Kaz hastalık belirtileri
Kaz hastalık belirtileri Evcil su kuşları türlerindeki en yaygın viral hastalıklar, Macaristan’daki Veteriner Destek ve Araştırma Laboratuvarı Direktörü Profesör Vilmos Palya tarafından İngiliz Veteriner Tavukçuluk Derneği (BVPA) tarafından sunulan bir makalede açıklanmaktadır.
Tavuklar ve hindiler, veteriner hekim tarafından görülen kümes hayvanı türlerinin çoğunu oluştursa da, zaman zaman ördek ve kaz gibi su kuşları ile karşılaşılmaktadır. Su kuşlarına özgü bir özellik, çevrelerinin genellikle insan yapımı veya doğal su kütlelerinin varlığını içermesidir ve bu, serbest yaşayan su kuşları türlerinin ev sürüsü ile karışmasını artırabilir ve sonuçta hastalık bulaşmasını teşvik edebilir. Ek olarak, çevresel koşullar evsel su kuşlarında hastalık tezahürünü de etkileyebilir.
Su kuşları türlerini etkileyebilecek birçok hastalık vardır. Burada açıklanan bulaşıcı hastalıklar, evcil su kuşları türlerinde görülen en yaygın viral hastalıklardır. Viral hastalıkların su kuşlarında hastalığın nedenleri olarak gelecekte daha fazla önem kazanacağı muhtemel görünmektedir. Bu hastalık kaynağının incelenmesine daha fazla dikkat edilmelidir.
Yazı İçeriği
- 1 Kaz hastalıkları belirtileri nelerdir
- 2 Kazlarda hastalık belirtisi varmı
- 3 Su Kuşlarının Parvovirüs Enfeksiyonu
Kaz hastalıkları belirtileri nelerdir
Ördek Virüsü Hepatiti
Ördek hepatit (DH), bir ila 28 günlük yaştaki genç ördek yavrularının ölümcül, bulaşıcı ve hızla yayılan bir hastalığıdır. Şimdiye kadar, üç farklı virüs, ördek hepatit virüsü (DHV) tip 1, 2 ve 3, bu hastalık durumlarıyla ilişkilendirilmiştir. DHV-1, 1949’da Long Island’daki ilk salgından bu yana dünya çapında ördek yavrularını enfekte ettiği bildirildi ve enfeksiyon kontrol edilmediğinde yüksek potansiyel mortalite nedeniyle tüm ördek yetiştiren çiftlikler için en ekonomik öneme sahip. DHV-1 genomunun moleküler karakterizasyonu son zamanlarda, genom
organizasyonunun bu virüsü Picornaviridae familyasındaki atanmamış türler olarak sınıflandırdığını gösterdi.. DHV tip 2 ve 3, DHV tip 1-immün ördek yavrularında hepatit indükledikleri için ayrı varlıklar olarak kabul edilir, şimdi Astroviridae ailesinin bir üyesi olarak sınıflandırılmaktadır. Son zamanlarda, Tayvan ve Kore’de, çapraz nötralizasyon testinde DHV-1 ile antijenik bir ilişki göstermeyen, DHV-1 ile aynı virüs ailesine ait yeni ördek hepatit virüs serotipleri tanımlanmıştır.
bu semptomlar patoloji de şöyle gözlemlenmiştir.
- civcivlerin ayaklarını içeri doğru kıvırması
*parmakların büzüşmesi
*kara ciğerde ki siyah noktalar (nokta kanama)
- kara ciğerde genişleme
Kazlarda hastalık belirtisi varmı
Kaz yavruları daha genç yaşlarda DHV’ye en duyarlıdır ve yaşlandıkça yavaş yavaş daha fazla direnç haline gelir. Hastalık, dört haftalıktan büyük ördek yavrularında nadiren görülür. Hastalığın başlangıcı çok hızlıdır, sürüden hızla yayılır ve yüzde 90’a kadar ölüme neden olabilir. Hasta ördek yavruları bacaklarının spazmodik kasılmalarını geliştirir ve tipik bir “kemerli-geriye” pozisyonda bir saat içinde ölürler
Karaciğer büyür ve hemorajik lekeler gösterir
DHV-1, DHV-2 ve DHV-3’ün neden olduğu enfeksiyonları ayırt etmeyi amaçlayan tanı, brüt ve mikroskobik inceleme ile zor görülmüştür. Son zamanlarda geliştirilen tek adımlı veya çok katlı ters transkriptaz-polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) yöntemleri, yeni varyant DHV-1 tipi de dahil olmak üzere farklı DHV tiplerini tespit etme ve ayırt etme yeteneğine sahiptir. Ördek hepatit virüslerinin tiplendirilmesi, ortaya çıkan serotipleri tanımlamak için önemlidir, çünkü aşılama serotipe özgüdür ve heterolog serotiplerle enfeksiyona karşı koruma sağlamaz.
Kazlarda hastalığı önlemek
Hastalığı önlemek için, yaş gruplarını özellikle yaşamın ilk beş haftasında izole tutun. Yabani su kuşlarıyla temastan kaçınılmalıdır. Sıçanlar virüsün bir rezervuarı olarak rapor edilmiştir, bu nedenle haşere kontrolü önemlidir. Damızlık ördeklere zayıflatılmış Kaz hastalıkları canlı ördek virüsü hepatit aşısı ile tip 1 virüs kullanılarak aşılama, genç ördek yavrularında yüksek kayıpları etkili bir şekilde önleyen maternal bağışıklık sağlar.
Aşı, boyundaki deriden , deri altı yolla, kuşlar yumurtlamadan önce iki veya üç kez ve daha sonra yumurtlama döneminde her 12 haftada bir damızlık ördek yetiştirmek için uygulanır. Ördek yavrularının yeterli pasif korunması için en az üç aşılama tavsiye edilir. Daha önce canlı aşı ile astarlanmış damızlık ördeklerde kullanım için inaktive edilmiş DHV-1 aşısı da tarif edilmiştir.
Modifiye canlı DHV-1 aşısı, bağışıklık olmayan yetiştiricilerin dölünün erken aşılanması için de kullanılabilir. Aşı, subkütan yoldan veya günlük ördek yavrularına tek bir doz halinde ayak ağ-bıçağıyla uygulanır. Kuşlar üç ila dört gün içinde hızla aktif bir bağışıklık geliştirir. Hiperimmün serumdan DHV-1’e, hiperimmünize tavukların yumurta sarısından hazırlanan, SC tarafından boyunda, hastalığın başlangıcında uygulanan, etkilenen sürünün etkili bir tedavisidir.
Kazlarım hastamı
Ördek Veba (Ördek Virüsü Enteriti)
Ördek virüsü enteriti (DVE), sadece ördek, kaz ve kuğularda, Anseriformes ailesinin Anatidae ailesinin tüm üyelerinde doğal olarak ortaya çıkan akut, bazen kronik, bulaşıcı bir virüs enfeksiyonudur. Hastalığın bildirildiği dünyanın ördek üreten bölgelerinde DEV, mortalite ve azalan yumurta üretimi nedeniyle yerli ve vahşi su kuşlarında önemli ekonomik kayıplar yaratmıştır. Etiyolojik ajan, bir herpesvirüs, Herpesviridae ailesinin alfa-herpesvirinae alt ailesinin bir üyesidir.
Bu hastalığın olgun ördekleri etkilemesi muhtemeldir, ancak yedi günlük yaştan olgun yetiştiricilere kadar olan kuşlarda DVE bildirilmiştir. Duyarlı sürülerde, ilk belirtiler genellikle ani, yüksek ve kalıcı mortalite olup yumurta üretiminde önemli bir düşüştür. Kronik olarak enfekte olmuş kısmen bağışıklık sürülerinde, sadece ara sıra ölümler meydana gelir. Kurtarılan kuşlar taşıyıcı olabilir ve virüsü dışkıda yıllar boyunca tutabilir.
Bir DVE salgını ile ilişkili klinik belirtiler ve brüt patoloji, etkilenen kuşların türü, yaşı ve cinsiyeti ve virüsün virülansı ile değişir. Etkilenen kuşlardaki belirtiler arasında ani iştah kaybı, ataksi, sulu ishal ve burun akıntısı bulunur. İki ila yedi haftalık ördek yavrularında, kayıplar yaşlı kuşlardan daha düşük olabilir ve DVE enfeksiyonu ile ilişkili işaretler dehidrasyonu, kilo kaybı ve kanla boyanmış delikler.
Kazlar hastalanırmı
Brüt lezyonlar vasküler hasar ile karakterize edilir, doku kanamaları ve sindirim sisteminin mukozal yüzeylerinin diftroid lezyonları. Özofagus ve bağırsağın mukoza zarının erüptif lezyonları DVE’nin karakteristik belirtileridir. Nekrotik plaklar kloakada görülebilir. Mikroskopik lezyonlar vasküler hasar ve viseral organlardaki sonuçları ile karakterizedir. Sindirim sisteminin epitel hücrelerinde eozinofilik intranükleer kapanımlar ve sitoplazmik kapanımlar tipik olarak bulunur.
Özofagus ve bağırsağın mukoza zarının erüptif lezyonları DVE’nin karakteristik belirtileridir. Nekrotik plaklar kloakada görülebilir. Mikroskopik lezyonlar vasküler hasar ve viseral organlardaki sonuçları ile karakterizedir. Sindirim sisteminin epitel hücrelerinde eozinofilik intranükleer kapanımlar ve sitoplazmik kapanımlar tipik olarak bulunur. Özofagus ve bağırsağın mukoza zarının erüptif lezyonları DVE’nin karakteristik belirtileridir. Nekrotik plaklar kloakada görülebilir. Mikroskopik lezyonlar vasküler hasar ve viseral organlardaki sonuçları ile karakterizedir. Sindirim sisteminin epitel hücrelerinde eozinofilik intranükleer kapanımlar ve sitoplazmik kapanımlar tipik olarak bulunur.
Canlı zayıflatılmış bir virüs aşısı, iki haftalıktan büyük kuşlarda DVE’yi kontrol etmek için kullanılabilir. Besi veya damızlık ördekler, aktif bir bağışıklık üretmek için deri altından veya kas içinden aşılanabilir. Aşı virüsünün, aşılanmamış kuşların aşılanmamış ördeklere teması ile yayıldığı düşünülmemektedir, çünkü aşılanmamış kuşlar enfeksiyona duyarlı kalmaktadır. İnaktive bir aşının, modifiye edilmiş canlı aşı kadar etkili olduğu bildirilmiştir. Bu aşı sadece laboratuvar koşullarında test edilmiştir; büyük ölçekte test edilmemiştir ve lisanslanmamıştır.
Kazlarım hastalandı
Muscovy Ördek ve Kaz Reovirüs Enfeksiyonu
Her ne kadar kuş orhoreovirüsleri kümes hayvanlarının farklı patolojik varlıklarından izole edilmiş olsa da, patolojik rolleri tavukların artrit-tenosinoviti ve dublör runting sendromu gibi sadece sınırlı sayıda hastalıkta doğrulanmıştır. Reovirüsün neden olduğu bir Muscovy ördek hastalığı ilk olarak 1950’de Güney Afrika’da, daha sonra virüsün izole edildiği 1972’de Fransa’da tanımlandı. Reovirüsler kazlardan tekrar tekrar izole edilmiştir ve reovirüslere karşı antikorların saptanması da rapor edilmiştir. Bununla birlikte, bu türdeki bir reovirüsün neden olduğu hastalıklar sadece 2003’te bildirilmiştir.
*Belirgin olarak şişmiş metatarsal eklemler: kazın reovirüs enfeksiyonu
*özeliikle eklem yerlerinde şişmeler
*kara ciğerde beyaz iğne ucu gibi görünen lekeler
*topallama (özellikle kısa süre iyileşme sonra tekrar topallama)
Hem ördek hem de kaz sürülerinde hastalığın en erken başlangıcı yedi ila 10 gün arasındadır ve yedi ila 10 haftaya kadar etkilenen bir sürülerde kalabilir. Salgınlar iki ila dört hafta veya daha uzun sürer. Morbidite yüzde 10 ila 60, mortalite yüzde 2 ila 20 arasında değişmektedir. Mortalite, genç sürülerde (iki ila üç haftalık) her zaman yaşlı kuşlarda enfeksiyon oluşmasından daha yüksektir. Akut fazdaki klinik bulgular, hasta kuşların ishali ile birlikte genel bir halsizlik içerir. Etkilenen kuşlar rahatsız edildiğinde hareket etmeye isteksizdir.
Kazlarım halsiz
Hastalığın akut fazında hayatta kalan misk ördeği ve kaz yavruları, büyümede belirgin bir şekilde bodurlaşır ve özellikle kazlar topallık geliştirir. Hock ve metatarsal veya dijital eklemlerin yanı sıra gastroknemius ve dijital fleksör tendonları,
Ölüm sonrası muayenede, hastalığın akut fazında, karaciğer ve dalakta karakteristik lezyonlar görülebilir: her iki organda da, çoklu yayılmış, grimsi beyaz iğne başı nekrotik odakları bulunur ve normalden daha büyüktür (Şekil 4) ). Sero-fibrinöz epi- ve perikardit, artrit ve tenosinovit, hastalığın akut ve kronik fazında sıklıkla görülür. Tendonun ve çevre dokuların rüptürünün bir sonucu olarak, hastalığın kronik fazında gastroknemius fleksör tendon bölgesinde büyük kanamalar görülür. Histoloji ile karaciğer ve dalakta nekrotik hepatositlerin militar odakları veya nekrotik merkezlere ve çoğalan makrofajlara sahip granüloma benzer odaklar bulunabilir
Hastalığın teşhisi, akut faz sırasında karakteristik karaciğer ve dalak lezyonlarına ve subakut-kronik faz sırasında artrit / tenosinovit gelişimine dayanabilir. Etken virüsün klasik tespit yöntemleri, virüsün reovirüs antikoru negatif ördek / kaz embriyo veya embriyo karaciğer hücre kültürlerinde izole edilmesini ve hepsi zahmetli ve zaman alıcı elektron mikroskopisi ile tespit edilmesini içerir.
Hasta kaz nasıl iyileşir
Ancak son zamanlarda, hızlı, hassas ve brod spektrumlu RT-PCR, hücre kültürlerinden ve klinik örneklerden kuş kuşağı reovirüslerinin saptanması ve tanımlanması için kullanılabilir hale gelmiştir. Bir salgın üzerine reovirüs izolatlarının kimliğini doğrulamak önemlidir, çünkü ördek / kaz ve tavuk reovirüsleri arasında paylaşılan ortak özelliklere rağmen, iki virüs antijenik olarak farklıdır ve çekirdek protein kodlama genleri nükleotitte sadece yüzde 21 ila 25 homoloji gösterir ve amino asit seviyeleri.
Muscovy ördeği ve kazının reovirüs hastalığı, Muscovy ördeği ve kaz endüstrisinde ağır kayıplara neden olmaya devam etse de, hastalığın spesifik önlenmesi geliştirilmemiştir. İnaktif bir ördek reovirüs aşısı ile korumaya yönelik saha girişimleri, umut verici deneysel sonuçlara rağmen başarısız olmuştur. Patojenik olmayan veya zayıflatılmış reovirüsten hazırlanan canlı bir aşı, bağışıklık veya korumaya neden olmadı. Bakulovirüs ile eksprese edilen majör kapsid proteininden oluşan bir alt birim aşı, immünojenik bulunmadı.
Su Kuşlarının Parvovirüs Enfeksiyonu
- Derzsy hastalığının subakut formunda sero-fibrinöz perihepatit ve asitler
- Derzsy hastalığının akut formunda nezle / fibrinöz / nekrotik / hemorajik enterit
- Derzsy hastalığının kronik formunda büyüme geriliği ve tüy kaybı
Su kuşları parvovirüsleri – kaz parvovirüsü (GPV) ve Muscovy ördek parvovirus (MDPV) – kuşlar ve Muscovy ördek yavrularında ciddi hastalıklara neden olur. Bazen, enfeksiyon yaşamın erken yaşlarında meydana geldiğinde, hastalık duyarlı sürülerde yüzde 70 ila 100 ölüm oranını açıklar. GPV ve MDPV konak menzili ve antijenisite bakımından farklılık gösterirken, kazlar MDPV enfeksiyonuna tamamen dirençlidir, Muscovy ördeklerdeki her iki virüs de ciddi hastalığa neden olabilir.
Belli bir düzeyde antijenik ilişki olsa bile, GPV ve MDPV arasında açık bir ayrım olduğu gösterilmiştir. Maternal antikor içermeyen, duyarlı Muscovy ördek yavrularında yapılan çapraz koruma çalışmaları, sadece hem kaz hem de Muscovy ördek parvovirüs antijenlerini içeren iki değerlikli aşının, Muscovy ördeklerinde hastalığa neden olabilecek iki su kuşları parvovirüsüne karşı yeterli klinik koruma sağladığını göstermiştir. Ayrıca, katır ördeklerinde (Pekin ördeği ve Muscovy ördeğinin melez türü), hayvanların daha küçük gaga ve daha kısa tarsus ile güçlü büyüme geriliğine sahip olduğu ‘kısa gaga ve cücelik sendromu’ bildirilmiştir.
Su kuşları parvovirüslerinin neden olduğu hastalıklar kesinlikle yaşa bağlıdır. Bir haftalıktan küçük hassas kaz yavrularında ve Muscovy ördek yavrularında yüzde 100 ölüm meydana gelebilir, bu yaşın üzerindeki kayıplar yaşla birlikte azalmaktadır. Bağışıklık sistemi bozulmuş kuşlarda, enfeksiyon altı ila sekiz haftaya kadar önemli ekonomik kayıplara neden olabilir. Enfeksiyonun meydana geldiği yaşa bağlı olarak, hastalık kaz ve Muscovy ördeğinde akut, sub-akut veya kronik formlarda mevcut olabilirken, katır ördeğinin SBDC’si her zaman kronik formu alır.
Kaz hastalığı tedavisi
Hastalığın akut fazında, enfekte olmuş hayvanlar dışkısı ile çevreye çok miktarda virüs salgılar, bu da enfeksiyonu sürüde hızla yayar. Kurtarılan hayvanlar veya daha ileri yaşlarda enfekte olanlar sağlıklı taşıyıcılar olabilir. Çevreye karşı direncinden dolayı, parvovirüs binalarda ve zayıf temizlenmiş ve dezenfekte edilmiş yüzeylerde kalabilir, bu da sonraki sürülere bulaşmaya neden olur. Dikey iletim ve yumurta kabuğu kontaminasyonu da enfeksiyonun hastalıksız sürülere girmesinde önemli bir rol oynar.
Parvovirüs hızla bölünen hücreleri enfekte eder; bu nedenle hastalığın klinik formu sadece yaklaşık altı haftalık olan genç kuşlarda görülür. Bununla birlikte, diğer immünsüpresif virüsler (reovirüs, sicrovirüs) ve mikoplazmalar ile enfeksiyon, klinik hastalığı sinerjistik etkileriyle şiddetlendirme eğilimindedir ve hastalığın dokuz haftaya kadar klinik tezahürüne duyarlılık süresini uzatır. Bu duyarlı süreden sonra, kuşlar hala enfekte olabilir ve bu da klinik semptomlar olmadan serolojik yanıta neden olur. Hastalık sekonder bakteriyel patojenlerle komplike olabilir: E. coli , Streptococcus spp, Pasteurellas vb. Kaz hastalık belirtileri
Kazlar hasta olurmu
Klinik teşhis, özellikle hastalığın kronik fazında yetersizdir ve laboratuvar onayı gereklidir. PCR ve seroloji klinik tanının doğrulanması için en sık kullanılan laboratuvar testleridir.
Kontrol
Su kuşlarının parvovirüs enfeksiyonunun özgüllükleri, tutarlı ve etkili bir aşılama stratejisinin geliştirilmesini gerektirir. Optimal aşılama stratejisi, maternal antikorların varlığını veya yokluğunu, bir sürü içindeki seviyelerini ve heterojenliğini ve hastalığa duyarlı kuşlar ve ördek yavrularını dikkate almalıdır.
Doğal olarak enfekte olmuş veya aşılanmış damızlık kazlar ve Muscovy ördekler, maternal antikorları yumurta sarısı yoluyla döllerine aktarırlar. Pasif olarak elde edilen bu antikor, tek tek kuşların günlük antikor düzeylerine bağlı olarak iki ila dört haftalık yaşa kadar devam edebilir. Hastalık genç kazlar ve Muscovy ördekler ile sınırlı olduğundan, kontrol önlemleri yaşamın ilk altı ila sekiz haftasında yeterli bağışıklık sağlamayı amaçlamaktadır. Bunu başarmak için son otuz yılda farklı yöntemler uygulanmıştır. Kaz hastalık belirtileri
Bunlar şunları içerir: (i) yeni yumurtadan çıkmış kuşların iyileşme veya hiperimmün serum ile pasif bağışıklanması, (ii) yetişkin üreme kazlarının ve Muscovy ördeklerinin virülan virüs ve inaktive aşı ile aktif bağışıklanması, ve (iii) zayıflatılmış aşının tek başına veya hem yetişkin hem de genç hayvanların aktif aşılanması için inaktive edilmiş aşı ile kombinasyon halinde kullanılması. Zayıflatılmış aşılar, genç hayvanlarda iyi bir koruma sağlayabilir, ancak sadece anneden türetilmiş antikorların parvovirüslere karşı hiç veya çok düşük düzeyde olmayan kuşlara verildiğinde.
Tarihsel olarak, parvovirüs ile kontamine olmuş bir ortama maruz kalan sürüde ağır kayıpları önlemek için, günlük kazlara deri altından enjekte edilen hiperimmün veya iyileşme serumu kullanıldı. Bu teknik etkiliydi, ancak kontamine serum tarafından tespit edilmemiş bulaşıcı ajanların taşınması riskini sundu. Bu nedenle, hastalıkları kontrol etmek için serum artık pek mevcut değildir ve profilaksi aşılamaya dayanmaktadır.
İki ana aşı kategorisi ayırt edilebilir: canlı ve inaktive aşılar. Canlı aşılar , maternal antikor içermeyen hayvanlarda hızlı bağışıklık tepkisini ve korumayı uyaran zayıflatılmış kaz parvovirüsü içerir. MDA, çok düşük bir seviyede bile, canlı aşıyı nötralize edebilir ve böylece bağışıklık tepkisini uyarmasını önleyebilir.İnaktive aşılar (‘öldürülmüş’ olarak da adlandırılır), tek değerli (kaz parvovirüsü) veya iki değerlikli (hem kaz hem de Muscovy ördek parvovirüs) formundaki tüm parvovirüs antijenlerini içerir. Kaz hastalık belirtileri
Piyasada bulunan parvovirüs aşılarının çoğu canlı aşı zayıflatılmıştır ve sadece kaz parvovirüsü içerir. Canlı zayıflatılmış aşıların avantajı, duyarlı kuşlarda hızlı bağışıklık başlangıcıdır, ancak canlı aşılar tarafından bağışıklığın uyarılması, aşılama sırasında parvovirüslere dolaşımdaki maternal antikorların varlığına bağlıdır. Erken yaşta canlı aşı kullanılırken, pasif olarak alınan antikorların varlığının aktif bir bağışıklık tepkisinin gelişimine müdahale ettiği düzenli bir gözlemdir. Öte yandan, yüksek antijen içeriğine sahip inaktive aşılar, maternal antikorların karşısında aktif bağışıklık ve koruma indükleyebilir. İnaktive edilmiş aşının dezavantajı, nispeten yavaş bağışıklık tepkisidir.
Yetiştiricilerin parvovirüse karşı bağışıklamasının iki amacı vardır:yetiştiricileri enfeksiyondan korumak ve bu yolla virüsün döl bulaşmasını önlemek ve
dölü pasif bağışıklık ile beslemek.
Yetiştiriciler koruyucu maternal olarak türetilmiş antikorları (MDA) yumurta sarısı yoluyla yavrulara iletir. MDA seviyesi, tarla virüsü enfeksiyonu durumunda goslings ve ördek yavrularının koruma seviyesini (morbidite ve mortalite) belirler. Kaz hastalık belirtileri
Günlük kuşlarda maternal antikorların seviyesini bilmek, yeterli aşılama stratejisi oluşturmak için esastır. İnaktive aşı ile yetiştiricilerin aşılarının sayısı ile MDA seviyesi, genç kuşlarda MDA’nın kalıcılığı ve pasif bağışıklık tarafından sunulan koruma dahil olmak üzere bulaşan maternal antikorların miktarı arasında pozitif bir korelasyon olduğu gösterilmiştir. MDA, yaklaşık iki ila üç hafta boyunca onları klinik hastalıklardan koruyan nispeten yüksek bir seviyede kaz yavrularında ve ördek yavrularında kalabilir. Dahası,
Kaz hastalık belirtileri
Optimal aşılama stratejisi, yaşamları boyunca goslingleri ve ördek yavrularını hastalığın hem erken hem de geç formlarına karşı korumalıdır. Maternal antikorlar koruyucu olmayan seviyeye düştükten sonra korumayı genişletmek için, yedi ila 10 günlük yaşlara ulaşmadan önce gosling ve ördek yavrularının aşılanması, halen devam eden maternal antikorlar karşısında aktif bağışıklığı uyarmak için gereklidir. Daha güçlü ve daha dayanıklı bir bağışıklık tepkisi elde etmek için ayrıca bir güçlendirici aşı (yaklaşık iki ila üç haftalık) önerilir. Bunlar sadece inaktive edilmiş, yüksek antijen içerikli aşı kullanılarak yapılabilir. Kaz hastalık belirtileri
Kazların Hemorajik Nefrit Enterit Virüsü Enfeksiyonu (HNEG)HNEG, üç ila 10 haftalık kazlarda yüksek morbidite ve mortalite oranları ile karakterizedir. 1969’daki ilk raporundan bu yana, neredeyse tüm büyük kaz yetiştiren ülkelerde epizootik paternli salgınlar bildirilmiştir. HNEG klinik düzeyde iyi karakterize edilmiş ve yıllar önce viral bir hastalık olarak tanınmasına rağmen, nedensel ajanı, hastalığın bir poliomavirüsten kaynaklandığına dair kanıt sunulduğu 2000 yılına kadar bilinmiyordu. Filogenetik analize dayanarak, HNEG’nin nedensel ajanının, muhtemelen ‘kaz hemorajik poliomavirüsü’ olarak adlandırılan farklı bir virüs türünü temsil eden diğer poliomavirüslerle yakından ilişkili olduğu ancak açıkça farklı olduğu sonucuna varılmıştır.
Salgınların çoğu üç ila altı haftalıkken ortaya çıkar, ancak bazen çok daha genç (dört günlük) veya daha yaşlı kuşlar (17 ila 20 haftalık) etkilenebilir. Mortalite çok geniş bir aralıkta (yüzde dört ila 67) değişebilir ve uzun süreler (bir ila iki ay) veya birkaç hafta ara ile devam edebilir, yani iki ayrı mortalite zirvesi gözlemlenebilir.Enfekte sürülerdeki hayvanlar genellikle normal gelişir ve daha sonra hiçbir belirti belirtisi olmadan aniden ölür. Diğer hayvanlar ataksi, baş ve boyun titremeleri, deri altı kanamalar ve kanla boyanmış dışkı atılımı gibi klinik belirtiler geliştirir. Bununla birlikte, klinik bulgular geliştiğinde hayvanlar hızla ölür. HNEG’den kurtulan kazların kalıcı olarak enfekte olduğu düşünülmektedir. Kaz hastalık belirtileri
Birçok durumda GHPV izolasyonu çok zor olduğundan veya mümkün olmadığından, poliomavirüs nükleik asidinin saptanması için PCR testi, etiyolojik olarak tanıyı doğrulamak için pratik olarak mevcut tek yöntemdir. GHPV’ye özgü DNA, böbrek, karaciğer, dalak, akciğer, Fabricius bursa ve hastalığın doğal vakalarından gelen bağırsak içerikleri dahil olmak üzere çeşitli organ örneklerinde tespit edilebilir.
GHPV’ye karşı ticari aşı, kısmen embriyonlu yumurtalarda ve hücre kültürlerinde GHPV’nin yayılmasındaki zorluklar nedeniyle henüz mevcut değildir. Bu nedenle, GHPV aşısı gelişiminin odağı alt birim aşılara dönüştü. GHPV’nin immünojenik antijeni VP1 son zamanlarda hem böcek hücrelerinde hem de mayada başarıyla eksprese edildi. Her iki ekspresyon sisteminde, tek başına veya VP2 ile kombinasyon halinde VP1’in virüs benzeri partiküller (VLP) oluşturduğu ve bunun bir antijen olarak aşıların ve serolojik testlerin geliştirilmesinde kullanılabileceği de gösterilmiştir. Kaz hastalık belirtileri
Kaz ve Ördeklerin Circovirüs Enfeksiyonu Kaz hastalık belirtileri
Circovirus cinsinin kuş üyesinin ilişkili olduğu hastalıklar hakkında nispeten az şey bilinmektedir. Kuş circovirüs enfeksiyonları bazı ortak özellikler gösterir. Yaşamın ilk aylarında kuşlarda görülürler. Gelişim ve / veya tüylenme bozuklukları klinik belirtileri baskındır. Lenforetiküler dokudaki hasarın hem humoral hem de hücresel bağışıklık fonksiyonlarını bozması beklenir. Circovirus kaynaklı immünsüpresyon, birlikte enfekte eden ajanların patojenitesini arttırır. Enfeksiyonun seyri ve sonucu, mevcut eşzamanlı enfeksiyonlara ve diğer predispozan faktörlere bağlıdır. Önemli ekonomik kayıplara neden olabilecek subklinik enfeksiyonlar ortaya çıkmaktadır. Circovirüs enfeksiyonunun ortak bir geleceği, bu virüslerin immünosupresyona neden olabilecek lenfoid dokuya saldırmasıdır.
Kaz hastalık belirtileri nelerdir
Kaz ve ördeklerin circovirüs enfeksiyonu ilk olarak Almanya’da Soike ve ark. (1999) ve Hattermann ve diğ. (2003). Circovirüsün teşhis edildiği ticari kaz ve ördek çiftlikleri, Riemerella anatipestifer ve Aspergillus fumigatus ile ikincil enfeksiyonlara bağlı olarak büyüme geriliği, tüylenme bozuklukları ve artan mortalite sergiledi.Kaz hastalık belirtileri
Su kuşları türlerinde circovirüs enfeksiyonu ile ilişkili ana histolojik değişiklikler, birincil ve ikincil lenfoid dokularındaki değişikliklerdir. Genellikle Fabricius (BF) bursalarında görülürler ve lenfololiküler hiperplazi ile lenfoid nekroz, lenfositlerin tükenmesi ve kistik atrofiye kadar değişebilirler (Şekil 11). Makrofajlar içinde küresel veya botryoid, bazofilik intrasitoplazmik inklüzyonların sık saptanması karakteristik bir özellik gibi görünmektedir (Şekil 12). Kaz hastalık belirtileri
Circovirüs enfeksiyonları, tüylenme anormallikleri, BF histolojisi ve virüs antijeni veya nükleik asidin gösterilmesi temelinde teşhis edilir. Kaz ve ördek sirovirüslerinin genom dizileri bilgisi, PCR gibi teşhis testlerinin geliştirilmesine izin verdi. Bugüne kadarki moleküler epidemiyolojik sonuçlar, farklı kuş türlerinin farklı sirovirüslerle enfekte olduğunu göstermektedir, bu da sirovirüslerin konakçıya özgü olduğunu düşündürmektedir. Kaz hastalıkları belirtileri
Circovirüs’ün neden olduğu hastalıkları önleme ve kontrol etme girişimleri çok sınırlıdır. Sirovirüslerle enfeksiyonların yaygın olması ve bu virüslerin inaktivasyona karşı oldukça dirençli olduğu göz önüne alındığında, eradikasyonun hastalık kontrolü için bir seçenek olarak görülmesi olası değildir. Aşı üretimi için verimli bir antijen üretim sisteminin gerekli olduğu ve sirovirüslerin geleneksel kültürleme yöntemiyle büyütülemediği ve inaktive edilmesi zor olduğu gerekçesiyle, virüs proteininin ifadesine dayanan bir alt ünite aşısının beklenmesi mantıklıdır. rekombinant DNA teknolojisi ile aşı gelişimi için hedef olacaktır. Detaylı Bilgi için BURAYA tıklayın