1965 İsveç yapımı olan, Ingmar Bergman’ın kendi hastalığından yola çıkarak çektiği film, dış dünyaya karşı oluşturduğumuz benliğimizle ne kadar iç içeyiz sorusunun cevabını aramaya davet ediyor. Persona kelimesi, “maske” anlamına gelmektedir. Maskeler, tiyatro oyuncularının kullandıkları ve kendi benliklerini bir kenara bırakarak canlandırdıkları karaktere bürünmelerini sağlayan bir araçtır. Elisabeth, “Elektra” oyunu sırasında bir anda suskunluğa gömer kendini. Doktoru bu durumu tamamen bilinçli olarak yaptığını söyler ve yanına onu yeniden konuşturması için hemşire Alma’yı verir ve ikisini yazlığa gönderir. Fakat Elisabeth’in konuşması gerekirken, Alma konuşmaya başlar ve bir süre sonra Elisabeth Alma’nın dinleyicisi halini alır.