Angela Merkel dilekçe verdi
Gözlemciler her iki görevi de başarısız olarak değerlendirdi. Ziyaretlerin hazırlıksızlığından, yetersizliklerinden bile söz ediyorlar. Ortadoğu’nun dünya gündemine girmeye çalışan Alman liderlerin kendilerini, Avrupa’daki mülteci krizini çözme konusundaki destekleri için her şeyden önce geldikleri için son derece zayıf ve bir şekilde kaybedilmiş bir konumda bulduğuna dikkat çekiyorlar.
Her şey doğru görünüyor, ama bu özel. Buradaki en önemli şey, Alman siyasetçilerin Doğu liderleriyle ilişki kurma isteksizliğidir. Bu temaslarda, detaylar çok büyük bir rol oynamaktadır. Bir zamanlar, eski İngiliz Başbakanı Tony Blair, Mart 2004’ta Libya Jamahiriya’nın lideri Muammer Kaddafi ile yaptığı görüşmede, tesadüfen, İngilizce’de (“iyi görünüyorsun, hala gençsin)” dedi. ve duruşu (sağ ayak, sol ayağa muhaliflere empoze edici şekilde dayatıyor).
Blair toplantıya başarılı ve hatta atılım çağrısında bulundu. Arap dünyası kibirli İngiltere Başbakanı'na gülerek güldü. Arapların standartlarına göre Kaddafi muhataplarına aşırı derecede ihmal ve saygısızlık dile getirdi.
Dava, en son televizyon filmi ile karşılaştırıldığında hatırlanmıştı. Bundeskanzlerin ve Türkiye Cumhurbaşkanı onun için poz verdi. Recep Erdoğan, sert bir bakışla oturdu, tesadüfi tahtının kolundan elini uzattı. Türkiye Cumhurbaşkanı konuğa bir bakış bile vermedi. Angela Merkel depresyona sunulan sandalyeye oturdu. Dünya, bir zamanlar güçlü olan Osmanlı imparatorluğunun restorasyonu için genişleyen altıncı en büyük ve en güçlü orduyla kendine güvenen bir lider gördü ve ben de Avrupalıların (ve aralarındaki Almanların) kitlesel protestolarının baskısı altında bulunan ve göçmenlerin akınlarından korkan bir dilekçeyi çağırdım.
Gerçeği söylemek gerekirse, Erdoğan ziyarete gelen misafirin önünde başını eğmek için hiçbir neden yoktu. Ve toplumsal cinsiyet alışkanlıkları ile ilgili değil (Türkiye cumhurbaşkanının yerli karısı, oryantal cüppelere sarılmış, genellikle ondan sonra kesiyor). Sonuçta, Kasım ayındaki Angela Merkel, yılın 2012’i, Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne tam üyelik istemesini istemediğini ve müzakerelerin donduğunu belirtti. (Ancak, önceki on yılda, taraflar katılım anlaşmasının yalnızca bir bölümünde karar verdiler.)
Ayrıca, Suriye çatışmasının başlamasından bu yana, Almanya Iraklı Kürtlerle yakın ilişkiler kurmuştur. Alman askerleri onlara nasıl savaşılacağını, başka desteklerde bulunmayı öğretiyor. Ve bu Kürtler, Türkiye'de yasaklanan Kürdistan İşçi Partisinin bir parçası olmasa bile (Erdoğan her zaman onunla mücadele ediyor ve şimdi de savaşıyor), kendi devletlerini yaratma arzusu, Türkiye devletinin emperyalist emellerinden keskin bir biçimde ayrılıyor. Türk makamları, Merkel'in Türkiye Akımı gaz projesine müdahalesiyle de rahatsız edildi. Sonunda, Almanya'daki Türk diasporasının oylarını alma arzusundan yola çıkarak başbakan, Erdoğan’ın insan haklarını ihlal etme politikasını sert bir şekilde eleştirdi.
100 ziyaretinin arifesinde, muhalefetteki Türk entelijansiya temsilcileri, Almanya Başbakanı'na açık bir mektupla başvurdu. Kısa vadeli iç politik yarar uğruna, gözlerini Türkiye'de Avrupalı değerlerin ihlaline kapatmama çağrısında bulundu - konuşma özgürlüğü ve basın.
İstanbul’daki toplantılar sırasında Angela Merkel bu temyize tepki vermedi. Ancak Türkiye, mültecileri iade edebileceğiniz "güvenli menşe ülkesi" ni tanıdı. Transit kampları ayarlaması için para sözü verdi. Vize rejimini basitleştirmek, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne katılım müzakerelerini tekrar yapmak için söz verdi - bu yıl yeni bölümlerinin açılması gerekiyor.
Kasım 1’te yapılacak parlamento seçimlerinin arifesinde, Merkel’in ziyareti Türk makamlarının eline geçti. Şansölyeye doğrudan söz vermediler. Partiler sadece niyetler üzerinde hemfikirdiler. İstanbul'daki toplantının somut sonuçları getirmedi.
Dahası, Almanya Şansölyesi'nin Türkiye'ye yaptığı ziyaret, BM Güvenlik Konseyi'ne kalıcı bir sandalye için başvuran Almanya'nın güçlü bir bölgesel ülkeden daha fazla olmadığını gösterdi. Yunanlıları, Macarları ve diğer Genç Avrupalıları nasıl avlayacağını öğrendi. Almanya'nın dünya siyasetinin süreçleri üzerinde gerçek bir etkisi yoktur. Bu nedenle Merkel’in İstanbul’a yaptığı ziyarette Suriye’nin müzakere teması belirtilmedi.
İmkansız Görev ...
Ancak Suriye konusu, Almanya Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier tarafından Riyad'da aktif olarak tartışıldı. Ayrıca Suudi Arabistan Krallığının Orta Doğu'dan gelen mülteci sorununu çözmedeki rolüyle de ilgilendi. Ancak, büyük ölçüde, Almanya Dışişleri Bakanlığı başkanı, Suudi Arabistan ve İran'ı Suriye krizini çözmek için müzakere masasına oturmaya ikna etmek istedi.
Belirtilen görev başlangıçta imkansızdı. İçinde birkaç sistem hatası var. Birincisi, Suudi Arabistan ve İran bölgesel liderlik iddiasında bulunmalarına rağmen, Suriye'deki sivil çatışmanın çözümünde belirleyici bir sese sahip değiller. Bu alanda daha ciddi oyuncular var ve Steinmeier bunun farkında olmalı.
İkincisi, hedefin gerçekliğidir. Aynı başarı ile, Barack Obama'ya Kore İşçi Partisi'ne katılmayı önerebilir ve sonra reddetmesine şaşırtabilirsiniz. Aynen bu, Suudi Arabistan Kralı ile görüştükten sonra Almanya Dışişleri Bakanı tarafından yapıldı. O, Tahran ve Riyad'ın siyasi pozisyonları arasında geçen "uçurum" un "artık üstesinden gelinmesinin son derece zor olduğunu" söyledi.
Bu "uçurum", "şimdi" kelimesinin tam olarak uygun olmadığı uzun bir tarihe sahiptir. Gözlemciler genellikle Ortadoğu'daki muhalefeti Sünnilerle Şiiler arasında bir çatışma olarak nitelendiriyor - İslam'ın en popüler hareketlerinin temsilcileri. Ama bu gerçeğin sadece bir kısmı. Bu bölgede gezegenler dini, etnik, bölgesel, sınıf niteliği vb. Olan çok katmanlı çelişkileri ateşleyeceklerdir.
İşte onlardan biri. Suudi Arabistan Krallığı nispeten genç tarih. Suudi devleti sadece on sekizinci yüzyılda doğmuş, ardından Osmanlı İmparatorluğu tarafından emilmiştir. Yeniden yaratılması için daha fazla girişimde bulunuldu, ancak gerçekte Suudi krallığı yalnızca geçen yüzyılın başında, Doğu'nun standartlarına göre hiç zaman kaybetmeden yeniden canlandı. Yakınlarda Bağdat, Şam, Tahran, İsfahan ve diğer Doğu kültür ve tarih ayağı vardı.
Bu, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Suudiler petrol üzerinde yükselmeye başladı. Ondan önce - oldukça fakir bir bedevi toprağı. Arapların krallığının yükselişi, bizim gibi - 1990'lerde "yeni Rus" gibi isteksizce sürdü. Onları Suudi başlangıcı olarak görmeye başladılar. Ara sıra, Muammer Kaddafi'nin yaptığı gibi yukarı çekin. Örneğin Mart ayında, 2009 yılı, örneğin, Arap Ülkeleri Birliği zirvesinde, Libya lideri Suudi Arabistan Kralı Abdullah'ı eleştirdi ve hakaret etti. En nazik ifadesi, “İngiltere'nin ve Amerikalıların müttefiki” konuşmasıydı. Kaddafi kendisini "Müslümanların imamı, Arap yöneticilerin başı, Afrika krallarının kralı" olarak nitelendirdi.
Doğu cetvellerinin öznelerinin gerisinde kalmayın. Eylül ayının başlarında, MK.RU, 25 yaşındaki Rusya ve Suriye vatandaşı Michel Mizah'ın kanıtlarını yayınladı. Adam, hükümet yanlısı silahlı grup "Shabiha" saflarında savaştığı Şam’dan döndü. Bu röportajda kayda değer bir itiraf var: “Suudi Arabistan, vahşiliği, geri kalmışlığı ve barbarlığı yanı sıra büyük petrol rezervlerinin varlığından kaynaklanan kültürsüz gurur nedeniyle sevilmez. Körfez ülkelerinin hiçbiri müstehcenlikleri yüzünden onları savaştan önce sevmedi. Buna karşılık, Suriyeliler kendilerini eski uygarlıkların mirasçıları olarak görüyorlar. ” Suriye'de, girişinde bir işaretin asıldığı bir kafe (Lazkiye) bile vardı: "Suudiler ve köpekler servis edilmiyor".
Bu Araplar. İranlılar hakkında büyük kültürleri ve tarihleriyle ilgili neler söylenebilir? Ne de olsa, gezegenin en önemli petrol taşıyan körfezi Suudi veya Katar - Farsça değil. Bu, İran'ın (Persia) en önemli bölgesel devlet olarak tarihsel olarak tanınmasıdır.
Tahran'da ise değerlerini biliyorlar. Yani bu sadece bir dini farklılık meselesi değil. Orta Doğu'da egemenlik hakkı için İranlılar kanda Suudilerle savaşıyorlar. Suriye ise bu savaşın sadece bir parçası. Irak, Bahreyn, Yemen var ...
... Suriye'ye gelince, şimdi uluslararası teröristlerle savaş halinde. Bu ünlü Müslüman teologlar tarafından kabul edildi ve uluslararası politikacılar açıkça görmeye başladı. Artık bir mantra gibi tekrar etmiyorlar: "Esad gitmeli!". Umarım, Orta Doğu'daki dini pankartta yer alan terörün köklerinin Suudi Arabistan Krallığı ile beslendiğinin açıkça anlaşılacağı anlaşılmaktadır. Alman siyasetçiler bunu henüz anlamadılar ve Ortadoğu müzakerelerinin çerçevesi dışında, Suriye'de faaliyet gösteren terörist grupların körfez monarşilerinin desteği dışında kaldılar.