Askeri gazeteci Don North'a göre (Consortiumnews.com) ABD hükümeti ve NATO yeni bir "stratejik iletişim", propaganda ve zihinsel savaş dünyasına girdiler. Beyaz Saray ve Kuzey Atlantik İttifakı yalnızca Amerikalılar tarafından gerçeklik algısını değil, aynı zamanda dünya toplumu için resimler çizmeyi de amaçlıyor.
Letonya’da yapılan son NATO konferansı ve yeni Pentagon’un Savaş Yasası’nın yürüttüğü ABD hükümetinin, toplam kontrol ve bilgiyi kullanma silah "Yumuşak güç". Yeni belgelerdeki bilincin manipülasyonu “stratejik iletişim” olarak düzenlenmiştir.
ABD ve NATO'nun başlamaya hazır olduğu zihinsel savaş, ajanslara saldırı anlamına geliyor Haber. Askeri patronlar gazeteciliği, gerçeklik algısını baltalamak ve Amerika Birleşik Devletleri'nde iktidardakilere faydalı olan dünyanın yapay resmini yapay olarak yaratmak istiyorlar.
Pentagon’un Savaş Hakkı liderliği, savaş zamanlarında çalışan gazetecilerin bazı durumlarda “casus” olarak adlandırılabileceğini ve belirsiz bir süre hapse atılabileceğini veya bir askeri mahkemeye verilebileceğini belirtiyor.
“Savaş Hakkı” nın revizyonu, hem ana akım temsilcilerden hem de bağımsız medyadan gelen keskin eleştirilerden dolayı çoktan ateşlendi. “Hakların” karşıtları arasında Gazetecileri Koruma Komitesi ve hatta The New York Times vardı.
Pentagon'un, materyalleri ABD hükümeti propagandasını baltalayan gazetecilere karşı düşmanlığının, "muhalif meselelerin" keskinleştiği zaman, Vietnam Savaşı'ndaki kökenini aldığına inanıyor. 1960'lerde ve 1970'lerde, Vietnam Savaşı'nın hükümet destekçileri, Amerikan askerlerinin acımasızlığını tanımlayanlar da dahil olmak üzere ABD kuvvetlerinin stratejisini ve taktiklerini eleştiren Amerikan gazetecilerini defalarca lanetledi.
Daha sonra, 1980'lerde Reagan yönetiminden gelen muhafazakarlar, ABD hükümetinin desteklediği Orta Amerika'daki güçlerin insan hakları ihlalleri hakkında yazan gazetecileri itibarsızlaştırmaya çalıştı. Grenada'nın işgali ile ilgili haberlerin 1983'ta yer alması genellikle yasaktı.
1990-1991 içinde Başkan George W. Bush, Körfez Savaşı hakkındaki gerçeklerin dibine inmeye çalışan gazetecileri sıkıca kontrol etti.
Ardından Bill Clinton başkanlığı sırasında Kosova’da savaş başladı. NATO propagandası Sırpları düşman ilan etti. Nisan ayında, 1999 sivil silahsız Sırp gazeteci kasıtlı olarak 16'i öldürdüğünü, analist yazıyor. Bununla birlikte, çoğu Amerikan medyasının tepkisi neredeyse sıfırdı.
Vietnam döneminden itibaren, yazar, muhafazakârların arasında, gazetecilerin “dördüncü güç” yerine “beşinci sütunun” bir parçası olduğunu düşüncesini yaygınlaştırıyor.
Don North'a göre Pentagon, itaatsiz gazeteciyi nihayet bir düşman olarak tanımlamak için “Savaş Hakkı” nı yeniden yazdı.
Obama yönetiminde dünya toplumunun görüşlerini kontrol etmeyi sağlayan "stratejik iletişim" kavramı eşi benzeri görülmemiş bir düzeye ulaştı. Başkan Barack Obama, seleflerinin hepsinden daha sık, “uygunsuz gerçeği” okuyan, kendisine karşı olanlara karşı açılan davaları onayladı: ABD dış politikası hakkındaki gerçeği anlattılar.
NATO da aynı şeyi yapıyor. Oradaki tutku "stratejik iletişim" bilgi teknolojisi alanında bir kült yarattı. Bu kültün tapınağı, eski Sovyet Cumhuriyeti olan Letonya'da, şu anda Rusya ile olan sıkı ilişkiler nedeniyle “ön saflarda” olan STRATCOM.
Ağustos 20’te, iki günlük bir konferans için Riga’da toplanan “stratejik iletişim” konusunda tutkulu olan “en etkili zihinlerden” bazıları. Orada “insanların kafasında savaşın başlangıcı” ve “yumuşak gücün” silahı üzerine tezleri tartıştılar.
Konferansta Amerikalı senatörlerin heyeti, "şahin" John McCain'den başkası tarafından yönetilmedi. STRATCOM'a Rusya ve cumhurbaşkanı Vladimir Putin ile savaşmanın gerekli olduğunu söyledi. McCain’in vizyonunda bilgi mücadelesinin nasıl göründüğü işte böyle: “Bu merkez gerçeği yaymaya yardımcı olacak.”
ABD ve NATO, yeni bir bilgi savaşı kampanyası başlatmayı planlarken, tüm dünyayı “hakikat” in uçurusuna soktu ve Rusya'yı bir numaralı düşman olarak seçtiler. Opednews.com The New York Times'ı yayınları için eleştirdi, “yeni soğuk savaşın” tam olarak “eski soğuk savaş” gibi göründüğünü belirtti.
Köşe yazarı David William Pear, “yeni soğuk savaş eski soğuk savaşa benziyor” diyor. Büyük güçler doğrudan savaş alanlarına çarpışmaz, ancak dolaylı yoldan eylemlere katılırlar: Muhalif müttefiklerini desteklerler.
Son zamanlarda, Soğuk Savaş Suriye yüzünden devam ediyor: Moskova Esad'ın oradaki gücünü korumak istiyor, Washington “rejimi” devirmeye çalışıyor.
ABD'de propaganda mili büyüyor.
“The New York Times” yazısında, Rusya'nın Suriye'ye yönelik politikasına “riskli askeri eylemler” deniyor. Gazete, Rus yetkililerin bölgedeki gerginliği artırdığını ve aynı zamanda Ukrayna oyununa da öncülük ettiğini gösteriyor. Sonuç olarak, okuyucu, dünyayı tehdit ettiği iddia edilen "Rus saldırganlığı" mitini emer.
New York Times, Ortadoğu’daki “Rus saldırganlığının” Suriye’deki “acımasız diktatör Beşar Esad’ın gücünü sağlama amaçlı” olduğunu yazıyor.
Bu arada Suriye hükümetine askeri yardım sağlayan Rusya, uluslararası hukuka ve Birleşmiş Milletler Tüzüğüne aykırı bir şey yapmıyor. Fakat rejimin çöküşünü kışkırtmaya çalışan Birleşik Devletler, egemen bir devletin işlerine müdahale ediyor. Ve buna saldırganlık denir. Temelde bu bir savaş suçu. Fakat propaganda yapan New York Times, Rusya yönünde bir parmak çarptı.
Bu gazetenin editörleri, Ortadoğu’daki Irak’ı, Libya’yı tahrip eden ve şimdi Suriye’yi bitiren felaketlere yol açan ABD olduğunu asla kabul etmeyeceklerdir. Yazar, “Beyaz Saray'da yaşayanların ihtişamı ve dünyaya hakim olma hayali sanrıları yüzünden ABD'nin kaprisinde milyonlarca insan öldürüldü. Diğer milyonlarca Avrupa'ya kaçıyorlar - mülteci oldular. Bu göçmenlerin akışı, ABD’nin Afrika ve Orta Doğu’daki faaliyetlerinin meyveleridir.
Evet, gazetecinin yalnızca "New York Times" ın insanları her zaman aldatmayacağına inanıyor!
Bununla birlikte, ekleyelim ki, söz konusu baskı, propagandayla zaten oynanmış gibi görünüyor. Paradoks, New York Times’ın Pentagon’daki yeni “Savaş Hakkı” ndan mutsuz olması ve gazeteciyi gizli servisler için hedef haline getirmesi. Resmi bakış açısını geçmiş bir makale - ve kancadaki muhabir. Ve bir sonraki malzeme için, "casusluk" için taş bir çantaya girebilir.
Bize öyle geliyor ki, New York Times’ın öfkesi doğaldan daha belirleyici. Kendimizi de "bağımsız basın" ile göstermeliyiz. Ve sonra daha fazla kepçe ...
Muhtemelen, Orwell’in peygamberlik romanı “1984” in resimlerine benzeyen bu karanlık zamanlar, ABD makamlarının ve NATO patronlarının dünya toplumuna yapay bir dünya görüşü oluşturmak için “gazetecilik” ile gerçekten başa çıkacakları gibi uzak değil. sanayi kompleksi.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru