Zaten Haziran 1940'ta, birliklerin tahliye edilmesinden kısa bir süre sonra, gelecekteki yeniden silahlanma ve kayıpların yenilenmesi için ilk öneriler ortaya çıktı. Böyle bir teklifin yazarı, o zamanki Bakan olan 1. Baron Beaverbrook olan William Maxwell Aitken'di. havacılık endüstrisi. Kraliyet Hava Kuvvetlerinin, hava alanlarını korumak için gerekli olan bir dizi yeni zırhlı araba için sipariş vermeyi başardığını hatırlattı. Ayrıca, otomobil şirketi Standard Motor Company'nin yaklaşık beş yüz tekerlekli şasinin boşta olduğu ve acil yeniden ekipmanlarda kullanıma uygun olduğu bilgisine sahipti.
Beaverette Mk I zırhlı aracının görünüşünün yeniden yapılandırılması, çocuklar için bir anti tank tankı tüfeğiyle silahlandırıldı. Şekil Tankları-encyclopedia.com
Lord Beaverbrook, Stender şirketinin mevcut kasasına bağlı olarak yeni bir zırhlı araç geliştirmeyi teklif etti. Mevcut tekerlekli aracı yeni bir zırhlı gövde ile donatarak, kabul edilebilir özelliklere ve kabiliyetlere sahip bir zırhlı araç elde edilebilir. Böyle bir projenin en önemli özellikleri seri ekipman oluşturmak için ucuz ve kolay hale gelmekti. Bu beklentiler ve muhtemelen Havacılık Endüstrisi Bakanı'ndan bazı yardımlar emrin olumlu bir karar vermesine neden oldu.
Yeni zırhlı aracın gelişimi, Haziran 1940'in sonundan önce başladı ve fazla zaman almadı. Seri şasiyi yeniden inşa etme projesi tasarımcı Mark Aitken ve kaptan John Black tarafından gerçekleştirildi. Gelişimin başlatıcısı olan Beaverette'in unvanını atan takma, projeye yeterince hızlı bir şekilde takıldı. Gelecekte, takma ad resmi atama haline geldi. Ayrıca seri üretilen otomobillerin otomobil üreticisi adına katıldı ve sonuçta ilginç bir örnek kaldı. hikayeler Standart Beaverette adı altında. Daha sonra, zırhlı aracın yeni modifikasyonlarından birine Beaverbug adı verildi.
7 inci Dragoon alayında hizmete giren Beaverette Mk II tipi ilk zırhlı araçlardan biri, Temmuz 25 1940 - Photo Imperial Imperial Museum / iwm.org.uk
En son talihsiz olaylarla bağlantılı olarak, İngiliz savunma endüstrisi, hafif zırhlı aracın orijinal tasarımında bazı olumsuz etkileri olan mevcut tiplerdeki yüksek dereceli askeri teçhizat üretimini acilen artırmaya zorlandı. Bu nedenle, haddelenmiş metalin eksikliği, geliştiricilerin geniş bir kesilmiş kereste kullanımıyla yeni bir zırhlı gövde inşa etmesine neden oldu. Zırh çeliğini "sökmek" mümkün değildi, zira gövdenin kazan demirinden birleştirilmesi planlanıyordu. Bütün bunlar belirli bir ölçüde zırhlı aracın gerçek özelliklerini ve yeteneklerini sınırlamalıydı, ancak bu durumda seçim yapmak gerekli değildi.
Beaverette Mk adı verilen zırhlı aracın ilk versiyonunun kalbinde, "Standerd" markasının seri araba şasisiydim. Zamanın diğer birçok otomobilinde olduğu gibi, metal bir çerçeve üzerine inşa edildi ve motor kaputu düzenine sahipti. Çerçevenin önünde benzinli motor monte edildi Standart marka güç 48 hp Mekanik şanzıman yardımı ile arka aksa tork verildi. Şasi, yaprak yaylara bağlı bir tekerlek süspansiyonuna sahipti. Temel tasarımda, benzer bir şasi, yolcu ve bazı küçük yükleri taşımasına izin veren kapalı bir gövdeyle donatıldı.
M. Aitken ve J. Black, mevcut şasinin gereksinimlerini karşılayan oldukça basit bir korumalı kasa geliştirdiler. Ahşap çerçeveye, çeşitli düz metal parçalar monte edildi, gerekli hacimleri oluşturdu, elektrik santralini ve mürettebatı korudu. Bazı güvenlik geliştirmeleri için, birleşik bir rezervasyon kullanmaya karar verildi. 8-9 mm kalınlığındaki demir levhalar, 3-inç (76,2 mm) meşe levhaların üstüne yerleştirildi. Standart bağlantı elemanlarının yardımı ile bu tür paneller mevcut çerçeveye monte edilmiştir.
Yeni ekipman için ciddi bir kabul töreni, 25 Temmuz, 1940 Fotoğraf Imperial War Museum / iwm.org.uk
Motor, yan taraflara doğru yönelen ve iki parçanın L şeklinde bir kapağı olan hava beslemesi için dikey panjurlu eğimli bir ön levhaya sahip olan basit bir başlık ile kaplanmıştır. Kurtarmak için, mevcut kanatların kavisli şeklini korumasına karar verildi. Yan tabakaların karşılık gelen açıklıklarına yerleştirilmişlerdir.
Mk I zırhlı aracının yaşanabilir bölümü sadece yarı açık bir tekerlekli evle kaplandı. Dikey bir konumdaki bir çift trapez yan parçanın yanı sıra bir dizi kapakla birlikte eğimli bir ön tabaka aldı. Arabanın tekerlekleri de dahil olmak üzere arkası basit bir formda kutu şeklinde bir ünite ile kaplandı. Düşük yükseklikte hafifçe birleşen yan plakaları, eğimli bir tavanı ve öne yığılmış bir kıç detayı vardı. Kasanın arkasındaki böyle bir tasarım, bir dereceye kadar arabaya inmeyi kolaylaştırdı.
Yaşanabilir bölümün ön levha sağ tarafta dikdörtgen bir görüntüleme kapağı ve solda dikey bir yuva-embrasure aldı. Kabinin içinde dört basit mürettebat koltuğu vardı. Ayrıca, bir veya başka bir silah, mühimmat depolama sistemi, vb. Birleştirmek için basit araçların kullanılması öngörülmüştür.
İskoç milisler, ikinci modelin zırhlı araçlarında, Şubat 14 1941'te devriye geziyor. Fotoğraf, Imperial War Museum / iwm.org.uk
Standart Beaverette Mk I zırhlı aracının standart ekibi iki ya da üç kişiden oluşuyordu. Sürücü sancak önünde, sancak tarafındaydı. Solunda atıcı yerleştirildi. Komutanın arka koltuklardan birinde olması gerekiyordu. Mürettebat, gövdedeki kapaklar ve boşluklardan gözlemleyebildi. Taraflardan gözlemleme olasılığı da dışlanmadı. Zırhlı arabanın ana silahı olarak, BREN makineli tüfek ya da Boys tanksavar silahı kullanılması önerildi. Silah vücudun ön kurulumuna yerleştirildi ve ön yarımkürede hedeflere saldırabilir. Mevcut yeteneklere bağlı olarak, zırhlı araç diğer küçük kollarla donatılabilir. Mürettebatın kişisel silahlarını kullanma olasılığı da hariç tutulmadı.
İlk versiyondaki zırhlı araç, 4,11 m genişliğinde ve 1,6 m yüksekliğinde bir 1,52 m uzunluğuna sahipti Savaş ağırlığı - 2 t Orijinal korumalı gövde, kasanın kabiliyetlerine tekabül etmekte ve bu da kabul edilebilir hareket kabiliyetini elde etmeyi mümkün kılmaktadır. İngiliz basını zamanının haberine göre, Standart Beaverette saatte 60 mil hıza ulaşabiliyordu (neredeyse 100 km / s). Güç rezervi - birkaç yüz kilometre.
Yeni türdeki ilk zırhlı araçlar zaten yılın 1940 yazında yapıldı ve yakında ordunun farklı bölgelerine gitti. Belli nedenlerden ötürü, bu teknik, savaş araçlarının filosunun temeli olarak görülmedi, ancak olayların olumsuz bir şekilde gelişmesi durumunda, o da savaşa girmek zorunda kaldı. Savaş özellikleri yüksek olmadığı için özel bir başarıya güvenmesi pek mümkün değildir. Ancak yeni zırhlı araç Beaverette Mk I üretimi basitti ve büyük miktarlarda üretilebilirdi.
Beaverette Mk II, Kuzey İrlanda, 19 Haziran 1941 manevraları ile ilgili fotoğraf Imperial War Museum / iwm.org.uk tarafından
1940'in sonuna kadar, projenin yazarları küçük bir yükseltme yapmayı başardı. Mevcut makinelerin işletme deneyimi göz önüne alındığında, ek II. Mark ile bir proje önerildi. Genel olarak, temel tasarımı tekrarladı, ancak bazı farklılıkları vardı. Her şeyden önce gerekli zırhı bulmayı başardı. Kazan demirinin yerine, şimdi 10 mm'ye kadar kalınlığa sahip çelik zırh levhaları kullanılmaktadır. Aynı zamanda, meşe tahtalarının kullanımı ile kombine koruma sağlandı.
Gereken havalandırmayı korurken motor korumasını artırmak için, ön plakadaki dikey yuvalar yatay panjurlarla değiştirildi. Ek olarak, yaşanılabilir bölüme hala çatısı olmamakla birlikte sert bir yaprak verildi. Dikim kolaylığı için kıç kütük odasının üst kısmı menteşeler üzerine monte edildi ve aşağı ve geriye katlanabildi. Davanın geri kalanı aynı kaldı. Otomobilin özellikleri neredeyse hiç değişmedi.
1941'te, Standart Beaverette Mk III'ün temelde yeni bir modifikasyonu ortaya çıktı. Kendine özgü görünüm için, Beaverbug takma adını aldı. Bu projenin bir parçası olarak, imalatçı firma mevcut şasiyi elden geçirdi ve uzunluğunu azalttı. Yaklaşık bir metre kadar küçültülmüş olan çerçeve, düzeni optimize etmeyi ve mevcut tüm olanakları doğru bir şekilde kullanmayı mümkün kılmıştır. Ayrıca, üçüncü modelin zırhlı aracı için, gelişmiş teknik ve operasyonel göstergelerle yeni bir bina kuruldu.
Zırhlı araçların modifikasyonu Mark III. Fotoğraf Aviarmor.net
Ailenin önceki makinelerinden farklı olarak, Beaverette Mk III, yalnızca 10 mm kalınlığa sahip çelik saclardan kaynaklanmış ve perçinlenmiş, tamamen kapalı bir zırhlı gövdeyle donatılmıştı. Motor kaputu arttırıldı. Panjurlu merkezi bir açıklığı olan geniş eğimli bir ön tabakası vardı. Bu tabakanın yan elemanları ön tekerlekleri kapladı. Tekerleklerin altında yarıklar olan dikey kenarlar vardı. Motor bölmesinin çatısı, daha önce olduğu gibi, L şeklinde bir sisteme monte edilmiş iki tabakadan oluşuyordu. Ana elemanı bir kapak kanadınıydı.
Vücudun yaşanabilir hacmi, hafif bir geriye eğme ile yerleştirilmiş bir ön tabaka ile donatılmıştı. Dikey kenarlar ve eğimli bir besleme detayı da öngörülmüştür. Yaşam alanı bölmesinin çatısı geniş bir yatay sol bölüme sahipken, sağ elemanı daha küçük boyutlara sahipti ve bir eğimle monte edildi. Temel versiyonda, zırhlı araç Mk III, eğimli bir tavana sahip silindirik bir taret ile donatılmıştı. Ayrıca farklı bir tasarımın “savaş modülleri” kullanılabilir.
Beaverette Mk III farklı bir açıdan. Fotoğraf Aviarmor.net
Mürettebat şimdi üç kişiden oluşuyordu. Sürücü ve komutan insanlı bölmenin önündeydi ve ön ve yan çarşaflardaki muayene kapakları yardımıyla yolu takip edebildi. Nişancı komutanın arkasına yerleştirildi ve kule silahlanmasını kontrol etti. Zırhlı aracın içine erişim, eğimli kıç tabakasındaki büyük bir kapak tarafından sağlandı.
Üçüncü modelin zırhlı araçlarının çoğu BREN makineli tüfek aldı. Bir dizi faktöre bağlı olarak, hem açık taret hem de kapalı bir kuleye monte edilebilirler ve farklı serilerin kuleleri farklı bir tasarıma sahipti. Ayrıca, bir zırh kalkanı okuyla desteklenen iki Vickers makineli tüfek montajı önerildi. Pilot siparişindeki zırhlı araçlardan biri, dört Browning tüfek kalibre makineli tüfek ile Boulton-Paul havacılık tesisini aldı.
İlk derin modernizasyondan sonra, Beaverette zırhlı araç boyutlarını değiştirdi ve gözle görülür şekilde daha ağırdı. Makinenin uzunluğu 3,1 m'ye düşürülürken, genişlik ve yükseklik sırasıyla 1,73 ve 2,16 m'ye yükselmiştir. Savaş ağırlığı şimdi 2,6 t idi, halihazırda kullanılan motorun ve şanzımanın korunması, hareketlilikte hafif bir düşüşle sonuçlandı. Bununla birlikte, bu tür eksiklikler mücadele niteliklerindeki artış ile tamamen seviyelendirildi.
Standart kule, makineli tüfek kıvılcımı içeren bir kalkanla değiştirildi. Fotoğraf Aviarmor.net
Projenin daha da gelişmesinin sonucu, zırhlı araç Beaverette Mk IV'ün ortaya çıkmasıydı. Bu araba ile Beaverbug arasındaki tek ciddi fark, önden projeksiyon için artan rezervasyon oldu. Şimdi motor ve öndeki yaşanabilir bölme 12 mm zırhla kaplıydı. Ayrıca, özellikle teknolojik olanlardan bazıları veya başka gelişmeler vardı. Tüm değişikliklere rağmen, görünüşe göre ailenin üçüncü ve dördüncü araçları neredeyse aynıydı.
Standart Motor Şirketi, 1940 yazında Beaverette zırhlı araçların yapımı için ilk siparişi aldı. Kazan demirine ve ahşaba dayalı doğaçlama kombine korumaya sahip olan ilk seri makinelerin montajı çok uzun sürmedi. Yıl sonuna kadar, savaş araçlarının yapımında tam çekincelerle ustalaşmak mümkündü. Daha sonra, yeni bir kısaltılmış şasi ve iki farklı zırhlı araç modifikasyonu ortaya çıktı. Standerd tesisinde bu tür ekipmanların montajı 1942 yılına kadar devam etti ve çeşitli modellerde tam teşekküllü zırhlı araçların normal yapım olasılığı nedeniyle durduruldu. İki yıldan daha kısa bir süre içinde ordu dört versiyonlu 2800 zırhlı araçlarını aldı.
Boulton-Paul makineli tüfek kulesi olan Beaverette Mk III zırhlı aracın genel görünümü. Şekil Tankları-encyclopedia.com
Belli bir noktada, Standart Beaverette'in zırhlı araçlarındaki teknik belgeler, benzer araçların üretiminin kısa sürede başladığı Yeni Zelanda'ya gönderildi. 1 tondan daha fazla yük taşımayan Ford kamyonları, temel olarak kullanılmış, araçların zırhı farklı limanlarda kesilmeyi bekleyen eski gemilerden kaldırılmıştır. Zırhlı araçların montajı, Hutt Vadisi demiryolu atölyelerinde gerçekleştirildi. Zırhlı aracın benzer bir versiyonuna Beaverette (NZ) adı verildi. Birkaç ay boyunca Yeni Zelanda'da yalnızca 208 doğaçlama savaş araçları toplandı.
Standart Beaverette seri zırhlı araçlar kara kuvvetlerinin çeşitli bölümleriyle Kraliyet Hava Kuvvetleri arasında dağıtıldı. Buna ek olarak, belirli bir zamandan itibaren böyle bir teknik ve ulusal milislerin oluşumu almaya başladı. Nispeten yüksek seri yapım oranları, önemli sayıda üniteyi hızlı bir şekilde yeniden donatmayı ve savaş yeteneklerini kısmen geri kazanmayı mümkün kılmıştır. Bu sayede, en zor dönemde, ordunun eşsiz savaş yetenekleriyle ayırt edilmese bile, hiçbir ekipmansız kalmaması gerekiyordu.
Lord Beaverbrook'un zırhlı arabaları propagandada önemli bir rol oynadı. En mükemmel değil, ama büyük zırhlı araçların Büyük Britanya'nın savunma kabiliyetini geri kazanma arzusunu göstermesi ve ayrıca tamamen silahlı düşmanı karşılamaya hazır olduğunu göstermesi gerekiyordu. 1940 yazının başlangıcındaki iyi bilinen olaylardan sonraki durum göz önüne alındığında, yeni zırhlı araçların bu etkisi de hafife alınamadı.
Bir çift makineli tüfek ile Beaverette Mk IV. Şekil Tankları-encyclopedia.com
Aynı zamanda, yeni teknolojinin çalışması birçok sorunla ilişkilendirildi. Böylece, yeni tasarımların gövdesi oldukça ağır olduğu ortaya çıktı - yeterince hızlı bir şekilde artan bir yük, farklı şasi arızalarına yol açtı. Ayrıca, araç şasisi, zorlu arazide yüksek hareket kabiliyeti ve manevra kabiliyeti ile ayırt edilmedi. İstenilen özellikler sadece iyi yollarda elde edilebilir.
Zırhlı araç üretimi Standart Beaverette, 1942 yılında yeterli sayıda daha ileri teknoloji üretilebilmesi nedeniyle tamamlandı. Bununla birlikte, bu tür makinelerin çalışması savaşın sonuna kadar devam etti. Doğal olarak, belirli bir zamandan itibaren, bu tür zırhlı araçlar yalnızca diğer örneklere ek olarak değerlendirildi ve bunun sonucunda ikincil işleri çözmek için kullanıldı. Böylece zamanla, zırhlı araçlar yolları devriye gezmek ve hava limanlarını korumak için terk edildi.
Yeterli sayıda tam teşekküllü zırhlı aracın varlığı, İngiltere'nin mevcut Beaverette'i savaşa çekmemesini sağladı. Tüm benzer arabalar kendi bölgelerinde kaldı. Bundan dolayı, düşmanla yapılan savaşlara katılma şansı bulamadılar. Bununla birlikte, birkaç ekip hala düşmana ateş açmayı başardı. Nisan ayında, Stenarder zırhlı araçlarını kullanan RAF West Malling'in havaalanını koruyan 1943, iki Alman pilotu yakalayabildi. Uçtukları FW-190 uçaklarından biri makineli tüfek ateşi ile imha edildi.
Hayatta kalan zırhlı araçlardan biri olan British Duxford Müzesi'ndeki Beaverette Mk III. Wikimedia Commons Fotoğrafları
Lord Bevenbrooke inisiyatifiyle yaratılan zırhlı araçların nispeten sessiz çalışması savaşın sonuna kadar devam etti. Düşmanlıkların sona ermesinden sonra, yüksek performans ile ayırt edilmeyen zırhlı araçlar kademeli olarak kapatılarak sökülmeye gönderildi. Bu kader, İngiliz sürümünün hemen hemen tüm arabalarının yanı sıra mevcut Beaverette (NZ) 'de de oldu. Bu tür teçhizat artık Büyük Britanya ordusunun ilgisini çekmiyordu ve bu nedenle geleceği önceden belirlendi.
Bununla birlikte, dört zırhlı araç elden çıkarılmasını önlemeyi başardı. İki zırhlı araç Beaverette Mk III ve dördüncü modifikasyondaki aynı sayıda araç şu anda müze sergileridir. Eşsiz örneklerin yarısı İngiliz müzelerinde, diğer ikisi ise İrlanda ve Hollanda'da tutuluyor. Zırhlı modifikasyon araçları Mk I ve Mk II, ne yazık ki tarihi teknolojiyi sevenler korunmaz.
Zırhlı araçlar Standart Beaverette en zor dönemlerden birinde ve acilen yaratıldı; Aslında, o zamanın ciddi zorluklarının cevabı onlardı. En basit inşaatın ve düşük üretim maliyetinin nedeni buydu. Özellikleri ve yetenekleri bakımından, bu tür zırhlı araçlar, sınıflarının “tam teşekküllü” makineleriyle rekabet edemedi, ancak yılın İngiltere 1940'i için böyle bir araç büyük ilgi gördü. En mükemmel değil, ama basit ve çok sayıda zırhlı araç, en zorlu sürede savaş yeteneğini kısmen geri kazanmaya ve yeterli sayıda normal araç görünümünü beklemeye izin verdi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://tanks-encyclopedia.com/
http://aviarmor.net/
http://standardmotorclub.org.uk/
http://motor-car.co.uk/
http://cobbatoncombat.co.uk/