Tibor'un doğru dürüst son işi 1761'de, Prusya'dan kaçtığı Polonya'daki Obra Manastırı'ndaydı. Orada bahçıvan olarak çalıştı, okuma yazma öğrendi ve her gün Tanrı'ya, kurtarıcı Isa'ya ve özellikle de Meryem Ana'ya, manastırın koruyucu duvarları için dua etti. Gerçi rahip olmadı, ama Meryem Ana'ya zaten bunun için söz de vermemişti. Ama manastırda ancak dört yıl kalabildi. Genç rahip adaylarından küçük bir grup, Başrahibin satranç oyununu yasak etmesine aldırmadı ve bu kralların oyunh, Tibor'a da öğretildi. Rahip adaylarından biri cüceye, oyunun kurallarını anlattı ve Tibor daha oynadığı ilk oyundan itibaren herkesi yendi. Daha önce hiç satranç oynamamış olması inanılır gibi değildi! Haftalarca ilgi merkezi oldu. Gizli satranç cemiyetine, giderek daha çok rahip katıldı, bu yeni keşfedilmiş satranç dehasına karşı oynadı ve yenildi. Cüce, rahiplerin saygısını kazanmıştı ve bu da hoşuna gidiyordu, ama yenilmeyi hazmedemeyenlerden biri, Başrahibe manastırda oynanan satranç partilerini haber verdi. Bu durumda bir günah keçisi bulmak gerekince, seçim Tibor'un üzerine kaldı. Rahip adayları söz birliği ederek, kendilerini Tibor'un satranç oynamaya ikna ettiğini söylediler, böylece o da Obra'yı terk etmek zorunda kaldı. Eline birikmiş ücretlerini verdiler; ve satranç takımını da, çünkü - öyle söylemişti rahip adayları- takımı da manastırdan içeri sokan Tibor'du.