Etkinliğin geleneksel versiyonu sıkıştırılıyor ve onun algısı o zaman ve şimdi kendi içinde layık bir devir anıtı olan aşağıdaki belgesel eserinde ortaya konuyor.
Ağustos ayında, 2007, Isabella Ginor ve Gidon Remez, Mısır'dan 1972'a Sovyet “danışmanlarının” “Çürütülmüş” ifadesi hakkında meraklı bir çalışma yayınladı. Sürgün teorisinin Henry Kissinger, Sovyet seçkinleri ve Mısır rejimi tarafından yaratıldığını belirten bir dizi argüman ortaya koydular. Aynı zamanda, tarafların her biri kendi özel ve anlık çıkarlarından yola çıktı, ancak birlikte halkı aldatmayı değil, İsrail’in istihbaratını da içeren en cana yakın ve düşman devletlerin istihbaratını birlikte yönetmeyi başardılar. Kissinger, “Sovyet danışmanlarının Mısır'dan atılması” damgasına sahipti ve ilk defa Haziran ayında Amerikan dış politikasının ana hedeflerinden biri olarak sürgün hakkında konuştu 1970.
Ginor ve Remez, dramatik PR resimleriyle gerçekte olanlar arasında çok sayıda belirgin tutarsızlığa işaret ediyor.
“Çıkarma” teorisini tahrip eden ilk ve güçlü argüman, Soomet danışmanlarının ailelerinin, Ekim ayının başlarında 1973, Kıyamet savaşının arifesinde, danışmanların kendilerinin “sınır dışı edilmesinden” sonra 15 ayları boyunca toplu tahliyesidir.
Sedat’ın danışman göndermeye karar vermesinin nedeni, SSCB’nin Mısır’a en yeni türler sunmakta isteksiz olmasıydı. оружия, sadece su tutmaz. Mısır'daki Sovyet silahlarının teslimatının akışı sadece durmakla kalmadı, Sedat'ın talebi üzerine, Sovyet uzmanları tarafından teknik hizmetleri ve lansmanları yapılan SCAD füzelerine verildi.
“Sınır dışı edilme” zamanında bile, Mısır'daki Sovyet askeri personelinin hareketlerinin dikkatlice gözlemlendiğine dikkat çekenlerin, bunun “danışmanlar” ile ilgili olmadığı, Mısır oluşumlarına atanan subayların bireysel memurlarının değil, bütünleşik savaş birimlerinin çekilmesi hakkında olduğu açıktı. Yılın 1970 savaşı sırasında Mısır ordusunun kurtarılması - Kafkas Harekâtının bir parçası olarak Mısır'a transfer edilen Sovyet askeri birlikleri hakkındaydı. “Sürgünler” arasında, tam donanımlı bir hava savunma bölümü, MiG-25'un birkaç deneysel filosu, elektronik harp birimleri ve özel kuvvetler vardı.
Sınıflandırılmamış Amerikan belgelerine dayanarak, ilk kez, SSCB Dışişleri Bakanı Gromyko tarafından yılın Mayıs 1971’inde yapılan bir toplantıda Mısır’dan Sovyet askeri birliklerinin çekilmesi için bir öneride bulunuldu. Sovyet tarafının motivasyonu belirsizliğini koruyor, ancak görünüşe göre, 70’te Mısırlı bir müttefikin kurtarılmasından memnun olan SSCB’in liderliği, İsrail’in cephesinde bütün savaş birimlerini korumayı çok maliyetli ve riskli buluyordu. gönderildi ve geri çekilmedi. Aynı dönemde, ABD Dışişleri Bakanı Rogers tarafından Mısır Cumhurbaşkanı Sedat’tan da benzer bir teklif geldi. Sedat, Rogers'a “Rus kara kuvvetleri 1972 ay içerisinde ülkeden çekilecek” dedi.
Sadat ve Gromyko'nun önerileri, “uluslararası gerilimleri etkisiz hale getirme politikasını” inşa etmenin ortasında olan Kissinger'ın ellerine verdi. Bu politika çerçevesinde, “Sovyet eğitimcilerinin Mısır'dan sınır dışı edilmesi”, Kissinger’in siyasi dehasının en önemli başarılarından biriydi - ya da en azından onun dehasını nasıl tanımladığı ve ne ile kaldığı hikayeler.
Buna karşılık Ruslar ve Araplar istediklerini elde ettiler, yani Amerika Birleşik Devletleri’nde Arap işgalcilerinin İsrail askerlerinin “işgal altındaki tüm bölgelerden” çekilmelerini talep eden BM Kararı 242 hakkındaki yorumunu tartışmayacaklardı. Gromyko, Amerikan’dan, Sovyet askeri birimlerinin Mısır’dan çekilmesinden sonra, ABD’nin İsrail’i “tam ve kapsamlı bir barışa varılmaya” baskı yapmasını garantilemesini istedi.
Geçmişe bakıldığında, Sovyet liderliği, klasik bir diplomatik manevra yaptı - rakibe zaten ne yapacaklarını söyleyerek.
Kissinger, İsraillilere yaklaşan geri çekilme hakkında hiçbir şey söylemedi ve Temmuz ayında 18 aşırı anılarını ve bol anılarında ifade etmeye devam ettiği “şokları” resmetti.
Sovyet-Amerikan-Mısırlı iddialarının üçlü ağı, çifte anlaşma, gizli hareketler, tesadüfler ve bu güne ilişkin çıkar çatışmaları büyük ölçüde çözülememiştir. Olayla ilgili bir yorum, bir Sovyet araştırmacının İngilizlere söylediği ünlü “Blat” filminden bir tirade olabilir: “Biliyorsunuz, bu karanlık bir odada alem gibidir. Herkes birini sikiyor ama kimse kesin olarak bilmiyor. ”
Ginor ve Ramirez olayların versiyonunu temel alıyorlar; yani Temmuz 1972’te Sovyet askeri birlikleri Mısır’dan çekildi, Amerikalılarla aynı fikirdeydiler ve “danışmanların aniden sınırdışı edilmesini” üç tür kaynaktan yaptı: İsrail’in savaş sırasında ele geçirdiği gizli gizli belgeler Yargı Günü, Sovyet katılımcılarının olaylara ve İngiltere Dışişleri Bakanlığı’nın tasnif edilmiş belgesine katıldığı anı, olayın algılayışını Amerikalılara karşı dostça, ancak bilgisiz istihbarat açısından yansıtmaktadır.
Yakalanan Mısır belgeleri İbranice'ye çevrildi ve neredeyse 30 yıl önce yayınlandı. Sadece “kovulma” mitini ortadan kaldırmak için yeterlidirler. Belgeler Temmuz ayında Sovyet danışmanlarına hiçbir şey olmadığını gösteriyor. Bunlar arasında, danışmanların 1973 yılı için çalışma planları var. Diğer belgeler, yılın 1973 danışmanlarının sayısının, askeri rütbelerinin ve işlevlerinin 1972'ten farklı olmadığını göstermektedir. Bazı danışmanlar, Mısır’a 1971’te geldiler ve en azından kısa bir hatırlama olmadan Mayıs 1973’e kadar Mısır’da kaldılar.
1972'in baharında, Brezhnev, Nixon ile yapılacak zirveye hazırlanırken, Washington'daki Mısır bağlarını geliştirmekle çok ilgilendi. Kahire'deki SSCB Büyükelçisi Vinogradov, 11 Politburo'nun Ekim 1971'teki toplantısında, Sovyet askeri personelinin yarısının Mısır'dan çekilme fikrinin onaylandığını belirtti. Temmuz 16'te danışmanlar, bazı durumlarda bile siviller, SSCB Büyükelçisi Vinogradov'un kişisel emriyle Kahire'ye geri çağrıldı. İnceleme, meraklı gözlemciler tarafından kaydedildi - örneğin, Kahire'deki Fransız askeri ataşesi. Aynı bilgiler Kahire'deki gizli ajanlar tarafından İngiliz askeri ataşesi Urvik'e de sağlandı. Urvik’in gizli ajanı, muhtemelen, Sadat Marouane Ashraf’ın kayınvalidesiydi. Ashraf, bir İsrail istihbarat ajanıydı, daha sonraları yazdığı gibi, İsraillileri yanlış bilgi ile birleştiren ve muhtemelen şimdi üçlü bir ajanı birleştiren ikili bir ajandı.
Süveyş Kanalı'na yerleştirilen Sovyet hava savunma biriminin geri çekilmesi, Temmuz 1972’un en çarpıcı ve göze çarpan olayıydı. Bölünme, Mısır'da 1969-1970'te konuşlandırıldı ve asker askerlerden oluşuyordu. Bölünme, 10'in binlerce insanını numaralandırdı.
Olanların farklı versiyonları var, ancak çoğu bir konuda aynı fikirdeydi - Kahire'de 10'in içme ve içme günlerinden sonra, danışmanlar kendi bölümlerine danışmanlar gönderdi. Kahraman danışmanlarının eşzamanlı olarak hatırlatılması ölçeği, Sovyet askeri danışmanlarının Mısır'dan ayrılmasının gerekli olduğu izlenimini yarattı. Askeri personelin Kahire'ye gönderilmesini böylesine bir ölçekte fark etmek kolay olsa da, bireysel birimlerin memurlarının, gerçek danışmanların ve savaş birimlerindeki müşavirlerin geri dönüşlerini tespit etmek neredeyse imkansızdı.
Batı istihbarat teşkilatları ve İsrail için Sovyet uzmanlarının “kovulmasının” en göze çarpan onayı, o zamanki deneysel MiG-25 uçağı tarafından Sina ve İsrail üzerinden yapılan uçuşların durdurulmasıydı. Hem Mısır hem de Sovyet pilotları MiG-21 avcılarını kontrol edebildiğinden, pilotun milliyetini bu modelin uçağında ayırt etmek mümkün değildi. MiG-21'in aksine, MiG-25 yalnızca en iyi Sovyet test pilotları tarafından kontrol edildi. Sovyet MiG-21 filolarının Mısır'dan çekilmesi yılın Ağustos 1970'unda başladı - ateşkesden hemen sonra. En son Mig-25 filosu, Temmuz 16'ta 17-1972'te piyasaya sürüldü ve “sürgün” teorisinin en görünür “onayı” oldu. Sovyet uçağının bir kısmı, eğitmenlerle birlikte, Suriye'nin bir parçası olan Mısır'a transfer edildi. Herhangi bir durumda, uçak Mısır kimlik işaretlerini taşıdığından ve pilotlar Mısır formunda olduğundan, yabancı istihbarat Sovyet MiG-21 filolarını Mısır filolarından tamamen ayıramadı. Sovyet pilotlarının anılarının çoğu, birimlerinin Mısır'dan Haziran 3'a çekildiğini söylüyor. 16-17 Temmuz, MiG-25'in son filosuydu.
SSCB ve Mısır'ın askeri-teknik işbirliğinin danışmanlar ile birlikte gömüldüğü yaygın yanılsamaların aksine, katılımcıların gerçekleri ve hatıraları bunun tersini göstermektedir. Andrei Jena birdenbire 11 Haziran'ında bir grup 1972 uzmanının başında Mısır'a gönderildi. Görevi, yeni teslim edilen Sovyet C-20 uçağının kurulmasına öncülük etmekti ve Mısır Hava Kuvvetleri Komutanı General Hüsnü Mübarek'e doğrudan bağlıydı. Jena, gelmesinden altı hafta sonra, görevin sona ermesinden haberdar olduğunu yazıyor. Buna rağmen, iki hafta sonra, “Mısır tarafının isteği üzerine” misyonunun devamı hakkında bilgi aldı. Jena, başta Kahire, Yu olmak üzere Mısır şehirlerinin sokaklarının Ruslardan çok daha küçük olduğunu yazıyor: “Naser Şehrindeki yüksek katlı otelimiz boştu, Sovyet karargahı özel bir villaya taşındı. Ayrıca şimdi yeni karargahın yakınındaki üç katlı bir villada yaşıyorduk. ”
Kissinger, müşavirlerin “kovulmasını” muzaffer terimlerle tanımladı: “Sovyet politikasının tamamen üzüldüğü ve kafasının karıştığı bir alan Orta Doğu. Birleşik Arap Cumhuriyeti'ndeki Sovyet eğitmenlerinin hizmetlerinin ani olarak reddedilmesi, bölgedeki Sovyet saldırganının boğulduğu gerçeğine son bir dokunuş oldu. Sedat'taki etkileri azaldı. ”
Sovyet diplomat V. Marchenko anılarında olayın biraz farklı ve daha ayık bir değerlendirmesini veriyor: “Sedat’ın Sovyetler Birliği’nden kopması, gerçek bir siyasi tersine dönüşten daha teatral bir jestti. Sovyet silahlarının ve mühimmatın Mısır'a akışı durmadı ve düşmedi. ”
Dayanarak: Orta Doğu'da Soğuk Savaş: Bölgesel Çatışma ve Süper Güçler, 1967-73