247 Dünyadan Haberler
247 Dünyadan Haberler
Başbakan Jacinda Ardern, Yeni Zelandalıların Kraliçe II. Elizabeth’in Londra’daki cenazesine katıldığını doğruladı. Video / Yeni Zelanda Habercisi
FİKİR
Her zaman o öldüğünde soruyu soracağımızı söyledik: Kraliçe, yani.
Şimdi o öldü ve çoğumuz, yüksek sesle olmasa bile – yanıtını istesek bile
“hayır” olun – şu soruyu soruyorlar: Yeni Zelanda Kraliyet Ailesini bırakıp bir cumhuriyet olduğunda bu mu oluyor?
Kraliyet Ailesi’nin bu ülkede eski hükümdarın altında bu kadar uzun süre dayanmasının nedeni, güç ve estetiğin bir karışımına bağlı.
Kraliçe zarif bir şekilde ulusal bir büyükanneye dönüştü – hem Devlet Başkanı hem de yaşlı bir aile bilgeliği dağıtıcısı. Pek bir şey söylemese de (söyleyemese de), söyleyebilecek gibi görünüyordu. Kasıtlı olsun ya da olmasın, kendini koruma etkisine sahipti. O sadece bir kenara atılmayacak kadar iyi, yani ne anlamı var?
Saltanatının tartışmasız veya önemsiz olduğu söylenemez.
Waikato-Tainui anlaşmasının imzalanması için akıllıca bu ülkeye döndü. Atalarının hükümetlerinin yerine getirmediği taahhütleri – atası Victoria tarafından verilen taahhütleri – yerine getirme sürecine adını ayırması gerekiyordu.
Hem ayrıcalıkları hem de atalarının günahlarını miras aldı. İkinciye karşı gösterdiği zarafetin, birincisi sayesinde sahip olduğu zarafetleri haklı gösterip göstermediğini yargılamamız bizim için imkansız, ancak modernleşme iştahı – gerçekten bir sapkınlıktan biraz daha fazlası – mirasında hala hafifletici bir faktör.
Seçilmemiş kalıtsal devlet başkanımızın büyük ölçüde güçsüz, nazik yaşlı bir kadın olması, onu diğer seçilmemiş kalıtsal eşdeğerlerden maddi olarak farklı kıldı.
Ancak kendimize, onun ölümüyle ilgili olarak alenen coşkun dışavurumunun, mesafeli olduğumuz rejimlerle olumsuz bir şekilde karşılaştırılıp karşılaştırılmadığını sorabiliriz.
İster ona Birleşik Krallık’ın “en büyük diplomatı” diyen İngiliz Dışişleri Bakanlığı’ndan olsun (nazik bir yalan – öyle değildi) – ya da Buckingham Sarayı’nın dışındaki Tanrı Kralı Korusun’un ağlayan yorumu olsun, ölümü üzerine ona ödenen haraçlar, Kuzey Kore gibi ülkelerden görmeye daha çok alıştığımız türden: insanların rutin olarak liderlerinin başarıları hakkında yalan söylediği (görünüşe göre Kim Jong-il bir keresinde golf sahasında 11 delik açmıştı) ve çöktüğü bir yer. Başkan Kim onu kokladığında kamu histerik uyuyor.
Prens Andrew’a “hasta yaşlı bir adam” olduğunu söyleyen bir adam, yas tutanlar tarafından dövüldü ve polis tarafından refakat edildi, görünüşe göre adama saldırganları yakalamak için hiçbir şey yapmadı – yasadışı bir şey yapan tek kişiler. Edinburgh sokaklarında kara gömlekli adalet.
Kral Charles III, annesinin mantosunu garip bir şekilde giyiyor gibi görünüyor. Esas olarak bir şeyleri imzalamayı içeren bir işe hazırlanan bir ömürden sonra, bir kalem kullanmaktan aciz görünüyor.
Gerçekten bu ülkede olan bir imparatorluk ailesi, sonsuza kadar estetik üzerinde yaşayamaz. Soluyorlar. Wellington’daki fikir birliği, cumhuriyetin bir “eğer”den ziyade bir “ne zaman” sorusu olduğudur – ancak bundan on yıllar sonra tartışmasız hale geldi, sorunun “ne zaman” kısmını yanıtlamaya daha yakın değiliz.
Bu tamamen anayasa ile ilgili olduğu için, aslında hiçbirimizin ne düşündüğünün önemli olmadığını vurgulamak önemlidir. Kelimenin tam anlamıyla, bu tartışmada sayılan tek ses, Parlamentoda oturan 120 milletvekilininkidir.
Kimse onlara sormadı (cevaba o kadar az önem veriyoruz ki), ancak 2020’de tarihi heyelandan İşçi Partisi’ne (ve Yeşiller’e) seçilen bu çok ilerici Parlamentonun cumhuriyetçi olacağını tahmin ediyorum. Bu milletvekilleri, Kral III. Charles taç giyme törenini bile yapmadan monarşiyi kaldırabilirdi.
Tabii ki, böyle olmayacak. Anayasa değişikliği siyaseti, böyle bir değişikliğin referanduma sunulmasını gerektirecektir.
Aşağı-yukarı oranı, makul bir kazanma olasılığı olmadan soruyu basit bir şekilde oylamaya sokan bir parti için birincisi lehine çok ağırdır. Seçmenler fark edilebilir bir cumhuriyetçi pozisyona geçiş yapana kadar, herhangi bir oylama olasılığı düşük.
Bunun bir kısmı parti.
Bir referandum, muhtemelen İşçi Partisi tarafından yürütülmese de, İşçi Partisi tarafından zorlanacaktı.
Yeni Zelanda cumhuriyetçi hareketinin başkanını parti üyesi olarak saymasına rağmen, National’ın kendisi açıkça monarşisttir (2002 Ulusal Parti Konferansı’nda anayasadan taahhüdü kaldıran bir görev kıl payı yenildi).
İşçi Partisi’nin bir sonraki seçimde referandum çağrısı yapması veya manifestosunda referandum sözü vermesi pek olası değil çünkü değişim için gerçek bir yaygara yok ve haklı olarak siyasi sermaye yatırımının getirisinin çok düşük (muhtemelen negatif) olduğuna inanıyor.
Yeşiller için referanduma giden makul bir yol, bunu koalisyon görüşmelerinde bir alt çizgi haline getirmektir, ancak o zaman bile Yeşil üyeler, partinin siyasi sermayesinin vergi reformu gibi diğer alt satırlarda daha iyi harcanıp harcanmayacağını makul bir şekilde sorabilirler.
Tüm siyasi değişimlerle ilgili olarak dışarıdan gelenlerin sıklıkla yaptığı hatalardan biri, statükonun inanılmaz ciddiyetidir. Bu, bir parti liderini devirmekten monarşiden cumhuriyete dönüşmeye kadar her şeyi etkiler.
Bu ikili bir seçim değil: Devlet başkanı olarak bir Kraliyet istiyor musunuz, istemiyor musunuz?
Yeni Zelanda, başarısız, bilinmeyene sıçrayan Brexit tarzı bir referandum yapmadıkça (ki, Yeni Zelanda ve eski sömürgeci patronundan sonsuz derecede daha mantıklı olması pek olası değildir), ilk soru aslında şu olacaktır: ne tür bir cumhuriyet? olmak istiyoruz?
Şimdiki gibi mi görünmek istiyoruz, ama seçilmiş veya atanmış bir Devlet Başkanı ile (en olası seçenek)? İrlanda, Fransa, İtalya ya da – Allah korusun – Amerika Birleşik Devletleri gibi mi görünmek istiyoruz?
Alternatifin şeklini bilmeden soruyu sormak imkansız. Bu, zaten küçük olan seçim koalisyonunu parçalayarak cumhuriyetçi kampanyayı sekteye uğratıyor.
Cumhuriyetçi referanduma giden en olası yol Avustralya’da alınan yoldur.
Orada İşçi Partisi, monarşi hakkında bir referandum yapılmasından yana olan en hevesli partiydi, ama aslında görevi kazanan ve soruyu 1999’da soran Liberal-Ulusal koalisyondu.
Öne sürülmesi muhtemel model, Avustralya’nın teklif edildiği gibi bir şeye benzeyecek: şu anda sahip olduğumuz şey, hükümdar eksi. Bu, cumhuriyet olmaya karşı yapılan en güçlü eleştiriyi etkisiz hale getiriyor, yani devlet başkanını seçip siyasallaştırmanın Yeni Zelanda’ya ABD tarzı partizan tıkanıklıklarını enjekte etme riski var.
Bu soruyu sorma şeklimiz farklı olabilir. Avustralya modeline anayasal bir sözleşmeyle karar verdi. Yeni Zelanda muhtemelen MMP referandum deneyiminden ödünç alacak ve ne tür bir cumhuriyet olmak istediğine dair bir oya sahip olacak ve bir başkası bu modeli statükoya karşı koyacak.
Cumhuriyetçi bir eğilime sahip olsaydınız, neden kimsenin cebine fazladan bir dolar koymayacak, sadece onlardan göze çarpan parlak Arjantinli profilini değiştirecek olan bölücü bir savaş için değerli siyasi sermayeyi harcadığınızı merak etmekte haklısınız.
Cumhuriyetçilerin lehine olan bir şey, monarşinin kendisine bir dava açmak için mücadele edeceği gerçeğidir.
İleride nasıl bir monarşi altında yaşayacağımız üzerinde düşünmeye değer. Kraliçe II. Elizabeth, bu ülkenin modern, monarşik biçiminde var olduğu 182 yılın üçte birinden fazla bir süre hüküm sürdü.
Devlet Başkanı, bu ülkenin Tiriti sonrası yaşamının ilk yüzyılında hiç ziyaret etmedi – Waitangi Antlaşması’nın imzalanması için yoktular ve şerefi kırıldığında yoktular. 1953-2002 yılları arasındaki 50 yılda Devlet Başkanımız 10 kez ziyaret etti. Aradan geçen 20 yılda, onsuz yapmak zorunda kaldık.
Charles, Kraliçe’nin burayı en son ziyaret ettiğinden iki yaş daha genç.
Şüphesiz Devlet Başkanı olduğu ülkelerde bir tur yapacak, ancak bu muhtemelen Kral olarak yapacağı birkaç ziyaretten biri olacak. Hükümdarımız olarak tüm saltanatı boyunca burada bir aydan az zaman geçirdiğini hayal etmek imkansız değil.
Annesiyle aynı yaşta yaşarsa, varisi William, kendisi emekli olduktan iki yıl sonra tahtı devralacak. Öngörülebilir gelecekte, bu ülkenin eski ve uzak Devlet Başkanları olacak. William benzer bir yaşta ölürse, Prens George katıldığında en azından 50’li yaşlarında olacak ve ona birkaç on yıllık seyahat süresi verecek.
Böylesine uzak, orada olmayan bir hükümdara sahip olmak bir şeyleri değiştirecek mi? Kraliyet ailesi kesinlikle öyle düşünüyor – bu yüzden çok seyahat ediyorlar.
Te Tiriti’nin bu konudaki sorunu abartılıyor. Yeni Zelanda Hükümeti, Antlaşma ilişkisinden zaten sorumludur. Ancak Kraliyet’in mirası cumhuriyet sonrası ele alınırsa, Antlaşma’nın zayıflamasına yol açmaz.
Sorun daha çok politik. İlerici cumhuriyetçilerin bir cumhuriyeti daha Antlaşma odaklı bir anayasa ve Hükümet geliştirmek için kullanma şansı var. Bu, monarşi hariç her şeyin aşağı yukarı aynı kalmasını isteyen muhafazakarları içeren zaten küçük olan cumhuriyetçi koalisyonu parçalayabilir.
Tiriti’de her zaman olduğu gibi, çoğunluk oyu olan bir seçici azınlığın hak ve yükümlülüklerinin belirlenmesinde her zaman bir sorun vardır. Tiriti’nin monarşi sonrası bir dünyada çalışma şekli, Maori ile Hükümet arasında en iyi şekilde belirlenir. Bunun yerine, Hükümet ile üç milyon seçmen arasında çözülmesi muhtemel.
Unutmayın, çoğumuz şu anda bu gelecekteki cumhuriyete resmi yerli dilinde bir isim verilmesi gerekip gerekmediği konusunda anlaşamıyoruz.
Ve yine de bir cumhuriyetin olacağından şüphe yok. Bu ülkedeki monarşi görünmez bir geri sayım içinde. Saatin ne kadar kaldığını kimse göremez ama herkes eninde sonunda sıfıra vuracağını bilir.
Politika bir yıpratma oyunudur. Unutma, cumhuriyetçilerin sadece bir kez kazanması gerekir ve onlar sonsuza kadar kazandılar.
Gönderi kaynağı: Nzherald
Kraliçe Elizabeth’in ölümü sonrası: Thomas Coughlan – cumhuriyet inçleri yaklaşırken geri sayım ilk olarak 247 News Around The World’de yayınlandı.
Kaynak : https://247newsaroundtheworld.com/news/queen-elizabeth-death-thomas-coughlan-countdown-as-republic-inches-closer/