Herkesi vur!
Toplamda, İkinci Dünya Savaşı sırasında on milyonlarca insan esaretten geçti ve bittikten sonra bir çoğu öldü veya kayıptı. Sovyetler Birliği savaş mahkumları arasında olduğu kadar genel olarak savaşta da büyük kayıplar verdi. Yakalanan 5,7 milyon Kızıl Ordu askerinin 3,3 milyon insanı vatanlarına geri dönmedi.
Doğru, daha sonra ortaya çıktığı gibi, müttefiklerin birimleri tarafından toplama kamplarından serbest bırakılan bazı savaş esirleri SSCB'ye geri dönmek istemedi. Mareşal Zhukov'un kriptogramına aşina olmasalar da, sadece esaretten çıkan tüm Kızıl Ordu askerlerine değil, aynı zamanda ailelerine de vurulmasını emretmelerine rağmen, muhtemelen onları neyin beklediğine dair iyi bir fikirleri vardı. Zhukov “Düşmana teslim olan tüm aileler vurulacak ve esaretten döndüklerinde de vurulacaklar”, Zhukov bu tavsiyeyi Baltık Komutanlığına teslim etti. filo ve 28 Eylül 1941'de ön ordular.
Kod çok uzun zaman önce RGASPI'nin arşiv belgelerinde bulunamadı. İşçi ve Köylü Donanması Ana Siyasi Genel Müdürlüğü Şefi Ordu Komiseri İkinci Derece Ivan Rogov'dan, 5 Ekim 1941 tarihli Tüm Birlik Komünist Partisi Merkez Komitesi Sekreteri Georgy Malenkov'a bir mektupta yer aldı.
Stalin’in emriyle 270, yalnızca Kızıl Ordu’daki yakalanan askerlerin ailesinin “devlet yararlarını ve yardımlarını mahrum etmesini” emretti. Komutanlar ve siyasi işçilerden esir aileleri tutuklanmayı bekliyordu. Zhukov daha da ileri gitmeye çalıştı, ancak Baltık Filosunun siyasi departmanı emrini yumuşatmaya karar verdi ve sadece savunucuların kendileri döndükten sonra ateş etme emri verdi.
Bu nedenle Kızıl Ordu askerlerinin yanlışlıkla mı yoksa kasten yakalanıp yakalanmadığı önemli değildir, birçoğu kendilerine geri dönüş yolunun kapatıldığının farkındaydı. Sovyet askerinin çıkmazı, düşmanın savaş esirleri arasında ideolojik bir işlem yapması ve hatta onlardan askeri birliklerin oluşması için iyi koşullar yarattı.
Marshallar ve Özel
Wehrmacht askerleri ve memurları, esaret konusunda biraz farklı bir tutum sergiledi. Bir Alman askerinin esir alındığı haberi olduğunda ailesi de toplama kampına gitti. Fakat esaretten geri dönüş ya da kaçma durumunda, kendisinin ve ailesinin hayatını bir Alman askerinden kurtarma şansı oldukça büyüktü.
Büyük Vatanseverlik Savaşı döneminde, yaklaşık 3,2 milyon Wehrmacht asker Sovyetler Birliği tarafından yakalanırken, 1,1 milyon kişi esaret altında öldü. Doğal olarak, her iki taraftaki savaş esirlerinin ezici çoğunluğu sıradan askerler ve küçük komutanlardı. Açlık, soğuk algınlığı, salgın hastalıklar, sıkı çalışma ve diğer esaretlere maruz kaldılar. Ayrıcalıklı emek, özel emek olarak kullanıldı ve bunlara yönelik tutum uygun oldu. Yakalanan yüksek askeri rütbe karşı tamamen farklı bir tutum geliştirdi.
Üst düzey memurlar, savaş esirlerinin% 3'inden daha azdı, ancak keşif ve siyasi manevralarda kullanım ve özellikle de psikolojik baskı açısından özel ilgi duydular. Başarılı bir ideolojik işlem örneği olarak, Stalingrad Savaşı'ndan sonra yakalanan Alman subaylarının kaderini değerlendirebiliriz.
Sessiz hayat
Düşman grubu, 1943 Ocak ayının sonunda teslim edilen Stalingrad'da kuşatıldı. 91 bin asker, 24 general ve 2500 görevlisi esir alındı. Altıncı ordunun komutanı Mareşal Friedrich Paulus da esaret altındaydı. O ve yakalanan bütün Wehrmacht üst düzey subayları, yılın 1943 yazında, İvanovo bölgesindeki Cherntsy köyünde bulunan özel olarak oluşturulmuş "genel" bir kamp No 48 kampına girdiler. Kızıl Ordu'nun her başarılı operasyonundan sonra, kamptaki Alman generallerin sayısı arttı.
Kampta hiç vahşet gözlenmedi, kimse mahkumları dövmedi ya da işkence görmedi. Mahkumlar, oldukça iyi koşullar nedeniyle kampı “kale” olarak da adlandırdılar. Tabii ki kamp alanı dikenli tellerle çevrilip korunuyordu. Bölgenin dışına çıkmak ve yerel halkla temas etmek kesinlikle yasaktır. Ancak mahkumların kendileri, daha doğru bir şekilde tutulmadı, fakat iyi yenilenmiş eski bir malikanede rahatça yaşadılar, sıradan askerlerinden emir aldılar.
Günlük rutinde sadece saatler süren uyku ve yemek doğru bir şekilde takip edildi, zamanın geri kalanı, generaller kendi takdirine bağlı olarak yürütüldü. Onların emrinde bir bahçe ve bir bahçe, marangozluk atölyeleri vardı. Paulus çok şey çekti, çizimlerinin bir kısmı hala Çernetskaya Lisesinde tutuluyor. Rusça öğrenmenin yanı sıra okuma da teşvik edildi. İsteyenlere, Rus dili çalışmaları ile ilgili kurslar düzenlendi ve öğretmenler davet edildi.
Gerekirse, kitaplar doğrudan büyükşehir kütüphanesinden onlara teslim edildi. V.İ. Lenin. Generaller, Lev Tolstoy ve Gorky, Sholokhov ve Ehrenburg'u okudu ve tercüme etti. Bir süre sonra kendi isteği üzerine biri Lenin ve Stalin'i okumaya başladı. Sovyet savaş öncesi komedileri genellikle kampta gösterildi. Generaller Sovyet basını düzenli olarak okurlar ve cephedeki tüm olayların farkındalardı. Kamp yönetimi verilen konular üzerine tartışmalar düzenledi. Wehrmacht subayları, Almanya'nın yenilgisinin nedenleri ve savaş sonrası olası dünya düzeni hakkında raporlar hazırladı ve hazırladı.
Bulgular
Rus kültürü ve Sovyet edebiyatı ile terbiye edilmiş böyle iyi ayarlanmış, sessiz bir yaşam, meyveyi verdi. Bir yıldan az bir süre sonra, birkaç general faşizm karşıtı pozisyon aldı ve Sovyet yetkililerle işbirliği yapmayı kabul etti. Örneğin General von Seidlitz, Hitler karşıtı koalisyonun liderlerinden biri ve kampta düzenlenen Alman subaylarının liderlerinden biri oldu.
Zaten Ekim-Kasım aylarında, von Zeidlitz yılın 1943'i, grev grubunun o sırada savaştığı Kuzey-Batı Cephesi sektörüne getirildi. Orada 16 ve 18 ordularının komutanına ve Nord grubunun komutasına mektuplar yazdı, el ilanları yaptı, performanslarla rekorlar kırdı. Onlarda Seidlitz, Alman askerlerini ve memurlarını savaşa karşı tutumlarını değiştirmeye ve Almanya'yı Hitler'in kaçınılmaz olarak ülkeye götürdüğü çöküşten kurtarmaya çağırdı. Bütün bu bilgiler milletvekilleri aracılığıyla iletildi ve uçaklardan Alman pozisyonlarına dağıldı.
8 Ağustos Uzun süredir direnen Mareşal Paulus olan 1944, Alman ordusuna yapılan bir çağrı ile Hitler’e açıkça karşı çıkmayı kabul etti. Bununla ilgili bir mesaj, Paulus ve 40 tarafından daha çok general ve memurlar tarafından imzalanan temyiz metni ile birlikte Stalin'e derhal gönderildi. Bunun nedeni, elbette, savaş sırasında temel mareşal ile ilgili bilgilerin dikkatlice iletildiği temel değişimlerdi (Sovyet ordusunu Almanya sınırlarına ilerletmek, Almanya tarafından Almanya'ya karşı savaş ilan etmek, Hitler'i öldürmeye çalışmak, vb.). Bu noktadan itibaren Paulus, faşizm karşıtı hareket konusundaki tutumunu revize etti ve Ağustos'ta 14 Alman subaylar birliğine katıldı.
Tabii ki, mahkumlara sadakat, ancak gerektiği gibi gözlendi. Aynı General von Seidlitz'in diğer kaderi de oldukça trajik. Naziler tarafından ölüm cezasına çarptırılma cezasına çarptırılan 51 Ordusu Birliği'nin eski komutanı, Sovyet askeri mahkemesi 8 tarafından yılın Temmuz 1950'inde 25 yıl boyunca mahkum edildi ve Butyrka ve sonra Novocherkassk hapishanesine kondu. Eşi ve dört kızı, savaş sırasında faşist bir toplama kampında - anavatanlarına hain bir aile olarak ve zaten Sovyetler Birliği'nde savaştan sonra - bir savaş suçlusu ailesi olarak tutuldu. Seidlits sevdiklerinin kaderini öğrendiğinde, ruhu bu darbeye dayanamadı ve doktorlar reaktif bir psikoz olduğunu kabul etti.
Mareşal Paulus'un kaderi daha elverişliydi, hapse atılmadı. Ancak, zaten 1949’te planlanmış olan ülkesine geri gönderilmesi çeşitli bahaneler altında ertelendi. 1944'teki Paulus ailesi de faşistler tarafından tutuklandı ve toplama kampında tutuldu. Karısı, dönüşünü beklemeden öldü. Mareşal hastalanınca tedavi edildi, Kırım'a alındı, iyi koşullarda tutuldu, ancak Almanya'ya dönme talebi reddedildi. Mareşal Paulus, Stalin'in ölümünden sonra vatanına yalnızca 1953'te döndü.
Ve “general” kampında, 1956'e kadar, Japon ordusunun generalleri ve subayları ideolojik işlem görüyorlardı. Onların ülkesine geri döndükten sonra, varlığı sona erdi ve şimdi sadece bir anıt hikayeler.