Öğleden sonraydı.
Büyük bir servis otobüsü evin önüne bıraktı beni. Koşar adım apartmana girdim. Asansöre içim giderek baksam da üstündeki kocaman siyah yazıyı görmezden baksam da üstündeki kocaman siyah yazıyı görmezden gelemezdim: 'On iki yaşından küçükler binemez. Dahası annemin emir gibi gelen önerisini göz ardı etmem de olası değildi. Zaten ikinci katta olan dairemize merdivenleri birer ikişer atlayarak çıktım. Çantamı yere bırakıp anahtarımı aramaya başladım. İşin en zor yanı da buydu işte. Sanki inat olsun diye anahtar kitapların arasında bir kuytuluğa kendini gizler, bulunmak istemez nedense.