Sadece o, her gün onlar için savaşmaya hazır olan hayata ve özgürlüğe layıktır!
Goethe
Goethe
Aşağıdaki olay beni aşağıda belirtilen her şeyi yazmama neden oldu ... Çok uzun zaman önce sivil televizyon hakkındaki tartışmalardan birinde silah ünlü televizyon dizisi sanatçısı, kişisel silahların ateşli bir rakibi, silahlı soyguncular evine girerse ne yapmak istediğini sorduğunda, tüm ülkeye bulanıklaştı: “Her şeyi vereceğim!”. Bunu duyduğumda şaşkındım, çünkü onlar, bu haydutlar, karısı ve çocukları için onlara azar veya hatta ölüm vermesini talep edebilirler ... Ama benim için özellikle halkın ve izleyicilerin hiçbirinin olmaması daha da baskı yapıyor karışmadı, ama birkaç gün sonra herkes her şeyi unuttu, şimdi kimse hatırlamayacak.
Silahlanma Hakkı Tüm Rusya Hareketi dört yıldır Rusya'da faaliyet gösteriyor ve kuruluşundan bu yana aktif olarak katılıyorum. Bu metni okuyacak olanlara, konuyla ilgisi olmayanlara, şunu açıklıyorum ... Hareketimiz, Rus vatandaşlarının şeref ve onurlarını şahsen, devletten hayata verilen tazminat korkusu olmadan etkin bir şekilde koruma hakkına sahip olmaları için mücadele ediyor. sağlık saldırganı pisliği. Bu amaç bağlamında hareket, tam yaşta, zihinsel açıdan sağlıklı ve suç bağları olmayan kişilerin geçmişe, kısa namlulu bir ateşli silah edinme, saklama, saklama, gizlice taşıma ve normal tabanca ve revolver olma ihtimaline ulaşıyor.
Aslında, Rusya'da bu konuyla ilgili tartışma, 1991'ten bu yana açık, ancak yalnızca hareketimizin ortaya çıkışıyla, bütün toplumu kelimenin tam anlamıyla üç farklı gruba böldüğü gibi alaka düzeyi ve kitlesel bir karakter kazandı: koşulsuz destekçilerimiz, mutlak rakiplerimiz ve bu olanlar konu her zaman ilgisini çekmiyor, sadece istenirse düşünürler, ve bir şekilde çalışmaya ve tutumlarını ilerledikçe doğrulamaya çalışırlar ...
Ancak bu durum sadece Rusya'da değil, dünyanın bütün ülkelerinde de var ve bu konuda ne konumda olursa olsun devlet ve ülkenin yasaları var!
Geçtiğimiz yıllarda, hareketimiz Rusya genelinde geniş bir bilgi dalgası yaratmayı başardı ve yayınlarım da bunun bir parçasıydı. Bu nedenle, bu dalganın yarattığı görüşleri sürekli ve yakından takip ettim. Ve internete övgü, herhangi bir görüş yoklama olmadan, analizlerim ve sonuçlarım için çok ilgi çekici materyaller biriktirdim, ilgilendikleri herkesle paylaşmaya hazırım. Ama her şeyden önce, bu düşünceler benim gibi düşünen insanlara yöneliktir!
Belki de size rakiplerimizle takas ettiğimiz bazı argümanları ve karşı iddiaları hatırlatarak başlayacağım.
Onlar bizim için: eğer insanların yardımı ile kısa menzilli bir duvara ve kişisel savunmaya sahip olmalarına izin verilirse, o zaman bu insanlar bilinçsiz, kaotik, öngörülemeyen, sarhoş ve uyuşturucu bağımlısı oldukları için toplu suç, intihar ve kaza kaynağına dönüşecektir. Onlara şunu söylüyoruz: şu anda insanlar milyonlarca uzun namlu ve sessizlik tutuyorlar - yasal bir barbarın olduğu ülkelerde, aynı zamanda felaketler de yok, aksine - suç düşüyor, silahlı vatandaşlar cesurca eziliyor, bunun yanında suçluları yok edebiliyoruz Tehlikeli, herkesi bir psikiyatrdan, polisten ve atış eğitmeninden sertifika almak için silah almaya zorlamak.
Onlar bize: herkes yardım alabilir! Onlara şunu söylüyoruz: yasal bir silahla herhangi bir suç girişimi için, gerekli sertifikaları ceza sahibine verenleri acımasızca cezalandırmak gerekir, üstelik, polisin yanında bulunmadan önce her zaman suçluya saldırabilecek iyi silahlı vatandaşlar bu tür suçları durdurmak daha kolay olacaktır. Onlar bize: canlı bir insana ateş edebiliyor musunuz ve ateş ederseniz iyi uyuyabiliyor musunuz? Onlara şunu söylüyoruz: Saldıran piç bir adam değil, insansı olmayan bir insandır, böyle bir keyfi doldurmak bir zevktir, sonra uyku daha tatlıdır! Onlar bizim için: Silahlar evde ise, o zaman bu çocuklar için kaçınılmaz bir tehlikedir. Onlara şunu söylüyoruz: eğer silah uygun şekilde depolanırsa ve en önemlisi, çocukları büyütme hakkı varsa, tehlike olmaz!
Peki ve böyle, sonsuza dek ... Çeşitli tartışmalarda bizden özellikle taraftarlarımızdan çıkan insanlar hakkındaki ilk tartışmaya dikkat çekerim. En genç ve en sıcak olanı, Rusya halkının tabancalarıyla olan Moldova, Estonyalı, Finli, sarhoş ve diğer Teksaslılara göre daha düşük olduğunu söyleyerek destek verdi.
Fakat şimdi sakinleşebilirsiniz, çünkü ortaya çıktığımız gibi, rakiplerimiz tüm ülkelerde kişisel silahlara karşı kesinlikle aynı argümanlar getiriyor; en azından Kazakistan ile Rusya'da, hatta İsviçre ile Teksas'ta bile, onlar için kesinlikle her insan beyinsiz ve tehlikeli bir sığırdır. Hala aramızdaki anlaşmazlıklardan çeşitli argümanlar ve karşı iddialar getireceğim. Fakat burada sadece soruları çözmeleri ve açıklığa kavuşturmaları için onlara ihtiyacım var: Biz kimiz ve onlar?
Bizden başlayacağım. Dört yıllık çalışma boyunca, pancarlarda, mitinglerde, gösterilerde, televizyonda ve üniversite izleyicilerinde tartışmalarda sinir hücrelerini öldürme, yıllık kongrelerimizin muzaffer ve şenlikli atmosferinde yer alma - hepimizin başarılı insanlar olduğunu açıkça gördüm. En zorlu denemelerde bile onları mutlu eden yaşam hayvanları. İç kahkahalarla, rakiplerin bize cebinde tabancadan acımasızca düşleyen küçük bir hlupik-kaybedenler kitlesini sunma konusundaki sürekli ve ısrarcı girişimlerini hatırlıyorum, sanki onları bir tür “çubuk” gibiydiler. Karate, sıska bir siyah kuşak sahibi süper popüler aktör Ivan Okhlobystin ortaya çıktı mı? Veya "Kolomenskaya versta", askeri-sanayi kompleksi Rogozin için küçük başkan yardımcısı - küçük? Ya da belki Vityaz takımının eski komutanı, doğal kahraman, Albay Lysyuk'un hlyupik olduğunu düşünüyorlar.
Üçüncü kongremizde, ülkenin tüm silah teşebbüslerini bir araya getiren Rusya silah ustaları birliği, hareketle işbirliği anlaşması imzaladı. Bu anlaşma iki kişi tarafından imzalandı: bakanın rütbesiyle Rusya Devlet Başkanı altındaki Askeri Sanayi Komisyonu üyesi ve Kalaşnikof kaygısının liderliğini temsil etti. Bu, tabiri caizse, rakiplerimize göre birkaç "kaybeden"! Bu numaralandırmaya devam edersek, şunu hatırlayabiliriz: Senatör Torshin - Federasyon Konseyi Başkan Vekili, Avukat Barshevsky, Siyaset Bilim Adamları Delyagin ve Satanovsky, TV sunucusu - Vladimir Solovyov ve Mikhail Leontyev, ünlü yazarlar - Alexander Nikonov ve Alexander Prokhanov, Çeçenistan'ın kampanyasının kahramanı.
Harekete, Rusya halkının bütün katmanlarından bir dilim çizdik. Ve kategorik olarak bu kesimin en değerli temsilcilerinin hareketimize geldiğini ilan ediyorum! En zor ve prestijli mesleklerde, enerjik ve başarılı girişimcilerde, meraklı bilim adamlarında, umut vaat eden ordu ve polis memurlarında, hiçbir şey yazmak istemeyen ve hakkında düşünen gazetecilerin en düşünceli çalışanlarıyız. Aramızda pek çok silah ve savaş sporları hayranı, ayrıca riskli yarışlar, aşırı seyahat ve dağcılık yoluyla sürekli adrenalin salgını var. Liderlerin ve aktivistlerin yerel şubelerinin aktivistlerinin büyük kısmı başarılı, başarılı insanlar 30'tan 40 yıllarına kadar. Bazıları aynı zamanda yerel tekillerin milletvekilleri veya yerel siyasi parti örgütlerinin liderleridir.
Gençlerimizden çok memnun kaldık! Bunların arasında uyuşuk ve yetersiz, alkole, uyuşturucuya ve depresyona eğilimli olduğunu hiç görmedim. Hepsi eğlenceli, atletik, iddialı tartışmalar, iyi görünümlü, çok meraklı ve inisiyatif, gerçek, kurgusal olmayan bir eğitime sahip birçok öğrenci ve çocuk. Askeri gençlik hakkında tek bir söz! Ateşli noktalardan ve askeri operasyonlardan saygın ve şerefli geçen tüm elit bölüm savaşçılarının kesinlikle insanımız olduğunu iddia etmeye cesaret ediyorum! Bunu şahsen ve defalarca ikna ettim!
Buna, “Hakkı Silah” hareketinin kendisinin, iş kadını Maria Butina liderliğindeki bir grup aklı başında bir grup tarafından yaratıldığını hatırlıyorum; Ve üç yıl içinde organizasyonumuz bölgeselden tüm Ruslara doğru büyüdü. Ancak bizler sadece hareketlerimiz değil, fikirlerini paylaşanlar da değiliz. Ayrıca, mahkemelerimizin “gerekli savunmanın sınırlarını aştığını” ve genellikle herhangi bir saldırgan pisliği reddettiği için, öfkeyle pisliğe zarar verirseniz ya da öldürürseniz hapse attığımız yılda yaklaşık iki bin kişiyiz.
Mükemmel değiliz, bu yüzden halkımıza ve şimdiki hayatın ve politikanın saçmalıklarına karışmış, çarpık, kırılmış, korkusuz bir suçlu olan, adalet ve adaleti yapmak için silah alarak kişisel fikirlere dayananlara atıfta bulunuyorum. iyi ve kötü ... Ama onlar bizim en kötüsümüz değil! En kötüsü, yeteneklerini kullanarak, irade ve askeri hak da dahil olmak üzere gerçek başarıları, mevcut sosyal devlet sisteminde kendileri için kurallarını kabul etmiş olan yüksek bir pozisyon yaratanlardır. Ve şimdi, doğası gereği kesinlikle insanımız olmak, kendi çevreleri olduğumuzu hissetmek, ekşi suratlarla hedeflerimizi reddetmeye çalışıyorlar, söylediklerini tamamen inkar ediyorlar, çünkü neredeyse elbette herkesin tabanca ödülü var, bazen bir kerede birden fazla kopyası var . Onlara bakmak utanç verici ve nahoş, çünkü günahları Yahuda'dır, ancak kendilerine ihanet ederler.
Ancak halkımızın en ilginç olgusu, ülkemizin bütün partisini ve politik yelpazesini kesinlikle temsil etmeleridir! Bütün! "Sağdan sola", hatta "yukarıdan aşağıya" olsa! Sosyalist komünistler, ulusal vatanseverler, muhafazakarlarla olan liberaller ve sadece liberal demokratlar, kendi partileri ve parti liderlerinin bizim hareketimizle olan ilişkilerine bakılmaksızın… Partilerin birçoğu lider veya lider insanlardır. Aşağıda, bu fenomeni anlamamı kademeli olarak açıklamaya çalışacağım, ama şimdilik size rakiplerimin benim hakkımda ne düşündüğünü söyleyeceğim ...
Şahsi yakın çevremde ya destekçilerim var ya da bu konuya ilgisiz olanlar var. Bu nedenle, rakiplerimiz hakkındaki yargılarımı, onlarla ihtilaf halinde topladığım ifadelerden çıkardım ve bu ifadelerin bir koleksiyonunu topladım, ah, zengin! Son zamanlarda genç destekçilerimiz için eğitimler düzenleyerek onlar üzerinde bir deney yaptım. Bir veya daha fazla erkekle şu diyaloğu başlattı:
Ben: - Neden kişisel olarak cebinizde bir kısa çantaya ihtiyacınız var?
O: - Kendinizi ve başkalarını saldırılara karşı korumak için!
Ben: - Peki neden bu kendini savunmaya ihtiyacın var? Saldırıya katlanın, daha fazla bütün olacaksınız, silahlı kendini savunma ile bile kayıpsız olarak mücadele edebileceğiniz için şanslı olacağınız ve size karşı direnç göstereceğiniz için pislik olduğu bir gerçek değil. O zaman polise şikayet edebilirsiniz. Rakiplerimizin çoğu bunu yapmayı teklif ediyor.
O: - Dayanmak !! Peki o zaman nasıl terpily yaşayabilirim?
Ben: - Neden olmasın? Sonuçta, neredeyse hiç kimse sizi şimdi mahkum etmeyecek. İşte bu isteksizliği detaylı ve net bir şekilde açıklayın.
O: - Utanacağım. Kendime karşı çık. Söylenecek başka ne, bilmiyorum.
Böylece, kesinlikle monotonluk, bütün bu diyaloglarla benimle başladı, geçti ve sona erdi. Ve sadece gençlerle değil, olgun yaştaki meslektaşlarıyla da.
Devam eden argümanlar ve karşı iddialar ... Onlar bizim için: sadece devlet şiddete tekel hakkına ve hatta tekele sahip olmalı! Onlara şunu söylüyoruz: ama sonuçta herhangi bir direnişin yasadışı olacağı ortaya çıktı, bu yüzden ailem ve ben mağlup edilip işkence edildiğinde, devletin yardımına karşı direnmeye çalışmadan sabırla beklemek zorunda kalıyordum; Onlarla aynı düzeyde ve bunun yerine mümkün! Neden senin için oluşmuyor? Utanmıyor musun?
Onlar bize: Sivil silahları olan ülkelerde, kitlesel psikopatik cinayetler yaygındır. Bizim almamızı istiyor musun? Onlara söylüyoruz: psikopatlar her yerde toplu halde öldürmeye çalışıyorlar ve ayrıca Vinogradov, Evsyukov, Pomazun vb. Fakat her yerde bu ucubeler silahlı bir cevap alamayacaklarından, yani kimsenin silahı bulunmadığı yerlerden emin olduklarını bildikleri yerlere gelirler. Çin'de ateşli silahın tamamı yasaktır, bu yüzden manyaklar anaokullarına düzenli olarak girerler ve pişirme baltalarıyla toplu katliamlar düzenlerler. Neden bu gerçekleri asla hatırlamıyorsun? Utanmıyor musun?
Şöyle söylüyorlar: Diyelim ki bir manyak, kafe gibi halka açık bir yere girdi, herkesi vurmaya başladı, panik atar, ve silahını aldın, ateş etmeye başladı, hatta bir psikopayı doldurdun, ama halktan birisini öldürdü ya da sakat bıraktı. ve diğerlerinin, özellikle de sana yakın olanların gözünde bu tipten daha iyi nasıl olacaksın? Onlara şunu söylüyoruz: evet, böyle bir durum vardı ... 70’te, İsrail özel kuvvetleri Uganda’da teröristlerin kaçırdığı yolcuları taşıyan bir İsrail uçağını kurtardı. Dövüşçüler salona girip haydutlarla bir itfaiyeye başladıklarında, bütün yolcular birlikte yere düştü ve başlarını kaldırmadan yere uzandı. Bu yüzden, herkes İsrail’de ve izin verilen sivil silahlarla diğer ülkelerdeki okullardan eğitim alıyor ve eğitiliyor. Ancak bir çocuk buna dayanamadı ve meraktan başını kaldırdı, özel kuvvetler askeri onu savaşın sıcağında sadece refleksle vurdu. Rehineler arasındaki tek kurban oydu ve teröristler herkesi öldürdü. Evet, teorik olarak, aynı kafede bir çatışmada, bir katil ile bir çatışmada başlarsanız kaçının kaçabileceği, çünkü bir silahlı kurbanı olmayacak çünkü kaçar. Evet, bir kaza için acı olacağım, ama - utanmayacağım! Ölü bir koyun olmaktan utanıyorum! Size tekrar hatırlatmama izin verin, en eski psikolar bile, en ufak bir mermi alma şansının olduğu yerlerde öldürmeye gelmedi, bir kez bile başka vakalar olmadı.
Çok ünlü ve renkli bir rakibimiz var - Alexander Gurov. Polisin teğmeni, aynı zamanda FSB generali, hukuk bilimleri doktoru, psikolojik bilimler adayı, basılı eserlerin yazarı, organize suça tanınmış bir uzman, emir ve tabanca aldı. Bize sık sık, aktif, bilimsel ve etkileyici şekilde itiraz ediyor. Somut suçla mücadele alanındaki istismarlarını ve başarılarını bulmaya çalıştım, ancak sadece aşağıdakileri kazmayı başardım: İlk önce yerli bir aslanı öldürerek polis olarak ünlüydüm, seksenlerin sonlarında ikinci kez ünlüydü, Edebi Gazete'de birkaç makale yazdım Organize suçlar atlamaya hazırlanıyor ve daha önce de atladı. Kısa süre önce televizyonda konuştu ve büyük bir Sylvester çetesinin geç liderini hatırlattı. Ona göre, Sylvester polisi zorlamamayı denedi ve genel olarak onun gibi insanlarla Slav kökenli olmayan etnik çetelere muhalefetle etkileşime girdi.
İnternette, bu Gurov'un iddialarını bulmak kolaydır, dünyada sivil silahların en az bir toplu idamın önlendiği hiçbir durum yoktur ve aslında henüz kimseye yardım etmedi! Tabii ki, sadece Rus medyasını okuyup izlerseniz, öyleyse öyleyse öyle! Ama genel bilim insanı, ele aldığınız konunun tüm yönlerini bilmeli ... Silahlı vatandaşların kendileri deneyen manyakları durdurdukları zaman, yalnızca Amerikan kaynaklarından, bu tür davaların ortaya çıktığı biliniyor. kitlesel bir şekilde öldürmek, listelemek için yeterli alan olmadığını, fakat Web’de tüm bu olduğunu. Buna ek olarak, Amerikan polisi istatistikleri, arka arkaya kaç yıldır Amerikan mahkumlarının yüzde 40'ının bir suç sırasında silahlı vatandaşlar tarafından yaralanan, korkulan veya gözaltına alınanların olduğunu söylüyor. General bu gerçekleri bilmiyorsa, neden bir general ve profesör? Ve eğer biliyorsa, ama sessiz, öyleyse nasıl utanmıyor?
Onlara şunu söylüyoruz: kişisel silahlar artık yasak, yasadışı kısa namlulara hapsedilmişler ve kişisel silahlara karşıysanız, çalınacaklarından, ellerinden alınacaklarından korkacaksanız, kendiniz ve çocuklarınızla kazalar yaşayacağınıza inanmazsanız, kendilerini korumak için, o zaman edinmeyin, eğer izin verirlerse, kimse sizi bunun için cezalandırmaz. Ama her zaman yardım isteyebilirsin, eğer varsa, çünkü etrafta silahlı insanlar olacak. İsrail’de kazandıklarında, günün herhangi bir saatinde çocukların caddeye girmesine izin verebilirsiniz, orada bir çocuk korkuyla bağırırsa, derhal silahlı vatandaşlar her yönden ona koşacak. Bize söylerler: eğer kısa köprüye izin verilirse, o zaman niliz-nilly (!?) Yapmak zorunda kalacağız ... Bu cevabımdan bile başım dönüyor, çünkü mantığımda böyle uçlar birlikte büyümez! Onlara veriyoruz: peki, deney uğruna, yaklaşık beş yıl boyunca kişisel bir kısa halter ve kendini savunmayı çözelim, o zaman bu gerçekten kendini haklı çıkarmazsa, her şeyi iptal edebilirsin. Onlar bize: hiçbir şekilde! İzin verilirse daha sonra iptal edilmesi (!?) İmkansız olacaktır.
Bir keresinde yerel telsizimizde emekli bir polis generali ile silahlanma hakkı konusundaki bir konuşmayı dinledim ... O şiddetle karşı çıktı. İçinde bir ödül tabancası olduğunu söylediği pasajı hatırlıyorum ama yedi kilit altında tuttu ve bir şekilde kullanmasına izin vermediğini düşündü, hatta onu yanına hiç taşımadı. Hizmet tabancalarını yanlarında bulundurmalarına izin verilen hâkim ve savcılarımız onun için uygun. Hepsi, daima kişisel silahları kullanırken yasalarımızın uyguladığı kaçınılmaz prosedürlere maruz kalmamak için bu fırsatı kullanmak istemediklerini beyan eder. Ama sonuçta, neredeyse tehlikede değiller, silah yasal, meslektaşların tutumu en olumlu olacak, göz açıp kapatacaklar. Ama ... "silahlı kararlılık" bu ortamda popüler değil, aynı zamanda kariyerini mahvedebilir. Ve hakimlerimizi ve savcılarımızı, kendilerini ve sıcakta savunanların bu kadar şiddetli kovuşturmaları hakkında sorgulamanın mümkün olduğu durumlarda, çirkin bir ucube bile, yoğun bir şekilde “yırtık” bir durumda, bu tür gerekçeleri duyuyorsunuz: “... Sadece mahkumları korkutmak istediler, ama o yanıt olarak, dövdü ... Mahkum sadece tecavüze uğramak istendi ve karşılık olarak öldürüldü ... Evet, mahkumun evine girdiler, evet, onu ve ailesini tehdit ettiler, ama bu tehditleri uygulamak için zamanları olmadı ve cevap olarak onu sakatladılar. " Ve onlar, tüm rakiplerimiz utanmaz, utanmaz, bunun için utanmazlar !!! Ve utanmayanlar şerefsizdir ...
Şeref, sadakat, adalet, doğruluk, cömertlik ve onur gibi kişisel niteliklerin değerlendirilmesiyle ilişkili karmaşık bir etik ve sosyal kavramdır. Onur, belirli kültürel veya sosyal gelenekler, maddi sebepler veya kişisel emellerle hayata geçirilen göreceli bir kavram olarak algılanabilir. Öte yandan, onur, kişiliğinin ayrılmaz bir parçası olan, aslında insanda doğuştan gelen bir duygu olarak görülür. Birçok ulusun geleneksel kültürel değerler sisteminde, onur kategorisi, bir insanın hayatından (!) Daha önemli bir yerdedir.
Sözlük I.I. Dahl, onuru ve "insanın iç ahlaki saygınlığını, cesaretini, dürüstlüğünü, ruhun asilliğini ve açık bir vicdanı" ve "şartlı, seküler, dünya çapında bir asaleti" olarak tanımlar.
En ilkel biçimde, namus kavramı rasyonel insanlıkla neredeyse aynı anda ortaya çıkmıştır. Sonra içgüdüsel bir şey oldu. O günlerde, bir tür kabilenin hayatta kalmasını sağlayan adamlar, yanıldılar ve gergedanlarla mamut gibi mamutlar gibi topluca avlandılar ve topluca avlandılar; ayılar ile mağara kaplanları gibi avcılarla savaştılar, kendilerini düşman kabilelerden korudular ya da onlara saldırdılar. Ve o zamandan beri, bir dövüşçünün sadece gücünü ve el becerisini değil, savaşta kişisel güvenliğini yoldaşların ve yerli kabilenin hayatının uğruna sıraya koymak gerektiğinde, sağlamlığını, güvenilirliğini ve bağlılığını da takdir etmeyi öğrendiler. O zaman bile, "arkadaşları için düştü" uzun süre hatırlamaya çalıştı ve torunları için bir örnek oluşturmaya çalıştı. Ve şimdi, söyledikleri gibi, bu “trend”, bin yıllardır ve medeniyetin gelişimine girmiştir.
İnsanlıktaki askeri mülk ilk önce iktidara geldi, sonra lider oldu, sonra en saygın oldu. Toplumları ve halkları için en fazla gelenek ve kuralı yaratan savaşçılar, vatandaşlarının taklidi için ana örnek teşkil ediyordu. İlk başta, askeri kast, operasyon ve organizasyonu için askeri deneyiminin çoğunu alan bir sivil devlet bürokrasisi yaratan egemen aristokrasiye dönüştü ve daha sonra subay ortamı, uygulamalı bilim, mühendislik ve en ileri sanayi için güçlü bir zihin galaksisine yol açtı. Çok uzun bir süre öncelikle askeri ihtiyaçlara hizmet etti.
Medeniyet gelişti, aydınlanma yayıldı, toplumun hayatı ve insanlar gittikçe daha karmaşık hale geldi. Ve şeref kavramı da daha karmaşık ve çeşitli hale getirildi. Kuralları, yalnızca askeri ilişkilere değil, aynı zamanda halkın en üst katmanlarının tüm taraflarına nüfuz etmek zorundaydı: gençleri yetiştirmek, insanlar arasındaki davranış, insanlar arasında sözlü ve yazılı iletişim yolları, kişisel saygınlığı korumak. Bu kurallar çok katı hale geldi, ihlalleri, en azından, evrensel bir hor ve iletişim kurmayı reddetme ve mümkün olduğunca toplumdan atılma yoluyla cezalandırıldı. Üst katmana ait olmayan çoğu insan için şeref kuralları katı bir görev değildi, bu yüzden aristokratlar bunu en aşağılık sınıf olarak adlandırdılar. Bu bir lanet bile değildi, sadece bir tanımdı. Aristokrasinin “ortalama” sınıflardan kesinlikle talep ettiği tek şeref dürüstlüktü (aldatma, çalma!). Ve sadece usta veya patronla değil, aynı zamanda kendi aralarında! O zaman, kitle bilincine çok fazla tanım dahil edildi: dürüst insan, dürüst kelime, dürüst mücadele, dürüst çalışma, dürüst hizmet, dürüst (vicdani!) Çalışma tutumu, dürüst güvenilir, vb.
Eski aristokrasinin namus kurallarına uymak, bazı durumlarda kendilerini riske atma ve hatta feda etme ihtiyacına bağlı olarak zor, bazen sert bir görevdi, ancak toplumun alt kesimleri için yaşamın en önemli alanlarında emsali görülmemiş haklar ve avantajlar sağladı. Bu avantajlardan biri, kişisel silahlara sahip olma hakkı ve bununla birlikte kişisel saygınlığın korunmasıydı. İlk başta kılıçlar, hançerler, kılıçlar vardı, daha sonra hırsızlara ve hakaretlere karşı korunmak için yol ve düello tabancaları vardı, ve elbette bugünkü hayatımızda bize tanıdık olan tabancaları ve tabancaları çarpın. Dahası, silahlı bir aristokrat, kendisine herhangi bir şekilde hakaret edenlere uygun olmayan bir destek vermeyi başaramazsa veya aynı şekilde kadınlara, arkadaşlara ya da varlığına layık olan insanlara aynı şeyi yaptıysa, kendisini toplumun gözünde utandırdı ve hakarete maruz kaldı. onu. Böylece şeref, toplumda bir yer ve saygı hakkıydı. Tabii ki, alçaklar ve korkaklar her zaman ve herhangi bir toplumun her katmanında her zaman doludur, ancak katı onur kuralları yürürlükte olduğunda, bu, dürüst olmayan doğaları kendilerini gizlemeye, uyum göstermeye zorlayarak liderleri ve örnekleri eğitmek için güçlü bir rehber haline geldi.
Ve sadece yirminci yüzyılda - inanılmaz savaş çöküşü ile birlikte "kurt köpeği", devrimler, bilimde, teknolojide, ekonomide fantastik başarılar, durum değişmeye başladı ... Ama bu değişimler antik çağ modern uygarlık döneminde başladı. Şimdi her avukat Roma hukukunu okuyor, çünkü tüm dünyadaki modern hukuk sisteminin temeli olarak hizmet ediyor. Roma İmparatorluğu döneminde Mesih'in doğumundan önce ifade edilen bu hakkın temel ilkelerinden biri şöyle yazıyor: “... Zayıfları güçlülerden korumak için yasalar gerekli…”. Zayıf kadınlar, çocuklar, yaşlı erkekler, sakat savaşçılar anlamına geliyordu. Nüfusun çoğunluğunun ahlaki ilkel vahşilik için basitti, devlete ve topluma bir bütün olarak zarar vermemek için yasaklanmaları gerekiyordu. Bununla birlikte, o zamanlar hiç kimsenin düşünmediği başka bir zayıf kategorisi için belirleyici olarak yararlı olan bu yasal varsayımdı!
Biyoloji, her canlı türünde aynı zamanda müreffeh, sağlıklı, güçlü, gelişmekte olan bireyler ve ölen, zayıf, hasta, yozlaşan bireyler olduğunu öğretir. Son kişiler formda baskın olursa, o zaman yozlaşacak ve yok olacaktır. Bu biyolojik yasa insanlık için zorunludur. Bu yüzden, medeniyetin başlangıcında, hümanizmin mikropları devletlerin yasalarına ve toplumun kurallarına nüfuz ettiğinde, biyolojik açıdan, insan ırkının zayıf bireyleri için elverişli bir kolaylık haline geldi. Çok uzun bir süre boyunca, binlerce yıldır, bu faktör basitçe kimsede farkedilmedi, insanların en yüksek katmanları için bile hayat sert ve huzursuzdu, bu nedenle kısa bir süre boyunca yaşayan zayıf, pratik olarak ürememe imkânı yoktu ve toplum tarafından yararsızlıklarından dolayı sık sık reddedildi. ve suç. Ne de olsa, bir toplum, (insan!) Ahlaki gereksinimlerini ve ulusal çıkarlarını en iyi bilen ve onlardan haberdar olan bir halkın kendini organize eden bir parçasıdır.
Yüzyıllar boyunca, bütün ulusların toplumu, insan ırkının en sağlıklı, aktif ve iddialı temsilcilerinden oluşuyordu ve namus kuralları, rakiplerinin darbelerinin yerine geçerek, rahatlamalarına ve cezasız kalmalarına izin vermedi. Ama! En güçlü, en cesur, yetenekli ve çalışkan insanların çabalarıyla medeniyet gelişti, başarılarının gücü büyüdü, yaşamı daha rahat hale getirdi ve tıp daha önce çocuklukta, gençlikte ve gençlikte zayıflıktan ölenlerin çoğunu kurtardı ... Herkesin genel yaşam beklentisi büyüdü . Ve zayıf bireylerin kütlesi, insanlıkta daha da belirgin bir şekilde birikmiştir ... Zayıflık ölümcül bir şekilde, normal insanlarla eşit bir şekilde ayak basacak şekilde rekabet etmeye ve başarıya sahip olmama izin vermez ve ayrıca gelişme yetersizliği, korku hissi, herhangi bir değişiklik korkusu, tam kanlı bir yaşamı sevmeme, elde etme imkanı yoktur. risklerin ve hatta tehlikelerin tadını çıkarın. Zayıflığın varlığı, bir şekilde daha uzun süre hayatta kalma, ne pahasına olursa olsun hayatta kalma isteği ile ve eğer hayatta bir şey elde etmeyi başarırsa, o zaman en azından kazanılmış olanı koruma pahasına! Kısacası, zayıflar neşeli kiracılar değil, korku dolu kurtulanlar!
Bilimde bir terim var - entropi! Herhangi bir sistemde bir ölçüde mevcut olması gereken düzensiz bir kısmı belirtir. Yani, sistemdeki düzen ne kadar olursa olsun ve bir karışıklık, kaos, karışıklık her zaman içinde kalacak. Ve eğer sistem gelişir ve büyürse, o zaman hemen hemen tüm yeni entropi türlerini birleştirir ve an, sistem birikmiş bozukluğu kantitatif ve kalitatif olarak sindiremediğinde ve bu ölen ya da yeniden doğduğunda ortaya çıkabilir. 20 yüzyılda meydana gelen asırlık sosyal ve medeniyet sisteminin böyle bir patlaması oldu ...
İşte yine hatırla tarih. Eski çağlarda "yasaların zayıfları güçlülerden korumalı" olduğu varsayımı, devlet yapısının en ilginç deneyimlerinden birini dikkate almıştır. Eski Yunanistan'da, Sparta eyaleti bir zamanlar ortaya çıktı. Savaşçı bir devletti, vatandaşlarının varlığı tamamen askeri ihtiyaçlara dayanıyordu, sadece orada çalışan köleler vardı, bütün özgürler ya savaşıyor ya da savaşa hazırlanıyorlardı. Bir ordu devletiydi. Sparta, kahramanlığının ve saldırganlığının büyük bir hatırasını bıraktı. Bir zamanlar Spartalılar, en güçlü ve gelişmiş Yunan devleti olan Atina'yı bile fethetmeyi başardılar. Böylece Spartalılar tüm bebeklerini dikkatlice incelediler ve bebeğin savaşçı olmaya uygun olmadığı konusunda bir şüphesi varsa, o zaman uçuruma atıldı. Sparta'da felsefe, bilim, el sanatları ve sanatın yeri yoktu. Bu nedenle, Yunanlıların geri kalanı Spartalıları "aptal" olarak nitelendirdi ve sonunda devletlerini yenmenin bir yolunu buldu. Her şey mantıklı, çünkü tam olarak uygarlığın gelişmesi için sadece sağlam değil, aynı zamanda zekice!
Burada Roma hukukunun yaratıcıları ve kanun yapma gereksinimlerini dikkate aldılar. Medeniyet geliştikçe, daha yetenekli, eğitimli, yetenekli insanlara ihtiyaç duyuldu ve geleneksel aristokrasi artık onları doğru miktarda veremedi, bu nedenle devletlerin yasaları daha fazla yumuşadı ve herhangi bir sınıfın temsilcilerinin, bazı yararlı yetenekler gösterdiklerinde, yüksek topluma taşınmasına izin verdiler. bilimlerde, askeri, sanat, mühendislik veya sadece çok para kazanmayı başardı. Ancak geleneksel aristokrasi konumlarından vazgeçmedi ve bu yeni insanlara (entelektüeller ve burjuvazi!) Açıkça belirtti. Eşit olmadıkları, "kaba sınıfları" bıraktıklarında, bu "anlamın" izlerini yaşamaya ve tutumlarına dayandıkları anlamına geliyor. Buna karşılık, yeni “toplum krizi” de, kalıtsal aristokratların atalarının ataları olarak iyi bir şekilde hatırlanmıştı, gerçek onur taşıyanlar atalarına bağımlı köylülere davrandılar. Onları, ustalarıyla aynı hissedebilecek insanlar için onları tanımıyorlardı. İşte tipik bir örnek. Köylerindeki toprak sahipleri de köylüler için hakimlerdi. İki köylünün kavga ettiğini varsayalım, biri diğerini o kadar sert dövdü ki bir süre çalışma yeteneğini kaybetti. Bu durumda, toprak sahipleri kazananı Barshchina'da kendisi ve dayak için, iyileşinceye kadar çalışmaya zorladılar ve toparlandıktan sonra kazananı hala "mal" ı bozmayacak şekilde kamçı ile cezalandırdılar. Ve toprak sahibi, savaşın neyle ilgili olduğu, içinde kimin olduğu, kimin için kime kime neyin kime maruz kaldığı nedeniyle tamamen ilgisizdi ... Hayvanlar gibi "aşağılık sınıf" için, şeref duygusu duyulmamalı, suçu bilmemeli, bu yüzden sadece onlar olmalı sahibinin çıkarlarına halel getirmemek için eğitmek. Ve hayvanları dövülerek eğitiyorlar, böylece korkularını biliyorlar, çünkü ne utançları ne de vicdanları yok!
Utanç ve vicdan, aynı zamanda korku biçimleridir, utanç, diğer insanların gözünde değersiz olma korkusu, vicdan, kendi doğasının zayıflıklarının kölesi olma korkusudur. Yeni yaşam ustalarının, atalarının ya da zirvelerine nasıl tırmandıklarını, aşağılanmaya uğradıklarını, kendilerini gereksiz engeller olarak kestiklerini, utançlarını ve vicdanlarını, genetik hatıralarını sorgulamalarını, eski aristokrasinin eski ahlaki değerlerini inkar etmelerini sağladılar. şeref kuralları Burada, pratik hesaplama da işe yaradı, çünkü eski aristokrasinin kurallarını takip etmek, sıra dışı olmalarından dolayı, yeni insanların bu aristokrasiyle etkili bir şekilde rekabet etmelerini engelledi, hatta bununla eşit bir pozisyona kavuştu. Ve bu yeni insanlarla tanışmak için, 19’in - 20’in başlangıcı - yüzyılın başlarında - birikmiş olan, geleneksel toplumun tüm eğitimli tabakalarının zayıflıkları, gözle görülür biçimde fark edildi ve sosyal hümanizm üzerine parazitlenmeye başlayarak başlarını kaldıramadı. Zayıflıkları nedeniyle ve ondan hayatlarının dibine zorlanacaklarından korkuyorlardı. Böylece, önceki gelişim yüzyıllarında ortaya çıkan eski vakıfların güçlü bir inkarcı katmanı vardı ve bu katman, dünyadaki insanların geniş kitleleri arasındaki görüşlerini aşıladı ve o zamanlar, kaderlerini geliştirmek ve yaşamın yüksekliğine ilerlemek için birçok önemli fırsattan mahrum bırakıldı.
Modern tarih ve tarihi edebiyat bu konuyla ilgili tüm detayları anlatabilir, bu yüzden buraya tamamen noktalı kalacağım. 20 yüzyılın başında, Birinci Dünya Savaşı Avrupa’da patlak verdi ve insanları anlamsız anlaşılmazlığı, korkunç kayıpları, insanlık dışı insanlığı ile çıldırttı. Sonuç olarak, bir devrim dalgası Avrupa’yı sarstı, eski düzeni yaydı ve bu emirleri reddedenlerin devletlerinin egemen tabakalarını yaptı ve yeni bir ahlak tanımlamaya başladılar. Avrupa ülkelerinin bir bölümünde diktatörlük rejimleri kuruldu, halkı devletin güvenliği ve bakımı için özgürlüklerini feda etti. Demokrasinin korunduğu aynı ülkelerde, iktidardaki devletin üstündeki yolsuzluk ve ahlaki olmayan suç skandalları büyük çapta gitti. Fransa bu açıdan özellikle farklıydı. Yirminci yüzyılın 40 yıllarında, Nazi Almanya'nın önderlik ettiği faşist diktatörlüklerin mevcut ittifakı, ordularını ve halklarını sıradan haydutlara benzeyen agresif görüşlere teşvik eden yeni bir savaşa hazırlayabildi. Ancak, aynı Fransa ve İngiltere’nin nüfusu ve hükümetleri savaştan korkuyorlardı, onlardan kaçınmak için kolayca en utanç verici anlaşmalara gittiler ...
Ve sadece bu ülkelerdeki eski aristokrasinin temsilcileri insanlarda şeref duygusu uyandırmaya başladı! İngiltere Başbakanı Chamberlain, Münih'teki müttefiki Çekoslovakya tarafından Münih'te selamlandığında, memleketinde bir barışçıl olarak mutlu bir şekilde selamlandı, sonra da gelecekteki askeri öncü Winston Churchill, Marlborough Dükü'nün soyundan geldi: Savaş ve utançla, rezalet seçtin, şimdi savaş alacaksın ... " Böylece oldu. Gangster imtiyazları durdurulamaz, sadece onları kızdırır. Faşistler, İngiltere dışında, iki yılda hepsini ele geçirerek Avrupa'ya koştu. Danimarka ve Norveç gibi bazı ülkeler, Alman işgalinden birkaç saat sonra kelimenin tam anlamıyla teslim oldu. Fransa birkaç hafta içinde düştü ve Birinci Dünya Savaşı'nda aynı Almanlarla iyi mücadele eden Mareşal Petain, onun adına teslim aldı. Teslim anlaşmayı imzaladıktan sonra Petain iç çekerek şöyle dedi: "... Fransızlar savaşmak ve fedakarlık etmek istemiyorlar, hayattan zevk almak istiyorlar ...". Ve sadece doğuştan bir aristokrat ailesinden General de Gaulle, bu tür bir dürüst, bencil olmayan vatanseverler ile birlikte Direnişe başlamış olan pek çok vatandaşının isteklerini kabul etmedi. Savaştan sonra Fransız cumhurbaşkanı olan De Gaulle, onlarca yıl süren kargaşanın, yenilginin ve küçük düşürmenin ardından ülkesinin şerefine ve büyüklüğüne geri dönmeyi başardı.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa, dünya medeniyetinin öncüsü ve örneği olmaya devam etti. Batı Avrupa'da, Batı demokrasisi kuruldu, Sovyetler Birliği ile birlikte Doğu Avrupa, otoriter rejimler tarafından komünist bir ideolojiyle yönetildi. Diktatörce ve otoriter hükümet biçimleri altında, faşizm altında komünizm altında vatandaşların kişisel silahları her zaman yasaktır. Bu tür devletler, polis hizmetlerinin herhangi bir zamanda, herhangi bir izinsiz olarak herhangi bir eve serbestçe girme, en ufak bir şüphe altında herhangi bir kişiyi tutuklama hakkına sahip olduğunu kabul etmek zorunda kalan konularının güvenliğine tamamen dikkat ettiklerini beyan eder. isimsiz bir ihbar ve avukat kabul edilmeden sorguya alınması gereken uzun bir süre, şüphelilere işkence yapılması, dayanılmaz koşullarda hapis cezasına çarptırılmış mahkumlar yaratma, rehineleri alma ve cezaevinden kaçan suçluların aile üyelerini cezalandırma, geniş gizli dolandırıcılık ağları oluşturmak için tehdit veya rüşvet. Suçla mücadelede bir etki yarattı, ancak büyük ve pahalı bir polis aparatı gerektirdi ve otoriterlik ve diktatörlük, ekonomik dahil vatandaşların herhangi bir girişimini kontrol etmeye ve sınırlamaya çalıştığından beri, bu rejimler altında, ülkeler zengin değil, polise harcayamazlar. Suçun sadece geliştiği değil, aynı zamanda büyüdüğü geniş kontrolsüz bölgeler var. Çok fazla örnek var.
Batı demokrasisi ülkelerinde farklı bir durum vardı. Suç azgındı! Bankalar ve zenginler yağmalandı, mafya uyuşturucu kaçakçılığı ve fuhuşla birlikte büyüdü, devlet aygıtı gelişti, yüksek maaşlı avukatlar sanatı ve yasaların insanlığı sayesinde meşhur suçlular cezadan kaçındı. Fakat aynı zamanda, özgür girişim, modern teknoloji ve bilime dayalı güçlü bir ekonomik düzelme yaşandı, tüm nüfusun yaşam standartları büyüdü ve holiganlık ve sıradan insanların evlerine yapılan saldırılar gibi kitlesel küçük suçlar uygulanmadı, bu olayların her biri banka soygunundan daha az olmayan bir sansasyondu. . Batı Avrupa sokakları hemen her yerde güvendeydi! Çünkü yerel yasalar şu ifadelere değindi ve harekete geçti: “evim benim kalem” ve “geri çekilmek zorunda değil”, yani saldırılara yanıt olarak, sokaktaki adam, her yerdeki kişisel bir ateşli silah da dahil olmak üzere her türlü yolla kendini savunma hakkına sahipti. yasal ve mülkiyet için uygun. Polis, soruşturma makamları ve mahkemeler, özellikle jüri duruşmaları, saldırganların uğradığı zarar ne olursa olsun, neredeyse her zaman savunmacıların tarafındaydı. Arsaya yakın bir yere "özel mülk" işareti asmak yeterliydi ve davetsiz misafirleri vurabildiğiniz için sizin bilginiz olmadan oraya girmekten korkmamalısınız.
Sovyetler Birliği ve Doğu Avrupa'da durum farklıydı, orada organize suç neredeyse eziliyordu, ancak kitlesel sokak holiganlığı, anlamsız vandalizm, çok sayıda hırsızlık ve sokak soygununda, kış şapkalarını yırtmak gibi sürekli sorunlar vardı ve kır evleri tembel ve sürekli saldırıya uğradı. . Militiamen bu akışla baş edemedi, bu yüzden ya mağdurları şikayetlerini geri çekmeye ikna etti ya da aynı mağdurlar öylesine “sürüklendiler”; zorla ve formaliteler yüzünden kendilerini sürükleyemediler ve ifadelerini ellerinden aldılar; Buna, özel ekonomik faaliyetin yasaklanmasına tepki olarak, devlet mallarının büyük küçük ve büyük zekâsı eklendi.
Aynı zamanda, dünyanın tüm gelişmiş ülkelerinde, 20 yüzyılın devrimleri ve kazanımları ile tetiklenen kitle bilincini değiştirme süreci devam etti ... İnsanlarda, tıp ve sosyal güvencenin gçlü gelişmesi nedeniyle, hayatta kalmak ve normal olanları ne pahasına olursa olsun eşleştirmek isteyen zayıf bireylerin yüzdesi ve psikolojileri tamamen sağlıklı birçok insana aktarıldı, onları yaşamlarını tırmandırmaya teşvik etti, temel dürüstlüğü, kuralları ve zamandan ve emekten tasarruf etme dürtülerini ihmal etti. Bu süreç sanatta ve medyada yansıtılmaya başlandı, tüketim kültü yaratıldı, tüketimin tadını çıkardı, aile erdemlerini sorguladı ve alay ettiler, saygın insanların işsizleri saf dışı bırakmalarına karşı saf savunmasızlıklarını alay ettiler, özveri, güvenilirlik ve kahramanlık gereksiz ve saçmalık olarak görüldü.
Bütün bunlar Batı’da açıkça yaratılmıştı, ama Batı filmlerinde, kitaplarında ve performanslarında komünist dünyaya başarıyla girdi, kitle bilincine oldukça etkili bir biçimde etki etti. Böyle bir "reformat", doğum oranının savaş sonrası patlamasının oluşmasıyla büyüdüğünde, 60'lerin ortasında işe yaradı. Batı'da, kitlesel bir gençlik isyanı, halka açık yerlerde geleneksel davranış kurallarının kaldırılması, eğitim kurumları, her türlü hiyerarşik disiplinin, cinsiyete kolay erişimin ("cinsel devrim"!), Pornografi ve uyuşturucunun izinleri gibi "özgürlükler" talep etmeye başladı. Genel olarak, Batı'nın gençliği, yaşamın zevklerini çabucak, çabucak ve çaba göstermeden tüketmek istiyordu. Fransa'da, Başkan de Gaulle'nin istifasını zorlamayı başardı. Fransa'nın büyüklüğünü yeniden canlandıran kahraman, hayatını geçirdiği kişiler tarafından gülünç ve tükürüldü. Komünist ülkelerde, gençlik protestosu iki yoldan gitti ... Gençliğin en küçük, en eğitimli ve siyasallaştırılmış kısmı totaliterizme karşı çıkmaya çalıştı ve hemen bastırıldı ve daha basit olanlar bilinçsizce ve kendiliğinden küçük suçluluk biçiminde başladı. Bu zamanların sovyet gençlerinde "hırsızlar" romantizmine "büyük bir ilgi gösterildi, hırsızlar 'şarkıları gitarlara kadar çığlık attı ve sonra Codles'a girdiler ve kitle" holigan "gece sokaklarında koşmaya başladılar.
Bu zamanların basımını okursanız, zorbalığa karşı mücadele konusu ilk yerlerden birindeydi. 70'lerin başlangıcına, bu nesil büyüyüp hayata çöktüğünde, askerlik hizmetinden ve kısmen hapishanelerden geçinceye kadar bununla baş etmek mümkün değildi. Her durumda, gelişmiş ülkelerde 20 yüzyılın sonlarına doğru kitle bilinci, insanoğlunun yüzyıllar boyunca geliştirdiği ahlaki değerlere olan tutumunu kuvvetle deforme etti ve bu değerlerin, insanlık dönemindeki periyodik girişine rağmen, şu anda ulaştığı zirvelere medeniyet geliştirmelerinde yardımcı oldu. savaşlar ve devrimler şeklinde barbarlık. Bu ahlaki değerler arasında şeref ve vicdanıyla yaptığı utanç şüphelidir.
20 yüzyılın sonunda, dünya tarihi felaketi yaşandı, Sovyetler Birliği çöktü, Doğu Avrupa ülkeleri batı demokrasisini kabul etti. Şey, aynı zamanda Rusya da denedi ... Bu deneyim herkes için zor çıktı, sadece Çek Cumhuriyeti ve Polonya en az kayıpla sduzhuit yapmayı başardı, gerisi şu an yoğun bir şekilde dolaşıyor ve Rusya çöküşün eşiğindeydi. Fakat tam bir bilgi özgürlüğü vardı ve herkes dünya hayatı olaylarını görebildi, düşünebildi ve değerlendirebildi. Devletlerin hukuk sistemleri ve yasalarının çalışmalarını diğer ülkelerin devletleriyle karşılaştırmak. Doğu Avrupa ülkeleri, komünist öncesi yasalarına geri döndüler; Ve Rusya, Ukrayna, Orta Asya bunu tartıştı, ancak girmedi. Buna ek olarak, anketlere göre, nüfusun çoğunluğu bu hakları almak istemedi.
Bu çoğunluk arasında ben de o zaman bulundum! Ayrıca, bu tür hakların "vahşi" Ruslarımız için olmadığına inanıyordu, ayrıca kişisel silahların tüm tehlikeler olduğuna inanıyordu. O zaman bu konu benim için çok ilgi çekici değildi, bu yüzden, önceki yaşamın üzerine konulduğu için ilgisizce sadece olumsuzlara inanıyordu. Eminim ki, her yaştan aynı aklı başında olan insanların büyük çoğunluğu kendileri hakkında aynı şeyi söyleyebiliyor! Görüşlerin evrimi, hepimiz şaşırtıcı bir şekilde aynı şekilde devam etti, ancak farklı zamanlarda farklı olaylara tepkilerle başladı. Şu andaki görüşlerim 90'in sonunda geldi - 2000'li yılların başında. O sırada yaygın suçlara, yolsuzluklara ya da kolluk kuvvetlerinin çaresizliklerine baktıktan sonra, bu durumun gençleri nasıl parçaladığını ve onları nasıl çürütdüğünü, direnmeye çalışanları nasıl çaresizce ve yararsızca öldüğünü gördü.
Çok sayıda eğitimli ve nezih kişi, rakete derhal saldıran küçük işletmeye girdi. Haydutlar sınırsızca cezasız! Ve kolluk kuvvetleri, ne yazık ki, gerçekten yardım edemedikleri için özür diliyorlardı ... Peki, bir açıklamada bulunuyorsunuz, peki, sizi tehdit edenleri tutuklayıp sorgulamaya başlayacağız ve arkadaşları bu süre zarfında sizi sakatlayacak veya yakacaklardır. Hepsine bir koruma koyamazsın ... Ve tutuklananları hemen bırakacağız, çünkü tehdit için onları hapse atmak imkansız.
Ve şimdi, 1998 yılında, gazetede okudum, New York'taki turistlerimiz olarak, Sovyet imparatorları Brighton Plajı'ndaki sokaklarda, yerel dükkan sahiplerine sordular, ya, haraç nasıldı? Aynı mafyaya sahipsiniz ve özgürce bir silahınız olabilir. Bazen en azından yasadışı bir silahla ekilebildiğiniz için, haraççılarımız var. Buna karşılık, Amerikan "Sovyet" esnafı neşeyle kıkırdadı ve Rus gibi bir raketin Amerika'da başladığını ve hemen 30'lerde sona erdiğini bildirdi. Aynı tüccar olan bir işadamı yasaları ihlal etmiyorsa ve bu konuda şantaj yapılamazsa, haydutlar onun için açılmayacaktır, çünkü mal sahibi, kendisini tehdit etmeye çalışan birini vurma hakkına, hatta bir pogrom veya kundakçılık ve kundakçılık ve polis için daha da fazla şey yapma hakkına sahiptir o zaman kalan raketçileri elde etmek için “toprağı kazmak” olacak, çünkü iyi para primi de dahil olmak üzere şiddetle teşvik ediliyor.
Bu bilgilerle, daha fazla bilgi kazmaya başladığımda silahlı savunma hakkına ciddi bir ilgi duydum. Ve su bastı! Tüm Avrupa komünizm sonrası ülkelerde de suçlu bir patlama başladı: Raket ve sokak saldırıları, ancak kişisel tabancalara izin verildiğinde derhal soldu. Fakat İngiltere'de, 1997'te kısa mesafeli bir yasaktan sonra, büyük şehirlerin sokakları, kelimenin tam anlamıyla iki yıl boyunca Avrupa'da en tehlikeli caddeler haline geldi. İsrail'e gittim, özel mülkiyetteki yetişkinler için kısa menzilli bir sandık olduğunu ve orduda yaşayan kız ve erkeklerin yıllarca 18'tan silahları ve cephaneleriyle evlerine gidip bütün sokaklarda ve plajlarda onlarla takıldığını gördüm. Silahlı suç faaliyeti yoktur, asıl tehlike teröristlerdir, ancak silahlı vatandaşların kendileri tarafından yüzde 70 ile nötralize edilirler ("Genel Prof." Gurov'a bir kez daha merhaba!). Amerika'nın en güvenli caddeleri olan Teksas, kişisel silahlara en özgür erişimi sağlayan, ancak silahların yasak olduğu eyaletlerdeki en tehlikeli yerlerdir, ancak suçlular tarafından en çok kullanıldığı yer burasıdır. Peki ve benzeri! Bu bilgi benim için silahlı bir kendini savunma taraftarı olma ve “Silahlanma Hakkı” hareketine katılmaya başlamam için yeterliydi.
Şimdi tüm ülkemizdeki ve dünyadaki tüm siyasi, ahlaki ve hatta ekonomik olayların yanı sıra devlet ve kamu kurumlarının yanı sıra, vatandaşların kişisel silahlara hak kazanma haklarının ve onur ve onurlarının silahlı savunulması konusunda her şeyden önce tahmin ediyorum. Bu konuda, bir sihir düşüşünde olduğu gibi, modern medeniyetin biriktirdiği pek çok ciddi sorunun da yansıtıldığına ve buna cevap vermeden çözümlerinin imkansız olduğuna inanıyorum.
Bütün hareketimin yanı sıra faaliyetlerim, tartışma toplantılarında, çeşitli medyada ve elbette internette elbette ki tartışmalarla ve rakiplerimizle bitmeyen anlaşmazlıklar ile başladı ... yukarıda belirtilen sözlü çatışmalara bazı örnekler verdim ve burada daha ayrıntılı olarak devam edeceğim, çünkü Tekrar ediyorum, bana en zengin materyali verdiler, muhaliflerimizin yüzlerini ayrıntılı olarak betimliyorlardı. İlk başta, hepimiz bu anlaşmazlıkları koştuk, saf olarak kendimiz bulduğumuz, düşündüğümüz ve inandırıcı argümanları aktarırsak, o zaman bize katılmamış olanların bilinçlerini değiştirerek değerlendirebileceklerine inanıyoruz. Bir çeşit aptal insan bizimle tartışmış, eğitimli, mantıklı ... Ama işte oradaydı! Bu tartışmalar sırasında, rakiplerimizin en katı olanları bile olsa, garip dönüşümler yaşandı, sınırsız, kesintiye uğradılar, kişisel saldırıları kışkırtmaya çalıştılar, göze çarpmayan bir şekilde inkar edip, gerçekleri ile yapılan ve sarsıldılar. Muhaliflerimizin bu tür tartışmalardaki amacının hakikat için sakin bir arayış değil, korkunç bir felaket talihsizliği önlemeye çaresiz bir arzu gibi göründüğü görülüyordu. Dışarıdan, bu davranış bir tür psikoya benziyordu. konuşma dili olarak klik denir. Yaşlı kadınlarda, saldırı başladığında, caddelerin içinden geçip bazı tutarsız panik tahminleri çığlık attı, bu gösteriden diğer kadınların histeriklere düştüğü ve tıklamaları taklit ederek çığlık atmaya başladıkları oldu.
Onlar bizim için histeriler: hepiniz silah lobisinin ajanlarısınız, size para ödüyorlar ve topluma silah satmayı hayal ediyorlar, dökülen "kan nehirlerine" tükürüyorlar !! Sakince, konunun bilgisi ile: ilk olarak, kendimizi salak olarak sunmamak için bu ifadelerin ispatlanması gerekir, ikincisi, böyle bir lobiye sahip olmak güzel olurdu ve ondan gelen para hareketimize yardımcı olacaktır. Ancak bizde yok ve var olduğu yerde kamu kuruluşları var, finansal ve ekonomik gruplar değil, sivil silah satan bir oligark olmak imkansız, çünkü bu iş çok az kar ediyor ve sadece küçük ve orta ölçekli işletmeler çalışıyor. Sadece askeri silahlarda yasa dışı ticaret, alıcıların tüccarların risklerini ödediği süper kazançlar sağlar.
Bizim için histeriler: hepiniz, gönüllü olarak veya bilmeden, ABD Dışişleri Bakanlığı'nın emriyle harekete geçin! Sakince, konunun bilgisiyle: duyularınıza geliyor, hangi Dışişleri Bakanlığı? Amerika Birleşik Devletleri Başkanı, bu Dışişleri Bakanının başı - senin erkeğin, hiç tabancasının olmadığı, silah yasakları gördüğü konusunda övünüyor, ama sen iddiaya giriyorsun, örnek olarak, iddiaya girersin. Evet, Dışişleri Bakanlığı bize yardım etmeye cesaret ediyor, Obama Amerikan silah birliği tarafından ikiyüzlülük için çamurla karıştırılacak ve ona bu konuda mutlu bir şekilde yardım edeceğiz! Onlar bizim için histerik: kızgınsın, Rusya’daki Vahşi Batı’nın ahlakını yerleştirmeyi hayal ediyorsun! Sakin bir şekilde, konunun bilgisi ile: 1904, yıldır, Amerika'da “vahşi batı” nın ortasındadır, herhangi bir silahı özgürce satın alabilirsiniz, hafif bir makineli tüfek bile sipariş için postayla gönderilir. “... Asansör arabasıyla (asansör!) Bazı katlarımıza çıktık (otelde!) ... Yanımızda bir bayan var, hepimiz şapkasızız ve hepimiz duruyoruz: bu Amerika, ve zaten bir kadın olduğunu biliyoruz burada her zaman, her yerde ve her şeyde ilk sırada. On iki yaşında bir kız, ülkesinin sonuna, anavatanındaki tüm insanların himayesinde özgürce seyahat edebiliyor. " Bu alıntı, Rusya'da sürekli olarak demir yolu inşa etmeyi sürdüren demiryolları kurma seferleri yapan Rus yazar, gazeteci ve büyük demiryolu mühendisi Garin-Mikhailovsky'nin Amerika'ya yaptığı kişisel seyahatle ilgili bir makalenin ifadesidir. Şu an silahsız olan Rusya’da kimin genç bir kızın seyahate yalnız çıkmasına karar vereceğini merak ediyorum.
Onlar histerik olarak bize: kişisel silahlar organize suça karşı yararsızdır! Sakince, konuyla ilgili bilgi sahibi olduk: temelde evet, işe yaramaz. Ancak kitlesel küçük ve günlük suça karşı gereklidir. Eğer bu suç vatandaşların silahlı savunmasıyla azaltılırsa, polis ciddi şekilde boşaltılacak, indirilebilecek, orada en iyi insanları seçecek, onlar için iyi koşullar yaratabilecek ve organize suçu etkin bir şekilde engelleyebilecek. Bizim için histeriktirler: eğer evimizin silahlı savunmasına izin verirsek, bu savunmanın bahanesiyle toplu halde kitlenmeye başlayacağız! Sakince, konunun bilgisiyle: bu neden dünya deneyimini onaylamıyor? Çok basit. Ne de olsa böyle bir yöntemi olan bir katilin polisi kendisi çağırması ve biyografisini ve motiflerini netleştirecek soruşturmayı yapması gerekir. Suçlu, özellikle suikastçı, böyle bir "hemoroide" ihtiyaç duymaz.
Onlar bizim için histerik: yasal kısa bar suçluları ilk etapta silahlandıracak, evet, evet, evet !! Onları, konuyla ilgili olarak biliyoruz: genel olarak, bu polis kontrolü tarafından kolayca durdurulur ve suçlu kayıtlı bir yasal silahla ne yapar? Sonuçta, uygulandığında hemen düşecek. Bize, çok sıkıcı bir şekilde (özellikle İnternet forumlarında!) Anlatıyorlar: Zihinsel komplekslerinizi telafi etmek için tabancaları arzu ediyorsunuz, evet, evet, evet! Konunun bilgisiyle onlar için yaramazız: peki, bize Freudy psikanalizini uyguladığınız için, bir zamanlar kendiniz hakkında söylediği şey bu! (!): "Silah korkusu, geriye dönük cinsel ve zihinsel gelişimin bir işaretidir."
Ama gerçekten! Rakiplerimizin tüm argümanına basitçe korku konuyor ve küçük çocukların karanlıktan korktuğu gibi, kesinlikle mantıksız. Rakiplerimizin tutkulu itirazları bizi sık sık şaşırtıyor, onları sistematik, mantıksız ve sadece aptal buluyorlar, kendilerini nasıl hissetmediklerini anlamıyorlar mı? Ancak şahsen, kendim için anladım ki, bir izleyici kitlesini mantık ve gerçeklerle hareket ederek uyuşmazlıklar konusunda ikna etmeye çalıştığımız zaman, rakiplerimiz kendileri için böyle bir hedef belirlemediler, sakin inanç duymayacaklar, çünkü aklı etkilemek istemiyorlar, duyguları heyecanlandırıyorlar. insanlara kendilerinin yaşadığı korku ile ilham veriyor! Ve bu fobi için psikiyatride terim seçildi - hoplofobiya ...
Rakiplerimizin bir diğer özelliği de Puşkin'de "... tembel ve kurnaz ..." olmaları! Çeşitli kaynaklardan birçok bilgiyi kürek alarak, bağımsız olarak ve eserlerde görüşlerimize ulaştık, tüm saldırıları ve soruları hakkında ayrıntılı kanıtlar hazırladık, ancak herhangi bir tartışmanın başlangıcında, her zaman "dün doğmuş" gibi, ne çiğnemeye başladılar Binlerce farklı, gerekçeli ve ilginç cevapları cevapladık. Ve bunlardan birinin cevaplarımıza cevaplarla ilgili bir anlaşmazlık başlattığını hiç görmedim. Hayır, senaryo her zaman aynıdır, önce yıpranmış saldırılar dizisi ve daha sonra onlarla mantık ve gerçekler aracılığıyla konuşma girişimlerine çılgınca bir tepki.
Eski bir komedi filminin kahramanı şu ifadeyi dile getirdi: “... Boks, yumrukların yardımıyla bilgi alışverişidir…”. Bu yüzden, tartışma yoluyla asla rakiplerimizle bilgi paylaşamadım, onlar her zaman anlamsız bir karalama empoze etmeye çalışıyorlar. Birkaç yıl önce bir deneyim yaptım. Birkaç basılı medya tarafından yayınlanan ve çevrimiçi kaynakların çoğunu yerleştiren silahlanma hakkı ile ilgili makalelerimden birinde, özellikle bir çarpıtma yaptım. Derilerin işlediği trenlerde iki cinayetin öyleydi. Bir durumda, satrançta Rusya'nın şampiyonu Yakut'u öldürürken, diğerinde karate Rusya'nın şampiyonu olan Koreli öldürüldü. Ben de Rusya'nın karate şampiyonunun Yakut olduğunu yazdım. İnternette bu bilgiyi kontrol etmek ve beni yanlış yakalamak, 2 saniye meselesiydi, ancak iki yıl içinde, kötü niyetli yorumların yığınlarına baktıktan sonra, bir keresinde Yakut'un bir karate oyuncusu değil, bir satranç oyuncusu olduğunu söyleyen kötü bir söz gördüm. Aynı zamanda, tam ve çok zekice, benim görüşüme göre, Karate'deki Rusya şampiyonunun hala ciltteki gençler tarafından öldürüldüğü gerçeği konusunda sessizlik, sadece yakut değil. Tamamen itiraf etmeme rağmen, bir insanın daha derine inemeyecek kadar tembel olması mümkündür. Yine de, rakiplerimizin tamamen kurnaz ve kurnaz olduğu açıkça görülüyor (ve bildiğimiz gibi, hile aptalların zihnidir!) Bizimle mücadelede ...
Hareketimiz faaliyete sadece başladığında, derhal büyük ilgi uyandırdı ve ben bölgesel bir koordinatör olarak Volgograd belediyesi (özel olmayan!) TV kanallarından birinin konulu bir şova çağrıldım. Anlaşmazlık, her zamanki gibi, sıcak geldi. Bu konuşma gösterisi kayıtta ekranda belirdi ve bu kayda baktığımda, işaretlerimin tamamen tutarsız hale getirildiği şekilde kesildiği ve rakiplerimin en avantajlı şekilde yerleştirildiği ortaya çıktı. Konuşmaya bir TV izleyici oyu eşlik etti, bölgemiz için benzeri görülmemiş bir ilgiye yol açtığı ve açıkça lehime verilen oyların neredeyse her zaman güçlü bir marjla öne çıktığı, ancak son dakikalarda “karşı” seslerin patladığı, taraftarlarımı aştığı açıktı. Bununla birlikte, oranların yetersiz olduğu ve toplamda 50 oyu olduğu ortaya çıktı.
Bu talk-show'un ev sahibi sadık rakibimizdir. Gelecekte, silah hakkı konusunda bir kereden fazla örgütlü tartışmalar yaptı, ama beni ya da bir kez bile harekete yoldaşlarımı davet etmedi, yerini tamamen hazırlıksız olan ve yapmak istediklerine inanmayan bazı halsiz kişilikleri aldık. kişisel silahlar ve kendini savunma hakkı. Yine de, her zaman oylama devam ederken, bizim için oylar devam etti ve büyük bir marjla, ardından da aynı şüpheli anlaşılmaz “patlama” ve son dakikada bize karşı ilerlemeye devam etti.
Bundan, böyle tartışmalar sırasında birisinin seçmenleri kendi tarafıma kazanabilmek için sinirlerini ve gücünü boşa harcamaması gerektiği, ancak birisinin savları dile getirebilmek için mümkün olduğunca sakince denemesi gerektiği sonucuna vardım. Ve işe yaradı! Kamuya açık bir tartışmadan sonra, organizasyonumuz yeni aktivistler, destekçiler ve sempatizanlarla dolmaya başladı, aynı şey diğer bölgelerde de oldu! Anlaşılan, ülke genelindeki rakiplerimiz bunu fark etti. Tüm yetkililer (devlet bütçesinden finanse edilen!) Medya, bölgeselden tamamen Rus’a kadar yakın zamanda vatandaşların silahlı öz savunma hakkı konusundaki konuşmalarını son zamanlarda durdurdu, ancak aynı şekilde silahlarla yapılan kazalarla ilgili dosyalama sıklığını da artırdılar, ancak bize medyaya karşı çıkıyor. Üstelik çok özel olarak bu materyalleri gönderiyorlar ... Mesela ABD’de binlerce kişinin ateşli silah kullanımından bir yıl boyunca acı çektiğini ve ... her şeyin !!! Tam olarak nasıl acı çektin? Kendini vurdun mu? Birbirinizi vurmak mı? Suçlular ve psikoslar tarafından vuruldu mu? Ya da belki kendileri binlerce suçluyu vurdular? Ve izleyiciler ve okuyucular için çıkıyor, ünlü şarkıda olduğu gibi "... askere yürü, cevabı ara (Julius Kim!) ...".
Onlarla ilgili anlaşmazlıkları olan rakiplerimizle ilgili yukarıda açıklanan tüm materyalleri inceledikten sonra, ortaya çıkan birkaç soruyu cevaplamaya çalıştım ... Yüzyıllar boyunca, medeniyetten binlerce yıl boyunca, insanlıkta silah korkusu yoktu. Nereden geliyordu, neredeyse zamanımızda hemen ortaya çıktı ve tüm gelişmiş ülkelere büyük kitlelere yayıldı: Rusya, Avrupa, ABD - ve ayrıca, hoplofobi şeklinde psikoz edindi? Neden rakiplerimizle anlaşmazlık içinde olduğumuzdaki anlaşmazlıklar açıkça açıkça kanıtlanmış gerçekleri ve argümanları kabul etmeyi reddediyorlar, bu yüzden tartışma sürecinde ortaya çıkan herhangi bir soruyu daha derine inmek tamamen imkansızdır. Neden bizimle olan mücadelede kaçınma ve sahtekârlık gösteriyorlar? Ve - en önemlisi: neden, neden, neden kendilerinden utanmıyorlar ?!
Bu soruları cevaplamaya çalışırken tekrar tarihin derinliklerine daldım. "Halkın silahsızlandırılmasıyla, hükümet bu yüzden onları güvensizlikle kızdırıyor ve bu da hükümetin korkaklığı ve şüphesinden bahsediyor." 16 yüzyılda, filozof ve siyaset bilimi klasiği Niccolò Machiavelli demişti. Bunun ışığında, otoriter ve diktatörlük hükümetleri vardı. Bu tür hükümetleri anlamak benim için zor değil. İnsanlarını makul denetim ve eğitim gerektiren mantıksız biyokütle olarak görüyorlar. Vatandaşların kişisel silahları ve kendilerini savunma hakkı varsa, o zaman insanların güvenini, özgüvenini, özgüvenini ve ... üstlerin kritik taleplerini arttırır. Ama bu diktatörlük değil, en aydınlanmış, kesinlikle yararsız! Eski Yunanlılar, zorbaların her zaman halktan nefret etmediklerini, daha çok sevdikleri için daha sık olmadığını söyledi. Yani, insanları en kısa zamanda mutlu etmek ve yanlış anlama girişimleriyle tanışmak isteyen güçlü yöneticiler, itaatsiz çocukların tereddüt etmelerine benzer yöntemler kullanmaya başlayarak, çocukları ebeveynleri olduğu kadar güçlerine karşı savunmasız bırakmaya çalışıyorlar.
Rus tarihinin Sovyet dönemini alırsak, o zaman başlangıçta, iç savaşta, Sovyet liderleri, kendileriyle sempati duyan insanların tüm gruplarını ve katmanlarını ve düşman olanlarını - infaz tehdidi altında silahsızlandırmaya çalıştılar. İç savaşın bitiminden sonra sadece Komünist parti üyeleri, ordu komutanları, istihbarat subayları ve büyük sivil liderler kişisel silah kullanma hakkına sahipti. Kollektifleşme, fabrikalardaki rejimin sertleşmesi, partideki baskılar ve sıradan komünistler gibi şiddetli dönüşümler başladığında, kişisel silah kullanma hakkını yitirdi. 1969'ten bu yana, SSCB başkanı Brezhnev'e suikast girişiminde bulunulduktan sonra, hizmet dışında kişisel silah bulundurma hakkı ordu ve emniyet güçleri tarafından kaybedildi.
Rusya'da iktidarı ele geçiren, yani Lenin ve ortakları, Rus aydınları ve burjuvazisinde devrim öncesi dönemin özelliği olan eski ahlakın reddedilmesi üzerine olgunlaştı. Eski aristokrasi, kamu idaresine katılımlarını sınırladı; bunun için, kendilerini siyasi arenada deneyen her büyük entelektüel ve burjuvazinin biyografisinde bulunabilecek katı ahlaki kuralların ihlali. Buna karşılık, yeni siyasi tabakaların çıkarlarını yansıtan basın ve edebiyat, eski ahlakı onur kuralları ile birlikte reddetmeye ve onları sıradan insanların özgürlüğünü kısıtlama yollarından biri olarak adlandırmaya başladı. Sonuç olarak, aşırı derecede radikal bir Bolşevik partisi, devlet gücünün ele geçirilmesinin ve ardından devlet baskını yöntemlerinin kullanılmasının en şiddetli olana kadar hızlı bir şekilde tam adalete dayalı bir toplum yaratacağına ve insanları böyle bir toplum için eğiteceğine karar vererek büyüdü. Bolşevik gençliğin ilk kongrelerinden birinde, Lenin şunları söyledi: “… Devrimin zaferine yardımcı olan her şey ahlakidir…”. Kendilerinin ve diğer insanların kanlarının boğazı olan Bolşevikler, proletaryanın diktatörlüğünün yöntemleriyle Sovyet devletini kazandılar ve inşa etmeye başladılar. Lenin makalelerinde, diktatörlüğün amaçlarına ulaşmak için herhangi bir yöntemle doğrudan zorlama olduğunu ve proletaryanın en acımasız diktatörlüğünün herhangi bir burjuva demokrasisinden ("Devlet ve Devrim") kıyaslanamayacak kadar adil ve demokratik olarak kabul edilmesi gerektiğini yazdı. Bu yaklaşımın meyveleri devrim sonrası ilk yıllarda ortaya çıktı ...
Sonun ...