Büyük Dane, bugün hayran olduğumuz gibi, bu cins tutkulu hayranları tarafından yapılan dikkatli bir seçimin sonucudur.
Kökeni itibariyle, en eski ataları Tibet bekçi köpeği olan çok sayıda büyük köpek ırkına sahip ortak kökleri vardır.
Köpek eğitmenleri, Alman Dane ırkının tarihi ve kökeni hakkında ne söylüyor?
Büyük Dane'nin kökeni ve dağılışı ile ilgili hipotez, hem eski hem de yeni yazarların ifadelerine ve arkeolojik bulgulara dayanan en ünlü sinoologların çalışmalarında geliştirildi. Birçok köpek uzmanına göre, bu köpek ırkı, göçmen Asya kabileleri tarafından fetihleri, göçleri ve Avrupalılarla ticareti sırasında Avrupa'ya getirildi.
Daha sonra, yerel köpeklerle iç içe geçerek, ismini cinsine verdi, Latin ismi cannies familaris dekumanus gibi sesler ve Alman çeşnili çorba av köpeği türlerinden geliyordu.
bunlar av köpekleri birçok resim eserinde ve o dönemin grafiklerinde temsil edilir. Kulakları kırpılmış ve güçlü bir fizikidir. Aynı zamanda, pek çok araştırmacının 12. ve 13. yüzyıllarda bir bekçi köpeği ve bir tazı geçmenin sonucu olduğunu düşünmelerine neden olan yalınlık ve esneklikleriyle ayırt edilirler. Ancak, tüm köpek uzmanları böyle bir görüşe uymazlar. Birçokları domuzların avlanmasında kullanılan azgın köpeklerde Mastiff'in atalarını görme eğilimindedir.
Avrupa'nın farklı bölgelerinde, bu tür köpekler çok farklı bir isim aldı ve sadece 19. yüzyıla yaklaşırken Almanya'da ayrı bir cins haline geldiler. O zamandan beri, köpekler gibi belirsiz bir şekilde işaretlenemeyen büyük bekçi köpeklerinin açıklamaları ve görüntüleri giderek yaygınlaşıyor. 1891'den günümüze, cins yavaş ama sürekli evrimini belirleyen bir dizi ardışık değişiklik geçirmiştir.
20. yüzyılın 20'li yaşları bu türün olağanüstü gelişiminin devri oldu. Gelişiminde önemli rol oynayanlardan biri, “Alania” markası altında, mükemmel dış ve özelliklere sahip çok sayıda insan geliştiren Kont Carl Brazovall'du. Ve 1923'te bu cinsin korunmasını hedefleyen köpek severler topluluğunu kurdu. Sonraki dönem ne yazık ki çok başarılı değildi. Elbette, 2. Dünya Savaşı köpek yetiştiriciliğine ağır bir darbe verdi. Savaş sonrası yıllarda, kaybedilen genetik mirası yeniden canlandırmak için yoğun çalışmalar yapıldı. Sadece 60'larda köpekler bu gururlu isme layık göründü.
Burada, 1958’den beri antlaşmayı besleyen Kont’un Late on Garde’dan Kont Wiederd de Sunklera’nın verimli faaliyetlerinden bahsetmek gerekir. dengeli dogi Bugün, aralarında standarda yaklaşan ve kendilerini ulusal ve uluslararası sergilerde mükemmel şekilde gösteren birçok kişi var.
(cins Danua)