26.9: Özgecilik
Fedakar davranışlar "özverili" davranışlardır— davranışı gerçekleştiren bireyin pahasına başka bir eye yardım eden davranışlardır. Fedakar hayvan için olumsuz sonuçlara rağmen, bu davranışların çeşitli nedenlerle evrimleştiği düşünülmektedir.
Fedakar Davranışların Nedenleri
İlk olarak, en fedakar davranış ilişkili bireyler arasında oluşur. Fedakarlık özellikle kolonilerde yaşayan ve üreme yeteneğine sahip bir dişi olan kraliçe-arılar ve çıplak köstebek sıçanlar gibi belirgindir.
Bu ösosyal hayvanlarda, bir koloninin tüm üyeleri çok yakından ilişkilidir. Üreme yenilmeyen üyeler-örneğin, işçi arılar- kraliçeve yavrusuiçin yiyecek geri getirme ve koloniyi savunmak gibi fedakar davranışlarda bulunmak gibi fedakar davranışlarda bulunmak. Bu faaliyetler boyunca, kraliçenin ve koloninin iyiliği için kendi hayatlarını bile feda edebilirler.
Ancak, kraliçeile yakından ilişkili oldukları için, kendi kendini feda eden davranışları, onunla paylaştıkları genlerin yavrularından geçme şansını arttırır ve sonuçta halktaki fedakar davranışları korur.
Fedakarlık aynı zamanda ösosyal olmayan ilgili hayvanlar arasında da meydana gelir, örneğin, bir yırtıcı yakınolduğunda alarm çağrıları yla, bazıları onlarla akraba olan diğer grup üyelerini uyaran sincaplar gibi. Bu, çağrıyı veren sincabı riske sokar, ama grubun ve genlerinin hayatta kalmasına yardımcı olur.
Fedakarlık, primatların birbirini damatlaştırması veya yemek paylaşması gibi sosyal bir grup içindeki ilgisiz bireyler arasında da oluşabilir. Bu davranışlar kısa vadede fedakar hayvana pahalıya mal olsa da, iyilik daha sonra geri ödenirse yararlı olabilir. Buna karşılıklı fedakarlık denir ve öncelikle bireylerin geçmişte kendilerine yardım etmiş bireylere "geri ödeme" için birçok fırsata sahip olduğu istikrarlı sosyal gruplarda yaşayan hayvanlarda görülür.