Sonra dağıldım. Yarın sabah pişman olacağımı bile bile şunu yazmak istedim:
"Özledim."
Geçmişteki halimi.
Geçmişteki halini.
Büyük ölçüde sana borçlu olduğum neşemi.
Aptal hayallerimi ciddiyetle dinlemeni.
Binlerce şey düşünürken hiçbir şey yok gibi davranabilmeni.
Tanıdığım hiç kimseye benzememeni.
Daha yüzlerce şeyi.
Aslında tam da bu yüzden kızacaktım kendime. Zorla trajediye çevirdiğim hayatım yüzünden kızacaktım. Şu an oturmuş aptal gibi devam ediyorum aynı şeyi yapmaya.
"Neden ben?" sorusunun cevabı var mı?
Kimsenin beni tanımadığı çok uzak bir yere gidesim var...