kucaklayan yatak
cevap 1:
Sarılmanın göreceli değerini ve bağlanma teorisindeki rolünü tartışmak, 1960'larda psikolog Harry Harlow tarafından Wisconsin Üniversitesi'nde gerçekleştirilen ünlü “aşk” deneylerinin anılarını geri getiriyor. Deneyleri, al yanaklı maymunları ve bunların çeşitli bağlanma figürlerine (kumaş taşıyıcı anneler, tel örgü taşıyıcı anneler, gerçek anneler ve hiç annesiz) farklı tepkilerini içeriyordu.
Örneğin yastık, vekil bir insandır. Harlow'un görüşlerini kullanarak, hiç yastığın olmamasından iyidir ve bağlanma etrafında derin bir şekilde oturmuş insan ihtiyaçlarını karşılar. Ancak yine de bir insan değil. Ve bildiğim kadarıyla oksitosin, PEA ve norepinefrin gibi kimyasallar nesne olmayanlar tarafından uyarılmıyor. Gerçek bir kişinin varlığı zorunludur.
Eksik olan gerçek kişi “geribildirimi” dir. Bir yastık gülümsemenize karşılık veremez, sizi rahatlatmaz, koruyamaz. Harlow'un maymun deneylerinde, sadece kumaşla kaplı tel örgü vekil bağlanma figürü olan denekler, sosyal zarafet, güven ve “anne figürünü” uzaklaştırma becerisinden yoksundu.
Aslında bir yastık veya şilte karşılanması için bazı temel ihtiyaçlar vardır. Ama hiçbir şey gerçek gibi değildir.
cevap 2:
Bir yastığı veya çarşafı kucaklamanın problemi, bu nesnelerin düşündüğünüz kadar hijyenik olmamasıdır. Akarlar, keneler veya bitler gibi evcil hayvan kepeği ve / veya teenie-weenie böceklerinin dahil edilmesi ile, bir insanla, tercihen seçtiğiniz cinsel ikna ile temas, daha büyük faydalar sağlayacaktır. Kuşkusuz, sarılma ve çatlak çıkıntı olasılığı arasında ince bir çizgi vardır, bu nedenle uygulanan basınç miktarı her zaman izlenmelidir. İnan bana, insan temasıyla çok daha fazla endorfin açığa çıkacak. Bir tutamda, bir köpeği veya bir kediyi, tercihen kendi kedinizi değiştirebilirsiniz.