Yatağımın sonunda otururken, birdenbire bana bir ton tuğla gibi göğsümden vurur. Dudak titriyor, boğazımdaki yumruğu hissediyorum ve gözyaşları akıntısından önce durmalıyım.
Çoraplarımı giyme konusunda sıkıntı çekiyorum ve çabucak, hayatımın gittiğini ve hiçbir zaman ne olamayacağını hatırlıyorum. Eski benliğimin kaybının yasını tutmak için biraz zamanımı aldı, ve benim yaptığım şey olduğunun farkına varmak bile daha uzun sürdü. Yas.
Ve tıpkı keder gibi, iyileşmek için ne kadar zamana ihtiyacın olursa olsun, asla yas tutmazsın. Yıllardır sevdiklerimi kaybettim, benim için çok özel insanlar ve bunu her gün düşünüyorum. Artık yıllar geçtikten sonra, onları hatırlamak, onlarla düşünmek ve onlarla paylaştığım güzel hatıraları incitmek değil. Yine de bazen gardiyanı yakaladım.
Nana’nın en sevdiği ikramları dükkanda göreceğim ve onları alacağım, o zaman yıldırım. Kızım artık orada değil. En çok acı çektiği yer burası – bu kaybı bir an için unuttuğunuzda.
Durumumla benzer bir süreç. Şimdi bu problemle yaklaşık 10 yıldır mücadele ettim, sınırlarımı kabullenmek daha kolay oldu, ama zaman zaman sahip olduğum şeyi istiyorum.
Unutmuyorum ki sınırlarım var ve yapamayacağım şeyleri hatırlarım bilerek… Boğuşumun boğazımdaki ve boğazdaki gözlerim çarptığı zaman, çünkü bu çok gerçek ve ham bir acıdır. Bu haberleri ilk kez duyduğumda, bir kez daha acı ve kafa karışıklığı ve kalp kırıcı oluyor.
Tüm adımlar hızlı bir şekilde birbirini takip eder: hastalığınızı reddedersiniz, kendinizi mutlak sınıra itersiniz, o zaman başkalarına ayak uydurmakta zorluk çekiyorsanız veya basit görevleri yerine getirirken öfke hissedersiniz.
O zaman müzakereye gelir: Daha sağlıklı olursam, daha fazla egzersiz yaparsam, daha az bok yedim, daha fazla meditasyon yapsaydım… Ama ne yaparsan yap, hastalıklarınız gitmeyecek. Bunun farkındalığı depresyona neden olur, yeterince iyi hissetmez, çaresiz ve çaresiz hisseder, nihayet ve şükür ki, tam dönüşün tekrar kabul edilmesini sağlarsınız.
Döngü boyunca her gidişimde, kabulü daha hızlı alır ve daha uzun sürer. Bu benim hastalığımdan mutlu olduğum anlamına gelmez, ama bana uyar. Şimdi benim bir parçam ve çoğu durumda kabul ediyorum – aynı şekilde, büyükannem beni tüm kalbimle özlüyor olsa da, onun kaybını kabul etmeyi başardım.
Büyükannemi ve beni ne kadar özlediğini düşündüğümde, onu tanımaktan, onu sevmekten ve kimsenin beni tutamayacağı harika anılara sahip olmaktan mutluluk duyuyorum.
Romatoid artritimi düşündüğümde, pozitifleri de görmeliyim. Kaybettiğimden daha fazlasına sahibim. Hastalığım beni değiştirdi, ama beni azaltmadı. Beni başkalarına daha empatik yaptı, beni daha güçlü yaptı, bana bir savaşçı yaptı ve daha da önemlisi, ailemin ve arkadaşlarımın beni ne kadar sevdiğini gösterdi.
Bazen eski bedenimi ve yaşadığım normal ve acısız hayatı ağlayacağım. Ama çoğunlukla, elimden gelenin en iyisini yapacağım – ki bunu düşündüğümde, fazlasıyla yeterli.