Ekim 1979’da ABD Merkez Bankası, doların çökmesin engellemek amacıyla aniden faiz oranlarını %300 arttır. Arjantin başta olmak üzere dünya çapında faiz oranları sarsıldı.Ölüm Tohumları, F. William Engdahl (Sayfa 156 - Bilim + Gönül Yayınları - 3.Basım 2010)
1982’de Arjantin artık borç tuzağındaydı. Bu tuzak 1880’de İngiltere’nin Süveyş Kanalı’nın kontrolünü ele geçirmek için Mısır’a kurduğu tuzaktan farklı değildi. Rockefell er önderliğindeki New York bankaları, İngiltere’nin borç empyalizminden çok şey öğrenmişti.
Rusya TarihiRusya Tarihi / Başlangıcından 1917'ye Kadar, Akdes Nimet Kurat (Sayfa 26 - Türk Tarih Kurumu)
Svyatoslav'ın askerleriyle birlikte Kiyef'e dönmesine izin verilmekle beraber Bizanslılar el altından Ruslara bir tuzak hazırlamışlardı. İstanbul'dan gönderilen ajanlar vasıtasiyle Peçenekler, rus knezinin dönmekte olduğundan haber almışlardı. Svyatoslav Dnepr nehrine yaklaşınca kalabalık bir peçenek kütlesinin hücumuna uğradı; Ruslar daha ileri gidemediler ve Dnepr dirseğinde kışlamak zorunda kaldılar; bu münasebetle Rusların müthiş bir sıkıntı çektikleri biliniyor. Svyatoslav Dnepr kaynaklarını geçip Kiyef'e varmak için 973 yılı ilkbaharında harekete geçti.
"Duvarda beyaz bir delik var. Ayna bu. Bir tuzak. Bu tuzağa düşeceğim, biliyorum. Düştüm işte. Aynada gri bir şey beliriyor. Yaklaşıp bakıyorum, kurtaramıyorum kendimi.Bulantı, Jean-Paul Sartre (Sayfa 36 - Can Yayınları)
Yüzümün yansısı bu. Yapacak işim olmadığı günlerde onu seyreder dururum. Gördüğüm bu yüzden, hiçbir şey anlamıyorum. Başkalarının yüzleri bir anlam taşıyor. Benimki öyle değil. Güzel mi yoksa çirkin mi, bunu bile söyleyemem. Çirkin galiba. Çünkü böyle olduğunu söylediler. Bana dokunan bu değil. Yüzüme böyle nitelikler verilebilmesine şaşıyorum aslında. Bir toprak parçasına ya da bir kayaya güzel ya da çirkin demek gibi bir şey bu."
Hayatında para kazanmayı insan kazanmanın önüne koyanlar, makam sahibi olmak için muhatabına tuzak kuranlar, isteklerine ulaşmak için haksızlığa başvuranlar, kırılan bir eşya uğruna kıranın gönlünü kıranlar, gülmek için ağlatanlar, kazanmak için kandıranlar... Tüm bunlar insanın ertelenmişliğini göstermektedir.Ruhsal Düşünce, Salman Jayesh Khanna (Sayfa 154)
Çuluk Kağan öldü mü?Bozkurtlar, Hüseyin Nihal Atsız
Türkler başsız kaldı mı?
Korkak Çinli güldü mü?
Parçalanır yürekler!
Kim bize kurdu tuzak?
Tanrı Türklerden uzak!
Kağandır yurda bezek* (süs)
Parçalanır yürekler!
Çuluk Kağan yiğitti,
Şimdi uçmağa gitti.
Bunu bize kim etti
Parçalanır yürekler!
Şimdi bunludur budun,
Kağan, bizi tek kodun.
Bunu sen ettin Katun!
Parçalanır yürekler!
Katun seni aşmalı,
Öz yurdunu basmalı,
Yüz bin Çinli kesmeli,
Parçalanır yürekler!
panik yapmak hastalıktı yaşayıp ölmenin tutsak olduğu kargaşada.
yineleyen oluş yaratmaya çalışırdım yalın ve döngüsel.
dağılır bütünlenirdim ipe dizilmiş bir yokuştan aşağı savrulurcasına hep.
kırık dökük sözlerin susmuşluğundaki yoğun anlamın barındırışı gibiydi dayanma gücüm../
çözülmez o berbat kapılış varsayımı işkenceyi uzatan,
işte; tüm toyluğumuz ile 'ümitsizlik' çırağıydık.../
nispeten de olsa; soluğunu duyumsamaya vakıf olduğun düşünce okuyanların, ruhi bunalımları üstünkörü olmuş farkındalıklarını ifade ediyordu batışlarıyla.
ummadığı ziyadesizlikleri baş tacı edilirken,
içine sindiremedikleri, ummaktan kaçtıkları şeylerin ziyadesine de batıyorlardı.../
kutsal yobazlıklarıdır sözde değer yargılarına ihanet eden bakış açıları.
onlar için öylesine kutsaldır ama bu ihanet ettikleri şeyi asla bilmezlerdi.
dahiyane fikirleri de acı veren kuşkularını küçümsüyordu.
her şey böylesine trajikomik-iken çektiğimiz ızdıraplar ayakta tutardı.
öncemize ve sonramıza bakıp, biçimlendiğimiz şeyin ekseninden kaydığımız halin tükenişinden muzdariptik.
kaygıların saklanma ihtiyacı duyduğu yerde ikiyüzlülük nihayetinde cinnet nöbetleriyle karşılanacaktı.
capcanlı gerçekler, ölmüş arzuları hoş kılıyordu, loş çağın inzivasında.../
kendimizi kandırmamız; arabuluculuk vazifesi yüklemekten başka bir şey değildi kendimize.
çılgınlıklardan ancak böyle feragat edebilirdik.
yeterince çılgınlığa tahammülümüz yoktu.
hemen dehşete düştüğümüzü sanırdık.
kendimize böyle tanım yüklerdik.
doğal teatral yapımızdır bu.../
kuru gürültüler sonuca ulaşmaktan uzaklaşır, mantığın izahını aşardı.
allak bullak hisler, kol gezen kural tanımazlıklara sürüklenirdi, menfaatlerin de lehine.
mücadele edilmeyen dehşetler, korkuluları ehlileştirilmişti.
fakat; insan bundan bihaberdi her zamanki gibiliğinden.../
yörünge rastlantıların doğrusu...
düzene tuzak sömürge yanlışların doğrusu.../
acılı bir yerde kalmıştık, çekip gitmeye bezenmiştik.
güneşler doğdu battı devinek misali; bir adım ötesine varış için.
soluk soluğa serüvenleri kovalamıştık, bitmeye kesilmiştik-biçilmiştik.
bu amansız yarış söyle şimdi ne için?(...)/
hep varılmayan ve var olmayan diplerin sıyrılışına kaçış özlemiydi sürüklendiğimiz.
özdeşleşememiz veya andıramayışımız aldatmacamızdı.
Furuğ şöyle diyordu:
"biz binlerce bin yıllık ölüler gibi birbirimize varacağız ve o zaman
güneş cesetlerimizin boşa gitmişliğini yargılayacak."
İlker Bağır