Endişe etmekten çok uçmuş bir vaziyetteydim. Tanrı bir temizlik krizi sırasında hepimizi silip süpürmeye karar vermiş gibi, tekinsiz bir şeyler vardı bütün bu olanlarda. Yapımız çöküyordu; daha bir kaç saat önce güneşli ve huzurlu evimde Chenault ile birlikte kahvaltı ediyordum sanki. Sonra güne başlamaya cesaret etmiş, cinayet, bağırış çağırış ve kırılan cam seslerinden bir orijinin içine balıklama dalmıştım. Şimdiyse başladığı gibi anlamsızca bitiyordu. Her şeyin bittiğinden adım kadar emindim çünkü Yeamon gidiyordu. Gidişinin ardından biraz gürültü kopacakama bir adamın baş edebileceği, hatta duymazdan gelebileceği türden, genelgeçer bir gürültü olacaktı bu -sizi kendi içine çeken ve hırçın sulardaki bir kurbağa gibi oradan oraya çarğpan sinir bozucu, ani patlamalardan değil.
Tam olarak nerede başladığını hatırlamıyordum ama burada, Fajardo'da, haritada dünyanın sonuna benzeyen kapkara bir noktacıkta bitiyordu. Yeamon buradan devam ediyor, ben geri dönüyordum; bir şeyin sonu olduğu kesindi ama o şeyin ne olduğunu pek bilemiyordum.
234