Dışarıdayken içerdekilerin sesi pek fazla işitilmiyor ama içerdeyken dışarıdakilerin sesi pek gürültülü geliyor.
Şu geçen birkaç güne bakacak olursak dışarıdan içeriye doğru sürüklenen gürültüler toprak kayması gibi…
…
Sürekli bir sınav sürecinden geçiyor insanlar!
Önlerine sürekli olarak imtihan kağıtları sürülüyor.
Hoca kılıklılar kendi cevaplarının dışına çıkanları lanetliyor.
Ve bu lanetlenme süreci yıllardır sürüp gidiyor…
…
Kibir,
Tepeden bakma,
Hor görme,
Yok sayma,
Kendi gibi düşünmeyeni afaroz etme…
…
Hep böyle olmuştur.
Kimliği de,
Kültürü de,
Sosyal yaşamı da,
Dini de hep imtihandan geçirilmek istenmiştir insanların…
…
Ama insan eğer özgürse, kendi cevapları mutlaka olacaktır, beğenilse de beğenilmese de.
Başkalarının istediği cevapları vererek “doğru” veya “gerçek” bulunamaz…
…
Yazımızı Gandi’ye atfen anlatılan bir hikaye ile bitirelim:
Gandi İngiltere’de hukuk eğitimi görürken Profesör unvanlı Peters adlı “kötü niyetli” bir hocası vardır.
Bir gün okul kantininde yemeğini alan Gandi adı geçen hocasının yanına oturdu.
Hocası kibirli bir ifadeyle şöyle dedi:
-“Gandi anlamıyor musun? Hiçbir zaman bir domuz ve bir kuş yan yana oturmaz.”
Gandi “sakin olun hocam, ben uçuyorum öyleyse” deyip bir başka masaya geçti.
Profesör Peters öğrencisinin kendisini domuz yerine koymasına çok içerledi. Bunun acısını çıkarmak için yapacağı sınavda ona bir ders vermek istedi ama Gandi soruların hepsini doğru cevapladı.
Sıra can alıcı soruya gelmişti.
-“Gandi yolda yürürken iki çanta görüyorsun, biri akıl diğeri para dolu. Hangisini alırdın?”
Gandi hiç tereddüt etmeden şu yanıtı verdi:
-“Para olanı hocam!”
-“Ben senin yerinde olsam diğerini alırdım. Sence de öyle olması gerekmez mi?” dedi hocası.
Gandi’nin yanıtı şöyle oldu:
-“Herkes ihtiyacı olanı alır!”
Profesör öyle kızmıştı ki sınav kağıdına “aptal” yazıp Gandi’ye kağıdı uzattı.
Gandi bir yere oturup birkaç dakika düşündükten sonra profesöre dönüp şunları söyledi:
-“Kağıda imzanızı atmışsınız ama bana bir not vermemişsiniz!”