Yarımadanın II. Catherine döneminde Rus İmparatorluğuna katılması
"Kırım Kralı Yako ülkemize geldi ..."
Kırım Tatarlarının Moskova ülkesinde köleler için ilk baskını 1507 yılında gerçekleşti. Bundan önce, Muscovy ve Kırım Hanlığı toprakları, Litvanya Büyük Dükalığı'nın Rus ve Ukrayna bölgeleri arasında bölündü, bu yüzden Muscovites ve Krymchaks, Doğu Avrupa'da tüm 15. yüzyıla hakim olan Litvanyalılara karşı bile birleşti.
1511 - 1512'te, Rus kronikleri olarak adlandırılan “Kırımcılar”, iki kez Ryazan'ın ülkesini ve ertesi yıl Bryansk'ı tahrip etti. İki yıl sonra, Kasimov ve Ryazan çevresinin iki yeni yıkımı yapıldı ve büyük bir nüfus köleliğe çekildi. 1517 yılında - Tula'ya yapılan baskın ve 1521'te - Moskova'ya ilk Tatar saldırısı, mahallenin yıkılması ve binlerce kişinin köleleştirilmesi. Altı yıl sonra, Moskova'ya bir sonraki büyük baskın başladı. Kırım’ın Rusya’ya tacı olan Taç - 1571, Han Girey'in Moskova’yı yaktığı, 30’in Rus şehirlerinden daha fazla görev yaptığı ve binlerce kişiyi köleleştirdiği yıldı.
Rus kronikçilerden birinin yazdığı gibi: “Vesi, baba, bizim için asıl sorun, Kırım kralı ülkemize geldi, karaya, Oka nehrine, onlarla birlikte birçok ordu.” Moskova’nın güneyindeki 1572 kilometresinde yılın 50 yazında, Molodya’nın sert savaşı dört gün sürdü - en büyük savaşlardan biri hikayeler Moskova Rus, Rus ordusu büyük zorluk çekince Kırım ordusunu yendi.
Sıkıntı Zamanlarında, Kırımlar neredeyse her yıl Rus topraklarına büyük baskınlar yaptılar, 17. yüzyıl boyunca devam ettiler. Örneğin, 1659'te Yelets, Kursk, Voronezh ve Tula altındaki Kırım Tatarları evde 4674'i yaktı ve 25 448 kişilerini köleleştirdi.
XVII yüzyılın sonuna gelindiğinde, muhalefet Ukrayna'nın güneyine, Kırım'a yaklaşıyor. İlk defa, Rus ordusu, Litvanyalılar tarafından Kırım'a yapılan baskınlar sırasında yabancı işgalleri bilmeyen ve köle tüccarları için güvenli bir sığınak olduğundan, neredeyse iki yüzyıl boyunca doğrudan yarımadanın kendisine saldırmaya çalışıyor. Ancak, XVIII yüzyıl Tatarların akınları olmadan tamamlanmaz. Örneğin, 1713’te, Kırım’lar Kazan ve Voronej illerini soymakta ve ertesi yıl Tsaritsyn mahallesini soymaktadır. Bir yıl sonra - Tambov.
İnsanların köleliğe büyük bir sınırdışı edilmesine son baskının, Kırım'ın Rusya'ya girmesinden on dört yıl önce gerçekleştiğinin bir göstergesidir - 1769 yılında Kırım Tatarı "sürgüsü", modern Kirovograd ve Kherson arasındaki Slav yerleşimlerini mahvetti.
Kırım'ın Tatar nüfusu aslında geçimlik bir tarımı yaşadı, İslam'ı savundu ve vergilendirilmedi. Birkaç yüzyıl boyunca, Kırım Hanlığı ekonomisi, yarımadanın Tatar olmayan nüfusundan toplanan vergilerden oluşuyordu - Hanlığın ticaret ve zanaat nüfusu, yalnızca Yunanlılar, Ermeniler ve Karatilerdi. Ancak Kırım asaletinin en büyük karı kaynağı “Doğu ekonomisindeki kölelerin ele geçirilmesi ve Akdeniz bölgelerine yeniden satılması” “yükselen ekonomi” idi. Bir Türk yetkilinin 18. yüzyılın ortalarında bir Rus diplomatına açıkladığı gibi: “Ne çiftliği ne de ticareti olan yüz binden fazla Tatar var: Baskın yapmazlarsa, o zaman ne yaşayacaklar?”
Tatar Kafa - modern Theodosia - zamanın en büyük köle pazarlarından biriydi. Burada yaşayan bir emtia olarak dört yüzyıl her yıl birkaç binden önce satıldı - en "başarılı" baskınlardan sonra - on binlerce insan.
“Kırım Tatarları asla faydalı konular olmayacak”
Rusya, Prens Golitsyn’in ilk Kırım kampanyalarını takip ettiği 17. yüzyılın sonundan itibaren bir karşı saldırı başlattı. Kırım'a, Kazaklar ile ikinci kez okçuluk yapan okçular ulaştı, ancak Perekop üstesinden gelmedi. İlk kez, Ruslar Mareşal Munnich’in birlikleri Perekop’a girip Bakhchisarai’yi ele geçirdiğinde, yalnızca 1736’te Moskova’nın yakılması için intikam aldı. Fakat daha sonra Ruslar salgınlar ve Türkiye'nin muhalefeti yüzünden Kırım'da kalamazlardı.
“Zatechnaya özelliği. Güney sınırı ”Maximilian Presnyakov.
II. Catherine saltanatının başlamasıyla birlikte, Kırım Hanlığı askeri bir tehdit oluşturmamış, ancak güçlü Osmanlı İmparatorluğu'nun özerk bir parçası olarak sorunlu bir komşu olarak kalmıştır. Ekaterina için Kırım hakkındaki ilk raporun, tahttan başarılı bir darbe sonucu çıkmasından bir hafta sonra hazırlanmasının tesadüf olmaması.
6 Temmuz 1762, Şansölye Mihail Vorontsov, “Küçük Tataria” raporunu sundu. Kırım Tatarları hakkında şunları söyledi: “Kaçırılmaya ve yanıltmaya çok meyillidirler ... Rusya, sık sık yapılan baskınlar, binlerce insanın yakalanması, büyükbaş hayvanların geri dönüşü ve soygununa karşı hassas bir zarar ve kınama yaşadı.” Ve Kırım'ın kilit önemi vurgulandı: “Yarımadanın konumu, Rus ve Türk mallarının anahtarlarıyla onurlandırılabileceği konumu ile çok önemlidir; Türk milletinde kalana kadar, Rusya için her zaman korkunç olacak. ”
Kırım meselesi tartışması, Rus-Türk 1768 - 1774 savaşının zirvesinde devam etti. O zaman Rus İmparatorluğu'nun gerçek hükümeti, en yüksek mahkemede sözde Konsey idi. 15 Mart 1770 yılı Konsey toplantısında Kırımın ilhak edilmesi konusunu ele aldı. İmparatoriçe'nin Arkadaşları Catherine, "Kırım Tatarlarının, tabiatlarına ve konumlarına göre, hiçbir zaman yararlı konular olmayacağına", "bunun yanında," onlardan iyi bir vergi alınamayacağına "karar verdi.
Ancak sonuç olarak, Konsey, Kırım'ı Rusya'ya eklemek için değil, Türkiye'den izole etmeye çalışmak için temkinli bir karar verdi. Konsey’in olası bir uluslararası tepki konusundaki kararını, “Böyle bir doğrudan yurttaşlık ile Rusya, alanlarını kendisiyle çarpma konusundaki sonsuz niyetin kıskançlığı ve şüphesiyle ortak ve makul olmayan bir kıskançlık yaratacaktır” dedi.
Fransa, Türkiye'nin ana müttefikiydi - St. Petersburg'da korkulan eylemleriydi.
Nisan 2'teki 1770'ten General Peter Panin'e yazdığı mektubunda İmparatoriçe Catherine şöyle özetledi: “Bu yarımada ve Tatar ordularına ait olma niyetimiz yok, vatandaşlığımızda ve sadece Turetsky vatandaşlığından reddedilmeleri ve sonsuza dek bağımsız kalmaları arzu edilir. ... Tatarlar bizim imparatorluğumuza asla faydalı olmayacak. "
Kırım'ın Osmanlı Devleti'nden bağımsızlığına ek olarak, Catherine hükümeti Kırım hanından Rusya'ya Kırım'da askeri üs kurma hakkı vermeyi kabul etmeyi planladı. Aynı zamanda, II. Catherine hükümeti, Kırım'ın güney kıyısındaki tüm ana kalelerin ve en iyi limanların Tatarlara değil, Türklere - ve Tatarların Türklere Ruslara vermesi için çok acınası olmadığına - benzeyen bir incelik göz önüne aldı.
Yıl boyunca, Rus diplomatlar Kırım Hanı ve divanını (hükümetini) İstanbul'dan bağımsızlık ilan etmeye ikna etmeye çalıştılar. Müzakereler sırasında Tatar'lar evet ya da hayır dememeye çalıştı. Sonuç olarak, Petersburg'daki İmparatorluk Konseyi, yılın 11 kasımının 1770 toplantısında, bu yarımada üzerinde yaşayan Tatarlar inatla kalmaya devam ederse ve zaten ertelenen Osmanlı limanlarına yapışmazsa, Kırım'a güçlü bir baskı yapmaya karar verdi.
Petersburg'un bu kararını yerine getirerek, 1771 yazında, Prens Dolgorukov komutasındaki birlikler Kırım'a girdiler ve Han Selim'in kuvvetlerine iki yenilgi verdiler.
Kafa'nın (Theodosia) işgali ve Avrupa'daki en büyük köle pazarının sona ermesiyle ilgili olarak, Catherine II 22 Temmuz 1771, Voltaire'ı Paris'e şöyle yazdı: “Kafa'yı alırsak, savaşın masrafları karşılanır”. Rusya ile mücadele eden Türkleri ve Polonyalı isyancıları aktif olarak destekleyen Fransız hükümetinin politikasına ilişkin olarak, Catherine, Voltaire’a Avrupa’nın her yerinde şaka yapmaya mahkum olan Voltaire’e bir mektup yazdı: “Konstantinopolis’te Kırım’ı kaybetme konusunda çok üzülüyorlar. Onlara üzüntülerini gidermek için komik bir opera ve Polonyalı isyancılara kukla komedi göndermeliyiz; Fransa’nın gönderdiği çok sayıda subaydan daha faydalı olurdu. ”
"En sevimli Tatar"
Bu şartlar altında, Kırım Tatarları, Türk müşterilerini geçici olarak unutarak kısa sürede Ruslarla anlaştığını biliyordu. 25 Haziran 1771 bir beys toplantısıydı, yerel bürokratlar ve din adamları, Hanlığı Türkiye'den bağımsız ilan etmek ve ayrıca Han ve kalgi'yi seçmek için Rusya ile bir ittifak içine girmek için bir ön taahhütname imzaladılar. Giray ve Shagin-Giray. Eski Han Türkiye'ye kaçtı.
1772 yazında, Rusya'nın Kırım Hanlığı'nın bağımsızlığını tanımasını talep ettiği Osmanlılarla barış görüşmeleri başladı. Bir itiraz olarak, Türk temsilciler, Tatarların bağımsızlık kazanmasıyla “aptalca şeyler yapmaya” başlayacağı ruhu içerisinde konuştu.
Carlo Bossoli'den “Kuzey Fırtınasından Sevastopol'a Bakış”
Bakhisarai'deki Tatar hükümeti, Ruslarla Türklerle müzakerelerin sonucunu bekleyen, Rusya ile bir anlaşma imzalamadan kaçmaya çalıştı. Şu anda, Kalga Shagin-Giray başkanlığındaki bir elçilik, St. Petersburg'a Kırım'dan geldi.
Küçük prens Türkiye'de doğdu, ancak Avrupa'yı gezmeyi başardı, İtalyanca ve Yunanca biliyordu. İmparatoriçe, Hanın Kırımının temsilcisini beğendi. Catherine II onu arkadaşlarından birine çok kadınsı bir mektupla anlattı: “Burada Kırım daupininin bir cinsi olan kalga-sultan var. Bu, bence, bulunabilecek en sevimli Tatar'dır: yakışıklı, akıllı, bu insanlardan daha fazla eğitimli; şiirler yazar; o sadece 25 yaşında; her şeyi görmek ve bilmek istiyor; herkes onu sevdi. "
Petersburg'da, Cengiz Han'ın soyundan modern Avrupa sanatına ve tiyatroya olan tutkusu devam etti ve derinleşti, ancak bu Kırım Tatarları arasındaki popülerliğini artırmadı.
1772'un sonbaharında Ruslar Bakhisarai'yi bitirmeyi başardılar ve Kasım 1'te Rus İmparatorluğu ile Kırım Hanlığı arasında bir anlaşma imzalandı. Kırım Han'ın bağımsızlığını, üçüncü ülkelerin katılımı olmadan seçimini ve Kerch ve Yenikale şehirlerini limanları ve bitişik arazileriyle Rusya'ya verdiğini kabul etti.
Ancak, St.Petersburg'daki İmparatorluk Konseyi, Azak ve Karadeniz'e başarıyla komuta eden Amiral Yardımcısı Alexei Senyavin toplantısına geldiğinde karışıklık yaşadı. filo. Ne Kerç ne de Yenikale'nin filo için uygun üs olmadığını ve orada yeni gemilerin inşa edilemeyeceğini açıkladı. Senyavin'e göre, Rus filosunun üssü için en iyi yer Akhtiar limanıydı, şimdi Sivastopol'un limanı olarak biliyoruz.
Kırım'la yapılan anlaşma çoktan sonuçlanmış olmasına rağmen, St. Petersburg'a şans için, Türklerle olan ana anlaşmanın imzalanması gerekiyordu. Ve Rus diplomatlar, Kırım'daki yeni limanlar için yeni gereklilikleri dahil etmede hızlıydı.
Sonuç olarak, Türklere bazı tavizler verilmesi gerekiyordu ve yılın Kyuchuk-Kaynardzhi barış antlaşması metninde 1774 yazısında, Tatarların bağımsızlığına ilişkin paragrafta, yine de İstanbul’un dini üstünlüğüne dair bir hüküm vardı.
Kırım Tatarlarının hala orta çağ toplumu için, dini üstünlük idari olandan zayıf biçimde ayrıldı. Türkler ayrıca anlaşmanın bu maddesini, Kırım'ı politikalarının yörüngesinde tutmak için uygun bir araç olarak görüyorlardı. Bu koşullar altında, Catherine II ciddi bir şekilde Kırım tahtına Rus yanlısı bir Kalgi Shagin-Giray inşa etmeyi düşünüyordu.
Bununla birlikte, İmparatorluk Konseyi temkinli olmayı tercih etti ve “bu değişiklikle Tatarlarla olan anlaşmalarımızı kırabilir ve Türklere onları tekrar tarafımıza eğmeleri için bir neden verebiliriz” kararını verdi. Han, Shagin-Giray'in ağabeyi olan Sahib-Giray'ı koşullara bağlı olarak sırayla Rusya ile Türkiye arasında dalgalanmaya hazır kaldı.
O zamanlar, Türkler Avusturya ile bir savaş başlatıyorlardı ve İstanbul'da yalnızca Rusya ile barış anlaşmasını onaylamak için değil, aynı zamanda Rus birliklerinin baskısı altında seçilen Kırım Hanını tanıma talepleri doğrultusunda acele ettiler.
Küçük-Kainarji Antlaşması’nın öngördüğü gibi, Sultan, Halife’i nimetini Sahib-Girey’e gönderdi. Ancak, amacı amacı sultan "itfaiyecisini" hanlara sunmak olan Türk delegasyonunun gelmesi, kurulun onayı, Kırım toplumunda tam tersi bir etki yaptı. Tatarlar, İstanbul’un Kırım’ı her zamanki güçlerine geri döndürme teşebbüsünde bulunmak için Türk büyükelçilerinin gelişine gitti. Sonuç olarak, Tatar asaleti Sahib-Giray'ı Türkiye yanlısı yönünü asla gizlemeyen yeni Han Davlet-Giray'ı istifaya ve hızla seçmeye zorladı.
Petersburg darbeden dolayı şaşırttı ve Shagin-Giray'a bahis yapmaya karar verdi.
Bu arada Türkler, barış antlaşmasının öngördüğü askerlerinin Kırım'dan çekilmelerini askıya aldı (garnizonları hala birkaç dağ kalesinde kaldı) ve İstanbul'daki Rus diplomatlara, yarımadanın bağımsız varlığının imkansızlığı hakkında ipucu vermeye başladı. Petersburg'da sorunun diplomatik baskı ve dolaylı eylemlerle çözülemeyeceğini anladılar.
Kış başlangıcını bekledikten sonra, Karadeniz’deki birliklerin transferinin zor olduğu ve Bakhisayey’de Türklerden bir ambulansa güvenemediği zaman, Rus birlikleri Perekop’ta yoğunlaştı. Burada Nogai Tatarları Shagin-Girey Hanının seçilmesinin haberini beklediler. Ocak ayında, Prince Prozorovsky'nin ordusu olan 1777, Nogai Tatarlarının meşru yöneticisi Shagin-Giray'a eşlik eden Kırım'a girdi.
Türk yanlısı Han Davlet-Girey teslim olmayacaktı, kırk bin kişilik bir milis topladı ve Bakhchisarai'den Ruslarla tanışmak için yürüdü. Burada Prozorovski'yi aldatmaya çalıştı - onunla müzakerelere başladı ve onların ortasında beklenmedik bir şekilde Rus birliklerine saldırdı. Ancak sefer Prozorovski'nin asıl askeri lideri Alexander Suvorov'du. Gelecekteki generalissimo Tatarların beklenmedik bir saldırısını bastırdı ve milislerini yendi.
Khan Davlet-Girey.
Davlet Girey, ilkbaharda İstanbul'a gittiği Cafu'daki Osmanlı garnizonunun koruması altına girdi. Rus birlikleri kolayca Bakhisarai'yi işgal etti ve Mart ayında 28 1777, Kırım kanepe Khan Shagin-Giray'ı tanıdı.
Tüm dünyadaki Müslümanların başı olarak Türk Sultanı, Shagin'i bir Kırım Hanı olarak tanımadı. Ancak genç cetvel, St Petersburg'un tam desteğini aldı. Shagin-Giray ile yapılan bir anlaşma uyarınca, Rusya, Kırım hazinesinin tuz göllerinden, yerel Hristiyanlardan alınan tüm vergilerin yanı sıra Balaclava ve Gezlev'deki (şimdiki Yevpatoria) limanın masraflarını karşıladığı gelirini aldı. Aslında, Kırım'ın tüm ekonomisi Rus kontrolü altına girdi.
"Kırım Peter I"
Hayatının büyük bölümünü o yıllarda mükemmel bir modern eğitim aldığı Avrupa ve Rusya'da geçiren Shagin-Giray, ülkesinin tüm üst sınıfından çok farklıydı. Bakhisarai'deki iltifatçılar bile ona "Kırım Peter I" demeye başladı.
Khan Shagin düzenli bir ordunun kurulmasıyla başladı. Bundan önce, Kırım'da, yalnızca tehlike durumunda toplanan veya kölelere yapılan bir sonraki baskının hazırlanmasında toplanan milisler vardı. Ayakta kalan birliklerin rolü Türk garnizonları tarafından oynandı, ancak Kyuchuk-Kaynardzhi barış antlaşması imzalandıktan sonra Türkiye'ye boşaltıldı. Shagin-Girey, nüfus sayımı yaptı ve her beş Tatar evinden bir asker almaya karar verdi ve bu evler asker tedarik etmeli silah, at ve gerekli. Nüfus için böylesine pahalı bir önlem şiddetli hoşnutsuzluğa neden oldu ve görece verimli bir Han Muhafız olmasına rağmen, yeni Han'ın büyük bir ordusunu yaratmak mümkün olmadı.
Shagin, eyalet başkentini büyük bir saray inşaatının başladığı sahil Cafu (Feodosia) 'ya devretmeye çalışıyor. Yeni bir bürokrasi sistemi başlattı - Rusya örneğini takiben, Han hazinesinden verilen sabit bir maaşla hiyerarşik bir hizmet yaratıldı, yerel yetkililer doğrudan nüfustan vergi alma hakkından mahrum kaldılar.
“Kırım Peter I” in reform faaliyeti arttıkça, aristokrasinin hoşnutsuzluğu ve yeni han ile birlikte tüm Tatar nüfusu arttı. Aynı zamanda, Avrupalılaştırılmış Han Shagin-Girey, sadakatsizlikten şüphelenilenleri Asya usulünde idam etti.
Genç Han, hem Asya pompasına yabancı değildi hem de Avrupa lüksüne meraklıydı - Avrupa'dan pahalı sanat eserleri yazdı, İtalya'dan moda sanatçılarını davet etti. Bu tatlar, Kırımlı Müslümanları şok etti. Tatarlar arasında Han Shagin'in "bir yatakta uyuduğu, bir sandalyeye oturduğu ve uygun duaları yapmadığı" söylentileri yayıldı.
"Kırım Peter I" reformları ve St. Petersburg'un artan etkisiyle ilgili memnuniyetsizlik, 1777 yılının Ekim ayında çıkan Kırım'da kitlesel bir ayaklanmaya yol açtı.
Yeni askerler arasında başlayan isyan anında Kırım'ın tamamını taradı. Milisleri toplayan Tatarlar, Bakhchisarai bölgesinde büyük miktarda Rus hafif süvari görevini imha etmeyi başardı. Khan Guard isyancıların yanına taşındı. Ayaklanma, Shagin-Giray kardeşler tarafından yönetildi. Onlardan biri olan Abhazlar ve Çerkeslerin eski lideri isyancılar tarafından yeni Kırım Hanı seçildi.
“Bu yarımadanın tahsisatını düşünmeliyiz”
Ruslar hızlı ve sert tepki verdiler. Mareşal Rumyantsev, "Rus silahlarının zekasını hissetmek ve onları rahatlama noktasına getirmek" için isyancı Tatarlara karşı en sert tedbirlerde ısrar etti. İsyanı bastırmak için alınacak önlemler arasında Tatar halkının (esas olarak isyancıların aileleri) engellenmiş dağlık vadilere sürüldüğü ve orada yiyecek tedariki bulunmadığı 18. yüzyılın gerçek toplama kampları vardı.
Kırım kıyıları açıklarında Türk filosu ortaya çıktı. Akhtiar limanına iniş yapan Ruslara ve Kırım'daki eylemlere karşı protesto notu getiren fırkateynlere girdi. Kyuchuk-Kaynardzhiysky barış anlaşmasına uygun olarak Sultan, Rus birliklerinin bağımsız Kırım'dan çekilmesini istedi. Ne Ruslar ne de Türkler büyük bir savaşa hazırdılar, ancak resmen Türk birlikleri orada Rus birlikleri olduğu için Kırım'da mevcut olabilirdi. Bu nedenle, Türkler silah kullanmadan Kırım sahiline inmeyi denedi, Ruslar da ateş etmeden bunu engellemeye çalıştı.
İşte Suvorov davası askerlere yardım etti. İstanbul'da veba salgını başladı ve karantina bahanesiyle Ruslar, Türkleri karaya gönderemediklerini açıkladı. Suvorov'un sözleriyle, onlar "tam bir hassasiyetle inkar edildi" idi. Türkler, Boğaz'a geri dönmek zorunda kaldılar. Böylece Tatar isyancıları Osmanlı patronlarının desteği olmadan kaldı.
Ondan sonra Shagin-Giray ve Rus birlikleri isyancılarla çabucak ilgilenmeyi başardı. Tatar klanları ile Han'ın tahtı için yarışmacılar arasındaki tartışma ayaklanmanın yenilgisine de katkıda bulundu.
O zaman St. Petersburg’da Kırım’ın Rusya’ya tam olarak katılması hakkında ciddi bir şekilde düşünülmüş. Prens Potemkin'in ofisinde meraklı bir belge beliriyor - isimsiz bir "Bir Rus Vatansever'in tartışılması, Tatarlarla yapılan savaşlar ve onları sonsuza dek durdurmaya yarayan yöntemler hakkında." Aslında, bu bir analitik rapor ve 11 noktalarından katılmak için ayrıntılı bir plandır. Birçoğu önümüzdeki yıllarda uygulamaya konuldu. Örneğin, “Söylemler” ün üçüncü makalesinde, çeşitli Tatar klanları arasındaki davaları kışkırtma gereği olduğu söyleniyor. Ve aslında, 18. yüzyılın 70'inin ortasındaki Kırım'da ve etrafındaki göçebe ordularda Rus ajanlarının isyanları ve kavgaları ortadan kalkmadı. Beşinci makale, güvenilmez Tatarların Kırım'dan tahliye edilmesinin istenebilirliğinden bahsediyor. Ve Kırım'ın ilhak edilmesinden sonra, çar hükümeti Kırım Tatarlarının Türkiye'ye yeniden yerleştirilmesi için çalkalayıcılar olan “Muhajirlerin” hareketini destekledi.
Yarımadanın Hristiyan milletler tarafından yerleşimi için planlar (makale 9 “Söylemler”) yakın gelecekte Potemkin tarafından çok aktif bir şekilde uygulandı: Bulgarlar, Yunanlılar, Almanlar, Ermeniler davet edildi, Rus köylüler imparatorluğun iç bölgelerine yerleştirildiler. Eski Yunanca adlarını Kırım kentlerine döndürmesi beklenen 10 No'lu paragraf da uygulamaya kondu. Kırım'da, halihazırda varolan yerleşim yerleri yeniden adlandırıldı (Kafa-Feodosiya, Gezlev-Evpatoria, vb.); ve yeni kurulan tüm şehirlere Yunanca isimler verildi.
Aslında Kırım'ın ilâve edilmesi hala arşivlerde korunmuş olan plana göre yapıldı.
Tatar isyanının bastırılmasından kısa bir süre sonra Catherine, Mareşal Rumyantsev'e önerilerini kabul ettiği bir mektup yazdı: “Kırım'daki Tatarların bağımsızlığı bizim için güvenilmez ve bu yarımadanın uygunluğunu düşünmeliyiz.”
Mareşal Peter Aleksandroviç Rumyantsev-Zadunaysky.
Başlamak, ardından Hanlığın ekonomik bağımsızlığını tamamen ortadan kaldırmak için tedbirler alın. Eylül ayında 1778, 30'ten daha fazlası, Rus birlikleri tarafından korunan binlerce yerel Hıristiyan, Azak Denizi'nin kuzey kıyılarına yerleşmek için Kırım'dan ayrıldı. Bu eylemin temel amacı, hanat ekonomisini zayıflatmaktı. En çalışkan vatandaşların kaybını telafi eden Rus hazinesi, 50'i Kırım Hanına binlerce ruble için ödedi.
Tatar Kırım nüfusunun sırası ve dosyası geçimlik tarım ve sığır yetiştiriciliğinde yaşadı - Tatar alt sınıfları milislerin kaynağıydı, ancak vergi kaynağı değildi. Neredeyse tüm el sanatları, ticaret ve sanat Kırım'da gelişmiştir ve bu sayede Hanlığın vergi tabanını oluşturan Yahudiler, Ermeniler ve Yunanlılar vardır. Bir tür “işbölüm” vardı: Ermeniler inşaatla uğraşıyorlardı, Yunanlılar geleneksel olarak bahçecilik ve bağcılıkta, arıcılıkta ve mücevherlerde üstün başarı elde ediyorlardı. Ticaret ortamında Ermeniler ve Karaitler hakim oldu.
Son dönemde Rus karşıtı ayaklanmalar sırasında 1777, Yunanlılar ve Ermenilerin Hristiyan toplulukları Rus birlikleri tarafından desteklendi, ardından Tatarlar tarafından pogromlara maruz kaldılar. Bu nedenle, St. Petersburg, etnik azınlıkları kurtarmak için Kırım kent nüfusunun çoğunluğunun insani bir eylem olarak kaldırılmasını sağlamıştır.
Tatar'ın bütün gelir kaynaklarından yoksun bırakılması (kölelere yapılan baskınlar artık mümkün değildi ve daha sonra yerel Hıristiyanların vergileri kayboldu), St. Petersburg'da Kırım aristokrasisini basit bir seçeneğe itti: ya Türkiye'ye göç etmek ya da Rus monarşisinin hizmetinde maaş almak. Her iki karar da Petersburg'dan oldukça memnun.
"Kırımınız ve burunda bu siğil yok"
10 Mart 1779, İstanbul, Türkiye ve Rusya'da, Kırım Hanlığının bağımsızlığını onaylayan bir sözleşme imzaladı. Sultan, imzasıyla eşzamanlı olarak nihayet Rusya yanlısı yanlısı Giray'nin yasal hanını tanıdı.
Burada, Rus diplomatlar Türkleri yenerek, bir kez daha Hanlığın bağımsızlığını ve mevcut Han'ın meşruiyetini tanıyarak İstanbul, böylelikle Hanlığın kaldırılması ve Rusya'ya eklenmesi de dahil olmak üzere herhangi bir karar alma konusundaki egemen haklarını tanıdı.
İki yıl sonra, başka bir sembolik adım izlendi - 1781'te, Khan Shagin-Giray, Rus askeri hizmeti için kaptan rütbesine kabul edildi. Bu, Tatarların çoğunun bağımsız bir İslami hükümdarın “kâfir” hizmetinde nasıl olabileceğini anlamadıklarından, Kırım Tatar topluluğundaki ilişkileri daha da güçlendirdi.
Hoşnutsuzluk, yine sayısız Han kardeşin önderliğinde 1782 Mayıs'taki Kırım'da bir başka isyana yol açtı. Shagin Giray, Bakhchisarai'den Cafu'ya, oradan da Rus garnizonunun koruması altında Kerç'e kaçtı.
Türkiye yardım etmeye çalıştı, ancak yaz aylarında İstanbul neredeyse korkunç bir yangınla tahrip edildi ve nüfusu açlık isyanının eşiğindeydi. Bu şartlar altında, Türk hükümeti Kırım Hanlığı meselelerine aktif olarak müdahale edememiştir.
10 Eylül 1782, Prince Potemkin, Catherine'e "On the Crimea" adlı bir not yazar. Doğrudan yarımadanın ekinden bahseder: “Kırım'ın konumuna göre sınırlarımız dağılmış durumda ... Şimdi Kırım'ın sizin olduğunu ve bu siğilin artık burnunda olmadığını” söyleyin.
Shagin-Giray'a karşı ayaklanma, Rus ordusunun yarımadasına yeni giriş için uygun bir neden haline geldi. Catherine askerleri Chongar yakınındaki Tatar milislerini yendi, Bakhchisarai'yi işgal etti ve Tatar soylularının çoğunu ele geçirdi.
Shagin-Girey kardeşlerinin ve diğer isyancıların başlarını kesmeye başladı. Ruslar, Han'ın öfkesini gösterici bir şekilde engelledi ve hatta Kherson'da korunma altına alınmaya çalışan akrabalarının bir kısmını bile çıkardılar.
Genç Han'ın sinirleri buna dayanamadı ve Şubat ayının 1783'inde, yavaşça yaptığını ancak ısrarla aydınlatıcı Prens Potemkin'i (Cengiz Hanlı Shagin-Giray'nin soyundan olan Kırım'ın otokratik hükümdarı) itiraz etti. Potemkin’in, Shagin-Giray’dan önce Kırım’ı Rusya’dan vazgeçme ve ona ekleme önerisini dile getiren Kırım Tatar asalet delegasyonuna çok cömertçe ödeme yaptığı biliniyor. İmparatorluğa katılmak için yerel nüfusu karıştırmayı kabul eden Tatar Bei, önemli miktarda nakit ödeme aldı.
Yılın Nisan 8'unda yapılan II. 1783 Catherine II'nin manifestosu, Kırım Yarımadası, Taman ve Kuban'ın Rusya İmparatorluğu'na girişi hakkında açıklandı.
"Bu topraklara değmez"
Kırım Hanlığı'nın tasfiyesinden bir yıl sonra, Şubat 2'teki 1784, emperyal kararnamesi “Tauride bölgesinin oluşumu üzerine” görünüyor - eski Kırım Hanlığı'nın idaresi ve bölgesel bölünmesi Rusya'nın geri kalanıyla birleşmiş durumda. On kişiden oluşan Kırım Zemstvo hükümeti, en etkileyici Tatar klanının Bey Shirinsky temsilcisi tarafından yönetildi ve klanları Altınordu'nun savaş ordularına geri döndü ve atalarından biri 1571 yılında Moskova'yı yaktı.
Bununla birlikte, zemstvo Kırım hükümeti, özellikle Rus yönetimi ile koordinasyona girmeden bağımsız kararlar almadı ve yarımadayı Karasubazar'da bulunan "ana askeri apartman" Vasily Kakhovsky'nin başkanı Prens Potemkin'in proteini ile gerçekten yönetti.
Potemkin, eski hanat nüfusu hakkında keskin bir şekilde konuştu: “Tatarlardan kurtulursak bu yarımada her şeyde daha iyi olacak. Yemin ederim, bu topraklara değmez. ” Yarımadanı Rusya'ya bağlamak için Prens Potemkin, Yunanlı Hristiyanların Türkiye'den Kırım'a yeniden yerleşmesine başladı, yerleşimcileri çekmek için serbest ticaret hakkı verildi.
Hanlık tasfiyesinden dört yıl sonra, Rus hizmetindeki Tatar asaletlerinin temsilcileri - üniversite konseyi üyesi Magmet-aga ve mahkeme dışı danışmanı Batyr-aga - Potemkin ve Kakhovsky'den Kırım Tatarlarının Kırım'ın güney kıyılarından tahliye edilmesi görevini aldı. Tatar yetkilileri gayretle işlerine başladılar ve bir yıl içinde en iyi, en verimli Kıyı kıyılarını akrabalarından temizlediler ve onları yarımadanın içlerine yerleştirdiler. Çar hükümeti, Rumları ve Bulgarları tahliye edilen Tatarların yerine ithal etti.
Baskı ile birlikte, Kırım Tatarları, aynı “en parlak prens” in dosyalanmasıyla bir çok fayda elde ettiler: Şubat 2 Şubat 1784 kararıyla, Kırım Tatar toplumunun üst sınıflarına - Beyim ve Murza - Rus asaletinin tüm haklarına sahip oldular, basit Tatarların işe alınma ve hakarete tabi olmaları Dahası, Kırım Tatar köylüler devlet olarak sıralandılar, köleliğe maruz kalmadılar. Köle ticaretini yasaklayarak, Çar hükümeti tüm kölelerini Tatarların mülkiyeti içinde bıraktı, sadece Rusları ve Ukraynalıları Tatar köleliğinden kurtardı.
Petersburg’un dönüşümünden etkilenmeyen eski Kırım Hanlığı’nın tek yerli topluluğu Karayeli Yahudiler’di. Hatta bazı vergi indirimleri bile verildi.
Potemkin, İngiliz hükümlülerini Kırım'a yerleştirme fikrini, Avustralya’da sürgüne mahkum edilen İngiliz hükümetinden satın aldı. Ancak, Londra'daki Rus büyükelçisi Vorontsov buna karşı çıktı. İmparatoriçe'ye St. Petersburg'a şu içeriğin bir mektubunu gönderdi: “Kapsamlı imparatorluğumuzun kullanımı ne olabilir, yıllık 90 - 100 kötülerinin, suç işlerinin, neredeyse tüm hastalıklarla dolup taşmayan insan ırkı, diyebilirsin. hangi koi genellikle aşağılık hayatlarını takip ediyor? Kurula ve diğer sakinlerin zararına olacaklar; boşuna, hazine konutlara ve bu yeni Haidakları beslemeye bağımlı olacak. ” Büyükelçi Vorontsov, Catherine'i ikna etmeyi başardı.
Ancak 1802'ten, çeşitli Alman monarşilerinden gelen göçmenler Kırım'a gelmeye başladı. Württemberg, Baden ve İsviçre'nin Zürih kantonundan gelen kolonistler Sudak'ta koloniler kurdular ve Alsace-Lorraine'den insanlar Theodosia yakınlarında bir mahalle oluşturdular. Uzak olmayan Dzhankoy Bavyeralı Almanlar Neizatsky volostu kurdu. Zaten 1805 tarafından bu koloniler oldukça büyük yerleşimler haline geldi.
Son Kırım Han, başarısız reformcu Shagin-Giray, bir harem ve iki bin dolarlık eşliğinde Voronezh ve Kaluga'da birkaç yıl yaşadı, ancak kısa bir süre sonra Rusya'dan ayrılmak istedi. Kraliçe onu tutmadı, eski Han İstanbul'a geldi, burada Sultan Abdül Hamid tarafından çok nazikçe karşılandı ve Rus kışı bıkmış Cengiz Han'ın soyundan güneşli Rodos adasına gönderildi. Bir sonraki Rus-Türk savaşı 1787'ta başladığında, Shagin-Girey Sultan'ın emriyle boğuldu.
II. Catherine’in Kırım’ın Rusya’ya eklenmesi konusundaki manifestosundan sonra, Kırım Tatarları’nın yarım asırdan fazla bir süredir, Anglo-Fransız iniş kuvvetinin 1854 yılında yarımada üzerinde görünmesine kadar hiçbir açık direniş eylemi yoktu.