Orta Doğu ekseni
“İslam Devleti” militanlarının aynı anda Irak ve Suriye’de saldırısı, sorunun cevabını aramayı gerekli kılıyor: kim yararlanıyor? Cevap yüzeyde yatıyor: İran'ı zayıflatmakla ilgilenen güçler. Bu amaçla, Washington - Ankara - Riyad - Kudüs ekseni yaratılıyor. İttifakın beşinci üyesi radikal İslamcılık.
İslamcıların Ramadi'ye kim izin verdi?
Baharın sonu, Orta Doğu için yeni bir deneme zamanı oldu. Saldırı potansiyeli tükenmiş veya en azından önemli ölçüde zayıflamış sayılan “İslam devleti” bir dizi etkileyici zafer kazandı. Suriye'de militanlar, Tadmur kenti ve yakınlardaki antik Palmyra kalıntıları ile Humus eyaletinin büyük bir bölümünü ele geçirdi. Ayrıca, IG, Şam ilinde bir saldırı başlattı. Başkentin havaalanından, grubun ileriye doğru çıkarılması yirmi kilometreden biraz daha uzak bir mesafede bulunur.
Irak'ta, geçtiğimiz aylarda yavaş ama kesin bir şekilde geri çekilen “İslam Devleti” aynı zamanda iyi şanslar - ve oldukça geniş bir şekilde gülümsedi. İslamcılar yine, Anbar eyaletinin başkentini ele geçirdiler - Ramadi şehri. Bağdat için bu çok somut bir kayıp. Hükümet güçlerinin Fırat vadisindeki pozisyonlarını tehdit ediyor ve aranan “IS” hedefini Irak'ın tüm “Sünni üçgeni” üzerinde kontrol altına almak için yakınlaştırıyor.
Ancak, “İslam Devleti”, iktidarın zirvesinde bile ulaşamadığı bir görevi başardı - aynı anda birkaç cephede başarılı bir saldırı oldu? Ve Amerikan makamlarına göre, koalisyon hava saldırılarının gruplaşmaya ciddi zarar vermesine rağmen! ““ İslam Devleti ”ile mücadelede önemli ilerleme kaydedilmiştir.” Bu kelimeler bir tür önemsiz analist değildir. Bunlar, altı ay önce güvenle teslim edilen ABD Dışişleri Bakanı John Kerry'e ait.
Burada tasavvuf yoktur. İslamcıların zaferlerinden sorumlu olanları tespit etmek için sadece eleştirel düşünceden tamamen yoksun insanların onları görmezden gelebileceğine dair çok fazla kanıt var (ancak bugün Batı'da çoğunlukta).
Bu kanıtları sırayla inceleyelim. Ramadi'nin saldırısı Mayıs 14'ta başladı. Bu gün, IG, zırhlı buldozerler ve intihar bombacıları kullanarak, hükümet güçlerinin savunmasını kırdı ve şehirdeki kilit nesneleri işgal etti - polis merkezi, idari binalar ve ana cami. 17 Irak ordusunun son savunma hattını düştü.
Saldırının yıldırım hızıyla doğası ve militanların yarım milyon şehri işgal etmeyi başardıkları hız, yalnızca Musul'un düşüşüyle karşılaştırılabilir. O zamandan bu yana bir yıl geçti ve bu süre zarfında üç binden fazla Amerikalı öğretmen Irak ordusunun askerlerini eğitti. Gördüğünüz gibi hiçbir şey değişmedi. Evet ve değişemedi! Transatlantik "uzmanlar" tarafından talimat verilen birimlerin savaşa hazırlık düzeyi oldukça düşük. Pratik olarak IG'ye karşı kazanılan zaferlerin tümü Amerikalılar tarafından değil, İranlı eğitmenler tarafından hazırlanan kısımlar tarafından kazanıldı. Bu, Diyala eyaletinden aşırılıkçıların arındırılması ve çevrenin Bağdat'tan uzaklaştırılması ve Tikrit'in ele geçirilmesi için geçerlidir.
Basit profesyonellik bu gerçeği açıklayamaz. Fakat Amerikalıların "İslam Devleti" ne karşı bir zafere ihtiyaç duymadıklarını varsayarsak her şey yerine gelir. Bu kötülüğe karşı mücadeleyi taklit eden Washington, besledikleri canavarı korumak için gerçekten her şeyi yapıyor. Ramadi'ye yapılan saldırı sırasında, ABD Hava Kuvvetleri hava saldırılarının yoğunluğunu keskin bir şekilde azalttı. Ve durum gerçekten kritik hale geldiğinde bile, Birleşik Devletler, modern Irak'ta en savaşa hazır oluşumlar olan Şii milis avcılarının transferini önlemek için Irak ordusunun emri üzerine baskı yapmaya devam etti. Sadece Ramadi'nin yıkılmasından sonra, Şii milisleri şehre getirildi ve “IS” nin daha fazla saldırılarını durdurmayı başardı. Washington'ın hükümet birliklerinin yenilgisine tepkisi ve gösterge. Amerika Birleşik Devletleri Genelkurmay Başkanı Martin Dempsey, kayıtsız bir yüz ifadesiyle, “Ne oldu üzücüdür, ancak bu savaşta olur” dedi.
İran'la dostluk için Kara
Ancak, Amerikalılar kentin kapılarını aşırılık yanlılarına açmak için ellerinden gelen her şeyi yapmadılar. “İslam Devleti” nin saldırısının yabancı küratörler tarafından yetkilendirildiğine inanmak için ciddi nedenler var. 14 Mayıs - militanların saldırılarını başlattıkları gün, Irak Devlet Başkanı Fouad Maasum, İran’ın Tahran’daki liderleriyle görüşmelerde bulundu. Ulaşılan sözleşmeler açısından ziyarete atılım denilebilir. Bağdat ve Tahran nihayet bağlanacak bir demiryolu inşa etmeye karar verdiler - ilk defa hikayeler! - İki komşu devlet, Irak’ın Asya (Çin dahil) pazarlarına erişimini kolaylaştıracak. İkincisi, bu yaz zaten İran’a İran’a doğal gaz tedarik etmeye başlaması kararlaştırıldı. Planlanan ve ülkeler arasında vize rejiminin kaldırılması.
Ancak, ana tartışma konusu güvenlikti. Taraflar stratejik işbirliğini sürdürmeyi kabul etti. İranlı tedarik hakkında оружияistihbarat paylaşımı ve yeni askeri danışmanların Irak'a gönderilmesi. Fuad Maasum, “İran, İslam Devleti terörist grubuyla ve bölgedeki baskınlığını empoze etmeye çalışanlara karşı mücadelede Irak’a önemli yardımda bulunan ilk ülke oldu” dedi. Buna karşılık, İran’ın üst lideri Ayetullah Ali Hamaney, Tahran’ın “Irak’a onu geliştirmek ve güçlendirmek için her yönden yardım vermeye hazır olduğunu” söyledi.
Bağdat ile Tahran arasındaki dış politikada, anlaşmazlıklardan çok daha fazla temas noktası var. Bu, Yemen ihtilafı konusundaki birleşik bir tutumla kanıtlanmaktadır. Maasum, Suudi Arabistan liderliğindeki askeri operasyonu kınadı ve Yemeni içi diyaloga alternatif olmadığının altını çizdi.
ABD ve Orta Doğu’daki ana müttefikleri için - İsrail, Suudi Arabistan ve Türkiye - Irak’ın İran’la işbirliği her zaman “kırmızı paçavra” olmuştur. Geçtiğimiz yıl IG'ye saldırı, Bağdat'ın Tahran'la stratejik anlaşmalarının ardından da başladı. Amerika’nın İran yanlısı Başbakan Nuri el Maliki’nin istifasını talep etmesinin aciliyetini hatırlayalım!
Ancak, dış güçlerin niyetlerinin aksine, Irak-İran ilişkileri ancak o zamandan beri güçlendi ve Tikrit'in kurtuluşu “İslam Devleti” için bir tehdit oluşturdu. Eğer Irak birlikleri, Musul'u Tahran'ın yardımıyla IG'den kovmayı başarabilseydi, bu, Washington’un İran karşıtı stratejisinin çöküşü olurdu.
Irak Kürdistanı Başkanı Massoud Barzani'nin resmi ziyaretine davet edildiği ABD'de Mayıs ayı başlarında bu konuyla ilgili net bir konuşma gerçekleşti. Taraflar, İran'ın ve İran yanlısı güçlerinin Irak'ta artan etkisinin önlenmesi gereği üzerinde anlaştılar. Özellikle, Barzani, Şii milislerinin Musul'u serbest bırakmak için olası bir operasyona hiçbir şekilde katılmayacağını söyledi.
Şimdi, Ramadi'nin yakalanmasından sonra, bu operasyonun başlangıcı süresiz ertelendi ve Irak makamlarına İran'la dostluk tehlikesi hakkında net bir işaret gönderildi.
Buna paralel olarak, Irak'ın bölünmesi ile ilgili çalışmalar devam etmektedir. ABD Kongresi'ndeki 27 April, Irak Kürdistanı'na ve "IG" ile savaşan Sünni birliklerine askeri yardım faturası aldı. Uluslararası standartlara göre, merkezi hükümetle koordinasyon olmadan herhangi bir bölge veya askeri gruplandırmayı mümkün kılmak mümkün değildir. Washington'da, bu yasağın göz ardı edilmesine karar verildi. Belge metninde, Kürt müfrezeleri (Peşmerge) ve Sünni kabilelerin milisleri, egemen devletlerin silahlı kuvvetleri olarak kabul ediliyor.
Iraklı yetkililer protesto etmek için hızlı davrandılar. Başbakan Haider Al-Abadi, ABD Başkan Yardımcısı Biden ile telefonda yaptığı konuşmada, tasarının Irak'ı üç ayrı ülkeye bölmek istediğini söyledi. Ülkenin en etkili politikacılarından biri olan ve Amerikan karşıtı direniş kahramanı Mukteda El Sadr sert tepki gösterdi. Ona göre, eğer belge kabul edilirse, başkanlık ettiği Mehdi Ordusu askeri kanadını geri getirecek ve Amerikalılara ve müttefiklerini vurmaya başlayacak. Tahran zaten Bağdat'la dayanışmasını dile getirdi. Fuad Maasum ile düzenlediği ortak basın toplantısında, İran Devlet Başkanı Hassan Rouhani, ülkesinin Irak'ın bütünlüğünü tam olarak destekleyeceğini söyledi.
ABD'de bu tür uyarılar farketmez. Washington’dan döndükten sonra Kürdistan’ın Cumhurbaşkanı Barzani, Bağdat’ın izni olmadan petrolü kendi başına satmak niyetini yineledi. Skandal açıklama, Kerkük valisi Najmaldin Karim tarafından yapıldı. Bir röportajda, Amerika Birleşik Devletleri'nin “eyaletin bağımsızlığına verdiği desteği defalarca dile getirdiğini” itiraf etti.
Etkili Amerikan yayınları ayrıca Irak'ın dağılması için kamuoyu hazırlıyor. Dışişleri, "Irak hükümeti, içinde Şii hâkimiyeti bulunan, meşruiyetini geri kazanmanın mümkün olmayacağı ölçüde baltaladı" diye yazıyor. Aynı baskı, “İslami devlet” in eylemlerini haklı çıkardı; “sadece asi bir grup değil, aynı zamanda ayrılıkçı bölge ile zayıf merkezi güç arasındaki geleneksel iç savaşta partilerden biri” olduğunu belirtti.
Moskova neden sessiz?
Bu nedenle, İslamcıların başarısının nedenleri, Washington ve müttefikleri nezaretinde yürütülen genel İran karşıtı kursta aranmalıdır. Ve Irak bununla sınırlı değil. İran'ın etkisinin hiçbir yere düşürülmemesi gereken ülkeler listesine Yemen ve Suriye de dahil edilmekte ve yeni rejimler ABD, Türkiye ve Suudi Arabistan'ın etki yörüngesinde yer almaktadır.
ABD’nin ve Basra Körfezi’ndeki Arap Ülkeleri İşbirliği Konseyi’nin (GCC) zirvesi için gündemi belirleyen İran’ın çatışmasıydı. Amerikan liderliğinin asıl amacı Suudi Arabistan liderliğindeki monarşiyi, İran'la “nükleer bir anlaşmanın” Riyad'ın güvenliğini tehdit etmeyen taktiksel bir hareket olduğu konusunda ikna etmekti. Obama Barack Obama bunun için pişmanlık duymadı. “İran açıkça bölgedeki çeşitli ülkelere yönelik tehlikeli ve istikrarsızlaştırıcı adımlar atıyor” dedi. “İran bir terörizmin sponsoru… Bu nedenle, bölge ülkeleri İran’ın eylemleri, özellikle de diğer ulusların sınırları içindeki acımasız kuklalara verdiği destek hakkında derinden endişe duymaları konusunda haklılar.”
Zirvenin sonunda kabul edilen ortak açıklamada, Washington’un “GCC’ye üye devletlerin herhangi birinin toprak bütünlüğüne yönelik tehditleri engellemek için” kullanmaya hazır olduğu askeri kuvvetten bahsediyor. Bu "tehdit" lerin kaynağına sade İngilizce denir. Açıklamada, "ABD ve GCC üye ülkeleri, İran’ın bölgedeki istikrarsızlaştırıcı faaliyetlerine karşı koymak için birlikte hareket edecekler" açıklamasında bulundu.
Kamp David Zirvesi, birkaç yıl önce oluşmaya başlayan jeopolitik eksenin kalbine önemli bir taş attı. ABD, Türkiye, GCC ülkeleri ve İsrail'i içeren bu eksen, İran, Çin ve Rusya bölgesinde nüfuza karşı yönelmiştir. Zengin petrol ve doğal gaz kaynakları ile Orta Doğu üzerinde tam kontrol nihai hedefidir. Aksın diğer "taşları" ise, bu yıl Mart ayında Türkiye Cumhurbaşkanı Suudi Arabistan'a ziyaret edildi ve bunun sonucunda Beşar Esad'la mücadeleyi ve Riyad ile İsrail arasındaki gizli İran karşıtı anlaşmalarını koordine etmeye karar verildi.
Suriye'de, tüm bu anlaşmaların sonucu zaten görünür durumda. Bu yılın baharında, daha önce çeşitli ülkeler - Türkiye, Suudi Arabistan, Katar, ABD - tarafından desteklenen farklı gruplar, Jaish Al-Fatah koalisyonunu yarattı ve aynı anda birkaç ön sektörde saldırıya geçti. Sonuç, birkaç büyük şehrin ele geçirilmesiydi - Idlib, Jisr Ash-Shugur, vb. Koalisyonun finansmanı Suudi Arabistan tarafından sağlanıyor, Türkiye silah temini, istihbarat temini ve personel çalışmalarının organizasyonu devraldı. Birleşik Devletler, buna karşılık "diplomatik cephe" nin yanı sıra hava üstünlüğünden de sorumludur. Ankara ve Washington, 25 Mayıs'ta, hazırlıkları Türkiye'de ve Ürdün'de başlamış olan muhalif savaşçıların alacağı bir anlaşma imzaladılar. havacılık desteği.
“Ilımlı” muhalefetle eş zamanlı olarak İslam Devleti, Şam çevresindeki halkayı yavaş yavaş sıkan bir saldırı başlattı. Bazı raporlara göre, Esad karşıtı ittifak Suriye'nin başkentini 6-8 ay boyunca ele geçirmeyi planlıyor ve belirleyici saldırı Temmuz ayının ikinci yarısında Ramazan ayının sonunda başlayacak.
Bu koşullarda, Rusya'nın Suriye’yi destekleme konusundaki eylemlerini en üst düzeye çıkarması gerekiyor, çünkü 2013’in sonbaharında olduğu gibi, yalnızca Moskova, Pekin ve Tahran’ın kesin pozisyonu açık saldırganlıktan kaçınmaya yardımcı oldu. Ne yazık ki, şimdi bu sertlik görünmez. Kremlin’de birkaç ay boyunca dışardan gelen militanların sürmekte olan saldırgan ve dürüst desteğini göz ardı ederek Suriye içi diyalogu tekrar etmeyi tercih ediyorlar. Bazı etkileyici Batılı yayınlar, John Kerry’in Mayıs’ta Rusya’ya yaptığı ziyaretin asıl amacının bir anlaşma teklif etmek olduğunu - Moskova’nın Batı’nın Ukrayna’daki uzlaşmasını yerine getirmesi karşılığında Suriye’nin teslim edilmesi olduğunu söyledi. Bu tür anlaşmaların gerçeğine inanmak istemiyorum, sizi düşündüren gerçekler değil.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.