COLUMBUS, Ohio (AP) – 1956 yılının Nisan ayının ortalarında yayınlanan bir dizi “Peanuts” çizgi romanında Charlie Brown, uzun süredir devam eden şeritte “Peanuts” olarak bilinen şeye sıkışmış olan uçurtmasının ipini tutuyor. “uçurtma yiyen ağaç”.
O haftanın bir bölümünde, sinirli Charlie Brown, can düşmanı Lucy’nin ağaca bağırması teklifini reddeder.
Lucy son panelde “Ağaca bir uçurtma takmış olsaydım ona bağırırdım,” diye yanıtlıyor.
Dünyanın en büyük müzesi olan Columbus’taki Ohio State Üniversitesi’ndeki Billy Ireland Karikatür Kütüphanesi ve Müzesi’nin kurucu küratörü Lucy Shelton Caswell, bu etkileşimin basitliğinin “Fıstık”ın 1950’deki ilk çıkışından önce çizilen çizgi romanlardan ne kadar farklı olduğunu gösterdiğini söyledi.
Caswell, “Bunun hakkında konuşmak için bir hafta sürebileceğiniz fikri ve birinin kafasına şişeyle ya da her neyse vurması anlamında bir tıkaç olması gerekmiyordu” dedi. “Bu gerçekten devrim niteliğindeydi.”
Billy Ireland Müzesi’nde ve Santa Rosa, California’daki Charles M. Schulz Müze ve Araştırma Merkezi’nde sergilenen yeni sergiler, Kasım ayında Minnesota’da doğan “Fıstık” karikatüristi Schulz’un yaklaşan doğumunun yüzüncü yılını kutluyor. 26, 1922.
Schulz, erken bir çizgi roman olan Barney Google’da Sparky adlı bir atın ardından bir akraba tarafından verilen Sparky’nin ömür boyu takma adını taşıdı.
Schulz, sendika tarafından seçilen “Peanuts” adının hiçbir zaman hayranı olmadı çünkü orijinal adı “Li’l Folks” başka bir şeridin adına çok benziyordu. Ancak Columbus sergisi, Schulz’un yaratımının zamanında bir juggernaut olduğunu şeritler, hatıralar ve yorumlar aracılığıyla açıkça ortaya koyuyor.
Schulz’un kanser teşhisini takiben 1999’da emekli olduğu sırada, eseri 2.600’den fazla gazetede yayınlandı, 75 ülkede 21 dile çevrildi ve tahmini günlük 355 milyon okuyucuya sahipti. Schulz, bir titreme elini etkiledikten sonra bile, kişisel olarak 17.897 “Fıstık” şeridi yarattı ve çizdi.
Şerit aynı zamanda sıkça oynanan “You’re a Good Man, Charlie Brown” adlı oyunun yanı sıra “Snoopy: The Musical”, düzinelerce TV şovu ve şovu ve birçok kitap koleksiyonuna da konu oldu.
“Calvin and Hobbes”un yaratıcısı Bill Watterson, 2007 Wall Street Journal’da bir Schultz biyografisi incelemesinde “Fıstık”a o zamanlar ne kadar devrimci olduğu için taze gözlerle bakmanın zorluğunu anlattı.
Schulz müzesinin küratörü Benjamin Clark, bu yeniliği Schulz’un dışavurumculuğunu koruyan bir yedek hat kullanması olarak tanımlıyor.
Clark, “Schulz teknik olarak çizimde gereksiz olanı ortadan kaldırabileceğini ve en basit görünen çizgilerle duygusal bir yumruk atabileceğini anladı” dedi. “Ama bu basitlik aldatıcı. Bunlarda çok şey var.”
Columbus’taki sergi, uçurtma yiyen ağaç, Snoopy’nin köpek kulübesi, Lucy’nin psikiyatri kabini, Linus’un Büyük Balkabağı takıntısı, Beethoven çalan Schroeder, ve dahası.
“Kıvılcımı Kutlamak” aynı zamanda Schulz’un kadın sporlarında eşitlik gerektiren çığır açan yasa olan Başlık IX ile ilgili şeritler aracılığıyla kadın haklarını tanıtmasına da odaklanıyor; ve Martin Luther King Jr’ın öldürülmesinin ardından bir okuyucunun teşvikiyle teşvik edilen, renkli bir karakter olan Franklin’i tanıtması.
Ek olarak, teşhirde markalı kağıt havlulardan, devasa “Peanuts” lisanslama dünyasının bir parçası olan Pez dispenserlerine kadar birçok hatıra yer alıyor. Bazı karikatüristler Schulz’un şeridi ticarileştirmesinden hoşlanmadılar.
Caswell, çizgi romanların her zaman ticari olduğunu savunarak eleştirileri reddetti, icatlarından başlayarak gazete satmanın bir yolu olduğunu söyledi.
1965 yapımı “A Charlie Brown Christmas” tüm zamanların en ünlü çizgi film TV programlarından biri olsa da, karakterler en son Apple TV’deki orijinal şovlar ve özel programlar olmak üzere düzinelerce animasyon şovu ve filmde geri döndü.
Eşi Jean Schulz, geçen yıl The Associated Press’e verdiği demeçte, bu Apple programları yeni izleyicileri Schulz’un çizdiği gerçeğiyle tanıştırdı. Bu gerçeği şöyle anlattı:
“Bir mahallede yaşayan, birbirleriyle iyi geçinen, eğlenen, bazen birbirleriyle tartışan, ancak her zaman birbirlerine sarılarak ya da tartışmalarını çözen iyi bir çerçeve içinde biten bir karakter ailesi” dedi.
Schulz ile ilk kez 1980’lerde tanışan Caswell, serginin amaçlarından birinin insanları adam hakkında bilmedikleri şeylerle şaşırtmak olduğunu söyledi. Bunda, “Kıvılcım Kutlaması” takdire şayan bir şekilde başarılıdır.
Örneğin, bir hokey ve buz pateni sevgilisi olan Schulz’un hem ABD Artistik Patinaj hem de ABD Hokey salonlarında olduğunu kim bilebilirdi? (Belki de, küçük sarı kuş Woodstock tarafından yönlendirilen hokey oynayan bir Snoopy veya Zambonis’i içeren birden fazla şerit göz önüne alındığında, bu şaşırtıcı değil.)
Caswell, serginin Schulz’a odaklanarak, “Peanuts” piyasaya sürülmeden önce çizim stilini mükemmelleştirmek için çok çalıştığını ve şeridin ne olmasını istediği konusunda kasıtlı olduğunu göstermeyi hedefliyor.
“Bu, hayatına çok net, yaratıcı bir şekilde odaklanan ve insanları güldürmekten zevk alan dahi bir insandı” dedi.
Billy Ireland müzesindeki “Kıvılcım Kutlaması: Charles M. Schulz ve Fıstık” Kasım ayına kadar devam ediyor ve Charles M. Schulz Müzesi ile ortaklaşa kuruldu.
Charles M. Schulz Müzesi, Schulz’un doğumunu anan iki sergiye sahiptir: Schultz’u etkileyen çizgi romanları ve sanatçıları araştıran “Snoopy’ye Spark Plug: 100 Years of Schulz” (18 Eylül’e kadar); ve Schulz’dan etkilenen karikatüristleri ve sanatçıları keşfeden “Schulz Kıvılcımı: Yüzüncü Yıl Kutlaması” (25 Eylül 2022’den 12 Mart 2023’e kadar).
___
New York’taki Associated Press US Entertainment Video Editörü Brooke Lefferts bu rapora katkıda bulundu.
___ Bu makale, Charles M. Schulz Müzesi’ndeki sergilerden birinin başlığının “Snoopy: 100 Yıllık Schulz” değil “Snoopy’ye Buji: 100 Yıl Schulz” olduğunu gösterecek şekilde düzeltildi.
.