Filmle ve ilk kitapla ilgili gayet spoiler dolu bir yazı olacak, o yüzden izlemediyseniz ya da okumadıysanız bu yorumu da okumamanızı öneririm. Ama yok, "spoiler bana bir şey yapamaz" diyorsanız, buyrun!
İlk önce şunda anlaşalım; ben Hunger Games'i Katniss'in aşk hikayeleri için okumadım, filmi de onları görmek için izlemedim. Takım tutmam, ne Peeta'cı ne de Gale'ciyim. Tuttuğum tek takım Katniss Everdeen. Bu sebeptendir ki ben filmi pek çok kişiden daha çok beğendim, zira aşk hikayesi tamamen satır arasında olmuş ve OLMASI GEREKTİĞİ GİBİ hiç inandırcı değildi. Katniss, Hunger Games'in sonunda Peeta'ya aşık olmadı benim gözümde. Evet, ölmesini istemedi, evet ona zamanında ekmek verip açlıktan kurtardığı için minnet doluydu ve evet, Peeta ondan hoşlandığı için kendisi de bir nebze, birazcık aynı duyguları geri vermek istedi, ama Katniss Everdeen, Peeta Mellark'a aşık olmadı sayın seyirciler, bu konuda benim tarafımda olanlar yamacıma gelsin, diğer taraftakiler de bana saldırmasın, teşekkürler. (Saldıracağınız da düşünmedim zaten Hunger Games'in olayı bu değil.)
Ayrıca Gale ve Peeta'nın castlerinin maalesef uygun olmadığını düşünüyorum. Peeta, Katniss'in kardeşi gibi duruyordu film boyunca :( Rolü çok güzel başardı, charming little man oldu, seyircilerin kalbini kazandı, ama maalesef Katniss bacım ile kimyaları pek güçlü değildi. Gale zaten odun bir karakter, Liam Hemsworth sağolsun daha da odun olmuş, müstahak kendisine. Son değerlendirmeler sonucunda castlere oylarım: Gale 1, Peeta 1, Katniss 11.
Ayrıca sevgili Hunger Games fandomu, daha güzel bir çift ismi bulamadınız mı lan? Yok artık.
Gelelim fasulyenin faydalarına... Ben Hunger Games'in ilk kitabını 2 sene önce okudum, sonra da bir daha elime almadım. Filmden önce de bilerek ve isteyerek tekrar okumadım, zira kitabın detaylarını hatırlarsam filmden yeterince zevk alamayacağımı düşündüm. Kendi LJ'imi karıştırdım ve Hunger Games'i okuduğum gün yazdığım kısa değerlendirmeyi buldum, ingilizce olduğu için ilgilenenler tıklayabilir; orada düşündüklerim hala geçerli, filmden sonra da hislerim değişmemiş.
Hunger Games'in aslında ne kadar bilindik bir konsepti olduğunu ve Dünya'nın yavaş yavaş bu kadar derin bir hissizleşmeye gittiğini düşünmüştüm kitabı okurken, filmde de aynı şeyleri hissettim. Çocuklar sabah uyanıp temizleniyorlar, en güzel giysilerini giyip saçlarını yapıyorlar, ama ne için? Kurban edilmek üzere meydanlık bir yerde seçilmek için.
Jennifer Lawrence'ın ne kadar iyi bir Katniss olduğunu ben işte o sahnelerde anladım. Kardeşi Prim'e "ne kadar güzel olmuşsun!" derken bunun bir oyun olduğunu hissettirmeye çalışıyor, ama odasına gidip yatağının üzerinde serili elbiseyi gördüğündeki korku, iğrenti ve öfke ifadesi tam tersini söylüyordu. Ba-yıl-dım. Kitabı okurken de daha birkaç sayfa sonra nasıl Katniss'in kafasına girebildiğimden bahsetmişim, filmde de aynı şey geçerli. Her ne kadar 3. gözden her şeyi görüyor olsak da olayları çok rahat bir biçimde Katniss'in duygusal bakış açısında da izledim.
Sonra "reaping" gelip çattı ve biz Effie Trinket'i gördük pembe döpiyesi ve geyşa tarzı makyajıyla.
Effie'nin Effie olduğunu kitabı okumayanlar anlayamaz, zira filmde kadının adı bir kez bile telaffuz edilmedi, öyle de garip bir durum var. Herkesi tanıdık, herkesin adını duyduk ama bir allahın kulu da kalkıp "Effie" demedi. Mikrofon başına geçtiğinde "HAII I AM EFFIE TRINKET" vesaire gibi bir şey söyleseydi daha güzel olacaktı. Tamam, anladık, fandomu takip ettik, ne video verdiyseniz izledik, bütün röportajlarda oradaydık falan ama kardeşim koskoca filmde böylesi önemli bir karakterin adı nasıl söylenmez? Ben ona takılmış durumdayım, ama neyseki bunu bugün fark ettim, filmi izlerken rahatsız değildim. Nasılsa ben biliyorum, gerisini salla modundaydım.
Aylardır bütün fragmanlarda "I VOLUNTEER! I VOLUNTEER AS TRIBUTE!" diye bağırdık, Tumblr'da meme'ler yaptık, canımızın çektiği her şeyde öne atlayıp Katniss bacım gibi "I VOLUNTEER!" diye haykırdık, ama meğer hepsi yalanmış. Prim seçilip, ölümüne yürürken bile gömleğinin kuyruğunu eteğinin içine sokuyor, sonra da ablası, kanı, canı, onun arkasından bağırıp o anda kendi canını Capitol'un eline atıyor, ondan sonra geç dalganı geçebilirsen. Yüreğim parçalandı Katniss "I VOLUNTEER!" diye canhıraş bir şekilde bağırdığında. Kardeşi olan bilir, Katniss olsam ben de hiç düşünmeden atlardım.
Şimdi yeri gelmişken şu eksiği de söylemeden geçmeyeyim: isimlerin reaping bowl'a giriş sayılarındaki kuraldan çok geç bahsedildi ve fazlasıyla satır arasıydı. Önce çayırlarda bayırlarda Gale ile muhabbet ederken senin adın kaç kere orada diye sorduğunda Gale 42 dedi, ama bilmeyen adam "nasıl oluyor lan 42?" diye sormuştur muhakkak. Neyse dakikalar sonra Katniss reaping sonrası Prim'le vedalaşırken "sakın onlardan ekstra yemek kabul etme, ismini bir kez daha yazdırmaya değmez" dedi de belki anladı millet. Anlamayan varsa durum şu, o beyazlı amcaların adı Peacekeeper, onlardan gidip "bana bugün 1 değil de 1.5 torba pirinç versen olmaz mı amca?" diye yemek istersen, sana hakkın olandan fazlasını vermek için onlar da senin adını reaping bowl'a bir kez daha atıyorlar. Yani 18 yaşına gelene kadar adını istersen 200 kere reaping bowl'a attırabiliyorsun. Ama tabii Prim kadar bahtsızsan daha ilk seferinde boyalı karılar geliyor, senin adını çekiyor içinden. Ya rabbel alemin... President Snow, reaping bowl kadar kafana tracker jacker kovanı düşsün, emi!
Effie'nin ismi söylenmese bile internet alemine son derece kült bir sahne kazandırdı. Öpüyoruz onu sevgiyle.
THAT IS MAHOGANY!
Neyse efendim, hala Effie'nin adı kesinlikle telaffuz edilmezken biz önce Haymitch'le tanışıyoruz ki benden 11 alan castlerden biri de o. Woody Harelson tam alkolik, kıl, gıcık, hayattan bezmiş Haymitch olmuş. Saçlarındaki abuk peruk arada gözüme batsa da karakter olarak hiç yabancılık çekmedim, helal olsun diyoruz kendisine.
Bir diğer "lan bu heriften bu karakter çıkar mı lan?" dediğim insan ise Lenny Kravitz oldu. OHA LENNY, FOREVER CINNA'SIN dedim gördüğüm ilk anda. Sadece gözlerinin üzerindeki altın sürmesi dışında Capitol'e benzeyen hiçbir yanı yoktu Cinna'nın. Ve Katniss'le tanıştığı ilk anda ona "senin başına böyle bir şey geldiği için üzgünüm" demesiyle Katniss başta olmak üzere kalplerimizi fethetti. (Lenny Kravitz'in gösterimden önce Jennifer'a attığı o datlı kaymaklı tweet ve fotosunun da gözümde kendisi Cinna yapma konusunda ufak da olsa bir etkisi olduğunu itiraf etmek isterim. Sözü geçen tweet için tıkıl tıkıl.)
Oyunlar başlamadan önce Katniss inatla herkesten ve her şeyden nefret etmekle meşgulken Peeta ona söylenenleri dinleyip tembihlenen her şeyi yapmakla meşguldü. Gerçi bir noktada "BEN GÜÇLÜ DEĞİLİM TAMAM MI! BEN KAZANAMİCAM! SUS!" diye emoluk etse de değerlendirmelerden sonra aldığı 8 puanla bir anda kendine güveni gelmişti, ama tabii Katniss The Party Pooper Everdeen, 10 üzerinden 11 alarak gayet sağanak şeklinde rained on Peeta's parade.
Filmi ilk izlediğimde Cato ve Clove'un neden o kadar hede hödö yetenekli olduğunu unutmuştum, sonra Haymitch "onlar çocukluklarından beri akademiye gidip eğitiliyorlar ve kendileri gönüllü oluyorlar" dedi, "HAAAAAAAAA" diyerek kuvvetli bir anlama sesi çıkardım.
Yoruma yaklaşık 4 saatlik bir ara vermek zorunda kaldım, hiçbir şey hatırlamıyorum.
Ne diyordum... Cato ve Clove, evet... Oradan da tributeların geçit törenine gelelim. "Ateşler çok sahteydi!" diyerek kıllık yapmayacağım, sadece Katniss'in orada elini çekmiş olmasına yine sarılıp öpeceğim. Katniss son derece soğuk, temkinli ve normalde tanınsa hiç sevilmeyecek bir insan, aynen belli oluyordu her davranışından. Her ne kadar Peeta'nın "seyirciye oynama" politikasının işe yarayacağını bilse de yer yer ondan nefret ettiğini bile söyleyebilirim. Çok iyiydi. Saç stili rezaletti yalnız. Puanlardan sonraki interviewda giydiği kırmızı elbise de güzel değildi, daha görkemli şeyler beklerdim.
Keşke kül edip değiştirebilecek bir yol bulsalardı, ya da belinden aşağısı açılıp böyle alevli olsaydı. Bilemedim, sönük kaldı.
Buradan makyaj departmanına atlayayım, o konuda hiçbir eksiği yoktu. Gerçi Ve Neill ve Glenn Hetrick'in hatrına fazla taraflı davranıyor olabilirim (bkz. bu seneki Face Off manyaklığım), ama cidden makyajlar güzeldi. Effie'nin estetik makyajı olsun, Ceasar Flickerman'ın o saçları ve korkunç dişleri olsun...
Her şey harikaydı, bir de Peeta'nın kamuflaj makyajları hede hödöydü! Gerçi Games sırasında kendini saklayabilmiş olması biraz abartıydı, nasıl yaptın onu, neredne buldun o kadar net renkleri falan filan, ama geçiyoruz... Makyajlar 10 üzerinden 8.
Diğer districtlerden gelen karakterlere de değineyim, Cato, Clove, Rue ve Thresh dışında hiçbirini hatırlamıyordum açıkçası. Marvel, o tracker jacker sokan sarışın bitch ve fox face'i tamamen unutmuşum, o yüzden sallamadım pek. En önemlisi de zaten Rue ve Cato'ydu. Rue'ya A++++ veriyorum, o sevimliliğiyle hüngür hüngür ağladım, Cato da oldukça başarılı bir sadizm sergiledi, tebrikler. Yalnız bir yerde Cato'nun tipini "ulan keşke Peeta bu olsaymış" diyerek anlık bir beğeniyle gözlemledim, sonra geçti. Benim kafamdaki Peeta'ya kimsenin suratı ulaşamıyor maalesef. En yakın olan William Moseley idi, maalesef kendisinin adı bile geçmedi seçmeler sırasında ya da ben hatırlamıyorum.
Gelelim Rue kısmına. Rue ölecekti, biz de ağlayacaktık, ühühühü yapacaktık, yaptık. Keşke benim gerizekalı sinemamda izleyen gerizekalı ergenler abuk subuk Katniss'le beraber parmaklarını kaldırıp selam falan vermeselerdi de benim de konsantrasyonumu bozmasalardı. Kardeşim galada mısınız? Kim görecek sizin bu yaptığınızı, kim görecek lan? Elini benim gözümün önüne kaldırıp kısa süreli olarak görüş alanımı işgal etmekten başka bir halt yapmadın. Aferin.
Her ne kadar kendini galada, Gary Ross'un yanında gören insanlarla aynı salonda olsam da Katniss çiçekleri dizip District 11'e selam yolladığında "EVET EVET EVET!" dedim, zira sonrasında çıkan isyanla Hunger Games seyirciye "Bu sizin bildiğiniz bir hikaye değil, bu aşk üçgeni değil, bu Twilight değil, Harry Potter değil!" dedi. Hunger Games'in hepsinden üstün olduğunu savunmuyorum... Tamam, Twilight'tan üstün olduğunu savunuyorum, evet. Hunger Games kendi politik canavarların elinde bulmuş inatçı bir kızın hikayesi. Kaybedecek çok şeyi olan, ama bir taraftan da elinde avucunda hiçbir şey kalmamış öfkeli bir insanın hikayesi. Katniss o noktada "Mockingjay" oluyor ve henüz kimsenin anlamadığı, ama President Snow'un çok önceden görüp korkmaya başladığı bir ihtilalin fitilini ateşliyor. Filmin bu açıdan politik kısmı daha önce çıkarıp kitabından katlarca yetişkin bir hikayeye dönüştüğünü gördüm ve çok memnun oldum. Umarım benim gibi düşünenler vardır, zira 2. ve 3. filmlerin tadı böyle daha güzel çıkacak. Kitaplarda Katniss'in gözünden sınırlı olarak gördüğümüz çalkantılara ilk elden tanık olacağız.
Şu sahnede ilk izlediğimde bir halt anlamamıştım, "yani? ne demek istedin?" demiştim, ama sonra "onlara verdiğimiz en büyük şey umut, CONTAIN IT!" dediğinde çaktım köfteyi. Abartma Seneca, abartma, bak Katniss'e 11 puan verdirttin, daha ileri gitme, umut sonunda silah olur demeye getirdi. Oldu da. President Snow, seni sevmem, ama böylesi bir yönetimle yıllarca bu insanlara boyun eğdirdiğin için ne yaptığını biliyorsun. Ha kötü yoldasın, o ayrı, ama biliyorsun. Seneca Crane'i de zaten Peeta ve Katniss'i aynı anda victor ilan ettirdiği için bir avuç datlıyla ölüme yolluyor. Aferin ona, ben de Snow olsam ben de aynını yapardım, al bakalım, o yüreğini yumuşatan meyvelerden sen de ye...
Bu politik ilerleme yüzünden de Seneca Crane'in tam bir karakter hale getirilişini anlayabiliyorum. Oyunların nasıl yürütüldüğünü görmek ve masabaşındaki teknik insanların büyük bir zevkle Katniss'i saklandığı yerden yangınlarla çıkarmalarını ve oyun uzayınca geride kalanların üzerine mutant köpekleri salmalarını oyun haline getirmiş olduklarını gördük. Kanım dondu açıkçası. Kitabı okurken ben bir yerden sonra Capitol'de TV başında izleyen bir insan olmuş, "HADİ HADİ HAREKET, HADİ!" diyerek şiddete el çırpmıştım, inkar etmiyorum, ama filmde sürekli elim ağzımdaydı. Bu da aynı zamanda demek oluyor ki filmin hızı da çok başarılıydı. 2 buçuk saate yakın o salondaydık ve ben ilk ara verildiğinde (1 saatten sonra sanırım) 20 dakika falan geçmiş gibi hissettim. Sonraki yarı da göz açıp kapayıncaya kadar geçti.
Sevgili dostlar, bir kesim fanlar tarafından beklenen mağara sahneleri benim zerre umrumda olmadı film sırasında. Kitapta çok severek okumuştum, hatırlıyorum, ama dediğim gibi bu sefer Katniss ve Peeta'nın fiziksel olarak uyuşmaması ve kimya görememiş olmam beni duyarsız yaptı. Öpücüğü sevmedim, Peeta'nın sarı saçlarını hele hiç sevemedim. Josh Hutcherson esmerken son derece sevimli olan bir insan, gerçek hayattaki halleri de inanılmaz eğlenceli, ama Peeta olamadı benim gözümde :( Çocuğu Peeta Mellark değil, Viserys Targaryen falan yapmaya çalışmışlar, olmamış o saç. Zaten sert bir suratı var, kaşlarını falan da yok olacak dereceye getirince pek çok ifadesi yok olmuştu.
Birazdan göreceğiniz gif mağara sahnelerinden birini size zehir de edebilir, bilemiyorum, ama ben yarıldım =))
Filmden çıktığımızda kuzenim kitabı benden daha yakın zamanda okuyup hatırlayan birisi olarak son kısımda mutant köpeklerin kısa kesildiğini hatırlattı. Bilenler bilir, o köpeklerin öldürdüğü zombiler salınmıştı bir de arenaya. Tam detayını hatırlamıyorum, ama sanıyorum ki hem zaman hem de o zombilerin makyajı vesairesi derken bütçe açısından o kısımlar senaryoda kırpılmış. Aradığım bir şey değildi, hatırlatılmasa kitabı bir kez daha okuyana kadar düşünmezdim bile.
Bir de mockingay rozetini veren Madge diye bir karakter vardı hatırlar mısınız bilmem. Benim umrumda değildi açıkçası, millet bayaa bir "AA AMA MADGE NEREDE!" falan yapıyor, ben Madge'in o rozeti verip Peeta'ya aşık olması dışında (Gale de olabilir, I HAVE NO IDEA) hiçbir şey hatırlamıyorum. Üstüne üstlük mockingjay rozetinin de aile içinde kalmış olmasının çok daha uygun olduğunu düşünüyorum. Katniss için inanılmaz önemli bir simge olacak. Kardeşinin elinden almış olmak hikayenin gidişatı içinde en faydalısı olmuş, tebrik ediyoruz bu kararı.
Film bittikten sonra creditler sırasında çalan şarkı Arcade Fire'dan Abraham's Daughter. 2 gündür onu söylüyorum sürekli. "The Hunger Games: Songs From District 12 and Beyond" albümünden. Albümü edinmediyseniz derhal edininiz. Çok başarılı. Safe & Sound artık pelesenk oldu, albümdeki bu Abraham's Daughter dışında Run Daddy Run ve Kingdom Come da son derece başarılı.
Bitirmeden önce bir de Katniss'in ıslığının trailer sonlarındaki o haunted ses olduğunu da hatırlatayım, bütün tüylerimiz dikelsin, işimiz bitsin.
Henüz başka hiçbir değerlendirmeyi okumadım, o yüzden benim gözümden kaçan ama başkalarının yakaladığı şeyleri bilmiyorum. Lütfen siz de yorumlarda ekleme yapın, dokunmadığımız bir yer kalmasın, Hunger Games'i deşelim iyice :))
22 Kasım 2013'te Catching Fire'da görüşmek üzere...
ETA: Şu sahneden bahsetmeyi unutmuşum...
Hiç beklemiyordum onu yapmasını, kalbim hopladı yerinden. Millet "ahahah saçmaladı" falan diyip Katniss'in "wtf" suratına gülse de Peeta'nın notunu bu sahneyle yükselttim ben. Son derece doğal ve "EVET LAN, BU ÇOCUK AĞIR AŞIK" anıydı. Hede hödö.