Arkadaşım S. doğum günümü kutlamak için aradı.
Babam hastanede yatıyordu ve ben gerçekten o gün doğum günüm olduğunu bile unutmuştum.
S. de benim gibidir, okumak yaşam biçimidir.
" Hadi gel dedi bana; bir yerlerde birer kahve içelim, biraz sohbet, açık hava iyi gelir sana".
Kıramadım S'yi. Buluştuk. Dediği gibi de oldu. İyi geldi açık hava ve dostla içilen Türk Kahvesi.
S. kitap hediye etmek ve almaktan hoşlandığımı bilir. Elime bir paket tutuşturdu. Baktım ki, doğum günü hediyem bir kitap. Açtım hemen ... Böğürtlen Kışı.
Yazarın daha önce iki romanını okumuş ve beğenmiştim.
Aslını ararsanız, son dönemlerde yazılan bu tarz kitapları çok benimseyemedim. Fakat bu yazarın kitaplarını gerçekten samimi buluyorum. Üstelik çeviri de güzel; - kitabın kapak tasarımı ve ayracından hiç söz etmiyorum :) -
Kitap okumak için çok da keyifli bir dönemde değildim. Bir kaç gün sonra da babamı kaybettim.
Babam gittikten ve sular biraz durulduktan sonra, baş ucumda bekleyen kitaplarıma göz attım.
Böğürtlen Kışı güzel kitap tasarımı ve püsküllü ayracıyla kitaplarımın arasından beni seç der gibiydi.
Başladım ve kısa bir sürede bitirdim.
1933 yılının Mayıs ayında, kar fırtınasına teslim olmuş Seattle'da, üç yaşındaki oğlunu kaybeden Vera'nın hüzünlü öyküsünü anlatıyor roman. Bu olaydan yıllar sonra, kaybolan çocuğun hikayesinden etkilenen ve bu konuyu araştıran bir gazetecinin yaşadıklarıyla da paralel gidiyor.
Konu annelik ve çocuk olunca bende akan sular durduğu için, kitabı bir çırpıda okudum.
Yazarlığın en güzel tarafı, önceki kitaplardaki kahramanları diğer kitaplarda da yaşatabilmek olmalı.
Sarah Jio bunu hep yapıyor. bir önceki romanındaki ana karakter, bir sonraki romanda karşımıza yan karakter olarak çıkıyor. Bu da okumayı daha eğlenceli hale getiriyor.
Böğürtlen Kışı'nda da Mart Menekşeleri'ndeki Emily ve Jack çıkıyor karşımıza ...
Fikrimi soracak olursanız; Mart Menekşeleri ve Yağmur Sonrası'nı okuduysanız; zaten Böğürtlen Kışı'nı mutlaka okursunuz. Belki de bu ben bu satırları yazarken çoktan okuyup bitirdiniz bile...