İtaatkâr çocuk: neden bizimle değil? Modern ebeveynlerin 5 hata
Modern ebeveynler - insanlar derinden emin değiller, diyor psikoterapist Robin Berman. Her zaman kendi başlarına ısrar edemeyecekleri, arkadaşlarıyla olduğu gibi çocuklarıyla sorunlarını tartışabilecekleri ve hatta çocukların ellerini kaldırmasına izin vermeyecekleri gerçeğini nasıl açıklayabilir? İşte böyle talihsiz eğitimcilerin beş ana işareti. Onları ailenizde fark ederseniz, acilen değiştirilmesi gereken bir şey olduğu anlamına gelir.
Çok fazla şüphe
Hepsinden iyisi, sürekli olarak ısrar ederseniz çocuklar öğrenir. Biz buna "sabit güçlendirme" diyoruz. Bu, çocuklarınıza ne söylediğinizi, ne düşündüğünüzü ve ne söylediğinizi öğreten davranışınızdır. Kendilerini nasıl takip edeceklerini bilmiyorsan, çocuklar güvenilir olmadığın sonucuna varırlar. İhtiyaçlarınız sürekli olursa en iyi algılanır. Kendi başınıza ısrar etmeyi sürekli ve tutarlı bir şekilde öğrenirseniz, çocuğun davranışının ne kadar çabuk değişeceğine şaşıracaksınız.
Ancak bazen konumunuz için ısrar ediyor ve bazen zemin kaybediyorsanız, feci sonuçlara yol açacaktır. Psikoterapide, buna “değişken takviye” diyoruz, bu da belirli bir davranışa yanıt olarak alınan takviyenin tahmin edilemez olduğunu gösteriyor.
Bu fenomenin mükemmel bir örneği kumardır. Oyun makinesine yazı tura atarak bazen jackpotu vurabilirsiniz, ancak çoğu durumda bu olmaz. Yine de, tekrar tekrar makineye dönün ve aynı düşünce ile bir bozuk para atıyorsunuz: "Ya eğer ...".
Değişken takviye, kötü davranışların köklenmesine katkıda bulunabilir. Eğer çocuklar tehditlerinizin boş olduğunu ve yalnızca bazen kendi başlarına ısrar edebileceğinizi hissediyorlarsa, bunlara uymak neredeyse imkansız olacaktır. Hayır derseniz, fakat sonuçta beş kişiden dördünde, pes edersiniz, kelimeleriniz hiçbir şey ifade etmez.
Çok fazla konuşma
Bugünün ebeveynlik kültürünün bir başka abartı özelliği, aşırı konuşma ve aşırı bilgidir. Daha önce, ebeveynlerin “Hayır, çünkü öyle dedim” demeleri yeterliydi. Evet, bugün tam tersine, adımlarımızın mavi olana kadar adımlarımızı açıklamaya hazırız.
İki yaşındaki bir kızın balkonda oynamasını izlerken, annesi durmaksızın monolog yaptı: “Emmi, kenara yaklaşma! Düşebilir ve sert vurabilirsin! Korkunç olacak! Kenara çok yaklaştığında, sinirleniyorum. Annemi tedirgin ediyorsun! Yakında bir psikoterapiste gitmem gerekecek. Başına kötü bir şey gelmesini istemiyorum! ”
Çok fazla bilgi Çocuk sadece iki yaşında! Annenin kendisini kısa biriyle sınırlaması yeterli: “Tatlım, oraya gidemezsin!” Ve işte bu! Çocuğunuzla kısaca ve şefkatle konuşun. Ona kolayca sindirebileceği küçük bilgileri verin. Eğer ebeveyn çok fazla konuşursa, çocuk sözlerini algılamayı bırakabilir - veya daha da kötüsü, hayatının geri kalanında ebeveyn korkularını ve komplekslerini emebilir.
Çocuklarla olan konuşmalarda kendi korku ve deneyimlerimizi konuşmayı öğrenmeliyiz. Bunu yapmak için konuşmanızı bilinçli olarak bu tür çöplerden temizlemelisiniz. Konuşmadan önce derin bir nefes alın ve birkaç dakika düşünün. Çocuğun dinlenmemesi gereken konuşmadan atın. Bu durumda, ne kadar az söylenirse, o kadar iyi.
Çok geniş seçenek
Bir başka problem, aşırı konuşmaya benzer birçok yönden, çocuklara vereceğiniz bir seçenek. Aynı zamanda dengeyi bozar ve çocuk için dayanılmaz olabilir.
Annemin beş yaşındaki kızına gelecekteki kariyeri hakkında nasıl danıştıklarına şahit olduğumda çok şaşırdım: “Annemin yeni bir işe mi gitmesi, bir bankaya gitmesi veya eski bir işte kalması gerektiğini düşünüyor musunuz?”.
Uyarı: Bu çocuğun ruhu için tehlikelidir! Bebeğin beyni bu kadar ciddi kararlar almaya henüz hazır değil! Çocuklarda eleştirel düşünmeden sorumlu olan beynin ön lobları hala gelişim sürecinin çok erken bir aşamasındadır ve 20 yaşından daha erken yaşlarda oluşmaya başlayacaktır. Bu nedenle, genç yavrularınız, nöroloji açısından, henüz sizin için karar vermeye hazır değildir. O sırada annesine bakan kız, “Ne?!” Yazdı. İyi, iyi dedi.
Çocuklara karar verme hakkı verilebilir - ancak yaşa göre. “Tavuk mu makarna mı olacaksınız?” Beş yaşındaki bir kız için normal bir seçimdir. Ancak onu bir bankada çalışmanın artılarını ve eksilerini tartmaya zorlamak saçmadır.
Çok eşit
Çocuğunuzun arkadaşı olmaya çalışırken, onunla eşit şartlarda oynuyorsunuz. Sorun şu ki, aranızda bir eşitlik yok ve olamaz. Çocuklarla arkadaşlıklar kurarak tekrar ailedeki gücün yapısını bozuyoruz. Eğer bir arkadaşsanız, bir ebeveyn değil, o zaman çocuğunuz bir yetim kalır.
Bir psikoterapist olarak, ebeveynlerinin sonunda görevlerini üstleneceğini hayal eden hastalarla sık sık görüşürüm. Demek, hastalarımdan biri olan anne Jill her zaman yönetim kurulunda kızı için olmaya çalıştı. Şirketine küçükken alkollü davrandı, kızının en sevdiği müziği en yüksek ses seviyesine getirdi ve gençlik modasının en son sesine göre giyinmiş.
O sırada 25 yaşında olan Jill annesini ortak bir psikoterapi seansı için davet ettiğinde şok oldu.
“Jill, sen benim en iyi arkadaşımsın” annesi başladı. - Her zaman, hala bebekken bile kaldın. Neyin yanlış olduğunu anlamıyorum?
Jill annesine baktı ve gözlerinde gözyaşları belirdi.
“Anne, kız arkadaşım olmak için elinden geleni yaptın,” diye yanıtladı. “Ama benim çok arkadaşım var ve annem sadece bir tane” Arkadaşım olmanı istemiyorum - annem olmanı istiyorum! ”
Harika bir baba, kendi deneyiminden, sınırların kurulmasının çocuğun güvenlik hissine nasıl katkıda bulunduğunu öğrendi. Oğlunun annesi bebekken öldü. Jay koşulsuz anne sevgisinin mutluluğunu bilmiyordu. Bu nedenle, babası çok acı çekti - ve sonuç olarak oğlunu şımarttı. Çocuğu asla kötü davranışlarından dolayı cezalandırmadı. 10 yıl içinde, Jay mağazada büyük bir skandal yaptı. Dağıtımcıların 13 yaşın altındaki çocuklara önermediği ve babasının yaşına göre oğlu için uygun olmadığını düşündüğü bir film almak istedi. Jay gerçek bir öfke attı, yere düşüp bacaklarını salladı.
Ondan önce, babasıyla çalışırken, onu çocuğa sınır koymaya ve sürekli olarak onlara bağlı kalmaya ikna etmeye çalıştım. Ancak, o zamana kadar, adam benim tavsiyeme uyacak kalbe sahip değildi. Ama sonra nihayet sabrınız tükendi. Sakince oğluna bir film olmadan eve gittiklerini söyledi. Jay eve kadar hıçkırarak ağladı. Fakat yaklaşık bir saat sonra çocuk zaten mutlu görünüyordu, gülüyor ve babasıyla şaka yapıyordu. Ve bir noktada: “Baba, filmi satın almadık - öyleyse neden bu kadar harikayım?” Diye sordu.
Öfke, ıstırap çeken, hayal kırıklığı yaşadığı ve bu duyguları güvenlik içinde yaşamasına izin verdiği anda çocuğu sevgiyle çevreleyebilmeliyiz. Bir duygu fırtınası çocuğumuzu baştan aşağı bastırsa bile kursu sıkıca tutabilmeliyiz. Öyleyse devam et, özgür ol ve çocuğun gözünde "kötü adam" gibi görünme korkusundan kurtul. Çocuğunuzun bugünkü hoşnutsuzluğunu kolaylaştırın - ve sizi temin ederim, hikaye sizin için uygun olacaktır.
Kim kimi yener
Modern aile hekimliğinde çocukların ebeveynlerini dövdüğü gerçeği beni en çok etkiledi ve dehşete düşürdü! Ne yazık ki, böyle canavarca ve kategorik olarak kabul edilemez davranış bugün nadir değildir.
Tabii ki, önceki nesil nesiller bir çocuğa yardım etmenin normal olduğunu düşündüğünde, daha az korkunç değildi. Böyle kötü bir örnekle, ebeveynler çocuğa sorunların şiddet yardımı ile çözülebileceğini öğretir.
Bu şekilde hangi mesajı ilettiğinizi düşünelim: “Çocuğum iğrenç davranıyor. Onu düzgün bir şekilde döveceğim ve bir şey için üzülürse, sadece birisini yenmesi gerektiğini söyleyeceğim! ”
Evet, derhal itaat etmeyi başaracaksınız - burada ve şimdi, ama uzun vadede büyük olasılıkla birçok soruna neden olacaksınız. Araştırmalar, fiziksel cezaya maruz kalan çocukların disiplinin gerekliliklerine daha sık uyulamadığını, daha çok fiziksel saldırganlık gösterdiğini, daha çok çeşitli bağımlılıkların mağduru olduklarını ve zihinsel sorunlar yaşadığını göstermektedir.
“Ben kırıldım - ve hiçbir şey normal bir insan olmadı!” - bu bahane çok yaygındı, ama bu yüzden daha az aşağılık olmadı. Çocuklukta yaşanan fiziksel cezanın hatıraları birçok yetişkin için hala acı vericidir. Ve ebeveynlerin yüzyıllarca çocukları altüst ettikleri gerçeği, şaplak atmayı doğru veya en azından kabul edilebilir bir eğitim yöntemi yapmaz.
Fakat daha az iğrenç değil, bugün ne zaman, güç hiyerarşisi tersine çevrildiğinde, çocuklar ellerini ebeveynlerine kaldırıyor.
Bugün babalar ve anneler çocuklarına şu mesajı gönderiyorlar: “Üzgünsün - buraya gel ve bana iyi bir tokat at!” Siz istemeden de olsa, elini sevdiklerine kaldırmasını ona öğretin - söylendiği gibi, hiçbir şekilde yapılamaz.