Asheville'in yerlisi olan T. Wolfe, 'Ötesindeki Tepeler'de, Appalachia'nın birçok dağ ilçesinde insanların köle sahibi olmadığını ve iç savaştan önce siyahların bilinmediğini öne sürüyor.
Yukarıdakiler doğrulanmış bir demografik varsayım mı?
Başlıktaki güncel sorunun cevabı, "Antebellum Asheville N.C.'deki insanların köleleri var mıydı?" açık bir evet gibi görünüyor.
Buncombe İlçesi (ki Asheville ilçe merkezidir) "görünüşe göre ülkedeki orijinal köle kayıtlarını dijitalleştiren ilk ilçe haline geldi" ve onları çevrimiçi hale getirdiği için bu aslında oldukça güncel bir soru.
Bildirildiğine göre 1850 nüfus sayımı, Asheville'de nüfusun yaklaşık %13'ünü temsil eden 1717 köle kaydetti. Bu önemsiz bir sayı olmakla birlikte, 10 yıl sonra Kuzey Karolina'da kaydedilen %33.4'ten çok daha düşük bir orandır ve Teksas hariç, Derin Güney eyaletlerinde bulunan rakamlardan daha da azdır. %40'ın üzerinde köle.
Büyük fark, dağların, kitlesel köle emeğinin klasik kullanıcıları olan büyük emek yoğun plantasyonları desteklememesi gibi görünüyor.
Bu bağlantıya göre, http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_North_Carolina, Kuzey Carolina'daki savaş öncesi nüfusun yaklaşık üçte biri Afrikalı kölelerden oluşuyordu. Ancak bunlar, pamuk, tütün ve çivit gibi nakit mahsullerin yetiştirildiği eyaletin doğu, ovalarında, ovalarında yoğunlaşmışlardı. Köleler ve genellikle Afrikalı Amerikalılar, ekonominin gıda mahsullerine dayandığı eyaletin engebeli batı kesiminde "kıttı". Asheville, Kentucky ve Tennessee ile batı sınırına yakın konumu göz önüne alındığında, bu konuda tepelerde "en derin".
"Tidewater" ve "Piedmont (etekleri) arasındaki bu ayrım, yalnızca Kuzey Carolina'da değil, Maryland'de ve İç Savaş sırasında Batı Virgnia ve Virginia olarak ayrılan eski Virginia'da da gerçekleşti. Örneğin, yalnızca Batı Virgnia'da, yalnızca Nüfusun %3'ü Afrikalı-Amerikalı iken, Virginia'da %20'dir.Ve Batı Virginia'nın %3'ünün çoğu şehirlerde yoğunlaşmıştır, yani kırsal alanlardaki oran %3'ten bile azdır. Afrikalı-Amerikalı nüfus yaklaşık% 1'dir.
Asheville, bir kasaba olduğu için, Kuzey Carolina'nın batısında, kentsel "zanaatkar" uğraşlarla meşgul olacak kölelerin yüksek bir oranına sahip olacaktı. Ancak kırsal alanlarda çok az köle olduğuna dair güçlü bir kanıt yapılabilir. etrafında Asheville.
Gidip NHGIS'ten toplam köle sayısıyla ilgili 1860 Nüfus Sayımı verilerini indirdim. 1860 nüfus sayımı verilerinin İç Savaş başlamadan hemen önce toplandığını ve savaş başlayana kadar derlenip yayınlanmadığını unutmayın.
Asheville ilçesinin (Buncombe) o yıl için 1.933 köle bildirdiği ortaya çıktı. Bu, Kuzey Carolina için biraz düşük. Watuga 104 ile en az, Granville 11.086 ile en çok olan oldu. Tipik sayılar, Batı ilçelerinde açıkça en az ve Doğu yarısındaki ilçelerde en fazla olmak üzere binlerle görünmektedir.
Bununla birlikte, köleleştirilmiş 2.000 kişi hala çok fazla ve bazı doğu ilçelerinde Buncombe'dan biraz daha fazlası vardı (Kolomb'un sadece 2.463'ü vardı). Yani bir tür olağandışı bölgesel saflık iddia etmeye çalışıyorlarsa, rakamların bunu tamamen doğruladığından emin değilim.
İlginç bir şekilde, o ilçe için Kuzey Karolina Eyaletinden elde edilebilecek bazı Sayım verileri de var, ancak 1850'den sonraki ilçe için değil.
Buncombe County'deki Afrikalı Amerikalıların Tarihi
Asheville'i Tanımlamaya Yardımcı Olan İnsanlar, Yerler ve Olaylar
Johnnie N. Grant – tarafından
İç Savaş öncesi Kuzey Carolina'da ve Buncombe County'de, Afrikalı köleler mülk olarak kabul edildi ve bunlarla ilgili işlemler, çiftlik hayvanları, vagonlar ve arazi parçalarının yanı sıra Buncombe County Tapu Dairesi'nde kaydedildi.
Buncombe County'deki köle sahipleri listesinde Woodfin, Patton, McDowell, Baird, Weaver, Vance, Merrimon ve Reynolds gibi önde gelen isimler vardı. Bölgenin sokaklarını, parklarını, binalarını, anıtlarını kullanan ve beğenenlerin aşina olduğu isimler.
Birçok Afrikalı Amerikalı yerli, bölgenin coğrafyası ve ekim alanlarının eksikliği nedeniyle Buncombe County'de köleliğin var olup olmadığını tartıştı. Ancak güneydeki Appalachian dağlarının genellikle dışlanan ve görünmeyen tarihleri ortaya çıktığında, Afrika kökenli Amerikalıların bu dağlık bölgelerin fiziksel ve kültürel çevresine çok katkıda bulunduğu açıktı.
Buncombe County'nin ve Asheville olarak bilinen gelişen turizm ve ticaret merkezinin yaratılmasından sorumlu olarak kabul edilenler, köleleştirilen insanlara çok şey borçludur. Afrikalı kölelerin emeği yalnızca Asheville'in inşasına yardım etmekle kalmadı, aynı zamanda ayrıcalıklı olanları besledi, giydirdi ve hizmet etti. Ek olarak, Afrika mirasının insanları, bu güney Appalachian bölgesinin geleneklerine büyük katkıda bulunarak homojen bir toplum ve kültür efsanesini ortadan kaldırdı.
Mütevazı başlangıçlara rağmen, Buncombe County'deki Afrikalılar, sıkı sıkıya bağlı toplulukların (ayrılığın özelliklerinden biri) ve ekonomik güçlenme ve kendi kendine yeterlilik için çabalayan insanların tesellisinin tadını çıkardılar. Baskıcı ve adaletsiz bir yönetim sistemine rehin olarak, Buncombe County'deki Afrikalı Amerikalılar, bugün Asheville, Buncombe County, Kuzey Carolina olarak bildiğimiz şey için hayati önem taşıyan gelişen ve gelişen bir çevre yarattı ve katkıda bulundu.
Buncombe County'deki Afrika Başlangıçları
1538 - İspanyol kaşif Fernando de Soto, 600'den fazla askerle Fransız Geniş Nehri'ni geçerek Buncombe İlçesinden geçti. Birçoğu Amerika'da kuzey Afrika, İspanya, Portekiz ve Küba'yı temsil eden kölelerdi.
En Erken Afrikalı Amerikan Tarihi
1730 - Afrikalılar, Cherokee Kızılderilileriyle hem köle hem de özgür adam olarak East Flat Rock'tan Buncombe County'ye gittiler.
1736-1784 — Samuel Davidson, Devrim Savaşı'ndan sonra Swannanoa, NC'nin Arı Ağacı bölümünde birkaç dönümlük arazi hibesi aldı. Köleleştirilmiş genç bir kadınla evli olan ilk “yerli olmayan” yerleşimciydi. Yapışan bir inek çanı tarafından kandırıldı, daha sonra Cherokee Nation'dan avcılar tarafından öldürüldü.
1777 - Buncombe County'deki ilk köleleştirilmiş Afrikalılar buraya William Moore tarafından getirildi. Jim ve Sue olarak biliniyorlardı ve Candler, NC'nin Hominy Valley bölgesinde yaşıyorlardı.
1794 - Pack Meydanı'nda bulunan Buncombe County Adliye Sarayı köle tapularını kaydetmeye başladı. En büyük köle sahibi, 15 konutta yaşayan 120 kişiye sahip olan Nicholas Woodfin'di. Diğer büyük köle sahipleri arasında Patton, McDowell, Merrimon, Gudger, Baird ve Vance aileleri vardı.
Sarah Gudger (1816-1937) - 1816'da doğdu (yaşı tartışmaya açık olmasına rağmen), Sarah Gudger, hayatının çoğunu Reems Creek'te geçirmesine rağmen, Kuzey Carolina'daki Old Fort'ta köle olarak doğdu. Hayatının dışında kalanlar “Forever Free” belgeseli izlenerek görülebilir.
1811 - Buncombe County'deki en büyük ikinci köle sahibi olan James Patton, köle emeğiyle çalışan Eagle Hotel'i açtı.
1830-1835 — 1830'da, "Sister Julia" olarak bilinen Afrikalı bir köleye ve yalnızca "Ned" olarak bilinen Afrikalı bir köle erkeğe Asheville First Baptist Kilisesi'ne tam üyelik verildi. Kadınlar kilisenin oluşumuna önemli bir ivme kazandırdı. 1845 ve 1860 yılları arasında, Afrikalı kadınlar, daha sonra Asheville İlk Baptist Kilisesi olarak bilinen Asheville Baptist Kilisesi'nin kadın üyeliğinin %52'sini oluşturuyordu.
James Vester Miller (1858-1940) — Köle olarak dünyaya gelen James Vester Miller, Asheville'e neredeyse hiçbir resmi eğitimi olmayan, ancak hayatta ne yapmak istediği ve bunu nasıl yapacağı konusunda kesin bir anlayışa sahip genç bir adam olarak geldi.
Miller, şehrin en iyi tuğla ustalarına sahip olduğu kabul edilen kendi şirketi Miller and Sons Construction Co.'yu kurmadan önce Asheville'deki en iyi müteahhitlerden bazılarında çalıştı.
Miller İnşaat Şirketi, çoğu bugün hala kullanımda olan ve çok iyi durumda olan kiliseler ve ticari binalar inşa etme konusunda uzmanlaşmıştır. Otis Caddesi'ndeki orijinal ABD Federal ve Posta Binası ve şu anda Asheville Polis ve İtfaiye Departmanlarına ev sahipliği yapan Asheville Belediye Binası, özel olarak anılmayı hak ediyor.
Diğer önemli binalar Eagle Caddesi'ndeki Mt. Zion Misyoner Baptist Kilisesi, College Place'deki Hopkins Şapeli AME Zion Kilisesi ve Dundee Caddesi'ndeki St. Matthias Piskoposluk Kilisesi'dir.
James Vester Miller, topluluğuna ve halkına iyi hizmet etti ve Asheville şehrinin sivil ve siyasi işlerinde çok aktifti. Her zaman Asheville'in en büyük liderlerinden biri olarak hatırlanacak.
1848 - Köle satışları Buncombe County Adliyesinde mülk tapusu olarak kaydedildi. En eski belge, 14 yaşındaki bir kızın 500 dolara satın alınmasına ilişkin bir tapuyu gösteriyor.
Mt. Zion Misyoner Baptist Kilisesi /> Jacob R. Nelson, Mt. Zion Baptist Kilisesi'nin kurucusu.
1880 - Dağlardaki en büyük siyah kilise olarak kabul edilen Asheville, NC'deki Mount Zion Misyoner Baptist Kilisesi kuruldu.
1880'ler — George W. Vanderbilt, Hendersonville Yolu'nun batısındaki mülkün dışındaki çok sayıda eski Shiloh sakinini yerinden ederek Biltmore Malikanesi'ni inşa ediyor. Evi inşa etmek için kiralanan birçok vasıflı işçi, Asheville'de mülkte çalışmak ve Hendersonville Yolu'nun doğusundaki New Shiloh topluluğunda yaşamak için kaldı.
1860 — "Köle programları" olarak adlandırılan on yıllık nüfus sayımı, Buncombe County'nin Afro-Amerikan nüfusunu "Köle Sakinleri" olarak 1103'e koyuyor.
1865 — Kurtuluş Ordusu, yüzlerce köleleştirilmiş insanın WNC'den kaçmasına izin verdi. İç Savaşın sona ermesine ve Özgürlük Bildirgesi'nin yürürlüğe girmesine rağmen, Birleşik Devletler hükümeti 13. Değişiklik onaylanana kadar köleliğin var olmasına izin verdi.
1887 - Isaac Dickson, Asheville'in ilk okul yönetim kuruluna atandı.
1888 - Asheville's Colored Enterprise gazetesi Thomas Leatherwood tarafından kuruldu.
1889-1895 — Peyzajcı Samuel Barnes, Biltmore House'da inşaat peyzaj mimarı olarak çalıştı ve Biltmore Forest Country Club Golf Sahası'nın inşaat peyzaj mimarıydı.
1891 - Edward Stephens, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Afrikalı Amerikalılar için ilk kültür / topluluk merkezi olan YMI Kültür Merkezi'ni kurdu.
1891 — Rahip Charles Dusenbury, East End topluluğundaki Circle Caddesi'nde Calvary Presbiteryen Kilisesi'ni kurdu.
E.W. Pearson, 1893 yılına kadar bir Buffalo Askeriydi. 1913'te E.W. Pearson, Batı Asheville'de Burton Street Community'yi kurdu.
1823-1917 - Tempe Avery, Asheville topluluğunda ebe ve hemşire. İç Savaştan önce, Avery, bir eyalet senatörü ve Buncombe County'deki en büyük köle sahibi olan Nicholas Woodfin'e aitti.
Tempe, Asheville'de hem siyah hem de beyaz birçok bebeği doğuran ünlü bir hemşireydi. Ailesine olan sadakati ve hizmetine karşılık Nicholas Woodfin, Tempe'ye Montford'da 1917'de öldüğünde torunlarına devrettiği birkaç arsa verdi.
1910 — Dr. William Green Torrence ilk siyah hastaneyi açtı. Torrence Hastanesi olarak bilinen hastane, 1911'de 95 Hill Street'e taşındı.
1921 - Phyllis Wheatley YWCA, College Caddesi'nde Afrikalı Amerikalı kadınlar için açıldı.
B.J. Jackson'ın sebze standı 1897'de Pack Square'de açıldı.
1897 - B.J. Jackson, eski Belediye Binası binasının alt katında BJ Jackson Sebze Pazarı'nı açtı. Pack Square'de bir iş sahibi olan ilk siyah adamdı.
1916 — Papaz Charles Dusenbury önderliğinde Renkli İyileştirme Birliği kuruldu.
Afro-Amerikan Topluluğunda Eğitim ve Okullar
Asheville'in Afro-Amerikan okulları, Columbia, Harvard ve Yale üniversiteleri gibi yüksek lisans ve doktora derecelerine sahip kurumlardan gelen, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en eğitimli bilim adamlarından bazılarıyla övünüyordu. Buncombe County okulları, İç Savaşın sonunda 1865'te kurulan Güney'deki en eski Shaw Üniversitesi de dahil olmak üzere, tarihsel olarak siyah on bir kolej ve üniversitede daha da önde gelen Afrikalı Amerikalı akademisyenler yetiştirdi.
1865-1910 — Kuzey Karolina'da Afro-Amerikan Kolejleri ve Üniversitelerinin kurulması. Diğer on North Carolina HBCU'su (tarihsel olarak siyahi kolejler ve üniversiteler) Barber-Scotia College Bennett College Elizabeth City State Üniversitesi Fayetteville Eyalet Üniversitesi Johnson C. Smith Üniversitesi Livingstone Üniversitesi North Carolina A & T Eyalet Üniversitesi North Carolina Central Üniversitesi St. Augustine Üniversitesi Winston -Salem Devlet Üniversitesi.
1865 — St. Matthias'ın yeni azat edilmiş kölelerinden oluşan Freedman Şapeli, Asheville'in siyah çocuklar için ilk okulunu kurdu.
1884 — Calvary Parochial Okulu, Asheville'de Rev. Charles Bradford Dusenbury tarafından kuruldu. Okul, 150 öğrencinin kaydı normal kapasiteyi geçene kadar büyüdü. Sıradan akademik okul çalışmalarına ek olarak, İncil'de, Daha Kısa İlmihal'de ve yemek pişirme ve bahçıvanlıkta talimatlar verildi. Öğrenim ücreti ayda on ila on beş sent arasında değişiyordu ve mümkün olduğunda toplandı.
1887 — Allen Home School, New York City'den Asheville'e emekli olan Mr. & Mrs. Pease tarafından Afrikalı Amerikalılar için inşa edildi. Lore'a göre, Zenciler için eğitim tesislerinin olmaması “Bezelyelerin kalplerine bir yük oldu” ve okul, 31 Ekim 1887'de üç kişinin kaydıyla açıldı. Çok hızlı bir şekilde kayıt 103'e yükseldi ve ilk yılının sonunda 200'den fazla öğrenci kaydoldu. Gündüzleri çocuklar, geceleri yaşlılar katıldı. Okul büyüdükçe ek bina ihtiyacı da arttı.
Kadın Evi Misyoner Topluluğunun kadınları, kızların öğrenebileceği bir ev tasarladı. Bir İngiliz Quaker hayırseverinin karısı olan Bayan Marriage Allen, Güney'i gezerken okulu ziyaret etti. Yapılan işten o kadar etkilendi ki, derneğin evi bir kerede inşa etmesi halinde 1000 dolar vermeyi teklif etti. Bu yapıldı ve 9 Şubat 1897'de Allen Home adandı. 18 yıl boyunca toplulukta Metodist Kilisesi (şimdi Berry Temple Kilisesi) olarak hizmet veren bir şapel içeriyordu.
Başka bir dönemde, ek bir eğitim yılı – bir Öğretmen Yetiştirme Kursu – teklif edildi. Daha sonra devlet, öğretmen sertifikası şartını artırınca, kampüste ek dersler verilmeye başlandı.
1912-1932 — Bölgedeki Rosenwald Okullarının Kurulması
1912 ve 1932 yılları arasında Güney'de Afrikalı çocuklar için yaklaşık 5.000 “Rosenwald Okulu” kuruldu. Konfederasyonun on bir eyaletinde ve ayrıca Oklahoma, Missouri, Kentucky ve Maryland'de inşa edildiler. Okulların çoğu, Sears, Roebuck and Co.'nun başkanı Julius Rosenwald tarafından, siyah çocukların, ırkçılık tarafından izin verilen ayrımcılık sırasında eğitim almalarını sağlamak için finanse edildi. Plessy - Ferguson 1896 tarihli “ayrı ama eşit” karar. Rosenwald tarafından finanse edilen okullar, bölgenin kırsal siyah okul çocuklarının dörtte üçünü eğitti.
Mars Tepesi Rosenwald Okulu.
NC, Mars Hill'deki Rosenwald Okulu, 1930'da Long Ridge Okulu olarak inşa edildi. 1959'da, 1850'lerde Mars Hill Koleji borcunun teminatı olarak hapse atılan Mars Hill kölesi Joseph Anderson'ı onurlandırmak için yeniden adlandırıldı. Long Ridge topluluğundaki birçok mevcut sakin, atalarını Anderson'a kadar takip ediyor. Onlar ve diğer mezunlar için okul sadece eğitimi değil, aynı zamanda çocukları için eşitliğe açılan bir kapıyı temsil ediyordu. Mars Hill, NC'nin daha büyük topluluğu için, eşit haklar için mücadelenin bir hatırlatıcısı olarak duruyor.
Shiloh Rosenwald Okulu, Asheville'in Shiloh topluluğunda bulunuyordu. Şubat 1906'da Buncombe County Okul yönetimi, Shiloh Kilisesi yakınında bir dönümlük bir arazi satın aldı ve daha sonra yakındaki bir okul binasını satın aldı ve onu Biltmore yakınlarındaki yeni Shiloh topluluğuna taşıdı. Okulun yaşanmaz koşulları nedeniyle okula devam sürekli olarak azaldıktan sonra, yönetim kurulu 1927-28'de Rosewald Fonlarını kullanarak yeni bir okul inşa etmeyi kabul etti.
Buncombe County'deki tek Rosenwald Okulu olan bu okul, Shiloh'da dört dönümlük bir arazide bulunuyordu. 1950'ye gelindiğinde, okul 21.121 fit kareye ulaştı ve Shiloh ve bölge topluluklarından 871'den fazla öğrenciyi eğitti. 1965'te Shiloh Okulu'na kayıt 245 öğrenciydi.
Brevard'ın batı ucunda bulunan Brevard Rosenwald Okulu, eğitimin tüm amaçlarını ve zorluklarını örnekledi. Okulun inşası 4.850,00 $'a mal oldu ve Afro-Amerikan Brevard topluluğu 1.195,00 $ katkıda bulundu. Ethel Kennedy Mills, babası efsanevi Rev. James T. Kennedy'den aktarılan eğitim geleneğini orada sürdürdü.
Asheville ve Yerel Bölgedeki Okullar
1917 - Siyah öğrenciler için Katolik Tepesi Okulu, yedi öğrencinin öldüğü bir yangında kül oldu.
1922 — Floyd B. McKissick, Sr., Asheville, NC'de doğdu, Chapel Hill Hukuk Okulu'ndaki Kuzey Carolina Üniversitesi'ne katılan ilk Afrikalı-Amerikalı öğrenci oldu. 1966'da Irk Eşitliği Kongresi olan CORE'un lideri oldu.
İkinci Dünya Savaşı gazisi Floyd B. McKissick, Sr., “Soul City”yi sıfırdan inşa edilmiş ve tüm ırklardan insanların yaşadığı tamamen yeni bir topluluk geliştirmeye devam etti. Tek bir uygun yerde evler, fabrikalar ve mağazalarla dolu kalabalık kentsel gecekondu mahallelerine ve steril banliyölere bir alternatif olarak düşünülmüştü.
1922-1965 Stephens-Lee Lisesi
1921'de Afrikalı Amerikalı öğrenciler için Stephens-Lee Lisesi için temel atıldı. 1940 yılında inşa edilen spor salonu, yaklaşık 1947 yılına ait bir fotoğrafta gösteriliyor. “Ayılar”ın yuvası olan “Tepedeki Kale” 1922'de tamamlandı ve 1923 baharında ilk öğrencilerini ağırladı.
Edward Stephens, ayrılmış Stephens-Lee Lisesi'nin ilk müdürü oldu.
Stephens-Lee, Asheville'deki (Catholic Hill Lisesi) ilk siyah okul müdürü George Henry Stephens'ın ve Katolik Tepesi'nin (1917'de yangında yok olan) ikinci ilkesi Walter Smith Lee'nin karısı Bayan Hester Lee'nin adını almıştır. Stephens-Lee, ulusal çapta tanınan ve Ivy-League'de eğitim görmüş akademisyenler de dahil olmak üzere, bölgenin en parlak öğrencilerinin çoğunu kendine çekti ve eğitti.
1965 Sınıfı, Stephens-Lee Lisesi'nden mezun olan son sınıf.
1924 Sınıfı ilk mezun olan sınıftı ve 1965 Sınıfı sonuncuydu.Nisan 1975'te okul binası kamuya duyurulmadan yıkıldı, ancak şehre karşı yüksek sesle ve kararlı protestoların ardından spor salonu kurtarıldı ve bugün Stephens-Lee Rekreasyon Merkezi olarak hizmet veriyor.
1926 - Burton Street Okulu Afrikalı Amerikalılar için açıldı.
Padua Okulu Aziz Anthony, Asheville.
28 Eylül 1936'da Allegany'li St. Francis'in Fransisken Rahibeleri Asheville'deki St. Anthony of Padua Okulu'nun kapılarını açtı. Okul öncelikle Afrikalı Amerikalı öğrenciler yetiştirdi ve Padua Katolik Kilisesi'nin St. Anthony'sine bağlıydı. Fransisken kardeşler, okulun kapatıldığı 1969 yılına kadar kaldılar. Tabernacle Misyoner Baptist Kilisesi şimdi binayı işgal ediyor.
1937 - Asheland Avenue Okulu siyah öğrenciler için açıldı.
ASCORE (Asheville Irk Eşitliği Öğrenci Komitesi) Üyeleri
1960-1965 — ASCORE (Asheville Irk Eşitliği Öğrenci Komitesi), Asheville şehrinin kamusal alanlarını ve devlet okullarını bütünleştirmeye yardımcı olmak için çalışıyor.
Asheville, NC'den Avukat James E. “Bo-Bo” Ferguson, II, ASCORE'un ilk başkanı olarak görev yaptı, hukuk fakültesine gitti ve ünlü avukat Julius Chambers ile çalıştı. Ferguson ayrıca Wilmington 10 ve Swann - Charlotte-Mecklenburg Eğitim Kurulu da dahil olmak üzere diğer önemli davalarda savunma avukatı olarak görev yaptı. Ferguson, ulusal olarak ülkenin "en iyi 10" davadan biri olarak tanınmakta ve onurlandırılmaktadır.
1965-1966 - Asheville Şehir Okulları, en genç öğrencilerden başlayarak entegrasyona başladı.
1925'te Blue Ridge Hastanesi hemşireleri. L-R: Flossie Metz, Lula Long ve Kathleen Wills.
Fotoğraf: Özel Koleksiyon UNC-Asheville.
Sağlık Hizmetlerindeki Gelişmeler
1922 — Blue Ridge Hastanesi “renkli” insanlar için Burton Street West Asheville topluluğunda 186 Fayetteville Caddesi'nde kuruldu. Daha sonra Clingman Bulvarı'na taşındı ve 1929'da kapandı. Dr. Mary Francis Shuford daha sonra Afrikalı-Amerikalılar için bir klinik kurdu ve 1943'te Asheville Renkli Hastanesine dönüştü.
1931 - Asheville'de bir Afrikalı-Amerikalı doktor olan Lee Otus Miller, yüksek tansiyonu tedavi etmek için bir yöntem geliştirdi.
1951 — Memorial Mission Hastanesi, iki Afrikalı Amerikalı doktor olan Otis B. Michael ve John P. Holt'u birleştirdi ve Buncombe County Medical Society'ye katıldı.
Otis B. Michael, Jr. Asheville, NC'de doğdu. Doktor Otis Bentley Michael ile Nannie Patterson Michael'ın oğluydu. Tıp diplomasını Tenn, Nashville'deki Meharry Medical College'da aldı ve orduda görev yaptı. Asheville'de tıp okudu ve aynı zamanda bir kardiyologdu.
Bir pilot olan Dr. Michael, tıbbi bakım almak için hastaları uçurmak için bir hava ambulansı hizmeti verdi. O da Asheville Kent Konseyi'nde bir Cumhuriyetçi olarak bir koltuk kazandı. “Çok disiplinli, harika bir insan ve fedakar bir insandı. Hayat doluydu, Rönesans tarzı bir adamdı ve çok zekiydi. Yaşam hedeflerine ulaşmış bir adamın sessiz güvenine sahipti. ”
1961'de, diğer eyaletlerde yirmi yıl eğitim gördükten ve öğretmenlik yaptıktan sonra, Dr. John Holt, babasının 1918'de tıp pratiğine başladığı tıp pratiği yapmak için Asheville'e döndü. 40'ların başından 70'lerin Kuzey Carolina'sı. John P. Holt, Asheville'deki siyah doktorlar ve hastaları için yavaş yavaş değişen ayrılmış koşulların geleceğine ve sağlık hizmetlerini yoksullar için erişilebilir kılmak için bir ulusal sağlık sigortası programına ihtiyaç duyulduğuna ve mahalle sağlık kliniklerinin avantajlarını özetliyor. .
İlçe Yönetimi, Blok ve Kentsel Dönüşüm
1978 - Asheville, NC doğumlu Otis B. Michael, Asheville Kent Konseyi'ne seçildi.
1977 - Yerel tarihçi Johnnie Baxter, YMI binasının Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'na yerleştirilmesi için başarılı bir kampanya yürüttü.
1979-1987 — 1960'ların, 70'lerin ve 80'lerin Kentsel Yenileme Dönemi, Asheville'deki Afrikalı Amerikalı toplulukları agresif bir şekilde parçalamaya başladı. Bu haklarından mahrum bırakmanın sonuçları bugün hala görülebilir ve hissedilebilir.
1995 - Virgil Smith, Asheville Citizen Times'ın başkanı ve ilk Afrikalı Amerikalı yayıncısı seçildi.
1999 — Asheville, NC'de doğan Terry M. Bellamy, ilk olarak 1999'da Asheville Kent Konseyi'ne seçildi ve 2003'te yeniden seçildi. Kasım 2005'te, Bellamy, 33 yaşında Kuzey Carolina'nın en genç belediye başkanı oldu ve Asheville'in ilk Afrikalı-Amerikalı belediye başkanı.
Dağların Yerleşmesi, 1775-1838
Dünyanın en eski ve en karmaşık coğrafi oluşumlarından bazılarıyla, batı Kuzey Carolina'nın Dağ Bölgesi, doğu Amerika'daki en yüksek zirvelerin çoğuna sahiptir. Aslında, Yancey County'nin Black Mountain sıradağlarındaki Mitchell Dağı, Mississippi Nehri'nin doğusundaki en yüksek noktadır. Dağ Bölgesi, Blue Ridge, Black, Great Smoky, Balsam ve Nantahala Dağları dahil olmak üzere birçok dağ silsilesinden oluşur. Bu güzel tepeler, vadiler, ormanlar ve çiçekler ülkesi, Kuzey Karolina'nın Avrupalı Amerikalılar tarafından yerleştirilecek son bölgesiydi.
Avrupa Göçü
Günümüzün batısındaki Kuzey Karolina dağlarına yerleşen en önde gelen Yerli Amerikalılar, Cherokee Kızılderilileriydi. Avrupalılarla bilinen ilk temasları, 1540 yılında İspanyol kaşif Hernando de Soto ve adamları altın aramak için dağlara geldiklerinde gerçekleşti. Bu kısa karşılaşmanın ardından, Cherokee ve Avrupalılar 1600'lerin sonlarına kadar sınırlı temasa sahipti. 1700'lerin başında Cherokee ve Beyaz yerleşimciler arasında gelişen bir ticaret.
Birçok Beyaz kuzeybatı dağlarından geçti ve 1770'lerde Watauga yerleşimlerinin (şimdi Tennessee'de) daimi sakinleri oldu. Ama belki de Kuzey Karolina Dağ Bölgesi'ndeki en eski kalıcı Beyaz yerleşimcilerden bazıları, 1784'te bugünkü Buncombe İlçesi olan Swannanoa bölgesine geldi. Bu ilk yerleşimciler arasında Davidson'lar, Alexander'lar, Gudgers ve Patton'lar vardı.
1700'lerin sonlarında Blue Ridge Dağları'nın hemen batısındaki bölgeye daha fazla Beyaz göç ettiğinden, orada yaşayan Cherokee batıya taşındı. Sonuç olarak, günümüz Buncombe, Henderson ve Transilvanya İlçelerine Beyaz göçü bir süreliğine hızla büyüdü.
Dağlardaki yeni yerleşimciler, Rutherford, Burke ve Wilkes İlçelerindeki ilçe merkezlerine dik, engebeli ve çamurlu yollarda ileri geri seyahat etmeyi zor buldular. Vergi ödemek, arazi satın almak veya satmak, mahkemeye gitmek veya başka işler yapmak için bu ilçe merkezlerine gitmeleri gerekiyordu. Yerleşimciler, ilçe koltuklarına o kadar uzağa seyahat etmek zorunda kalmamak için yasama meclisinden yeni ilçeler kurmasını istemeye başladılar. Buna karşılık, yasama meclisi sırasıyla 1792 ve 1799'da Buncombe ve Ashe İlçelerini kurdu. Morristown veya Moriston (bugünkü Asheville, merkezi olarak büyük bir kavşakta bulunduğu için Buncombe County'nin ilçe merkezi olarak kuruldu. Jefferson, Ashe County'deki ilçe merkezi seçildi.
Dağlara gelen yerleşimciler öncelikle İngiliz, İskoç-İrlandalı ve Alman kökenliydi. Bölgedeki ucuz, verimli ovaları ve yamaçları satın almaya, yerleşmeye ve çiftçiliğe geldiler. Bazıları Kuzey Karolina Piedmont ve Kıyı Ovası'ndan göç etti. Swannanoa, Hickory Nut, Gillespie ve Deep Gaps gibi boşluklardan bölgeye girerek yürüyerek, vagonla veya at sırtında geldiler.
Diğer İngiliz, İskoç-İrlandalı ve Alman yerleşimciler Virginia, Maryland ve Pennsylvania'dan geldi. Büyük Vagon Yolu'ndan Kuzey Karolina'nın Piedmont Bölgesi'ne gittiler ve sonra dağlara ulaşmak için batıya gittiler.
Afro-Amerikan Yerleşimi
Az sayıda Afrika kökenli Amerikalı köle, daha büyük çiftliklerin bazılarında çalışmak üzere Dağ Bölgesine getirildi. Örneğin, Haywood İlçesinden Robert Love'ın yüz kölesi vardı. Ama onun durumu bir istisnaydı. Çiftliklerin çoğu küçük ve kendi kendine yeterliydi. Büyük ölçüde, engebeli, çamurlu yollarda seyahat etmek ve mahsulleri pazara götürmek zor ve pahalı olduğu için, çoğu çiftçi ticaret için fazla mahsul yetiştirmedi ve kölelere ihtiyaç duymadı.
Buncombe Turnpike ve Altın!
Seyahat ve ticaretle ilgili sorunlar, 1827'de Buncombe Turnpike'ın tamamlanmasıyla değişti. Paralı yol, Greeneville, Tennessee'ye ulaşmak için Asheville'in kuzeyindeki French Broad River'ı takip etti. Asheville'in güneyinde, paralı yol Greenville, Güney Carolina'ya devam etti. Paralı yol, Dağlık Bölge'de genellikle dik ve dar patikalardan oluşan önceki yollardan daha iyi bir yoldu. Kuzey Carolina Dağ Bölgesini diğer daha büyük pazarlara bağladı.
Sürücüler artık fazla domuzları, kazları veya hindileri Dağ Bölgesi dışındaki pazarlara götürebiliyordu. Çiftçiler artık ekinlerini pazara taşımak için vagonlarını kullanabilirler. Turistler artık dağlara daha kolay ulaşabiliyordu. Yaya ya da at sırtında değil, vagonlar, vagonlar ya da posta arabalarıyla gelebilirlerdi. Asheville ve Warm Springs (şimdiki Hot Springs) popüler turistik yerler haline geldi. Flat Rock, Charleston da dahil olmak üzere Low Country of South Carolina'dan birçok yaz sakinini kendine çekti.
Batı Kuzey Carolina'da altın keşfi, 1820'lerde ve 1830'larda bölgeye ekonomik bir patlama getirdi. Burke ve Rutherford İlçeleri, 1820'lerin ortalarında yüzlerce madencinin altın aramaya geldiği bir altına hücum yaşadı. Bu süre zarfında, Kuzey Carolina önde gelen altın üreten eyalet oldu. Ancak, 1840'ların sonlarında Kaliforniya'da altının bulunmasıyla, madencilerin çoğu Kaliforniya'ya gitti.
Bu altına hücum sırasında Kuzey Carolina'ya gelen ünlü bir göçmen Christopher Bechtler Sr. 1830'da oğlu Augustus ve yeğeni Christopher Jr ile Rutherford County'ye geldi. Bechtler ailesi, gelmeden kısa bir süre önce Almanya'dan Philadelphia'ya göç etmiş deneyimli metal işçileriydi. Rutherford County'ye.
Rutherfordton'da bir kuyumcu dükkanı açtıktan kısa bir süre sonra, Christopher Sr. görünüşe göre ticarette kullanılacak altın sikke eksikliğinin bölge ekonomisine zarar verdiğini fark etti. O zamanlar, Kuzey Carolina'daki insanlar genellikle altın tozu, külçeler ve mücevherleri para birimi olarak kullanıyorlardı. Çok az insan, altının madeni paraya dönüştürülebileceği Philadelphia'daki Birleşik Devletler Darphanesi'ne uzun bir yolculuk yapmaya cesaret edebildi.
Sonuç olarak, Bechtlers altın para basmaya karar verdi. Kendi kalıplarını ve bir pres yaptılar ve 5,00 dolar, 2,50 dolar ve 1,00 dolarlık altın parçaları vurdular. 1831 ve 1840 arasında, Bechtler'ler 2.241.840.50 dolar bastı ve ek olarak 1.384.000 dolar altın işledi. Başarıları nedeniyle 1837'de Charlotte'ta Birleşik Devletler Darphanesi'nin bir şubesi kuruldu.
Gelişim ve Çatışma
1800'lerin ilk otuz yılı boyunca, ekonomik ve politik koşullar zayıftı. Sürekli göç eden Kuzey Karolinalılar, Dağ Bölgesi'nden batıdaki noktalara doğru ilerledi.
Kuzey Carolina siyasi koşulları, eyaletin doğu ve batı kesimleri arasındaki bölücülükten veya çatışmalardan etkilendi. O zaman, her ilçe, nüfusa bakılmaksızın, eyalet senatosuna bir temsilci ve Kuzey Karolina Avam Kamarası'na iki temsilci seçti. Doğuda daha fazla ilçe vardı ve sonuç olarak, batıdan gelen temsilcilerden daha fazla oy kullanabilecek daha fazla temsilci vardı.
1830'a gelindiğinde, eyaletin batı kesiminde daha fazla insan vardı, ancak doğu, hükümeti kontrol etmeye devam etti. Anayasa konvansiyonu çağrıları, batılı eyaletlerin bir konvansiyon çağrılmadığı takdirde isyan ve devletten ayrılma tehdidinde bulunduğu 1834 yılına kadar defalarca reddedildi.
Neyse ki, 1835'te bir kongre çağrısı yapıldı. Sözleşme, eyalet anayasasını yeniden düzenledi ve daha demokratik bir hükümet yarattı. Doğu, üyeleri artık bölgelerden seçilen senatoyu kontrol etmeye devam edecekti. Bu ilçeler devlete ödenen vergi miktarına göre oluşturulmuştur. Doğu daha zengin olduğu ve daha fazla vergi ödediği için daha fazla ilçeye sahipti. Ancak batı, nüfusa dayalı evi kontrol edecekti çünkü daha fazla insanı vardı. Artık ne doğu ne de batı tüm hükümeti kontrol edemediği için iki kesim işbirliği yapmak zorunda kaldı. Bu değişiklikler devletin batı kesimine fayda sağladı.
Bu dönemde, 1838'de, federal hükümet bölgedeki Cherokee'nin çoğunluğunu günümüz Oklahoma'sına taşınmaya zorladı. Batıya yapılan yolculukta binlerce Cherokee öldü. Cherokee'nin bir kalıntısı geride kalabilmiş olsa da, Beyazlar kısa süre sonra verimli ve ucuz olan Cherokee topraklarına yerleşmeye başladılar.
1830'lara gelindiğinde Dağlarda ulaşım gelişmiş ve doğu ile batı arasındaki çatışmalar azalmıştı. Ancak Dağ Bölgesi, demiryolu hatları bölgeye ulaşana kadar elli yıl daha nispeten izole kaldı.
Antebellum South: Plantasyonda Köleleştirilmiş Kadınlara Karşı Cinsel İstismar
Kölelerin cinsel istismarı, Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyindeki antebellum'da yaygın bir olaydı. Köle kadınlara tecavüz, köle nüfusunu artırmak ve beyaz köle sahiplerinin ihtiyaçlarını karşılamak içindi. Köle bir kadın hamile kalırsa, köle kadınlar efendilerinin cinsel yaklaşımlarına boyun eğmek zorunda kalırlardı, bu da efendinin karısının çileden çıkmasına neden olurdu. Bazı durumlarda, bu ilişki efendinin ailesini parçaladı, ancak çoğu kadın kocalarıyla kaldı ve köle kadının hayatını çekilmez hale getirdi.
Yakınımızda, McBean'de yaşayan beyaz bir bayan, zenci bir kızın odasına girdi ve kocasına ait olduğu için bebeğinin kafasını kesti. bu konuda onu dövdü ve onu öldürmeye başladı, ama o yalvardı, bu yüzden onun için üzüldüğünü düşünüyorum. Ama siyahi kızla devam etti ve daha çok üşüdüler. — adı açıklanmayan eski köle, Gürcistan'da köleleştirildi, 1937'de röportaj yapıldı
Beyaz bir kişinin cinsel saldırısına karşı kendini savunan köleleştirilmiş bir kadın, acımasız dayaklara maruz kaldı. Beyazlar ve Siyahlar arasındaki ilişkiler yasa dışıydı. Köle kadınlar, yaşları ne olursa olsun, Beyaz erkeklerin baştan çıkarıcıları olarak görülüyordu. Siyah köle kadınlar, Beyaz bir erkekle bir ilişkide bulunduklarında en ağır cezayı aldılar ve hamilelik, yasadışı ilişkinin kanıtı oldu. Bir “mülatto” bebeği, beyaz efendinin sadakatsizliğinin kesin göstergesiydi.
Ancak beyaz köle sahiplerinin cinsel istismarının arkasında daha derin bir anlam vardı. Siyah kadın eti, kölelik kurumunda korumasızdı ve kadın kölelerin köle sahipleri tarafından tecavüze uğraması, yalnızca onları fiziksel faillikten yoksun bırakmanın bir yolu değil, aynı zamanda tüm köle topluluğunun sosyal dokusunu yok etmek için kullanılan bir taktikti. .” (Putzi,5)
Bu kadınların köle efendileri tarafından istem dışı hamile bırakılması, siyah kadınlar ve beyaz erkekler arasındaki güç dinamiğinin bir hatırlatıcısıydı. Beyaz köle sahiplerinin köle kadınlarıyla seks yapma gücü, güçsüz oldukları için dolaylı olarak siyah erkeklere saldırdı. Şiddeti durdurmak için hiçbir şey yapamadılar.
Stigma'yı Yükseltmek: Pauline Hopkins'in Romanında Siyah Kadınlık ve İşaretli Beden rakip kuvvetlerJennifer Putzi'nin yazdığı
Johnny Baxter'ı onurlandırmakÖDEME ÖDEME: 1976'da Johnny Baxter, Koruma Derneği'nin kurucu üyesi oldu. Bugün onun mirası, bu yılın başlarında başlatılan Johnny Baxter Ödülü ile anılıyor. Yıllık ödül, Asheville ve Buncombe County'deki Afrikalı Amerikalı katkıların çalışmasını desteklemektedir. Fotoğraf, North Carolina Collection, Pack Memorial Halk Kütüphanesi, Asheville'in izniyle
Cutshall ve McDaniels gibi, Asheville ve Buncombe County Koruma Derneği de erişimini genişletmenin ortasında. Bu yaz organizasyon, UNCA ile ortaklaşa Johnny Baxter Ödülünü tanıttı. Yıllık hibe, Asheville ve Buncombe County'deki Afro-Amerikan katkıları araştırmasını ilerletmek için bir şeyler yapan bir öğrenciye 500-1000 dolar sağlayacak.
Jack ThomsonKoruma Derneği'nin yönetici direktörü, ödülün kurucu yönetim kurulu üyesini onurlandırmak için geliştirildiğini söyledi Johnny BaxterChunns Cove'da büyüyen ve kölelerin soyundan gelen. 1977'de Baxter, YMI Kültür Merkezi'nin Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'na eklenmesinde çok önemli bir rol oynadı, geliştiriciler Asheville şehir merkezinin çekirdeğini bir alışveriş merkezine dönüştürmek için hevesle zorluyorlardı.
UNCA kıdemli brooke mundy, bir tarih uzmanı, ödülün ilk kazananıdır. Birkaç topluluk ortağıyla birlikte çalışarak yerel Afrikalı Amerikalı kadınlar hakkında bilgi topladı. 2018 yazında Mundy, ilgili materyalleri belgelemek için günlerini yerel tarihi yerleri, arşivleri ve müzeleri taradı. Şu anda bir veri tabanı oluşturmaya, içeriği özetlemeye ve çeşitli öğelerin nerede olduğunu not etmeye çalışıyor. Sonuçta projede bir de web sitesi yer alacak.
Ek olarak, Koruma Derneği yakın zamanda Güney Asheville Mezarlığı Derneği'ne, mezarlığın Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'na dahil edilmesi için aday gösterilmesinin maliyetini karşılamaya yardımcı olmak için 5.000 dolarlık bir hibe verdi.
Thomson, "Açıkçası bunun üzerinde çok daha önce çok daha sıkı çalışmalıydık" diyor. "Özellikle organizasyon büyüdüğünden beri, elimizden gelen adımları atarak, arayı kapatmaya çalışıyoruz."
Adında Ne Var? Asheville için İşaretler Irkçılık Tarihine İşaret Ediyor
Jason Sandford, Asheville ile ilgili her şeyle ilgilenen bir muhabir, yazar, blog yazarı ve fotoğrafçıdır.
Peter H. Lewis, AVL Watchdog tarafından
Vance, Patton, Woodfin, Henderson, Weaver, Chunn, Baird - isimleri bugün Asheville ve Buncombe County'de yaşayan herkese tanıdık geliyor. Hepsi varlıklı ve etkili sivil liderlerdi, isimleri heykellere, anıtlara, sokaklara, okullara, parklara, mahallelere ve yerel topluluklara bahşedilerek onurlandırıldı.
Aynı zamanda, servetlerini ve nüfuzlarını kısmen mülk olarak gördükleri insanları sömürerek biriktiren büyük köle sahipleri veya köle tüccarları ve beyaz üstünlükçülerdi. Nüfus sayımı kayıtlarına ve köle tapularına göre, Buncombe County'deki tüm köle sahipleri arasında Nicholas W. Woodfin, James W. Patton ve James McConnell Smith'ten daha fazla Afrikalı Amerikalıyı köleleştiren olmadı.
Asheville, Buncombe County gibi büyük bir köle sahibi olarak seçildi. Samuel Ashe ve Edward Buncombe'u öne çıkaran servetler, yüzlerce köleleştirilmiş Afrikalının şeker ve pamuk tarlalarında çektikleri acılardan sıyrılmıştı.
Bugün, Black Lives Matter hareketi, ulusal dikkati ırksal profil oluşturmaya ve beyaz olmayan insanlara karşı sistematik vahşete odaklarken, Asheville ve çevresindeki topluluklar, birçok kişinin gecikmiş bir hesap olduğunu söylediği şeyle karşı karşıya: Topluluk, kurucularını nasıl onurlandırmalı ve aynı zamanda onları tanıyıp kınamalı? onların ırkçılığı? Bir topluluk olarak hangi tarihi şahsiyetlere saygı duyacağımızı nasıl seçiyoruz?
Köleliği korumak için savaşan Beyaz üstünlükçülerin, köle sahiplerinin ve Konfederasyonların isimleri, diğer sivil katkılarına bakılmaksızın tüm kamusal alanlardan, yollardan ve binalardan kaldırılmalı mı? AVL Watchdog'un temasa geçtiği yerel rakamlar, görüşlerin karışık olduğunu söylüyor - bazen kesinlikle öyle - ama aynı zamanda üzerinde düşünmeye ve tartışmaya değer.
Asheville'de bir Siyah vatandaş ve aktivist olarak tanımlanmasını isteyen Kevin Wilkerson, "Gerçekten o kadar karmaşık değil: Irkçılığı veya nefret politikalarını simgeleyen veya yücelten her şeyi kaldırmamız gerekiyor" dedi. “Topluluğun büyük çoğunluğunun benimle aynı fikirde olduğunu düşünüyorum.”
Asheville Kent Konseyi, bu ayın başlarında Buncombe County adliyesindeki bir Konfederasyon anıtını ve Konfederasyon Generali Robert E. Lee, Dixie Otoyolu ve Konfederasyon Albay John Connally'yi onurlandıran başka bir işaretin kaldırılması için oybirliğiyle oy verdi. Buncombe İlçe Komisyonu tarafından yapılan bir sonraki oylama, partizan hatları boyunca 4'e 3 oyla kabul edildi.
İki kurul ayrıca, eski vali, ABD senatörü, kongre üyesi, Konfederasyon askeri subayı ve yeminli Beyaz üstünlükçü Zebulon Baird Vance'i onurlandırmak için dikilen 65 metrelik Vance dikilitaşını kaldırmayı veya başka bir amaçla kullanmayı düşünmek için ortak bir şehir-il görev gücü oluşturdu. 1865'ten önce altı Siyah'ı kişisel olarak köleleştirdi ve aileleri toplamda 18'i esaret altında tuttu.
Ancak bir tarihçi, bölgedeki diğer ailelere, özellikle de çeşitli aile üyeleri 221 Siyah insanı esaret altında tutan bir köle sahibi olan James Washington Patton'a kıyasla, Vance ailesinin köleleştirmelerinin "mütevazı" olduğunu yazdı.
"Ayrıca oğlum James W. Patton'a şu erkek köleleri - Bob, Sam, Leope, Hardin, Felix, Austin, Peter, Anthony, John ve Russel'i ve zekâsı için aşağıdaki kadın köleleri - Celia, Rhoda'yı veriyorum ve vasiyet ediyorum. ve beş çocuğu ve dişilerin gelecekteki artışı.” - James Patton'ın İradesi, Asheville, 1845
James Washington Patton (Patton Caddesi)
Ana Yollar Köle Sahiplerini Onurlandırır
Şehrin tarihine sızan acı, keder ve adaletsizliğin hatırlatıcıları bugün her yerde. Şehir merkezindeki doğu-batı ana caddesi olan Patton Bulvarı boyunca bir gezintiye çıkın ya da 41 Siyah'a sahip olan ve ayrıcalıklı konumunu kullanan Yüksek Mahkeme Başkanı Leonard Henderson'ın adını taşıyan büyük bir kuzey-güney koridoru olan Hendersonville Yolu'nda bir gezintiye çıkın. kaldırılmasına karşı çıkmak.
Veya, kölelik kurumunun muhtemelen “ilahi tayin” olduğunu yazan Kuzey Karolina Yüksek Mahkemesi Baş Yargıcı Augustus S. Merrimon'un adını taşıyan Merrimon Bulvarı'nda. Adını Michael Montraville Weaver ve aileleri topluca 93 köleleştirilmiş kişiye sahip olan eşi Jane Eliza Baird Weaver'dan alan Weaverville Yolu'na bağlanan. Bu da yolcuyu, tüm Batı Kuzey Carolina'nın ikinci en büyük köle sahibi olan adaşı Nicholas Washington Woodfin olan Woodfin kasabasına götürür.
Nicholas Woodfin (Woodfin Kasabası)
Güneydeki pek çok şehirde olduğu gibi, Asheville'de Siyahları, Yerlileri ve diğer beyaz olmayan insanları Beyazlara verilen ayrıcalıklara layık olmayan tarihi politikaların hatırlatıcılarına çarpmadan dolaşmak zor. Ve Kuzey ve Güney'deki diğer şehirlerde olduğu gibi, Kara Hayat Önemlidir hareketi, bu tarihi yüceltmeden en iyi nasıl kabul edileceğine dair bir tartışmayı harekete geçirdi.
Heykeller, sokak tabelaları ve hatta kasaba ve ilçe isimleri de dahil olmak üzere bu hatırlatıcıların kaldırılması gerekiyor mu? Yeniden adlandırıldı mı? bağlam içine koymak? Kamu arazisi yerine müzelere mi koyalım?
Asheville Belediye Başkanı, "Bu sokakların yeniden adlandırılmasından kesinlikle yanayım" dedi. Esther Manheimer dedim. “Bu, kurumsallaşmış ırkçılığın ortadan kaldırılmasını ilerletmek için yapılabilecek birçok şeyden biri.”
Manheimer, "Şehir, sakinlerin sokakları yeniden adlandırmak için dilekçe vermelerini kolaylaştırmak için dilekçe yoluyla yapılan sokak yeniden adlandırma sürecini revize ediyor." Dedi. “Dilekçe süreci, sakinlerin sokağın yeni adının seçilmesine katılmalarına izin veriyor.” Ancak, Patton Bulvarı ve Hendersonville Yolu'nun şehir yolları değil, devlet yolları olduğunu ve bunları yeniden adlandırma sürecinin belirsiz olduğunu belirtti.
Grinin Tonlarında Tarih
Elbette bölgenin tarihi basit değil. Anıtlar ve sokak isimleriyle anılan bireyler, Asheville'in ve çevredeki toplulukların büyümesine, hükümette hizmet ederek, okulları finanse ederek, işletmeler kurarak ve diğer sivil katkılarda bulunarak büyük ölçüde katkıda bulundular.
Ama çizgiyi nereye çekeceğiz? Tarihsel bir şahsın mirasının, anıtlarının ayakta kalmasına izin vermeyecek kadar ırkçılık veya baskı ile iç içe olup olmadığına kim karar veriyor?
Henderson County'deki Fletcher belediye meclisi üyesi Preston Blakely, AVL Watchdog'a “Onları yeniden adlandırmaktan yanayım” dedi. “Siyahların köleleştirilmesiyle ilgili sorunlu geçmişleri olanları onurlandırmaya karşıyım. Bunun etkilerini bugün de görebiliyoruz. Kölelikten Jim Crow'a, toplu hapsetmeye gittik."
Adı 1800'lerin sonlarında değiştirilmeden önce, Fletcher ilk olarak Güney Carolina'dan 14 aile üyesi ve 12 köle getiren ilk yerleşimci Samuel Murray'den sonra Murrayville olarak adlandırıldı.
Bazı insanlar, köle sahibi olan ancak eşitliğe adanmış bir ulus için bir çerçeve oluşturmaya yardımcı olan George Washington ve Thomas Jefferson gibi tarihi şahsiyetler ile kölelik kurumunu korumak için Amerika Birleşik Devletleri'ne savaş ilan eden Konfederasyon liderleri arasında bir ayrım yapar.
Bölgedeki anıtların çoğu, Konfederasyonun Ordusunda, Donanmasında veya Kamu Hizmetinde onurlu bir şekilde hizmet etmiş erkek ve kadınların soyundan gelen veya ikincil kan soyundan gelen kadınlardan oluşan bir örgüt olan United Daughters of the Confederacy North Carolina Division tarafından dikilmiştir. Amerika Birleşik Devletleri veya Davaya Maddi Yardımda Bulunanlar.”
Kızları, bir AVL Watchdog'un yorum talebine yanıt vermedi, ancak grubun web sayfasının üstündeki bir uyarı, “Babalarınızın belirlediği antik dönüm noktasını kaldırmayın. — Süleymanın Meselleri 22:28.”
Buncombe İlçe Komiseri Amanda Edwards aynı fikirde değil. Edwards, 16 Haziran'daki bir komisyon toplantısında şunları söyledi: “Anıtları kaldırmak tarihi silmez. Yaptığı şey, Afrikalı Amerikalılara adil davranmayan bir sistemin sürekli görsel hatırlatıcısını ortadan kaldırmaktır.”
Asheville ve Buncombe County Afro-Amerikan Miras Komisyonu, Vance Anıtı'nın siyah tenli erkeklerin, kadınların ve çocukların eski Buncombe County'nin merdivenlerinde satın alındığı ve satıldığı yerin yakınında durduğu Pack Square'i “yeniden bağlamsallaştırma” seçeneklerini araştırıyor. Adliye.
Western North Carolina Tarih Derneği mütevelli heyeti yaptığı açıklamada, “Son protestoların gerçek ve gerekli değişime kapı açmada oynadığı olumlu rolü kabul ediyor ve destekliyoruz” dedi. Anne Chesky SmithAVL Watchdog'a konuşan AVL Watchdog, yönetim kurulunun bölgeyi şekillendiren çeşitliliği daha iyi temsil etme hedefi doğrultusunda faaliyetlerini yeniden değerlendirmek için toplandığını söyledi.
Rahatsız Tartışmalar
Geçmişin bugün aşağılık ve iğrenç görünen kısımlarını onurlandırmadan geçmişi onurlandırmak mümkün müdür?
"Gerçek şu ki, bilmiyorum" dedi J. Clarkson, Fletcher'daki Calvary Piskoposluk Kilisesi'nin rektörü. Kilisenin eski bir plantasyon üzerine inşa edildiğini ve köle sahipleri tarafından finanse edildiğini ve desteklendiğini söyledi. Kilise mülkünün bir köşesi, neredeyse bir asır önce, Konfederasyon Başkanı, köle sahibi ve yeminli Beyaz üstünlükçü Jefferson Davis'in yanı sıra Zebulon Vance ve Eski Güney'in diğer "kahramanları"nı onurlandıran bir dizi anıta adanmıştı.
Bugün, Calvary'nin anıt parkı olarak bilinen “Güney Açık Hava Westminster Manastırı”, kilise topluluğundan gönüllülerin toplanıp muhtaç ailelere yiyecek dağıttığı özel bir gıda bankasının yakınında oturuyor. Clarkson, pandemi ve protestolardan önce bile, kendisi ve cemaatçilerin, tarih ile mevcut değerleri nasıl uzlaştırılacağına dair “rahatsız edici” soruyla güreşmeye başlamak için bir dizi toplantı düzenlediklerini söyledi.
Bu, kilisenin - ve Asheville, Buncombe County ve ulusun geri kalanının - uzun bir süre güreşeceği bir soru.
Clarkson, "Rahatsız olduğumuz için hemen bir çözüme geçmemekte sorun yok" dedi. "Rahatsız olmak için biraz zaman harcarsak sorun değil. Eğitime açılan bir kapıdır.”
Clarkson, "Bu anıtlarla ne yapacağımıza karar verebilirdik, ancak o zaman bu tarihi toplumdaki mevcut yerimizle nasıl bağdaştıracağımıza dair daha derin soruya asla gelemeyiz" dedi. "Bu gerçek bir kayıp olur."
Asheville'deki bazılarına göre, isimler, kayalar ve anıtlar üzerindeki tüm tartışma, Black Lives Matter tarafından gündeme getirilen gerçek sorunlardan sadece bir oyalamadır.
"Bu, herhangi bir şey yapmak istediğim bir tartışma değil. Bununla hiç ilgilenmiyorum" dedi. DeWayne BartonAsheville'deki Hood Huggers International'ın kurucusu ve CEO'su, bölgedeki sistematik olarak marjinalleştirilmiş mahalleleri güçlendirmeye adanmış bir organizasyon.
“Bir anıt, bir sokak adı, bir bayrak, bunların hiçbiri benim için bir şey ifade etmiyor. Hiçbir şey değil. Önemli olan, şu anda, şu anda, Siyah topluluğa karşı mevcut fiziksel vahşet hakkında ne yapacağız?”
AVL Watchdog, Asheville ve Buncombe County için önemli olan hikayeler üreten kar amacı gütmeyen bir haber ekibidir. Peter H. Lewis, The New York Times'ın eski kıdemli yazarı ve editörüdür. [email protected] adresinden bize ulaşın
Tempie'nin doğuşu
Tempie Avery'nin doğum yılı kesin olarak bilinmiyor. Pack Memorial Library'deki North Carolina Room personeli 1823 tahmininde bulunuyor. Nicholas Woodfin'in torunu Eliza Woodfin Holland'ın onun hakkında yazdığı “Mammy” başlıklı bir makale de dahil olmak üzere Avery ile ilgili belgeleri var.
Tempie 1827'de doğmuş olabilir mi? 18 Şubat 1917'de Asheville Citizen'deki ölüm ilanı, onun 90 yaşında olduğunu ve Asheville'de 76 yıl yaşadığını bildirdi. Bu, gençken Charleston, Güney Carolina'da satın alındığı belirtilen gerçeğe tekabül ediyor. O zaman, ölüm ilanına göre 14 yaşında olacaktı.
1809 Tempie'nin doğum yılı mı? Bir Citizen muhabiri 1914'te Avery ile röportaj yaptı ve “105 Yaşından Fazla Yerel Negress … Hayatındaki Olayları Hatırlıyor” makalesini üretti.
Bu, Avery'nin doğum yılını 1809 olarak belirleyecek ve Avery, bunu "… 19. yüzyılın ilk birkaç yılında meydana gelen yıldızların ilk düşüşü olarak hesapladı."
En ünlü "yıldızların düşmesi", 1833'teki Leonid Meteor Yağmuru'ydu. Bu yüzden, ölüm ilanıyla gidiyorum ve Avery'nin doğum yılını 1827 olarak belirleyeceğim.
Muhabir, Avery ile tanışmasını anlatmaya başladı: "Yanında birkaç torunuyla ön verandada oturmuş," dedi ve "gözlerinde hayallerin göstergesi olan uzak bir bakışla, Yurttaş'ın bir temsilcisi tarafından sözünü kesti."
Parlak gözlü yaşlı kadın, Kızılderililer hakkında birkaç hikayeyle açıldı. John adında biri, yakaladığı kuş için ekmeğini takas ederek onu aldatmıştı. Ekmeği almış ve kuşu saklamıştı.
Bir diğeri ona ok ve yay kullanmayı öğretmişti.
14 yaşında Asheville'e gitmiş olsaydı, pazara götürülmeden önce nerede yaşamıştı, nerede Kızılderililer arasında yaşayacaktı? Yoksa Hint anıları 13 yaşından sonra mı?
Avery muhabire, “Yaşamak için Asheville'e geldikten sonra Overlook Dağı'nda (belki de bugünün Overlook Kalesi sırtında) kamp kuran Kızılderilileri gördüğünü” söyledi.
Ayrıca Meksika ile savaşa giderken askerlere karpuz verdiğini de hatırladı. 1827'de doğmuş olsaydı, o zaman 21 yaşında olacaktı. Dönüş yolunda, komutan Avery'nin en büyük oğlu Robert'a bir Meksika doları verdi.
Avery'nin yayınlanan hatıraları, doğum yılıyla birlikte başka bir gerçeği spekülasyon kutusuna atıyor. Asheville'e Binbaşı Charles McDowell'ın kölesi olarak geldiğini söyledi. Woodfin ailesiyle olan bağlantısının, en küçük oğlunun Woodfin'in evine gitmiş olması olduğunu söyledi. Başka bir bağlantı vardı. Nicholas Woodfin'in karısı Eliza McDowell'dı.
Avery'nin anıları en azından büyük köle sahibi ailelerin birbirleriyle akıcı ilişkileri olduğu ve kölelerinin herhangi bir yerden daha büyük bir topluluk oluşturduğu gözlemini destekliyor.
Avery özellikle hareketliydi. Muhabir, "Ömrünün erken dönemlerinde", "uzman (ebe ve) çocuk hemşiresi olmayı öğrendi ve King's Mountain yakınlarındaki bir Bay Powell dahil olmak üzere birçok önde gelen mülk sahibinin evlerine çağrıldı" dedi. Fulenwider Ironworks olarak bilinen bu bölümdeki ilk demir dökümhanelerinden birini ziyaret etti.”
Muhabirin ziyaretinden bir yıl önce, Konfederasyonun Kızları, ninnileri geçmişin tatlı bebekliklerini huzurlu uykulara bırakan en eski 'mama'lardan biri olan Tempie'ye bir anıt veya önemli bir hatıra dikilmesini tavsiye etmişti.
"Annem gitti, bana kalmamı söyledi/Bebeğe iyi bak" demiş olabilir, sorumluluğundaki beyaz çocuğa. Kendi bebeğine, "O küçük kız zengin ve özgür doğdu/Şugah ağacından özsu çıktı/Ama sen benim için çok tatlısın/Benim küçük renkli şilim" şarkısını söyleyebilirdi.
1866'da toplum sarsılırken Avery kendine ve evine odaklandı. Köle tutmaktan hizmetçi, hemşire, işçi ve vasıflı işçi kiralamaya geçiş yapan zengin beyazları içeriyordu.
Odaktaki Tarih
Kaçakları cezalandırmak için kullanılan pamuk makinesi, Güney Karolina, 1830'lar.
Moses Roper, Musa Roper'ın Amerikan köleliğinden kaçışının ve maceralarının anlatısı (Londra, 1837), s. 51 (Bir kopyası, Virginia Üniversitesi Kütüphanesi, Özel Koleksiyonlar Departmanında). 2. baskı. (Londra, 1838, Negro Universities Press, 1970 olarak yeniden basılmıştır), s. 53.
Güney Carolina'daki kaçak köle toplulukları
Tim Lockley, Warwick Üniversitesi
Amerika kıtasında, kaçak kölelerin oluşturduğu kestane rengi topluluklar, köleliğin olduğu her yerde vardı. Brezilya ormanlarındaki çok sayıda kestane rengi, Surinam'ın bataklıkları ve ormanları ve Jamaika dağları, beyazların saldırılarına karşı başarıyla korunan uzun ömürlü yerleşimler yarattı. Bu bölgelerdeki köle nüfusunun büyüklüğü ve plantasyonlar için uygun olmayan marjinal arazilerin yakınlığı, evlenmeyi geçerli bir teklif haline getirmek için bir araya geldi. Kaçak kölelerin kolayca bulunamayacakları veya köleliğe geri döndürülemeyecekleri bir yere kaçmaları gerekiyordu ve bataklıklar, ormanlar ve dağlar bu ihtiyacı mükemmel bir şekilde karşıladı. Beyaz askerler gerilla savaşında nadiren yetenekliydiler ve çok sayıda ele geçirilen kestane rengiyle yapılan bir seferden dönmektense kendilerinin hastalığa yenik düşmeleri daha olasıydı. Sonunda birçok beyaz hükümeti, sonuçsuz askeri kampanyaları sürdürmek yerine barış anlaşmaları aramaya iten şey, bordoların ısrarıydı. Bu anlaşmalar uyarınca, köle plantasyonlarından aktif olarak daha fazla üye almamaları ve bunun yerine yeni kaçakları efendilerine iade etmeleri koşuluyla, kestane rengi köleler resmen özgür olarak kabul edildi ve yalnız bırakılacaktı. (1)
Uzun zamandır Kuzey Amerika'nın Jamaika, Surinam veya Brezilya ile karşılaştırılabilir bir 'bordo sorunu' olmadığı varsayılmıştır. Köle nüfusu, Afrika ithalatına bağımlı olmaktan ziyade kendi kendini ürettiği için Kuzey Amerika'da Amerika'nın başka yerlerine göre daha hızlı bir şekilde vatandaşlığa kavuştu. Kuzey Amerika, 1808'de Atlantik köle ticaretinin sona ermesinden çok önce Amerika'da köle olarak doğmuş bir köle nüfusuna sahipti. Amerika'nın başka yerlerinde kestane rengi Afrika doğumlu kölelerden orantısız bir şekilde çekildi. Üstelik, Kuzey Amerika'daki çok daha büyük beyaz nüfus, güney kolonilerinde/eyaletlerinde bile, kölelerin kaçabileceği çok daha az marjinal alan olduğu anlamına geliyordu. Virginia, Güney Carolina ve Georgia'nın kıyı bölgelerine büyük tarlalar hakim olurken, bu bölgelerde küçük çiftçiler de yaşıyor ve Amerika'nın diğer bölgelerinde bakir orman olarak bırakılmış olabilecek arazileri işgal ediyorlardı. Kuzey Amerika'da kaçak köle sıkıntısı olmamasına rağmen, iki ayrı gruba ayrılabilirler. Birçok kaçak sadece kısa bir süreliğine ortadan kayboldu ve açlık sancıları çok şiddetli büyüdüğünde plantasyona geri döndü, ancak uzun zamandır varsayıldığına göre, bir daha asla geri dönmemeye kararlı olanların Pennsylvania, Ohio ve Illinois, yeniden köleleştirme tehdidinin çok gerçek olduğu güneyde bağımsız topluluklar yaratmaya çalışmak yerine.
Bütün bu gerçekler doğru olsa da, hikayenin tamamını anlatmazlar. On sekizinci yüzyılda ve aslında on dokuzuncu yüzyılın başlarında, kuzey eyaletleri 1830'dan sonra olacakları sığınak değildi. Kaçak Köle Yasası, kuzeye kaçan kölelerin muhtemelen yakalanıp gittikleri yere geri gönderilmeleri anlamına geliyordu. dan geliyorum. Kuzeyde güvenli bir sığınak olmadan, kaçak köleler sonuç olarak takipten korunabilecekleri başka yerler aradılar. Virginia ve Kuzey Carolina arasındaki sınırdaki Büyük Kasvetli Bataklık, kaçak köleler için özellikle güçlü bir mıknatıs görevi gördü. Bu ıssız bataklık, Virginia'nın plantasyon bölgelerine nispeten yakındı ve bu nedenle kölelerin sık ormanlarında kaybolması nispeten kolaydı. William Byrd, 1728'de iki koloni arasındaki sınırı incelerken bataklıkta bir mollato ailesiyle karşılaştı ve "Birçok kölenin dünyanın bu karanlık bölgesinde barındığı kesindir" yorumunu yaptı. Bir 1784 ziyaretçisi şunları kaydetti:
Sonuç olarak, "bu korkunç bataklıklardaki kaçaklar tamamen güvenlidir ve en büyük kolaylıkla en gayretli takipçilerinden kaçar". (2)
Büyük Kasvetli Bataklık'taki kestanelerin sayısı yalnızca tahmin edilebilir, ancak birkaç tarihçi burada birkaç yüz, hatta belki de binden fazla kaçak köleye ev sahipliği yapmış olabileceğini öne sürdü. Kesinlikle, bordolar antebellum dönemi boyunca bataklıkta yaşadılar. Ancak bataklığın nispeten küçük boyutu, yaklaşık 200-300 mil kare, kestane rengi toplulukların oluşumu için Güney Amerika'nın Amazon ormanları veya Jamaika dağları ile aynı fırsatları sağlayamadı. Beyazlar bataklığın kendisini doldurmamış olabilir, ancak etrafını sardılar ve bataklık içindeki kestane renginin kontrolleri altındaki bölgeyi genişletme şansı çok azdı. (3)
Güneydeki başka yerlerde kaçaklar New Orleans çevresinde de önemli kestane rengi grupları oluşturdular: 50 veya 60 kestaneden oluşan bir grup, şehirden çok uzakta olmayan "Titreyen Çayırlar" olarak bilinen bir bölgede "domuzlar, kümes hayvanları, tatlı patatesler ve amper" yetiştirdi. Bu noktanın hızlı kumlar nedeniyle ulaşılamaz olduğu varsayılmıştır. (4) Daha doğuda, körfez kıyısı boyunca kestane rengi bir grup, Mobile'ın hemen kuzeyinde, Alabama ve Tombeckbe nehirlerinin birleştiği yerde bir bataklığa gizlendi.Bu grubun bazı üyeleri "birkaç yıldır kaçaktı" ve "boyut ve vücut gücü açısından olağanüstü bir zenci" olan Yaşlı Hal tarafından yönetiliyordu. 1827'de yerel yetiştiricilerle yapılan ve birkaç kestane renginin ölümüne yol açan bir savaşın ardından, gazeteler bile 'yaşlı Hal ve adamlarının Spartalılar gibi savaştığını, birinin bir santim toprak vermediğini, ayakta durduğunu ve vurularak öldürüldüğünü kabul etmek zorunda kaldı. ya da yaralandı ve olay yerinde düştü'. (5)
Evlilik tüm güney kolonilerinde/eyaletlerinde az ya da çok derecede varken, en büyük boyutuna Güney Carolina'da ulaştı. Güney Carolina, çoğunluk köle nüfusuna sahip olması bakımından Kuzey Amerika'da benzersizdi ve bazı kıyı bölgelerinde insanların yüzde 80-90'ı köleleştirildi. Köle nüfusu da Afrika kökenli kölelerin daha yüksek oranda bulunduğu Kuzey Amerika'daki başka yerlerden daha az kültürlüydü ve gerçekten de Güney Carolina, 1808'de Amerikan köle ticaretinin kapanmasına kadar Afrika'dan doğrudan köle ithal etmeye devam etti. Carolina ayrıca evliliği teşvik etti. Pirinç yetiştirmek için kullanılan gelgit nehirleri, ekim yapılmayan büyük bataklıklara çok yakındı ve nehirler, gelgitlerin etkisinin ötesine geçtiğinde, bataklıklar daha da yaygınlaştı. Bu bataklıklar sık sık selvi ağaçlarıyla kaplıydı, bu da onları at sırtında geçmeyi zorlaştırıyordu ve birçok potansiyel araştırmacıyı caydırmak için bir araya gelen çok sayıda timsah ve çıngıraklı yılana ev sahipliği yapıyordu. Bununla birlikte, Güney Carolina'nın köleleştirilmiş nüfusu için, bu bataklıklar, beyazların kontrolünden bağımsız olarak kendi hayatlarını kurabilecekleri cazip bir sığınak sunuyordu.
Bordo toplulukları büyük olasılıkla küçük başladı. Bir avuç köle belki birlikte kaçtı, hatta bataklıkta tesadüfen karşılaştı ve bir grup olarak yaşamaya karar verdi. Güney Carolina'nın bataklıkları sık sık su altında kalırdı, ancak normalde kalıcı olarak kuru olan bazı alanlar vardı ve kestane renginin bu topraklarda binalar inşa ettiği ve sebze ve mısır ektiği yerdi. İklim nadiren çok soğuktu ve avlanma ve balık tutma, yetenekli avcılar için boldu. Bir topluluk kurulduktan sonra, esaret altında kalanların onu öğrenmesi ve kendi kaçışlarıyla onu güçlendirmesi uzun sürmedi. Bir topluluğun uzun vadede varlığını sürdürebilmesi için erkekler kadar kadınlara da ihtiyacı vardı ve birçok topluluk hem cinsiyetten hem de çocuklardan oluşuyordu. Bu kestane rengi toplulukların, Güney Carolina'da köleleştirilmiş Afrikalılar için alternatif bir yaşam sunan kalıcı yerleşim yerleri olduğu açıktı.
Bataklık koruma olarak kullanıldığından beyazlar bu topluluklar hakkında çok az şey biliyorlardı. Kaçak köleler zaten yeterince yaygındı, bu yüzden yetiştiriciler için herhangi bir uçuş modelini fark etmeleri zordu ve kestaneler kendilerine kaldıkları sürece topluluklarını uzun yıllar sürdürmeleri mümkündü. Yine de hiçbir bordo topluluğu, dış dünyadan tamamen kopuk olarak hayatta kalamaz. Yiyecek yetiştirilebilirken, su bolken ve barınak kolayca şekillendirilebilse de, kestane rengi balık yakalamak, öldürmek ve yemek pişirmek için bıçak veya tencere gibi metal eşyalar yapamazdı ve silahlar için kurşun ve barut doldurmanın bir yolu yoktu. Daha temkinli olan bordolar, bu eşyaları yakındaki plantasyonlardan kölelerle ticaret yaparak elde ettiler, ancak bu mümkün değilse, istediklerini zorla aldılar. Bununla birlikte, baskın seferleri aynı zamanda kestanelerin görünürlüğünü artırdı ve askeri bir saldırıyla karşı karşıya kalmalarını çok daha olası hale getirdi.
Güney Carolina eyalet hükümetinin küçük kestane renkli gruplara karşı milisler gönderdiğine dair sayısız örnek var. Daha 1711 gibi erken bir tarihte, 'efendilerinden kaçan birkaç zenci'ye karşı harekete geçildi. [kim] uzak tutuyor, silahlandırıyor, soyuyor ve evleri ve Tarlaları yağmalıyor ve bu ilin sakinlerini büyük korku ve dehşete düşürüyor'. (6) Ancak 1760'ların ortalarına kadar, büyük kestane rengi grupların varlığına dair kanıtlar yoktu. 1765'in sonlarında Georgia Valisi, Güney Carolina'daki meslektaşına, Güney Karolina tarafındaki Savannah Nehri bataklığında "bir süre önce" var olan ve "Gece vakti sık sık buraya gelen" 40 bordodan oluşan bir grup hakkında yazdı. Bu taraf Sığırları öldürdü ve Nehrin Güney Kıyısındaki birkaç plantasyonu soydu'. Milislerden bir grup sonunda kestaneleri buldu ve kısa bir silahlı çatışmadan sonra, '17 fit uzunluğunda ve 14 genişliğinde dört Evden oluşan bir Meydan' olarak tanımlanan kamplarına geldi. kazanlar ateşin üzerinde pirinç kaynatıyordu ve yaklaşık 15 kile kaba Pirinç Battaniyeleri Potts Kovaları Ayakkabı Baltaları ve diğer birçok Aleti. (7) Bu kamp yok edildi, ancak kestane renginin çoğu bataklığa kaçtı ve farklı bir yerde yeniden toplandı.
Aynı anda Güney Carolina Valisi, 107 Zencinin Tarlalarını terk ettiği bilgisini aldı. ve Colleton County'deki çok sayıda Kaçak'a katıldı. Tam ölçekli bir köle isyanı olasılığı gerçek bir olasılık olduğu için, Vali sadece milislere emir vermekle kalmadı, aynı zamanda kaçakları avlamak için yaklaşık 50 Catawba Kızılderilisini de devirdi, çünkü 'Kızılderililer zencilere terör estiriyor ve Kızılderililer avlanma tarzına sahipler. onları izlemede daha akıllı ve Kaçakların kendilerini İngilizlerin olağan aramalarından gizledikleri gizli girintileri bulmada uzman kılıyor. Bir köle isyanı önlenirken, Vali 'hala büyük Bataklıklarda gizlenmiş birkaç büyük Kaçak Partisi olduğunu' kabul etmek zorunda kaldı. (8 )
Bu iki olayın zamanlaması muhtemelen tesadüfi değildi. Pul Yasası krizi 1765'in sonlarında patlak vermişti ve 1766'nın ortalarına kadar sona ermeyecekti. İngiliz Parlamentosu'nun vergileri artırma girişimine beyaz sömürgeciler arasında gösterilen şiddetli tepki, özgürlük ve özerkliğin önemini öne süren bir retoriğe yol açtı. Kölelerin bu retoriği öğrenip kendi durumlarına uygulamış olmaları şaşırtıcı değildir. Güney Carolina'da ekici/politikacı Henry Laurens 1766'nın başlarında 'bazı Zencilerin 'Özgürlük' diye haykırırken daha iyilerini taklit ettiklerini ve bu ikincilerin Omuzlarına düşen İğrenç Yükten endişeli olduklarını düşünüyorum' yorumunu yaptı. (9)
1766'da Pul Yasası krizinin sona ermesi, özgürlük dilini popüler söylemden kaldırdı, ancak Savannah Nehri yakınında ve Charleston'un güneyindeki büyük kestane rengi grupların 1760'lardan sonra varlıklarını sürdürmeye devam etmesi muhtemeldir. 1770'lerin başlarında kestane rengine ara sıra atıflar var ve 1778'in sonlarında Georgia ve Güney Carolina kıyılarına savaş geldiğinde, kölelerin kaçma fırsatları önemli ölçüde arttı. 1778 ve 1782 yılları arasında sadık ve vatansever servetler çekilip akarken, tarlalar önce alındı, sonra sahiplerine geri verildi ve bu arada birçok köle ayrılma fırsatını yakaladı. Durum, İngiliz yetkililerin bir dizi köleyi silahlandırma kararıyla daha da kötüleşti ve 1782'nin sonlarında alçak ülkeyi tahliye ettiklerinde, arkalarında askeri taktikler konusunda iyi eğitilmiş ve esarete geri dönme niyeti olmayan silahlı bir siyahlar grubu bıraktılar. .
1786'da 100'den fazla kestane rengi bir grup, Savannah Nehri'ndeki bir adada, Savannah'dan yaklaşık 20 mil yukarı akışta barış içinde yaşıyordu. Aralarında 1782'den beri orada bulunan kendilerine 'İngiltere Kralı'nın askerleri' diyen bir grup vardı. Yerel milislerin kampa saldırmak için ilk girişimleri başarısız oldu ve olayla ilgili gazete raporları, kestane rengi askerlerin askeri taktiklerde çok iyi bilgili olduklarını açıkça gösteriyor. , nöbetçiler gönderdi ve en büyük etki için silahları dağıttı. General James Jackson liderliğindeki ikinci bir saldırı, 25 varil, '60 kile mısır ve 14 veya 15 tekne' dolduracak kadar pirinç buldukları kestane rengi kampı ele geçirdi. Yaklaşık dört dönümlük arazi temizlenmiş ve pirinçle ekilmişti ve ekinleri ve "birkaç ev ve kulübeyi" yok ettikten sonra, kestanelerin "ülkeye dağılacağı" umulmuştu. (10 )
Bu tür umutlar uzun sürmedi. Mart 1787'ye gelindiğinde, yetiştiriciler, mallarının ikame malzemeleri ve yeni askerler için yağmalandığından şikayet ediyorlardı ve hatta bazıları 'kendi ev hizmetçilerimizin' olaya dahil olmasından korkuyordu. (11) Güney Carolina hükümeti sıkı önlem almaya karar verdi ve "Yılın bu Sezonunda Milisleri yeterli bir süre sahada tutmanın çok sakıncalı olacağı endişelerine rağmen" 100'den fazla milis için fon ayırdı. bu Ayaklanmayı bastırmak için'. (12) 21 Nisan 1787'de, sonuçsuz sonuçlarla 'sıcak bir çarpışma gerçekleşti', ancak 6 Mayıs 1787'nin erken saatlerinde daha kararlı bir karşılaşma, kestane rengi kampının yeniden işgal edilmesiyle sonuçlandı. Eski kampın yıkılmasından bu yana altı ay içinde, kestane rengi, 700 yard uzunluğunda ve 120 yard genişliğinde, 21 ev içeren ve bir çit ya da "yaklaşık 4 fit yüksekliğinde" bir çitle korunan yeni bir tane inşa etmişti. Bir kez daha 'temiz toprak pirinç ve patates ekildi'. (13) Gerçekte öldürülen kestane renginin sayısı 10'dan fazla değildi ve o sırada sadece birkaçı yakalandı, ancak genel olarak kestane renginin bir savaşın ortasında oturması ve güçlü bir şekilde tahkim edilmesi büyük bir memnuniyetti. neredeyse aşılmaz bataklık dağılmıştı. (14 )
Bu, Savannah Nehri bataklıklarındaki kestane rengi bantların sonunu işaret ediyor gibi görünüyor, ancak var olmaya devam ettiler ve başka yerlerde sorun yaratmaya devam ettiler. Vali David Williams, 1816'da Combahee ve Ashepoo nehirlerine bitişik bataklıklarda ve bataklıklarda saklanan kaçak zencilere karşı harekete geçmek zorunda kaldı. [kim], çevrelerindeki tüm kötü niyetli ve cüretkarların toplandığı çekirdeği oluşturdu, sonunda soygunları cezasız kalmayacak kadar ciddi hale geldi'. (15 ) Güney Carolina'daki en kötü şöhretli bordo grubu 'Forest' Joe tarafından yönetiliyordu ve Santee Nehri'nin kıyıdan Columbia'ya kadar tüm uzunluğu boyunca uzanıyordu. Bordo faaliyetiyle ilgili ilk şikayetler 1819'dan kalmadır, ancak Joe, Mayıs 1821'de Georgetown yakınlarında ekici George Ford'un öldürülmesinden sonra beyaz yetiştiricilerin baş belası haline geldi. Ford, Joe'nun çiftliğinden sığır çalmasını engellemeye çalışırken öldürüldü ve Çetesinden ikisi kısa bir süre sonra yakalanıp Joe ve nerede olduğu hakkında birçok bilgi verirken, adamın kendisi yakalanmaktan kurtuldu. Yerel basın 'milislerin çabalarını' övdü. gündüz ve gece, havanın aşırı sıcaklığına ve maruz kaldıkları şiddetli sağanak yağışlara rağmen, kasabadan yirmi ya da otuz mil uzaktaki ormanları ve bataklıkları temizlemekle meşguldüler," ama bölgedeki "en yoğun ve geçirimsiz bataklıklar". Joe'nun kendini gizlediği çok fazla kanıtladı. (16 ) Sonraki iki yıl boyunca Joe, erzak ve asker almak için Santee Nehri Bataklığı'nın bitişiğindeki plantasyonlara baskın düzenlemeye devam etti, görünüşe göre 150 mil uzunluğunda oldukça özgürce dolaştı ve 'onu ele geçirme girişimlerinden' kolayca kurtuldu. Yerel bir gazete, "bu başarılı kötü adam, yağma yolunu en sakin ve kesintisiz bir şekilde sürdürüyor" diye üzüntüyle gözlemledi. (17 )
Olaylar 1823 yazının sonlarında doruk noktasına ulaştı. 20 Ağustos'ta Joe, 'Dr. Raoul'un [Joe'nun] iradesi dışında birkaç ay boyunca alıkoyduğu zenci bir kadını kurtarma aracı olan Albay Richardson'a ait bir köleyi öldürdü. karısı olarak'. (18 ) Ekim ayı başlarında yerel sakinler 'umutsuz bir Kaçak çetesini yakalamak veya dağıtmak için bir plan tasarlamak için' Pineville Polis Derneği'ni kurdular. Bu planın özü, 'belirli zencilere gizli Ödül teklifleriyle, şu ana kadar makul bir şekilde görevlendirilen bir tarafın onları şaşırtıp almasını sağlayacak şekilde acentelik ve yardımlarının elde edilebileceğiydi'. (19 ) Sonunda bu plan işe yaradı. 4 Ekim'de Royal adında bir köle
Joe'nun 'kafası kesildi ve kısır kölelere ciddi bir uyarı olarak dere ağzındaki bir direğe yapıştırıldı' ve çetesinden birkaçı daha sonra yakalandı ve asıldı. 'Başkalarını da aynı şeyi yapmaya teşvik ederek kendilerini bu şekilde farklı kılan köleleri ödüllendirmek bu devletin politikası olduğundan' Royal'in sahibine, Güney Carolina yasama organı tarafından onu azat etmesi için 700 dolar ödendi. (21)
Belki de kuzeyde özgürlük şansı bataklıktaki yaşamdan daha çekici olduğu için, özellikle radikal kölelik karşıtılığın büyümesiyle, 1830'dan sonra kestane rengi faaliyet raporları öncekinden çok daha az sıklıkta. Bunlar tamamen yok olmadılar, ancak Marion Star 1861 Haziranı gibi geç bir tarihte şunları bildirdi:
1760 ile 1830 arasında doruğa ulaşmış olsa da, Güney Carolina'da evlilik açıkça kölelik var olduğu sürece devam eden bir şeydi. Maroonlar, pratikte, beyazların kontrolünün ötesinde olan geniş arazi alanları üzerinde kontrol uygulayabildiler. Bu şekilde Güney Carolina'daki kestaneler, güneyi asla terk etmeden bir dereceye kadar özerklik ve kölelikten bağımsızlık kazanabildiler. Bazı siyah çocuklar bataklıklarda doğdu ve köleliğin dehşetini ya da efendilerin gazabını asla bilmeden büyüdüler. Güney Carolina'da evlilik evliliğinin devam etmesi, Kuzey Amerika'daki sömürge ve antebellum köle sistemlerini anlamamızı önemli ölçüde karmaşıklaştırıyor.
Referanslar ve Daha Fazla Okuma
Cape Fear Topluluk Kolejleri Kütüphanesi. New Hanover County Köle Tapuları. http://libguides.cfcc.edu/deeds
Karga, Jeffrey J. Devrimci Kuzey Karolina'daki Siyah Deneyim. Raleigh, NC: Arşivler ve Tarih Bölümü, NC Kültür Kaynakları Departmanı, 1977, 2001.
Crow, Jeffrey J., Paul D. Escott ve Flora J. Hately Wadelington. Kuzey Carolina'da Afrikalı Amerikalıların Tarihi. Raleigh, NC: Arşivler ve Tarih Ofisi, NC Kültür Kaynakları Departmanı, 2011.
Ceneviz, Eugene D. Yuvarla, Ürdün, Yuvarla: Kölelerin Yarattığı Dünya. New York: Eski Kitaplar, 1974.
Gould, William Benjamin. Bir Kaçakçının Günlüğü: Bir Kara Denizcinin İç Savaş Geçidi. Stanford Üniversitesi Yayınları, 2002.
Tarihsel Sayım Tarayıcısı, Virginia Üniversitesi Kütüphanesi. http://mapserver.lib.virginia.edu
Kay, Marvin L. Michael ve Lorin Lee Cary. Kuzey Carolina'da Kölelik 1748-1775. Chapel Hill, NC: North Carolina Press Üniversitesi, 1995.
LearnNC: Kuzey Karolina Dijital Tarihi. UNC Eğitim Okulu. http://www.learnnc.org/lp/editions/nchist-antebellum/
NC'yi öğrenin: Kuzey Karolina Dijital Tarihi. UNC Eğitim Okulu. http://www.learnnc.org/lp/editions/nchist-newnation/5252
Robert Lee Foy Koleksiyonu. Joyner Kütüphanesi. Doğu Karolina Üniversitesi. Greenville, Kuzey Carolina
Reis, William. Mücadele Yoluyla Güç: Wilmington, Kuzey Karolina, 1865-1950'deki Afrikalı Amerikan Topluluğunun Kronolojik ve Tarihsel Kaydı. New Hanover Halk Kütüphanesi, 1998.
Watson, Alan D. Wilmington, Kuzey Karolina'dan 1865'e kadar. Jefferson, Kuzey Carolina: McFarland and Company, 2003.
Beyaz, Deborah Gray. Ben Kadın Değil miyim?: Güney Ovasındaki Kadın Köleler. New York: W. W. Norton and Company, 1999.
Antebellum Asheville N.C. yakınlarındaki insanların köleleri var mıydı? - Tarih
Batı Kuzey Carolina ve Amerikan İç Savaşı
|Batı Kuzey Carolina ve İç Savaş|
|Batı Kuzey Karolina, diğer adıyla Kuzey Karolina Dağları ve İç Savaş|
|İç Savaşta Batı Kuzey Carolina|
|Batı Kuzey Carolina, 1860 yılında kırsal dağ topluluklarından oluşuyordu.|
|Batı Kuzey Carolina ve İç Savaş|
|Batı Kuzey Carolina, Dağ Bölgesi yeryüzü biçiminden oluşur.|
|WNC ve Shelton Laurel Katliamı|
|Batı Kuzey Carolina'da Bir İç Savaş Katliamı|
|Batı Kuzey Karolina İç Savaşı Demiryolları Haritası|
|1860 yılında Batı Kuzey Karolina Demiryollarının Kapsamını gösteren haritalar|
|WNC ve İç Savaş|
|Buncombe Turnpike|
|Batı Kuzey Karolina İç Savaş Tarihi|
|1860 yılında hayati Doğu Tennessee Demiryolları|
|Kuzey Karolina İç Savaşı Savaş Haritası|
|Batı Kuzey Carolina ve İç Savaş|
1861'de savaş başladığında, Virginia Eyaleti'nde birleşen büyük Birlik ordularıyla yüzleşmek için, Kuzey Karolina da dahil olmak üzere çoğu Güney eyaleti, alaylarının ve taburlarının çoğunu onun savunmasına kaydırmak zorunda kalmıştı. General Robert E. Lee, savaş sırasında çok zor kararlar vermek zorunda kaldı ve ihtiyaçlar bazen iki kötülükten daha azına karar verildi. 1861-62'de Lee, D.H. Hill'e göre. Jr., Kuzey Karolina kıyılarını zaten güvence altına almış olan General Ambrose Burnside'ın Kuzey Karolina'nın savunmasız durumunu öğrenip birliklerini Raleigh'e doğru ilerleteceğinden korkmaya devam etti. Bu yüzden Lee her gece Raleigh'deki yetkililere o gün bölgede herhangi bir düşman hareketinin görülüp görülmediğini sormak için telgraf çekti.
1861-1862 İç Savaşı'nın ilk on sekiz ayı boyunca, Birlik stratejisi tüm Güney kıyı şeridini ablukaya alırken aynı zamanda ana limanlarını ve kalelerini güvence altına almaktı. Birlik ordusu, hedeflerine ulaşmak için, Eski Kuzey Eyaleti kıyıları boyunca stratejik konumlarda amfibi çıkarmalar gerçekleştirirken 24 saat deniz bombardımanı yapacaktı. 1862'nin sonunda, Wilmington ve Fort Fisher hariç, Kuzey Carolina, birleşik Birlik ordusu ve donanması, Devletin sivrisinek filosunu ve bölgeyi savunmak için mevcut birkaç birliği hızla bastırdığı için hemen hemen her büyük kale ve liman kentinin kaybına uğradı. . Devletin bariyer adaları boyunca uzanan kalelerinden, Albemarle, Currituck ve Pamlico boyunca iç liman şehirlerini koruyan kalelere ve toprak işlerine kadar, birkaçı dışında hepsi, Birliğin ilk on sekiz ayında Birlik tarafından kaybedilmişti. çatışma.
Yetersiz Konfederasyon ordusunun kıyıdan hızla çıkarılmasıyla, Birlik ordusu iç kesimlere iterek ve köprüleri yakarak ve demiryollarını temel hedefler olarak parçalayarak bir dizi sefer ve baskın başlatacaktı.
İç Savaşın başlarında, bir Cherokee şefi, Konfederasyon albayı ve senatör olan William Holland Thomas, tanıdık Güney arazisini, birbirine benzer şekilde adım adım yürüyen büyük Birlik ordularına karşı savunmak için büyük bir stratejide gerilla savaşının kullanılmasına inanıyordu. Amerikan Devrimi sırasında İngilizler, Washington'u barış için dava açmaya zorlamak için makul bir yaklaşımdı. Konfederasyonun savaşı Kuzey'e götürmek ve onlarla yıpratma savaş alanında karşı karşıya gelmek ve onlarla savaşmak için kullandığı herhangi bir çabanın, uygulanmadan önce mahkum olduğu inancını sürdürdü.
Savaşın gereklilikleri ve Konfederasyon generallerinin Richmond'daki siyasi çekişmesinin yanı sıra herhangi bir resmi askeri eğitimden yoksun olan Thomas'ın stratejisi hiçbir zaman ciddiye alınmadı. Thomas, iyi bir Güneyli'nin on Yankee'yi kırbaçlayabileceğine dair övünen doktrine asla bağlı kalmamış olsa da, Thomas'a düşmanı anlamanın vahşi yaşamı izleme ve avlama sanatını anlamak olduğunu öğreten bir Cherokee şefi tarafından evlat edinilmiş ve yetiştirilmişti. ayı, dağ aslanları ve sevgili olarak.
Dağları savunmak için, Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis, 4 Ocak 1865 tarihli Thomas Lejyonu'na görev için bir güven mektubu yazdı, ancak 1865'te, tüm Konfederasyon kuvvetleri Virginia'da savaştı ve son derece savunmak için sadece bir iskelet kuvveti kaldı. Güney Appalachia'daki ince gri çizgi, çok azdı ve belki de dört yıl geç kalmıştı.Çatışmanın kapanış eylemlerinde, Birlik Generali George Stoneman, Kuzey Karolina ve güneybatı Virginia dağlarında Stoneman's Raid olarak bilinen yaklaşık 6.000 askerden oluşan bir kuvvete liderlik etti, köprüleri ve askeri olmayan varlıkları tahrip ederken, sivil haneleri yağmaladı ve çaldı. Eski Carolina ve Virginia arasında geri döndüler ve zorladılar.