Fotoğraf: David Crane/MediaNews Group/Los Angeles Daily News, Getty Images aracılığıyla
2002 yılında eski Dışişleri Bakanı Henry Kissinger ve eşi, Barbara Walters’ın ev sahipliğinde düzenlenen zarif bir akşam yemeğine katıldı. Diğer katılımcılar arasında Time editörü Henry Grunwald, bir kerelik ABC Başkanı Thomas Murphy ve o zamanlar ABC “World News Tonight” sunucusu olan Peter Jennings vardı.
New York dergisinin aktardığına göre, akşamın bir noktasında Jennings, Kissinger’a seslendi ve ona “Savaş suçlusu olmak nasıl bir duygu Henry?”
Kissinger cevap vermedi. Ancak Grunwald, Jennings’e bu soruşturmanın “uygun olmadığını” bildirdi. Kissinger’ı “en sadık arkadaş” olarak gören Walters, daha sonra “Konuyu değiştirmeye çalıştım ama çok rahatsız edici bir andı. [Kissinger’s wife] Nancy çok sert tepki verdi ve incindi.”
Bununla ilgili birkaç dikkate değer şey var.
İlk olarak, Amerikan toplumunun tepesindeki insanlar kesinlikle aşk Henri Kissinger. O onların sevgili yurttaşı ve onun hassas duygularını korumak için can atıyorlar.
İkincisi, Jennings, Kissinger’ın bir savaş suçlusu olduğuna içtenlikle inanıyordu ve alışılmadık bir şekilde bunu özel olarak söylemeye istekliydi. Yine de bunu herkesin önünde, on milyonlarca Amerikalıdan oluşan izleyici kitlesine söylemeye cesareti yoktu. Muhtemelen o zaman artık bu tür partilere davet edilmeyecekti.
Üçüncüsü, Kissinger’ın süslü, ünlü, zengin dostları tam olarak öyle olmayacak. anlaşmazlık Kissinger’ın bir canavar olduğunu. Daha ziyade, konuyu gündeme getirmek, örneğin, arkadaşınızın yanınızda oturan karısını aldattığını herkesin bildiğinden bahsetmek gibi utanç verici bir sosyal gaftır. Hepimiz Chambertin Grand Cru’dan kızarmış gibi hissederken ve bu kadar güzel vakit geçirirken neden ruh halimizi bozmak isteyesiniz ki?
Nick Turse’un görevdeyken yaptıklarıyla ilgili yeni raporunu okuduğunuzda, Kissinger’ın zenginlik ve gücün ipeksi kucağında nasıl yaşadığını bir düşünün. Görünüşe göre Kissinger, ABD’nin Kamboçya’yı bombalamasında bilinenden çok daha fazla sefalet ve ölümden sorumluydu – ki bu gerçekten bir şeyler söylüyor.
Piramidin tepesindeki Kissinger, sonsuz ziyafetlerin ve alkış okyanuslarının tadını çıkarıyor. Nixon yönetimi sırasında Kissinger, Hollywood tarafından genellikle kelimenin tam anlamıyla seviliyordu. David Rockefeller’ın (John D.’nin torunu, Dış İlişkiler Konseyi başkanı, Chase Manhattan Bank’ın CEO’su), Paul Volcker’ın (başkan) katıldığı bir etkinlik olan, daha az tanınmış bir savaş suçlusu olan Thomas Enders’ın 1996 cenazesinde konuştu. “Ortalama bir Amerikalının yaşam standardı düşmek zorunda” diyen Federal Rezerv, Amalia Lacroze de Fortabat (Arjantinli bir milyarder) ve Gustavo Cisneros (Venezuelalı bir milyarder).
Irak Savaşı’nın zirvesinde, Başkan Yardımcısı Dick Cheney, “Muhtemelen Henry Kissinger ile başka herhangi biriyle konuştuğumdan daha fazla konuşuyorum. O sadece gelir. Hillary Clinton, Kissinger’dan “bir arkadaş ve dışişleri bakanı olarak hizmet ettiğimde onun tavsiyesine güvenmiştim” olarak bahsetti. (Clinton, tasarımcı Oscar de la Renta’ya bir ödül vererek programını yeniden düzenledi, böylece hem kendisi hem de de la Renta Kissinger’ın 90. doğum gününe katılabildi.) bir Yankees maçına katıldı daha sonra hem adını taşıyan hem de Kissinger tarafından kendisine verilen bir ödül alan, ünlü insani yardım Samantha Power ile.
Daha sonra Donald Trump’ın savunma bakanı olacak olan Deniz Piyadeleri generali Jim Mattis ve Ronald Reagan’ın dışişleri bakanı olan George Shultz ile dolandırıcılık şirketi Theranos’un yönetim kurulunda görev yaptı. Kissinger, Theranos’un kurucusu Elizabeth Holmes’a “Hepimiz ondan korkardık” diye soru sormadığı konusunda şaka yaptı.
Bu hafta, Washington Post, Kissinger’ın Conan O’Brien’ın yapım şirketinin başkanı olan oğlu David’e, Kissinger’ın 100. doğum gününü kutlamak için “onu New York’tan Londra’ya ve nihayet memleketi Fürth, Almanya.” Başlangıç etkinliklerinden biri Manhattan’daki Yale Club’da yapıldı:
Sonra piramidin en altındakileri düşünün: Kamboçyalılar, Vietnamlılar, Laoslular, Timorlular, Pakistanlılar, Latin Amerikalılar ve Kissinger tarafından yaşamları ve bedenleri paramparça edilen daha birçokları. (Buradaki “çok daha fazlası”, Kissinger’ın “kullanılacak aptal, aptal hayvanlar” olarak bahsettiği ABD askerlerini içeriyor.) Turse, Kamboçya’da haber yaparken tanıştığı böyle bir kişi hakkında şunları yazıyor:
Yuvarlak yüzlü ve plastik sandaletler içinde 5 fitten biraz daha uzun olan Meas Lorn, bir ağabeyini bir helikopter savaş helikopteri saldırısında ve bir amcası ile kuzenlerini topçu ateşinde kaybetti. Onlarca yıl boyunca bir soru peşini bırakmadı: “Hala o uçakların neden hep bu bölgede saldırdığını merak ediyorum. Buraya neden bomba attılar?”
Ama Meas Lorn asla ama asla bir cevap alamayacak. Turse, Kissinger’ın soruşturmasını iletebildiği sırada onunla bir karşılaşmasını anlatıyor:
Sorunun özü – Kamboçyalıların bombalanıp öldürüldüğü – konusunda baskı yapıldığında, Kissinger gözle görülür bir şekilde sinirlendi. “Neyi kanıtlamaya çalışıyorsun?” homurdandı ve ben pes etmeyi reddedince sözümü kesti: “Onunla oyna,” dedi. “İyi vakit geçir.”
Ondan Meas Lorn’un “Buraya neden bomba attılar?” sorusuna yanıt vermesini istedim. Reddetti.
Kissinger bastonunu tekmelerken, “Senin için yeterince akıllı değilim,” dedi alaycı bir şekilde. “Senin zekan ve ahlaki kaliten bende yok.” Uzaklaştı.
“Onunla oyna.” Bu ülkeyi yöneten insanların bu tür insanları çekici ve hoş bulduğunu anlamak gerçekten cesaret verici. Katillerin katliamlarını Amerika’nın elitlerini zengin, sıcak ve bir dizi silahın arkasında güvende tutmak amacıyla gerçekleştirdiklerini varsayarsak, tarihten kutlamayacakları herhangi bir katil olup olmadığını merak ediyorsunuz.