Yayın tarihi: 02.11.2017
NIKON D4S / 16.0 mm f/2.8 AYARLAR: ISO 1600, F8, 1/125 s, 16.0 mm eşdeğeri.
Spektrumun parçalarının kaybı ve görünür mesafeler
Su, atmosferden tamamen farklı fiziksel özelliklere sahiptir, bu da su altındaki ışığın farklı şekilde yayıldığı anlamına gelir. Bunun fotoğrafçılığı nasıl etkilediğine bakalım.
En saf su bile havadan 1000 kat daha az şeffaf ve 770 kat daha yoğundur. Bu, su altında bir metrelik bir mesafeden çekim yapmanın, yüzeydeki bir nesneden bir kilometrelik çekime eşdeğer olduğu anlamına gelir. Suda her zaman mineral tuzlar, inorganik parçacıklar, mikroorganizmalar ve sadece kir parçacıkları vardır. Işık hem su molekülleri tarafından hem de safsızlıklar tarafından emilir; buna göre, su ne kadar kirliyse, emilim o kadar güçlü olur. Sonuç olarak, su sütununun maksimum şeffaflığı 60 metreyi geçemez ve minimum sıfır olabilir.
H2O molekülleri ve safsızlıklar şeklindeki engellerle çarpışan ışık fotonları sadece emilmez, aynı zamanda saçılır, bu da görüntünün kontrastını kaybetmesine ve bulanıklaşmasına neden olur. Su sütununun ışığı nasıl etkilediğini hayal etmeyi kolaylaştırmak için, işte basit bir karşılaştırma: “Aslında su, sizinle özne arasına oturan bulutlu mavi bir filtredir.”
Okulun fizik dersinden, beyaz güneş ışığının tayfı oluşturan farklı uzunluklardaki dalgalardan oluştuğunu biliyoruz. Kafiyeyi hatırlayın: “Her avcı bilmek ister …”? Bir sualtı fotoğrafçısı bunu kesinlikle aklında tutmalıdır, çünkü her 8 metrelik su, spektrumun bir bileşenini “yiyor”. Yani bu mesafeden başlayarak kırmızı rengi ayırt edemeyecek ve kırmızı nesneler siyah görünecektir.
Bu resimdeki dalgıç üç balon tutuyor: kırmızı, yeşil ve sarı. Başlangıçta hangisinin hangi renk olduğunu tahmin etmeye çalışın:
NIKON D200 / 10.5 mm f/2.8 AYARLAR: ISO 400, F8, 1/60 s, 15.0 mm eşdeğeri.
16 metre derinlikte, artık kırmızı veya turuncu renkler olmayacak – ve sadece mavi-mor kalana kadar böyle devam edecek. Bu deniz uçurumunun rengidir.
Bazen benimle şu konuda tartışmaya çalışıyorlar: “Kızıldeniz’deydim, 30 metre daldım ve kırmızı mercanlar gördüm!” Aslında bu beynimizin bir oyunudur. Birincisi, bir cismin ne renk olduğunu bildiğimizde, beyin onu bize o şekilde göstermeye çalışır. İkincisi, bizim için “kara hayvanları”, çevreleyen nesnelerin tek renkli olması gariptir, bu nedenle beyin-bilgisayar sualtı resmini algımıza daha tanıdık hale getirmeye çalışır. Ancak kamera tarafsız, Kızıldeniz’in mercanlarını böylesine mavi-yeşil bir derinlikte görüyor.
Issyk-Kul Gölü’nden bu fotoğrafta, mesafeye bağlı olarak renklerin nasıl kaybolduğunu açıkça görebilirsiniz. Kameranın yakınında çakıl taşları çok renklidir, ancak uzaklaştıkça görüntü daha monoton hale gelir.
NIKON D3S / 16.0 mm f/2.8 AYARLAR: ISO 400, F13, 1/640 s, 16.0 mm eşdeğeri.
İlk dijital kameralar çok küçük bir dinamik aralığa sahipti ve su altında çekim yapmak için pratik olarak uygun değildi. Modern kameralar, tam olarak istediğimiz fotoğrafları çekmemize izin veriyor.
İşte Nikon D4S’imden güzel bir örnek. Dediğim gibi kamera tarafsız ve Baykal Gölü’nün dibini mavi-yeşil görüyor. Ama biz insanlar bunu farklı görüyoruz! Kırmızı kanalda kalan sinyal, bizim görüşümüze göre olması gerektiği gibi olması için son işlemede görüntüyü düzeltmemize izin verir.
NIKON D4S / 16.0 mm f/2.8 AYARLAR: ISO 400, F16, 1/125 s, 16.0 mm eşdeğeri.
Acemi bir sualtı fotoğrafçısı sualtındaki mesafeyi belirlemeye çalıştığında, başka bir tuzağa düşer. Bu sözde görünen mesafe problemidir. Suyun kırılma indisi havanınkinden 1,3 kat daha büyük olduğundan, tüm nesneler gerçekte olduğundan daha büyük görünür. Ve fotoğrafçıya çok yakın görünüyor, ama bu sadece optik bir yanılsama. Su altında, herhangi bir nesneden gözlerinizin size söylediğinden %30 daha uzaktasınız. Bu nedenle, sualtı fotoğrafçılığında, Robert Çapa’nın daha yakına yaklaşma tavsiyesi, her yerde olduğundan daha alakalı, çünkü yüksek kaliteli bir resim elde etmenin tek yolu bu.