We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
4 Ağustos 1914'te İngiltere, Almanya'ya savaş ilan etti. Birinci Dünya Savaşı sırasında kadınların rolü önemli ölçüde değişti. Erkekler denizaşırı ülkelerde savaşmak için iş bıraktıkça yerlerini kadınlar aldı.
Kadınlar, savaş ihtiyaçlarının ortaya çıkardığı birçok işi doldurdu. Sonuç olarak, Temmuz 1914'te 3.224.600 olan kadın sayısı Ocak 1918'de 4.814.600'e yükseldi. Devlet dairelerinde yaklaşık 200.000 kadın istihdam edildi. Yarım milyonu özel bürolarda büro işçisi oldu. Kadınlar tramvay ve otobüslerde kondüktör olarak çalıştı. Çeyrek milyonu toprakta çalıştı. Kadın işçilerin en büyük artışı mühendislikte oldu. Bu kadınların 700.000'den fazlası son derece tehlikeli mühimmat endüstrisinde çalıştı.
Fabrikalarda çalışan kadınlar öğle aralarında futbol oynamaya başladılar. Takımlar kuruldu ve 1916'daki Noel Günü'nde Ulverston Munitions Girls ve başka bir yerel kadın grubu arasında bir oyun oynandı. Mühimmat 11-5 kazandı. Kısa bir süre sonra, Swansea ve Newport'taki mühimmat fabrikaları arasında bir oyun. Hackney Marshes Ulusal Mermi Fabrikası bir futbol takımı kurdu ve Londra'daki diğer fabrikalara karşı oynadı.
İngiltere Başbakanı David Lloyd George, Batı Cephesinde savaşmak için normalde erkeklerin yaptığı işleri yapan kadınların imajını güçlendirmeye yardımcı olduğu için bu oyunları teşvik etti. Bu, 1916'da zorunlu askerliğin başlamasından sonra özellikle önemliydi. Bu maçlar aynı zamanda savaş zamanı hayır kurumları için para toplanmasına da yardımcı oldu.
Alfred Frankland, Preston'daki Dick, Kerr fabrikasının ofislerinde çalıştı. Birinci Dünya Savaşı sırasında şirket lokomotifler, kablo makaraları, duba köprüleri, fişek kutuları ve mühimmat üretti. 1917'de haftada 30.000 mermi üretiyordu. Frankland, ofisinin penceresinden genç kadın işçileri akşam yemeklerinde topu tekmeleyerek izlerdi. Fabrikada çalışan genç kadınlardan biri olan Alice Norris, daha sonra bu oyunları hatırladı: "Eskiden vestiyer pencerelerine ateş ederek oynardık. Küçük kare pencerelerdi ve çocuklar pencereyi açarken bizi döverse satın almak zorunda kalırdık. onlara bir paket Woodbines, ama onları yenersek bize bir kalıp Five Boys çikolatası almak zorunda kaldılar."
Grace Sibbert, yemek aralarında futbol oynamayı seven kadınların lideri olarak ortaya çıktı. 13 Ekim 1891'de doğan Grace'in kocası, Somme Savaşı'na katıldı ve 1916'da Alman Ordusu tarafından ele geçirildi ve o sırada bir esir kampındaydı. Alfred Frankland, Grace Sibbert'e kadınların bir takım kurmasını ve yardım maçları oynamasını önerdi. Sibbert bu fikri beğendi ve Frankland takımın menajeri olmayı kabul etti.
Frankland, kadınların 1917 Noel Günü'nde Moor Park'taki yaralı askerler için yerel hastaneye yardım etmesi için bir oyun oynamasını sağladı. Frankland, Preston North End'i kadınların oyunu Deepdale'deki kendi sahalarında oynamalarına izin vermeye ikna etti. Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra Futbol Ligi programının iptal edilmesinden bu yana sahada oynanan ilk futbol maçıydı. 10.000'den fazla kişi maçı izlemek için geldi. Frankland, oyunu oynamanın önemli maliyetlerini ödedikten sonra, hastaneye 200 sterlin (bugünkü parayla 41.000 sterlin) bağışta bulundu.
Dick Kerr, Arundel Courthard Foundry'yi 4-0 yendi. Oyuna girdiler ve Barrow-in-Furness ve Bolton'daki diğer fabrikaları alt ettiler. Takımın yıldızları arasında kaptan Alice Kell, santrafor, Florrie Redford ve zorlu savunma oyuncusu Lily Jones vardı.
Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda çoğu kadın mühimmat fabrikalarında işini kaybetti ve mühimmat ekipleri sona erdi. David J. Williamson tartıştı topun çanları (1991): "Şaşırtıcı bir şekilde, birçok erkek için kadınların her zaman erkeklerin koruyuculuğu olarak kabul edilen bir sporu oynaması fikrini kabul etmesi son derece zordu. Büyük Savaş sırasında cephede olanlar, onların yokluğunda ülkenin nasıl değiştiğine dair gerçek bir fikir yok; kadınlarının toplumdaki rolü, kendilerine verilen fırsata yanıt olarak nasıl oldukça çarpıcı bir şekilde değişmeye başlıyordu."
İki yıldır saflarımızda birçok mücadele ve çekişme yaşadık. Bu, tüm örgütlerimizi temellerinden sarsan ve eski teorilerimizin ve dogmalarımızın her birini asit testine sokan Dünya Savaşı ve Rus Devrimi'nin büyük ayaklanmasından sonra kaçınılmazdı. Her birimiz onun bazı teorilerini ve bazı planlarını gözden geçirmeye mecburduk. Başlangıçta biraz kafa karışıklığı ve parçalanma yaşamamızın kaçınılmaz olduğunu söyleyebilirim, doğal olmaktan öte bir şey değildi.
Etiket: Mühimmat
Mühimmat işçileri baş ağrısı, mide bulantısı ve kurdeşen gibi cilt rahatsızlıklarından şikayet etmeye başladılar. Zehirli kimyasallara sürekli maruz kalmak, bu kadınların saçlarını ve cildini parlak bir sarı veya turuncu tonuna dönüştürdü. Bekleyen “Kanarya Kızları’, parlak sarı “Kanarya Bebekleri” doğurdu.
Antik çağlardan beri, ağır silahlar savaş alanı stratejisinin ölçeğini değiştirmiştir. İlk mancınık MÖ 339'da Syracuse'da geliştirildi. MÖ 1. yüzyılın Roma mancınığı, sabit tahkimatlara 14 kiloluk taş topları fırlattı. Barut çağı, topçulara yeni ve korkunç yetenekler getirdi. 1453'te, korkunç kuşatma silahları II. Mehmed, Konstantinopolis'in duvarlarıyla yüzleşti ve namlulardan yetişkin bir adamı yutacak kadar geniş 150 kiloluk füzeler fırlattı.
Osmanlı Sultanı Mehmed II Anıtı, Edirne, Doğu Trakya, Türkiye
Bu tür silahların yeniden yüklenmesi yavaştı ve bazen güvenilmezdi. Mehmed'in canavarlarının ateşlenmesi tam üç saat sürdü. Yedi yıl sonra, İskoçya Kralı II. James kendi silahının patlaması sonucu öldürüldü.
Henry VIII'e ait bu deneysel üç atışlı top patladı ve yakınlarda duran herkes için tahmin edilebilir sonuçlar verdi.
Napolyon savaşlarında topçu, diğer tüm silah sistemlerinden daha fazla savaş alanı zayiatına neden oldu.
O zamanlar, bu tür silahlar neredeyse her zaman namluya yüklendi. İlk kama yükleyiciler 14. yüzyılda ortaya çıktı, ancak hassas üretimin bu tür silahları güvenilir ve bol hale getirmesi 500 yıl daha alacaktı.
Makattan yükleme, atış hızı yeteneklerini büyük ölçüde artırdı. 19. yüzyılın sonunda, teknolojik ilerlemeler, Josef Stalin'in 'Savaş Tanrısı' olarak adlandıracağı şeye yeni ve korkunç yetenekler getirdi.
Şimdiye kadar, bu tür silahların muazzam geri tepmesi, yeniden ayarlamak, yeniden nişan almak ve yeniden doldurmak için bir süre gerektiriyordu. 1890'larda Fransız asker Joseph Albert DePort, bu sorunu silahı yerinde bırakarak namlunun geri tepmesini sağlayan bir sönümleme sistemi ile çözdü. Geri tepmesiz silahlar artık silah mürettebatını mümkün olduğunca yakın tutan kalkanlarla donatılabilirken, dumansız barut, nişancıların neye ateş ettiklerini açıkça görebilmeleri anlamına geliyordu.
Birinci Dünya Savaşı'na kadar, Fransız 75'e hizmet eden eğitimli ekipler iki saniyede bir ateş edebiliyordu. Kütle topları, davulların sesini andıracak kadar korkunç bir hızla ateşlendi.
Bu klip beş dakika uzunluğundadır. Kendinizi günlerce “drumfire” altında bulduğunuzu hayal edin.
Bu tür silahlar görüş hatları ile hedeflenirken, obüsler şanssızların kafalarına düşmek için yüksek parabolik yörüngelerde füzeler ateşledi.
Büyük Mareşal Helmuth von Moltke (yaşlı) bir keresinde, "Hiçbir savaş planı düşmanla temastan sağ çıkamaz" demişti. Böylece, Alman hareket savaşının sanayi devriminin silahlarıyla buluştuğu yer, Belçika'nın küçük şehri Ypres'teydi.
Bir milyon adam buraya birbirlerini öldürmek için getirildi. Ypres için ilk Savaş, daha önceki çağlardaki tüm savaşlardan daha fazla ateş gücünü bir araya getiren başkaları da olacaktı. Kayıpları kafanıza takmak zor. Yalnızca İngiliz Seferi Kuvvetleri (BEF), 8.000'i ölü, 30.000'i sakatlanmış ve kabaca üçte biri ölü olan 18.000'i kayıp olmak üzere 56.000 kayıp verdi.
İngiliz 18 librelik
Diğer savaşçılar için çöküşe ulaşmak daha zor, ancak sonuçta Almanya 135.000, Fransa 85.000 ve Belçika 22.000 kayıp verdi. Ypres için üç haftalık mücadele, Yunanistan'daki Atina Olimpiyat Stadı'nı doldurmaya yetecek kadar 75.000 adamın hayatına mal oldu. Er Ernst Jünger'in "Çelik Fırtınası" dediği şeyden korunmak için her taraftan askerler çılgınca toprağı kazdı.
Savaşta ilk davul ateşi, Şampanya'da, 22-25 Eylül tarihleri arasında 75 saat sürdü. Alman Cephesi'nin 20 Miline karşı yöneltildi. (Fotoğraf Hulton Archive/Getty Images tarafından)
Artois'in ikinci savaşı olarak adlandırılan Anglo-Fransız saldırısı sırasında yalnızca Fransızlar 2.155.862 mermi harcadı, 9 Mayıs - 18 Haziran 1915 arasında savaştı, Alman savunmasından yararlanmak için sonuçsuz bir çaba, birliklerin doğu cephesine yönlendirilmesiyle zayıfladı. Amaç, Artois-Arras sektöründe Alman “Bulge”'ini düzleştirmek.
Fransız solunun hemen yanında, Sir John French komutasındaki İngiliz 6. ordusu, Aubers, Fromelles ve Le Maisnil köylerini ve Aubers Ridge olarak bilinen yükseltiyi alarak 9 Mayıs'ta Fransız taarruzunu desteklemek için ilerleyecekti.
Aubers savaşı tam bir felaketti. Savaş öncesi stratejistlerin çok değer verdiği insan öldüren şarapnel mermileri, güçlendirilmiş Alman toprak işlerine karşı bir hiçti. İngiliz kayıplarına rağmen hiçbir zemin alınmadı, hiçbir taktik avantaj elde edilmedi, on kere yani Alman tarafında.
Savaş muhabiri Albay Charles à Court Repington bir telgraf gönderdi. Kere, yüksek patlayıcı mermilerin olmamasından şikayet ediyor. 14 Mayıs'ta The Times'ın manşeti şöyleydi: “Mermi ihtiyacı: İngiliz saldırıları kontrol edildi: Sınırlı tedarik sebebi: Fransa'dan Bir Ders”. Makale, 20 Nisan'da ordunun yeterli mühimmatı olduğunu açıklayan Herbert Asquith hükümetini açıkça suçladı.
“Düşmanın korkuluklarını yere indirmeye yetecek kadar yüksek patlayıcımız yoktu … Sınırsız yüksek patlayıcı arzının olmaması başarımızın önünde ölümcül bir engeldi”.The Times, 14 Mayıs 1915
Ülkedeki İngiliz siyaseti için bilgi bomba gibi düştü ve 1915 Kabuk Krizi olarak bilinen bir skandalı hızlandırdı.
Hükümetler ilk başta bu savaşın olağanüstü iştahını anlamakta yavaş kaldılar. Sabit hendek hatları, cephe hatlarına mühimmat katarakt sağlayabilen yeni demiryolu inşaatına yol açtı. Sorun, bu tür talepleri karşılayamayan bir mühimmat endüstrisinden kaynaklandı.
Milyonlarca insan işsiz, aileleri evlerinde gelirsiz bırakarak savaşa gönderildi. Kadınlar, kullanılmayan geniş bir emek havuzunu temsil ediyordu. Ev dışında çalışan kadınlara yönelik toplumsal tabulara rağmen, eşler, kız kardeşler ve anneler işyerine akın etti.
Savaşın sonunda, üçte biri mühimmat fabrikalarında çalışan yaklaşık üç milyon kadın işgücüne katıldı.
Cephede kocalarının, oğullarının ve sevgililerinin bilincinde olan kadınlar, tehlikeli koşullar altında zorlu saatler boyunca çalıştılar. “Mühimmat” üretti kordit iticiler ve trinitrotoluen (TNT) patlayıcılar, tek mermilerden dev mermilere kadar elle doldurulan mermiler.
Cephede, savaş, daha önceki çatışmalarda hayal bile edilemeyecek oranlarda insan ve mühimmat tüketen, her şeyi yiyip bitiren bir canavardı. 3. Ypres Savaşı'nın ilk iki haftasında, daha çok Passchendaele olarak bilinen İngiliz, Avustralyalı ve Kanadalı topçu, Alman rakiplerine 4.283.550 top mermisi ateşledi.
Mühimmat işçileri baş ağrısı, mide bulantısı ve kurdeşen gibi cilt rahatsızlıklarından şikayet etmeye başladılar. Zehirli kimyasallara sürekli maruz kalmak, bu kadınların saçlarını ve cildini parlak bir sarı veya turuncu tonuna dönüştürdü. Bebek bekleyen “Kanarya Kızları” parlak sarı “Kanarya Bebekleri” doğurdu.
Hiçbir şey yapılamıyordu ve sarı zamanla solma eğilimindeydi, ancak toksik sarılıktan kaynaklanan çok farklı bir sarı değildi.
İş iyi ödendi, ancak genellikle haftada yedi gün yorucuydu. 14 saatlik zorlu vardiyalar, 14 yaşında genç kızların işgücüne katılmasına neden oldu, ancak bu yeterli değildi. “Dünün Tarihi”, her hafta ortalama iki kadının zehirli kimyasallardan ve iş kazalarından öldüğünü yazıyor. Chilwell yakınlarındaki Ulusal Kabuk Dolum Fabrikası №6'da 1918'de meydana gelen bir patlama 130 kadının ölümüne neden oldu.
Modern okuyucu, evde ailelerine bakan ve her zaman oğullarının, erkek kardeşlerinin ve sevgililerinin bilincinde olan, bu her şeyi tüketen savaşta hayatta kalmak için mücadele eden bu kadınların ezici yüklerini hayal bile edemez.
Kanarya rengindeki saçlar ve cilt zamanla solacaktır, ancak günlük toksik maddelere maruz kalmanın uzun vadeli sağlık etkileri değil. Önemli değildi. Yirmi yıl sonra başka bir nesil bunu tekrar yapacaktı.
Birinci Dünya Savaşı'nın mühimmat fabrikalarından kadın futbolu nasıl ortaya çıktı?
Fabrikalarda ve futbol sahasında erkek ayakkabılarına adım atan kadınların anlatılmamış hikayesini de okuyun.
18 Mayıs 1918'de, 1903'teki inşasından bu yana Middlesbrough FC'nin evi olan Kuzey Doğu İngiltere'deki Ayresome Park'taki stantlarda yaklaşık 22.000 kişi toplandı.
Ama tezahürat yapan taraftarlar, erkeklerin oynadığını görmeye gelmemişlerdi. Aslında, o zamanlar bölgedeki erkeklerin çoğu I. Dünya Savaşı'nda savaşmak için orduya katıldığı için yerel erkek futbol kulüpleri yoktu. Takımların hepsi dağıtılmıştı. Onların yerine, mühimmat fabrikalarında erkek rollerine adım atan, aksi halde mühimmat olarak bilinen kadınlardan oluşan, yalnızca kadınlara yönelik bir kulüp ağı vardı.
Böylece 18 Mayıs'ta 1918 Mühimmat Kupası finalinde karşı karşıya gelen iki kadın takım oldu. Binlerce ve binlerce insanın tezahürat yaptığı ve zar zor kazandıkları paralarla bilet satın aldığı, tamamı kadınlardan oluşan iki takımdı. (Gelir savaş çabalarını finanse etmeye gitti).
Bir tarafta Middlesbrough'dan Bolkclow, Vaughn & Co ekibi vardı ve oyuncuların çalıştığı fabrikanın adını aldı. Öte yandan, bir yıl önce Temmuz 1917'de kurulan ve 18 yaşındaki Bella Reay ve doğrudan düğün töreninden stadyumda oynamak için gelen Jennie Morgan tarafından yönetilen Blyth Spartans Ladies vardı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında fabrikalarda çalışan cephaneler olmasaydı bugün İngiltere'de kadın futbolu olmazdı.
Reay müthiş bir oyuncuydu. Northumberland, Cowpen'de doğdu, bir kömür madencisinin kızıydı ve I. Dünya Savaşı sırasında bir mühimmat fabrikasındaki işi hevesle kabul etti. Ama aynı zamanda bir futbolla da doğaldı. Takım arkadaşlarıyla birlikte, öğle tatilinde etrafta dolaşmak için fabrikaya sık sık bir futbol topu aldı. Blyth Spartans Ladies ile ilk sezonunda Reay'in takımı 33 maçta yenilmedi ve kendisi 133 gol attı.
Ayresome Park'taki Mühimmat Kupası finalinde Reay hattrick yaptı. O günün erken saatlerinde düğününden yeni çıkan Morgan, Blyth Spartans Ladies 5-0 için kupayı perçinleyerek iki gol attı.
Reay'in hikayesi pek çok hikayeden sadece biri, ancak nadiren anlatılıyor. 1914-1918 yılları arasındaki Birinci Dünya Savaşı boyunca, İngiliz savaş çabası için zorunlu olan bombalar, mermiler, mermiler ve kartuşlar üreten mühimmat fabrikalarında çalışan iki milyon İngiliz'e 900.000'den fazla kadın katıldı. Savaştan önce, bu işler kadınlar için uygun değildi, ancak cephede çok sayıda erkek olduğu için fabrikaların kapılarını kadın işçilere açmaktan başka seçeneği yoktu.
Bu kadınların çoğu için bu, sahip oldukları ilk işti ve dostluktan, ekip çalışmasından ve bazen de gardırop değişikliğinden keyif alıyorlardı. (Bazı fabrikalar, kadın çalışanlarının uzun elbiseler yerine pantolon giymelerine izin verdi.)
Mühimmat fabrikalarda çalıştı, savaş için mermi, kovan ve mühimmat yaptı
Ancestry'nin soy bilimci Simon Pearce, "Mühimmat fabrikalarında çalışmak karanlık, soğuk ve tehlikeliydi, özellikle de Mühimmatlar her gün patlayıcılarla uğraşırken" diyor. stilist.com.tr. (Atalarınızın Mühimmat olarak çalışıp çalışmadıklarını veya savaştaki rollerinin ne olduğunu öğrenmek için 8 Kasım ile 12 Kasım arasında ücretsiz erişim için Ancestry'yi ziyaret edin). "Mühimmatlar genellikle iyi ücretliydi, ancak haftanın yedi günü uzun saatler çalıştı."
Fabrika sahipleri, bu kadar yoğun el emeğinin kadın çalışanları üzerindeki etkisi konusunda endişeliydi. İmparatorluk Savaş Müzesi'nden bir tarihçi olan Amanda Mason, "Çoğu fabrika, yeni kadın iş gücünün sağlığını, refahını ve davranışını izlemek için bir sosyal yardım görevlisi istihdam etti" dedi. Bağımsız. “Spor, özellikle futbol teşvik edildi.” Fikir, sporun kadınların tüm bu heyecanını ve fazla enerjiyi yeni buldukları işlerden harcamalarına yardımcı olacağıydı.
Reay, Morgan ve ayrıca Kerr'in Hanımları Dick için oynayan ve kariyeri boyunca 900'den fazla gol atan ve 53.000 menzile kadar kalabalığa oynayan bir cephane futbolcusu olan Lily Parr da dahil olmak üzere kadınlar spora başladı. canlılık. (Bazı kadın futbol oyunları Birinci Dünya Savaşı'ndan önce oynanmıştı, ancak çok fazla başarı ya da popülerlik yoktu.)
Geleneksel olarak, kadınlara sporda aşırı efordan caydırılmış ve daha fiziksel olarak aktif disiplinlerden kaçınmaları söylenmiştir. Örneğin netbol ve softbol gibi oyunlar, basketbol ve beyzbol gibi daha yoğun “eril” oyunlara alternatif olarak tasarlandı. Bayanlar tenisi daha kısa bir maç olarak oynandı.
Mühimmat fabrikalarında çalışmak çok zordu ama kadınlar buna şevkle sarıldılar.
Ancak cephanelerin oynadığı futbol, erkek oyunları kadar gusto, kaba ve takla doluydu, 1900'lerin başlarında kuralcı cinsiyet rollerinin ne kadar yavaş değiştiğinin bir işareti. "Oldukça şiddetli olabilirler", yazarı tarihçi Patrick Brennan Mühimmatlar: Büyük Savaş Sırasında Kuzey Doğu İngiltere'de Kadın Futbolunun Tarihi, anlattı BBC 2014 yılında. “Kızlar arasında rakibi tekmelemek ve hacklemek oldukça yaygındı. Bella'nın kendisi, bazen büyük, sert bayanlarla karşılaştığı ve elinden geldiğince vermek zorunda olduğu gerçeği hakkında yorum yaptı.
Bir kadının yerinin futbol sahası olmadığına ve formanın dikte ettiği gibi kesinlikle bir çift şortla futbol sahasında olmadığına inanan bazı eleştirmenler vardı.
Ancak, daha sık olarak, topluluklar tamamen kadınlardan oluşan futbol takımlarının arkasında toplandı. İsimsiz bir mühimmattan orduya gönderilen bir mektupta, "Bu maçları oynayan genç kadınların saygınlığına yönelik çok acımasız ve çağrılmayan bazı eleştiriler duydum" dedi. Blyth Haberleri 1917'de okudu. “İşlerine yaramışlar, şerefine… Bazıları biraz şamatacı ama hepsinin kalbi aslan kadar büyük.”
Kasım 1918'de ateşkesin imzalanması ve Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle birlikte kadınlar fabrikalardan ve çok sevdikleri futbol maçlarından ayrılmak zorunda kaldılar. 5 Aralık 1921'de Futbol Federasyonu, futbol sahalarının kadın maçları için kullanılmaması gerektiğine karar verdi, bu yasak 1971'e kadar kaldırılmadı. O sırada, Plymouth Ladies'in kaptanı yasağın “tamamen seks önyargısı” olduğunu söyledi ve FA'yı "zamanın yüz yıl gerisinde" olarak etiketledi.
Dick, Kerr's Ladies FC'nin yıldız forveti Lily Parr, 2002 yılında Ulusal Futbol Müzesi Onur Listesi'ne girdi. 2017'de İngiltere'nin Hollanda ile karşı karşıya geldiği Avrupa Kadınlar Şampiyonası'nın yarı finallerini dört milyondan fazla kişi izledi. , Birleşik Krallık'ta bir kadın futbol maçı için televizyonda yayınlanan en büyük seyirci.
Cephane olmadan bunların hiçbiri mümkün olmazdı. Kraliyet İngiliz Lejyonu'nun savaşın sona ermesinden bu yana yüzüncü yıl kutlaması olarak Birinci Dünya Savaşı'nda hizmet edenlere teşekkür kampanyasının bir parçası olarak bir videoda konuşan Kadınlar Süper Ligi'nde tüm zamanların en skorer ismi olan Nikita Parris, mirasın altını çizdi. kendisi gibi futbolcuların önünü açan mühimmatlardan.
Videoda “Bize kadınların erkekler kadar iyi topa vurabileceğini gösterdin” diyor. “Benim gibi kadınların önünü açtınız, bize sevdiğimiz oyunu oynama şansı verdiniz. Teşekkürler."
Stilistin Görünür Kadınlar kampanyası, geçmiş ve şimdiki parlak kadınların profillerini yükseltmeye adanmıştır. Burada daha fazla Görünür Kadın hikayesi görün.
Görseller: Getty, Unsplash, Soy
Bir oyundan daha fazlası: Güney Tyneside'ın erkek ve kadın futbol yıldızlarının tarihi
Bir Oyundan Fazlası, 19. Yüzyıldan günümüze hatıraları, kupaları, takımları ve fotoğrafları sergiliyor.
Öne çıkan özellikler arasında, sert oyuncu "Bumper" Towell'ın bir karikatürü ve 1919'dan İngiltere'li oyuncu Mary Lyons ile 27'ler kupasını kazanan bir kadın takımının bir karesi yer alıyor.
Ücretsiz sergi South Shields Müzesi ve Sanat Galerisi'nde.
Küratör Adam Bell şunları söyledi: "Bu, araştırmak ve bir araya getirmek için büyüleyici bir sergi oldu.
"Futbol için gerçek bir tutku, toplulukları ve nesilleri birbirine bağlar - bu toplulukları yaratan endüstriler gibi.
"Hatıralarını paylaşmak ve kendi anılarına katkıda bulunmak isteyen insanlarla tanışmak harikaydı."
Bir Oyundan Fazlası, South Shields FC'nin Football League'e girişinin yüzüncü yılını kutluyor ve ilk olarak 1888'de kurulan ve çeşitli enkarnasyonlardan geçen yerel takımın tarihini gösteriyor.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Hebburn'daki Palmers Gemi İnşa Şirketi de dahil olmak üzere birçok mühimmat fabrikası kadın çalışanlar için futbol takımları kurdu.
Jarrow'dan Mary Lyons, Palmers Munitionettes için oynadı ve İngiltere'deki ilk maçına 1918'de sadece 15 yaşında St James'sx27 Park'ta çıktı ve İskoçya'ya karşı 3-2 galibiyette gol attı.
İngiltere için üst düzey bir uluslararası maçta oynayan ve gol atan en genç oyuncuydu ve hala öyle.
Ulusal Futbol Müzesi ayrıca eski futbol masa oyunlarını ve Blackpool'un 1953'te Bolton'u 4-3 yendiği Wembley FA Cup Finalinde hat-trick yapan tek oyuncu olan South Shields doğumlu Stan Mortensen ile ilgili materyalleri ödünç verdi. .
Ekranda 1920'lerde Jarrow FC için oynayan "Tampon Bill Towell"ın bir karikatürü var.
Gösteride ayrıca, Birinci Dünya Savaşı arifesinde Boldon Colliery AFC'nin kaptanlığını yapmadan önce Jarrow ve South Shields takımlarında oynayan James Windham ile ilgili hatıralar var.
Maçtan sonra
Ancak 1896'dan sonra kadın oyunu yükselişini sürdürmedi. Bunun birçok nedeni vardı, erkeklerin çoğunluğunun düşmanlığı, bu kadar çok kadın oyuncunun sahte isimler kullanmasının ana nedeniydi, 'yenilik faktörü' yıpranıp aynı zamanda organizatörler arasındaki bölünmeler ve hepsinden önemlisi finansal istikrarsızlık. Yirmi yıl boyunca kadın futbolu, Birinci Dünya Savaşı sırasında yeniden canlanana kadar neredeyse ortadan kayboldu. 1915'ten itibaren savaş, kabul ve istikrarlı finansmanla ilgili önemli sorunları çözdü. Savaş fabrikalarındaki 'mühimmat', gerçekten oynamak isteyen birçok genç işçi sınıfı kadını sağladı. Fabrika sahipleri gerekli organizasyonu ve maddi desteği sağladı. Preston ve Coventry gibi yerlerde kadın takımlarında patlama oldu.
Kadın oyununa yönelik yeni ilgi, savaştan sonra da devam etti. Tıpkı 1896'da olduğu gibi, köşenin iyi ve gerçekten döndüğüne dair bir umut vardı, ancak 1921'in sonlarında Futbol Federasyonu'nun kasıtlı olarak kadın oyununu yasaklama kararı geldi. Bu, kadın oyununun yeni bulunan popülaritesinden yararlanabileceği ve profesyonel ve tutarlı bir şeye dönüşemeyeceği anlamına geliyor. Yasak elli yıl sürdü, 1970'lerden bu yana kadın oyunu yavaş yavaş canlandı ve televizyon aracılığıyla yeni bir kitle kitlesi kazandı. Tıpkı 1896 ve 1921'de olduğu gibi, kabul için hala çok mücadele etmesi gerekiyor.
Mühimmatlar: Dick, Kerr'in Hanımları ve Ötesi
Büyük Savaş (1914-18), ilk kez işgücüne katılan yeni bir kadın akını gördü. Çalışan kadın sayısı 3 milyondan 4 milyonun üzerine çıktı. Bu yeni işçilerin çoğu, savaş çabalarının ihtiyaçlarına yanıt olarak ortaya çıkan veya mevcut fabrikalardan uyarlanan mühimmat fabrikalarındaydı. Çalışma koşulları zordu ve çalıştıkları malzemeler tehlikeliydi. Bu durum, fabrikalarda çalışanların sağlık riskleri ile karşı karşıya kalmasına neden olmuş, bununla mücadele etmek amacıyla işçiler sportif faaliyetlere katılmaya teşvik edilmiştir. Futbol en popüler olduğunu kanıtlayan spordu ve hemen hemen her mühimmat fabrikasında kısa süre sonra bir futbol takımı vardı. Futbol, İngiliz halkı için ulusal bir aşk ilişkisi olarak kendini göstermeye devam etti ve bu, bugüne kadar geçerliliğini koruyor. Muhtemelen tüm takımların en ünlüsü, Preston merkezli Kerr'in Bayanlar Futbol kulübü Dick idi. Uzun tarihleri boyunca sayısız başarıya imza attılar. Ancak diğer takımların da kayda değer anları vardı; İrlanda'da düzenlenen uluslararası bir maç ve 1917 ile 1918 yılları arasında düzenlenen Mühimmat Kupası. Bu oyunlar sürekli olarak en az 10.000 ve çoğu zaman çok daha fazla sayıda seyirciyi çekti. Ne yazık ki, kadın oyununun bu dönemi 1921'de FA'nın kadınların sahalarında oynamasını yasakladığı aniden sona erdi. Tabii ki, bu aslında kadınların oynamasını engellemedi.
Kerr'in Bayanlar Futbol Kulübü Dick, zamanın diğer takımları gibi hayata fabrika işçileri için bir eğlence yeri olarak başladı, ancak Alfred Frankland adındaki bir fabrika yöneticisi, onlarda büyük bir potansiyel gördü. Onları ofis penceresinden izlerken, parlaklıklarını çok erken fark etti ve bundan yararlanmak istedi. Onları odaklanmış bir takım haline getirdi ve oynamaları için maçlar düzenlemeye başladı. Bu mühimmat ekipleri arasındaki oyunların çoğu, savaş çabası için para toplamak için bir araç olarak kullanıldı, yıllar boyunca binlerce pound topladılar. Will Buckley'in yarı ironik bir şekilde not ettiği gibi Muhafız "Mühimmat yapmak için çok çalıştılar ve sonra mühimmatla yaralanan askerler için para toplamak için sıkı oynadılar." Savaş zamanı çabalarının ötesinde, Dick için oynayanlar, Kerr's muazzam bir futbol yeteneği ve baskı altında performans göstermelerini sağlayan zihinsel bir güç sergilediler. İlk başta, diğer takımların yapabileceği şekilde baskı altında veya büyük kalabalıkların önünde yılmayacaklarını gösterdiler. Britanya Adaları'ndaki takımlara karşı öyle bir başarı elde ettiler ki, savaş bittikten sonra 1920'de Paris'ten bir takım davet edildi. Fransız tarafına karşı oynadığı dört maçta, Dick, Kerr iki kazandı, bir beraberlik ve bir kaybetti. Preston North End'in evi olan Deepdale'de düzenlenen bu dizinin açılışını 25.000 kişilik bir kalabalık izledi. Kadınlar, onları popüler yapan şeyin sadece erkeklerin oynamaması değil, oldukça mükemmel olduklarını gösteriyordu. Aynı yıl, Goodison Park'ta, Alice Kell'in bir kaptanın hattrick'i sayesinde 5-0 galip gelen St Helen's oynadılar. 53.000, 14.000'i geri çevirerek bunu izledi.
Başarıları FA ile popüler değildi ve 1921'de nihayet kadınların FA gerekçesiyle oynamasını yasaklama kararı aldılar. Bu, 1890'larda İngiliz Bayanlar Futbol Kulübü zamanına kadar uzanan erkek takımlarında oynama yasağının devamıydı. Yine de, Dick, Kerr oynamayı bırakmayacaktı. Neyse ki 1918'de Ashton Park'ta kendilerine ait bir yer edinmişlerdi, ancak Frankland onları bir Amerika turuna çıkarmaya da karar verdi. Ve orada erkek takımlarıyla oynayacaklardı. Tur sırasında dokuz fikstür oynadılar, sadece üçünü kaybettiler. Karşılaştıkları bir oyuncu, yıldız bir kaleci olan Pete Renzulli, takım hakkında “Ulusal şampiyonduk ve onları yenmek için çok uğraştık” dedi. Frankland'ın Dick, Kerr'den sorumlu yönetim kariyeri rekoru, yalnızca 20. yüzyılda Harlem Globetrotters tarafından rakip olabilir. 752 maçta 703 galibiyet, 33 beraberlik ve sadece 16 mağlubiyet aldı. Kariyerlerinde 900 ila 1000 gol atan Lily Parr gibi oyuncularla övündüler ve bu da onu tüm zamanların rekorlarında Pele'nin sadece ikinci gerisinde bıraktı. Ayrıca 2002'de Ulusal Futbol Müzesi Onur Listesi'ne giren ilk kadın oldu. Onlar gerçekten çağların bir takımıydı, ancak yukarıda belirttiğim gibi, o zamanlar bu spora öncülük eden başkaları da vardı. .
Kuzeyden güneye ve Britanya Adaları'nın tamamında çok sayıda ekipler ortaya çıktı. Hızlı futbol “mühimmat kızlarının sporu” haline geldi (Gail Newsham, Kendilerine ait bir lig- 1994). 1917 Boks Günü'nde, 1800'lerin sonlarından bu yana ilk uluslararası kadın yarışmalarından biri İrlanda'da yapıldı. Kuzey İrlanda Bayanları çoğunlukla Lurgan Blues ve Belfast Whites üyelerinden oluşuyordu. İngiliz tarafı Tyneside Ladies, Kuzey Doğu'nun dört bir yanından gelen büyük bir ekip grubundan oluşuyordu. Final sergi maçı “üç günlük bir etkinlik programının finaliydi” ve bir kez daha amaç savaş için para toplamaktı. Kuzey Doğu aynı zamanda 1917'de kurulan ve bir yıl sonra 18 Mayıs 1918'de düzenlenen final ile Mühimmat Kupası'na da ev sahipliği yaptı. Middlesbrough, Ayresome Park'ın evinde 22.000 kişilik bir kalabalığın önünde, Blyth Spartans Bayanlar Bolkclov, Vaughan'ı yendi. ve Co 5-0. Bella Raey üç sayı attı. Raey, bu dönemin bir başka çarpıcı oyuncusuydu. Spartalılar için açılış sezonunda 33 maçta 133 gol attı, bu maç başına ortalama dört golün üzerinde. Kupa, kadınların netbol gibi “daha az agresif” sporlar oynamasına gerek olmadığını, ancak futbol gibi bir sporda “gusto” ve fizikselliğin rekabet edebileceğini gösteriyordu. Sadece bu da değil, sürekli tekrarladığım gibi çekici futbol oynuyorlardı. Bu, ne yazık ki, onların çöküşü olacaktır.
Nettie Honeyball'da olduğu gibi İngiliz Bayanlar Futbol Kulübü, tüm bu ekiplere verilen yanıt inanılmaz derecede karışıktı. Futbolun hala kadınlar tarafından oynanması gereken bir spor olmadığına inananlar vardı ama aynı şekilde birçok topluluk da kadınların etrafında toplandı. 1920 baharında Paris tarafı ziyaret edildiğinde, sokaklarda sıralanan kalabalıklar tarafından sıcak bir şekilde karşılandılar. BLFC'nin hayranlardan gelen şiddetle karşı karşıya kaldığı 1800'lerin aksine, bu cephanelerde nadirdi. Büyük kalabalıklar, takımların oyununu izlemeyi sevdikleri için dönüyordu. Heyecanlı bir futboldu. e bir mektup Blyth Haberleri 1917'de “..hepsinin aslan gibi kalpleri var” dedi. David J Williamson'ın kitabında belirttiği gibi bazı adamlar vardı. topun çanları, “Kadınlarının toplumdaki rolünün, kendilerine verilen fırsata yanıt olarak nasıl oldukça çarpıcı bir şekilde değişmeye başladığını” kabul etmekte zorlananlar. “Kendilerine verilen” bir fırsattan en iyi şekilde yararlananların kadınlardan daha fazla olduğunu, bu kadınların öncü olduklarını ve 1921 yasağı sonrasında da oynama hakları için savaşmaya devam edeceklerini belirtmek isterim. FA, yasağın ardındaki nedenin resmi belgelerinde futbolun "kadınlar için uygun olmadığı"ydı. Kapalı kapılar ardında bundan daha karanlık bir şey olduğu açıktı, kadınların erkeklerden daha çekici futbol oynadığını biliyorlardı ve bundan tehdit ediliyorlardı. Bu kadar saldırgan ve bariz bir şekilde cinsiyetçi eylemde bulunmasalardı ne olabilirdi kim bilir. Oyun bugün olduğundan çok farklı bir durumda olabilir. Ne olursa olsun, Lyon forveti Nikita Parris'in dediği gibi, bu oyuncular “kadınların erkekler kadar topa vurabileceğini” gösterdiğini ve bunu yaparak gelecek nesillerin yolunu açtığını söyledi.
Savaş zamanı kadın futbolcuları: 50.000 taraftarın izlemek için geldiği günleri hatırlamak
It may be hard to believe now, but the beautiful game was dominated by women almost a century ago, after a generation of male footballers was sent to fight, and die, in the First World War.
For women had not only taken on the work done by the hundreds of thousands of men sent to the trenches, but their sporting activities too.
Ladies teams, named after the munitions factories in which they worked, sprang up across the country. They filled a vacuum which had been left by the sheer numbers of men who had left the country. Many never made it back and with men’s football teams decimated by the casualties of war, the Football League suspended all of its matches at the end of the 1914/15 season.
And while women played in skirts, not shorts, and were originally treated as a novelty - their skills and ability soon saw them taken seriously, with huge crowds coming to watch them play.
Around 53,000 fans watched a Boxing Day match in 1920 between St Helens Ladies and Dick, Kerr Ladies at Goodison Park – a crowd bigger than most teams in the premiership can attract today.
The best women’s football team at that time was Dick, Kerr Ladies in Preston, which was founded in 1917. Its star player Lily Parr was the greatest goal scorer in England history – male or female. She scored more than a thousand goals during a 31-year stint at the club between 1920 and 1951. Her achievements were finally recognised in 2002, when she was inducted into the National Football Museum’s Hall of Fame in 2002.
The legacy of the forgotten women’s footballers from the home front will be recognised in a number of special programmes being broadcast tomorrow. Accounts of how women replaced men not only in the workplace, but also on the football pitch, are among a vast collection of 1,400 stories to commemorate the Great War, part of the biggest season of programming ever commissioned by the BBC.
Amanda Mason, a historian at the Imperial War Museum, said: “During the First World War, more than 900,000 women worked in munitions factories. Most factories employed a welfare officer to monitor the health, wellbeing and behaviour of their new female work force. Sport, especially football, was encouraged.”
Patrick Brennan, author of "The Munitionettes: A history of Women’s Football in the North-East during the First World War" said: “For a few short minutes on a Saturday afternoon the girls, and the spectators, could escape from the horrors of war.”
Yet in 1921, the Football Association killed off the rise of women’s football by effectively banning clubs from allowing women’s games to be played at their grounds.
Mr Brennan added: “Because of the FA’s attitude the women’s game gradually disappeared and it wasn’t until the 1960s that the women’s game revived. In 1971 it was recognised by the FA that they could no longer ban women from their grounds and the game has grown from there. If there hadn’t been the ban in 1921 who knows, women’s football may even have come to rival the men’s game.”
The modern women’s game is making up for lost ground, with 30,000 people watching FA Women’s Super League matches last season. More women play football than any other team sport and women’s football is the third largest participation team sport in England, after men’s football and men’s cricket. A million viewers watched the FA Women’s Cup final on TV last year.
And an increasing recognition of the achievements of the wartime women’s football teams is inspiring a new generation of professional women footballers.
England international striker Ellen White, who has more than 40 caps and played in the Great Britain team at London 2012, said: “They are inspirational women, the amount of people who went to the games was just phenomenal and we aspire to have that many people watch us. I’m definitely inspired by them.”
The 25-year-old is confident that the women’s game will continue to grow: “The amount of people we had at the Olympics was amazing, there were about 70,000 people at Wembley. The interest is definitely there.”
More than a game: A history of male and female football stars of South Tyneside
More than a Game showcases memorabilia, cups, kits and photos from the 19th Century to present day.
Highlights include a cartoon of tough player "Bumper" Towell and a snap of a women's cup winning team with England player Mary Lyons from 1919.
The free exhibition is at South Shields Museum and Art Gallery.
Curator Adam Bell said: "This has been a fascinating exhibition to research and put together.
"A real passion for football bonds communities and generations - much like the industries that created these communities.
"It has been fantastic to meet people willing to share their memorabilia and contribute their own reminiscences."
More than a Game celebrates the centenary of South Shields FC's entry to the Football League and charts the history of the local team, which was first founded in 1888 and has gone through various incarnations.
During World War One, many munitions factories set up football teams for female employees, including Palmers Shipbuilding Company in Hebburn.
Mary Lyons, from Jarrow, played for the Palmers Munitionettes and made her England debut at St James' Park aged just 15 in 1918 and scored in 3-2 win against Scotland.
She was and still remains the youngest player to play and score for England in a senior international match.
The National Football Museum has also loaned vintage football board games, as well as material associated with South Shields-born Stan Mortensen, the only player to score a hat-trick in a Wembley FA Cup Final - when Blackpool beat Bolton 4-3 in 1953.
On display is a cartoon of "Bumper Bill Towell" who played for Jarrow FC in the 1920s.
The show also has memorabilia associated with James Windham, who played for Jarrow and South Shields teams before captaining Boldon Colliery AFC on the eve of World War One.
When women’s football was bigger than men’s
Thanks to greater media attention and airplay in recent years, you might think women’s football has never been more popular. But you’d be wrong. For those who still like to criticise the women’s game as being somehow less important or commercially viable, here’s the inconvenient truth: women’s football in the UK was once even more popular than the men’s, and would have become bigger and bigger if it hadn’t been forcibly curtailed by the FA.
It’s a story that defies the stereotypes of sport and the sexes, and has its roots in the dark years of World War One, when the nation’s young men departed en masse for the trenches. In their abrupt absence, women found themselves thrust from domestic drudgery into factories across the country. It was tough work – many women, known as “munitionettes”, were tasked with creating armaments, and had to work amid dangerous machinery and noxious chemicals. Health and welfare advisors were dispatched by the government to keep tabs on the well-being of this new generation of workers, and encouraged sports as a respite from the harsh environment.
Factories began to set up their own women’s football teams, and before long one team stood out as the most popular. This was Dick, Kerr’s Ladies FC, so-named for the Preston-based Dick, Kerr & Co munitions factory the players worked at. Founded in 1917, the team rapidly became the talk of the town, drawing thousands of onlookers to their very first match. As with other women’s teams, their games raised money for charity and the war effort, and the concept of females playing football was generally regarded as a wholesome novelty. But the sheer popularity of Dick, Kerr’s Ladies FC helped change that perception, and establish women’s football as a real, legitimate sport in its own right.
'Lily had 'a kick like a mule' (and) was the only person I knew who could lift a dead ball, the old heavy leather ball, from the left wing over to me on the right.'
The team even had a celebrity player in the looming, formidable form of Lily Parr. She was an awesome presence on the pitch – almost six feet tall and capable of hammering the ball into the back of the net with frightening force. One account has her literally breaking a male goalie’s wrist with the force of a ball, and a teammate recalled how Lily had “a kick like a mule” and “was the only person I knew who could lift a dead ball, the old heavy leather ball, from the left wing over to me on the right and nearly knock me out with the force of the shot”.
Praised even by male footballers for her power and skill, Lily Parr was a hothead who was sometimes sent off for fighting with rival players on the pitch. She also had a spiky sense of humour, once walking into the changing room, surveying her teammates wrapping their ankles and knees in bandages and support stockings, and quipping, “Well, I don't know about Dick, Kerr’s Ladies football team, it looks like a trip to Lourdes to me."
On boxing day that same year, their match against a rival women’s team was watched by a whopping 53,000 people at Goodison Park, with more than 14,000 more potential spectators locked outside the stadium. The ladies were bona fide celebrities, flooded with offers to play across the country. But the bubble soon burst – pricked by the FA itself.
Towards the end of 1921, the FA made the shock move of effectively banning mainstream women’s football. In a meeting, their members cited “complaints having been made as to football being played by women”, and claimed that “the game of football is quite unsuitable for females and ought not to be encouraged”. The women’s teams were no longer permitted to play on official FA grounds, bringing this golden era of women’s football to a crushing end.
This was largely down to straightforward prejudice, and the worry that the men’s game was in danger of being completely overshadowed. Frank Walt, secretary of Newcastle United, echoed widespread sentiment in the upper ranks of the FA when he declared that “the game of football is not a woman’s game” and “the time has come when the novelty has worn off and the charitable motives are being lost sight of, so that the use of the professionals’ ground is rightly withdrawn.”
Yet there were possible political reasons as well. Teams like Dick, Kerr’s Ladies FC, as well as raising money for charity, had also been getting involved in left-wing causes, such as fund-raising for miners protesting wage cuts in 1921. As Barbara Jacobs, author of The Dick’s Kerr’s Ladies, points out, women’s football had “become a politically dangerous sport, to those who felt the trade unions to be their enemies”.
That said, many men were appalled at the resolution. Major Cecil Kent, secretary of Liverpool FC, said that “the only thing I now hear from the man in the street is ‘Why have the FA got their knife into girls’ football? What have the girls done except raise large sums for charity and play the game? Are their feet heavier on the turf than the men's feet?’”
Women’s teams continued to play on non-FA pitches, but the lack of media visibility inevitably dimmed the game’s allure. It’s only now, all these decades later, that women players – picking up the baton from Lily Parr and other trailblazers – are being given their rightful place in the limelight.
The Football History Boys
Like Football? Love Its History! 2014 FBA winners and 2019 Finalists!
Just Why Do We Love Football? A Historical Perspective
- Bağlantıyı al
- heyecan
- E-posta
- Diğer uygulamalar
In September I started my PGCE course with the view of qualifying to become a primary school teacher. In fact, it was one of our 'P.E.' training days which inspired this piece. During a workshop on the subject a great deal of the learning was done with footballs and volleyballs in order to generate an idea of what could be done which each apparatus - throwing, catching and of course kicking. Within a few minutes a fair number of the students, myself included, were doing keep-ups, passing and shooting into an imaginary goal, leaving one coursemate a little baffled - she asked me, "why do people love football so much!?" - which got me thinking. why indeed?
Over the last three years since we set up The Football History Boys - Gareth and I seemed to have each focused on specific eras of the game's illustrious past, with the Victorian era being one of certain intrigue. So this is where we begin, with the games origins - did people love it from the start? The simple answer would be yes - but why? Sport owes much of its beginnings to Victorian Britain with the codification of numerous 'modern' day games like tennis, rugby and of course football. The Victorian thirst for active competition and social recognition helped to fuel this hysteria around physical exercise.
|Pre-War football spectators|
So what did football bring to the table? The common perception of football is that is was a predominately working-class sport from the start - not necessarily true. Football cannot really lend itself to any particular class of people, indeed it was established as a codified sport by public-school alumni and brought to the masses via middle-class business men. Football can be argued, was something that working-class men did, thus leading to it being part of their wider social 'image'. In 1891, the Coventry Herald wrote a piece on the phenomenon of football and its unwavering popularity,
It would seem that the sport's simplicity was another reason for its rise in popularity - a game of football can be created in the back-garden the park or anywhere two jumpers can be placed to represent goalposts. Football was active, engaging and represented more than just personal pride. The element of teamwork and identity helped bring the game to new levels of commitment and livelihood. People now had something tangible and representative of their cities, towns and villages - an opportunity to promote their pride to the wider nation.
Eric Hobsbawm's words highlight the power football truly has over an entire nation. Is this why we truly Aşk football? Indeed, when finding yourself at an international football match it is common to see a plethora of symbols which highlight national pride - flags, anthems, songs and even war metaphors are all used to bring together a collection of people. For myself, I have never felt as proud to be 'Welsh' as when Chris Coleman's side qualified for the European Championships in June. It is not a feeling uncommon with the rest of the nation - indeed social media would provide a wealth of tweets containing words like 'proud to be Welsh' or 'Cymru am Byth'.
|Wales qualify for Euro 2016|
It is easy to get side-tracked when writing about why we love the game - indeed I could probably write for days about my own personal passion for football, but that would not be representative of everyone! In 1893, Welsh newspaper the Montgomery Express reported on football's new found role as the 'national sport' of Great Britain,
At The Football History Boys we have written fairly extensively about the role football played in the First and Second World Wars. In a time of disillusionment and a collective uncertainty - the game provided a basis for togetherness and reality. The Football League was not even suspended until 1915, a year after conflict had begun, why? The reason was simple, football was seen as something people could rely on, when all else was failing. Eventually, footballers would succumb to the call of war - playing key roles in the theatre of conflict. Nevertheless, even in the most unlikely of places, one thing brought the two sides together on Christmas Day, 1914 - a football match.
Even after 1915 football carried on, this time with the introduction of the women's game. Munitionettes raised money for the war-effort as well as morale. This introduction of the women's game should not be understated - the sheer fact that women were playing football once more offers ideas of freedom and expression. Women could be liberated on the pitch. Of course there was some discourse from the wider misogynistic society - but around the same time, suffrage was granted to females for the first time in the United Kingdom. Sport had played a vital role in achieving this. Despite a later ban on the women's game - it has become stronger than ever in the last 10 years, with the heroics of the Lionesses in Canada proving that football is more than just a 'man's game'.
|War time heroes? The Dick, Kerr Ladies|
Perhaps football's heyday was in 1923 - the White Horse Cup Final. The fixture between Bolton and West Ham attracted up to 300,000 spectators before kick-off. It is rare that these kind of numbers are ever replicated in any other walk of life. The FA Cup Final by 1923 created a holiday atmosphere - often seeing northern spectators make the pilgrimage to London, to see their team represent them under the watch of the rest of the nation.
It was not just in Britain that a collective enthusiasm for football was found. Following the Second World War, the West German victory in the 1954 World Cup once more showed the power that football has. Indeed, during the War, football was played through 'wartime friendlies' with league players representing various clubs as well as their RAF, Army and Navy teams. In 1954 however, in what has now become known as the 'Miracle of Bern', the sports draw reached new levels. Already achieving somewhat of a revolution due to the reinvention of the game by Ferenc Puskas' Magical Magyars, the Hungarian defeat to West Germany paved the way for a change in Germany's international relations as well as a wave of genuine euphoria throughout the nation - not seen for decades.
Football isn't without its tragedy however, the Munich Air Disaster in 1958 and the Hillsborough Disaster in 1989 has shown that the sport is not immune to devastation. However, it has truly brought out the best (and worst) in people. The general sense of community and collective remembrance has shown that football is something which we can pride ourselves in. The police incompetence in 1989, so disgustingly covered-up for 25 years highlights another side to public perception towards the game. The lies printed in The Sun following the deaths of 96 fans brought the city of Liverpool together as the fight for justice began. To this day the united community and the wider support from all areas of the nation once more showed the power football can have, even in the face of persecution.
|Bringing out the best in football fans across the country|
In the modern day football is never short of tales concerning economics, sociability and even politics. Just last week Greek players staged a sit-down protest, due to the poor treatment of migrants in the nation. Football's global charm provides the perfect platform to demonstrate an idea to the world. Indeed the World Cup has seen the togetherness of almost every nation on Earth - even in the 2010 World Cup, North Korea qualified and almost drew with Brazil. Football had brought a nation regarded as the most secretive on Earth out of the shadows and on the televisions of more than a billion people worldwide.
So why do we love football? For me, it is from within its power to bring people from all walks of life together as a collective, even if it is just for 90 minutes. Football has affected all of our lives in some way, directly or indirectly. The game's simplicity and adaptability to any location or climate means it can become a source of freedom and expression in societies which often demonstrate anything but. Throughout the last 150 years, we have seen change on an unprecedented scale through technology, society and politics - but football, as a game, has remained relatively unscathed despite economic introduction - it is still 11-a-side, still 90 minutes and still the game of the people.
By Ben Jones - TFHB (Follow me on Twitter @Benny_J and @TFHBs)