Stony Brook'taki New York Eyalet Üniversitesi'nde resüsitasyon araştırmaları müdürü ve kritik bakım tıbbı yardımcı doçenti olan Sam Parnia, neredeyse tek başına geri dönüşü olmayan ölüm uçurumuna ve insanların nasıl geri getirileceğine odaklanıyor. İçinde Ölümü Silme: Yaşam ve Ölüm Arasındaki Sınırları Yeniden Çizen Bilim , hastane dışında kalp durması geçiren hastalar için prognozun posta koduna bağlı olarak nasıl büyük ölçüde değiştiğine dair geniş bir araştırma sunuyor: Şehre bağlı olarak hayatta kalma şansınız yüzde 4'ten yüzde 17'ye çıkabilir. Bunun nedeni, Parnia'ya göre, büyük ölçüde, resüsitasyon için tek bir uluslararası altın standardın bulunmamasından ve buna bağlı olarak çalışılacak kılavuzun bulunmamasından ve dünyanın dört bir yanından hastane programlarının başarısını ölçmek ve karşılaştırmanın hiçbir yolu olmamasından kaynaklanmaktadır. Bazı yerlerde, beyin hücrelerinin bozulmasını geciktirmek için vücudu hipotermik duruma sokma gibi uygulamalar, diğerlerinde yerine getiriliyor, değil.
Aşağıda, tıbbi ve bilimsel bir durumdan ölümün ne anlama geldiğini, onu canlandırmak için şu anda mevcut olan teknolojiyi, kendiniz ve sevdikleriniz için nasıl savunucu olunacağını ve ölüm bilimini - ne zaman geri döndürülebilir, ne zaman değil ve öldüğümüzde ne olacağını anlamak için üstlenmemiz gereken bilimsel madencilik gezileri.
Sam Parnia, M.D. ile Soru-Cevap
Q
Resüsitasyon tıbbının standardını aklınızdan kimler koyuyor ve neden? Hem “piyango kazanan” alanlarda hem de geliştirilebilecek yerlerde mevcut canlandırma oranları nedir?
KİME
Dürüst cevap, seçilebilecek tek bir yer olmadığıdır: Dünyanın farklı merkezlerinde, resüsitasyon yöntemini geliştirmeye çalışan çok küçük insan grupları vardır, böylece dünya çapında insanlar için uygulanabilir. kalp durması muzdarip. (Nihayetinde hepimiz kalp durmasından muzdarip olacağız.) Gerçek şu ki, ABD'de şu anda altın standart olarak anlaşılan şey, ambulans seviyesinde veya hastane düzeyinde, kötü bir şekilde benimsenmiş ve yetersiz uygulanmıştır.
İşte bazı gerçekler: Hastane dışındaki kalp durmasının genel sağkalım oranları her zaman hastanede olduğundan daha düşüktür. Hastanede olaylara şahit oluyoruz ve anında müdahale edebiliyoruz. Bu nedenle tipik olarak, toplumdaki kardiyak arrest sağkalım oranları yüzde 4 ila 9 arasında değişmektedir; burada hastanede genel sağkalım oranı yüzde 20 ila 25'tir (aşağıda resüsitasyon sonrası bakım hakkında daha fazla bilgi bulabilirsiniz).
Seattle, vatandaşların nasıl iyi kalitede göğüs kompresyonu uygulayacaklarını bilmelerini sağlamak için seyirci CPR eğitimi yapmak için çok çalışan bir topluluğa iyi bir örnektir. Birkaç yıl önce, toplumda kalp durması için hayatta kalma oranlarını yüzde 17 olarak belirtiyorlardı.
Dolayısıyla, Amerikan Kalp Derneği'nin kabul ettiği muazzam bir varyasyon var - bu varyasyonlar hasta popülasyonundaki farklılıklardan değil, resüsitasyonun temellerinin uygulanmamasından kaynaklanıyor.
Q
Resüsitasyon başarı oranlarımızda çıtayı yükseltmek için uluslararası ve ulusal standartların oluşturulması açısından ne yapılması gerektiğini düşünüyorsunuz?
KİME
Toplum, hastanelerin hem resüsitasyon bakımı hem de resüsitasyon sonrası bakım için Amerikan Kalp Derneği kurallarına uymasını talep etmelidir. Yönergeleri sadece yol göstermek için oradadır - uygulanamazlar ve bu nedenle çoğu okunmaz. Amerikan Kalp Derneği, hastane personelinin bunları öğrenmesini veya hekimleri güncel en iyi uygulamalar konusunda eğitmesini zorunlu hale getiremez.
Dolayısıyla, hastanelerde bile acil serviste hasta kabul eden doktorlar için mutlak bir standart olmadığını bulduk. Bunu standart protokoller, hava trafik kontrolü vb. Olmadan uçan uçaklara benzetiyorum. Nihayetinde, düzenleyici kurumların bir standardı zorunlu kılması gerekiyor. ABD'de ve başka yerlerde, hastanelerde standartların korunmasından eyalet ve federal yetkililer sorumludur - resüsitasyonun kalitesini ölçmek için hiçbir zaman temel bir standart koymazlar. Mevcut değil.
Q
Dünyanın bazı yerlerinde kullanıma sunulan bazı inanılmaz teknolojiler hakkında yazıyorsunuz. Her ambulansta ve hastanede nelerin standart olması gerektiğini düşünüyorsunuz?
KİME
Resüsitasyon 1960 yılında doğdu ve tedavi açısından bakıldığında yarım asırdan daha eski hale geldi ve o zamandan beri pek güncellenmedi. Bugün kullandığımız ve 50 yıldan uzun süredir gelişmemiş başka bir tıbbi tedavi protokolü gerçekten yok. Ancak en çok ölüm kalım sorunu olan kalp durması için tedavi hala 1960'dakilerdi. Bu büyük bir sorun. Daha da kötüsü, 1960 tedavisini etkili bir şekilde sunmadığımızdır.
Hepimiz CPR kursları aldık, ancak en iyi eğitimi almış bir insan bile uzun bir süre CPR'yi çok etkili bir şekilde uygulayamaz. Temel suni teneffüsün kalbi yeniden başlatmayı amaçlamadığını, sadece beyne ve diğer organlara kan akışını sürdürmeyi amaçladığını hatırlamak önemlidir - çok özel bir kadans ve basınçta yapılması ve önemli bir miktarda sürdürülmesi gerekir. zamanın. Temel düzeyde, her hastaneye ve ambulansa mekanik CPR cihazları sağlanmalıdır, böylece insan varyasyonunu ortadan kaldırabilir ve etkili kompresyonlar sağlayabiliriz, yani 1960'ların versiyonunu doğru şekilde yapabiliriz. 21. yüzyıl için, beyne çok daha iyi kalitede oksijen verebilmemiz için en azından vücuttan kanı alan, oksijen veren ve yeniden veren bir ECMO makinesi sunabilmeliyiz diye düşünüyorum. ve diğer organlar. Bu makine, doktorlara birinin ölmesine neyin sebep olduğunu anlamaları ve sorunu onarmaları için zaman hediyesi veriyor.
'Resüsitasyon 1960 yılında doğdu ve tedavi açısından bakıldığında yarım asırdan daha eski hale geldi ve o zamandan beri pek güncellenmedi.'
Öyleyse, örneğin, aniden ölen otuz dokuz yaşında bir çocuğunuz varsa, onları bu makineye bağlamanız gerekir, böylece böbrek, beyin, kalp ve karaciğere, satın almaya yetecek kadar oksijen verilmiş olur. kardiyoloğun kalbin neden ilk başta durduğunu anlama zamanı. O zamandan sonra hastayı hayata döndürmek mümkün ya da uygun değilse, mükemmel kalitede canlandırma sayesinde onlara her şansı verdiğimizi biliriz.
Q
Resüsitasyon meditasyonunun aşamalarını ve birçok hatanın nerede yapıldığını, özellikle de resüsitasyon sonrası tıbbın neden bu kadar önemli olduğunu açıklayabilir misiniz?
KİME
Resüsitasyonun temellerinin yanı sıra, resüsitasyon sonrası bakım olan çok önemli bir bileşen daha vardır. Çoğu beyin hasarı, kalp yeniden başlatıldıktan sonra gerçekleşir. Bu paradoksaldır, ancak oksijeni 30 dakika veya daha uzun süre yoksun bırakıldıktan sonra sisteme geri koyduğunuzda, beyinde biriken toksik atık ürünle reaksiyona girerek iltihaplanmaya ve büyük hücre ölümüne neden olur.
Bir sonraki büyük müdahale, o sırada YBÜ'de hücre hasarı olasılığını azaltmanın yollarını bulmaktır. Bu, insanları soğutmayı (hipotermi) ve beyni oksijen toksisitesinden koruyacak ilaçları vermeyi içerir. Beyne girmesine izin verilen doğru miktarda kanın optimize edilmesine yönelik önlemlerin yanı sıra verilebilecek tam bir ilaç kokteyli vardır. Aksi halde devam eden iltihap ve hasar varsa kalpler ikinci veya üçüncü kez durur. Veya hasta devam eden beyin hasarı geliştirebilir.
“Resüsitasyonun temellerinin yanı sıra, çok önemli başka bir bileşen daha var, resüsitasyon sonrası bakım. Çoğu beyin hasarı, kalp yeniden başlatıldıktan sonra gerçekleşir. '
Yüz kalp durması olayı örneğini alırsanız, kırk ila elli vakada eski moda CPR ile kalbi yeniden başlatabiliriz. Kalbi yeniden başlattığımızda bu insanların üçte ikisi ölüyor, yani genel hayatta kalma oranı yüzde 10. Tüm çaba bizi hiçbir yere götürmez çünkü ikincil bir yaralanmayla sonuçlanırlar. Bu yüzden resüsitasyon tıbbında bu iki eğriyi de tutturmaya çalışıyoruz. İdeal bir dünyada, kalbi daha etkili bir şekilde yeniden başlatmamızı ve yüzde 80-90 oranlarına ulaşmamızı sağlamak için ECMO makinelerine sahip oluruz ve ardından kalp yeniden başladıktan sonra yaralanmayı azaltmanın yollarını buluruz ve böylece yanlışlıkla yaratılan beyin bozuklukları veya bilinç bozuklukları miktarı.
Q
Bir hasta ve / veya hasta savunucusu olarak, talep etmeniz gerekenler nelerdir? Ortalama bir vatandaşa tavsiye edeceğiniz tipik CPR'nin ötesinde bir eğitim var mı?
KİME
İnsanların istemesi gereken şey, içinde yaşadıkları toplulukların, tıpkı ambulans ekiplerinde olduğu gibi, CPR sunumunu en başta geliştirmeleridir. Mekanik CPR cihazları taşıyıp taşımadıklarını sorun. Hastaneye gittiğinizde, hastanenin resüsitasyon sonrası bakım için bir strateji geliştirdiğinden emin olun.
Q
Bilincin beyin ölümüyle nereye gittiğini ve beyinle ilişkisinin ne olabileceğini anlamak açısından ciddi tıbbi ilerlemeler olduğuna inanıyorsunuz çünkü bu noktada düşüncelerin kökenini izlemek imkansızdır. Yaklaşan bir atılım görüyor musunuz?
KİME
Biz asla ölümü tersine çevirebilecek şekilde tasarlanmadık - bu yüzden ölümün geri döndürülemez olduğu algısına sahibiz. Bin yıl boyunca hiçbir şey yapamazsın. Ve o zaman, insan benliğinin doğası ve öldüğümüzde ne olacağı hakkında önemli temel soruları araştırdık - benlik, kelimeye çevrilen ruh olarak adlandırıldı ruh ortak İngilizce'de. Ne olduğu ve öldüğünde ne olacağı konusunda farklı fikirlerimiz var. Şimdi ruh diyoruz bilinç - bizi bir araya getiren düşüncelerimiz, duygularımız, paylaşılan deneyimlerimizdir.
Ne yazık ki, her birimiz kalp krizi geçireceğiz - herkesin başına gelecek tek şey bu. Biyolojiyi, aynı zamanda bilincin doğasını da anlamalıyız, sadece ölümden geçtiğimizde kendi zihnimize ve bilincimize ne olacağını anlamak için değil, aynı zamanda hiç bilinci olmayan, kabuklu insanları yeniden canlandırmaktan kaçınmak için.
'Bilincin kaynağı, tıpkı elektromanyetik dalgaların milyonlarca yıldır etrafta olduğu gibi keşfedilmedi, ancak son zamanlarda onları kaydetmek ve başkalarına göstermek için bir cihaz yarattık.'
Kanıtların öne sürdüğü şey, ruhun, benliğin, ruhun, ne demek isterseniz, beyin kapanmasına rağmen yok olmadığıdır. Bu, bizi biz yapan şeyin bir kısmının - çok gerçek bir kısmın - beyin tarafından üretilmediğini gösteriyor. Bunun yerine, beyin bir arabulucu gibi davranıyor. Keşfedilmemiş herhangi bir şey gibi, ona dokunup hissedemediğimiz için onu görmezden gelmeyi seçeriz. Gerçek şu ki, insan düşüncesi var, biz düşünceler aracılığıyla iletişim kuruyoruz - bu yüzden bu gerçek bir fenomendir. Bilincin kaynağı, tıpkı elektromanyetik dalgaların milyonlarca yıldır etrafta olduğu gibi keşfedilmedi, ancak son zamanlarda onları kaydetmek ve başkalarına göstermek için bir cihaz yarattık.
Kısacası, henüz araçlara veya düşüncelerinizi alıp bana gösterecek kadar doğru olan bir makineye sahip değiliz. Önümüzdeki birkaç on yılda, ölümden sonra var olmaya devam ettiğimizin keşfedileceğine ve bilincin aslında bağımsız bir varlık olduğuna inanıyorum.BİLİNÇ HAKKINDA DAHA FAZLA BİLGİ >>
Sam Parnia, M.D., Ph.D, New York Üniversitesi Langone Tıp Merkezi'nde Tıp Doçenti ve Pulmoner, Kritik Bakım ve Uyku Tıbbı Kritik Bakım ve Resüsitasyon Araştırma Bölümü Direktörüdür. Ölüm, insan zihin-beyin ilişkisi ve ölüme yakın deneyimler konusunda önde gelen bir uzman olan Parnia, AWARE Çalışması (REsuscitation sırasında AWAreness) ve NYT en çok satanlar kitabının yazarıdır. Ölümü Silme: Yaşam ve Ölüm Arasındaki Sınırları Yeniden Çizen Bilim . Zamanını Birleşik Krallık ve Birleşik Devletler'deki hastaneler arasında paylaştırır.
Bu makalede ifade edilen görüşler, alternatif çalışmaları vurgulamayı ve konuşmayı teşvik etmeyi amaçlamaktadır. Bunlar yazarın görüşleridir ve goop'un görüşlerini temsil etmezler ve bu makale hekimlerin ve tıp pratisyenlerinin tavsiyelerini içeriyor olsa bile, yalnızca bilgilendirme amaçlıdır. Bu makale, profesyonel tıbbi tavsiye, teşhis veya tedavinin yerini tutmaz ve olması amaçlanmamıştır ve özel tıbbi tavsiye için asla güvenilmemelidir.
İlişkili: Bilinç Nedir?