Yalnızlıktan daha kötü ne olabilir? Köpekten başka konuşacak kimse olmadığında? Tek oğul sana sırtını döndüğünde ve tüm dünyada kimsenin sana ihtiyacı yokmuş gibi göründüğünde ve her şeyin en iyisi geride kaldığında?
Evgenia bunun olduğunu birçok kez duydu, ama onun başına geleceğini asla düşünmedi. Ancak oldu. Ve şimdi nasıl yaşayacağımı, beni sık sık ve yersiz bir şekilde saran melankoli ile nasıl başa çıkacağımı düşünmek zorundaydım.
«Ehlileştirdiklerimizden sorumluyuz.» Saint-Exupery’nin bu sözünü o kadar sık tekrarlıyoruz ki, yıpranmış, hatta banal hale geldi. Ancak, sizden daha kötü bir insanı bulmak ve — yardım etmek, ısıtmak, «evcilleştirmek» dışında, yalnızlığın başka bir tarifi yoktur. Küçük şeylerle memnun etmek için: soğuk havalarda bir tabak sıcak çorba, Yılbaşı Gecesi’nde gösterişsiz bir Olivier, yeni yıkanmış zeminler ve dekore edilmiş bir Noel ağacı.
Eugenia için melankolinin reçetesi, yalnızlığın ilacı oldu.