Noel Gibi Bir Seraptır Aşk Da!
Charles Bukowski
Hala inanmamışlardı ona.
"bu sadece bir makine! KORKMAYIN! İZLEYİN!"
Von Brashlitz, Tanya'nın kolunu kavradı.
Çektiği gibi vücudundan ayırdı.
Omuz çukurunun içinde tüplerden ve kablolardan başka
bir şey yoktu. Kanı andıran bir sıvı bir de.
Tanya'nın eskiden kolunun olduğu yerden fışkıran
kablolarla orada duruşunu seyrettim, bana baktı:
"lütfen, benim için! Üzülmeyeceğine söz verdin."
Kalabalık üstüne çullanıp onu parçalarken ben öylece
durup seyrettim.
Elimde değildi. Başımı bacaklarımın arasına koyup
ağladım.
Bir de, Kızılderili Mike yirmi dolarının karşılığını
alamadı.
Birkaç ay geçti. Bir daha gitmedim o bara. Olay
mahkemeye intikal etti ama hükümet Von B. Ve makinesini beraat ettirdi.
Başka bir kasabaya taşındım. Uzağa. Ve bir gün berberde sıra beklerken seks
dergilerinden birini karıştırıyordum. Bir ilan dikkatimi çekti: "kendi
bebeğini kendin şişir! Sadece 29.95. dayanıklı lastikten, evladiyelik,
zincir ve kırbaç ilaveli. Ayrıca; bir bikini, sütyen, külot, iki peruk, ruj
ve bir küçük kavanoz aşk kremi. Von Brashlitz Limited."
Para havalesi çıkardım. Massachusets'da bir posta
numarası. Von B.de taşınmıştı.
Üç hafta kadar sonra paket geldi. Rezillik. Bisiklet
pompam yoktu ve lanet şeyi paketten çıkarınca bayağı tahrik olmuştum.
Köşedeki benzinliğe gidip hava pompasını kullanmak zorunda kaldım.
Şiştikçe daha iyi görünüyordu. İri memeler, iri bir
kıç.
"nedir o, moruk?" diye sordu pompacı bana.
"Havanı kullanıyorum işte, benzinimi hep buradan
almıyor muyum?"
"tabii, tabii, havanın önemi yok. Ama meraktan da
öleceğim..."
"takma kafanı," dedim.
"TANRIM! MEMELERE BAK!"
"BAKIYORUM, hıyar!"
Bebeği omzuma atıp topukladığımda pompacının salyaları
akıyordu. Bebeği yatak odasına taşıdım.
Asıl sorunun cevabını bulmaya gelmişti sıra.
Bacaklarını aralayıp bir tür yarık aradım.
Tamamen çaptan düşmemişti Von B.
Üstüne çıkıp o lastik ağzı öpmeye başladım, arada
sırada o koca memelerden birini tutup emiyordum. Başına sarı peruğu
geçirmiş, kamışımı aşk kremi ile sıvamıştım. Fazla krem kullanmam
gerekmemişti, bir yıl giderdi o kavanoz.
Kulağının arkasına dil attım. Parmağımı kıçının
deliğine soktum ve pompalamaya başladım. Sonra sıçrayıp kollarını arkadan
kelepçeledim. Küçük bir kilit ve anahtar da yollamıştı Von B. Bastım deri
kırbacı kıçına.
Tanrım, aklımı kaçırmış olmalıyım! Diye geçirdim
içimden.
Sonra sırtüstü çevirip soktum yine. Gidip geliyordum.
Samimi söylüyorum, hayli sıkıcıydı. Dişi kediler düzen erkek köpekler hayal
ettim. Empire State Binası'nın tepesinden atlayıp havada düzüşen bir çift
hayal ettim. Islak, iğrenç, orgazm için ölen ve sürünerek bana doğru gelen
ahtapot büyüklüğünde bir yarık hayal ettim. O güne dek gördüğüm külotları,
dizleri, bacakları, memeleri ve yarıkları düşündüm. Lastik terliyordu; ben
terliyordum.
"seviyorum seni, canım!" diye fısıldadım lastik
kulaklara.
İtiraf etmek kolay değil, ama o lastik yığının içine
boşalmaya zorladım kendimi. Tanya ile uzaktan yakından ilgisi yoktu.
Bir jilet alıp doğradım lanet şeyi. Bira kutuları ile
birlikte çöpe attım.
Kaç Amerikalı alıyordu bu aptalca şeyleri?
Öte yandan Amerika'nın nerdeyse herhangi bir
kaldırımında on dakikalık bir yürüyüşe çıktığınızda yüz s.kiş makinesi
geçiyordu yanınızdan tek fark onların insan numarasına yatmalarıydı.
Zavallı Kızılderili Mike. Zavallı o yirmi beş santimlik
ölü kamış.
Zavallı bütün Kızılderili Mike'lar. Uzay yolcuları.
Vietnam ve Washington'un bütün fahişeleri.
Zavallı Tanya, karnı domuz karnı, damarları köpek
damarlarıydı. Ne sıçardı ne işerdi; düzüşürdü sadece yüreği, sesi ve dili
başkalarından alınmaydı o zamanlar organ nakilleri 17 ile sınırlıydı. Von B.
Çok daha ileriydi onlardan.
Zavallı Tanya, iki lokma bir şeydi yediği genellikle
ucuz peynir ve kuru üzüm, ne parada vardı, ne mülkte, ne yeni arabalarda, ne
de lüks evlerde. Akşam gazetesini bir kez olsun okumamıştı. Renkli
televizyon, yeni şapkalar, yağmur çizmeleri, tel örgü üstü ev kadını
muhabbetleri ilgisini çekmiyordu; doktor, borsacı, milletvekili ya da polis
bir kocanın hayalini kurmamıştı.
Ve benzinliğin pompacısı sormaktan bir türlü
vazgeçmiyordu; "hey, o buraya getirip içine hava bastığın şeye ne oldu?"
Artık soramıyor ama. Benzinimi başka benzinlikten
alıyorum. Von Brashlitz'in lastik bebek ilanını gördüğüm o berbere bile
gitmiyorum artık. Her şeyi unutmaya çalışıyorum.
Siz olsanız ne yapardınız?