By Emily Kaplan
Öğretmenlik kariyerimin başında ikinci sınıf derslerimi ağlattım.
Öyle demek istemedim. Detayli yazma dersi veriyordum. Öğrencilerim —çoğu yoksulluk içinde büyük bir şehirde yaşayan 7-8 yaş arasındaki çocuklar çevremde oturuyordu, defterlerinde ve kalemlerinde kucaklarında oturuyorlardı. Ünitenin başındaydık ve bir fikir ortaya çıkma sürecini modelliyordum.
“Yazarlar olarak, bazen mutlu olmak, öfkeli ya da üzgün olmak gibi büyük bir duygu hissettiğimiz bir zamanı düşünmeye yardımcı olur.” Ağzımı sıktım, başını salladım: Gerçekten çok zor düşünüyordum. “Mesela ... görelim. Büyükannemin öldüğünü duyduğumda nasıl hissettiğimi hatırladım. Kendimi çok üzdüm. ”Kucağımdaki beyaz tahta üzerinde bir işaretleyici ve karalanmış notlar çıkardım: Büyükanne öldü. Üzgün. “Belki o an hakkında yazıyorum. Ve gözlerimdeki yaşlarda olduğu gibi, ya da kedimi sevmediğimi de söyleyemediğim gibi birçok ayrıntı içereceğim. ”Beyaz tahtaya yazdım. Detaylar: gözyaşları, sevişme kedi.
Öğrencilerim bana tam bir dikkatle bakıyorlardı - sık olmayan bir şey. İleri doğru bastım. "Ya da belki-"
Birdenbire küçük bir ses yayıldı: “Amcam öldü.” Diye baktım. Odaklanma konusunda sıkıntı yaşayan bir çocuktu. “Vuruldu ve öldü.”
Sessizlik.
Sonra yanağından geçen bir gözyaşı olduğunu gördüm.
Bir an sonra “Bunu duyduğuma üzüldüm” dedim. Nefes aldım. "Olabilir-"
Başka bir ses (küçük bir kızın) içeri girdi. “Büyükbabam öldü” dedi. “Kanser yüzünden”
Başımı salladım.
Ve sonra aniden tüm öğrencilerim aynı anda konuşuyordu.
“Teyzem öldü.”
“Teyzem de öldü!”
“Kuzenimin bebeği doğmadan önce öldü!” Ve sonra bir sob.
Ve sonra bütün öğrencilerim bir kerede ağlıyorlardı. Koklama, yağma, kollarını sümüklüyorlardı. Sınıfım, duygusal taşkınları patlayan çocukların acı dolu, bulaşıcı çığlıklarıyla doluydu.
Ve ne yapacağımı kesinlikle bilmiyordum.
Açıkçası, dersin gemisi açıldı: Yazmaktan bahsetmeyecektik. Bunun yerine, histerik bir çocuk grubunu nasıl rahatlatıp karara bağlayacağımı bulmak zorunda kaldım - her şey kontrol altındaymış gibi görünüyordu. Bunu önümüzdeki 10 dakika içinde, girintili zilin çalacağı zaman çözmeliydim.
Birdenbire, özellikle hassas bir küçük çocuk, yanakları gözyaşlarıyla lekelendi, ayağa kalktı ve köşeye koştu, sonra yere uzandı ve başını dizlerinin arasına koydu.
Ve onu izlediğimde, çaresiz, “Keşke yapabilseydim” dedim.
Bunca zaman sonra, öğretmenlik mesleğinden ayrıldıktan yıllar sonra, o günün hatırası hala bana kemiriyor. Öğrencileri hazırlanmadıkları duygulara hazırlamış mıydım? Hangi mesajların sözlerim ve eylemlerim ve tepkilerim iletildi? Başka ne yapmalıydım? O yılki akademik derslerim hakkında çok az şey hatırlıyorum - çıkarma dersleri, imla testleri - ancak o günün anıları ve o yılın diğer birçok derin duygusal deneyimleri oyalandı.
Çünkü bu, çocuklara okumayı ve yazmayı öğretmekten çok, öğretimin ne olduğuyla ilgilidir: başka bir insanın kalbine açık bir şekilde ulaşmak ve bir fark yaratmak için gereken her şeyi kullanmak. Zorlu bir teneffüs yaptıklarında çocukları sakinleştirir, ilk dişlerini kaybettiklerinde kutlama yapar, mücadelelerini ve travmalarını emer, sevincini kanalize eder ve kendi duygularınızın para birimini büyümelerine yardımcı olmak için yatırır.
Sosyoloji profesörü Arlie Russell Hochschild'in 1983 tarihli The Managed Heart adlı kitabında ilk kez “duygusal emek” olarak adlandırdı: birinin başkalarını yönetmek için kendi duygularını yönetmek ”. Genellikle görünmez olan ve neredeyse her zaman eksik ödenen iş - ve aynı zamanda gerçekten, gerçekten zor.
Boston'da 20 yıl boyunca ilk ve orta okulu öğreten Allison Jacobs Friedmann'a göre, öğretme duygusal bir ip yürüyüşü yapıyor - ve işyerindeki bir günün tanımı Hochschild'in kitabından kaldırılmış gibi geliyor. Friedmann bana “Her gün 20 ila 25 çocuk kapınıza geliyor ve her biri bir dizi duygu getiriyor” dedi. Bu öğrencilerin her birine ulaşmak için öğretmenler, öğrencilerin davranışlarına yalnızca yanıt vermemeli ve sıklıkla yavaşça kılavuzluk etmeli ve düzeltmeli, aynı zamanda bunu “sakin ve tutarlı bir tonda yapmalı” diyor. Onların duygularına yer açmak için duygusal olmamanız gerekiyor. ”
Hochschild, iş tanımının akademik bir öğretim sağlamak olduğunu, ancak öğretimin en karmaşık, ustalaşması zor yönlerinin öğrencilere “küçük duygusal yöneticiler olmalarını” yol gösterdiğini söyledi. “Onlara ABC'lerini öğretiyorsunuz, ama aynı zamanda kontrolden çıkmamaları, nasıl affedilmeleri, pazarlık yapmaları, her seferinde bir şeyi nasıl atmaları gerektiği”.
Ve öğretmenler bütün bunları - her bir öğrenci için, çoğu kez aynı anda - kendi duygularını yönetirken yapmak zorundadır. “Evde çok kötü bir gün geçirdiyseniz,” diyor Hochschild, “Bunu, kendi hikayesiyle gelen önünüzdeki çocuk için bir kenara koydunuz.” Onun yorumları, en zor paradokslardan birine saygısızlık ediyor. Eğitimde: Uygulayıcılarından güçlü duygusal tepkiler ortaya çıkaran bir meslektir ve aynı zamanda, öğrencilerin iyiliği için - kontrol dışı bir sınıfın kararsızca bitmeyen bir umudundan söz etmemeyi - bu yanılsamayı göstermelerini gerektirir. Yanılmaz sakinlik ve kontrol.
GÜCÜN DAYANDIĞI YER
Bu makaleyi planlarken, öğretmenlerin bu kaderi nasıl önleyebileceği konusunda uzman tavsiyesi isteyeceğimi, uygun sınırları belirleyerek ya da daha etkili bir şekilde yönetmek için kendi duygularını inceleyerek isteyeceğimi düşünüyordum.
Ama Hochschild'den bazı ipuçları istediğimde cevabı beni şaşırttı. “Buna bakmanın doğru yol olduğunu söyleyemem” diye yanıtladı. Öğrenciler ve velilerden ayrı olarak, okul gücünün en uzağında olma eğiliminde olan öğretmenlerin, boğulmuş bir sistemin “şok emicileri” olduğunu belirtti. “İnsanlar öğretmeni suçlayabilir çünkü okul sistemine çok fazla beklenti geldi” dedi. Başka bir deyişle, öğrenciler ihtiyaç duydukları şeyi elde edemedikleri zaman - ailelerinden, okullardan, bir bütün olarak toplumdan - öğretmenlerin haksız bir şekilde durgunluklarını almaları beklenir. Ve kaçınılmaz olarak bunu başaramazlarsa, daha geniş bir iyilik için bastırmaları gereken kişisel ve profesyonel suçluluk hissederler: Duygusal emek, daha duygusal emeğe yol açar.
Hochschild'e göre, güç odağından ne kadar uzaksanız, sistemdeki destek sayısı o kadar azdır ve ne kadar duygusal emek yapıyorsanız o kadar. Bu nedenle, örneğin, çoğu yoksul sistemik engellerle bastırılmış gibi hissettiren yüksek yoksulluk bölgelerinde bulunan öğretmenlerin - daha ayrıcalıklı bölgelerdeki meslektaşlarına göre daha fazla tükenmişlik dereceleri bildirdikleri için. Bu çerçeve aynı zamanda, toplum tarafından genel olarak değer düşüklüğüne sahip doğrudan bakıcılardan öğretmenlerin neden kişisel mücadelelerini kişisel olarak almasının beklendiğini de açıklamaktadır - bununla birlikte, nispeten yüksek düzeyde sosyal statüye sahip doğrudan bakıcıların doktorlar tarafından hasta olarak yapılan hastaları sihirli bir şekilde iyileştirmesi beklenmemektedir. çevreleri.
SİSTEMİK PROBLEMLER, SİSTEMİK ÇÖZÜMLER
Duygusal emek konusu sistemik olduğu için Hochschild, cevapların da sistemik olması gerektiği sonucuna varıyor. Öğretmenler her zaman insanlıklarını ve kırılganlıklarını işlerine getirmeyi beklemelerine rağmen, öğrencilerinin duygusal yaşamları üzerinde böyle orantısız bir mülkiyet hissetmelerine neden olan baskıları hafifletmeleri beklenmemeli ve olmamalıdır. Bunun yerine, sistemin öğretmenlerden bunu yapmasını beklediği gerçeğini ele almamız gerekiyor.
Bu başlar, Hochschild “öğretmenlerin sesini duyduğu ve saygı duyduğu bir atmosfer yarattığını” söylüyor. Zorlu emekten ziyade duygusal emeği memnuniyet verici yapan şey, çalışan bir bakım sistemidir. ”Sadece bunun gerçekleştiği zaman,“ öğretmenler artık “savunmacı bir çömelme içinde değil, daha büyük bir ekibin parçası gibi hissettiğini” - “ uygun duygusal ve psikolojik destek yapıları mevcut olabilir. Bu, öğretmenlerin uzmanlığına saygı duyulan ileri görüşlü bölgelerde şöyle diyor: Sonuç olarak, öğretmenler kendi güçlü ve zayıf yönlerini değerlendirebilir, refahlarını daha proaktif bir şekilde yönetebilir ve mesleki gelişimlerini sürdürebilirler. Başka bir deyişle, öğretmenler normal bir omuzda olabilirlerse,
Ancak konuştuğum çoğu öğretmene göre sağlıklı bir sistem bulunamıyor. Friedmann, “Toplum tüm öğrencilerimin temel ihtiyaçlarını karşılamadığı için ağır duygusal yüklerle okula geliyor” dedi. Friedmann, sorumluluklarının büyüyen alanına ve okuldan orantılı bir yanıt alınmamasına dikkat çekti. “Ve sonra tüm bu büyük duyguları yönetmelerine yardımcı olmak benim işim haline geldi.” Kar amacı gütmeyen işlere geçmeden önce Boston ve Şikago'da lisede ders veren Jianan Shi kabul ediyor. “Teslim edilmeyen temel insan hakları bağlamında savaşıyoruz.”
Sık sık o yıldaki ikinci sınıf öğrencilerimi düşünüyorum, bu çocuklar kaybettikleri insanlara yas tutarlar. Onlar için daha fazlasını yapabilirdim, biliyorum, o anda, o yıl.
Bazen onlardan başarısız olduğumu hissediyorum. Diğer zamanlarda, elimden gelenin en iyisini yaptığımı hissediyorum. Çoğu zaman, her ikisini de aynı anda hissediyorum.
Ama kesin olarak bildiğim şey, 7 yaşındakilerin yaralı duygularını özümseme, yansıtma ve yönlendirme görevi olmadığım. Ben onların öğretmeniydim ve onları çok sevdim ama hayatlarındaki tüm haksızlıkları telafi edemedim.
Onlara yardım etmek için - ve şimdi büyükler, bu çocuklar, ikinci sınıftan daha büyük ve daha güçlü - sınıfların dar sınırlarının ötesinde, toplumun daha geniş hatlarına kadar daha büyük çözümler aramaya istekli olmalıyız. İlerlememizi kontrol ederken, sistemin her zaman hayati olan kalbi ve ruhu olan öğretmenlerimizin sağlığından asla ödün vermemeliyiz.