Hindistan'a ilk gelişimden birkaç gün önce, ülkenin başkentinde genç bir Hintli kadın işkence gördü ve topluca tecavüze uğradı ve büyük bir protesto dalgası başlattı.
Bu korkunç hikayeyi okurken, Hindistan seyahatime ilham veren iki romanı hatırladım: Hindistan'a Geçiş E.M. Forster (1924) ve Taçtaki mücevher (1966) Paul Scott, her ikisi de ulusal çapta protestolara ilham veren tecavüzle ilgili yüksek suçlamalara dair hikayeler.
Her iki kitap da sömürge döneminde yer alsa da, içeriklerinin çoğu modern Hindistan ile fazlasıyla alakalı görünüyor.
Belki de bu iki romanın Hindistan'ı ile ziyaret ettiğim Hindistan arasındaki en göze batan benzerlik, genel kültürde Hintli kadınların varlığı ya da yokluğuydu. Yukarıdaki kitaplar beni, hem Hindu hem de Müslüman kültürlerde kadınların gizlendiği veya kültürden büyük ölçüde uzaklaştırıldığı ve ağırlıklı olarak erkeklerin egemen olduğu bir gelenek olan "purdah" kavramıyla tanıştırdı.
Hindistan boyunca seyahat ettiğim iki hafta boyunca Hintli kadınlarla çok az etkileşimim oldu. Bir kez bile bir restoranda bir kadın sunucum olmadı (hatta bir restoranda Batılı olmayan bir kadın bile görmedim). Bir grup kadın turiste rehberlik eden bir kadın gördüğüm Delhi'de bir kez dışında, dükkanlarda veya tur rehberi olarak çalışan kadınları hiç görmedim. Sokakta yanlarından geçerken çoğu kadın bakışlarını hızla kaçırdı ya da sarilerinin kenarlarını gözlerinin üzerine çekti.
Ancak aynı zamanda, Hindistan'daki kadınların görüntüleri her yerdeydi: cildi beyazlatan ürünlerin tanıtımını yapan reklamlarda, dergi ve gazetelerin kapaklarındaki resimlerde ve televizyonda baktıklarından, ağlamadan ve hatta el yordamından şikayet ederek. günlük yaşamları hakkında.
Tur rehberlerimden birine tecavüz hikayesinin, Hint kültüründe kadınların rolüyle ilgili daha derin ve sorunlu bir şeyin göstergesi olup olmadığını sordum.
"Hayır, hayır, kesinlikle hayır!" dedi. “Kadınlar Hindistan'ın sembolü olduğuna göre bu nasıl mümkün olabilir? Ana Hindistan, tüm milletin en saygı duyulan kişisidir.
Anlaşılan Madonna-fahişe kompleksini duymamıştı.
"Bunu kadınlara yapan Kızılderililer değil" dedi. “Hindistan'a çalışmak için gelenler fakir ülkelerden insanlardır. Kadınsız erkeklerden oluşan gruplar halinde yaşıyorlar ve doğru davranma şeklini bilmiyorlar.
Hindistan'da bu teori üzerine varyasyonlar duydum. Bunu yapan Hindistanlılar değildi, bunu yapanlar Delhi'den olanlar, bunu yapan şehirlerdeki ileri insanlar değildi. Bangladeş'ten, kırsaldan, burası dışında her yerden gelen diğer insanlardı.
Tanıştığım Kızılderililere göre sorun, Hindistan'da kadınlardan çok daha fazla genç erkek olması ya da sokaklarda ve televizyonda çok fazla yetersiz giyimli kadın olması ya da polis ve polisler arasında çok fazla yolsuzluk olmasıydı. Yeterli parası, bağlantıları veya her ikisine sahip olması şartıyla herhangi bir suçtan kurtulabilmesi için yargı. Aslında, seyahatim sırasında duyduğum diğer tek konu, Kongre Partisi'nin güçlü başkanı Sonia Gandhi tarafından ironik bir şekilde kişileştirilen ülkenin yerel yolsuzluğuna dair hayal kırıklığı oldu.
Ülkede bir turist ve yabancı olarak, oradayken okuduğum ve duyduğum şeylerin doğruluğunu yargılamanın hiçbir yolu yoktu. Ve şimdi evde olduğuma göre, duyduğum tartışmaların keskinliği, özellikle de tecavüzcüler için ölüm cezası talep eden çetelerin ateşli çığlıkları ve bir şekilde bu adamların olsalar da temelde yatan kaygıları beni rahatsız ediyor. yakalanıp hapse atılırsa cezadan kurtulurdu.
Bu insanların böylesine bir inançla anlattıkları hikaye, Hindistan'da eski bir hikaye, en az ve hatta ondan daha eski bir hikaye. Hindistan'a Geçiş veya Taçtaki mücevher. Aynı üzücü sonuca götüren bir hikaye - yani adalet arıyorsanız, Hindistan'dan başka bir yere bakmanız daha iyi.