Peter Sarsgaard Sınıf Çatışması Komedisinde Kazanıyor – The Hollywood Reporter
Rağmen Darbe! küçük bir oyuncu kadrosuna sahip ve çoğunlukla 1918 grip salgını sırasında tenha bir malikanede geçiyor. 97 dakikalık kısa yayın süresine pek çok lezzet, gerilim ve komik komedi katıyor, bu da onu başlığında bir ünlem işaretini hak edecek kadar eğlenceli kılıyor. Peter Sarsgaard, genç bir varisin (Billy Magnussen) evine sinsice yaklaşan şaibeli bir şef rolünde kurnaz ve çekici bir performans sergiliyor. Çok geçmeden yeni başlayan, hizmetkarları ve aile üyelerini, kendisini ilerici sanan ikiyüzlü patriğe karşı kışkırtıyor. Yazar-yönetmenler Austin Stark (Tanrı Komitesi, Koşucu) ve Joseph Schuman’a göre, bu hiciv çalışması günümüzün sınıf çatışmasıyla paralellikler konusunda pek derin ya da incelikli değil, ancak zenginlerin canı cehenneme alt metnini kayıtsız bir neşeyle taşıyor.
Açılış dakikalarında, Sarsgaard’ın Floyd Monk’u sakalını kesip bıyıklarına şekil verirken görülüyor ki bu, kendisini daha çok Floyd’un pasaportunu aldığı, yan odada kafasında bir kurşunla ölü yatan adama benzetmek için yapılıyor. Onun ölü adamla olan ilişkisini ancak çok sonra öğreneceğiz. Ancak 1910’larda, özellikle de salgın sırasında özgeçmiş kontrollerinin gerçekleştirilmesi o kadar kolay olmadığı göz önüne alındığında, Floyd, Egg adasındaki sahte bir Palladian malikanesinin sakinleri olan Horton ailesi için bir iş bulma kurumunun bulduğu şef olarak kendini tanıtmakta hiç sorun yaşamıyor. , New York City’den bir tekne yolculuğu uzaklıkta. Ailenin reisi Jay (Sarsgaard gibi aynı zamanda burada yönetici yapımcı olan Magnussen), mirası et paketleme patronu olan babasından miras almıştır; yine de Jay’in bu sayfalarda kötü bir işveren olduğunu ifşa etmiştir. İlerleyen Tribünyazdığı gazete.
Darbe!
Alt çizgi
Eğlence! Eğlenceli! Radikal!
Jay, bir gün mülkü fakirlere vermeye söz vermiş olmasına rağmen, kendi başına bir yazar olan karısı Julie (Sarah Gadon) ve iki küçük çocuğu Tom ile birlikte orada yaşamayı reddedecek kadar saf değildir. (Callum Vinson) ve Molly (Willa Dunn). Ayrıca mülkte hizmetçiler de yaşıyor; hayır, kusura bakmayın, kadroHorton adlarının ısrarla söylendiği gibi: İrlandalı hizmetçi Bayan McMurray (Kristine Nielsen), kocası (Jay’in aksine) yurtdışında savaşan siyah hizmetçi Bayan Tidwell (Skye P. Marshall) ve şoför-uşak Kaan (Faran Tahir) , bir Türk göçmeni. Hepsi tepenin aşağısındaki küçük bir kulübede yaşarken aile, 12 yatak odası ve yalnızca ailenin kullanabileceği muhteşem kapalı yüzme havuzuyla malikanenin tadını çıkarıyor. (Gerçek havuz, görülen New Jersey evinde değil, başka bir tarihi binada, West Orange, New Jersey’de bir düğün mekanı olan Pleasantdale Chateau’da bulunuyor ve evet, konaklama teklifleri minnetle karşılanacaktır.)
Floyd hızla alışır ve aşçılığı, kart oyunları ve neşeli Güney cazibesiyle Julie’nin, çocukların, Bayan Tidwell ve Kaan’ın çevresini kazanır. Günlerini, New York’un salgınla enfekte olmuş sokaklarından röportaj yapıyormuş gibi görünen, Woodrow Wilson karşıtı, sahtekarlık yapan gazetecilik yazıları yazarak geçiren, ancak aslında evindeki lüks bir kütüphanede yazılan Jay, bu kadar kolay büyülenmiyor. Boyun eğmez Bayan McMurray, Floyd’da şüphe uyandıran bir şeyler olduğunu ve bunun mutfak açısından olmadığını hemen fark eder. Ancak çorbasında toplanmış birkaç mantar, Bayan McMurray’i hastaneye gönderir ve Floyd, ilk adım olarak diğer hizmetçileri daha iyi ücret ve kalacak yer istemeye çağırarak sessiz darbesine devam eder. Pandemi Yumurta Adası’na erişimi kestiğinde yiyecek arama ihtiyacı daha acil hale gelir ve sadık bir vejetaryen olan Jay, çocukların et yemesine izin vermek zorunda kalır. Durumu kendi avantajına nasıl kullanacağını bilen kurnaz şef, otoritesini yavaş yavaş zayıflatıyor.
Açıkçası, izolasyon, paranoya ve rustik özgürlüğün tuhaf karışımı, özellikle de balon kırsal kesimdeyse, COVID-19 salgınını bir balonun içinde geçiren herkese tanıdık gelecektir. Stark ve Schuman, filmin basın notlarında, alışılmış hiyerarşilerin kriz nedeniyle zorlandığını hissettiği Hamptons’a ve New York’un kuzeyine kaçan Manhattanlıların hikayelerinden ilham aldıkları konusunda oldukça açık sözlüler. Hikâyenin yakın geçmiş yerine 1918’de geçmesi, Amerika’nın bir yüzyılda ne kadar az ve ne kadar değiştiğini inceleme fırsatı sunarken, aynı zamanda dönemin müziğinden, Edward dönemi modasından ve Belle Epoque lüksünden keyif alma şansı da sunuyor. Bu aynı zamanda ilerici yazar Upton Sinclair rolünde Fisher Stevens’ı görevlendirmek için de bir fırsat ve bu oldukça hoş bir şey.
Tam kredi
Yer: Venedik Film Festivali (Venedik Günleri)
Yapım şirketleri: Entertainments 360, Phiphen Pictures, Hemlock Circle, Coup! Medya, Film Takımyıldızı, HappyBad Bungalov
Oyuncular: Peter Sarsgaard, Billy Magnussen, Sarah Gadon, Skye P. Marshall, Faran Tahir, Kristine Nielsen, Callum Vinson, Willa Dunn, Fisher Stevens
Yönetmenler-senaristler: Austin Stark, Joseph Schuman
Yapımcılar: Brian Levy, Harris Gurny, Warner Davis, Molly Conners, Amanda Bowers, Jane Sinisi
Yönetici yapımcılar: Peter Sarsgaard, Billy Magnussen, Todd M. Friedman, Fabien Westerhoff, Olga Kagan, Jonathan Daniel Brown, Tyler Peters, Christopher Tricarico, Richard J. Berthy, Chris Papavasiliou
Görüntü Yönetmeni: Conor Murphy
Yapım tasarımcısı: Deana Sidney
Kostüm tasarımcısı: Stacy Jansen
Editör: Harrison Atkins, Alan Canant
Ses tasarımcısı:
Müzik: Nathan Halpern
Müzik süpervizörü: Joe Rudge
Oyuncular: Angela Demo
Satış: Film Constellation/WME
1 saat 37 dakika