Bir grup yerel yürüyüşçü, Haziran ayında engebeli ve nadiren seyahat edilen bir kanyondan Baldy Dağı’na çıktığında, organizatörlerinin aklının bir köşesinde rahatsız edici bir korku vardı: “Umarım bugün bir ceset bulmayız. ”
Los Angeles’ın yürüyüş camiasındaki çoğu kişi gibi, o ve arkadaşları, İngiliz aktör Julian Sands’in Ocak ayında dağda kaybolduğu haberini takip etmişlerdi. Yetkililer tarafından, sadece bir hafta önce, yukarıda dönen helikopterler ve 80 kişinin kayalık araziyi taradığı aramalar da dahil olmak üzere, defalarca yapılan aramaların sonuçsuz kaldığını biliyorlardı.
Ayrıca Sands’in cep telefonundan gelen son bilinen sinyalin onu zirvenin altındaki buzlu bir sırta koyduğunu da biliyorlardı; burada dikkatsiz bir adım onu kontrolsüz bir şekilde tırmanmak üzere oldukları uzak kanyona doğru kayabilirdi.
Bu nedenle yürüyüşçüler, 24 Haziran’da tırmanışlarına üç saat kala içlerinden biri bir bot fark ettiğinde tamamen şaşırmadı. Tepenin birkaç yarda yukarısında başka bir çizme buldular. Sonra bazı trekking direkleri. Ve bazı kemikler. Çok geçmeden bir yığın koyu renk kışlık giysi buldular. Bir cepte ehliyetli bir cüzdan buldular.
Onlara bakan yontulmuş, köşeli yüz çok tanıdıktı; isim, kalan tüm şüpheleri sildi: Julian Richard Sands.
Yürüyüşçülerden biri olan Bill Dwyer, “Gerçeküstüydü” dedi.
Sonraki haftalarda yürüyüşçüler hikayelerini arkadaşları ve aileleriyle paylaştılar, ancak medyadan kaçındılar. Mahremiyetinin korunması için isminin yayınlanmamasını isteyen Dwyer ve grubun organizatörü, kendilerine ulaşan bir Times muhabiriyle konuştu. İkisi de Sands’in ailesinin kederini artırabilecek ayrıntıları paylaşmak istemiyordu, ancak yürüyüşçü arkadaşları kışın tam bir güvenlik donanımı olmadan tırmanmanın tehlikeleri konusunda eğitmeye yardımcı olmak istiyorlardı.
Pek çok Angelenos için, özellikle de Mt. Ancak dağın tamamen tanıdık olması – patika başından bir saat içinde milyonlarca insan yaşıyor – özellikle kışın yanlış bir güvenlik duygusu yaratabilir.
2020’den bu yana, kayıp yürüyüşçüler için 100’den fazla arama yapıldı ve en az yedi doğrulanmış ölüm, Baldy’yi Amerika Birleşik Devletleri’ndeki en ölümcül dağlardan biri haline getirdi.
“A Room With a View” ve “The Killing Fields” filmlerinde rol alan deneyimli bir dağcı olan 65 yaşındaki Sands’in ölümü ve uzun süre ortadan kaybolması, dağın ne kadar vahşi ve affetmez olabileceğinin bir kanıtı.
13 Ocak’ta Sands’in kaybolduğu bildirildikten sonra, San Bernardino İlçesi Şerif Departmanı, ekipler havada ve yerde Sands için sekiz kez arama yaptı. 500 saatten fazla ve 100.000 dolardan fazla harcadılar. Arama yapanların çoğunun gönüllü olması dışında maliyet çok daha yüksek olurdu.
En büyük engelleri havaydı. Sands kaybolduğunda dağda zaten bol miktarda kar ve çığ riski vardı ve bunu takip eden günler ve haftalarda, görünüşte sonu gelmeyen bir dizi şiddetli fırtına yuvarlandı ve araziyi – ve içinde kaybolan herkesi – kar yığınlarının altına gömdü. .
Müstakbel kurtarıcılar, sonunda Sands’in kalıntılarının bulunduğu Goode Kanyonu’nun, onun için son bulmasının muhtemel bir yer olduğunu biliyorlardı. Şerif Departmanına göre, telefonunda bildirilen son sinyal Baldy Bowl yolundaki bir tepeden gelmişti. Oradan bir düşüş ya da sadece karla kaplı patikayı kaybedip kafasının karışması, muhtemelen onu iki yönden birine yönlendirebilirdi: Baldy Bowl’a, diğerlerinin muhtemelen onu çabucak fark edeceği popüler bir kış tırmanış yeri olan Baldy Bowl’a ya da Goode’a. Kimsenin onu bulamayacağı Kanyon.
Bir kredi kartından gelen kadar zayıf bir sinyal alabilen ileri teknoloji kullanan biri de dahil olmak üzere kanyonda helikopterle tekrarlanan aramalar hiçbir şey tespit edemedi.
Arama çalışmalarında yer alan San Bernardino İlçesi arama kurtarma ekibinin bir üyesi olan Donna Newlin, geçen kış tüm kar nedeniyle insanları kanyona yürüyerek göndermenin riskli olduğunu söyledi. Yer yer o kadar dik ve dar ki, düşen kaya ve buz kanyonu bir “atış galerisine” dönüştürebilir.
Haziran ayındaki büyük arama sırasında, karın büyük bir kısmı eridikten sonra, bir grup Goode Kanyonu’na tepeden inerken bir grup da alttan başladı. Ancak gün ışığından mahrum kaldılar ve hiçbir takım yürüyüşçülerin birkaç gün sonra Sands’in kalıntılarını bulduğu orta bölüme ulaşamadı.
Newlin, “O şeylerden sadece biriydi,” dedi. “180 metre daha aşağıya inmiş olsalardı, onu bulabilirlerdi.”
Ama mutlaka değil. Sands’in kalıntılarına rastlayan yürüyüşçüler bile, bunların manzaraya ne kadar iyi uyum sağladıklarına şaşırdılar.
Yaklaşık bir düzine yürüyüşçüden oluşan grup, o Cumartesi sabah 6 civarında tırmanmaya başladı. Baldy Dağı’nın zirvesine çıkıp aynı derecede dik bir yoldan inmeyi planlıyorlardı. Grubun organizatörü, Goode Kanyonu’na beşinci veya altıncı kez tırmandığını söyledi.
Yorucu ama güzel dedi. “Kır çiçekleri ve şelalelerle dolu, benim gibi patikaları sevmeyenler için mükemmel.”
Yaklaşık 3,5 saat kayaların üzerinden tırmanarak, gevşek çakılla kaplı yokuşları güçlükle tırmanarak ve yoğun çalılıkların arasından çalı çırparak çıktıktan sonra, 8.400 fitte düz bir noktaya ulaştılar. Orada, manzanita boyunca “en az direniş” yolunu arayarak dağıldılar. Organizatör, fırça çok kalın olduğu için fark etmeden ilk çizmenin yanından geçtiğini söyledi. Birkaç adım gerideki bir yürüyüşçü onu ilk gören oldu.
Sands’in tam olarak nasıl ve ne zaman öldüğü hâlâ net değil. Şerif Departmanı, kalıntıların durumu göz önüne alındığında ölüm nedeninin “belirlenmediğini” söyledi. Tam bir otopsi raporu henüz yayınlanmadı.
Sands kaybolursa veya ilk düşüşte ciddi bir yaralanma olmadan hayatta kalırsa, Goode Kanyonu’ndan – kar ve buzla kaplı dik duvarlara – tırmanmaya çalışmak yorucu bir sınav olurdu. Ciddi şekilde yaralanmış olsaydı, kaçmak imkansız olabilirdi.
Sands’in kalıntılarının o düz noktada nasıl durduğu da belli değil. Yürüyüşçülere göre kemikler muhtemelen vahşi hayvanlar tarafından dağılmıştı. Ancak cesedinin çığlarla dağdan aşağı itilmiş veya eriyen karla yokuş aşağı akmış olması da mümkün.
Yürüyüşçüler, ihtiyaç duyacağı teçhizatın çoğunu içerebilecek bir sırt çantası bulamadılar. Ancak çoğu deneyimli dağcı olan yürüyüşçüler, gördükleri kadar görmedikleri şeylerden de rahatsız oldular.
Örneğin, buldukları tüm giysiler koyu renkliydi ve onu havadan fark etmeyi kolaylaştıracak turuncu, kırmızı veya sarı hiçbir şey yoktu. Yürüyüşçülerden biri inanamayarak, “Ninja gibi giyinmişti,” dedi.
Sands’in botlarından birine bir dizi mikro çivi bağlanmıştı. Bunlar, neredeyse her tür ayakkabıya takılabilen, yaklaşık çeyrek inç uzunluğunda küçük metal kramponlardır. Takması ve çıkarması kolaydır ve çok dik olmayan karlı yollara sadık kalırsanız harikadır.
Ancak karla kaplı dağlarda patikalar gerçekten yok ve Sands, küçük bir kaymanın saniyeler içinde feci bir kaymaya dönüşebileceği dik, buzlu arazide ilerliyordu. Bu gibi durumlarda, mikro çiviler, sağlam dağcılık botlarına takılan ve potansiyel olarak ölümcül düşmeleri önlemek için kar ve buza derinlemesine giren kramponların, uzun ağır çivilerin yerini alamaz.
Dwyer, “Mikro sivri uçları görünce biraz şok oldum” dedi. “Onlar, eldeki iş için yanlış araçlardı.”
Kış dağcılarının kendilerini kara dikmek ve düşmeye başladıklarında kendilerini durdurmak için kullandıkları ölümcül görünümlü bir alet olan miğfer veya buz baltasına dair hiçbir iz yoktu.
Sands’in cep telefonu vardı – büyük bir ağacın altındaki bir kayanın üzerine tünemişti. Baldy Dağı’nın çoğunda sinyal yok ve yürüyüşçüler Sands’in kalıntılarını buldukları bölgede bir sinyal bulamadılar. Yalnız seyahat eden Sands’in yardım çağırmak için başka bir yolu olduğuna dair herhangi bir kanıt görmediler.
Kalıntıları bulduktan sonra Dwyer, yetkililere tam konumlarını içeren bir SOS göndermek için 400 dolarlık cep boyutunda bir uydu mesajlaşma cihazı olan Garmin InReach’i kullandı. Sekiz dakikada cevap verdiler.
Bir dağ yürüyüşünde güvende olmak için hangi teçhizatı taşımanız gerektiğine dair katı kurallar yoktur. Açık hava meraklıları, günümüzün standart ekipmanlarının çoğu icat edilmeden çok önce, ihtişamlarını ve yalnızlıklarını emmek için yüzyıllardır engebeli zirvelere tırmanıyorlar. Kaliforniya tarihinin tartışmasız en maceracı dağcısı olan Sierra Club’ın kurucusu John Muir, muhtemelen bir uydu mesaj cihazı hayal etmemişti ve yaşlılıktan Los Angeles’taki bir hastane yatağında öldü.
Yine de, Sands’in kalıntılarını bulan yürüyüşçüler, daha iyi teçhizatla hayatta kalma şansının önemli ölçüde artabileceği fikrini sallayamıyor – özellikle de bir düşüşten sonra basitçe kaybolduysa veya yaralandıysa.
“Umutsuzluğu, yalnızlığı hayal edebiliyor musun?” dedi grubun organizatörü. Helikopterleri duymak, insanların sizi aradığını bilmek ama onlara sinyal göndermenin bir yolu yok. “Hala bununla ilgili kabuslar görüyorum.”