Bruno Barbey, farklı kıtalarda yaşayan insanların ortak kaderi üzerine yaptığı fotoğraf çalışmalarıyla tanındı. Bazen bir isyanda bazen de bir savaşta sokaklar için çarpışanların yanında yer aldı. Sanatçı, dünyayı yeni perspektiflerden üzerinden keşfetmek istiyordu. Özgürlük ve yalnızlık duygusuyla başta Ortadoğu olmak üzere pek çok kıtayı aşındırdı. Dünyanın bitmeyen zulmüne fotoğrafıyla direndi!
“Ben bir züppe ve engellenmiş bir solak adamdım.”
Barbey, ulusların siyasal anlamda uğradığı ayrımcılığı yansıtmak amacıyla beş kıtada fotoğraf çekti. Mayıs 1968’de Paris ve Tokyo’da gerçekleşen olaylar hakkında raporlar hazırladı. Vietnam Savaşı hakkında bir dizi fotoğraf röportajları yaptı. Kamboçya, Ürdün, Mısır, İran, İrlanda, Bangladeş, Birleşik Arap Emirlikleri, Hindistan gibi ülkelerin içsel trajedisini fotoğraflarına yansıttı.
“Amacım yerin ruhunu yakalamaya çalışmaktı.”
Savaşlarda en çok etkilenen kişilerin kadın ve çocuklar olduğunu söyleyen Barbey, çalışmalarında genelde kadınlara yer verdi. Sanatçı için renk, tek başına bir yüzey renklendirmesi değildir. Dolaştığı kıtaların, ülkelerin, insanların rengidir. Özellikle Fas’ta çektiği fotoğraflarda, rengin hâkim olmasının nedeni de budur.
“Fotoğrafçılık dünyanın her yerinde anlaşılan tek dildir.”
Yönetmen Jacob T. Swinney, 55 farklı filmin başlangıç ve bitiş karelerini yan yana getirerek olağanüstü bir yapım ortaya çıkardı. Belki...