We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İskenderiye Kuşatması, MÖ 48 Ağustos-Ocak 47
İskenderiye kuşatması (MÖ 48 Ağustos-Ocak/ MÖ 47 Şubat), Julius Caesar'ın Mısır siyasetine karıştıktan sonra şehirde kapana kısıldığını gördü. Sadece bir yardım ordusu şehre ulaştıktan sonra kaçabildi ve Ptolemy XIII ve müttefiklerini Nil savaşında (Büyük Roma İç Savaşı) yenmesine izin verdi.
Pharsalus savaşındaki yenilgisinin ardından, yenilmiş Cumhuriyetçi komutan Büyük Pompey, doğuda bir yerde güvenli bir sığınak bulmaya çalıştı. Yunanistan ve çevresi kısa sürede çok tehlikeli hale geldi, özellikle de Sezar tüm çabalarını Pompey'i yakalamak için vermeye karar verdikten sonra. Antakya halkı, Pompey'in orada hoş karşılanmayacağını açıkça belirtti. Pompey daha sonra genç Ptolemy XIII'den destek almayı umduğu Mısır'a gitmeye karar verdi. Pompey, Ptolemy'nin babası Ptolemy XII Auletes'i desteklemişti ve kralın ordusunun birçok üyesi daha önce Pompey'in altında görev yapmıştı. Ptolemy ayrıca kız kardeşi Kleopatra VII Philopater ile bir iç savaşa girdi. Ancak genç kralın danışmanlarından bazıları, Pompey'in ordularını alt edebileceğinden endişelendi ve Pelusium yakınlarında kıyıya indiğinde onu öldürdü.
Caesar, Pompey'in ölümünden birkaç gün sonra İskenderiye'ye geldi. Ona, gücü zayıf iki lejyondan 3.200 adam, 800 süvari, Rodos'tan on savaş gemisi ve Asya'dan birkaç savaş gemisi eşlik etti, ancak korkunç itibarının onu güvende tutacağından emindi. Bunun tehlikeli bir kumar olduğu çok geçmeden ortaya çıkacaktı. Pompey'in ölümünü Mısır'a geldikten kısa bir süre sonra öğrendi ve Plutarch'a göre Pompey'in mührü yüzüğü kendisine sunulduğunda gözyaşı döktü ve başı gösterildiğinde dehşet içinde geri tepti. Pompey onun düşmanı olabilirdi, ama aynı zamanda kıdemli bir Romalıydı ve Mısırlıların elinde ölümü kabul edilemez bir darbeydi.
Mısır'daki olaylarla ilgili birçok kaynağımız var. Sezar'ın İskenderiye'ye gelişi ile savaşın patlak vermesi arasındaki dönem için, eserinin son bölümünde Sezar'ın kendi sözlerine sahip olabiliriz. İç savaş. Bu, kuşatmada erken kırılır ve yerini İskenderiye Savaşları, devamı olarak sunulan İç savaş, ama muhtemelen Sezar tarafından yazılmamıştır. NS İskenderiye Savaşları Sezar'ın arkadaşı ve müttefiki Aulus Hirtius tarafından yazılmış olabilir. Plutarch'ın Caesar'ın hayatı bazı ayrıntılar içerir ve Appian'da kısa bir özeti vardır.
Sezar'a göre İç savaşİskenderiye'ye vardığında şehir kargaşa içindeydi. Kendini orada kuzeyden kuvvetli esen ethesian rüzgarları tarafından kapana kısılmış buldu ve bu nedenle diğer lejyonları Mısır'da yardımına gelmesi için çağırmaya karar verdi, ancak gelmeleri biraz zaman alacaktı. Ptolemy ile Kleopatra arasındaki anlaşmazlığın Roma halkını doğrudan ilgilendirdiğine karar verirken, Sezar'ın konsül olarak ilk büyüsü sırasında Ptolemy XII ve Roma arasında bir ittifak kurulduğu için doğrudan dahil oldu. Sonuç olarak, Ptolemy ve Kleopatra'ya ordularını dağıtmalarını ve anlaşmazlıklarını yargıç olarak Sezar ile yasal olarak çözmelerini emretti. Bu arada Sezar Kraliyet sarayına taşındı.
Ptolemy'nin hükümeti, Pompey'in ölümünde büyük rol oynayan hadım Pothinus tarafından yönetiliyordu. Şimdi Sezar'a karşı komplo kurmaya başladı. Caesar ve Plutarch bu olayların biraz farklı versiyonlarına sahiptir.
Plutarch'a göre Pothinus, Sezar'ı oldukça küçük eylemlerle kışkırttı - birliklerine fakir tahıl sağlamak veya yemeklerde tahta ve toprak kaplar kullanmak ve Mısır'dan ayrılıp kendi işlerine dönmesi gerektiğini önermek. Sezar onu geri çevirdi ve Kleopatra'yı saraya çağırmaya karar verdi. Ptolemy'nin rehberlerini geçmek için, bir halıya ya da bir yatak çuvalına gizlenmesi ve saraya taşınması gerekiyordu, bu cesur bir hamle Sezar'ın kendi tarafına geçmesine yardımcı oldu. Sezar, ikisini halka açık bir uzlaşma yapmaya zorladı, ancak bu noktada hizmetçilerinden biri, Pompey'in suikastçılarından biri olan Pothinus ve Achillas'ın karıştığı bir komployu ortaya çıkardı. Sezar, Pothinus'u yakalayıp idam etti, ancak Achillas kaçtı ve Kraliyet ordusunu Sezar'a saldırmak için İskenderiye'ye getirdi.
Sezar'ın anlatımına göre Pothinus, Kraliyet ordusunu Pelusium'dan topladı ve Achillas'ı komuta etti. Kraliyet ordusu şehre yaklaştığında, Sezar, Achillas'ın ne amaçladığını öğrenmek için Ptolemy'ye elçiler göndermesini sağladı, ancak saldırıya uğradılar ve kampa girdiklerinde biri öldürüldü. Sezar, Ptolemy'yi ele geçirdi ve şehrin bir kısmını savunmaya karar verdi. Achillas'ın, Gabinius'un altında görev yapmış ve daha sonra Mısır hizmetine girmiş bir dizi eski Roma askeri de dahil olmak üzere yaklaşık 20.000 adamı vardı. Sezar böylece kötü bir şekilde sayıca fazlaydı.
Kuşatma Achillas'ın genel saldırısıyla başladı. Ordusunun bir kısmı Sezar'ın ikametgahına saldırmak için gönderilirken, daha büyük bir kısmı liman bölgesini ve özellikle orada bulunan 72 savaş gemisini ele geçirmeye çalışmak için gönderildi. Sezar, küçük kuvvetleriyle tüm liman bölgesini korumayı umamayacağını anladı ve gemileri yaktı. Ayrıca ikametgahına yapılan saldırıyı püskürtmeyi başardı ve ünlü deniz fenerinin hakim olduğu Pharos adasını işgal etmek için bir kuvvet gönderdi. Pharos'a sahip olmak, Sezar'ın limana erişimi kontrol ettiği anlamına geliyordu, ancak daha sonraki olaylar, şu anda onu elinde tutamadığını gösteriyor.
Sezar şehrin kendi bölümünü güçlendirmeye başladı. Alanı, sarayın bir kısmı ve bir kaleye dönüştürdüğü yakındaki bir tiyatronun merkezindeydi. Limana erişimi vardı ve bölgeyi güçlendirmesi için zaman verildi. Kleopatra'nın saraydan kaçan ve Achillas'a katılan kız kardeşi Arsinoe'nin kontrolünü kaybetti, ancak daha sonra ordusunun kontrolünü ele geçirmeye çalışarak Sezar'ın rakiplerini böldü. Bu, Caesar'ın Achillas'a haberciler gönderdiği keşfedildikten sonra idam edilen Pothinus'un ölümünü bildirdiği noktadır. Bu, Sezar'ın işinin bittiği noktadır ve biz de İskenderiye Savaşları.
Her iki taraf da şehrin kendi bölgelerini güçlendirmeye odaklandı. Sezar şehrin daha küçük bir bölümünü işgal etti, güneyde kendisine su ve yiyecek sağlayan bir bataklık ile sınırlandı. İskenderiyeliler, şehrin kendi bölümünü savunmak için kırk ayak yüksekliğinde üçlü bir duvar inşa ettiler, onu on katlı kulelerle süslediler ve herhangi bir tehlike bölgesine taşınabilecek bir dizi mobil kule inşa ettiler.
Arsinoe Achillas'ı öldürdükten sonra İskenderiye ordusundaki bölünme kısa sürede sona erdi. Daha sonra valisi Ganymed'i ordunun başına geçirdi. İlk planı, önce şehrin sarnıçlarına tatlı su getiren kanalları keserek ve ardından Sezar'ın bölgesindeki kanallara deniz suyu pompalayarak Roma'nın elindeki bölgeye tatlı su tedarikini kesmekti. Romalıların kullanabileceği içme suyu yavaş yavaş acıya dönüştü. Bu, Sezar'ın kuvvetlerinde kısa bir moral krizine neden oldu, ancak onları rahatlatmayı başardı ve kısa sürede yeterince tatlı su üreten kuyular kazabildiler.
Bundan kısa bir süre sonra bölgeye ilk Roma takviyeleri geldi. Bu, Sezar'ın Pompey'in gazilerinden bazılarını kullanarak oluşturduğu 37. Lejyondu. Doğudan esen bir rüzgar lejyonun şehre girmesini engelledi, ancak şehrin hemen yakınında kıyıya demir atabildiler ve şehre geldiklerini Sezar'a bildirmek için mesajlar gönderdiler.
Sezar, takviye kuvvetleriyle buluşmak için küçük filosunu denize açmaya karar verdi, ancak yerleşim bölgesinin savunmasını zayıflatmak istemediği için gemiye asker almamaya karar verdi. Bu neredeyse felakete yol açtı. Sezar'ın filosu Chersonesus'a ulaştı ve denizcilerinden bazılarını su getirmeleri için iç bölgelere gönderdi. Bazıları çok ileri gitti ve İskenderiyeliler tarafından ele geçirildi, böylece Sezar'ın filoda gerçekten bulunduğunu ve yanında hiç askeri olmadığını keşfettiler. Şehre dönüş yolunda Sezar'ın yolunu kesmeye karar verdiler. Sezar bir savaşı riske atmamaya karar verdi ve bunun yerine kıyıya yöneldi, ancak Rhodian kadırgalarından biri sağ kanadında izole oldu ve bir dizi dört katlı savaş gemisi tarafından saldırıya uğradı. Sezar, yardımına gelmek zorunda kaldı ve gece savaşı bitirmeden önce büyük bir deniz zaferini kazanmaya yaklaştı. Buna rağmen adamları dört sıralı bir kadırgayı ele geçirdi, ikincisini batırdı ve üçüncüsünü devre dışı bıraktı. Daha sonra mahsur kalan nakliye gemilerini İskenderiye'ye çekebildi.
İskenderiyeliler daha sonra yeni bir filo donatmaya karar verdiler. Gümrük toplamak için Nil'in ağzında konuşlanmış tüm gemilerde ve kralın cephaneliklerindeki eski savaş gemilerinde toplandılar. Çok sayıda küçük gemi ile birlikte 22 dörtlü ve 5 beşli bulmayı başardılar. Daha sonra ikinci bir deniz savaşı için hazırlandılar.
Sezar'ın artık sekizi Pontus'tan, beşi Likya'dan ve on iki tanesi Asya'dan olmak üzere dokuz Rodos kadırgası vardı, on dörtlü ve beş beşli kadırga dahil. İskenderiye tarafındaki 27'ye kıyasla 34 büyük savaş gemisine sahipti, ancak ortalama olarak gemileri daha küçüktü.
İki filo, şehrin batı tarafına doğru (şehrin Afrika kıyılarında olduğu söylenen kısmından) sığ bir su alanının karşı taraflarında kuruldu. Sezar, Rodos kadırgalarını Euphranor'un altına sağına, Pontus kadırgalarını soluna yerleştirdi. İki kanat arasında bir boşluk bıraktı ve gemilerinin geri kalanını yedek olarak arkaya yerleştirdi. İskenderiyeliler 22 dörtlülerini ön sıraya, filolarının geri kalanı ise arkaya yerleştirdiler. Daha sonra her iki taraf da arkalarındaki sığlıklarla savaşmak istemeden ilk hamleyi diğerinin yapmasını bekledi.
Sonunda Euphranor, gemilerini sığlıklardan geçirmeye gönüllü oldu ve filonun geri kalanı geçerken İskenderiyelileri uzak tuttu. Savaş, ilk dört Rhodian gemisi geçtikten sonra başladı. İskenderiyeliler onlarla yakınlaşamadı ve filonun geri kalanı çok geçmeden yardımlarına geldi. Savaş daha sonra küçük bir Roma zaferi olarak sona eren bir deniz yakın dövüşüne dönüştü. Bir quinquereme ve bir bireme yakalandı ve İskenderiye filosunun geri kalanı köstebeğin altına sığınmadan önce üç bireme battı (muhtemelen deniz fenerine giden köstebek)
Sezar'ın bir sonraki planı, Pharos adasını ele geçirmek ve böylece limanın kontrolünü ele geçirmekti. Hafif piyade ve Galya süvarilerinin en iyileri tarafından desteklenen on kohort seçti ve onları küçük teknelerle adaya götürdü, filosu adaya başka bir yerden saldırarak dikkati dağıttı. İlk başta adanın savunucuları Romalıları kıyıda tuttular, ancak kısa süre sonra Pharos Adası'ndaki kasabaya çekilmek zorunda kaldılar. Sezar, adadaki iki kaleden birini almayı başardı, ancak ikinci kaleyi alma girişimi, İskenderiyelilerin köstebek ve adayı anakaraya bağlayan köprü üzerindeki Roma mevzilerine saldırmasından sonra başarısız oldu. Sonunda Sezar'ın adamları bunalıp geri çekilmeye başladılar. Sezar kadırgasına geri dönmek zorunda kaldı, ancak bu, ondan kaçmaya çalışan kaçan birliklerin ağırlığıyla battı. Sezar'ın kendisi güvenli bir yere yüzmek zorunda kaldı. İskenderiyeliler daha sonra Pharos adasını güvenli bir şekilde ele geçirdiler ve limanın kontrolünü ele geçirdiler.
Bu aksilikten sonra İskenderiyeliler, Sezar'dan Ptolemy'nin Mısır ordusuna katılmasına izin vermesini istedi, böylece Arsinoe ve Ganymed'i devirip Sezar ile ittifak kurabildi. Sezar, Ptolemy'nin sözünü tutacağına pek umut vermedi, ancak yine de onu serbest bırakma riskini almaya karar verdi. Sezar'ın beklediği gibi, Ptolemy yakında ona karşı savaşın kontrolünü ele geçirdi.
İskenderiyeliler artık demoralize olmaya başlamıştı. Genç kralları ilham verici bir lider değildi ve Suriye'den Roma takviye kuvvetlerinin yola çıktığı haberleri onlara ulaşmıştı. İskenderiyeliler, hala Sezar'a ulaşan tedarik konvoylarını engellemeye karar verdiler ve filolarını Nil'in Canopic ağzını korumak için gönderdiler. Sezar, bunu önlemek için Tiberius Nero komutasındaki kendi filosunu gönderdi. Canopus'ta Sezar'ın başarılı Rhodian amiral Euphranor'un öldürüldüğü küçük bir savaş gelişti.
Artık yardım ordusu yaklaşıyordu. Bu kuvvet, Sezar'ın sadık bir müttefiki olan Bergama'lı Mithridates tarafından yönetiliyordu ve Suriye ve Kilikya'dan gelen birliklerden oluşuyordu. Achillas, düşmeden önce onları Pelusium'da engellemeye çalışmıştı, ancak Mithridates o kaleyi bir günde ele geçirdi ve Mısır'ı geçti. Ptolemy, Sezar'a ulaşmadan önce onu durdurmaya çalıştı, ancak ilk saldırıları başarısız oldu. Daha sonra, bir sonraki saldırının komutasını bizzat almak için İskenderiye'den ayrılırken, Sezar müttefikine yardım etmek için koştu. Ortaya çıkan Nil savaşı, açık bir Roma zaferi olarak sona erdi.
Ptolemy olay yerinden kaçmaya çalışırken boğuldu ve Sezar'ı Mısır'ın tartışmasız kontrolünde bıraktı. Kleopatra'yı küçük kardeşi Ptolemy XIV ile birlikte tahta geçirdi. Sezar daha sonra Mısır'da biraz zaman geçirdi, Kleopatra'nın refakatinden zevk aldı ve muhtemelen Nil'de bir gemi yolculuğuna katıldı. Sezar'ın ayrılmasından kısa bir süre sonra Kleopatra, Caesarion adını verdiği bir oğlu doğurdu ve babasının kim olduğuna inandığını açıkça ortaya koydu.
Sezar'ın Mısır arası, davası için neredeyse felaketti. Mısır'da kapana kısılmışken, Cumhuriyetçi muhalifleri Afrika'da başka bir büyük ordu kurmayı başardı, Mark Antony'nin yönetimi İtalya'daki birçok kişiyi yabancılaştırdı. Başka bir yerde Pontuslu Mithridates'in oğlu Pharnaces, Nikopolis'te bir Roma ordusunu yenerek doğudaki yerleşimi tehdit etti. Sezar, Mısır'daki karışıklıktan kurtulduktan sonra durumu çabucak düzeltti. Önce Zela'da Pharnaces'i, ardından Thapsus'ta Cumhuriyetçileri yenerek, egemenliğine karşı son ciddi muhalefeti sona erdirdi.
Rakibi Pompey'i Mısır'a kadar kovaladıktan sonra, yakın zamanda memleketine yakın bir iç savaşta galip gelen Sezar, rakibi Pompey Magnus'un Sezar'ı memnun etmek amacıyla Kral Ptolemy XIII tarafından öldürülmesinin ardından İskenderiye iç savaşına karıştı.
MÖ 48 Eylül'den MÖ 47 Ocak'a kadar Sezar, Mısır'ın İskenderiye kentinde yaklaşık 4.000 adamla kuşatıldı. Ptolemy XIII ve kız kardeşi Kleopatra arasındaki Mısır İç Savaşı'nı çözmeye çalışıyordu. Sezar, Kleopatra'yı onun yerine tercih etmeye başladığında, Ptolemy önce yakalandı, ancak daha sonra Sezar tarafından serbest bırakıldı ve ordusunu İskenderiye'nin küçük bir bölgesinde Romalıları kuşatmak için topladı.
Ocak ayına kadar Mısırlılar, Romalıları takviye ve ikmalden ayırma çabalarında üstünlük sağlamaya başladılar. Sezar, kendisine yardım etmek için Küçük Asya'dan karaya yürüyen müttefiki Bergamalı Mithridates'ten takviye talep etmişti. Ocak ayında Nil deltasına ulaşan Mithridates, kendisini durdurmak için gönderilen bir Mısır kuvvetini yendi. Sezar, müttefiklerinin yakın olduğuna dair bir mesaj alarak İskenderiye'de küçük bir garnizon bıraktı ve onlarla buluşmak için acele etti. Yaklaşık 20.000 kişilik birleşik kuvvet, MÖ 47 Şubat'ta Nil Savaşı'nda Mısırlılarla karşılaştı. Yunan tarzında donanmış Mısır ordusu, muhtemelen aşağı yukarı aynı büyüklükteydi.
İskenderiye Kütüphanesinin Yakılması
Antik dünyanın en büyük bilgi arşivi olan İskenderiye Kütüphanesi'nin kaybı, çağlar boyunca yas tuttu. Ama nasıl ve neden kaybolduğu hala bir sır. Gizem, şüphelilerin yokluğundan değil, onların fazlalığından var.
İskenderiye, Mısır'da Büyük İskender tarafından kurulmuştur. Firavun olarak halefi Ptolemy I Soter, MÖ 283'te Müzesi'ni (İskenderiye Müzesi, Yunan Mouseion, “Musaların Yeri” olarak da adlandırılır) veya İskenderiye Kraliyet Kütüphanesini kurdu. Müze, Atina'daki Aristoteles Lisesi'nden sonra modellenen İlham Perilerinin tapınağıydı. Müze, dokuz ilham perisinin her biri için konferans alanları, bahçeler, bir hayvanat bahçesi ve türbelerin yanı sıra Kütüphanenin kendisini içeren bir çalışma yeriydi. İskenderiye Kütüphanesi'nin bir zamanlar Asur, Yunanistan, İran, Mısır, Hindistan ve diğer birçok milletten yarım milyondan fazla belgeye sahip olduğu tahmin edilmektedir. 100'den fazla akademisyen, araştırma yapmak, yazmak, ders vermek veya belgeleri tercüme etmek ve kopyalamak için tam zamanlı olarak Müzede yaşadı. Kütüphane o kadar büyüktü ki, aslında Serapis Tapınağı'nda başka bir şubesi veya "kızı" kütüphanesi vardı.
Kütüphanenin yıkılmasından ilk suçlanan kişi Julius Caesar'dan başkası değildir. MÖ 48'de Sezar, İskenderiye'de bir Mısır filosu tarafından aniden kesildiğinde Pompey'i Mısır'a kadar takip ediyordu. Sayıca çok az olan ve düşman topraklarında bulunan Sezar, limandaki gemilerin ateşe verilmesini emretti. Yangın yayıldı ve Mısır filosunu yok etti. Ne yazık ki, şehrin bir kısmını da yaktı - büyük Kütüphane'nin bulunduğu bölge. Sezar, limanda yangını başlattığını yazdı, ancak Kütüphane'nin yanmasından bahsetmeyi ihmal etti. Böyle bir ihmal, kendi tarihini yazarken övücü olmayan gerçekleri dahil etme alışkanlığında olmadığı için çok az kanıtlıyor. Ancak Sezar, kamuoyunda kötü niyetli kişilerden yoksun değildi. Kütüphanenin ortadan kaybolmasından yalnızca o sorumlu olsaydı, bugün olayla ilgili önemli belgeler olması çok muhtemeldir.
Kütüphanenin yıkımının ikinci hikayesi, öncelikle Edward Gibbon'un "Roma İmparatorluğu'nun Gerileyiş ve Çöküşü" sayesinde daha popüler. Ama hikaye aynı zamanda biraz daha karmaşık. Theophilus, MS 385'ten 412'ye kadar İskenderiye Patriği idi. Saltanatı sırasında Serapis Tapınağı bir Hıristiyan Kilisesi'ne dönüştürüldü (muhtemelen MS 391 civarında) ve o zaman birçok belgenin imha edilmesi muhtemeldir. Serapis Tapınağı'nın, İskenderiye Kütüphanesi'nin toplam varlığının yaklaşık yüzde onunu elinde tuttuğu tahmin ediliyordu. Ölümünden sonra yeğeni Cyril Patrik oldu. Bundan kısa bir süre sonra, bir Hıristiyan keşiş olan Hierax, şehir Valisi Orestes'in emriyle alenen öldürüldüğünde ayaklanmalar patlak verdi. Orestes'in "İskenderiye Kütüphanesi'nin son üyesi"nin kızı ve kadın filozof Hypatia'nın etkisi altında olduğu söylenir. Bununla birlikte, bazılarının Hypatia'yı son Baş Kütüphaneci olarak saydığını belirtmek gerekir.
İskenderiye, uzun zamandır şiddetli ve değişken politikalarıyla biliniyordu. Şehirde Hıristiyanlar, Yahudiler ve Paganlar bir arada yaşıyordu. Eski bir yazar, İskenderiye'den daha çok kavgayı seven bir insan olmadığını iddia etti. Hierax'ın ölümünden hemen sonra, onun öldürülmesine yardımcı olan bir grup Yahudi, kilisenin yandığını ilan ederek geceleri daha fazla Hıristiyan'ı sokağa çekti. Hıristiyanlar aceleyle dışarı çıktıklarında, çoğunluğu Yahudi olan kalabalık, birçoğunu katletti. Bundan sonra, Hıristiyanlar hem Yahudilere hem de Paganlara karşı misilleme yaptığında kitlesel bir tahribat yaşandı - bunlardan biri Hypatia'ydı. Hikaye, kimin anlattığına bağlı olarak biraz değişir, ancak Hıristiyanlar tarafından kaçırıldı, sokaklarda sürüklendi ve öldürüldü.
Bazıları Hypatia'nın ölümünü Kütüphane'nin nihai yıkımı olarak görüyor. Diğerleri, Theophilus'u Serapis Tapınağı'nı bir Hıristiyan kilisesi yapmadan önce yerle bir ettiğinde parşömenlerin sonunu yok etmekle suçluyor. Yine de diğerleri her iki olayı da karıştırdı ve Theophilus'u Hypatia'yı aynı anda öldürmek ve Kütüphaneyi yok etmekle suçladı, ancak Theophilus'un Hypatia'dan bir süre önce öldüğü açıktı.
Yıkım için suçlanacak son kişi Müslüman Halife Ömer'dir. MS 640'da Müslümanlar İskenderiye şehrini aldılar. "Dünyanın tüm bilgilerini içeren büyük bir kütüphane"yi öğrenen general, sözde Halife Ömer'den talimat istedi. Halife'nin, Kütüphane'nin varlıkları hakkında "Ya Kuran'a aykırı olacak, bu durumda sapkın olacaklar ya da onunla hemfikir olacaklar, bu yüzden gereksizler" dediği aktarıldı. Böylece iddiaya göre tüm metinler kentin hamamları için kavr olarak kullanılarak yok edildi. O zaman bile tüm belgelerin yakılmasının altı ay sürdüğü söylendi. Ancak Halife'nin alıntısından tüm kitapların yakılmasının sözde altı ay sürmesine kadar bu ayrıntılar, olaydan 300 yıl sonrasına kadar yazıya geçirilmedi. Omar'ı kınayan bu gerçekler, çok fazla tarihi belge olmadan Müslüman vahşeti hakkında çok fazla zaman harcayan bir Hıristiyan olan Piskopos Gregory Bar Hebræus tarafından yazılmıştır.
Peki İskenderiye Kütüphanesini kim yaktı? Ne yazık ki, Plutarkhos'tan (görünüşe göre Sezar'ı suçlayan) Edward Gibbons'a (Hıristiyanları suçlamayı çok seven ve Theophilus'u suçlayan sadık bir ateist ya da deist), Piskopos Gregory'ye (özellikle Müslüman karşıtı olan, Omar'ı suçladı) yazarların çoğunun bir baltayı öğütmek ve dolayısıyla önyargılı olarak görülmelidir. Muhtemelen yukarıda bahsedilen herkesin Kütüphane'nin varlıklarının bir kısmını yok etmede parmağı vardı. Koleksiyon, bazı belgeler yok edildiğinden ve diğerleri eklendiğinden, akıp gitmiş olabilir. Örneğin, Julius Caesar'ın kütüphaneyi yakmakla suçlanmasından çok sonra Mark Antony'nin Kleopatra'ya 200.000'den fazla parşömen vermiş olması gerekiyordu.
Müze, ana kütüphane ile birlikte yıkılsa bile, Serapis Tapınağı'ndaki "kız" kütüphanesinin devam etmesi de oldukça muhtemeldir. Pek çok yazar, teknik olarak şehrin iki farklı bölgesinde olmalarına rağmen, İskenderiye Kütüphanesi'ni Serapis Kütüphanesi ile eşit tutuyor gibi görünüyor.
Elbette gerçek trajedi, Kütüphane'nin yok edilmesinden kimi suçlayacağını bilmenin belirsizliği değil, antik tarihin, edebiyatın ve öğrenimin büyük kısmının sonsuza dek kaybedilmiş olmasıdır.
Seçilen kaynaklar:
Luciano Canfora tarafından "Kaybolan Kütüphane"
Edward Gibbons tarafından "Roma İmparatorluğu'nun Gerileyişi ve Çöküşü"
9 Üç Entrika, Bir İnfaz ve Bir Sürgün
I. Ptolemy'yi oğlu Ptolemy II Philadelphus izledi, ancak entrika konusunda usta ve iktidarı ele geçirecek kadar acımasız olduğunu kanıtlayan kızı II. Arsinoe oldu. Etkisinin gerçek boyutu tarihçiler tarafından tartışılıyor, ancak geldiği her mahkemede birileri hızla kendi lehine güç kaybediyor gibiydi.
II. Ptolemy, Trakya kralı Lysimachus ve İskender'in Diadochi kralı Lysimachus ile iki diplomatik düğünle egemenliğini güçlendirdi. MÖ 299 dolaylarında Lysimachus, Ptolemy'nin kız kardeşi Arsinoe II ile evlenirken, firavun Trakyalı'nın Arsinoe olarak da adlandırılan kızıyla evlendi. [2]
Ptolemaios Arsinoe, Lysimachus'a üç oğul verdi, ancak kralın zaten Agathocles adında bir oğlu olduğu için hiçbiri taht için konumlanmadı. Ancak, varis, MÖ 282 civarında ihanetten suçlu bulundu ve idam edildi. Bazı tarihçiler bunun Arsinoe'nin oğulları için krallığı güvence altına alma işi olduğunu iddia etti. Bu, Küçük Asya'daki bazı şehirleri Lysimachus'a karşı isyan ettirdi. Kral isyanı bastırmaya çalıştı ama savaşta öldürüldü.
Arsinoe daha sonra Trakya ve Makedonya krallıkları üzerindeki iddiasını güçlendirmek isteyen üvey kardeşi Ptolemy Ceraunus ile evlendi. Ona karşı bir komplo kurmuş olabilir, ancak kraliçenin planı başarısız oldu ve Ceraunus iki oğlunu öldürdü.
Sonunda, Arsinoe Mısır'a geri döndü. Kardeşinin karısı olan Trakyalı Arsinoe, kralı öldürmeyi planladığı için kısa süre sonra sürgüne gönderildi. Yine suçlamaların firavunun kız kardeşinin işi olduğu söylentileri ortaya çıktı. Kısa bir süre sonra erkek kardeşiyle evlendi ve Mısır kraliçesi oldu.
Teori 3: Müslümanlar
Bu suçun olası son faili Müslüman Halife Ömer olacaktır. Bu hikayeye göre, bir "John Grammaticus" (490-570) muzaffer Müslüman general Amr'dan "kraliyet kütüphanesindeki kitaplar"ı ister.
O kitaplar Kuran'a uygunsa, onlara ihtiyacımız yok, Kuran'a aykırıysa onları yok edin.
Bu hikayede en az iki sorun var. İlk olarak, herhangi bir kütüphaneden bahsedilmiyor, sadece kitaplardan söz ediliyor. İkincisi, bu Suriyeli Hristiyan bir yazar tarafından yazılmıştır ve Ömer'in imajını zedelemek için uydurulmuş olabilir.
İlgili Öyküler
Ancak, Efes'teki (Türkiye) MÖ 20 mezarındaki başsız bir kız çocuğu iskeleti, Kleopatra'yı bir Afrika soyuna bağladı. Eski notlar ve fotoğraflarla birlikte bulunan şimdi kayıp kafatasının, Kleopatra'nın üvey kız kardeşi Arsinoe IV'ün cesedi olduğuna inanılıyor.
2009'da yayınlanan bir BBC belgeselinde, Kleopatra'nın olası Afrika soyunu vurgulayan Avusturya Bilimler Akademisi'nden Hilke Thür, 1990'larda iskeleti inceleyerek Arsinoe'nin annesinin Afrikalı olduğunu ve Kleopatra'nın bilinmeyen annesinin olma olasılığının bulunduğunu öne sürdü. ayrıca Afrikalıydı ve neden onlardan hiç bahsedilmediğini açıklıyordu.
Ptolemaios hanedanının bir üyesinin mezarını ve iskeletini bulmak bir arkeoloğun hayatında benzersizdir. Adli muayene sonuçları ve yüz rekonstrüksiyonunun Arsinoe'nin Afrikalı bir annesi olduğunu göstermesi, Kleopatra'nın ailesi ve Kleopatra ile Arsinoe kardeşlerin ilişkisi hakkında yeni bir anlayışa yol açan gerçek bir sansasyondur. dedi Dr Hilke Thür.
Kleopatra'nın Okul İş Yardımcısı'nın bir tasviri
Kleopatra'nın yükselişi, MÖ 58'de babası Ptolemy XII'ye Roma'ya eşlik etmesiyle çıkan bir isyandan sonra başladı. Kleopatra'nın kız kardeşi Berenice IV daha sonra Mısır'da tahta çıktı. MÖ 55'te Ptolemy XII, Roma askeri kuvvetlerinin yardımıyla Mısır'daki koltuğunu geri aldı Berenice de öldürüldü.
MÖ 51'de Ptolemy XII, Kleopatra'yı öldü ve kardeşi Ptolemy VIII, ortak hükümdarlar olarak seçildi. Yakında ikisi düşman oldu ve bir iç savaş patlak verdi.
O zamanlar Roma Cumhuriyeti'nin bir konsolosu olan Julius Caesar, Kleopatra ve Ptolemy VIII arasındaki çatlağı çözmeye çalıştı. Ptolemy şartları reddetti ve İskenderiye kuşatması olarak bilinen şeyde, Kleopatra ve Sezar sarayda kuşatıldı.
MÖ 47'de Nil Savaşı'nda ölen VIII.
Bu arada, Kleopatra ve Sezar bir oğul, Caesarion veya Ptolemy XV üreten bir ilişki içindeydiler. Sezar hala Calpurnia adında prestijli bir kadınla evliydi.
MÖ 44'te Sezar öldürüldü. Kleopatra, Caesarion'u varis olarak adlandırarak tahta çıkmaya çalıştı, ancak Sezar'ın torunu Octavianus onun yerine varis olarak seçildi.
Kleopatra'nın seramik heykeli…OUP Blog
Kleopatra daha sonra bir plan tasarladı, kardeşi Ptolemy XIV'i zehirle öldürdü ve ortak hükümdarı olarak Caesarion'u kurdu.
Daha sonra MÖ 41'de Kleopatra ve Mark Antony romantik bir ilişkiye başladı. Alexander Helios, Kleopatra Selene II ve Ptolemy Philadelphus adında üç çocukları oldu.
Antony, triumvir üçlüsünün pozisyonunu elinde tuttu. Görevini Kleopatra'nın kız kardeşi Arsinoe IV'ü idam etmek için kullandı. Kleopatra cinayete yeşil ışık yaktı.
Antonius, eşi Octavia ile evli iken Kleopatra ile evlendi. Antony, Kleopatra'nın askeri cesaretini ve fonlarını Part İmparatorluğu ve Ermenistan Krallığı gibi fetihlerine yardımcı olmak için kullandı.
Antonius ve Kleopatra'nın çocukları, Roma egemenliği altındaki çeşitli bölgelerin hükümdarı olarak kabul edildi. Kleopatra'ya ayrıca Fenike - günümüz Lübnan ve Ptolemais Akko günümüz Acre, İsrail - toprakları üzerinde kontrol verildi.
Kleopatra ve Antonius, Actium Savaşı'nda yenildiler. Ardından, Octavian kuvvetleri MÖ 30'da Mısır'ı ve Antonius'un kuvvetlerini işgal etti.
Antony, Kleopatra'nın kendini öldürdüğü yalanının ardından intihar etti. Kleopatra daha sonra Antonius'u mumyaladı ve mezarına gömdü.
Kleopatra, Antonius'un kendisini ve çocuklarını Antonius'un ölümü için Octavius tarafından Roma'ya götürmeyi planladığını öğrendi. zafer alayı. Kleopatra da bir asp zehrini vücuduna enjekte ederek intihar etti. Mezarında Antonius'un yanına gömüldü.
Kleopatra, liderlik nitelikleri nedeniyle saygı gördü. Diplomat, deniz komutanı, dilbilimci ve tıp yazarı unvanlarını aldı. Mısır dili, Etiyopya, Trogodyte, Aramice, Arapça, Suriye dili Süryanice, Medyan, Part ve Latince dillerinde uzmandı. Kleopatra'nın Kuzey Afrika'yı Ptolemaios İmparatorluğu'nun egemenliği altına almak istediği söylenir.
Kleopatra, toprak yasalarını oluşturmaktan tek başına sorumluydu, seçmenlerinin dini ihtiyaçlarını karşılayan yüksek rahibe unvanına sahipti, Mısır ve Yunan törenlerini yönetti, Mısır ve Yunan tapınaklarının ve bir sinagogun formülasyonlarına öncülük etti. Ayrıca, Julius Caesar'ın kült ibadetine adanmış İskenderiye Caesareum'un binasını yönetti.
Kleopatra, kıtlıkla mücadele etmek için gıda depoları inşa etti, döviz için sabit döviz kurları oluşturarak ekonomiyi istikrara kavuşturmaya çalıştı ve vergiler, tarifeler ve fiyat düzenlemeleri getirdi. Bu nitelikler onu eski Mısır'ın en büyük liderlerinden biri yaptı.
İskenderiye Tarihi
Adını Büyük İskender'den alan İskenderiye, tarihi önemi ve nüfusu nedeniyle Mısır'ın ikinci başkenti olarak kabul ediliyor. Mısır'ın ikinci büyük şehridir. MÖ 332'de genç 25 yaşındaki İskender şehri kurdu. Baş mimarı Dinocrates, İskenderiye'nin Mısır'da Helenistik bir merkez olarak Naucratis'in yerini alması ve Yunanistan ile zengin Nil Vadisi arasındaki bağlantı olması amaçlanan bu projeye öncülük etmek üzere atandı. Mısırlı balıkçı köyü Rhakotis (Mısır dilinde Ra-Kedet) zaten kıyıda mevcuttu ve daha sonra İskenderiye'ye adını vererek yeni şehrin Mısır mahallesi oldu. Kuruluşundan sadece birkaç ay sonra İskender, adını verdiği şehri bir daha geri dönmemek üzere terk etti. En sevdiği generallerinden biri olan Ptolemy, İskender'in diğer halefleriyle mücadele etti. &Çevre
Mısır valisi olan Ptolemy, İskender'in cesedini İskenderiye'ye getirmeyi başardı (Aelian, Varia Historia, 12.64). Kentteki başlıca Ptolemaios eserinin Heptastadion ve anakara mahalleleri olduğu görülüyor, ancak İskenderiye'nin sürekli gelişiminin gözetiminden esas olarak Kleomenes sorumluydu. Yıkık Sur ticaretini devralan İskenderiye, bir nesilden daha kısa bir sürede Kartaca'dan daha büyük hale geldi ve Avrupa ile Arap ve Hint Doğu arasındaki yeni ticaretin merkezi haline geldi. Kuruluşundan sadece bir asır sonra, İskenderiye dünyanın en büyük şehri oldu ve yüzyıllar sonra sadece Roma'dan sonra ikinci oldu. Birkaç şehir ve kökenden gelen Yunanlıların olağanüstü bir kombinasyonu ile Mısır'ın en büyük Yunan şehri oldu. İskenderiye bir Helenizm merkezi olmasının yanı sıra dünyanın en büyük Yahudi cemaatine de ev sahipliği yapıyordu. İbranice İncil'in Yunanca çevirisi Septuagint burada yazıldı. İlk Ptolemaioslar, İlham Perileri tapınağının (Müze kelimesi buradan gelir), Helenistik öğrenimin dünya çapında önde gelen merkezi olan büyük İskenderiye Kütüphanesi haline gelmesini teşvik etti. Ptolemaioslar Yunan, Yahudi ve Mısırlı nüfusların etnik ayrımını özenle korurken, nüfusun bu en büyük grupları MÖ 221-204 yılları arasında hüküm süren Ptolemy Philopater döneminde başlayan bölünmeler ve gerilimler yarattı.
Bu gerilimlerden kaynaklanan sivil huzursuzluk, iç savaşa ve MÖ 144-116 yılları arasında hüküm süren Ptolemy VIII Physcon'un tasfiyelerine dönüştü (Josephus, Antiquities 12.235.243 13.267,268 14.250). İskenderiye yüz yılı aşkın bir süredir Roma etkisi altındayken, Ptolemy İskender'in vasiyeti uyarınca MÖ 80'de Roma egemenliğine geçti. Kral Ptolemy XIII ve danışmanları arasında ünlü Kraliçe Kleopatra VII'ye karşı bir iç savaş çıktı. Jül Sezar, MÖ 47 yılında iç savaşa müdahale ederek şehri ele geçirdi. 1 Ağustos'ta MÖ 30'da, geleceğin imparatoru Augustus Octavianus sonunda Mısır'ı fethetti. Ayın adı daha sonra zaferini anmak için Ağustos olarak değiştirildi. İskenderiye şehrinin çoğu MS 115'teki Kitos Savaşı sırasında yıkıldı. Bu, imparator Hadrian'a mimarı Decriannus'un eseri aracılığıyla şehri yeniden inşa etme fırsatı verdi. İmparator Caracalla, MS 215'te şehri ziyaret etti ve vatandaşlar tarafından kendisine yöneltilen bazı aşağılayıcı hicivlerden rahatsız olarak, birliklerine silah taşıma yeteneğine sahip gençleri öldürmelerini emretti. İskenderiye 21 Temmuz 365'te (365 Girit depremi) bir tsunami tarafından harap edildi [3]. Bin yedi yüz yıl sonra, bu trajedi hala bir korku günü olarak anılıyor.
300'lerin sonlarında, yeni Hıristiyanlaşan Romalılar tarafından putperestlere yönelik zulüm yoğunlaştı ve İskenderiye'deki tüm pagan tapınaklarının İmparator I. Theodosius'un emriyle hareket eden Patrik Theophilus tarafından yıkılmasıyla sonuçlandı. Şehrin Yahudi mahalleleri ve Brucheum 5. yüzyılda ıssızdı. Anakarada, hayatın Serapeum ve Caesareum çevresinde döndüğü ve her iki binanın da Hıristiyan kiliseleri haline geldiği anlaşılıyor. Ancak, Pharos ve Heptastadium mahalleleri kalabalık ve sağlam kaldı. [kaynak belirtilmeli] İskenderiye, 619'daki fethinde Sasani Perslerinin eline geçti ve 629'da İmparator Herakleios tarafından kısaca geri alındı. 641'de on dört aylık bir kuşatmadan sonra şehir General Amr ibn el-As tarafından ele geçirildi. Napolyon'un 1798'de Mısır'a yaptığı sefer sırasında, Fransızların İngilizler tarafından 21 Mart 1801'de İskenderiye Muharebesi'nde kayda değer bir zaferle bozguna uğratılmasına kadar askeri operasyonlarında önemli bir rol oynadı. İskenderiye, 2 Eylül 1801'de İngilizlere teslim oldu. Şehrin yeniden inşası ve imar çalışmaları, Mısır'ın Osmanlı Valisi Muhammed Ali tarafından 1810 civarında başladı. 1850'de İskenderiye eski ihtişamına kavuşmuştu. [5] Temmuz 1882'de İngiliz deniz kuvvetleri tarafından bombalandı ve işgal edildi. Temmuz 1954'te şehir, daha sonra Lavon Affair olarak bilinen bir İsrail bombalama kampanyasının hedefi oldu. Aynı yılın Ekim ayında İskenderiye'nin Mansheyya Meydanı'nda Cemal Abdül Nasır'a suikast girişimi başarısız oldu.
Sonrası
2 Eylül'e kadar toplam 10.000 Fransız, kişisel silahlarını ve bagajlarını muhafaza etmelerine ve İngiliz gemileriyle Fransa'ya dönmelerine izin veren şartlar altında teslim oldu. Ancak İskenderiye'deki tüm Fransız gemileri ve topları İngilizlere teslim edildi.
Limanda ele geçirilen savaş gemilerinden Fransız fırkateynleri Mısır (50) ve regenérée (40) ve eski Venedik fırkateyni Leoben (26) İngiltere'ye gitti, Fransız fırkateyni Adalet (44) hattın eski Venedik gemisi neden (64) ve fırkateyn mantu (26) ve eski Türk korvetleri Halil Bey, Momgo Baleri ve Salabetnümâ Capitan Pacha (sic) altında Türklere gitti. [ 3 ]
Tarihçiler, umursamaz bir Cumhuriyet tarafından terk edildiğini hisseden Fransız garnizonunun, Fransız Devrim Ordusunun yüksek davranış ve hizmet standartlarını yavaş yavaş terk ettiğini anlatıyor. Birçok asker Cumhuriyet'e yeminlerini yenilemeyi reddetti ya da isteksizce yaptı. [ 4 ] Napolyon'un Büyük Ordusu'nun baş cerrahı Baron Dominique-Jean Larrey anılarında, genç Arap atlarının etinin tüketilmesinin Fransızların bir iskorbüt salgınını engellemesine nasıl yardımcı olduğunu hatırlıyor. Fransa'da 19. yüzyıl at eti tüketimi geleneğini böyle başlatacaktı. [ 5 ]
İskenderiyeBüyük İskender'in adının verildiği kabul edilir. Mısır'ın ikinci başkenti tarihi önemi ve nüfusu nedeniyle. Bu Mısır'ın ikinci büyük şehri. MÖ 332'de 25 yaşındaki genç İskender şehri kurdu. Baş mimarı Dinocrates, amaçlanan bu projeye öncülük etmek üzere atandı. İskenderiye görmek Helenistik bir merkez olarak Naucratis'in yerini Mısır, ve arasındaki bağlantı olmak Yunanistan ve zengin Nil Vadisi. Mısırlı balıkçı köyü Rhakotis (Mısır dilinde Ra-Kedet) zaten kıyıda vardı ve daha sonra İskenderiye'ye isimMısır'ın çeyreği haline gelen yeni şehir. Kuruluşundan sadece birkaç ay sonra İskender, adını verdiği şehri bir daha geri dönmemek üzere terk etti. En sevdiği generallerden biri, Batlamyus, İskender'in diğer halefleriyle mücadele etti. &Çevre
olmak Mısır valisi, Batlamyus İskender'in cesedini İskenderiye'ye getirmeyi başardı (Aelian, Varia Historia, 12.64). Kentteki başlıca Ptolemaios eserinin Heptastadion ve anakara mahalleleri olduğu görülüyor, ancak İskenderiye'nin sürekli gelişiminin gözetiminden esas olarak Kleomenes sorumluydu. Yıkık Tire ticaretini devralarak, İskenderiye bir nesilden daha kısa bir sürede Kartaca'dan daha büyük hale geldi ve Avrupa ile Arap ve Hint Doğu arasındaki yeni ticaretin merkezi haline geldi. Kuruluşundan sadece bir asır sonra, İskenderiye dünyanın en büyük şehri oldu ve yüzyıllar sonra, sadece Roma'dan sonra ikinci. Binbaşı oldu Yunan şehri Mısır, çeşitli şehirlerden ve kökenden gelen Yunanlıların olağanüstü bir kombinasyonu ile. Helenizmin merkezi olmasının yanı sıra, İskenderiye dünyanın en büyük Yahudi topluluğuna ev sahipliği yapıyordu. İbranice İncil'in Yunanca çevirisi Septuagint burada yazıldı. İlk Ptolemaioslar, bir Muses tapınağı (Müze kelimesi nereden geliyor?) ne olacaktı Büyük İskenderiye Kütüphanesi, dünya çapında Helenistik öğrenmenin önde gelen merkezi. Ptolemaioslar Yunan, Yahudi ve Yahudi etnik ayrımını dikkatle korurken, Mısır nüfusu, nüfusun bu en büyük grupları, hükümdarlık döneminde başlayan bölünmeler ve gerilimler yarattı. Batlamyus Filopater 221-204 yılları arasında hüküm sürdü.
Bu gerilimlerden gelişen sivil huzursuzluk, iç savaşa ve Batlamyus VIII Physcon who reigned from 144-116 BC (Josephus, Antiquities 12.235,243 13.267,268 14.250). While Alexandria had been under Roman influence for over a hundred years, it was in 80 BC that it passed under Roman jurisdiction, in accordance with the will of Ptolemy Alexander. Civil war broke out between King Ptolemy XIII and his advisers, against the renowned Queen Cleopatra VII. julius Sezar intervened in the civil war in 47 BC and captured the city. On August 1 in 30 BC Octavian, the future emperor Augustus, finally conquered Egypt. The name of the month was later changed to August to commemorate his victory. Much of the city of Alexandria was destroyed during the Kitos War in AD 115. This gave the emperor Hadrian an opportunity to rebuild the city through the work of his architect, Decriannus. Emperor Caracalla visited the city in AD 215 and, having been offended by some insulting satires directed at him by the citizens, he commanded his troops to put to death those youths capable of bearing arms. Alexandria was ravaged by a tsunami on 21 July 365 (365 Crete earthquake), [3]. Seventeen hundred years later, this tragedy is still commemorated as a day of horror.
In the late 300's the persecution of pagans by newly Christianized Romans intensified, culminating in the destruction of all pagan temples in Alexandria tarafından Patriarch Theophilus who was acting under the orders of Emperor Theodosius I. The city's Jewish quarters along with the Brucheum were desolate by 5th century. On the mainland, it appears that life revolved around the area of the Serapeum and Caesareum, both buildings becoming Christian churches. However, the Pharos and Heptastadium quarters remained populous and intact. [citation needed] Alexandria fell to the Sassanid Persians in their conquest of 619 to be briefly recovered in 629 by Emperor Heraclius. In 641, after a fourteen-month siege, the city was captured by General Amr ibn al-As. It played a prominent part in Napoleon's military operations during his expedition to Mısır in 1798 until the French were routed by the British in a notable victory at the Battle of Alexandria on 21 March 1801. The subsequent siege of the town resulted in the fall of Alexandria to the British on 2 September 1801. The rebuilding and redevelopment of the city commenced around 1810 under Mohammed Ali, the Ottoman Governor of Egypt. By 1850, Alexandria had been restored to something of its former glory. [5] It was bombarded by British naval forces in July 1882, and occupied. In July of 1954 the city became the target of an Israeli bombing campaign which later became known as the Lavon Affair. An attempt to assassinate Gamal Abdel Nasser failed in Alexandria's Mansheyya Square in October of that same year.
Cleopatra Facts
Cleopatra VII Philosopher (69 BC – 12 August 30 BC) was an Mısır kraliçesi and the last pharaoh of ancient Egypt. She was a member of the Ptolemaic dynasty, a Greek-speaking dynasty that ruled Egypt in 300 BC. Deposited from power by her brother, She is aligned herself with Julius Caesar to regain the throne. After Caesar’s murder, she became Mark Antony’s lover. But after Mark Antony was defeated by Octavian’s forces during the Roman civil war, Antony and Cleopatra committed suicide, rather than fall into Octavian hands. His death marked the end of the Ptolemaic kingdom of Egypt – and Egypt was absorbed by the kingdom of the Ptolemaist.
Cleopatra marriage
Marriage between brother, sister and father-daughter was a long-standing practice in the Egyptian royal family. It was perhaps an emulation of gods like Osiris and Isis and the way of the pharaohs (who were considered as incarnations of the gods themselves) to imitate the gods and goddesses and to distinguish themselves from the rest of the population. Although hated by the Greeks, this practice was introduced to the Ptolemaic dynasty by Ptolemy II and his sister Arsinoe II, a few centuries before Cleopatra VII. Thus, after the death of his father in 51 BC, when she ascended the throne of Egypt with his younger brother Ptolemy XIII, the two may have married as was the custom at the time. The arrangement was not successful, as they both worked against each other, which led to the drowning of Ptolemy XIII as they fled across the Nile in the Battle of the Nile in 47 BC. The Roman general Julius Caesar was meanwhile in an affair with her and put her back on the throne, this time with another of his brothers, Ptolemy XIV who was 12 or 13 years old. The young Pharaoh and Cleopatra were married, but she continued to act as Julius Caesar’s lover, keeping for herself the present authority over Egypt
Ambitious Cleopatra
Cleopatra was an ambitious queen. She wanted to control her kingdom since her ascension as Queen of the Pharaoh in 51 BC. In 48 BC, She succeeded in charming the esteemed Roman general Caesar during her visit to Alexandria, thus exacerbating the rivalry between her and her brother Ptolemy XIII, her husband. The ensuing policy led to the siege of the Palace of Alexandria with Caesar and Cleopatra trapped together inside. Arsinoe IV, the younger sister of the two, had joined forces with her brother Ptolemy XIII against her sister Cleopatra in this fight. The siege ended in 47 BC after Caesar’s reinforcements arrived and he won the battle of the Nile. Ptolemy drowned in the Nile and Arsinoe was exiled to the Temple of Artemis in Ephesus. A few years later, in 41 BC, Arsinoe was executed on the steps of the same temple, on the orders of another lover of his sister, Mark Antony.
Cleopatra and Dictator
Ptolemy XIV was Cleopatra’s youngest brother who was appointed Pharaoh in 47 BC after the death of Ptolemy XIII. Rağmen o was married to him, she continued to act as the lover of the Roman dictator Caesar. Perhaps it was Caesar’s assassination in 44 B.C. in Rome that precipitated the death of Ptolemy XIV. O probably poisoned him with aconite. Ptolemy XIV was replaced by Ptolemy XV Caesar, better known as Caesarion, who was her child with Caesar. Now that her infant child was co-regent, her position in Egypt was more secure than ever and she intended to support her child as her father’s successor
Cleopatra on her way to power in Egypt
In 48 BC, after the assassination of his political rival Pompey, Julius Caesar arrived in Alexandria hoping to repay the debts contracted by Cleopatra’s father, Auletes. Ptolemy XIII who had ordered the assassination of Pompey hoped to obtain Caesar’s favor, but Caesar was furious at the murder of a Roman consul by a foreigner. Cleopatra, on the other hand, needed Caesar’s support to regain full control of his brother’s Egypt. The historian Cassius Dio tells how she was, without informing his brother, charmed Caesar with his pretty dress and his spirit. Plutarch, on the other hand, provides a more captivating account, alleging that she smuggled into the palace to meet Caesar tied in a bed bag. In any case, she and Caesar were soon involved in a case that propelled her to power in Egypt and lasted until Caesar’s assassination in 44 BC. She gave birth a Son named Ptolemy XV Caesar in 47 BC, who would be the child of Julius Caesar.
Cleopatra is known to have joined Julius Caesar in Rome somewhere in 46 B.C., where she was housed in Caesar’s private villa beyond the Tiber. At that time, Caesar granted her and Ptolemy XIV the legal status of “friend and ally of the Roman people”, and it is possible that he also established the golden statue of Cleopatra in the Temple of Genetrix.
This Queen was in Rome when Caesar was assassinated in 44 B.C. She prolonged her stay in the vain hope that Caesar’s son, Caesar’s son of love, would be recognized as Caesar’s heir. The revelation of Caesar’s will and the declaration of his nephew’s grandson Octavian as his main heir left her depressed and she soon went to Egypt.
Cleopatra and Mark Antony
Cleopatra began her legendary love affair with the Roman general Marc Antony in 41 BC. Their relationship had a political component – she needed Antony to protect his crown and maintain Egypt’s independence, while Antony needed access to Egypt’s wealth and resources – but they were also very attached to each other. According to the ancient sources, they spent the winter of 41-40 BC living a life of leisure and excess in Egypt, and even formed their own drinking society known as the “Inimitable Liver”. The group was involved in night and wine festivals, and its members occasionally participated in elaborate games and contests. One of Antony and Cleopatra’s favorite activities would have been to wander the streets of Alexandria in disguise and play tricks on its inhabitants.
Cleopatra led a fleet in a naval battle.
She eventually married Mark Antony and had three children with him, but their relationship also caused a massive scandal in Rome. Antony’s rival, Octavian, used propaganda to portray him as a traitor under the influence of an intriguing seductress, and in 32 BC, the Roman Senate declared war on her. The conflict reached its peak the following year during a famous naval battle in Actium. Cleopatra personally led several dozen Egyptian warships into the melee alongside Antony’s fleet, but they were not up to Octavian’s fleet. The battle soon turned into a rout, and o and Antony were forced to break through the Roman line and flee to Egypt.
Cleopatra Defeat and Death
Cleopatra and Antony committed suicide in 30 BC after Octavian forces pursued them in Alexandria. While Antony is said to have stabbed himself to death in the stomach, Ona method of suicide is less certain. Legend has it that she died seducing an “asp” – probably an Egyptian viper or cobra – to bite her arm, but the former columnist Plutarch admits that “what really happened is unknown to anyone”. He says she was also known to hide a deadly poison in one of her hair combs, and historian Strabo notes that she may have applied a fatal “ointment”. It is in this spirit that many researchers now suspect that she used a pin soaked in a form of powerful snake toxin venom or other.
Military sieges [ edit | kaynağı düzenle ]
Ancient [ edit | kaynağı düzenle ]
- (c. 1530 BC) (c. 1457 BC) (c. 1296 BC) (c. 1200 BC)
- Siege of Rabbah (10th century BC) (Bible Reference: II Samuel 11-12)
- Siege of Abel-beth-maachah (10th century BC) (Bible Reference: II Samuel 20:15-22) (10th century BC) by Egyptian pharaoh Shoshenq I
- Siege of Samaria (9th century BC) (Bible Reference: II Kings 6:24-7:7) (701 BC) (701 BC) (701 BC) – the Assyrian siege of Sennacherib by Nebuchadnezzar II by Nebuchadnezzar II Part of the Ionian Revolt and the Greco-Persian Wars (490 BC) - Part of the Persian invasion and the Greco-Persian Wars (415 BC) – the Athenian siege (334 BC) (334 BC) by Alexander the Great (332 BC) (329 BC) (327 BC) (c. 327 BC) (305 BC) by Demetrius Poliorcetes (278 BC) - Part of the Pyrrhic War (261 BC) - Part of the First Punic War (255 BC) - Part of the First Punic War (249-241 BC) - Part of the First Punic War (218 BC) – casus belli for the Second Punic War (214–212 BC) – the Roman siege (149–146 BC) by Scipio Aemilianus Africanus (134–133 BC) by Scipio Aemilianus Africanus (73 BC) by Pompey the Great (52 BC) by Herod the Great (67 AD) (70 AD) – the Roman siege of Titus (72-73 or 73-74 AD) (193 AD–196 AD) by Septimius Severus forces. (344) (356) (356) (359 AD) (452) by Attila
Medieval [ edit | kaynağı düzenle ]
- - Ostrogothic conquest of Italy - part of the Gothic War - part of the Gothic War (541) - part of the Gothic War - part of the Gothic War - part of the Gothic War - part of the Gothic War (555–556) - part of the Lazic War - Lombard conquest of Italy (580–582) - Avar conquest of the city – Attack on the city by Slavs and Avars by the Persians by the Persians under Shahrbaraz – Attack on the city by Slavs – Attack on the city by Slavs and Avars
- The Siege of Constantinople (626) by Avars and Sassanid Persians in 626
- The Siege of Derbent (627)
- The Siege of Tbilisi (628) - almost certainly fictional (630) (635) by Khalid ibn al-Walid (Rashidun general) (637) (637) (638) (645) in 674–678 – Attack on the city by Slavs by the Umayyads during the Second Fitna by the Umayyads during the Second Fitna by the Umayyads by the Umayyads by the Umayyads (729) by the Turgesh (749–750) by the Abbasids by the Abbasids - Lombard kingdom conquered by Charlemagne (799) by the Slavs of the Peloponnese by the Aghlabids (838) by the Abbasids by the Aghlabids by the Aghlabids by the Aghlabids by Saracen corsairs (971) by the Byzantines (Spring 1063) (1068–1071) - Norman conquest of Southern Italy (1071–1072) - Norman conquest of Southern Italy (1097) – part of the First Crusade (1097–1098) – part of the First Crusade (1098) (1098) – part of the First Crusade (1099) – part of the First Crusade (1102–1109) (1140) (1144) (1147) (1148) (1159–1160) - part of the wars between Holy Roman Emperor Frederick I and the Northern Italy cities (1160) – the main action of the Heiji Rebellion took place in Kyoto (1161–1162) - part of the wars between Holy Roman Emperor Frederick I and the Northern Italy cities - the first major clash of the Norman invasion of Ireland (1174–1175) - part of the wars between Holy Roman Emperor Frederick I and the Lombard League (1180) – during Genpei War (1183) (1185) by the Normans (1187) (1187) – part of the Fourth Crusade (1203) – part of the Fourth Crusade (1204) – part of the Fourth Crusade (1207) (1214) (1215) - King Johns Danish mercenaries attempt to take the castle of Rochester during the First Baron's war. (1215) – Genghis Khan conquers Zhongdu, now Beijing (1235) – a joint Bulgarian-Nicaean siege on the capital of the Latin Empire. (1236) – Batu Khan conquers the city of Bilär. (1240) – Mongol conquest of Kiev. (1243–1244) by the Khwarezmians (1247–1248) - part of the wars between Holy Roman Emperor Frederick II and the Lombard League (1267–1273) – Mongol conquest of the city of Xiangyang in the invasion of the Southern Song. (1302–1303) – first siege of Gibraltar, by Juan Alfonso de Guzman el Bueno in the Reconquista – second siege of Gibraltar, by the Nasrid caid Yahya in the yeniden fetih , by Cangrande I della Scala, lord of Verona (1326) by Ottoman Turks (1328–1331) – part of the Byzantine-Ottoman wars (1333) – end of Ashikaga shogunate. – third siege of Gibraltar, by a Marinids army, led by Abd al-Malik in the yeniden fetih – fourth siege of Gibraltar, by King Alfonso XI of Castile in the yeniden fetih – part of the Byzantine-Ottoman Wars
- (1346) (1346–1347) – Hundred Years' War – fifth siege of Gibraltar, by Alfonso XI içinde yeniden fetih (1370) – sixth siege of Gibraltar, by the Nasrid in the yeniden fetih (1378–1390) (1382 or 1385) (1393) (1410) – in the aftermath of the Battle of Grunwald (1418) – reopening of the Hundred Years' War (1420) (1422) – first siege of Constantinople, by the Murad II (1429) (1429) – seventh siege of Gibraltar, by the count of Niebla in the yeniden fetih (1453) – second siege of Constantinople by the Mehmed II
Early modern [ edit | kaynağı düzenle ]
Monks successfully defended the Troitse-Sergiyeva Lavra against the Poles from September 1609 to January 1611.
- (1456) – part of Ottoman wars in Europe – eighth siege of Gibraltar, by a Castilian army in the yeniden fetih (1461–1468) – part of Wars of the Roses. Longest siege in British history. (1463) – ninth siege of Gibraltar, by the Duke of Medina Sidonia (1474–1475) (1480) – first siege of Rhodes (1480–1481) (1482) (1486) (1487) (1492) – tenth siege of Gibraltar, by the Duke of Medina Sidonia (1509) - part of Italian wars
- Siege of Smolensk (1514) (1517) (1521) – fall of the Aztec Empire. (1522) – second siege of Rhodes - part of Italian wars (1526) (1529) (1529) – first siege of Vienna (1529–1530) - part of Italian wars (1532) by Ottomans (1534) (1536–1537) (1536–1537) (1538) (1539) (1543) (1548) (1550) (1522) (1552) – part of Russo-Kazan wars (1552–1554) (1552) – part of Ottoman-Habsburg wars (1554–1555) - part of Italian wars (1560) (1563) (1565) (1566) – Ottoman siege during which Suleiman the Magnificent died (1567) (1569)
- Turkish siege of Nicosia, Cyprus (1570)
- Turkish siege of Famagusta, Cyprus (1570–1571) (1570–1580) – longest siege in Japanese history (1571) – part of Russo-Crimean Wars
During the Cologne War (1583–1589), Ferdinand of Bavaria successfully besieged the medieval fortress of Godesberg during a month-long siege, his sappers dug tunnels under the feldspar of the mountain and laid gunpowder and a 1500 pound bomb. The result was a spectacular explosion that sent chunks of the ramparts, the walls, the gates, and drawbridges into the air. His 500 men still could not take the fortress until they scaled the interior latrine system and climbed the mountain to enter through a hole in the chapel roof.
- (1571, 1573, 1574) (1572) (1572) (1574) (1575) (1578) (1581) (1581–1582) (1584) (1584) (1584) (1584) (1584–1585) (1590) (1592) (1601–1602) (1601–1604) – (1609–1611) – 20 months (1609–1611) – 16 months (1614–1615) (1624–1625) (1627–1628) (1628–1629)
- Siege of Mantua (1629–1630)
- Siege of Casale Monferrato (1629–1631) (1629) (1632), Thirty Years' War (1637–1638) (1637–1642) – part of Russo-Turkish Wars by Ottomans (Crete) (1648–1669) –The longest siege in history (1649) -Cromwellian conquest of Ireland (1649) (1649–1650) (1650) , Ireland (1651) (1652) (1656) – during The Deluge
- Siege of Riga (1656) – in the Russo-Swedish War of 1656–1658 (1658–1659) Second Northern War, Swedes defeated by Danish and Dutch defenders (1664) in northern Croatia – Austro–Turkish War (1663–64) (1667) (1668–1676) – eight years
- (1672) (1672) (1673) (1683) – second siege of Vienna (1689) (1690) – first siege of Québec City , Ireland (1690–1691) (1691) (1704) – eleventh siege of Gibraltar, by Sir George Rooke's Anglo-Dutch fleet
- (1704–1705) – twelfth siege of Gibraltar, by a Spanish-French army (1704–1705), during the War of the Spanish Succession (1706), during the War of the Spanish Succession (1707), during the War of the Spanish Succession (1708) (1714), during the War of the Spanish Succession (1718) (1727) – thirteenth siege of Gibraltar, by a Spanish army (1734) (1739) (1741) – by Edward Vernon in the War of Jenkins' Ear , during the War of the Austrian Succession , during the War of the Austrian Succession (1746), during the War of the Austrian Succession (1757), during the Seven Years' War
- Siege of Olomouc (1758) – by Frederick the Great in the Seven Years' War (1759) – second siege of Québec City (1761)
- Siege of Havana (1762) British fleet headed by George Keppel, 3rd Earl of Albemarle lays siege to Spanish controlled Havana for a month. (1775–1776) (1779–1783) – fourteenth siege of Gibraltar, by a Spanish-French army in the American Revolutionary War (1781) (1796–1797) – First Coalition, French besieging (1799) – Second Coalition, French defending (1799)
Modern [ edit | kaynağı düzenle ]
American soldiers scale the walls of Beijing to relieve the Siege of the Legations, August 1900