Size anlatacağım olayı yine de sağduyu açısından açıklayamam. Belki de tüm bunlarda hikayeler ayrıca ikinci bir gizli anlam da vardı, ama onu bilmiyorum. Genel olarak, hiçbir şey hakkında spekülasyon yapmayacağım, her şeyi Tu-16'nın sıradan bir ikinci gezgini olan benim gördüğüm ve algıladığım şekilde anlatacağım.
Yakin
Kardeşim ve ben denizci-operatör olarak uçtuk, alayın yatakhanesinde 307 numaralı odada yaşıyorduk.
Yanımızda, 305 numaralı odada, "Yakin" lakaplı bir bekar olan, filomuzun gemisinde yeni atanan denizci yaşıyordu. Takma adını, "Ivan Vasilyevich Mesleği Değiştirir" filminin karakterine dış benzerliği nedeniyle aldı, aynı bıyık ve favorilere sahipti ve aynı zamanda güzel kızlarla yakından ilgileniyordu. Ne olmuş? Bekarın hakkı var!
Yakın çok sakin bir karaktere sahipti, her zaman hafifçe gülümsedi, ılımlı bir şekilde içti ve sigara içti, genel olarak özel bir farkı yoktu ve örnek bir subay olduğunu söyleyebiliriz.
Yakın'la aramız iyiydi, sakinliği ve ülkemizde ender rastlanan biraz zekası ile sevdik kendisini. havacılıkçoğunlukla hâlâ işçi-köylü olarak kaldı.
Yeni Yıl vesilesiyle erkek kardeşim ve benim için ilk alay ziyafetinde bize davranış hakkında brifing veren Yakın'dı.
Peki, anlıyorsunuz ki Yakın bizim için basit bir asker-ağabey ve komşu değil, aynı zamanda iyi bir yoldaştı.
Havaalanımızın genişlemesi nedeniyle, sürekli yeni otoparkların inşası ve pistin uzaması nedeniyle, bölümün alaylarından birinin sürekli Sahalin'e, Leonidovo havaalanına uçtuğunu söylemiştim.
Genellikle bu yer değiştirme Mart ayının sonunda başladı, Nisan ayının sonuna kadar Sahalin'de kaldılar, Mayıs tatillerini tabanda kutladılar ve 10 Mayıs'tan sonra tüm yaz boyunca uçup gittiler.
Leonidovo'da oturmayı severdim. Bazı ev içi düzensizliklere rağmen, yaşam koşulları bir şekilde yazlık evlere benziyordu ve genel rahatlama, zorlanmamayı mümkün kıldı.
Genel olarak, bu koltukları sevdim ...
Peki, nasıl sevilmez?
Yaz, sıcacık, uçaklar yaşadığımız kışlanın hemen yanında duruyor, tüm resmi etkinlikler bir çeşit çizgi film karakteri, kendi zevkimiz için uçuyoruz ve kendimizi kaybetmeden rahatlıyoruz. Nehirde dinlenin, her yerde ve herhangi bir miktarda kırmızı balık ve havyar, bir kaşığın durduğu bir kulak ...
Genç bir subayın başka neye ihtiyacı var?
Genel olarak, alay bir kez daha Leonidovo'ya uçtu ve bütün yaz boyunca orada kaldı.
Garnizonda işleri düzene koydular, uçuş alanını hatırladılar, tüm dönem için uçuş hazırlıkları yaptılar ve sadece uçuşlarla ilgilenmeye başladılar, başka bir şeyle uğraşmadılar.
Haftada 2-3 vardiya uçtular, "en azından" "yüzüstü pozisyonda görevden" uçtular, Cumartesi günü - resmi "banyo ve cam günü", Pazar günü - nehirde dinlendiler.
Bir hizmet değil, sadece havacılık önyargısı olan bir tür paramiliter öncü kampı.
Alay, Leonidovo havaalanından uçuşlar yapmak için Sahalin'e uçtuğunda, alayın karargahı, birinci uçuş hariç, neredeyse tam güçte, ana havaalanında yerinde kalır ve gerekli bilgileri alarak normal şekilde çalışmaya devam eder. alayın çalışmaları hakkında telefon ve telgrafla.
Ayrıca, alayın teknik ve operasyonel birimi (TECh) kalıcı konuşlandırma yerinde kalır. Bu, alayın uçaklarında periyodik teknik çalışmalar yapmak için çok özel bir teknik birimdir.
Filo genelkurmay başkanlarının önderliğinde çeşitli nedenlerle Sahalin'e ulaşamayan filo, uçuş ve teknik personel, esas olarak hizmetle uğraşıyor, yani askeri anlamda, kıyafetlere gidiyorlar. "her gün kemerde." Belki gün aşırı değil ama çok sık.
Filo kurmay başkanları, köklü bir şemaya göre hareket eder - aynı kıyafete gidecek subayları belirler, bir aylık görev çizelgesi hazırlar ve bu subaylar başka hiçbir yerde kullanılmayacaktır.
Örneğin, birkaç subay seçilir, bir alay nöbetçisi ve yardımcısına bir görev çizelgesi verilir, alay kurmay başkanı vekili onlara gözyaşı dökmelerini söyler ve hizmette başka kimse onları aramıyor, iç hizmet planına göre bağımsız hareket ederler.
Bu çift, belirlenen saatte günlük düzenin boşanmasına gelir, aynı çiftten başka bir filodan emri kabul eder ve düzen ve kurallara göre hizmet eder.
Elbette aynı nöbetçilerin sürekli değişmesiyle aralarında gayri resmi ilişkiler kurularak hem görevin kabulü ve teslimi hem de hizmetin kendisi kolaylaşıyor.
Genellikle, tüm uçuş ekibi "minimum hava" sırasında uçuşlar için Sahalin'e gider, ancak planlanan tatilden ayrılanlar her zaman Sahalin'e gitmez.
Bazen komut, Sahalin'de bir tatilden sonra mürettebatı geri yüklemenin uygun olmadığına karar verir, belki de hava buna karşılık gelmez veya daha önemli görevleri çözmek için yeterli uçak yoktur ve daha sonra bu mürettebat “planlanan masaya düşer”. Filo kurmay başkanının yani yukardaki gibi kıyafetlere gitmeye başlar.
Size bahsettiğim denizci Yakin'in mürettebatı, Sahalin döneminin çoğunu planlı bir tatilde geçirdi ve alaya geldikten sonra, filo komutanı alayın olması nedeniyle bu mürettebatı Sahalin'e çağırmamaya karar verdi. "minimum hava" aktif olarak uçmaya başladı, mürettebatın tatilden sonra iyileşmesi için hiçbir koşul yok ve iş gezisi dönemi zaten sona ermek üzereydi.
Bu durumla bağlantılı olarak, mürettebat, adamları farklı kıyafetlere dağıtan filo genelkurmay başkanının eline geçti. Yakın, tavizsiz bir kararlılıkla yürüttüğü alay için daimi görev yardımcısı pozisyonunu aldı.
“Nöbetçi” kimdir, ne iş yapar?
Bu, kaptan rütbesine sahip, bir geminin komutanı veya bir hizmet grubunun başkanı konumunda, günlük bir teçhizata atanan, alayın iç düzenini sağlamaktan, günlük teçhizat olarak hizmet etmekten sorumlu olan bir subaydır. ayrıca güvenlik için оружия ve alay için görevli odada kasalarda saklanan mühimmat.
Nöbetçi astsubayın yardımcısı, nöbetçinin uykusunda (4 saatten fazla olmamak kaydıyla) görevlerini yerine getiren ve nöbetçinin söylediği her şeyi elbette izin verilen sınırlar içinde ve makul sınırlar içinde yapan alay nöbetçi subayı tarafından desteklenir. .
Tabii ki, alayın Sahalin'de olduğu bir zamanda, iç hizmet büyük ölçüde basitleştirildi, personel ve tüm komutanlar yok, korkacak kimse yok ve geçici komutanlar zaten aynı insanlara alıştı. hizmetlerini uzun süre izlemekten kendilerini ortadan kaldıran kıyafetlerde.
Umarım çoğu okuyucu durumu zaten anlamıştır - alayın ana kısmı Sahalin'deydi, tabandaki alayın kalıntıları alayın nesnelerini, kendilerini korumaya ve memurların ve teğmenlerin kişisel silahlarını korumaya hizmet etti.
Memurların ve teğmenlerin tabancaları, alay görevli memurunun odasında büyük kasalarda tutuldu, tabancalar kasalara çok garip bir şekilde, iki sıra halinde, görev alımı sırasında silahların varlığını kontrol ederken saymak için oldukça elverişsiz bir şekilde yerleştirildi. alay.
Kişisel silahlar olmadan uçmamız yasak olduğu için uçuş ekibinin birçok tabancası Sahalin'deydi.
Hem Sahalin'deki hem de kalıcı üsteki hafif dağınıklığa rağmen, küresel bir olay olmadı, alay verilen görevleri planlı bir şekilde tamamladı ve üs havaalanına uçtu.
Tüm tabancalar, alayın nöbetçi amirine teslim edildi ve halk, akrabaları ve arkadaşlarıyla buluşmak için koştu.
olay
Ama akşam korkunç bir şey oldu!
Alay için görevli yeni subay, görev alırken tabancaları sayarken bir tabanca sıkıntısı olduğunu keşfetti.
Ve başladı ...
İlk başta tabancaları defalarca saydılar ve aniden "düştükleri" yerde, sonra bir alay kurdular ve tüm personelle görüştüler ve aniden biri uçuştan sonra teslim etmeyi "unuttu", ama sonra bölüme rapor vermek zorunda kaldım. karargaha, havacılık karargahına, karargaha filo, ve kayıp silahın aranması tamamen farklı bir düzeye gitti.
Sovyet döneminde, barış zamanında silahları kaybetmek çok zordu, ama neredeyse imkansızdı. Artık tüm televizyon dizilerinde "askeri" ve "polislerin" tabancaları nasıl sattığını ve kaybettiğini gösteriyorlar, ancak zamanımızda her şey tamamen farklıydı.
Alay, kayıp tabancayı aramak dışında tüm görevlerden askıya alındı.
Her türden askeri savcı, müfettiş ve “özel görevli” (özel bir departman KGB'nin askeri karşı istihbaratıdır) içeri girdi ve hepsi planlarına ve talimatlarına göre “kazmaya” başladı.
Ve alay personeli saçmalıklarla uğraştı - fiziksel bir arama. Her birliğe bir bölge verildi ve biz de gidip aradık.
Elbette hiçbir şey bulamadık, sadece anlamsız işlerden bıktık, hem o silahı hem de onu kaybeden ya da çalanı lanetledik.
Birçoğu, özellikle orduda görev yapanlar bilir ki, ordu meşgul değilse içmeye başlar.
Bu, bu konuda daha fazla fırsata sahip oldukları için memurlar için eşit ve hatta daha fazla geçerlidir.
Genel olarak, alayda hafif gizli bir toptan sarhoşluk başladı.
Sabah teşkilatta herkese “silah aramak” için alanlar ayrıldı ve insanlar garajlara dağıldı, orada içki içip durumu tartıştı.
Genel bir görüş oluştu - her şey cehenneme yoruldu, dayanacak güç yok, bu yüzden uyuyabilirsin.
Alay sessizce garajlarda içerken, tüm bu savcılar, müfettişler ve "özel memurlar", alay Sahalin'de oturduğu sırada tabancanın üssünde kaybolduğunu öğrendi.
Genel dinlenme sırasında ihmalkarlık nedeniyle silahların ortadan kaybolmasının tam zamanını belirlemek mümkün değildi.
Alayda görevli "daimi" subayların silahları saymadan göreve başlayacak kadar gevşedikleri ortaya çıktı, yarın görevi aynı subaya devredeceklerse neden sayalım diyorlar.
Genel olarak, alayda sürekli görev yapan üç çift subay ve yardımcılarıyla yakın çalışmaya başladık.
"Suçlu Yakın"
Bütün bu karışıklık bir süre daha devam etti ve ardından şok edici haberler geldi - sabah, uçuş kantininin girişinde, "özel memurlar" denizci Yakin'i gözaltına aldı.
Kimse bir şey anlamadı, ama her ihtimale karşı, Yakin yeniden adlandırıldı ve şimdi ona farklı bir şekilde - “suçlu Yakin” demeye başladılar.
Silah aramayı ve dolayısıyla garajlarda içmeyi bıraktılar ama ne olduğu konusunda netlik yoktu, hiçbir şeyden haberdar değildik ve parça parça bilgi topladık.
Şüpheli, yani sürekli bu talihsiz kıyafete gidenlerden, “suçlu Yakın”ın pantolonunun kemerinde ve tuniğinin astarında bulunan silah yağı izlerinden teşhis edildiğini öğrendik.
Alay nöbetçisinin tabancaları saydığı, "suçlu Yakın"a kasayı kapatması talimatını verdiği ve kendisinin de bir sonraki kasaya geçtiği sırada "suçlu Yakın"ın tabancayı çaldığı ortaya çıktı. “Suçlu Yakın” tabancayı pantolonunun kemerine taktı ve kasayı kapattı, ardından tabancayı sessizce çıkardı ve komşu alayın yatakhanesinin çatı katına sakladı. Ertesi günkü nöbette tabancalar sayılmadı.
Genel olarak, alayın görevli memurları adına hırsızlık teknolojisini ve bir dizi ihlali anladık, ancak bizi rahatsız eden ana soru açık kaldı - “suçlu Yakin” in neden bir silaha ihtiyacı vardı?
Ancak “suçlu Yakın” ile hiçbir bağlantımız yoktu ve sadece olası nedenleri tahmin edebiliyorduk.
Leningrad'dan garnizona uçan "suçlu Yakin" in babası tarafından bir miktar netlik getirildi.
“Suçlu Yakın”ın babasının Leningrad Bölgesi KGB'sinde bir tür büyük patron olduğu ortaya çıktı ve oğlunun çok ağır bir şekilde cezalandırılmamasını sağlamak için her türlü çabayı gösterdi.
Bir subay toplantısı için toplandığımızda, alay komutanı belli belirsiz bir şeyler mırıldandı ve sözü sivil giyimli kimliği belirsiz bir adama verdi.
“Suçlu Yakın”ın babasıydı, bize bir şey söyledi, şimdi dedikleri gibi oğlunu karalamak istemesi dışında hiçbir şey anlamadık.
Bu vahşi eylemin nedenleri hakkında doğrudan bir soruya, baba "suçlu Yakın" ın bir şeyi protesto ettiğini ve ordudan ayrılmak istediğini söyledi.
Genel olarak, bizi hiçbir şeye ikna etmedi, gerçekten hiçbir şey anlamadık.
Toplantı hiçbir şeyle sona erdi.
Bir süre sonra, alay oluşumunda, alay komutanı bize “suçlu Yakın” ın babasının “suçlu Yakın” “kefaletle” alma talebi ile alaya döndüğünü bildirdi.
Bu olayın mekanizması benim için net değil ve şimdiye kadar genel olarak kimse kimseyi bir yere götürmedi.
Bir süre sonra, “suçlu Yakın”ın bir yıl hapis cezasına çarptırıldığı ve “kimya” alanında, yani Komsomolsk-on-Amur bölgesindeki bir koloni yerleşiminde görev yapacağı konusunda bilgilendirildik.
Onun hakkında daha fazla bir şey bilmiyorduk, sadece yakın'ın serbest bırakılmasından sonra sivil havacılıkta bir iş bulduğu ve An-24'ü Uzak Doğu'da uçurduğuna dair bir söylenti vardı.
Alayımızda hiç kimse küresel olarak cezalandırılmadı, bu yüzden “kınama” ve “hizmet tutarsızlıkları” verdiler.
Wushan alayı komutanının şüphelerini gecikmeli olarak paylaştığını hatırlıyorum: “Ona uzun zaman önce bakmaya başladım, sigarayı bıraktım, içmeyi bıraktım ... Bu şüpheli ...”.
"Ushan"ın kendisi, Ostrov'da bir alay komutanı olarak Baltık Filosuna transfer edilerek "ciddi şekilde cezalandırıldı".
Bizim alayımızda böyle oldu.
Hikayenin başında söylediğim gibi, hala gerçekte ne olduğunu anlamadım?