Tanrı aşkı yarattı, sonra da ihaneti. Bir kadın bunları aldı ve üstüne giydi. Orospuluk doğurdu kirli bacak arasından. Sonra acıyı yarattı tanrı. Kundaklayıp bir adamın kapısına bıraktı. Adam acıyı tattı, ihaneti tattı.Şair oldu. Eğer bir orospuya aşık oluyorsanız zaten,ya şair olursunuz ya da nefes alabilen bir ceset.
— He, diyor kadın, İstanbul da İstanbul'muş. Eyüp Sultan ne yana düştü şimdi?Harran, Bekir Yıldız (Sayfa 13 - Cem Yayınevi "Kaplumbağayı Alan Üsküdar'ı Geçti" den)
— Na, diye kolunun birisini uzatıyor ihtiyar köylü, Beyoğlu'nu göstererek.
— Mübarek yer nasıl da heybetli...
— Orası Beyoğlu, diyor birisi.
— Sen niyete bak, diye çıkışıyor köylü.
Evlenince bazı kadınların birdenbire darmadağın olmaları ne kadar dehşet verici. Sanki her şeylerini evliliğe bağlamışlar gibi, nikâhı yapar yapmaz tohumlarını döken bir çiçek misali soluyorlar. Fakat moralimi en çok bozan şey hayata karşı takınılan tutum açısından bunun doğurduğu sonuç. Evlilik açıkça bir kafesten ibaret olsa -kadın sizi oraya kıstırsa ve ardından dönüp, “Evet, şimdi seni yakaladım ve ben günümü gün ederken sen benim için çalışacaksın!” dese- bunu o kadar dert etmeyeceğim. Hatta hiç dert etmeyeceğim. Ama günlerini gün etmek istemiyorlar, sadece bir an önce orta yaşa çöküp kalmak istiyorlar. Erkeğini nikâh masasına çekmenin ürkütücü savaşını verdikten sonra kadın cinsi rahatlıyor ve bütün gençliği, güzelliği, enerjisi ve yaşam sevinci bir gecede buhar olup uçuyor. Hilda’da öyle oldu. Karşımda şirin, narin bir kız vardı, benim türümden daha latif -onu tanıdığımda sahiden de latifti- bir yaratık; ve sadece üç yıl içinde keyifsiz, ruhsuz, orta yaşlı kart kadının tekine dönüştü. Bunda benim de payım olduğunu inkâr etmiyorum. Ama hangi adamla evlenirse evlensin, olacağı buydu.Boğulmamak İçin, George Orwell
Hilda’nın eksiği -bunu evlendikten bir hafta sonra fark etmiştim- içinde yaşam sevinci namına hiçbir şeyin olmaması, herhangi bir şeye ilgi duyamamasıdır.
Afganistan’da kadın olmanın zorluğunu anlatmış.Çok beğendim ve bir bayan olarak empatı kurdum.Kadın olmak her dönemde ve her yerde zor.
"Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi,bir erkeğin suçlayan parmağı da daima bir kadını gösterir."
Yazı yoktu! Kaldırmışlar! Ne zaman kalkmış hiç fark etmemişim. Anneanneme söylemedim üzülmesin diye. Atatürk'ün denizin üzerinde uzaklaşan bir yelkenli gibi usul usul hayatımızdan süzülüp gitmekte olduğunu hangimiz fark ettik ki, anneannemden başka! Bir tek şu yaşlı kadın gördü tüm değerlerimizin içinin boşaltıldığını. Biz gençler, hayatlarımızın günlük dertleriyle boğuşurken bastığımızın zeminin kaydığını, bizi bir başka anlayışa evirmek üzere müthiş bir toplum mühendisliği yapılmakta olduğunu göremedik. Oysa o uyardı durdu, en azından öğrencilerini ve annemle beni. Öğrencilerini bilemem ama annemle ben, gülüp geçmiştik.Kördüğüm, Ayşe Kulin