Batılı denizaltı karşıtı kuvvetlerin harekat bölgesinde kendini bulan denizaltının imha edilmesi neredeyse garanti altına alındı. Kaynak: Raytheon
Denizaltıların temel taktik özelliği gizlidir. Bununla birlikte, modern koşullarda, bu, denizaltılar için yalnızca diğer kuvvetlerin (gemiler ve gemiler dahil) etkileşimi ve desteği yoluyla sağlanabilir. havacılık). Konuşlandırılmış modern bir denizaltı karşıtı savaş sistemine karşı bağımsız denizaltılar mahkumdur.
Denizaltıların Donanmanın bel kemiği, en önemli savaş aracı haline gelebileceği ve diğer tüm kuvvetlerin tamamen yardımcı olduğu iddia edilen zararlı bir batıl inanç var. En aşırılıkçı bakış açısı, büyük bir denizaltı filosuna ve korvetlerden ve mayın tarama gemilerinden oluşan bazı kıyı savunma kuvvetlerine sahip olmanın yeterli olduğunu ve sözde bu bizim için yeterli olduğunu söylüyor.
Fiili olarak, Donanmanın gerçek (gerçekten uygulanan) planlarında somutlaşan bu aşırılıkçı teoridir.
Ve ne yazık ki, siyasetçiler ve karar vericiler "iktidara" geldiklerinde, büyük ölçüde sualtının dizginsiz PR ile ülkemizde oluşturulmuş bir dizi inanca sahipler. filo.
Ne yazık ki tekneler sadece etkisiz değil. Modern koşullarda, güçlü yüzey kuvvetleri ve havacılık olmadan pratik olarak çaresizler. Dahası, görünüşe göre çok değişmeleri gerekecek. Ortadan kaybolmamak için. Bunu anlamak için, denizaltı karşıtı savaş sistemlerinin geçmiş yıllardaki gelişimine bir göz atalım.
Ama önce, denizaltıların gerçekten savaşta kesin bir zafer aracı haline gelebileceği zamanı hatırlamakta fayda var.
Denizaltılar neredeyse savaşı kazandığında: SSCB Donanması için sonuçlar ve sonuçlar
Denizaltılar, zaferin belirleyici aracı olmaya yalnızca bir kez yaklaştı.
Böyle bir bölüm gerçekten içindeydi hikayeler... 1917'de, Alman denizaltılarının iletişim konusundaki eylemleri İngiltere'yi açlık ve askeri yenilginin eşiğine getirdiğinde. Bununla birlikte, böyle bir tehdidin "zirve anı" yerelleştirildi, daha sonra aşıldı ve örgütsel önlemlerle (esas olarak bir konvoy sisteminin başlatılmasıyla) teknik olarak çok fazla değil.
Ancak, Alman denizaltılarının bu geçici ve kısmi başarıları, 30'ların başında RKKF'nin sözde "genç okulu" tarafından yüceltildi. (denizaltıların muazzam inşasının nedeni buydu) ve denizaltı karşıtı kuvvetlerin yeteneklerinin objektif bir değerlendirmesi olmaksızın (aslında, zamanlar, RKKF'nin "eski okuluna" itiraz etmenin basitçe tehlikeliydi. fiziksel olarak da dahil olmak üzere tasfiye edildi).
Denizaltıların toplu inşası konusuna bir sonraki giriş, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan sonraydı. Ancak daha sonra büyük bir gemi inşa programının (yüzey dahil), güçlü bir deniz havacılığının geliştirilmesi ve varlığının bir parçasıydı.
O zaman muazzam denizaltı inşasının anlamı şuydu: evet, Atlantik iletişimini kesintiye uğratamazlardı, ancak ilk (ve Amerika Birleşik Devletleri ve NATO için kritik olan) askeri konvoyların yenilgisini sağlamak için - oldukça. Yani, bizim 613 ve 611 projelerimiz, SSCB'nin "tank çekici" için bir tür "örs" idi. Stratejik silahlarda (ve özellikle teslimat araçlarında) o andaki büyük gecikme göz önüne alındığında, karar oldukça mantıklıydı. Aynı zamanda, genel askeri bütçenin arka planına (ve içindeki Donanmanın maliyetlerine) karşı denizaltıların inşasına (yani bugün aldıkları şeylere) yönelik önemli bir önyargı olmadığı vurgulanmalıdır.
Prensip olarak, 1955'te Kırım'da SSCB'nin en yüksek askeri-politik liderliği tarafından verilen Donanmanın geliştirilmesine ilişkin kararlar genellikle mantıklıydı (birkaç hafif uçak gemisi inşa etme olasılığı hala düşünülüyordu).
Ancak daha sonra "parti politikası hidroakustik araçların kapsamı üzerinde doğrudan bir etki yapmaya başladı."
"Uçak gemisi bir saldırı silahıdır" ideolojik klişesi, uzun yıllar ülkemizde dengeli bir filo oluşumunu engelledi.
Bununla ilgili daha fazla ayrıntı, M.Klimov'un makalesinde "Bir kez daha savaş sonrası gemi inşası efsaneleri hakkında".
PL'nin sözde "mutlak gizliliği", "kara delikler" vb. Hakkında aynı ideolojik klişeler. hala askeri-teknik politikamızı etkiliyor ve belirliyor.
SSCB Donanması Başkan Yardımcısı Amiral Novoselov, halihazırda alıntı yapılan cümle (Krylov Merkez Araştırma Enstitüsü İleri Tasarım Bölümü Başkanı A.M. Vasiliev tarafından yazılan bir makaleden) tekrarlanmaya değer:
... Toplantıda, bir radar kullanarak bir denizaltının yüzeydeki izini tespit etmeye yönelik deneyleri anlatmaya istekli olan enstitü başkanına söz vermedi ... Çok daha sonra, 1989'un sonunda, ona bu soruyu neden reddettiğini sordu. Buna Fyodor Ivanovich cevap verdi: "Bu etkiyi biliyorum, kendini bu tür tespitlerden korumak imkansız, öyleyse neden denizaltılarımızı üzüyoruz"?
Ve bugün "su altı lobisinin" konumu "kafasını kuma sokan bir devekuşu" na benziyor ve modern denizaltı karşıtı silahların yeteneklerini görmek istemiyor (denizaltımız için sadece muazzam malzeme maliyetleri, dahası, pahasına. diğer ve gerçekten kritik savunma sorunlarını "ezmek"). Fiili fırsatlar, geleneksel görünümlerinde ve kullanım modellerinde denizaltıları zaten sorguladı.
Akustik: gürültü yönü bulmadan düşük frekanslı aydınlatmaya
Gemiler, II.Dünya Savaşı'ndan önce bile ilk sonarları (onlarca kHz çalışma frekansına sahip) kullanarak denizaltıları tespit edebiliyordu. Ancak bu, denizaltı karşıtı gemiyi tekneye çok yakın bulmayı gerektiriyordu.
50'li yılların sonlarında - 60'ların başlarında belirli bir atılım, birkaç kHz civarında bir çalışma frekansına sahip "düşük frekanslı sonarlar" idi ve bunların tespit aralığı, uygun hidrolojik koşullarda birkaç on kilometreye ulaşabilirdi.
Nükleer denizaltılar söz konusu olduğunda, üslerini gizlice terk etmek ve öngörülemeyen yollarda savaş hizmeti alanına geçmek, bu da yüzey gemileriyle temastan kaçınmak, etkisizdi.
Ancak bu durumda, düşük bir frekans aralığında (infrasound'a kadar) pasif gürültü yönü bulma bir atılım haline geldi - gürültülü bir denizaltının akustik dalgaları, özellikle su altı ses kanalının eksenine yakın olduğu ortaya çıktığında çok büyük mesafelerde ayrıldı.
Bir nükleer denizaltıyı kendi gürültüsünden alttaki bir hidrofonla tespit etmenin rekor aralığı 6000 kilometreyi aşıyor. Ancak önemli bir nokta - burada PL hedefinin kendi maskesini düşüren akustik işaretlerinden bahsediyoruz, bunlar tespit edildi ve pasif olarak.
Uzun yıllar boyunca, ABD Donanması'nın denizaltı karşıtı savaş sistemi SOSUS'a (SOund Gözetim Sistemi) dayanıyordu.
Batı basınındaki açık verilere dayalı olarak SOSUS sisteminin yaklaşık kapsamı. Noktalar - su altı istasyonları, yatay şeritte bir bölge - Orion uçağı ile üs devriye uçağının kapsamı, dikey şeritte bir bölge - bir denizaltı sisteminin algılama menzilinin teorik sınırları
SSCB Donanması'nın Amerikalılarla hafifçe "birlikte oynadığını" söylemeliyim ki - algılama sistemlerinin yeteneklerini bilmeden, komuta Atlantik ve Pasifik Okyanusu'ndaki savaş hizmetine ayrılan denizaltıları sırasında çok yüksek hızlara ayarladı. buna göre, denizaltılarımızın sualtı gürültüsünün (DS USS) çok yüksek düzeyde ayrık bileşenlerini üreten geçiş.
Sonuç olarak, denizaltımızın (SOSUS tarafından izlenen) bulunduğu alana üs devriye uçağı (BPA) gönderildi, bu da teması netleştirdi veya ancak daha sonra teması Amerikan denizaltısına veya yüzey kuvvetlerine aktardı. SSCB'ye bitişik, SOSUS tespit bölgesi kapsamına girmeyen sularda, NATO ve Japon denizaltıları (ABD Donanması denizaltıları dahil) işletildi. Ve bu epizodik değil (Sovyet Donanması'ndaki gibi). Kesinlikle kalıcı bir sistemdi.
Bununla birlikte, bazen yüzey kuvvetleri kendi kendine çalıştı.
Aşağıda, 258'te Pasifik Okyanusu'ndaki SSBN K-1985 savaş servisinden bir örnek verilmiştir - Amerikan yüzey muharebe gruplarının (NBG, Amerikan Yüzey Eylem Grubu - SAG teriminin çevirisi) tam olarak " tespit edilemeyen "tekne ve tam bir ısı verdi ... Parça:
Dahası daha kolay ... SOSUS BPA ZP USA'dan (ABD'nin batı kıyısındaki üs devriye uçağı) bir ipucu üzerine yükseltilmiş bizi F ...?!
Ve BUNU en uygunsuz anda, ROS "Saiga" nın "Yalda" sı (kaldırma çubuğunun baş kısmı) KU = 40 derece başlangıç pozisyonuna geldiğinde öğreniyoruz ... Dalıyoruz .. YALDA ... TATTED ... Madenin kapağı nasıl kapatıldı ... tamirciler bile anlamadı !!!
Pekala, tamam ... Öyle değildi, ikinci gün düşmandan kaçtık, bir nakliye aracının altına daldık ve sonra onu başka bir araçla değiştirip ters yöne atladık.
Kesilmiş havayla derin bir iç çektik ... Ve yüzmeye, VD havasını PVP (su altında hava girişi) yoluyla doldurmaya ve aynı zamanda etrafa bakmaya karar verdik ... periskopla, ... bir asistan nasıl yaptı, eskisi, interkom ile aynı navigasyon başlığı ile savaştan navigatöre gidin. 3. sıra Alexander Sholokhov, bir dolgu sorusu sorar: "... Navigatör, sahilden uzak mı?" ... Ben, tereddüt etmeden: "Hawaii'ye 400 mil, ABD ZP'ye 600 mil." Soru 2: "... Peki, MANEVRA YAPILABİLİRLİĞİ İLE ÇEKİLEN ve AZALTILMIŞ bir GEMİ okyanusun ortasında ne yapar?"
... Böylece 28 günlük mücadele başladı, gemi helikopterleri, İHA'lar ve destek gemileri sağlamak için AN / BQQ-258 (-8) GAS ile donatılmış iki KPUG (14 NK) ile "savaş", RPKSN k-17'i okuyun. Bu, "Sovyet Donanması'nın RPKSN'sini muharebe devriye bölgelerinden çıkarma operasyonu" sırasında Pasifik Filosundaki İLK ABD Donanması'nın TAKTASS sistemini kullanmasıydı.
Ve BUNU en uygunsuz anda, ROS "Saiga" nın "Yalda" sı (kaldırma çubuğunun baş kısmı) KU = 40 derece başlangıç pozisyonuna geldiğinde öğreniyoruz ... Dalıyoruz .. YALDA ... TATTED ... Madenin kapağı nasıl kapatıldı ... tamirciler bile anlamadı !!!
Pekala, tamam ... Öyle değildi, ikinci gün düşmandan kaçtık, bir nakliye aracının altına daldık ve sonra onu başka bir araçla değiştirip ters yöne atladık.
Kesilmiş havayla derin bir iç çektik ... Ve yüzmeye, VD havasını PVP (su altında hava girişi) yoluyla doldurmaya ve aynı zamanda etrafa bakmaya karar verdik ... periskopla, ... bir asistan nasıl yaptı, eskisi, interkom ile aynı navigasyon başlığı ile savaştan navigatöre gidin. 3. sıra Alexander Sholokhov, bir dolgu sorusu sorar: "... Navigatör, sahilden uzak mı?" ... Ben, tereddüt etmeden: "Hawaii'ye 400 mil, ABD ZP'ye 600 mil." Soru 2: "... Peki, MANEVRA YAPILABİLİRLİĞİ İLE ÇEKİLEN ve AZALTILMIŞ bir GEMİ okyanusun ortasında ne yapar?"
... Böylece 28 günlük mücadele başladı, gemi helikopterleri, İHA'lar ve destek gemileri sağlamak için AN / BQQ-258 (-8) GAS ile donatılmış iki KPUG (14 NK) ile "savaş", RPKSN k-17'i okuyun. Bu, "Sovyet Donanması'nın RPKSN'sini muharebe devriye bölgelerinden çıkarma operasyonu" sırasında Pasifik Filosundaki İLK ABD Donanması'nın TAKTASS sistemini kullanmasıydı.
Dinlenme burada.
SOSUS'un bir İHA ile hedef tekneyi hedeflemek için yeterli etkinliğe sahip olduğu görülmektedir. Gerçek bir savaş sırasında, bu onun sonu olacaktı. Ama soğuk bir savaştı. Ve sonuç olarak, Amerikalılar yüzeyin "eğlenceye" dönüşmesine izin verdi.
Ancak bu eski sistemlere karşı panzehirler vardı. 70'lerin sonunda, Amerikalılar öncelikle USB'nin ayrı bileşenlerini arıyorlardı. Sonuncusu birlikte, her bir özel teknenin karakteristik bir ayrı frekanslar kümesi olan "hidroakustik portre" (HAP) olarak adlandırılan şeyi oluşturdu. GAP benzersizdi ve her teknenin kendine aitti. Bu, yalnızca teknenin türünü (projesini) belirlemeyi değil, aynı zamanda hangisinin özellikle gözlem altına alındığını anlamayı da mümkün kıldı.
Buna göre çözüm, öncelikle gürültüyü azaltmak, küçük optimal hareketlerle hareket etmek ve en önemlisi - yüzeye yakın katmanları maskelemek idi. Ve ikinci olarak, önemli bir işlemden önce teknenin "portresini" değiştirmek, "ayrık" karakteristiğini veren mekanizmalarla çalışmak. Sonuç olarak, Dünya Okyanusu'nun akustik arka planının spektrumunu analiz eden bilgisayar, ondan karakteristik frekans kümeleri çıkarmadı. Ve spektrumda teknolojik "gizli bilgiler" olmasına rağmen, teknenin varlığından haberdar olamadı.
Ne yazık ki bu, "sistem" tarafından değil, bireysel proaktif komutanlar tarafından yapıldı.
492'de K-1982 Dudko, Bangor deniz üssünün yakınındaki Juan de Fuca Körfezi'ne gizlice girmeyi başardı.
Sovyet mühendislerinin ısrarlı çalışması, denizaltıların UPSh'sinin önemli ölçüde azalmasına neden oldu. 80'lerin ilk yarısında, Amerikalılar, tespitte yalnızca gürültü yönü bulmaya güvenmenin mümkün olduğu günlerin numaralandırıldığını anladı. Sovyet tekneleri daha sessiz hale geldi, Sovyet komutanlarının düşmanın yetenekleri hakkındaki bilgileri arttı. Tabii ki, Atrina tipi arızalar vardı. Ancak gelecekteki "ortaklarımızın" ateşe atıldığı operasyonlar da vardı. Belki bir gün bize onlardan bahsederler.
Ama öyle ya da böyle, Sovyet denizaltılarının gürültü seviyesi neredeyse okyanusun doğal arka planına düştüğünde ve "ayrık" olmadığında, Amerika Birleşik Devletleri'nin gelecekteki zorluklara yanıt vermesi gerekiyordu.
Cevap, su altı aydınlatma sistemlerinde düşük frekanslı aydınlatma gibi bir ilkenin kullanılmasıydı (burada, ABD Donanması'nın arama alanında çok konumlu, en uygun şekilde dağıtılmış sistemlerdeki teknik altyapısı, örneğin bir yüzey gemisinin GAS'ı) ve bir helikopterin RGAB'ı son derece kullanışlı hale geldi).
İlk olarak, sürecin fiziği hakkında.
Bildiğiniz gibi, frekans ne kadar düşükse (dalga boyu ne kadar uzunsa), sinyal o kadar fazla yayılır ve o kadar az zayıflar. Aktif sonar durumunda, denizaltı yapısal unsurlarından gelen iç yansıma faktörü önemli bir rol oynamaya başlar (bu özellikle Rus Donanması için tipik olan çift gövdeli denizaltılar için akuttur).
Önemli bir nokta - gürültü kesinlikle önemli değildir - düşük frekanslı bir dalga akustik olarak "ölü" bir nesneyi bile "aydınlatacaktır".
Bir denizaltı avcısından gerçekte ne gereklidir?
Düşük frekanslı bir yayıcıyı suya daldırın, "dalga verin" ve ardından farklı nesnelerden yansıyan dalgaları anteninizle alın. Optimum düşük frekans aralığını hesaba katarak, böyle bir şema için en etkili anten olarak esnek bir genişletilmiş akustik anten olan GPBA'nın kullanılması gerekir.
ABD Donanması'nda ve Amerikalılarla müttefik olan tüm ülkelerde ana denizaltıları tespit etmenin bu yöntemiydi.
Çok güçlü yayıcılara sahip özel hidroakustik keşif gemilerinin kullanılması, neredeyse tüm Barents Denizi'nin Norveç Denizi'nden (GAK PLA veya RGAB havacılıktan yansıyan sinyalin alınmasıyla) ve SSCB'den bir dizi "aydınlatma" sağlar. Donanma bununla ilk olarak 80'lerin ortalarında karşılaştı (NCHI ile SGAR, Norveç Denizi'nde derin bir dalışa giden Koramiral Chernov ile "barakuda" başını inceledi).
Bir GPBA ve bir düşük frekanslı yayıcı (daha düşük güçte) ve bir çift denizaltı karşıtı helikoptere sahip tek bir yüzey gemisi, onlarca kilometre genişliğindeki bir şeridi tamamen "aydınlatabilir". Ve içinde bir tekne varsa, herhangi bir gürültü seviyesinde hemen algılanacaktır.
Ancak bu kendi GPBA'sıdır. "Işıklı tekne" TÜM yönlerde ikincil bir dalga verir - ve avcı gemisinin karşı tarafında yansıyan dalgayı (denizaltı veya helikopter) algılayabilen bir taktik birim varsa, o zaman herhangi bir su altı Hedef tespit edildiğinde onlarca kilometreden yüzlercee dönüşüyor. En kötü yanı, karşı tarafta bir devriye uçağından düşen bir şamandıra olabileceğidir.
"Aydınlatma" kaynağına gemi savar füzeleri mi atacaksın? Ya şamandıra ya da helikopterse?
Modern düşük frekanslı OGAS'ın kompaktlığının ve uygun koşullardaki aralıklarının canlı bir örneği (operasyon ölçeği 60 mil - 111 km'ye ulaşır!)
Makalede bu arama yönteminin ayrıntılarını okuyabilirsiniz. Denizaltı karşıtı savunma: denizaltılara karşı gemiler. Hidroakustik " bölüm "Dördüncü jenerasyon. Soğuk Savaş Sonrası "... İçinde soru teknik bir bakış açısıyla açıklanıyor, ancak aralıklar şimdi bizim için önemli.
NATO üyelerinin ne kadar ilerlediğini anlamak için bir örnek vermeye değer. 80'lerin sonunda SSCB, savaş gemilerine uygulanabilen GPBA oluşturmayı başardı. Böyle bir anten kullanılarak, Kuzey Filosunun GS-31 deney gemisine bir deney olarak kurulan Centaur hidroakustik kompleksi oluşturuldu. Sonuçlar, Denizaltı karşıtı savunma: denizaltılara karşı gemiler başlıklı makalede açıklanmaktadır. Hidroakustik ". Sessiz dizel-elektrikli Norveç "Uly" de dahil olmak üzere sessiz batı denizaltılarının algılama menzilinin yüzlerce kilometre olduğunu burada açıklayacağız.
Ancak bu kompleksin "aydınlatması" yoktu, sadece iyi bir anten ve hesaplama potansiyeli vardı. Bugün herhangi bir İngiliz firkateyninin sahip olduğu sistemler, GS-31 tarafından taşınanlardan önemli ölçüde üstündür. Vericinin varlığı ve sinyal işleme açısından ve anten orada daha iyidir.
Videoda tek bir geminin çalışmasının bir örneği gösterilmektedir. Birincisi, İngiliz firkateyni GPBA'yı çok iyi bir hızla suya indiriyor. Otomatik derinlik kontrolü ile aşağı açılır bir düşük frekans sürücüsü daha sonra serbest bırakılır. Bu ekipmanın yardımıyla, gemi "temasa geçer" - bir denizaltı, telsiz değişimine göre, gemiden 12 mil (22 kilometre) uzaklıkta bir helikopter kalkarken.
GPBA kesinlikle bir yer vermiyor ve görünüşe göre dünyanın en iyi denizaltı karşıtı helikopteri - "Merlin" oraya gönderiliyor. Mürettebat, düşürülmüş GAS'ı da düşük frekansta yardımıyla hedef için ek arama yapmaya karar verir. Aydınlatma gücü düşüktür ve hedef tekne kaçmaya çalışmaz - sadece "vurgulanmakta" olduğunu bilmez. Helikopter pilotları, hedefin hareketinin unsurlarını (rota, hız, derinlik) belirledikten ve nişan almak için verileri hesapladıktan sonra, tekneye bir torpido ile saldırır ("Merlin" bunlardan dördü olabilir).
Ama en önemlisi, herhangi bir taktik birimini, her biri diğerleriyle birlikte çalışan çok pozisyonlu bir sistemin bir unsuruna nasıl dönüştüreceklerini biliyorlar.
Çalışma prensibi şekilde gösterilmiştir.
Ancak bunların hepsi sorunun bir parçasıdır.
Akustik olmayan: manyetometrelerden radar algılamaya
Akustik algılama yöntemlerine ek olarak, akustik olmayanlar giderek daha önemli bir rol oynamaktadır. Buradaki denizaltıların temel sorunu havacılıktır. Aşağıdaki resim havacılıkta yer almaktadır.
Bir zamanlar, Atlantik Savaşı sırasında, Amerikan ve İngiliz devriye uçakları tarafından denizaltı aramanın ana yolu radardı - şnorkelin icadından önce Alman tekneleri yüzeyde hareket etmeye zorlandı.
Bununla birlikte, su altındaki tekneleri tespit etme ihtiyacı da vardı. İkinci Dünya Savaşı sırasında bile, manyetometre ile donatılmış ilk uçak ABD Donanması - devriye hava gemilerinde göründü. Bu uçaklardan manyetometreler uçağa göç etti.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Sovyet dizel-elektrik denizaltıları zaten RPD cihazlarına sahipken (su altında dizel motor çalışması), manyetometre Amerikan devriye uçağının ana araçlarından biri haline geldi. Uzun bir süre, devriye uçan botları Martin P5M Marlin, 10-12 saatlik uzun uçuşlarında Sovyet denizaltılarını aramak için uçtu ve kelimenin tam anlamıyla okyanus genişliğini, o yıllarda algılama aralığı yüzlerce metre olarak hesaplanan bir manyetometre ile ayıkladı.
Marlin, radarla radar cihazlarını da tespit edebildi, ancak bu tür tespitlerin menzili 10 mili geçmedi. Ve denizaltını sadece radar veya manyetometre yardımıyla bulan "Marlin" ekibi radyo akustik şamandıraları kullandı. Kısa bir süre sonra, akustik araçlara, hedef tekneyi bir şok (düşük frekans) dalgasıyla "aydınlatan" patlayıcı ses kaynakları (VIZ'ler) eklendi. Bu, teknenin şamandıralarla algılama mesafesini arttırdı. Akustik olmayan araçlara dizel egzoz gazı dedektörleri eklendi ve bu da dizel motorun çalışmasını tespit etmeyi mümkün kıldı.
70'lerde, zaten Orions'ta, ilk kızılötesi algılama sistemleri ortaya çıktı.
Yetmişli yılların ortaları, radar tabanlı akustik olmayan algılama sistemlerinin geliştirilmesinde de bir dönüm noktası oldu. Hem SSCB hem de ABD 70'li yıllarda nihayet bir denizaltının su yüzeyinde oluşturduğu anormalliklere dayanarak su altında radar kullanarak tespit etmenin teknik olarak mümkün olduğu sonucuna vardı. SSCB bir süre ABD'nin önündeydi, ancak sonra düşman liderliği ele geçirdi. Amerikalılar sürekli ve bilinçli bir şekilde radar aramasında ustalaştılar. Denizaltının SEASAT uydusu tarafından uzaydan batık konumda ilk tespitleri 1978'de gerçekleştirildi. Ve havacılık, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra 90'ların başında bu şekilde çalışabilen seri kompleksler aldı.
Avcı ve kurban - "Orion" ve Sovyet denizaltısı pr. 671RTM
Tuhaf, ama ülkemizde elbette her şeyi bilen "dar uzmanlar" çevrelerinin dışında, bazı garip "kaçınılmaz olana inanma isteksizliği" hala devam ediyor. Ve bu, yalnızca SSCB'nin kendisinin bu tür deneyleri kitlesel ve başarılı bir şekilde yürütmesine rağmen değil, aynı zamanda bugün "Çinli yoldaşların" kitlesel olarak bu tür deneyler yürütmesine ve bu konuda birçok açık eser yayınlamasına rağmen.
Birkaç resim. Her iki durumda da, Çinliler su altında bir elipsoid fırlattı ve ardından yüzeyde ne tür dalgalar oluşturduğunu izledi.
"Kelvin uyarımı" veya bize göre, 20 metre derinlikte hareket eden bir elipsoidden su yüzeyindeki "gemi dalgaları", hızları ve Froude sayıları a - 6 m / s ve 0,19; b - 9 m / s ve 0,29; s - 15 m / s ve 0,48; d - 20 m / s ve 0,64.
Kaynak: Hareket Eden Batık Cisimlerin Uyanma Özellikleri ve Denizaltıların Hareket Durumunu Ters Çevirme, FUDUO XUE, WEIQI JIN, SU QIU ve JIE YANG
MOE Temel Optoelektronik Görüntüleme Teknolojisi ve Sistemi Laboratuvarı, Pekin Teknoloji Enstitüsü, Pekin 100081, Çin, Sorumlu yazar: Weiqi Jin ([email protected])
Aşağıdaki derinliklerde 12 m / s (Froude sayısı - 0,38) sabit hızda hareket eden bir elipsoidden "Kelvin uyarımı" veya bize göre "gemi dalgaları": a - 6 m, b - 10 m, s - 20 m ve d - 30 m.
Kaynak: Hareket Eden Batık Cisimlerin Uyanma Özellikleri ve Denizaltıların Hareket Durumunu Ters Çevirme, FUDUO XUE, WEIQI JIN, SU QIU ve JIE YANG
MOE Temel Optoelektronik Görüntüleme Teknolojisi ve Sistemi Laboratuvarı, Pekin Teknoloji Enstitüsü, Pekin 100081, Çin, Sorumlu yazar: Weiqi Jin ([email protected])
Bunların hepsi radar tarafından tespit edilir.
Sadece bu da değil - işte Amerikalılardan biraz daha eski bir dalgalanma etkisi tablosu. Soru ortaya çıkıyor - neden bu etkileri incelediler? Ve sonra.
Batık bir denizaltının yüzeyde dalgalar oluşturduğu gerçeği Amerikalılar tarafından 1944'ten beri, bizim için altmışlı yıllardan beri bilinmektedir. Denizaltıları tespit etmek için kimsenin bu etkiden yararlanmayacağını düşünmek saflık olur. Ve bundan faydalandılar.
Bu arada, "diğer taraftan" bir örnek. Falkland Savaşı sırasında İngiliz kuvvetlerinin komutanı Amiral John Woodward'ın anılarından:
“Ancak, ek bir sorunu çözmek zorunda kaldık - Bourdwood Bankası'nın sorunu. Güney Amerika kıta sahanlığının kenarına yaklaşan büyük, oldukça sığ bir okyanus alanıdır.
Kuzeyden güneye yaklaşık altmış mil genişliğinde olduğu Doğu Falkland'ın yüz mil güneyinden geçerek doğudan batıya iki yüz milden fazla uzanır. Daha güneyde, Atlantik iki milden daha derin, ancak Falkland Adaları çevresinde ve kıtanın dışında, deniz tabanı kıta sahanlığına yaklaşık üç yüz fit derinliğe kadar yükseliyor. Kıyıda, okyanus yaklaşık yüz elli fit derinliğindedir.
Bu sığ su doğru bir şekilde haritalandı, ancak sığ suda yirmi beş deniz milinden fazla bir hızda seyreden bir kruvazöre ayak uydurmaya çalışan batık bir denizaltı için ölümcül olabilir. Bir denizaltının, yüzeye gelen açık bir "hareket eden balık" izini önlemek için bu hızı korumak için en az iki yüz fit yelken açması gerekir. Sığ sudan geçmek zorunda kaldıkları yüz fit derinlikte, açık bir iz bırakırlardı.
Kuzeyden güneye yaklaşık altmış mil genişliğinde olduğu Doğu Falkland'ın yüz mil güneyinden geçerek doğudan batıya iki yüz milden fazla uzanır. Daha güneyde, Atlantik iki milden daha derin, ancak Falkland Adaları çevresinde ve kıtanın dışında, deniz tabanı kıta sahanlığına yaklaşık üç yüz fit derinliğe kadar yükseliyor. Kıyıda, okyanus yaklaşık yüz elli fit derinliğindedir.
Bu sığ su doğru bir şekilde haritalandı, ancak sığ suda yirmi beş deniz milinden fazla bir hızda seyreden bir kruvazöre ayak uydurmaya çalışan batık bir denizaltı için ölümcül olabilir. Bir denizaltının, yüzeye gelen açık bir "hareket eden balık" izini önlemek için bu hızı korumak için en az iki yüz fit yelken açması gerekir. Sığ sudan geçmek zorunda kaldıkları yüz fit derinlikte, açık bir iz bırakırlardı.
Evet, burada yirmi beş düğümden bahsediyoruz. Öyleyse yüzeydeki bu hızdaki dalga gözlerle bile görülebiliyor. Hız daha az olacak, sadece radar yardımı ile görülebilecek. Ve derinliğe inmek her zaman mümkün değildir. İngilizler yapamazdı, bizim Kuzey Kutbumuzda da gidecek hiçbir yerimiz yok - denizler sığ.
Şimdi BPA işleminin yaklaşık algoritması aşağıdaki gibidir. Diğer keşif türlerinden "ihbar" üzerine (örneğin, dip hidrofonları, yüzey gemileri veya uydu keşfi veya RTR bir bağlantı tespit etti, vb.), UUV, temasın tespit edildiği veya kaybolduğu bir noktayı alır. Ayrıca, devriye uçağının uçuş süresi boyunca hedefin ne kadar uzağa ve hangi yöne gidebileceğine dair bir değerlendirme yapılır. Buna göre arama alanı atanır. Ardından uçak bölgeye doğru hareket ediyor.
Ve sonra her şey basit. Hem Orion hem de Poseidon, radarlarını kullanarak kendilerinden herhangi bir yönde onlarca kilometre mesafedeki karakteristik yüzey anormalliklerini tespit edebilir. Uçağın arama performansı çok yüksek. Ayrıca, sınıflandırmayı netleştirmek ve hedef hareketin unsurlarını (EDC - rota, hız, derinlik) belirlemek için bir çift şamandırayı düşürmeniz yeterlidir. Ve ilk dönüşten itibaren hedefe bir torpido düşüyor.
Aynı zamanda İHA, elbette oradaki denizaltılar hakkında ön bilgi vermeden belirlenen alanları araştırabilir.
Günümüzde, uzun uçuş süreli insansız hava araçları, Batı'nın FKÖ sistemine güçlü bir şekilde dahil edilmektedir. Yoğun kullanımları, okyanuslardaki gerçekten devasa alanların sürekli olarak kaplanmasına izin verir. "Tekne denizde, camda uç" etkisi küreselleşiyor.
Ve elbette hepsi bu kadar değil.
Eski SOSUS sisteminin (daha sonra IUSS) pasif hidrofonları, denizaltılarımızın gürültü seviyesinin düşmesi nedeniyle çoğunlukla sabitlenmiş olsa da, dip sistemleri sadece ortadan kaybolmakla kalmadı, yeni bir gelişme de aldı.
Zamanımızda su altı alt aydınlatma sistemleri
Hızla konuşlandırılabilen (denizaltılardan ve uçaklardan) sistemlerden bahsediyoruz. Geçmişteki temel problemleri sınıflandırmadır. SOSUS'ta görev, antenlerden kara merkezlerine kadar pahalı yüksek teknoloji kablolar gerektiren karada gerçekleştirildi.
Otonom konuşlandırılabilir detektörün bir örneği şamandıramız MGS-407'dir. Bununla birlikte, hedefler orta frekans aralığında tespit edildi ve sınıflandırma en ilkeliydi - eşik seviyesini aşarak. Buna göre, bu tür şamandıraların algılama menzilleri çok küçüktü.
Düşük frekansların (ve "hedef portre" DS'nin) kullanılması, yalnızca maliyette keskin bir artışa yol açmakla kalmadı, aynı zamanda, düşman sularında ifşa olmaları koşuluyla, doğrudan bir ön koşul olan, gerçekte gizli istihbarat verilerini indirme ihtiyacına da yol açtı. düşmana ifşa ettikleri için.
Pasif algılamadan "arka aydınlatmaya" geçiş bu sorunu çözdü. Minimum bilgi, yüzen şamandıranın "beynine" yüklenir, bu da yalnızca "aydınlatma" ile çalışmayı (senkronizasyon) sağlar.
Böylece düşman üslerimizin yakınında sabit bir tespit ağı kurmayı başardı. Ve dahası, bunları aynı yere konuşlandırılmış mayınlarla entegre etmek (örneğin - Hammerhead bir Poseidon katili değil, o bir konukçu katili).
Bunlar, Amerikan standartlarına göre organize edilmiş denizaltı karşıtı savaş sisteminin bileşenleridir. İster Japonya, ister Türkiye ile ayrı bir çatışmamız olsun, Amerika Birleşik Devletleri, doğrudan bize karşı savaşa katılmasak bile (büyük olasılıkla olacağı gibi), düşmanlarımızdan herhangi birine sualtı durumu hakkında mevcut tüm bilgileri sağlayacaktır. harekat tiyatrosu. Ve bir yerde tekne "sessizce" batacak, eğer o zaman her şey reddedilebilir.
Bunun nasıl çalıştığına dair gerçek ve yeni bir örnek düşünmeye değer.
Mart 6363'de Akdeniz'de "kaybolan" Rus dizel-elektrik denizaltısı pr. 2021'ü arayın
Mart 2021'in üçüncü on yılında, Rus medyası toplu halde görünmeye başladı haber Akdeniz'deki 6363 projesinin dizel-elektrik denizaltılarının izlenmesinden başarılı bir şekilde ayrılması hakkında. "Lenta.Ru" yayınından alıntı yapalım:
Teşkilatın muhatabının dediği gibi, Kuzey Atlantik İttifakı'nın denizaltı karşıtı güçleri bir haftadır Rus denizaltısını bulmaya çalışıyor. Ancak bilindiği gibi, Akdeniz'deki "büyük fırsatlara" rağmen bunu hala yapamadılar. Rus denizaltısını aramak için büyük kuvvetler kullandılar, ancak işe yaramadı. Bu, düşmanlık koşullarında silah zoruyla oldukları anlamına geliyor ve bu da onları çok rahatsız ediyor ”dedi.
1998-2005 yıllarında Rus Donanması Ana Kurmay Başkanı olarak görev yapan Amiral Viktor Kravchenko, durumu Varshavyanka denizaltılarının dünyanın en sessiz denizaltılarından olmasıyla açıkladı. Pekala, bırak baksınlar. Gürültüsüzlüğünü haklı çıkarıyor ... Bu kişiler gizlice çalışıyor ”dedi.
1998-2005 yıllarında Rus Donanması Ana Kurmay Başkanı olarak görev yapan Amiral Viktor Kravchenko, durumu Varshavyanka denizaltılarının dünyanın en sessiz denizaltılarından olmasıyla açıkladı. Pekala, bırak baksınlar. Gürültüsüzlüğünü haklı çıkarıyor ... Bu kişiler gizlice çalışıyor ”dedi.
Pekala, şimdi mutlu yaşa-vatansever mesajlardan gerçeğe dönelim.
Aşağıdaki şekil, bu Varshavyanka'yı aramak için ABD Donanması'nın denizaltı karşıtı Poseidon'un ayrılışının izini gösteriyor. Üstteki yazıya dikkat etmiyoruz, onu yazan kişi ne gördüğünü anlamıyor.
Bu durumda bizim için ilginç olan nedir?
Birincisi, her durumda, teknemizden yüzlerce kilometre önce olan Poseidonlar, zaten ona doğru bir kerteriz vardı. Yani Amerikalılar onun şimdi nerede olduğunu biliyordu. Bu, çeşitli nedenlerle olabilir. Örneğin, diğer güçler tarafından temaslarının kesilmesinden hemen sonra arama için yetiştirildiler. Veya teknemiz iletişim için yüzdükten ve birisi tarafından keşfedildikten sonra (örneğin, RTR). Belki tekne bir tür dip FOSS sisteminin menziline girmiş olabilir veya bazı gemilerden düşük frekanslı aydınlatma altında olabilir: Amerikan veya İsrailli olması önemli değil. Yani, her durumda, teknenin önceden bazı hatalarla bilindiği yer.
Daha da ilginç olan şey - çizimlerden birinde, teknenin bulunduğu yere yaklaşırken, Poseidon'un sadece yönünde bir dönüş yaptığını görebilirsiniz. Bu uçak sadece akustik araçlar kullanabilseydi, o zaman bu olmazdı. Denizaltının bulunduğu bölgeye gelen Amerikalılar, denizaltının bulunduğu bölgeye bu kadar kolay ulaşamamıştı. Şamandıralarla çalışmaları, bariyerler koymaları ve ancak o zaman teknenin nerede gerçek olduğunu bulmaları gerekir. Uçağın denizaltının bulunduğu alan üzerinden uçacağı rota farklı olacaktır. Ve sonra ona açıldılar ve hepsi bu. Nasıl? Evet, sadece altında olduğu yeri gördüler.
En üzücü olan şey, Poseidonların Varşova'mız üzerine anlattıkları daireler. Bu bir arama değil, hayır. Bu, teknenin üzerine yerleştirilmiş bir şamandıra alanı üzerinde, Amerikalıların ayrı bileşenleri de dahil olmak üzere "portresini" yazdıkları bir uçuş. Şimdi, bu özel denizaltının, teknik olarak denizaltıları tespit etme yeteneğine sahip herhangi bir NATO taktik birimi tarafından tespit menzili önemli ölçüde arttı. Ayrıca uçak, gemi ve denizaltıların tüm ekipman ve yazılımlarının tam uyumluluğundan dolayı, tekne ile ilgili verilerin ABD su üstü gemilerinin ve operasyona katılan müttefiklerin bilgisayarlarına anında yüklenerek tekneyi bulabilmesi, ve bir süre sonra bu bilgi NATO ülkelerinin tüm donanmalarına ulaştı.
Büyük olasılıkla, havacılık, denizaltı veya yüzey gemilerine transfer etmek mümkün olana kadar "teması sürdürdü". Bu, birbirini takip eden uçakların aylaklık yapmasını açıklıyor.
Koparma girişimi
Konunun son açıklaması için, Kuzey Filosu örneğini kullanarak denizaltımızın veya bir grup denizaltının harekat tiyatrosunda konuşlandırılan denizaltı karşıtı savaş sistemini kırmanın ne kadar zor olacağını göstereceğiz.
Gerçekte, NATO FKÖ hattı 80'li yıllarda üslerimizden başladı. Üslerimizin yakınında yerde yatarak savaş hizmetleri yürüten (yalnızca yüksek frekanslı GAS ve RBU'lu deniz mayın tarama gemileri tarafından vurulabilecekleri), hala eski "Cobbens" olan Norveç denizaltılarının iyi bilinen bir örneği var. o zaman - sadece "tabanca mesafelerinden").
Daha sonra ABD Donanması denizaltılarının pozisyonları geldi ve SOSUS ve BPA uçakları Norveç Denizi'nde başladı.
Az? Bununla birlikte, "aydınlatma" kelimesini eklersek ve kullanımının ilk gerçeği 80'lerin ortalarında kaydedilmişse, Donanmanın yeni nükleer denizaltılarının düşük gürültü faktörü basitçe "sıfırlanır".
Buna, düşmanın FKÖ uçak radarının yeteneklerini ve Barents Denizi'nin sığ derinliklerini ekliyoruz, bu da nükleer denizaltılarımızın özel radarlara sahip uçakların (ve uyduların) karşı önlemleri karşısında gizlice konuşlandırılmasını son derece zorlaştırıyor.
Böyle koşullarda, dengeli bir filonun, denizaltıya doğru dengesiz bir "yuvarlanma" bir yana, denizaltılarının konuşlandırılmasını sağlaması zor olacaktır.
Bununla birlikte, benzer bir durumu hayal edin.
Bu nedenle, bir OVR kuvvetleri (mayın tarama gemisi, küçük korvetler), kıyıdan çok uzakta denizaltı arayabilen daha büyük korvetlerimiz var, savaş uçakları, istek üzerine gemileri korumak için havaalanlarında görev yapıyor, ayrıca saldırı uçakları da var. teorik olarak yüzey gemilerine saldırabilir. Ancak "yüzen hedeflerimiz" yok - uçak gemileri, uzak deniz bölgesindeki füze gemilerine saldırın.
İlk sonuç ne olacak? İlk sonuç şu şekilde olacaktır: Ufuk ötesi radarların tespit menzilinin ötesinde, düşman yüzey kuvvetleri serbestçe çalışacaktır. Bu aynı zamanda denizaltı karşıtı görevler gerçekleştiren ve onları füze gemilerinin hava saldırısından koruyan gemiler için de geçerlidir. Bu durumda, düşman yalnızca kıyıdan gelecek bir hava saldırısından korkmak zorunda kalacaktır. Ama önce uydularımızın uçuş yollarına girmeyen gemilerini bulmamız gerekecek ve keşif uçakları hemen düşürülecek. Bu kabaca nasıl görüneceği.
Aynı zamanda, mayın tarayıcıları yardımcı olmuyor, Kuzey Burnu'nun doğusundaki bir uçak gemisinden başlayarak, filomuz olmadan bulamadığımız fiyortlarda bir yerden başlayarak, düşük irtifada uçan güverte uçakları tarafından havadan yok ediliyorlar ( ve farazi füze taşıyan uçaklar "yerden" hiçbir yerden uçmaz) veya buna göre imha eder. Sonuç olarak, tekneler kıyıdan birkaç mil uzakta sayısız darbeye maruz kalıyor ve düşman onları bir daha bırakmıyor.
Şimdi, “ağır bir filo olduğu zaman” koşullardaki farklılığa kabaca bakalım.
Burada "ağır" güçlerimiz var ve çalışıyor. Kara çemberde - tartışmalı hakimiyet bölgesinde - fırkateynlerimiz, BOD'lerimiz, kruvazörlerimiz ve doğru versiyonda uçak gemilerimiz, denizaltı karşıtı ve grev (saldırı veya füze taşıyan) ile birlikte "yerden" havacılık yapıyorlar. düşmanla bir karşı savaş, onların arkalarında bir hakimiyet bölgesi ve teknelerin tiyatroda dönme yeteneği sağlar.
Artık düşman, hidroakustik keşif gemilerini eskisi kadar özgürce kullanamaz. Aranacaklar ve yok edilecekler. Düşman, Barents Denizi'nde sistematik olarak denizaltı karşıtı savaş yürütemeyecek. Norveççe'de - ancak Donanmanın muhalefetinin üstesinden gelerek olabilir. Tabii ki, sadece mayınları değil, aynı zamanda düşman dip hidrofonlarını da tespit edebilen modern (yüksek frekanslı) GAS ve NSA'ya sahip mayın tarayıcıları çok faydalı olacaktır. Ne yazık ki, bugün mevcut değiller (Kuzey Filosundaki NSNF ana grubuyla hiçbiri dahil). Ama gerçek şu ki, sadece onlara ve temel uçağı olan korvetlere ihtiyacımız yok.
sonuçlar
Yukarıdakilerin tümü, denizaltıların bir gemi türü olarak modasının geçtiği anlamına gelmez. Ancak değişmeleri gerekecek (bununla ilgili daha sonraki makalelerde daha fazlası). Bugün, Batı'daki denizaltı karşıtı savunma, Atlantik Muharebesi sırasında olduğu gibi, daha önemli değilse de aynı devrimi gerçekleştirdi. Ancak denizaltılarımız orantılı bir şekilde değişmedi (aslında Soğuk Savaş'ın sonu düzeyinde kaldı).
Yeni denizaltının "saçma" olduğuna dair bir görüş var, çünkü batıda denizaltı inşa etmeye devam ediyorlar. Ancak, onlara karşı modern bir FKÖ yok. (FKÖ'miz acıklı, sefil ve uzun zaman önce modası geçmiş). Çin tehdidi hala hafife alınmaktadır. Ve en önemlisi, denizaltıları şimdiden "yeni bir denizaltı savaşına" dönüşmeye başladılar: bunlar hem düşük gürültülü hem de ultra uzun menzilli torpidolardır (çünkü modern bir düşmanın ASW'sine füze fırlatmasının belirlenmesi, denizaltının gizliliği), "denizaltıların dahil edilmesini" sağlayan yeni iletişim araçları, hava savunma sistemleri ...
Denizaltının 500 metre derinlikteki hareketinin neden olduğu dikey su sütununun "ince tabaka yapısının" yörünge ihlallerini tespit edebilen güçlü lazerli bir Çin uydusu projesi. XNUMX. yüzyılda Çin'in deniz savaşına yaklaşımına bir örnek. Bunun Amerikan helikopter analoğu, sözde "mayın karşıtı" karmaşık RAMICS'tir.
Artık geleneksel yaklaşımlara göre denizaltı inşa edemiyoruz ve görevi tamamlama değil, sadece hayatta kalma şansına sahip olmalarını umuyoruz.
Ne yazık ki, Rus Donanması ve Savunma Bakanlığı, kasıtlı bir gerçeği reddetme politikası başlattı. - kafasını kuma gizleyen bir devekuşu ya da yüzünü avuç içleriyle kapatan ve kimsenin onu görmediğini düşünen bir çocuk gibi. Ne de olsa, "Borey" veya "Ash-M" nin ilk yer iminden önce bile her şey açıktı. Durumun gereklerine göre değişemeyen ve istemeyen Deniz Kuvvetleri, "evdeymiş" gibi davranmayı tercih etti.
Ancak gerçeklik acımasızdır. Hiçbir denizaltı filosu, entegre bir Batı tarzı ASW ile karşı karşıya kaldığında hayatta kalamaz. Eski Başkomutan Vysotsky'nin uçak gemisi olmadan Kuzey Filosunun tüm denizaltılarının 48 saat içinde imha edileceğini söylemesine şaşmamalı. Hala bazı konularda iyimser olduğunu söylemeliyim - "Kuznetsov" temel devriye uçağını sadece geçici olarak küçük bir alana dağıtabilir. Ve daha fazlası değil. Bu elbette gerekli ve faydalıdır, ancak savaşlar bu şekilde kazanılmaz.
Aslında bugün, denizaltı kuvvetlerinizi konuşlandırmak için, önce harekat sahasındaki düşman yüzey kuvvetlerini yok etmeniz ve onun FOSS'unu yok etmeniz gerekiyor. Ama bu aslında savaşta bir zaferdir. Ve insan merak ediyor, neden o zaman podlav?
Kulağa komik geliyor, ama bugün bazen "Nakhimov" u gizlemek "Severodvinsk" ten daha kolay. İkincisi, daha düşman onu algılamadan önce operasyon tiyatrosundaki varlığını "aydınlatır". Öte yandan "Nakhimov" uydunun altına düşmemeli ve hava savunma sistemiyle teorik olarak zor olmayan havadan keşifle uğraşmaya hazır olmalıdır - bunların nasıl yapıldığı makalede gösterilmektedir. "Yeni başlayanlar için deniz savaşı. Uçak gemisini "vurmaya" getiriyoruz... Gemilerimiz, uçak gemisi olmasalar bile benzer şekilde hareket edebilirler.
Ve "Kül" bunu yapmaz - yüzeydeki aynı "Kelvin Kamasını" tespit edebilen bir uydunun gözlem şeridinden otuz deniz mili kayması için, denizaltı gizliliğini kaybetmeden yapamaz. Seslerin çok geniş bir alana yayıldığı bir derinliğe gitmek de imkansızdır ve ayrıca radar tespitinden saklanmak da imkansızdır. Sonuçta bu, "akustik" açısından da bir gizlilik kaybıdır. Ve düşman savaş gemilerinin bir müfrezesinden birkaç yüz kilometre uzakta olmak, "cam üzerinde uçmak" gibi ve herhangi bir, hatta en düşük USS ile, doğal arka plan seviyesinde bile. Düşük frekanslı aydınlatma, "aydınlatılan nesnenin" gürültü seviyesi ile ilgilenmez.
Birincil hidroakustik alan için yıllar içinde PL görünürlüğündeki değişim ve ikincil alan için görünürlük (düşük frekanslı aydınlatma).
Bu gibi durumlarda, bazı teorik adayların “denizaltıya bahis yapmanın” mümkün olduğu, yüzey kuvvetlerinin korvet ve mayın tarama gemilerinden oluşan bazı kıyı savunma kuvvetlerine indirilebileceği ve denizaltılar tarafından çözülecek muharebe görevlerinin olduğu düşüncesidir. Sadece iki tarafın gerçekten ilgilenebileceği suçun eşiğinde bir saçmalık: Düşmanlarımız ve endüstriden yerel işadamları, ülkenin savunma kabiliyetine zarar vermek pahasına bile para kazanmaya hazır. Bu arada, 2000'lerde İnternet üzerindeki Amerikan etki ajanları, Rusya için tüm denizaltı donanması içindi, dedikleri gibi, "boğuldular" ve şu anda meydana gelen olaylara bakılırsa, öyle değildi başarısız.
Ve bir yazarın sözleriyle, "sadece denizaltılarda ve okyanusa engel olmadan gidebilirsin" fikri sadece kötü bir anekdottur.
Denizaltılar bir filonun belkemiği olamaz. Gelecekte, bazı özel koşullarda belirli sorunları çözmek için tasarlanmış niş bir araç olacaklar. Ve bunun için bile, uçaksavar füze sistemlerinin muazzam çoğalmasından sonra havacılığın değiştiği şekilde değişmeleri gerekecek.
Ve mevcut denizaltılarla ve güçlü yüzey kuvvetleri ve deniz havacılığı olmadan okyanustaki bazı sorunları, saçma ve kasıtlı ihanet arasındaki koşullarda çözmenin mümkün olduğuna dair herhangi bir fikir.