Evet işte o kadar! Sen belki kaderini sev dersin, belki anı yaşa...
Ne dersen de ama kabul et. Çünkü mutluluğun en başı bu. İste, dile, beklenti içinde ol ama olmadı diye üzülme be!
Ben öyle yapıyorum bu sıra. "kabul etme"nin birçok konuda insanı mutlu ettiğinin farkına vardım mesela. Okuduğum bir kitapta geçen "çıkamıyorsan içinden, gir içine" tamda aradığım cümleydi. Sahiden "neden bu kadar uğraşıyorsun?" diye sordum kendime. Cevabını anlatmak saatler sürer, birçok nedeni var ama şuan bunu yaşaman lazım işte, üzerine gitme.
Şimdi daha mutluyum.
Değişen tek şey bakış açım.
Yoksa her şey aynı yine.