Yollarına devam ettiler. Çocuk ona, askerlerin neden bu
kadar çok talim yaptığını sordu.
Yalnızca askerler yapmıyor, annen, ben ve kalbinin sesini
dinleyenler de talim yapıyor. Yaşamda her şey, bir şeylerin talimini yapmayı
gerektirir.
-Peygamberler için bile talim gerekir mi?
-Melekleri anlamak için de gerekir. Onlarla o kadar çok
konuşmak istiyoruz ki, onları dinlemiyoruz. Dinlemek, kolay bir iş değildir.
Dualarımızda hep nerede yanıldığımızı açıklamaya çalışıyor, başımıza nelerin
gelmesinden hoşlanacağımızı dile getiriyoruz. Ne var ki, Tanrı
bütün bunları zaten biliyor ve kimi zaman bizden yalnızca Evrenin
sesine kulak vermemizi istiyor. Ve sabırlı olmamızı.
Çocuk, ona şaşkın şaşkın
bakıyordu. Hiçbir şey anlamamıştı kuşkusuz ama İlyas, yine de sözünü
sürdürme gereğini duyuyordu. Belki bu sözler, büyüdüğünde, ona nazik bir
durumla karşı karşıya kaldığında yardımcı olabilirdi.
Yaşamın tüm kavgaları, bize
bir şey öğretir, yitirdiklerimiz bile. Büyüdüğünde, yalanları savunmuş, hatta
kendine bile yalanlar söylemiş olduğunu yahut da saçmalıklar yüzünden acı
çekmiş olduğunu keşfedeceksin. İyi bir savaşçı olursan, suçluluk duygusuna
kapılmayacak, öte yandan, yaptığın hatalara da bir daha düşmeyeceksin. (Paulo Coelho, Beşinci
Dağ, S. 130-131)
Yukarıdaki kısa alıntı bana
çok çarpıcı geldi!
Neden, neresi çarpıcı?
Melekler var mı?
Varsa, onları anlamaya mı
yoksa onlara bişeyler mi söylemeye çalışıyoruz?
Onlara bişeyler söylemekle
ne kazanacağımızı umuyoruz? Bizim dileklerimizi Tanrıya ulaştırmalarını! Oysa
metinde de geçtiği gibi, Tanrı zaten biliyor bizim dileklerimizi.
Metne göre, Tanrı ve elbette
onun melekleri bize bişeyler söylüyor!
Ne söylüyor?
Dinlememiz!
Dinlememiz!
Dinlememiz!
Neyi, ne zaman, niçin, nasıl
dinleyeceğiz?
Metinde onun cevabı da çok
berrak olarak var:
Tanrı, kimi zaman bizden yalnızca Evrenin
sesine kulak vermemizi istiyor. Ve sabırlı olmamızı.
Evren!
Evren!
Evren!
Farkında mıyız, Evrenin?
Ve ne söylediklerinin?
Dinliyor muyuz ki?
Bir şeyin daha farkında
mıyız: İnsan
sadece dinlediği zaman öğrenir!