itibaren Açlık Oyunları (2012). Fotoğrafı çeken Murray Close / Lionsgate Films
İnsanlar hikaye anlatma yaratıklarıdır: anlattığımız hikayelerin dünyadaki rolümüzü nasıl gördüğümüz üzerinde derin etkileri vardır ve distopik kurgu popülerlik kazanmaya devam ediyor. 90 milyon okuyucuya ulaşan bir çevrimiçi topluluk olan Goodreads.com'a göre, 2012'de 'distopyacı' olarak sınıflandırılan kitapların payı 50 yıldan uzun süredir en yüksek oldu. ABD'nin 11 Eylül 2001'deki terörist saldırılarının ardından patlamanın başladığı görülüyor. 2010 yılında yayıncıların, Açlık Oyunları romanlar (2008-10), Suzanne Collins'in bir zamanlar Kuzey Amerika olarak bilinen bir yer harabelerinde totaliter bir toplum hakkındaki sürükleyici üçlemesi. Distopik kurgunun bu kadar popüler olduğu gerçeğinden ne yapmalıyız?
Bu anlatıların neden bu kadar çekici olduğunu keşfetmek için büyük miktarda mürekkep dökülmüştür. Ancak bir başka önemli soru: Ne yani? Distopik kurgunun herhangi birinin gerçek dünyadaki politik tutumlarını etkilemesi muhtemel mi? Eğer öyleyse, nasıl? Etkisini ne kadar önemsemeliyiz? Araştırmamızda, bu soruları bir dizi deney kullanarak cevaplamaya başladık.
Başlamadan önce, birçok siyaset bilimcinin muhtemelen şüpheci olacağını biliyorduk. Sonuçta, kurgu - `` uydurulduğu bilinen '' insanların gerçek dünyadaki bakış açılarını etkileyebilecek gibi görünmüyor. Henüz büyüyen bir beden araştırma beyinde kurgu ile kurgu olmayan arasında 'güçlü bir geçiş' olmadığını gösterir. İnsanlar çoğu zaman kurgusal öykülerden dersleri inançlarına, tutumlarına ve değer yargılarına dahil ederler, bazen bunu yaptıklarının farkında bile olmazlar.
Dahası, distopik kurgunun, özellikle politik olduğu için özellikle güçlü olması muhtemeldir. Burada, güçlü varlıkların vatandaşları ezmek ve kontrol etmek için hareket ettikleri ve elbette temel değerleri ihlal ettiği karanlık ve rahatsız edici bir alternatif dünyayı tasvir eden totaliter-distopya türüne odaklanıyoruz. (Kıyamet sonrası anlatılar, zombilerle ilgili olanlar da dahil olmak üzere 'distopik' olarak da düşünülebilirken, standart ortam politik olarak çok farklıdır, kaos ve sosyal düzenin çöküşünü vurgular ve bu nedenle insanları farklı şekillerde etkilemesi muhtemeldir.)
Kuşkusuz, bireysel totaliter-distopik storylines değişir. George Orwell'in birkaç popüler örneğini, işkence ve gözetleme özelliğini vermek 1984 (1949); organ toplama gevşemek Neal Shusterman tarafından dizi (2007-); zorunlu plastik cerrahi Uglies Scott Westerfeld tarafından seri (2005-7); Lois Lowry'nin zihin kontrolü Verici (1993); Atwood's'ta toplumsal cinsiyet eşitsizliği Elcilerin Masalı (1985); hükümet tarafından düzenlenen evlilik eşleşti Ally Condie tarafından üçleme (2010-12); ve çevre felaketi Labirent Runner dizisi (2009-16) tarafından James Dashner. Fakat tüm bu anlatılar, karakter, ortam ve arsa türlerine uygundur. Carrie Hintz ve Elaine Ostry tarafından gözlemlendiği gibi, Küçük Çocuklar ve Yetişkinler İçin Ütopya ve Distopya Yazarlığı (2003), bu toplumlarda “iyileştirme idealleri trajik bir şekilde artmıştır”. Ara sıra istisnalar olsa da, distopik kurgu genellikle cesur bir kaç kişi tarafından dramatik ve genellikle şiddetli isyanları değerlendirir.
TDistopik kurgunun politik tutumlar üzerindeki etkisini test ederek, Amerikalı yetişkinlerden üç gruba rastgele denekler verdik. İlk grup bir alıntı okudu The Açlık Oyunları ve sonra 2012 film uyarlamasından sahneler izledim. İkinci grup da farklı bir distopya dizisi dışında aynı şeyi yaptı - Veronica Roth's Farklı (2011-18). Toplumun farklı değerlere adanmış gruplara ayrıldığı fütüristik bir ABD'ye sahiptir; hizip çizgilerini aşan yetenekleri tehdit olarak görenler. Üçüncü grupta - medya olmayan kontrol grubu - denekler, sosyal ve politik tutumları hakkındaki soruları yanıtlamadan önce herhangi bir distopik kurguya maruz kalmadılar.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bulduğumuz şey çarpıcıydı. Kurgusal olmalarına rağmen, distopik anlatılar denekleri derinden etkiledi ve ahlaki pusulalarını yeniden kalibre etti. Medya-olmayan kontrol grubu ile karşılaştırıldığında, kurguya maruz kalan deneklerin şiddetli protesto ve silahlı isyan gibi radikal eylemlerin haklı olabileceğini söyleme olasılığı yüzde 8 daha fazlaydı. Ayrıca, adaletin sağlanması için bazen şiddetin bazen gerekli olduğu konusunda daha kolay anlaştılar (yaklaşık yüzde 8'lik benzer bir artış).
Neden distopik kurgu bu şaşırtıcı etkilere sahip olabilir? Belki de basit bir hazırlama mekanizması iş başındaydı. Şiddet eylem sahneleri, öznelerinizi politik şiddeti haklı göstermeye daha istekli hale getirecek şekilde heyecanı kolayca tetikleyebilirdi. Şiddet içeren video oyunları örnek, saldırgan bilişleri artırabilir ve distopik kurgu genellikle isyancılara karşı güçlerle savaşan şiddet içeren görüntüler içerir.
Bu hipotezi test etmek için, yine üç grupla ikinci bir deney yaptık ve bu kez ABD'nin dört bir yanındaki üniversite öğrencileri ile. İlk grup maruz kaldı The Açlık Oyunları ve daha önce olduğu gibi, ikinci bir medya olmayan kontrol grubunu dahil ettik. Ancak üçüncü grup, Hızlı ve Öfkeli film franchise (2001-), uzunluğu ve türü benzer şiddet Açlık Oyunları alıntılar.
Bir kez daha, distopik kurgu insanların etik yargılarını şekillendirdi. Medya dışı kontrollere kıyasla radikal politik eylemi haklı çıkarma isteklerini artırdı ve artışlar ilk deneyde bulduğumuz şeye benziyordu. Ama aynı derecede şiddetli ve yüksek adrenalin eylem sahneleri Hızlı ve Öfkeli böyle bir etkisi olmadı. Sadece şiddet içeren görüntüler bulgularımızı açıklayamadı.
Üçüncü denememiz, kilit bir bileşenin anlatının kendisi olup olmadığını, yani kurgusal veya kurgusal olmayan haksız bir hükümete karşı karşıya gelen cesur vatandaşlar hakkında bir hikaye olup olmadığını araştırdı. Bu sefer üçüncü grubumuz, Tayland hükümetinin yolsuzluk uygulamalarına karşı gerçek dünya protestosu hakkındaki medya segmentlerini okudu ve izledi. CNN, BBC ve diğer haber kaynaklarından gelen klipler, hükümet güçlerinin adaletsizliği protesto eden vatandaş kitlelerini bastırmak için göz yaşartıcı gaz ve su topları gibi şiddet taktikleri kullanarak isyan kıyafetlerinde olduğunu gösterdi.
Gerçek olmasına rağmen, bu görüntülerin konular üzerinde çok az etkisi oldu. Üçüncü gruptakiler, medya şiddetinin kontrolünden çok siyasi şiddeti meşrulaştırmaya istekli değildi. Ama maruz kalanlar Açlık Oyunları distopik kurgu anlatıları, radikal ve şiddet içeren siyasi eylemleri gerçek dünya haber hikayesine maruz kalanlara kıyasla meşru olarak görmeye daha istekliydi. (Fark, önceki iki deneyle karşılaştırılabilir olarak yaklaşık yüzde 7-8 puan idi.) Genel olarak, o zaman, insanların hayali bir siyasi dünya hakkındaki bir anlatıdan gerçeğe göre 'siyasi yaşam dersleri' çizmeye daha eğilimli olabileceği görülüyor. gerçek dünyaya dayalı raporlama.
Bu, distopik kurgunun demokrasi ve siyasi istikrar için bir tehdit olduğu anlamına mı geliyor? Her ne kadar bazen sansürlendiğine rağmen, bazı liderlerin bu çizgiler boyunca düşündüklerini göstermektedir. Örneğin, Orwell Hayvan Çiftliği (1945) hala Kuzey Kore'de yasaklanmıştır ve ABD'de bile, son on yılda okul kütüphanelerinden kaldırılması için en sık hedeflenen ilk 10 kitap şunları içermektedir: Açlık Oyunları ve Aldous Huxley Cesur Yeni Dünya (1931). Distopya anlatıları, radikal siyasi eylemin algılanan adaletsizliğe meşru bir yanıt olabileceği dersini verir. Bununla birlikte, insanların kurgu ya da kurgu olmayan medyadan aldıkları dersler her zaman yapışmayabilir ve hatta yapıştıklarında bile insanlar üzerinde hareket etmeyebilir.
Distopik kurgu, insanların siyaset ve iktidar etiğini gördüğü güçlü bir mercek sunmaya devam ediyor. Bu tür anlatılar, vatandaşları iklim değişikliği ve yapay zekadan dünya çapında otoriter yeniden dirilişlere kadar çeşitli bağlamlarda adaletsizlik olasılığına karşı uyarmada olumlu bir etkiye sahip olabilir. Ancak distopik anlatıların çoğalması, gerçek ve karmaşık politik anlaşmazlık kaynaklarını aşırı basitleştiren radikal, Mani perspektiflerini de teşvik edebilir. Bu yüzden totaliter-distopya çılgınlığı, toplumun hesap verme gücünü elinde tutma konusundaki 'bekçi köpeği' rolünü beslerken, demokrasi için gerekli olan sivil ve gerçeklere dayalı tartışma ve uzlaşmanın aksine, bazılarını şiddetli politik retorik ve hatta eyleme hızlandırabilir. gelişmek.
Yazar hakkında
Calvert Jones, Maryland Üniversitesi Hükümet ve Politika Bölümü'nde yardımcı doçenttir. O yazarı Bedevilerin Burjuvaya Dönüşmesi: Vatandaşların Küreselleşme İçin Yeniden Oluşturulması (2017).
Celia Paris, Chicago Üniversitesi İşletme Fakültesi'nde liderlik geliştirme koçudur. Illinois, Chicago'da yaşıyor.
Bu makale, ilk yayınlanmıştır sonsuzluk ve Creative Commons altında yayınlandı.