Herhangi bir bilim alanındaki bir doktor önce sorunu analiz etmeli, ardından bir teşhis koymalı ve ancak bundan sonra tedaviyi reçete etmelidir. “Kırmızı bölge” den önceki üç mektupta, var olan durumu daha ziyade vatanımı “kırmızı bölgeye” getiren kasırgaya bir tanığın ve gönülsüz bir katılımcının gözünden anlattım. Yayınlarımda, insanları insan toplumlarının gelişiminin oldukça zor ve bir dereceye kadar korkunç bir analizine girmeye zorlamak yerine insanlara gerçeği anlatmaya çalıştım.
Ama sonunda, ABD'nin neden Rusya, Çin ve İran'ı düşman ilan ettiğini hala anlamanız gerekiyor? Neden Ortadoğu ve Latin Amerika devletlerini yok ediyor? Neden sürekli olarak savaşlar yürütüyor ve "turuncu devrimler" düzenliyor, pek çok ülkede istenmeyen yöneticileri hoşnut eden yöneticilerle değiş tokuş ediyor? Ve neden tamamen açık ve normal yaşamları için zararlı olan Amerikan hileleri AB ülkeleri tarafından desteklenen ve onlara katılmak isteyen eski Sovyet cumhuriyetlerini yöneten pislikler?
Sonuçta, hiç kimse Devletleri tehdit etmiyor ve hiç kimse kendi topraklarına füzeler, bombardıman uçakları veya ordu ve donanmayı göndermiyor ve askeri üsler oluşturmuyor mu? Dahası, herkes, ebedi ticaret açığını kapatmak için açgözlü ülkeye dolarlarına her türlü mal sağlamayı kabul eder. Amerikan yapımı malları dış dünya pek görmez. Ve teknolojik ilerlemeler çoğunlukla, sadece soydukları ülkelerden gelen göçmenlerin onları "saldırganlar" olarak ilan etmelerinin bir sonucudur.
Amerika Birleşik Devletleri çevresindeki dünyadan istediği her şeyi alır. Öyleyse diğer insanlara ve ülkelere yönelik bu tutum nereden geliyor? Ne kaçırıyorlar?
Borçluları değil, alacaklıları vururlar
SSCB'de doğmuş olan bizler için bu tavrı sadece kabul etmek değil, anlamak da zordur. Ancak hatırlanması gereksiz olmayan 90'larda bize çok şey anlatmaya başladılar. Ve asıl önemli olan: borçluları değil, alacaklıları vuruyorlar.
Tefeci alacaklının öldürüldüğü Dostoyevski'nin Suç ve Cezasını okuyun. Gerçekten de Raskolnikov'un kiralık odasının sahibi ABD makamlarına çok benziyor:
Aslında, ona karşı ne planlasa da, hiçbir metresinden korkmuyordu. Ancak merdivenlerde durmak için, yapacak hiçbir şeyi olmayan tüm bu sıradan çöplerle ilgili her türlü saçmalığı dinleyin, ödeme, tehditler, şikayetlerle ilgili tüm bu tacizler ve aynı zamanda kaçma, özür dileme, yalan söyleme, - hayır , bir şekilde kediyi merdivenlerden yukarı kaydırıp gizlice uzaklaşmak daha iyidir, böylece kimse göremez.
Belki de şüpheler hemen ortaya çıkacaktır - konuşma neyle ilgili, çünkü Amerika Birleşik Devletleri neredeyse dünyanın en büyük ve en güçlü ekonomisi. Buna cevap vermeliyim: Hayal ile gerçeklik arasındaki uçurum, insan ırkının hem başarılarının hem de talihsizliklerinin merkezinde yer alır.
Öncelikle her gün sürekli karşılaştığımız "para" denen ekonomik olguyu düşünelim.
Öncelikle, bir düşünelim, "ruble" nedir?
Firma başkanları ve muhasebeciler (ayrıca bazı vatandaşlar), belirli bir bankada kendilerine "ait olan" rubleler hakkında bir rakamın yazılı olduğu bir tür "çek (cari, banka) hesabı" olduğunu hemen hatırlayacaklardır. iki şekilde olabilirler ... İlk yöntem: Mal veya hizmet satıcısı bunu kabul ederse, bankaya hesabınızdaki sayıyı azaltmasını ve satıcının hesabındaki sayıyı bu tutar kadar artırmasını emredebilirsiniz. Buna "ödeme" denir, bundan sonra bir ürüne sahip olursunuz ve satıcının hesabındaki sayısında bir artış olur.
Hesabınızın bulunduğu banka bu işlemi bu ekranda görecektir: banka için hesabınızdaki numara borcu, size karşı yükümlülüğüdür. Para transferi emri verdiyseniz, satıcının hesabı başka bir bankadaysa borcu azalacak veya bir müşterinin hesabından diğerinin hesabına aktarılacaktır.
Aynı zamanda bu “paranın” sahibi için belli bir risk ve ek maliyetler vardır. Risk, bankanın paranızı herhangi bir zamanda hesabına gönderebilecek belirli kişilere ait olmasıdır ve savaş öncesi bir filmde söylendiği gibi: "Hırsızın mesleğindeki en önemli şey dışarı çıkmaktır. zaman". Ancak bazen bankanın sahipleri - eğer bankacılık denetimi veya "çatı" ya da rakipler tarafından kapsanırlarsa, dışarı çıkamazlar.
Rus bankaları tarafından para transferinin ek maliyetleri, SSCB'de bir Eyalet Bankasının ücretsiz olarak yaptığı şeyi bir grup bireyin çıkarına yapan tüm "bankacılık sistemi" kadar gasptır. Bankalar, transferler için, işlemin niteliğine göre hiçbir gerekçesi olmayan transfer tutarının bir yüzdesini alırlar. Aslında, banka içi transfer, bir banka muhasebecisinin standart çalışma setine dahil edilmiştir. Bankalar arasında bir transfer, transfer miktarına bağlı olmayan maliyetler gerektirir. Eleştiriyi önlemek için not: ödeme sistemleri SWIFT ve Rusya Federasyonu Merkez Bankası bile pratikte transfer tutarına bağlı olmayan tutarlar için işlemler gerçekleştirir.
Bankanın size karşı yükümlülüğünü kullanmanın ikinci yolu, hesaptaki numaraya göre size Rusya Federasyonu Merkez Bankası'nın (banknotlar) kağıt yükümlülüklerini vermektir. Bankanız, Merkez Bankası nezdindeki hesapta karşılık gelen bir şart varsa, yani Merkez Bankası bankanıza borçluysa, bunu yapabilecektir. Ancak, hesaplardaki rakamlarla "ödeme" konusunda olduğu gibi, yüksek sözleşme tarafları dışında, hiç kimse, gerçek malların banknotlarla takas edilmesi teklifinden sorumlu değildir.
Bu işlemlerin sonucu son derece basit ve anlaşılırdır. Bir tarafın gerçek bir ürünü var, diğer tarafın bir hesapta veya bir banknotta bir numarası var. Onlarla ne yapılacağı "mal sahibinin" işidir. Ancak bu işlemin bir sonucu olarak, üçüncü bir taraf da var - sahibinin fonlarını kendi borcu olarak gören banka.
Görünüşe göre sevimli bir çift dünya kadar yaşlı: bir alacaklı ve bir borçlu. Ve sorun dünya kadar eskidir: borçları nasıl ve neyle ödeyeceğiz?
Ve borçlu tuhaftır: eski bir tefeci değil, cimri bir şövalye değil, sizin için modern bir ticari banka. Çok para var ama verecek hiçbir şey yok: paranın maddi bir doğası yok. Dahası, numaralar bile (hem kendilerinin hem de başkalarının) saklanması için veya müşteri veya mal sahibi-hissedar için ek gelir sağlayan bir getiri temelinde bankaya verildi.
Bu durumdan çıkış yolu basittir: Tüm fonları (hem kendinizin hem de başkalarının) belirli bir süre için, artımlı bir geri dönüşe tabi olarak ödünç vermeniz gerekir. Böylece borcun birine iadesi diğerinin borcu ile güvence altına alınır. Bankalar, garip bir şekilde, maddi kaynakların hareketini yansıtması gereken bir borç girdabı sağlar. Ancak maalesef modern dünyada bu her zaman yapılmaz.
ABD alacaklılarına ABD yaptırımları
Ve bu, özellikle 1971'den sonra dünya para sistemi ölçeğinde üzüntü verici.
O zamana kadar, maddi bir ürün olan altın kullanılarak ödemeler bakiyeleri arasındaki farkın aktarılmasıyla ülkeler arası uzlaşmalar yürütülüyordu. 1944'te ülkeler sürekli olarak altın taşımayı değil, Amerikan dolarını temsilcisi olarak kullanmayı kabul ettiler. Bir ülkenin para birimi, Amerikan hükümetinin garantisi altında, altının Amerikan para birimi sahiplerine 35 ABD doları için bir ons altın (1 dolar - 1,5 g altından).
Ancak ABD hükümetinin garantileri, imzaladığı anlaşmalar kadar zor. Fransa Cumhurbaşkanı de Gaulle bunu deneyimleyen ilk kişi oldu. 1965'te Paris'te düzenlenen bir basın toplantısında, Amerikan parasının devlet rezervleri olarak birikmesinin ABD için ayrıcalıklı bir pozisyon yarattığını ve ödemeler dengesindeki dengesizliği sürdürmesine ve dolar basarak bunu karşılamasına izin verdiğini belirtti. Bu, Avrupa işletmelerinin kamulaştırılmasına yol açtı. Ayrıca doların artık uluslararası güvene sahip olmadığını söyledi. 1950'de Fransa, 600 - 1965 bin ton olmak üzere 4,2 ton altın rezervine sahipti. (Bu, bazı "uzmanlarımızın" "güvenlik yastığı" sorunudur).
De Gaulle, savaştan beri Anglosaksonlara güvenmedi. Bu nedenle Fransa'ya ait dolarları altınla takas etti. Sonuç olarak, 1968'de Orange Revolutions'ın ilk provalarından biri olan öğrenci performansları aldı.
Ve haklıydı. 1980 yılına gelindiğinde, tüm kapitalist dünyanın devlet rezervlerinin altın tedariki% 4'e kadar çıktı. Ardından ünlü "petrol fiyatı devrimi" gerçekleşti. Arap şeyhlerinin pek çok "petrodolar" ı vardır. Tabii ki Amerikalılar aptal değiller ve petrol için altın ödemediler. Başkan Nixon, Ağustos 1971'de beklenmedik bir şekilde Amerika Birleşik Devletleri'nin 1944'te verilen garantilerden çekildiğini duyurdu.
Ama dolar herhangi bir şey tarafından desteklenmiyorsa, o zaman bu sadece bir senettir: bir şey için bir şey verme sözü çok az değerlidir. Bu nedenle, gerçek malların dolar karşılığında ihracatı, o zaman onlar için gerekli mal ve hizmetleri satın alma olasılığını ya "dondurur" ya da sınırlar, tek kelimeyle gülünçtür. Soyulan ülkeler ve halklar için ne zaman bu kadar üzücü olsa.
Bu vaatlerin ortaya çıkma mekanizması basit değildir. Birincisi, ABD makul bir açığı olan bir hükümet bütçesini onaylıyor. Açıksız bir bütçe ile ilgili "Washington Mutabakatı" nın gereklerini kendilerine uygulamıyorlar. (Bu "fikir birliğinin" ayrıntıları benim kanal ekonomik katillerin emirleri hakkında).
Ayrıca, açık tutarı kadar Hazine bonosu ihraç edilmektedir. Satın almak istemeyenler, ABD Federal Rezerv Sistemi bankaları tarafından hatasız olarak satın alınacaktır. Diğer bir deyişle, Hazine'nin borcuna karşılık bütçe uygulaması için Hazine'ye karşılık gelen miktarda dolar sağlayacaklar. Eski bir işlem: domuzu bir havuz sazanıyla geçmek. Ayık bir şekilde bakın: Para, Fed'in Amerikan devletinin borç yükümlülüklerinin teminatına karşı çıkarılan borç yükümlülüklerinin adıdır. Böylece Amerika Birleşik Devletleri verdiği sözler altında 28 trilyon doların üzerinde mal ve hizmet aldı.
Yani, ilk sonuç. Amerika Birleşik Devletleri düşmanlarını ilan ediyor ve yaptırımlarla alacaklılarının gelişimini durdurmaya çalışıyor. Bu, Birleşik Devletler tarafından düzenlenen savaşlar ve darbelerle yağmalanan ve yok edilen birçok ülke için geçerlidir. Bu aynı zamanda teslim olmayanlar için de geçerlidir - Çin, Rusya, İran.
İkinci sonuç. Herhangi bir ülkenin dünya hakimiyeti iddiaları, kaçınılmaz olarak fakir ve harap olmuş ülkeler üzerinde hakimiyet kurmayı, soyulmuş insanların diğer devletlere kaçmasını gerektirir ki bu her zaman onlara düşman olacaktır.
Üçüncü sonuç. Açgözlülük yıpratıcıyı mahvetti ve henüz onu mahvetmediyse, birçokları için dolar karşılığında satış yapmanın kendileri için daha pahalı olduğu giderek daha açık hale geliyor.
Ancak her şeyin kendi kendine olacağını ummak buna değmez. Umudun en son ölür sözü her zaman doğru değildir.
Yüzyılın başlarında İspanyol Cizvit Baltasar Gracian The Pocket Oracle'da şöyle yazmıştı:
Fazla umutla başlamayın. Bir şey aşırı övüldüğünde, genellikle beklentilerin gerisinde kalır. Gerçeklik hayal gücüne ayak uyduramaz çünkü ne istediğinizi hayal etmek kolaydır, başarmak zordur.(Baltasar Gracian. Pocket oracle. Criticon. "Science", M., 1984, s. 9).
Hayal ve arzunun evliliğinden, hayatın izin verdiğinden daha fazla bir şey doğar. Ne kadar büyük başarı elde edilirse edilsin, ruhu tatmin etmez ve aşırı umutlarla baştan çıkarıldığında, zevkten çok hayal kırıklığı yaşar.
Nadezhda, gerçeği uydurma konusunda uzmandır; Bırakalım ayıklığı onu dizginlesin, istenenden daha yararlı olmaya değer veriyor. Başlangıçta, faiz uyandırmak için, tüm nakdi ödemeden bir tür kredi sağlamalısınız. Gerçeğin tüm beklentileri aşmasına ve beklenenden fazlasını vermesine izin verin.
Ancak böyle bir kural kötü bir insan için uygun değildir - burada bir abartı bile yararlıdır: haklı olmadığı zaman herkes mutludur ve şimdi daha önce korkunç görünen şeyi katlanılabilir buluyorlar.
Hayal ve arzunun evliliğinden, hayatın izin verdiğinden daha fazla bir şey doğar. Ne kadar büyük başarı elde edilirse edilsin, ruhu tatmin etmez ve aşırı umutlarla baştan çıkarıldığında, zevkten çok hayal kırıklığı yaşar.
Nadezhda, gerçeği uydurma konusunda uzmandır; Bırakalım ayıklığı onu dizginlesin, istenenden daha yararlı olmaya değer veriyor. Başlangıçta, faiz uyandırmak için, tüm nakdi ödemeden bir tür kredi sağlamalısınız. Gerçeğin tüm beklentileri aşmasına ve beklenenden fazlasını vermesine izin verin.
Ancak böyle bir kural kötü bir insan için uygun değildir - burada bir abartı bile yararlıdır: haklı olmadığı zaman herkes mutludur ve şimdi daha önce korkunç görünen şeyi katlanılabilir buluyorlar.