Snake Eyes’tan çıkmakla ilgili ilk düşüncem sığ bir düşünceydi, ama dürüstlük adına, önce onu ortaya koyacağım ve daha sonra açıklayacağım: “Bu kadar ateşli bir oyuncu kadrosu bu kadar kötü bir filmde nasıl olur?” Mesele şu ki, sadece geleneksel çekicilik anlamında “sıcak” demek istemiyorum -hata yapmayın, bu kadronun tamamı çok çekici – Snake Eyes’ın genç bir sözlük tanımı sınıfıyla dolu olduğunu kastettiğim kadar film yıldızları, bilet satmak için afişlere ve reklam panolarına koyduğunuz mevcudiyetler, çekiciliği, karizması ve gerçek yeteneği giriş ücretine değen nadir kişiler. Bu, filmin çoğunu sırtında taşımak için birkaç parça teçhizatı bir kenara bırakan ünvanlı GI Joe rolündeki Henry Golding ile en tepede başlıyor. Snake Eyes’ın var olmasının bir yararı varsa, bu, Golding’in Crazy Rich Asians’ta dünyaya kur yaptığından beri olmayı vaat ettiği lider adam kalibresi olduğunun kanıtıdır. Ama Snake Eyes onun ya da rol arkadaşlarının cazibesine layık değil. Yönetmen Robert Schwentke bir franchise-başlangıç hikayesi yayınladı, bu yüzden kitaplara göre etrafında dönen bir arsa var ve bunu daha önce duyduysanız lütfen beni durdurun, büyülü bir parlayan küre. GI Joe’nun en kinetik dövüş sanatçısı etrafında odaklanan bir yan ürün, en azından eylemiyle taşınmalı, ancak Snake Eyes’ın dövüş sahneleri mevcut Hollywood house tarzında çerçevelenmiştir, yani görmesi imkansız ve düşük anahtar mide bulandırıcı, tümü belirsiz titrek kamera yakın çekimler ve hızlı çekimler, tıpkı bir kurutucunun tambur döngüsüne doğrudan yerleştirilmiş bir kamera gibi. İlgili yetenek, gerçekte ne olduğunu göstermek isteyeceğinizi gösteriyor, ancak artık gişe rekorları kıran aksiyon hikayeleri böyle anlatılmıyor.
İLGİLİ: Samara Dokuma ‘Snake Eyes’, Damien Chazelle’in ‘Babil’i ve Dublörünü Neden Seviyor?
Olay örgüsü açısından, onlara her seferinde aynen şöyle anlatılıyor: Snake Eyes (Golding) – ki bu biraz komik ve benim de sevdiğim bir gelişmede, hayatı boyunca asla “Yılan Gözler”den başka bir şey kullanmadı – babasını öldüren adama karşı on yıllardır süren intikam arayışının ortasında. Yolculuk onu Yakuza’nın kalbine götürür ve burada Kenta (Takehiro Hira) adlı esrarengiz bir suç patronuna borçlu kalır. Çete hayatından çılgınca bir çizgi, Snake Eyes’ı Arashikage adlı eski bir ninja klanının ona çok daha fazlası olma fırsatı sunduğu Japonya’ya götürür ve onu oraya getiren adam Tommy (Andrew Koji), bir şans bulma şansı sunar. hiç sahip olmadığı aile. Ancak Kenta ile olan bağları hala güçlüdür ve Snake Eyes kendisini merkezinde mistik bir eşya olan Güneşin Mücevheri ve kenarlarında tehditkar bir şekilde uçan Kobra olarak bilinen terör örgütü ile asırlık bir savaşın içinde bulur.
Geriye dönüp bakıldığında, Japon ikonografisinin arkasına inşa edilmiş aksiyon ağırlıklı bir dövüş sanatları melodramı, muhtemelen RIPD ve Allegiant’ın yönetmeni için en iyi araç değildi. Snake Eyes’daki tüm aksiyon, özellikle de düzinelerce kılıçla süslenmiş bir ön camın görüldüğü erken bir kamyon kaçışı, heyecan verici bir görünüm veriyor çünkü aynı anda çok şey oluyor, hepsi Martin Todsharow’dan çarpıcı bir skora ayarlanmış. Ama her şey o kadar karışık ki, boşluk ya da koreografi duygusu yok, kamera asla başka bir şeye geçmeden önce bir seferde ikiden fazla vuruşta oyalanmaz. Schwentke, dövüş sahnesi kurulumuna kafayı takmış durumda, dövüş başlamadan önce karakterlerin neon ve yağmur fırtınalarına karşı gerçekten çok havalı görünmesini sağlıyor ve bu karakterlerin çoğunun aksiyon figürlerine dayandığını kasıtsız bir şekilde hatırlatıyor. (Şimdi 12 nokta eklemleme ile!) Ama yönetmen ve DP’si Bojan Bazelli, kılıç kılıca değdiği anda aksiyondan uzaklaşıyorlar. Her şey sımsıkı sarılıp, kesilip atılıyor. Sadece rastgele uzuvlar ve bağırışlar.
Paramount aracılığıyla görüntü
Snake Eyes’ın kadrosunun böyle olması gerekmediğini kanıtladığı düşünülürse, bu iki kat utanç verici. Iko Uwais nihayet bu filmde Arashikage’nin “Hard Master”ı olarak göründüğünde, kelimenin tam anlamıyla koltuğumda öne oturdum, hissedilir bir “ah, işte başlıyoruz” duygusu, The Raid filmleri ve Netflix’in The Raid filmleri gibi modern aksiyon klasikleriyle kazanılan bir itibar. Night Comes For Us ve Wu Assassins gibi projelerle vasat bir hikayenin yeterince etkileyici aksiyonla kurtarılabileceğini kanıtlayarak. Film Uwais’i boşa harcıyor. Film, gerçek bir suç olarak kabul edilmesi gereken üçüncü perde set parçalarında sık sık Uwais’ten uzaklaşıyor. Andrew Koji, Cinemax’in yeterince takdir edilmeyen dövüş sanatları draması Warrior’ın başrolünde iki sezondur başrolde yer alıyor; Snake Eyes’ta çok iyi, soyuna bedeni ve ruhuyla bağlı bir karakteri oynuyor ve bu soy aynı sadakati göstermediğinde öfkeleniyor. O tartışmasız filmin en önemli özelliği, umarım bu performans onu yıldızlığa taşır. Diğer umudum, gelecekteki GI Joe filmlerinin bir seferde 3 saniyeden fazla savaşmasını çerçevelemesi. Samara Weaving, son dört yılını türün kana bulanmış süperstarı, Ready or Not ve Mayhem’de kıçı kamçılayan, sonsuz izlenebilir çığlık kraliçesi olmak için harcadı. O, kelimenin tam anlamıyla, son hafızanın en kazanılmamış Büyük Takım Olma Anlarından biri için Snake Eyes’ın üçüncü perdesine bırakıldı.
Ve yine, böyle bir filmi en azından biraz değerinde yapan Golding var. Golding, Snake Eyes’ın duygusal omurgası, tüm gürültüsü ve gafına rağmen gerçekten ana karakterin ruhu için bir mücadele olan filmin iç çatışmasını satıyor. Şanslıyız ki Golding duygulu bir oyuncu, sessizce dışavurumcu biri; Snake Eye’ın duygusal çizgisi, yalnızca Golding’in yüzünde oynamak zorunda olduğu için eyleminin olmadığı yerde çalışır. Beni, eleştirmeni, filmin kalitesi konusunda dürüst olmakla birlikte, Golding’i mümkün olduğu kadar büyük projelerde, yalnızca tam bir lider adam olarak değil, özellikle de daha fazla Golding’i görmek için çaresiz bir konuma sokan performans türüdür. Yüzyılın başında Jet Li’nin Aaliyah’ı öpmesine izin vermeyen bir endüstride Malezyalı lider bir adam. Ancak Hollywood’un en heyecan verici gelecek vaat eden oyuncuları ile zorla girdikleri franchise filmleri arasındaki uyumsuzluğu bundan daha iyi göstermenin yolu şudur: Oyun sonu Snake Eyes’ın asıl amacı Henry Golding’i bir maskenin altına sokmaktır.
Derecelendirme: C+
OKUMAYA DEVAM EDİN: ‘Snake Eyes’ın Son Fragmanı Çok Sayıda Ninja Aksiyonu ve Şaşırtıcı Duygu İçeriyor
‘Ghost of Tsushima’ Genişletme Fragmanı Çıkış Tarihini ve Daha Fazla Samuray Aksiyonu Açıkladı
Biri John Green’i arasın, Moğollar geliyor!
Sonrakini Oku
Yazar hakkında
Vinnie Mancuso (1723 Makale Yayınlandı)
Vinnie Mancuso, diğer şeylerin yanı sıra 2018 filmi ‘Aquaman’ ile ilgili her şeyden sorumlu olduğu Collider’da Kıdemli Editördür. Pop kültürü görüşlerini Twitter’da (@VinnieMancuso1) veya sabah 4 ile 6 arasında Jersey City penceresinden bağırarak da bulabilirsiniz.
Vinnie Mancuso’dan Daha Fazla
Tüm Hikayeyi Okumak için Genişletin