We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1860 Seçim Sonuçları Dört Savaş Yarışı
Demokrat Parti Nisan 1860'ta Charleston, Güney Carolina'da bir araya geldi. Kongre organı, halk egemenliğini (bir devletin köleliğe izin verip vermeyeceğine kendi karar verme yeteneği) destekleyen Kuzeyliler ile Demokrat partinin köle tutma hakkını savunmasını isteyen Güneyliler arasında bölündü. Kongre, Güney'in talebini reddetti ve Güney delegeleri dışarı çıktı. Kuzeyli üyeler daha sonra Stephen Douglas'ı aday göstermeye çalıştılar. Ancak, Güneyli temsilciler artık mevcut olmadığından, bir parti adayı seçmek için gereken 2/3 oya sahip değillerdi. Demokratlar Baltimore'da tekrar bir araya geldi. Kongre bir kez daha çıkmaza girdi ve Güneyli delegeler dışarı çıktı. Kuzeyliler öne geçti ve Douglas'ı aday gösterdi. Güneyliler Charleston'a döndüler ve şimdi Ulusal Demokratlar olarak adlandırdıkları partiyi temsil etmesi için Başkan Yardımcısı John Breckinridge'i aday gösterdiler.
Cumhuriyetçiler 1860 yılının Mayıs ayında Chicago'da bir araya geldiklerinde, William Seward başkanlık adaylığını almak için önde gelen adaylardı. Seward ülkedeki en saygın Cumhuriyetçiydi. Ancak delegeler, Sewards'ın köleliğe karşı açık sözlü görüşlerinin yanı sıra "Hiçbir Şeyi Bilmeyen Parti"ye yönelik saldırılarının partinin seçimde kazanacağı desteği sınırlayabileceğinden korkuyorlardı. Böylece parti Illinois'li Abraham Lincoln'e döndü. Lincoln üçüncü oylamada adaylığı kazandı. Cumhuriyetçi platform, bölgelerde köleliğe karşı çıktı, ancak Güney'de kölelik hakkını onayladı. Ayrıca Dredd-Scott kararına karşı çıktı. Ayrıca, eski Whig'lerden destek almak için Cumhuriyetçiler, ulusal iyileştirmeler için Federal destek lehine çıktılar. Bu, Kıtalararası Demiryolunun inşasına yönelik desteği de içeriyordu.
Köleliği korumak ve aynı zamanda Birliği korumak isteyenler tarafından dördüncü bir siyasi parti kuruldu. Onlara "Anayasa Birliği partisi" adı verildi. Başkan adayı olarak John Bell'i seçtiler.
Cumhuriyetçiler Lincoln'ün arkasında birleşirken, diğer partiler bölgelere göre ayrıldı. Kampanyanın büyük bir kısmını parti örgütleri uyguladı. Şu anda, başkan adayları aktif kampanyada çok küçük bir rol aldı. Stephen Douglas, tarihte ülke çapında bir konuşma turu yapan ilk başkan adayı oldu. Güney'e seyahat etti. Douglas, Güney'de çok fazla seçim oyu kazanmayı beklemiyordu. Birliğin korunmasının öneminden bahsetti. 1860 kampanyasında, başkanlık yarışı aslında iki yarışmaydı. Bir maç Kuzey ve Batı'da Douglas ve Lincoln arasındaydı. Diğer yarışma Güney'de Breckinridge ve Bell arasındaydı. Cumhuriyetçiler çok güçlü bir kampanya yürüttüler. Onların daha iyi organizasyonu günü kazandı. Lincoln, seçim oylarının açık bir çoğunluğunu kazandı. Tüm rakiplerinin toplamında sadece 123 oy alırken, 180 seçim oyu kazandı. Bununla birlikte, muhalifleri (hep birlikte) toplam oyların daha yüksek bir yüzdesini kazandı ve Lincoln, halk oylarının yarısından (sadece %39.9) önemli ölçüde daha azını (sadece %39.9) kazandıktan sonra yönetecekti.
|Alabama||Abraham Lincoln||0||Stephen Douglas||13,618||15.1||John Breckinridge||48,669||54.0||John Bell||27,835||30.9|
|Arkansas||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||5,357||9.9||John Breckinridge||28,732||53.1||John Bell||20,063||37.0|
|Kaliforniya||Abraham Lincoln||38,733||32.3||Stephen Douglas||37,999||31.7||John Breckinridge||33,969||28.3||John Bell||9,111||7.6|
|Connecticut||Abraham Lincoln||43,488||58.1||Stephen Douglas||15,431||20.6||John Breckinridge||14,372||19.2||John Bell||1,528||2.0|
|Delaware||Abraham Lincoln||3,822||23.7||Stephen Douglas||1,066||6.6||John Breckinridge||7,339||45.5||John Bell||3,888||24.1|
|Florida||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||223||1.7||John Breckinridge||8,277||62.2||John Bell||4,801||36.1|
|Gürcistan||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||11,581||10.9||John Breckinridge||52,176||48.9||John Bell||42,960||40.3|
|Illinois||Abraham Lincoln||172,171||50.7||Stephen Douglas||160,215||47.2||John Breckinridge||2,331||0.7||John Bell||4,914||1.4|
|Hindistan||Abraham Lincoln||139,033||51.1||Stephen Douglas||115,509||42.4||John Breckinridge||12,295||4.5||John Bell||5,306||1.9|
|Iowa||Abraham Lincoln||70,302||54.6||Stephen Douglas||55,639||43.2||John Breckinridge||1,035||0.8||John Bell||1,763||1.4|
|Kentucky||Abraham Lincoln||1,364||0.9||Stephen Douglas||25,651||17.5||John Breckinridge||53,143||36.3||John Bell||66,058||45.2|
|Louisiana||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||7,625||15.1||John Breckinridge||22,681||44.9||John Bell||20,204||40.0|
|Maine||Abraham Lincoln||62,811||62.2||Stephen Douglas||29,693||29.4||John Breckinridge||6,368||6.3||John Bell||2,046||2.0|
|Maryland||Abraham Lincoln||2,294||2.5||Stephen Douglas||5,966||6.4||John Breckinridge||42,482||45.9||John Bell||41,760||45.1|
|Massachusetts||Abraham Lincoln||106,684||62.8||Stephen Douglas||34,370||20.2||John Breckinridge||6,163||3.6||John Bell||22,331||13.1|
|Michigan||Abraham Lincoln||88,481||57.2||Stephen Douglas||65,057||42.0||John Breckinridge||805||0.5||John Bell||415||0.3|
|Minnesota||Abraham Lincoln||22,069||63.4||Stephen Douglas||11,920||34.2||John Breckinridge||748||2.1||John Bell||50||0.1|
|Mississippi||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||3,282||4.7||John Breckinridge||40,768||59.0||John Bell||25,045||36.2|
|Missouri||Abraham Lincoln||17,028||10.3||Stephen Douglas||58,801||35.5||John Breckinridge||31,362||18.9||John Bell||58,372||35.3|
|New Hampshire||Abraham Lincoln||37,519||56.9||Stephen Douglas||25,887||39.3||John Breckinridge||2,125||3.2||John Bell||412||0.6|
|New Jersey||Abraham Lincoln||58,346||48.1||Stephen Douglas||62,869||51.9||John Breckinridge||-||0||John Bell||-|
|New York||Abraham Lincoln||362,646||53.7||Stephen Douglas||312,510||46.3||John Breckinridge||-||0||John Bell||-|
|kuzey Carolina||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||2,737||2.8||John Breckinridge||48,846||50.5||John Bell||45,129||46.7|
|Ohio||Abraham Lincoln||231,709||52.3||Stephen Douglas||187,421||42.3||John Breckinridge||11,406||2.6||John Bell||12,194||2.8|
|Oregon||Abraham Lincoln||5,329||36.1||Stephen Douglas||4,136||28.0||John Breckinridge||5,075||34.4||John Bell||218||1.5|
|Pensilvanya||Abraham Lincoln||268,030||56.3||Stephen Douglas||16,765||3.5||John Breckinridge||178,871||37.5||John Bell||12,776||2.7|
|Rodos Adası||Abraham Lincoln||12,244||61.4||Stephen Douglas||7,707||38.6||John Breckinridge||-||0||John Bell||-|
|Tennessee||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||11,281||7.7||John Breckinridge||65,097||44.6||John Bell||69,728||47.7|
|Teksas||Abraham Lincoln||-||0||Stephen Douglas||18||0||John Breckinridge||47,454||75.5||John Bell||15,383||24.5|
|vermont||Abraham Lincoln||33,808||75.7||Stephen Douglas||8,649||19.4||John Breckinridge||218||0.5||John Bell||1,969||4.4|
|Virjinya||Abraham Lincoln||1,887||1.1||Stephen Douglas||16,198||9.7||John Breckinridge||74,325||44.5||John Bell||74,481||44.6|
|Wisconsin||Abraham Lincoln||86,110||56.6||Stephen Douglas||65,021||42.7||John Breckinridge||887||0.6||John Bell||161||0.1|
1860 Seçimlerinin Arka Planı
1860 başkanlık seçimlerinin ana konusu kölelik olacaktı. Köleliğin yeni bölgelere ve eyaletlere yayılmasıyla ilgili savaşlar, Amerika Birleşik Devletleri'nin Meksika Savaşı'ndan sonra geniş topraklar elde ettiği 1840'ların sonlarından bu yana ABD'yi sarmıştı.
1850'lerde köleleştirme sorunu aşırı derecede hararetlendi. Kaçak Köle'nin geçişi, 1850 ateşli kuzeylilerin Uzlaşmasının bir parçası olarak hareket eder. Ve olağanüstü popüler bir romanın 1852 basımı, Tom amcanın kabini, kölelik üzerine siyasi tartışmaları Amerikan oturma odalarına getirdi.
Ve 1854 tarihli Kansas-Nebraska Yasası'nın kabulü Lincoln'ün hayatında bir dönüm noktası oldu.
Tartışmalı yasanın geçmesinin ardından, 1840'ların sonlarında Kongre'de geçirdiği mutsuz bir dönemin ardından esasen siyasetten vazgeçmiş olan Abraham Lincoln, siyasi arenaya geri dönmek zorunda hissetti. Lincoln, memleketi Illinois eyaletinde, Kansas-Nebraska Yasasına ve özellikle yazarı Illinois Senatörü Stephen A. Douglas'a karşı konuşmaya başladı.
Douglas 1858'de yeniden seçilmek için aday olduğunda, Lincoln Illinois'de ona karşı çıktı. Douglas o seçimi kazandı. Ancak Illinois genelinde yaptıkları yedi Lincoln-Douglas Tartışması, ülke çapındaki gazetelerde Lincoln'ün siyasi profilini yükselterek bahsedildi.
1859'un sonlarında Lincoln, New York'ta bir konuşma yapmak üzere davet edildi. Köleliği ve yayılmasını kınayan bir konuşma yaptı ve Manhattan'daki Cooper Union'da teslim etti. Konuşma bir zaferdi ve Lincoln'ü New York'ta bir gecede siyasi bir yıldız yaptı.
Kampanyalar
Seçimi kazanan John C. Breckinridge, fikirlerini yaymak için eyalet başkentlerindeki önemli gazeteleri kullandı. Kuzeyde bir yer edinmek için Breckinridge, kuzey eyaletlerinin özgür eyaletlerde kalabileceğini ve güney eyaletlerinin o süre için köleliği koruyabileceğini söyleyerek kölelik karşıtı görüşlerine başvurdu. 30 Ekim'de köleliğin "sadece birkaç yıl daha" var olduğundan bahsetti. Köleliğin şimdilik güney hukukunda olacağını, ancak yıllar geçtikçe ABD'deki tüm eyaletler özgür olana kadar daha fazla özgür eyalet olacağını iddia etti. Bu, cumhuriyetçiler göreve başlarsa derhal özgürleşmeyi ilan edecekleri gibi, güneydeki nüfus tarafından daha adil bir şekilde görüldü.
Ancak Kuzey eyaletleri üzerindeki hakimiyeti umduğu kadar iyi tutulmadı ve özellikle Cumhuriyetçi lider Abraham Lincoln'e karşı büyük tartışmalar kazanarak onları tutmak zorunda kaldı. Seçim zamanına kadar (6 Kasım) birçok anket ve gazete Lincoln'ün diğer tüm adayların %34 önünde olduğunu söyledi. Oylar sayıldığında durum tam tersi gibi görünüyordu, Breckinridge seçimi çok az bir halk oyu ve 156 seçim oyu ile kazandı.
Cumhurbaşkanlığı Seçimleri
Illinois Cumhuriyetçi Eyalet Konvansiyonu 9-10 Mayıs 1860'ta Decatur'da gerçekleşti. Lincoln'ün başkanlık yarışına adaylığını açıkladığı yer burasıydı. Kampanya yapıyordu ancak bu noktaya kadar adaylığını açıklamamıştı. Kendi kendini yetiştirmiş bir adam, bir öncünün oğlu, özgür emeğin destekçisi ve büyük batının sözcüsü olarak sunuldu. Anayasadan daha yüksek bir yasa doktrini vaaz eden Seward'ın aksine ılımlı biri olarak koştu.
Cumhuriyetçi Ulusal Kongre
Cumhuriyetçi adaylık için yarışan dört dikkate değer adam vardı: New York'tan William Seward, Ohio'dan Salmon Chase, Missouri'den Edward Bates ve Illinois'den Abraham Lincoln. Dört aday başarılı avukatlardı. Seward favoriydi, adaylığın önde gelen adayı olarak görülüyordu ve destekçileri onun zaferinden emindi. Lincoln en genç ve en az deneyimli, Temsilciler Meclisi'ndeki bir döneminde fark görmemiş ve art arda iki Senato seçimini kaybetmişti. Ancak siyasi dehası, siyasi ortaklar ve arkadaşlar yaratmasını sağladı ve bu kongrede etkileyici sonuçlar verdi. Gelecekte, ulusal seçimleri kazanıp cumhurbaşkanı olurken, bu adaylıktaki tüm siyasi rakiplerine sonunda hükümetinde kilit pozisyonlar verildi.
Lincoln'ün Cooper Union adresiyle aynı gün New York'taki stüdyosunda Matthew Brady'nin fotoğrafı. Bu fotoğraf onun basın kampanyasında kullanılmış, afişlerde, düğmelerde, broşürlerde, kartlarda yer almıştır. Kaynak: Kongre Kütüphanesi.
Lincoln'ün ekibi, Norman Judd ile birlikte Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu Chicago'ya getirmeyi başaran güvenilir arkadaşı David Davis tarafından yönetiliyordu. Sözleşmede Lincoln'ü temsil ettiler ve görevleri ilk oylamada Lincoln'ün oylarını güvence altına almaktı. Soruları yanıtlamaya, irtibatlar kurmaya ve etki yaratmak için diğer delegasyonlara bilgi sağlamaya hazırdılar.
Cumhuriyetçi Ulusal Kongre, Cumhuriyetçi Parti tarihinde sadece ikinciydi ve 16-18 Mayıs 1860'ta Chicago, Illinois'de gerçekleşti. Seçim ilerledikçe, ilk oylamadaki sayı şöyleydi: William Seward 173 ½, Abraham Lincoln 102, Salmon Chase 49 ve Edward Bates 48. Aday gösterilebilmesi için en az 233 oya ihtiyaç vardı.
İkinci oylama, Lincoln ve Seward arasındaki yarışı daralttı ve diğer yarışmacıları yarıştan adaylığa çıkardı. Lincoln'e önemli bir oy kayması oldu. New England 17, Delaware 6 ve Pennsylvania 44, Seward'ın 184 ½ ve Lincoln'ün 181'i arasındaki boşluğu kapattı.
Üçüncü oylama başladığında, Lincoln Massachusetts'ten 4, Pennsylvania'dan 4 ve Ohio'dan 15 oy daha aldı. Toplam sayısı 231 ½'ye ulaştığında, 4 oy daha Chase'den Lincoln'e kaydırıldı ve ona Cumhuriyetçi başkan adaylığı verildi.
Lincoln'ü zafere taşıyan en önemli faktörlerden biri partinin merkezindeki konumuydu. Seward ve Chase çok radikal ve Bates çok muhafazakardı. Lincoln'ün David Davis liderliğindeki adamları, Seward'ın seçilmesini istemeyen kritik eyaletlerden hızlı oy almada önemli bir rol oynadı.
Abraham, aday gösterilmesinden sonraki dönemde, çoğunlukla iyi tanınmadığı eyalet dışında kendini meşgul etti. Fotoğrafçılar onun portresini çekmeye geldi ve muhabirler biyografisini sordu. Belki 100.000 ila 200.000 kampanya biyografisi dağıtıldı.
Genel seçimler
Lincoln'ün genel seçimlerde zafer beklentisi, Demokrat Parti'nin bölünmesiyle güçlenmişti. Demokratik Ulusal Kongre, Güney Carolina'nın Charleston kentinde gerçekleşti ve kölelik konusunda bölündü. Douglas'ın 'popüler egemenliği' güney eyaletleri ve parti bölünmesi için fazla ılımlı olduğunu kanıtladı. Kuzey, Stephen Douglas'ı ve Güney Kentucky'den John C. Breckinridge'i aday gösterdi.
Amerika 1860 seçimlerinde böyle oy kullandı. Halk oylaması, oyların yüzde 40'ını alan Abraham Lincoln'e gitti.
Lincoln, kampanyası için Cumhuriyetçi rakipleri Chase, Bates ve Seward'ın desteğini ve işbirliğini sağladı. Alışılageldiği gibi Lincoln, kampanya yürüterek ülkeyi gezmedi, destekçileri gitti. Lincoln ziyaretçileri aldı ve mektupları yanıtladı. Alman-Amerikalı göçmen John Nicolay'i asistan olarak tuttu. Kampanya stratejisi üzerinde çok çalıştı ve kampanyasının zorluk yaşadığı eyaletlere özel dikkat gösterdi. Douglas ise cumhurbaşkanlığı için kampanya yürüten ülkeyi gezen ilk başkan adayı oldu.
Seçim günü, 6 Kasım 1860 Lincoln ve yakın danışmanları, saat 2'ye kadar telgraf ofisinde kaldılar. İlk geri dönüşler New England, Indiana ve Pennsylvania'dan geldi, hepsi Cumhuriyetçi oy kullandı. Cumhuriyetçilerin New York'u kazandığı haberini duyduklarında Lincoln'ün seçimleri kazandığını biliyorlardı.
Cumhuriyetçiler 1'866.452 oyla popüler oyların çoğunu aldı Douglas 1'376.957 oy Breckinridge 849.781 ve Bell 588.879 oy aldı.
Lincoln ve Hamlin 180 Seçim Koleji oyu kazandı. Douglas'ın kazandığı New Jersey hariç tüm özgür eyaletlerde Cumhuriyetçiler kazandı. Beklendiği gibi, Breckinridge tüm köle eyaletlerinde kazandı.
Lincoln, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ve Hamlin Başkan Yardımcısı seçildi. Eve gitti ve “çünkü o zaman daha önce hiç hissetmediğim kadar üzerimdeki sorumluluğu hissettim” diye hatırladı.
1860 SEÇİMİ
1860 seçimleri, Abraham Lincoln'ün cumhurbaşkanlığına yükselmesi, Güney'deki ayrılıkçılara eyaletlerini Birlik'ten geri çekmeye ilham verdiğinde, Amerikan demokrasisinin çöküşünü tetikledi.
Lincoln'ün seçilmesi, Demokrat Parti'deki kargaşaya çok şey borçluydu. Dred Scott kararı ve Freeport Doktrini, Demokratlar arasında devasa bölünmelere yol açmıştı. Brown bunu istemese de, baskın kuzey ve güney Demokratlar arasındaki bölünmeyi daha da ilerletmişti. Fire-Eaters, kuzeyli bir Demokratın, özellikle Illinois'li Stephen Douglas'ın başkan adayı olmasını engelleme sözü verdi. Bu kölelik yanlısı bağnazlar güneyli bir Demokratta ısrar ettiler.
Demokratik aday gösterme kongresi, Nisan 1860'ta Güney Carolina, Charleston'da bir araya geldi. Ancak, delegelerin çoğunluğunu oluşturan kuzey Demokratların Jefferson Davis'in bölgelerdeki köleliği koruma çabalarını reddetmesinden sonra dağıldı. Bu kuzeyli Demokrat delegeler, Davis'i bu konuda desteklemenin kendi eyaletlerindeki insanlar arasında pek sevilmeyen bir şey olacağını biliyorlardı. Baltimore'da düzenlenen ikinci bir konferans, Demokrat Parti içindeki bölünmeyi daha da gözler önüne serdi. Kuzey Demokratlar Stephen Douglas'ı aday gösterirken, ayrı ayrı bir araya gelen güneyli Demokratlar Kentucky'den Başkan Yardımcısı John Breckinridge'i öne sürdüler. Demokrat Parti, birbiriyle rekabet eden iki seksiyonel hiziplere bölünmüştü.
Demokratlar, başkan için iki aday sunarak Cumhuriyetçilere muazzam bir avantaj sağladı. Ayrıca Cumhuriyetçi bir zaferi önlemeyi umarak, sınır eyaletlerinden Birlik yanlıları, Anayasal Birlik Partisi'ni örgütlediler ve kölelik ajitasyonuna son vermeyi ve Birliği korumayı vaat eden, ancak nasıl olduğunu asla tam olarak açıklamayan dördüncü bir aday olan John Bell'i başkan seçtiler. d Bu amacı gerçekleştirmek. Dönemin Lincoln yanlısı bir siyasi karikatüründe, başkanlık seçimi bir beyzbol maçı olarak sunuluyor. Lincoln ana plaka üzerinde duruyor. Bir kokarca diğer adaylara kuyruğunu kaldırır. Güneyli Demokrat John Breckinridge burnunu tutarak “Kölelik Uzantısı” etiketli bir yarasa tutuyor ve “Sanırım Kentucky'ye gitsem iyi olacak, çünkü buralarda güçlü bir koku alıyorum ve tamamen kokarca olduğumuzu düşünmeye başlıyorum. ”
Milli maç. Currier ve Ives tarafından hazırlanan üç “çıkış” ve bir “kaçış” (1860), sağda gösterilen, 1860 seçimlerini Cumhuriyetçi Lincoln'e kaybeden iki Demokrat adayı ve bir Anayasa Birliği adayını gösteriyor.
Cumhuriyetçiler Lincoln'ü aday gösterdi ve Kasım seçimlerinde New Jersey hariç tüm kuzey eyaletlerini kazanmasına rağmen popüler oyların sadece yüzde 40'ını aldı. (Lincoln'ün adının güneydeki Demokratlar tarafından birçok güney eyaletinin oy pusulalarında görünmesi bile engellendi.) Daha da önemlisi, Lincoln Seçim Koleji'nde çoğunluğu elde etti. Ancak Ateş Yiyenler sonuçları kabul etmeyi reddetti. Güney Carolina'nın başı çekmesiyle birlikte, güney eyaletlerindeki Ateş Yiyenler 1860'ta resmi olarak Amerika Birleşik Devletleri'nden çekilmeye başladılar. Güney Carolinian Mary Boykin Chesnut, günlüğüne Lincoln'ün seçimlerine verilen tepkiyi yazdı. "Artık güç siyah radikal Cumhuriyetçiler'de olduğuna göre," diye yazdı, "sanırım hepimizi esmerleştirecekler." Açıklaması, birçok güneylinin, Başkan olarak Lincoln ile Güney'in John Brown baskını gibi daha fazla kargaşa bekleyebileceğinden korktuğunu ortaya koydu.
Bu harita, 1860 seçimleri için seçmen oylarının düzenini gösteriyor. Oylar, neredeyse mükemmel kesit çizgileri boyunca bölündü.
Lincoln'ün yeniden seçilmesi, İç Savaşın başarıyla sonuçlanmasına başkanlık etmesini sağladı. Lincoln'ün zaferi, onu 1832'de Andrew Jackson'dan bu yana yeniden seçim kazanan ilk başkan ve aynı zamanda yeniden seçim kazanan ilk Kuzey başkanı yaptı.
Dred Scott kararı temelde köleliğin Birliğin tüm eyaletlerinde yasal olacağını söylüyordu. Douglas ve Kuzey'deki daha ılımlı liderler, Dred Scott kararı nedeniyle desteklerini kaybettiler. Bu, demokratik partideki bölünme ile birleştiğinde Abraham Lincoln ve Cumhuriyetçilerin Beyaz Saray'ı kazanmasına izin verdi.
1860 Quizlet Seçimi Neydi
Lincoln, güneylilerin inandıklarını doğrulayan tek bir güney eyaleti kazanmadan kazandı. 1860 SEÇİMİ 1860 seçimleri, Abraham Lincoln'ün başkanlığa yükseltilmesi, Güney'deki ayrılıkçılara eyaletlerini Birlik'ten geri çekmeye ilham verdiğinde, Amerikan demokrasisinin çöküşünü tetikledi.
C14 S4 1860 Seçiminin ve Güney Eyaletlerinin Ayrılmasının İç Savaşın Başlamasına Nasıl Yol Açtığını Anlatın Bilgi Kartları Quizlet
Lincolns'ün Mart 1861'deki açılışıyla, Derin Güney'den yedi eyalet Birlik'ten çoktan ayrılmıştı.
1860 quizlet seçimi neydi. Güney Lincoln'deki asgari desteğe rağmen, çok sayıda popüler oy ve seçim oylarının çoğunluğunu kazandı. Lincolns seçimi, Demokrat Parti'deki kargaşaya çok şey borçluydu. Demokrat Stefan A.
1860'taki bu kritik seçimin ardından Amerika'nın en kötü krizi başlamıştı. Tanımı görmek için karta dokunun. Breckinridge Güney'in geri kalanını süpürürken Bell üç Güney eyaleti kazandı.
Lincolns'ün seçim sırasında köleliğe ilişkin görüşleri ılımlı kabul edildi. John Browns'ın bir yıl önce Harpers Ferry'e yaptığı baskın, kölelik konusundaki büyük Amerikan tartışmasını bir kırılma noktasına getirmişti. 1860 Amerika Birleşik Devletleri başkanının seçilmesi.
Anayasa Birliği John Bell. 1860 Anayasa Birliği Konvansiyonu, eski Tennessee Senatörü John Bell tarafından yönetilen bir bilet aday gösterdi. APUSH 1860 Seçimi Test İnceleme Bilgi Kartları Quizlet Link.
Ayrıca 1800 seçimini kim kazandı. Abraham Lincoln tarafından 180 seçmen oyu ve 40 popüler oyla kazanıldı, yani 60 vatandaş Lincoln'ü İSTEMEDİ. Sorunlar, Lincoln'ün yeni köle devletleri eklemeye karşı olduğu bölgelerde kölelikti.
Yarışın dört ana adayı olduğundan, Lincoln'ün aksi halde alacağından daha fazla seçim oyu almasına izin verdi. Aday partiler Cumhuriyetçi Abraham Lincoln'ü çıkartır. 1860 seçimleri ve Güney Tepki Lincoln, Brekinridge güney demokratı Douglas kuzey demokratını ve Bell anayasal birliğini kazandı.
Quizlet'te 1860 başkanlık bilgi kartından oluşan 500 farklı seçim seti arasından seçim yapın. 1860 seçimleri, zaten istikrarsız bir ulus için kırılma noktası oldu. Tanımı görmek için karta tıklayın.
Lincoln seçimi kazandı ve herhangi bir adaydan daha fazla seçmen oyu ve daha popüler oyu aldı. Lincoln, ilk açılış konuşmasını ulusunun savaş tarafından parçalanmaması talebiyle kapattı. En Önemli Seçimler serimizden daha fazlası.
Ücretsiz etkileşimli bilgi kartlarıyla 1860 başkanlık seçimini öğrenin. Lincoln, güneylilerin adil bir şekilde temsil edilmedikleri inancını doğrulayan tek bir güney eyaleti kazanmadan kazandı. Dört aday gösterildi.
Amerikan tarihindeki en önemli ve bölücü başkanlık seçimi 1860 yılında gerçekleşti. George Washington ve Seçimi.
8 4 4 Sc İttihatçılar İşbirlikçiler ve Ayrılıkçılar Llcs Bilgi Kartları Quizlet
5 3 Sosyal Bilgiler Bilgi Kartları Quizlet
Yeniden Yapılanma ve Etkileri Bilgi Kartları Quizlet
İç Savaş 1861 1865 Bilgi Kartları Quizlet
İç Savaş Bilgi Kartları Quizlet
Bölüm 3 1810 1861 Bölüm 12 16 Bilgi Kartları Quizlet
ABD Tarihi Bölüm 3 2 1860 Bilgi Kartlarının Seçimi Quizlet
ABD Dilimliliği ve 1860 Seçimi Bilgi Kartları Quizlet
1860 Bilgi Kartlarının Seçimi Quizlet
Geçmişimizi Keşfetmek Amerika Birleşik Devletleri Tarihi Bölüm 16 Ders 3 Ayrılık Savaşı Bilgi Kartları Quizlet
ABD Seçimleri Bilgi Kartları Quizlet
Bölüm 10 Resimler Collins Diyagramı Quizlet
ABD Dilimliliği ve 1860 Seçimi Bilgi Kartları Quizlet
Ünite 5 Quiz 1 Bilgi Kartları Quizlet
Nathan Ss Unit 5 Bilgi Kartları Quizlet
İç Savaş Bilgi Kartları Quizlet
Cumhurbaşkanlığı Seçimi 1860 Diyagramı Quizlet
Bölüm 13 Kelime Bilgisi Quizlet'i Yazdır
İç Savaşın Sebepleri Çalışma Kılavuzu Şeması Quizlet
Sistem çöküyor
1860 seçimleri ise farklı bir hikayeydi.
Abraham Lincoln diğer üç adayı yendikten sonra, Güney eyaletleri sonuçları kabul etmeyi reddetti. Köleliği korumayan bir cumhurbaşkanının seçilmesini gayri meşru gördüler ve seçim sonuçlarını görmezden geldiler.
Amerika Birleşik Devletleri'nin sağlam kalması ancak derinden kanlı İç Savaş sayesinde oldu. Kuzey ve Güney arasındaki temel farklılıklara dayanan bu seçimin meşruiyeti konusundaki anlaşmazlık, 600.000 Amerikalı'nın hayatına mal oldu.
Tartışmalı 1860 başkanlık seçimleri, Haziran veya Temmuz 1863'te Gettysburg'un "şeytanın ininde" bulunan bu Konfederasyon askerleri de dahil olmak üzere 600.000 kişinin öldüğü İç Savaşa yol açtı. Alexander Gardner, fotoğrafçı/Kongre Baskıları ve Fotoğrafları Bölümü Kütüphanesi
1860'taki siyasi çöküş ile diğer çekişmeli seçimlerin sürekliliği arasındaki fark nedir? Her durumda, vatandaşlar siyasi olarak bölündü ve seçimler ateşli bir şekilde tartışıldı.
1860'ı bu kadar net bir şekilde öne çıkaran şey, ülkenin ahlaki kölelik sorunu konusunda bölünmüş olması ve bu bölünmenin bir devrimin oluşmasını sağlayan coğrafi çizgileri takip etmesidir. Ayrıca, Konfederasyon sınıfsal olarak makul bir şekilde birleştirildi.
Bugünün Amerika'sı kesinlikle bölünmüş olsa da, siyasi inançların dağılımı Konfederasyonun ideolojik bütünlüğünden çok daha dağınık ve karmaşıktır.
İçindekiler
1860 cumhurbaşkanlığı seçim konvansiyonları, özellikle Demokrat Parti'de rakip konvansiyonlara yol açan bir bölünme nedeniyle, alışılmadık derecede çalkantılı idi.
Cumhuriyetçi Parti adaylığı
- Abraham Lincoln, Illinois'den eski temsilci
- William Seward, New York'tan senatör
- Simon Cameron, Pennsylvania'dan senatör
- Somon P. Chase, Ohio valisi
- Edward Bates, Missouri'den eski temsilci
- John McLean, ABD Yüksek Mahkemesi'nin yardımcı yargıcı
- Benjamin Wade, Ohio'dan senatör
- William L. Dayton, New Jersey'den eski senatör
Cumhuriyetçi Parti adayları galerisi Düzenle
Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyon, Demokratların Charleston'daki toplantılarını ertelemeye zorlanmasından sonra, Mayıs 1860'ın ortalarında bir araya geldi. Demokratlar kargaşa içindeyken ve Kuzey eyaletlerinin bir taraması mümkünken, Cumhuriyetçiler Chicago'daki kongrelerine girerken kendilerini güvende hissettiler. New York'tan William H. Seward birinci olarak kabul edildi, onu Ohio'dan Salmon P. Chase ve Missouri'den Edward Bates izledi. Illinois'den Abraham Lincoln daha az biliniyordu ve Seward'a karşı iyi bir şansı olduğu düşünülmüyordu. Seward New York valisi ve senatörüydü, sıkı Whig geçmişinden geliyordu ve çok yetenekli bir politikacıydı. Ayrıca, kongre çıkmaza girerse kazanabilecek olan John C. Frémont, William L. Dayton, Cassius M. Clay ve Benjamin Wade vardı. [3]
Bununla birlikte, sözleşme geliştikçe, önde gelen Seward, Chase ve Bates'in Cumhuriyetçi Parti'nin fraksiyonlarını yabancılaştırdığı ortaya çıktı. Seward (hak etmeden) bir radikal olarak resmedildi ve kölelik üzerine yaptığı konuşmalar, ılımlı delegeleri korkutan kaçınılmaz çatışmayı öngördü. Ayrıca, konumunu daha da zayıflatan yerliciliğe kesinlikle karşıydı. Aynı zamanda, uzun zamandır arkadaşı ve siyasi müttefiki olan ve nüfuzlu derginin yayıncısı olan Horace Greeley tarafından da terk edilmişti. New York Tribünü. [3]
Eski bir Demokrat olan Chase, 1840'ların sonlarında Demokratlarla yaptığı koalisyonla eski Whiglerin çoğunu yabancılaştırmıştı. Ayrıca Pennsylvania'nın talep ettiği tarifelere karşı çıkmıştı ve hatta Ohio'dan kendi delegasyonunun muhalefeti vardı. [ kaynak belirtilmeli ] Bununla birlikte, Chase'in sert kölelik karşıtı duruşu onu radikal Cumhuriyetçiler arasında popüler hale getirdi. Ancak politikasında sahip olduğu karizma ve siyasi zekadan yoksundu. [3]
Muhafazakar Bates beklenmedik bir adaydı, ancak şu anda sert bir kan davası yaşadığı Seward'ı yenmek için herhangi bir şans arayan Horace Greeley'den destek buldu. Bates, köleliğin bölgelere yayılması ve tüm vatandaşlar için eşit anayasal haklar, sınır eyaletlerindeki destekçilerini ve Güneyli muhafazakarları yabancılaştıran pozisyonları, partideki Alman Amerikalılar ise Bates'e geçmişteki Know Nothings ile olan ilişkisi nedeniyle karşı çıktı. . [3]
Bu karışıma Lincoln geldi. Lincoln, Lincoln-Douglas tartışmalarında öne çıktığı ve Illinois'den bir ev temsilcisi olarak hizmet ettiği bilinmiyor değildi. 1858'deki Lincoln-Douglas tartışmalarından bu yana, tartışmaların geniş çapta yayınlanmasını ve kendisinin bir biyografisinin yayınlanmasını sağlamak için sessizce bir kaçış izliyordu. Şubat 1860'ta Cooper Union konuşmasıyla büyük bir ün kazandı ve bu ona adaylığı garantilemiş olabilir. Henüz aday olma niyetini açıklamamıştı ama bu harika bir konuşmaydı. Seward'ın memleketinde teslim edilen ve Greeley'in de katıldığı Lincoln, konuşmayı Cumhuriyetçi partinin Güney ve Demokratların iddia ettiği gibi çılgın fanatikler değil, ılımlılar partisi olduğunu göstermek için kullandı. Daha sonra Lincoln, konuşma görüşmeleri için çok talep gördü. [3] [4] Kongre yaklaşırken, Lincoln çok aktif bir kampanya yürütmedi, çünkü "ofis'in adamı araması bekleniyordu". Ulusal kongreden bir hafta önce Illinois eyalet kongresinde de öyle oldu. Genç politikacı Richard Oglesby, Lincoln'ün gençken ayırmış olabileceği Hanks-Lincoln çiftliğinden gizlice birkaç çit korkuluğu bulmuş ve Lincoln'ün başkan için "Demiryolu Adayı" olduğunu ilan eden bir pankartla onları kongreye sokmuştu. Lincoln, kendisinin ve siyasi müttefiklerinin beklentilerini aşan bir alkış aldı. [3]
Kendi eyaletinden böyle bir destekle bile, adaylığı kazanmak için Lincoln zor bir görevle karşı karşıya kaldı. Kongredeki ilk tur oylamanın net bir kazanan yaratmasının pek mümkün olmadığını fark ederek, çoğu delegenin ikinci tercihi olmasını sağlamaya başladı. Kongrenin Chicago'da gerçekleşeceğini ve bunun Illinois merkezli Lincoln'e doğal olarak dostça olacağını tasarladı. Ayrıca Illinois delegasyonunun kendisine blok olarak oy vereceğinden emin oldu. Lincoln toplantıya şahsen katılmadı ve delege tartışmasını birkaç yakın arkadaşına bıraktı. [3]
İlk tur oylama, tahmin edilebileceği gibi Seward için bir üstünlük sağladı, ancak Lincoln ikinci sırada yer aldı. İkinci tur, küçük yarışmacıların çoğunu ortadan kaldırdı ve oylar Seward'a veya çoğunlukla Lincoln'e geçti. Ancak kongre çıkmaza girdi ve Lincoln'ün delege kavgacılarının ustaca siyasi manevraları delegeleri Seward'ı Lincoln lehine terk etmeye ikna etti. Lincoln'ün kölelik konusundaki ılımlı duruşu, ekonomik meselelere uzun süredir desteği, batılı kökenleri ve güçlü hitabet kombinasyonu, delegelerin bir başkanda tam olarak istediği şey olduğunu kanıtladı. 18 Mayıs'taki üçüncü oylamada Lincoln, adaylığı ezici bir çoğunlukla güvence altına aldı. [3] [5] Maine'den Senatör Hannibal Hamlin, Cassius M. Clay'i yenerek başkan yardımcılığına aday gösterildi. Hamlin, aday gösterilmesine şaşırdı, "şaşırdığını" ve "bunu ne beklediğini ne de istemediğini" söyledi. [6]
Parti platformu [7] eyaletlerdeki köleliğe müdahale etmeyeceğine söz verdi, ancak topraklarda köleliğe karşı çıktı. Platform, endüstriyi ve işçileri koruyan tarifeler, Batı'da yerleşimcilere ücretsiz tarım arazisi veren bir Homestead Yasası ve kıtalararası bir demiryolunun finansmanı sözü verdi. Mormonizmden (Parti'nin 1856 platformunda kınanmıştı), Kaçak Köle Yasası'ndan, kişisel özgürlük yasalarından veya Dred Scott kararından söz edilmedi. [8] Seward güçleri, az bilinen batılı yeni bir girişimcinin aday gösterilmesiyle hayal kırıklığına uğrarken, Lincoln'ün arkasında toplandılar, kölelik karşıtları ise ılımlı birinin seçilmesine kızdılar ve Lincoln'e çok az inandılar. [9] [10]
Demokratik (Kuzey Demokratik) Parti adaylığı Düzenle
Kuzey Demokratik adaylar:
- Stephen Douglas, Illinois senatörü
- James Guthrie, Kentucky'den eski hazine sekreteri
- Robert Mercer Taliaferro Hunter, Virginia'dan senatör
- Joseph Lane, Oregon senatörü
- Daniel S. Dickinson, New York'tan eski senatör
- Andrew Johnson, Tennessee'den senatör
Demokrat Parti adayları galerisi Düzenle
Nisan 1860'ta Güney Carolina, Charleston'daki Enstitü Salonu'nda düzenlenen Demokratik Ulusal Konvansiyonda, 50 Güney Demokrat, aşırı kölelik yanlısı "Fire-Eater" William Lowndes Yancey ve Alabama delegasyonu tarafından yönetilen bir platform anlaşmazlığı üzerine yürüdü: Florida, Georgia, Louisiana, Mississippi, Güney Carolina ve Texas delegasyonlarının tamamı, Arkansas'tan dört delegeden üçü ve Delaware'den üç delegeden biri vardı.
Altı aday gösterildi: Illinois'den Stephen A. Douglas, Kentucky'den James Guthrie, Virginia'dan Robert Mercer Taliaferro Hunter, Oregon'dan Joseph Lane, New York'tan Daniel S. Dickinson ve Tennessee'den Andrew Johnson, diğer üç aday ise Isaac Toucey Connecticut'tan, Maryland'den James Pearce ve Mississippi'den (Konfedere Devletlerin gelecekteki başkanı) Jefferson Davis de oy aldı.
Kölelik konusunda "halk egemenliğini" destekleyen ılımlı bir kişi olan Douglas, ilk oylamada öndeydi, ancak güvenli adaylığın 56½ oy gerisinde kaldı. 57. oylamada, Douglas hala öndeydi, ancak adaylığın 51½ oyu eksikti, bitkin ve çaresiz delegeler 3 Mayıs'ta oylamayı bırakıp kongreyi ertelemeye karar verdiler.
Demokratlar 18 Haziran'da Baltimore, Maryland'deki Front Street Theatre'da tekrar toplanırken, 110 Güneyli delege ("Ateş Yiyenler" liderliğinde) konvansiyonu boykot etti ya da konvansiyonun kendilerine uzatılmayı destekleyen bir karar kabul etmeyeceklerini bildirmesinden sonra dışarı çıktılar. seçmenlerinin istemediği topraklara kölelik.
Bazıları Horatio Seymour'u Baltimore'daki yeniden toplanma kongresinde Ulusal Demokratik adaylık için uzlaşmacı bir aday olarak görürken, Seymour yerel gazetesinin editörüne kayıtsız şartsız kendisinin biletteki iki noktaya da aday olmadığını bildiren bir mektup yazdı. İki oylamadan sonra - genel olarak 59. oylama - kalan Demokratlar, Illinois'den Stephen A. Douglas'ı cumhurbaşkanlığına aday gösterdiler. [12] Seçim şimdi Lincoln'ü, Lincoln'ün sadece iki yıl önce Illinois senato yarışında kaybettiği uzun zamandır siyasi rakibiyle karşı karşıya getirecekti. İki adayın Illinois'den olması, seçimde Batı'nın önemini gösterdi. [3]
Alabama'dan Benjamin Fitzpatrick başkan yardımcılığına aday gösterilirken, adaylığı reddetti.
After the convention concluded with no vice-presidential nominee, Douglas offered the nomination to Herschel Vespasian Johnson from Georgia, who accepted.
Southern Democratic Party nomination Edit
Southern Democratic candidates:
- John C. Breckinridge, Vice President of the United States
- Daniel S. Dickinson, former senator from New York
- Robert Mercer Taliaferro Hunter, senator from Virginia
- Joseph Lane, senator from Oregon
- Jefferson Davis, senator from Mississippi
Southern Democratic Party candidates gallery Edit
Senatör Joseph Lane from Oregon
(declined to be nominated)
The delegates who walked out of the convention at Charleston reconvened in Richmond, Virginia on June 11. When the Democrats reconvened in Baltimore, they rejoined (except South Carolina and Florida, who had stayed in Richmond).
When the convention seated two replacement delegations on June 18, they walked out again or boycotted the convention, accompanied by nearly all other Southern delegates and erstwhile Convention chair Caleb Cushing, a New Englander and former member of Franklin Pierce's cabinet.
This larger group met immediately in Baltimore's Institute Hall, with Cushing again presiding. They adopted the pro-slavery platform rejected at Charleston, and nominated Vice President John C. Breckinridge for president, and Senator Joseph Lane from Oregon for vice president. [14]
Yancey and some (less than half) of the bolters - almost entirely from the Lower South - met on June 28 in Richmond, along with the South Carolina and Florida delegations, at a convention that affirmed the nominations of Breckinridge and Lane. [13]
Besides the Democratic Parties in the Southern states, the Breckinridge/Lane ticket was also supported by the Buchanan administration. Buchanan's own continued prestige in his home state of Pennsylvania ensured that Breckinridge would be the principal Democratic candidate in that populous state. Breckinridge was the last sitting vice president nominated for president until Richard Nixon in 1960.
Constitutional Union Party nomination Edit
Constitutional Union candidates:
- John Bell, former senator from Tennessee
- Sam Houston, governor of Texas
- John J. Crittenden, senator from Kentucky
- Edward Everett, former senator from Massachusetts
- William A. Graham, former senator from North Carolina
- William C. Rives, former senator from Virginia
The Constitutional Union Party was formed by remnants of both the defunct Know Nothing and Whig Parties who were unwilling to join either the Republicans or the Democrats. The new party's members hoped to stave off Southern secession by avoiding the slavery issue. [15] They met in the Eastside District Courthouse of Baltimore and nominated John Bell from Tennessee for president over Governor Sam Houston of Texas on the second ballot. Edward Everett was nominated for vice-president at the convention on May 9, 1860, one week before Lincoln. [11] [16]
John Bell was a former Whig who had opposed the Kansas–Nebraska Act and the Lecompton Constitution. Edward Everett had been president of Harvard University and Secretary of State in the Millard Fillmore administration. The party platform advocated compromise to save the Union with the slogan "The Union as it is, and the Constitution as it is." [17]
Liberty (Union) Party nomination Edit
Liberty Party (Radical Abolitionists, Union) candidates gallery Edit
By 1860, very little remained of the Liberty Party, after most of its membership left to join the Free Soil Party in 1848 and nearly all of what remained of it joined the Republicans in 1854. The remaining party was also called the Radical Abolitionists. [18] [19] A convention of one hundred delegates was held in Convention Hall, Syracuse, New York, on August 29, 1860. Delegates were in attendance from New York, Pennsylvania, New Jersey, Michigan, Illinois, Ohio, Kentucky, and Massachusetts. Several of the delegates were women.
Gerrit Smith, a prominent abolitionist and the 1848 presidential nominee of the original Liberty Party, had sent a letter in which he stated that his health had been so poor that he had not been able to be away from home since 1858. Nonetheless, he remained popular in the party because he had helped inspire some of John Brown's supporters at the Raid on Harpers Ferry. In his letter, Smith donated $50 to pay for the printing of ballots in the various states.
There was quite a spirited contest between the friends of Gerrit Smith and William Goodell in regard to the nomination for the presidency. In spite of his professed ill health, Gerrit Smith was nominated for president and Samuel McFarland from Pennsylvania was nominated for vice president. [19]
In Ohio and Illinois, slates of presidential electors pledged to Smith ran with the name of the Union Party. [20]
People's Party nomination Edit
The People's Party was a loose association of the supporters of Governor Samuel Houston. On April 20, 1860, the party held what it termed a national convention to nominate Houston for president on the San Jacinto Battlefield in Texas. Houston's supporters at the gathering did not nominate a vice-presidential candidate, since they expected later gatherings to carry out that function. Later mass meetings were held in northern cities, such as New York City on May 30, 1860, but they too failed to nominate a vice-presidential candidate. Houston, never enthusiastic about running for the Presidency, soon became convinced that he had no chance of winning and that his candidacy would only make it easier for the Republican candidate to win. He withdrew from the race on August 16, and urged the formation of a Unified "Union" ticket in opposition to Lincoln. [21] [22]
In their campaigning, Bell and Douglas both claimed that disunion would not necessarily follow a Lincoln election. Nonetheless, loyal army officers in Virginia, Kansas and South Carolina warned Lincoln of military preparations to the contrary. Secessionists threw their support behind Breckinridge in an attempt either to force the anti-Republican candidates to coordinate their electoral votes or throw the election into the House of Representatives, where the selection of the president would be made by the representatives elected in 1858, before the Republican majorities in both House and Senate achieved in 1860 were seated in the new 37th Congress. Mexican War hero Winfield Scott suggested to Lincoln that he assume the powers of a commander-in-chief before inauguration. However, historian Bruce Chadwick observes that Lincoln and his advisors ignored the widespread alarms and threats of secession as mere election trickery. [ kaynak belirtilmeli ]
Indeed, voting in the South was not as monolithic as the Electoral College map would make it seem. Economically, culturally, and politically, the South was made up of three regions. In the states of the "Upper" South, later known as the "Border States" (Delaware, Maryland, Kentucky, and Missouri along with the Kansas territories), unionist popular votes were scattered among Lincoln, Douglas, and Bell, to form a majority in all four. In the "Middle" South states, there was a unionist majority divided between Douglas and Bell in Virginia and Tennessee in North Carolina and Arkansas, the unionist (Bell and Douglas) vote approached a majority. Texas was the only Middle South state that Breckinridge carried convincingly. In three of the six "Deep" South states, unionists (Bell and Douglas) won divided majorities in Georgia and Louisiana or neared it in Alabama. Breckinridge convincingly carried only three of the six states of the Deep South (South Carolina, Florida, and Mississippi). [23] These three Deep South states were all among the four Southern states with the lowest white populations together, they held only nine percent of Southern whites. [24]
Among the slave states, the three states with the highest voter turnouts voted the most one-sided. Texas, with five percent of the total wartime South's population, voted 75 percent Breckinridge. Kentucky and Missouri, with one-fourth the total population, voted 73 percent pro-union Bell, Douglas and Lincoln. In comparison, the six states of the Deep South making up one-fourth the Confederate voting population, split 57 percent Breckinridge versus 43 percent for the two pro-union candidates. [nb 2] The four states that were admitted to the Confederacy after Fort Sumter held almost half its population, and voted a narrow combined majority of 53 percent for the pro-union candidates.
In the eleven states that would later declare their secession from the Union and be controlled by Confederate armies, ballots for Lincoln were cast only in Virginia, [nb 3] where he received 1,929 votes (1.15 percent of the total). [27] [28] Unsurprisingly, the vast majority of the votes Lincoln received were cast in border counties of what would soon become West Virginia – the future state accounted for 1,832 of Lincoln's 1,929 votes. [29]
Lincoln received no votes at all in 121 of the state's then-145 counties (including 31 of the 50 that would form West Virginia), received a single vote in three counties and received ten or fewer votes in nine of the 24 counties where he polled votes. Lincoln's best results, by far, were in the four counties that comprised the state's northern panhandle, a region which had long felt alienated from Richmond, was economically and culturally linked to its neighbors Ohio and Pennsylvania and would become the key driver in the successful effort to form a separate state. Hancock County (Virginia's northernmost at the time) returned Lincoln's best result – he polled over 40% of the vote there and finished in second place (Lincoln polled only eight votes fewer than Breckinridge). Of the 97 votes cast for Lincoln in the state's post-1863 boundaries, 93 were polled in four counties along the Potomac River and four were tallied in the coastal city of Portsmouth. [27]
Some key differences between modern elections and the those of the mid-nineteenth century are that at the time, not only was there was no secret ballot anywhere in the United States, but the state did not print and distribute ballots. In theory, any document containing a valid or at least non-excessive number names of citizens of a particular state (provided they were eligible to vote in the electoral college within that state) might have been accepted as a valid presidential ballot, however what this meant in practice was that a candidate's campaign was responsible for printing and distributing their own ballots (this service was typically done by supportive newspaper publishers). Moreover, since voters did not choose the president directly, but rather presidential electors, the only way for a voter to meaningfully support a particular candidate for president was cast a ballot for citizens of his state who would have pledged to vote for the candidate in the Electoral College. In ten southern slave states, no citizen would publicly pledge to vote for Abraham Lincoln, so citizens there had no legal means to vote for the Republican nominee. In most of Virginia, no publisher would print ballots for Lincoln's pledged electors. [27] While a citizen without access to a ballot for Lincoln could theoretically have still voted for him by means of a write-in ballot provided his state had electors pledged to Lincoln and the voter knew their identities, casting a ballot in favor of the Republican candidate in a strongly pro-slavery county would have incurred (at minimum) social ostracization (of course, casting a vote for Breckinridge in a strongly abolitionist county ran a voter the same risk).
In the four slave states that did not secede (Missouri, Kentucky, Maryland, and Delaware), Lincoln came in fourth in every state except Delaware (where he finished third). Within the fifteen slave states, Lincoln won only two counties out of 996, Missouri's St. Louis and Gasconade Counties. [27] In the 1856 election, the Republican candidate for president had received no votes at all in twelve of the fourteen slave states with a popular vote (these being the same states as in the 1860 election, plus Missouri and Virginia).