Çeçenya'dan Ukrayna'ya kadar SSCB'nin bütün savaşlarından geçti
Çeçenya'dan Ukrayna'ya kadar eski Sovyetler Birliği'nin bütün savaşlarından geçti ve onlar hakkında konuşmaya hazır. İgor Rotar
"Savaş. Savaş asla değişmez ”
Tapes.ru'nun muhabiri Igor Rotar, eski Sovyetler Birliği topraklarında neredeyse bütün iç savaşlarda muhabir olarak çalıştı. Savaş meydanlarında geçen uzun yılların ardından kendi deneyimlerinden öğrendiği gerçek bu ifadede saklıydı: " Savaş. Savaş asla değişmez"
EKSMO Yayınevinden çıkan "Yıkılmış bir imparatorluğun Savaşları” adlı kitabında Gortarç’tan Putin’e kadar, savaş muhabiri olarak geçen yirmi yıllık kariyeri boyunca gördükleri hakkında yazdı.
Rotar'ın kitabından bazı alıntılar şu şekilde:
'Mitler ve stereotipler' bölümünden Çeçenler ve Yahudi düşmanlığı
Birçok “sıcak nokta” da kendini gösteren tuhaf bir paradoks var o da, yerlilerin hiç görmedikleri halde beklenmedik Yahudi düşmanlığıdır. Savaştan önce Çeçenler bu millete karşı tarafsız kaldılar, ancak Rus birlikleri 1994'te cumhuriyete girdikten sonra, durum dramatik bir şekilde değişti.
Yazar, cumhuriyette çok sayıda farklı insandan “Çeçenler dünya Siyonist komplosunun kurbanlarıydı” ve ya “Yahudiler, Müslümanları vahşice Rusların eliyle öldürüyorlar” diye defalarca dinlediler. Dağıstan'daki Çeçen milislerin işgalinden sonra, 2007'de kurulan Kafkasya Emirliğinin ideoloğu Movladi Udugov'un, Çeçenlerin Ruslara karşı değil, dünya Siyonizmine karşı savaştığını ve mevcut savaşın nihai hedefinin “Kudüs'ün kurtuluşu” olduğunu söyledi.
Çeçenya ilk devlet başkanı, Ahmed Kadirov (Rus destekli Çeçenistan yönetiminin lideri Ramzan Kadirov’un babası) federal otoritelerle işbirliği yapmayı kabul eder etmez, “hain” ilan edildi.
Çeçenlerin içinde rehine olarak bir yıl geçiren Gürcü siyasetçi Georgy Zalishvili, Yahudilere karşı tavırlarını şöyle anlatıyor: “Her ne olursa olsun, köktendinciler Yahudileri Rus oldukları için değil, başka bir nedenden nefret ediyorlardı.”
Ruanda'da Tutsilerin soyu Yahudilerden geliyor iddiası
En ilginç yanı Afrikalıların bile Yahudileri sıkıntılarından dolayı suçlamaları. 1994'te, Afrika kıtasında bulunan Ruanda'da, Hutular ve Tutsiler arasında neredeyse bir milyon insanın hayatına mal olan kanlı bir katliam yaşandı.
Tutsi kavminin eskiden Mısır'da yaşadıkları iddia ediliyor. Günümüz Ruanda topraklarına taşınan göçebe Tutsiler Hutular'ı fethetti ve feodal bir devlet yarattı. 19. yüzyılın ortalarında Ruanda'yı ele geçiren Alman sömürgecileri ve kısa bir süre sonra yerini alan Belçikalılar, kurulan sistemde hiçbir şeyi değiştirmediler ve Tutsiler yardımıyla koloniyi kontrol ettiler.
Bugünlerde Afrika basınında, Tutsilerin Yahudilerin soyundan geldiğini kanıtlayan yazılar ortaya çıkıyor. Aynı zamanda, gazeteciler "yabancı Yahudilerin yerli Afrikalıları sömürdüğünü" vurguluyorlar. Bu “bilimsel çalışmaların” yazarları, Hıristiyanlığı (Yahudiliği değil) destekleyen Tutsilerin, ortalama Afrikalılardan daha koyu bir cilde sahip olduklarını iddia ediyorlar.
Ukrayna'daki Yahudiler
Bugün Ukrayna'da Yahudi sorunu ile durum biraz garip. Mevcut Ukrayna makamları - Kremlinin faşizme karşı suçlamalarının tersine - Yahudilere karşı belirgin bir şekilde dost canlısıdırlar. Ancak gizli antisemitik içgüdüler ortaya çıkıyor. Örneğin, hem Kiev hem de Batı Ukrayna'daki milliyetçi toplantılarda sloganlar periyodik olarak Yahudileri hedef alıyor: “Yahudiler güç yapılarının dışında!”. Özel gayri resmi konuşmalarda, sıradan Ukraynalı milliyetçiler bazen "Yahudilerin hakimiyeti" hakkında şikayette bulunuyorlar.
"Abhaz Echo" bölümünden Abhazya savaşı ve Gürcüler
Abhazya savaşı sırasında Gürcü askerlerinin alışkanlıkları ile tanışmam neredeyse bir anda gerçekleşti, Rus sınırını geçip Leselidze beldesinde sona erdi.
1992'de Abhazya'yı işgal eden Gürcü birlikleri esasen yarı suçlu oluşumlardı. Savaşmaktan kaçmış insanların evlerine yerleşenler mobilyaları yakarak ısınıyorlardı.
Gürcistan Devlet Konseyi Başkan Yardımcısı Jaba Ioseliani havalimanında
“Yeşillere karşı Kızıllar (Tacikistan'da iç savaş)” bölümünden
Bir gazeteci olarak Tacikistan'da ilk günlerinden sonuna kadar iç savaştaydım. İnsan belleği seçicidir ve elbette pek çok gösterim unutulmuştur. Ancak, hatırladığım bu hikayeler, olanların dehşetini göstermek için yeterli.
Duşanbe'de 1993 kışında boğulmadılar ve her dairede soba vardı. Şehirde gaz yoktu avluda ateş yakıyorlardı. Sokaklardaki ağaçlar yakıt olarak kesiliyordu. Savaştan önce Duşanbe çok yeşildi. O günlerde Duşanbe'deki dairelerin fiyatı, Rusya'ya bir şeyler götürmek için tutulan nakliye maliyetine yaklaşık olarak eşitdi. Duşanbe bit pazarlarında Moskova için gülünç olan fiyatlarla işlem gördüler.
Her şeyi sattılar: kırık alarmlı saatler, yırtılmış ayakkabılar. Şehirde fuhuş gelişti. Bir gece için kız yaklaşık 10 dolara mal oluyordu.
Yiyecek sıkıntısı o kadar kötüydü ki bir kutu et için bir kadın alabiliyordun.
Tacikistan Parlamentosu binasında güvenlik, 4 Şubat 1995
Doğu hassas bir meseledir
Tacikistan'daki iç savaşta iki karşıt taraf yer aldı: “Komünist” Halk Cephesi ve “demokratlar” tarafından hafifçe sulandırılan İslamcıların omurgası olan Birleşik Tacik Muhalefet ...
Ancak “Doğu hassas bir meseledir” ve Tacikistan'daki iç savaşta sadece ideolojinin önemi yoktu. Gerçek şu ki, Tacikliler asla tek bir millete dönüşmemişlerdir: her bölgenin kendi lehçesi ve kendi özel gelenekleri vardır. Savaş sırasında Khujand ve Kulyab yerlileri Kızıllar için savaştı ve İslam Demokratları için Goma'lılar ve Pamiri halkı savaştı.
Tacik muhalefetinin liderlerinden biri olan Davlat Khudoynazarov, Mayıs 1992'de Duşanbe'deki Ozodi Meydanı'nda konuştu
Muhalefet çok yumuşak değildi. İslamcılar, 1996'da Garm'dan hükümet birliklerini yerinden etmeyi başardıklarında, burada bir ortaçağ rejimi kurdular. Ceza tehdidi altında, Mücahid tüm yerel sakinleri camide cuma namazlarına katılmaya zorladı.
Kadınların boyun ve saçları örten şallarda halka görünmesi gerekiyordu. Alkol ve sigara satışı kesinlikle yasaklandı.
"Ukrayna skeçleri" bölümünden
SBU basın merkezi bana herhangi bir sorun yaşamadan bir akreditasyon sertifikası verdi, İngilizce gazeteci sözcüğü hata ile yazıldı: “zhurnalist” ve “geçici olarak işgal edilen bölgeye” geçiş (DPR'de) ve doğrudan Ukrayna'nın kontrol ettiği Donbas'a gittim. . Ne yazık ki, hala rahat hissetmiyorum ...
Ukrayna için Slavyansk bir dönüm noktası şehridir. Ukrayna ordusunun aktif direnişinin başladığı yer burasıydı ve şimdi efsane haline gelmiş olan Igor Strelkov'un savunmasını sürdürdüğü yer idi. Sonra şehir Kiev makamlarının kontrolü altına girdi.
Semenovka'daki evler, 2014'te yıkıldı
Semyonovka'nın izlenimi, 1995'te Grozni'yi andırıyor, ama belki daha da kötüsü. Evlerin yaklaşık yüzde 70'i tahrip edildi, fakat bu kalıntılar arasında bazı yaşlı insanlar emekliyor, hayat devam ediyor. İnsanlar çok korkuyor ve sinirleniyorlar: “Bizi kimin bombaladığını bilmiyorum."
Kaynak: www.dunyabulteni.net