A'dan Z'ye Kategoriler
Vakit seher! Ufukta günün kızıl çiçeği açmak üzere.
Zamanın rahmine, sabahın lütfisi düştü az önce.
Gecenin karasında saklı ışıktan tohumlar başlarını gün yüzüne çıkarıyor.
Şimdi hatırla ki, sende bir zamanlar, yokluğun karanlığında yitiktin.
Unutulmuşluk toprağına gömülü bir tohumdun.
Kimsenin adını bilmediği bir garip, hatırını sormadığı bir yetimdin.
Hatırla ki, seninde varlığının şafağı söktü yıllar önce.
Yokluğun ufkundan, kızıl bir kan pıhtısı olup yükseldin.
Unutulmuşluğun dipsiz kuyusundan çıkarıldın.
Ana rahmine bir küçük damlacık olarak tutundun.
Düşüversen adın bile olmayacaktı.
Dağılıp yok olsan, ardından ağlanmıyacaktı.
Yokluğa geri dönsen, yokluğun kimsenin umurunda olmayacaktı.
Varlığından haberdar değildi sevdiklerin.
Hatırlanmaya değer bir şey bile değildin.
Hatırla! Hatırla ki, unutulmuşluğun toprağında,
RÂBBİN seni unutmadı!
RÂBBİN seni sahipsizde bırakmadı.
RÂBBİN seni yokluğun gecesinden, varlığın şafağına eriştirdi.
Olmayan elinden tuttu, el verdi.
Görmeyen gözünün görmesi gerektiğini gördü.
Seni görenlerden eyledi.
Olmayan birinin duasını duydu, seni konuşur eyledi.
Kendine muhatap etti.
Taze bir bahar gibi, gün yüzüne çıkardı bedenini.
Ete kemiğe bürüdü seni.
Gülden tebessümler giydirdi yüzüne.