We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bajaur Kuşatması, 4-7 Ocak 1519
Ocak 1519'daki Bajaur kuşatması, Babür'ün Hindustan'ı işgal etme hazırlıkları sırasında erken bir başarıydı ve barut silahlarının erken kullanımı için dikkate değerdi.
Bajaur, Afganistan sınırının Pakistan tarafındaki dağlarda, geçen yıl Babür'ün eline geçen Çağansarayı'nın doğusunda yer alıyor. Yakalanması, Babür'ün, bir yüzyıldan biraz daha uzun bir süre önce bölgeyi yıkıcı bir şekilde işgal etmiş olan Timur'un soyundan geldiğini iddia ettiği Hindustan'ı planlı işgali için yaptığı hazırlıkların bir parçasıydı.
Bajaur kuşatması, Babur'un anılarının yeniden başlamasından hemen sonra geldi ve bu nedenle, eylemle ilgili kendi açıklamasına sahibiz. 3 Ocak 1519'da Babür'ün kampı bir depremle sarsıldı. Buna rağmen, ertesi gün ordusu şafakta kamptan ayrıldı ve kuşatma sırasında orada olmamasına rağmen, daha sonra Haydar-ı-'ali tarafından tutulan kaleye doğru ilerledi. Aynı gün Babür, kaleye bir haberci gönderdi ve savunuculara teslim olmalarını emretti, ancak onlar reddetti. 5 Ocak'ta Babür'ün adamları kaleye saldırmaya, kalkanlar ve merdivenler inşa etmeye hazırlandılar.
6 Ocak'ta Babur'un ordusu üç kol halinde Bajaur'a doğru ilerledi ve kalenin kuzeyi, kuzeybatısı ve batısında mevzi almaya hazırlandı. Onlar 100'e 150'ye yaklaşırken, savunuculardan yaylarla silahlanmış olarak onlara saldırmak için çıktılar. Babür yakın zamanda barutlu silahlar edinmişti ve adamlarından bazıları şimdi kibritlerle silahlanmıştı. Yeni silahın ateşi altında, savunucular surların sığınağına geri dönmek zorunda kaldılar ve sadece mevcut merdivenlerin eksikliği Babur'un o gece kaleye saldırmaya çalışmasını engelledi. Babur bu mücadelede kibritlerin önemini vurgulasa da, savunucuların sadece 7 ila 10'unun silahlarla öldürüldüğünü de kabul ediyor.
7 Ocak'ta saldırı yeniden başladı. Babur'un sol kanadı, kalenin kuzeydoğu kulesine saldırdı, bazı adamlar onu baltalamaya çalışırken, diğerleri savunucuları silah ateşiyle sabitledi. Ayrıca bir topçu parçasından bahsediliyor veya ateş etmek, iki kez ateş edildi.
Babür'ün adamları, kuzeydoğu kulesinde gedik açılmadan kısa süre sonra birkaç yerde surların tepesine ulaştılar. Savaşın başlamasından üç saat sonra kale Babür'ün elindeydi. Babür için alışılmadık bir şekilde, kalenin düşmesini, erkek sakinlerin katledilmesi ve kadın ve çocukların köleleştirilmesi izledi. Babür'e göre bu, sakinlerinin hem ona karşı isyankar olmaları hem de İslam'ı terk etmiş kafirler olmaları nedeniyle yapıldı.
Black Lives Matter ve Capitol kuşatması arasındaki yanlış denklik: Uzmanlar, savunucular
Meclis milletvekilleri Çarşamba günü Başkan Donald Trump'ı tarihi bir ikinci kez suçlamak için toplandığında ateşli değişimler gerçekleşti, destekçilerinden oluşan bir çetenin Capitol arazisine saldırmasından sadece bir hafta sonra. Demokratlar isyancılara söverken, bazı Cumhuriyetçiler geçen yaz Kara Hayat Önemlidir protestoları ile 6 Ocak'taki Capitol kuşatması arasında tekrar tekrar karşılaştırmalar yaptılar.
ABC News ile konuşan birkaç uzman ve savunucu, Black Lives Matter ile Capitol Hill'de olanlar arasındaki karşılaştırmaların yanlış denklikler olduğunu söyledi.
'Gerçek alevleri yaktılar!'
Çarşamba günkü duruşmada, birkaç Kongre üyesi Başkan Trump'ı görevden almak için ve aleyhine ateşli davalar açtı. Bu konuşmalar sırasında, bazı milletvekilleri Capitol isyancıları arasında beyaz üstünlüğünü dedikleri şeyi kınarken, diğerleri Siyahların Hayatı Önemlidir protestolarını destekleyerek ancak Trump destekçilerini kınayarak Demokratları ikiyüzlülükle suçladı.
Missouri'den Rep. Cori Bush görevden alınmayı desteklemek için yaptığı konuşmada, "Beyaz üstünlüğünü savunan bir ayaklanmayı kışkırtan bir Beyaz üstünlükçü başkanı görevden alamazsak, en çok acıyı Missouri'nin birinci bölgesi gibi topluluklar çekiyor" dedi. "117. Kongre, Siyahların hayatlarını savunmak için yasama yetkisine sahip olduğumuzu anlamalı, bu süreçteki ilk adım, Beyaz üstünlükçü şefi suçlamakla başlayarak beyaz üstünlüğünü ortadan kaldırmaktır."
Bush, eyalette seçilen ilk Siyah Kongre Üyesi olarak tarihe geçti. Bir seçim web sitesine göre, Missouri'nin ilk bölgesinde çoğunluk siyahi bir nüfus var ve genellikle maviye yaslanıyor.
Duruşma sırasında yaptığı konuşmada, D-Calif., Rep. Maxine Waters, cumhurbaşkanını "destekçilerini radikalleştirmek" ve "onları Beyaz üstünlükçüler, Neo-Naziler ve paramiliter aşırılık yanlılarıyla bir kuşatmada gönüllü olarak katılmaya teşvik etmekle" kınadı. Amerika Birleşik Devletleri Capitol binası."
Oylamanın ardından yayınlanan bir video açıklamasında cumhurbaşkanı geçen haftaki şiddeti kınadı, ancak olaylardaki rolü için sorumluluk almadı. Geçmişte, cumhurbaşkanı ırkçılık suçlamalarını reddetti. 22 Ekim'deki son başkanlık tartışmasında, moderatör Kristen Welker, başkana Amerika'daki ırksal çekişme ve nefreti sorduğunda, "bu odadaki en az ırkçı kişi" olduğunu söyledi.
Bazı Cumhuriyetçiler, isyanı kışkırtmadaki herhangi bir rolü için cumhurbaşkanını azarlamak yerine, Capitol kuşatması ile George Floyd, Breonna Taylor ve birkaç polis vahşeti kurbanının ölümlerinin ardından geçen yıl ülkeyi kasıp kavuran Black Lives Matter protestoları arasında karşılaştırmalar yaptılar.
Florida Cumhuriyetçi Temsilcisi Matt Gaetz, Trump'ı savundu ve "Bazıları alevleri başkanın yaktığı metaforuna atıfta bulundu. Eh, onlar gerçek alevleri yaktı!" Demokratları, BLM protestoları sırasında bazı şehirlerde ortaya çıkan sivil huzursuzluğu sağlamakla suçluyor.
Karaların Hayatı Önemlidir protestolarından sonra bazı şehirlerde yaşanan huzursuzluk, vandalizm ve yağmalamayı içeriyordu, ancak bu olayların çoğu barışçıl protestocuların ayrılmasından sonra polisle çatışmalara dayanıyordu. Gösterilerin büyük çoğunluğu barışçıldı ve önde gelen BLM aktivistleri defalarca ajan provokatörlerden ve kışkırtıcılardan uzaklaştı.
Amerikan Üniversitesi'nde eğitim ve sosyoloji profesörü ve "Hote in the Homeland: The New Global Far Right" kitabının yazarı Cynthia Miller-Idriss'e göre BLM ve başarısız Capitol ayaklanması karşılaştırılamaz.
Miller-Idriss, "İkisi arasında bir paralellik görmüyorum" dedi. “Şiddetin gerçekten kışkırtıldığı veya şiddetin kendisinde herhangi bir denklik olduğu konusunda bir bağlantı kurmak bence çok saçma.”
Miller-Idriss, “Capitol'de olanlara artık protesto diyemezsiniz” dedi. "Bu bir ayaklanmaydı, bir ayaklanmaydı, bir ayaklanmaydı, bir kuşatmaydı. Bu bir iç terör saldırısıydı.”
Irk adaleti için yapılan protestolar ile çalıntı bir cumhurbaşkanlığı seçiminin asılsız iddialarının körüklediği isyan arasında keskin farklılıklara dikkat çekildi.
2 adet kural?
Berkeley Sağ Kanat Araştırmaları Merkezi başkanı ve baş araştırmacısı Larry Rosenthal'e göre, ülkenin Capitol binasını basan çoğunluk beyaz "Çalmayı Durdur" çetesi, birkaç aşırı sağcı grubun bir karışımıydı.
Bazıları aşırı sağ silahlı milislerin üyeleriydi. Diğerleri, "Donald Trump ve başkanlığı hakkında fanatik" olan "toplantı müdavimleri" olarak tanımladığı sağcı popülistlerdi.
Rosenthal ayrıca aşırılık yanlısı gruplar içinde iki alt grup tanımladı. Birincisi, hem eyalet hem de yerel düzeyde hükümetin "meşruiyetini tanımayan insanlar" olarak adlandırdığı ve genellikle kendilerini "egemen vatandaşlar" olarak gören hükümet karşıtı milislerden oluşuyor. Diğeri beyaz milliyetçileri içeriyor, onun "elektriklenmiş ve harekete geçirici[d] sokaklara çıkarak Siyahların Hayatı Önemlidir ve Antifa fantezisine karşı çıktığını" söylediği kişiler.
Rosenthal, "Donald Trump, sağcı milislerin lideri olarak rolünü iddia ediyor" dedi. "Kendilerine 'vatansever' diyenler, iç savaşa yol açacak bir kıvılcım fikriyle yaşadılar. Bu onların büyük ölçüde hayal dünyalarında kırk yıldır. Ve aniden, cumhurbaşkanından bu çağrı geliyor. Amerika Birleşik Devletleri."
Duke Üniversitesi Afrika ve Afro-Amerikan Çalışmaları Bölümü başkanı profesör Mark Anthony Neal'e göre, Siyahların Hayatı Önemlidir protestoları ve Capitol isyanlarının oluşumunda "kesin bir fark" vardı.
Neal, Black Lives Matter protestolarını geçen yıl "1960'lardaki sivil haklar hareketine çok benzeyen çok ırklı bir sosyal adalet hareketi" olarak nitelendirdi.
ABC News'e verdiği demeçte Neal, "Birçok siyahi insan, siyahi insanlar sıradan şeyler yaparken öldürülüyor... "Black Lives Matter'ın ön plana çıkarmaya çalıştığı şey, Siyahların ve beyaz olmayan insanların her zaman aşırı polise maruz kalma biçimleriydi."
Yaz boyunca şiddet içermeyen protestocular federal memurların kaba kuvvetiyle karşı karşıya kaldılar, ancak isyancılar asgari federal tepkiyle karşılandı.
Rosenthal, "[Rioters] olağanüstü bir cezasızlık duygusuyla hareket etti" dedi. "Sanki onlara bir şey olmayacakmış gibi."
ABD Vekili Michael Sherwin Cuma günü bir konferans görüşmesinde gazetecilere verdiği demeçte, Federal yetkililer Capitol'e yapılan saldırıyla ilgili aktif bir soruşturma başlattı ve 275'in üzerinde açık soruşturma var. Sherwin, Cuma sabahı saat 8'den itibaren, Adalet Bakanlığı'nın çoğunluğu federal suç davaları olan 98 ceza davası açtığını söyledi.
National Urban League'in başkanı ve CEO'su Marc Morial, polislikteki çifte standardın "hem örtülü hem de aleni ırkçılık ve kolluk kuvvetlerinin protestolara nasıl tepki verdiği konusunda uzun süredir devam eden bir sorun olduğunu söyledi. Siyah insanlar protesto ederken. toplulukların."
Morial, "Sanki iki dizi kural geçerliydi" dedi. "Bu [Trump yanlısı] protestocular için bir set ve sadece Black Lives Matter için değil, aynı zamanda sivil haklar protestoları için başka bir set."
Hareketlerin arkasındaki motivasyon
Miller-Idriss'e göre, Capitol'deki ayaklanmaya önderlik eden isyancılar, "aşırı sağcılar" ile demokrasiyi savunmaya çağrıldıklarına inanan kendi kendini yurtsever ilan edenlerin bir karışımıydı. Bazılarının "planlamalarında kasıtlı" olduğunu ve silahlar, kelepçeler ve topuz taşıyarak "Capitol'e saldırmak için taktiksel olarak hazırlanmış" geldiğini anlattı.
Miller-Idriss, bu aşırı sağcı grupların, kitlesel seçmen sahtekarlığı ve yasadışı bir seçim olduğuna dair asılsız iddialara atıfta bulunarak "seçimle ilgili muazzam bir dezenformasyon setine bağlılıkla" birleştiklerini söyledi.
Cumhurbaşkanı seçilen Joe Biden, seçimi 70'den fazla seçim oyu ile kazandı. Zaferi, Kongre 6 Ocak'ta Seçim Kurulu oylamasını onaylamak için toplandığında onaylandı. Ancak, seçimden haftalar sonra, Trump sürekli olarak yanlış iddiaları ve hileli bir seçimle ilgili temelsiz teorileri ileri sürdü ve bazılarının bunun takipçilerini kışkırttığını ve katkıda bulunduğunu iddia etmesine yol açtı. Capitol kuşatması.
İsyancılar ayrıca, Miller-Idriss'e göre, "korkunç linç tarihini simgeleyen" Capitol'e yerleştirilmiş bir ilmik de dahil olmak üzere beyaz üstünlükçü aşırılıkçılığın sembollerini sergilediler, ancak aynı zamanda "hainler olduğunda bir hesaplaşma gününü işaret eden beyaz bir üstünlük koduna atıfta bulundular. sokaklara asılacak."
Miller-Idriss, bu grupların bir tehdit duygusuyla motive edildiğini söyledi - hak ettiklerine inandıkları bir "güvencesizlik" veya "bir şeyin elinden alınması korkusu", Capitol'e yapılan saldırıların sinyalini verdi, ki bu da haklarından mahrum bırakılma hissinden farklı olduğunu söyledi Black Lives Matter'ı destekleyenler tarafından.
Black Lives Matter hareketi, Florida'da evine yürürken öldürülen Siyah bir genç olan Trayvon Martin'in öldürülmesiyle ilgili cinayet davasında verilen kararın ardından 2013 yılında kuruldu.
2020'de ırksal bir hesaplaşmanın ortasında, ülke genelinde BLM protestoları ırksal adaletsizliğe, polis vahşetine karşı savaştı ve şiddetle öldürülen çok sayıda Siyah Amerikalıyı savundu.
Neil, Black Lives Matter hareketi ile Capitol kuşatması arasında ayrım yapmanın önemli olduğunu söyledi.
"Black Lives Matter örneğindeki bir hareket gerçekten bir eleştiri, beyaz üstünlüğünü baltalamaya yönelik bir girişim. İkinci durumda, Ocak ayında Capitol'de olanlar beyaz üstünlüğünü destekleme girişimiydi."
Wounded Knee'in AIM işgali başladı
Güney Dakota'daki Pine Ridge Reservation'da, Amerikan Kızılderili Hareketi (AIM) üyeleri tarafından yönetilen yaklaşık 200 Sioux Yerli Amerikalı, ABD Yedinci Süvarileri tarafından 1890'da meşhur 300 Sioux katliamının yapıldığı Wounded Knee'i işgal ediyor. Bazıları silahlı olan AIM üyeleri, yerel yetkililer ve federal ajanlar rezervasyona inerken tarihi Oglala Sioux yerleşiminin 11 sakinini rehin aldı.
AIM, 1968'de Russell Means, Dennis Banks ve diğer Yerli liderler tarafından militan bir siyasi ve sivil haklar örgütü olarak kuruldu. Kasım 1969'dan Haziran 1971'e kadar, AIM üyeleri San Francisco'daki Alcatraz Adası'nı işgal ettiler ve kendilerine kullanılmayan federal araziler veren bir anlaşma hükmü uyarınca hakları olduğunu söylediler. Kasım 1972'de, AIM üyeleri, rezervasyon gelişimini kontrol eden programları protesto etmek için Washington DC'deki Kızılderili İşleri Bürosu'nu kısaca işgal etti. Daha sonra, 1973'ün başlarında, AIM, Wounded Knee'deki dramatik işgali için hazırlandı. Tarihsel önemine ek olarak, Wounded Knee, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en fakir topluluklardan biriydi ve diğer Pine Ridge yerleşimleriyle ülkenin en düşük yaşam beklentisi oranlarından bazılarını paylaştı.
Wounded Knee işgalinin başlamasından bir gün sonra, AIM üyeleri yerleşimi çevreleyen federal mareşallerle silah ticareti yaptı ve tüfek menziline girmeye cesaret eden otomobillere ve alçaktan uçan uçaklara ateş açtı. Russell Means, ABD Senatosu'nun Kızılderili İşleri Bürosu ve Güney Dakota'daki tüm Sioux çekinceleri hakkında bir soruşturma başlatmasını ve Senato Dış İlişkiler Komitesi'nin Hindistan tarafından bozulan Hint anlaşmalarının puanları hakkında oturumlar düzenlemesini talep ederek rehinelerin serbest bırakılması için müzakerelere başladı. ABD hükümeti.
Yaralı Diz işgali toplam 71 gün sürdü, bu süre zarfında iki Siyu askeri federal ajanlar tarafından vurularak öldürüldü ve birkaç kişi de yaralandı. 8 Mayıs'ta AIM liderleri ve destekçileri, yetkililerin şikayetlerini araştıracaklarına söz vermelerinin ardından teslim oldu. Russell Means ve Dennis Banks tutuklandı, ancak 16 Eylül 1973'te, ABD hükümetinin tanıkları ve delilleri yasadışı olarak ele alması nedeniyle haklarındaki suçlamalar federal bir yargıç tarafından reddedildi.
1970'lerin geri kalanında Pine Ridge Reservation'da şiddet devam etti ve birkaç AIM üyesi ve destekçisi ABD hükümetiyle çatışmalarda hayatlarını kaybetti. 1975'te federal ajanlar ile AIM üyeleri ve yerel sakinler arasında çıkan çatışmada iki FBI ajanı ve bir Yerli adam öldürüldü. Takip eden davada, AIM üyesi Leonard Peltier birinci derece cinayetten suçlu bulundu ve art arda iki müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Liderlerinin çoğu hapisteyken, AIM 1978'de dağıldı. Ancak yerel AIM grupları çalışmaya devam etti ve 1981'de bir grup Güney Dakota'daki Black Hills'in bir bölümünü işgal etti.
Kongre, bozulan Kızılderili anlaşmalarını onurlandırmak için hiçbir adım atmadı, ancak mahkemelerde bazı kabileler, kabile toprak iddialarını içeren davalarda federal ve eyalet hükümetlerinden büyük yerleşimler kazandı. Russell Means, Pine Ridge ve başka yerlerde Yerli haklarını savunmaya devam etti ve 1988'de Liberter Parti'nin başkan adayıydı. 2001'de Means, New Mexico valiliği için aday olmaya çalıştı, ancak adaylığı prosedür izlenmediği için reddedildi. 1992'den başlayarak, Means dahil olmak üzere birçok filmde rol aldı. Mohikanların sonuncusu. Ayrıca HBO'nun 2019'da konuk olarak yer aldı. Coşku frenlemek. Onun otobiyografisi, Beyaz Adamların Basmaktan Korktuğu Yer, 1997'de yayınlandı. Means, 12 Ekim 2012'de 72 yaşında öldü.
Orleans Kuşatması Bozuldu: 8 Mayıs 1429
Charles, Joan'ı küçük bir orduyla donattı ve 27 Nisan 1429'da, Ekim 1428'den beri İngilizler tarafından kuşatılan Orleans'a doğru yola çıktı. 29 Nisan'da, bir Fransız sortisi Orleans'ın batı tarafındaki İngiliz birliklerinin dikkatini dağıtırken Joan girdi. doğu kapısından etkilenmez. Çok ihtiyaç duyulan malzemeleri ve takviyeleri getirdi ve Fransızlara tutkulu bir direnişe ilham verdi. Birkaç savaşta kişisel olarak hücumu yönetti ve 7 Mayıs'ta bir okla vuruldu. Yarasını çabucak pansuman ettikten sonra savaşa geri döndü ve Fransızlar günü kazandı. 8 Mayıs'ta İngilizler Orleans'tan çekildiler.
Tartışma değil: 'Kölelik bir ırk sorunu değildi'
Stefan Molyneux'un “The Truth About Slavery (Transkript)” adlı videosu hakkındaki son yazımda, onun Amerika'daki kölelik pratiğini sürdürmede ve yoğunlaştırmada piyasa güçlerinin rolünü reddetmesine odaklandım.
Videonun bu bölümü yalnızca küçük bir bölümü temsil ediyordu. Açık liberter ideolojik hedefinin yanı sıra, Molyneux'nün beyaz milliyetçiliğinin çıkarlarıyla örtüşen ikinci bir hedefi var: köleliğin ırksal karakterini reddetmek ve onu sona erdirmekle beyaz Avrupalılara itibar etmek (ve siyah kölelik karşıtlarını hikayeden tamamen çıkarmak).
Avrupalılar köleliği sona erdirdi ve bu nedenle, yalnızca Avrupalıların kölelik için suçlandığını duyarsınız. Bu çok adaletsiz. Bakın, insanlığın ahlaki standardını daha da yukarılara taşımak istiyorsak, ki bunu hepimizin yapmak istediğini düşünüyorum, dünyada ilk vicdan ve daha iyi davranış gösteren herkese saldırmayı bırakalım ve suçu sadece onlara yükleyelim. . Avrupa'nın suçluluğuna, mali transferlerin elmaslarını üretmek için devlet gücüyle sıkıştırabileceğiniz, çıkarılabilir bir kaynak olarak bakmayalım.
Burada Molyneux bir samancıya karşı tartışıyor. Genel olarak konuşursak, hiç kimse bir kurum olarak kölelik için Avrupalıları suçlamıyor. Ancak Amerika'daki köleliğin ırksal karakterinde farklı olduğu tarihsel bir gerçektir. Kölelik altında yaratılan ırksal kast sistemi, kaldırılmasından daha uzun yaşadı. Köle yasalarında derin kökleri olan Jim Crow yasalarının, Amerikan toplumu üzerinde, ayrımcılığa tabi tutularak yetiştirilmiş hala yaşayan insanlar olduğu için bugün hala hissedilen kalıcı bir etkisi oldu.
Ayrıca köleliği meşrulaştıran “bilimsel ırkçılık” ve diğer ırkçı ideolojiler de toplumumuz üzerinde hâlâ etkisini sürdürmektedir. Aslında Stefan, beyaz milliyetçi Jared Taylor ve Pioneer Fonu'na bağlı ırk araştırmacıları, örneğin Richard Lynn, Charles Murray ve Linda Gottfredson gibi bu ideolojilerin günümüzün mirasçılarının çoğuna bir platform sağlıyor.
Kölelikle ilgili olarak beyaz Kuzey Amerikalılar hakkında "sadece" duymanız o kadar da değil - tarihlerini Youtube videolarından öğrenemeyen çoğu insan köleliğin Roma İmparatorluğu'nda veya Brezilya'da var olduğunu biliyor - Trans-Atlantik'in tarihi bu. köle ticareti özellikle bizimle alakalı, bu yüzden bir halk olarak kim olduğumuzun hikayesini anlatmaya çalıştığımızda anlatıda bu kadar büyük görünüyor.
Molyneux, “Truth About” serisinde kötü tarihin ötesine geçiyor. Bu, ideolojik bir eğilime sahip, yalnızca kötü uygulanmış bir tarihçilik değildir. Doğrulanamayan, doğru olmayan ve yetersiz kaynaklı materyalleri, gerçek anlamda doğru olsa da önemini temelden değiştirecek bir bağlam olmaksızın yanıltıcı bir şekilde sunulan birçok bilgiyle karıştıran propagandadır.
Son gönderimden sonra Molyneux'un videolarının kaynaklara bağlantı içerdiğini fark ettim. Daha inanılmaz iddialarının birçoğu için kaynakları inceleme girişimlerimden, kaynaklarının en iyi olmadığını anladım, ancak kaynak listesini gerçekten gördüğümde, bir şekilde hayal ettiğimden daha kötüydüler.
Birçoğu, 1998 dolaylarında "güvenilirlik" diye haykıran geocities estetiğine sahip sitelerdendi, ikisi Müslüman karşıtı Wordpress bloglarıydı ve tabii ki, Rasta Livewire'ın gizemli tarihsel bilgisinin o saygıdeğer deposu var. “İrlandalı köle” materyalinin çoğu, ünlü tarihi revizyonist, komplo teorisyeni ve Holokost inkarcısı Michael A. Hoffman'ın “Onlar Beyazdı ve Köleydiler: Erken Amerika'da Beyazların Esaretinin Anlatılmamış Hikayesi” yazan bir makaleden geldi. Kitap, “etnostat” terimini icat eden adam Wilmot Robertson'dan başkası tarafından övgüler aldı.
“İrlandalı köleler” hakkındaki diğer iddialar, biraz daha inandırıcı olan ancak yine de sorunlu olan ve profesyonel tarihçilerin eseri olmayan “White Cargo”nun yazarından geliyor.
Tüm kaynakları arasında en güvenilir olanı Tarih Kanalı'nın web sitesidir ve en akademik olanı bir lise tarih sınıfının ders planıdır.
Ayrıca, Güney Afrikalı misyoner Peter Hammond'ın “Kölelik, Terörizm ve İslam” başlıklı tek bir kitabına geri verdiği çeşitli Müslüman karşıtı web sitelerindeki istatistiklerin çoğunu da takip ettim. Hammond, Yahudilerle ilgili ortalama neo-Nazi paranoyasıyla karşılaştırılabilir küresel bir İslami komploya inanan Avrasya tipi delilerden biridir.
Ve kötü kaynakları kullanmak yeterince kötü değilse, bazı durumlarda kelimesi kelimesine, üretken bir şekilde intihal yapar.
Örneğin, videosunun transkriptinden bir alıntı:
İslam, 7. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar köle ticaretine egemen oldu, ancak 1519 ve 1815 arasında Avrupa da insan eti ticaretine katıldı. İlginçtir ki, Müslüman köle akıncılarından ve yüzyıllar boyunca Avrupa köle ticaretine egemen olan İspanya ve Portekiz gibi Müslüman askeri işgallerinden en çok acı çekenler Avrupa uluslarıydı.
İşte kaynaklarında listelenen “Hakikat ve Lütuf” adlı Hıristiyan sitesinden bir satır:
İslam, 7. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar köle ticaretine egemen olurken, 1519-1815 arasında Avrupa da bu insan eti ticaretine katıldı. Ve Müslüman köle akıncılarının ellerinde ve yüzyıllarca süren Müslüman askeri işgali altında Avrupa köle ticaretine egemen olan İspanya ve Portekiz'den en çok zarar görenler de bu Avrupa uluslarıydı.
Farkı görebiliyor musunuz? Ben de değil.
Ayrıca neredeyse kelimesi kelimesine takip eden bölümün tamamını kopyalar, ancak fikri anlarsınız. Ve bu tek örnek değil. Bu videonun (ve videolarının çoğunun) yaklaşık yüzde 75'inin, İnternet'in bağırsaklarından toplanmış ve saçma şakalar ve yorumlarla serpiştirilmiş bir yığın çöp olduğunu tahmin etmeye cesaret edebilirim.
Birincisi, görece empatik bir kültür karşısında mağduriyetin kârlılığı ve bariz maddi kazanç nedenleri için bir ırk meselesi haline gelmesidir. Yani, bu bir yarış meselesi haline geldi ve temelde değildi. Bu bir güç sorunuydu. İngilizlerin beyazları köleleştirmekten kurtuldukları yerde, beyazları köleleştirmekle yanlarına gittiler. Afrikalıları köleleştirmekten kurtulduklarında, Afrikalıları köleleştirdiler. Müslümanlar herkesi köleleştirmekten kurtulabilecekken, herkesi köleleştirdiler. Yahudiler köle ticaretine katılımlarından kar elde edebildiklerinde, yaptılar ve yapabilirlerdi.
Köleliğin tarihin çoğu boyunca genel olarak bir “ırk meselesi” olmadığı doğru olsa da, Stefan özellikle Amerikan köleliğinin ırksal olmadığını, yani gerçeklerden olabildiğince uzak olduğunu göstermeye çalışmak için elinden geleni yapıyor. elde etmek. “Tuhaf kurumu” bu kadar tuhaf yapan şey, onun ırksal karakteridir.
Konfederasyon Başkan Yardımcısı Alexander Stephens'ın ünlü Köşe Taşı Konuşmasında İç Savaş'ın savaş sebebini (Stefan'ın “kölelikle ilgili olmadığını” iddia ettiği) belirttiği gibi:
Yeni anayasa, aramızda var olduğu için, zencilerin uygarlık biçimimiz içindeki uygun statüsüyle ilgili özel kurumumuz Afrika köleliği ile ilgili tüm kışkırtıcı soruları sonsuza kadar dinlendirdi… Yeni hükümetimiz, temellerinin tam tersi fikre dayanmaktadır. temel taşı, zencinin beyaz adama eşit olmadığı, üstün ırka köleliğin boyun eğmesinin onun doğal ve normal durumu olduğu büyük gerçeğine dayanır.
Molyneux'nün köleliğin bir "ırk sorunu" olmadığı iddiası iki hatalı öncül üzerine kuruludur:
Siyah köle sahipleri vardı.
Beyazların sözleşmeli köleliği ile mal köleliğini bir araya getirirken, muğlak bir hakikatten dümdüz yanlışa kadar uzanan bir dizi beyanda bulunuyor:
Şimdi, tam olarak bilinmiyor, çoğunlukla Amerikan kolonilerine erken gelenlerin yarısı veya daha fazlası beyaz kölelerdi - buna biraz sonra gireceğiz. Ömür boyu köleydiler. Genel olarak, kölelik kalıtsaldı. Bazıları "sözleşmeli hizmetkarlar" olarak adlandırıldı. Bu yüzden kayıt olurlar ya da kaçırılırlar ve esaret altında satılırlardı ve yine de bu sözleşmeler genellikle istendiğinde uzatılırdı. Onları gerçekten uygulayacak kimse yoktu.
İşte burada tarihçilerin “yalan söylemek” dediği şeyi görüyoruz. Sözleşmeli hizmetçiler ömür boyu köle değildi ve kullukları kalıtsal değildi. Çoğu insan, lise tarihinde köleler ve sözleşmeli hizmetçiler arasındaki farkı öğrenir. Bilmiyorum. Belki Kanada'da farklıdır. Belki kölelikle ilgili kısmı akçaağaç şurubu birimiyle değiştirirler. Ama Stefan gibi tarih alanında yüksek lisans yapmış biri daha iyi bilmelidir. Aslında daha iyi bildiğine eminim, ama o tarihsel gerçekleri çiğnemeyi ve önyargılarını doğrulamak için hevesli ırkçıların ağzına tekrar kusmayı tercih ediyor.
Sözleşmeli hizmet sözleşmelerinin çoğu gönüllü olarak yapıldı - bir anarko-kapitalist olarak Stefan, herhangi bir gönüllü düzenlemeyi kutsal ve etik olarak görmeli - ve ortalamaları dört civarında olmasına rağmen, süreleri genellikle üç ila yedi yıl arasındaydı. Yeni dünyaya gönderilen hükümlülerin cezaları genellikle yedi yıl daha uzundu ya da suçları ağırsa 14. Vasıflı emekçilerin süreleri ortalama yüzde 20, kadınların süreleri ise kadın sıkıntısı nedeniyle ortalama 1,5 yıl daha kısaydı. Sözleşmeler uzatılabilir, ancak “isteğe bağlı” değildi. Genellikle kaçmaya veya başka bir ihlale teşebbüs etmenin cezası olarak uzatıldılar.
Kurumu yöneten ve onunla kölelik arasında açıkça ayrım yapan yasalar ve düzenlemeler vardı. Örneğin, 1705'te hizmetçiler ve kölelere ilişkin bir Virginia yasası, efendileri hizmetçilere "sağlıklı ve yetkin bir beslenme, giysi ve barınma" sağlamakla yükümlü kılmakta ve onları "aşırı terbiye"den veya "Hıristiyan beyaz bir hizmetçiyi çıplak, çıplak ve kırbaçlamaktan" yasaklamaktadır. sulh hakiminin emri”, bunun cezası 40 şilindir ve doğrudan zarar gören tarafa ödenecektir.
Tüm sözleşmeli hizmetkarların kendi özgür iradeleriyle gelmediğini belirtmek önemlidir. Bazıları borç nedeniyle veya bazı küçük suçların cezası olarak kaçırıldı veya sözleşmeye bağlandı. Daha da fazlası, Cromwell'in İskoçları ve İrlandalıları çoğunlukla Batı Hint Adaları ve Virginia'ya kitlesel sürgünü için kullanılan bir terim olan “Barbadoslu” idi.
Genellikle sözleşme, hizmetçiye sözleşmeden sözleşmeye değişen, ancak genellikle toprak, çiftlik hayvanları, giysi, silah ve yeni hayatlarına başlamak için bir miktar para içeren “özgürlük aidatları” hakkı veriyordu, ancak yetiştiricilerin bu yükümlülükten hoşlanmaları nadir görülen bir durum değildi. özellikle Barbados'ta.
Ve burada, özellikle sıcak ve tropik hastalıkların herkesin -kölelerin, sözleşmeli hizmetçilerin ve çiftçilerin- hayatlarını kısaltmak için ağır işlerle birleştiği, Batı Hint Adaları'nın acımasız ikliminde, yaşam beklentilerinin kısa olduğuna dikkat edilmelidir. Dolayısıyla birçok durumda sözleşmeli hizmetçiler özgürlüğe kavuşamadan öleceklerdi, ancak daha fazlası ölmeyecekti ve şanslı bir kaç kişi eninde sonunda sömürgeci seçkinlerin saflarına girecekti. Bununla birlikte, bu, hem yaşam boyu hem de kalıtsal bir azat eylemi dışında kalan mal köleliğinden ayırt edilmelidir.
Ancak bu farkı belirtmek yerine, Molyneux, siyah köle kadınların deneyimini beyaz kadınlara mal eder ve aynı anda göreli yoksunluk yanılgısına ve düpedüz yalana kapılır.
Ve İngiliz ustalar hızla İrlandalı kadınları hem kendi kişisel zevkleri hem de daha fazla kâr için yetiştirmeye başladılar. Kölelerin çocuklarının kendileri de köleydi ve bu da tüccarın işgücünün büyüklüğünü artırdı. İrlandalı bir kadın bir şekilde özgürlüğünü elde etse bile çocukları yine de efendinin kölesi olarak doğardı.
Kalıtsal kölelik, 1662'de Virginia yasasında kurulan yasal doktrin olan partus sequitur ventrem tarafından yönetiliyordu. Bir çocuğun durumunun annenin durumuna bağlı olacağını belirtiyordu, ancak sözleşmeli hizmetkarlar için geçerli değildi. bir sözleşme. Beyaz bir kadının çocuğunun herhangi bir esaret altında doğabileceği tek bir koşul vardı ve bu da melezleşmenin cezasıydı.
Virginia yasalarına göre, beyaz bir kadın siyahi bir babadan çocuk doğurursa para cezası ödemek zorundaydı ve ödeyemezse beş yıl sözleşmeli olacaktı. Her iki durumda da, çocuğu 30 yaşına kadar sözleşmeli olacaktı. Yani köleliğe uzaktan benzeyen herhangi bir şeyde doğan birkaç beyaz çocuk, aslında köleliğin temel ırksal karakterinin kanıtıydı.
İrlandalı kadınları “yetiştirmeye” gelince, bunun gerçekten bir şey olduğuna dair hiçbir kanıt yok. Aynı zamanda, daha az güce ve sosyal statüye sahip kadınların cinsel istismarı tarih boyunca hemen hemen sabit olmuştur ve kesinlikle sözleşmeli kadın hizmetçiler arasında meydana gelmiştir, ancak bunun köle kadınların cinsel istismarından daha şiddetli olduğuna dair hiçbir belirti yoktur.
Sözleşmeli kölelik ile kölelik arasındaki önemli ayrım, başlangıçta Hıristiyanlık ve tahtın bir tebaası ile kan bağı açısından tanımlanan tüzel kişilik veya sömürge zamanlarında “tebaalık” kavramıdır. Sözleşmeli hizmetkarların hakları vardı -her ne kadar iyi uygulanmasalar da- ve kötü muamele görmeleri durumunda bir tür yasal rücu hakkı vardı, oysa köleler yoktu. Bir efendi, sözleşmeli bir hizmetçiyi öldürmekten cinayetten yargılanabilirken, bir köleyi cezasız olarak öldürebilir.
Kölelik karşıtı siyahi Frederick Douglass, bir köle olarak yaşamla ilgili kişisel anlatısında, bir kahyanın bir emri reddettiği için Demby adlı bir köleyi yüzüne vurduğu bir zamandan bahseder. Douglass, ustaya gerekçesini anlatır:
Cevabı - hatırlayabildiğim kadarıyla - Demby'nin yönetilemez hale geldiğiydi. Diğer köleler için tehlikeli bir örnek oluşturuyordu, bu kölelerden biri, kendi tarafında böyle bir gösteri olmadan geçmek zorunda kalırsa, sonunda plantasyondaki tüm kural ve düzenin tamamen yıkılmasına yol açacaktı… Korkunç suçu, kendisine boyun eğmedi bile. adli soruşturma Kölelerin huzurunda işlendi ve onlar elbette ne dava açabilirler ne de aleyhinde tanıklık yapabilirlerdi. Ve böylece, en kanlı ve en iğrenç cinayetlerden birinin suçlu faili, adaletten kamçılanmadan ve içinde yaşadığı toplum tarafından sansürlenmeden gider.
Douglass, bu tür ahlaksız zulüm eylemlerinin ne kadar yaygın olduğunu göstermek için bir dizi benzer cinayeti isimlendiriyor. Sözleşmeli kölelik açısından, ustaların asi işçilere verebilecekleri cezalar kanunla bir dereceye kadar sınırlandırıldı, ancak daha da önemlisi, şiddet içermeyen seçenekler, yani sözleşmenin süresini uzatma seçenekleri de ellerindeydi.
İrlandalı köleler mitini öne sürenlerin yaygın bir taktiği, uç bir örnek almak ve onu tipik bir şekilde tasvir ederken, önemli bağlamı kasten atlamaktır. Limerick Üniversitesi'nde bir araştırma kütüphanecisi olan Liam Hogan, İrlandalı köleler mem'ini çürüten mükemmel dizisinde, ceza olarak "İrlandalı kölelerin" ellerinden asılacağı ve ellerinin ve ayaklarının ateşe verileceği iddiasını ele alıyor:
Bu, 1640'ta Francis Leaver (efendisi) ve Leaver'ın kayınbiraderi Samuel Hodgskins tarafından bileklerinden asılan Barbados'ta sözleşmeli bir hizmetçi olan John Thomas'ın durumuna atıfta bulunuyor. Parmaklarının arasına kibrit koyup yaktılar… Mem'in böyle bir cezanın İrlandalı sözleşmeli hizmetçiler için normal olduğunu iddia etmesi biraz ironik. Thomas muhtemelen İngiltere'dendi… Aynı zamanda, on yedinci yüzyıl Anglo-Karayipler'de hizmetçi istismarının en kötü kaydedilmiş örneklerinden biri olduğu da tartışılabilir. Daha da önemlisi, John Thomas bir köle değil de bir hizmetçi olduğundan, gördüğü muameleden şikayet etme ve işkencecilerini umarız mahkemeye çıkarma hakkı vardı. Hem Leaver hem de Hodgkins hapsedildi ve Thomas'ın tıbbi tedavisini ödemeleri emredildi. Thomas sözleşmesinden kurtuldu ve 5.000 pound pamuk tutarında tazminat ödedi.
Hogan daha sonra Batı Hint Adaları'nda kölelere yapılan ve istisnadan çok kural olan çeşitli vahşetleri kataloglamaya devam ediyor. Okuyucunun daha fazlası için kendi sayfasına bakmasını tavsiye ederim, ancak usta Thomas Thistlewood'un “kölelerini vahşi kırbaçlar da dahil olmak üzere korkunç cezalara tabi tutma istekliliği” hakkında yazan tarihçi Trevor Burnard'dan gelen özellikle acımasız bir örnekten bahsedeceğim. 350'ye kadar kırbaç ve kendi icadı olan sadist işkenceler, örneğin Derby'nin dozu gibi, bir kölenin ağzı kablolarla kapatılan başka bir kölenin ağzına dışkıladığı.
Bunlar Molyneux'ün videosundan örnekler olmasa da, köleliğin "bir ırk meselesi olmadığı" iddiasını desteklemek için "beyaz" köle çocukların hesabını bağlamından kopararak benzer taktikler benimsiyor.
Dr. Alexander Milton Ross, New Orleans'ta kölelerin çoğunun onları satın alan beyaz insanlardan çok daha beyaz olduğu bir köle müzayedesine katıldı. Lexington, Kentucky'de, Calvin Fairbank -bu bulabileceğiniz en küçük mahalle adıdır- köle müzayedesinde satılacak bir kadını, "bir insanın özgürlük veya kölelik… sadece altmış dördüncü bir Afrikalı olmak.
Ancak tam olarak anlatıldığında, bu “beyaz” çocukların hikayesi, köleliğin ırksal karakterinin altını çiziyor. Burada "beyaz"ı tırnak içine alıyorum çünkü sıradan bir gözlemciye beyaz gibi görünen bu çocuklar kanuna göre siyah olarak kabul ediliyordu. Dava için Kuzey'in desteğini almak ve Molyneux'un ima ettiği ama asla gerçekten araştırmadığı Tek Damla Kuralı'nın saçmalığını göstermek için kölelik karşıtı bir kampanyanın parçasıydılar.
Köleliğin merkezinde yer alan siyah ırkın insanlıktan çıkarılmasından bahsediyor. Kölelik karşıtları, aksi halde siyah kölelerin kötü durumundan etkilenmeyen beyaz Kuzeylilerin sempatisini kazanmak için bu tür propagandaya başvurmak zorunda kaldılar. Bu kampanyada kullanılan en açık tenli kızlar en büyük etkiyi yarattı. Harper's Weekly, Rebecca adında bir kız hakkında şunları yazdı: "Görünüşe göre, o tamamen beyaz. Teni, saçları ve özellikleri en ufak bir zenci kanı izi göstermiyor."
Son gönderide, Molyneux'un videolarındaki bilgilerin nasıl sıklıkla viral hale geldiğinden ve halkın anlayışına büyük zarar verebileceğinden kısaca bahsettim. Bay Hogan'ın İrlandalı köleler efsanesi üzerindeki çalışması bunu doğrular gibi görünüyor. Hogan'ın belgelediği belirli bir iddia, neredeyse kesin olarak “Kölelik Hakkındaki Gerçek”ten kaynaklandı: İrlandalılara, siyah kölelerden daha ucuz oldukları için daha kötü davranıldı.
Yani, Afrikalı köleler 1600'lerin sonlarında (50 Sterlin) çok pahalıydı. İrlandalı köleler ucuza geldi (5 Sterlinden fazla değil) ve bunun nedeni kısmen onları kapabilmeniz. Köleler için Afrikalı savaş ağalarına para ödemek zorunda değildiniz ve köleler daha ucuz ve nakliyesi daha kolaydı. Bir çiftçi İrlandalı bir köleyi kırbaçladıysa, dağladıysa ya da dövdüyse, bu asla bir suç değildi. Bir ölüm parasal bir gerileme olurdu, ama daha pahalı bir Afrikalıyı öldürmekten çok daha ucuzdu.
İşte meme formundaki aynı ifade. Lezzetli bir ironiyle, memedeki görüntünün arkasındaki gerçek hikaye, ana iddialarını çürütüyor. Bir hizmetçi kızı -İrlandalı bir köle değil, Mary Clifford adında bir yetim- kamçılayarak öldüren Elizabeth Brownrigg'in bir resmini kullanıyor ve kesinlikle NS suç olarak kabul edilir. Bu, bir asır sonra hala konuşulan büyük bir skandaldı ve bunun için idam edildi.
“Beyaz kölelerin” daha ucuz olduğu ve sonuç olarak daha kötü muamele gördüğü iddiasına geri dönelim. Rakamları şimdilik bir kenara bırakırsak, B'nin A'dan çıkması gerekmez. Kölelere genellikle sözleşmeli hizmetkarlardan daha kötü muamele edildiğini biliyoruz. Bu gerçekten tartışmaya açık değil.
Bazı tarihçiler, birinin yatırımını korumanın ekonomik teşvikinin bazı köle efendilerinin zulmünü azalttığını kabul etseler de bir dereceye kadar, temel fark, belirlediğimiz gibi, tüzel kişiliktir. Ayrıca, birçok kölenin olduğu daha büyük plantasyonlarda terörü bir yönetim aracı olarak kullanmak mantıklıydı. Douglass'ın köle Demby hesabından gördüğümüz gibi, bir kölenin ölümü, plantasyondaki düzeni koruyorsa kabul edilebilir bir kayıp olarak kabul edildi.
Belirli dönemlerde, sözleşme sözleşmeleri bir kölenin maliyetine göre daha ucuz olabilir, ancak zamanla, temeldeki ekonomik faktörler maliyet-fayda denklemini ve fiyatları değiştirdi ve bu da nihayetinde köle emeğine geçişe yol açtı (ayrıca Bacon'unki gibi olaylardan sonra). İsyan, zengin yetiştiriciler, büyüyen bir özgür emek alt sınıfı tehdidinden korkmaya başladı ve çok daha kolay yönetilebilir olan kalıcı köleleri tercih etti.) Bir sözleşme sözleşmesinin, genel giderlerle hiçbir ilgisi olmayan bir köleden daha az değerli olmasının açık bir nedeni var. . Biri, sahibine dört ila yedi yıl, diğeri bir ömür boyu (ya da yavruları dahil ederseniz daha fazla) emek sağladı.
O halde rakamlara bakalım.Stefan, "1600'lerin sonlarında" sözleşmeli hizmetçiler için 5 pound ve bir köle için 50 pound diyor. Bu sitenin köle fiyatları için bazı tarihsel tahminleri var ve Virginia için 1700-1750 arasında 28-35 pound ve aynı dönemde Barbados için 16-23 pound arasında bir aralık veriyor.
Sözleşmeli hizmetçiler için, bir sözleşmenin fiyatı geçiş maliyetine yakından bağlıydı ve neredeyse iki katıydı. Bulabildiğim kaynağa göre geçiş ücreti düşmüş 1700'lerde 6 pound'a ve bir sözleşmenin maliyeti yaklaşık 10-11 pound'du, bu yüzden Stefan'ın bahsettiği dönemde biraz daha yüksek olduğunu güvenle söyleyebiliriz. Makul bir tahminin 14 veya 15 pound civarında bir yerde olacağını düşünüyorum. Yani evet, yukarıda bahsedilen nedenden dolayı köleler daha pahalıydı, ancak sözleşmeli bir hizmetçinin fiyatının 10 katı yerine en fazla iki katıydı.
Stefan, İrlandalıların daha kötü muamele gördüğü iddiasını, Frederick Law Olmsted'in "Deniz Kıyısındaki Köle Devletlerine Yolculuk"tan alınan tek bir anekdotsal kanıtla desteklemeye çalışıyor.
[Olmsted] Alabama'da bir eğlence gezisindeydi ve hatırı sayılır bir yükseklikten bir kargo gemisinin ambarına pamuk balyalarının atıldığını gördü. Biraz pervasızca ambara atılan adamlar zenciydi. Ambardaki adamlar İrlandalıydı. "Neler oluyor?" dedi. Neden böyle?" "Oh," dedi işçi, "the nİyi oyunrs burada riske atılmayacak kadar değerli. Paddies denize düşer veya sırtları kırılır, kimse bir şey kaybetmez."
Yüzeyde bu Stefan'ın tezini doğruluyor gibi görünüyor, ama yanıltıcı. Burada işleyen belirli bir ekonomik mantık var. Köle mülk iken, kiralık el kiralık emektir ve güvenlik ve işveren sorumluluğuna ilişkin yasalardan önce, ücretli işçiyi daha yüksek ölüm ve yaralanma riski olan bir işe yerleştirmek ekonomik açıdan son derece mantıklıydı. Pamuk tarlalarında el emeği nispeten düşük riskliydi, bu yüzden bir köleyi vahşice kırbaçlayabilir ve köleye bir yatırım olarak kalıcı zarar vermeden onlara kötü davranabilirsiniz. Dolayısıyla bu, "beyaz kölelere daha kötü davranıldığının" pek kanıtı değil.
Ayrıca, tek bir hesaptır, bu nedenle gerçekte ne kadar tipik olduğunu bilmenin bir yolu yoktur ve bunu, İş İlerleme İdaresi tarafından toplanan yaklaşık 2.000 köle anlatısında dolaşan ortak konu olan gaddarlıkla karşılaştırabilirsiniz.
İrlanda köleliğinin ekonomisi oldukça trajikti. 1641'den 1652'ye kadar, 500.000'den fazla İrlandalı İngilizler tarafından öldürüldü ve 300.000'i de köle olarak satıldı. Görüyorsunuz, yarım milyon siyah Kuzey Amerika'ya gidiyor, 300.000 beyaz 10 yıllık bir süre içinde köle olarak satılıyor.
Kelimenin tam anlamıyla bu paragraftaki hiçbir şey doğru değil. Aynı zamanda eğlenceli bulduğum şey, Stefan'ın o kadar tembel ki, kesin ve doğru rakamlar bulmaya zahmet bile edemeyecek durumda olması, bunu yaparken argümanına gerçekten yardımcı olacaktır. On Bir Yıl Savaşları'nın -savaş, kıtlık ve hastalıktan kaynaklanan ölüm sayısı için en yüksek tahmin, kısa bir süre sonra yapılan Down Anketine göre aslında 600.000 civarındadır ve Kuzey Amerika'ya nakledilen siyah köle sayısı için en iyi tahmin önemli ölçüde "yarım milyon"dan (388.000) daha düşük. Rica ederim Stef. Google'ı öğrenin.
Hogan, Stefan'ın kullandığı makaleye yanıt olarak bu rakamların çoğuna zaten değindi, bu yüzden çoğunlukla ondan alıntı yapacağım, ancak önce Molyneux'un burada ne yaptığına dikkat çekmek istedim.
Köleler ve sözleşmeli hizmetkarlar arasında niteliksel olarak yanlış bir denklik kurmakla yetinmiyor, ikisinin de nicelik olarak kabaca aynı olduğunu göstermeye çalışması gerekiyor, hatta daha fazla “İrlandalı köle” olabileceğini ima etme noktasına kadar. bir tek Toplamda yarım milyon siyah köle ticareti yapılırken, neredeyse o kadar çok “beyaz köle” sadece on yıl içinde “satıldı”.
Entelektüel sahtekârlığı özellikle korkunçtur, çünkü “beyaz köleler” için toplam rakamı hem Kuzey Amerika'yı hem de Batı Hint Adaları'nı içerir, ancak yalnızca Kuzey Amerika'ya ithal edilen siyah kölelerin sayısını belirtir; bu, ithal edilen kölelerin dörtte birinden daha azını oluşturur. İngiltere (2,2 milyon). Bunu video boyunca Avrupalıların, özellikle de Britanya'nın köle ticaretindeki rolünü en aza indirmek için yapıyor. Ayrıca, özgürleşme zamanında köle nüfusu yaklaşık 4 milyon olduğundan, yalnızca ithal edilen köle sayısına odaklanmanın gerçek kölelik ölçeğini gizlediği belirtilmelidir.
Ama elma-elma karşılaştırması yapıyor olsak bile, Stefan'ın rakamları hedefin çok dışında. Hogan, White Cargo'nun ceketindeki tanıtım yazısına kadar takip ettiği 300.000 rakamına baktı ve 1630'dan 1775'e kadar İrlanda'dan kolonilere toplam göçün sadece 165.000 olduğunu belirtti. Tüm sömürge dönemi boyunca, büyük çoğunluğu gönüllü olarak gelen 350.000'i sözleşmeli hizmetçi olmak üzere yaklaşık 500.000 Avrupalı göç etti.
Cromwell savaştan sonra bazı İrlandalıları sınır dışı etti, ancak burada Stefan 288.000 ayar hatası yapıyor. Bu dönemde yaklaşık 10.000 ila 12.000 İrlandalı sınır dışı edildi.
1650'lerde, yaşları 10 ile 14 arasında değişen 100.000'den fazla İrlandalı çocuk, Batı Hint Adaları, Virginia ve New England'da ailelerinden alındı ve köle olarak satıldı.
Yine, bu doğrudan “White Cargo” kaynaklıdır. Tamamen temelsiz ve aşırı derecede abartılı ve 140 yıllık bir süre içinde 165.000 İrlandalının geldiğini zaten belirlediğimize göre, bunu daha fazla çürütmeye gerek duymuyorum. Sonraki.
Bu on yılda, 52.000 İrlandalı (çoğu kadın ve çocuk) Barbados ve Virginia'ya satıldı.
Bu rakamın Hogan yazıyor:
Yaklaşık 52.000 olan bu abartılı rakamın soyu vardır. Sean O'Callaghan'ın "Cehenneme veya Barbados'a" kadar izlenebilir. O'Callaghan bu numarayı yanlışlıkla Aubrey Gwynn'e atfediyor. Ama ya Gwynn'i yanlış okudu ya da okuyucuyu kasten yanlış yönlendirdi çünkü Gwynn Batı Hint Adaları'na gönderilen 16.000 kişi olduğunu tahmin etti ve toplam 50.000 tahmini, İrlanda'yı kıtaya terk eden 34.000 kişiyi içeriyor.
Stefan, sömürülen ve kaçırılan çocuklarla ilgili başka bir hikayeyle izleyicilerin sempatisini yeniden canlandırmaya çalışıyor
1656'da Cromwell, 2.000 İrlandalı çocuğun Jamaika'ya götürülmesini ve köle olarak İngiliz yerleşimcilere satılmasını emretti.
Tüm makaledeki tek belirsiz doğru ifade. 1655'ti ve öneriyi babası Oliver değil, Henry Cromwell (o zamanlar İrlanda'daki Parlamenter ordusunun Tümgenerali) yaptı. Başka bir kanıtın yokluğunda, tarihçiler bu planın ilerlemediğinden neredeyse eminler.
Hogan ayrıca kaçırma olayının gerçekleştiğini, ancak İngiliz ve İrlandalıların benzer şekilde kurban olduğunu not etmeye devam ediyor. Konunun daha ayrıntılı bir incelemesi için makalesine bakın.
Şimdi Stefan'ın köleliğin bir "ırk meselesi" olmadığı ve tarihin tamamen cahil olması durumunda ilk bakışta inandırıcı olabileceği yönündeki argümanının diğer yarısına geliyoruz - bu da onun izleyicisinin çoğunluğunu doğru bir şekilde tanımlıyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nin 1830 tarihli nüfus sayımına göre, Amerika'da bile siyahların köleleri vardı. Güney Karolina'nın sadece bir kasabasında, 407 siyah Amerikalının köleleri vardı. Bir çalışma, özgür siyahların %28'inin köle sahibi olduğu sonucuna varmıştır ki bu, köle sahibi olan özgür beyazlardan çok daha fazladır. Çok klas bir şeydi.
Bunu çürütmek için, okuyucunun kendi evine girmeye çalışırken tutuklanan Harvard profesörü olarak hatırlayacağı siyah tarihçi Henry Louis Gates'in çalışmasına dönüyorum.
Gates'in sahibi olduğu ve işlettiği Root web sitesinde soruya ayık ve dürüst bir bakış attı. Evet, siyah köle sahipleri olduğunu, ancak gerçeğin “gerçekten” daha karmaşık olduğunu belirtiyor. Toplu olarak çok az köleye sahiptiler ve ezici çoğunluğu aile üyeleri veya bir özgürleşme aracı olarak satın alınan diğer kölelerdi. Yine de, bir azınlık, başka birinin yaptığı nedenden dolayı köle satın aldı: sömürü.
Gates, 1830 yılını en kapsamlı şekilde inceleyen Carter G. Woodson'ın çalışmasına bakıyor (Stefan'ın bahsettiği yılla aynı yıl, yani aynı araştırma üzerinde çalıştığımızı varsayabiliriz). O yıl, 3.800'ü köle sahibi olan neredeyse 320.000 özgür siyah vardı, yani bu yüzde 28 değil, yüzde 1.2'ye geliyor. O zamanlar 2.000.000'den fazla kölenin 12.900'üne sahiplerdi, bu da toplamın yüzde 0,6'sına tekabül ediyor.
Sahip olunan köle sayısına göre bölünmüş, yüzde 94'ü birden dokuza sahipken, yüzde 42'si yalnızca bir köleye sahipti ve Gates şunu savunuyor:
Sadece bir köleye sahip olan özgür siyah köle sahiplerinin yüzde 42'sinin, yalnızca biraz daha fazla sayıda köleye sahip olan diğer siyah köle sahiplerinin birçoğu gibi, muhtemelen o kişiyi korumak için bir aile üyesine sahip olduğunu varsaymak mantıklıdır… Üstelik, Woodson şöyle açıklıyor: "Hayırsever Zenciler, çoğunlukla, özgürlüklerini nominal bir ücret karşılığında vererek ya da liberal koşullara göre işlemelerine izin vererek yazgılarını kolaylaştırmak için köle satın alırlardı." Başka bir deyişle, bu siyah köle sahipleri, açık çoğunluk, Sevdiklerini korumak için kölelik sistemini akıllıca kullandı. Bu iyi haber.
Gates daha sonra makalenin geri kalanını, bu tanıma uymayan siyah köle sahiplerinin "haydut galerisi" olarak adlandırdığı şeyi, beyaz meslektaşlarına zalimlik ve açgözlülükte denk olanlar da dahil olmak üzere harcıyor. Burada buna gerçekten girmeyeceğim, ancak konuyu hak ettiği nüansla ele alan mükemmel bir tarihçinin ustaca bir çalışması.
Son olarak, Stefan'ın beyaz köle sahiplerinin yüzdesine ilişkin şüpheli tahminine dönüyoruz:
… yani, köleliğin en yüksek olduğu Kuzeydeki tüm beyazları dahil ederseniz, beyaz Amerikalıların sadece %1.4'ü siyah kölelere sahipti. Korkunç, ahlaksız… günün gerçekten kötü %1'iydi
Politifact, geçen yılın sonlarında meme formunda dolaşmaya başladığında bu iddiayı çürütmek için zaten harika bir iş çıkardı, bu yüzden okuyucunun rahatlığı için ana noktalarını özetleyeceğim.
İlk olarak, Stefan köleliğin zaten yasa dışı olduğu eyaletlerin nüfusunu dahil ederek köle sahipliği oranını seyreltiyor. İkincisi, kölelerin ve çocukların sayılmasından kaynaklanan istatistiksel gürültüyü azalttığı için tarihçilerin tercih ettiği yöntem olan hane halkı tarafından hesaplandığında, Güney'deki köleliğin yaygınlığına dair daha doğru bir tablo ortaya çıkıyor.
Köle eyaletlerindeki bireylerin yaklaşık yüzde 5'i köleye sahipken, hanelerin yaklaşık dörtte biri bir veya daha fazla köleye sahipti. Köle ekonomisine en bağımlı olan eyaletlerde, sahiplik oranı yüzde 50'ye yakındı. Mississippi ve Güney Carolina'da oranlar sırasıyla yüzde 49 ve yüzde 46 idi. Ayrıca, kölelerin sahipleri tarafından kiralanması yaygın olduğu için, özellikle de bir tür beceriye sahip olduklarında, kölelikten yararlanmak için köle sahibi olmak zorunda değildi.
Sözleşmeli hizmetçilerin, fabrika işçilerinin, çocuk işçilerin ve zulme ve sömürüye maruz kalan milyonlarca insanın yaşadığı zorluklar, sınıflarda ve tarih kitaplarında daha fazla ilgiyi hak ediyor. Ancak bu, ulusumuzun tarihinin tartışmasız en karanlık bölümünün kötülüklerine katlananların deneyimlerini önemsizleştirmeden yapılabilir.
Acı çekmenin insanlığın ortak mirası olduğunu kabul etmek için samimi bir çaba içinde tüm ezilenlerin imtihanlarını ve sıkıntılarını dürüstçe tasvir etmek bir şeydir. Ancak kişinin kendi atalarının acısını abartırken aynı anda başkalarının acısını en aza indirgemesi veya neredeyse tamamen silmesi başka bir şeydir.
Şeffaf bir ırkçı ideolojik gündem peşinde gerçekliği bu kadar haince çarpıtmak ve sonra ona “hakikat” damgasını uygulamak için özel bir sosyopat türü gerekir.
Dr. Martin Luther King bir keresinde “Gerçek, toprağa ezildiğinde yeniden yükselecektir” demişti. Ve bugün dünyaya baktığımızda, bunun gerçekleştiğini hissetmekten kurtulamazsınız - gerçeğin ezildiğini, sahte haberlerin, kötü memlerin ve Patreon hesaplarıyla ucuz sahtekarların yalanlarının altına gömüldüğünü.
Belki safım ama gerçeğin -gerçek gerçeğin- yeniden ortaya çıkacağına ve ışığının Stefan Molyneux gibi hamamböceklerini geldikleri karanlık deliğe geri göndereceğine inanıyorum.
Okuduğunuz için teşekkürler. Üçüncü bölümde, Molyneux'nün "Müslüman köleliği" hakkındaki iddialarına bakacağız.
Capitol saldırısı, Amerikan ırksal şiddet mirasını çağrıştırıyor
Uzmanlar, İmar Dönemi'ndeki çetelere benzettiler.
ABD Capitol isyanları: Ayaklanmayı takip etmek
Beyaz üstünlükçüler de dahil olmak üzere Başkan Donald Trump'ın destekçilerinden oluşan bir güruh tarafından Capitol Hill saldırısının ardından, bazı muhafazakar milletvekilleri, özellikle seçim sonuçlarını devirerek cumhurbaşkanından ayrılanlar, ölüm tehditleri alma konusundaki endişelerini dile getirdiler.
Beyaz olmayan birçok yasa koyucu için, yaşamlarına yönelik tehditler elbette eşittir, iyi belgelenmiş bir tehditler ve ırksal güdümlü şiddet eylemleri geçmişine dayanarak, siyasi güç arayan ve kazanan renkli insanlarla çakışmaktadır.
Temsilci Ayanna Pressley, D-Mass, saldırıdan kısa bir süre sonra MSNBC ile yaptığı röportajda bu konuda konuştu.
Pressley, "Güvensiz hissetmek yeni değil ve kesinlikle Siyah bir kadın olmak ve güvensiz hissetmek yeni değil" dedi. "Çarşamba'nın deneyimleri üzücüydü ve ne yazık ki, en derin, en atalara dayanan şekilde çok tanıdıktı. Ve bu, bilirsiniz, tüm Siyah Amerikalılar, tüm Siyah [Kongre] üyeleri içerir."
Devam eden iç terör tehditlerine ilişkin istihbarat uyarıları, açılışı korumak için ülkenin başkentine inmeye yeşil ışık yakılan 25.000 kadar Ulusal Muhafız ile benzeri görülmemiş bir güvenlik çabasına yol açtı. Her şeye rağmen Harris, halka açık bir yemin etme konusunda kararlıydı.
Harris Pazartesi günü gazetecilere verdiği demeçte, "ABD'nin bir sonraki başkan yardımcısı olarak yemin etmeyi dört gözle bekliyorum ve o ana kadar oraya gururla, başım dik ve omuzlarım arkada yürüyeceğim" dedi.
Yine de, seçilen Başkan Yardımcısı Kamala Harris'in müttefikleri, onun güvenliğiyle ilgili endişelerini dile getirdiler. Washington Post ile yaptığı bir röportajda, D-Fla. Temsilcisi Frederica Wilson, görev yemini etmeye hazırlanırken Harris için "korktuğunu" söyledi. Harris, başkan yardımcılığı görevini üstlenen ilk beyaz olmayan kadın olacak.
"Onun büyük günü, ulus için büyük gün, binlerce cam tavanı kırarken Amerika için taçlandırıcı bir an - bu ulusun her caddesinde cam olmalı - ve bu beyaz bir mafya korkusuyla örtülecek. Wilson, gazeteye verdiği demeçte, ırkçı ve nefret dolu isyancılar.
Harris'in danışmanı ve San Francisco Körfez Bölgesi'ndeki yerel seçilmiş yetkili Lateefah Simon, ABC News ile yaptığı röportajda, "Her siyah kamu görevlisi için korkuyorum" dedi. Daha sonra şunları ekledi: "Son birkaç gün içinde Dr. King'in doğum gününü kutladık ve o kadar net biliyoruz ki, insanlar ezilen insanların özgürlüğü için özür dilemeden savaşırken, insanlar beyaz üstünlüğünün son nefesine tutunuyor, biz' Beyaz üstünlükçülerin çaresizliğini ve eylemlerini hem çevrimiçi hem de ayaklanmada yeniden görüyoruz."
Wayne State Üniversitesi'nde araştırma yapan tarihçi Kidada Williams, "Capitol'e yapılan saldırıda gördüğümüz, en son kitle demokrasi hareketini yıkma konusundaki ısrarın bir türü ve bu, çay partisi ve Barack Obama'ya verilen tepkiyle başlıyor" dedi. Irksal şiddetin siyah kurbanları.
2008'de ülkenin en yüksek makamına aday olduğunda, o zamanki aday Barack Obama, tehditler nedeniyle Gizli Servis korumasına diğer tüm adaylardan daha önce kavuşmuştu. Sekiz yıllık görev süresi boyunca, Obama ve ailesi eşi görülmemiş sayıda ölüm tehdidi aldı.
Williams, Harris'e yönelik tehditlerin daha da şiddetli olabileceğine inanıyor.
Williams, "Siyah bir kadın olduğu için daha kötü olacak, Siyah kadınlara karşı Siyah erkeklerden farklı bir nefret var" dedi. "Ayrıca büyük yaş farkı nedeniyle olduğuna inanıyorum, Başkan Biden'a bir şey olursa, sırada o var."
Suikaste uğrayan Siyah liderler topluluğu içinde korkunç bir miras var. Örnekler çoktur. Sivil haklar aktivisti Medgar Evers, Mississippi Üniversitesi'ni entegre etmeye çalışırken beyaz bir üstünlükçü tarafından vuruldu. Kara Panter Partisi lideri Fred Hampton, Chicago'da silahsız ve uyurken polis tarafından öldürüldü. Malcolm X, FBI'ın Karşı İstihbarat Programı'nın kendisi ile hareketin liderleri arasındaki gerilimi körüklemesinden sonra İslam Milleti üyesi tarafından vurularak öldürüldü. En önemlisi, sivil haklar ikonu Martin Luther King, Jr. 1968'de Memphis, Tennessee'deki Lorraine Oteli'nde vurularak öldürüldü.
Siyah liderlere yönelik şiddet ve şiddet tehditleri, Obama'nın ve 1960'ların sivil haklar hareketinin çok ötesine geçiyor. Bir asır önce, İç Savaş'tan sonraki yıllarda, Siyah erkekler yeni keşfettikleri özgürlük haklarını kullanmaya başladılar. Bir Siyah siyasi örgütlenme dalgası yarattı ve onunla birlikte yerel, eyalet ve federal hükümette kamu görevine seçilen yüzlerce Siyah erkek geldi.
Buna karşılık, Ku Klux Klan gibi beyaz üstünlükçü grupların elinde uygulanan ırksal şiddet, hükümete katılmaya çalışan Siyahlara karşı bir gözdağı aracı olarak kullanıldı. Columbia Üniversitesi'nde Yeniden Yapılanma Dönemi konusunda uzmanlaşmış bir tarihçi olan Eric Foner'a göre, birçok Siyah lider ırksal şiddetin kurbanı oldu ve 30'dan fazla Siyah seçilmiş yetkili öldürüldü.
Foner, "Yeniden Yapılanma sırasında birçok Güney'de Siyah seçilmiş bir yetkili olmak için oldukça cesur olmalısınız" dedi. "Amerikan tarihinde, %10'unun bir şekilde şiddetin doğrudan kurbanı olacağı başka bir kamu görevlisi grubunu düşünmek çok zor olurdu."
Foner, Yeniden Yapılanma Dönemi'nde Capitol'e saldıran mafyayı beyaz çetelere benzetti. Siyahların siyasi gücünü elinden almak için devlet binalarını ve belediye binalarını işgal ettiler. Ayrıca Trump'ın Obama hakkındaki ırkçı bir yalanı yayması yoluyla siyasi yükselişini Başkan Andrew Johnson'ın ırkçı söylemiyle karşılaştırdı.
Johnson, 1867'de yaptığı Birliğin Durumu konuşmasında, Siyah insanları seçilmiş görevden uzak tutmayı haklı çıkarmak için ırkçı bir dil kullandı.
Johnson, "Zenciler, hükümet için diğer herhangi bir insan ırkından daha az kapasite gösterdiler. Hiçbir biçimde hiçbir bağımsız hükümet onların ellerinde başarılı olmamıştır" dedi. "Aksine, kendi hallerine bırakılmış oldukları her yerde, sürekli bir barbarlığa düşme eğilimi gösterdiler."
Johnson, Tennessee'den ömür boyu Demokrat ve eski bir köle sahibiydi. Yaygın olarak Konfederasyon liderlerine karşı hoşgörülü olarak görüldü, isyancılara binlerce af teklif etti ve ardından gelen Güney'deki şiddete yol açtı.
Foner, 1866'da New Orleans ve Memphis'te beyaz çetelerin 94 Afrikalı Amerikalıyı öldürdüğü, yüzlercesini yaraladığı ve kiliseleri yaktığı ırk ayaklanmalarına işaret ederek, "Bu, Amerikan tarihinde Trump'a en yakın selefi, Johnson ayaklanmalara ilham vermeye bile yardım etti". okullar.
Harris'in yemin etmesi, tarihi seçiminin doruk noktasıdır ve o, beyaz üstünlüğünün bu küstah gösteri tarihinin tamamen farkında olarak ilerliyor.
Gerçek Kontrolü: '6 Milyon Yeterli Değildi' gömleği Capitol kuşatmasından değildi
MSNBC'nin "The Last Word with Lawrence O'Donnell" programının 7 Ocak tarihli bölümünde sunucu, isyancıların Capitol'e saldırdığı gün National Mall'da görülen antisemit moda seçimlerinden bazılarını, kötü şöhretli "Camp Auschwitz" kapüşonlusu da dahil olmak üzere kınadı. Ancak kullandığı ve Twitter'da çokça paylaşılan görüntülerden biri o güne ait değildi.
O'Donnell, yün giymiş bir adamın resmini göstererek, “6MWE, '6 milyon yeterli değildi' anlamına geliyor ve Capitol binasını işgal ederken gömleğinize bunu giymek için çok özel olmalısınız” dedi. kısaltmanın altında bir fasya taşıyan siyah bir kartal tişörtü.
O'Donnell, "Bu, Auschwitz de dahil olmak üzere Nazi ölüm kamplarında imha edilen 6 milyon Yahudi'nin yeterli olmadığına inandığınız anlamına geliyor" dedi.
Hakaretle Mücadele Birliği'ne göre, metin gerçekten de bu anlama geliyor. 24 Aralık 2020'de aynı görseli kullanarak web sitelerinde açıkladılar.
ADL, fotoğrafın Washington DC'deki Proud Boys'un daha önceki bir toplantısında çekildiğini ve daha önce sosyal medyada yayıldığını yazdı. Görüntü, Capitol kuşatmasının ardından, yazar Roya Hakakian'ın Twitter beslemesinde Twitter'da tekrar ortaya çıktı.
Hakakian'ın 7 Aralık tarihli bir fotoğraf kolajında yer alan tweeti 16.000'den fazla retweetlendi ve alıntı 3.000'den fazla tweetlendi. O'Donnell, şovundan önce başka bir kullanıcının alıntı tweet'ini retweetledi.
JTA'nın fikir editörü Laura Adkins, O'Donnell ve MSNBC'yi etiketleyerek onu yanlış bilgi konusunda uyardı.
Çocuklar. Bu konuda ÇOK dikkatli olmalıyız. @msnbc, @Lawrence'ın şovunda sahip olduğu ve isyancılar hakkında çok önemli, gerçek bir noktaya değindiği fotoğraf Aralık ayına ait.
Kötü aktörler bize yalan haber demek için fırsat kollarlar ve bunu onlara fotoğraflara bakmadan veremeyiz. https://t.co/RvSgcjuDin— Laura E. Adkins (@Laura_E_Adkins) 8 Ocak 2021
Adkins, O'Donnell'e şöyle yazdı: "Twitter'dan bahsettiğinizi kontrol etmediğinizi varsayıyorum, ancak bu tür doğru kelimeleri duymak ve onları baltalamak isteyen herkesin eski bir imaj olduğu gerçeğini denemek için kullanabileceğini anlamak yürek parçalayıcıydı. ve öyle yap."
İçindekiler
Yerli savaş, kabile bağımsızlığı, kaynakları ve kişisel ve kabile onuru üzerinde olma eğilimindeydi - kendine veya kabilesine karşı işlenen yanlışların intikamı. [1] Avrupa'nın sömürgeleştirilmesinden önce, yerli savaşlar resmi ve törensel olma eğilimindeydi ve çok az zayiat gerektiriyordu. [2] Çok daha şiddetli savaşlara, hatta Newfoundland'daki Dorset kültürünün Beothuk tarafından tamamen yerinden edilmesi gibi bazı First Nations gruplarının diğerleri tarafından tamamen soykırıma uğratıldığına dair bazı kanıtlar var. [3] Savaş, Subarktik'in yeterli nüfus yoğunluğuna sahip yerli halkları arasında da yaygındı. [4] Kuzey Kutup uçlarındaki Inuit grupları, öncelikle küçük nüfusları nedeniyle, çatışmaları çözmek için geleneksel yasalara dayanarak genellikle doğrudan savaşa girmediler. [5]
Kavgalarda yakalananlar her zaman öldürülmediler, kabileler genellikle baskınlar ve savaşlar sırasında kaybedilen savaşçıların yerine esirleri kabul ettiler, [6] ve esirler de esir değiş tokuşu için kullanıldı. [7] [8] Kölelik kalıtsaldı, köleler savaş esiri ve onların soyundan geliyordu. [8] Tlingit ve Haida gibi balıkçı topluluklarının köle sahibi kabileleri, şimdi Alaska'dan Kaliforniya'ya kadar olan kıyı boyunca yaşadılar. [9] Kuzeybatı Pasifik Kıyısı'nın yerli halkları arasında, nüfusun yaklaşık dörtte biri köleydi. [8]
Avrupalılar ve yerli halklar arasındaki ilk çatışmalar MS 1003 civarında, Norsemen partileri Kuzey Amerika'nın kuzeydoğu kıyısı boyunca kalıcı yerleşimler kurmaya çalıştıklarında meydana gelmiş olabilir (bkz. L'Anse aux Meadows). [10] İskandinav destanlarına göre, Skrælings Vinland'lı bir adam o kadar vahşice karşılık verdi ki, yeni gelenler sonunda geri çekildiler ve bölgeye yerleşme planlarından vazgeçtiler. [11]
St. Lawrence Nehri vadisindeki Fransız yerleşimlerinden önce, yerel Iroquoian halkları, muhtemelen komşuları Algonquin ile savaş nedeniyle neredeyse tamamen yerinden edildi. [12] Iroquois League, büyük Avrupa temasından önce kuruldu. Çoğu arkeolog ve antropolog, Birliğin 1450 ile 1600 yılları arasında kurulduğuna inanıyor. [13] Mevcut yerli ittifaklar, 17. ve 18. yüzyıllarda Kuzey Amerika hegemonyası mücadelesinde sömürgeci güçler için önemli hale gelecekti. [14]
Avrupa'nın gelişinden sonra, özellikle kabileler Avrupalı yerleşimcilerin ekonomik ve askeri rekabetlerine kapıldıkça, yerli gruplar arasındaki çatışmalar daha kanlı ve daha belirleyici olmaya başladı. 17. yüzyılın sonunda, kuzeydoğudaki ormanlık alanlardan, doğu subarktikten ve Métis'ten (Birinci Milletler ve Avrupa kökenli ortak bir halk [15]) gelen İlk Milletler, geleneksel yay yerine ateşli silahların kullanımını hızla benimsemişti. [16] Ateşli silahların benimsenmesi, ölüm sayısını önemli ölçüde artırdı. [17] Çatışmalar sırasında dökülen kan, ateşli silahların ve atların rekabet eden yerli gruplar arasında eşit olmayan dağılımıyla da çarpıcı biçimde arttı. [18]
Fransızların 1605'te Port Royal'i (ayrıca bkz. Port-Royal (Acadia) ve Annapolis Royal'i) kurmasından beş yıl sonra, İngilizler ilk yerleşimlerine Cuper's Cove'da başladılar. [19] 1706'ya gelindiğinde, Fransız nüfusu 16.000 civarındaydı ve çok sayıda faktör nedeniyle yavaş yavaş büyüdü. [20] [21] [22] Bu göç eksikliği, Yeni Fransa'nın 1700'lerin ortalarında On Üç Koloni'deki İngiliz nüfusunun onda birine sahip olmasıyla sonuçlandı. [23]
La Salle'nin keşifleri, Fransa'ya, kürk avcılarının ve birkaç sömürgecinin dağınık yerleşimler kurduğu Mississippi Nehri vadisinde hak talebinde bulunmuştu. [24] Yeni Fransa kolonileri: Fundy Körfezi'ndeki Acadia ve St. Lawrence Nehri üzerindeki Kanada, esas olarak kürk ticaretine dayanıyordu ve Fransız monarşisinden yalnızca ılık bir destek aldı. [25] Yeni Fransa'nın kolonileri, zorlu coğrafi ve iklimsel koşullar nedeniyle yavaş yavaş büyüdü. [26] Güneyde daha elverişli bir konumda bulunan New England Kolonileri, çeşitlendirilmiş bir ekonomi geliştirdi ve göçten kurtuldu. [27] 1670'ten itibaren, Hudson's Bay Company aracılığıyla İngilizler, Hudson Körfezi ve onun drenaj havzası (Rupert's Land olarak bilinir) üzerinde hak iddia ettiler ve Newfoundland'da birkaç koloni ve mevsimlik balıkçılık yerleşimleri kiraladılar. [28]
Yeni Fransa'nın ilk ordusu, küçük yerel gönüllü milis birimleri (Sömürge milisleri) tarafından desteklenen Fransız Ordusu (Carignan-Salières Alayı) ve Fransız Donanması'ndan (Troupes de la marine ve Compagnies Franches de la Marine) düzenli askerlerin bir karışımından oluşuyordu. [29] İlk birliklerin çoğu Fransa'dan gönderildi, ancak koloninin büyümesinin ardından yerelleşme, 1690'larda birçoğunun Yeni Fransa'nın yerleşimcilerinden gönüllü olduğu ve 1750'lerde birliklerin çoğunun orijinal Fransız sakinlerinin torunları olduğu anlamına geliyordu. [30] Ek olarak, Fransa'da doğan ilk asker ve subayların çoğu, hizmetleri sona erdikten sonra kolonide kaldı ve nesiller boyu hizmete ve askeri seçkinlere katkıda bulundu. [30] [31] Fransızlar Newfoundland'dan Louisiana'ya kadar bir dizi kale inşa etti ve diğerleri 1600'lerden 1700'lerin sonlarına kadar İngilizlerden ele geçirdi. [32] Bazıları askeri karakol ve ticaret kalelerinin bir karışımıydı. [32]
İngiliz-Hollanda Savaşları Düzenle
İkinci İngiliz-Hollanda Savaşı (1665 – 1667), İngiltere ile Hollanda Cumhuriyeti arasında kısmen denizler ve ticaret yolları üzerindeki kontrol için bir çatışmaydı. 1664'te, İkinci Anglo-Hollanda Savaşı'nın başlamasından bir yıl önce, Michiel de Ruyter 1 Eylül 1664'te Málaga'dan Atlantik'i geçerek Batı Hint Adaları'ndaki İngiliz gemilerine ve Newfoundland balıkçılığına saldırmak üzere Robert Holmes'un birkaç Hollandalıyı ele geçirmesine misilleme olarak talimat aldı. Batı Hindistan Şirketi, Batı Afrika kıyılarında ticaret karakolları ve gemileri. [33] Haziran 1665'te Martinik'ten kuzeye yelken açan De Ruyter, Newfoundland'a ilerledi, İngiliz ticaret gemilerini ele geçirdi ve Avrupa'ya dönmeden önce St. John's kasabasını aldı. [34] [35]
Üçüncü İngiliz-Hollanda Savaşı sırasında, St. John's sakinleri 1673'te ikinci bir Hollanda saldırısını püskürttüler. Şehir, İngiliz tüccar kaptanı Christopher Martin tarafından korunuyordu. Martin gemisinden altı top indirdi, Elias Andrews, ve limana giden Narrows'a komuta eden Chain Rock'ın yakınında toprak bir meme ve pil inşa etti.
Fransız ve Iroquois Savaşları Düzenle
Kunduz Savaşları (Fransız ve Iroquois Savaşları olarak da bilinir) aralıklı olarak yaklaşık bir yüzyıl boyunca devam etti ve 1701'de Büyük Montreal Barışı ile sona erdi. [36] Pierre Dugua komutasındaki Fransızlar, Sieur de Mons, Port Royal ve Samuel de Üç yıl sonra Quebec City'de Champlain, onları diğer yerli sakinlerle çatışmaya sokan önceden var olan yerli ittifaklara hızla katıldı. [37] Champlain, Iroquois Konfederasyonu'na (Beş/Altı Ulus) karşı bir Huron-Algonquin ittifakına katıldı. [38] İlk savaşta, üstün Fransız ateş gücü, kitlesel bir Aborjin grubunu hızla dağıttı. Iroquoiler, avcılık becerilerini ve arazi hakkındaki derin bilgilerini Hollandalılardan elde ettikleri ateşli silahların kullanımıyla bütünleştirerek taktik değiştirdiler [39] oldukça etkili bir gerilla savaşı biçimi geliştirdiler ve kısa sürede bir avuç müstahkem asker dışında herkes için önemli bir tehdit haline geldiler. şehirler. Ayrıca, Fransızlar yerli müttefiklerine birkaç silah verdi. [40]
Koloninin varlığının ilk yüzyılında, Yeni Fransa sakinlerine yönelik başlıca tehdit, Iroquois Konfederasyonundan ve özellikle en doğudaki Mohawklardan geldi. [41] Bölgedeki kabilelerin çoğunluğu Fransızların müttefikiyken, Iroquois konfederasyonunun kabileleri önce Hollandalı sömürgecilerle, ardından İngilizlerle ittifak kurdu. [42] Iroquois tehdidine yanıt olarak, Fransız hükümeti, bugün Kanada topraklarına ayak basan ilk üniformalı profesyonel asker grubu olan Carignan-Salières Alayı'nı gönderdi. [43] Barış sağlandıktan sonra, bu alay Kanada'da dağıtıldı. Askerler St. Lawrence vadisine yerleştiler ve 17. yüzyılın sonlarında yerel milisler olan Compagnies Franches de la Marine'nin çekirdeğini oluşturdular. Daha sonra milisler, daha büyük senyörlerin kara sistemlerinde geliştirildi. [44]
Acadia'da İç Savaş Düzenle
17. yüzyılın ortalarında, Acadia, bazı tarihçilerin iç savaş olarak tanımladığı şeye daldı. [45] Savaş, Acadia Valisi Charles de Menou d'Aulnay de Charnisay'ın görev yaptığı Port Royal ile Vali Charles de Saint-Étienne de la Tour'un evi olan bugünkü Saint John, New Brunswick arasındaydı. [46] Çatışma sırasında dört büyük muharebe oldu. La Tour, 1640'ta Port Royal'de d'Aulnay'a saldırdı. [47] Saldırıya yanıt olarak, d'Aulnay, La Tour'un Saint John'daki kalesini beş aylık bir abluka kurmak için Port Royal'den ayrıldı ve La Tour sonunda mağlup oldu. 1643. [48] La Tour, 1643'te Port Royal'de tekrar d'Aulnay'a saldırdı [48] d'Aulnay ve Port Royal, 1645'te Saint John kuşatmasıyla La Tour'a karşı savaşı kazandı. [49] Ancak, d'Aulnay 1650'de öldükten sonra, La Tour kendini Acadia'da yeniden kurdu. [48]
Kral William'ın Savaşı Düzenle
Kral William'ın Savaşı (1689-1697) sırasında, 17. yüzyılda Quebec'e yönelik bir sonraki en ciddi tehdit 1690'da geldi. minyon gerilla[50] New England kolonileri, Quebec'in kendisini ele geçirmek için kuzeye, Sir William Phips komutasında silahlı bir sefer gönderdi. [51] Bu sefer kötü organize edilmişti ve amacına ulaşmak için çok az zamanı vardı, Ekim ayının ortasında, St. Lawrence'ın donmasından kısa bir süre önce vardı. [51] Keşif, Kanada askeri tarihindeki en ünlü bildirilerden birinin ortaya çıkarılmasından sorumluydu. Phips tarafından teslim olmaya çağrıldığında, yaşlı Vali Frontenac, "Cevap vereceğim. Sadece topumun ağızları ve tüfeklerimin atışlarıyla cevap vereceğim." [52] Quebec City'nin doğusundaki Beauport sahiline yapılan tek bir başarısız inişten sonra, İngiliz kuvvetleri St. Lawrence'ın buzlu sularından aşağı çekildi. [53]
Savaş sırasında, Acadia'daki askeri çatışmalar şunları içeriyordu: Chedabucto'da (Guysborough) Savaş Port Royal Savaşı (1690) Fundy Körfezi'nde bir deniz savaşı (14 Temmuz 1696 Eylemi) Chignecto'ya Baskın (1696) ve Fort Nashwaak Kuşatması (1696). [54] Saint John Nehri üzerindeki Meductic'teki karargahlarından Maliseet, savaş sırasında New England'a karşı çok sayıda baskın ve savaşa katıldı. [55]
1695'te Pierre Le Moyne d'Iberville, Avalon Yarımadası Seferi'nde Newfoundland'ın Atlantik kıyısındaki İngiliz istasyonlarına saldırması için çağrıldı. [56] Iberville üç gemisiyle Fransa'nın Newfoundland başkenti Placentia'ya (Plaisance) gitti. Hem İngiliz hem de Fransız balıkçılar, 1687 anlaşmasının yaptırımı altında Newfoundland'daki kendi yerleşimlerinden Grand Banks balıkçılığını sömürdüler, ancak 1696'daki yeni Fransız seferinin amacı yine de İngilizleri Newfoundland'dan kovmaktı. [57] St John's'u ateşe verdikten sonra, Iberville'deki Kanadalılar Newfoundland'ın doğu kıyısındaki İngiliz balıkçılığını neredeyse tamamen yok ettiler. [58]
Küçük akıncılar, uzak koylarda ve koylarda bulunan mezralara saldırdı, yaktı, yağmaladı ve esir aldı. [58] Mart 1697'nin sonunda, İngilizlerin elinde yalnızca Bonavista ve Carbonear kaldı. Dört aylık baskınlarda, 36 yerleşim yerinin yıkılmasından Iberville sorumluydu. [59] Savaşın sonunda İngiltere, Ryswick Antlaşması ile toprakları Fransa'ya iade etti. [60]
18. yüzyılda, rekabet Avrupa'da kötüleştikçe Kanada'daki İngiliz-Fransız mücadelesi yoğunlaştı. [61] Fransız hükümeti, Kuzey Amerika kolonilerine giderek daha fazla askeri harcama akıttı. Uzak kürk ticareti noktalarında pahalı garnizonlar tutuldu, Quebec Şehri'nin tahkimatları iyileştirildi ve büyütüldü ve Île Royale'in doğu kıyısında veya "Cebelitarık'ın Cebelitarıklığı" olarak adlandırılan Louisbourg kalesi Cape Breton Adası'nda yeni bir müstahkem kasaba inşa edildi. Kuzey" veya "Amerika'nın Dunkirk". [62]
New France ve New England, 18. yüzyılda üç kez birbirleriyle savaş halindeydi. [61] İkinci ve üçüncü sömürge savaşları, Kraliçe Anne'nin Savaşı ve Kral George'un Savaşı, daha büyük Avrupa çatışmalarının yerel uzantılarıydı: İspanya Veraset Savaşı (1702–13), Avusturya Veraset Savaşı (1744–48). Sonuncusu, Fransız ve Hint Savaşı (Yedi Yıl Savaşı), Ohio Vadisi'nde başladı. NS minyon gerilla Canadiens, New England'ın kuzey kasabalarını ve köylerini harap etti, bazen Virginia kadar güneye ulaştı. [63] Savaş, Hudson Körfezi kıyısındaki kalelere de sıçradı. [64]
Kraliçe Anne'nin Savaşı Düzenle
Kraliçe Anne'nin Savaşı (1702-1713) sırasında, bir İngiliz kuvveti, 1710'da, günümüz Nova Scotia'da Acadia'nın başkenti olan Port-Royal'ı (ayrıca bkz. Annapolis Royal) ele geçirmeyi başardığında, İngilizler Acadia'yı fethetti. [65] Newfoundland'da , Fransızlar 1705'te St. John's'a saldırdı (St. John's Kuşatması) ve 1708'de (St. John Savaşı) ele geçirdi ve her seferinde ateşle sivil yapıları harap etti. [66] Sonuç olarak, Fransa, Utrecht Antlaşması'yla (1713) Newfoundland ve Nova Scotia anakarasının kontrolünü İngiltere'ye bırakmak zorunda kaldı ve bugünkü New Brunswick'i tartışmalı bölge ve Île-St. Jean (Prens Edward Adası) ve Île-Royale (bugünkü Cape Breton Adası) Fransızların elinde. Hudson Körfezi'nin İngiliz mülkiyeti aynı anlaşma ile garanti altına alındı. [67] Kraliçe Anne'nin Savaşı sırasında, Nova Scotia'daki askeri çatışmalar arasında Grand Pré'ye Baskın, Port Royal Kuşatması (1707), Port Royal Kuşatması (1710) ve Bloody Creek Savaşı (1711) yer aldı. [68]
Peder Rale'in Savaşı Düzenle
Peder Rale'nin Savaşı'ndan (Dummer's War olarak da bilinir) önceki tırmanış sırasında, Mi'kmaq, Canso'daki (1720) yeni kaleye baskın düzenledi. Muhtemel kuşatma altında, Mayıs 1722'de Vali John Doucett, başkentin saldırıya uğramasını önlemek için Annapolis Royal'de 22 Mi'kmaq rehin aldı. [69] Temmuz 1722'de Abenaki ve Mi'kmaq, başkenti aç bırakmak amacıyla Annapolis Royal'i abluka altına aldı. [70] Mi'kmaq, günümüz Yarmouth'tan Canso'ya kadar uzanan bölgede 18 balıkçı gemisini ve esiri ele geçirdi. [71]
Artan çatışmanın bir sonucu olarak, Massachusetts Valisi Samuel Shute 22 Temmuz 1722'de Abenakilere resmen savaş ilan etti. [72] Peder Rale's War'ın ilk operasyonları Nova Scotia tiyatrosunda gerçekleşti. [73] [74] Temmuz 1724'te, altmış Mi'kmaq ve Maliseet'li bir grup Annapolis Royal'e baskın düzenledi. [75] Savaşı sona erdiren anlaşma, Avrupa'nın Mi'kmaq ve Maliseet ile olan ilişkilerinde önemli bir değişime işaret ediyordu. İlk kez bir Avrupa imparatorluğu, Nova Scotia üzerindeki egemenliğinin bölgenin yerli sakinleriyle müzakere edilmesi gerektiğini resmen kabul etti. Anlaşma 1999 yılında Donald Marshall davasında yürürlüğe girdi. [76]
Kral George'un Savaşı Edit
Avusturya Veraset Savaşı (1744-1748) olarak da adlandırılan Kral George Savaşı sırasında, Kraliyet Donanması'ndan William Pepperell ve Commodore Peter Warren komutasındaki New England milislerinden oluşan bir kuvvet, 1745'te Louisbourg'u ele geçirmeyi başardı. 1748'de savaşı sona erdiren Aix-la-Chapelle, Fransa, Hollanda ve Hindistan'daki bazı fetihleri karşılığında Louisbourg'un kontrolünü yeniden ele geçirdi. New Englandlılar çileden çıktı ve Louisbourg'da devam eden Fransız gücüne karşı bir ağırlık olarak, İngilizler 1749'da Halifax askeri yerleşimini kurdular. [78] Kral George'un Savaşı sırasında Nova Scotia'daki askeri çatışmalar şunları içeriyordu: Annapolis'teki Canso Kuşatması'na Baskın Kraliyet (1744) Louisbourg Kuşatması (1745) Duc d'Anville seferi ve Grand Pré Savaşı. [79]
Peder Le Loutre'un Savaşı Edit
Peder Le Loutre'nin Savaşı (1749-1755), Acadia ve Nova Scotia'da İngilizler ve New Englandlılar tarafından, öncelikle New England Ranger John Gorham ve İngiliz subay Charles Lawrence'ın önderliğinde, [80] Mi'kmaq ve Fransız rahip Jean-Louis Le Loutre tarafından yönetilen Acadians. [81] Savaş, İngilizlerin Halifax'ı kurmasıyla başladı. Sonuç olarak, Acadians ve Mi'kmaq halkı Chignecto, Grand-Pré, Dartmouth, Canso, Halifax ve Country Harbour'a saldırılar düzenledi. [82] Fransızlar, günümüz Saint John, Chignecto ve Fort Gaspareaux'da kaleler inşa ettiler.İngilizler Mi'kmaq ve Acadians'a Mirligueche (daha sonra Lunenburg olarak bilinir), Chignecto ve St. Croix'e saldırarak karşılık verdi. [83] İngilizler ayrıca Lunenburg ve Lawrencetown'da topluluklar kurdular. Son olarak, İngilizler Windsor, Grand-Pré ve Chignecto'daki Acadian topluluklarında kaleler inşa etti. [84]
Savaş boyunca, Mi'kmaq ve Acadians, Nova Scotia'nın İngiliz tahkimatlarına ve yeni kurulan Protestan yerleşimlerine saldırdı. İngiliz yerleşimini geciktirmek ve Fransa'nın Acadian yeniden yerleşim planını uygulaması için zaman kazanmak istediler. [85] Savaş, altı yıl sonra Mi'kmaq, Acadians ve Fransızların Fort Beauséjour Savaşı'nda yenilmesiyle sona erdi. [84] Bu savaş sırasında, Atlantik Kanada bölgede her zamankinden daha fazla nüfus hareketine, daha fazla tahkimat inşaatına ve daha fazla asker tahsisine tanık oldu. [81] Acadians ve Mi'kmaq, Acadian Exodus sırasında Île Saint-Jean (Prens Edward Adası) ve Île Royale (Cape Breton Adası) Fransız kolonileri için Nova Scotia'dan ayrıldı. [86]
Fransız ve Hint Savaşı
18. yüzyılın dördüncü ve son sömürge savaşı, Fransız ve Hint Savaşı (1754-1763) idi. İngilizler, olası herhangi bir askeri tehdidi etkisiz hale getirmeye ve Acadians'ı sınır dışı ederek Louisbourg'a hayati tedarik hatlarını kesmeye çalıştı. [87] İngilizler, Fundy Körfezi Kampanyası (1755) ile Acadians'ın Sürgününü başlattı. Sonraki dokuz yıl boyunca, Nova Scotia'dan 12.000'den fazla Acadian çıkarıldı. [88] Denizcilik alanında çatışmalar şunları içeriyordu: Fort Beauséjour Körfezi Savaşı, Fundy Seferi (1755) Petitcodiac Savaşı Lunenburg Baskını (1756) Louisbourg Seferi (1757) Kanlı Dere Savaşı (1757) Louisbourg Kuşatması ( 1758), Petitcodiac Nehri Seferi, St. Lawrence Körfezi Seferi (1758), St. John Nehri Seferi ve Restigouche Muharebesi. [89]
Çatışmanın St. Lawrence ve Mohawk tiyatrolarında, Fransızlar, Anglo-Amerikan tüccarların ve arazi spekülatörlerinin, Appalachian Dağları'nın batısındaki Ohio Ülkesinde üstünlük iddialarına meydan okumaya başlamışlardı. Kraliyet tüzüklerinde İngiliz kolonileri. 1753'te Fransızlar, bir dizi kale inşa ederek Ohio Ülkesinin askeri işgaline başladı. [90] 1755'te İngilizler, Fransızları bu kalelerden sürmek için Kuzey Amerika'ya iki alay gönderdi, ancak bunlar Fort Duquesne'e yaklaştıkça Fransız Kanadalılar ve First Nations tarafından yok edildi. [91] Savaş resmen 1756'da ilan edildi ve altı Fransız alayı topluluklar de terreveya hat piyadeleri, yeni gelen bir general olan 44 yaşındaki Marquis de Montcalm'ın komutası altına girdi. [92]
Yeni komutanları altında, Fransızlar önce İngilizlere karşı, önce Champlain Gölü'nün güneyindeki Fort William Henry'de bir dizi şaşırtıcı zafer elde etti. [93] Ertesi yıl, Tümgeneral James Abercrombie komutasındaki yaklaşık 15.000 kişilik İngiliz ordusu, Carillon'daki bir Fransız tahkimatına yaptığı saldırıda yenildiğinde daha da büyük bir zafer kazandı. [94] Haziran 1758'de, Tümgeneral Jeffrey Amherst komutasındaki 13.000 düzenli İngiliz kuvveti, James Wolfe'un tugaylarından biri olarak, karaya çıktı ve Louisbourg Kalesi'ni kalıcı olarak ele geçirdi. [95]
Wolfe, gelecek yıl Quebec Şehri'ni ele geçirmeye karar verdi. Özellikle Beauport Muharebesi ve Montmorency Kampı Muharebesi'ndeki kanlı yenilgiler de dahil olmak üzere birkaç başarısız çıkarma girişiminden sonra, Wolfe ordusunu karaya çıkarmayı başardı ve 12 Eylül'de Abraham Plains of Abraham'da saflar oluşturdu. Subaylarından biri, İngilizleri karşılamak için sayısal olarak daha düşük bir kuvvetle çıktı. Sonraki savaşta Wolfe öldürüldü, Montcalm ölümcül şekilde yaralandı ve 658 İngiliz ve 644 Fransız kayıp oldu. [97] Bununla birlikte, 1760 baharında, son Fransız Generali François Gaston de Lévis, Montreal'den Quebec'e geri döndü ve bir önceki yıla benzer bir savaşta İngilizleri Sainte-Foy Savaşı'nda mağlup etti. Fransızların, İngilizlerin geri çekildiği Quebec tahkimatlarını kuşatmasıyla durum tersine döndü. [98] Bununla birlikte, Fransızlar sonunda Kuzey Amerika'daki neredeyse tüm mülklerini kaybederek kabul etmek zorunda kaldılar. [99] Fransızlar 1763'te Paris Antlaşması'nı imzaladıklarında Kuzey Amerika'nın çoğundan resmen çekildiler.
Amerikan Bağımsızlık Savaşı Düzenle
Fransız tehdidinin ortadan kalkmasıyla, Britanya'nın Amerikan kolonileri, bariz bir düşman yokken büyük bir askeri kuruluşu desteklemek için vergi ödemeye karşı giderek daha fazla huzursuz oldular. [100] Bu kızgınlık, daha önce Fransa tarafından talep edilen Ohio Vadisi ve diğer batı bölgelerinin, özellikle bölgede uzun süredir iddiaları olan Pennsylvania ve Virginia olmak üzere mevcut İngiliz kolonilerine ilhak edilmediğinde, İngiliz güdülerine dair daha fazla şüpheyle daha da arttı. Bunun yerine, Quebec Yasası uyarınca, bu bölge İlk Milletler için ayrıldı. Amerikan Devrim Savaşı (1776-1783), devrimcilerin İngiliz yönetiminden kurtulmak ve bu batı topraklarını talep etmek için güç kullandıklarını gördü. [101]
1775'te Kıta Ordusu, savaşın ilk askeri girişimini, İngiliz Quebec Eyaleti'ni işgalini üstlendi. Amerikan kuvvetleri Montreal'i ve Richelieu Vadisi'ndeki kaleler zincirini aldı, ancak devrimcilerin Quebec Şehri'ni alma girişimleri püskürtüldü. [102] Bu süre zarfında, çoğu Fransız Kanadalı tarafsız kaldı. [103] İngilizler eyaleti takviye ettikten sonra, Amerikan kuvvetlerini Fort Ticonderoga'ya geri iten bir karşı saldırı başlatıldı. Karşı saldırı, Quebec'teki askeri kampanyaya son verdi ve 1777'de New York ve Vermont'taki askeri kampanya için zemin hazırladı.
Savaş boyunca, Amerikalı özel şirketler, kıyı topluluklarının çoğuna baskın düzenleyerek deniz ekonomisini harap etti. [104] Lunenburg'a Baskın (1782), Liverpool, Nova Scotia'ya çok sayıda baskın (Ekim 1776, Mart 1777, Eylül 1777, Mayıs 1778, Eylül 1780) gibi Amerikalı ve Fransız korsanlar tarafından sürekli saldırılar oldu. Annapolis Kraliyet, Yeni İskoçya (1781). [105] Özel erler ayrıca 1775'te Canso'ya baskın düzenlediler ve 1779'da balıkçıları yok etmek için geri döndüler. [106]
Bu tür saldırılara karşı korunmak için, 84. Ayak Alayı (Kraliyet Highland Göçmenleri) Atlantik Kanada çevresindeki kalelerde garnizon kurdu. Windsor'daki Fort Edward (Nova Scotia), Fundy Körfezi'nden Halifax'a olası bir Amerikan kara saldırısını önlemek için karargah oldu. Nova Scotia'ya karadan bir Amerikan saldırısı, Fort Cumberland Savaşı ve ardından Saint John Kuşatması (1777) vardı. [107]
Savaş sırasında, Amerikan korsanları Nova Scotia limanlarından ayrılan veya gelen 225 gemiyi ele geçirdi. [108] Örneğin, 1781'de, Büyük Britanya'ya karşı Fransız-Amerikan ittifakının bir sonucu olarak, bir Fransız filosu ile Sidney, Nova Scotia, İspanyol Nehri yakınında, Cape Breton'da bir deniz angajmanı oldu. [109] İngilizler, özellikle Halifax açıklarındaki deniz savaşında çok sayıda Amerikan korsanını ele geçirdi. Kraliyet Donanması, Halifax'ı Machias Savaşı (1777) gibi New England'a saldırılar başlatmak için bir üs olarak kullandı. [110]
Devrimcilerin şu anda Kanada olan yerde başarıya ulaşamaması ve bazı sömürgecilerin Britanya'ya devam eden bağlılığı, Britanya'nın Kuzey Amerika imparatorluğunun bölünmesiyle sonuçlandı. [111] Kraliyete sadık kalan ve Birleşik İmparatorluk Loyalistleri olarak bilinen birçok Amerikalı kuzeye taşındı ve İngiliz Kuzey Amerikası olarak bilinen bölgenin İngilizce konuşan nüfusunu büyük ölçüde genişletti. [112] [113] Güneyde bağımsız Amerika Birleşik Devletleri cumhuriyeti ortaya çıktı. [112]
Fransız Devrim Savaşları Düzenle
Birinci Koalisyon Savaşı sırasında, Newfoundland kolonisinin kıyılarında bir dizi filo manevrası ve amfibi çıkarma gerçekleşti. Fransız seferine, hattan yedi gemi ve Arka Amiral Joseph de Richery komutasındaki üç fırkateyn dahildi ve General Jose Solano y Bote komutasındaki hattın 10 gemisinden oluşan bir İspanyol filosu eşlik etti. Birleşik filo, o yılın başlarında Rota'da Fransızları ablukaya almış olan İngilizleri savuşturmak amacıyla Fransız filosuna eşlik eden İspanyol filosu ile birlikte İspanya'nın Rota kentinden yola çıktı. Newfoundland seferi Richery'nin seferinin Fransa'ya dönmeden önceki son kısmıydı.
Birleşik deniz filosunun görülmesi, Ağustos 1796'da St. John's, Newfoundland'da savunmaların hazırlanmasına neden oldu. [114] Bu savunmaları gören Richery, savunulan başkente saldırmamayı tercih etti, bunun yerine savunmasız yerleşim yerlerine, balıkçı istasyonlarına ve gemilere baskın yapmak için güneye doğru hareket etti. , ve Placentia Koyu'nda bir garnizon üssü. [114] Newfoundland'a yapılan baskınlardan sonra, filo bölündü, yarısı komşu Saint Pierre ve Miquelon'a baskın yapmak için hareket ederken, diğer yarısı Labrador kıyılarındaki mevsimlik balıkçı filolarını durdurmak için harekete geçti.
1812 Savaşı
Amerikan Devrimi'nin sonunda düşmanlıkların sona ermesinden sonra, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık arasında düşmanlık ve şüphe devam etti, [116] Amerikalılar İngilizlere savaş ilan ettiğinde 1812'de patlak verdi. Savaşın nedenleri arasında, İngilizlerin devam eden Napolyon Savaşlarına katılımının bir yan ürünü olan ABD gemilerinin (Amerikan denizcilerinin Kraliyet Donanması'na dahil edilmesi dahil) İngiliz tacizi vardı. Amerikalılar, Kraliyet Donanması'na meydan okuyabilecek bir donanmaya sahip değildi ve bu nedenle, İngiliz İmparatorluğu'na saldırmanın tek uygun yolu olarak Kanada'nın işgali önerildi. [116] Batı sınırındaki Amerikalılar da bir işgalin yalnızca Birleşik Devletler'in batıya doğru genişlemesine karşı İngiliz yerli direnişine verdiği desteği sona erdirmekle kalmayıp, aynı zamanda batı toprakları üzerindeki iddialarını da sonlandıracağını umuyordu. [116]
Amerikalılar Temmuz 1812'de bir işgal başlattıktan sonra, [116] savaş, Yukarı Kanada sınırı boyunca, hem karada hem de Büyük Göller'in sularında ileri geri sürdü. İngilizler Detroit'i Temmuz'da ve yine Ekim'de ele geçirmeyi başardılar. 12 Temmuz'da ABD Generali William Hull, Kanada'yı Sandwich'te (daha sonra Windsor olarak bilinir) işgal etti. [117] [ kendi kendine yayınlanan kaynak ] İstila hızla durduruldu ve Hull geri çekildi, General Isaac Brock'a önceki emirlerini bırakıp Detroit'e ilerlemek için ihtiyaç duyduğu bahaneyi vererek Shawnee şefi Tecumseh'in yardımını sağladı. [118] Bu noktada, yerli müttefikleriyle bile, Brock yaklaşık ikiye bir sayıca üstündü. [119] Bununla birlikte, Brock, Hull'u çekingen bir adam olarak değerlendirmişti ve özellikle Tecumseh'in konfederasyonundan korktuğu için Hull'u teslim olmaya ikna edebildi. [120] Detroit'in yenilgisi kesin ve eksiksizdi. [121] Niagara sınırındaki büyük bir Amerikan saldırısı, Sir Isaac Brock'un hayatını kaybettiği Queenston Heights Savaşı'nda yenildi. [122]
1813'te ABD Detroit'i geri aldı ve Erie Gölü'nün batı ucu boyunca bir dizi başarıya imza attı ve Erie Gölü Muharebesi (10 Eylül) ve 5 Ekim'de Moraviantown Muharebesi veya Thames Muharebesi ile sonuçlandı. deniz savaşı, ABD'nin Erie ve Huron göllerindeki egemenliğini güvence altına aldı. Moraviantown'da İngilizler, kilit komutanlarından Tecumseh'i kaybetti. [124] Daha doğuda, Amerikalılar York'u (daha sonra Toronto) ele geçirmeyi ve yakmayı ve yıl sonuna kadar ellerinde tuttukları Niagara'daki George Kalesi'ni almayı başardılar. Bununla birlikte, aynı yıl, Montreal'e karşı iki Amerikan saldırısı yenildi - biri şehrin güneybatısındaki St. Lawrence'taki Crysler's Farm Savaşı'nda çoğunlukla İngiliz düzenli kuvvetleri tarafından, diğeri ise çoğunlukla Fransız Kanadalı düzenli ve Châteauguay Savaşı'nda şehrin güneyinde, Charles de Salaberry komutasındaki milis birlikleri. [125]
Eylül'de Bladensburg Muharebesi'nde Washington, DC'nin ele geçirilmesinden sonra, [126] İngiliz birlikleri Beyaz Saray'ı ve diğer hükümet binalarını yaktı, ancak Baltimore Muharebesi için kuzeye doğru ilerlerken püskürtüldüler. New Orleans Savaşı sırasında ağır kayıplar verdikten sonra bozguna uğradılar. [127]
1812 Savaşı sırasında, Nova Scotia'nın savaş çabalarına katkısı, topluluklar tarafından Amerikan gemilerini kuşatmak için çeşitli özel gemiler satın alan veya inşa eden topluluklar tarafından yapıldı. [128] Lunenburg topluluğunun üç üyesi, Nova Scotia özel bir yelkenli satın aldı ve adını verdi Lunenburg 8 Ağustos 1814. [129] Gemi yedi Amerikan gemisini ele geçirdi. Başka bir özel gemi olan Liverpool, Nova Scotia'dan gelen Liverpool Paketi, çatışma sırasında elli gemiyi ele geçirmesiyle tanınır. [130] Nova Scotia için savaşın belki de en dramatik anı HMS idi Shannonyakalanan Amerikan firkateyni USS'ye liderlik ediyor Chesapeake Halifax Limanı'na (1813). [131] Tutsakların çoğu hapsedildi ve Halifax'taki Deadman Adası'nda öldü. [132]
Sir Isaac Brock, İngiliz köklerine rağmen şehit bir Kanadalı kahraman oldu. [133] Kanada'nın başarılı savunması, Kanada milislerine, İngiliz düzenli birliklerine (Kuzey Amerika'da toplanan "Fencible" birimler dahil), Kraliyet Donanmasına ve yerli müttefiklere dayanıyordu. [134] Savaşın hiçbir tarafı tam zafer iddiasında bulunamaz. [135]
Tarihçiler, Kızılderililerin savaşın ana kaybedenleri olduğu konusunda hemfikirdir. İngilizler, Ortabatı'da tarafsız bir Hint devleti yaratma planlarından vazgeçti ve Tecumseh'in kurduğu koalisyon, 1813'teki ölümüyle birlikte dağıldı. Yerliler artık Amerikan sınırının batıya doğru genişlemesi için büyük bir tehdit oluşturmuyorlardı. [136]
Savunma inşaatı Düzenle
Amerikalıların Kanada'yı yeniden fethetmeye teşebbüs edebilecekleri korkusu, en azından önümüzdeki yarım yüzyıl boyunca ciddi bir endişe kaynağı olarak kaldı ve büyük bir İngiliz garnizonunun kolonide tutulmasının başlıca nedeniydi. [137] 1820'lerden 1840'lara kadar, İngilizler, bir Amerikan işgali durumunda savunma güçlerinin etrafında merkezlenebileceği güçlü noktalar oluşturmaya çalıştığından, Quebec City'deki Citadels ve Halifax'taki Citadel Hill'i içerir. ve Kingston'daki Fort Henry. [137]
Rideau Kanalı, savaş zamanında gemilerin Montreal'den Kingston'a daha kuzeydeki bir rotada seyahat etmelerine izin vermek için inşa edildi [138] geleneksel barış zamanı rotası, Amerikan sınırının kuzey kenarını oluşturan ve bu nedenle düşmana karşı savunmasız olan St. Lawrence Nehri idi. saldırı ve müdahale. [138]
1837 İsyanları
Bu dönemde İngiliz kuvvetlerinin ve Kanadalı Milislerin en önemli eylemlerinden biri, 1837'den 1838'e kadar Aşağı Kanada ve Yukarı Kanada'da iki ayrı isyan olan 1837 İsyanlarını bastırmaktı. [139] İsyanın bir sonucu olarak, Kanadalılar tek bir koloni olan Kanada Eyaleti'nde birleştirildi.
Yukarı Kanada İsyanı, İngiliz kuvvetleri ve Kanada Milisleri tarafından hızlı ve kararlı bir şekilde yenildi. [140] Ertesi yıl, Kanada topraklarında maaş almayı bekleyen ABD'li düzensiz askerler olan Hunters' Lodges tarafından yapılan saldırılar, 1838'de Pelee Adası Savaşı ve Yel Değirmeni Savaşı'nda ezildi. Aşağı Kanada İsyanı İngilizler için daha büyük bir tehditti ve isyancılar 23 Kasım 1837'de St. Denis Muharebesi'nde galip geldiler. [141] İki gün sonra isyancılar Saint-Charles Muharebesi'nde yenildi ve 14 Aralık'ta nihayet Saint-Eustache Savaşı'nda bozguna uğradılar. [142]
İngiliz çekilme Düzenle
1850'lere gelindiğinde, bir Amerikan işgali korkusu azalmaya başlamıştı ve İngilizler garnizonlarının boyutunu küçültmeye başlayabileceklerini hissettiler. 1854'te Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri arasında müzakere edilen Mütekabiliyet Antlaşması, endişelerin giderilmesine daha da yardımcı oldu. [143] Bununla birlikte, gerilim Amerikan İç Savaşı (1861–65) sırasında yeniden yükseldi ve 1861'in sonlarında ve 1862'nin başlarında Trent Olayı ile zirveye ulaştı, [144] bir ABD savaş gemisinin kaptanı RMS'yi durdurduğunda başladı. Trent ve İngiltere'ye bağlı olan iki Konfederasyon yetkilisini görevden aldı. İngiliz hükümeti çileden çıktı ve savaşın yakın görünmesiyle, Kuzey Amerika garnizonunu güçlendirmek için adımlar attı ve gücünü 4.000'den 18.000'e çıkardı. [144] Bununla birlikte, savaş önlendi ve kriz duygusu yatıştı. Bu olay, Kuzey Amerika'daki Anglo-Amerikan askeri çatışmasının son büyük bölümü olduğunu kanıtladı, çünkü her iki taraf da dostane ilişkilerin yararlarına giderek daha fazla ikna oldu. Aynı zamanda, birçok Kanadalı İç Savaşta savaşmak için güneye gitti ve çoğu Birlik tarafına katıldı, ancak bazıları Konfederasyona sempati duydu. [145]
İngiltere o sıralarda, ülkeye daha yakın olan askeri tehditlerle ilgileniyordu ve 1867'den sonra Kanada'nın kendi kendini yöneten Dominion'unda birleşen kolonilerde bir garnizon bulundurmak için ödeme yapmaktan hoşnutsuzdu. [146] Sonuç olarak, 1871'de İngiliz garnizonunun birlikleri, İngiliz garnizonlarının salt emperyal strateji nedeniyle yerinde kaldığı Halifax ve Esquimalt dışında Kanada'dan tamamen çekildi. [147]
İngiliz kuvvetlerine kayıt
Kanada Konfederasyonu'ndan önce, İngiliz Ordusu tarafından Kanada kolonilerinde 40. Ayak Alayı ve 100. (Galler Prensi Kanada Kraliyet) Ayak Alayı dahil olmak üzere çeşitli alaylar yetiştirildi. Kuzey Amerika'daki tek Kırım Savaşı anıtı olan Halifax, Nova Scotia'daki Welsford-Parker Anıtı ile Kırım Savaşı'nda bir dizi Nova Scotian savaştı. Anıtın kendisi de 1860'ta dikilmiş olan Kanada'daki dördüncü en eski savaş anıtıdır. [148] Sivastopol Kuşatması'nı (1854-1855) anmaktadır. İlk Kanadalı Victoria Cross alıcısı Alexander Roberts Dunn savaşta görev yaptı. [149]
1857 Kızılderili İsyanı sırasında, Maryland'den eski Amerikan kölelerinin soyundan gelen William Nelson Hall, Victoria Haçı'nı alan ilk siyah Kanadalı ve ilk siyah Nova Scotian'dı. [150] Lucknow Kuşatması'ndaki eylemlerinden dolayı madalya aldı. [151]
Fenian baskınları
Kanada'nın son işgali, Kanada'daki İngiliz askeri varlığının yeniden incelenmesi ve nihai geri çekilmesi döneminde gerçekleşti. Herhangi bir resmi ABD hükümet gücü tarafından değil, Fenians adlı bir organizasyon tarafından gerçekleştirildi. [152] Fenian baskınları (1866-1871), çoğunlukla Amerikan İç Savaşı'ndan Birlik Ordusu gazileri olan İrlandalı Amerikalı gruplar tarafından gerçekleştirildi ve Kanada'yı ele geçirerek, İrlanda'daki politikalarıyla ilgili olarak İngiliz hükümetinden tavizler alınabileceğine inanıyorlardı. [152] Fenyalılar, Kanada'da oldukça fazla sayıda bulunan İrlandalı Kanadalıların, onların istilacı çabalarını hem siyasi hem de askeri olarak destekleyeceğini yanlış bir şekilde varsaymışlardı. Bununla birlikte, o sırada Yukarı Kanada'daki çoğu İrlandalı yerleşimci Protestandı ve çoğunlukla İngiliz Kraliyetine sadıktı. [152]
İç Savaş olaylarından sonra, Birleşik Devletler'de İngiliz karşıtlığı yüksekti.[153] İngiliz yapımı Konfederasyon savaş gemileri, savaş sırasında ABD ticaretine zarar vermişti. İrlandalı-Amerikalılar, özellikle Kuzeydoğu Devletlerinin bazı bölgelerinde büyük ve politik olarak önemli bir seçim bölgesiydi ve çok sayıda İrlandalı Amerikan alayı savaşa katılmıştı. Bu nedenle, Dışişleri Bakanı William H. Seward liderliğindeki ABD hükümeti, Fenyalılar konusunda derin endişe duysa da, [154] genellikle onların çabalarını görmezden geldi: Fenyalıların açıkça örgütlenmelerine ve kendilerini silahlandırmalarına ve hatta Birlik'te asker toplamalarına izin verildi. Ordu kampları. [155] Amerikalılar Britanya ile savaş riskine girmeye hazır değildi ve Fenyalılar Amerikan tarafsızlığını tehlikeye atmakla tehdit ettiğinde müdahale etti. [156] Fenyalılar, Birlik Ordusu gazileri olarak iyi silahlanmış olduklarından Kanada için ciddi bir tehdit oluşturuyorlardı. [157] Başarısızlıklara rağmen, baskınlar, daha sonra 1867 Konfederasyon anlaşmasına yol açan müzakerelere kilitlenen Kanadalı politikacılar üzerinde bir miktar etkiye sahipti. [158]
19. yüzyılın sonlarında Kanadalı milisler
Konfederasyon yerinde ve İngiliz garnizonu gitmişken, Kanada kendi savunmasının tüm sorumluluğunu üstlendi. Kanada Parlamentosu, Kanada Eyaleti yasama organı tarafından geçirilen 1855 tarihli Milis Yasası'ndan sonra modellenen 1868 Milis Yasasını kabul etti. Ancak ciddi bir acil durumda İngilizlerin yardım göndereceği anlaşıldı ve Kraliyet Donanması deniz savunması sağlamaya devam etti. [159]
Quebec City ve Kingston'da küçük profesyonel topçu bataryaları kuruldu. [160] 1883'te üçüncü bir topçu bataryası eklendi ve küçük süvari ve piyade okulları kuruldu. [160] Bunlar, Kanada savunma çabasının büyük kısmını oluşturacak olan Daimi Aktif Milislerin profesyonel omurgasını sağlamayı amaçlıyordu. Teoride, 18 ila 60 yaşları arasındaki her güçlü adam, milislerde hizmet için askere alınmakla yükümlüydü, ancak pratikte, ülkenin savunması, Daimi Aktif Milisleri oluşturan gönüllülerin hizmetlerine dayanıyordu. [161] [162] Geleneksel yerleşik milis alayları, Kalıcı Olmayan Aktif Milisler olarak tutuldu.
Milislerin en önemli erken testleri, Kanada'nın batısındaki Louis Riel'in isyancı güçlerine karşı seferlerdi. İngiliz ve milis güçlerinin bir karışımını içeren Wolseley Seferi, 1870'deki Kızıl Nehir İsyanı'ndan sonra düzeni yeniden sağladı. [163] 1885'teki Kuzey-Batı İsyanı, 1812 Savaşı'nın sona ermesinden bu yana Kanada topraklarında gerçekleştirilen en büyük askeri çabayı gördü. : [164] Bir tarafta Métis ve Birinci Milletler müttefikleri arasında Milis ve Kuzey-Batı Atlı Polisine karşı bir dizi savaş. [164]
Hükümet güçleri, Duck Lake Muharebesi, Fish Creek Muharebesi ve Cut Knife Hill Muharebesi'nde bir dizi erken yenilgi ve geri dönüşe maruz kalmasına rağmen nihayetinde galip geldi. [165] Sayıca az ve mühimmatsız olan Kuzey-Batı İsyanı'nın Métis kısmı, Batoche Savaşı ve kuşatmayla birlikte çöktü. [166] Bu çatışmayı sona erdiren Loon Gölü Muharebesi, Kanada topraklarında yapılan son savaş olarak dikkate değerdir. Kuzey-Batı İsyanı sırasında hükümet kayıpları 58 ölü ve 93 yaralı olarak gerçekleşti. [167]
1884'te İngiltere ilk kez Kanada'dan imparatorluğu savunmak için yardım istedi ve deneyimli denizcilerden Tümgeneral Charles Gordon'u Sudan'daki Mehdi ayaklanmasından kurtarmaya yardım etmesini istedi. [168] Bununla birlikte, hükümet buna uymak konusunda isteksiz davrandı ve sonunda Genel Vali Lord Lansdowne, Kanada Milis subaylarının komutası altına yerleştirilen 386 Voyageur'dan oluşan özel bir gücü işe aldı. [169] Nil Voyageurs olarak bilinen bu kuvvet, Sudan'da görev yaptı ve yurtdışında hizmet veren ilk Kanada kuvveti oldu. [170] Sefer sırasında on altı Gezgin öldü. [170]
Boer Savaşı Düzenle
İngiltere için Kanada askeri yardımı konusu Güney Afrika'daki İkinci Boer Savaşı (1899-1902) sırasında yeniden ortaya çıktı. [171] İngilizler, çatışmada Kanada'dan yardım istedi ve Muhafazakar Parti, Güney Afrika'da hizmet için 8.000 asker yetiştirmekten kesinlikle yanaydı. [172] İngiliz Kanadalı görüşü de ezici bir çoğunlukla savaşa aktif Kanada katılımından yanaydı. [173] Bununla birlikte, diğer bazı grupların yaptığı gibi, Fransız Kanadalılar neredeyse evrensel olarak savaşa karşı çıktılar. [173] Bu, hem emperyalizm yanlısı Anglo-Kanadalılara hem de destek için anti-emperyal Fransız-Kanadalılara güvendiği için, iktidardaki Liberal Partiyi derinden böldü. Başbakan Sir Wilfrid Laurier uzlaşmacı bir adamdı. Laurier, Güney Afrika'ya asker göndermeye karar verirken, iç cephede İngiliz ve Fransız-Kanadalılar arasındaki çatışmadan endişe duyuyordu. [174] İmparatorluk kabinesi tarafından korkutulan Laurier, başlangıçta Kanada Kraliyet Piyade Alayı'nın 2. (Özel Hizmet) Taburundan 1.000 asker gönderdi. [175] Daha sonra, 1. Alay, Kanada Atlı Tüfekleri ve Kanada Kraliyet Alayı'nın 3. Taburu (2. [176]
Kanada kuvvetleri savaşın erken dönemini ve Kara Hafta'daki büyük İngiliz yenilgilerini kaçırdı. Güney Afrika'daki Kanadalılar, savaşın ilk belirleyici zaferlerinden biri olan İkinci Paardeberg Muharebesi'nde hücuma liderlik ederek büyük beğeni topladı. [177] 7 Kasım 1900'deki Leliefontein Savaşı'nda, üç Kanadalı, Teğmen Turner, Teğmen Cockburn, Çavuş Holland ve Kanada Kraliyet Ejderhalarından Arthur Richardson, geri çekilen bir kuvvetin arkasını korudukları için Victoria Haçı ile ödüllendirildi. [178] Sonuçta, 8.600'den fazla Kanadalı savaşmak için gönüllü oldu. [179] Ancak Teğmen Harold Lothrop Borden, İkinci Boer Savaşı'nın en ünlü Kanadalı zayiatı oldu. [180] Pek çok kadın hemşire de dahil olmak üzere yaklaşık 7.400 Kanadalı [181] Güney Afrika'da görev yaptı. [182] Bunlardan 224'ü öldü, 252'si yaralandı ve birçoğu Victoria Haçı ile süslendi. [183] Kanada kuvvetleri, binlerce Boer sivilinin ölümüyle sonuçlanan İngiliz liderliğindeki toplama kampı programlarına da katıldı. [184]
Milis Düzenlemesinin Genişletilmesi
1763'ten 1867'deki Kanada Konfederasyonu öncesine kadar, İngiliz Ordusu Kanada'nın ana savunmasını sağladı, ancak birçok Kanadalı çeşitli çatışmalarda İngilizlerle birlikte hizmet etti. [185] 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında İngiliz birlikleri Kanada'yı terk ederken, milislerin (çeşitli süvari, topçu, piyade ve mühendis birliklerinden oluşan) önemi daha da belirginleşti. 1883'te Kanada Hükümeti ilk daimi askeri kuvvetlerini kurdu. [186] Kanada İkinci Boer Savaşı'na girdikten kısa bir süre sonra, Kanada'nın kendi ordusuna sahip olup olmaması konusunda bir tartışma başladı. [187] Sonuç olarak, Kuvvetlerin son Komutanı (Kanada) Lord Dundonald, Kanada'nın kendi teknik ve destek şubelerini kazandığı bir dizi reform başlattı. [188] 1904'te, Kuvvet Komutanı Subayı, Kanada Genelkurmay Başkanı ile değiştirildi. Yeni çeşitli "kolordu", Mühendis Kolordu (1903), Sinyal Kolordusu (1903), Hizmet Birlikleri (1903), Mühimmat Mağazaları Kolordusu (1903), Kılavuzlar Birliği (1903), Tıbbi Kolordu (1904), Personel Memurları (1905) ) ve Ordu Ödemeli Kolordu (1906). [189] İlk ayrı askeri diş birlikleri de dahil olmak üzere, Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki yıllarda ve sırasında ek birlikler oluşturulacaktı. [190]
Kanada donanmasının oluşturulması
Kanada uzun zamandır Denizcilik ve Balıkçılık Departmanına bağlı küçük bir balıkçı koruma kuvvetine sahipti, ancak deniz koruması için İngiltere'ye güveniyordu. İngiltere giderek Almanya ile bir silahlanma yarışına girdi ve 1908'de kolonilerden donanma konusunda yardım istedi. [191] Muhafazakar Parti, Kanada'nın yalnızca bazı İngiliz Kraliyet Donanması gemilerinin satın alınmasına ve bakımına para katkısında bulunması gerektiğini savundu. [191] Bazı Fransız-Kanadalı milliyetçiler hiçbir yardımın gönderilmemesi gerektiğini düşündüler, diğerleri ise ihtiyaç anında İngilizlere yardım edebilecek bağımsız bir Kanada donanmasını savundu. [191]
Sonunda, Başbakan Laurier bu uzlaşmacı tutumu izlemeye karar verdi ve 1910'da Kanada Deniz Kuvvetleri Teşkilatı kuruldu ve Ağustos 1911'de Kanada Kraliyet Donanması olarak belirlendi. [192] Emperyalistleri yatıştırmak için, Deniz Hizmet Yasası Acil bir durumda filonun İngilizlere devredilebileceğine dair bir hüküm içeriyordu. [193] Bu hüküm, Quebec milliyetçisi Henri Bourassa'nın tasarıya şiddetle muhalefet etmesine yol açtı. [194] Tasarı, beş kruvazör ve altı muhripten oluşan bir donanma inşa etme hedefi koydu. [194] İlk iki gemi Niobe ve Gökkuşağı, İngilizlerden satın alınan biraz eski ve modası geçmiş gemiler. [195] 1911'de Muhafazakarların seçilmesiyle, kısmen Liberallerin Quebec'teki desteğini kaybetmeleri nedeniyle, donanma fonlara aç kaldı, ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında büyük ölçüde genişletildi. [196]
Birinci Dünya Savaşı
4 Ağustos 1914'te İngiltere, Almanya'ya savaş ilan ederek Birinci Dünya Savaşı'na (1914-1918) girdi. İngiltere'nin savaş ilanı, Kanada'nın İngiltere'ye tabi olan yasal statüsü nedeniyle Kanada'yı otomatik olarak savaşa soktu. [197] Bununla birlikte, Kanada hükümeti ülkenin savaşa katılım düzeyini belirleme özgürlüğüne sahipti. [197] Milisler harekete geçirilmedi ve bunun yerine bağımsız bir Kanada Seferi Kuvvetleri oluşturuldu. [198] Birinci Dünya Savaşı sırasında Kanada askeri başarısının zirve noktaları, Somme, Vimy ve Passchendaele savaşları sırasında ve daha sonra "Kanada'nın Yüz Günü" olarak bilinecek olan dönemde geldi. [199]
Kanada Kolordusu, 2. Kanada Tümeni'nin Fransa'ya gelmesinden sonra Eylül 1915'te Kanada Seferi Kuvvetleri'nden kuruldu. [200] Kolordu Aralık 1915'te 3. Kanada Tümeni ve Ağustos 1916'da 4. Kanada Tümeni'nin eklenmesiyle genişletildi. Şubat 1918'de dağıldı ve adamları diğer dört tümeni takviye etmek için kullanıldı. [200] Kolordu İngiliz Ordusunun komutası altında olmasına rağmen, Kanadalı liderler arasında, özellikle Somme Savaşı'ndan sonra, birliklerin bölünmeleri yaymak yerine tek bir birlik olarak savaşması için önemli bir baskı vardı. [200] İkinci bir Kanada kolordusu ve iki ek tümen için planlar rafa kaldırıldı ve denizaşırı hizmet için zorunlu askerlik konusunda bölücü bir ulusal diyalog başlatıldı. [201]
Diğer büyük savaşçıların çoğu, çektikleri büyük kayıpların yerine zorunlu askerliği getirmişti. Kanada'nın askeri katkısının sürekliliğini korumak isteyen Sir Robert Borden'ın öncülüğünde ve zorunlu askerliği başlatmak ve uygulamak için artan bir baskıyla, Askerlik Yasası onaylandı. [202] İngiliz Kanada'da zorunlu askerliğe tepki olumlu olmasına rağmen, fikir Quebec'te çok popüler değildi. [203] 1917'deki Zorunlu Askerlik Krizi, Kanada'daki Fransızca ve İngilizce konuşan Kanadalılar arasındaki bölünmeleri vurgulamak için çok şey yaptı. [204] Haziran 1918'de, HMHS Llandovery Kalesi bir denizaltı tarafından batırıldı. Ölü sayısı açısından, batan savaşın en önemli Kanada deniz felaketiydi. [205] Savaşın sonraki aşamalarında, Kanada Kolordusu, Batı Cephesi'ndeki askeri oluşumların en etkili ve saygınları arasındaydı. [187]
Sekiz milyonluk bir ulus için, Kanada'nın savaş çabası yaygın olarak dikkate değer olarak kabul edildi. Birinci Dünya Savaşı'nda Kanada kuvvetlerinde toplam 619.636 erkek ve kadın görev yaptı ve bunlardan 59.544'ü öldürüldü ve 154.361'i de yaralandı. [187] Kanada kurbanları Fransa ve Belçika'daki sekiz anma töreninde anılır. [206] Sekizden ikisi tasarım açısından benzersiz: dev beyaz Vimy Anıtı ve Saint Julien Anıtı'ndaki kendine özgü düşünceli asker. Diğer altısı dairesel bir yolla çevrili standart bir granit anıt modelini takip ediyor: Belçika'daki Hill 62 Anıtı ve Passchendaele Anıtı ve Fransa'daki Bourlon Wood Anıtı, Courcelette Anıtı, Dury Anıtı ve Le Quesnel Anıtı. Ayrıca, Newfoundland askerlerinin (1949'a kadar Konfederasyona katılmayan) Büyük Savaş'taki eylemlerini anmak için ayrı savaş anıtları da vardır. En büyüğü Beaumont-Hamel Newfoundland Anıtı ve St. John'daki Newfoundland Ulusal Savaş Anıtı. [207] Savaşın Kanada toplumu üzerindeki etkisi, Kanada'da ölüleri anmak için bir dizi savaş anıtının inşasına da yol açtı. Ulusal bir anıt yaratma önerileri ilk olarak 1923'te önerildi, ancak alçılar üzerindeki çalışmalar 1933'e kadar tamamlanmadı ve Kanada Ulusal Savaş Anıtı 1939'da Ottawa'da açıldı. [208] Anıt şu anda 20. yüzyıldaki çeşitli çatışmalar için Kanada savaşını anıyor. - ve 21. yüzyıl. [208]
1919'da Kanada, Rus İç Savaşı'ndaki Müttefik müdahalesine yardım etmek için bir Kanada Sibirya Seferi Kuvvetleri gönderdi. [209] Bu birliklerin büyük çoğunluğu Vladivostok'ta bulunuyordu ve diğer yabancı güçlerle birlikte geri çekilmeden önce çok az çatışma gördüler. [210]
Kanada hava kuvvetlerinin oluşturulması
Birinci Dünya Savaşı, Kanada hava kuvvetlerinin oluşumunun katalizörüydü. Birçok Kanadalı Kraliyet Uçan Kolordu ve Kraliyet Deniz Hava Servisi ile uçmasına rağmen, savaşın başlangıcında bağımsız bir Kanada hava kuvveti yoktu. [211] 1914'te Kanada hükümeti, Kanada Havacılık Kolordusu'nun kurulmasına izin verdi. [212] Kolordu, Kanada Seferi Kuvvetleri'ne Avrupa'ya eşlik edecekti ve hiçbir zaman kullanılmamış bir Burgess-Dunne uçağından oluşuyordu. [213] Kanada Havacılık Kolordusu 1915'te dağıtıldı. [214] Kanada hava kuvvetleri oluşturmak için ikinci bir girişim, 1918'de Avrupa'daki İngiliz Hava Bakanlığı tarafından iki Kanada filosu (bir bombardıman uçağı ve bir avcı uçağı) oluşturulduğunda yapıldı. Kanada hükümeti, Kanada Hava Kuvvetlerini kurarak iki filonun kontrolünü ele geçirdi. [215] Ancak bu hava kuvvetleri hiçbir zaman hizmet görmedi ve 1921'de tamamen dağıtıldı. [215]
1920'lerde İngiliz hükümeti, Kanada'yı birkaç fazla uçak sağlayarak barış zamanı hava kuvvetleri kurmaya teşvik etti. 1920'de Hava Kurulu tarafından yönetilen yeni bir Kanada Hava Kuvvetleri (CAF), uçan tazeleme eğitimi veren yarı zamanlı veya milis hizmeti olarak kuruldu. [216] Yeniden yapılanmadan sonra CAF, sivil havacılık da dahil olmak üzere Kanada'daki tüm uçuş operasyonlarından sorumlu oldu. Hava Kurulu ve CAF sivil uçuş sorumlulukları, Nisan 1924'te kurulduktan sonra Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri (RCAF) tarafından ele alındı. [212] İkinci Dünya Savaşı, RCAF'ın gerçek bir askeri hizmet haline geldiğini görecekti. [212]
İspanya İç Savaşı Düzenle
Mackenzie-Papineau Taburu (Kanada hükümeti tarafından yetkilendirilmemiş veya desteklenmeyen gönüllü bir birim) İspanya İç Savaşı'nda (1936-1939) Cumhuriyetçi tarafta savaştı. [217] Çatışmadaki ilk Kanadalılar, esas olarak ABD Abraham Lincoln Taburu ve daha sonra Kuzey Amerika George Washington Taburu ile birlikte gönderildi ve her grupta yaklaşık kırk Kanadalı görev yaptı. 1937 yazında, çatışmalara yaklaşık 1.200 Kanadalı katıldı. [218] Faşistlerle ilk kez 1937 Şubat ve Haziran ayları arasında Madrid yakınlarındaki Jarama Muharebesi'nde, ardından Temmuz'da Brunete Muharebesi'nde çatışmaya girdiler. [219] Önümüzdeki yıl boyunca Kanadalılar üç büyük savaşta savaştı: Teruel Savaşı, Aragon Taarruzu ve Ebro Savaşı. [219] Savaştıkları savaşlarda, İspanya'da savaştığı bilinen 1.546 Kanadalıdan 721'i öldürüldü. [220] Michaëlle Jean'in MacKenzie-Papineau Tabur Anıtı'nın açılışını yaparken yaptığı bir konuşmaya göre, "İspanya'da nüfusuna Kanada'dan daha fazla gönüllü olarak katılan başka bir ülke yok". [221]
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
İkinci Dünya Savaşı (1939–1945), Nazi Almanya'sının 1 Eylül 1939'da Polonya'yı işgal etmesinin ardından başladı. Kanada parlamentosu, hükümetin İngiltere ve Fransa'dan bir hafta sonra, 10 Eylül'de Almanya'ya savaş ilan etme kararını destekledi. [222] Kanadalı havacılar Britanya Savaşı'nda küçük ama önemli bir rol oynadılar [223] ve Kanada Kraliyet Donanması ve Kanada ticaret denizi Atlantik Savaşı'nda çok önemli bir rol oynadı. [224] C Force, iki Kanadalı piyade taburu, [225] Hong Kong'un başarısız savunmasında yer aldı. [226] 2. Kanada Piyade Tümeni birlikleri, Ağustos 1942'deki felaketli Dieppe Baskını'nda da lider bir rol oynadı. [227] 1. Kanada Piyade Tümeni ve bağımsız 1. Kanada Zırhlı Tugayının tankları, Temmuz 1943'te Sicilya'ya indi ve bir savaştan sonra 38 günlük kampanya, İtalya'nın başarılı Müttefik işgalinde yer aldı. [228] Kanada kuvvetleri, Moro Nehri ve Ortona'daki maliyetli muharebelerin ardından 1944'ün başlarında kendi kolordu karargahlarının altına girerek, İtalya üzerinden kuzeye doğru uzun ilerlemede önemli bir rol oynadılar. [229]
6 Haziran 1944'te 3. Kanada Tümeni (bağımsız 2. Kanada Zırhlı Tugayının tankları tarafından desteklenen) Normandiya Savaşı'nda Juno Sahili'ne indi. [230] Kanada hava indirme birlikleri de günün erken saatlerinde sahillerin arkasına inmişti. [231] Günün sonunda, Kanadalılar, deniz yoluyla taşınan beş işgal kuvvetinin herhangi birinin iç kesimlerine en derin sızmalarını gerçekleştirmişlerdi. Kanada, Normandiya'daki müteakip çatışmalarda önemli bir rol oynamaya devam etti, 2. Kanada Piyade Tümeni Temmuz'da karaya çıktı ve 4. Kanada Zırhlı Tümeni Ağustos'ta karaya çıktı. Hem bir kolordu karargahı (II Kanada Kolordusu) hem de nihayetinde bir ordu karargahı - Kanada askeri tarihinde ilk kez - etkinleştirildi. Scheldt Muharebesi'nde, Birinci Kanada Ordusu, Antwerp'in Müttefik gemilere açılmasına yardımcı olmak için büyük bir bedel ödeyerek yerleşik bir Alman kuvvetini yendi. [232] Birinci Kanada Ordusu, Şubat ve Mart 1945'te Rheinland'da iki büyük sefer daha savaştı, taarruz geçişi beklentisiyle Ren Nehri'ne giden yolu açtı ve son haftalarda Ren'in uzak tarafında müteakip muharebeler Savaşın. [233] I. Kanada Kolordusu 1945'in başlarında İtalya'dan kuzeybatı Avrupa'ya döndü ve yeniden birleşen Birinci Kanada Ordusu'nun bir parçası olarak Hollanda'nın kurtuluşuna (birçok Hollandalının açlıktan ölmek üzere olan koşullardan kurtarılması dahil) ve Hollanda'nın işgaline yardım etti. Almanya. [234]
RCAF havacıları, RAF avcı ve bombardıman filolarında görev yaptı ve Britanya Savaşı'nda, Atlantik Savaşı sırasında denizaltı karşıtı savaşta ve Almanya'ya karşı bombalama kampanyalarında kilit roller oynadı. [235] Pek çok RCAF personeli RAF ile görev yapmış olsa da, 6 Nolu Grup RAF Bombardıman Komutanlığı tamamen RCAF filolarından oluşuyordu. Kanada hava kuvvetleri personeli ayrıca Normandiya Savaşı ve ardından Avrupa'daki kara kampanyaları sırasında Müttefik kuvvetlere yakın destek sağladı.Aktif operasyonel veya eğitim görevlerinde ihtiyaç duyulan erkek RCAF personelini serbest bırakmak için 1941'de RCAF Kadınlar Tümeni kuruldu. Savaşın sonunda RCAF, dördüncü en büyük müttefik hava kuvvetleri olacaktı. [236] Diğer Commonwealth ülkeleri gibi, erkekleri cephe görevlerinde serbest bırakmak için, RCAF Kadın Tümeni'ne benzer şekilde, Kanada Kadın Kolordusu adlı bir kadın kolordu kuruldu. Kolordu 1941'den 1946'ya kadar vardı, 1948'de yeniden yükseltildi ve nihayet 1964'te dağıtıldı (bkz. Dünya Savaşları sırasında Kanadalı kadınlar). [237]
Ordu ve hava birimlerine ek olarak, binlerce Kanadalı da Kanada Ticaret Donanması'nda görev yaptı. [238] Yaklaşık 11,5 milyonluk bir nüfustan 1,1 milyon Kanadalı İkinci Dünya Savaşı sırasında silahlı kuvvetlerde görev yaptı. Toplamda 45.000'den fazla kişi öldü ve 55.000 kişi de yaralandı. [239] 1944'teki Zorunlu Askerlik Krizi, ana cephede Fransızca ve İngilizce konuşan Kanadalılar arasındaki birliği büyük ölçüde etkiledi, ancak Birinci Dünya Savaşı'nın zorunlu askerlik krizi kadar politik olarak müdahaleci değildi. [240] Kanada, Amerikan G.I. Amerikan örneğine benzer güçlü bir ekonomik etkiye sahip olan İkinci Dünya Savaşı gazileri için yasa tasarısı. [241]
Soğuk Savaş yılları
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden kısa bir süre sonra Soğuk Savaş (1946-1991) başladı. Soğuk Savaş'ın resmi başlangıcı, genellikle Ottawa'da çalışan bir Sovyet şifre memuru olan Igor Gouzenko'nun 1945'te ilticasına atfedilir. [242] Bu, Soğuk Savaş'ın zirvesi sırasında komünist sempatizanları tespit etmek ve gözaltına almak için Kanada Hükümeti'nin çok gizli planı olan "PROFUNC"a yol açan ilk olaydı. [243] NATO'nun kurucu üyesi ve ABD ile NORAD anlaşmasını imzalayan Kanada, kendisini Komünist bloğa karşı ittifaka adadı. [244] Kanada birlikleri, Soğuk Savaş boyunca Almanya'da konuşlandı ve Kanada, DEW Hattı gibi Sovyet saldırılarına karşı savunma oluşturmak için Amerikalılarla birleşti. [245] Bir orta güç olarak, Kanadalı politika yapıcılar, Kanada'nın kendi başına askeri olarak çok az şey yapabileceğini fark ettiler ve bu nedenle, Kanada'nın uluslararası askeri çabalarının daha büyük bir koalisyonun parçası olacağı bir çok taraflılık politikası benimsendi. [246] Bu, Kanada'nın dolaylı destek vermesine ve Kanada vatandaşları her iki çatışmada da yabancı ordularda görev yapmasına rağmen, en önemlisi Vietnam Savaşı ve İkinci Irak Savaşı olmak üzere yakın müttefiklerinin katılımına rağmen Kanada'nın birkaç savaşın dışında kalmayı seçmesine yol açtı. [247] [248]
Avrupa'daki Kuvvetler
Kanada, Batı Almanya'da 1950'lerden (başlangıçta 27. Kanada Piyade Tugayı, daha sonra 4 Savaş Grubu ve 4 Kanada Mekanize Tugayı olarak adlandırıldı) 1990'lara kadar Kanada'nın NATO taahhütlerinin bir parçası olarak mekanize bir piyade tugayı sürdürdü. [249] Bu tugay tam güçte tutuldu ve batıda bir Varşova Paktı işgali durumunda tugayın hızla hareket etmesi gerekebileceğinden Kanada'nın en gelişmiş araçları ve silah sistemleriyle donatıldı. Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri, Kanada'nın Avrupa'daki NATO hava savunma taahhütlerini yerine getirmek için 1950'lerin başında 1 Nolu Hava Tümeni'ni kurdu. [250]
Kore Savaşı Düzenle
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Kanada hızla terhis oldu. [251] Kore Savaşı (1950–1953) patlak verdiğinde, Kanada'nın askeri güçlerini güçlendirmek için birkaç aya ihtiyacı vardı ve sonunda Kore İngiliz Milletler Topluluğu Kuvvetleri'nin bir parçasını oluşturdu. [252] Kanada kara kuvvetleri bu nedenle erken ileri geri seferlerin çoğunu kaçırdı çünkü savaşın yıpratma aşamasının büyük ölçüde başladığı 1951'e kadar gelemediler. [253]
Kanada birlikleri 1. Commonwealth Division'ın bir parçası olarak savaştı ve Kapyong Savaşı'nda ve diğer kara çatışmalarında kendilerini ayırt etti. HMCS Hayda ve Kanada Kraliyet Donanmasının diğer gemileri Kore Savaşı'nda aktif hizmetteydi. Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin Kore'de bir savaş rolü olmamasına rağmen, yirmi iki RCAF savaş pilotu Kore'de USAF ile değişim görevinde uçtu. [254] RCAF, Kore Savaşı'nı desteklemek için personel ve malzemelerin taşınmasıyla da ilgilendi. [255]
Kanada, Kore'de savaşmak için 26.791 asker gönderdi. [256] 516'sı ölü olmak üzere 1.558 Kanadalı zayiat vardı. [257] Kore çoğu zaman "Unutulmuş Savaş" olarak tanımlanır, çünkü çoğu Kanadalı için iki dünya savaşına Kanada katkılarının gölgesinde kalmıştır. [258] Kanada, orijinal 1953 ateşkesine imza attı, ancak 1955'ten sonra Güney Kore'de bir garnizon tutmadı. [259]
Birleştirme Düzenleme
1964 yılında Kanada hükümeti Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri, Kanada Kraliyet Donanması ve Kanada Ordusunu birleştirerek Kanada Silahlı Kuvvetlerini oluşturmaya karar verdi. Birleşmenin amacı maliyetleri azaltmak ve işletme verimliliğini artırmaktı. [260] Milli Savunma Bakanı Paul Hellyer 1966'da "birleşme. Kanada'nın geleceğin askeri gereksinimlerini en etkili şekilde karşılamasını sağlayacak esnekliği sağlayacak. Ayrıca Kanada'yı bu alanda tartışılmaz bir lider olarak kuracak" iddiasında bulundu. askeri teşkilat." [261] 1 Şubat 1968'de birleşme tamamlandı. [260]
Ekim Krizi Düzenle
Ekim Krizi, Ekim 1970'de Quebec eyaletinde, esas olarak Montreal metropol bölgesinde, Front de libération du Québec (FLQ) üyeleri tarafından hükümet yetkililerinin iki kez kaçırılmasıyla tetiklenen bir dizi olaydı. Yerel terör krizi sırasında, Başbakan Pierre Trudeau, sorunu çözmek için ne kadar ileri gitmeye istekli olduğu sorulduğunda, Kanada irfanında ünlü hale gelen bir cümle olan "Sadece beni izle" yanıtını verdi. [262] Üç gün sonra, 16 Ekim'de, koşullar nihayetinde Kanada tarihinde Savaş Önlemleri Yasası'nın barış zamanında kullanılmasıyla sonuçlandı. [263] Yasanın yürürlüğe girmesi, 12.500 Kanada Kuvvetleri askerinin Quebec'te yaygın bir şekilde konuşlandırılmasıyla sonuçlandı ve 7.500 asker Montreal bölgesinde konuşlandı. [264] [265]
Vietnam Savaşı Düzenle
Kanada, Vietnam Savaşı'nda (1955-1975) savaşmadı ve resmi olarak "savaşmaz" statüsüne sahipti. [266] Kanada Kuvvetleri'nin katılımı, 1973'te Paris Barış Anlaşmalarının uygulanmasına yardımcı olmak için küçük bir birlikle sınırlıydı. [267] Yine de savaşın Kanadalılar üzerinde önemli bir etkisi oldu. [266] Amerikan asker kaçağı yapanların ve kaçakların Kanada'ya hareketine karşı bir akımda, yaklaşık 30.000 Kanadalı güneydoğu Asya'da savaşmak için gönüllü oldu. [268] Gönüllüler arasında Montreal yakınlarındaki Kahnawake rezervinden elli Mohawk vardı. [269] Vietnam'da 110 Kanadalı öldü ve yedisi Eylemde Kayıp olarak listeleniyor. [270]
Soğuk Savaş sonrası dönem
Oka Krizi Düzenle
Oka Krizi, bir grup Mohawk halkı ile güney Quebec'teki Oka kasabası arasında 11 Temmuz 1990'da başlayan ve 26 Eylül 1990'a kadar süren bir arazi anlaşmazlığıydı. Quebec başbakanı Robert Bourassa, 8 Ağustos'ta bir "sivil iktidarın yardımı" için askeri destek talep etmek için Ulusal Savunma Yasası'nın 275. [271] Çatışma sırasında bir polis memurunun ve iki Mohawk'ın öldürülmesinden sonra çıkarılan ve eyalet yönetimlerine sunulan bir hak. [272] Savunma Genelkurmay Başkanı General John de Chastelain, eyalet makamlarını desteklemek için Quebec merkezli Federal birlikleri görevlendirdi. Salon Harekatı sırasında yaklaşık 2.500 düzenli ve yedek birlik seferber edildi. [273] Birlikler ve mekanize ekipman, Oka ve Montreal çevresindeki hazırlık alanlarında seferber edilirken, keşif uçakları istihbarat toplamak için Mohawk bölgesi üzerinde hava fotoğrafı misyonları düzenledi. [272] Askeri ve First Nations güçleri arasındaki yüksek gerilime rağmen, karşılıklı atış olmadı. 1 Eylül 1990'da, serbest fotoğrafçı Shaney Komulainen, birbirine bakan erkeklerin bir fotoğrafını çekti. Yüz yüze, Kanada'nın en ünlü görüntülerinden biri haline geldi. [274]
Körfez Savaşı Düzenle
Kanada, Irak'ın Kuveyt'i işgalini kınayan ilk ülkelerden biriydi ve kısa sürede ABD liderliğindeki koalisyona katılmayı kabul etti. Ağustos 1990'da, Başbakan Brian Mulroney, Kanada Kuvvetlerini bir Deniz Görev Grubu görevlendirme taahhüdünde bulundu. [275] HMCS muhripleri Terra Nova ve HMCS Atabaskan tedarik gemisi HMCS tarafından desteklenen denizcilik yasaklama kuvvetine katıldı koruyucu. Kanada Görev Grubu, Basra Körfezi'ndeki koalisyon deniz lojistik güçlerine liderlik etti. Dördüncü bir gemi, HMCS huron, düşmanlıklar sona erdikten sonra savaş alanına geldi ve Kuveyt'i ziyaret eden ilk müttefik gemisi oldu. [276]
BM'nin Irak'a karşı yetkili güç kullanımını takiben, Kanada Kuvvetleri, kara savaşından kaynaklanan yaralıları tedavi etmek için destek personeli ile bir CF-18 Hornet ve Sikorsky CH-124 Sea King filosunun yanı sıra bir sahra hastanesini görevlendirdi. [277] Hava savaşı başladığında, Kanada'nın CF-18'leri koalisyon gücüne entegre edildi ve hava koruması sağlamak ve yer hedeflerine saldırmakla görevlendirildi. Bu, Kore Savaşı'ndan bu yana Kanada ordusunun saldırı muharebe operasyonlarına katıldığı ilk seferdi. [278] Çatışma sırasında resmi bir zafer kaydeden tek CF-18 Hornet, Irak Donanmasına karşı Bubiyan Savaşı'nın başlangıcında yer alan bir uçaktı. [278] Kanadalı bir savaş mühendisi alayı, üyelerin Kuveyt'teki bir mayın tarlasında parçalanmış cesetlerle poz verdikleri 1991 fotoğraflarının yayınlanmasının ardından soruşturuldu. [279]
Yugoslav savaşları
Kanada kuvvetleri, 1990'lardaki Yugoslav savaşları sırasında Hırvatistan ve Bosna-Hersek'te bir BM barış gücü olan UNPROFOR'un bir parçasıydı. [280] Bu çatışma sırasında Medak cebi Operasyonu, Kore Savaşı'ndan bu yana Kanada kuvvetlerinin yaptığı en büyük savaştı. [281] Kanada hükümeti, BM birliği içindeki Kanada kuvvetlerinin 27 Hırvat askerinin öldürüldüğü bildirilen Hırvat Ordusu ile çatıştığını iddia ediyor. [282] 2002'de, 2. Tabur Prenses Patricia'nın Kanada Hafif Piyade Muharebe Grubu, "Medak Cep Operasyonu sırasında kahramanca ve profesyonel bir görev için" Birim Başkomutanlığı Takdiriyle ödüllendirildi. [283]
Somali iç savaşı
Somali İç Savaşı sırasında, Başbakan Brian Mulroney, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 751 sayılı Kararı sonrasında Kanada'yı UNOSOM I'e adadı. [284] UNOSOM I, BM'yi izlerken, BM'nin Somali'de güvenlik ve insani yardım sağlamaya yönelik müdahale çabasının ilk parçasıydı. arabuluculuk ateşkes. [285] Kanada kuvvetleri, Kurtuluş Operasyonu adı altında, Amerikan liderliğindeki Umut Geri Yükleme Operasyonuna katıldı. Mayıs 1993'te operasyon BM komutası altına girdi ve UNOSOM II olarak yeniden adlandırıldı. [286] Görev sonunda Kanada Kuvvetleri için siyasi bir felakete dönüşmüştü. [287] İnsani yardım görevi sırasında Kanadalı askerler Somalili bir gence işkence yaparak öldürerek Somali Olayına yol açtı. [288] Bir soruşturmanın ardından, seçkin Kanada Hava İndirme Alayı dağıtıldı ve Kanada Kuvvetlerinin Kanada içindeki itibarı sarsıldı. [289]
Kızıl Nehir seli Düzenle
1997 Red River seli, Kuzey Dakota ve Manitoba'yı etkileyen, 1826'dan bu yana Kuzey'in Kızıl Nehri'nin en şiddetli seliydi. Sel bölgesinde "kamu refahı acil durumu" ilan edildi. "Yüzyılın seli" olarak adlandırılan süre boyunca, Kore Savaşı'ndan bu yana en büyük Kanada askeri konuşlandırması olan tahliye, hendek inşa etme ve diğer sel mücadele çabalarına yardımcı olmak için 8.500'den fazla askeri personel Manitoba'ya gönderildi. [290] Operasyon Yardımı, ordu için bir "halkla ilişkiler bonanza" olarak adlandırıldı: Mayıs ortasında bir askeri konvoy Winnipeg'den ayrıldığında, binlerce sivil onları neşelendirmek için sokakları doldurdu. [291] [292] [293]
Kuzey Amerika buz fırtınası Düzenle
"Operasyon İyileşmesi", 1998'deki Kuzey Amerika buz fırtınasına yanıt olarak, Huron Gölü'nden güney Quebec'e, Nova Scotia'ya ve kuzey New York'tan sınır bölgelerine nispeten dar bir arazi parçasına çarpmak için bir araya gelen ardışık buz fırtınalarının büyük bir kombinasyonuydu. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Maine'in merkezine. Yoğun kar yağışı veya devrilen ağaçlar, kopan elektrik hatları ve yoğun bir buz tabakasıyla kaplanması nedeniyle yollar geçilmez hale geldi, acil durum araçları güçlükle hareket etti. 7 Ocak'ta New Brunswick, Ontario ve Quebec eyaletleri Kanada Kuvvetleri'nden yardım istedi ve 8 Ocak'ta 16.000 asker konuşlandırılarak İyileşme Operasyonu başladı. [294] Bu, bir doğal afete yanıt olarak Kanada topraklarında görev yapan en büyük asker konuşlandırmasıydı [292] ve Kore Savaşı'ndan bu yana Kanada askeri personelinin en büyük operasyonel konuşlandırmasıydı. [295]
Afganistan Savaşı Düzenle
Kanada, 2001 yılında Afganistan'a düzenlenen saldırıda ABD liderliğindeki bir koalisyona katıldı. Savaş, 11 Eylül terör saldırılarına bir yanıttı ve Taliban hükümetini yenmeyi ve El Kaide'yi bozguna uğratmayı amaçlıyordu. Kanada çatışmaya özel kuvvetler ve kara birlikleri gönderdi. Bu savaşta, Kanadalı bir keskin nişancı, en uzun mesafeli öldürme için dünya rekorunu kırdı. [296] 2002'nin başlarında, Kanadalı JTF2 birliklerinin zincirlenmiş Taliban mahkumlarını ABD güçlerine teslim ederken görüntülenmesi, Cenevre Sözleşmesinin tartışılmasına yol açtı. [297] Kasım 2005'te, Kanada askeri katılımı Kabil'deki ISAF'tan Kandahar ve çevresindeki Kalıcı Özgürlük Operasyonunun bir parçası olan Okçu Operasyonuna geçti. [298] 17 Mayıs 2006'da, Kanada Kraliyet Atlı Ağır Silahlarından Kaptan Nichola Goddard, Kanada'nın ilk kadın muharebe zayiatı oldu. [299]
Kanada Kuvvetlerinin Afganistan'daki şimdiye kadarki en dikkate değer operasyonlarından biri, ikinci Panjwaii Savaşı'nın yapıldığı Kanada liderliğindeki Medusa Harekatıydı. [300] 2006'nın sonunda, Kanadalı asker, Kanada Basını tarafından Afganistan'daki savaş nedeniyle Kanada'da Yılın Haber Sunucusu seçildi. [301] 27 Kasım 2010'da Kraliyet 22 e Alayı'nın 1. Taburu, Kandahar'daki operasyonları devraldı ve Kanada'nın Afganistan'dan çekilmesinden önceki son rotasyonu işaret etti. [302] Temmuz 2011'de, Kanada birliklerinden oluşan küçük bir birlik, 2014 yılına kadar Afgan Ulusal Ordusu ve Afgan Ulusal Polisinin eğitimine devam etmek üzere NATO Eğitim Misyonu-Afganistan'a transfer edildi. [303]
Britanya Kolumbiyası orman yangınları Düzenle
"Peregrine Operasyonu", 3 Ağustos ve 16 Eylül 2003 tarihleri arasında gerçekleştirilen bir iç askeri operasyondu. [304] Ağustos 2003'ün başlarında, Britanya Kolombiyası 800'den fazla ayrı orman yangını tarafından boğulmuştu. [304] İl itfaiye hizmetleri kırılma noktasına kadar gerildi ve on binlerce kişi evlerini boşaltmak zorunda kaldı. Eyalet hükümeti federal yardım istedi ve birkaç gün içinde 2.200'den fazla Kanada Kuvvetleri personeli seferber edildi. Operasyon 45 gün sürdü ve zirvesinde 2.600'den fazla askeri personel görevdeydi. [304] Bu, 1998 buz fırtınasına yanıt olarak "Operasyon İyileştirmesi"nden ve 1997 Red River seline yanıt olarak "Operasyon Yardımı"ndan sonra, Kanada Kuvvetlerinin son zamanlardaki en büyük üçüncü yurt içi konuşlandırmasıydı. [304]
Irak Savaşı Düzenle
Irak Savaşı (2003–2011), 20 Mart 2003'te Irak'ın işgaliyle başladı. Kanada hükümeti hiçbir zaman Irak'a karşı resmi olarak savaş ilan etmedi. Bununla birlikte, ülkenin ABD ile katılımı ve ilişkisi bu savaşın çeşitli noktalarında yeniden tanımlandı. [305] Kanada Kuvvetleri gemi eskort görevlerine dahil oldu ve Amerikan donanma varlıklarını serbest bırakmak için Görev Gücü 151'e katılımlarını genişletti. [306] Yaklaşık yüz Kanadalı değişim görevlisi, Amerikan birlikleri karşılığında Irak'ın işgaline katıldı. [307] Kanada'daki çatışmayla ilgili çok sayıda protesto ve karşı protesto vardı, [308] ve bazı Birleşik Devletler Askeri üyeleri, Irak'a konuşlanmamak için görevlerinden ayrıldıktan sonra ülkeye sığındı. [309]
Libya iç savaşı
19 Mart 2011'de, çok devletli bir koalisyon, 2011 Libya iç savaşına yanıt olarak Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1973 [310] sayılı Kararını uygulamak için Libya'ya askeri müdahaleye başladı. [311] Kanada'nın katkısı, Operation Mobile'ın bir parçası olarak gruplandırılmış bir dizi deniz ve hava varlığının konuşlandırılmasını içeriyordu. [312] NATO, 25 Mart'ta RCAF Korgeneral Charles Bouchard komutasında askeri harekatların kontrolünü devraldı. [313] Muammer Kaddafi'ye bağlı hükümet güçlerinin Kaddafi karşıtı güçlere ve sivillere hava saldırıları düzenlemesini önlemek için iç savaş sırasında uçuşa yasak bölge yürürlüğe konuldu. [311] Askeri müdahale, NATO'nun Birleşik Koruyucu Operasyonu tarafından uygulandı ve bir silah ambargosu, uçuşa yasak bölge ve Libyalı sivilleri ve sivil nüfuslu bölgeleri korumak için yabancı işgali dışında gerekli tüm araçları kullanma yetkisini içeriyordu. [310] [314] 28 Ekim 2011'de Başbakan Stephen Harper, NATO askeri misyonunun başarıyla sona erdiğini duyurdu. [315]
Mali çatışması Düzenle
2012'nin başlarından itibaren Mali'deki birkaç isyancı grup ülkeyi ele geçirmeye başladı. Ocak 2013'te Mali, ülkeyi isyancı isyancılardan kurtarmak için Fransa'dan yardım istedi. Aralık ayında BM, Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu'nun onayıyla bir Afrika müdahalesine izin verdi. Fransa daha sonra NATO müttefiklerinden katılmalarını istedi ve Kanada, birliklerin bir C-17 Globemaster ile taşınmasına yardım ederek bu çabaya katıldı. [316] Bunu, başkent Bamako'daki Kanada büyükelçiliğini güvence altına almak için ülkeye giren yirmi dört Müşterek Görev Gücü 2 üyesi izledi. [317] Cezayir, Cezayir'de 19 Şubat 2015'te ateşkes anlaşması imzalandı, ancak ara sıra terör saldırıları devam ediyor. [318]
IŞİD'e askeri müdahale
Operasyon Etkisi, Eylül 2014'te başlayan Irak ve Şam İslam Devleti'ne yönelik askeri müdahaleye Kanada'nın katkısının adıdır. [319] Bir İslam Devleti hedefine yönelik ilk Kanada hava saldırısı 2 Kasım'da gerçekleşti. CF-18'lerin Fırat Nehri'ni Felluce kenti yakınlarında yönlendirmek için kullanılan ağır mühendislik ekipmanlarını başarıyla imha ettiği bildirildi. [320] Ekim ayında, dönemin Başbakanı Justin Trudeau, Başkan Barack Obama'ya Kanada'nın kara kuvvetlerini Irak ve Suriye'de tutarken savaş uçaklarını geri çekmeyi planladığını bildirdi. [321]
Son harcamalar Düzenle
Kanada Anayasası, federal hükümete ulusal savunma konusunda münhasır sorumluluk verir ve bu nedenle harcamalar federal bütçede özetlenir. 2007-2010 mali yılı için, savunma harcamaları için ayrılan miktar, ülkenin GSYİH'sının yüzde 1,4'ü olan 6,15 milyar CA$'dı. [322] [323] Bu düzenli finansman, 2005 yılında, beş yıl içinde 12.5 milyar CA$'lık ek bir ilave ile ve aynı dönemde düzenli kuvvet birlikleri seviyelerini 5.000 kişi ve birincil rezervi 4.500 kişi artırma taahhüdü ile artırıldı.[324] 2010'da, 13.000 daha düzenli kuvvet üyesine ve 10.000 daha birincil yedek personele izin vermek için beş yıl içinde 5,3 milyar Kanada Doları daha sağlandı ve ayrıca Kanada Ordusu, nakliye için yeni kamyon alımı için 17,1 milyar ABD Doları sağlandı. Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri için uçak ve helikopterler ve Kanada Kraliyet Donanması için ortak destek gemileri. [325] Temmuz 2010'da, federal hükümet tarafından, 65 F-35 avcı uçağının satın alınması için toplam 9 milyar Kanada Doları tutarındaki Kanada askeri tarihinin en büyük satın alımı açıklandı. [326] Kanada, F-35'in geliştirilmesine yardımcı olan ve programa 168 milyon CA$'ın üzerinde yatırım yapan birkaç ülkeden biridir. [327] 2010 yılında, Kanada'nın askeri harcamaları yaklaşık 122,5 milyar CA$'ı buldu. [328]
Kanada Kuvvetleri, geleneklerinin ve sembollerinin birçoğunu, kraliyet unsurları da dahil olmak üzere Birleşik Krallık'ın askeri, deniz ve hava kuvvetlerinden türetmiştir. Ancak çağdaş ikonlar ve ritüeller, Kanada ve Kanada monarşisini yansıtan unsurları içerecek şekilde gelişti. Ülkenin Kraliyet Ailesi üyeleri ayrıca, ordunun etrafında karmaşık protokoller geliştirdiği, kuvvetlerin tümenleri ve alayları ile kişisel ilişkileri sürdürme konusundaki iki yüzyıllık uygulamalarını sürdürüyorlar. [329] [330] Kanada Kraliyetinin Kanada Kuvvetlerindeki rolü, hem anayasal hem de yasal yasalarla belirlenir Ulusal Savunma Yasası, "Kanada Kuvvetleri, Majestelerinin Kanada tarafından yetiştirilen silahlı kuvvetleridir", [331] ve 1867 tarihli Anayasa Yasası, bu güçlerin Başkomutanlığını egemene verir. [332] [333] [334]
Kanada'daki tüm onurlar, ülkenin onur kaynağı olarak kabul edilen hükümdardan [335] kaynaklanmaktadır. [336] [337] Kanadalıları onurlandıran karmaşık bir düzen, nişan ve madalya sistemi gelişti. [338] Victoria Haçı, Askeri Liyakat Nişanı, Cesaret Haçı, Cesaret Yıldızı, Cesaret Madalyası, askeri kapasitede hizmet veren Kanadalılar için oluşturulmuş askeri ödüllerden bazılarıdır. [339] Victoria Cross, yaratıldığı 1856 ile Kanada Victoria Cross'un kurulduğu 1993 yılları arasında 94 Kanadalıya ve 2 Newfoundlandlıya [340] sunuldu. [339] Bununla birlikte, hiçbir Kanadalı 1945'ten beri her iki onuru da almamıştır. [341]
1960'larda kuvvetlerin birleşmesi sırasında, şubelerin yeniden adlandırılması gerçekleşti ve bu da donanma ve hava kuvvetlerinin "kraliyet atamalarının" terk edilmesine neden oldu. [260] 16 Ağustos 2011'de Kanada Hükümeti, "Hava Komutanlığı" adının, hava kuvvetlerinin orijinal tarihi adını, Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'ni, "Kara Komutanlığı" adını yeniden Kanada Ordusu adını aldığını duyurdu. ve "Denizcilik Komutanlığı" Kanada Kraliyet Donanması adını yeniden üstleniyordu. [342] Değişiklik, Kanada'nın askeri mirasını daha iyi yansıtmak ve Kanada'yı, orduları kraliyet unvanını kullanan diğer önemli Milletler Topluluğu ile uyumlu hale getirmek için yapıldı. [342]
Kanada'nın çok taraflılığa olan bağlılığıyla yakından ilgili olarak, barışı koruma çabalarına verdiği güçlü destek olmuştur. [343] Kanada'nın 20. ve 21. yüzyıllardaki barışı koruma rolü, küresel imajında önemli bir rol oynamıştır. [344] Kanada'nın Süveyş Krizindeki rolünden önce, Kanada birçok kişi tarafından küresel meselelerde önemsiz olarak görülüyordu. Kanada'nın çatışmadaki başarılı rolü, Kanada'ya itibar kazandırdı ve onu tüm ulusların "ortak iyiliği" için savaşan bir ulus olarak kurdu. [345] Kanada, başlangıcından 1989'a kadar her BM barışı koruma çabasına katıldı. [346] Ancak 1995'ten bu yana, Kanada'nın BM barışı koruma çabalarına doğrudan katılımı büyük ölçüde azaldı. [346] Örneğin, Temmuz 2006'da Kanada, BM barış gücü askerleri listesinde 51. sırada yer aldı ve toplam 70.000'den fazla BM konuşlandırmasından 130 barış gücü askerine katkıda bulundu. [347] Kasım 1990'da Kanada'nın toplam 10.304 BM konuşlandırmasından 1.002 askeri varken, [348] bu sayı büyük ölçüde azaldı, çünkü Kanada BM onaylı askeri operasyonlara katılımını doğrudan BM yerine NATO aracılığıyla yönlendirmeye başladı. [349]
Kanadalı Nobel Barış Ödülü sahibi Lester B. Pearson, modern barışı korumanın babası olarak kabul edilir. [350] Pearson, emekleme döneminde Birleşmiş Milletler'de çok önemli bir şahsiyet haline gelmişti ve 1956'da Süveyş Krizi sırasında kendisini tuhaf bir konumda buldu: [351] Pearson ve Kanada, kendilerini en yakın müttefiklerinin bir çatışması arasında sıkışmış buldular. bir çözüm bulmak için baktı. [352] Birleşmiş Milletler toplantıları sırasında Lester B. Pearson, güvenlik konseyine, bölgede daha fazla çatışmayı önlemek için bir Birleşmiş Milletler polis gücünün kurulmasını önerdi ve ilgili ülkelere bir çözüm bulma fırsatı verdi. [353] Pearson'ın 1.000 Kanadalı askeri bu davaya adama önerisi ve teklifi, başka bir savaşı önleyen parlak bir siyasi hareket olarak görüldü. [352]
İlk Kanada barışı koruma misyonu, resmi BM sisteminin oluşturulmasından önce bile, ikinci Keşmir ihtilafına yönelik 1948 göreviydi. [354] Diğer önemli misyonlar arasında Kıbrıs, Kongo, Somali, Yugoslavya ve Sina Yarımadası ve Golan Tepeleri'ndeki gözlem misyonları bulunmaktadır. [355] 1974'te Buffalo 461'leri Suriye üzerinde vurulduğunda dokuz Kanadalı barış gücü askerinin kaybı, Kanada barışı koruma tarihindeki en büyük can kaybı olmaya devam ediyor. [356] 1988'de, Nobel Barış Ödülü Birleşmiş Milletler barış güçlerine verildi, Kanadalıları tanımak için Kanada Barış Gücü Hizmet Madalyası'nın oluşturulmasına ilham verdi, Kanada Kuvvetlerinin eski üyeleri ve Kanada Kraliyet Atlı Polisi üyeleri, diğer polis üyeleri hizmetler ve belirli görevlerde barışa katkıda bulunan siviller. [357]
Biden ne dedi?
27 Kasım'daki Beyaz Saray seçimlerinde Cumhuriyetçi cumhurbaşkanını mağlup eden Demokrat, protestocuların 27 etkinliğinin "isyana sınır olduğunu" söyledi.
Delaware, Wilmington'dan konuşurken, demokrasinin "benzeri görülmemiş bir saldırı altında" olduğunu da söyledi.
"Başkan Trump'ı yeminini yerine getirmeye ve Anayasa'yı savunmaya ve bu kuşatmanın sona ermesini talep etmeye şimdi ulusal televizyona çıkmaya çağırıyorum" dedi.
"Capitol'e saldırmak, pencereleri kırmak, Birleşik Devletler Senatosu'nun zeminindeki ofisleri işgal etmek, Temsilciler Meclisi'nde masaları karıştırmak, usulüne uygun seçilmiş yetkililerin güvenliğini tehdit etmek.
Amerika Birleşik Devletleri rolü [ düzenle | kaynağı düzenle ]
CNS Adm Noman Bashir, ABD ile ortaklığı güçlendirmek için General David Petraeus ile el sıkışıyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nin bu çatışmaya askeri müdahalesi, Müşerref üzerindeki sürekli baskı nedeniyle ülkedeki imajı ve güvenilirliği zaten karalanan ve karalanan kötü bir dönemeçte geldi. 2004. ABD Büyükelçisi Cameron Munter, özellikle Raymond Davis olayından sonra, ülkedeki Amerikan karşıtlığına karşı koymakta zorlandı. ] Pakistan'daki Amerikan karşıtlığı dünyadaki en güçlü duygulardan biridir. '91251'93 Amerikan karşıtlığı, Başkan George W. Bush tarafından başlatılan ve Başkan Barack Obama'nın terörle mücadele politikası olarak sürdürdüğü ABD askeri drone saldırıları sonucunda yükseldi. '91253'93 2010 Pakistan sel felaketinin ardından, Pakistan sivil toplumu, insani krizle başa çıkmak için yeterince çaba göstermediği için ABD'ye daha da kızgındı ve ABD'nin her gün 5 milyar dolar harcadığını belirtti '91254'93 Afganistan'daki savaşta ay. Bu duygular, Usame Bin Ladin'in Amerikan güçleri tarafından öldürülmesi nedeniyle daha da yoğunlaştı. ] Şu an itibariyle, Pakistanlıların neredeyse %60-80'i ABD'yi düşman bir savaşan devlet olarak görüyor. '91256'93 Anti-Amerikancılık, esas olarak, Raymond Allen Davis olayının kötü şöhretli patlaması ve Afganistan sınırından Amerikan müdahaleleri gibi Pakistan'daki Amerikan CIA faaliyetlerini eleştirenlerin tepkisi olarak kışkırtıldı. Pakistan'da 2011 NATO saldırısı. Pakistan'daki gurbetçi Amerikalılarla da sık sık karşı karşıya geldi. Gallup Pakistan'ın yakın tarihli bir raporuna göre, yaklaşık 4 Pakistanlıdan 3'ü şu anda ABD'yi düşman bir devlet olarak görüyor. ] Anketler, ABD'ye karşı artan düşmanlığın ve iki ülke arasında zaten gergin olan ilişkide yeni düşüşlerin olduğunu gösteriyor. ] Obama yönetiminin güvenilirliği ülkede sarsıldı ve ayrıca, yaklaşık 10 Pakistanlıdan 4'ü ABD askeri ve ekonomik yardımının ülkeleri üzerinde olumsuz bir etkisi olduğuna inanıyor, her 10 kişiden 1'i bu etkinin olumlu olduğuna inanıyor. ]
Göre Şafak medya raporuna göre, Pakistan sivil toplumu Hindistan'ı "daimi düşman" ve ABD'yi "sadakatsiz bir müttefik" olarak görüyor. ]
Ekonomi ve Savaş Maliyeti [ değiştir | kaynağı düzenle ]
Pakistan'ın önde gelen ekonomistleri ve finans uzmanları tarafından yürütülen araştırma ve araştırmalar, savaş Pakistan'ın ulusal ekonomisini "çok sert" vurdu ve savaşın ülkenin ulusal ekonomisine getirdiği sonuçlar Pakistan'ın askeri ve ekonomik planlamacıları için şaşırtıcı ve beklenmedikti. Pakistan hükümetinin ekonomik kurumları çatışmayı "ekonomik terörizm" olarak nitelendirdi ve bir Pakistanlı ekonomiste göre savaşın dolaylı ve doğrudan maliyeti 2001-02'de 2,67 milyar dolar civarındaydı ve bu da 13,6 milyar dolara yükseldi. 2009-10'a kadar, cari mali yılda (2010-11) 17,8 milyar dolara yükselmesi bekleniyor. ] Ülkenin ulusal yatırım-GSYİH oranı 2006-07'de %22,5'ten 2010-11'de %13,4'e düşerek, ekonominin istihdam yaratma kabiliyeti açısından ciddi sonuçlar doğurdu. ] önde gelen İngilizce gazetesi, Millet ABD'ye büyük eleştiriler getirdi ve ABD'nin rolünü Güney Asya'da "ekonomik terörizm" olarak nitelendirdi. ]
Çatışma sırasında ekonomik bozulma. GSYİH'yi katlanarak %8,96'ya yükselterek (2004), %1,21'e (2008-9) gerilemiştir.
Temmuz 2009'a kadar Pakistan'daki terörün yanı sıra çatışma da Pakistan'a 35 milyar dolara mal olmuştu. ABD Kongresi ve Pakistan medyasına göre Pakistan, 2001-2010 yılları arasında terörle mücadele operasyonlarına sağladığı lojistik destek ve ağırlıklı olarak Veziristan'daki kendi askeri operasyonu için ABD'den yaklaşık 18 milyar dolar aldı. ve Durand Hattı boyunca diğer kabile bölgeleri. '91262'93 Bush yönetimi ayrıca Pakistan'a 'Terörle Savaş'ta cephe müttefiki olması için 3 milyar dolarlık beş yıllık ek bir yardım paketi teklif etti. Her biri askeri ve ekonomik yardım arasında eşit olarak bölünen 600 milyon dolarlık yıllık taksitler 2005'te başladı.
Sosyoekonomik grafik: Savaş Pakistan'ın ulusal ekonomisini çok etkiledi ve genellikle 65 milyon insanı etkiledi.
2009'da Başkan Barack Obama, Pakistan'ı desteklemeye devam etme sözü verdi ve Pakistan'a önümüzdeki beş yıl boyunca her yıl 1,5 milyar dolarlık ekonomik yardım sağlanacağını söyledi. ABD'nin Taliban ve El Kaide'yi yenmek için yeni bir stratejisini ortaya çıkaran Obama, Pakistan'ın El Kaide'nin güvenli bölgelerini yok etmede 'daha güçlü bir ortak' olması gerektiğini söyledi. Buna ek olarak, Başkan Obama ayrıca Pakistan-Afganistan sınırında ABD öncülüğündeki 'Terörle Savaş'ı yoğunlaştırması için Pakistan ordusuna 2.8 milyar dolarlık fazladan yardım teklif etmeyi planladı. Askeri yardım, 2009'dan sonraki beş yıl için yılda 1,5 milyar dolarlık sivil yardıma ek olacak. ]
Başkan Müşerref otobiyografisinde, ABD'nin Afganistan sınırındaki aşiret bölgelerinden El Kaide operatörlerini yakalaması için Pakistan hükümetine ödül parası olarak milyonlarca dolar ödediğini yazdı. Bunlardan 359'u yargılanmak üzere ABD'ye teslim edildi. ]
Pakistan, ABD'den 1000 adet lazer güdümlü bomba kiti ve 18 adet F-16 savaş uçağı satın aldı. ] Pakistanlılar arasında ABD'nin rolü hakkındaki görüşler genellikle olumsuzdur. ⎪] Terör olayları terör örgütlerine karşı öfke ve öfkeye neden olurken, aynı zamanda ABD'de hayal kırıklığına da neden oluyor. Pew Küresel Anketlere göre, Pakistanlıların yalnızca %17'si ABD hakkında olumlu görüşe sahip ve yalnızca %11'i onu 'Terörle Savaş'ta yararlı bir ortak olarak görüyor.