Osa Yarımadası'nı kuşatma, Kosta Rika
We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Jim Burns, Osa'da kuş gözlemi yaparken Kosta Rika ve arkadaşlarına bağlılık gösterir.
San Jose’nin dışında ALTI SAATİZ; Deva ve ben, altı saat 60 saniye önce tanıştığımız Amerikalı bir rehber tarafından yönlendirilen küçük bir 4 × 4'e tıkıldık ve söylendiği halde İspanyolca konuşmuyoruz. İç kulağımdaki küçük kristaller mutlu değil.
Hareket hastalığım tipik olarak, sürücü koltuğunda olmadığım her an sürüş yolculuğunda başını çekiyor. Yine de, ABD dışındaki ilk seyahatimizde Kosta Rika'da İspanyolca olmadan araba kullanmamın hiçbir yolu yoktu.
Ama belki almalıydım. Hareket hastalığının ilk aşamasını [hasta olacağımdan korkarım] bir saat önce 34 numaralı otobandan çıkıp Osa Yarımadası'na doğru döndüğümüzde geçtim. Şimdi ikinci aşamaya geliyorum [korkarım öleceğim], ancak yine de üçüncü aşamaya geçmeden önce dünyanın ekolojik olarak en yoğun bölgesi olarak tanımlanan Osa'nın bazılarını görmeyi umuyorum [korkarım ölmeyeceğim].
Oradaydı, bunu en son Santa Barbara'dan okyanus kuşları arayan 24 saatlik pelajik bir tekne gezisinde, özellikle de karnaval fırfırlarında yaptım.
Otoban 34, üstü kapalı bir şekilde bu "otoyol" etiketini taşıyor, bana Batı Virginia'daki yolları hatırlatıyor - üç boyutlu çukurlar dışında, bazıları bir ayak derinliğinde ve her iki şerit boyunca uzanan. Ama otoyoldan yarım saat önce ayrıldık ve şu anda görünür bir numara ataması olmayan tek şeritli bir yol için pazarlık yapıyoruz. Ve görünürde kaldırım yok.
Hala çukurlar var, ancak aynı zamanda büyük kaldırımlar ve ara sıra küçük kayalar da var, bu yüzden Stephen - açıkça bu yolu defalarca sürdü (eyaletlerdeki 50mph hızımızın esasen bir cip izinden geçeceği şey hakkında başka nasıl hesaba katılabilir) - kulağımdaki küçük kristaller sağa, sola gitmeleri gerektiğinde sağa gitmeye devam etmek istediğinde çarkı sürekli sola çeviriyor.
Sonunda, kuzeye giden öğle yemeğimden bir dağ kıvrımı daha kaldığımda, ondan durmasını istiyorum. Kulağa çok şikayet etmiş olmalıyım çünkü bunun için herhangi bir çukurda olduğundan çok daha sert fren yapıyor.
İki Extra Strength Excedrin, bir şişe su ve arabanın etrafında birkaç kez yavaş bir yürüyüş her şeyi sakinleştiriyor gibi görünüyor. Deva bana beyaz göründüğümü söylüyor. Stephen, Harpy Eagles'ı Osa'da görmüş bir arkadaşının öyküsüyle bizi şımartıyor. Ne düşündüğünü biliyorum. Belki de dünyanın en çok aranan gündüz raptorunu görmek için yağmur ormanını izlemek, gözlerimi ufukta ve öğle yemeğimi midemde tutacaktır. İçeri giriyoruz ve gözlerimi kapatıp uyumaya çalışıyorum.
Osa, Harpy'nin dağ silsilesinin kuzey kenarıdır. Kosta Rika'da yalnızca bir avuç çift olabilir. Bu yolculukta görmenin tek yolu şüphesiz rüya görmek.
Bir sonraki virajın etrafında, Deva'dan gelen bir nefes, Stephen'ın fren pedalındaki durmasıyla kesişiyor. Emniyet kemerine doğru fırlarken gözlerim açıldı. Yağmur yağıyor.
Derin bir iz ya da yüksek kaldırım hissetmedim, ancak adrenalin yükseliyor, şoförü ve Stephen olarak bize doğru yaklaşan başka bir araç görmeyi bekliyorum, her ikisi de artık çamurda 4 × 4 yemek yemekten kaçınmaya çalışıyor ” yol, ”ikisi de zig, biri zikzaklı olması gerekirken.
Hayır. Hayır, sadece bir Tamandua - Tamandua Meksikaveya Yakalı Karıncayiyen, kesin olarak - önümüzden geçerken. Yanak kemiğimin kontrol paneline çarptığı keskin ağrı nedeniyle bunun rüya olmadığını biliyorum. Burası Kosta Rika! Bu Osa!
Şimdiye kadar gördüğüm tek karıncayiyen, çizgi romandaki karınca yiyen M.Ö. Deva kamerayı kapmam için çığlık atıyor. Stephen bana "sana söylemiştim" sırıtarak bok yiyen yüzünü veriyor. Karıncayiyen şimdi yolun omzu boyunca bel yüksekliğindeki otların arasında geziniyor, bize aldırış etmiyor, muhtemelen karıncaları arıyor.
Egzotik bir hayvanı vahşi doğada ilk kez görmeniz komik ve küçük bir hayal kırıklığı keşif coşkusundan önce geliyor, büyük olasılıkla onu zihninizin gözünde o kadar çok gördünüz ki, pek yeni görünmüyor . Bu güzel bir hayvan, zengin, kabarık bir vücut, siyah bir eyerli ve hayal gücünüzün uzun burnu.
Karınca olmadığına seviniyorsun ve ona koşup onu kucaklamak istiyorsun. Sonuçta kabarık ve tüylü görünüyor. Sonra Stephen bize kazmak için keskin pençeleri hatırlatıyor ve Tammy (tabii ki, hepimiz özür dilemeden antropomorfize ediyoruz ve vahşi hayvanlara insan isimleri vereceğiz) ormanda kayboluyor, ürkmemiş, bizimle pek ilgilenmiyor.
Bir sonraki virajın etrafında bir yükselişe geçiyoruz ve Golfo Dulce altımızdan açılıyor, Corcovado Ulusal Parkı, efsanevi ve tropikal yeşil Bu Osa! Resimler, mesafe ve öğleden sonra sisi lanetlenmek için duruyoruz. Türkiye Akbabaları uzaktan süzülüyor. Bekle! Ne? Biri beyaz! Bu bir Kral Akbaba, bir can kuşu! Stephen'a Harpy Eagle'ı görmek için bu noktada ne kadar durmamız gerektiğini soruyorum. Bana kaç yaşında olduğumu soruyor. Hayatım boyunca olmayacağı sonucuna vardım.
Körfezin başından aşağı inip Rincon denilen otobüs durağında duruyoruz. Orman, nem, trafik sıkıntısı - Stephen'ın bize bir otobüsün programa göre durduğunu söylediği bankta bir çocuğun unuttuğu küçük bir doldurulmuş hayvanı görene kadar farklı bir gezegende olabilirdik. Bir Yol Kenarı Şahini, yol kenarındaki bir ağaçtan, başka bir can kuşundan izliyor. Yol Kenarı, Kırmızı Kuyruklu Şahinimizin boyutu ve şeklidir.
Meksika'daki menzilinin kuzey ucuna, düzensiz bir serseriyle, birçok kez boşuna aradığımız güney Teksas'a ulaşır. Eğlence genellikle ortak isimlerdedir. Başka nerede bir Yol Kenarı Şahini ya da diğer şahinlerimizin çoğunu, bir yolun yanı sıra, ancak etiketleri atayan profesyonel kuş bilimcilerin iç işleyişini kim bilebilir? Tüylerindeki kırmızı tonları ve onu tanıdık Kırmızı kuyruklarımızdan ayıran açık renkli irisi, alan işaretleriyle hemen tanıyoruz.
Rincon'dan çıkmanın tek yolu Rio Rincon üzerindeki cılız, tek şeritli bir asma köprüdür. Her ne kadar metal, ahşap değil, bana William Friedkin'in ilk kez yağmur ormanına gidenler için izlemesi gereken 1977 tarihli gerilim filmi Sorcerer'daki köprüyü hatırlatıyor. Köprü sallanır, dereler, çıngıraklar.
Deva'ya bakıyorum. Gözleri kapalı, parmak eklemleri beyaz.
Muhtemelen tahtadan daha gürültülü. Stephen, Harpy Kartalının görüldüğü iddia edilen asıl ağaca işaret ediyor. Harpy'nin görülmesi için köprü için endişelenmeyi bırakabilirim diye düşündüm. Stephen rahatsızlığımızı sezerek ikinci yarıyı daha hızlı alıyor. Deva'ya bakıyorum. Gözleri kapalı, parmak eklemleri beyaz.
Osa'daki varış noktamız Bosque del Rio Tigre, bir Amerikalı olan Liz Jones ve Abram'ın yanından giden Kosta Rikalı kocası Abraham Gallo tarafından yerel malzemelerden elle inşa edilen bir eko-ev. Kosta Rika'daki birçok turistik yerin aksine, locaları aslında "eko" önekini hak ediyor çünkü Osa'da koruma eğitimine yoğun bir şekilde katılıyorlar.
Stephen, Rio Tigre'nin karşı yakasında “rahat bir şekilde yuvalanmış” olduğunu söyleyene kadar kulağa hoş ve güzel geliyor; nehir, aracında geçilemeyecek kadar yüksekse küçük bir tekne yolculuğu gerektiren bazen şiddetli bir dağ akışı.
Bunu anlatırken yüzünü izliyorum. Bu sefer, midemi ve teknelerimi ona hatırlatmadan önce, artık tanıdık sırıtışa girdi. Osa bu yıl daha kuru olduğu için iyi olacağımızı düşünüyor. Üzerinde bulunduğumuz cip izi, orman evine kadar geçen çeyrek mil boyunca Rio Tigre ile paralellik gösteriyor. Rio Tigre bana pek iyi görünmüyor, ancak sanırım "öfke" tamamen göreceli.
Stephen 4 × 4'ü çakıl çubuğuna düşürürken ve su lastiklerin etrafında dönerken, geçmişte yaşanan zorlukları, kayalıklarla kaplı nehir yatağındaki düşüşlerin ve deliklerin, tabii ki ince çakıl nedeniyle görülmediği hissini anlatıyor. Kuzeybatı Pasifik'teki buzul nehirlerini andıran, suyu süt beyazına çeviren toz.
Geçiş yaklaşık iki dakika içinde sona erdi, ancak olaysız dakikalar geçti ve karada karşılandık ve Liz ve Abram tarafından arazide gösterildik. Tekke iki katlıdır; yukarıda cibinlik kaplı yatakları olan, ormana açılan dört köşe oda; açık hava mutfağı ve yemek odası aşağıda; ortak banyolar ve duşlu bir bina vardır.
Öğleden sonra sıcağında nemi hissetmemize rağmen, duşların sıcak olduğunu duymak bir şekilde güven verici. Orman evi jeneratörlerle çalışıyor, elektrik günde sadece birkaç saat mevcut ve tanksız gazlı su ısıtıcıları var. Bosque Rio Tigre, kapısına kadar gelen yağmur ormanları gibi yeşildir.
Bosque Rio Tigre'yi, çoğu muhteşem ve yemek odasının hemen dışında 25 can kuşuyla bırakacağız - endemik Kara yanaklı Karınca Tanager, Kızıl Amerika Papağanı, Ateşli gagalı Aracari, Turuncu yakalı Manakin ve Mavi boğazlı Goldentail - ancak en büyük sürpriz, dünya çapında şef, baş doğa bilimci, usta marangoz Abram'ın sunduğu gurme yemekleri - gerçek bir Rönesans Tico'su. Bosque Rio Tigre, İfadeler Kitabı'nda “lüks içinde kabaca işlemek” in yanında görünmelidir.
Duşlara gitmeden önce ışıklar sönüyor. Stephen, Fer de Lance'e basmamak için bir el feneri önermiş. Bir Fer de Lance'e basarsak yolculuğumuzun geri kalanını olumsuz etkileyeceğini söylüyor. Gerçekten Stephen, sence? Zehirli, ölümcül. San Jose yakınlarında bileğimden altı fit uzunluğunda ve daha kalın olan kafesli bir tane gördük. Bir el feneri alıyorum.
Duşumu bitirdiğimde kapıyı aralayan birini duyuyorum. Bu gece buradaki tek misafir biziz, ancak yarın Amerikalı bir aile olması bekleniyor. Stephen olabilir, meraklı bir Uluyan Maymun olabilir, olabilir ... Eğitimli bir tahminde bulunup kapıyı açtım. Ben Deva, yağmur ormanının neminde ılık bir duşun nasıl hissettirdiğini merak ediyor ve bu duşta ilk sevişen biz olup olmayacağımızı tahmin ediyor. Bu soruları sırayla yanıtlıyorum - atlayın, çok daha iyi hissetmek üzere ve muhtemelen değil.
İki gün sonra ayrıldığımızda nehir geçidi önemsiz görünüyor - daha sığ, daha hızlı ve çok daha az göz korkutucu. Nasıl çalıştığı komik. Sudan çıkıp Rio Tigre'nin cip yoluna paralel gitmeye başladık. Önümüzde çakıl çubuğunda bir raptor görüyoruz. Kızardığında kara miğfer ve sivri uçlu şahin kanatlarını görüyor ve onu bir Peregrine olarak tanıyoruz. 60'larda ve 70'lerde DDT olayından başarılı ve devam eden iyileşmesinin ardından şimdi Amerika'da yeterince yaygın, burada Kosta Rika'da, dünya çapında beklenen bir tür olduğunu hatırlayana kadar, özellikle kışın da egzotik görünüyor. tundradaki gibi tropik.
Peregrine “gezgin” anlamına gelir ve bu uzak (bizim için) yerde bir tanesiyle karşılaşmamız uygun görünmektedir. Burada Osa'da çok aranan bazı kuşları özledik - Beyaz uçlu Orak, coquette, cotingas, Harpy Eagle - ama kuşlar her zaman gülümser ve geri dönmek için bir neden verdiğini söyler.
Gittiğimiz yerlere nadiren geri dönüyoruz çünkü gitmediğimiz çok fazla yer var, ancak Osa'dan Bosque Rio Tigre'ye başka bir yolculuk yapılacak. Tek ihtiyacım olan Deva, Stephen ve bir şişe Excedrin. Ve İspanyolca öğrenmek benim Yeni Yıl kararım.