Dipsiz kuyu
Yeni albümlerinde Dipsiz kuyu , Death Grips, en uyumlu grotesklerinden birini bir araya getirerek şarkı sanatına odaklanmalarını yeniliyor.
Deneysel grup Negativland 1984 yılında kültür sıkışması kavramını dünyaya tanıtmış ve bunu işgal ettiğimiz medya ortamının iç yaşamımızı nasıl etkilediği ve yönlendirdiği konusunda bir farkındalık olarak tanımlamıştır. Bu terimi büyük ölçüde Amerika'nın ticari anıtlarına alaycı bir tepki olarak icat ettiler: reklam panoları, logolar, moda trendleri ve benzerleri, ancak ifadenin alt metni göründüğü kadar nihilist değil. Negativland ve meslektaşları bu ifadeyi tanımlayarak, onu kapitalizmin karanlık tarafını tahrif etmek ve ifşa etmek için bir araç olarak meşrulaştırdı ve sanatçıları grafiti, gerilla radyosu, el ilanları ve diğer medya aracılığıyla geri adım atmaya davet etti. İnternetin ve sosyal medyanın ortaya çıkmasıyla birlikte, kültür karıştırma her zamankinden daha yaygın hale geldi. (Aslında mem kelimesi, bozucuların topluca yaydığı imgelere de atıfta bulunur.) Tıpkı grafiti gibi, Bu Bois , Kayık McBoatsurat , ve Amerika'yı Yeniden Harika Yap şapkaları küresel iletişim sistemlerimizi bozar ve şaşkın eğlenceden öfke, korku ve umutsuzluğa kadar değişen tepkileri kışkırtır.
Zach Hill, Andy Morin ve Stefan Burnett (MC Ride olarak da bilinir), akış çağının en yetenekli, etkili kültür bozucularıdır: öncelikle California üçlüsünün bu fikirleri ne kadar ciddiye aldığına borçlu olan bir ayrım. Epic'te çektikleri Truva Atı'nı boşverin, derin web albümü sızıntıları, no-show - gerçek yıkım, devasa izleyicileri çekmeye devam eden Death Grips'in müziğinde (bkz: Gobi çadırını manşetleri için dolduran devasa kalabalık) Coachella seti) ve şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Tyler, The Creator ve Eric André gibi şakacı arkadaşlardan ortak imzalar. Hayran kitlelerinin en gürültülü ihtimalinin kötü şöhretli bir görüntü panosunda bulunması şaşırtıcı değil; Death Grips, dijital schadenfreude'un zirvesine çıkarak çevrimiçi gizlenerek boşa harcanan yıllara eşlik eden karanlık dünya görüşüne doğrudan hitap ediyor. (Orada bulunmak.)
Yeni albümlerinde Dipsiz kuyu , şimdiye kadarki en uyumlu grotesklerinden birini bir araya getirerek, hileden ziyade şarkı sözüne odaklanıyorlar. Grubun çalışmalarından bıkmış hayranlar arasında rahat bir nefes alacağı kesin. Giving Bad People Good Ideas'ın açılış parçası bir çalımla açılıyor - Cherry Glazerr vokalisti Clementine Creevy'den ürkütücü, azalan bir vokal, maço, kötü niyetli Burnett'in feminen folyosu. Hareketli giriş yerini, Tera Melos'tan Nick Reinhart'ın pürüzlü tremolo rifflerini çalkaladığı bir black-metal sprint'e bırakıyor. Takip eden darbe bu ivmeyi daha da ileriye taşıyor: Hot Head bir çizgi filmin içinde başlıyor savaş bulutu unutulmaya, vurmalı vuruşların bulanıklığına, uğultu makinelerine ve anlamsız çığlıklara doğru dönüyor. Oradan, şarkı aynı derecede kafa karıştırıcı bir burun dalışı yapıyor ve gevşek, geniş bir ayete giriyor.
Death Grips, yoğun bir şekilde aşındırıcı tarzlardan yararlanıyor, ancak grup, 2012'lerde olduğu gibi, popüler zevkleri ele geçirirken tartışmasız en ölümcül durumda. Para Mağazası, ve burada yaptıkları gibi. Yığılmış gitar riffleri, ahenksiz örnekleri ve glitchy perküsyonlarıyla Spikes ve Three Bedrooms In A Good Neighborhood, hip-hop ve metal füzyonunun Fred Durst'un delinebilir kupasının vizyonlarında çıkmaza girmediği alternatif bir tarihi çağrıştırıyor. EBM aromalı 80808, ek çıtırtılar ve patlamalarla evin her yerini dolduran bir backbeat'i güçlendirir; korolar bu dokuyu genişleterek, sentezler bir ark flaşıyla yanana kadar voltajı yükseltiyor. Bu öne çıkanların en basiti, bas davulların kenar boşluklarına girip çıkan parıldayan, cıvıl cıvıl synth'lere sabitlenmiş bir rap şarkısı olan Eh'dir. Baş döndürücü çevreden etkilenmeyen Burnett, marazi görüntüsünü olağandışı bir sakinlikle, sanki ayetin ortasında bir sakinleştirici ok çarpmış gibi bastırıyor: Beni ilmiğimden ehhhh gibi sarkarken yakala, esniyor, son heceyi macun gibi uzatıyor.
MC Ride, uzun süredir Death Grips'in hem sahnede hem de sahne dışında bağlantı noktası olarak görülüyor: büyük ölçüde, adam kendini hasta çığlık atarken bile asla yorulmayan bir çift ses teline borçlu olan bir ayrıcalık. açık Dipsiz kuyu bugüne kadarki en atletik performansını sunuyor, 80808'de düşen güç üzerinde çifte dutching, Ring A Bell'de Krautrock parçaları üzerinde sallanıp dokuyarak ve makineler onu çizip Warping'de çeyreklerken acı içinde uluyarak. Bununla birlikte, her şey kasvetli ve kıyamet değil; Bu Ormanda Gömülü Baloncuklar ve Çöp Kutusu', bu çılgın projede gömülü olan absürt, komedi alt tonlarından yararlanan, monoton bir sunumu sergiliyor. 'Houdini'de bir gülümseme kırmamak kesinlikle zor, burada hipster'ları kızartıyor (Lanet olsun, bir saç modeli? / Bu pislik ilk önce kedi kilisesinde olacak) ve bize talimat veriyor, Okey doke vuruşunu durdurma.
Tüm kaosu ve öfkesi için, Dipsiz kuyu beri Death Grips'in en erişilebilir rekoru Para Mağazası. Dikkat dağıtacak kadar düzensiz bir karışımı var, kumdan parlaklığa ve tekrar geri tahterevalli ve orta albümün barnburner 'Houdini' gibi daha seyrek anlarından bazıları deniyor, ancak genel olarak büyük bir başarı. Onlara yeni hayranlar kazandırmayabilir, ancak 'yeni hayranlar' hiçbir zaman Death Grips deneyiminin ayrılmaz bir parçası olmadı: Ya içeridesiniz ya da dışarıdasınız. Eğer dahilseniz, muhtemelen yıllar içinde herhangi bir Death Grips albümünde sahip olduğunuzdan daha geniş sırıtacaksınız.Eve geri dön