G7 ulusları, haftanın Almanya’daki zirvesinde, “bu yüzyıl boyunca küresel ekonominin yeniden karbonlaştırılması” çağrısında bulundular. Tabii ki, bu uluslar grubu, güçlü bir iklim eylemi lehine en fazla olanlar arasında, ancak iklim dostu büyüme fırsatları her yerde.
The G7 bildirimi tarafından önerilen 40 70% 2050% aralığında “üst ucunda” küresel emisyonların azaltılmasını destekler. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli (IPCC)enerji üretiminde “dönüşüm için çabalıyorlar”.
Bu dekarbonizasyon çağrısı doğru mesajdır, fakat yanlış zaman çizelgesinde. Düşük karbonlu dönüşümün büyük oranda bu yüzyılın sonu değil, ortasında gerçekleşmesi gerekiyor.
Enerji Dönüşümü
İlk önce, radikal gelişmeler enerji verimliliği - Enerji kullanım birimi başına düşen ekonomik çıktı miktarı. Çoğu ekonominin çoğu yönü, enerji verimliliği sınırının çok altındadır. Muhtemelen bunu gerekenden çok daha fazla enerji harcayan bir binada okuyorsunuz ve orada nispeten etkin olmayan bir araçla seyahat etmiş olabilirsiniz. Hangi sektörde çalıştığınıza bağlı olarak, işletmesinde bir yerde eski ekipmanı kullanma şansı çok yüksektir.
İkincisi, karbonu enerji kaynağından alın. Önemli olan, bu, elektrik sektöründeki (ve diğer sektörlerdeki) kömür ve gazın yenilenebilir kaynaklar ve nükleer enerji ile değiştirilmesi ve kullanılması anlamına gelir. karbon yakalama ve depolama mümkün olduğunda.
Üçüncüsü, herhangi bir doğrudan yakıt kullanımını, örneğin elektrikli arabaları ve elektrikli ısıtma sistemini kullanarak, karbonu giderilmiş elektriğe kaydırın.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bu karışıma ek olarak, çeşitli endüstriyel süreçlerin iyileştirilmesinin yanı sıra arazide orman koruma ve karbon alımı ihtiyacı da ortaya çıkıyor.
En Zorlu Mücadele
Karbonsuz bir enerji kaynağının elde edilmesi zor görünebilir. Bugün dünyanın enerji sistemi fosil yakıtlara dayalı: Kömür ve petrol, toplam enerji arzının yaklaşık% 30'ini ve% 20 veya daha yüksek bir gazını oluşturur. Düşük veya sıfır karbonlu enerji kaynakları birlikte kalan 20% 'sini oluşturur.
Ve yine de, akıllı yollarla yapılırsa, geçiş büyük bir maliyet olmadan yapılabilir. Yatırım modellerinde büyük bir değişiklik gerektirecek, ancak küresel ekonominin çok küçük bir bölümünde yoğunlaşacak. Kilit nokta, temiz enerji kaynaklarının, özellikle de mevcut yüksek karbon altyapısından istikrarlı bir aşamaya izin veren yenilenebilir enerji maliyetinin düşmesidir.
Çevrimdışı hale gelen her yaşlanan kömür yakıtlı elektrik santralinin yenilenebilir enerji ile değiştirilmesi gerekiyor ve enerji depolama. Tahminleri emisyonları azaltma maliyetleri son yıllarda önemli ölçüde düştü.
Bu yapılabilir ve gerçekten de G7'in “bu yüzyıl boyunca” zaman çizelgesinden çok daha hızlı yapılması gerekiyor. Uluslararası kabul görmüş iklim hedeflerine ulaşmak için dekarbonizasyonun büyük ölçüde önümüzdeki üç ila dört yılda gerçekleşmesi gerekir.
Gelişmiş dünyadaki karbon yoğun altyapının çoğu, yine de bu dönemde kullanım ömrünün sonuna kadar gelecektir. Kilit nokta, yeni fosil yakıt altyapısı oluşturmayı durdurmak ve teknolojileri temizlemek için hızlandırılmış ciroyu desteklemektir.
G7 Söylemesi Kolay mı?
Çeşitli ulus kulüpleri arasında, G7 belki de iklim değişikliği eylemi çağrısında bulunan en alıcı olanıdır. Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Almanya, Fransa, İtalya, Japonya ve Kanada'dan oluşur. Bunlardan sadece Kanada, büyük ölçüde fosil yakıt ihracatına güveniyor ve ABD, doğal gaz endüstrisine kömürden daha temiz bir geçiş yakıtı olarak avantaj sağlıyor.
Dahası, G7 ülkelerinin her birinin, küresel bir enerji dönüşümünden yararlanacak yerli endüstrileri var. Elektrikli arabalardan nükleer santrallere ve akıllı şebekelere kadar düşük karbonlu, dev bir iş fırsatıdır.
Aslında, bu tür bir beyanname Çin'in de imzalamaya hazır olabileceği bir şey. Çin, iklim değişikliği ile ilgili harekete geçme gereğini görüyor, hava kirliliğini ve ithalat bağımlılığını da azaltacak olan fosil yakıtların kullanımını sınırlamak istiyor ve endüstrilerini geleceğin enerji teknolojilerinde potansiyel lider olarak görüyor.
Londra Ekonomi Okulu'ndan Nick Stern ve Fergus Green’in tartıştığı gibi kâğıt bu hafta yayınlandı, Çin “zirve CO’ya ulaşabildi2“2025 tarafından - yani emisyonları çoğu kişinin öngördüğünden daha erken düşmeye başlayacak. Çin'in gittiği yerde, gelişmekte olan birçok ülkenin takip etmesi muhtemel.
Bu ülkelerin seçmeli olarak yapmaları muhtemeldir: eğer gelişme için düşük karbon teknolojisi isteniyorsa, hükümetler bunu kolaylaştıracak ve destekleyecektir; Geleneksel yüksek karbon seçeneklerinin daha ucuz ve büyük dezavantajları olmadığı durumlarda cazip olmaya devam edecekler.
Onlara Parayı Göster
İklim finansmanı burada devreye giriyor. G7 milletine bağlı kaldıklarını söylediler. 2009 Copenhagen iklim görüşmelerinde verilen rehin 100 tarafından iklim finansmanını gelişmekte olan ülkelere yıllık 2020 milyar ABD dolarına yükseltmek. Bunların çoğu, enerji yatırımından ziyade iklim adaptasyonu için olacak ve hatta sonuçta ortaya çıkan miktar bile, yalnızca enerji sektöründeki yıllık yatırım ihtiyaçlarına kıyasla soluk olacaktır. Yine de, gelişmiş ülkelerden gelen finansman düşük karbon teknolojilerinin maliyetini düşürmeye ve “temiz” yatırımların yapılmasına yardımcı olabilir.
G7 ve diğer zengin ülkelerin resmi olarak aynı fikirde olması zor olacak kim ne kadar ödemeli, hatta iklim finansmanı olarak sayılacak şeyler. Ancak iklim finansmanı sağlama taahhüdü, örneğin devlet destekli kalkınma bankaları tarafından alınan kararlarla yardımcı olabilir.
Daha Yeşil Bir Büyüme Gölgesi
Dekarbonizasyon çağrısı özgeciliğe değil ileriye dönük ekonomik yargıya dayanıyor. Uluslararası ekonomik çevrelerde, geleceğin ekonomilerinin daha az kirletici olması ve büyümenin sürdürülmesi için daha az maddi olarak yoğunlaştırılması gerektiğine dikkat çekiliyor. Ekonomistler ayrıca düşük karbonlu geçişin kendisinin bir ekonomik büyüme kaynağı olabileceğinin de farkındalar.
Bu düşünce zarif bir şekilde Yeni İklim Ekonomisi projesi. Tarafından amiral gemisi raporlarında yinelenir. OECD, Dünya Bankası'nın açıklamaları - Endonezya maliye bakanı Sri Mulyani'nın bu hafta yaptığı konuşmada olduğu gibi “kapsayıcı yeşil büyüme”- ve yakın zamanda çağrılan Uluslararası Para Fonu fosil yakıt sübvansiyonları reformu.
Bu düşünce hız kazandıkça ve başarı hikayeleri ortaya çıktıkça, fosil yakıt üreticilerinin geçiş hızını yavaşlatma girişimleri giderek daha fazla çekiş kaybedecek. O zaman soru, mümkün ya da arzu edilmek yerine geçişin en iyi şekilde nasıl yönetileceğidir.
Yazar hakkında
Frank Jotzo, Avustralya Ulusal Üniversitesi'nde İklim Ekonomisi ve Politikası Merkezi Direktörüdür. İklim değişikliği ekonomisi ve politikası ile birlikte daha geniş kalkınma ve ekonomik reform konularında çalışmaktadır. Frank, Endonezya'nın Maliye Bakanlığı danışmanı olan Avustralya Garnaut İklim Değişikliği İncelemesi'ne danışmanlık yaptı, Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli'nin Beşinci Değerlendirme Raporunun Baş Yazarı ve Çin için iklim değişikliği politikası üzerine bir araştırma programı yürütüyor.
İlgili Kitap:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = 0745655157; maxResults = 1}