Tıpkı ölümün çaresinin olmadığı gibi, acizliğin de bir çaresi yoktu. Bir üniformanın üstünde olan forslar gibi, insandan parayı, teveccühü, delicesine adanılan işleri ve (çoğu sahte olabilen) dehayı söküp atsan, geriye acizlikten başka bir şey kalmazdı. Ben en yalın, en gösterişsiz acizlerdendim. Tek servetim bir avuç avuntuydu. Tek yapabildiğim yenilerini biriktirmekti.
Abdulkadir Kızıltaş