SEVGİLİYE
Gelirsin bana doğru yamaçtan aşağıya
bayramlık kıyafetinle, beyazlar içinde;
dalga gibi yumuşak kıvrımları
hışırdayarak akar Meryem yalnızlığına.
Bir selam tomurcuklanır ağzında,
el sallayışın rüzgar olur,
akşamın kızıl saatinde
mutluluğu taşırsın soğuk memlekete...
*
Ey yüce varlığım, yine
hep rehberim ol yolunda;
gel, ve sessizce,
günbegün mucizeler yarat bana.
Çok eza çektim,
öldü, kırıldı çok şey, -
şimdi ben kör adımlarla
senin hayatının peşinden gidiyorum.
Çok eski acılar
bir affedişe ric'at ediyor,
altın köprüler kuruyorlar
senin lütfuna.
*
Sen; hep veren eller,
yabancı mutlulukla çiçek açmalı.
Ürkek bir kayın ağacının sallanışı gibi yumuşak
cömert yaşanmışlıktan
bir ritmin titreyişi kalır içinde.
Bunlar, eller
ince eklemli, sessizce çabalayan;
ve haberleri olsaydı katedrallerin eğer,
bütün halkın önünde
çiçek açarlardı yara izlerinde.
*
Ellerin birbirine karışması,
uzun bir öpücük serin dudaklara,
ışıldayan beyaz yollarda, sonra,
dolaşırız baştan başa çayırları.
Sessiz, beyaz çiçek yağmuruyla
ilk öpücüğünü bize gönderirken, gün, -
sanki tarlalardan çıkıp da gelecek olan, mutlaka,
Tanrıya doğru yürüyoruz gibi gelir bana.
Ocak 1987
Prag