Klasik faiz teorisi nedir? (Ekonomi)
(Classical Theory of Interest) Klasik Teorinin ilk dönemlerinde (Adam Smith ve David Ricardo) faiz oranı, yatırılan sermayenin geliri olarak düşünülmüştü. Diğer bir deyişle faiz, toprak rantı şeklinde değil sermaye faktörünün geliri olarak ele alınmıştı. Klasik Ekolün gelişmesi ile birlikte faiz oranını belirleyen faktörler daha karmaşık bir sistem içinde incelenmeye başlandı. Buna göre, faiz oranını ödünç verilebilir fonların talebi ile arzı oluşturuyordu, ödünç verilebilir fonlara olan talebin şiddetini iş adamlarının karlılık konusundaki tahminleri belirliyordu. Bu ise yatırımın marjinal verimliliği ile ilişkili idi. Fonların arzı da tasarruf etme arzusuna bağlı idi. Halkın bu arzusunu ise marjinal zaman tercihi şekillendiriyordu. Halk, bir liranın bugünkü ve yarınki değerleri konusunda değerlendirme yapar. Bugünkü ve yarınki değerler arasındaki "değişim oranı"nı faiz oranı belirler. Halk bu orana göre karşılaştırmada bulunur ve kararını verir. Özetle, Klasik Sistemde tasarruflarla yatırımları dengeye getiren etken faiz oranıdır. J.M. Keynes, Genel Teori adlı ünlü eserinde bu görüşe karşı çıkmıştır. Keynes’in faiz teorisi, Likidite Tercihi Teorisi diye bilinir. O’na göre, para piyasasında denge, gelir ve harcama değişmeleri aracılığıyla sağlanır. Faiz oranının oluşumu da Keynes’e göre daha çok parasal faktörlerle ilgilidir.