İkinci Dünya Savaşı tarihi, askeri operasyonların seyri için belirleyici olan ve detaylı çalışmaların konusu haline gelen pek çok aydınlık sayfa içermektedir. Japonya’nın 7 Aralık 1941’de Pearl Harbor’daki ABD deniz üssüne saldırması, tarihin dönüm noktası haline gelen ve ardından Pasifik’te yapılacak askeri kampanyanın ilerleyişini belirleyen olaylardan biri olarak adlandırılabilir.
Arka plan saldırısı
Japonya Donanması’nın doğrudan konuşlandırılmasının temelindeki birleşik saldırısı, İmparatorluk Genelkurmay’ının uzun ve sıkı çalışmasının sonucuydu. Amerikan deniz üssünün neden saldırının hedefi haline geldiği sorusuna oldukça az sayıda cevap var. Sürpriz saldırının ana nedeni, Japonların Amerikan Pasifik Filosunu tek bir güçlü darbeyle imha etme istekleri yatıyor. Başarılı bir saldırı, Japon silahlı kuvvetlerinin, Asya-Pasifik Askeri Tiyatrosu’ndaki genişleme sürecini serbestçe sürdürmesine izin verecek.
Fransa'nın yıkılmasından sonra, Japonya uygun bir andan faydalandı ve Güney Çinhindi'yi işgal etti. Japonya’nın genişlemesine cevap olarak, ABD ve İngiltere, Yükselen Güneş Ülkesi’ne yapılan petrol ihracatında bir petrol ambargosu uyguladı. Bu ekonomik yaptırımlar, Japonya’nın ekonomik ve endüstriyel potansiyelini ciddi şekilde baltaladı. Bu ülkenin donanması tamamen petrol ihracatına bağlıydı ve Amerika ve Avrupalı müttefikleri tarafından benzer önlemler Japon İmparatorluğu'nun savaş kabiliyetini sert bir şekilde vurdu. Japonlar çılgınca bu durumdan bir çıkış yolu aramaya başladı. Karar kendiliğinden geldi. Orduyla birlikte Japon filosu, Endonezya takımadalarının petrol zengini adalarını yakalamak içindi. Doğal olarak, böyle bir adıma ancak, Amerikalıların bu tür eylemlere olası tepkisi nedeniyle karar verilebilir. Amerikan filosunun Pearl Harbor'da bulunması, arkadaki Japon iletişimini riske sokuyordu.
Pasifik'teki ABD deniz kuvvetleri şeklinde potansiyel bir tehdidin ilk imhasını gerektiren bir seçenek kabul edildi. Ayrıca, olumlu bir sonuçla, Hollanda Hindistan adalarının sistematik işgaline devam etmek mümkün oldu. İmparatorluk Karargahı, bu operasyon tiyatrosunda savaş ve barış stratejisini daha da dikte etmek için girişimi ele geçirmek istedi.
Amerikalıları oyundan çıkarmak ve onları genel bir deniz savaşı sonucu ya da ani bir darbeyle donanmadan mahrum bırakmak mümkündü. Bu pozisyon, Yükselen Güneş Ülkesinin Genel Merkezi tarafından yapıldı, ancak deniz komutanlığı, kendi donanma kuvvetlerini ABD filosuyla doğrudan mücadelede başarıya ulaşmak için yeterince güçlü sayılmadı. Filosun açıldığı yerlerde doğrudan Amerikalıların kuvvetlerine karşı önleyici bir grev yapılması tercih edildi. 1941 baharında, ABD Pasifik Filosunun tamamı Hawai Adaları'na taşındı, böylece Pasifik Okyanusunun bütün orta bölümünü kontrol altına aldı, bu yüzden Japonya Pearl Harbor'a kazara değil. Bunu, dünyanın bu bölgesindeki kuvvetlerin dağılımını doğrudan veya dolaylı olarak etkileyen bir dizi askeri ve politik olay izlemiştir.
Pearl Harbor Japon Strike
İmparatorluk Donanması'nın deniz komutanlığı önünde belirlenen ana görev, Pearl Harbor Körfezi'ndeki Pasifik Okyanusu'ndaki ABD Donanması'nda kombine bir grev yapmaktı. Amerikan gemilerine saldırmak iki şekilde planlandı:
- Bunun için mini denizaltılar kullanarak suyun altından bir darbe;
- uçak gemilerine dayanarak deniz uçaklarına saldırmak.
Japon ordusunun temel amacı Amerikan uçak gemileriydi. Görev, Amerikan üssünün iç baskınına gizlice gizlice girmek ve en önemli ABD gemilerini bir torpido ile vurabilmek için denizaltı kuvvetlerine verildi. Havacılığın başlangıçta, deniz üssünün hava savunma kuvvetlerine saldıran bir sapmaya neden olması gerekiyordu. Gerekirse, vurgu, demirleme sahalarındaki düşman gemilerine zarar vermesi beklenen deniz havacılığının eylemlerine yönelebilir. Grev, Amerikan filosunun sadece savaş kabiliyetini azaltmakla kalmayıp, aynı zamanda tabandan çıkışı da kalıcı olarak engellemek ve böylece Amerikalıları filosunu operasyonel alana çekme fırsatından mahrum bırakmaktı. Japonlar tarafından verilen kararın önemini ve Hawaii Adaları'ndaki üssün neden seçildiğini anlamak için, deniz üssündeki Pearl Harbor'ın haritadaki yerini değerlendirmek yeterlidir.
Savaş başlamadan önce partilerin kuvvetleri
İmparatorluk filosunun bütün Pasifik stratejisini inşa eden Amiral Yamamoto'ya Pearl Harbor saldırısının hazırlanmasında önemli bir rol verildi. İlk önce Japonların saldırması gerektiği fikrine bağlı olan Yamamoto idi. Japon amiral, ABD Deniz Kuvvetleri'nin havacılık kuvvetlerinin ana üssünde sürpriz bir saldırı fikrinin ilham kaynağı oldu. Operasyonun yöneticisi ve komutanı Amiral Nagumo olarak atandı. Japon ordusunun hesaplamalarına göre, verilen görevleri yerine getirebilecek ana güç Japon uçak gemileriydi. Operasyona katılmak için, şu anda İmparatorluk filosunda bulunan 6 uçak gemisinin hepsinin kullanılması planlandı.
Operasyon, Donanmanın tüm havacılık birimlerinden toplanan en iyi pilotları içermiştir. Baskınlara katılmak için belirlenen uçak sayısı dev bir sayıydı - neredeyse 400 birim. Deniz havacılığının grevi, dalış bombacıları Aichi D3A1 (tip "99"), torpido bombardıman uçakları Nakajima B5N2 (tip "97") içeriyordu. Saldırı uçağının kapağı, dünya çapında "Sıfır" olarak bilinen Japon savaş uçağı Mitsubishi A6M2 (tip "0") idi.
Gelecekteki operasyonun deniz unsurları örtü gemileri ve 30 denizaltından oluşuyordu. Bu denizaltılardan beşi, 2-3 kişilik bir ekip tarafından işletilen minyatür mini denizaltılardı. Saldırının yapıldığı yere, tekneler Japon avcıları tarafından teslim edilecekti ve sonrasında denizaltılar körfeze kendi başlarına nüfuz etmek zorunda kaldılar.
Operasyonun başarısında büyük bir rol gizlilik rejimine verildi. Darbe bağlantısı için, operasyon bölgesine bir bypass yolu atıldı. İlk uçak, Japon uçak gemilerinin güvertelerinden ayrılmadan önce, Japon filosu bin kilometreden fazla yol kat etti. Kampanyanın 10 günü boyunca, Amerikalılar okyanusta böylesine büyük bir gemi karışımı bulamamışlardı ve Japonları tamamen gözden kaçırdılar. Japon uçak gemileri denizde iki savaş gemisi, iki ağır ve bir hafif kruvazör kapladı. 9 yıkıcı tarafından sağlanan eskort bağlantıları.
ABD Pasifik Filosunun emri, Amiral Kimmel ve Genelkurmay Başkanlarına verilen yüksek emir, yaklaşmakta olan saldırıdan habersizdi. O zamanlar, Pasifik Filosunun bütün ana güçleri, Pearl Harbor Körfezi'ndeydi:
- 8 savaş gemisi;
- 2 ağır kruvazör;
- 6 hafif kruvazör;
- 30 yıkıcı ve yıkıcı;
- Çeşitli sınıflarda 5 denizaltı.
Neredeyse 400 uçak üssün hava kapağını yerine getirdi.
Bu kadar büyük ve güçlü bir deniz ve hava kuvvetleri birleşimi ile Amerikan komutanlığı üssünden denizden bir saldırı olasılığını bile öne sürmedi. Amerikalıları felaket sonuçlarından ve yokluğun uçak gemileri bazında tamamen yenilgisinden kurtardı. Uçak gemisi filosunun üçü Saratoga, Lexington ve Enterprise denizdeydi ve ABD Batı Kıyısı'nda tamirden geçiyorlardı. Japonlar, Pearl Harbor limanında kaç uçak gemisinin bulunduğuyla ilgili bilgiyi kaçırdı. Savaş, çoğunlukla Amerikan gemileri, deniz üssünün hava savunma kuvvetleri ve Japon deniz havacılığı arasında gerçekleşti.
Pearl Harbor'a yapılan saldırının başlangıcı
Amiral Nagumo tarafından “Tırmanma Niitaka Dağı” ifadesini içeren şifreli sipariş, Pasifik Filosunun Pearl Harbor deniz üssüne düzenlenen saldırının 7 Aralık'ta gerçekleşmesi gerektiği anlamına geliyordu. Bu tarih, İkinci Dünya Savaşı’nın sonraki seyrini belirleyen bir dönüm noktasıydı.
İlk dalga uçağı patladığında, Japon gemileri Oahu'nun 230 mil kuzeyinde idi. Ana grev kuvveti, sığ sularda düşman gemilerini vurabilen torpidolarla donanmış 40 torpil bombacısıydı. Torpido bombardıman uçaklarıyla birlikte, her biri 800 kilogramlık bir torpido ile donanmış 49 uçak daha havaya kaldırıldı.
Torpido bombardıman uçaklarını desteklemek için 250 kg bomba ile donatılmış 51 dalış bombacısı onlarla birlikte yola çıktı. Kapak 43 savaşçı "Sıfır" taşıdı.
Tüm bu hava armada 7-50'de Oahu adasında göründü. Beş dakika sonra, ilk patlamalar deniz üssü limanında duyuldu. Amiral Kimmel, saat 8: 00'de, Asya ve Atlantik filosunun komutanları olan tüm gemi komutanlarına açık bir mesaj iletti: "Gemilere hava saldırısı tatbikat değildir". Amerikan filosunun ana üssüne yaklaşırken, Japon uçak gemileri ABD askeri mahkemeleri tarafından fark edilmesine rağmen, Japonlar için arzulanan sürpriz etkisi sağlandı.
Amerikan gemileri, küçük bir kapalı iç baskın alanında yoğunlaşmıştı. Savaş gemileri birbiri ardına geçit töreninde sıraya dizildi. Kruvazör ve yıkıcılar iskele duvarına sokuldu. Gemilerin yoğunluğu, birçok gemideki mürettebatın yarısının yokluğu ve erken saldırı süresi, savaşı büyük çaplı bir katliama dönüştürdü. Japon pilotlar, bir torpido ve bomba ile Amerikan gemilerini vurarak bir eğitim alıştırması olarak saldırıya geçti. Torpidolardan kaçınmayı başaran gemiler, iç karayolunda ölmemek için limanı terk etmeye çalıştı. ABD Pasifik Filosunun ana savaş gücü, Oklahoma, Kaliforniya, Batı Virginia ve Arizona'daki savaş gemileri battı. Tennessee ve Nevada savaş gemileri, Hasar'ın Pearl Harbor Körfezi'nden ayrıldıktan sonra karaya atmak zorunda kaldığı ağır hasar gördü.
Doğrusal filosuna ek olarak, Amerikalılar 4 imha edici ve bir hastane gemisi kaybetti. Ağır hasar iki kruvazör aldı. İlk saldırı sırasında, Japon pilotlar yerdeki 188 uçağı imha ederek Amerikan üssünün hava savunmasını felç etti. Yenilen filonun kalıntılarını bitirmek için gelen Japon uçaklarının yalnızca ikinci dalgası, Amerikan pilotlarının organize direnişine rastladı.
Pearl Harbor'a yapılan saldırının sonucu
Sonuç olarak, savaş Pasifik Filosunun savaş gemilerinin çoğunun neredeyse tamamen imhası ve diğer savaş gemilerinde ağır hasar ile sona erdi. Japonya'nın ani saldırı sırasında su ve karada, Amerikalılar 2.403 kişiyi kaybetti. Ölenlerin neredeyse üçte biri ölü savaş gemisi “Arizona” nın mürettebatıydı. Bugün, Pearl Harbor Körfezi'ndeki bir anıt, "Arizona" nın ölümünün bulunduğu yere kurulmuş, geçmiş trajediyi hatırlatıyor. Japon filosuna 29 mal olan Japon saldırısından sonra uçak ve dört batık mini denizaltı düşürüldü, Amerikan filosu tüm Pasifik Donanması Tiyatrosu'nda altı ay boyunca savunmaya devam etmek zorunda kaldı.