Liderdeki B-24 boyama kitabı.
B-24, savaşın en büyük dört motorlu savaş uçağı oldu - Liberators 18 313, beş buçuk yıl boyunca, daha iyi bilinen B-17 Uçan Kalelerinden iki kat daha fazla piyasaya sürüldü. Öykü B-24 üretimi otomobil endişesi "Ford" ile yakından ilişkilidir. 1940 yılında iki grup lideri - Edzel Ford ve Charles Sorensen tesisi ziyaret etti. havacılık San Diego'daki Konsolide Vultee. Sürücülerin uçak üreticilerine yaptığı bu ziyaretin amacı, San Diego'da geliştirilen B-24 uçaklarının seri üretimini Willow Run, Michigan'daki yeni Ford fabrikasında organize etmektir. E. Ford, uçak üretmeye başlamayı kabul etti, ancak bir şartla - Ford'daki üretim dönemi için uçak modernize edilmeyecek.
Konveyör üzerinde B-24.
Müşteri - Hava Kuvvetleri - bu beklenmeyen talebe, yeni bir bombardıman üretmesi beklenen “Konsolide Vultee”, “Kuzey Amerika Havacılık” ve “Douglas” firmalarının üç uçak fabrikasının kapasitelerinin uçağı üretmeye yetmediği anlaşıldı. E. Ford, bir heves yüzünden değil, bir araba gibi bir konveyör kayışı üzerinde bir bombardıman üretmeyi amaçladığı ve tasarımdaki en küçük değişikliğin konveyörü hemen durdurduğunu çok iyi bildiği için tasarımını değiştirmemeyi istedi.
1942'te, Willow Run'daki B-24'in üretimi tam hızdayken, bir adet Liberator ve iki set - gövde, kuyruk ve kanatlar - iki bombardıman uçağı için her saat konveyör üzerine monte edildi. Fakat bu devasa tesiste bile iki ilave montaj hattına yer yoktu. Çevrede serbest alanlar bulunamadı. Bu tür alanlar ve işçilik Oklahoma, Tulsa şehrinde ve ayrıca Teksas'ta Fort Worth şehrinde mevcuttu. Fakat Willow Run'dan Tulsa'ya 1450 km. Ancak, bu Ford uzmanlarını korkutmadı. Sorunun cevabını biliyorlardı - bombardıman uçağının büyük boyutlu unsurlarını meclis sahasına nasıl ulaştırıyorlardı. Evet, sadece onları trene batırın. Ulaştırma fiyatı bir rol oynamadı - devlet her şey için para ödedi. Bunu kimin yapacağı da biliniyordu - yirmili yılların sonunda, Ford, yeni Ford otomobillerinin tüm eyaletlerdeki satıcılara teslimatı için girişimci Lloyd Lawson ile uzun vadeli bir sözleşme imzaladı. Otuzlu yaşlarda, Ford E’nin ulaştırma hizmetleri alanındaki en önemli ortağı olan savaşın başlangıcında “E ve L Ulaştırma” nakliye şirketi olan Robert Ellenstein’a katıldı. Uçağın parçalarının nihai kuruluma teslimini organize etme emrini alan oydu. Ulaştırma işçilerine sadece bir şart verildi - elemanların fabrikalara teslimi, uçak montaj hızında yapılmalı, Her saat başı, böylece “tekerleklerden” ara depoya alınmayan parçaların montaj konveyörlerine gönderilmesi ...
Kamuflajlı bir konveyör üzerinde B-24.
Ancak özel yarı römorklara ihtiyacımız vardı. “Mekanik Taşıma Sistemleri” firması tarafından geliştirilip üretilmiştir. Yarı römork 18,3 m uzunluğunda, 2,3 m genişliğinde ve 3,0 m yüksekliğindedir. Tavan, uçakların elemanlarının üzerine vinç takıldığı için değildi. Yüklemeden sonra yarı römork kanvas tente ile kapatıldı. Bir bombacının bir dizi elemanının taşınması için, iki yarı römorka ihtiyaç vardı - bunlardan ilki, uçak gövdesinin ve kuyruğunun yüklü kısımları, ikincisi - orta kısım, kanatlar, bomba bölmesi ve motor kaputları. Motorlar, şasi ve iç donanımlar diğer firmalar tarafından yapılmış ve aynı prensiplerle montaj fabrikasına teslim edilmiştir. Ancak, bu tür büyük boyutlu karayolu trenleri için traktörlerle ilgili sorunlar vardı. En önemli koşul, yüksek güç ve olağanüstü güvenilirlikti, ancak o sırada çok gelişmiş ABD otomotiv endüstrisi bile, uçak parçalarını belirli bir zamanda belirli bir zamanda montaja teslim edebilen makinelerle E ve L Transport'u sağlayamadı. Bu nedenle, hemen hemen tüm seri kamyon traktörlerini, güvenilmez ve yeterli hız olarak terk etti. Deneyimli bir nakliye işçisi olarak L. Lawson, Ford üretim kamyonlarının üç dingilli ağır taşıtlara yeniden donatılmasında önemli deneyime sahip olan uzman firma “Thorco” dan bir traktör sipariş etmeye karar verdi. Traktörün şasisinin tasarımı neredeyse üç aks için gelenekseldi - ters yarı eliptik yaylarda dengeli bir arka süspansiyon kamyonu ve iki yarı eliptik yayda da sürekli kiriş ön aksıyla. Her iki önde gelen köprüler, gelecekteki otomobil için özel olarak tasarlanmıştır. Eh, itilen alt şasiye monte edilen güç ünitesi asıl “vurgulama” haline geldi - yan yana monte edilmiş iki V8 motor, 100 hp'de binek otomobilinden “Mercury” şanzımanlarıyla birlikte. Ve tek bir kumanda kolundan çalışan bütün bir iş yükü sistemine sahip vites değiştirdiler; sırasıyla debriyaj tahrik sistemini de değiştirdi. Her motor "kendi" hareket aksını harekete geçirdi. İki motor, yüksek güç sağlamak için çok fazla değil, güvenilirlik için de sağlandı - böylece tek bir arıza durumunda, oto tren atölyeye “ulaştı”.
B-24 "Gece Görevi"
“Çılgın Rus” - B-24’un adı geçti ve bu yüzden ...
Ancak motorları kabinin altından çıkarmak gerekliydi çünkü katlanmadı. Bu arada, Ford 1940 kamyonlarının ve minibüslerin seri kabinlerindeki parçalardan oldukça geniş bir kabine monte edildi ve motorun üstünde bulunan kabinden daha güzel ve rahat olduğu ortaya çıktı. Yarı römorklu traktörün toplam uzunluğu 23,5 m'dir.
B-24 havada.
Karayolu trenlerinin montaj tesislerine dolaşım yolları seçildi, böylece yol boyunca yeterli sayıda “Ford” atölyesi vardı. Sıkıyönetim yasalarına göre, sahipleri günde 24 saat, haftada 7 gün çalıştırmak zorunda kaldılar. İki karayolu treni şoförü, her 5 saatte birbirinin yerine geçti. Yolculuk sırasında, kontrol ve yemek için bir saat boyunca dört durak sağladı. Fabrikada, bombardıman uçlarına sahip yarı römork hokkabazdı, hemen boşaldılar ve sürücüler geri döndü. Ve böylece üç buçuk yıl boyunca her gün ... "Bombacılar" tarif edilen karayolu trenlerinin tek kargosu değildi. Ford’un Iron Mountain’daki WACO taşıma planör tesisinde servis yaptılar. Kısa bir süre sonra, Ford’un İkinci Dünya Savaşı’nın en iyi Amerikan savaşçısı olan P-51 “Mustang” in seri üretimini organize etmekte olan bir uçak üreticisi olan North American Aviation tarafından edinildi.
"Messerschmit" tarafımızdan düşürüldü ve araba dürüst bir sözle ve bir kanatta uçuyor
Savaşın bitmesinden sonra, eşsiz karayolu trenleri B-32 bombardıman öğelerini daha modern olanlarla değiştirilinceye kadar bir süre taşıdı. Küçük özel şirketlerde görev yaptılar ve kademeli olarak çöp depolama alanına gittiler. Geçen yüzyılın doksanlı yıllarında, biri, muhtemelen geri kalan traktörlerin sonuncusu bir depolama sahasında bulundu ve tamamen restore edildi. Ne yazık ki, henüz birkaç yüz yarı römorktan birini bulamadık, bu nedenle eski fotoğraflarda yalnızca “uçak” karayolu trenini görebilirsiniz ...
Sonuç nedir? “Tam zamanında” (“tam zamanında”) ilkesi, Japonlar tarafından hiç icat edilmedi, ama daha erken - Amerika'da, İkinci Dünya Savaşı kadar erken. Savaş yıllarında, otomobiller sayesinde birbirlerinden uzak olan fabrikaları tek bir dev zincir hattında çalışmaya zorlayan ve tek bir ritimde çalışmaya zorlayan “Yankees'in” örgütsel becerileri tam olarak buydu.