Hayatımın Bir Yılını Belgeleyerek İkili Olmayan Olmak Hakkında Öğrendiklerim
Ne garip bir fikir, ev arkadaşım ona bir yıl boyunca ayda bir fotoğraf kabini şeridi çekeceğimi söylediğimde diyor. Kendimi izlemenin bir yolu, diyorum. Sadece sen, diye yanıtlıyor.
Yağmurda otobüse binip Pike Market'e iniyorum ve çarpık merdivenlerden aşağı, düğmeler ve nü fotoğraflardan oluşan eski kartpostallarla dolu Orange Dracula'ya geliyorum. Adaçayı ve mür kokuyor, köşelere sıkıştırılmış sandal ağacı ve korku filmi afişleri. Yerde yüzlerce siyah ayakkabı izi var. Dışarıda, Seattle'daki Aralık sisi şehri kokularla kaplıyor: ıslak beton, tuz, çamur.
Fotoğraf kabininde oturuyorum ve güvende olmak için iki tur fotoğraf çekiyorum. Film ellerimde mavi gelişiyor; şerit su ile kaygan. Her kare ışıkla fosforlu görünüyor. İlk denemede yüzüm çok geniş geliyor. Kendi imajım beni hayal kırıklığına uğrattı. Ben bu muyum?
Görüntüleri günlüğüme haftalarca el değmeden oturdukları yere koyuyorum. Bu projeye başladığımda kendimi Kadın . Her ay bu fotoğrafları çektiğimde, bu kelimenin artık uymadığını fark ettim.
Fotoğraf kabininin kuralları basit: ay sonundan önce bir şerit, her zaman filmle. Seattle'daki her fotoğraf kabinini ve oraya gitmek için kullanmam gereken otobüs güzergahlarını, her transferi ve her dükkanın çalışma saatlerini listeleyebilirim. Bazı aylar erkenciyim, fotoğraflarımı takvim çift haneli tarihlere ulaşmadan çekiyorum; bazı aylar neredeyse rutinimi özlüyorum, ay bitmeden bir stant bulma planlarımı yeniden planlıyorum. Bu yerlerden tek başıma çıkıyorum, kendi yüzümün dört kareyi doldurduğu bir şerit sallıyor, arkamdan tırmanan çiftlerin öpüşürken fotoğraflarını çekiyorum.
Aralık ayının sonunda, ilk fotoğraf şeridimi çektikten bir hafta sonra, Minneapolis'e uçuyorum ve arkadaşlarım K ve L ve büyüttükleri bebekle bir gece kalıyorum. Dışarıda, çocukluğumdan hatırladığım toz halinde bir kar var: beyaz sıcaklık, kartopu yapan minik yumrukların buruşturduğu parşömen kağıdının sesi. Kooperatifin içinde K sık sık, Brüksel lahanasını parmaklarken, K'ye kendim için farklı zamirler kullanmayı düşündüğümü söylüyorum. Kundaklanmış, çoğunlukla koyu renkli saçlardan ve ıslak gözlerden oluşan bebeklerini kollarımda sallıyorum ve ürünle sallanıyorum. İleri geri.
Bunu ne kadar zamandır düşündüğümü soruyor ve beni şaşırttığını söylüyorum. Pozlama ile işaretlenmiş bir anı hatırlayamıyorum. Bunun yerine, vardiya, zamanın veya dilin dışında, tamamlanmamış hissediyor.
Projeye üç ay kaldı, aynı zamanda queerliğimi somutlaştırmaktan korkar hale geliyorum ve yavaş yavaş kendimi kapatmaya başlıyorum, vücudum kapanmaya başlıyor.
Ağrı sırtıma yerleşiyor, damarlarımda ısı dalgalan kıvılcımlar saçıyor. Vücudumun her sinirinde bir elektrik kıvılcımı çakıyor. Eklemlerim ağrıyor. Ellerimde hislerimi kaybediyorum. Gecenin bir yarısı uyanmaya başlıyorum, kendimi olabildiğince hareketsiz kılana kadar tekrar uyuyamıyorum, kollarımı vücuduma sarıyorum ki hareketsiz olayım, kaslarımda meydana gelen yıkımdan uzak bir taş. İşten ve okuldan sonra eve geliyorum ve uyanıp ders çalışabilmek, kıyafetlerimi yıkamak, akşam yemeği hazırlamak ve yeniden başlamak için birkaç saat uyuyorum. Beynim bulanık. Yazmaya çalıştığımda, dil, ağaç dallarından geçen bir rüzgar gibi beynimin her alanından fışkırıyor ve kayıp gidiyor. Ellerim titriyor ve kafamdaki baskıyı yönetmek için Advil'i alıyorum.
Bazı günler vücudumdaki ağrı o kadar büyük ki ağlamaya başlıyorum ama kaynağını hiçbir yerde bulamıyorum. O her yerde. İçimdeki bir yerden geliyor gibi, yalnız olduğum yer. Eşcinsel olmayı, ikili olmayan olmayı düşünmeyi bırakmaya çalışıyorum. Sevmekten korktuğum E isimli bir kişiden kaçınırım. Hayatımdaki varlığı beni ürkütecek şekilde tuhaflığımla görünür olmamı istiyor.
Göğsümdeki basıncı ciğerlerimden dışarı verdiğimde, nefesin kimliğimin uyumsuzluğunu vücudumdan zorladığını farz ediyorum. Özel olarak queer ve herkesin önünde heteroseksüel olmakta iyiydim. Kadın olmakta iyi oldum. Zamanları bilmediğim başka bir yerde kendimi bulmak için bu beş harfin güvenliğini bırakmaktan korkuyorum. Sessiz kalıyorum ve kendi benliğimi sessizliğe ve bozulmaya boğmuyormuş gibi yapıyorum.
Ta ki okuldan eve yürüyerek 10 dakika gidemeyene kadar. Acil servise gitmem gerekene kadar.
Lyft'te hastaneye giderken yalan söylüyor ve şoföre hasta bir arkadaşımla buluşacağımı söylüyorum, o zaman bile acı çeken kişinin ben olduğumu bilmeme izin vermiyorum. E beni kapıda beklediğini söylemem için mesaj attı.
Altı saat sonra doktorlar bende bir sorun bulamıyor. Stres, belki? biri teklif ediyor. Bir hemşire, daha ileri testler için sizi bir uzmana havale edeceğiz, dedi. Ağlamaya başladığımda, sevmekten korktuğum kişi elimi tutmak için uzanıyor ve tüm vücudum bir ışık gibi parlıyor. E anneme mesaj attığında, benim için hangi zamirleri kullanmasını istediğimi soruyor.
Taburcu olduktan sonra, ellerimiz birbirine değmeye saniyeler içinde, karanlıkta hastane kampüsünde yürüyoruz. Hala caddede açık olan küçük bir yerde falafel ve soğuk patates yiyoruz. Kapıyı açamayacak kadar güçsüzüm ve otururken masaya yaslanıp yüzünü izliyorum; ellerinin nasıl hareket ettiğini izliyor. Ayrı arabaları eve çağırıyoruz ve ben hoşçakal demeden önce beni tuttuğunda, sadece bir nefes, maruz kalıyorum. İki gün sonra, ona çıkma teklif ediyorum.
Bir sonraki fotoğraf turum için benimle geliyor.
Gücüm hemen geri gelmiyor. Acı inip çıkıyor, ama kendime ve başkalarına karşı dürüst olduğum her an, göğsümdeki baskının gevşediğini hissediyorum. Bu projenin önümüzdeki 10 ayı boyunca, ikili olmayan ve queer olarak çıkıyorum. Babamla konuşmayı bıraktım. E ile çıkmaya başlıyorum ve aşık oluyorum - ağzı açık, yürek hoplatan, aşkta şanslısın. Ev arkadaşımın Lorde's Green Light'ta sahne aldığı ilk drag şovuma katılıyorum ve etrafımda bütün bir queer topluluğuna bakarken, dürüstlüğün dürüstlüğü nasıl mümkün kıldığını ve birlikte olabileceğimiz yolları daha iyi hale getirmek için dilin var olduğunu düşünüyorum.
Her şeye rağmen, 10 tane daha fotoğraf kabini şeridi alıyorum.
Aralık ayının ilk günü, içi taro ile doldurulmuş bir hamur işi aldığım ve gri gökyüzü ile kaygan pazarda dolaştığım için bunların hiçbirini bilmiyorum. Sadece kameranın her tıklaması arasındaki üç saniyeyi, yaptığım yüzleri, görüntünün kimliğimi dünyaya iletmesini umduğum yolları biliyorum: güzel, çekici, kadın olduğuna inandığım şey, olduğuna inandığım kadın kendim. Üçüncü karede ise sırıtıyorum ve bunu küçük bir alamet olarak görüyorum; ne için, emin değilim. Projeye başlıyorum çünkü bunun önemli olacağını hissediyorum, ancak nedenini anlayamıyorum.
Bu projenin bir bitiş tarihi yok, Kendime dair nihai bir görüntü olmadığı için, ona doğru ilerlemeyi hayal ediyorum. Yaptığım hareketlerin göstergesi olarak fiziksel değişimler gösterilebilir: saçlarım daha kısa, tüm elbiselerimi çöpe attım. Ancak fiziksel sunumumun cinsiyetimle ilgili sorularımı kapsadığını öne sürmek, bir fotoğrafın yalnızca bir anın işi olduğunu eşitlemektir; çerçeveyi bilgilendiren tüm bir yaşam tarafından şamandıra değildir.
Bugün buradayım. Oolong çayımı içerim. işe gitmek için hazırlanıyorum Partnerime daha sonra geleceğimi mesaj attım. Ve nefesimi tutarak ya da soruları içimde tutmadan, onları parmaklarımın arasında fotoğraf şeritleri kadar yakın tutarak, bir zamanlar bulunduğum yerleri ve dönüştüğüm tüm insanları gözden geçirdim.