Bölüm 974: Ruh İçin Kek
Son zamanlarda polis departmanında çok şey olmuştu, ancak çok acil vakaları yoktu.
Dustin, LAPD’deki Büyük Suçlar Bölümünün kaptanlığından NYPD karargahının şefliğine geçmişti. Luke ve Selina için gereksinimleri de biraz değişmişti.
Gelmeden önce, polis departmanındaki çalışma kalitesi zaten ortalamanın üzerindeydi.
Geldikten sonra, emsali takip etse bile, yine de uçan bir renkle geçecekti.
Şimdi, Luke ve Selina’nın uğraşacak çok vakası yoktu.
Daha önce olduğu gibi, Dustin’in daha fazla vakayı kırmak ve oranı artırmak için onlara ihtiyacı yoktu.
Polis merkezinin yılda beş ila on bin vaka alması mümkündü.
Luke ve Selina’nın yılda yüz davayı çözmek için kıçlarını yırtmaları, oranı yalnızca yüzde bir ya da iki artırır; Dustin’in hissettiği buydu.
İlgilendikleri davalar üzerinde çalışmayı ve daha az dava almalarını tercih ederdi, böylece her an daha zor davaları üstlenebilirlerdi.
Bu tür vakalar tehlikeli olmayabilir, ancak tıpkı dün Soderberg ailesinde olanlar gibi kesinlikle zahmetli olurdu.
Daha önce, Luke ve Selina Walter’ın davasını ele almış ve Dustin’e masanın altından önemli bir istihbarat sağlamıştı. Saatlerce çalışmadılar ama sorunları nasıl çözeceklerini biliyorlardı.
Kurnaz ve sürpriz bir saldırı gücü – bu, Dustin’in onlar için yeni konumuydu.
Sıradan ceza davalarına vakit harcamak onlar için gerçekten bir israftı.
Sonuçta burası New York’tu.
Çok üstünlerdi ve yeterince güçlü bir destekçileri yoktu. Luke ve Selina’nın hedef alınmasından korkuyordu.
Komiser Yardımcısı Brad, Luke ve Selina’dan hiç tereddüt etmeden vazgeçebilirken, Dustin kesinlikle vazgeçmeyecekti.
Böylece, aldıkları davaların sayısını bilinçli olarak kontrol etti ve hatta zaman zaman zımni olarak gevşemelerine izin verdi.
Luke ve Selina şimdi polis departmanına gittiklerinde, esas olarak sadece yüzlerini göstermek içindi.
Hâlâ John ve Joe gibi cephedekilerle takılmaları gerekiyordu; böyle insanlarla bir cephe oluşturamazlar.
Hepsi deneyimli dedektiflerdi. İçki içmezlerse ve boktan patronlarını birlikte lanetlemezlerse ilişkilerini geliştirmeleri zor olurdu.
Elbette herkes meşguldü.
Her üç ila beş günde bir buluşmak ve haftada bir veya iki kez bir araya gelmek zaten çok çalışkan olarak kabul edildi. Ertelenebilirdi ama kaçırılamazdı.
Bugün karakola geldiklerinde Luke birkaç kişiyi selamladı ve Selina, yanında bulunan çekme arabasındaki bir kutudan hamur işleri çıkarmaya başladı ve onları dağıttı.
Sarışın Connie şaşırmıştı. Selina’dan kese kağıdını aldı ve “Börek mi? Onları kendin mi yaptın?”
Luke ve Selina’dan şüphe duyduğundan değil, polis departmanından umudunu kaybettiğinden.
Polis departmanındaki en iyi dedektiflerin hiçbiri kendi hamur işlerini yapmaz veya polis departmanına getirmezdi.
Donut alsalar bile en fazla bir veya iki kutu alırlardı ve ilk gelen alırdı.
Polis departmanında yüze yakın “dipsiz çukur” vardı. Yüzden fazla vermek imkansız olduğu için, becerikli sivil personel bile halka hamur işleri vermeye cesaret edemezdi.
Yeni donut alsalar bile iflas ederlerdi.
Luke pek düşünmedi. “Sadece kekler. Selina’nın büyük bir fırını var.”
Yalan söylemiyordu.
Bu atıştırmalıkları yapmak çamaşır makinesinde çamaşır yıkamak gibiydi.
Tek fark, çamaşır makinesinin çamaşır ve deterjanla doldurulması, akıllı mutfak gereçlerinin ise çalıştırma panelinde birkaç düğmeye basılmadan önce yeterince ham maddeyle doldurulmasıydı.
Bir süre sonra, tek seferde yüzün üzerinde küçük kek üretildi.
Selina’nın bu “otomatik tatlılar”la ilgili değerlendirmesi tabii ki ruhları olmadığı yönündeydi.
Tam olarak ne olduğunu bilmiyordu ama pastayı Luke’un kendisinin mi yoksa akıllı mutfak gereçleri tarafından mı yapıldığını bir ısırıkla anlayabiliyordu.
Bununla birlikte, bu tür seri üretilen hafif içecekler, evde belirli bir köpek kafası için atıştırmalık olarak ve polis departmanında toptan hediyeler olarak kullanılabilir.
Bunun için tek bir kelime vardı – zaman verimli.
Emniyette çok sayıda insan olmasına rağmen, sabahları sadece yüzde elli ila altmışı işe geldi.
Atıştırmalıkları dağıtmak Selina için zor olmadı.
Çoğu, daha sonra onları almaya gelen dedektifler için doğrudan Connie’ye atıldı; Sadece onların Luke ve Selina’dan olduklarını netleştirmesi gerekiyordu.
Luke ve Selina’nın sadece küçük bir kısmı kişisel olarak dağıtmaları gerekiyordu.
Örneğin, durmadan esneyen Javier ve Ryan, Luke’dan kekleri aldıklarında biraz telaşlandılar.
“Yatmadan önce bir şeyler ye, yoksa safra kesesi taşı olabilir,” diye hatırlattı Luke onlara. “Biri kaptanınız için. Hepsini yemeyin.”
Ona alaycı gülümsemelerle teşekkür ettiler.
Luke onlara baktı ve “Nasıl bir durum ki, bir gecede çalışman gerekiyor?” diye sordu.
Birbirlerine baktılar ve bir an tereddüt ettiler, “Bir kız üniversite öğrencisi öldürüldü. Ölümü biraz garip.”
Luke, “Miss Lindsay ve Monroe ile ilgili mi?” diye sordu.
Bu, yanıtlaması çok daha kolay bir soruydu ve Javier, “Lindsay ve kurban genellikle birlikte gönüllü oldular ve Monroe ile işleri var,” diye yanıtladı.
Luke şaşırmıştı. “Ne demek istiyorsun?”
Soru bir an için onları şaşırttı, sonra Ryan alçak bir sesle, “Sanırım, kurban bir keresinde Monroe’ya biraz danışmanlık vermiş,” dedi.
İfadelerine bakarak Luke sordu, “Bana kurbanın daha tuhaf bir şekilde öldüğünü söyleme?”
Bir öksürük çınladı ve üçü de başlarını çevirdi.
Javier ve Ryan beceriksizce, “Beckett, geri döndün” dediler.
Beckett biraz yorgun görünüyordu ve kıyafeti biraz buruşmuştu. Dün gece fazla mesai yaptıktan sonra üstünü değiştirmek için eve gitmediği belliydi.
Yüzünde su boncukları vardı; muhtemelen yeni yıkanmıştı.
Luke pek düşünmedi. Javier’den kese kağıdını aldı ve ona verdi. “Herkes kek alır.”
Boş ellerine bakan Javier bir şey söylemeye cesaret edemedi.
Beckett gelişigüzel bir şekilde kese kağıdını aldı. Pastayı Javier’in elinde görmüştü ve masaya bakmayı unutmamıştı.
Luke omuz silkti. “Kahve dağıtmıyorum. Bu çok zahmetli.”
Ryan çok daha zekiydi. “Beckett, sana biraz kahve getireyim.” Daha sonra Javier’i sürükledi.
İki büyük yıldızın konuşmak istediği şeyin onlarla hiçbir ilgisi yoktu.
Ryan’ın beklentilerinin aksine, Beckett onların davanın ayrıntılarını Luke’a özel olarak açıklamalarını pek umursamıyordu.
Basitçe söylemek gerekirse, göze hoş gelen kişi iyiydi.
Ryan, John’a davadan bahsetmiş olsaydı, John onu bu kadar kolay bırakmayabilirdi.
Beckett kese kağıdından pastayı çıkardı ve baktı. Sonunda, dayanamadı ama bir ısırık aldı.
Söylemek gerekir ki, Selina pastanın ruhu olmadığını söylese bile, birçok OKB insanı yine de bu mükemmel sunumu biraz eksik lezzet yerine seçecektir.
Luke’un acelesi yoktu. Şu anda çok özgürdü ve başkalarının davalarıyla ilgilenmesi normaldi.
En önemli şey görünüştü!
Tıpkı Beckett’ın ona bakmayı hoş bulduğu gibi, o da onun için aynı şeyi düşünüyordu.
John o zamanlar Luke için canlı bir hedef gibi davranmamış olsaydı, Luke ona karşı bu kadar iyi olmazdı.
Pastayı yerken Beckett, “Bunu nereden aldın? Bu kekin tadı güzel. Bir dahaki sefere kahvaltı için biraz alabilirim.”
Luke, “Ev yapımı. Gerçekten yemek istiyorsan Connie’den alabilirsin. Onunla çok şey bıraktım.”
Herhangi bir hata bulursanız (kırık linkler, standart dışı içerik, vb.), lütfen en kısa sürede düzeltebilmemiz için bize bildirin.