü hatırlayın, ancak aldatıldılar ve posta müdürü görevini aldılar. Hangi işverenleri daha sonra şerif için değiş tokuş. Ancak 10 yıldan fazla bir süredir, para için diplomasi ve Almanya gibi önemli ülkelere bu kadar açık bir şekilde yetersiz olan insanların elçileri atama uygulaması gelişti. Çin veya Rusya'yı farklı ilkelere göre atamadıkça, ancak Rusya'daki büyükelçiler daha yetkin hale gelmedikçe - bunu çok iyi görüyoruz, kalitesi ve çalışmaları yönetimden yönetime düşüyor. Tabii ki, SSCB günlerinde, elbette, eyaletteki bölgesel komitenin ilk sekreteri görevinden hareket eden, neredeyse hiç iyi olmayan çeşitli paralı parti liderlerinin büyükelçilerinin atanması uygulaması da daha makul değildi. Ama onlar için büyükelçilik sekreterleri ve diğer kariyer diplomatları “askıyı sürükledi” (istihbarat teşkilatlarından “yakın ve uzak komşular” için onu sürükleyip sürükledi). Ancak, kural olarak, SSCB'deki ciddi ülkelere böyle sorumlu yoldaşlar göndermediler.
Kongrede orduda görev yapan üye sayısı da düştü, yazar 1970'lere kıyasla keskin bir şekilde ağıt yaktı. Senato, görünüşe göre Todd tarafından dikkate alınmıyor - pratik olarak sadece çocuklarına ikinci olan yaşam boyu mesajlar var, değiştirilemez senatörler var ve aralarında askeri geleneği olan ve olmayan aileler var.
Siyasi bağlar, para toplama, sahtekarlık ve agregadaki partinin herhangi bir politik gündeminin en partizan unsurlarına açık bir itiraz, siyasi güvenlikle bağlantılı seçilmiş yetkililerin teorileri, tarihi, gerçekleri ve nüansları, ulusal güvenlik, dış politika ve stratejik askeri işler hakkında çok az anlayışla tutarlı gruplar oluşturdu. Basitçe söylemek gerekirse, Amerika'da daha okur-yazar olmayan okuryazarlıklar iktidara geliyor. Fakat devleti yönetmesine izin verilen aşçılar değil, başka nedenlerle. Bu acemi politikacıların federal düzeyde yürütme deneyimi çok az veya hiç yok. Sahip oldukları tecrübe, ülkeyi yönetmek için çok az önemlidir. Nominal olarak görevlerini bilmeden önemli görevlerde bulunurlar ve akıllıca önemli kararlar alamazlar ve karşılaştıkları sorunları çözemezler. Bu eğilimler, kilit politika unsurlarının geliştirilmesi sürecinde sivillerin değerini ve önemini azaltan bir liderlik ve bilgi boşluğu ve güç boşluğu yaratır. Yazara göre, henüz açıklanmayan sivil makamların "temerrüdü" var.
Peki ya askeri elitler?
Aynı zamanda Todd, sivil makamların ve seçkinlerin yetersizliğinden farklı olarak, askeri elitlerin profesyonelliğinin önemli ölçüde arttığına inanıyor. Buna göre, askeri elitlerin hükümette büyüyen "Praetorian rolünü" isteyerek kabul ettiklerini söylüyorlar. Praetorialıların, iktidarı değiştirmek için herhangi bir komploya katılmayı kaçırmadıkları ve yeni imparatorların inşası için hem bir araç hem de bir araç haline geldikleri Geç Roma İmparatorluğu'nda oynadığı rolle ilgilidir. Artan profesyonellik ile askeri seçkinleri, sivil meslektaşlarından daha deneyimli, sertleşmiş ve olgun oldukları sonucuna vardılar. Bu seçkinlere göre, acemi politikacılar artık askeri personelin hayatını tehdit eden ulusal güvenlik konularında karar verme konusunda hata yapma hakkına sahip değiller.
Dürüst olmak gerekirse, ABD askeri elitlerinin yetkinliğinde keskin bir artış tezi, kulaklarının bir tavşan şeklinde gerilmesi için çok zorlanıyor gibi görünüyor. Pratik olarak, son yıllarda askeri ve ulusal güvenlik konularında kabul edilen ABD askeri-sanayi kompleksinin tüm kararları, “askeri elitler” in yani generallerin doğrudan katılımı olmadan alınmadı. Ve ABM Antlaşması'ndan çekilme gibi adımlar atın, bu da yeterli ilan edilen görevleri çözebilecek herhangi bir savaş yeteneğine sahip sistemin oluşturulmasına yol açmadı mı? Moskova'da bunu düşünebilmeleri mümkün mü, çünkü Rusya'nın yaratılıştaki çözülmüştü Daha önce yasaklanmış olan bir dizi hava savunma-füze savunma sisteminin yanı sıra füze savunma sisteminden çıkma ve hiçbir zaman ortaya çıkmayan füze savunma sistemini (gerçek amaçlarına bakılmaksızın) “kırma” gereği haklı olan çarpıcı araçların yaratılması. Peki INF Antlaşması'ndan çıkış yolu? Peki Amerikalılar tarafından başlatılan ve başarılı bir şekilde oynanan hipersonik “ırk” ne olacak? Fakat Suriye'ye yapılan müdahale, ya da diyelim ki, gerçekte ülkede iktidarı ele geçirmek için carte blanche verilen eski yeminli bir düşmanla barışı sağlayan Afganistan'daki savaş? Irak ne olacak? Belki bir topçu programı, BMP yaratma programı ya da küçük silahlar alanında organize edilmiş sirk оружия ordu için - en yüksek yeterlilik belirtileri? Genel olarak, Todd'un bahsettiği askeri elitlerin en yüksek yetkinliği nedir? Sivil elitlerin düşüşünün zemininde, bazı orduların bu kadar bozulmuş görünmediği varsayılabilir. Şimdiye kadar orta bağın, tüm bu “mantıklı binbaşıların” ve “aktif teğmen kolonilerin” oldukça profesyonel olduğunu söyleyebiliriz, ancak tüm generallere gelince, Amerikalılarla anlaşmak zor.
Sivillere olan öz saygı her zaman haklı değildir
Todd, askeri elitlerin ulusal güvenlik ve askeri-politik konular bağlamında daha deneyimli ve daha iyi eğitimli liderler, yöneticiler ve planlayıcılar olduğuna inanıyor. Değişimi etkilemek için devasa kaynakları kontrol ediyorlar. Küresel bir varlığı ve güçlü ağları var. Onların askeri kültürü ve zihniyeti, görüşüne göre, sadece politika amaçları için anında ve gözle görülür sonuçlarla karar vermeye odaklanmıştır. Son olarak, askeri elitler sivillere karşı ahlaken üstün olduklarına inanıyorlar. Siyasi rüzgarların, seçim politikalarının ve siyasi mirasın değişmesini umursamıyorlar. Bu, elbette, gerçekliğin tam bir tasviri değildir - kendileri gibi düşünenlerin kendisidir.
Askeri elitler doğası gereği politiktir. Önemli hırsları ve politik inançlarına uygun davranırlar. Kendilerini giderek siyasi partilerle, ideolojilerle özdeşleştiriyorlar ve siyasi faaliyetlere açıkça katılıyorlar. Bununla birlikte, askeri elitler politik “tünel düşüncesi”, önyargı, nüansların yanlış anlaşılması ve siyasi süreçteki ulusal güç unsurlarının yanlış anlaşılmasından muzdarip olabilir. Bu durumun sonucu, ulusal güvenlik ve ABD dış politikası alanındaki ulusal güç unsurlarını ulusal amaç ve hedeflere ulaşmak için formüle etmeyi, koordine etmeyi ve entegre etmeyi amaçlayan karar alma sürecidir. Politikacılar ve siyasi atananlar bastırılır. Askeri elitlere emsalsiz bir yetki devri ve askeri güce aşırı güven, idari yönetim stratejilerinin genişlemesi, yetersiz finanse edilen, yetersiz hizmet veren, yetersiz hizmet alan ve bazı tahminlere göre kötü yönetilen siyasi aktörlerin ve rakip kurumların sayısındaki artışla tutarlıdır. Bir bütün olarak hükümet politikasına zarar veren şey.
Süper güçler ve büyük güçler arasındaki agresif rekabetin gerekliliklerinin anlaşılması, deneyimli liderlik, beşeri sermayeye yatırım, örgütsel uyarlanabilirlik ve toplumun ordu üzerindeki kontrolünü vurgulayan etkili sivil-askeri yapıları gerektirir. Ne yazık ki, birçok siyasetçi askeri seçkinler tarafından riskten kaçınmayan, sorumsuz, hızlı kararlar veremeyen ve askeri meselelerdeki devrime cevap veremeyen ve gerçek güçlerin ve dünya önemli güçlerinin sürekli çatışmasının "gri bölgelerindeki" rekabete gerçek bir savaşın eşiğinin altında kalanlar olarak algılanmıyor. Görünüşe göre, Amerikalı bu melez çatışmalardan bahsediyor.
Devam edecek ...