We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Concord ve Lexington, 19 Nisan 1775Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasındaki ilk savaş. Eylemin kendisi nispeten küçük bir ölçekte olsa da, Amerikan sömürgecileri ile İngiliz Hükümeti arasındaki farklılıkların barışçıl bir şekilde çözülmesi için son şansın ortadan kalktığı ana işaret ediyordu. Yedi Yıl Savaşı'nın sona ermesinden bu yana gerginlik artıyordu, ancak önceki yıllarda ajitasyon yeni bir seviyeye ulaşmıştı. İngiliz başkomutanı ve Massachusetts Valisi General Thomas Gage, yerel milislerin gücü artmaya devam ederken, kendi komutası artmadığı için Boston'da tehlikeli bir şekilde maruz kalmaya başladı. Fazladan birlik talepleri, karşılaştığı tek şeyin “kaba bir ayaktakımı” olduğu gerekçesiyle reddedildi. Takviye göndermeyi reddetmesine rağmen, Britanya'da, sömürgeciler güçlerini daha da artırmadan önce, kaçınılmaz olarak görülen bir isyanı kışkırtmanın daha iyi olacağına dair genel bir his vardı.
Gage bir süredir adamlarını Massachusetts kırsalına gönderememişti. Yerel bölgeyi keşfetme girişimleri başarısız oldu, ancak bilgi kaynakları hâlâ elindeydi. Bildiği şeyler arasında Concord ve Worcester'da büyük miktarda milis silahı depoları olduğu da vardı. Gage bu silah deposunu basmak için gizli hazırlıklar yapmaya başladı. Planı, özel bir kuvvet oluşturmak için her alaydan elit bombacı bölüklerini ve son derece hareketli hafif piyade bölüklerini kullanmaktı. Bununla birlikte, gizlilik gerekliliği, ilgili birliklerin, günün çok yakınına kadar görevlerini bilmedikleri anlamına geliyordu. Aynı şey iki komutan için de geçerliydi, şişmanlığıyla ünlü Albay Francis Smith ve ikinci komutanı, deniz piyadelerinden Binbaşı John Pitcairn, salt bir ordu operasyonunu yönetmek için mantıklı bir seçim değil.
Bu gizlilik girişimlerine rağmen, İngilizler izleniyordu. 16 Nisan'da birlikleri taşımak için gereken küçük tekneler hazırlandı ve kullanıma hazır olarak Charles Nehri'ne doğru kürek çekti. Bunu, bir şeylerin planlandığının farkına varılan izleyen Amerikalılardan gizlemek imkansızdı. Boston'da, Joseph Warren gözlemi koordine etmek için harekete geçti. 16 Nisan'da Paul Revere'yi John Hancock ve Samuel Adams'ın saklandığı Lexington'a, onları İngiliz hareketleri hakkında uyarmak için gönderdi. Dönüş yolunda, Revere, İngilizler hareket ettiğinde yanacak sinyal ışıklarını düzenlemek için Boston'ın karşısındaki Charlestown'da durdu.
Boston'da, muhtemelen İngiliz kuvvetleri arasındaki gevşek dillerin bir sonucu olarak, yaklaşan İngiliz seferi hakkında doğru söylentiler yayıldı. Buna rağmen, 18 Nisan'ın sonlarında Gage birliklerini sessizce harekete geçirdi. Boston limanı boyunca kürek çekmeden önce Boston Common'da birleştiler. Hareketlerinin haberleri neredeyse onlardan önce geliyordu. Birlikler ortak alandayken sinyal lambaları yakılmıştı. Paul Revere daha sonra limanı geçerek Charlestown'a gitti, burada bir at kazandı ve Lexington'a doğru sürdü. İkinci bir binici, William Dawes, Boston Neck üzerinden karadan gönderildi. Revere gece yarısı Lexington'a ulaştı, yarım saat sonra Dawes geldi.
Bu sırada İngilizler hala sahilde bekliyordu. Sonunda Concord'a yürüyüşlerine sabahın ikisinde başladılar. İngilizler, Pitcairn komutasındaki dört yüz hafif piyade ile önde, dört yüz Grenadier arkadan takip etti. Lexington'da, gece yarısından hemen sonra 130 milis oluşmuştu ve İngilizler henüz harekete geçmeden, gelişmeleri beklemek üzere çoktan dağılmıştı. Sonunda hareket etmeye başladıklarında, tespit edilmekten kaçınmak için hala girişimlerde bulunuluyordu, ancak bunlar giderek nafileydi. Lexington yolunda köylerden geçerken, önlerinden alarm silahları ateşleniyordu.
Lexington'da, Kaptan John Parker'ın komutasındaki milisler, uyarı davulunu beklemek için dağılmıştı. 4.30'da İngilizler fark edildi ve birkaç kaotik andan sonra, milisler 70'er kişilik iki sıra halinde yeniden düzenlendi. Yeşil alanın karşısında kuruldular, ancak 100 metre uzakta, yeşilin kenarında koşan Concord'a giden yolu engellemediler. . Ortaya çıkan ilk İngiliz birlikleri, Pitcairn'in hafif piyadeleriydi. Milisleri gören Pitcairn, onlara savaşa hazırmış gibi üç sıra halinde bir araya gelmelerini emretti. İlk başta, Parker milislere yerlerinde kalmalarını emretti, ancak Pitcairn yaklaşıp silahlarını bırakıp dağılmalarını emrettiğinde, Parker adamlarına barışçıl bir şekilde dağılmalarını ancak silahlarını bırakmamalarını emretti.
Daha sonra ne olduğu belirsiz. Görgü tanıkları yaşananlar konusunda anlaşamıyor. Kesin olan şu ki, bir atış yapıldı. İngiliz görgü tanıkları ateş ettiklerini inkar ederken, Amerikalı tanıklar ateşlediklerinden emindi. İngilizler, muhtemelen subaylarından birinin emriyle ilk voleybolu ateşledi. Pitcairn daha sonra atışı durdurmaya çalıştı, ancak ikinci bir voleybolu veya hücumu önlemek için çok geçti. Duman dağıldığında sekiz milis öldü ve on kişi de yaralandı. Bir İngiliz piyade hafif şekilde yaralandı. Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın ilk kanı dökülmüştü.
Sürpriz olmamasına rağmen, şimdiye kadar İngilizler için gün nispeten iyi geçmişti. Milislerle ilk karşılaşmaları, Amerikan savaşçı ruhu hakkındaki düşük görüşlerini doğrulamıştı. Artık tüm gizlilik girişimlerini terk ettiler ve Concord'a yürüyüşe başladılar. Bir kez daha beklenen oldular. Lexington'da alarma geçen Dr Samuel Prescott, Concord'a ulaşmak ve alarmı vermek için İngiliz devriyelerini geçmeyi başarmıştı. Her taraftan milisler Concord ve Lexington'da yoğunlaşmaya başladı.
Saat 7.00'de İngilizler Concord'a ulaştı. Hedefleri, silahların saklandığı düşünülen Albay James Barrett'in eviydi. Barrett'ın evi Concord Nehri'nin kuzeyindeyken, Punkataset Tepesi tarafından gözden kaçırılan Kuzey Köprüsü'nün geçtiği yol, Lexington'dan gelen yol doğrudan Concord kasabasının ana kısmına gidiyordu. İlk başta İngilizler hiçbir direnişle karşılaşmadılar. İngilizler şehir merkezine ilerlerken bir milis bölüğü ortaya çıktı, ancak ateş etmeden geri çekildi. Hala sayıca az olan milisler, Punkaasset Tepesi'ne geri çekildi.
İngilizler şehri aramak için yerleştiler. Üç hafif piyade bölüğü köprüyü korudu, üçü Barrett'ın evini aramak için köprüyü geçti, Grenadiers ana şehri aradı. İngilizler kasabayı ararken birkaç saat yalnız kaldılar. Çok az şey bulundu - 500 pound tüfek mermisi, ancak tüfek veya top yok. Ancak arama sırasında demirci ve adliye binası ateşe verildi.
Tepede, bu milisleri harekete geçirdi, şimdi 400 erkeğe yükseldi, ancak yine de İngilizler tarafından ikiye bire sayıca üstündü. Milisler savaşmaya karar verdiler ve Kuzey Köprüsü'ne doğru ilerlediler. Köprüde iki yüz hafif piyadeyle karşılaştılar ve onlara sayısal bir avantaj sağladılar. Daha da iyisi, İngilizler üç bölükte toplandılar ve yalnızca ilki Amerikalılara ateş açabildi. Kısa bir ateş değişiminden sonra, sayıca az olan İngilizler köye doğru kargaşa içinde geri döndüler. Amerikan milisleri disiplinlerini korumuş olsaydı, İngilizlerin 200'ü Kuzey Köprüsü'nün yanlış tarafında sıkışıp kaldığı için ciddi bir belada olurdu. Bununla birlikte, köprü ile kasaba arasındaki yarım mil boyunca ilerledikçe Amerikan oluşumu da bozuldu. Albay Smith adamlarını köprüden çıkarmayı başardı ve öğlen vakti Boston'a dönüş yolculuğuna başlamaya hazırdı.
Bu noktaya kadar, gün felaket olmamıştı. Uyum sağlanmıştı ve milisler henüz tehlikeli olduklarını kanıtlamamıştı. Yakında işler değişecekti. Concord ve Boston arasındaki kırsal bölge, şimdi sayıca İngilizleri geride bırakan, araziyi bilen ve siperden savaşan Amerikan milisleriyle kaynıyordu. Saldırı, Boston'a dönüş yürüyüşüne bir mil kala başladı. O andan itibaren, geri çekilme, devam eden bir savaş haline geldi. Amerikalılar, İngiliz sütununa siperden ateş etmeyi başardılar ve ağır kayıplar verdirdiler. İngilizlerin karşılık verme ateşi de zarar gördü ve birkaç kez hafif piyade milisleri kendileriyle ana kol arasında hapsetmeyi başardı, ancak yürüyüş devam ettikçe İngiliz kolu giderek düzensizleşti. Lexington'a yaklaştıklarında, İngiliz oluşumu neredeyse dağılmıştı. Neyse ki İngilizler için Amerikan milisleri de oluşumunu kaybetmişti, bu yüzden karşılaştıkları muhalefetin çoğu bireylerden veya küçük gruplardandı. Öyle olsa bile, İngilizler Lexington'da reform yapmaya çalıştığında işler korkunç görünüyordu.
Şans eseri, Albay Smith'in Concord'dan çekildiği sıralarda, bir yardım kuvveti Boston'dan ayrılıyordu. Gelecekteki Northumberland dükü Tuğgeneral Lord Percy tarafından komuta edilen bu 1000 kişilik birlik, 2.30'da Concord'a ulaştı. Bir saat boyunca Percy'nin topu Amerikan milislerini bombalarken, Smith'in adamları dinlenip korkunç yürüyüşlerinden kurtuldular. 3.30'da birleşik kuvvet yürüyüşüne devam etti. Bu sefer milisler yeniden saldırmadan önce hedeflerine giden yolu yarıladılar. Menotomi'de saldırılar yeniden başladı ve savaşın bu son kısmı belki de en acımasız olanıydı. İngilizler, onlara karşı ateşin çoğunun arkadan geldiğini, kolonistlerin birlikler geçene kadar binalarda saklandığını ve ardından siperden ateş ettiğini keşfetti. İngiliz birlikleri yağmalamaya ve yağmalamaya başladılar, geçerken evleri yaktılar. Sonunda, Cambridge'de takip sona erdi. Sonunda, hava karardıktan sonra İngilizler Charlestown'a doğru sendelediler.
Concord'a yapılan baskın, Amerikan kayıplarının sadece 95'ine kıyasla, İngilizlere 273 zayiat verdi. Savaşın yol açtığı kaçınılmaz acılık, Amerika'daki sert tavırları sertleştirdi ve sonunda herhangi bir uzlaşma şansını yok etti. Savaş haberleri yayıldıkça, milisler Boston'a koştu. Birkaç gün içinde Gage, Boston'da kuşatıldı. Bağımsızlık mücadelesi başlamıştı.
Amerikan Bağımsızlık Savaşı ile ilgili kitaplar
Tarihte Bu Gün -19 Nisan 1775
Tarihte bu gün, 19 Nisan 1775, Amerikan Devrimi ilk atışlar yapıldığında başlar. Lexington Savaşları ve uyum. İngiliz birlikleri bu zamana kadar birkaç yıldır Boston'u işgal ediyorlardı, ancak varlıkları daha sonra arttı. Boston çay partisi Bu, yalnızca, beklenen savaş için silah ve mühimmat stoklamaya başlayan sömürgecileri kızdırdı.
Boston'da, İngiliz General Thomas Gage Nisan 1775'te Londra'dan isyancıların silahlarını ve isyanın liderlerini yakalamak için emir aldı - özellikle John Hancock ve samuel adams. Vatanseverler, İngilizlerin yakında büyük bir harekata girişeceğini öğrenmişlerdi. Vatansever liderler güvenlik için Boston'dan kaçtı. Concord şehri, silah deposunun yaklaşan baskının hedefi olabileceği konusunda uyarıldı.
18 Nisan akşamı, Joseph Warren General Gage'in karısı olduğu düşünülen içerideki casusundan askerlerin o gece dışarı çıkacağına dair bir haber aldı. Hedefleri gerçekten de Concord'daki mühimmat ve silahlardı. Paul Revere ve William Dawes o gece geç saatlerde Lexington ve Concord'u yaklaşan saldırı konusunda uyarmak için gönderildiler.
O gece saat 21.00 civarında askerler uyandırıldı ve toplanmaları söylendi. 700 kişi Charles Nehri'ni geçti. Lexington'a yürüdüklerinde, uzaktaki uyarı sinyallerini fark ettiler ve "sürprizlerinin" keşfedildiğini anladılar. 19'unda, sabah saat 4 civarında, Yarbay Francis Smith Milislerin toplandığını ve takviyeye ihtiyacı olduğunu Boston'a geri gönderdi.
gelen mesaj olarak Paul Revere kırsal kesime yayılmış, yerel milis grupları toplandı ve Concord'a doğru yürüdü. Lexington milisleri sabahın erken saatlerinde Kaptan'ın emrinde toplandı. John Parker . Lexington, Concord yolundaydı ve ordunun kasabadan geçmesi ya da etrafından dolanması gerekiyordu. İngilizler sabah 5 civarında geldiğinde, savaş için yaklaşık 80 adam ayarlandı, ancak Parker onlara ateş edilmedikçe ateş etmemelerini söyledi. İngilizler, Lexington'a doğru yürüdüler ve bir savaş hattı oluşturdular. Her iki taraf da ateş etmeme emri aldı. Bu güne kadar kimse ilk kurşunu kimin attığını bilmiyor. Lexington Savaşı, ancak kısa süre sonra ateş açıldı ve sekiz Amerikalı öldü, sadece bir İngiliz askeri yaralandı.
Ordu Concord'a yürüdü ve şehri aramak için ayrıldı. Onlardan habersiz, mühimmatın çoğu çoktan götürülmüştü. Şehrin kuzeyinde, Olde Kuzey Köprüsü, köprüyü koruyan 95 İngiliz askeri ile birkaç yüz toplayıcı milis arasında bir soğukluk gelişti. Bu sefer panikleyen bir İngiliz askeri ilk kurşunu sıktı. Amerikalılar karşılık vermeye başlayınca, bunalmış askerler canları için kaçmaya başladılar. Her iki taraftan da çok sayıda kişi öldü veya yaralandı. Concord Savaşı.
Kaçan askerler Concord'daki yoldaşlarına katıldılar ve Lexington'a geri yürümeye başladılar, ardından onlara ateş etmeye devam eden giderek artan sayıda Minutemen izledi. Bu kaçan askerler tam Lexington'a vardıklarında, Tuğgeneral komutasındaki 1000 kişilik bir takviyeyle karşılaştılar. Hugh Percy. Percy gruba Boston'a geri dönme emri verdi, ancak yürüyüşün dolambaçlı olduğu ortaya çıktı.
Bu zamana kadar, birkaç bin sömürgeci toplandı ve kendilerini Boston'a dönüş yolu boyunca stratejik noktalara yerleştirdi. Askerler sonraki sekiz saat boyunca kendilerini sürekli ateş altında buldular. Yürüyüş sırasında çok sayıda asker gözaltına alındı. Birçoğu ölümlerinin kaçınılmaz olduğunu düşündü. İngilizler Menotomy'ye (şimdi Arlington) ulaştığında, subaylar tüm kontrolü kaybetmişti ve savaşlar evden eve yayılırken askerler kaçmaya ve vahşet eylemleri gerçekleştirmeye başladı. Birkaç kolonist kendi evlerinde veya yol kenarındaki tavernalarda öldürüldü. Sömürgeciler takibe devam ederken çatışmalar Cambridge'e yayıldı. Sonunda askerler Charlestown'da güvenliğe ulaştılar.
Sabaha kadar, 15.000'den fazla sömürgeci Boston'u kuşattı. Bir gün önce 73 İngiliz askeri ölmüş, 174'ü yaralanmıştı. 49 kolonist öldürüldü ve 39 kişi yaralandı. Kıta Kongresi yakında George Washington'u Başkomutan olarak atayacak ve Boston'u çevreleyen milisler yeni Kıta Ordusu'na dönüştürülecekti. NS Amerikan Devrimi başlamıştı ve yedi yıl daha sürecekti.
19 Nisan Vatanseverler Günü – Bay Paul Revere Lexington ve Concord Savaşlarını Kendi Sözleriyle Açıklıyor
Birkaç gün önce bir arkadaşım sordu: “Vatanseverler Gününü nasıl kutlayacaksın”? Belki de bu sonuç gününde kendi düşüncelerimi paylaşmam için beni teşvik etmeli.
Birçoğu şiire aşinadır Paul Revere'nin yolculuğu ancak çok daha azı Paul Revere'nin 18 ve 19 Nisan 1775 olaylarını birkaç yıl sonra yazılan sekiz sayfalık bir mektupta andığını biliyor. Her Vatanseverler Günü'nde kendime onun mektubunu bana verilen bir nüshadan okumam gerektiğini hatırlatırım ve Paul Revere'in gerçekten de, başka türlü aşırı önemi olan sıradan bir adam olduğunu düşünürüm. yine de eldeki göreve yetenekli.
Bana göre, kendi yazılarında tanımlayabileceğiniz, Revere'nin kalbiyle ilgili her şey, bir Amerikalı ‘vatansever'i tanımlayan şeydir. Büyük bir düzyazı yoktur, tarihsel öneme sahip bir kişi olmanın bir görünümü yoktur, yalnızca onun katılımının basit bir hatırası vardır, olağanüstü zamanlarda sıradan bir adam.
Başka birinin hoşuna gideceğinden emin değilim, paylaşmak için çevrimiçi bir kaynak buldum ve aşağıda bir döküm sağladım (tüm yazım yanlışları orijinalindedir).
Paul Revere, ünlü yolculuğunu kişisel olarak anlatıyor. Tarihsiz bu mektupta Paul Revere, 18 Nisan 1775'teki ünlü yolculuğunu çevreleyen faaliyetleri özetliyor. Dr. Joseph Warren'ın, John Hancock ve Samuel Adams'ı İngiliz birliklerinin hareketleri konusunda uyarmak için onu Lexington'a gitmeye nasıl teşvik ettiğini anlatıyor. Eski Kuzey Kilisesi'nden fenerlerle birliklerin yönünü işaret etmeyi ayarladı ve daha sonra arkadaşlarının onu Charles Nehri boyunca kürek çekmesini sağladı ve binmesi için bir at ödünç aldı.
Revere bu mektubu Massachusetts Tarih Kurumu'nun ilgili sekreteri Jeremy Belknap'ın talebi üzerine yazdı. Revere mektuba adını imzaladı ama sonra üstüne “A Hürriyet Oğlu 1775” ve yanına “benim adımı yazdırma” yazdı. Bununla birlikte, MHS mektubu yazdırırken Revere'nin adını da ekledi. 1798'de.
BELGEYİ KEŞFEDİN – Veya aşağıdaki inanılmaz dökümü okuyun:
Biraz boş zamanımda, Amerikan Devrimi'nin hiçbir tarihinde görmediğimi hatırlamadığım Lexington Savaşı'ndan önce size bazı gerçekler ve anekdotlar vererek sözümü yerine getirmek istiyorum.
1773 yılında, Boston Kasabasının Seçilmiş adamları tarafından Çayın Yıkılışının Hesabını New-York'a taşımam ve daha sonra 1774'te, bir Kongre Çağrısı için New-York ve Philadelphia'ya gönderilerini taşımam için işe alındım. daha sonra birkaç kez Kongre'ye.* [Bu yıldız işareti, Jeremy Belknap tarafından sol kenarda yazılan bir nota işaret ediyor: “Anlatı buradan başlasın.” ]
1774 Sonbaharı ve 1775 Kışında, İngiliz Askerlerinin Hareketlerini izlemek ve Torylerin hareketlerinin her türlü zekasını kazanmak amacıyla kendimizi bir Komitede oluşturan otuzdan fazla, büyük mekanikten biriydim. .
Toplantılarımızı Green-Dragon Tavern'de yaptık. Toplantılarımızın gizli kalmasına o kadar dikkat ediyorduk ki, her karşılaştığımızda, her insan Mukaddes Kitap üzerine yemin etti, hiçbir işimizi keşfedemeyeceklerdi, Ama Hancock, Adams, Doktorlar Warren, Church, & one veya Bay Hancock'a. iki tane daha.
Kasım ayı civarında, işler ciddileşmeye başladığında, Muhafazakar Parti ile bağlantıları olan, ancak kalbinde bir Whig olan bir beyefendi, toplantılarımızın keşfedildiğini ve gece aramızda konuşulan aynı sözlerden bahsettiğini bana anlattı.
önce. O zaman Dr. Church'e güvenmedik ama aramızdan biri olması gerektiğini düşündük.
Daha güvenli olduğunu düşündüğümüz başka bir yere taşındık: ama burada tüm işlemlerimizin Vali Gage'e iletildiğini gördük. (Bu bana o zamanki Sekreter Flucker aracılığıyla geldi ve bunu yukarıda belirtilen Beyefendiye anlattı).
O zamanlar eyalet kongresinde bir hain olduğu ve tüm sırlarının Gage'e ait olduğu yaygın bir kanıydı.(Kilise, Boston Kongresi'nin bir üyesiydi.) Kışın, Bahara doğru, sık sık, ikişer ikişer, bütün gece Sokaklarda devriye gezerek Askerleri İzlemek için döndük.
19 Nisan'dan önceki Cumartesi Gecesi, Gece saat 12 sularında, Nakliye Gemilerine ait Teknelerin hepsi denize indirildi ve Savaş Adamlarının Kıçları altında taşındı. (Daha önce kaldırılmış ve tamir edilmişlerdi). Aynı şekilde Grenadiers ve hafif piyadelerin de görevden alındığını gördük.
Bu hareketlerden, ciddi bir şeyin işlenmesini bekliyorduk. 18'i Salı akşamı, bir dizi Askerin Common'ın dibine doğru yürüdükleri gözlemlendi.
Saat 10 sularında, Dr. Warren benim için büyük bir aceleyle gönderdi ve hemen Bay Hancock ve Adams'ın bulunduğu Lexington'a doğru yola çıkmamı ve onlara Hareket hakkında bilgi vermemi ve onların hareketten haberdar olmamı rica etti. nesneler. Dr. Warren'ın evine gittiğimde, Lexington a Bay Wm'e kara yoluyla bir ekspres yolladığını gördüm. Daws.
Önceki Pazar, Dr. Warren'ın arzusuyla Lexington'a, Mess'e gitmiştim. Bay Clark'ın evinde olan Hancock ve Adams. Gece'de Charlestown'dan döndüm, Charleston'daki bir Albay Conant ve diğer bazı Beyler ile anlaştım, eğer İngilizler Su yoluyla dışarı çıkarlarsa, Kara tarafından biri, bir Charles Nehri'ni geçmenin ya da Boston'ın boğazından geçmenin zor olacağından endişeli olduğumuza dair bir işaret.
Dr. Warrens'tan ayrıldım, bir arkadaşımı çağırdım ve onun İşaretleri yapmasını istedim. Sonra Eve gittim, Botlarımı ve Surtout'u aldım ve Kasabanın kuzey kısmına gittim, burada bir Teknem vardı, iki arkadaşım beni Charles Nehri boyunca kürek çektiler, biraz doğuya doğru Somerset Savaş Adamı'nın yattığı yere.
O zaman genç bir seldi, Gemi dönüyordu ve ay Yükseliyordu. Beni Charlestown tarafına indirdiler. Kasabaya geldiğimde Albay Conant ile tanıştım, diğer birkaç kişi de sinyallerimizi gördüklerini söylediler. Onlara Oyunculuğun ne olduğunu söyledim ve bana bir At vermeye gitti, Deacon Larkin'in bir Atını aldım.
At hazırlanırken, Richard Devens, Esq. Emniyet Komitesi'nden biri bana geldi ve bana, o akşam Güneş battıktan sonra Lexington'dan Yoldan aşağı indiğini ve Yolun yukarısına çıkan iyi atlı ve silahlı on İngiliz Subay ile karşılaştığını söyledi. Çok iyi bir Atla yola çıktım, o zaman saat 11 sularındaydı, çok hoştu. Charlestown Neck'i geçtikten sonra, Mark'ın zincirlerle asıldığı yerin neredeyse karşısına geldikten sonra, At sırtında, bir Ağacın altında iki adam gördüm.
Yanlarına geldiğimde İngiliz subayı olduklarını anladım. Biri bana kafa tutmaya, diğeri beni almaya çalıştı. Atımı çok hızlı çevirdim ve Charlestown boynuna doğru dörtnala koştum ve sonra Medford Yolu'na doğru ittim. Beni kovalayan ve beni kesmeye çalışan kişi, şimdi yeni Taverna'nın yapıldığı yerin yakınında bir Kil göletine girdi. ondan kurtuldum,
Medford'a, Köprü'ye ve Menotomi'ye gitti. Medford'da, Dakika Adamlarının Kaptanını uyandırdım ve ondan sonra, Lexington'a varana kadar neredeyse her Evi alarma geçirdim.
Rahip Bay Clark's'ta Bayan Messrs. Benden önce orada olması gerektiği gibi durdurulmuş olmalı.
Ben orada yarım saat kadar kaldıktan sonra, kendimizi tazeledikten sonra Bay Daws geldi, biz de Dükkanları ve oradakileri güvenceye almak için Concord'a doğru yola çıktık. Yüksek bir Özgürlük Oğlu olduğunu bulduğumuz genç bir Docter Prescot tarafından ele geçirildik. Onlara Bay Devens'in tanıştığını ve Concord'a varmadan önce durdurulabileceğimizi söyledim, çünkü Gece'den sonra kendilerini ayırdıklarını ve ikisinin de kendilerini bu tür pasajlarda sabitlediklerini düşündüm. Concord'a giden herhangi bir istihbaratı durdurma olasılığı en yüksekti.
Aynı şekilde, Concord'a gelene kadar tüm Sakinleri alarma geçirmemizin daha iyi olduğundan bahsetmiştim, genç Doktor bunu çok onayladı ve ikimizden biriyle duracağını söyledi, çünkü o ve Concord arasındaki insanlar onu tanıyordu ve amp; söylediklerimize daha fazla kredi.
Yolun neredeyse yarısına gelmiştik. Bay Daws ve Doktor, bir evin halkını alarma geçirmek için durdu: Charlestown yakınlarında, neredeyse o subayla aynı durumda olan iki adam gördüğümde, kişi başı yüz Rod idim. Doktor ve Daws'ın iki kişi olduğunu ve onları anında alacağımızı söyledim. Dört kişiyle çevriliydim – kendilerini Düz bir Yola koymuşlardı, her yöne meyilli olan bir çift Barr'ı indirmişlerdi. Yolun kuzey tarafındaydı ve ikisi de merada bir ağacın altındaydı. Başta Docter olmak üzere, o geldi ve biz onların yanından geçmeye çalıştık ama onlar tabanca ve kılıçlarla silahlanmış olduklarından bizi meraya zorladılar - Docter Atını alçak bir Taş duvarın üzerinden atladı ve Concord'a ulaştı.
Küçük bir mesafeden bir Wood gözlemledim ve bunun için yapılmıştı. Oraya vardığımda, At sırtında Altılı subay başladı ve bana attan inmemi emretti - komuta sahibi gibi görünen biri beni inceledi, nereden geldiğimi ve Adım neydi? Ona söyledim. Revere'di, Paul olup olmadığını sordu. Ona evet dedim, ekspres olup olmadığımı sordu? Olumlu cevap verdim. Boston'dan ne zaman ayrıldığımı sordu. Ona söyledim ve birliklerinin Nehri geçerken karaya oturduklarını ve kısa bir süre içinde orada beş yüz Amerikalı olacağını, çünkü Ülkeyi baştan aşağı alarma geçirdiğimi ekledim.
Hemen bizi durduranlara doğru atını sürdü, beşi de dörtnala dörtnala geldiklerinde, daha sonra 5. Alay'dan Binbaşı Mitchel olduğunu bulduğum biri, tabancasını başıma dayadı, bana adımla seslendi, & bana bazı sorular soracağını söyledi ve eğer ona doğru cevaplar vermezsem beynimi patlatacaktı.
Daha sonra bana yukarıdakilere benzer sorular sordu. Daha sonra üzerimde silah araması yaptıktan sonra Atıma binmemi emretti. Daha sonra onlara ilerlemelerini ve beni önde götürmelerini emretti. Yola vardığımızda, Lexington'a doğru döndüler. Yaklaşık bir Milimiz kaldığında, Binbaşı beni yöneten subayın yanına gitti ve ona beni Çavuşa vermesini söyledi. Binbaşı beni alır almaz, kaçmaya kalkışırsam ya da herhangi bir vücut onlara hakaret ederse beynimi uçurmasını emretti.
Milisler bir Voley of Guns ateşlediğinde, Lexington Toplantı Evi'ne yaklaşana kadar sürdük, bu da onları çok korkutuyor gibiydi. Binbaşı bana Cambridge'e ne kadar uzaklıkta olduğunu ve başka bir yol olup olmadığını sordu. Biraz istişareden sonra, Binbaşı
Binbaşı Sargent'a gitti ve Atının yorgun olup olmadığını sordu. Ona cevap verdiğini söyledi, o zaman – (O bir Grenadiers Çavuşuydu ve küçük bir Atı vardı) –, dedi O, o adamın Atını al dedi. Hepsi Lexington Toplantı Evi'ne doğru ilerlerken ben attan indim ve Çavuş At'ıma bindi.
Gömme alanını geçtim, bazı otlakları geçtim ve Revd'ye geldim. Bay Clark'ın Evi, Bay Hancok ve Adams'ı bulduğum yer. Onlara tedavimi anlattım ve o Evden Woburn koğuşlarına gitmeye karar verdiler. Onlarla birlikte gittim ve Bay Hancock'un katibi olan Bay Lowell'ım.
Durmayı düşündükleri eve vardığımızda, Bay Lowell ve ben kendim, neler olduğunu bulmak için Bay Clark'ın yanına döndü. Oraya vardığımızda yaşlı bir adam geldi, Taverna'dan yeni geldiğini, Boston'dan bir Adamın geldiğini ve İngiliz birliklerinin gelmediğini söyledi. Bay Lowell ve ben de Taverna'ya gittik, dört nala koşan bir adamla karşılaştığımızda, bize Birliklerin Kayalıklara doğru geldiğini söyledi.
Daha sonra yakın olduklarını söyleyen başka biriyle tanıştık. Bay Lowell benden onunla birlikte Taverna'ya gitmemi, Bay Hancock'a ait bir bavul kağıt yığınına gitmemi istedi. Trunk'a giderken Chamber &'a çıktık, tam bir Mart'ta İngilizleri çok yakında gördük.
Bay Clark'ın Evi'ne gitmek için acele ettik. Yolumuzda Milisleri geçtik. Yaklaşık 50 kişi vardı. Toplantı Evi'nden yaklaşık 100 Yard'a vardığımızda, İngiliz Birlikleri Toplantı Evi'nin her iki yanında belirdi. onların içinde
Önlerinde At sırtında bir Subay vardı. Tabancaya benzeyen bir Silahın ateşlendiğini gördüğümde ve duyduğumda Kısa Durdular. Sonra iki Silahı ayırt edebildim ve sonra Gövde ile kaçtığımızda sürekli bir Musquetry kükremesi.
Dr. Church'den bahsettiğim gibi, O'na saygı duyarak kendi bilgim dahilinde bazı hususlardan bahsetmek belki de nahoş olmayabilir. Liberty'nin yüksek bir oğlu gibi görünüyordu. Tanıştıkları tüm yerleri ziyaret etti, Sons of Liberty'nin tüm liderleri tarafından cesaretlendirildi ve görünüşe göre onlar tarafından saygı duyuldu, ancak Dr. Warren'ın ona çok fazla sevgi duymadığını biliyordum. Özellikle ayette çok yetenekli bir yazar olarak kabul edildi ve Whig partisinin her Güç'e ihtiyacı olduğu için korktular ve O'na kur yaptılar.
Beste ettiğimiz bazı Hürriyet Şarkıları'nın onun tarafından İngilizler lehine parodize edildiği bilinmesine rağmen, kimse onu suçlamaya cesaret edemiyor. Onun sürekli ve eleştirel bir gözlemcisiydim ve söylemeliyim ki, O'nu hiçbir zaman Prensip adamı olarak düşünmedim ve kendi kafamda O'nun gerçek bir Whig olup olmadığından çok şüphe ettim. Yarı maaşlı bir İngiliz subayı olan Yüzbaşı Price ile sık sık yemek yediğini ve Komiserlerden biri olan Robinson ile arkadaşlık ettiğini biliyordum. Yakın tanıdıklarından birinin ona neden Robinson ve Price'la bu kadar sık olduğunu sorduğunu biliyorum. Cevabı, planlarını öğrenmek için bilerek onlarla birlikte kalmasıydı.
Lexington Savaşı'ndan bir gün sonra, Cambridge'de, bana çorabının üzerinde, Milisleri harekete geçirmeye teşvik ederken yanında öldürülen bir adamdan kan geldiğini söylediği kan gösterdiğinde onunla karşılaştım. Kendimle tartıştığımı çok iyi hatırlıyorum, eğer bir Adam hayatını bir Dava için riske atacaksa, o davanın Dostu olmalı ve O bir Hain olmakla suçlanana kadar ondan hiç şüphelenmedim.
Aynı gün Dr. Warren ile tanıştım. Emniyet Komisyonu Başkanıydı. Beni, onlarla sık sık birlikte olma fırsatı veren bu komite için dış işleri yapmak üzere bir Messinger olarak görevlendirdi.
Cuma akşamı, güneş batmak üzereyken, Bay Hastings'in Cambridge'deki evindeki odalarında bazılarıyla ya da tüm komitelerin yakınında oturuyordum. Dr. Church, birdenbire başladı –Dr. , Doktor Kilise? Seni Boston'da yakalarlarsa asarlar. Ciddiyim ve tüm maceralara atılmaya kararlıyım, diye yanıtladı.
Uzun bir sohbetten sonra Dr. Warren, "Eğer kararlıysanız, sizin için biraz iş yapalım. Onların ve bizim Yaralı memurlarımız için git tıbbına gitmesi gerektiğine karar verdiler. Ertesi sabah gitti ve sanırım Pazar günü geri geldi
akşam.
Komiteye işlerin nasıl olduğunu söyledikten sonra, ben de onun tarafını tuttum ve özellikle ona nasıl davrandıklarını sordum. Boston Boğazı'ndaki hatlarına varır varmaz onu esir aldıklarını ve General Gage'e taşıdıklarını söyledi.
muayene edildi ve ardından Gould's Kışlasına gönderildi ve amp'in eve gitmesine izin verilmedi, ancak bir kez.
Alındıktan sonra, İngilizlerle Yazışma yapmak için, Haç Deacon Caleb Davis geldim -Onun hakkında konuşmaya başladık- bana, Church'ün Boston'a gittiği sabahın O (Davis) General için bir Bilet aldığını söyledi. Gage-(o zaman Kilisenin Kasabada olduğunu bilmiyordu)--General'in Evi'ne vardığında, General'le görüşülemeyeceği, yarıya yakın beklediği bir beyefendiyle özelde olduğu söylendi. Bir Saat - General Gage ve Dr. Church bir odadan çıktıklarında,
uzun zamandır tanışmış kişiler gibi. Deacon Davis'i orada gördüğünde oldukça şaşırmışa benziyordu, o (Kilise) istediği yere gitti, Boston'da ise sadece Gage'in Aids'lerinden biri olan Binbaşı Caine onunla gitti.
Güvenebileceğim başka bir kişi bana, Church'ün General Gage'in evine girdiğini gördüğünü, yukarıda belirtilen zamanda Şezlongdan indiğini ve tanıdık bir adam gibi merdivenleri tırmandığını söyledi. bir mahkum.
Belki bir ya da iki yıl sonra, Church ile birlikte çalışan bir beyefendiyle arkadaşlık kurdum -onun hakkında konuşurken, yukarıda bahsettiğim şeyi anlattım, dedi, O, İngilizlerin ve İngilizlerin Menfaatinde olduğundan şüphesi yoktu. General Gage'e Kesin olarak bildiğini, Lexington Savaşı'ndan kısa bir süre önce (çünkü o zaman O'nunla yaşadı ve İşine ve Kitaplarına Baktı) O'nun yanında hiç parası olmadığını bildiren O'ydu ve Bir anda para için çok uğraştı, birkaç Yüz Yeni İngiliz Gine'si vardı ve o zaman nereden geldiklerini düşündü.
Bu nedenle efendim, belki de benden başka kimsenin belge ve bilgisinin olmadığı bazı meselelerin kısa bir detayını size vermeye çalıştım. Tanıdığınız bazı isimlerden bahsetmiştim: Keşke bahsetmiş olduğum Koşullar'ı hatırlarlarsa bir sorsanız.
Ben, efendim, saygının her Gönderisi ile,
“Lexington Savaşı, 19 Nisan 1775,” William Barns Wollen tarafından tuval üzerine yağlı boya, 1910.
19 Nisan 1775 - Vuruş Tüm Dünyada Duyuldu
Bunların hepsi, büyük olasılıkla, Massachusetts'te gerçekleşen Lexington ve Concord Savaşları olan 19 Nisan 1775 tarihini akla getiriyor. Amerikan Sömürgecilerinin özgürlüğü savunmak için silaha sarıldığı ve Amerikan Devrimi'ne dokunduğu “ünlü gün ve yıl”.
Bu devirde yaşamak nasıl olurdu? Amerikan tarihi hakkındaki bilginizden, Amerikan Sömürgecilerinin gerilimlerinin koloni boyunca nasıl artmaya devam ettiğini hayal edebilirsiniz. Boston Katliamı (5 Mart 1770), Boston Çay Partisi (16 Aralık 1773) ve Dayanılmaz Eylemler (Mart-Haziran 1774) gibi gösteriler ve olaylar, bu süre zarfında birçok kişinin hissettiği hayal kırıklığı, öfke ve huzursuzluğu gösterdi.
İngilizler neden Boston'un 28 mil kuzeybatısında bir kasaba olan Concord, Massachusetts'i hedef aldı? General Gage, Patriot liderlerinin silah, mühimmat ve erzak stokladığı bilgisine sahipti. İngiliz Ordusu müdavimlerine, Concord'da Massachusetts milisleri tarafından depolanan bu askeri malzemeleri "yakalama ve yok etme" emri verildi.
19 Nisan 1775'teki bazı olayları tekrar ziyaret etmek için lütfen benimle zamanda geriye gidin:
12:30 AM: Paul Revere ve William Dawes, Samuel Adams ve John Hancock'u (Rev. Jonas Clarke ile birlikte kalıyorlardı) "Düzenliler geliyor" konusunda uyarmak için Lexington'a gelirler.
5:00 AM: Birisi, bir yerlerde Lexington Green'den bir el ateş ediyor... "tüm dünyada duyulan atış", hafif piyadelerin Green'e hücum etmesine ve geri çekilen milislere ateş etmesine neden oldu. Sekiz milis öldü.
7:00 AM: Milislerin sayısı 3'e 1 olan 700 İngiliz askeri Concord'a geldi. İngilizler Güney Köprüsü'nü ve Kuzey Köprüsü'nü güvence altına aldı.
9:00 AM: Kuzey Köprüsü'ndeki Savaş gerçekleşiyor. Bu, sömürgeci milislere ilk kez İngiliz askerlerine ateş etme emri verildi.
12:30 PM Concord'un Kuzey Köprüsü'ndeki çatışmanın ardından İngiliz askerleri doğuya doğru ilerlemeye başlarlar, Boston'a geri dönerler, saldırıya uğrarlar ve savaş Concord'dan Lincoln'e kadar devam eder.
İngiliz komutan Percy, "her taraftan, özellikle de yol kenarındaki evlerden ve bitişik taş duvarlardan ateş edildiğini" söyledi.
19 Nisan 1775'te saat 19:30'a kadar İngiliz birlikleri Charleston Neck'e giriyor ve savaşın sona ermesiyle birlikte filonun silahları tarafından korundukları Bunker Hill'de savunma pozisyonu alıyor.
73 İngiliz öldü, 174 kişi yaralandı ve 26 kişi kayıp
49 Vatansever öldürüldü, 41'i yaralandı ve 5'i kayıp
Percy'nin o güne ilişkin düşünceleri: "Onları düzensiz bir kalabalık olarak gören kişi, kendisini çok yanılmış bulacak. Aralarında ne hakkında olduklarını çok iyi bilen adamlar var... Asilerin şimdi hazırlanmak için zamanları olduğundan, onunla birlikte gitmeye kararlı olduklarına güvenebilirsiniz, ne de buradaki ayaklanma bu kadar alçakça olmayacak. belki de evde hayal edildiği gibi. Kendi adıma, Kral'ın birliklerine saldıracaklarını ya da dün onlarda bulduğum azmi gösterebileceklerini hiç düşünmemiştim."
Ulusal Derneğimizin ilk başlangıcından itibaren, 19 Nisan 1775, Vatanseverlerin kabul edilebilir hizmeti için önemli bir tarih olmuştur, ”, Ulusal Dernek, bazı istisnalar dışında, 19 Nisan 1775 (Lexington Savaşı) arasındaki dönemi kabul eder. ve 26 Kasım 1783 (İngiliz birliklerinin New York'tan çekilmesi).
American Monthly Magazine'in Nisan 1904 sayısında, Nisan ayında yapılacak olan ilk Kıta Kongresi hakkında bir makale var. Amerikan Devrimi'nin kadın ve erkeklerini anmak için, Lexington Savaşı'nın yıldönümü olan 19 Nisan 1904'te Memorial Continental Hall'un temel taşı uygun törenlerle atılacak. Kongre için yakın zamanda değiştirilen bu tarih de bu yıldönümünü kutluyor. Başkentin temel taşının döşenmesinden bu yana Washington şehrinde gerçekleştirilen en etkileyici tören olmayı vaat ediyor.
1904'te bu törende olmak nasıl olurdu bir düşünün… “Sahne ve oturma alanı bayraklar, kirazkuşları ve çelenklerle süslenmişti. Bir grup vatansever müzik çalarken hanımlar yerlerini aldı. Başkan General Fairbanks, geniş dinleyici kitlesini büyük ölçüde heyecanlandıran açılış konuşmasını yaptı…Bayan Fairbanks çimentoyla dolu bir malayı serdi ve işçiler temeldeki temel taşını yerine indirdi.”
Tarihçi General Louise Pearson Dolliver, tören ve tatbikatlar hakkında şunları yazdı: "Cesaret ve vatanseverlik coşkusu sözlerinin söylendiği, "dünyanın her yerinde" hissedilecek."
Yıllar boyunca liderler genellikle 19 Nisan 1775'in önemi ve önemi üzerinde düşündüler.
20 Nisan 1925'te Genel Başkan Bayan Anthony Wayne Cook'un 34. Kıta Kongresi'ndeki açılış konuşmasında, Mrs.Cook, 19 Nisan tarihinin önemi hakkında şunları söylüyor: “Amerikan Devrimi'nin Kızları Yıllık Kongresi'nin toplanması… Ah, ne muhteşem bir sabah bu!', 1925 yılının bu Nisan sabahı için pekâlâ söylenebilir. , yüz elli yıl ve bir gün sonra, 1775 Nisan'ındaki o tarihi sabahtan, John Parker ve bir avuç milis askeri, "selin kemerini taşıyan rustik köprüde" bir el ateş ettiklerinde "dünyanın dört bir yanından duyuldu. Bugün bizler, Lexington ve Concord'un "küçük adamlarının" ve "zor durumdaki çiftçilerin" ve aynı zamanda o zamanın diğer cesur askerlerinin torunları, onların fedakarlıklarıyla mümkün kılınan Amerika'ya sahip ve bundan zevk alıyoruz."
Ayrıca Başkan Calvin Coolidge, 19 Nisan 1926'da 35. Kıta Kongresi'nin açılış gecesinde yaptığı konuşmada, “1775'ten itibaren zaman uzadıkça, önemi daha belirgin hale geliyor ve önemi daha gerçek oluyor. Tarihin en büyük günlerinden biri olarak öne çıkıyor, çünkü Amerikan Devrimi'nin aslında orada başladığı söylenebileceği için değil, o vesileyle vatanseverlerin haklarını savunmaya kararlı olduklarının ortaya çıkması nedeniyle. ”
İki yüz kırk altı yıl önce bugün, Lexington ve Concord Savaşlarını hatırlıyor ve izliyoruz. 19 Nisan 1775 olayları çığır açtı ve Amerika'nın bağımsızlık mücadelesinde takip edilecek olanın yolunu açtı. Lexington Green'deki Minuteman Heykeli, “Özgürlük ve İnsan Hakları İçin Kutsal” yazısıyla bir haraç olarak duruyor.
Daha fazla bilgi edin
- Şartlarda ara Lexington, uyum, ve dakika adam Detroit Publishing Company'de bu tarihi şehirlerin daha fazla fotoğrafını bulabilirsiniz.
- haritalarını bulmak için Boston Devrimin başlangıcındaki alan, Askeri Savaşlar ve Seferler harita koleksiyonunun Konu Dizini'ne göz atın.
- George Washington Belgelerinde arama yapın Thomas Gage Her ikisi de İngiliz subayıyken, Devrim'den yaklaşık yirmi yıl öncesine dayanan iki adam arasındaki yazışmalar için. Ayrıca, 1775 yılındaki yazışmalarında, savaş esirlerinin muamelesine ilişkin ilginç bir değiş tokuş vardır.
- Görgü tanıklarının ifadelerinin birçoğunun metni 11 Mayıs 1775'te, Journals of the Continental Congress in A Century of Lawmaking for a New Nation: U.S. Congressional Documents and Debates, 1774-1875'in girişinde okunabilir. İfadeler 28. sayfada başlıyor. ve Birincil Belgeler Amerikan Tarihinde: Amerikan Devrimi ve Yeni Ulus, bu dönemle ilgili materyaller açısından zengindir. Devrimci Savaş hakkında çok çeşitli bilgilere bağlantılar için Web kılavuzlarını ziyaret edin.
- 19 Nisan 1775'teki orijinal savaş alanı boyunca uzanan Minute Man Ulusal Tarih Parkı için Web sitesini ziyaret edin.
- Amerikan sanatı ve edebiyatı eserleri, Lexington ve Concord'daki olaylardan ilham aldı. Today in History'de belirtilenler arasında Henry Wadsworth Longfellow'un 'Paul Revere'nin Gece Yarısı Yolculuğu' adlı şiiri ve heykeli yer alır. Dakika Adam heykeltıraş Daniel Chester French tarafından.
NotlarErişim-sınırlı öğe true Eklenme Tarihi 2020-09-30 10:05:10 Boxid IA1950320 Kamera USB PTP Sınıfı Kamera Collection_set printdisabled Harici tanımlayıcı urn:oclc:record:1200486614 Foldoutcount 0 Tanımlayıcı lexingtonconcord0000ande Tanımlayıcı-ark ark:/13960/t16n2nt96 Fatura 1652 Isbn 1592700276
9781592700271 LCCN 2003071037 Ocr ABBYY FineReader 11.0 (Genişletilmiş OCR) Old_pallet IA19357 Openlibrary_edition OL3694309M Openlibrary_work OL3922129W Page_number_confidence 72.50 Sayfaları 42 ortak Innodata Ppi 300 Rcs_key 24143 Republisher_date 20200930152614 Republisher_operator [email protected] Republisher_time 223 ScanDate 20200926195327 Tarayıcı station39.cebu.archive. org Scanningcenter cebu Scribe3_search_catalog isbn Scribe3_search_id 9781592700271 Tts_version 4.0-initial-155-gbba175a5 Yıl 2004
Alıntı
Lexington'da Paul Revere, yokluğunda Kaptan Parker'ın gönderdiği iki atlı izciden birinin yolda ordu olmadığını bildirmek için geri döndüğünü buldu. Hiçbir şey bulamamıştı. Tüm askeri manevra, hiçbir sonucu olmayan bir aldatmacaydı. Sadece başka bir yanlış alarm.
Ancak Revere, Hancock'un bagajını almak için meyhaneye girerken, diğer atlı izci, müdavimlerin onun hemen arkasında, bir milden biraz daha uzakta olduklarını ve yer yiyici bir hızlı yürüyüş yaptığını bağırarak karayoluna çıktı.
Kaptan Parker, davulcuya silah çağrısı yapmasını emretti. Ardından, şimdi yetmiş yedi kişilik milis birliğini topladı ve yeşil boyunca iki sıra halinde dizdi. Müdavimlerin bu duruşu hemen bir meydan okuma olarak kabul edeceğini anlayan, muharebe tecrübesine sahip deneyimli bir subaydı. Birliklere verdiği talimatta muharebe yapmak istediği belirtilmişti: 'Ateşlenmedikçe ateş etmeyin. Ama savaş istiyorlarsa buradan başlasın.”
Milisler şafağın toplanan ışığında sessizce durdular. Ağaçlarda kıpır kıpır kuşlar sesleniyor ve havada taze tornalanmış toprak ve elma çiçeklerinin kokusu asılıydı. Küçük izleyiciler, ortak alanda duruyordu. Yeşillikler arasında evlerin pencerelerinden kadınlar ve çocuklar etrafa bakıyorlardı. Dorothy Quincy nöbetine Clarke evinin ikinci kattaki yatak odasında devam etti.
Hepsi İngiliz çizme tabanlarının sesini dinledi. Saat sabahın beşiydi.
Taverna pencerelerindeki ilk hafif ışıkla birlikte Revere ve Lowell, Buckman'ın evinden çıkıp milis ve seyirci kalabalığının ortasına adım attılar, son derece ağır sandık, pirinç bağlantı parçaları ve parıldayan deri kaplamadaki çivi çivileriyle boğuştular.
Bu arada Woburn'da, bir haberci gelip müdavimlerin yolda olduğunu söylemek için koştuğunda, Hancock somon balığı ziyafeti için peçetesini yeni sıkıştırmıştı. Hancock ve Adams, panik içinde, oldukça görünür olan Hancock arabasını, kendilerini ormanda gizlerken bazı ağaçlara koymalarını emretti. Somon masanın üzerine yenmeden bırakıldı.
Beklediler, ancak müdavimler görünmedi. Geçici olarak saklandıkları yerden çıktılar ve daha da uzağa, Amos Wyman'ın evine, "mütevazı" bir eve taşınmaya karar verdiler.
Lexington'da, şok edici bir anilikle, Deniz Binbaşısı John Pitcairn'in komutasındaki ileri ordu birimi aniden karayolu üzerinde görünür hale geldi, hızlı bir şekilde doğrudan yeşile doğru yürüdü ve orada toplanan milisler.
Kolonun başında Pitcairn'le birlikte, binbaşı Edward Mitchell de dahil olmak üzere, neredeyse yirmi dört saattir ata binmiş ve hiç uyumamış olması gereken, aşırı derecede eyersiz olması gereken üç memur daha vardı. Yaya olarak Teğmen Barker ve Teğmen Gould, o günü takip eden eylemde önemli rolleri olacaktı.
Binbaşı Pitcairn atından milislere bağırdı: "Kollarınızı atın! Ey kötüler, siz asiler.'
Albay Parker adamlarına dağılmalarını emretti ve onlar da itaat etmeye başladılar. Hiçbiri silahlarını bırakmamıştı ama Parker'ın emrini duyanların çoğu arkasını dönüp İngilizlere sırtlarını döndü.
İngiliz birliklerinde aylarca süren bastırılmış kızgınlık patladı. Görünen o ki, subaylarından herhangi birinin emri olmadan, müdavimler milislere bir yaylım ateşi açtılar ve ardından süngüleriyle suçlandılar. Görevlileri onları kontrol edemedi.
Bu eylemin zirvesinde, Albay Francis Smith ana birlik birliğiyle geldi ve İngiliz müdavimlerinin çıldırdığını, silahlarını ateşlediğini, özel evlere saldırmaya hazırlandığını ve tehditkar bir şekilde Buckman's Tavern'e doğru ilerlediğini gördü. Smith bir davulcuya döndü ve ona defalarca 'Down Arms' çalmasını emretti. Sonunda, isteksizce, birlikler diz çöktü. Memurlar, öfkeli birlikleri saflarına geri döndürdüğünde, kasaba yeşili şok edici bir manzara ortaya çıkardı.
Milis Yüzbaşı Parker'ın akrabası Jonas Parker yaralanmış ve silahını doldurmaya çalışırken yerde yatarken süngülenmişti. Kasabalı Jonathan Harrington düştü, göğsünden kan akıyordu. Karısı evlerinin penceresinden izlerken ayağa kalktı ve ellerini ona doğru uzattı, sonra tekrar düştü. Elleri ve dizleri üzerinde yolun karşısına emekleyerek geçti. Ön kapıya koştu, açtı ve aşağı baktı. Orada, kapılarının eşiğinde öldü. Ortak alandan kaçan diğer iki kişi, muhtemelen arkadan vuruldu.
Toplamda, sekiz milis öldü ve dokuz kişi de yaralandı. Albay Smith'in gelişi birkaç dakika daha gecikmiş olsaydı, katliam çok daha büyük olabilirdi.
Milislerden sadece birkaçı ateşe karşılık vermeyi başardı. Jonas Parker, John Monroe, Ebenezer Monroe, Jr. ve diğerleri çizgiyi terk etmeden önce atışları yaptılar. Solomon Brown ve Jonas Brown bir taş duvarın arkasından ateş etti Bir kişi Buckman'ın evinin arka kapısından ateş etti Nathan Monroe, Teğmen Benjamin Tidd ve diğerleri kısa bir mesafe geri çekildi, döndü ve ateş etti.
Binbaşı Pitcairn'in atı iki hafif yaralandı ve bir normal, 10. Ayaktaki Özel Johnson, uyluğundan hafifçe yaralandı. Johnson'ın şansı uzun sürmedi, daha sonra Bunker Hill'de ölümcül şekilde yaralandı.
Lexington'daki eyleme pek çok görgü tanığı vardı: milis İngiliz müdavimleri, subaylar, askerler ve çevredekilerin yanı sıra ortak evlerin pencerelerinden dışarı bakan kadınlar ve çocuklar. Birçoğu günlük tuttu ve daha da fazlası daha sonra Güvenlik Komitesi tarafından toplanan yeminli ifadelerde ifade verdi.
Concord ve Lexington, 19 Nisan 1775 - Tarih
- Ev
- Origins Açılır Menüyü Aç/Kapat
- Temsil Olmadan Vergilendirme Yok
- boston katliamı
- Boston çay partisi
- Dayanılmaz/Zorlayıcı Eylemler
- Kıta Kongresi
- İngilizler ve Sadıklar
- vatanseverler
- Hessenliler
- Fransızca
- İspanyol
- Yerli Amerikalılar
- Afrika kökenli Amerikalılar
- Kadınlar
- Lexington ve Concord, Nisan 1775
- Bunker Tepesi, Haziran 1775
- Quebec, Aralık 1775
- Long Island, Ağustos 1776
- Trenton, Aralık 1776
- Saratoga, Ekim 1777
- Yorktown, Ekim 1781
- George Washington
- John Adams
- Thomas Jefferson
- Benjamin Franklin
- Alexander Hamilton
- James Madison
- Kral George III
- Benedict Arnold
- Konfederasyon Makaleleri
- Federalist Makaleler
- Bağımsızlık Bildirgesi
- anayasa
- Haklar Bildirgesi
Birincil kaynaklar
Şiddetle Tavsiye Edilir | Birincil Kaynak | Multimedya
Bilgi grafiği | Dijital Maine Kütüphanesi | Kolej seviyesi
Dünya Kitap Ansiklopedisi
Daha derine inin ve aşağıdaki adları Digital Maine Library veritabanlarında arayın.
Francis Smith Thomas Gage John Parker Paul Revere Hugh Percy John Pitcairn James Barrett William Dawes Joseph Warren Samuel Prescott
Lexington ve Concord: Bir Ulusun Doğduğu Gece
KARAĞALARIN ALTINDAKİ GÖLGELER ve Boston Common boyunca ıhlamur ağaçları. Gece havasında boğuk fısıltılar, derinin gıcırtısı ve bir şeride düşen bir taşın takırtısı ile birlikte taşınıyordu. Daha sonra, sessizliği sağlamak için havlayan bir köpeğin süngülendiği bildirildi. Ay akşam 10'da yükselene kadar olmaz. 18 Nisan 1775 Salı günü, dolu dolu ama yine de ışıltılı geçen üç gecede, acele gri figürlerden şekil ve renk ortaya çıktı ve kasaba dergisinin yakınındaki sahilde kan kırmızısı paltolu yüzlerce adamı ortaya çıkardı. Moonglow, metal düğmelerde ve gümüş renkli el bombalarının uzun, ayı postu başlıklarında parıldadı. Askerler, pirinç ve deriyi temizlemek için kullanılan tuğla tozu ve boru kilinin keskin kokusuna karışan nemli yün ve ter kokuyordu. Saçları yağlanmış, pudralanmış ve deri kayışlarla tutulan kuyruklara toplanmıştı. Ay aynı zamanda üniforma ceketlerinin yüzlerine de renk veriyordu - her bir adamın Concord'a yürüyüş için seçildiği alaya bağlı olarak mor ya da yeşil, devetüyü ya da kraliyet mavisi.
Rick Atkinson'ın “İngilizler Geliyor: Amerika için Savaş, Lexington'dan Princeton'a, 1775-1777” kitabından alıntı (Henry Holt and Company, Mayıs 2019. Telif hakkı 2019, Rick Atkinson'a aittir. Tüm hakları saklıdır.)
Donanma sadece 20 uzun tekne topladı ve 800 askerin tümünü Back Bay'in bir mil ötesindeki bataklık Lechmere Point'e götürmek için iki asansöre ihtiyaç duyacaktı. Denizciler gelgit karşısında kül küreklerine eğildi ve ayakta duran askerler her vuruşta sallandı. Her erkeğin kiti 11 lb'yi içeriyordu. Kahverengi Bess tüfeği, bir fişek kutusunda üç düzine mühimmat ve ekmek ve tuzlu domuz eti taşımak için bir sırt çantası. Ağır paltoların ve çapraz kemerlerin altına, erkekler yün yelekler, beyaz keten gömlekler, dizleri bükülmüş pantolonlar ve alçak tepeli broganlarından çakıl taşlarını korumak için kanvas veya keten tozluklar giyiyorlardı. Çoğu, siyah deri şapkalar veya ön uç ve iki köşe vermek için siperliği dikilmiş keçe şapkalar giyerdi. Subayların boyunlarına ipler asıldı - rütbe amblemi olarak giyilen küçük gümüş veya yaldızlı hilaller, ortaçağ zırhının son kalıntısı. Yükleme gelişigüzeldi ve askerler uzak kıyıdaki sazlıklardan geçmek için teknelerden tırmanırken, çavuşlar tısladılar ve dağılmış on hafif piyade bölüğü ve 11 el bombası bölüğünü yeniden bir araya getirmek için tısladılar. Bir Teğmen Barker daha sonra “dizlerimize kadar ıslandık” dedi. İkinci asansör geldiğinde gece yarısı geçmişti ve teknelerdeki donanma erzakları dağıtılırken daha fazla gecikme yaşandı - Barker, "insanların çoğu atılan" malzemeleri ekledi. Cambridge'in kenarındaki sığ bir girişi geçmek, titreyen her adamı yeleğini daha da ıslattı, ama sonunda birlikler batıya giden geniş yola ulaştılar;
Gidecekleri yeri çok az kişi biliyordu. Onlar hızlanırken gecenin ikisi gelip geçmişti. Islak ayakkabıları dakikada 100 adımdan fazla gıcırdarken, hızları saatte dört mile yaklaştı. Yürüdükleri elma ve erik bahçelerini, tütsühaneleri, elma şarabı fabrikalarını ve inek otlaklarına açılan eğik yolların yanından geçtiler. Yoğun ayak sesi, şifonyerler ve dolaplardaki kalaylı tabakları şıngırdattı ve sekiz yaşındaki bir çocuk daha sonra penceresinin dışındaki yolda harika bir manzarayı hatırladı: "Akan bir nehir gibi", kuzeybatıya doğru uzanan uzun kırmızı bir sütun. kambur ay.
İngiliz General Thomas Gage, devrimcilerin Lexington ve Concord'daki birlikleriyle savaşıp savaşmayacağından emin değildi. (Ivy Close Images/Alamy Stock Photo)
Gecenin bir yarısı Boston'da parmak uçlarında yürüyen silahlı adamlardan oluşan bir tugay dikkatlerden kaçmamıştı. Bir İngiliz askeri, "kasaba", "çok gergindi" diye kabul etti. Joseph Warren, Hanover Caddesi'ndeki kiralık bir evde, Common Nehri'nin eteklerinden yalnızca bir mil uzakta, asker toplamayı izlemiş olabilir ve birkaç şirket, North End mahallesinden tekneler için yapılmıştı. Ne olursa olsun, Warren yakında iyi bilgilendirildi. İki hafta önce, eyalet kongresi, kasabayı bagaj ve toplarla terk eden 500 kişiyi aşan bir düşman kuvvetinin eyalet için bir tehdit olarak görülmesi ve toplanmış bir “gözlem ordusu tarafından karşılanması” konusunda anlaşmıştı. . . haklı gösterilebildiği sürece yalnızca savunmaya yönelik hareket etmek.” Bu İngiliz kuvveti, ağır silahları olmasa bile, Dr. Warren için yeterince tehdit oluşturuyordu. İlk tekneler Boston sahilinden ayrılmadan önce, alarmı bir Lexington papaz evinde saklanan Samuel Adams ve John Hancock'a taşımak ve daha geniş kırsal bölgeyi uyarmak için iki kurye çağırmıştı.
İlk haberci, kambur bir şapka giymiş, etli, kalın çeneli bir tabakçıydı. Henüz 30 yaşında olan William Dawes Jr., hâlâ Ann Caddesi'nde yaşıyordu, burada Püriten soy tarafından o kadar katı bir şekilde yetiştirilmişti ki, pazar günleri çocukların pencereden dışarı bakmaları yasaktı ve eğitimciler buradaydı. Görgü Okulu “Eğlencelerin yasal, kısa ve nadiren olsun” diye tavsiyede bulundu. Dawes, İngiliz subaylarını gözetlerken usta bir kaçakçı, vatansever bir haberci, bir milis emir subayı ve bir istihbarat ajanı olmak için bu tür kısıtlamaların üstesinden gelmişti, sözde bazen bir sebze satıcısı, bazen bir değirmenci, bazen bir sarhoş olarak poz verdi. Warren'ın talimatıyla Dawes, "yavaş koşan bir at" üzerinde Boston Neck kapısından geçecek, ardından Cambridge'den kuzeybatıya dönerek Lexington yolunda haneleri ayağa kaldıracaktı.
İkinci haberci, New York, Philadelphia, New Hampshire ve bu ay iki kez Lexington ve Concord'a yapılan yaklaşık bir düzine yolculukta güvenilir bir kurye olarak değerini zaten kanıtlamıştı. Çeşitli gazeteler, tarihçi David Hackett Fischer'in yazacağı gibi, "büyük olayların merkezinde olmak için bir deha" olduğu, Boston'dan buraya ve buraya taşıdığı mektuplar nedeniyle geçtiğimiz yıl boyunca Paul Revere'den sık sık söz etmişti. Şimdi 40 yaşında, Fransız Huguenot atalarının kahverengi gözleri, geniş, kırmızı bir yüzü ve bir metal işçisinin güçlü kollarıyla Revere, 20 yıldan fazla bir süredir gümüş ve kuyumcu olarak kendi işini yürütüyordu - çaydanlık yapmak, kaşık tamir etmek , alaşımlar icat etmek ve Dr. Warren için ikisi de dahil olmak üzere takma dişleri ayarlamak. Yetenekli bir bakır levha oymacısı, alegori ve karikatür ustası olmuştu ve aynı zamanda oyun kartları, borda illüstrasyonları ve kağıt para için levhalar da yapıyordu. Revere'nin tüm efsanevi cesaretine rağmen, hayatı trajedi ile lekelendi: “küçük kuzuları” olan 16 çocuğa babalık yapacaktı ve çoğu vaktinden önce ölecekti.
Buydu onun zaman. Warren'la kısa bir görüşmeden sonra, Clark's Square'deki yakındaki evine aceleyle gitti, binici çizmelerini ve uzun bir suratı kaptı, sonra North End sokaklarından rıhtıma giden yolu seçti. İki işbirlikçi bir sandalla bekliyordu. Rıhtımdan, genç sele karşı ve o yaşlı ayın altında, güneybatıdan gelen ılıman bir esinti ile usulca kürek çektiler. Önde beliren HMS Somerset70 silahlı bir gemi, Boston ve Charlestown arasındaki feribotta nöbetçi olarak demirlemişti, o kadar sığ sularda ki gemi demirde zar zor sallanabiliyordu. Biraz Somerset Mürettebat, Lechmere Point'te uzun tekneleri çalıştırıyor ya da pompalarını çalıştırıyorken, bu haftaki bir inceleme, savaş adamının umutsuzca kötü durumda olduğunu gösterdi - dikişler çürümüş, uçlar açık, Halifax'ta kalafatlama ve kılıflama için uzun zaman geçmişti. Dikkati dağılmış ya da görmemiş olsun, saat, büyük teknenin kıçını geçip Charlestown kıyısına doğru ilerleyen küçük tekneyi fark edemedi.
1775'te Amerika'da 18 mezhebi temsil eden 3.000'den fazla kilise vardı, ancak hiçbiri bu Nisan gecesinde Boston'un Salem Caddesi'ndeki Christ Church'ten daha önemli değildi. Eski Kuzey olarak bilinen kilise, İngiltere'de dökülen sekiz büyük çan, nefin üzerine tünemiş el oyması ahşap meleklerden oluşan muhteşem bir dörtlü ve limana giren denizciler için uzun bir dönüm noktası olan ve bir Boston panoramasında oyulmuş bir Boston panoramasında yer alan yükselen bir çan kulesine sahipti. Bir önceki yılı gözden geçirin.Haftanın başlarında dikkatlice planlandığı gibi, başka bir müttefik - Revere onu yalnızca "arkadaş" olarak tanımladı - 154 merdiveni ve çan kulesinin kuzey yüzündeki bir pencereye cılız bir merdiven tırmandı, cam panelli iki kalaylı çelik fener, kalaylı kaplamalar, ve asmak veya taşımak için metal halkalar. Düz eğrilmiş Boston için, fenerler -en azından hayatta kalanlar- süslü eserlerdi: 14 inç yüksekliğinde, altı inç genişliğinde ve derinliğinde, üstte 200 delikli, daireler, elmaslar ve Malta haçları şeklinde zarif gölgeler atmak için düzenlenmiş. . Çakmaktaşı ve çelik kısa sürede mumları yaktı ve limanın karşısında ikiz parıltılar görüldü. Revere'nin amaçladığı gibi, Charles'ın ötesindeki isyancı liderler artık İngiliz birliklerinin Roxbury'den geçen daha dolambaçlı, karadan bir rotayı kullanmak yerine Back Bay (deniz yoluyla ise iki) üzerinden hareket halinde olduklarını biliyorlardı.
Sinyal dramatik ve Amerikan ikonografisinde kalıcı olduğu kadar, gereksiz olduğunu kanıtladı, çünkü hem Dawes hem de Revere, İngiliz devriyelerinden haberi yaymak için kaçtılar. Dizginleri büyük, kahverengi bir New England kısrağına veren Revere, eyere bindi ve Charlestown Neck'te dörtnalda havalandı, binici ve at, toynakları çarpıcı kıvılcımlar atarak, tek bir zarif yaratıkta birleşti ve zafere ulaştı.
İki saat sonra Revere, Lexington'a koştu, bineği Charlestown yakınlarındaki bir çift İngiliz komutan General Thomas Gage'in binicilik nöbetçilerini dörtnala geride bıraktıktan sonra köpürdü. Daha fazla beladan kaçınmak için kuzeye, Mystic River'a doğru dönen Revere, bağırma mesafesindeki hemen hemen her çiftlik evini ve en küçük kaptanı uyarmıştı. Popüler bilgi daha sonra ona heyecan verici bir savaş çığlığı attı - "İngilizler geliyor!" - ama bir tanık onu daha açık sözlü bir şekilde "Düzenli insanlar geliyor" uyarısı olarak alıntıladı. Şimdi alarmı, Lexington Common'ın hemen yukarısındaki Rahip Jonas Clarke'ın papaz evine taşıdı. Burada Clarke 20 yılda 3.000 vaaz yazmıştı burada on çocuğunu uyandırmak için her sabah merdivenleri çağırıyordu: "Polly, Betsey, Lucy, Liddy, Patty, Sally, Thomas, Jonas, William, Peter, kalkın!" Ve burada Clarke, ön kapının solundaki bir yatak odasında hain Hancock ve Samuel Adams'a sığınak vermişti.
Revere mahmuzları şakırdayarak atından inerken bir grup milis evde nöbet tutuyordu. Doğudan iki uyarı çoktan gelmişti: Belki de "kötü bir planla" Middlesex yollarında devriye gezen dokuz kadar atlı İngiliz subayı görülmüştü. Kapıda şüpheli bir astsubay çavuş Revere'e meydan okudu ve Clarke, Hancock'un "Girin Revere, sen” Haberci mesajını iletti: Yüzlerce İngiliz müdavimi, önce tekneyle, sonra yaya olarak dışarı çıkıyordu. Kaybedecek bir an bile yoktu.
Otuz dakika sonra Dawes aynı uyarıyla geldi ve iki sürücü kısa süre sonra Concord'a doğru savruldu. Adams kırsalda daha derinlere gitmek için toparlanırken, Hancock kılıcı ve tabancasıyla papaz evini hantallaştırdı ve o da güzel arabasında güvenlik için kaçmaya ikna edilene kadar umutsuz bir duruş sergilemek için gevezelik etti.
Lexington zili, toplantı salonunun yanındaki ahşap kulede sert bir şekilde çalmaya başladı. Daha fazla dörtnala yarım yüz köyü ayağa kaldırmak için yola çıktı. Çiftlikten çiftliğe uyarı silah sesleri yankılandı. Şenlik ateşleri alevlendi. Davullar yendi. Koloninin karşısında, yüzyıllarca sürecek bir görüntüde, ciddi adamlar ateş buklelerini kapıp tehlike arayışıyla uzaklaştılar, saban karıklarında, çapaları bahçede, çekici örsün üzerinde, kovayı kuyuda bıraktılar. süpürmek. Bu gün, şafak sökmeden ünlü olacaktı.
Lexington, 750 kişi ve 400 inek tarafından işgal edilen 10.000 dönümlük bir alana yayılmıştır. Sert ağaç koruları tarlaları ve otlakları ayırdı ve birçok küçük dere uzaktaki Charles ve Mystic nehirlerine doğru kıvrıldı. Charlestown'dan gelen 11 millik yolun son 500 yarda düz ve düz bir şekilde yaklaştığı, ardından bir ahır gibi büyük ve sade olan üç katlı toplantı evinde çatallandığı Common kasabasına iki akre verilmişti. Concord'a mil. Bu iki dönümlük arazide, o ısrarlı soyma tarafından çağrılan yaklaşık 130 milis, gecenin soğuğuna karşı ayaklarını yere vurarak öğütüyordu. Kaptanları John Parker'ın emirlerini beklediler, “uzun boylu bir adam. . . yüksek, geniş bir kaşla." Bir çiftçi, yedi çocuk babası ve bir zamanlar kasaba denetçisi olan 45 yaşındaki Parker, Louisbourg ve Quebec'teki Fransız ve Hint Savaşı'nda çavuş olarak savaşmıştı. Common'a düşen gölgeler, Parker'ın gözlerinin etrafındaki koyu renkli yuvaları derinleştirdi ve bu, Eylül'de onu öldürecek olan akciğer tüberkülozunun belirtisiydi.
İngiliz denizci Binbaşı John Pitcairn, altı alaydan 200'den fazla adama liderlik ediyordu. (Evrensel Tarih Arşivi/Getty Images)
Massachusetts Körfezi, milislerini oluşturan ilk koloni olmuştu. gelişigüzel yerel savunmaya uygun bir askeri teşkilat oluşturma çabasıyla, 1636'da her ilde bir tane olmak üzere alaylara ayrıldı. O zamandan beri her nesil, en az bir kez savaşa gitmişti, tahminen dörtte bir güçlü kuvvetli Massachusettsli adam son Fransız savaşında görev yapmıştı. Bazı milis birlikleri, silahlı ayaktakımından biraz daha fazlasıydı, şüphelenmeyen memurları ayaklarına boş suçlamalar ateşleyerek selamlıyor ya da tuhaf bir kur ritüelinde havaya ateş etmeden önce genç kadınlara gizlice yaklaşıyorlardı. Yaşları 16 ile 66 arasında değişen Lexington birlikleri, milis kurallarına göre daha disiplinliydi, katibi çağırırken sözünü kesen herhangi bir adam iki şilin para cezasına çarptırıldı. Kasabanın küçük bir şirketi yoktu, ancak davullar, ölüleri gömmek için bir araba ve şimdi toplantı salonunda saklanan barut için parayı oylamıştı.
Kırmızı ceketlileri aramak için gönderilen bir izci, Parker'a hiçbirinin bulunamadığını bildirmek için saat 3 civarında geri döndü. Belki de bu başka bir yanlış alarmdı ya da bir İngiliz aldatmacasıydı. Kaptan, adamlarını soğukta boş yere dışarıda tutmak yerine, davul sesiyle yeniden toplanma emriyle bölüğü dağıttı. Bazı adamlar eve daldı. Çoğu, Common'ın kenarında çift kalça çatılı eski bir "eğlence evi" olan kırmızı kapılı Buckman Tavern'e yöneldi. Burada çatırdayan bir ateş ve ocakta sıcak bir demirle ısıtılan bir bardak sıcak çevirme bulabilirler.
Parker'ın gözcüsü yeterince doğuya gitmemişti. Uzaktaki uyarı atışları ve ufukta parıldayan alarm ateşlerinin parıltısı tarafından teşvik edilen İngilizler sert bir şekilde yaklaşıyorlardı. Sefer komutanı Yarbay Francis Smith, Gage'in "en iyi yürüyüşçüler grubu" ile Concord Nehri köprülerine hücum etme emrine uymuştu, şimdi altı hafif piyade bölüğü ana sütunun önünde acele ediyordu. Geçen bir ekip görevlisi tarafından bin isyancının silahlı olduğuna dair güvence veren Smith, akıllıca bir dürtü olan takviye için yalvarması için Boston'a bir kurye de gönderdi.
Concord için öncü olan John Pitcairn tarafından yönetildi. Binbaşı Pitcairn, at sırtında ve alışık olduğu denizden uzaktaydı, yabancı olduğu yarım düzine ordu alayından 200'den fazla adama komuta ediyordu. Bir Fifeshire bakanının İskoç oğlu, 50'li yaşlarında, ağırbaşlı kaşları ve dolgun dudaklarıyla iri yapılı ve cana yakın olan Pitcairn, hafta içi küfürleri “Boston efsanesi” olarak tanımlansa da, Pazar günleri genellikle Eski Kuzey Kilisesi'nde bulunurdu. O, güler yüzlülüğünü yalnızca “ağır cezayı” hak eden isyancılara sunmadı. "Kılıcımın yarısını kınımdan çıkarsam," demişti, "Massachusetts'in bütün haydutları kaçar." Daha sonra Amerikalı bir din adamının öne sürdüğü binbaşı, “kötü bir amaç için iyi bir adam”dı.
Amos Doolittle tarafından Lexington Savaşı'nın elle boyanmış bir gravürü Aralık 1775 Connecticut Journal'da satış için ilan edildi. (Evrensel Tarih Arşivi/Getty Images)
Bir kayısı parıltısı parlamaya başladığında sabah saat 4'ten kısa bir süre sonra doğu gökyüzü, bir ülke halk alarmı ve alarm sesleri yoğunlaştı - çanlar, atışlar, uzaktan nal sesleri. Pitcairn, birliklerine silahlarını durdurmalarını ve yüklemelerini emretti, bu uğursuz bir emirdi. Her asker, alıştırmalı hareketlerle bel çantasından bir kağıt kartuş çıkardı, bir ucunu ısırdı, biraz barut tanesini tüfek ateşleme tavasına damlattı, sonra kalanını - yaklaşık yarım ons - namludan aşağı döktü, ardından mermi ve çelik bir ramrod ile eve sıkıştırdığı kartuş dolgusu. Rudyard Kipling'in tanımındaki "açık sözlü, çakmak dudaklı, yüzsüz yeşim" olan Brown Bess hakkında kesin bir şey yoktu. Kusurlu namlular, kusurlu toplar, görüş eksikliği, değişken barut ve top ile namlu arasındaki rüzgar, tüfeğin 50 yardda marjinal olarak hassas olduğu, 100'ün ötesinde umutsuz olduğu anlamına geliyordu. Ancak mermiler yakın mesafeden sürüler halinde ateşlendiğinde bunun pek önemi yoktu. Çapı yaklaşık dörtte üçü ve ağırlığı bir ons olan devasa kurşun sülük, hücum eden bir boğayı durdurabilirdi.
Pitcairn'in emriyle, adamlar ramrodlarını oturttular ve nabzı çarparak nefes alıp vererek ileri atıldılar. Tüfeklerindeki 14 inçlik süngüler, bir çit gibi başlarının üzerinde çıkıntı yapıyordu. Tükürülen kartuş kağıdı artıkları arkalarındaki yola saçıldı.
İngilizler Lexington'dan iki milden daha azdı. başka bir izci Parker'a yaklaştıklarını haber verdiğinde. Bir davul kollara vurdu ve o cehennem çanı tekrar çaldı. Buckman Tavern'deki adamlar maşrapalarını oluklarda yanan mumların yanına koydular ve Common'a koştular. Köyün cephaneliği olarak hizmet veren toplantı evinin üst galerisine barutlarını dolduran diğer adamlar, merdivenlerden inip kapıdan dışarı çıktılar. Ama şirketin sadece yarısı bu ikinci çağrıya cevap verdi, iki sıra halinde 80'den az adam, endişeyle doğuya kırmızı paltoluları arıyordu. "Onları taciz etmeyin," dedi Parker, "ilk olmadan." Tam olarak neden yakındaki bir çalılık veya taş duvardan ziyade köyün açıktaki genişliğinden üstün bir kuvvetle yüzleşmeyi seçtiği asla anlaşılamazdı. Belki de kendisi ölürken Parker sığınak arama dürtüsünü tamamen kaybetmişti. Kesinlikle bu hayattan daha büyük bir şeye sabitlenmiş görünüyordu. Endişeli bir milis, “Çok azımız var. Burada durmak aptallık," diye yanıtladı kaptan, "Kaçmayı teklif eden ilk adam vurulacak."
Dolu şafak, sürülmüş tarlaların tınlı kokusunu ve yumuşak, hoş bir sabahı daha getirdi. İngiliz öncü, görüş alanına girdi. Ağır iş adamlarının serserileri sessizliği bozdu, üç şirket iki kat hızlı bir şekilde toplantı salonunun sağına saptı. Pitcairn, atının üzerinde, Common'a gitmeden önce Concord yolunun kıvrımını takip ederek sütunun geri kalanını sola yönlendirdi. Saflarda tezahürattan daha çok gırtlaktan gelen bir kükreme yükselmeye başladı. Bir İngiliz teğmene göre Pitcairn, "Askerler ateş etmeyin" diye bağırdı. "Sıralarınızı koruyun. Onları şekillendirin ve çevreleyin.” Yoldan aval aval bakan seyirciler, diğer subayların, "Silahlarınızı atın, ey kötüler, ey asiler!" diye bağırdığını duydular. ve “Ey isyancılar, hemen dağılın!” Müdavimler 50 yarda yaklaştığında, Parker görünüşe göre emri kalbe aldı. Bir hafta sonra ifade verirken, “Ani yaklaşmaları üzerine, milislerimize derhal dağılmalarını ve ateş etmemelerini emrettim” dedi.
Buckman Tavern'de muhtemelen bir uyarı atışı veya bir keskin nişancı olan tek bir silah sesi duyuldu. Common'a ilk kimin ateş ettiği sonsuza kadar belirsiz kalacaktı, ancak tüfekler hızla İngiliz hattı boyunca havladı, bir yabancı tarafından yönetilen derme çatma bir komutanlıkta tedirgin askerlerden rastgele ateş etti. Pitcairn'in daha sonra kabul ettiği gibi, "herhangi bir düzen veya düzenlilik olmadan", "hafif piyade, hem benim hem de orada bulunan subayların tekrarlanan emirlerinin aksine, dağınık bir ateş başlattı." Her tetiğe basıldığında, düşen çekicin içindeki çakmaktaşı çelik kıvılcımlara bakan bir darbe indirdi, tavadaki tozu tutuşturmak için kıvılcımlar saçtı, bu da ana yükü makatın yan tarafındaki bir dokunmatik delikten başlattı. Her namludan parlak sarı alevler, düz bir patlama, bir duman fışkırması ve saniyede 1.000 fit hızla hareket eden o ağır kurşun sülük ile birlikte fışkırdı. O günü geride bırakanlar, yanan barutun keskin kokusunu, eve bir yaylım ateşi daha getiren ramrodların tıkırtısını, kaçan topların vızıltısını ve eve isabet eden topların korkunç gümbürtünü, bağırışları, çığlıkları, mermilerden gelen toz üflemelerini hatırlayacaktır. taş nefes alıyormuş gibi duvara vurarak. Dalgalanan duman o kadar yoğunlaştı ki, kısa süre sonra at sırtındaki subayların sadece üst gövdeleri açıkça görülebildi. 38. Ayak'tan bir teğmen, binici nihayet dizginlenene kadar köyün 600 yarda kadar hızla ilerleyen ürkütücü bineğinin kontrolünü kaybetti.
Howard Pyle'ın “The Fight on Lexington Common, 19 Nisan 1775″/Delaware Art Museum, Wilmington/Howard Pyle Collection/Bridgeman Images
Parker'ın adamlarından birkaçı ateş etmeyi başardı eğer öyleyse bir kereden fazla. Cesaret dışında hiçbir şey doğru değildi. Milis John Munroe, yanağının üzerinden sıyrıldı ve ceketinde, koluyla beli arasından başka bir kurşunun geçtiği yerde bir yanık iziyle ateş etti, kısa bir mesafe geri çekildi, ardından tüfeğine iki santim ateş eden çift mermi doldurdu. Fıçı. Kaptanın kuzeni Jonas Parker, mermilerini ve yedek çakmak taşlarını ayaklarının dibindeki bir şapkaya özenle yerleştirdi. Bir İngiliz topu dizlerinin üzerine çöktü ve yeniden doldurmak için çabalarken İngiliz süngüleri onu parçaladı. Pitcairn, ateşi kesmek için boş bir işaretle kılıcıyla havayı savurdu. King's Own'dan Teğmen Barker günlüğüne "Emirlerimiz olmadan adamlarımız üzerlerine hücum etti" dedi. "Adamlar o kadar vahşiydiler ki hiçbir emir duyamıyorlardı."
Ancak Albay Smith, bombacı bölükleriyle köye girip bir davulcuya silahlarını indirmesini emrettiğinde katliam sona erdi. Smith daha sonra şöyle yazmıştı: "Bu kandırılmış insanların daha fazla katledilmesine bir son vermek istiyordum." Son bir silah sesinin ardından gri duman dağıldı ve yeşil çimenlerin üzerinde ölmekte olan topaklar, kan ve çok daha fazlası sızdı.
Lexington bir savaş, hatta bir çatışma değil, bir infazdı. Tek İngiliz zayiatı, ateşli silahlarla hafifçe yaralanan iki er ve kanattan iki kez çentiklenen Pitcairn'in atıydı.
Amerikan çetelesi çok daha kötüydü. Sekiz isyancı öldü, dokuz kişi yaralandı. Öldürülenlerden sadece iki ceset orijinal Amerikan hattında yatıyordu. Sabah erken saatlerde yakalanan ve görünüşte doğuya yüz yarda kaçmaya çalışırken öldürülen bir adam da dahil olmak üzere, birkaç kişi dağılırken arkadan kurşun yemişti. Jonathan Harrington Common'ın batı yakasında evinin yakınında vuruldu ve bildirildiğine göre eşi ve oğlunun görüş alanı içindeyken kapısının eşiğinde öldü.
Samuel Adams, silah sesini duyunca, "Ah, bu ne muhteşem bir sabah!" diye haykırdı. Ama Adams, Lexington'un yeşiline bulaşmış ilahi kilin ve yüzlerce tom kağıt kartuşunun çöpünü görmek için orada bulunmamıştı. Peder Clarke oradaydı ve adamlarının yakındaki evleri yağmalamasına engel olan Smith'in onları bir kutlama selamı ile karşılamayı kabul etmesini birkaç yüz metre öteden izliyordu. Clarke, "Kırmızı paltolular, Common'da bir vücut halinde toplandılar ve oluştular", "bir yaylım ateşi açtılar ve zaferle üç huzzah verdiler." Sonra yeniden bölükler oluşturarak batıya, Concord'a doğru yürüdüler.
Concord onlar için hazırdı. Bir İngiliz atlı devriyesi, Paul Revere'yi Folly Pond yakınlarındaki bir virajda yakalamıştı, ancak William Dawes dörtnala kaçmayı başardı. Büyüleyici sabahına devam eden Revere -kafasına bir tabanca dayamasına rağmen küstah ve pişmanlık duymayan- kısa süre sonra, kahverengi kısrağı olmasa da, Clarke papaz evine yaya olarak gitmek üzere serbest bırakıldı. Ancak diğerleri, adliyedeki bir nöbetçinin tüfeğini ateşlediği ve çan ipini kaldırdığı Concord'a uyarılar taşımıştı. "Konuşmanın ciddiyeti" olduğu söylenen ve ölüleri uyandırmak için atılan çınlama, kısa sürede tüm bin beş yüz canlı ruhu yataklarından kovdu.
Lexington'da çekim raporları Bazıları İngilizlerin kurşunsuz sadece barut yükleri yükleyeceği konusunda ısrar etse de, bir hesaba göre “elektrik ateşi gibi yayıldı”. Pek çok aile batıya ya da kuzeye ya da Oaky Bottom adlı tenha bir koruya kaçtı ve evlerinin yanmakta olup olmadığını görmek için aile İncillerine ve birkaç gümüş dekora sarıldı. Diğerleri hazinelerini bahçe arazilerine gömdü ya da kuyulara indirdi. Oğlanlar öküzleri ve inekleri bataklıklara güderek, düğmelerle kıçlarını sallıyordu.
Milisler, tek başlarına ya da gruplar halinde ya da tüm bölükler halinde, ellerinde ellerinde çam meşaleleri ve mermi keseleri, cepleri çavdar ekmeği ve peynirle doldurulmuş olarak Concord'a doğru yürüdüler. Ellerinde tüfekler taşıyorlardı elbette - bazıları Fransız savaşına ya da daha öncesine tarihleniyordu - ama aynı zamanda antik kümes hayvanı parçaları, kamalar, meçler, çiftlik aletlerinden dövülmüş kılıçlar ve desenler ya da kaligrafik yazıtlarla incelikle oyulmuş inek boynuzlarındaki barut, bir sanat formuydu. Concord'da onlarca yıl önce başlamış ve kolonilere yayılmıştır. Bir görgü tanığı, bazılarının “sığır derisi ayakkabılı uzun çoraplar giydiğini” yazdı. Paltolar ve yelekler bol ve devasa boyutlardaydı; meşe, sumak ve tepelerimizin ve bataklıklarımızın diğer ağaçlarının kabuklarının oluşturabileceği kadar çeşitli renklere sahipti. Altı mil kuzeybatıdaki Acton'da, yaklaşık 40 dakika adam Kaptan Isaac Davis'in evinde toplandı, süngüleri parlattı, çakmaktaşı çakmak taşlarını değiştirdi ve saçlarını unla pudraladı. Güzel bir tüfekli 30 yaşındaki silah ustası Davis veda etti
karısına ve dört gencine basit bir "Hannah, çocuklara iyi bak" ile.
Başka bir tanık, “Sanki bulutlardan adamlar inmiş gibiydi” dedi. Bazıları, şehrin batısını ve kuzeyini çevreleyen Concord Nehri üzerindeki iki köprüde görev aldı. Çoğu köy için yeşil ya da Wright Tavern için yapılmış, söylentiler değiş tokuş ediyor ve kasabanın batısında yaşayan 64 yaşındaki bir değirmenci ve Fransız savaşı gazisi olan milis komutanı Albay James Barrett'tan emir bekliyor. Eski bir palto ve deri bir önlük giyen Barrett, bir nesil önce Birmingham'da dövülmüş düz bir kavrama ve düz, ağır bir bıçakla bir deniz palasını taşıyordu.
Barrett'ın adamları, Concord'un dokuz hanından terziler, kunduracılar, demirciler, çiftçiler ve bekçilerdi. Ancak düzenli bir refahın görünümü aldatıcıydı: Concord, harcanan topraklarda uzun süreli bir düşüş, mülk değerlerinde düşüş ve büyüklerinden daha düşük yaşam standartlarına katlanmak yerine Maine veya New Hampshire'daki sınırlara dağılan gençlerin göçünün acısını çekiyordu. zevk almıştı.Zorlayıcı Eylemler ve İngiliz siyasi baskısı ile birleşen bu ekonomik bozulma, bu sömürge Amerikalıları gelecek için endişeli, geçmiş için nostaljik ve şu anda öfkeli hale getirdi.
Sabah sekizden önce, belki 200 sabırsız milis Davulların ve fısıltıların sesiyle Lexington'a doğru yola çıktı. Yirmi dakika sonra ve ancak çeyrek mil ötede, 800 İngiliz askeri, Meriam'ın Köşesi olarak bilinen kavşağın yakınındaki yolda kırmızı bir ejderha gibi görünürler. 19 yaşındaki bir dakika görevlisi olan Thaddeus Blood daha sonra, "Güneş kollarında parladı ve kırmızı paltolarında asil bir görünüm sergilediler" dedi. "Geri çekildik."
İngiliz tugayı Abner Wheeler'ın çiftliğini ve dul eşi Keturah Durant'ın ve kız kurusu terzi Mary Burbeen'in ve ardından arazisinin çoğunu bir at, inek, domuz ve tuzlu domuzla birlikte satan dul Olive Stow'un çiftliklerini geçti. , kocası üç yıl önce öldüğünde borçlarını ödemek için. Olive'in erkek kardeşi Farwell Jones ile kocası da üç yıl önce ölmüş olan dul Rebecca Fletcher'ın ve üç annesiz kızı olan dul George Minot'un çiftliklerinin yanından geçtiler. Concord dakika şirketinin kaptanı. Müdavimler, subayların atları için yem ve kavrulmuş adamlar için su bulmak için büyük ölçüde terk edilmiş Concord'a yürüdüler. Smith ve Pitcairn, Burial Ground Hill'den elle çizilmiş haritalarını incelediler ve bir dürbünle araziyi taradılar.
Gage'in son istihbaratı doğruydu: son haftalarda Concord'daki çoğu askeri depo başka dokuz köye ya da çamur ve gübre yuvalarına dağıtılmıştı. Müdavimler, bir değirmende ve bir malt evinde bulunan 60 fıçı una el koydu, fıçıları kırarak açtı ve sokakları toz haline getirdi. 500 kilo attılar tüfek toplarını değirmen havuzuna attı, hapishane bahçesinde bulunan birkaç demir topun muylularını devirdi, özgürlük direğini kesti ve sonunda silah arabaları, yedek tekerlekler, çadır kazıkları ve bir kutu tahta kaşıktan oluşan bir şenlik ateşi yaktı. Yangın kısa süreliğine belediye binasına sıçradı, ta ki müdavimler ve köylülerden oluşan bir kova tugayı alevleri söndürene kadar.
Concord'daki seçimler zayıfken, Albay Smith, Kaptan Lawrence Parsons komutasındaki 200'den fazla adama, nehrin iki mil ötesindeki Albay Barrett'in çiftliğine doğru batıya yürümelerini emretti. Belki orada daha iyi avlanırlardı.
Bir düşman turu, kuzey Concord köprüsünde görevli Isaac Davis'i talep ediyor. (Kuzey Rüzgarı Resim Arşivi/Alamy Hazır Fotoğraf)
1654'ten beri bir köprü Concord Nehri köyün hemen kuzeyinde. 16 fit genişliğinde ve 100 fit uzunluğundaki mevcut yapı, 1760 yılında 26 özgür adam ve iki köle tarafından patlatma tozu ve beş öküz takımı kullanılarak 65 sterlinden daha az bir fiyata inşa edilmişti. Ahşap çerçeve, zarif bir şekilde kavisli güverteyi desteklemek için her biri nehir tabanına sıkıştırılmış üç kalın kazık içeren sekiz büküm içeriyordu. Mevsimsel sellerden kaynaklanan hasarlar, sık onarımlar gerektiriyordu ve sağduyulu vagon sürücüleri, karşıya geçmeden önce kalasları dikkatle inceledi. Arnavut kaldırımlı bir geçit, nehrin batısındaki bataklık araziyi geçti.
Yedi İngiliz şirketi, o Çarşamba sabahı saat dokuz civarında köprüyü geçerek siyah dişbudak, kayın ve çiçek açan kiraz stantlarının yanından geçti. Karahindiba yol kenarını aydınlattı ve askerlerin yüzleri terden parladı. Aralığı korumak için üç bölük kaldı, diğer dördü Kaptan Parsons'la birlikte Barrett çiftliğine gittiler ve burada yine hayal kırıklığına uğradılar: "Beklediğimiz kadarını bulamadık," diye bir teğmen kabul etti. Ahırdan birkaç eski top arabası sürüklendi, ancak arama yapanlar, Ladin Oluğu'ndaki çam dallarının altına veya çiftliğin kereste fabrikasının yakınındaki bahçe oluklarına gizlenmiş dükkânları bulamadılar.
Beş Concord milis birliği, köprünün yarım mil kuzeyindeki yumuşak ama ısrarlı bir yokuş olan Punkaasset Tepesi'nde görev aldı. İki Lincoln bölüğü ve Bedford'dan iki şirket daha, Yüzbaşı Davis'in Acton'dan gelen küçük bölüğüyle birlikte onlara katıldı ve sayılarını belki de 450'ye çıkardılar; bu, geçitten yukarı bakan 100 kadar kırmızı paltoluda açıkça görülen bir üstünlüktür. 1500. Sipariş üzerine, Amerikalılar tüfeklerini doldurdular ve düşmanın 300 yarda yakınına kadar yokuş aşağı yürüdüler. Bir milis komutanı, “kiliseye gidiyormuşum gibi ciddi” hissettiğini itiraf etti.
Köyün üzerinde yükselen siyah dumanı görünce ciddiyet öfkeye dönüştü: El konulan küçük askeri malzeme yığını, İngiliz kundakçılığıyla karıştırıldı. Bir domuz ve mobilya üreticisi olan Teğmen Joseph Hosmer, "Concord'daki en tehlikeli adam" olarak tanımlandı çünkü genç erkekler nereye giderse gitsin onu takip edeceklerdi. Artık Hosmer onları köprüden geri götürmeye hazırdı. “Kasayı yakmalarına izin verecek misin?” O ağladı.
Albay Barrett kabul etti. Yeterince beklemişlerdi. Kaptan Davis'e Acton dakika görevlilerini sütunun başına taşıması emredildi - "Gitmekten korkan bir adamım yok," diye yanıtladı Davis - ardından iki Concord dakika şirketi, süngüleri herhangi bir İngiliz karşı saldırısını püskürtmeye yardımcı olacaklardı. Sütun iki dosya halinde öne çıktı. Bazıları daha sonra fiferların 1745 Jacobite ayaklanmasını kutlayan bir İskoç dans havası olan “The White Cockade”ı çaldığını iddia etti. Diğerleri sadece sessizliği, ayak sesleri ve Barrett'ın "önce ateş etme" emrini hatırladı. Bir İngiliz askerinin bildirdiğine göre milisler, "büyük bir düzenlilik içinde" ilerlediler.
Üç hafif piyade bölüğüne komuta eden Yüzbaşı Walter Laurie, adamlarına köprünün doğu tarafına geri dönmelerini ve dar bir ateş alanı için tasarlanmış karmaşık bir oluşum olan "sokak ateşi" mevzilerine geçmelerini emretti. Bir yabancı yine yabancılara emrettiği için karışıklık izledi. Bazı redcoats kendilerini abutmentlerin yakınında destekledi. Diğerleri bitişik bir alana döküldü veya köprü güvertesinden kalasları çekmeye çalıştı.
Concord'dan çekilirken, emperyal güçler pusuda gizlenen sömürgelerden ateş aldı. (Kuzey Rüzgarı Resim Arşivi/Alamy Hazır Fotoğraf)
Emir olmadan, bir İngiliz askeri ateş etti nehre. Beyaz sıçrama, atılan bir taştan fırlamış gibi yükseldi. Daha fazla atış, düzensiz bir yaylım ateşine dönüşen bir tüfek sıçraması izledi. İngiliz ateşinin çoğu yüksekten uçtu - gergin veya kötü eğitimli birlikler arasında yaygın - ama hepsi değil. Acton'dan Yüzbaşı Davis ölünün üzerine atıldı, açık bir göğüs yarasından gelen kan yanındaki adamlara sıçradı. Er Abner Hosmer de sol gözünün altına isabet eden ve ensesini delip geçen bir top tarafından öldürülerek öldü. Genç bir fifer ve Lincoln'lü Er Joshua Brooks da dahil olmak üzere üç kişi daha yaralandı, alnını o kadar temiz bir şekilde sıyırdı ki, başka bir er, İngilizlerin muhtemelen “çakı çaktığı” sonucuna vardı. Diğerleri daha iyisini biliyordu. Köprünün 200 metre yukarısında eşi Abigail ve on çocuğuyla birlikte yaşayan Kaptan David Brown, "Allah kahretsin, top atıyorlar! Ateş, beyler, ateş!” Çığlık yankılandı, safları süpürdü: “Ateş! Allah aşkına ateş edin!" Tüfeklerin çarpması bir kükremeye yükseldi.
Kaptan Laurie daha sonra General Gage'e, "Onlardan bir general patladı," dedi. Laurie'nin teğmenlerinden biri, göğsüne bir kurşun saplanıp onu kendi etrafında döndürdüğünde yeniden doldurmuştu. Diğer üç teğmen de art arda yaralandı, köprüdeki İngiliz subaylarının yarısının zayiat vermesine ve Laurie'nin müfrezesi üzerindeki kırılgan kontrolünün sona ermesine neden oldu. Redcoats arkaya doğru sızmaya başladı ve kısa süre sonra üç bölük de yaralılarından bazılarını bırakarak Concord'a doğru ilerledi. Bir asteğmen, "Yol vermek zorunda kaldık," dedi, "sonra büyük bir hızla koş." Amos Barrett, İngilizlerin "onların peşinde olup olmadığımızı görmek için arkaya bakıp topallayarak koştuklarını" bildirdi.
Savaşın dumanı nehri kapladı. Üç dakikalık silah sesi, ikisi ölü olmak üzere beş Amerikan zayiatına mal olmuştu. İngilizlerden sekizi yaralandı ve ikisi öldü, ancak ağır yaralanan başka bir asker, ayaklarını yeniden kazanmaya çalışırken, kafatasını bir baltayla ezen dakika görevlisi Ammi White tarafından ölümcül şekilde hakarete uğradı.
Şair James Russell Lowell'in "çağ açan köprü" olarak adlandırdığı, eski dünyanın üzerinden yeniye geçtiği şeyin üzerine tuhaf bir sessizlik çöktü. Bazı milisler, kaçan İngilizleri Concord'a kadar takip etmeye başladı, ancak daha sonra yoldan saparak bir taş duvarın arkasına sığındı. Çoğu, Davis ve Abner Hosmer'in cesetlerini taşıyan Punkaasset Tepesi'ne geri döndü. "Yangından sonra," diye hatırlıyor bir özel, "herkes kendi komutanı gibi görünüyordu."
Albay Smith, daha güçlü takviyelerle nehre doğru yola çıktı, sonra daha iyi düşündü ve Concord'a geri döndü. Daha önce Kaptan Parsons ile Barrett'ın çiftliğine gönderilen dört bölük, artık engelsiz bir şekilde köprüden karşıya geçtiler, ancak ölmekte olan yoldaşlarını White'ın baltası tarafından sakatlanmış, beyinlerinin kapağı açılmamış halde buldular. Vahşet yeniden anlatımda büyüdü: kısa süre sonra öfkeli İngiliz askerleri, kendisinin ve diğerlerinin kafa derisinin kesildiğini, burunlarının ve kulaklarının kesildiğini, gözlerinin oyulduğunu iddia etti.
Lincoln'den Noah Parkhurst, çekim durduktan birkaç dakika sonra gözlemlediği gibi, "Şimdi savaş başladı ve kimse ne zaman biteceğini bilmiyor."
1. Lexington ve Concord Savaşları
Lexington ve Concord Savaşları, Amerikan Devrim Savaşı'nın ilk askeri çatışmalarıydı. 19 Nisan 1775'te Massachusetts Körfezi Eyaleti, Middlesex İlçesinde, Lexington, Concord, Lincoln, Menotomy (bugünkü Arlington) ve Boston yakınlarındaki Cambridge kasabalarında savaştılar. Savaşlar, Büyük Britanya Krallığı ile İngiliz Kuzey Amerika anakarasındaki on üç kolonisi arasında açık silahlı çatışmanın patlak vermesine işaret ediyordu.
14 Nisan 1775 General Thomas Gage, Dartmouth Kontu Dışişleri Bakanı William Legge'den Concord'da ve diğer yerlerde gizli silahları olduğu bilinen isyancıları silahsızlandırmak ve isyanın liderlerini hapsetmek için talimat aldı. , özellikle Samuel Adams ve John Hancock.
İsyanın elebaşıları -Paul Revere ve Joseph Warren dışında- 8 Nisan'a kadar Boston'dan ayrılmışlardı. Dartmouth'un General Gage'e verdiği gizli talimatları, Gage'in kendisine ulaşmadan çok önce Londra'daki kaynaklardan almışlardı.
Samuel Adams ve John Hancock, 19 Nisan 1775 gecesini Wymans ile geçirdi. 1666 Francis Wyman Evi 56 Francis Wyman Rd, Burlington, Kitle
18 Nisan 1775 Adams ve Hancock Boston'dan kaçmışlardı ve Hancock'un ani tutuklanma tehdidine karşı güvende olacaklarını düşündükleri Lexington'daki akrabalarından birinin evinde kalıyorlardı.
19 Nis 1775 – Francis WYMAN (1619 West Mill, Hertfordshire, İngiltere – 1699 Woburn, Mass.) kır evini 1666 civarında, şimdi Burlington'ın bir parçası olan Woburn'un eteklerinde inşa etti. Kardeşi John, kır evini yan tarafa inşa etti. Francis'in evi şimdi Francis Wyman Derneği tarafından yönetiliyor, ancak kardeşinin kalan tek şey kiler deliği. 1775'te John'un evi Amos Wyman'a aitti.
John Hancock ve Samuel Adams, 19 Nisan 1775'te Sewall evinde ağırlanırken Don Gorvette ve Jeff Weaver tarafından Burlington Tarih Müzesi'nin fuayesinde duvar resmi ve 1973'te boyanmış. Resim soldan sağa gösteriyor: Madam Abigail Jones , Rev. John Marrett, John Hancock, Cuff Trot, Samuel Adams ve Hancock'un nişanlısı Dorothy Quincy.
Amerika'nın atalarından ikisi olan Samuel Adams ve John Hancock, İngiliz birliklerinden önce Lexington'dan Wyman'ın evine kaçtı. Amos'un karısı Elizabeth (Pierce) Wyman'ın, konuklarının Lexington papaz evinde yemeyi planladıkları somon yerine haşlanmış patates, domuz eti ve ekmek yedirdiği ve Hancock'un da evine bir inek gönderdiği bildiriliyor. konukseverliği için daha sonraki bir tarihte hostes.
İki ev arası yaklaşık 5 mil. İşte yol tarifleri.
19 Nisan 1775 sabahı, John Hancock ve yaşlı teyzesi Bayan Thomas Hancock Hancock'un nişanlısı Dorothy Quincy ve Samuel Adams, Lexington'daki Rev. Jonas Clarke'ın evindeydi. Bir gece önce Paul Revere tarafından İngilizlerin Lexington ve Concord'a doğru hareket ettiği konusunda uyarılmıştı.
Lexington'daki müteahhitlerin düzenli çavuşu ve Lexington'ın Munroe Tavern'inin sahibi William Munroe, grubu Lexington'dan Woburn'un ikinci mahallesine (Burlington) giden yol boyunca yönetti. Yüzbaşı James Reed'in eski Lexington Caddesi'ndeki evinde, Lexington-Burlington hattının hemen üzerinde durdular. bu ev, Burlington Mall otoparkının güney tarafındaydı. Grup daha sonra, Peder Thomas Jones'un son dul eşi Madam Abigail Jones'un evinde durdu. Ev, şu anda Lexington St. ve Independence Dr. olarak bilinen yerin köşesinde duruyordu ve Sewall evi olarak biliniyordu, ev 23 Nisan 1897'de çıkan bir yangında yok edildi.
Grup, İngilizlerin geleceği konusunda uyarıldığında akşam yemeğine oturuyordu. Madam Jones'un hizmetçisi Cuff Trot ve bakan Rahip John Marrett, Hancock ve Adams'ı Burlingon-Billerica sınırının hemen üzerindeki Amos Wyman evine götürdü.
Rev. Samuel Sewall, Woburn Tarihi'nde bir hesap verir:
Bay Marrett daha sonra Bayan Jones'un ünlü ziyaretçilerini Bay Amos Wyman'ın evine götürdü. eğer evde kalırlarsa 'düzenlilerin' gelip onları öldürebileceği veya götürebileceği korkusuyla güvenlik için oraya kaçtı. Ve şimdi, Bay Hancock ve Adams uçuşlarından sonra sakinleşmek için zamanları olur olmaz, o gün ne kahvaltı ne de akşam yemeği yemediklerini söyleyerek Bayan Wyman'dan onlara biraz yiyecek vermesini rica ettiler. İyi huylu ev sahibeleri, isteklerini hemen yerine getirerek, raftan, içinde biraz soğuk haşlanmış tuzlu domuz eti ve ayrıca (inanıldığına göre) kabuğu soyulmamış soğuk haşlanmış patates ve esmer ekmeğin bulunduğu tahta bir tepsiyi indirdi ve bu sade yemeğin üzerine. ücret, doyurucu bir yemek yaptılar. Ertesi gün Bayan Jones'a döndüklerinde, düşmanın onları takip etmek için gelmediğini öğrendiler. Ya onlar bunu asla amaçlamadılar ya da bıkkın ve her saat artan Yankee düşmanları tarafından Concord'dan yakından takip edildiklerinden, yürüyüşlerinde dağılmak yerine kendi güvenlikleri için sağduyulu bir özen göstermenin en iyisinin komşu kasabalara gitmek olduğunu düşündüler. , Hancock ve Adams'ın peşinde. Çok geçmeden, Lexington'da yayınlanan bir raporda, Hancock'un, İngilizlerden korkarak kaçarken, Bayan Wyman'a ve evindeki Adams'a gösterdiği iyilik için minnettarlık içinde ona bir inek hediye ettiği bildirildi. .
Yarbay Francis Smith komutasındaki yaklaşık 700 İngiliz Ordusu müdavimine, Concord'da Massachusetts milisleri tarafından depolandığı bildirilen askeri malzemeleri ele geçirmeleri ve imha etmeleri için gizli emirler verildi. Etkili istihbarat toplama yoluyla, Vatansever sömürgeciler seferden haftalar önce malzemelerinin risk altında olabileceğine dair bir haber almış ve çoğunu başka yerlere taşımışlardı. Ayrıca savaştan önceki gece İngiliz planları hakkında ayrıntılı bilgi aldılar ve bölge milislerini düşman hareketi hakkında hızla bilgilendirebildiler.
Lexington ve Concord Haritası
İlk atışlar tam güneş Lexington'da yükselirken yapıldı. Milisler sayıca azdı ve geri çekildiler ve müdavimler malzemeleri aradıkları Concord'a doğru ilerlediler.
Concord'daki Kuzey Köprüsü'nde, yaklaşık 500 milis, Kral'ın birliklerinden üç bölüğü savaştı ve bozguna uğrattı. Sayıca az olan müdavimler, açık alanda yapılan bir meydan muharebesinin ardından uşaklardan geri çekildi.
Concord Köprüsü Canlandırma
Kısa süre sonra daha fazla milis geldi ve Boston'a geri dönerken müdavimlere ağır hasar verdi. Lexington'a döndükten sonra, Smith'in seferi Tuğgeneral Hugh Percy komutasındaki takviyeler tarafından kurtarıldı. Şu anda yaklaşık 1.700 kişiden oluşan birleşik kuvvet, taktik bir geri çekilmeyle ağır ateş altında Boston'a geri döndü ve sonunda Charlestown'un güvenliğine ulaştı. Biriken milisler, Boston Kuşatması'nı başlatarak Charlestown ve Boston'a dar arazi erişimlerini engelledi.
Lexington ve Concord'dan sonra milislere sesleniyorum, 1775
18 Nisan 1775 gecesi, 700 İngiliz askeri, Amerikan yurtseverlerinin orada depoladığı silahları ele geçirmek ve yok etmek için Concord, Massachusetts'e doğru yürümeye başladı. Paul Revere ve William Dawes tarafından uyarılan müteahhitler, İngilizleri Lexington ve Concord kasabalarında karşı karşıya getirdiler ve geri püskürttüler.
19 Nisan'da, milis kuvvetlerinde bir albay ve Massachusetts Eyalet Kongresi delegesi Isaac Merrill, Amesbury Milisleri'nin kaptanı John Currier'e şu acil mesajı gönderdi ve yardım istedi:
General Gage'in Komutanlığı altındaki bakanlık birliklerinin geçen akşam Boston'dan çıkıp Lexington'a yürüdükleri ve orada Çok Sayıda Amerikan Askerimizi Öldürdükleri konusunda istihbarat aldım ve oradan devam edin.
Concord Adamlarımızı ve Menfaatimizi Öldürmek ve Yok Etmek: Bu nedenle, bunlar size derhal Bilgilendirmenizi ve mümkün olduğu kadar çok sayıda astınız ve askerinizi derhal Uygun Bir Yerde buluşmak üzere toplamanızı ve sonra derhal Concord veya Else'e yürümenizi emrediyor. Kararınızda olduğu gibi, en iyisini düşüneceksiniz. . .
Massachusetts vatanseverleri ile İngiliz müdavimleri arasındaki karşılaşmalardan sadece birkaç saat sonra, o anın sıcağında yazılan mektup, gramer hatalarıyla dolu ve bazı ayrıntılarda belirsiz. Yeni başlayan devrime katılanlar tarafından hissedilen aciliyet duygusunu aktarıyor. Yerel milisler, Merrill'in mektuplarına yanıt verdi ve İngilizlerin elindeki Boston'u kuşattı.
Transcript
Isaac Merrill'den John Currier'a, Essex County, Massachusetts, 19 Nisan 1775.
Essex Co John Currier'a Bu Gün Amesbury'deki askeri birlik bölüğünün kaptanı General Gage komutasındaki bakanlık birliklerinin geçen akşam Boston'dan çıkıp Lexington'a yürüdükleri ve orada Çok Sayıda Amerikan Askerimizi Öldürdüğüne dair istihbarat aldım. sonra, Concord'un adamlarımızı ve çıkarlarımızı Öldürme ve Yok Etme'ye ilerleyin: Bu nedenle, bunlar size derhal Bilgilendirmenizi ve mümkün olduğu kadar çok sayıda astınız ve askerinizi derhal Uygun Bir Yerde buluşmak üzere toplamanızı emretmek içindir: ve sonra derhal Ahenk veya başka bir yerde, sizin takdirinize bağlı olarak, Dost(lar)ımızın ve Ülkemizin rahatı için en iyisini düşüneceksiniz: ve ayrıca şu anda orada olmayanları ve yoldan çekilip sonra takip etmelerini ve en kısa sürede sizi takip etmelerini emredeceksiniz. Alaram'dan haberdar oldunuz ve adamlarınızı ordumuzun bir kısmına yürüttüğünüzde, eve dönmeniz durumunda onlara komuta etmesi için bir subay atayacaksınız. Üçüncü George'un Saltanatının On Beşinci Yılında Nisan'ın Bu Ondokuzuncu Günü Amesbury'de Elimin ve Mührün Altında Verilmeyen Faile Faile, üçüncü Anno Domini: 1775
Videoyu izle: The Battle of Lexington