“Doğum lekeleriyle
aranır kayıp bebekler
açlık ve refahta birleşir
kötü anılar ve işkenceler.”
León Gieco
Juan, 16 Eylül 1976 günü kaçırılıp kaybedildi. Bu tarih aynı zamanda La Plata şehrinde genç liseli öğrencilerin “çalışma grupları” tarafından kaçırıldığı “Kalemlerin Gecesi”nin yaşandığı gündü. Juan’ın hikayesi aynı zamanda 30 bin kayıbın hikayesidir. Ama elbette Juan’ın hikayesinin de kendine özgü tarafları vardır. Juan kendi üniversitesinde kaçırılmıştı, bir sınav çıkışında. Belen’liydi ama Tucumán onun için okuduğu şehirden çok daha fazlası olmuştu. Tucumán’da dönemin pek çok öğrencisi gibi Juan da militandı; dünya gençliği arasındaki çalkantıyla bütün gençler arasında yayılan bir militanlık, Arjantin’de Cordoba ve Tucumán Olayları’ndan sonra daha özel boyutlara ulaşmıştı. Ama her halükarda, Juan’ın da dahil olduğu “yetmişli” gençlerin militanlığı çok daha eşitlikçi bir dünya kurmak için sözleşmiş bir kuşağın militanlığıydı.
Juan Francisco Carrera Biokimya Fakültesi öğrencisiydi, bu fakültenin öğrenci temsilcilerinden biriydi ve o temsilcilerin neredeyse hepsi kaybedildi. Juan Sosyalizm için Antiemperyalist Cephe (FAS) militanıydı ve FAS da Devrimci İşçi Partisi (PRT) tarafından örgütlenen bir yapılanmaydı, içinde sosyalizme farklı yaklaşımları barındırıyordu.
Genç Catamarcalı 26 yaşındaydı, 26 Temmuz 1950’de Belen şehrinde doğmuştu. Juan’ın başına gelenler Tucumán’da görülmüş bir şey değildi, bu yüzden üniversite çevresi içinde gerçekleşip şehirde de iyi bilinen çok az kaçırma vakasından biri olmuştu. Bu, aynı zamanda, diktatörlüğün “Tucumán Olayları” kuşağının takipçisi olan gençlerle özel olarak nasıl ilgilendiğini de gösteriyordu.
Juan Carreras’ın 16 Eylül 1976 günü vermesi gereken bir sınavı vardı ama askeri diktatörlük tarafından mimlenmişti, kara listedeydi. Aynı yılın 2 Mayıs günü bir “çalışma grubu” Chacabuco sokağı No 400’deki odasını basmış ama onu bulamamışlardı, Juan’ın hayatı kurtulmuştu. Olayın hemen ardından Belen’e ailesinin yanına dönmüştü. Ailesi ve dostları tarafından Tucumán’a dönmemesi için yapılan bütün ısrarlara rağmen Juan 16 Eylül’deki finali vermek için geri dönmekte kararlıydı.
Juan sınav öncesinde fakültede arkadaşı ve yoldaşı Enrique Sánchez’le buluşacaktı ama Sánchez sınavdan bir gün önce tutuklanmıştı, bu yüzden iki arkadaş arasındaki buluşma gerçekleşmedi. Juan’ın ortalarda görünmemesi Enrique’yi de işe bulaştırmıştı. Juan’ı kaçıran “çalışma grubu” Sánchez’i yem olarak kullandı, onu otomobille Juan’la buluşacakları yere götürdü. Araçla yan yana gelince, Juan aracın içinde oturan arakadaşını görür ve selamına karşılık vermeyen Enrique’ye selam verir. Juan işte o an arkadaşı tarafından “işaretlenmiş” olur.
Carreras, arkadaşının selamına neden karşılık vermediğine bir anlam veremeden sınava girer. Sınavı yarılamışken, salona üç adam girer ve Juan Carreras’ın sınavda olup olmadığını sorar. Sınavı yapan Doktor Elsa Brauckman, olumlu yanıt verir.
O andan itibaren Juan için her şey değişir. Carreras salondan çıkan son öğrenci olur. Adamların onu sormaya geldiği andan itibaren Juan sınav kağıdına resimler çizmeye başlamıştır. Salondan çıktıktan sonra, genç adam fakülte binasının koridorunda karşılaştığı bölüm hocalarından Dr. Francisco Barbieri’den yardım ister, Barbieri bir şey yapmaya gerek duymaz, hemen ardından peşindeki adamlar tarafından fakülteden çıkarılır. Belenli genç en son Arsenal Miguel de Azcuénaga isimli ölüm kampında görülür.
"Juan Carreras: Seni hala arıyoruz"
16-09-76 / 24-03-2006 - Agrupación Noviembre
Juan’ın kaçırıldığı üniversite binası bugün Juan’ın kaybedilmemesi için hiçbir şey yapmayan Barbieri’nin adını taşıyor.Tıp fakültesi’nin orta avlusunda ise hiç detaya girmeden, alelade bir mesajla “mezunları olabilecek olanlara” adanmış bir plaka konulmuş. İsim listesinde Juan’ın da adı var. Bizim anmamız bu, okullarından mezun olabilecek olanları anarken eğer diktatörlük kaçırıp kaybetmeseydi kısmını unutmayı tercih eden bir anma.
Tüm bunları bana Juan’ın kızkardeşi Felicidad anlattı, kaybedildiği günden bu yana kardeşinin anısını yaşatmak gibi insanın canını acıtan bir eylemden bir an bile vazgeçmeyen, o anıyı bir umut alevi olarak sürekli canlı tutan kızkardeşi Felicidad. Aslında 30 bin kayıbın anısı olan Juan’ın anısını koruyor Felicidad, Juan’ın o 30 bin ve o 30 binin de Juan olduğunu biliyor.
Burada diğer iki Belenli kayıpı daha anmak isterim: Yolanda Borda ve Oscar Gervan. Onlar için Belen şehrinin ana meydanında küçük bir hatıra ormanı düzenlendi. Bu üç kayıp için Felicidad belleğin alevini canlı tutuyor. Juan için. 30 bin için.