Tarımsal Süreçlerle İlgili Çalışma Notları
Normatif ve ampirik yaklaşımlarda olduğu gibi, bu iki model grubu arasında gözle görülür bir boşluk var ve tatmin edici modellerin bile gözlemlenen tarımsal fenomenleri yeterince açıklayamadığı görülüyor. Bu farklı yaklaşımlara ve coğrafyaya sunulan pek çok yönteme rağmen, tarımsal coğrafyadaki teorik gelişmeler yavaş olmuştur.
Aslında, von Thunen'in (1826) öncü çalışmasından bu yana çok az gerçek teorik ilerleme kaydedildiği söylenebilir. Bununla birlikte, coğrafi alanlar tarafından, dünya yüzeyindeki tarımsal süreçleri ve olayları açıklamak için farklı açıklama modları kabul edilmiştir.
Bu açıklama modları aşağıdaki gibidir:
1. Çevresel veya deterministik yaklaşım
2. Emtia yaklaşımı
3. Ekonomik yaklaşım
4. Bölgesel yaklaşım
5. Sistematik yaklaşım
6. Sistem analizi yaklaşımı
7. Ekolojik yaklaşım
8. Davranışsal yaklaşım
1. Çevresel veya Deterministik Yaklaşım:
Çevrenin insan eyleminin akışını kontrol ettiği görüşü, deterministik yaklaşım olarak bilinir. Bu yaklaşımın kahramanları, fiziksel çevre unsurlarının (arazi, eğim, sıcaklık, yağış, drenaj, toprak, fauna ve flora) belirleyici bir şekilde hareket ettiğini ve ekinlerin yetiştiriciliğini ve çiftçilerin tarımla ilgili tüm karar alma süreçlerini kontrol ettiğini varsaymaktadır. faaliyetleri.
Dünyada tarımsal karar vermedeki değişimin fiziksel ortamlardaki farklılıklarla açıklanabileceği inancıdır. Determinizmin özü; tarih, toplum, kültür, ekonomi, tarım ve jeopolitiğin yalnızca fiziksel çevre tarafından kontrol edilmesidir.
Çevresel belirleyiciler tarafından insan dahil tüm bitkilerin, bitkilerin ve hayvanların karakterlerinin sıcaklık, nem ve hüküm süren hava koşulları ve jeo-iklim koşulları olduğu savunulmaktadır. Ekolojistler ve zirai bilim insanları tarafından her bitkinin hayatta kalamayacağı belirli bir sıfıra sahip olduğu kanıtlanmıştır.
Ayrıca bitkinin en yüksek güçte olduğu optimum bir sıcaklık vardır. Çimlenme, yapraklanma, çiçeklenme veya çimlenme gibi bitki fonksiyonlarının her biri için sıcaklıkta belirli bir sıfır ve optimum gözlemlenebilir. Böylece çevresel deterministler (Klages, 1942), herhangi bir mahsul için, mahsulün yetişmeyeceği minimum nem ve sıcaklık gereksinimlerinin bulunduğunu savundu. Hindistan'da buğday ekimi bu noktayı açıklamak için örnek olarak alınabilir.
Buğday mahsulü için ideal fiziksel koşullar Pencap, Haryana ve batı Uttar Pradesh'te bulunur. 'Buğdayın yüreklerinden' uzaklaşmak, yetiştiriciliğinin yoğunluğunu her yöne doğru sabit bir şekilde azaltır. Pencap'ın kuzeyinde, kışlar Şiddetli ve Himaşal Pradeş ve Keşmir vadisinde şiddetli, güneyde, Rajasthan eyaleti yüksek buharlaşma oranına sahip, doğuda ve güneydoğuda (doğu Uttar Pradesh, Bihar, Madhya Pradesh) -klimatik ve pedolojik koşullar ekimi için daha az elverişlidir.
Biyoteknolojik gelişmelere rağmen, uygun sıcaklık koşulları mevcut değilse, ürünlerin çoğu ekonomik olarak yetiştirilemez. Örneğin, pirinci kuzey sınırı ortalama yıllık 15 ° C izotermidir ve nakil ve hasat dönemlerinde ortalama günlük sıcaklık 25 ° C'nin üzerinde kalmalıdır.
Benzer şekilde, hurma ağacının kuzey sınırı, 19 ° C yıllık ortalama izotermdir ve üzümler, yalnızca nisan ayından ekim ayına kadar (kuzey yarım kürede) ortalama sıcaklığın 15 ° C'yi aştığı ülkelerde olgunlaşır. Büyüme, çiçeklenme ve kırılma sırasında ortalama günlük sıcaklık 10 ° C'nin altına düşerse olgun değildir.
Sıcaklık, mahsullerin dağılımında ana belirleyici olduğu için, büyümelerinin esas olarak mahsulün ömrü boyunca alınan toplam güneşlenme miktarına bağlı olduğu açıktır. Bu faktörden dolayı mısır, Sutlej-Ganga Ovası'nda 80 gün içinde hasat eder ve Mussoorie, Shimla, Chamba, Bhadarwah ve Keşmir tepelerinde yaklaşık 110 gün içinde olgunlaşır.
İlginç bir şekilde yeteri kadar mısır İskoçya'nın bazı ilçelerinde (Ayreshire vs.), Alpler'in vadilerinde ekilir, ancak yaz mevsiminde bile düşük sıcaklıklardan dolayı on ay sonra bile olgunlaşmaz. Sonuç olarak, orada tamamen bir yem bitkisidir.
Benzer şekilde, Tamil Nadu, Pencap, Haryana, Uttar Pradesh, Bihar ve Batı Bengal'in verimli ovalarında nakil tarihinden itibaren doksan gün içinde olgunlaşan ve hasat edilen pirinçlerin Yüksek Verimli Çeşitleri (HYV), vadilerde yaklaşık 120 gün sürer. Keşmir, Chamba ve Dehra Dun.
Yağış rejimi ve nemin kullanılabilirliği, çiftçilerin ekilecek bir mahsul hakkında karar verme sürecini de etkiler. Kserofil (kuraklığa toleranslı) ve higrofit (daha fazla neme ihtiyaç duyan) mahsuller vardır. Bitkilerin bu özelliğinden dolayı, ıslak iklim bölgelerinde iyi performans gösteren ekinlerin, ekinlerde yapay sulama için yeterli düzenlemeler yapılmadıkça, kurak ve yarı sert bölgelerde başarıyla yetiştirilememesi nedeniyledir.
Pencap'taki Amritsar, Faridkot ve Firozpur ile 50 cm'den daha az yağış alan Rajasthan'da Ganganagar ve Bikaner ilçeleri önemli pirinç üreticileri haline geldi. Aslında, pirinç ancak yıllık ortalama yağış 100 cm'nin üzerindeyse iyi performans gösterir. Bu ilçelerin çiftçileri, kanal ve boru kuyusu sulamasıyla pirinç yetiştirmektedir.
Pencap, Haryana ve Rajasthan'ın Indira Gandhi Kanalı havzasındaki sulamanın aşırı sulanması su, tuzlu ve alkali hale gelen toprakları olumsuz etkilemiştir. Yeraltı su tablası düşürüldü ve çiftçiler sık sık toprakların giderek aç hale geldiğinden şikayet ediyor ve her yıl daha fazla kimyasal gübreye ihtiyaç duyuyor. Su ve tuzlu su ile alkalin yamaların birçoğu esneklik özelliklerini kaybetti.
Fiziksel belirleyicilerin dışında toprakların etkisi de oldukça önemlidir. Her mahsulün performansı ve verimi, toprakların fiziksel ve kimyasal özelliklerinde meydana gelen değişikliklere göre değişir. Örneğin pirinç, killi toprakta daha iyi performans gösterirken, buğday ve şeker kamışı iyi drene edilmiş alüvyal toprak gerektirir. Lider bir baharat olan safran, Keşmir ve Bhadarwah velleylerinin karılarından yetiştirilemez (J&K).
Her ne kadar fiziksel elementlerin etkisi gelişmiş teknoloji, HYV, sulama, gübreler ve böcek öldürücüler ile gittikçe daha fazla değiştirilmesine rağmen, doğal ortam, bir mahsulün başarıyla yetiştirilemediği bir sınır koyar.
Çevresel deterministik yaklaşım birkaç gerekçeyle eleştirilmiştir. Bu yaklaşımın ana zayıflığı, kültürel faktörleri ve tarımsal faaliyetler üzerindeki etkilerini göz ardı ettiği için aşırı derecede basit olmasıdır. Ayrıca, benzer coğrafi konumların mutlaka benzer kırpma desenlerine neden olması gerekmeyebilir. Örneğin, Çin'in Mançurya eyaleti ve ABD'nin New England bölgesi neredeyse benzer konumlara ve neredeyse aynı iklim koşullarına sahip, ancak tarımsal tipolojileri birbirinden farklı.
Teknolojik gelişmesi olan adam, yeni bölgelerdeki mahsulleri geleneksel bölgelerinden uzakta başarılı bir şekilde dağıttı. Hindistan'ın ıslak bölgelerinin (Assam, Batı Bengal, vb.) Bir mahsulü olan pirinç, Pencap ve Haryana bölgelerinde ilk sıradaki harif sezonu ürünü olarak ortaya çıkmıştır.
Benzer şekilde, buğday bazı Maharashtra, Andhra Pradesh, Karnataka ve West Bengal bölgelerinde dağılmıştır. Bu resimler, insanın ekosistemde aktif bir ajan olduğunu ve tarımsal peyzajın muazzam dönüşüm kapasitesine sahip olduğunu açıkça göstermektedir. Zorlu ve olumsuz fiziksel çevre koşullarında bile birkaç ürün yetiştiriyor.
Kısacası, çevre unsurlarının kırpma desenlerine ve arazi kullanım uygulamalarına sınır koyduğu söylenebilir, ancak modern teknolojiyle donatılmış çiftçiler, ekilecek mahsuller hakkında karar vermede neredeyse ücretsizdir. Aşırı iklimlerde (ekvator, sıcak çöller) bölgelerde çevrenin etkisi muazzam olabilir, ancak gelişmiş toplumların tarımı üzerindeki etkisi oldukça önemsizdir.
2. Emtia Yaklaşımı:
Tarımsal coğrafyanın emtia yaklaşımı, “bütün, parçalarının toplamından daha fazlası” aksiyosuna dayanmaktadır. Her türlü tarım olgusunun, çiftçilerin karar alma süreçleri hakkındaki temel gerçekliği belirleyen kısımlara değil, bütün olarak incelenmesi ve açıklanması gerektiğine odaklanmaktadır. Ürün yaklaşımının temel amacı, belirli bir olgunun derinlemesine bir analizini yapmak, mahsul demek.
Bu yaklaşım bir örnek yardımıyla açıklanabilir. Çay coğrafyasının emtia yaklaşımı ile tartışılacağını varsayalım. Böyle bir çalışmada, ekimi için gerekli çevresel koşulları (sıcaklık, nem, toprak, toprak işleme vb.) İncelemeye çalışılacaktır. Daha sonra, alansal dağıtım, konsantrasyon, üretim, verimlilik, pazarlama, işleme, dağıtım ve tüketim tartışılmalı ve açıklanmalıdır.
Emtia yaklaşımı sömürge mirasıdır. Avrupa coğrafyacıları bu yaklaşımı, endüstrileri için hammaddeden elde edilebilecek alanları belirlemek için kullandılar. On dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında ve Birinci Dünya Savaşı'na kadar Avrupa'da, kauçuk, çay, kahve, pamuk, jüt, kenevir, şeker kamışı ve baharatların coğrafyası hakkında bir çok monografi üretildi.
Bu yaklaşımın odağı, belirli mahsullerin üretiminde daha verimli olan bölgeleri tanımlamak olarak kaldı. Hindistan'da, DS Sandhu (1977), Doğu Haryana'daki Şeker Kamışı Yetiştiriciliğinin Coğrafyası biçimindeki emtia yaklaşımına dayanan anıtsal bir eser üretti.
Bu kitap, bölgedeki geçerli fiziksel çevre koşullarının ve bölgenin kültürel ortamının canlı bir açıklamasını verir. Şeker kamışı altındaki alan, birim alan başına verimi, toplam üretim, pazarlama ve işleme de sistematik olarak incelenmiştir.
Emtia yaklaşımı, bireysel mahsullerin jeo-iklim gereksinimleri hakkında yararlı bilgiler sağlasa da, karar verme sürecinde çiftçinin davranışsal yönlerini dikkate almaz. Çiftçilerin değerleri, motifleri, tutumları ve inançları gibi normatif sorular dikkate alınmaz. Bu yaklaşımla yapılan herhangi bir çalışma, tarımsal bir fenomenin coğrafi gerçekliğinin yalnızca paroşiyal bir resmini verir.
3. Ekonomik Yaklaşım:
Ekonomik yaklaşım, çevresel deterministik yaklaşımın kategorik bir reddi olarak gelişti. Ekonomik yaklaşım, tarımsal faaliyetler ve ekim bitkileri konusunda belirli bir mevsim / yılda karar alan çiftçinin rasyonel veya ekonomik bir insan olduğunu varsayar. Fiziksel çevrenin unsurları, mevcut teknoloji ve ürettiği malların talebi hakkında tam bilgiye sahiptir. Ayrıca, pazarın, üretimin, taşımacılığın ve dağıtım maliyetlerinin ekonomik faktörlerinin, buna göre rasyonel bir şekilde tepki veren bir grup homojen üreticide çalıştığı varsayılmaktadır.
Ekonomik yaklaşımın kahramanları, fiziksel çevre ile çiftçiler arasındaki ilişkilerin ne basit ne de sabit olmadığını savunurlar (Sayer, 1979). Bu ilişkiler sosyal ve tarihsel süreçlerle yönetilir. Ekonomik taban veya üretim tarzı, çiftçilerin kurumlarını, davranış kalıplarını, inançlarını vb. İçeren karmaşık bağlantı ağını anlamanın anahtarı olarak görülmektedir.
Çiftçiler bilinçli olarak bir mahsulü atıyor ve karlarını optimize etmek için yeni bir tanesini benimsiyorlar. Yeni kırpma modelinin bir sonucu olarak yüksek tarım getirileri çiftçilerin malzeme ve teknolojik tabanını değiştiriyor. Kısacası bu yaklaşım, gelişmiş ve sosyalist ülkelerin coğrafyacılarının yazılarında oldukça popüler olan ekonomik determinizmi vurgulamaktadır.
Hindistan'da, son 30 yılda kırpma desenlerinde somut bir değişiklik meydana geldi. Örneğin, Punjab, Haryana ve Rajasthan'ın (Ganganagar ilçesi) nispeten daha az yağış alan bölgelerinde pirinç ekimi oldukça önem kazanırken, doğuda Punjab'dan Dimapur'a (Nagaland), Doğudaki Maharashtra'ya ve Karnataka'ya kadar dağınıktı. güneyde ve kuzeyde Ladakh'ın Suru, Dras ve Shyok vadileri.
Sangli, Kolhapur ve Maharashtra'nın Satara ilçelerinde üzüm yetiştiriciliği, Andhra Pradesh'in Talengana bölgesinde nar, Firozpur'da keenu bahçeleri, Amritsar, Kapurthala ve Punjab'da Gurdapur meyve bahçeleri, Punjab'da, Morada'da Pratarab'da Gurme ilçesinde naneli tarımı; Madhya Pradesh’in Malwa platosu ve Sutlej-Ganga Ovası’ndaki ayçiçeği yetiştiriciliği sadece son üç yılda yayıldı.
Aslında, kırpma desenleri ve mahsulün dönüşleri Sutlej-Ganga Ovası'nın daha büyük bölümlerinde artık statik değildir. Ekinlerin geleneksel rotasyonu atıldı ve toprağın doğurganlığının geri kazanılması için toprağın yanlış kullanımı bırakıldı. Hindistan'ın tarımsal mozaiklerindeki bu değişimler, çiftçilerin rasyonelliğinin ve birim alan başına daha fazla üreterek faydalarını optimize etme isteklerinin sonucudur.
Ekonomik yaklaşım aynı zamanda birçok konuda eleştirildi. Ortaya çıkan temel itirazlar, çiftçilerin rasyonelliğine dair varsayımlarına ve çevre, teknoloji ve piyasa güçleri hakkındaki tam bilgiye karşıdır. Gerçekte, insan her zaman ekonomik bir insan olarak davranmaz. Kararların çoğu, işgücü, sermaye ve maliyetli girdilerin mevcudiyeti ile sınırlandırılmıştır. Verimli topraklara ve uygun hava koşullarına rağmen, küçük çiftçilerden bazıları, emek yoğun olduğu için patates, sebze ve pirinç ekimi yapmaya gitmiyor.
Bazen elden çıkarma, pazarlama ve depolama tesisleri yeni bir mahsulün kabulü yolunda geliyor. Punjab ve Haryana'nın çiftçileri, işleme endüstrileri çok az olduğu ve bunlar çok kolay bozulan ürünler olduğu için sebze ve meyve yetiştiriciliği ile pek ilgilenmiyorlar.
Sonuç olarak, yüksek oranda toprak tüketen pirinç (harif mevsim) ve buğday (rabi mevsim) mahsullerinin ekimine yoğunlaşmaktadırlar. Yağışın az olduğu bölgelerde bu bitkilerin yetiştiricileri, ayrıntılı pazarlama mekanizmasının, pirinç ve buğdayın yokluğunda, kolaylıkla depolanabilecekleri kadar karlı olduklarını iddia eder.
Çiftçinin hava durumu, girdiler ve pazar hakkında tam bilgi sahibi olması varsayımı da eleştirilmiştir. Aslında, dünyanın herhangi bir yerindeki çiftçiler, fiziksel (hava durumu vb.) Ve sosyoekonomik süreçlerin tam bilgisini edinecek bir konumda değildir. Hindistan gibi gelişmekte olan ülkelerde, tarım bugün bile musonun kapısından yeterince korunmuyor. Hala, musonlarda büyük ölçüde kumar oynuyor.
Ekin yetmezliği, monotonik düzenlilik ile üç ila beş yıl arasında meydana gelir. Ülkenin bazı bölgelerinde (Rajasthan, Marathwada, Assam, Bihar) tarım, yıllık olarak kuraklık ve sel gibi doğal harabelere karşı hassastır. Belirsizlik faktörü çiftçileri daha iyi geleceklerine duyulan güvenden mahrum bıraktı. Bu nedenle, gelişmekte olan ülkelerin çiftçileri genellikle ekonomik rasyonel kişiler değildir. Onlar için tarım bir iş değil, bir yaşam tarzı, bir yaşam tarzı ve bu felsefe, mahsullerin ve müttefik faaliyetlerin yetiştirilmesi konusundaki karar alma süreçlerine rehberlik ediyor.
Politik iklim ve hükümet politikaları aynı zamanda tarımsal faaliyetler üzerinde de yakın bir etkiye sahiptir. Örneğin, Japonya'daki dik yamaçlardaki teraslı tarlaların genişletilmesi, kısmen hükümetin gıdalarına olan kendine güvenen politikanın bir sonucu olarak ekilebilir alanların azlığı nedeniyledir. Bu tür tarlalarda çeltik üretiminin maliyeti, verimden daha fazla, ancak hükümet tarafından sübvanse edilen çiftçiler, ekonomik olmayan yollarda bile pirinç ekimi yapıyor.
Benzer şekilde, Suudi Arabistan'daki çiftçiler buğdayın, arpanın ve sebzelerin bazılarında (vaha) yetişiyor ve 1 dolara eşdeğer getiri elde etmek için yaklaşık 10 dolar yatırım yapıyorlar. Bu gibi kararlar rasyonel ekonomik çiftçilerden beklenmiyor ancak hükümet politikaları gıda konusunda kendi kendine yeterlilik lehine. Dolayısıyla ekonomik yaklaşım, çiftçilerin karar alma sürecini tam olarak açıklamamakta ve yalnızca zemin gerçekliğinin paroşiyal bir resmini sunmaktadır.
4. Bölgesel Yaklaşım:
On sekizinci yüzyılda geliştirilen 'bölge' kavramı hala temel bir coğrafya kavramıdır. Klasik olarak, bölge, dünya yüzeyinin farklılaşmış bir kesimi veya fiziksel ve kültürel özelliklerde homojenliğe sahip bir alandır. Bu ifadenin öne sürdüğü gibi, bölgelerin incelenmesi uzun süredir bir coğrafya tanımının alan ayrımcılığı çalışması olarak yakından tanımlandı. Zirai coğrafya da dahil olmak üzere disiplinin tüm dallarında bölge kavramı oldukça önemlidir.
Tarımsal coğrafya çalışması için bölgesel yaklaşımı kuvvetle destekleyen Baker (1926) idi. Daha sonra Valkenberg (1931), Whittlesey (1936), Weaver (1954), Coppock (1964) ve Kostrowicki (1964), tarımsal coğrafya çalışmalarına bölgesel yaklaşımın önemini vurguladı.
Bölgesel yaklaşımda, bir ülke veya bir bölge, ilgili bazı tarımsal göstergelerin yardımı ile tarımsal faaliyet bölgelerine ayrılmıştır. Daha sonra belirlenen bölgelerin tarımsal özellikleri incelenmiş ve açıklanmıştır. Bölgesel yaklaşımda, mikro bölgeler, ardından makro bölgenin bileşenleri olan mikro bölgeleri oluşturur. Bu egzersiz tüm dünya yüzeyi kaplanana kadar devam eder.
Bölgesel yaklaşımın temel avantajı, uzamsal olarak dünya üzerinde düzenlenmiş tarımsal olayların düzenli, sistematik ve güvenilir bir açıklamasını vermesidir. Örneğin, mahsul konsantrasyonunun, mahsul kombinasyonunun ve tarımsal verimlilik bölgelerinin tanımlanması, verilen bölgenin tarımının niteliklerinin anlaşılmasına yardımcı olur ve fanların karar verme sürecini açıklar.
Bu tür bölgelerin derinlemesine bir şekilde anlaşılması, aynı zamanda genelleme ve tarımsal planlama ve geliştirme için sağlam stratejilerin oluşturulmasına yardımcı olur. Bu yaklaşım, farklı mahsullerin üretim seviyelerinde bölgesel eşitsizliklerin giderilmesinde uzun bir yol kat etmektedir.
5. Sistematik Yaklaşım:
Sistematik yaklaşım aynı zamanda “genel” veya “evrensel” yaklaşım olarak da bilinir. Coğrafya disiplini genel (sistematik) ve özel (bölgesel) coğrafyaya bölen Varenius'du. Sistematik yaklaşım, genel yasaların, teorilerin ve genel kavramların oluşturulması ile ilgilidir. Belirli varsayımların yardımıyla modellerin tasarlandığı bölgesel coğrafyanın aksine.
Bu yaklaşımda tarımsal bir fenomen (ürün vb.) Dünya düzeyinde incelenerek açıklanır ve daha sonra bazı genellemeler yapılır. Buğday ya da pirincin farklı kıtalardaki mekansal dağılımı ve dünyanın belli bölgelerinde konsantrasyonunun açıklanması sistematik bir yaklaşım örneğidir. Bununla birlikte, tarımsal coğrafyaya sistematik ve bölgesel yaklaşımlar birbirine karşı değil, tamamlayıcı niteliktedir.
6. Sistem Analizi Yaklaşımı:
Sistem analizi yaklaşımı Ludwig (1920) tarafından biyolojik bilimlerde kabul edilmiştir. James'e göre, bir sistem, parçalarının birbirine bağımlılığı nedeniyle bir bütün olarak işlev gören bir birim (bir kişi, tarım, bir sanayi, bir iş, bir devlet, vb.) Olarak tanımlanabilir. Sistem, kendileri ve çevreleri arasındaki ilişkinin özelliklerini belirleyen bir dizi varlıktan oluşur.
Tarımsal coğrafya, fiziksel çevre, kültürel çevre ve tarımsal fenomenlerin karmaşık ilişkileri ile ilgilidir. Sistem analizi yaklaşımı, tarla, köy, yerel, bölgesel, ulusal ve küresel düzeydeki tarımsal faaliyetleri incelemek ve açıklamak için bir çerçeve sunmaktadır. Tarımsal faaliyetlerin karmaşık varlıkları ve mozaiği bu yaklaşımın yardımıyla anlaşılabilir. Bu avantajı nedeniyle Berry ve Chorley sistem analizini coğrafi anlayış için hayati bir araç olarak önerdi.
Her bir tarım sistemi çeşitli unsurlara (görev, toprak işleme ve sulama, biyokimyasal, altyapı ve pazarlama) sahiptir. Bu elemanların birbirlerine karşılıklı etkileri vardır. Bu nedenle, bir sistemin davranışı akışlar, uyaranlar ve tepkiler, girdiler ve çıktılar ve benzerleriyle ilgilidir. Bir sistemin iç davranışı ve çevre ile olan işlemleri incelenebilir.
Önceki bir çalışma, sistemin çeşitli bölümlerinde davranışları birbirine bağlayan fonksiyonel yasaların bir çalışmasını tutar. Çevrenin bazı yönleriyle ilgili unsurlarından bir veya daha fazlasına sahip bir sistemi düşünün. Çevrenin değişime girdiğini varsayalım (örneğin Himalayalar'daki ormansızlaşma, Jaisalmer'deki kanal sulama, Bikaner, Pencap'taki tuzlu ve alkali oluşumlar, Sunderban Deltası'ndaki bataklık arazinin ıslahı, meralarda tarımın ele geçirilmesi, vb.) Sistemde etkilenir ve sistemdeki tüm bağlı öğeler etkileninceye kadar etkiler sistem boyunca iletilir.
Örneğin, sulama kurak bir alanda geliştiriliyorsa, insanlar sığır yetiştiriciliğinden ekin ekimine geçecek ve bu da ekolojiyi etkileyecek ve iyi tarımsal üretim çiftçilere ekilebilir kaynaklarını kullanma konusunda daha fazla ivme sağlayacaktır. yoğun. Sistemde zincirleme bir tepkiye yol açacak ve hem ekoloji hem de toplum değişecek. Bu, basit bir uyaran tepkisi veya giriş-çıkış sistemi oluşturur. Bu davranış, girişi çıkışla birleştiren denklemler (deterministik veya olasılıksal) ile tanımlanır (Şekil 1.2).
İşlevsel olarak önemli değişkenlerden birinin veya daha fazlasının uzamsal olduğu bir sistem, coğrafi sistem olarak tanımlanabilir. Coğrafyacılar öncelikle, en önemli fonksiyonel değişkenleri konum, mesafe, kapsam, alan; yayılma, birim alan yoğunluğu vb. Gibi uzamsal koşullar olan sistemleri incelemekle ilgilenmektedir.
Sistemler kapalı veya açık olsa da, coğrafyada genellikle açık sistemlerdir. Açık bir sistemde, diğer sistemlerin unsurları da çiftçilerin karar alma süreçlerini etkilemektedir. Derinlemesine bir çalışma ve açık bir sistemin sistematik analizi bu nedenle oldukça zor bir iş haline gelir. Bu nokta bir örnek yardımıyla açıklanabilir.
Görünüşe göre Himalayalar'da bulunan ve her tarafına yüksek dağlarla çevrili Keşmir vadisi, kapalı bir sistem izlenimi veriyor. İşlevsel olarak, gerçeklik farklıdır. Banihal Tüneli sayesinde vadi ülkenin geri kalanıyla iyi bağlantılara sahip ve hava ve telekomünikasyon bağlantıları da Keşmir vadisi ile dünyanın geri kalanı arasında muazzam bir sosyal etkileşim sağlıyor.
Bu bağlardan dolayı, safran yetiştiricileri, kuru meyveler (badem, kayısı, ceviz) tüccarları, elma bahçesi sahipleri ve halı üreticilerinin, ülkenin komşu ve uzak agro kentsel ekosistemleri ve kelimesiyle çok iyi bağları vardır. Keşmirli çiftçilerin karar verme süreçleri de büyük ölçüde diğer sistemlerin unsurlarından etkilenir.
Faydalarından dolayı, sistem yaklaşımı coğrafyacıların dikkatini çekmiştir. Örneğin, jeomorfolojide düşünceyi açık sistem açısından formüle etme çabası; Leopold ve Langbein fluvial sistemler çalışmasında entropi ve sabit hal kullandılar ve Berry, iki örgüt kavramını ve bilgiyi mekansal biçimde kullanarak 'şehirler sistemi içinde sistemler olarak şehirler' çalışmasına temel oluşturmaya çalıştı.
Son zamanlarda, Wolderberg ve Berry merkezi yer ve nehir desenlerini analiz etmek için sistem kavramlarını kullanmışlar, Curry de yerleşim yerlerini sistem çerçevesinde analiz etmeye çalışmıştır. Bu nedenle, mekânsal organizasyona dikkat eden coğrafyacılar, Hagtt'in insan coğrafyasındaki konumsal analizini gösterdiği gibi, sistemleri kaçınılmaz olarak çağırıyor.
Coğrafyada statik veya uyarlamalı sistemler kolayca yapılabilir. Bununla birlikte, zaman ve mekanı aynı modelde birleştirmemiz gereken bir coğrafi sistemi dinamik hale getirmek zordur. Boşluklar kartografik soyutlama ile iki boyutta ifade edilebilir. Böyle bir sistem için tatmin edici bir açıklama sunabiliriz, ancak aynı modelde üçüncü veya zaman boyutunu kullanmak çok zor.
Dünyanın mevcut karmaşık tarımsal durumunda, sistemin içindeki ve dışındaki ilgili göstergeler dikkate alınarak girdi-çıktı oranı belirlenecektir. Örneğin, bir bölgedeki tarımsal verimlilik, jeopolitik, sosyo-kültürel ve ekonomik faktörlerin işlevidir.
Bu belirleyiciler ile bunların tarımsal üretkenlik üzerindeki etkileri arasındaki ilişkiler, korelasyon ve çok değişkenli regresyon yardımıyla sistem analizi ile anlaşılabilir. Örneğin, yalnızca sulama sistemi, biyokimyasal gübreler sistemi ve pazarlama ve depolama sistemleri vb. Analiz edilerek, bir bölgenin bir mahsulün iyi veya kötü performansının sebepleri belirlenebilir.
Sistem analizi, kendiliğinden ampirizm ve pozitivizm ile ilişkili olduğu gerekçesiyle eleştirilmiştir (Hüseyin, 1995). Değerler, inançlar, tutumlar, arzular, umutlar, korkular, estetik vs. gibi normatif sorular sistem analistleri tarafından dikkate alınmamıştır. Sonuç olarak, coğrafi gerçekliğin sadece kısmi ve daha az güvenilir bir resmini verir.
7. Ekolojik Yaklaşım:
Ekolojik yaklaşım, bitkilerin ve hayvanların (insan dahil) birbirleriyle olan ilişkileriyle ve yaşadıkları çevrelerin unsurlarıyla ilgilidir. Bu yaklaşım, biyotik ve abiyotik çevrenin birbiriyle olan ilişkisine odaklanır ve ekosistemi insanın evi olarak kabul eder. Ekolojik yaklaşımın takipçileri, benzer jeo-iklim koşullarının benzer tarımsal faaliyetlere yol açtığını vurgulamaktadır. Jeo-iklimsel ve pedolojik şartlardaki değişim ile bitkilerde bir değişiklik meydana gelir. Değişen sıcaklık ve nem rejimleri altında bitkilerin (ekinler) hayatta kalmak için mücadele etmeleri gerekir.
Bu süreç 'doğal seleksiyon' olarak adlandırılmıştır. Hayatta kalan bitkiler, rakiplere göre çevreye daha iyi uydular. Nispeten üstün adaptasyon artışı; nispeten düşük olanlar sabit bir şekilde yok edilir. Bu nedenle, ekolojistlerin ana odağı, tek tek organizmaları (mahsul) ve habitatlarıyla ilişkili olarak organizma topluluklarını (mahsuller birliği) teşvik eden veya caydıran ekolojik koşulların incelenmesidir.
Bitkilerin evcilleştirilmesi, yayılma düzenleri ve bazı gen merkezlerinden kaybolmaları ekolojik yaklaşımla açıklanabilir. Örneğin, neolitik dönemde, yaklaşık 10000 BP (daha önce mevcut), Güneybatı Asya, buğday ve arpanın yerleştiği bölge idi. Ancak bu bölge artık bu bitkilerin ana üreticisi değil.
Güneybatı Asya'da buğday ve arpa ekimindeki düşüş ekolojik olarak açıklanabilir. Son bin yıl boyunca iklim, özellikle de yağış rejimi değişti. Sonuç olarak, bazı bitkiler bu değişime adapte olamamış ve hayatta kalamamıştır. Onların yeri, bölgenin yarı kurak ve kurak koşullarında uyum sağlayabilen diğer bitkiler tarafından alınmıştır.
Ekolojistlerin görüşüne göre, çiftçiler mevcut sıcaklık ve yağış rejimlerinde iyi uyum sağlayabilecek tarımsal faaliyetleri benimsiyorlar. Bu nedenle, çevre çiftçilerin kararını etkiler ve bunlar da tarımsal uygulamalarıyla çevreyi değiştirir. Aslında, bilimsel ve teknolojik gelişmeler insanı çevresel değişimin en önemli faktörü haline getirmiştir.
Ekolojik yaklaşıma karşı ana eleştiri, ekolojik süreçlere ve 'doğal seleksiyona' olan aşırı vurguudur. Bu yaklaşımda insanın rolü (çiftçi) hafife alınmaktadır. Gerçekte, ileri biyoteknolojik bilgi ile donatılmış insan, geçerli ekolojik koşullara karşı birçok uygulama yapıyor.
Pencap ve Haryana'da pirinçlerin haziran ayının ilk haftasında kavurucu sıcağında, günlük maksimum ve minimum sıcaklıkların sırasıyla 45 ° C ve 35 ° C'yi kaydettiği ve bağıl nemin yalnızca yüzde 11'e düştüğü görülüyor. Prensipler ancak çiftçiler bunu kanal ve tüp kuyusu sulama yardımı ile yapıyorlar. İnsan bir yenilikçi değildir; Aynı zamanda bir taklitçi ve evlatlık. İnsanın bu nitelikleri, ekolojik ortamlara ve çevresel koşullara aykırı olabilecek tarımsal faaliyetler hakkında bazı kararlar almasına yardımcı olur.
8. Davranışçı Yaklaşım:
Nicelemeye tepki olarak, bazı coğrafyacıların davranışsal yaklaşımı tarımsal faaliyetleri ve çiftçilerin karar alma sürecini çeşitli düzeylerde açıklamak için benimsendi. Coğrafyada 1960'tan sonra daha popüler hale geldi. Davranışsal yaklaşımın özü, çiftçilerin davranış biçimlerinin, içinde yaşadıkları ya da birlikte yaşadıkları çevreyi anlamalarının aracılık etmesidir. Davranışçı coğrafyacılar, insanın çevresine tepki vermenin yanı sıra şekil verdiğini ve insan ve çevrenin dinamik olarak birbiriyle ilişkili olduğunu kabul eder.
Davranışçılar, çevrenin ikili bir karaktere sahip olduğunu;
(i) Nesnel bir ortam olarak - gerçekliğin dünyası; ve
(ii) Davranışsal bir ortam olarak - zihnin dünyası.
Gerçek dünyada, bir çiftçi algılanan ortamı temelinde karar alır. Karar verme süreci Şekil 1.3'te açıklanmıştır.
Algılanan ve gerçek ortam arasındaki fark, Koffka (1935) tarafından, ortaçağ İsviçre masalına bir kış yolculuğuna ilişkin bir yanılsamadan açık bir şekilde anlaşıldı: “Bir kış kar fırtınası ortasında, bir at sırtındaki bir adam, bir handa geldi. Kış aylarında süren saatlerce süren yolculuktan sonra geldiği için mutluydu, kar battaniyesinin tüm yolları ve görülecek yerleri kapladığı düzlükte. Kapıya gelen ev sahibi yabancıyı şaşkınlıkla görüp nereden geldiğini sordu. Adam handan uzakta bir yöne işaret etti, ev sahibinin üzerine bir huşu ve şaşkınlık tonuyla: Konstanz Gölü'ne doğru sürdüğünüzü biliyor musunuz? Sürücünün ayaklarının altına taş attı. ”
Bu çizim, buz kaplı gölün “nesnel ortamı” ile riderin rüzgârlı bir ovadaki “davranışsal çevresi” arasındaki farkı göstermektedir. Gezgin gölü ova olarak algıladı ve karadaymış gibi gölü geçmeye karar verdi. Aksi halde bilseydi ki harekete geçecekti.
Nesnel (gerçek) çevre ile algılanan (zihinsel harita) arasındaki ayrımdan ayrı olarak, davranışçı insanlar insanı her zaman karını optimize etmeye çalışan rasyonel veya ekonomik bir insan olarak tanımıyorlar. Onlara göre, tarımsal kararlar çoğu zaman ekonomik faydalardan ziyade davranışa (değerler ve tutumlar) dayanmaktadır.
Geleneğe bağlı olarak gelişmekte olan ülkelerin toplumları Hindistan gibi 'tarım' bir yaşam tarzıdır ve 'tarım ticareti' değildir. Sosyo-dini değerler nedeniyle tütün yetiştiriciliği Sihler tarafından yapılmıyor, Müslümanlar arasında domuzcuklar yasaklanıyor ve yemek yapmak Meghalaya Khasileri ile Mizoram'daki Lushaisler arasında bir tabudur.
Aynı zamanda davranışsal isminin kahramanları tarafından da aynı ortamın (kaynak) farklı sosyo-ekonomik geçmişe ve teknolojiye sahip insanlar için farklı anlamları olduğu vurgulanmaktadır. Örneğin, Sutlej-Ganga Ovası'ndaki verimli toprakların farklı topluluklarda ve farklı boyutlarda işletmelere sahip çiftçiler için farklı anlamları vardır.
Aynı köyde yaşayan bir Jat çiftçisi pirinç ve buğday ekmeyi tercih ediyor, bir Saini sebze yetiştiriciliğine, bir Gujjar ve Gada da tahıl, şeker kamışı ve yem bitkileri yetiştiriciliğine konsantre oluyor. Aynı toprak yolunun, pulluklu küçük bir kültivatör ve traktör ve modern teknoloji ile çalışan büyük ölçekli bir çiftçi için farklı anlamları vardır.
Davranışsal yaklaşım, karar alma sürecinde büyük ölçüde sosyal değerleri tarafından yönlendirilen çiftçilerin karar alma sürecini anlamada yardımcı olduğu için yararlı bir yaklaşımdır. Bu yaklaşımda ayrıca birkaç zayıflık vardır.
Davranışsal yaklaşımın temel zayıf yönleri, ampirik bulguların sentezi, zayıf iletişim, istemeden çoğaltma ve çelişkili terminolojiden yoksun olmasıdır. Terminolojisi ve kavramları, sistematik olarak örgütlenmemiş teorik temel sayesinde gevşek bir şekilde tanımlanmış ve zayıf bir şekilde bütünleşmiş halde kalır.
Yaklaşımın bir diğer zayıf yanı da, davranışsal coğrafyadaki verilerin çoğunun hayvanlar üzerinde deneyler yapılarak laboratuarlarda üretilmesi ve bu şekilde elde edilen sonuçların doğrudan insan davranışına uygulanmasıdır. Koestler (1975), bu stratejinin tehlikesine dikkat çekti; davranış davranışçılığı, antropomorfik yanılgılığın yerini aldı - hayvan insan fakülteleri ve duygularına atıfta bulunan - alçak hayvanlarda bulunmayan insan fakültelerini inkar eden ters düşme; İnsanın ratomorfik bir görünümü olan sıçanın eski antropomorfik görünümü ile ikame edilmiştir.
Dahası, genel teori ve modellerin yokluğunda, davranışsal yaklaşım sadece tanımlayıcı ve doğada açıklayıcı olarak görülmemiştir. Sonuç olarak, tarımsal coğrafya sistematik envanter ve tanımlamaya benzer. Kısacası, davranışsal yaklaşımın genel eleştirisi, bireysel çiftçi ve çiftçi topluluğunun değerleri uzayda ve zaman içinde değişiklik gösterdiğinden, birinin gerçek bir açıklama yapmayı başarabildiğinden emin olamayacağının kesin olarak bilememesidir.
Bu iddia orijinal gibi gözükse de, daha yakın bir incelemede yaklaşımı ciddiye almama argümanı olarak gücünün çoğunu kaybeder. Tarımsal olayların davranışsal bir açıklamasının doğru olduğunu asla kesin olarak bilememekle birlikte, aynı itiraz tüm ampirik, yorumlayıcı ve teorik çalışmalara uygulanır.
Örneğin, teorik fizikçi bile teorilerinden asla emin olamaz. Gerçekten de, doğa bilimlerinin tarihi büyük ölçüde terk edilmiş teorilerin tarihidir. Yine de ilerleme kaydedilmiştir, çünkü eski teorilerin başarısızlığıyla birlikte, daha güçlü olanları ortaya çıkmıştır. Sosyal bilimlerde, yeni kanıtlar ve yeni argümanlar açısından davranışsal bir yorumlamaya da meydan okuyabilirsiniz. Eski ve yeninin yorumlanması sürecinde, “gerçekte ne olduğunun” daha doğru ve güçlü bir ifadesi yavaş yavaş ortaya çıkacaktır.