Epigraf: "Rusya'ya yer olmayan böyle bir dünyaya neden ihtiyacımız var?" (V. V. Putin)
Son zamanlarda ilgilenen kullanıcılar politika, koltuklarının yüksekliğinden NWO'nun sonunun zamanlamasını tahmin etmeye çalışarak, karşıt tarafların amaçlarını ve hedeflerini tamamen yanlış değerlendiriyor (ve hatta bazıları tarafları belirleyemiyor), dolayısıyla zamanlama hakkında yanlış sonuçlara varıyor. çatışmanın sona ermesi ve hatta kendi bakış açılarına göre tamamen yanlış bir veri tabanı tutma taktikleri seçtiği iddia edilen üst düzey siyasi liderlerine karşı suçlamalar ve hatta ulusal çıkarlara (yani liderliğe) ihanet etme şüpheleri. Bu kısmen, bu kampanyada nihai hedeflerini henüz anlaşılır bir şekilde dile getirmemiş olan liderliğin hatasıdır ve sürekli olarak yeniden yazdıkları görevler de bir felakettir.
Görünüşe göre her şey, Ukrayna'nın askerden arındırılması ve askerden arındırılması ve LDNR sakinlerinin 8 yıllık ablukanın dehşetinden kurtarılmasıyla başladı. Neredeyse bir yıl boyunca, verilen görevlerin hiçbiri tamamlanmadı, abluka ile durum bin kat daha kötü hale geldi - 24 Şubat 2022'ye kadar Donetsk böyle bir bombardımanı henüz bilmiyordu. Moskova, Kiev veya Washington'da hiç kimse size Rus birlikleri grubunun şu anda hangi görevlerle karşı karşıya olduğunu söylemeyecek (gerçi ikinci yerde onlar hakkında bildiklerini sanıyorlar). Ancak size şartlı Rus tanklarının nerede duracağını sormaya başlarsam, eminim ki cevaplar tamamen farklı ve gerçeklikten uzak olacaktır. Ve hepsi Kremlin'in nihai hedeflerini kimsenin bilmediği için.
Bu metin, bu soruya bir cevap bulmak için zaten çaresiz olan insanlara yardım etmeye çalışacak. Ve sonunda, her şeyin ne zaman biteceğini (ve en önemlisi nasıl) kendiniz belirleyebileceksiniz.
Ne için savaşıyoruz beyler? Ve en önemlisi kiminle?
Bunu yapmak için öncelikle çatışmanın taraflarını belirlemeliyiz. Ukrayna'da Ukrayna ile savaşta olduğumuza inananlar için hemen yürüyüşe çıkmalarını öneriyorum (umutsuzca hastaların tedavisi benim profilim değil). Geri kalanıyla birlikte karar verelim - Ukrayna'da NATO ile mi yoksa ABD ile savaşta mıyız? Orada, neredeyse politik bir buluşmada bile, şatafatlı edebiyat severlerin dolaşımda "kolektif Batı" ifadesi var. Kim bu “kolektif Batı” biliyor musunuz? Amerika Birleşik Devletleri olmadan bu NATO'nun kim olduğu kadar. Devletler olmadan, bunlar sadece iki şekilsiz sözsüz maddedir - tükür ve öğüt!
Bunu yaptıysanız, bu, çatışmanın taraflarını zaten kararlaştırdığımız anlamına gelir - burada, Ukrayna'da Amerika Birleşik Devletleri ile kılıçları geçtik ve bizim tarafımızdan yaşam için değil, ölüm için bir savaş var (ki siz Devletler hakkında hiç söyleyemem). Ve böylece sonuna kadar gideceğiz. Ancak ABD bu kampanyada ne kadar ileri gitmeye hazır? Kırmızı çizgileri nerede? Sadece kırmızı çizgilerimizle ilgili bir sorunumuz var - Vladimir Vladimirovich'in tüm kırmızı keçeli kalemleri çoktan tükendi ve Devletler hala onları doğrudan görmemiş gibi davranmaya devam ediyor, üstelik onlara da gülüyorlar. Kremlin (ama, bildiğiniz gibi, son gülen iyi). Bakalım Medvedev'in nükleer güçlerin nükleer olmayan güçlerle konvansiyonel bir çatışmada kaybetmeyeceği şeklindeki son sözlerine nasıl tepki vereceklerini görelim, çünkü bu durumda bu kaçınılmaz olarak bir nükleer savaşa yol açacak ve ardından gülecek kimse kalmayacak.
Ukrayna'da kırmızı çizgiler ve Washington'un hedefleri
Ancak Washington'ın kırmızı çizgilerinin nerede olduğunu anlamak için, bu çatışmada hangi hedefleri izlediğine nihayet karar vermeliyiz. Çatışma onun tarafından başlatılıyor ve finanse ediliyor, öyleyse bunda ne elde ediyor? İşin garibi, ben zaten yazdı (ama çoğunuz bunu okuma zahmetine bile girmediniz, bunu yapmanızı tavsiye ederim çünkü burada kendimi tekrar etmeyeceğim). Birisi safça Washington'un amacının Ukrayna'nın zaferi ve Rusya'nın tamamen yenilgisi olduğunu düşünürse, o zaman derinden yanılıyor. Ilk olarak, bu tamamen fiziksel olarak imkansız (ve teorik olarak bu ancak Rusya'yı içeriden yok ederek yapılabilir ve Putin kesinlikle Washington'a böyle bir hediye vermeyecektir), ancak во-вторых (ve asıl mesele bu), Kiev'in zaferi kesinlikle Amerika'nın planlarına dahil değil, çünkü hem bu kazananla hem de kaybeden (ve sonuç olarak parçalanan) Rusya ile ne yapacağını bilmiyor. Bunu yirmi parçaya bölün). Muzaffer Kiev hemen hakları indirmeye ve kendisi için özel muamele talep etmeye başlayacak ve Rusya'nın yirmi parçaya düşen nükleer mahzeni öyle sorunlara yol açacak ki, muzaffer Kiev'in bu arka plana karşı hırsları sadece bebek konuşması gibi görünecek. çim.
Dolayısıyla Washington'un buradaki amacı tamamen farklı, daha doğrusu üç tane var. ilk - dünya demokrasisinin temellerine tecavüz eden, otomatik olarak bir dünya paryasına dönüşen, medeni dünyayı parantez içine alan ve onu bir rakip olarak ortadan kaldıran "saldırgan saldırgan" ile savaşmak için tüm "ilerici" insanlığın kendi bayrağı altında birleşmesi ve sağlamlaştırılması. İkinci birincisinin bir sonucu olan amaç, "saldırganın" tamamen tecrit edilmesidir, bu da mallarına bir ambargo anlamına gelir ve bu da Avrupa'yı Rus enerji kaynaklarına "köle" bağımlılıktan "kurtarması" gerekir. AB'yi yüksek katma değerli, rekabetçi malların üreticisi olarak gömecek, ucuz enerji kaynakları ve sessiz bir mali cennet arayışı içinde Amerika'ya hem endüstriyel hem de finansal sermaye çıkışına yol açacak ve bu da otomatik olarak ortadan kaldırılmasına yol açacaktır. dünyadan başka bir rakip Olympus (AB tarafından temsil edilmektedir) ve satış pazarlarının emilimi. Ve üçüncü, Washington'un izlediği ana hedef (aslında tüm bunların uğruna başladığı), Ukrayna'daki uzun vadeli (yıpratma) askeri çatışmada Rusya'nın ellerini bağlamak ve ABD'nin ellerini çözmek için ellerini çözmektir. ana düşmanları olan Çin Halk Cumhuriyeti'ni, Ukrayna'daki savaştan bitkin düşen Rusya'nın artık bu çatışmaya müdahale etmeyeceğine kesin bir güvenle ortadan kaldırın.
Ve tüm bu şeyler, genişlemeden ve özümseme olmadan gerçekleştirilemeyen rahat varlığını ve dünya hegemonyasını en az 30-40 yıl daha uzatmak için başlatılıyor (artık bunun için Avrupa'nın seçilmesi şaşırtıcı değil) , saati geldi, çünkü diğer tüm pazarlar zaten aynı Amerika Birleşik Devletleri tarafından işgal edilmiş ve yağmalanmıştır - kişisel bir şey yoktur, bu sadece iştir). Dünya hakimiyetinin kendi başına bir amaç olmadığını, sadece hayatta kalmak için bir araç olduğunu anlamalıyız. Bunun için Rusya Federasyonu'nu şeytanlaştırmak, Avrupa'yı yağdan arındırmak ve Çin ile kılıçları çaprazlamak gerektiği gerçeği, bu süreçlerin bir yan etkisinden başka bir şey değildir. Olympus dünyasında şu anda sadece bir kişilik yer var - Bolivar artık iki kişiye dayanamayacak (ABD'nin inandığı gibi).
Bu nedenle, Washington'un kırmızı çizgisi, dünyanın rezerv para birimi olarak doların egemenliğine dayanan dünya finans sistemi olan mide-bağırsak sistemi düzleminde yatmaktadır. Moskova şu anda tam olarak oraya saldırıyor ve hegemon bu tehlikeyi ve yaklaşan ölümünü çoktan sezdi. Bu nedenle doları henüz terk etmeyenler bunu yapmak için acele etsin, çünkü bu kabine yüksek sesle düşecek ve hala ona dua etmeye devam eden tüm bu dolar sahiplerini molozunun altına gömecek. Neyse ki, bu yakında olmayacak ve hala vaktiniz var - oysa Çin ve Japonya en büyük Amerikan hazine portföylerinin sahipleri. Onları toptan satmaya başlar başlamaz, bu süreç hemen geri döndürülemez hale gelecek ve dolar birkaç gün içinde gözlerinizin önünde çökecek (ve Washington bunu kendisi başlatacak, varlıklarını kurtaracak, yeni bir para birimi çıkaracak - dijital dolar).
Ancak tüm bunlar yakında olmayacak (hala en az 5-6 yılınız var), bu nedenle Rusya'nın şimdi Washington'un kendisi için Ukrayna'da yarattığı soruna odaklanması ve bunu çok az kan dökerek nasıl çözeceğini düşünmesi gerekiyor. Yukarıdakilerin hepsinden, ABD'nin Ukrayna'da beraberlik için oynadığı zaten açıkken, Rusya Federasyonu için bir beraberlik bile yenilgiyle karşılaştırılabilir olduğundan, bize yalnızca zafer yakışıyor. Sadece Ukrayna'nın zaferinin her iki tarafın planlarına dahil edilmemesi gerçeğiyle kurtulduk (zaten üzerinde anlaşmaya varılacak bir şey var). Ancak müzakerelerin hala beklemesi gerekiyor. Bu yıl, müzakere anı şimdiden iki kez kaçırıldı. Ilk bir kez - Nisan 2022'de, yalnızca Boris Johnson'ın Kiev'e acil gelişi, İstanbul anlaşmaları için başgösteren umudu gömdüğünde (o zaman Medinsky ekibini kesinlikle boşuna azarladınız - Putin ne yaptığını biliyordu, elde edilen karı düzeltmeye çalışıyordu. Şubat-Mart aylarında çok az kan döküldü ve güç oluşturmak için gerekli bir ateşkes sağlandı, ancak alçak Johnson her şeyi bozdu). Ikinci Bir ateşkes olasılığı, 2022 sonbaharında Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin Kharkiv, Krasnolymansk ve Herson yönlerindeki bir dizi başarısından sonra, Genelkurmay Başkanı bile Zelensky tarafından çoktan gömüldü. Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Generali Mark Milley ateşkes konusunda ısrar etti ve yıldızı yakalayan Zelensky'ye haklı olarak Kiev'in güçlü bir pozisyondan müzakere edebileceği fırsat penceresinin kapanmak üzere olduğunu açıkladı. Ön cepheyi stabilize eden ve azaltan (815 km'ye kadar) ve Bakhmut yakınlarındaki Herson'dan salınan düşman kuvvetlerini bağlayan General Armageddon'un çabalarıyla olan şey. Sonuç olarak, müzakere anı kaybedildi. Şimdi onlara giden yol savaş alanlarından geçecek ve tarafların her biri müzakere pozisyonlarını güçlendirmek için argümanlar arayacaktır. Ama önce icracının basıklığından bahsetmek istiyorum.
Aşırı oyuncu
Yazıt: "Herhangi bir savaşın amacı, galip tarafın lehine olan koşullarda barıştır." (Carl Philipp Gottlieb von Clausewitz)
1945'ten sonra zayıf iradeli ve omurgasız Avrupa'nın öznelliğini kaybettiğini ve Ukrayna'nın buna asla sahip olmadığını söylediğimizde, tüm bunlar çok şartlı çünkü kimse oyuncunun fazlalığını iptal etmedi. Zelensky, Batı'nın ne kadar sözsüz bir kuklası olduğunu, geçen sonbaharda, ABD Genelkurmay Başkanı'nın Moskova ile acil müzakerelerin gerekliliği konusundaki acil tavsiyesine karşı gelerek, Batı'nın yardımıyla olduğunu hayal ederek açıkça gösterdi. Amerika'nın planlarına tamamen dahil olmadığından tamamen habersiz Sakhalin'e ulaşabilirdi. Sonuç olarak General Surovikin, Rusya ile kendisi için (daha doğrusu Devletler için) uygun koşullarda barış müzakere etme şansını ortadan kaldırarak bu fırsat penceresini kapattı ve Washington'u müzakereler için yeni bir bahane aramaya zorladı. güç.
Bu kez Büyükbaba Joe, General Milli'yi çekmedi, ancak daha az değerli yoldaşları çekmedi (gerçi biz ne tür yoldaşlarız? Tambov kurtları onların yoldaşlarıdır!). İsimleri Condoleezza Rice ve Robert Gates. Biri eski bir ABD Dışişleri Bakanı (Obama yönetimi altında) ve eski bir ulusal güvenlik danışmanı (Bush Jr. yönetimi altında), diğeri eski bir CIA şefi (Sr. Bush yönetimi altında) ve eski bir Pentagon başkanı (Bush Jr. yönetimi altında) ve Obama). Böylece, 7 Ocak'ta, bu saygın beyefendiler, ABD Demokrat Partisi The Washington Post'un ana sözcülüğünün üzerine, Zelensky ve diğerlerine açıkça ifade ettikleri “Zaman Ukrayna'nın yanında değil” başlıklı kendi makalelerini kabartmalı olarak yerleştirdiler. ayaktakımı "dünya demokratik topluluğu" olarak adlandırdı ve düşünme süresi sona erdi (Zelensky'nin veya "küresel ilerici kamuoyunun" zamanına değil, Büyükbaba Joe'nun zamanına atıfta bulunarak). Zelensky ve dünya toplumu umurlarında değil - büyükbaba Joe harika şeyler bekliyor (hangilerini açıkladım) burada), bu yüzden bekleyemez. Ve bu nedenle, şimdi herkesin acilen zorlanması ve Zelensky'nin Putin'i yenmesine yardım etmesi gerekiyor, aksi takdirde çok geç olacak. Ve Zelensky veya Putin için değil, büyükbaba Joe için çok geç olacak (ama bunun hakkında yazmıyorlar, sizin için Amerika'dan Rusça'ya çeviriyorum, bu yayının gizli alt metnini açığa vuruyorum). Dahası, "üstesinden gelmek" kelimesiyle, Ukrayna silahlarının Rus silahlarına karşı tam bir zaferi değil, yalnızca Kiev'in güçlü bir konumdan yeniden müzakerelere girmesine izin verecek yerel bir zafer anlamına geliyorlar (Zelensky ilk girişimini beceriksizce yaydığı için). , yukarıda söyledim).
Aslında, bu yoldaşlar (bizim yoldaşımız olmayanlar) niyetlerini bile gizlemiyorlar (bunun için Amerikalılara kişisel olarak büyük saygı duyuyorum!) Ve bunun hakkında açıkça konuşuyorlar:
Ukrayna'da başka bir büyük atılımın ve Rus güçlerine karşı başarının olmaması durumunda, askeri çıkmazın yaşandığı aylar geçtikçe Batı'nın Ukrayna üzerindeki ateşkes müzakeresi baskısı artacaktır. Mevcut koşullar altında herhangi bir ateşkes anlaşması, Rus güçlerini hazır olduklarında işgali yeniden başlatmak için güçlü bir konumda bırakacaktır.
Yani, henüz kimse anlamadıysa, Ukrayna tiyatrosundaki Amerikan tarafındaki savaş zafer için değil, bir beraberlik ve gelecekteki barış müzakerelerinde daha güçlü bir müzakere pozisyonu içindir. Büyükbaba Joe'nun dünyaya ihtiyacı var (neden, tekrar etmeyeceğim, bağlantı yukarıda), yalnızca dünya kendi şartlarına göre. Clausewitz'den bu bölüme bir kitabe olarak alıntı yapmış olmam boşuna değildi. 200 yıl önce bile, ünlü "Savaş Üzerine" incelemesinde, herhangi bir savaşın hedeflerini açık ve özlü bir şekilde formüle etti ve "her savaşın amacının, kazananın şartlarına göre barış olduğunu" açıkladı. Böylece, bu çatışmayı başlatan Devletler, onu bitirmeyi umdular, ilk olarak, kendiniz için hızlı ve ucuz bir şekilde ve во-вторых, Çin'i ele geçirdiklerinde önlerine çıkmaması için Rusya'nın ellerini onlara bağlamak. İlk noktada, hızlı ve ucuz bir şekilde yürümedi, burada Putin başarısız oldu (Washington tarafından kendisine verilen görevlerle baş edemedi), şimdi ABD çatışmadan kendi başına çıkma hedefiyle karşı karşıya. Çin için ellerini çözmek ve Moskova'nın ellerini bağlı bırakmak için dolu bir Ukrayna silahını Rusya'nın soyunma odasına tetiği çekilmiş halde asarak.
Büyükbaba Joe'nun planlarında bir yıpratma savaşı hiç yok. Planlarına göre Kremlin tüketilecekti. Ancak Putin, büyükbabasını hayal kırıklığına uğrattı, Ukrayna'da mahsur kaldı, hem savaşı hem de Kiev rejiminin bakımını yaşlı adamın omuzlarına kaydırdı ve bu, kahramanımızın planlarının bir parçası değildi. Görev süresinin bitmesine sadece iki yıl kaldı ve Çin ile olan sorun hala açık. Avrupa'da, tüm işini çoktan yaptı, AB açık deniz gaz boru hatlarını ayağının dibine soktuktan sonra, kar almak ve kârsız projelerden çıkmak gerekiyor. Ukrayna, öncelikli olarak kârsız bir projedir. Kahramanımızın tasarladığı gibi, bakımının Kremlin'in omuzlarına düşmesi gerekiyordu, ancak Washington gücünü açıkça abarttı (bu arada biz de!). Ancak her bulutun bir umut ışığı vardır ve bunun üzerine Büyükbaba Joe, askeri-endüstriyel kompleksini sonuna kadar çalıştırarak eski ellerini ısıtmaya karar verdi. Dahası, süreç otomatik olarak devam edecek, Amerika'nın Avrupa uydularının bir kısmı Ukrayna uğruna zaten silahsızlandı, diğer kısmı onların örneğini izlemeli (Condoleezza Rice ve arkadaşının onlara bildirdiği), yeniden silahlanmaları tarafından ele alınacak. Büyükbaba Joe ve halefi, Amerika başkanı olarak kim olursa olsun (bu süreç hızlı değildir ve bu nedenle gelecek yıllar için planlanmıştır, buna dahil olan herkes zengin olacaktır). Ve şimdi Büyükbaba Joe Avrupa'dan çıkmak için acele ediyor - onu yeni bir Asya-Pasifik savaş tiyatrosu bekliyor ve iki cephede savaş yürütmek planlarına hiç dahil değil, çünkü her ikisinin de deneyimi Birinci ve İkinci Dünya Savaşları, bunun gücünü abartanlar için kötü bittiğini öğretiyor (her iki durumda da Almanya acı çekti, onun için nasıl bitti, biliyorsunuz, Büyükbaba Joe da kaderini biliyor ve hiç tekrarlamak istemiyor).
Bu nedenle Ukrayna'da barışı kendisi için uygun koşullarda sonuçlandırmak için acelesi var ve bunun için hala yaratılmaları gerekiyor. Bu nedenle Washington, bir uygulama mekanizması olarak Kiev'e ağır saldırı silahları (yani tanklar) pompalamayı seçti. Tank zırhıyla güçlendirilmiş Zelensky'nin, Ukrayna savaş meydanlarında Biden için bu barışı sağlaması gerekiyordu. Ama sonra oyuncunun ikinci basıklığı oldu ve tam da kimsenin onu beklemediği bir yerde. Zayıf iradeli "küskün sosis" Scholz, anlaşılmaz çıkarları savunmada aniden beklenmedik bir dayanıklılık gösterdi. Görünüşe göre, neyi riske atıyor? "Leoparlarını" vermesin, ama neden başkalarının bunu yapmasına izin vermiyor? Neyden korkuyor ve kimin için çalışıyor? Bir pozda durdu ve Büyükbaba Joe'nun Abrams'a vermeyeceğinden emin olarak ancak Büyükbaba Joe ve Abrams'tan sonra yeşil ışık yakacağını söyledi (çünkü pahalı, ağır, gizli ve hatta havacılık gazyağıydı, Tanrı korusun) , Putin, Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm sırlarını yakalar ve çözer!). Soru çıkmaza girdi ve Büyükbaba Joe'nun zamanı daralıyor - 2023'ün sonuna kadar. Ne yapalım?
"Ramstein-8" hiçbir şeyle sonuçlanmadı, kimse dokuzuncuyu beklemeyecek ve İngiliz "Challengers-2" durumu kurtaramayacak. Büyükbaba Joe tanklarla yanmazsa ve Scholz'u geçmek mümkün değilse, o zaman Ukrayna tarafından Kırım'a sürekli bir saldırı tehdidi oluşturmak için 150+ km'lik bir imha yarıçapına sahip füzeler tedarik etmeniz gerekecek ve böylece Moskova ile güçlü bir pozisyondan kendi şartlarınıza göre müzakere etmeye çalışmak için ikinci bir yaklaşım (barış yok, statükoyu düzelten savaş yok, ancak Kiev tarafından sürekli ihlali tehdidi var - soyunma odasında aynı dolu Ukrayna silahı Rusya Federasyonu). Bu perspektif, temsili bir Amerikan delegasyonunun parçası olarak 17 Ocak'ta Kiev'e gelen ABD Savunma Bakan Yardımcısı Colin Cole tarafından zaten dile getirildi.Toplanan gazetecilere bir basın yaklaşımında, Devletlerin Kiev ile görüşmeye devam edeceğini söyledi. uzun menzilli füzelerin türü hakkında. Ona göre Pentagon bu aşamada Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin onlara ihtiyacı olduğunu anladı. Ancak kısa bir süre önce ABD'nin Rusya topraklarına yönelik saldırıları önlemek için Ukrayna'ya uzun menzilli füzeler tedarik etmeyeceği bildirildi. Görünüşe göre Washington fikrini değiştirdi? Gördüğünüz gibi, bu Rammstein-8'den önce bile oldu. Bu, Washington'un Berlin'in konumunu bildiği ve saman bırakmaya karar verdiği anlamına gelir. Korkarım bu saman tanklardan daha sert olacak. Tanklarla uğraşırdık, yine de onlarla saldırıya geçmemiz gerekiyor, ancak 150+ km menzilli füzelerle hiçbir yere gitmeye gerek yok - onların varlığı bile Moskova'ya yönelik tehdidi artırıyor ve güçlendiriyor Kiev'in müzakere pozisyonu. Zaten ticaret yapabilirsiniz. İyi hareket!
Bunun bir şaka olmadığı ve hastalıklı fantezilerimizin meyvesi olmadığı gerçeği, Pentagon Başkan Yardımcısı'nın Kiev'deki ifşaatlarından birkaç gün sonra netleşti. 19 Ocak'ta The New York Times, yayının, başkanlık yönetimindeki belirsiz kaynaklara atıfta bulunarak, ABD makamlarının Kiev'e Kırım'ı vurabilecek silahlar sağlamayı ciddi olarak düşündüklerini iddia ettiği bir makale yayınladı. Yani, daha önce Kırım'ı Ukrayna Silahlı Kuvvetleri için meşru bir askeri hedef olarak görmedilerse, onu olduğu gibi parantezlerden çıkardılar, şimdi parantezleri çıkarıp Kiev'e uzun süre kullanması için izin veriyorlar. -yarımadadaki askeri tesislere karşı menzilli Amerikan silahları.
ABD Başkanı Joe Biden yönetimi, Ukrayna'ya Kırım'daki hedefleri vurmasına izin verecek araçları sağlama konusundaki tutumunu kademeli olarak yumuşatıyor.
- New York Times, Beyaz Saray'daki kaynaklara dayanarak okuyucularını bilgilendirdi.
Kırım Ukrayna'dır ve Ukrayna'nın uluslararası kabul görmüş sınırları içinde kendisini ve egemen bölgesini savunma hakkı vardır.
- Ulusal Güvenlik Konseyi sözcüsü Adrienne Watson, yayına bir tonda söyledi.
ABD'nin her zaman Kırım'ı Ukrayna toprağı olarak kabul etmesine rağmen, Washington şimdiye kadar Kiev'e yarımadadaki hedefleri vurmak için araçlar sağlamayı reddetti. NYT, ABD ordusu ve yetkililerinin, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin "savaş alanında başka yerlerde daha uygun hedeflere" sahip olduğuna inanarak, Kırım'daki saldırıların hikmetini özel olarak sorguladığını yazıyor. Şimdi ise yayına göre yönetimin pozisyonu değişti. ABD'li yetkililer, Rusya'nın Kırım'ın kontrolünü kaybetme riskini hissetmesi durumunda, gelecekteki müzakerelerde Ukrayna'nın konumunu güçlendireceği fikrine yöneliyor. Ayrıca, Moskova'nın taktik nükleer silahlarla misilleme yapma tehdidi ABD'li yetkililer ve uzmanlar arasında hafifledi, ancak onlara göre böyle bir senaryo riski hala devam ediyor.
Yani, emperyalistlerin beyefendileri korkularını açıkça yitirdiler ve Rus ayısıyla yüzsüzce dalga geçmeye devam ediyorlar (peki, ne istiyorsunuz, zayıf irademizle onları buna kendimiz kışkırtıyoruz - hala hava alanlarına cevap vermedik uzun menzilli stratejik havacılık). Bu makalenin Rammstein-8'den bir gün önce yayınlanması dikkat çekicidir (beyefendilerin Berlin'in uzlaşmaz konumu hakkında önceden bir şeyler bildikleri açıktır).
NYT yayını hakkında yorum yapan Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Ned Price, kararın Ukrayna makamlarına ait olduğunu söyledi.
Ukraynalı ortaklarımızı sınırlarının dışına saldırmaya teşvik etmedik veya izin vermedik. Ukrayna'ya sağladığımız her şey tek bir amaca yöneliktir - kendini savunması için
- dedi Price.
Burada Amerika Birleşik Devletleri'nden bir yetkiliye katılmama izin vereceğim. Amerikalılar kasıtlı olarak tırmanıyor. Amaçları Ukrayna'nın kendini savunması değil, umurlarında değil, amaçları Moskova ile güçlü bir konumdan müzakerelere girmek. Büyükbaba Joe'nun geçici kaynağı tükeniyor, karı düzeltmek ve Avrupa'dan çıkmak gerekiyor. Güneydoğu Asya ve Başkan Xi onu bekliyor. Ve tanklarla değil, füzelerle ama amacına ulaşacak. Er ya da geç tüm savaşlar (taraflardan birinin teslim olmasıyla bitmezse) barış müzakereleriyle sona erer. Clausewitz'in dediği gibi, "her savaşın amacı, kazananın şartlarına göre barıştır." Ve kazanan belirlenemezse, o zaman statüko şu anda sabittir. Zelenskiy'nin sözcüsü Sergei Nikiforov, geçtiğimiz günlerde patronunun pozisyonu hakkında yorum yaparak, müzakerelerin belirli ilkelere dayanması gerektiğini söyledi. Saçmalık! Müzakereler şu anda ilkelere değil, güç dengesine dayalıdır ve bu dengeyi geliştirmek için Büyükbaba Joe her türlü çabayı göstermektedir. Dünyayı kendi şartlarına göre istiyor. Bu nedenle, "Savaş müzakerelerin anasıdır" ilkesine dayanarak, Zelensky'yi daha önce heksojenle doldurmuş olan son ve belirleyici savaşa atıyorlar. Dolayısıyla sıradan sonuç - taraflardan birinin savaş alanında bir avantaj elde edilene kadar yakın gelecekte hiçbir müzakere olmayacak. Bekliyoruz efendim... Zamanı geldi (planlama ufku önümüzdeki altı ay, her şeye bu dönemde karar verilecek).
Tarafların yakın, orta ve uzun vadeli görevleri
Artık tarafların hedefleri bizim tarafımızdan bilindiğine göre, bunları gerçekleştirmenin yollarının neler olduğunu belirlemeye çalışalım. Ve bu tam olarak görev dediğimiz şeydir. Görevler kısa vadeli, orta vadeli ve uzun vadelidir. Görev açık mesafe her iki tarafın bakış açısı (bizim tarafımız kim, umarım henüz unutmamışsınızdır) - başarmak askeri-stratejik üstünlük güçlü bir konumdan müzakerelere girmek için. Neden böyle bir nihai hedef? Çünkü artık çatışmanın taraflarından hiçbirinin düşmanı yenmeyi ve toptan yenilgiye uğratmayı başaramayacağı tamamen netleşti. Amerika Birleşik Devletleri için, yukarıda söylediğim gibi, bu nihai hedef değil, ancak anında artıramayacağı mevcut askeri ve seferberlik kaynağı göz önüne alındığında Rusya için imkansız olduğu ortaya çıktı (bu, seferberlik hızından görülebilir) ve geçiş hızı ekonomi parmak şıklatmasıyla inşa edilemeyen askeri raylar üzerinde). Düşmana karşı tam bir zafer elde etmemizi imkansız kılan bir diğer önemli faktör, Ukrayna'ya verilen desteğin derecesi ve üçüncü ülkelerin çatışmaya dahil olmasıydı (şimdi Rusya karşıtı koalisyonun 52 ülkesi var ve Devletler çalışıyor. devletlerin tarafsızlığını korumaya çalışırken başkalarını da buna dahil edin).
Buradan kısa ve orta vadeli görevler netleşir. için görev kısa dönem Beklenti, düşmanın savunmasının yarılacağı ve yerel bir taktik zaferin elde edileceği, cephenin ayrı bir yerel bölümünde avantajlarını yaratmak için kuvvetler oluşturmak ve biriktirmektir, bu da bir pozisyondan müzakerelere girmeyi sağlayacaktır. gücün, kazananın şartlarında barışın bu belirli andaki durum tespiti ile sonuçlandırılacağı yer. Bu taktik победа ve orta vadeli her iki taraf için de bir görev ve şimdi ona doğru ilerliyorlar (dediğim gibi planlama ufku altı aydır).
Tarafların görevleri tarafımızdan belirlendiğine göre, yukarıda belirtilen nedenlerle karşı tarafın teslimiyetinin mümkün olmadığı durumlarda izledikleri nihai amacın ne olduğunu anlamaya çalışalım. Devletler için Nihai amaç Bu çatışmada, Rusya Federasyonu'nun herhangi bir koşulunda, kendi ana durumuna bağlı olarak barışın sonuçlanmasıdır - Ukrayna yüklü silah, Washington'dan herhangi bir komuta ateş etmeye hazır olarak Rusya'nın soyunma odasında asılı kalmalıdır. Bunun için de orta vadeli görevin uygulanmasından sonra geride kalacak herhangi bir toprak parçasında Kiev rejimini korumak gerekiyor. Tüm bunlar, Washington'ın amacını gerçekleştirmesi için gereklidir. ana görev - Hint-Pasifik harekat tiyatrosunda Asya-Pasifik bölgesinde Çin ile hesaplaşmak için Rusya'nın ellerini bağlamak ve kendi ellerini çözmek.
Rusya için Nihai amaç şimdi çatışmanın uzaması ve tek amacı Beyaz Saray'daki muhafızların değişmesini beklemek ve çok az kanla (hem bizim hem de Ukrayna'nın) Kiev rejimi için finansmanın zayıflaması ile uyuşuk bir rejime aktarılmasıdır (her ikisi de Bu olayların 2024'te gerçekleşeceği, yani bir yılı daha uzatmamız gerektiği anlamına geliyor). Ukrayna harekat sahasındaki yerel bir zaferden sonra, mevcut an için sabitlenmiş statüko ile Kiev ile ateşkes yapmak mümkünse, o zaman şunu söylemek mümkün olacaktır: ara hedef ulaşmış. Zaman artık bizimle oynuyor. Kiev rejiminin finansmanı zayıfladığında (ve bu zaten er ya da geç olacak, çünkü hiç kimse Zelensky'yi hayatı boyunca omuzlarında sürüklemeyecek), o zaman ya biriken ekonomik sorunların ağırlığı altında çökecek. ya da Rusya, o zaman askeri ve askeri-endüstriyel potansiyelini artırarak, bunu yapmasına yardım edecek. Bundan sonra şunu söylemek mümkün olacak nihai hedef - Ukrayna askeri tehdidinin devletliğiyle birlikte ortadan kalkması - başarıldı (Ukrayna beş devlete bölünecek - Polonya, Slovakya, Romanya, Macaristan ve Rusya - veya tamamı Rusya Federasyonu'nun bir parçası olacak, değil çok önemli, tehdidin ortadan kalkması önemlidir). Bütün bunlar önümüzdeki iki yıl içinde olacak, sabırlı olalım (dedikleri gibi bir kuş, her seferinde bir tane). Bu durumda bizim ve Ukraynalı vatandaşlarımız ne kadar az ölürse o kadar iyi.
Bu, konuyla ilgili raporu sonlandırır. Tüm barış ve iyilik. Bay Z'niz