Jean Bar, Dunkirk Corsair
Uzun boylu bir adam, zarif beylerin aksine, seyirciyi beklemeyi çok özlüyor. Onun yürüdüğü yürüyüşler, iyi ailelerin ideal öğretmenlerinden uzaktı ve bir adam için ihanet etti, parıldayan bir parke üzerinde kayma rahatlığı yerine, genellikle kaba güverte tahtalarına basıyordu. Fırfırlı saraylılar, sarayda bolca beslenen dekoratif süslemeler ve küpelere ev sahipliği yaptı, içinde bir yabancı gördü ve konukların kibirli pırıl pırıl bakışlarını fırlattı. Hiç şüphe yok ki, pahalı bir kaşkorse ve bir peruk buna bakardı, bilinmeyen kırmızı yelkenler bir savaş gemisine bakardı. Misafir açıkça ıskaladı - Versay ihtişamının büyüsü onu etkilemedi. Kendine ait bir şeyi düşünen büyük adam, türe benzeyen bir yerden bir pipo aldı, yavaşça tütünle doldurdu ve sigara içmeye başladı. Böylesi bir kibirden dolayı, mahkeme kardeşliğinin nefesi bir an için kesildi ve sigara içenlere mahkeme görgü kurallarının gayretli koruyucuları tarafından öfkelenerek saldırdılar. Dev, bir dalgakıranın sakinlikleriyle öfkeli tiradların seliyle karşılaştı: “Beyler, ben kraliyet servisinde sigara içmeye alışkınım. Bu yüzden, bana göre, yerleşik gelenekleri değiştirmemek daha iyi olacak. ” Krala şikayet etmek zorunda kaldım. Bir akşam yemeği partisine yavaş yavaş hazırlanırken, saraylıların şikayetlerini duyan Louis XIV, güldü: “Ama bu Jean Bar, onu rahat bırak! Piposunu daha iyi içmesine izin verin. ” Majesteleri'nin yüce denizcilere karşı tutumu ve Dunkirk korsanlarının ve uzmanlarının efsanesi buydu.
Jean Bar, Dunkirk korsanlarının efsanesi
XNUMX. ve XNUMX. yüzyılların deniz savaşları koşullarında, özelleştirme, yani özel bir kişi tarafından düşman gemilerinin uygun bir ücret karşılığında yakalanması için izin alınması, düşman ticaretiyle mücadelede etkili bir araç haline geldi. Özelleştirme konusunda Fransa, diğer önde gelen denizcilik güçlerinden ayrı duruyordu. Burada, Hollanda ve İngiltere'den farklı olarak, bu tekne sadece kârlı bir iş değil, aynı zamanda deniz politikasının ve denizde savaşın genel kavramının bir parçası haline geldi. En açık fikir, Deniz Bakanı Louis Ponchartin, büyük ve oğlu Colbert, Marquis Senielle'den nefret eden bu yazıda hazırlandı. Augsburg Ligi'ne karşı savaşın yüksekliği hazinenin zirvesindeydi. Ponchartren, işe yaramaz ve pahalı yerine, onun görüşüne göre, denizde üstünlük mücadelesini önerdi ve bu da büyük bir düzenli filo, deniz ticaretine karşı tam ölçekli bir savaşa girerek, şimdiye kadar özel özelleştirme gemisini devlet politikası rütbesine yükseltti. Bu, kral ve hazine maddi karlarına söz verdi ve tam teşekküllü bir deniz kuvvetini sürdürmenin külfetli maliyetlerini ortadan kaldırdı. Üst düzey yetkililer ve yetkililer büyük olasılıkla gürültülü olsa da, Fransız özel işlerini yapıyorlardı.
Özelleştirme XVII. Yüzyılda doğmamış - avcılık ve kupa madenciliği için bir savaş gemisinin ekipmanı için patentler geç Orta Çağ'dan beri bilinmektedir. Büyük ölçüde, İngiliz korsanlarının ve uzmanlarının faaliyetleri nedeniyle, İspanyol sömürge imparatorluğunun parlak cephesi kararmaya başladı. Yerleşmiş, gururlu Hidalgo'yu bir kenara iterek ve yelkenleri becerikli Hollandalılara kesen "aydınlanmış denizciler", savunmasız olduğu kadar karlı olduğu ortaya çıkarak, sağlam bir deniz ticareti aldılar. Şimdi iddialı kralı tarafından yönetilen Fransa, İngiliz refahının temelini tehdit etti. Bu tehlike, sadece Brest ve Toulon'un baskınlarında duran güçlü savaş gemileri ve fırkateyn filolarında meydana gelmedi. Böyle bir rakiple, İngilizler nasıl savaşacağını ve onunla nasıl savaşılacağını biliyordu. Ama İngiliz silahını en uygunsuz yerlere sokan eşekarısı gibi düzinelerce küçük, cesur ve ağır silahlı gemilerden nasıl korunursunuz? Kanal kıyısındaki büyük bir liman olan Dunkirk, Fransız uzmanların tehlikeli, başarılı ve pek de baskınlarına uğradıkları dev bir kavak yuvasıydı.
Balıkçıların ve profesyonel korsanların oğlu olan Jean-Bar, seçkinleri için zorunluydu - basit ormandan kalıtsal asilzade ve Dunkirk filosunun komutanı - uzmanlık mesleği. İngiliz sahillerinde ve karavan ticaretinde defalarca baskın düzenledi ve katılımcısıydı. Şahsen, Amiral Tourville'in emrinde, Beachy Head'deki deniz savaşına katıldı. 1694 yılında, Fransa'da mahsulün başarısızlığı meydana geldiğinde ve kıtlık tehdidi ortaya çıktığında, Fransızlar, güçlü bir escort altında 150'ten daha fazla nakliye gemisine sahip büyük bir tahıl karavanının Baltık'tan Amsterdam'a gittiğini bildi. Jean Bar, düşmana saldırmaya karar verdi. Dunkerk'in çıkışını koruyan İngiliz devriyesinin dikkatini aldatmış olan Fransızlar denize açıldı. Texel bölgesinde, konvoy ele geçirildi. Barda, 6 Hollandalı askeri eskortuna karşı 8 gemisi vardı. Çaresiz saldırı ve müteakip binişlerin bir sonucu olarak, böyle bir mizaçlı saldırıya dayanamayan Hollandalı teslim oldu. Ekmek konvoyunun ele geçirilmesi ve aktarılması için Jean Baru'ya kalıtsal asalet verildi.
Şahsen cesur ve cesur olan ünlü marık, astlarından da aynısını istedi. Bir keresinde gemisi, 24 silah fırkateyn "Serpan", Calais'ten Brest'e toz fıçıları taşıyordu. Geçiş sırasında büyük boyutlu bir Hollanda firkateyniyle yakalandı. Ortaya çıkan topçu düelloda, Fransızlar havaya uçmak için her an havalandırma yaptılar. Savaş alanının zirvesindeki Bar, geminin erkek arkadaşını, üstyapının dehşet içinde gizlendiğini fark etti. Corsair, direklerine bağlamasını emretti ve emirleriyle "Gözdeki ölüme nasıl bakacağını bilemeyen, hayatı hak etmiyor" sözleriyle yorum yaptı. "Serpan" kovalamacadan kurtulmayı başardı ve genç adam, bu sert ders lehine gitti. Korkmuş boyga, daha sonra Fransa’nın amiral yardımcısı olan Jean Bar’ın oğlu olan Francois’in oğluydu.
Ne yazık ki, Jean Bar, İspanyol Arda Savaşı olarak adlandırılan Louis XIV saltanatının son savaşı sırasında kendini gösterecek zaman bulamadı. 1702'te ünlü marque zatürreeeden öldü. Zanaat meslektaşlarının çok çalışması vardı - yeni denizcilik bakanı Jerome Ponshartren, nihayetinde korsan yöntemleriyle savaşı sürdürme rotasını aldı. Çeşitli tiyatrolarda savaşan kara ordusu muazzam miktarda kaynakları emdi, filo giderek artan oranda üslerde savundu ve savaş kabiliyetini kaybetti. Özel denizciler, İngiltere’nin denizle yüzleşmesinde ana güç haline geldiler, onlar, o çok kanallı savaş gemilerinin filosu değildi, burası Admiralty lordlarının baş ağrısının kaynağı oldu.
Baskın Claude Forben
Claude Forben
Fransa, yalnızca Hollanda ve Almanya'da değil, Kuzey İtalya'da da savaşmak zorunda kaldı. Burada Savoy Prensi Eugene çalıştı ve Lombardiya'da bulunan Avusturya ordusunun lojistiğine zarar vermek oldukça arzu edildi. Arzı Adriyatik Denizi - Fiume, Trieste ve diğerleri limanlarından gerçekleştirildi. Düşman iletişimini düzene sokmak için, 1702 yılında, Augsburg Savaşı Claude Forben'deki Jean Bar'ın ünlü marki ve arkadaşı yoldaşı, Perl 50 silah gemisinde Toulon'dan çıktı ve 8 silah çetelerini istihbarat subayı olarak taşıdı. O gürültülü zamanın birçok seçkin insanı gibi, Forben biyografisi olan bir adamdı. Soylu bir aileden gelen genç bir adam, evden filoya kaçtı. Hizmetin ilk yılından sonra silahşör olmaya karar verirken, bir düelloda soylu bir rakibi öldürdükten sonra, Gordon’un şövalyesi filosuna geri dönmek zorunda kaldı. D'Estre ve Duque gibi ünlü amirallerin komutasında görev yaptı. 1685 - 1688'te, o zamanlar Avrupa için egzotik olan Siam'da diplomatik bir görev üstlendi, Bangkok valisi ve Siyam kralının askeri danışmanıydı.
Fransa'ya döndükten sonra, Augsburg Ligi'ne karşı savaşın denizcilik bileşeninde canlı bir rol aldı. Forben, 1689'in başlangıcında Dunkirk'e geldi, zaten güvenlik için patenti aldı ve bir 26 silah fırkateyninin emri verildi. İlk kampanyada şanslıydı - ele geçirdi ve dört Hollandalı ihaleyi üsse getirdi. Daha sonra, müşterinin etkinliği onu yerel çevrelerde en ünlü olan kaptan Jean Bar'a getirdi. 12 saatlik savaşın ardından Hollanda konvoyuna yapılan baskınlardan birinde Forben ve Bar'ın gemileri, İngilizler tarafından gemiye alındı. Her iki kaptan da Plymouth Kraliyet Hapishanesine gitti. Ayrıca, iyi bir korsan romanında olduğu gibi, ustalıkla organize bir kaçış izledi - bazı kaynaklar girişimci Fransızların gardiyanlara rüşvet verdiğini söylüyor, daha duygusal bir versiyon, hapishanenin kızının bir somun ekmek ekmek tutanları veren Forben'e aşık olduğunu söylüyor. Fransız sahiline geri döndüğünde, Bar yeni gemiyi donatmak için Dunkirk'a ve Forben - Versay'a Majestelerine saygısını ödemek için gitti. Cesur kaçıştan memnun olan kral, korsanlara kaptan rütbesini ve kişisel emekli maaşını 400 ecu'da verdi.
Böyle bir adam, Adriyatik Denizi'ndeki düşman konvoylarına saldırmak üzere yola çıkan 50 silahına "Perm" emri verdi. Operasyon alanına gelen Fransız korsanı, üs olarak Brindisi limanını seçti. Yüzbaşı Cleon komutasındaki Shebek, keşif üzerine gönderildi. Bu operasyon sırasında, gemi, resmen Venedik’e ait olan Keshe adasına yaklaştı ve orada Avusturyalı birlikler tarafından saldırıya uğradı. Mürettebattan yalnızca 6 kişi kurtuldu. Venedik, daha önce savaşın başlangıcındaki tarafsızlığını ilan ettiğinden, Forben, Doge Alvise II de Mocenigo'ya karşı resmi bir protesto gösterisi düzenledi ve Fransa'nın Venedik Cumhuriyeti'nin Kont de Carmon Büyükelçisi'ne destek çağrısında bulundu. Özel sohbette, Fransa'nın Venedik ile yakın ticari ilişkileri olan, ordu için de dahil olmak üzere tahıl satın aldığı ve bununla ilişkilerin bozulmasının istenmeyeceği için, olanların ne kadar kısılacağını anlamak için korsanlık yapıldı. Ekonomik faydalar, pratik değişikliklerini getirdi. Öyle bir öfkeyle öfkelenen Forben, malların nakliyesini Avusturya ordusunun çıkarları doğrultusunda da yürüttüğü için Venedik gemilerini ele geçirip batırma sözü verdi.
Fransız korsanının sözlerinde hiç şüphe yoktu. Adriyatik'teki iki ay süren verimli etkinlik için, iki Avustralyalı fırkateyn ile savaşa giren 15 nakliyelerini ele geçirdi - biri yatılı, ikincisi geri çekilmek zorunda kaldı. Ticaret bölgelerinde bu tür bir faaliyetten korkan, hemen yanlarında, Venedikliler Fransız gemilerinin tedarikini yasakladılar. Forben'e göre, bu kararnameler zaten tamamen ilgisizdi - gemilerine kupa pahasına ihtiyaç duydukları her şeyi verdi. Daha ileri olaylar daha da ilginç ve yoğun gelişti. Forben, ana tedarik merkezlerinden biri olan ve Avusturya ordusu Savoy Yevgeny'nin geçiş noktası olan Ancona'ya gitti. Korsan valiye bu limanın deniz ablukası olduğunu bildiren bir mektup gönderir. Limanlara ve düşmanın kıyılarına karşı bu tür önlemler uzun zamandır filo ve filolarda yaygın olarak uygulanmış ve uygulanacaktır. Ama sonra saçmalık vardı - sadece bir 50 silah gemisi böyle belirleyici niyetlerini açıkladı. İlk başta Avusturyalılar sadece güldüler, sonra düşündüler. Ve o neydi. Forben, ellerine düşen tüm düşman gemilerini yakalar. Ayrıca, Venedikliler ile tanışırken, kaptanları tüm kargoları denize atmaya ve Ancona'ya gitmeye zorlar. İnatçı ve sadece kar için açgözlü olan cesur adamlar, limandan çıkmaya çalışırken top silahlarıyla karşılanıyor. Kısa süre sonra büyük bir limanın limanı ticaret gemileriyle doldu, garnizondaki yiyecek kaynakları azalmaya başladı ve Yevgeny Savoy sakinleri daha geçici kamyonlar ekledi.
Venedik için, karlı ticaretten kar elde etmek çok büyük bir öneme sahipti ve böyle göze çarpan zararlar kabul edilemezdi. Yerel bankacılar ve tüccarlar için, tahıl ve yem satıcısının kime satıldığı önemli değildi - asıl mesele, parasını ödedikleri ve ödedikleridir. Ve işte bu arada harika akan altın akarsu, Fransız korsanı şeklinde beklenmeyen bir baraj ortaya çıkar. İlke olarak, cumhuriyetteki siyasi hayatı kontrol eden ticaret lobisi, dozaj üzerindeki tek bir amaç ile uygulanabilir (ve çok fazla güç vardı) baskısı yapmaya başladı: lanet olası Fransız ile bir şeyler yapmak. Böylesine zor bir durumda, Alvise II, giderek artan çapta çeşitli diplomatik şikayetlerle Fransız elçiliğine gerçek bir bombardıman düzenledi. Büyükelçi Comte de Carmon, Doge'u kendi yatak odasından daha sık ziyaret etti. Sonunda, diplomatik sarkaç titreşimlerinin dalgaları Versay'a ulaştı. Louis XIV gönülsüzce tepki vermek zorunda kaldı - özellikle karlı bir ticaret ortağı olduğu için Venedik'le olan ilişkileri bozmak istemedi. Resmi Versay, Forben’in Venediklilere yönelik eylemlerinin öfkeyle kınadığı bir hızla oluşan ferman yayınladı. Bu esasen sahte belge, Kral’ın Forben’e yazdığı kişisel mektubuyla, eylemlerini takdir ettiğini ve onayladığını ifade etti. Genel olarak, neredeyse Silahşörlerin Desho manastırındaki Kardinal muhafızlarının büyük bir ölümünden sonra Desho'daki manastırdaki silahşörlerin "raznos" a düzenlenen büyük çapta bir imha edilmesinin ardından kırk tabanca ile suçluların cebine indirilenler gibi olduğu ortaya çıktı.
Kralın lehine bu kadar somut bir ahlaki dürtü edinen Forben, faaliyetlerini daha da geniş kapsamlı bir şekilde sürdürdü. Ancon'un tıkanması nedeniyle, Trieste, Avusturyalılar için tedarik merkezi haline geldi. Korsan bu limanı da kapattı. Huzursuz bir Fransız’ın çalışması, uzun zamandır sıradan özelleşmenin eşiğine düşmüştü. Sonuçları etkileyici bir lojistik krizin özelliklerini almaya başladı. Bu sorun, göz ardı edilebilecek tüm sabır rezervlerini tüketmiş, Venedik doge'sına öfkeli öfke dolu bir mektup yazmış, kelimenin tam anlamıyla "bu dikenini kıçından terk etmeyi istemek" istemiş bir mektup yazmış olan Yevgeny Savoisky tarafından görmezden gelinemezdi. Bir kıymık derin oturdu. En saygın Alviza II, “soyguncu” Forben ve Fransa ile olan muhtemel kırılmadan kaynaklanan tüm etkileyici kayıpları sayarken, Avusturyalı Venedik Büyükelçisi, İngiliz 50 silahlı özelci Tartar'ı (yani İngilizleri) vurgulamak için kiraladı. fransızlardan farkı, uzmanlar denir). Başarıyı garanti altına almak ve buna karşılık gelen ödül için, bir 26 silahlı Venedik fırkateyn Forben avına katıldı. O sırada, Fransız’ın kendisi gerçek 50 silah “Perl” e sahipti ve 12 silah deniz kulağı ve küçük bir ihaleyi izliyordu. Brindisi'ye taşınmış olan Fransız, yardım istedi - güçlerin dengesi onun lehine değildi. İsteği duyuldu. Renault de Sheehan Chevalier komutasındaki bir 50 silah gemisi Toulon'dan ayrıldı. Mürettebat, biniş savaşları ve yakalamaları için güçlendirildi. Messina bölgesindeki bir buluşmadan sonra Forben, Kuzey İtalya kıyılarına geri dönerken Fransa'ya bir safra ve ihale gönderdi. Sadece sessizce nefes alan tüccarlar ve bakanlar yine alnlarını heyecandan silmeye başladılar.
Madenciliğin kendisi Fransızların elindeydi. Kısa bir süre sonra orduya tahılı yüklü olan 20 taşımacılığındaki Avusturya konvoyu ele geçirildi. Konvoy silahsız kaldı ve Forben kısa sürede Brindisi'ye gönderilen 8 gemilerini ele geçirdi. Ertesi gün, aynı kader diğer bütün nakillere düştü. Bu kez kendi personelini azaltmamaya devam etmek için, kupalar yakıldı ve ekipleri teknelere indi. Avusturyalılar için bu üzücü olayın ortasında, Tartarus'un zamanında gelmesine yardım etmek için Venedikli bir firkateyn kiraladı. Avcı hızla oyuna dönüştü - yatılıya götürüldü ve yakıldı. Perdenin altından, Tartarus'un kendisi geldi; aciz bir öfkeyle sadece ölen nakliyeları ve korkak denizcileri olan çaresiz gemileri izleyebiliyordu. Forben çoktan gitti. Özelliğin komutanı, memurlarının huzurunda “bu alçaklığın kulaklarını kesmek” için söz verdi. Tabii ki, tehdidini gerçekleştirmedi. Venedik'e demirleyen ertesi gece Tartar, balıkçı gemilerinden hazırlanan itfaiyeciler ve yatılı ekipleri tarafından saldırıya uğradı. Forben makul bir şekilde İngiliz ile hesaplaşmayı geciktirmemeye karar verdi. Gemideki mürettebatın bir kısmı yoktu, basit liman eğlencesini tercih ediyorlardı ve bu nedenle biniş süreci sürüklenmiyordu. Forben, krişim odasındaki barut fıçılarının arasına bağlanarak, Forben memurları yemekhanede bir araya getirerek, "Tartarus" kaptanına kulaklarına aldığı yükümlülükleri kibarca hatırlattı. Forben öylesine saygılıydı ki İngilizceye kriyo odasındaki fitiller hakkındaki durumu bildirmişti. Bütün yeminleri ve tehditleri hemen unutarak ve rakiplerinin cömertliğinden faydalanan beyler, çok hızlı bir şekilde eğildi ve mahkum Tartarus'u teknelerde bıraktı. Geniş bir alana enkaz saçan büyük bir patlama kuvveti sona erdi hikayeler İngilizlerini kulakları kadar onurunu koruyan Forben avı.
Bu cesur eylem, Avusturya komutasını bir Türk cezveği gibi kaynatmaya zorladı, ancak aktif Fransız, ünlü Yevgeny of Savoy'da acı veren bir dikendi. Eylül ayında, 1702, bir düşman ordusu için buğday taşıyan büyük bir Venedik konvoyuna saldırdı ve yaktı. Böyle büyük bir tutku, Venedik'teki Fransız büyükelçisini korsanı temyize götürmek için kişisel bir taleple korsana itiraz etmeye zorladı, çünkü beyaz-sıcak beyaz Doge, Habsburg'ların tarafını tekrardan yan yana getirmeye söz verdi. Forben Trieste'ye geri dönme kararını verdi (o zamanlar Avusturyalıların tek büyük limanı). Tartar havai fişeklerinin ardından bu kez Fransızlar, adanın limanını ateşlemeye karar verdi. Geceleri, Forben gemileri Trieste'ye ateş açtı, 500'in yakınında ateş açıldı - limanda birkaç yangın çıktı. Korsanların çekilmesi sırasında, 14 toplarının uyanmış kıyı pili ateş açtı. Forben, bu ani sorunu radikal bir şekilde çözdü: İki teknede 40 erkeklerinden oluşan bir saldırı takımı karaya gönderildi. Silahlar perçinlendi, görevliler katledildi.
Selamları Trieste'ye ileten Forben, Po Nehri'nin ağzına girdi, Mesola Kalesi'ne ulaştı ve şu anda yiyecekler Avusturya ordusuna teslim edilmek üzere depolandı. Hızlı, etkili bir saldırı sonucu, depolar ve halihazırda tahılla dolu çok sayıda taşıma mavnası yakıldı. Mesola, Habsburg'ların baskısı altında olan ancak resmi olarak tarafsız olan Papalık Devletlerinin toprakları olduğundan, resmen tarafsız olan öfkeli ağlamalar, Kutsal Görüş’ten gelen diplomatik mesajlarla süslenen Louis’e gönderildi.
Forben, Mesola'ya yapılan baskınla sınırlı değil, Fiume - barut, çekirdek ve silâh. Gece geç saatlerde, Pearl limana girdi, 30 denizciden daha fazlasını içeren iyi silahlı bir iniş gücü kıyıya düştü. Lorenzo Kalesi'nin garnizonu şaşırmıştı. Silahsızlandırılmış olan denizciler, vatandaşların, özellikle de varlıklıların mülkleriyle ilgili bazı özgürlüklere izin verdiler. Kızgın filistliler tarafından kuşatılan burger, olanları etkilemek için kategorik bir istekle Fiume'deki Fransız konsolosuna koştu. Yerel korsanlıktan bir itibar almaya ikna etti. Saygın ve korkmuş beyefendilerin durumunu ve zorluklarını anında değerlendiren Forben, 10’te binlerce ECU’da Fransız Donanması’nın ihtiyaçlarına mütevazı bir bağışın vatandaşları daha fazla sıkıntı ve zarardan kurtaracağını söyledi. Korsan öğretici bir şekilde ek mütevazı 30 bin ecu için Fiume’e merhametini gösterecek olan Majesteleri, Kral Louis XIV’i unutmamamız gerektiğini ekledi. Bu meblağlar, Fransız "İnciler" in denizcileri tarafından yapılan kamulaştırmadan neredeyse daha fazla heyecan duyduğunda kasaba halkı akıllıca pazarlık etmeye başladı. Sürecin tam ortasındayken Avusturya birlikleri kentin eteklerinde göründü ve Fransız gemisine ateş açtı. “Pearl” tam teşekküllü onboard voleybolu ile cevap verdi, ancak Forben işlemi durdurup orada durdu.
Kasım ayının sonunda, 1702, corsair Fransa'ya geri dönme emri aldı - aktif çalışması sadece Savoy’un Ordusu Yevgeny’in tedarikini değil aynı zamanda Venedik ve Papalık Devletleriyle diplomatik ilişkileri de büyük ölçüde karmaşıklaştırdı. Forben'in eylemleri Fransa'da ve müttefiki İspanya'da büyük beğeni topladı. Anjou'lu Philip, corsar'a elmaslarla süslenmiş bir kılıç verdi. Belli bir süre boyunca, Avusturya birlikleri ciddi bir tedarik sıkıntısı yaşadılar. Ancak, Hollandalılar ve İngilizler kısa sürede Akdeniz'deki deniz gruplamalarını güçlendirdi ve bu da Fransız akıncılarının bu bölgedeki hareketlerini engelledi.
Savaşın en büyük konvoy savaşı olan Uessan adasında savaşın. Akıncıları başarısızlık
Jean Gudin "Cape Lizard'da Savaş" 1707
Seyir savaşı sonunda Fransız deniz doktrininin bir parçası oldu. 1705'te, krallığın Mareşal Vauban gibi önde gelen bir askeri şahsiyetinin başkent çalışmalarından birinde, İngiltere ve Hollanda - deniz güçlerine karşı zafer kazanmaya en uygun olduğunu düşündüğü bu tür bir faaliyet olduğunu savundu. Artık her çeşit öncü, asker ve savaşla dev devasa filolar yok. 4 - 5 savaş gemilerinde ve 6 - 7 firkateynlerinde ödül partileri için takviye ekipleriyle kompakt arama ve etki bağlantıları denize girecekti. Korsanların eylemleri şiddetle teşvik edilecekti - düşmanı kuvvetleri dağıtmaya zorlayan dünyayı dolaşmak zorunda kaldılar. Vauban'a göre, üç yıl sonra, deniz ticaretinin tamamen çöküşü nedeniyle İngiltere ve Hollanda'nın teslim olması gerekiyor. 1706 ile bu fikirler hayata geçmeye başladı - birçok filo normal filosunun gemilerinin komutasını aldı, mark mektubu verme prosedürü basitleştirildi. Aslında, Okyanus Filosunun bir kısmı korsanlara devredildi.
Rene Duge-Truen
İngilizler ve Hollandalılar daha sofistike bir konvoy sistemi ile cevap verdi. 1707’te, İspanyol Arda Savaşının en ünlü konvoy savaşı yapıldı - Cape Lizard’daki ya da (Fransız kaynaklarında) Uessan adasının yanındaki savaş. Ekim ayında, 1707'ten daha fazla nakliye gemisinden oluşan ticari konvoy, Portekiz'e yelken açacaktı. Ona iki adet 100 silah gemisi eşlik etti. Daha sonra planlar yapıldı ve bu armada, Virginia'dan 50 ticari gemileri, mallarla Akdeniz'e yelken açtı. Eskort arttırıldı - 30 savaş gemisi buna eklendi. Ekim 3 konvoyu, Claude Forben (savaş gemilerinin 10'i ve 5 firkateyninin) bağlantısı ve daha az ünlü olmayan bir korsan olan Rene Dughet-Truene (savaş gemisinin 1'i ve firkateynlerin 4'i) tarafından keşfedildi. Fransızlar hızla konvoya eşlik etti. Sürekli olarak bir İngiliz gemisinde birbiri ardına gemide. Bu savaşta hem korkaklık hem de korkaklık, cesaret ve kahramanlık vardı. İngiliz savaş gemisi Royal Oak, savaş alanından çekildi. İngiltere'ye geldikten sonra komutanı yargılandı, tüm rütbelerden ve ödüllerden sıyrıldı ve utanç içinde filodan atıldı. Aksine, Devonshire 2 silahının mürettebatı cesaret ve cesaret gösterdi: gemiye izin vermemekle birlikte, bu gemi bir kerede üç Fransız gemisiyle savaştı ve konvoyun dağılması için zaman verdi. Devonshire'da bir yangın çıktı ve ardından bir patlama oldu. Tüm mürettebattan sadece üçü hayatta kaldı. Neredeyse 80 yıl sonra, benzer bir kruvazör olan “Jervis Bey”, “Amiral Scheer” ile eşitsiz bir savaşta benzer bir başarı elde edecek. Fransızların bu konuda ikna edici bir zafer kazanmasına rağmen: bütün eskort imha edildi, 230 nakliye gemileri fırkateynler tarafından ele geçirildi - asıl görev çözülemedi. Konvoy dağıldı ve İngiltere limanlarına geri dönmek zorunda kaldı. Uessan’daki zafer Fransa’da büyük beğeni topladı. Dughet-Truin kral tarafından kabul edildi ve kalıtsal asalet kazandı. Louis, canlıların yaralı 15'e verilmiş olması nedeniyle, korsanlara verilen yıllık bir emekli aylığı, yaralı ilk eşine verildi. Özel kişi, genel olarak kişisel alçakgönüllülüğü ve astları hakkında ısrarcı çabalarıyla tanınırdı.
Özel başarılara ve sayısız kahramanın kutlanmasına rağmen, Fransa deniz savaşını istikrarlı bir şekilde kaybetti. Sadece akıncılara ve uzmanlara yapılan tek taraflı bahis, yanlış olduğu ortaya çıktı. Müttefikler konvoy sistemlerini geliştirdi ve sürekli eskortu güçlendirdi. Böyle iyi korunmuş karavanlara yapılan saldırılar intihara meyilliydi. Özellerin üssü - öncelikle Dunkirk ve Saint-Malo - Kraliyet Nevi kuvvetleri tarafından sıkıca engellendi. Yavaş yavaş, korsan kaybı arttı ve üretim miktarı azaldı. Bu arada, Alman denizaltılar kendilerini İkinci Dünya Savaşı'nın ikinci yarısında da benzer bir durumda buldular. Sürekli daralan fon ve yetersiz kullanım nedeniyle Fransız filosu bozulmuştur. Korsanlar ve uzmanlar, savaşın sonunda bile, rakiplerini çimdiklemiş olsalar bile (örneğin, Dughet-Truen'in tanınmış baskını Rio de Janeiro'ya), ancak okyanus genişlikleri Union Jack'i gölgelemeye devam etti. Güçlü bir düzenli filosunun yardımı ile denizin hakimiyetini fethetmesine klasik yaklaşım, o sırada tek doğru olandı.