Hastalıklı bir adamın pişmanlığı.
Çok fazla kız arkadaşım oldu ama hiçbiri onun gibi değildi.
Yıllar önce gitti ama sevmeye devam ediyorum.
Kolay kolay da bir başkasını sevemem sanırım.
Doğru cümle ''sevmek istemem'' olacak. salaklık edip bir kızla konuşmaya başladım, konuşmalar da biraz samimiydi ama duygusal bir konuşma değildi.
Bir gece yakaladı mesajları, çok sinirlendi.
Daha önce hiç o kadar sinirli görmemiştim onu. Kıskançtı benim gibi ama belli etmezdi.
O gece deliye döndü; bağırdı, çağırdı, küfürler etti, haklıydı da... siniri hiç geçmeyecekti ve muhtemelen o gece bitecekti ilişkimiz.
Küfürler yetmedi sinirini bastırmaya, tırnaklarını omzuma geçirip dirseğime kadar çizdi, bir tane de vurdu.
Sevgi neydi diye soranlara bunu anlatıyorum. sevgi; o güzel kadının hissettikleri, yaşadığı şeylerdi. Sevgi; o geceydi. sinirden çılgına dönmüş kadının, kolumun kanadığını görünce her şeyi unutup sarılmasıydı.
Yaptığım yavşaklığa değil, canımın yandığına ağlamasıydı. gözleriyle; sana bir şey olmasın yeter ki demesiydi. Kızgınlığını, kırgınlığını, her şeyi unutup, kendi acısını bir kenara bırakıp sadece benimle ilgilenmesiydi.
Sarıldı, kolumu öptü, sonra da uyuduk birlikte. Sabah kahvaltı bile hazırladı ve uzun süre devam etti ilişkimiz.
Sevgi o'ydu işte. Ben de hep o'nun kadar sevmek istedim ama ağır geldi sanırım, beceremedim.
En büyük pişmanlığım oydu benim