|Babam ve ben. Muhtemelen 1997|
30 May 2015
Aslında bu yazı bir önceki "Yalnız Bir Çocuk ve Yalnız Bir Çocukluk" yazısının devamı değil. Yazının içindeki bir kısmın hikâyeleştirilmiş hali. Bunu neden yazmak istedim bilmiyorum ama sanırım herşeye rağmen devam edeceğim...
........Bir saat kadar sonra hastanın kardeşi de abisini ziyarete gelmişti. Çocuk amcasını kendine siper edip ardı sıra yürüyerek babasının yanına geldi. Hastanın pek konuşacak hali yoktu ama kardeşinin sorduğu bir-iki alışılageldik soruya boğuk ve kısık sesiyle kısa cevaplar verdi. Ardından adam, hasta abisinden başka bir iş için izin isteyip dışarı çıkarken çocuk babasına doğru yaklaştı. Ancak beklemediği bir tepkiyle karşılaştı. Hasta adam, oğlunu eliyle hafifçe iterek sağına döndü ve:
........Kocası, aslında 25 yıldır akciğer kanseri hastasıydı. Ancak doktorlar, hastalığın son evresinde bunu farkedebilmiş ve onların deyimiyle artık yapabilecek pek fazla birşey kalmamıştı. 6 aydır yattığı hastanede durumu daha da kritik olunca en sonunda doktorlar "Allah'tan ümit kesilmez, ama muhtemelen birkaç günlük ömrü kaldı, çoluğunu çocuğunu görüp helallik alsın." diyerek hastayı taburcu etmişlerdi. O da bunun farkındaydı ki taburcu edilmeden birkaç gün önce karısına şunları söylemişti:
........Evde "Bey! Bey!" diye bir çığlıktır koptu. Hasta aniden öksürmeye ve yavruağzı çiçekleri olan nevresimin üzerine kan kusmaya başlamıştı. Durmaksızın gözlerini büyütüp, göğüs kafesini kaldırıp indirerek daha derinden nefes almaya çalışıyor ancak nefes almaya çalıştıkça kustuğu kanlar boğazına doluyor ve soluğunu daha da güçsüzleştiriyordu. Anne bir anda oda kapısının önünde gördüğü manzara ile dehşete düşmüş oğluna döndü ve boğuk bir sesle ona bağırmaya başladı:
........31 Mayıs 1999, ikindi vakti. Bir gün öncesinden sağanak yağmurlarla ıslanmış nemli ve sıcak Karadeniz günlerinden biriydi. Çam ormanı çizgisinin hemen altında kalan küçük köyün mütevazi mahallesinde oradaki bir iki komşu evden başka dünyada hiç kimsenin umursamadığı bir telaş vardı... Hasta adam, küçücük oğlunun gözleri önünde gözbebekleri dışarı fırlamış halde, kendi kanında boğularak ızdırap içinde can verdi...