F. Rokotov, Alexei Orlov'un portresi (1762-1765 gg. Arasında), Tretyakov Galerisi
Catherine II'nin fahri sürgüne gönderdiği Alexey Orlov - Akdeniz'in Rus filosuna komuta etmek için, Ligurya Denizi kıyısında bulunan Toskana şehri Livorno'daydı.
Konfederasyon tarafından terk edilmiş ve umutsuzca ihtiyaç duyan False Elizabeth Roma'daydı.
Prenses Tarakanova rolündeki Anna Samokhina, "Kraliyet Avı" filmi
Ölümcül toplantı
Eylül 1774 kadar erken bir tarihte Aleksey Orlov, Catherine II'ye sahtekarlığı kaçırmak için bir plan önerdi. Fransız Bahçesinin arkasında olduğunu ve iki seçenek önerdiğini söyledi:
“Boynunda ve suda bir taş kullanırdım” veya “onu gemilere çekerek doğrudan Kronstadt'a gönderirim.”
Kasım 12 ile Kasım 1774 arasındaki bir mektupta, Catherine II ona ikinci seçenek üzerinde hareket etmesini emretti:
“Onu gemimize koymanın ve onu gardiyana göndermenin akıllıca olacağı bir yerde yem onu.”
Rakibi en taraflı sorgulamaya maruz bırakmak istedi.
Şimdi Orlov, Yanlış Elizabeth ile bir buluşma arıyordu. Fakat görünüşe göre ne tür bir insan olduğunu biliyordu ve bu nedenle, Ağustos 1774'ta kendisine gönderilen bir mektupta, Türkiye'de olduğunu ve güvenli bir şekilde korunduğunu söyledi. Ancak o sırada kimseyi aldatmayı başaramadı, Ruslar Ragusa'daki varlığını biliyordu ve aynı mektupta Catherine, Orlov'un bu küçük cumhuriyetin egemenliğine dikkat etmesine izin vermedi:
“Tehdit kullanmak için ve cezaya ihtiyacınız varsa, şehre birkaç bomba atabilirsiniz.”
Haritada Ragusa
Ne kadar tatlı değil mi? Küçük fakat evrensel olarak kabul edilmiş bir duruma karşı saldırganlık edin. Avrupa’nın gazetelerinde Rus karşıtı histerinin ne olacağını ve bu tür eylemlerle ne kadar bir Russophobia dalgalanmasının tetiklenebileceğini hayal edebiliyoruz. Fakat yine de, riskin tamamen farkında olan Catherine, bu emri veriyor. Ve tüm bunlar ne için? Maceracıyı tutuklamak için mi? Bu, İmparatoriçe'nin en büyük endişesinin bir başka kanıtı olarak hizmet eder.
Ancak mektup gecikti, sahtekar Ragusa'dan çoktan ayrılmıştı ve şimdi Roma’daydı. Zaten hastaydı, ama şimdi tüketim belirtileri (tüberküloz) daha net bir şekilde ortaya çıktı. Ateşi ve öksürüğü nedeniyle işkence gördü, bazen yataktan kalkması bile zordu.
G. Serdyukov. Bilinmeyen bir portresi. Bu resmin sahibi, P.F. Simson, Prenses Tarakanova'yı tasvir ettiğini iddia etti.
Para yoktu ve False Elizabeth istemeden Napoli Hamilton'daki İngiliz büyükelçisine bir "borç" talebiyle yazdı.
Joshua Reynolds. Sir William Hamilton, 1777'in portresi
Bu beyefendinin karısı, Horatio Nelson'ın sevgilisi olarak "ün saldı"
Bu beyefendinin karısı, Horatio Nelson'ın sevgilisi olarak "ün saldı"
Hamilton para vermedi ve mektubu, Alexei Orlov'a transfer eden Livorno - John Dick'teki meslektaşına gönderdi. O andan itibaren, bu dünyanın Gücü ile aynı masada “politika oynamak” için dikkatlice oturmuş olan sahtekar mahkum edildi. Alexey Orlov her zaman hedefine ulaştı ve Ekaterina bile ondan korktu, kibarca eski “hayırsever” ini Rusya dışına çıkardı.
Genel Sekreteri I. Khristinek, Ocak ayında 1775’te Roma’da bir sahtekar buldu ve Kont Orlov’un “İmparatoriçe Elizabeth’in kızı” kaderinde “yaşayan katılım” olduğunu söyledi. İngilizlerin Roma Büyükelçisi aracılığıyla Jenkins borçlarını ödedi (Polonya Konfedere Radzi'ye olan borcunun bile ödenmesi gerekiyordu). Umutsuz duruma rağmen, kendisi yakın zamanda yardım için Orlov'a döndüğü sahtekar, görünüşte kötülüğü beklerken, isteksizce onunla buluşmayı kabul etti. Kontes Silinsky (Zelinsky) adı altında, Şubat ayında 1775 - sözde destekçisi ile buluştuğu Pisa'ya gitti.
Haritada Livorno ve Pisa
Toplantı onu hayal kırıklığına uğratmadı: Pisa'da daha önce onun için bir ev kiralayan Orlov (çok büyük - şimdiye kadar Rus hazinesinden maaşları ödenen, sahtekarlık dairesinde 60 insanlar vardı), “nerede olursa olsun her yerde hizmetini sundu. Onlara ihtiyaç duymadılar. ” O, sadık kalmaya yemin etti, Rus tahtına yükseltileceğine söz verdi ve hatta onunla evlenmeyi teklif etti. Maceracı başım dönüyordu ve belki de hayatında ilk kez, adama karşı koyamadı ve belki de ona aşık oldu.
Livorno'daki “entrika” ya katılan İngiliz konsolos John Dick, Orlov'a Ruslar ve İngilizler arasındaki çatışmalar hakkında yanlış haberler veren ve "geri sipariş verme" için filosuna acil bir dönüş talep eden bir mektup gönderdi. 21 Şubat 1775 Bu mektubu False Elizabeth'e gösteren Bay Orlov, filosuyla tanışmak için onu Livorno'ya davet etti.
Prospect der Stadt Livorno, kazıma, 1760
Onu sadece 8 insanıyla - Domansky, Charnomsky, bir hizmetçi ve beş uşağı ile almaya ikna etti.
Kaçırma
Livorno'da, Sahte Elizaveta Şubat 24'te İngiliz konsolosunun evinde durdu ve akşam yemeği sırasında Orlov'un Rus filosunu incelemesi için onu ikna etmesine yardım etti.
Bir süreliğine ayrılalım. Daha yakın zamanlarda Rusya, Prusya ve müttefiklerine karşı Fransa ve Avusturya tarafında savaşan Yedi Yıl Savaşı'na katıldı. Birkaç yıl geçti ve Fransa ve Avusturya, Polonya Konfederasyonlarını destekliyor ve Prusya da Rusya tarafında. Fransa, Polonya’nın “göçmen hükümeti” nin entrikalarına aktif bir şekilde katılıyor, krallık yetkilileri Rus tahtına "bahaneye" ev sahipliği yapıyor, ona ve "gönüllülere" Rus-Türk savaşının önüne geçmeye yardım ediyor. Ve şu anda İtalya’daki üç İngiliz elçisi Alexei Orlov’a yardım etmek için ellerinden geleni yapıyor - tıpkı bir yerli gibi, ve sonra tutsak bir maceracıya sahip bir gemi sakin bir şekilde Plymouth limanına giriyor ve İngiliz yetkililer, her şeyin farkındadır, kibarca kimseye soru sormazlar. Ve yine “lanetlenmiş” soru havada asılı: Rusya neden ülkemizle barış isteyen Prusya ve İngiltere'ye karşı ve neden bu kadar hain ve ikiyüzlü “müttefikler” tarafında savaşıyordu?
Alexei Orlov filosu havai fişek ve müzikle bir kızla tanıştı, denizciler "Büyük Düşes" i sevinçle selamladılar, hiçbir şeyin imkansız olmadığı ve en çok sevilen hayallerin gerçek olduğu görülüyordu. Dikkatli olmayı unutan, Kutsal Büyük Şehit Isidore'nin amiral gemisine bindi ve Amiral Greig'in kabininde şarap içti.
Petersburg Merkez Deniz Müzesi. 74 top gemisinin modeli "Kutsal Büyük Şehit Isidore"
Bu arada, Avrupa'da Aleksey Orlov ve Jose (Osip) de Ribas'ın bazı inanılmaz alaycı alçaklar ve küfürlerle temsil edildiği bir versiyon ortaya çıktı: tutuklanmadan önce, gemide, sözde, İspanyol bir palyaço düğün töreni yapıldı. Tabii ki, gerçek hayatta böyle bir şey yoktu. Orlov ve de Ribas, elbette, meleklerden uzaktı, ancak böyle bir çöp, sadece tamamen aşağıdan akan bir tıklama ile ve ayıklanmak için yeterli olan çok az para için düşünülebilirdi. Ne yazık ki, bu sahte sahte, yazarlarımız tarafından sevinçle toplandı ve çoğaltıldı, burada Zorin ve 1990'ta sahnelenen film, bu sahneyi görüyoruz:
"Kraliyet Avı" filminden çekildi. Gemide düğün
Aslında, Orlov ve Greig bir anda ortadan kayboldu, ancak Kaptan Litvinov, sahtekârın tutuklandığını açıklayan gardiyanlar ile birlikte göründü. Onunla birlikte gözaltına alındı ve küçük emekliliğinin üyeleri. Şok çok harikaydı, maceracı güçleri bıraktı: bilincini kaybetti ve yaşamındaki ilk hapishane hücresi olan kabinde zaten duyularına geldi. Halkından, onunla bir hizmetçi kaldı, geri kalanlar diğer gemilere nakledildi.
Genellikle Rus filosunun kıyıdan derhal ayrıldığını, ancak Sahte Elizabeth'in belgeleri Pisa'dan teslim edilinceye kadar 2 gün boyunca hala Livorno'daydı. Bunca zaman, gemiler etrafını saran, ancak kullanım tehlikesini uzak tutmayı başaran yerel sakinlerin tekneleriyle çevriliydi. оружия. Adjutant General Khristinek derhal bir raporla Petersburg'a karadan gönderildi, ardından Alexei Orlov geldi. Venedik'te, önceki bir makalede açıklanan Panet Kohanku - Karol Radzivil ile bir araya geldi. Tycoon, Catherine'den Konfederasyonla olan bağlantıları ve “prenses” ile bir maceraya katılmasından dolayı “özür dilemesini” istedi ve baskıdan önce araya girmesi için yalvardı.
Vicdan, görünüşte Orlov'u rahatsız etti: ayrılmadan önce, kendisinden emin olan ve kendisinden hamile kalan, kendisine güvenen bir kadınla bir araya gelme gücünü asla bulamadı. Kendisinin tutuklandığını söylediği yardım talebinde bulunduğundan bir mektup almayı başardı, ancak kendisine sadık olanlar ikisini de serbest bırakacaktı. Umut vererek, onu intihar girişiminden uzaklaştırmak istediğine inanılıyor. Gerçekten de, erken tahliye ümidiyle esir, Plymouth'a varıncaya kadar sakin kaldı. Burada kız bayıldı (veya onu sahneledi). Temiz havaya girdiğinde, geçen bir tekneye atlamaya çalıştı - bu umutsuz kaçma girişimi başarısız oldu.
Orlov’un eylemleri elbette uluslararası hukuku ihlal etti ve bazı ülkelerin politikacıları arasında - şu anda yaygın olarak “ortaklar” olarak adlandırılanlardan büyük bir öfke uyandırdı. Özellikle İtalya ve Avusturya'da güçlüydü. II. Catherine’e yazdığı bir mektupta Orlov, “bu yerlerde (İtalya’da), bu kötülüğün suçlarından vurulmamasına ya da beslenmemesine dikkat etmeli, en çok Cizvitlerden korkuyorum ve onunla birlikte farklı yerlerde kaldım” dedi. .
Tabii ki, Orlov'un görevine “özel karmaşıklığı” nı empoze ettiğini ve “minnettar olma” ihtiyacını ima ettiğini varsayılabilir. Ancak, yolculuğu sırasında hem yerel makamların hem de özel kişilerin sürekli düşmanlığını hissettiği için gerçekten rahatsız olduğu düşünülmektedir.
Ancak, güçsüzlüğe karşı güçlü Rus imparatorluğu ile ciddiyetle kavga etmek, ancak kimse onu istemedi, Orlov güvenle St. Petersburg'a ulaştı.
Sahte Elizabeth'in sahte yolculuğu, esir taşıyan gemi Kronstadt'a ulaştığında, Mayıs 11'ta 1775'e kadar devam etti. Mayıs 26'te kendisini Peter ve Paul Kalesi'nin batısındaki (Alekseevsky) ravelinde buldu.
Peter ve Paul Fortress’in batılı (Alekssevski) ravelini
Maceracının hayatının son günleri
Prens A.M.’nin önderlik ettiği özel bir komisyon. Golitsyn, soruşturma başladı. II. Catherine rakibinin kendi başına hareket ettiğine inanmıyordu: “Bu komedi patronunun kim olduğunu” kabul ederek elde etmek için herhangi bir ücret talep etmeden talep etti.
Komisyon, sahtekâr olan Elizabeth adının 23 yaşında olduğunu ve onun doğum yerini ya da ailesini bilmediğini gerçek olarak gördü. Dokuz yaşına kadar Kiel'de yaşadığı ve daha sonra bir nedenden dolayı Livonia ve Petersburg üzerinden 15 ay boyunca yaşadığı Persia'ya taşındığı iddia edildi. Ona eşlik eden insanlar (üç erkek ve bir kadın) bütün bunların İmparator III'ün iradesiyle yapıldığını söyledi. Perslerden, onu Bağdat'a, zengin Pers Gamet'in evine getiren bir Tatar'la kaçtı. Ardından kıza “Elizabeth Petrovna'nın kızı ve babasının farklı olarak çağrıldığını, kim Razumovsky ve kim farklı olduğunu” söyleyen “Farsça Gali prensi” tarafından İsfahan'a götürüldü. 1769’te “Fars Prensi” bir sebepten ülkeden kaçmak zorunda kaldı. Yanına bir erkek kıyafeti gibi giyinmiş kızı aldı. Petersburg, Riga, Koenigsberg ve Berlin sayesinde, müşterinin onu terk ettiği Londra'ya ulaştı ve "elveda" kıymetli taşlar, altın külçe ve çok sayıda para kazandı. Londra'dan Paris'e, ardından yerel dükün onu evlenmeye davet ettiği Kiel'e taşındı. Fakat ilk başta “cinsi” hakkında bilgi edinmek için Rusya'ya gitmeye karar verdi, ancak bunun yerine Venedik'te, Prens Radziwill ile tanıştığı yerde sona erdi.
Bazen ifadesini değiştirdi, Kafkasya'da doğmuş ancak Pers'te büyüdü, bir Çerkes olduğunu iddia etti. Fransız ve Alman sömürgecilerin üzerine yerleşmek için Terek boyunca bir toprak şeridi edinmeyi planladığı iddia ediliyordu (nişanlısı - Philip de Limburg ona yardım etmeliydi) ve hatta Kafkasya'da küçük bir sınır devleti buldu.
Son zamanlarda, kuklalarla, aptal erkeklerden uzak bir şekilde oynamış olan ve bir süredir Avrupa siyasetinde ciddi bir etken haline gelen genç bir kadın, tam bir saçmalık yarattı ve sözlerine sıkıca inandığı görünüyordu. Bu görünüşte zihinsel olarak sağlıklı olmayan kızın, yurtdışındaki ünü hakkında çok dikkatli olan Ekaterina'yı korkuttuğuna inanmak zordu, onu Avusturya Habsburg'larının akrabaları tarafından yönetilen Toskana Büyük Dükalığı'nın egemenliğini skandal bir şekilde ihlal etmeye zorladı. Ona uzun sorgularla işkence etmek ve gözaltı koşullarını sürekli sıkılaştırmak için ona inanmadılar. Catherine asıl soruya bir cevap istedi: Avrupalılardan hangisi hatta Rus politikacılar sahtekârlığın arkasında duruyordu?
Maceracının “sahibi” hiç bulunmadı, öyle olmadığı anlaşılıyor.
Bu arada, tutsakta tüberküloz belirtileri hızla ilerledi, bunlardan en endişe verici olanı kanla öksürük olmasıydı. Ayrıca, bazı haberlere göre, Orlov ile iletişim boşuna değildi ve sahtekârın gebeliğin beşinci ayında olduğu ortaya çıktı. Doktorun raporuna dayanarak, daha kuru bir oda olarak Peter ve Paul Kalesi komutanının evinin altındaki bodrum katına taşınmasına karar verildi.
Hücresinden, bir toplantı için yalvarıyor Catherine'e yazdı, bu mektuplar cevapsız kaldı.
Sahtekarın Catherine II'ye yazdığı mektuplardan biri.
1860'te P.I. Melnikov-Pechersky, belirli bir Vinsky'nin kanıtının verildiği yer. Bu, bazı “siyasi” davalar için Alekseevsky raveline hapse atılan ve “Prenses Tarakanova” hücresine hapsedilen Izmaylovsky Muhafız Alayı'nın çavuşuydu. Burada “Oh mio Dio!” Kelimesini gördü. Çok eski bir usta bekçi, bir kez açıldığı iddia edilen Ona, Kont Aleksey Grigoryevich Orlov'un kendisinin daha önce burada bulunan, yabancı bir dilde “gerçekten azarladığı” ve hatta “ayaklarını damgaladığı” genç kadını ziyaret ettiğini söyledi. Aynı bekçi Vinsky, “bayanın” “hamile kaldığını, burada doğum yaptığını” öğrendi.
Bütün araştırmacıların bu hikayeye güvenme eğiliminde olmadığı söylenmelidir. Ancak, bu durum kural değil, istisna değildir: tarih “kesin” bilimler kategorisine ait değildir ve birden fazla cevaba birden fazla cevap verilmektedir.
Mahkumun sağlığı, Ekim ayındaki 1775'te keskin bir şekilde kötüleşti, bu ayın 26'inde Golitsyn, "doktorun tedavisini umutsuz bıraktığını ve elbette uzun süre yaşayamayacağını" söyledi. Ancak, Kasım ayında yaşayan bir çocuğu doğurduğu düşünülmektedir. Bu, bazı araştırmacıların Alexander Alekseevich Chesmensky ile özdeşleştirdiği bir çocuktu. Daha sonra, Yaşam Muhafızları Alayında görev yaptı ve genç yaşta öldü. Elbette, diğer tarihçiler buna kesinlikle katılmıyorum - her şey, her zaman olduğu gibi.
Aralık ayı başlarında mahk Germanm, Almanca olarak düzenlenen bir itiraf için Ortodoks rahip göndermesini istedi. Bundan sonra, acı iki gün sürdü. Aralık ayında 4 bu gizemli kadın öldü, vücudu Peter ve Paul Fortress'in avlusuna gömüldü.
Sahtekarlık grubunun üyeleri Livorno'dan “prenses” (Domansky, Charnomsky, hizmetçi Melschede, Valets Marchezini ve Anchiolli, Richter, Labensky, Kaltfinger) ile birlikte getirdiklerinde, ölümünden sonra yurtdışına gönderildi. Hatta “yolculuk için” para aldılar (100 ruble için Domansky ve Charnomsky, 150 için Melshed, 50 için geri kalanlar), Rusya'ya dönmelerini yasakladılar ve her şeyi “unutmaları” için şiddetle tavsiye edildiler.
Alexander I'in ölümünden sonra, Kış Sarayı'ndaki kişisel ofisinde, “Senato'nun Gizli Seferi Kitabı” (Pugachev davasında materyaller içeren) ve “Prenses Tarakanova” nın soruşturma davası keşfedilmesi ilginçtir. Görünüşe göre, tamamen farklı bir ölçekte figürler, ancak görünüşe göre Catherine II'nin sahtekarları bile, Köylü Savaşı'nın ünlü liderinden daha az tehlikeli görünmüyordu. Ayrıca, Tarakanova vakasını keşfetmiş olan Nicholas I, D.N. Bludov'a Decembrist'lerin davalarına paralel olarak, kendisine sahtekâr hakkında tam bir rapor hazırlamasını emretti. Ve ne zaman, 1838’te, vefat eden Danıştay Başkanının evraklarında N.N. Sahte Elizabeth ile ilgili bazı yeni belgeler Novosiltsev tarafından keşfedildi, ardından imparatorun emri geldi: içeriğe aşina olmayan tüm yazılar derhal ... Ve sonra yeni imparator Alexander II, Tarakanova vakasını tanımak istedi. Bu sahtekâr ve II. Catherine ile mirasçılarına acı veren bir şey dikkat edildi. Belki hala onunla ilgili her şeyi bilmiyoruz?
“Prenses Tarakanova” davası gizli tutuldu, ancak, bazı kamuya açık bazı kamuoyuna bilgi verildi, sonuç olarak, zamanla, bu çok üzücü hikaye St. Petersburg'da bir sel sırasında bir sahtekârın ölümüyle ilgili söylentiyle büyük ölçüde güçlendirildi - 10 Yılın Eylül 1777. 1864'ta Sayın Konstantin Flavitsky, bu efsanenin kamuoyunda nihai konsolidasyonuna katkıda bulunan ünlü resim "Prenses Tarakanova" yı boyadı.
K. Flavitsky. Princess Tarakanova
Flavitsky’nin resminin başarısı, Alexander II’yi “Prenses Tarakanova’nın işleri” gibi bazı belgelerin tasnifini çıkarmaya zorladı - çünkü “resim yanlış” ve “boş konuşmaya son vermek” gerekiyor.
Yetkilileri daha fazla açıklığa iten yetkililer için bir başka rahatsız edici faktör, 1859’taki Russian Talk dergisinin yayın kurulunun okuyucularına hitap etmesi:
“Rus tarihi Peter I ile başlayarak her zaman yalan ve boşluklarla mahkum mu?”
Rusya Konuşma dergisi 1859'un kapağı
Sonuç olarak, İç Ofis II Şubesinin İcra Kurulu Başkanı ve Moskova Rusya Tarih ve Antikalar Birliği üyesi V.N. Panin, 1867'ta iki eser yayınladı: “Elizabeth Alekseevna Tarakanova'nın Kısa Tarihçesi” ve “İmparatoriçede İmparatoriçe Elizabeth Petrovna'nın kızı olarak poz verdi.”
VN Panin. Gravür. 1850-ler.
Daha sonra, “Prenses Tarakanova”, “İmparatorluk Avı” filminin çekildiği L. Zorin'in oynadığı ve hatta “Müzikal Av” filminin çektiği P. Melnikov, G. Danilevsky, E. Radzinsky'nin kitaplarının kahramanı oldu.
Mossovet Tiyatrosu “Imperial Hunt”, 1977’in performansı
Prenses Tarakanova olarak Margarita Terekhova ve Alexey Orlov olarak Leonid Markov
Prenses Tarakanova olarak Margarita Terekhova ve Alexey Orlov olarak Leonid Markov
"Prenses Augusta"
Elizabeth Petrovna ve Alexei Razumovsky'nin kızının rolüyle ilgili daha az bilinen bir bahane, 1785'te İmparatoriçe Catherine II'nin Vaftizci Manastırı'na emperyal komutanlığı tarafından yerleştirilen gerçek hayattaki rahibe Dosifei'dir.
Vaftizci Yahya (İvanovo) Kadınların Staropej Manastırı, 19. yüzyıl gravürü
Vaftizci Yahya (İvanovo) Kadınlar Stauropegial Manastırı, modern fotoğraf
Bu manastır, Elizabeth Petrovna tarafından 1761 yılında kuruldu; bu imparatorluğun soylu ve onurlu halkının “dul ve yetimlere yardım etmesi” için tasarlandı. Bununla birlikte, hayat kendi düzenlemelerini yaptı ve manastır sadece “huzurevi” değil aynı zamanda asil kökenli “rahatsız” kişiler için bir hapishane oldu. Dosifei ile aynı zamanda, ünlü sadist “Daria Nikolaeva” nın (daha iyi “Saltychikha” olarak bilinen Daria Nikolaevna Saltykova) aynı zamanda Vaftizci Yahya Manastırı'nın yeraltı hücresinde tutulması da ilginçtir.
PV Kurdyumov. "Saltychikha"
Burada 30'ten 1768'e kadar 1801 yıldan fazla zaman harcadı. Soruşturma, 38 kılıcını öldürdüğünü kanıtladı. Fakat ne oldu, ebediyen Dosifei katı bir tecrit altında tutulması emredildi bu manastıra canlı gömüldü? Tek rahatlama, hazineden bu rahibe masasına tahsis edilen parayla (elbette “hızlı” ve “hızlı” günleri dikkate alarak) kısıtlama olmadan ürün satın alma izniydi.
Dosifeya, iki küçük hücreye, kendinden uzak olmayan bir koridorda yerleştirildi. Bu hücrelerin camları her zaman perdeler tarafından kapatılıyordu, sadece kendini ve kendi Dosifei'nin itirafçısı kendilerine girebiliyordu. Bu hücreler korunmadı - 1860'ta yıkıldılar.
Sık sık olduğu gibi, gizlilik perdesi gizemli münzevi görüşe eşi benzeri görülmemiş bir ilgiyi uyandırdı: her zaman meraklı insanlar toplandı, en azından gözlerinin köşesinden onu perdelerde bir boşluktan görmeyi umarak toplandılar. Söylentiler gençliği ve rahibinin eşi benzeri görülmemiş güzelliği ve onun kökeni hakkında dolaşıyordu. Sadece İmparatoriçe'nin ölümünden sonra, Dosifei'nin bakım rejimi bir miktar düzeldi: Hücreleri terk etmesine izin verilmedi, ancak ziyaretçilere daha serbestçe izin verildi. Metropolitan Platon'un da bunlardan biri olduğu bilinmektedir. Manastırın rahibi, misafirlerin bir kısmının soylu gibi tutulduğunu ve bazı yabancı dilde Dositheus ile sohbet ettiğini iddia etti. Ayrıca, hücresinin duvarına bir İmparatoriçe Elizabeth'in portresini asıldığını hatırladılar.
Dosifei, 25 yılında 64 yılında 1810 yılı hapishanesinde öldü. Cenazesi pek çok insanı şaşırtmıştı, çünkü bu rahibe Moskova’nın galibi tarafından gönderildi - Dmitrov Piskopos Augustine. Mezarda, tam üniformalarda ve siparişlerde ortaya çıkan Catherine’in zamanının asilleri vardı. Dosifei'nin cesedi, Moskova Novospassky Manastırı'na - doğu çitine, çan kulesinin sol tarafına gömüldü. Mezar taşı üzerine yazılmıştır:
“Bu taşın altında, 25 yıllarının manastırcılığındaki İsa Mesih için çalışan ve 4 günü Şubat 1810 günü ölen Rab için ayrılan İvanovo Manastırı manastırı rahibe Dosipheus'un cesedi” dedi.
Uzun zamandır bu manastırda, arkasında okuyabildiği rahibe Dosifei'nin hala korunmamış portresini gösterdiler:
"Dosifey'in dış mağazasında bulunan Prenses Augusta Tarakanova, yıllar boyunca haklı hayatını kaybettiği Moskova İvanovo Manastırı'nda kesildi, Novospassky Manastırı'na gömüldü."
Rahibe Dosifei, Novospassky Manastırı, Moskova'nın Cenotaph kilisesi (sembolik mezar)
1996'te, Novospassky Manastırı'nın yeniden inşası sırasında, Dosifei kalıntıları, Cumhuriyetçi Adli Tıp Muayene Merkezi personeli ve bir adli profesör, tıp bilimleri doktoru V.N. Zvyagin. Bir çocukluktan muzdarip bir tür travmanın sonucu olan bir kamburlaştığı ortaya çıktı.
Rahibe Dosifei'nin Sırrı
Ama Catherine'in bu esiri kimdi?
Bazıları Elizabeth Petrovna ve Alexei Razumovsky'nin evlenmesinden 1746 yılı boyunca, aslında Augusta adında bir kızın doğduğunu iddia ediyorlar. İddiaya göre, küçük Rus Ordusu Albay E.F.Daragan’ın evli olan sevdiği kız kardeşi Vera Grigoryevna’nın eğitimine bırakıldı. Elizabeth'in ölümünden sonra, iddia edildiği gibi yurt dışına gönderildiği - yeni hükümdar “gereksiz” akrabalardan hoşlanmadığı takdirde? Ancak, Catherine II'nin emriyle, 1785'te kız Rusya'ya getirildi ve tanıdık Vaftizci Yahya manastırına atandı.
Dosifei'nin kendisi, ziyaretçiler daha özgürce ziyaretçi çekmeye başladığında, üçüncü şahıs bir öyküye liderlik ederken G.I. Golovin
“Uzun zaman önceydi. Çok asil ebeveynlerin kızı olan bir kız vardı. Denizin çok ötesinde büyüdü, sıcak tarafta, büyük bir hizmetçi kadrosu ile çevrili, lüks ve şeref içinde yaşadığı mükemmel bir eğitim aldı. Bir zamanlar misafirleri vardı ve onların arasında - o zamanlar çok ünlü bir Rus generali. Bu general deniz kıyısında bir tekneye binmeyi teklif etti. Haydi müzikle, şarkılarla gidelim ve denize çıktığımızda, bir Rus gemisi hazır duruyordu. General ve ona söyler: geminin cihazı görmek hoş değil mi? Kabul etti, gemiye girdi ve girer girmez kabine zorla girdi, kilitlendi ve koruma altına alındı. 1785 yılındaydı. ”
Petersburg’da, Pugachevsky isyanı ve sahtekâr Tarakanova’dan bahseden, II. Catherine’e götürüldü: “devletin huzuru için,“ hırslı insanların elinde bir araç haline gelmemesi için ”bir rahibe tonda edilmelidir.
Muhtemelen bu hikayenin, Alexei Orlov tarafından False Elizabeth'in kaçırılmasının gerçek hikayesine çok benzeydiğini farkettiniz. Ve bu nedenle, çoğu tarihçi Dosifei'nin, birinden gerçek bir sahtekâr hakkında bir şeyler duymuş, kendisi için de benzer bir hikaye ortaya çıkaran moron veya zihinsel olarak sağlıksız bir kız olduğundan emindir. Görünüşe göre, etkileyici kendisi işinde yer aldığından, gerçekten asil kökenliydi. Yakın ortaklarından birinin kızını Sibirya'ya sürgün etmeye başlamamışlardı, ancak günahtan uzak, sonsuza dek imtiyazlı bir manastırda yaşam desteği vermişlerdi. Delinin manastıra yerleştirilmesi o yıllarda çok yaygın bir pratikti. Akrabalarından birinin dindar arzusunu, günahkâr bir sosyal yaşamın cazibesinden uzaklaştırarak kendisini Tanrı'ya hizmet etmeye adadığını söylediler. Bu daha uygun bir şeydi çünkü manastırda yeni isimler aldı ve eski manastır “kardeşler” ve “kız kardeşler” kütlesinde çözüldü. Önceki isimler ve soyadlar habersizdi ve delikleri aileye gölge düşürmedi.
Ancak herkes manastıra gerekli “katkıyı” sağlama veya “emekli aylığı” tayin etme imkânına sahip değildi. Bu nedenle, kilise sundurmalarının “kutsal aptalları” kimseyi de şaşırtmadı.
Elizabeth ve Razumovsky'den diğer "çocuklar"
Elizabeth'in, 19. yüzyılın başlarında Pereyaslavl-Zalessky manastırlarından birinde ölen Razumovsky'den doğan bir oğlu veya Zakrevsky'nin Privy Councilor rütbesine yükselen bir oğlu olduğu bilgisine aynı derecede kuşku duyulmalı.
Bu yetmezmiş gibi, bazıları emirin diğer kızı Varvara Mironovna Nazaryeva'nın 1839'e kadar Nizhny Novgorod yakınlarındaki bir manastırda yaşadığını iddia ediyor. İddiaya varılan bir başka kızı Elizabeth ve Razumovsky'nin iddia edilen Moskova Nikitsky Manastırı'nda yaşadığı iddia ediliyor. “Elizabeth ve Razumovsky'in kızları” hakkındaki efsanelere Arzamas, Yekaterinburg, Kostroma ve Ufa kongelerinde de anlatıldı. Muhtemelen tahmin ettiğiniz gibi, isimsiz soylu kadınlar, akrabalarının deliliğinden dolayı orada görevlendirildiği şekilde kabul edildi.