''İstenmiyorsun.''
Geçenlerde isimsiz bir mektupla biri bana bunu yazdı. Merak ediyorum, acaba kim başkasına böyle bir şey demenin normal olduğunu düşünür. Geçekten. Bir düşünün.
''İstenmiyorsun.''
Bu, birine söyleyebileceğiniz en alçakça şeydir.
Bununla muhtemelen, ''Şişmansın ve bu beni tiksindiriyor,'' demek istiyorlar. O zaman neden öyle demiyorsun?
Benim istenip istenmediğimi sen bilemezsin.
Ancak biliyor musun? İsteniyorum.
İster inan, ister inanma ama beni seven bir ailem var, arkadaşlarım da var. Hatta erkeklerle öpüştüm bile. Sevişmemiş olmamın sebebiyse buna henüz hazır olmamam, kimsenin beni istememesi değil. Demek istediğim, O Mektubu Yazan Şahıs, her ne kadar nefret dolu ve alçak olsan da, ben halimden oldukça memnunum. İyi bir kişiliğim var, harika bir zekâm var, ayrıca güçlüyüm ve koşabiliyorum. Dirençliyim. İddialıyım. Bu hayatta bir yere geleceğim çünkü kendime inanıyorum. Oranın neresi olduğunu henüz bilmiyor olabilirim ama bunun tek nedeni sınırsız olmam. Sen de aynı şeyi kendin için söyleyebilir misin?
Hayat başkalarını yargılamak için çok kısa. Birine ne hissettiğini veya ne olduğunu söylemek bizim işimiz değil. Onun yerine neden kendin için zaman harcamıyorsun? Seni tanımıyorum ama halletmen gerek bazı sorunların olduğundan eminim. Fit bir vücudun, mükemmel bir yüzün olabilir ama bahse girerim soyunup mor bir bikiniyle herkesin önünde modellik etmene engel olacak bazı özgüven sorunların da vardır.
Geri kalanınıza gelince, şunu unutmayın: İSTENİYORSUNUZ. İri, ufak, uzun, kısa, güzel, sade, arkadaş canlısı, utangaç. Kimsenin, hatta kendinizin bile aksini söylemesine izin vermeyin.
Özellikle de kendinizin.