françois truffaut
'nun 1983 yapımı, türkçesi neşeli pazar
olarak verilen filmi. son metro
filmini ne zaman izlemiştim bilemiyorum, vivement dimance'yi ise daha yeni tanıyorum. son metro ile ilgili ilk milliyet haber kupürü 1984'e ait. ikisinin birlikte olduğu haber ise 1991. 4 ağustos'a kayıtlı:
"truffaut'yu da, penceredeki fanny ardant
'ı da özlemiştik gerçekten. truffaut'ya özlem moda sineması
'nda 5-15 ağustos tarihleri arasında yönetmenin neşeli pazar, son metro ve penceredeki kadın filmleri..."
belki de son metro'yu o zaman izlemişimdir. veya önceki aylarda/yıllarda ben izlemişim, sonra 5-15 ağustosta seçkisi, toplu gösterimi olmuştur. böyle zamanlarda saklamadığım film biletlerim için yanıyorum. yoksa köşede biriksin diye değil, umulmadık bir merak anında başvurmak için.
bu sefer de arzunun aceleciliği ve anında doyum talebine geldik. demek ki kaba taslak ve yalancı bilgilerle yetinmek en iyisi. anımsayacağız da ne olacak? öyle veya böyle, belki de hiç olmadı.
vivement dimanche hakkında izlenim yazmak istersem ciddi bir hollywood/amerikan filmi temposu yakalamaya uğraşı görüyorum, hitchcock etkisi, hayranlığı ve selam duruşu da besbelli. özellikle de güvenilesi, inanan/seven, her işi üstlenen, erkek fatma kadın tiplemesi damga gibi. truffaut kendisi kadınsever ama güvenmez bir yönetmendi, dönüşme çabası mı, barışma mı anlamalı. öte yandan, kendisi ve fransız ulusunun aşk, aşk skandalı fetişi/tapımı ile de güzel dalga geçmiş.