İletişim, doğal bir dil yetisi ve ihtiyaç olarak, insanın toplumsallaşma sürecinde tarihsel olarak yer almaktadır. Sözlü ve yazılı iletişimden kitle iletişimine kadar tüm iletişim biçim ve araçları teknolojik gelişmelerin ürünüdür ve toplumsal alanı dönüştürmüştür. Yeni medya, internet, yapay zekâ uygulamaları gibi devrim niteliğindeki teknolojik gelişmelerle birlikte; bireyin toplumsal alanla ve teknolojiyle ilişkisi, giderek daha çok etkileşimli hale gelmiştir. Bugün hem iletişim aracı olarak teknolojik uygulama ve aparatlar, hem de teknolojinin türev versiyonları; bireysel ve kurumsal ilişkilerde tüm ihtiyaçların yerine geçen göstergelere dönüşmüştür. İhtiyaçlar; Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi teorisinde belirttiği basamaklardan oluşan bir piramitten ziyade; iç içe geçen ve bir ağ ilişkisi arz eden sanal bir yapıya dönüşmüştür. Bu çalışmanın amacı; yeni iletişim teknolojilerinin “ihtiyaç” olgusu bağlamında toplumsal hayatı nasıl dönüştürdüğünü teorik bir tartışma yürüterek betimlemektir. Bu çalışmanın kavramsal çerçevesi oluşturulurken; “iletişim, teknoloji, ihtiyaç, toplum, yeni medya, yapay zekâ” olarak belirlenen temel kavramlardan hareketle teorik bir senteze ulaşmak amaçlanmış ve literatürdeki güncel araştırma vargılarının hipotetik kuramsal bulgularına yer verilmiştir. Geleneksel kitle iletişim araçları ve yeni medyaya ilişkin eleştirel çalışmalar çerçevesinde, teknolojinin bir dil olarak toplumsal hayatla ve ihtiyaç olgusuyla ilişkisi betimsel bir yöntemle yorumlanmıştır.
Teknoloji, İhtiyaç, Toplum, Yeni Medya, Yapay Zekâ