Başlangıç olarak, 1952'de GAZ-51'i temel alan, benzersiz bir "burunlu" otobüs yaratmaya çalıştık. Ülke genelinde birçok küçük işletme bunları yaptı. Ancak 1956'da Litvanyalı komşularımız KAG-3'ü tasarladı ve inşa etti. Aynı GAZ-51'e dayanan bir otobüstü, ancak gövde "doluydu": motor, göze çarpmaması için içine gizlenmişti.
TA-6: yine Tartu'nun bir ürünü. Fotoğraf: YouTube.com
Bu, Estonyalılar için yaratıcılık için bir tür itici güç haline geldi. 1956 yılında zarif bir TA-6. SSCB'nin diğer bölgelerindeki meslektaşlarının aksine, hala GAZ-51'in ve ardından GAZ-52 ve GAZ-53'ün standart şasisini yeniden yaptılar. Uzatıldı (tahrik mili ile birlikte), süspansiyon güçlendirildi (tekerlek başına bir çift amortisör), kontrol sisteminin konumuyla deneyler yapıldı, ana fren silindiri gövdenin diğer kısımlarına takıldı vb.
TA-3760
Sonuç olarak, 1968'de bütün bir minibüs ailesi doğdu: Bunlardan ilki, TA-23 fabrika adı taşıyan bir kargo-yolcu otobüsüydü. Araba, çamaşırhanelere çamaşırların yanı sıra yolcularla - herhangi bir işletmenin çalışanları (kapasite - 20 kişi) ile iş gezileri yapmak için tasarlandı. 1969'da TA-23-2'nin geliştirilmiş bir versiyonu oluşturuldu. Ancak Ulaştırma Bakanlığı, işletmenin iş yükünü gerekçe göstererek ekipmanın üretime alınmasına izin vermedi.
Tasarımı düşünmedik, ancak radyatör yuvaları TA-6'yı anımsatan "tescilli" (yukarıya bakın). Fotoğraf: YouTube.com
Sadece 1978'de Tartulu fabrika işçileri GAZ-53A şasisini kamyonet yapmak için kullanma fikrine geri döndüler. İlk doğan, yarım kaporta gövdesine sahip olan TA-29'du. Bir yıl sonra araca TA-3760 endüstri adı verildi. Araç bir kamyonet (birkaç tipi geliştirilmiştir) veya düz yataklı bir kamyon olabilir.
Gösterge paneli GAZ-52, GAZ-53'ten standarttır. Fotoğraf: YouTube.com
Sürücü ve birkaç yolcu kabinde kendilerini özgür hissettiler. Arka bölmede iyi bir 14,3 cu vardı. m, hacim. Şasi halihazırda montaj hattında bulunan TA-943N minibüsünkine benziyor: ancak her arka tekerleğe bir çift amortisör eklediler.
Otobüse binmek sakıncalıydı: sürücü koltuğu ve kapı yüksekte bulunuyor. Daha sonra otobüsün karakteristik özelliği haline gelen yarım daire biçimli “iç” basamaklar ortaya çıktı.
Bir şekilde dış görünüş veya tasarımla ilgilenmediler: o zamanlar "kabul edilmedi". Dışarıdan, minibüs yarım daire biçimli kapüşonlu bir dikdörtgene benziyordu. Ancak ön camın ilerici, kavisli bir şekli vardı - Pavlovsk Otobüs Fabrikasından satın alındı. Önemli olan minibüsün pratik olduğu ortaya çıktı: 4,27 tonluk kendi ağırlığıyla 3,1 tona kadar kargo taşıyabiliyordu.
Test ve üretim lansmanı
1980 yılında minibüs deneme sahalarındaki tüm test aşamalarından geçti. Yeni değişiklikler de kontrol edildi. Örneğin TA-3761 “tahıl taşıyıcısı” (alçak gövdeli) ve özel tarafı olan TA-3763 konteyner taşıyıcısı geliştirildi. Arabalar sürekli olarak geliştirildi, ancak temelde hepsi gövdenin ve ön ucun (radyatör ızgarası) şeklindeki hafif bir değişikliğe bağlıydı.
En basit gövde versiyonu TA-3760'tır. Fotoğraf: YouTube.com
Aynı zamanda, yeni bir minibüs ailesinin seri üretimini kurmayı planladıkları Tartu'da (Ropka sanayi bölgesi) yeni atölyeler inşa edildi. Yarım kaportalar 1981 yılında montaj hattına konuldu: Temel model 3760, 145 – 3761 ve 46 – 3763 adet olmak üzere 14 adet üretildi. Bir yıl sonra üretim üç katına çıktı. Aynı zamanda konveyörün üzerine bir süt dağıtım kamyoneti yerleştirildi (fabrikada TA-30 kodluydu).
Üretim sürecinde şasi değiştirildi: GAZ-53A'dan daha modern GAZ-53-12'ye geçtiler. Arabalar 1987 yılına kadar üretildi (diğer kaynaklara göre, 1992: büyük olasılıkla burada onarım işi kastedildi). Bugün böyle bir minibüsü yalnızca retro severler arasında bulabilirsiniz - model çok nadirdir.