Salt Lake City sabahı 27 Mart 1943 g
İlk defa sadece Eylül 14 ABD uçağı Kyska adasını (Adyak ile birlikte) bombalayabildi, ancak bu tarihin tam teşekküllü düşmanlıkların yeniden başlatılmasını düşünmek zor. Çok nadir elverişli hava koşullarını bile kullanıyor olsanız bile, adaların yakında salınması için umut vermek zordu. Yıl sonuna kadar, sadece yedi baskın yapıldı (sonuncusu - Aralık 20), genel olarak Japonlara (dördü yere tahrip edilmiş altı Sıfır savaşçısı) önemli zarar vermedi. Kardinal değişiklikler için, gemi topçularıyla denizden destek de dahil olmak üzere, eylemleri için kabul edilebilir hava koşulları olmadığından, yeterli iniş aracı yoktu.
Ve bu, belki de Japon emri için küçük ama oldukça önemli bir zaferdi. Bu nedenle, birkaç önemli noktayı hatırlamakta fayda var.
Japon tarafının Aleut kampanyasında attığı tüm adımlar ve askeri eylemler, yalnızca ilk bakışta, Amerikalı yazarların dikkat çekici monoton bakış açısını onaylıyor. Onları daha önceki basımlarda çoktan alıntıladık ve genel olarak, aşağıdakine kadar kaynattılar: 1) bu tiyatroda tam teşekküllü askeri operasyonlar yapamadığı için Aleutlara saldırmak saf delilikti; 2) Japonya için operasyonun stratejik önemi yalnızca dikkat dağıtıcı bir darbeye neden olma ihtiyacına indirgendi (asıl amaç önce Midway, sonra Hawaii idi); 3) operasyonda yer alan kuvvetler güney denizlerinde, örneğin Yeni Gine'nin doğusunda çok daha büyük yarar sağlayabilir.
Ve biz, bunun klasik batı fikirlerinin strateji hakkındaki bakış açısından mutlak gerçek olduğunu not ediyoruz. Bununla birlikte, bazı diğer durumlarda olduğu gibi, böyle bir bakış açısı, Japon yüksek emrinin asıl amaçlarını anlamalarına ve hatta hayal etmelerine izin vermez. Aslında, Japon geleneksel fikirleri açısından, yılın tüm 1942 kampanyalarının nihai ve ortak hedefi, Pasifik'in kuzey sularından Bengal Körfezi'ne uzanan stratejik denge kemerinin bütünlüğünü (eksiksizliğini) sağlamaktı. Mayıs ayında, Japon gemileri Midway ve Aleuts'a doğru hareket etmek üzereyken, ilk (ve en değerli) zamanın kaçırıldığı genellikle açıktı. Yani, bu kuşağı ahenkli bir şekilde tamamlayan yakın gelecekte işe yaramaz ve Midway'i ele geçirme operasyonunun sonucuna bakılmaksızın: Her durumda, Hawaii'nin mücadelesinin zor ve uzun olacağına söz verdi.
Ve bu durumda, kayışın uç noktaları (dünyanın köşeleri) çok önemli bir öneme sahipti - en azından oradaki varlığını belirtmek gerekiyordu. Burada ayrıca, Japon stratejisinde, bazı doğal olay mantığına başarılı bir şekilde itiraz edilmesinin, güçlerin ve enerjinin uygun şekilde dağıtılması durumunda prensip olarak mümkün olması da önemlidir. Olayların doğal mantığı bu durumda Japonya'nın lehine olmayan eşitsiz bir güç ve kaynak dengesidir. Peki ya da başka türlü: ABD'yi ve müttefiklerini uzun bir çatışmada yenmek için mevcut kaynaklarla yetersizlik. Bu basit. Ancak, eski öğretilere göre kuvvetlerin ustaca dağıtılması ve Japon amirallerinin tam olarak doğal şeylerin önüne geçeceği hakkında, şimdi sadece hipotezler inşa edilebilir. Ancak, her durumda, “dünyanın köşesinde” “destek noktası” nın bulunması, zaman kazanmanın temel görevi verilen çok şey ifade ediyordu. Ne de olsa, Mançurya ve Kore'de sınai üretimin artması için hala bazı beklentiler vardı (Japonya’nın kendisinde, zaten büyümenin doğal sınırlarına yaklaşıyordu ve hala büyük ölçüde gelişmemiş kaynaklar, özellikle de işgücü vardı).
Bu nedenle, Aleutian Takımadaları'nın iki küçük adası için şiddetli mücadelenin neredeyse bir yıl boyunca savaştığı hiç boşuna değildi. Japon kuvvetlerinin varlığının büyük bir propaganda öneme sahip olduğunu eklemeye değer: kayışın en uç noktalarında tamamlanması muazzam sembolik öneme sahipti - muhtemelen, Hawaii adaları veya Avustralya Queensland'ın doğusunda bulunan birkaç adadan daha fazla olsa bile.
Bununla birlikte, tüm bu stratejik düşüncelere rağmen, her iki tarafın taktikleri ve operasyonel eylemleri genel olarak çok benzerdi ve çok basit hükümlere indirgendi - bu operasyon tiyatrosundaki olayların bir seviyeye inip çevreleyen jeopolitik gerçekleri dikkate almadan düşünmemiz gibi görünüyordu. ve küresel stratejik kavramlar. Yerel coğrafi ve özellikle de iklim koşulları nedeniyle, büyük çapta kara kuvvetlerinin ve ayrıca büyük gemi oluşumlarının çarpışması imkansızdı. (Amerikan büyük gemileri ve yok edicileri çok çabuk işe yaramazlıklarını burada göstermişlerdi ve sadece yılın kış 1943'unun sonunda yeni bir anticyclon prevalansı başlangıcı için bekleyebileceklerdi). Stratejik ölçekte bir şeyi büyük ölçüde değiştirebilecek belirleyici güç, çoğunlukla sadece havacılıktı. İkinci en önemli stratejik faktör, denizaltıların nakillere karşı eylemleri olarak düşünülebilir, ancak olayların seyri üzerinde belirleyici bir etkisi olmamıştır.
Ancak, yeni 1943 yılının başlamasıyla birlikte tüm durum büyük ölçüde değişti. Amerikan kuvvetlerinin komutanı Robert Theobald, belirleyici bir savaş ve iki küçük adaların kurtarılması için elde edilen tüm avantajların yetersiz olduğunu düşündü. Gecenin yeniden aydınlanacağı ve düşmanın kuvvetlerinin tamamen tükeneceği Haziran ayından daha erken olmayan daha aktif eylemlere geçmeyi umuyordu. Bu arada, kendi görüşüne göre, düşmana yeni pistler inşa etmeye ve ara üsler organize etmeye yaklaşmaya ve yaklaşmaya devam etmek gerekliydi. Ancak, genelkurmay başkanları ve Roosevelt açıkça o kadar beklemek niyetinde değildiler. Mesele şu ki, Japonlar için Aleutların önemini anlamıyorlardı ve sadece bu tiyatronun güney denizlerinde ihtiyaç duyulan deniz kuvvetlerinin bir kısmını dağıttığı anlamına gelmiyor. Sadece Amerikan hükümeti için, propaganda bileşeni de en son sırada yer almıyordu ve daha sonraki değişikliklerde ve atamalarda belirleyici oldu. Ve yine de, birçok Amerikan generalinin ve amiralinin inandığı gibi, Japonların Kodiak'a ve ayrıca Anchorage'ya kadar genişlemesinin potansiyel tehdidi, çok geçici olsa da, Mikronezya'da ve Filipinler'de daha sonraki operasyonları Zorunlu Kemer'in merkezinde yürütmeye izin vermedi. Gerçekte Japonya bu kadar genişleme gücüne sahip olmasa da, sonbaharda, Teobald’i daha belirleyici bir kişiyle değiştirmek olasılığı Washington’da tartışıldı. Ve uygun bir aday kısa süre sonra bulundu - Aleuts'a belirleyici bir taarruz önerisi ve önerisinin başlatılmasında çok yardımcı olan 44 yaşındaki Arka Amiral Thomas Kinkade. Kincaid, basının favorilerinden biriydi, Midway'deki, Mercan Denizi'ndeki savaşlarda ve özellikle de "Kurumsal" için özel olarak oluşturulmuş "taşıyıcıya dayalı grev grubu" olarak adlandırdığı "16 Görev Gücü" komutanı olarak mükemmel bir üne sahipti. ". Kincaid'in Kuzey Pasifik Okyanusu'nun koşulları hakkında oldukça zayıf bir fikre sahip olduğu gerçeği, açıkça kararlılığını ve zaferdeki güvenini gölgeleyemedi.
Kincaid’in komutan olarak atanmasından hemen sonra, Ocak 43’te Amchitka Adası’nda başka bir hava sahasının inşaatı başladı. Böylece Amerikalılar hala düşmana yaklaşıyor ve yaklaşıyordu (bu ada Kyska Adası'ndan sadece 150 km ve Attu'dan 470 km uzaklıktadır), ancak hızlandırılmış bir hızla - en iyi mühendislik ve modern mühendislik kuvvetleri buraya atıldı. Burada inşaat, Japon uçağının cesur baskınlarına düzenli olarak müdahale etmeye başladı. Kötü hava koşullarına ve alçak bulutlara rağmen, yeni üsse inatla saldırdılar. Ancak, inşaatı durduramadılar. Zaten Şubat ayında, P-40'in filosu yeniden görevlendirildi. Amerikalıların Adyak'tan Kysk'e baskınları sona erdi - mevcut tüm uçaklar şimdi Amchitka'yı korumak zorunda kaldı. Bununla birlikte, havadaki kavgalar çok nadirdi, her iki taraftaki kayıplar düzensizdi çünkü rakipler birbirleriyle nadiren karşılaşabiliyorlardı. Fakat inşaat hızlandı ve Mart ayında P-38, B-26 ve B-24 adlı bir filo daha ortaya çıktı. Böylece Amchitka Adası, ABD Hava Kuvvetlerinin bu tiyatrodaki ana sıçrama tahtası oldu. Kışın sonunda, kasırga rüzgarları burada sabit değildir ve anticiklonlar alçak bulutlardan uzaklaşır (yoğun sis hala düzenli olarak dağların ve sahilin eteğini örtmektedir). Ve Amerikalılar bu fırsatı neredeyse tamamen gerçekleştirmeyi başardılar: Nisan ayının ortasına kadar, Kysk'e sürekli yapılan baskınlar buradaki bütün deniz uçlarını tamamen tahrip etti. Adanın savunucuları şimdi sadece uçaksavar toplarına güvenmek zorunda kaldılar. Ek olarak, Kurililer'deki tedarik üslerinden tamamen kesildiler. Düşüşünden beri, Japonlar elliden fazla nakliye gemisini kaybetti. Bununla birlikte, pozisyonları sabit kalmaya devam etti. Aynı kuvvetler Hawaii adaları adalarından bazılarını ele geçirebilseydi, garnizonları hızla denize atılırdı. Ve burada Mart ayında, Kincaid iniş operasyonu için son bir plan bile yapmamıştı. Genelde ona göre değildi.
Bu tiyatro salonundaki en önemli ve dramatik olaylar şimdi denizde gelişiyordu. Mart ayının sonunda, İkinci Dünya Savaşı’nın belki de en olağandışı deniz savaşı burada yapıldı - Komutan Adalarının Muharebesi olarak biliniyor.
Doğru, önce belirtilmelidir ki, her şeyden önce, iyileştirilmiş hava koşulları, nihayetinde Amerikan filo buraya eyleme gidin - ve ikincil olarak emrin belirlenmesi. Kinkade'nin emrinde gelen gemilerin ana görevi, Japonların işgal ettiği adaların ablukasıydı ve daha sonra - Nisan ayında muhripler, birkaç kez Kyska Limanı'na (Japonların ana üssünün olduğu yer) yaklaşmayı ve orada duran gemilere ateş etmeyi başardılar.
Buradaki Amerikan filosunun temel teknik avantajı uçan tekneler "Catalina" idi. Japonların benzer bir uçağı yoktu, bu şartlar altında günlerce ve daha uzun süre boyunca birbirlerini değiştirip adaların etrafındaki denizi ve havayı kontrol eden bu şartlar altında. Bu uçağın varlığının ve gemilerdeki hiçbir sayısal üstünlüğün bulunmadığına dikkat çekmekte fayda var, Amerikalıların uzun bir abluka yapmalarına izin vermedi. Ancak, Amerikalılar ve Japonlar, yaklaşmakta olan savaşta herhangi bir uçak kullanamadılar. Özel çevresel koşullar denizaltıların da buna katılmalarına izin vermedi - bu, “temiz” topçu düello şeklinde yapılan son deniz savaşlarından biriydi. (Ama biz zaten ilerliyoruz.)
Mart ayı başlarında istihbarat, Genelkurmay Başkanları Komitesine bir rapor sundu. Japonların, bir ağır ve bir hafif kruvazörün yanı sıra dört avcının eşlik ettiği Paramushir'de güçlendirilmiş bir konvoy oluşturduğunu ya da çoktan oluşturduğunu belirtti. Bileşik Aleuts'a gitmek üzere. Aslında, bu konvoyun eskort kuvvetleri çok daha büyüktü - iki ağır kruvazör, “Hamu” ve “Maya”, iki hafif kruvazör “Tata” ve “Abacum”, dört yıkıcı ve yardımcı gemiden oluşuyordu. Amiral Boshiro Hosogaya, 5 Filosunun komutanı, komutaya komuta etti.
Mart ayının ortalarında Aleut Adaları'nın batı bölgesindeki bu tehdide cevaben, Amiral Charles McMoris'in yardımcısı altında hızlı bir şekilde ilave bir kuvvet gönderildi: ağır kruvazör Salt Lake City, hafif Richmond ve dört yok edici.
Bileşik, amaçlanan Japon filosunun karşısında, güneyde, yaklaşık olarak 100-150. Keşif uçağının sürekli kullanımı imkansız olduğundan ve Japonların en başından beri radyo sessizlik rejimi kesin olarak gözlemlendiğinden, denizde buluşma şansı çok azdı. Ama kader gerçekleşirdi.
Bu iki filonun yolları, Komutan Adalarının yaklaşık yüz mil güneyinde, Uluslararası Tarih Çizgisi yakınında, Sovyet karasularından uzak olmayan Mart 26'te 1943'te birleşmeye başladı. Görünürlük zayıftı, hava hala Catalina'nın kullanılmasına izin vermedi ve rakipler neredeyse kör bir şekilde birbirlerine yaklaşıyorlardı.
Mart 6 sabahının 27'inde, Amerikan destroyerleri son günlerde kendileri için yaygın olan manevrayı tekrarladılar: güneybatıya, 5-6 milden daha fazla olmayan aralıklarla bir fanla hareket ederek radarlı Japon gemileri aradılar. Kruvazör "Salt Lake City" ve "Richmond" düşük hızda yavaş yavaş destroyerlerin gerisinde kaldı.
Bu sırada Japon taşımacılığının çoğu, Sovyet karasularının sınırlarını batıya doğru bastırdı. Ve Japonların savaş gemileri, nakliye konvoyundan ayrı olarak tam hızda gidiyordu (sadece ikisi yanlarındaydı) - ve koşulların gerçekten tesadüf eseri olarak - doğrudan Mac-Morris filosuna.
7 saatlerinde 30 dakikalar süren "Kolen" ve ardından "Richmond" ilk radar sinyallerini kaydetti. Sadece 10 dakika sonra, Mac-Morris savaş düzeninde yeniden düzenleme emri verdi ve o zamana kadar onbeş güvenilir sinyal vardı. Hiç şüphe yoktu: Japon gemileri sadece yirmi kilometre uzaklıktadır!
(Devam edecek)