Holokost’tan kurtulan bir kişi Salı günü Almanya’da şok bir mahkeme salonunda açlıktan ölmek üzere olan mahkumların hayatta kalmak için ölü mahkumların vücut kısımlarını nasıl yediklerini anlattı.
Avustralya’daki evinden görüntülü bağlantı yoluyla konuşan 93 yaşındaki Risa Silbert, Shleswig-Holstein’daki Itzehoe Bölge Mahkemesine kendisinin ve diğer mahkumların Stutthof toplama kampında karşılaştığı günlük vahşeti anlattı.
“Stutthof cehennemdi,” dedi.
“Kampta yamyamlık vardı. İnsanlar aç kaldı ve cesetleri kestiler ve karaciğeri çıkarmak istediler.”
1929’da Litvanya’nın Klaipėda kentinde Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Silbert, Ağustos 1944’te annesi ve kız kardeşiyle birlikte Polonya’nın Stutthoff kentine götürüldü. Babası ve erkek kardeşi 1941’de Alman işbirlikçiler tarafından öldürüldü.
Kamptayken mahkumların sabah 4 veya 5’te rapor vermesi bekleniyordu. Ayakta duramayacak kadar zayıf olanlar gardiyanlar tarafından kırbaçlandı.
Silbert, “Hiçbirimize adıyla hitap edilmedi,” dedi.
“Bize az önce ‘piçler’ denildi.”
Tifo salgını, cesetlerin her yerde olduğu anlamına geliyordu. Bir noktada, Silbert ve kız kardeşi SS askerlerinden kaçınmak için cesetlerin altına saklandı.
Silbert’in annesi Ocak 1945’te tifüsten öldü – 1939’da kuruluşundan bu yana kampta ölen 60.000’den fazla insandan biri. Aynı yılın Nisan ayının ortalarında, Nazi Almanyası’nın gücü azaldıkça, kalan mahkumlar şehrin 33 mil doğusuna yürüdüler. Danzig’den, daha sonra Baltık Denizi üzerinden Holstein’a gönderildiler.
Mahkumlar 3 Mayıs’ta İngiliz askerleri tarafından serbest bırakıldı.
Silbert’in üzücü ifadesi, Haziran 1943’ten Nisan 1945’e kadar Stutthof’ta sekreter olarak çalışan Irmgard Furchner’in davasındaki en son gelişme.
Şimdi 97 yaşında olan Furchner, kamptaki görev süresi boyunca 11.000’den fazla kişinin öldürülmesine yardım etmekle suçlanıyor. İddia edilen suçların işlendiği tarihte 21 yaşından küçük olduğu için çocuk olarak yargılanıyor.
Furchner, Stutthof’un komutanı Paul Werner Hoppe’dan günlük mektuplar ve radyo mesajları almasına rağmen, kampın canice planlarından haberdar olmadığını iddia ediyor.
Geçen sonbaharda Der Spiegel’e konuşan savunma avukatı Wolf Molkentin, “Müvekkilim şiddete maruz kalmış SS adamlarının ortasında çalıştı – ancak bu, onların bilgi durumunu paylaştığı anlamına mı geliyor?”
“Bu mutlaka açık değil,” diye savundu.
Bununla birlikte, Furchner’ın sözde cehaletine, eski bir SS askeri olan kocasının 1954’te kampta mahkumların öldürülmekten haberdar olduğunu söylediği iddiasıyla meydan okunuyor.
Davada öne çıkan bir diğer isim olan tarihçi Stefan Hoerdler, Furchner’ın savaştan sonra Hoppe da dahil olmak üzere SS askerlerini dairesinde sakladığını iddia etti.
1974’te ölen Hoppe, 1950’lerde cinayete ortak olmaktan sadece dokuz yıl hapis yattı.
Furchner’ın ilk olarak geçen Eylül ayında mahkemeye çıkması bekleniyordu. Hâkime el yazısıyla yazdığı bir mektupta, yaşıt olmayan, “ileri yaşım ve fiziksel engellerimden dolayı” görünmemek istediğini söyledi.
“Kendimi utançlardan kurtarmak istiyorum ve kendimi insanlığın alay konusu yapmak istemiyorum” diye yazdı.
Furchner’ın mahkeme tarihi, duruşmanın başlamasına saatler kala Hamburg’un dışındaki huzurevinden kaçmasıyla daha da ertelendi.
Başlangıçta taksiyle kaçan Furchner, birkaç saat sonra yakalandı ve bir doktorun yargılanmaya uygun gördüğü gözaltında tutuldu.
O sırada Uluslararası Auschwitz Komitesi’nden Christoph Heubner basına Furchner’in eylemlerinin “hukuk devletine ve Holokost’tan kurtulanlara karşı inanılmaz bir küçümseme gösterdiğini” söyledi.
Associated Press’e göre, Furchner aleyhindeki dava, Nazi toplama kamplarının çalışmasına yardım eden herhangi bir kişinin, belirli bir olaya katıldığına dair doğrudan bir kanıt olmasa bile, orada işlenen suçlara aksesuar olarak sorumlu tutulabileceğine dair Alman yasal emsaline dayanıyor.
Furcher’ın özel kovuşturması, Almanlar tarafından yakalanan ve Sobibór ölüm kampına yerleştirilmeden önce bir SS muhafızı olarak eğitilen eski bir Kızıl Ordu askeri olan John Demjanjuk’un 2011’de mahkum edilmesiyle mümkün oldu.
Bir Nazi uzmanının kendisini “küçük balıkların en küçüğü” olarak adlandırdığı 18 aylık bir duruşmanın ardından Demjanjuk, 28.060 Yahudi’nin ölümüne yardım ve yataklık etme rolünden dolayı beş yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Demjanjuk davasındaki yargıç, bir kişinin rolü ne kadar küçük olursa olsun, bu kişinin “yıkım makinesinin” bir “dişlisi” olduğuna ve sorumlu tutulması gerektiğine karar verdi.
Bu ayın başlarında The Post, Almanya’nın geri kalan Nazi suç ortaklarının (hepsi 90 yaş ve üzeri) Holokost için adaletle yüzleşeceğiyle boğuşma çabalarını bildirmişti.
Führer Adolf Hitler tarafından yönetilen Nazi terör saltanatı, en az 6 milyon Yahudi’nin yanı sıra 5 milyon Polonyalı, Sovyet sivili ve savaş esiri, Roman, eşcinseller, Yehova’nın Şahitleri ve Afro-Almanların öldürülmesine tanık oldu.
Haziran ayında, Neuruppin Bölge Mahkemesi 101 yaşındaki Josef Schütz’ü Sachsenhausen kampında 3.000’den fazla mahkumun ölümündeki rolü nedeniyle beş yıl hapse mahkûm etti.
Furchner gibi Schütz de suçlamaları şiddetle reddetti. Uzun temyiz süreci nedeniyle cezaevinde herhangi bir süre hizmet etmesi olası değildir.
Ancak sanıklar adaletten kaçmaya çalışırken, hayatta kalanların ifadeleri mahkumlara uygulanan dehşetin canlı bir resmini çiziyor.
Furchner’ın geçen Aralık ayındaki duruşmasında konuşan Stutthof’tan kurtulan 83 yaşındaki Joseph Salomonovic, “Belki [Furchner] geceleri uyumakta güçlük çekiyor.”
“Biliyorum,” dedi mahkemeye.
Risa Silbert ise kampta aldığı dayaklardan dolayı hala fiziksel yaralar taşıdığını söylüyor. Ayrıca Furchner’ın suçlarını kabul etmesinde ısrar etti.
Silbert, “Komutanın sekreteri olarak çalıştıysa, tam olarak ne olduğunu biliyordu” dedi.
.