2023 Yazar: Kevin Jeff | [email protected]. Son düzenleme: 2023-11-26 13:03
“İlya ile 16 yıllık evliliğin ardından çok zor ayrıldık. Kelimenin tam anlamıyla diri diri kestiler. Ne de olsa, bu dönemde bile, bir şeyin bizi bir arada tuttuğu hissedildi”diyor Irina Lobacheva, eski kocası Ilya Averbukh ile olan ilişkisinin tarihini hatırlatarak.
- Ira, Ilya Averbukh ile 16 yıllık evliliğin ardından ayrıldınız. Çiftinizin - hem atletik hem de aile - uzun yıllardır örnek görünmesine rağmen
Boşluğun nedeni nedir? Biri birini aldatmaya mı başladı?
- Ben asla. Benim için bu imkansız, ben çok sadık bir kadınım. Hiçbir koşulda kocasını aldatamayacaktı. Bunu bir ihanet olarak görüyorum. Ben kendim bundan bıkacaktım, ama o zaman bir insanın gözüne nasıl bakılır? Bu arada, Ilya sadakatimden şüphe etmedi. Uzun zamandır ve ben de onun içindeyim. Ama sonra her şey değişti. Yavaş yavaş, koca eve daha sonra ve daha sonra gelmeye başladı ve daha uzun ve daha uzun süre yoktu. Tabii ki, aramızda bir şeylerin yanlış olduğunu hissettim, ama bir süre somut bir şeyden şüphelenmedim. Üstelik ilk başta her şeyi çok iyi gizledi. Ve sonra söylentiler bana ulaşmaya başladı. "Nazik" insanlar aradı ve maceralarının tüm ayrıntılarını bildirdiler, bana her şeyi anlattılar ki ben de haberdar olayım.
(Acı bir sırıtışla.) Sporcuların çok "arkadaşları" var. Eskiden yaşayanların omzundan keserlerdi ya da geçerken göze çarpmayan bir şekilde ima ettiler … Bu "raporlarda" neyin doğru olduğunu bilmiyorum, dedikodu neydi - İlya'ya sormak daha iyi bunun hakkında. Bana verilen tüm bilgilerin reklamını yapmayı mümkün görmüyorum, sonuçta, bu İlya'nın hayatı, işleri… Elbette, Kanal Bir'in buz TV şovunda herkes durumumuzu biliyordu, fısıldayarak sürekli arkamda Bütün bunlar benim için gerçek bir cehennem oldu. Ama dedikleri gibi, kırgınlığın acısını yuttum. Saf bir şekilde her şeyin geçeceğini, İlya'nın aklını başına getireceğini ve sonunda küçük bir oğlu olduğunu hatırlayacağını umdum. Ama beklemedim - kendime dayanamadım, sadece yeterli gücüm yoktu … "Güzel" bir gün onu gösteriye davet ettim ve dedim ki: "İşte bu!"
Bir gerçekle sundum. İlya için beklenmedik bir şeydi - herhangi bir erkek gibi resmen boşanmak istemedi, bu yüzden "Bekleyelim" dedi. Ama daha fazla bekleyemezdim. Boşanma davası açar açmaz fısıltıların ve aramaların durması dikkat çekicidir. Herkes ilgisiz hale geldi. Ama beni ikna etmeye başladılar: “Bunu nasıl yaparsın?! Ne de olsa İlya şimdi kariyerinin zirvesinde." Dedim ki: "Zirvede olup olmaması umurumda değil, artık daha fazla dayanamayacağımı fark ettim." Evet, boşanma davası açtım. Ama o evi terk etti. Ve ben yanlış bir şey yapmadım, İlya'yı aldatmadım ve ailemi mahvetmedim. Bu nedenle vicdanım tamamen rahat ve kendimi tamamen haklı görüyorum.
- Kocanla bir şekilde konuşmayı, durumu tartışmayı denedin mi?
- Denedim tabii. Ancak İlya'nın böyle bir karakter özelliği var: kalbinde yanlış bir şey yaptığını anladığında … gülümsüyor. Ve bana sadece gülümsedi. Gergin bir şekilde. Ve sessizdi. Soruya cevap vermedi: sonuçta ne oldu? Hala bilmiyorum. Ama şimdi beni hiç ilgilendirmiyor… Ayrılık dönemimiz benim için acı verici olsa da. Her şey ilk buz projesi sırasında başladı, oğlumuz o zaman üç buçuk yaşındaydı. İlya eve geldi ve aniden şöyle dedi: “Ayrı yaşayalım. Yalnız yaşamak istiyorum." Benim için beklenmedik bir darbeydi, maviden bir cıvata gibi. Ama irademi bir yumrukta toplayarak cevap verdim: “İstiyor musun? Tamam kalalım." Başka ne söyleyebilirim? Çok acıttı, çok kötü. Sadece bir şok değil, gerçek bir korku yaşadım … Ayrıldı ve ayrı yaşamaya başladı. Ve yine de yaşanan kabus hissinden kurtulamadım.
Tüm bunlara nasıl dayandım hala bilmiyorum. Muhtemelen, Martin beni kurtardı - ona konsantre oldum. Ve iş çok yardımcı oldu - buz projesinde paten yapmak zorunda kaldım ve tüm gücümle çocuklarımın spor okuluna başladım. Orada bir lanet gibi sürdü. Dikkat dağıtıcıydı. Doğru, eve ölü geldi ve düştü. Hatta Martina bazen geceyi dadısının evinde bırakırdı.
İlya tamamen uzaktı. O kadar ki benimle çalışmak istemedi - ilk buz projesinden sonra rica etmeme rağmen beni tura çıkarmadı. Ama benim meşgul olmamı suçladı. Dedi ki: "Çalışmalısın, yoksa spor okulunu kaybedersin." Ve sonra, ters bir tavırla, canavarca bir tavırla ekledi: "Seninle çalışmayacağım. Ve binmeyeceğim. İstemiyorum!" Aynı zamanda hiçbir iddiada bulunmadı.
Bunun neden olduğu bana açık değildi. Her ne kadar burada anlaşılmaz olan ne? Her şey netten daha net. Ancak İlya hiçbir şeyi açıklamanın gerekli olduğunu düşünmedi. Sonra kederden ve kırgınlıktan neredeyse aklımı kaybediyordum.
Ama turdan döndükten sonra hala ilişkimizi canlandırmaya çalıştı. dayanamadım. İlya'ya geldim ve dedim ki: "Yine bir araya gelelim, her şeyi tekrar deneyelim." Kabul etti ve birkaç haftalığına tekrar bir araya geldik. Geri dönmüş gibi görünüyor. Ama nasıl?! Sabah evden çıkacak, sabah üçte gelecek - bu aileye böyle bir dönüş. Öyle oldu ki bu dönemde tekrar hamile kaldım. Her şey tesadüfen oldu. Dürüst olmak gerekirse, Ilya bu çocuğu istemedi. Ve gerçekten istedim. Ancak aşırı sinir gerginliği, büyük olasılıkla, hala kendini hissettirdi. Gebeliğin 9. haftasında aniden kendimi çok kötü hissettim, başıma kötü bir şey geldiğini fark ettim ve hastaneye gittim.
Dediler ki: “İşte bu, fetüs plasentadan çıktı ve pratik olarak bir iplik tarafından asılı duruyor. Geçim zaten bozuldu. Ve beni ameliyat koltuğuna oturttular… İlya uzaktaydı, geleceğine söz verdi ama gelmedi. Ama biliyorum, daha önce bana bir şey olsaydı, tüm şartlara rağmen koşardı. Uçaklar uçmasa bile yine de bir çıkış yolu buldum. Bir zamanlar böyle bir durum vardı. Daha sonra kiralık bir dairede yaşadık. Sonra bir şekilde odaya bir farenin yerleştiğini keşfettim. Konvülsiyonlardan korktum. Ve İlya daha sonra Olimpiyatlarda yurtdışındaydı. Yani inan bana, oradan kaçtı ve bana doğru uçtu. İki gün için. Fareyle ilgilendi, beni sakinleştirdi ve geri uçtu. 15 yıl boyunca, bana inanılmaz bir hızla koştuğunda buna benzer birçok durum oldu.
Ve onunla birlikte taş bir duvarın arkasında gibi hissettim. Ancak 16. yıl her şeyi değiştirdi … Gezisinden dönen İlya tekrar şöyle dedi: "Ayrı yaşamak istiyorum." Ben de cevap verdim: "İşte bu, boşanma davası açıyorum." Ve ertesi gün dosyaladı. Başka seçeneğim yoktu. Stres yüzünden, histerik durumum yüzünden şimdiden Martin'e aşık olmaya başladım. Aklımı kendim kaybetmeye ya da bir çocuğu çıldırtmaya yakındım… Boşanmaktan korkuyordum çünkü bir sonraki adımda bana ne olacağını bilmiyordum. Ama karar verdi - ve yaptı. Sonuç olarak, İlya ve ben mahkemeye gittik, orada bizi uzlaştırmaya çalıştılar, ancak oybirliğiyle: "Hayır!" Dedik. - ve bir açıklama yazdı. Ardından, mali ilişkimizi tartıştıktan sonra, resmi nafaka kaydı olmadan yapmaya karar verdik ve … farklı yönlere gittik. Her şey çok sakin ve huzurlu. Gordian düğümünü çözdüğüm için mutluyum ve benim için bu belirsiz durum sona erdi…
Bu süre zarfında çok şey yaşadım. Ve kıskançlık, elbette, bana işkence etti ve hatta daha fazla hakaret etti. Böyle acıttı - kelimeler iletemez … Gerçek cehennem! uzun süre tahammül ettim. Sonra sıkıldım…
- İlya hayatında nasıl göründü?
- Yedi yaşında çocukken tanıştık ve uzun bir süre tek bir koçla paten yaptık. İlya, annem tarafından kasıtlı olarak getirildi ve piste kazara gittim. Her zaman boğaz ağrısı çekiyordu ve doktor mümkün olduğunca sık dışarıda olmasını ve hepsinden önemlisi - paten yapmasını tavsiye etti. Ve o zamandan beri yapay paten pistleri yoktu, neredeyse her zaman temiz havadaydım ve nefes aldım, sağlığımı iyileştirdim. Böylece büyük sporlara başladım.
Ailem ve ben şehir dışında, Moskova bölgesinde yaşadık - önce Kokoshkino'da, bu Aprelevka yakınlarındaki Kiev yolu boyunca ve sonra Ivanteevka'ya taşındık. Babam bir elektronik mühendisiydi, ne yazık ki artık orada değil - Martin doğmadan iki hafta önce öldü. Ve annem bir jinekolog, uzun süredir emekli olmasına rağmen hala çalışmaya devam ediyor … Sabah sekizde eğitim için zamanım olması için sabah altıda evden ayrıldım, sonra Kropotkinskaya'da okula gittim ve okuldan sonra antrenmana döndüm ve orada, soyunma odasında ödevini yaptım. Yetişkinler olmadan tek başına. Taksiye bindiğim, orada uyuduğum ya da kitap okuduğum tren şöförlerini zaten tanıyordum. Ve annem sabah saat 12'de istasyonda beni karşıladı. Ve sonuçta, kimse beni artistik patinaj yapmaya zorlamadı - ben kendim gerçekten istedim. Podyumda Irina Rodnina veya Kira Ivanova'yı gördüğümde büyülenmiştim.
Genelde şöyle düşündüm: Ben de Irina ve annemin adıyla - Ivanova, bu da spor kaderimde her şeyin harika olacağı anlamına geliyor. Geleceği böyle pembe-pembe bir renkte gördüm: Ben de orada, tepede dikilip, tıpkı Rodnina gibi mutluluktan ağladığımı hayal ettim. Kazanma arzusu çok büyüktü, gerçekten daha iyi sonuçlar elde etmek istiyordum. Her şeyden önce, muhtemelen ebeveynler için, büyükanne için. Onlar artistik patinaj hayranı ve benimle gurur duymaları için onlar için güzel bir şey yapmayı hayal ettim. Ayrıca büyükanneme bot, babama spor ayakkabı ve anneme güzel bir şey getirmeyi hayal ettim … Her şeyden önce spor, yurtdışına gidip orada bir şeyler satın almayı mümkün kıldı. İlk yurt dışına 12 yaşında Çek Cumhuriyeti'ne gittim. Ve sonunda hayalim gerçekleşti - ilk hediyeleri aileme getirdim.
Ve spor ayakkabılar ve başka bir şey, ama nedense en çok annem için güzel ayakkabılar hatırlıyorum …
Çok haklıydım, koçun söylediği her şeyi yaptım. Ve o kadar doğru ki, benim için tam anlamıyla zamanı ayarladı ve elbette herkesi eşit yaptı. Bunun için benden nefret ettiler ve sıklıkla boykotlar düzenlediler. Hepsi tembeldi, boş durmak istediler ve yorulmadan çalıştım.
- Onlar senin yoldaşların mı, paten pistindeki kız arkadaşların mı?
- Birlikte eğitim aldığım kişiler. Arkadaşlar ancak bir spor kariyerinin bitiminden sonra görünebilir. Ve antrenman yaparken yoldaş yok. Hiçbir şekilde sporda olamazlar. Ve çocukluktan başlıyor - herkes aynı yaşta ve herkes yarışmalarda yarışıyor.
Mücadele uzlaşmaz ve her şeyden önce psikolojik: kim kimi ahlaki olarak daha hızlı kıracak. Pekala, sence pistte kimse onunla konuşmazken bir çocuğun üstesinden gelmesi kolay mı? Zor boykot. Yakınlarda anne, baba, kız arkadaş yok ve gidecek hiçbir yer yok - ücretler, kamp. Ve sonra cep telefonları yoktu, şikayet etmek için aramak bile imkansızdı. Yalnızsın. Çocukken çok ağladım. Ama kimse görmediğinde hep yalnız. Böyle bir karakterim var - tüm başarısızlıklarımı ve sorunlarımı kendimde yaşıyorum. Doğru, bazen anneme ağlayabilirim, ama bu çok nadirdir …
İlk başta İlya ve ben tekli paten eğitimi aldık. Ben 15 yaşındayım ve o biraz daha erken dans etmeye başladı. Daha sonra ben de transfer etmek zorunda kaldım. Dizlerimde sorun yaşamaya başladım - bacaklarım çok ağrıyor ve doktorlar atlamamı yasakladı.
"Ya dansa git ya da git" dediler. Bana bir şok olarak geldi. Bir yandan artistik patinajı bırakamayacağımı anladım, gerçekten çalışmak istedim - zaten mükemmel sonuçlar aldım, ciddi turnuvalar kazandım. Ama aynı zamanda, 15 yaşında bir çocukla el ele paten kaymaya nasıl başlayacağımı hayal bile edemezdim. O zamanlar bizim yetiştirilme tarzımız günümüz çocukları ile aynı değildi. Bu konuda çok utangaç ve sonsuz endişeliydim. Ancak seçim zor olduğu için kendimi aşmam ve yine de Odessa'dan bir çocukla eşleşmem gerekiyordu.
Sadece ilk partnerim değil, aynı zamanda ilk erkek oldu, ona bir kadın gibi uzandım. Daha sonra 16 yaşındaydım, Oleg - 18.
Daha önce küçük, komik, çocukluk aşklarım olsaydı, onunla ilk aşk hissini yaşadım. İlişkimiz ciddiydi, üç yıl sürdü ve birbirimizi gerçekten sevdik. Düğün hakkında konuşmaya geldi, ebeveynlerimiz zaten evleneceğimiz gerçeğine hazırlanıyorlardı. Sadece çoğunluğumu bekliyorlardı. Ama sonra sevgili büyük sporu bıraktı ve Odessa'da çalışmaya gitti. Bir süredir ona oldukça sık geldim, ancak yavaş yavaş toplantılarımız daha nadir hale geldi ve sonra tamamen ortadan kayboldu. Bir şekilde yavaş yavaş ayrıldık.
Sonra başka bir ortağım var, Alexei Pospelov, ancak onunla kişisel bir ilişki yoktu. Ama onunla uluslararası yarışmalara katıldık. Ama kısa süre sonra İsviçre'ye gitti ve orada sessizce sporu bıraktı.
Aksine, gerçekten performans göstermeye devam etmek istedim ama ne yazık ki partnersiz kaldım. Ve zaman devam etti. Neredeyse histeriye düşüyordum. Pekala, kendin düşün, çok uzun yıllar gerekli, çok fazla çalışma, çok çaba harcandı - ve o kadar aptalca her şeyi bitirmen gerekiyor. Orada ne yapacaksın? Dans edecek kimse yok ve hepsi bu. "Pekala, tamam, iyi, şans yok," diye kendime güvence verdim. - Sorun değil, "Buzda Bale"ye gideceğim, yalnız takılmaktan iyidir."
Ve sonra Ilya hayatımda yeniden ortaya çıktı. Ondan önce, Lyudmila Pakhomova grubunda Marina Anisina ile paten yaptı ve sonra antrenörüm Natalia Linichuk'a gittiler … Daha sonra birçok kişi beni Anisina'dan Ilyusha'yı yenmekle suçladı. Onun ve benim etrafımda bir sürü dedikodu vardı. Ama bunların hepsi saçmalık, İlya'nın Marina ile ve bensiz ilişkisi çok kötü ve öncelikle ebeveynler yüzünden kötüleşti.
Bir şey yüzünden tartıştılar ve doğal olarak çocukları birbirine düşürmeye başladılar. İlya ve Marina, bir arızaya ve antrenmanı atlamaya kadar kendi aralarında küfür etmeye başladılar. Linichuk bu düetten ciddi bir şey çıkmayacağını anladı ve onlara "Bir şeyler yapılması gerekiyor" dedi. Ve İlya ve ben tam da bu dönemde ilişkiler kurmaya başladık. Hayır, “ah, gördüm ve aşık oldum” diye bir şey yoktu. İlk başta sadece dostane bir şekilde iletişim kurduk, ancak her seferinde birbirimizle ilgilendiğimizi, mümkün olduğunca çok konuşmak istediğimizi daha net anladık. Ve bir şekilde, yavaş yavaş, bu ilişkinin nasıl duygulara dönüştüğünü bile anlamadık. Bilerek değil, tesadüfen oldu. Kendi kendine oldu. Ama Linichuk beni Ilya ile kaymaya davet ettiğinde, çok uzun bir süre reddettim çünkü ilk ortakla olan ilişkimizi mükemmel bir şekilde hatırladım.
Ne de olsa birbirimizi seviyorduk ve bu yüzden buz üzerinde çok savaştık. Kafama sıkı sıkıya yapıştı: kişisel ilişkiler işe müdahale ediyor. Aslında durum bu. İki kişi sadece arkadaş olduğunda, pistte buluşurlar, çalışırlar ve dağılırlar - her şey yolundadır. Ancak onunla ilgisi olmayan duygular işe karıştığında işler daha da karmaşık hale gelir. Bir dizi ev içi sorun, eğitime ve spor karşılaşmalarına kadar uzanıyor - eve. Mesela: çöp tenekesini çıkarmadığın için destek vermeyeceğim … İlya ile gerçekten eşleşmek istemedim, direndim. Ama ikna etti: "Hadi, deneyelim." Ve Linichuk ısrar etti, hepsi bu. Kısacası İlya ile paten kaymaya başladık ve ardından romantizmimiz başladı.
- Marina Anisina ile ilişkiniz keskin bir şekilde kötüleşmiş olmalı? Yoksa sakince olan her şeyi aldı mı?
- En ilginç şey, benim için bir ortak ararken, Linichuk, Fransa'ya, Marina'nın daha sonra birlikte gerçekleştireceği Gwendal Peizerat'a bir ortak için adaylığımı öneren bir mektup yazdı. Ama her şey tam tersi oldu, açıkçası, baş aşağı döndü: Ilya ve Marina düeti ayrıldığından ve bizimki ve Ilya geliştiğinden, Marina gitmem gereken Fransa'ya gitti. Peki ne gibi şikayetler olabilir?
- İlya ile nerede yaşamaya başladın?
- Hemen bir daire kiraladık, ailelerimiz için sorun yaratmak istemedik - Sendikamızdan memnun olduklarını söyleyemem. Özellikle İlya'nın annesi ve babası.
Sanırım ulusal bir karışıklık olduğu gerçeğinden kaynaklanıyor: o bir Yahudi ve ben Rusum. Belki de Yahudi bir kızı hayatının arkadaşı olarak görmek istediler? Bilmemek. Ama kesinlikle Ivanteevka'dan bir kız değil. Muhtemelen, herhangi bir anne oğlu için daha iyi bir kader arıyor ve ben kimseyi yargılayamam. Daha sonra Ilyushin'in babasıyla çok iyi bir ilişki geliştirdim. Bir zamanlar Vyacheslav Naumovich bir restoranın ortak sahibiydi ve şimdi bildiğim kadarıyla bu işi sattı ve Ilya ile çalışıyor. İlya'nın annesi, eğitimli bir kimyager olmasına rağmen okulda bir müzik işçisidir. Ne yazık ki, başlangıçta onunla işe yaramadı. Ilya ile yaşamaya başladığımız ilk günden itibaren Yulia Markovna benden hoşlanmadı. Aile tatillerinde bile onunla görüşmemeye çalıştım - onları ziyarete gitmek istemedim ve eğer Ilya'yı rahatsız etmemek için uğradıysam, o zaman sadece beş dakika.
Aslında biz hep birbirimize katlandık. Ve şimdi aynı. Örneğin, Martin'in bu yaz onunla Kırım'a seyahat etmesine müsamaha gösterdim - sonuçta bu onun büyükannesi. O da bana bir ölçüde müsamaha gösteriyor, çünkü ne olursa olsun ben onun torununun annesiyim… Ama ilişkilerimizi geliştirmek mümkün değil. Bunu bir kereden fazla yapmaya çalıştım, sordum: “Yulia Markovna, insanlar bana çok olumsuz davrandığını söylüyor. Niye ya? Ben sana kötü bir şey yapmadım." Dedi ki: "Evet, öyle bir şey yok, her şey yolunda, her şey yolunda." Ve ilk başta bana her şey düzeliyor gibi geldi, bana daha iyi davranmaya başladılar. Ama ne yazık ki, daha sonra arkamdan İlya'yı sürekli bana karşı çevirdiğini öğrendim. Ve bana öyle geliyor ki, İlya ile ayrılmamız durumunda kayınvalidesi önemli bir rol oynadı.
Tanrı onun yargıcıdır. Her halükarda, bir oğlumuz olmasına rağmen, boşanmamıza açıkça karşı değildi. Şimdi bile, onunla ilişki çok zor. Benimle "Buz Devri" programında buluştuğunu hayal et, gösterişli bir şekilde küçümseyen bir şekilde davranıyor, merhaba bile demiyor. Merhaba diyorum ve bana sırtını dönüyor. Bilmiyorum, belki Ilya'dan ayrıldıktan sonra ilk kez ona Martin'i vermediğim için kırgındır? Evet, gerçekten öyleydi, ama sadece eski kocamla benim aram çok zor olduğu için. Ama şimdi çok şükür her şey yerli yerine oturdu… Burada anneme hayatıma girme alışkanlığı olmadığı için çok müteşekkirim. Bir şey öğütlerken bile, en çok bana bir şekilde zarar vermekten korkuyor. İlya ile boşanmamız sırasında annem şöyle dedi: “Fikrimi söyleyebilirim ama şimdi sadece doğru kararı vermenizi engelleyebileceğini düşünüyorum.
Ailen. Bununla kendin ilgilen, her şeye kendin karar ver."
- İlya ile düğün yaptınız mı?
- Bir yıl sonra imzaladık. Ama gerçekten istedikleri için değil. İsrail için paten yapmak için bir teklif aldık ve daha hızlı vatandaşlık almak için resmi bir evlilik yapmak daha iyi oldu. Ve daha sonra bu teklifi reddetmemize rağmen - sözleşmenin şartlarından memnun değildik - imzalamayı başardık. Evliliğimizin kaydı çok hızlı ve eğlenceli bir şekilde gerçekleşti. Kayıt ofisi Kokoshkino'da çok eski bir evdeydi. Belirlenen saate yetişebilmek için kelimenin tam anlamıyla oraya koştuk. İlya, her zamanki gibi geç kaldı - bu onun hayattaki karması ve ben, elbette, dakik, zamanında geldim.
Bu yüzden sokakta durmuş onu bekliyordu. Sonunda geldi - kirli bir arabada, kirli pantolonlarda (görünüşe göre, patlamış bir tekerleği yolda değiştirdi), elimi tuttu ve kayıt ofisine uçtuk. Tabii ki, tanık olmadan. Ve bize söylendi: "Yapmamalıydı." Bakıyoruz, temizlikçi kadın yerleri yıkıyor ve elektrikçi ampulü çeviriyor. Onlara sorduk, kabul ettiler - bizim tanıklarımız oldular: gerektiğinde imzalarını attılar. Ve sıra yüzüklere gelince İlyuşa sorar: "Hangi elime yüzük takayım?" Gülmek ve başka bir şey değil. Yüzükleri aldım - sıradan, en iddiasız. Sonra kendi giydim ve ne yazık ki İlya hiç giymedi, bu şeyleri sevmiyor … Düğünümüz çok spontane ve anlamsız olduğu için, akraba çevremizde bile bu konuda hiçbir şey düzenlemedik. bu olayı herhangi bir şekilde kutlayın.
Bunun için zamanımız yoktu ve kutlamalar için yeterli zamanımız yoktu - her şey spor tarafından alındı. Büyükanne Ilyushina, televizyondan imza attıktan sadece beş yıl sonra karı koca olduğumuzu öğrendi … Komik bir zamandı. Her ne kadar itiraf etsem de, bu yüce romantik duyguyu yaşamak için beyaz bir elbise, bir duvak, bir gelin buketi ile gerçek bir düğün istedim. Bu arada, daha sonra Ilyusha ve ben evlenmeyi düşündük (o da Ortodoks), ama Martin'e hamile kaldım ve böyle bir törene bir pozisyonda gitmenin uygun olmadığını düşündük …
Spor kariyerimiz çok aktif bir şekilde yükselmeye başladı. Bununla birlikte, bizim için oldukça dramatik olduğu ortaya çıkan küçük bir başarısızlık vardı - Nagano'daki Olimpiyatlardan sonra dünya şampiyonluğunu kaybettik, dördüncü olduk.
Elbette biz de bir şeylerin suçlusuyduk, ama bir şekilde koçun hatası yüzünden oldu. Linichuk, bizim için anlaşılmaz olan kendi fikirlerini empoze etti, onlara direndik. Yine de zaten oldukça yaşlı ve tecrübeli insanlardık ve canımıza daha yakın olanı yapmak istedik. Belki yanıldık, hocamızı yanlış anladık ama onunla tartıştık. Bu nedenle, muhtemelen, bizim ve elbette onun çok deneyimlediği başarısızlık meydana geldi. Sonuç olarak, Ilyusha ve ben sporu bırakmayı ciddi olarak düşünmeye başladık. Normal bir aile hayatı yaşamaya başlamak istiyordum. İlya zaten buna tamamen ayarlıydı, ama yine de onu tekrar binmeye ikna ettim, tekrar deneyin. Neden bilmiyorum ama İlya'nın aksine içimde bir yerlerde hala büyük bir zafer umudum vardı.
“Her şeyi böyle bırakamazsın,” dedim, “paten yapmalıyız. İyi olacağımızı hissediyorum, inan bana! Ve bir şekilde canlandı. Doğruyu söylemek gerekirse, spor hayatımızda sık sık İlya'ya bazı şeyler söyledim ve bunlar gerçekleşti.
- Salt Lake City Olimpiyatlarında, Averbukh ile düetiniz Anisin - Peizer çiftine birinciliği kaybetti. Bu kaybı öngörebildiniz mi?
- Hayır, kazanacağımızdan emindim. Muhtemelen tahminlerimde bir hata yaptığım tek zaman. Ama bunu tahmin etmek imkansızdı. Bir hakimin oyu ile bir puanın onda birini kaybettik. Aslında, performanslarımızın kaydına bir koçluk pozisyonundan bakarsanız, kaybetmediğimiz, kazandığımız açıkça görülecektir … Ama muhtemelen, yapılan her şey daha iyisi için.
Belki de bu yüzden antrenör oldum. İnatçıyım: Her halükarda olimpiyat madalyası kazanacağım - kendim değil, yetiştirdiğim sporcular tarafından… Aslında olimpiyat gümüş madalyası çok yüksek bir ödül. Onu fethetmek harika. Ama şampiyon olabilirdik! Sonra böyle bir adaletsizlikten çok rahatsız oldum, çok gergindim, çıldırdım. Odaya oturdum ve acı acı ağladım. Ve nedense İlya hiç üzülmedi. Aksine, memnun oldum, mutlu oldum, harika bir ruh hali içinde hemen sokağa atladım, Olimpiyat köyünün etrafında koşmaya başladım, herkesle mutlu bir şekilde iletişim kurmaya başladım. Bu arada, gelecekteki şovları için birçok yararlı insan bulduğu yerdi. Yani tüm hikaye onun için iyiydi.
- O zaman Salt Lake City'de dizlik ile sürdün, neden?
- Olimpiyatlardan önce Amerika'da antrenman yaptık. Antrenman sırasında buzda düştüm ve dizimi çok kötü incittim. Üstelik eğitimin son saniyesinde en çocukça unsuru gerçekleştirmek. İlya küfür etmeye başladı: “Ne buldun?! Eh, o kadar da acımıyor! Ama hiç paten kayamazdım. Amerikalı doktorlar baktılar, buz uygulaması emrettiler, ağrı kesici verdiler ve başka bir şey söylemediler. Ve Tanrıya şükür. Bu sayede aynı yıl Avrupa Şampiyonasında birinci olduk, Dünya Şampiyonasında “altın” aldık ve Salt Lake City'de “gümüş” kazandık. Korkunç bir acıyla paten kaymama ve iki aylık antrenmanı kaçırmış olmamıza rağmen sakatlık nedeniyle bacağımın üzerinde hiç duramadım. Moskova'ya geldiğimde CITO'ya gittim ve profesör bacağımı inceledikten sonra menisküste üç çatlağım olduğunu, tüm kıkırdakların ezildiğini söyledi - pratikte kıkırdak yok ve artıklar bardağın altında yatıyor., sırayla, genellikle yırtılır.
Ve acil bir operasyon atadı. Ve henüz tekerlekli sandalyede yatmamış olmam da bir mucizeydi. Bütün bunları Amerika'da öğrenseydim, kendimi buza çıkmaya ikna edemezdim. Sonra İlya ve ben bir sezon daha paten yaptık ve ondan sonra büyük sporlardaki performanslarımızı bitirdik.
- İlya ile spor hayatınız nasıl gelişti - belli ama aile hayatınızda ne oldu?
- Doğruyu söylemek gerekirse, paten kaymaya yeni başladığımız ilk 6 yıl, ilişki oldukça karmaşıktı. Yani, içlerinde aşk elbette vardı, ama biz çok sık kavga ettik ve daha fazla önemsememek için. Adil olmak gerekirse, daha agresif davrandığımı söyleyeceğim. Sonuçta İlya, her zaman keskin köşeleri düzeltmeye çalıştı.
Sporda böyleydi: Yaratıcılık açısından Ilya her zaman at sırtındaydı ve evde bana öyle geliyor ki daha çok sorumluydum. Öyle oldu ki, kesinlikle tüm ev sorunları bana kaldı. Kocam ve ben çok fazla anlaşmazlık yaşadık. Ama hayatımızı hayal edin: birlikte kalkarız, birlikte yatağa gideriz ve birlikte antrenmana gideriz ve orada tekrar birlikte ve aynı zamanda düşünülemez fiziksel ve psikolojik strese katlanırız … Sadece altı yıl sonra öğrendik. iş ve evi ayırmak. Pistten ayrılırken orada olan her şeyi unutup aile hayatımızı yaşamaya başladığımıza kesin olarak karar verdik. Amerikalıların ilişkilerimizi izlerken çok şaşırdıklarını hatırlıyorum. Buz üzerinde durmadan atıştığımızı, birbirimize bağırdığımızı, patenleri fırlattığımızı, antrenörle küfür ettiğimizi, hatta bazen küfür ettiğimizi ve antrenmanın sonunda aniden, uzuvları çıkardığımızı görmeleri harikaydı. sakince, sakince konuşarak, kol kola eve gidin.
Aynı iki kişi. Dairemize geliyoruz, akşam yemeği yiyoruz, televizyon izliyoruz ve harika hissediyoruz … İlya ile olan ilişkimizi karakterize etmeye çalışırsak, onlara duygusal olarak fırtınalı derim. Ve bence, bu harika. Peki, oradaki tüm şarkı sözleri ve duygu nedir? Yani boşluk. Hepsi bir şekilde çürümüş görünüyor! Ve Ilya ve ben tutkulu bir aşk yaşadık ve duyguların üstesinden geldik ve hem işte hem de evde iletişim parlak, mizaçlı, kaynardı. Kaynamak için her şeye ihtiyacımız vardı. Sıçrayabilir, sadece paramparça olabiliriz, bir süre birbirimizle hiç konuşmazdık ve sonra barıştığımızda ikimiz de aniden böyle çılgın bir tutkuyu uyandırdık …
- Ailenizde çocuk konusunu gündeme getirdiniz mi?
- Gerçekten çocuk istedik, ancak bir şekilde …
aynı anda değil. İlk başta çocuk doğurma zamanının geldiğini söyledim, ancak spor uzadı ve karar verme fırsatı vermedi. Sonra aniden, tam spor kariyerimizde başarısız olduğumuz sırada İlya bebeği istedi. “Ir, hadi pateni bırakalım, normal çalışmaya başlayalım, tam bir aile kuralım” dedi. Ama onu yavaşlattım. "Hayır, - ikna etti, - şimdilik bekleyeceğiz, yine de binmemiz gerekiyor." Ama sporla ilişkimiz bitince aileyi büyütme arzularımız bir araya geldi.
- İlya hamileliğinizin haberini nasıl aldı?
- Biliyor musun, inanılmaz, çok garip bir hikaye olduğu ortaya çıktı.
İlya ve ben bunu planladık: beni sıcak adalara götürürdü ve orada bir çocuk anlayışı gerçekleşirdi. Ama burada Macaristan'a, buz pateni pistinin açılışına davetliyiz ve yerel göllerden birinde bir adada bir otelde konaklıyoruz. Ve hayal edin, o zaman her şey bizimle oldu. Şanslı, bir şekilde her şey hemen yoluna girdi. Prensip olarak, planlandığı gibi - adada. Çok komikti. Hamile kaldığımda evde akşam yemeği pişireceğimi, mumları yakacağımı ve güzel, ciddi bir şekilde ilan edeceğimi düşündüm. Ne yazık ki, güzel sonuçlanmadı. Ertesi sabah, her şey olduktan sonra, "İlya, bende bir sorun var, hamileyim" diyorum. O: "Tamam, kes şunu." Üç gün sonra, daha önce de söylediğim gibi, bir jinekolog olan anneme geliyorum ve rapor ediyorum: "Anne, bir pozisyondayım."
- "Evet, bunu konuşmak için çok erken, en az 20 gün bekleyin." Ve ben benim antilopum: "Sana yemin ederim. Bende bir sorun var." Ve gerçekten haklı olduğu ortaya çıktı. Bunlar mucizeler!
Hamileliğimin ilk üç ayı İlya tabii ki çok mutluydu. Daha sonra, duyumların yeniliği, doğal olarak, özellikle o dönemde çok çalıştığı için dengelendi. Ailemizde bir ikmalin geldiğini fark eden Ilya, aktif olarak para kazanmaya başladı. Ve kafası çoğunlukla bu problemlerle doluydu. Etrafımı şefkatle, özenle ve korkuyla toz parçacıklarını savurduğunu söyleyemem. Hayır, bu olmadı. Ama ondan bir şey istersem hemen yaptım. Hatta gecenin bir yarısı sıçrayıp bana lezzetli bir şeyler almak için markete koşabilirim. Ama davranışlarındaki bazı anlar bana garip geldi.
Örneğin, benimle bir istişareye gitmekten korktu, dedi ki: "Bu kampanyanın nasıl biteceğini biliyorum - histeriniz." Gerçek şu ki, hamilelik sırasında çok gergindim, endişeliydim, bazen gerçekten histeriye geldi. Tabii ki İlya'dan daha fazla anlayış istedim. Ancak, görünüşe göre, bu dönemlerde birçok erkek gibi, neşenin yanı sıra korku da geliştirdi. Büyük olasılıkla, tam teşekküllü bir aile için gerçek, ciddi sorumluluk korkusuydu.
Doğum zor oldu, sezaryen olmak zorunda kaldım. Ama ameliyat sırasında nedense bir damar dikilmedi, kan birikmeye başladı, ikinci bir ameliyat yapmaya başladılar… Kısacası genelde hastaneden 5. günde taburcu olurlarsa o zaman taburcu oldum. 13'ünde ve açık bir dikişle.
İlya doğumda yoktu ama ameliyattan sonra beni ziyaret etti. Bir doktor olarak iyileşmeyen dikişimi yetkin bir şekilde işlemesi ve elbette çocuğa yardım etmesi için anneme gitmeye karar verdim - sonuçta, fiziksel olarak benim için çok zordu, gerçekten yapamadım düzeltmek. Kocam Martin ve benimle hastaneden tanıştı, beni anneme götürdü ve gitti. Ve bir daha oraya gelmedi. Her şeyi çok acı çektim, sanki içeride bir şey kırılmış gibi. Bir keresinde sordum: "İlyuş, neden gelmiyorsun?" "Seninle orada ne yapacağım?" o cevapladı. Bunun gibi. Daha sonra, kişisel olarak ondan, annesinin fikri olduğunu öğrendim ve şöyle dedi: "Orada ne yapacaksın?" "Nasıl?! - Anlayamadım. - Sonuçta, biz oradayız - karısı ve çocuğu mu? Üstelik çocuk yeni doğmuş, eşi ise ameliyatın peşinde."
İlya'nın bu davranışı beni güçlü bir şekilde kesti, ancak o zaman Martin büyümeye başladığında durum düzeldi, tekrar birlikte yaşamaya başladık, ancak ortaya çıktığı gibi, uzun sürmedi.
- İlya ile ilişkileriniz şimdi nasıl gelişiyor?
- Ağrım elbette azaldı. Şimdi harika bir ilişkimiz var, eskiden birlikte yaşadığımızdan çok daha iyi. Sık sık telefonda konuşuruz, hatta bazen birlikte bineriz. İşimde bana çok yardımcı oluyor. Onu dinliyorum, o - bana. Ve daha önce, ona bir şey tavsiye ettiğimde, İlya genellikle beni görmezden geldi, şimdi fikrime daha dikkatli ve saygılı davranıyor. Yani, ilişkide başka bir aşamaya başladık. Sonunda çocukla daha sık iletişim kurmaya başladı, bazen oğlunu yanına alıyor ve genellikle onunla ilgilenmeye başladı.
Kısacası, şimdi ilişkimiz Avrupalı ailelerde sıklıkla yaşananlara benziyor - koca yokmuş gibi görünüyor, ama aynı zamanda orada görünüyor. İlya para konusunda çok yardımcı oluyor, Martin ve benim için daireyi terk etti, hepsini mobilyalarla donattı ve Kırım'daki dairemizi oğluna devretti. Temel olarak, "çıplak" bıraktı, yani bize her şeyi bıraktı, eşyalarını içeren bir çanta dışında hiçbir şey almadı. çok erkeksi yaptım Bu genellikle onun doğasında vardır. İlya bana her zaman çılgın hediyeler verdi - bana mücevherler, arabalar ve geziler verdi. Keyifli romantik akşamlar ve harika tatiller geçirdik. Evet, çok güzel şeyler oldu… Bu noktada ona karşı günah işleyemem. Gerçekten çok büyük bir aşkımız vardı, güçlü. Evet, savaştık ve savaştık.
Ne olmuş? Herkese olur mu? Ama esasında her şey güzeldi. Bu yüzden acı bir şekilde ayrıldık.
- Şu an hangi ruh halindesin? Ne umuyorsun, ne bekliyorsun? Peçeli beyaz bir elbise artık sizin için uygun değil mi?
- Evet, zaten, muhtemelen, onunla cehenneme, beyaz bir elbise ile, sadece yanında sevecek bir insanın olmasını istiyorum. 1 Kasım İlya'dan boşanmamızın yıl dönümü olacak. Başımıza gelen her şeyden çoktan uzaklaştım, kendime geldim, neşelendim. Halihazırda etrafa, adaylara bakıyorum ama henüz kimseden gözümü ayırmadım. (Gülümseyerek.) Ben zorlu bir seçim aşamasındayken… Her kadın hayatında sevdiği bir erkeğe sahip olmayı hayal eder. Tabii ki, ben bir istisna değilim. Senin için sevgili, her zaman ağlayabileceğin biri olduğunda, dedikleri gibi, omzuna sümük asmak güzel.
Öyle ki, sadece geldi, sarıldı ve şöyle dedi: "Aman Tanrım …" Ve sonunda, bir sandalyeye oturmasına ve gazeteyi okumasına izin verdi. İzin vermek. Üzülmeyeceğim…
Önerilen:
Smoktunovsky, Tomsk bölgesindeki Tatyanovka'da bir köy ailesinde doğdu. Ona ek olarak, ebeveynlerin beş çocuğu daha vardı
Kraliyet Skandalında Beklenmedik Bir Gelişme: Elizabeth, Prens Harry Ile çatışmayı Ağırlaştırmak Istemedi
Meghan Markle hayranları zaferi kutluyor
Rusya Devlet Başkanı, başvuruda bulunmadan aylık ödemeler için yeni bir bitiş tarihi belirledi
Prens George'un doğumundan bir süre sonra, Kate Middleton'ın ikinci hamileliğiyle ilgili haberler arada sırada basında yer alıyor
TV sunucusu doğumdan sonra 20 kg kilo vermenin sırlarını açıkladı