Faiz oranları bir ekonominin niteliğini belirlemede temel bir nitelik arz eder. Basit bir tanımlama ile sermayenin bedeli olarak tanımlanabilecek faiz oranı aslında sermayenin iki zaman dilimi arasında değiştirilmesinin karşılığı olarak tanımlanabilir. Ödünç Verilebilir Fonlar Teorisi, faiz oranının tanımlanmasında kullanılan en temel açıklamadır. Teoremin oluşmasında çok önemli bir yeri olan Irving Fisher, reel faiz oluşumunu iki faktöre indirerek açıklar. Bu teori kısaca şöyle açıklanabilir:
Bu anlamda ilk faktör subjektif nitelikte olan, kişilerin bugünkü ve gelecekteki tüketim imkanları üzerine olan tercihleridir. Buna göre ekonominin karar alıcı birimleri her zaman tüketim ile tasarruf arasında bir tercih yapmak durumundadırlar. Bu durumda pek çok kişi, mevcut dönemdeki tüketimi gelecek dönemdeki muhtemel bir tüketimi tercih eder. Ancak şu anki tüketimden belirli bir karşılık durumunda yani ileride daha fazla tüketim imkanına erişebilmek için vazgeçer ve tasarruf eder. Karar alıcı birimlerin şu anki ve gelecek dönemdeki tüketim miktarlarını belirlemedeki kararlarında piyasadaki faiz oranları temel bir belirleyici olarak rol oynayacaktır. Yüksek faiz oranları, ileride daha fazla tüketim fırsatı sağlayacağı için, şu anki tüketimi azaltıcı bir rol alacak ve tasarrufları artıracaktır.
Faizlerin belirlenmesindeki ikinci faktör ise objektif nitelikteki verimliliktir. Girişimciler, yaptıkları harcamaların yani maliyetin üzerinde bir geri dönüş sağladıkları müddetçe, verimli yatırımlarda bulunmuş olacaklardır. Bu anlamda verimlilik artması da yatırımı bu da dolayısıyla fon taleplerini arttıracak bir etki yaratacaktır.