Türkiye’nin II. Dünya savaşı’ndaki politikası; denge siyaseti izleyerek, toprak bütünlüğünü korumak ve savaş dışı kalmaktır. 1939’da savaş olasılığı artınca toprak bütünlüğünü korumak amacıyla İngiltere ve Fransa ile görüşmeler yapılmış, Türkiye’nin ”Barış Cephesi”nde yer aldığı açıklanmıştır. 19 Ekim 1939’da Türkiye-İngiltere-Fransa arasında Karşılıklı Yardım Antlaşması İmzalanmıştır.
Almanlar, 1941’de Balkanları işgal edince İngiltere, Türkiye’nin Alman istilasına uğramasından endişe etmiş ve Türkiye’nin savaşa girmesini
istemiştir. SSCB’ye saldırı planlayan Almanya’nın Türkiye ile saldırmazlık antlaşması yapması üzerine, Türkiye savaş dışında kalmıştır. (Haziran 1941)
1942’de Almanya’nın Stalingrad’da yenilmesiyle Müttefikler, Türkiye üzerindeki baskıyı arttırmış ve Adana Konferansı yapılmıştır. Konferansta İnönü, Churchill’in savaşa girme teklifini reddetmiştir.
Müttefikler Tahran Konferansı’nda da Türkiye’nin savaşa girmesini gündeme getirmiştir.
İngiltere ve Türkiye Kasım 1943’te Kahire’de (I. Kahire Konferansı) görüşmüş Türkiye savaşa girmeyi reddetmiştir. Aralık 1943’te ise Roosevelt, Churchill ve İnönü Kahire’de bir araya gelmiş, Türkiye ilke olarak savaşa girmeyi kabul etmiştir. (II. Kahire Konferansı) Türkiye II. Kahire Konferansı’nda savaşa girmeyi silah ve malzeme şartına bağlayınca görüşmeler sonuçsuz kalmıştır.
23 Şubat 1945’te Türkiye, Birleşmiş Milletler Teşkilatı’nın kurucu üyesi olabilmek için Almanya’ya simgesel olarak savaş ilan etmiştir.