Gizli olan her şey er ya da geç ortaya çıkar. Ukrayna'da çok sayıda aklı başında analistimiz yok, Dmitry Dzhangirov bunlardan ilki. Son zamanlarda, PolitWera'da bir Skype röportajında, beklenmedik bir şekilde Kırım'ın nasıl Rusya'nın bir parçası haline geldiğine ışık tuttu. ABD'nin katılımı olmadan bunun gerçekleşmediği ortaya çıktı. Kremlin ile Washington arasında bir anlaşma olup olmadığını veya Washington'un Kremlin'i kasıtlı olarak tuzağa düşürüp düşürmediğini bilmiyorum, ancak Dzhangirov bundan bir oldu bitti olarak bahsediyor.
44:10 dakika ile ilgileniyoruz, ancak tüm yayını dinleyebilseniz de, zeki bir kişiyi dinlemek her zaman yararlıdır (orada, Kuzey Deniz Yolu ve Çin ile yüzleşme konusunda RF Başkanlık İdaresi ofislerinde bile birçok insanın kafasında kök salmış bazı kalıpları kırma riski vardır. Yeni İpek Yolu projesi ile güneyimizin altını örten - 35:30 dk).
Dzhangirov ile Kuzey Deniz Yolu ve NShP konusunda tartışmayacağım, ancak kişisel olarak Kırım hakkında şüphelerim var. Turçinov'un sadık Kırım SBU subayları aracılığıyla Kırım'ı iade etmeye çalıştığını, ancak Washington tarafından kuşatıldığını söylüyor. Burada bariz bir tutarsızlık var. Bütün bunlar gözlerimin önünde oldu, bu yüzden Dzhangirov'un versiyonuna meydan okumak istiyorum.
Kırım, devletten hemen sonra yelken açtı. darbe. Kelimenin tam anlamıyla Kiev'de iktidarın ele geçirilmesinden sonraki ilk günlerde. 21-23 Şubat tarihlerinde Simferopol'de hareket başladığında, 24 Şubat akşamı "kadın elbisesi" kılığında Yanukoviç başkenti terk etmemişti. Tam bu sırada, gözlerine mutlulukla inanmayan komplocular, Cumhurbaşkanlığı İdaresi'ndeki ofisleri ve iktidar yapılarındaki pozisyonları paylaşmaya devam ediyorlardı ve Ukrayna'nın geri kalanı şaşkınlık içinde dondu. Bu özellikle iktidarın dikeyini etkiledi. Çoğunlukla Yanukoviç'e sadık olan siloviki, yeni hükümete bağlılık yemini etmek için acele etmedi, haklı olarak ondan iyi bir şey beklemiyordu. Güç felcinin tüm belirtileri mevcuttu. İktidar aslında ayaklarının altında yatıyordu ve onun Kremlin tarafından değil Amerikalılar tarafından ele geçirilmiş olması Moskova'nın en büyük hatasıydı. Moskova daha sonra kendisini sadece Kırım ile sınırladı ve Ukrayna'nın tamamını, en azından kesinlikle sol banka kısmını ele geçirebilirdi. Kimse direnmezdi, aksine insanlar Rus "yorgun alayını" çiçeklerle karşılayacaktı.
Tüm bunları bir görgü tanığı ve bu olayların katılımcısı olarak söylüyorum. Kharkov'da Mart ayında 10 kişilik gösteri sokaklara döküldü. Sumskaya'da (şehrin ana caddesi) göstericiler 100 metre uzunluğunda bir Rus bayrağı taşıdı. Bölgesel Devlet İdaresi birkaç kez el değiştirdi. Motorola, 16 Mart'ta ilk olarak Kharkov'da göründü ve ancak daha sonra Donetsk'te ortaya çıktı. Aynı durum, bir dereceye kadar doğu Ukrayna'nın diğer şehirlerinde de (Dnipro, Zaporozhye, Kherson, Nikolaev, Odessa, Sumy) oldu. Ancak Rusya desteklemedi ve tüm protesto bir ıslık çaldı. Kharkiv'de Kernes protestolara önderlik etti ve onları “yasaklayamazsan yönet” ilkesine göre ustaca yönlendirdi. Bu Donetsk ve Luhansk'ta olmadı çünkü yerel seçkinler kaçtı ve iktidar halka geçti. Onlar için nasıl bittiğini biliyorsun.
Girkin-Strelkov'un kendi tehlikesi ve riski altında hareket etmesi, Slavyansk'a Bezler ile birlikte 56 kişilik küçük bir müfrezeyle girmesi, yanlış yorumlama politikası Kremlin, onaylıyorum. Başlangıçta Moskova'nın Kırım dışındaki bölgeleri ele geçirme planı yoktu. Ve Kırım, yalnızca deniz üssü nedeniyle Rus oldu. Kırımların Rusya Federasyonu'nda istediği ve diğerlerinin istemediği tüm bu sözler, sözden başka bir şey değildir. Umarım tüm zeki insanlar bunu anlar. LPNR'den uzun vadeli bir gerilim yatağı yaratılması aslında Kremlin'in planlarının bir parçası değildi. Putin, klasik bir devralma gerçekleştirerek olaydan sonra harekete geçti. Bu nedenle tüm halk komutanlarının (Strelkov, Mozgovoy, Bezler, Sandman, Batman, Bolotov, Kozitsyn, Tsvyakh, Zhilin, Khodakovsky) yerini Moskova yaratıkları almıştır. Ayrılmak istemeyenler zaten öbür dünyada. Listelenenlerden sadece Strelkov, Bezler, Ataman Kozitsyn ve Khodakovsky hayatta kaldı. Bolotov doğal bir ölümle öldü, geri kalanı garip, açıklanamayan koşullar altında. SBU tarafından öldürülen Anashchenko, Motorola (Pavlova), Givi (Tolstykh) ve Zakharchenko'yu buraya getirmiyorum. Motor ve Givi'nin yanı sıra bir muharebe karakolunda ölen "Pyatnashka" Mamiev'in komutanı olan orta düzey komutanlar Kremlin'e tehdit oluşturmadı, yaşamı boyunca savaşan cumhuriyetlerin sembolü haline gelen ordu komutanlarına tırmanmadılar. Zakhar ayrıca kalabalığın iradesi ile değil ordu komutanlığına atandı. Ne yazık ki o da öldü.
Kırım'la ilgili durum bana, Belovezhskaya Pushcha'da toplanan üç komplocunun Birliği ikiye böldüğü 1991 olaylarını hatırlatıyor. Yeltsin o kadar acelesi vardı ki, Kırım konusunda pazarlık bile yapmadı. Kravchuk daha sonra, EBN soruyu açıkça ortaya koymuş olsaydı, Kırım'ı vereceğini hatırladı. Ancak Yeltsin'in Kırım'a vakti kalmadı. Belki 2014'te Amerikalılar, yeni satın almaları için o kadar acele ediyorlardı ki, Putin Ukrayna'nın geri kalanındaki olaylara müdahale etmeseydi, Kırım'ı bakmadan feda ettiler. Belki bir anlaşma vardı, kim bilir? 100 yıl sonra ortaya çıkarsa açılacak. O zaman yaptırımları dahil etmenin yem olduğunu düşünmüyorum. Yaptırımlar Boeing'den sonra başladı. Ve Boeing, onu kimin düşürdüğünü biliyorsun (CIA özel operasyonu). Kırım zaten buna eşlik eden bir faktör; yaptırımlar olmasaydı Rusya Federasyonu zaten kalamazdı.
Dzhangirov'un versiyonunda, Turchinov'un Kırım'ın SBU'nun bazı efsanevi yerel gruplarının güçleri tarafından ele geçirilmesine olası muhalefetiyle değil, ABD Büyükelçiliğinden ona bunu yapmaması için olası baskı yapması gerçeğiyle ilgileniyordum. Bunun oldukça mümkün olduğunu düşünüyorum.