

Filistin Kurtuluş Teşkilâtı içindeki en büyük grup olan El-Fetihin kurucusu, lideri ve Filistin Kurtuluş Teşkilâtı Yürütme Kurulu ve Filistin Devleti Başkanı. Asıl adı; Abdurrahmân Abdurraûf el-Kudvadır. Yaser Arafat diye meşhurdur. Ebû Ammar (Kurucu) künyesiyle de tanınır.
Zengin bir tüccarın yedi çocuğundan birisi olan Yaser Arafat, 1929 senesinde Kudüste doğdu. Annesi, siyonizme karşı olan hareketin önderlerinden Kudüs Başmüftüsü Hacı Emin el-Hüseynînin akrabâsıydı. 1948 Arap-İsrâil Savaşının arkasından âilesiyle birlikte Gazzeye göç etti. Gazzede orta öğrenimini tamamladıktan sonra Mısıra gitti. Kahire Üniversitesinde inşaat mühendisliği öğrenimi gördü. Müslüman Kardeşler Teşkilâtının çalışmalarına katıldı. Filistin Talebe Birliğini kurdu. 1952-1956 seneleri arasında bu birliğin başkanlığını yürüttü. 1953te Kahire Üniversitesi Mühendislik Fakültesini bitirdi. Talebeliği sırasında askerî eğitim de görerek, Mısır ordusunun Filistin Birliğinde vazife aldı. 1956 Arap-İsrâil Savaşına katıldı. Mısırda bir müddet İnşaatMühendisliği yaptı. Kuveyte geçerek kendi işini kurdu.
10 Ekim 1959da bâzı arkadaşlarıyla birlikte FilistinKurtuluş Teşkilâtının çekirdeğini teşkil eden El-Fetihi kurdu. 1964te düzenlenen gizli bir konferansta silahlı mücâdelenin başlatılmasını isteyen tarafta yer aldı. 1 Ocak 1965te İsrâil hedeflerine ilk askerî harekâtı gerçekleştiren, El-Fetihin askerî kolu El-Âsifa (fırtına) birliğine komuta etti. Mısır, Sûriye ve Ürdünün 1967de İsrâil karşısında yenilmesi üzerine, İsrâil işgali altındaki Batı Şerîada direniş hareketini teşkilâtlandırmaya çalıştı. Şerîa Irmağı boyunca üsler kurarak gerilla savaşını idâre etti. 1969 senesinde bütün Filistin gruplarını bir çatı altında toplayan Filistin Kurtuluş Teşkilâtının kuruluşuna öncülük etti ve teşkilât yürütme kurulu başkanlığına seçildi. Filistinli gerillaların Ürdünü terk etmeye zorlandığı ve yaklaşık 40.000 kişinin hayâtını kaybettiği (1970-71) iç savaştaFilistin kuvvetlerinin başında çarpıştı. Ürdünden ayrıldıktan sonra siyâsî ve askerî merkezini Beyruta nakletti.
Filistin Kurtuluş Teşkilâtının Arap devletlerince Filistin halkının tek temsilcisi sayıldığı 1974te BM Genel Kuruluna gözlemci olarak katıldı ve bir konuşma yaptı. Başta sosyalist ülkeler olmak üzere birçok ülkeyi ziyâret etti. Filistin meselesine barışçı bir çözüm arayan usta bir diplomat olarak kendini gösterdi. 1975-76 Lübnan İç Savaşında Hıristiyan milislerle çarpışırken Lübnana giren ve onlara yardım eden Sûriye ordusunun hücumlarına karşı koydu. Lübnanın fiilen bölünmesi üzerine Filistinlilerin denetiminde kalan bölgelerde Filistin Kurtuluş Teşkilâtının bir devlet yapısı kazanması için çaba harcadı. Yabancı ülkelerle diplomatik münâsebetler kurdu.
1977 senesinde Libya Mısır arasında; 1979da ABD Büyükelçiliğinin işgal edilmesi üzerine İran-ABD arasında ve 1980de İran-Irak arasında arabuluculuk yaptı.
İsrâil uçakları 1981de Beyruttaki karargâhını bombaladı. Haziran 1982de İsrâil Güney Lübnanı işgâl ettiği zaman iki ay süreyle Beyrutu savundu. Diplomatik manevralarla zaman kazanarak Filistin gerillalarının şehri boşaltmalarını sağladı. Ardından kendisi de Beyruttan ayrıldı. Tunusa giderek FKTnin yeni merkezini kurdu.
1983 senesinde El-Fetih içinde YaserArafata karşı başlatılan ayaklanma onun liderlik konumunu sarsmaya başladı. Uzun zamandan beri arası açık olan Mısır ile yeniden münâsebet kurdu. Filistin meselesinin BM kararları çerçevesinde barışçı yollardan çözülmesi için çok gayret sarf etti. Ürdün ile birlikte barış masasına oturmayı kabul etti. Ancak Ürdün Emiri Hüseyinin son anda vazgeçmesiyle bu çalışmalar neticesiz kaldı.
Filistin toprakları üzerinde Müslüman, Hıristiyan ve Mûsevîlerin bir arada yaşıyabileceği laik ve demokratik bir Filistin Devletinin kurulmasını savunan YaserArafat, 100ü aşkın devletle diplomatik münâsebet kurdu. 7 Kasım 1985te yayımladığı Kâhire bildirisi ile FKT üyelerine, İsrâilin işgal ettiği topraklar dışında terörist hareketlerde bulunmayı ve operasyonlar düzenlemeyi yasakladı. Böylece barışçı yollardan Filistin meselesine çözüm bulunması prensibini kabul etti.
15 Kasım 1988de Filistin Millî Konseyinin Cezâyirde yapılan 19. olağanüstü toplantısında Bağımsızlık Bildirisi kabul edilerek Filistin Devleti kuruldu. Devlet Başkanlığına da Yaser Arafat seçildi.
13 Eylül 1993te Washingtonda İsrâil Başbakanı İzak Rabin ile Yaser Arafatın yaptıkları anlaşmayla İsrâil ile Filistin Kurtuluş Örgütü birbirini resmen tanıdı. Anlaşmaya göre İsrâil Filistinlilere Gazze Şeridi ve Erîhada özerklik sağlayacak ve antlaşmanın imzâlanmasından dört ay sonra da askerlerini bu bölgelerden çekecek. İmzâdan 9 ay sonra ise özerk toprakların yönetimini üstlenecek olan Filistin Konseyi seçilecek. İki yıl içinde İsrâil ve Filistin Kurtuluş Örgütü, Kudüs ve Batı Şeriadaki Mûsevîler ve Filistinli mültecîlerin durumunu görüşmek için masaya oturacaklardı. Bu anlaşmadan dört ay geçmesine rağmen İsrâil askerlerini Gazze Şeridi ve Erîhadan geri çekmemiştir (Nisan-1994).