Yarım
saat sonra nihayet geç kalmıştım. Belki de son günümün durdurulamaz bir
şekilde yaklaşması iyiydi. Şayet böyle devam edersem, Bennett beni
zaten yakında işten atardı. Evin kırmızı kapısını çarparak kapattım,
çantamı omzuma attım ve caddenin kenarında park halinde
bekleyen Rolls-Royce'un gelmesi için elimi salladım. Norris'i,
Alexan-der'ın koruması, bu arada beni işe götürmek için de
artık sorumluydu, onu hiçbir yerde göremedim: Tam o anda yumuşak bir
şeyin üzerine bastım. Durdum ve yere baktım, ardından eğildim ve
titreyen parmaklarla yerdeki gülü kaldırdım. Gözlerimi küçük bahçede
gezdirdim ki bahçe az da olsa özel yaşantı sağlaması gerekiyordu ve
gülden geri kalan parçaları yere bıraktım.
Birisi buraya gelmişti.
O anda Norris yanıma geldi. Her zamanki nötr yüz ifadesine rağmen, Norris'in gergin duruşu, benimle aynı şeyi düşündüğünü anlatıyordu: Evin kapısının önünde bir gülün olması sadece hayranlık belirten bir ifade miydi yoksa bir tehdit miydi?
"Siz birisini gördünüz mü?" diye sordum, ne kadar aptal bir soru olduğunun farkındaydım. Şayet Norris evin yakınlarında birisini izlemiş olsaydı, o kişi çoktan en yakın polis merkezinin yolunda olurdu.
Norris gülü kaldırdı ve inceledi. İçgüdüsel olarak bir tane yaprağını kopardım ve onu parmaklarımın arasında ezdim. Yaprak oldukça soğuktu, neredeyse donmuş gibiydi. Gül belki de bütün gece burada yerde kalmıştı, sonuç olarak gülü yere bırakan kişi, evi yirmi dört saat boyunca en azından üstünkörü gözetim altında tutan güvenlik görevlilerin yanından kaçak bir şekilde içeriye sızmıştı.
"Bayan Bishop." dedi Norris düşünceli bir halde ve beni evin kapısına doğru iteledi, "Ben Alexander ile konuşurken, lütfen içerde bekleyin."
Bu mümkün değildi. Hayatım zaten şimdiden tamimiyle çığırından çıkmıştı ve her bir tehdit edici duruşun beni korkuya ve endişeye salmasına izin veremezdim. Ve beni barikat altına almaları, kesinlikle bir çözüm değildi.