Çok eskiden beri yaşanan kitlesel salgınlar, neredeyse tüm büyük askeri çatışmaların sürekli yoldaşları olmuştur. Savaşa eşlik eden hastalıklar, en azından sivil nüfus arasında, gerçek savaştan daha bol miktarda ölüm hasadı topladı. Birinci Dünya Savaşı sırasında, tam da öyleydi: 1918'de patlak veren salgın, tüm kurşun, mermi ve mayınlardan daha fazla insanı öldürdü.
Bununla birlikte, Büyük Vatanseverlik Savaşı, tüm muazzam kapsamı ve ülkemize getirdiği muazzam yıkımla, Kızıl Ordu'nun önünde ve arkasında gerçekten büyük, kitlesel hastalık salgınları ile işaretlenmedi. Doğal olarak, bu herhangi bir şans ya da böyle bir şey değildi ve olamazdı. Sovyet askerlerinin ve evdeki işçilerin düşük insidans oranları, doktorların muazzam bir işi - askeri ve sivil, ayrıca ulusal düzeyde faaliyetlerinin net ve kusursuz bir organizasyonu idi.
Savaş her şeyden önce ölümdür. Dahası, genellikle uzun süre gömülmemiş insanların toplu ölümleri düzgün bir şekilde. Bu, altyapının tahrip edilmesi, korkunç sağlıksız koşulların katılımı, normalin olmaması ve hatta her türlü tıbbi bakımın olmamasıdır. Savaş beraberinde açlık, soğuk algınlığı, ilaç eksikliği ve önleyici tedbirler getiriyor. Bu sırada hastalık salgınlarının kaçınılmaz olduğu ve kurbanlarının “kaçınılmaz kayıplar” sütununda kalmaya devam ettiği görülüyor. Bu sadece Sovyetler Birliği'nin liderliği, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan önce veya başladıktan sonra, ne kadar beklenmedik ve zor olursa olsun öyle düşünmüyordu.
Bugün partinin, ülkenin ve Kızıl Ordu'nun liderlerini, düşüncesizce milyonlarca Sovyet insanını ölüme atmış olan, yakın görüşlü ve kalpsiz yamyamlar olarak temsil etmeye çalışanlar, dünyanın hiç görmediği gibi yalancılardan başka bir şekilde çağrılamazlar. Savaşın ilk, en korkunç aylarından zar zor kurtulduktan, Moskova'yı savunduktan sonra, salgınları en ciddi şekilde önleme sorununu üstlendiler. 2 Şubat 1942'de Halk Sağlığı Komiserliğinin "Ülke ve Kızıl Ordu'daki salgın hastalıkları önleme tedbirleri hakkında" özel bir kararı yürürlüğe girdi.
Bu belge hem Kızıl Ordu'nun hem de arkada kalanların sağlığını sağlamak için özel görevler koydu. Epidemiyologlar, bakteriyologlar ve sıhhi doktorların gerekli grupları ülke çapında dağıtıldı. Belli bir bölgedeki salgın durumunun ne kadar karmaşık olduğuna dayanarak, kime, nerede ve hangi miktarlarda hizmet edeceklerine karar verdiler. İlk adım, nüfusun askeri savaşın ana uydularına - akut bağırsak enfeksiyonlarına karşı genel bir aşılanmasıydı (veya daha sonra yazdıkları gibi). Belirli bir tehlikeyi temsil eden büyük yerleşimlerin dağıtımıyla başladık ve sonra her birine ulaştık.
Hastalığı özellikle bulaşıcı olabilecek hastaların zamanında teşhis edilmesine ve derhal hastaneye yatırılmasına, salgına salgın verilmesine büyük önem verilmiştir. Savaş zamanında bu zor görevi yerine getirmek için, her bölge sağlık departmanında ve epidemiyoloji departmanında mobil epidemiyolojik birimler oluşturuldu. Görevleri sadece hastaların tanımlanması değil, aynı zamanda potansiyel bir enfeksiyon odağı olan kişilerin, kıyafetlerinin ve mallarının uygun ve en hızlı şekilde dezenfekte edilmesinin en kapsamlı davranışıydı. Aynı zamanda, ülkenin gece gündüz “Ön için her şey, zafer için her şey!” Çalışmasına rağmen, rejim, gerekli tüm ekipman, reaktifler ve elbette koruyucu ekipman, bu uçan müfrezelerin tıbbi savaşçıları tamamen sağlandı .
Ülkenin askeri ve sivil liderliği için özel bir baş ağrısı, işgal altındaki bölgelere koşan veya tahliye etmek için bölgelerin Nazi işgali altında olmakla tehdit eden insanların akışıdır. İnsanlar yol boyunca hastalandı (oldu ve öldü), aynı zamanda kitle salgınlarına iyi gelebilecek bulaşıcı hastalıkların yayılma odaklarını yaratma riskiyle karşı karşıya kaldılar. Bununla bağlantılı olarak, tüm büyük tren istasyonlarında, çeşitli yollarda ve toplu tahliye aşamalarında bulaşıcı hastalıkların varlığının kontrolüne özel önem verilmiştir.
1942'de alınan güçlü ve kapsamlı önlemlerin son derece etkili olduğunu söylemek hiçbir şey söylemek değildir. SSCB'nin SSCB'nin Nazi sürüsünün istilası ile mücadele etmesi, savaşın bu zor döneminde bile inanılmaz derecede düşük bulaşıcı hastalık oranları gösterdi. Ülkede kolera, dizanteri, sıtma ve tifo ateşinin yaygın olması gerektiği anlaşılıyor. Bununla birlikte, bu hastalıkların sadece nadir, izole vakaları kaydedilmiştir. 1943'ün başlarında, orduda kayıtlı bulaşıcı hastalıkların sadece% 3'ü arkadan öne getirildi. Ve 1944'te bu rakam% 1,2 idi. Sovyet halkını tehdit eden görünmez ama ölümcül düşman durduruldu ve neredeyse yenildi.
Belki de bu hikayede, çabaları bu kadar parlak sonuçlar elde eden yüz binlerce ascetic doktordan en az bir isimden bahsetmemek yanlış olurdu, kahramanlık çalışmalarına somut bir örnek vermemek. Bu nedenle, kahraman Stalingrad'ın savunucularının ve sakinlerinin kaçınılmaz, görünüşte kolera salgınından kurtulan Profesör Zinaida Ermolyeva'nın başarısı iyi hizmet edebilir. 1941 sonbaharında, tahliye edilen 200'den fazla tren geldi, Leningrad ve diğer bölgelerden çocuklarla 70'ten fazla tren şehre geldi. Şehrin halihazırda hatırı sayılır nüfusu savaş öncesi döneme kıyasla iki katına çıktı. Hastaneler, askeri birimler, kurumlar ve sadece sıradan sakinler - Volga'daki şehirde yaklaşık 800 bin kişi toplandı.
Prensip olarak, tüm bu kitle için gerekli sıhhi ve hijyenik koşulları sağlamak imkansızdı. Bir kolera veya tifo salgınının (ve büyük olasılıkla, her ikisinin birden) kaçınılmaz olduğu görülüyordu. Soru o kadar şiddetliydi ki, Yüksek Komutan onu özel kontrol altına aldı. Ve her zamanki gibi, her şeyden önce her şeyi çözecek en iyi kadroları ikna ederek, soruna parlak bir çözüm sağladı. Stalin kişisel olarak Ermolieva'ya koleranın "cephesine" atılan bir grup bilim insanını ve doktoru yönetmesi talimatını verdi. Salgını önlemenin ana yolu, elbette, şehrin tüm sakinlerinin ve orada koleradan biriken mültecilerin mümkün olan en büyük dezenfeksiyon çalışmasıyla birlikte evrensel aşılanmasıydı. Hiç şüphe yok - Yermolyeva tam olarak böyle hareket etmeyi planladı.
Plan, kole serumu ve dezenfektanlarla şehre gelen bir treni vuran Hitler’in bombaları tarafından ayarlandı. Goering akbabaları sadece kırmızı haçlarla bombalama trenlerine hayran kaldı ... Düşmanlar bir şeyi dikkate almadı - Ermolyeva'nın karakteri ve verimliliği. Profesör, yetenekli bir bilim adamı olan Ermolyeva, bir dizi anti-enfektif ilacın yaratıcısı (en çok kendi üzerine yaptığı deneyler), şehrin bombalanması ve bombardımanından sallanan evlerden birinin bodrumunda serum üretimi için bir laboratuvar düzenlemeyi başardı!
Her gün 50 bin kişi aşılandı, bu da o zamanlar eşi görülmemiş bir ölçekte. Kolera Stalingrad asla almadı. Ancak Naziler gibi.
Bunu ve diğer salgınları önlemek için kahramanca çalışmaya alınan Stalin Ödülü Zinaida Yermolyeva, Savunma Fonu'na geçti. Bu para üzerine inşa edilen savaşçı, gururla ismini gemide taşıdı.
Savaş her zaman savaştır. Bununla birlikte, Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında Sovyet halkına sadıklık, cesaret ve sevgiden önce geri çekilmeyecek bir tehdit yoktu.