Kojima Productions yaklaşmakta olan Death Stranding: Director’s Cut, şu anda PS5’e özel olarak planlanan bir oyun için son fragmanı yayınladı (Death Stranding’in başlangıçta PS4’e özel olması gerekiyordu, daha sonra muhteşem PC sürümünün yayınlanmasından hemen önce açıklandı). Hideo Kojima, aylardır bu fragmanı övüyor, prodüksiyonla ne kadar ilgili olduğunu ve kendi eşyalarınızı düzenlemenin önemini belirtmek için büyük acılar çekiyor.
Kojima zaman zaman süreç hakkında biraz dayanılmaz, tweet atıyor gibi şeyler: “Kendi çalışmamın son fragmanı sessizce yayınlanıyor, ancak tüm ‘ruhum’ ile düzenledim.” Beni yanlış anlamayın: Kojima’nın oyunlarına bayılıyorum ve eksantrikliklerini çoğunlukla çekici buluyorum. Ama adamın Himalayalar kadar egosu var.
Bu yüzden kendi fragmanlarınızı düzenleme konusunda %100 haklı olduğunu söylemek bana acı veriyor. Yukarıdakiler, bir oyun satmak ve Death Stranding’in tuhaflığını ve ölçeğini bir şekilde içine alan ve bir şekilde anlatan, oyunun kendisinin en belirleyici anlarında bu snippet’lerle kesişen bir oyun satma ve yaratma konusunda bir ustalık dersidir: uzun yürüyüşler, bir Köprülerin görünümü bir tepenin altındaki tesis, bir nehre düşüyor. Tanrım, iyi.
Ayrıca BT’lere karşı en güçlü silah olan kan idrarının ilk çıkışını da içeriyor: ancak “kan idrarını çıkarmak için yapılması gereken bir fedakarlık var.” Yenilikçi.
Son fragmanda özel odadaki bir test tüpüne kırmızı bir sıvının enjekte edildiği bir sahne var. Bu, Sam’in nadir görülen kan idrarı (yemek yiyorsanız özür dilerim). Bu silah BT için en güçlü silahtır. Kan idrarını çıkarmak için yapılacak fedakarlık var https://t.co/Jj4kcw6L3C8 Eylül 2021
Hideo Kojima, fragmanlarda her zaman harika olmuştur ve daha yoğun pazarlanan oyunların her zamankinden daha fazla formüle sahip olduğu bir çağda, onlara olan yeteneği daha da parlıyor. 2000 yılında E3’te Konami, Metal Gear Solid 2’nin fragmanını gösterdi, o kadar iyiydi ki tüm oyun endüstrisi sonraki 18 ayı bunun hakkında konuşarak geçirdi. Videonun henüz ‘normal’ internet deneyiminin bir parçası olmadığı bir çağda, bu fragman oyun dergisi kapak disklerinde, VHS’de (gerçek videolar!!!) dağıtıldı ve sonunda Sony bunu demo diskte paketlemeye başladı. PS2’nizle birlikte geldi. Şimdi bile, 21 yıl sonra 4:3’te ve vazelinle izleniyormuş gibi görünse de, bu, 2021’den itibaren tüm diğer fragmanları kaçırıyor.
Evet, Death Stranding Director’s Cut bile. Şimdi, Kojima Productions’ın şimdiye kadar iyi bir fragman yapan tek geliştirici olduğunu söylemiyorum (aşağıda Assassin’s Creed: Revelations için her zaman bir zaafım olacak), ancak böyle bir şey gördüğünüzde, gerçekten ne kadar fakir olduğunu eve götürüyor. standart ücrettir. Açık olmak gerekirse, bu şeyler için bütçesi olan, ancak fragmanların komite tarafından tasarlandığını hissettiği, yoğun şekilde pazarlanan büyük oyunlardan bahsediyorum.
Belki de bu kadar çok izlediğimdendir ama kaba seslendirmelerden, beceriksiz kesimlerden ve müthiş kötü rock müzikten bıktım: Yaptım.
Kojima, zaman zaman neredeyse parodinin ötesinde görünen bir figür: örneğin yakın zamanda Mads Mikkelsen’in oynadığı MADS MAX adlı bir oyun yapmak istediğini açıkladığı gibi (bu notta, o sonradan açıkladı “Benim projem çölde geçen bir kıyamet hikayesi değil, yakın gelecekte bir polis arkadaşı hikayesi.” Ama onun ayrıntılara ve markalaşmaya olan takıntılı ilgisinin diğer yüzü, nihai ürünün tüm unsurlarının kalitesidir.
Bu biraz garip ama her zaman Metal Gear hayranı olmanın bonuslarından birinin ürünün pahalı olması olduğunu düşünmüşümdür, ancak bunların hepsi, sadece bir tişört yerine üzerinde çok fazla düşünülmüş olan iyi şeylerdir. logo (bunları da alabilirsiniz). Kojima’nın sektörümüzde benzersiz bir statüsü var ve ben de bir sonraki kişi kadar onun zaaflarına gülsem de, bu biraz değil, belirli bir unvanın her unsuru üzerindeki etkisini ne kadar tam olarak kontrol edip damgaladığına bağlı. fragmanlar, tanıtım sanatı veya oyunun kendisi.
İşte bu yüzden Death Stranding: Director’s Cut’ın bu fragmanı beni yakaladı ve birkaç dakika içinde bana o oyunda ve o dünyada sevdiğim o kadar çok şeyi hatırlattı ki. Şarkının atmosferi taşıması ve bazı noktalarda kesintilere sızması olağanüstü. Bu yeri tadabiliyorum, neredeyse hissedebiliyorum ve oraya geri dönmek istiyorum. Neden her fragman böyle olamıyor, sadece çekim ve atlamalardan ziyade neredeyse kendi içinde bağımsız bir yapım.