Peki ya aşağılık McQueary?
Philadelphia Daily News köşe yazarı Ronnie Polaneczky ne düşündüğümü söylüyor:
Paterno, Curley, Schultz ve diğer Penn Eyaleti yöneticilerinin ev sahiplerinin, bu kadar kansersiz bir göz ardı etmeyle hareket ettiklerini söylemeye gerek yok, aslında insan olduklarına inanmak zor.
Ancak büyük jüri üyeliğinin büyük bir saygı ile resmettiği McQueary'nin davranışı beni daha çok şaşırtıyor.
Bir görgü tanığı olarak, çocuğun yaşadığı dehşeti ilk elden biliyordu. Duyduğuna ve dürüstçe bildirdiğine dair bir söylenti değildi. Patronun dikkatine sunulması gerektiğine karar vermesi korkutucu bir olay değildi.
McQueary, kendi gözleri ile vahşileşen bir çocuk gördü. Ve onu durdurmaya çalışmadı.
Konuştuğum bir veya iki McQueary sempatizanı bana şöyle dedi: “Sen orada değildin. Hissettiği şok ve tiksinme olayını bilmiyorsun. Şaşırdı. Doğru şeyi yapmaya çalıştı. Bir karar veremezsin. Bu şeydeki kahraman o. ”
Boğa--!
Biliyorum, yarın güneşin doğacağını bildiğim gibi, McQueary'nin ne gördüğünü görseydim, hiçbir şey beni kanlı cinayetten çığlık alamazdı. Her gücün onsunu kullandığımda, o çıplak, itici yırtıcıyı o küçük çocuğun elinden çekmeye sahibim. Çocuğumu kollarımda toplamaktan. Ona “Ben buradayım. Güvendesin. Bitti."
Evet ben de. Ama bunun bu kadar kolay olduğunu bilmiyorum.
Uzun yıllar boyunca Katolik göçmenler, çocukların bazı rahiplerin tarafından tecavüz edildiğini ve piskoposların onu örtbas ettiğini biliyorlardı. Bu 2002'de hiçbir yerden çıkmadı. Doğru, eğer bir sübyancı rahip yakalama pozisyonunda olsaydı, çok azı. flagrante içindeMcQueary'nin sözde Sandusky ile yaptığı gibi, ancak bu olayların gerçekleştiğinin ve ne rahiplerin ne de piskoposların uzun süredir ahlaki olarak (suçlu olarak) uzun süredir mevcut ve inkar edilemez durumdaydı saati. Sanki korku inanmak için çok büyüktü, çünkü gördüğümüz şey doğruysa, dünya düşündüğümüz gibi değil. Böylece bu çocuklar sahte putlara kurban edildi: Penn Devlet futbolunun itibarı, Kilise'nin itibarı vb. Sonuçta sahte idol… kendisidir. Birinin kendi iç huzurunu korumak, bir çocuğu kurtarmak ve en zayıf ve en savunmasız olanlar için adaleti görmekten daha önemlidir.
Bilmiyorum, günlük bir korkaklık eylemi olan Mike McQueary'den daha aşağılık bir davranış düşünebilirim, büyük, 6 metrelik 4 inçlik Mike McQueary'yi çırparak, küçük bir çocuğu sodomize ederken yaşlı bir adamın yanına geldiğinde çekip gitmek.
Ya da Çin'deki 18 kişinin, yolda yatan bir çocuğun yanından geçen, araba çarpması sonucu yaralanan son durumunu ele alalım. Neden bunu yaptılar? Bir çocuğa başka bir kişi tarafından veya işkence gördüğü (örn., Bir araba kazasıyla kırılan yolda yatarken), işkence gördüğümüz ve yardım için elimizden gelen her şeyi yapmamıza izin veren nedir? Dışlayıcı psikolojik bozukluk ve ahlaki çöküş arasındaki çizgi nerede?