Portreler makalesini bildirirken, Bob Woodward ve Scott Armstrong’un mahkemeyle ilgili 1979 tarihli “The Brethren” kitabını okudum. Giriş bölümündeki şu cümle kafama takılmıştı: “Hiçbir Amerikan kurumu, halkın kendisine bakışını bu kadar tam olarak kontrol etmemiştir.” Ve özenle işlenmiş bu görüntünün çoğu, binayı nasıl gördüğümüze yansıyor.
Yine de, Amerikan yaşamını derinden şekillendiren durumlara binalar karar vermez. Binanın içinde çalışan dokuz kişi çalışıyor. Sadece mahkemeye yeni bir adalet eklendiğinde çekilen grup portresi, aslında dokuzu bir arada gördüğümüz nadir anlardan biri.
Zaman içinde yargıçların bu yüzlerine bakmak için harcadığım saatlerde – çerçeveye girmelerini, sandalyelerin arasında gezinmelerini, yaşlanmalarını ve kamburlaşmalarını ve sahneden çıkmalarını izlemek – kesinlikle binanın içindeki insanları daha net görmeye başladım. .
Ama yüzleriyle geçen onca zaman, yargıçların, bırakın siyah cübbelerinin dışında, bir komşunun arka bahçesindeki barbeküde ya da bir barda, kürsüde ya da odalarında, gerçekten işlerini yaparken nasıl göründüklerini hayal etmemi kolaylaştırmadı. bakkal reyonunda hamburger ekmeği arıyorum.