|02 Kasım 2014, 00:30||#1|


Ebû Dücâne (r.a.)
Ebû Dücâne (r.a.)
Ebû Dücâne (r.a.)
Ebû Dücâne (r.a.), cesur bir sahabiydi. Allah ve Resûlü yolunda her an canını vermeye hazırdı. Bedir Savaşında olduğu gibi Uhud Savaşında da bunun alame*ti olarak ba*şına kırmızı bir sarık sardı. Bunu gören Ensar, Ebû Dücâne yine ölüm sarığını sardı! dediler.[1]
Hz. Ebû Dücâne, Peygamberimizin, hakkını vermek şartıyla kendisine teslim
et*tiği kılıç elinde olduğu hâlde, çalımlı ve gururlu bir şekilde düşman saflarına
doğ*ru ilerlemeye başladı.[2]
Bu arada Sahabe-i Kirâm, Ebû Dücânenin gururlu bir şekilde yürümesini hoş karşılamadılar. Bu hareketi sebebiyle onun helak olmasından korktular. Bunun üzerine Peygamberimiz, düşmana karşı çalımlı yürünebileceğine, bunun caiz olduğuna işaretle şöyle buyurdu:
Allah bu yürüyüşü, şu harp meydanlarından başka yerde sevmez.
Peygam*berimizin vermiş olduğu kılıç, Ebû Dücânenin elinde müşriklere ölüm kusu*yor, onlara aman vermiyordu. Önüne çıkanı saf dışı bırakan Ebû Dücâne, çarpı*şa çarpışa, def çalıp şarkı söyleyerek, müşrikleri savaşa teşvik eden kadınların bulunduğu yere kadar geldi. Kendisi bunu şöyle anlatıyor:
Uzaktan birini gördüm. Halka kızıyor, hırslanıyordu. Üzerine yürüyüp vur*mak için kılıcımı kaldırdığımda bağırdı. Onun bir kadın olduğunu görünce, Re*sû*lul*lahın kılıcının şerefini gözettim ve onu bir kadına vurmadım.
Uhud Harbinin birinci safhasında Hz. Ebû Dücâne ve diğer sahabilenn gay*retleri neticesinde ilk anda büyük bir zafer kazanılmıştı. Bunun için mücahitler, müşriklerin bırakmış olduğu ganimetleri toplamaya başladılar. Bu arada yerle*rini bırakmamaları hususunda Peygamberimizin kesin talimatı olmasına rağmen okçular da yerlerini terk ederek ganimet peşine düştüler. İşte, ne oldu ise o anda oldu. Savaşın başından beri okçuları kollayan ve fırsat bekleyen müşrik at*lıları, mücahitlere arkadan saldırıya geçtiler. Bunun üzerine birçok mücahit şe*hit düştü, bir kısmı da paniğe kapılarak sağa sola dağıldılar.
Bu arada Peygamberimizin ölüm haberi şayiası yayıldı. Mücahitlerin mo*ralleri iyice bozuldu, pek çoğu harbi bırakıp tenha bir yere oturdu. Oysa müşrik*ler, Re*sû*lul*lahı değil, ordunun sancağını taşıyan Musab bin Umeyri (r.a.) şehit etmişlerdi. Onu Peygamberimiz zannederek, Muhammedi öldürdük! diye ba*ğırmaya başlamışlardı. Peygamberimiz ise o sırada düşmana ok ve taş atıyor, yerinde sebat ederek hiçbir tarafa ay*rılmıyordu. Bu arada 7si Muhacirler*den, 7si de Ensardan olmak üzere 14 fedai, Re**sû*lul*lahı kordon altına al*mış, müşrik saldırılarından koruyorlardı. Bu gözüpek imanlı sineler, kendi can*larını feda etme pahasına Peygamberimizi yalnız bırakmamak üzere söz birliği etmişlerdi. İşte, Ebû Dücâne de bunlardan birisiydi. Re*sû*lul*lahın dua*sına mazhar olan bu sahabilerden hiçbirisi şehit olmadı. Savaşın sonuna kadar vü*cut*la*rı*nı Peygamberimize siper ettiler.
Ebû Dücâne ise, Re*sû*lul*lahın üzerine eğiliyor, atılan oklardan onu koruyor*du. Oklar sırtına çarpıp hiç yaralamadan arka tarafına düşüyordu. Bu arada azılı müşriklerden Abdullah bin Humeyd, Peygamberimizin sağ olduğunu ve sahabilerin onu koruduğunu gördü. Vakit kaybetmeden atını o yöne sürdü. Ne pa*hasına olursa olsun, Re*sû*lul*lahın canına kıyma emelini besliyor, şöyle sesleni*yordu:
Ben Züheyrin oğluyum. Bana Muhammedi gösterin. Vallahi ya onu öldürürüm yahut ben ölürüm! diye çığırtkanlık yapıyordu. Tepeden tırnağa zırha bürünmüştü. Müslümanlardan hiç kimsenin karşısına çıkamayacağını tahmin ediyordu. Sinsi sinsi ilerliyordu. Birden karşısında Ebû Dücâneyi görünce afal*ladı. Ebû Dücâne, bu gözü dönmüşü görür görmez, Gel yanıma! Ben, Re*sû*lul*lahın uğruna kendi vücudumu siper eden birisiyim. dedi ve akabinde kılıcını İbni Humeydin atının bacaklarına çaldı. At çökünce de, Al, bu da ben Hareşenin oğlundan! diyerek bir vuruşta müşriği cansız yere serdi. Ebû Dücânenin kendi*sini korumak hususundaki bu gayretini gören Pey*gamberimiz, ona şöyle duada bulundu:
Allahım, Hareşenin oğlundan ben nasıl razı isem Sen de razı ol!
Ebû Dücâne, manevi mükâfatını âdeta peşin olarak alıyordu
Ebû Dücâne gibi kahraman sahabilerin gayretleri sonucunda müşrikler fazla bir zarar veremeden çekilmek zorunda kaldılar. Savaş bittiğinde Peygamberimiz, Ebû Dü*câ*ne Hazretlerine verdiği kılıcı geri aldı. Kılıcın üzerindeki müşrik kanlarını silmesi için, kızı Hz. Fâtımaya (r.anha) verdi. Bu arada Hz. Ali de (r.a.) kendi kılıcını Fâtımaya uza*tarak, Şunu al, bu gazada çok işe yaradı. dedi. Bu*nun üzerine Peygamberimiz, Sen bu savaşta canla başla çalıştın. Sehl bin Hâris ile Ebû Dücâne de üstün muvaffakiyet gösterdi. buyurarak onları takdir ve teb*rik etti.[3]
Cesaret ve kahramanlığı kadar üstün fazileti ile de tanınan Ebû Dücâne Hazretleri boş şeylerle meşgul olmaz, hiç kimse hakkında kötü bir şey düşünmez*di. Bir gün hastalandı. Ağır hasta olmasına rağmen, üstünde sanki hastalık eseri yoktu. Yüzü nurlu ve pırıl pırıldı. Ziyaretine gelenlerden birisi, Yüzünün böyle olmasının sebebi nedir? diye sordu. Hz. Ebû Dücâne şu cevabı verdi:
Güvenebileceğim ve beni kurtarabilecek iki amelim var: Birisi malayaniyle meşgul olmayışım, diğeri de hiçbir Müslüman hakkında kalbimde en küçük bir kötülük bulundurmayışım ve düşünmeyişimdir.[4]
Ebû Dücâne, Hz. Ebû Bekirin (r.a.) halifeliği sırasında vuku bulan Yemâme Savaşında şehit olmuştur.
Allah ondan razı olsun!
»Ebû Dücâne (r.a.) - www.ForumSevgisi.Com


|Bookmarks|
|Etiketler|
|ducâne, ebu|
|Seçenekler|
|Stil|
|Yasal Uyarı||Forum|


ForumSevgisi.Com, paylaşım sitesidir.Bu nedenle yazılı, görsel ve diğer materyaller sitemize kayıtlı üyelerimiz tarafından kontrol edilmeksizin eklenmektedir.Bu nedenden ötürü doğabilecek yasal sorumluluklar yazan kullanıcılara aittir.Sitemiz hak sahiplerinin şikayetleri doğrultusunda yazılı, görsel ve diğer materyalleri 48 saat içerisinde sitemizden kaldırmaktadır. Gerekli Şikayet Bildirimleri "Bize Yazın" kısmından yapabilirsiniz.


Telif Hakları vBulletin® Copyright ©2000 - 2016, ve Jelsoft Enterprises Ltd.'e Aittir.


Bu forum, en iyi 1366 x 768 ekran çözünürlüğünde Mozilla ve Chrome ile görüntülenebilir.
www.ForumSevgisi.Com © 2014-2016