Bir gün, yalnız ve dalgın yürüyordum yol kenarında. Islak, kurşun renkli, kaygılı ve binlerce esinle yüklü bir hava vardı. Bir otomobilin kaldırıma çok yakın ve hızla geçtiğini, sıçrayan çamurlu sularla paltomun omuzundan, pantolonumun paçasına değin beneklendiğimi fark eder gibi oldum. Aldıracak durumda değildim. Kafamda kurduğum öykü çatısını not etmek için defterimi çıkardım cebimden.
Araba köşede durdu. Sürücüsü kapıyı çarpıp bana doğru gelmeye başladı. İnsanlık ölmemiş demek ki, diye düşünüyordum. "Adam üstümü çamurladığı için özür dileyecek. Belki de giysilerimi temlzletmeyi önerecek."
Yanıma geldi. İncelikten çok uzak bir sesle
"Ne yazdın o deftere?" diye homurdandı.
Hoppala! "Hiç." dedim, "Küçük bir not aldım."
"Küçük bir not, öyle mi? Senin beynin küçük kardeşim. Plaka numarasını yazdın da ne oldu yani? Cicilerini çamurladığım için beni mahkemeye mi vereceksin? Ben adamı ne yaparım, biliyor musun?"
Bilip bilmediğimi söylememe fırsat vermedi. Adamı bir yumrukta yere devirirmiş, onu öğrendim böylece. Çamurların içinde otururken bile tek düşündüğüm, bir an önce eve gidip tuttuğum nottan bir öykü çıkarmaktı.