Oh, Batı Batı'dır.
Doğu doğu
ve o yeri terk etmeyecekler.
Cennet ve dünya görünene kadar
Son Yargılamada.
Ama Doğu yok ve Batı yok.
kabile, doğum yeri, ırk,
Yüz yüze güçlü bir güçle
Dünyanın kenarında yükselir?
Rudyard Kipling (1865 - 1936). Çeviren: E. Polonskaya.
Doğu doğu
ve o yeri terk etmeyecekler.
Cennet ve dünya görünene kadar
Son Yargılamada.
Ama Doğu yok ve Batı yok.
kabile, doğum yeri, ırk,
Yüz yüze güçlü bir güçle
Dünyanın kenarında yükselir?
Rudyard Kipling (1865 - 1936). Çeviren: E. Polonskaya.
Şimdiye kadar, TOPWAR Japon topraklarında doğup büyüyen samuraylardan bahsediyor. ancak hikayeler samuraylardan birinin, William Adams adında bir İngiliz ... olmasını sağlamak sevindirici oldu! Dahası, shouga Tokugawa Ieyasu'ya güven duydu ve uzun yıllar boyunca en yakın danışmanıydı ve sadece Japon devletinin dış politikasını doğrudan etkilemekle kalmadı, aynı zamanda Japonlar için de değerli bir bilgi kaynağı haline geldi. Coğrafya, matematik, navigasyon ve gemi yapımı alanlarında ihtiyaç duydukları bilimsel ve pratik bilgileri öğrendikleri için teşekkür edildi. Bu anlamda, onlar için uzun zaman önce Japonya'ya gelen seleflerinden, Portekizlilerden ve İspanyollardan daha fazlasını yaptı!
Tabii ki, Will Adams öyle görünmüyordu, ama Richard Chamberlain onu Amerikalı yazar James Clivewell'in romanından filme alınan Shogun dizisinde Blackxorn’ın yönlendiricisi olarak çok iyi oynadı.
Şaşırtıcı bir şekilde, Japonlar hala William Adams'ın anılarını tutuyor. Tokyo'dan çok uzakta olmayan Andzintsuka adında küçük bir tepe var - “Navigator's Hill”. Adını Will Adams onuruna aldı. Japonlar arasında, Miura Anzin - "Miura'dan Navigator" olarak biliniyordu. Bu yerde Tokugawa Ieyasu'ya sunulan bir malikane. İzu Yarımadası'ndaki küçük şirin Ito kasabasında, Sagami Körfezi kıyısında, Adams'ın bir anıtıdır. Burada, burada, 1605 - 1610'te Adams, Japonya'da salma gemileri inşa etmeye başlayan ilk kişi oldu. Bunun anısına, sakinler bu anıtı diktiler. Ve Tokyo’da, Adams’ın evinin çok sayıda evin arasında bulunduğu şehir bloklarından biri olan Anjin-te “Navigator's Quarter” olarak adlandırıldı.
Bir zamanlar, Adams’ın vatandaşı Doğu ve Batı’nın uyumluluğunu şöyle yazdı: “Batı Batı, Doğu Doğu ve yerleri terk etmeyecekler…”. Adams bu iki kutupsal farklı uygarlığı kültüründe toplamaya çalıştı.
Olaylar uzak XVI - XVII yüzyıllar kavşağında gelişmiştir. O günlerde, Japonya aktif olarak dış pazara girmeye başladı, on altı ülke ülkenin ticaret ortakları listesinde bulunuyordu. Ticaretin, Japonya’nın diğer ülkelerle ilişkilerinin devasa çokyüzlü polihedronunun yalnızca iki tarafında biri olduğunu unutmayın. Yükselen Güneş Ülkesi, ilgi alanını komşu ülkelere fazlasıyla aktif olarak genişletti. Ve bu, her zaman barışçıl bir şekilde yapılmamıştı, çünkü saygın komşulara hareket etmek gerekliydi. Japonya’nın bazen saldırgan olan dış genişlemesi, Hideyoshi’nin saldırgan kampanyalarından Kore’ye, Japon korsanlarının komşu toprakları ele geçirme girişimlerine kadar oldukça farklıydı. Nöbetlerin amacı kalıcı yerleşim yerlerinin oluşturulmasıydı. Esirler, Japonya'dan çok uzaktaki ülkelere de maruz kaldılar. Topraklar Filipinler'de ve Siam'da ve ayrıca Çinhindi Yarımadası'nın doğu kıyısında yer almaktadır. Endonezya adaları ve Malaya kıyıları da her yerde bulunan Japonlar tarafından göz ardı edilmedi. Çinhindi ülkeleri, dış ilişkilerin yönetimi ellerinde olduğu için Japonların kontrolü altındaydı.
Gördüğümüz gibi, Japon aşırı faaliyeti bölgesel çıkarları ile açıklandı. Sebepler en yaygın olanıydı; denizaşırı tüccarların ve denizcilerin, yerel kıyılarından uzaklaşarak uzaklaşan hedeflerine benzer: ticaret ilişkilerinin hızlı büyümesi, gittikçe daha fazla yeni ekonomik ilişkilerin kurulması.
O zaman, Japonların Avrupalılarla ilk tanışması gerçekleşti. Bu tür toplantıların sonucu ateşli silah ithal etmek için izin almaktı. оружия Japonya'ya. Altı yıl sonra Portekizli Cizvit Francisco Xavier, misyonerlik görevi ile Japonya'ya geldi: Dini bir hareket olarak Hıristiyanlığın bu ülkede de takipçilerini bulması gerekiyordu. İmparatorluğun Hristiyanlığın aktif yayılımı endişe duyuyordu: Japonya, yabancı devletlerin etkisiyle ve sonuçta egemenliğinin kaybıyla tehdit edildi. Bu arada durum daha da yoğunlaştı. Bunun sonucu, İmparator tarafından 1597'ta imzalanan ve Hıristiyanlığın uygulanmasını kesinlikle yasaklayan bir kararname idi. İtaatsizlik cezası şiddetliydi: ölüm cezası. Yeni imanın tüm vaizleri derhal devletten atıldı ve bir infaz dalgası ülkeden geçti. Düzinelerce insan hayatını kaybetti ve kiliseler yıkıldı. Hideyoshi şu anda ölüyor. Ülke için bu üzücü olayların mantıklı bir şekilde devam etmesi, 1600'taki Sekigahara savaşıyla sonuçlanan kargaşaya dönüşüyor. Aynı zamanda, William Adams tüm filonun hayatta kalan tek kişi olan Lifde gemisinde Japonya'ya geldi.
William Adams'ın ne zaman doğduğunu kimse bilmiyor. Kesin olan bir şey var: küçük William, Gillingham şehrinin cemaat kitabında kaydedildiği gibi, 24 Eylül 1564 olarak adlandırıldı. Çocuk on iki yaşındayken babasının evinden ayrıldı ve Thames kıyılarındaki bir liman kenti olan Limehouse'a gitti. Orada gemi işleri ustası Nicholas Diggins tarafından öğrenci olarak kabul edildi. Öğrenme sanatı uzun zaman sürdü. Ancak çalışma sona erdi. Önümüzdeki 1588 yılı William için bir dönüm noktası oldu: “Richard Duffield” gemisine bir kaptan olarak alındı. Yerinden küçük (120 ton), bir 25 kişilik ekip tarafından servis edildi. Yirmi dört yaşındaki, ümit verici genç adamın ilk bağımsız yüzüşüydü. Bir mentorun mükemmel önerileri, sıkı çalışma, özveri - bunların hepsi bir araya getirildi ve çok umut verici bir kaptanın yetişkin hayatına mutlu bir bilet oldu. O zamanlar “Richard Duffield”, İspanyol “Büyük Armada” ile savaşan İngiliz gemilerine cephane ve yiyecek tedarikinde rol aldı, bu yüzden bu önemli tarihi etkinlikte yer alacak kadar şanslıydı.
Bir yıl sonra, William Mary Hin adında bir kızla evlendi. Evliliğin kutsallaşması, Stepney'deki St. Dunston kilisesinde gerçekleşti. Sessiz evlilik mutluluğu kısa sürdü. Deniz, en büyük aşk, yaşamındaki en önemli şey William için kaldı ve kaldı. 1598 yılı Adams’a, hedefi Atlantik ve Pasifik Okyanusları’ndaki Uzak Doğu kıyılarına ulaşmak olan riskli bir işte katılım yılıydı. Kampanyanın konusu ile ilgili müzakerelerin nasıl yapıldığı ve hizmetlerini ilk sunan kim olduğu bilinmiyor - William kendisi veya Hollandalı tüccarlar. Sonuç olarak Adams, yine bu keşif için donatılmış gemilerden birinde seyirci oldu. Adams, yaşamda ne tür bir tuhaf dönüşlerin kader için hazırlandığını bilseydi ... Karar, nihayet ve geri dönülmez bir şekilde, vatanı olmayan, belki de daha ilginç, ama ne yazık ki, yeni bir yaşamın başlangıç noktası haline gelecekti. William bir daha asla İngiltere'yi görmeyecek. Yaklaşan ayrılış sadece William için değil, son zamanlarda Deliverens adında güzel bir kızı doğuran genç karısı için de zordu. Uzun ve çok tehlikeli bir yolculuğa çıkan denizciler için sevdikleriyle ayrılmak her zaman tanıdık bir mesele olmasına rağmen, Adams karısını ve kızını ağır bir kalple terk etti.
Uzak Doğu kıyılarına uzun bir yolculuğa başlayan denizciler, en zorlu durumlara hazırdılar. Durum son derece zordu, çünkü keşif üyeleri Protestanlardı ve yolları, İspanyol Katoliklerin hüküm sürdüğü Güney Denizlerinin limanlarından geçti. Dinde görülen fark, potansiyel yoldaşlar arasındaki ilişkide büyük bir engeldi.
Sadece bu yolculukta denizciler tarafından yaşanacakların ne olduğunu Tanrı bilir. Japonya sahili Lifde denilen mucizevi bir şekilde hayatta kalan tek bir gemiye ulaştı. Bu gerçek, zor bir girişim olduğu ve Lifde denizcilerinin yaşadığı şey olduğu sürece. Yılın Nisan 1600'inde, uzun ve inanılmaz tehlikeli bir yolculuktan sonra, Lifde Japonya'ya yaklaştı, Adams da dahil olmak üzere yalnızca yedi kişi kıyıya kendi başlarına gidebildi. Gerisi zar zor geminin etrafında dolaştı ve bazı insanlar da bunu yapamadı. Bu takımdaki talihsizlik bitmedi. Birkaç gün sonra, üç ekip üyesi öldü ve daha sonra - üç kişi daha. Lanetler ve hakaretler, Adams'ın başına yağdı, özellikle kampanyanın son, en korkunç haftalarında, seferi bitirmek isteyen tek kişi oydu.
Adams filosu gemi.
Karaya çıkan denizciler, en yakın tapınağa gittiler ve gemiden alınan yay figürünü oraya yerleştirdiler. Yıllar sonra denizciler bu heykele tapınağa geldiler ve zor görevlerinde himaye ve yalvarmaları için yalvardılar. Daha sonra, heykel bu tapınaktan "kalıcı ikamet için" Tokyo'daki İmparatorluk Müzesine taşındı.
Ancak William Adams, Japonya kıyılarında ortaya çıkan olayların merkezinde ne olacağını hayal bile edemedi. O zamanlar ülkede bir iç savaş sürüyordu. Lifde Japonya'nın sularına girdiğinde, büyük Japon daimyolarından biri olan Tokugawa Ieyasu, Osaka Kalesi'ne genç Hideyori'ye nezaket ziyaretiyle geldi. Fakat Daimyo’nun planları, büyük Hideyoshi’nin varisinden hızla kurtulmaktı, İeyasu’nun rakiplerine ihtiyacı yoktu. William Adams ile tanıştırıldılar. İeyasu, gemideki kargoya ilgi duyuyordu. Ve orada kar etmek için bir şey vardı: hasır tüfekler, top mermileri, zincir çekirdekleri, beş bin lira barut ve üç yüz elli yangın mermisi.
Holdinglerin içerikleri İeyasu'ya ilham verdi. Bahse! Çok faydalı olduğu ortaya çıkan çok fazla mühimmat! 1542'te Portekizliler deniz yoluyla Japonya'ya ateşli silah getirdiler ve Japonlara onları kullanmayı öğrettiler. Ieyasu, silah ve mühimmat ele geçirdi, ardından Regency Konseyi'nin tüm üyeleriyle kavga etti ve gönül rahatlığıyla "savaş" ilan etti. Sekihagara'nın büyük savaşı sırasında, Ieyasu, Will Adams gemisinden silah kullandı (tarihçiler bu gerçeği reddetse de). Savaşın sonucuna, 21 Ekim'inde 1600'te karar verildi.
Sonra Ieyasu bu savaşı kazandı ve Japonya'nın tek yöneticisi oldu. Üç yıl sonra, Japon imparator Ieyasu'nun otoritesini açıkça tanıdı ve onu shogun unvanıyla onurlandırdı. Böylece oğlu için geleceği güvence altına alan Ieyasu, Japonya’nın gücünü güçlendirmeye başladı. İçgörülü ve son derece zeki bir adam olarak, gelişmiş ticaretin ülkeyi ekonomik olarak güçlendireceğini değil, aynı zamanda kişisel servetini ve dolayısıyla klanın gücünü artırmasına izin vereceğini anladı. Bu nedenle, ülkeler arasında ticaret ve iş ilişkilerinin kurulması İeyasu için bir öncelikti. Bunun için gözlerini İspanya ve Portekiz'den gelen misyonerlerin ülkesindeki varlığına kapattı ve hatta Avrupalıların Japonya'yı ve Japonları öğrendiklerini kimsenin yardımı olmadan Cizvitlere bıraktı.
Francisco Xavier Japonlarla ilgili olarak, her ulusla dostane bir şekilde bulunması gereken niteliklere sahip inanılmaz bir ulus olarak yazdı. Japon putperestlerini çağırmasına rağmen, muhtemelen hiçbir ülkede eşit bir ulus yoktu. Xavier, Japon bütünlüğünde ve yumuşaklığında dikkat çekti. Onlara, hepsinden önemlisi onurlu insanlar olarak adlandırdı, bu yüzden dürüst olmadıklarını düşünerek kumar oynamamaktadırlar. Çoğu yoksulluk içindedir, bu konuda utangaç değildirler ve ortaklar ve soylular aynı şekilde Hristiyanların sahip olmadığı şekilde muamele görürler.
Elbette Portekizli Katolikler, yanlarında Hollandalılar ya da İngilizler arasında herhangi bir rakip görmek istemediler. Adams'a göre Cizvitler, Lifde ekibini korsan olarak koymak için her şeyi yaptı ve bu nedenle çok güvenilmez, üstelik tehlikeli. İddiaya göre, bu ekip ticaret yapmak için değil, soymak ve öldürmek için Japonya'ya geldi. Lifde'in sahip olduğu sağlam cephaneliğin farkına vardıktan sonra, üçlü bir kuvvetle Jesuits, limana barışçıl amaçlı gelen bir geminin o kadar çok silahı bulunmayacağını savunarak, geminin mürettebatını iftira atmaya başladı. Ve bu nedenle, bunlar zararsız tüccarlar değil, (ah, korku!) Gerçek korsanlar.
Tokugawa Ieyasu, kendi kararını vermiş bir adamdı. Yabancıları yok etme girişimlerine izin vermeden önce, bu yabancıların ne olduğunu, Portekizce'ye pek benzer olmadığını ve onlardan ne gibi bir tehlike bekleyeceğini öğrenmeye karar verir. Bunun için kendisine geminin kaptanına teslim emri verir. Lifde kaptanı olan Hollandalı Jacob Quakernac uzun ve zor bir yolculuktan sonra hala çok zayıftı. Ve böylece Ieyasu ile bir izleyici için uygun değildi. Adams, yolculuğun sonuna kadar kendini hoşgörülü hisseden takımın birkaç üyesinden biri olduğu ortaya çıktı, karaya atılan şut yoluna gönderildi. Adams'ın kaderini belirleyen en önemli kriter Japon ve Avrupalılar arasında iletişim için seçilen dil olan Portekizce dili konusundaki mükemmel bilgisiydi.
Takımın iradesine itaat eden Adams karaya çıktı. Kaptan yokluğunda gemi ekibinin kalan üyeleri ile birlikte bir "Lifde" Osaka limanına gönderildi. Bu, İeyasu'nun emriydi. Konuşmasının başında Adams kendini tanıttı ve İngilizce olduğunu açıkladı. Ardından anavatanı - bu ülkenin bulunduğu İngiltere - İngiltere’nin Uzak Doğu ile ticari ilişkiler kurma arzusu hakkında konuştu. Aynı zamanda, bu ticaret ilişkilerinin her iki taraf için de son derece yararlı ve yararlı olacağını vurguladı.
Adams'ın ateşli konuşmasına büyük bir dikkatle kulak verdikten sonra, Ieyasu konuşmanın özünü anladı, ama derinlerde sözlerin doğruluğundan şüphe ediyordu. Japonya'ya ulaşmanın asıl hedefi olmadığı ticaretin belirsizliği, Ieyasu'dan ayrılmadı. Japonların şüphelerinin makul olmaması mümkündür. Ne de olsa, gemide silah bulundurulması, Adams'ın en inandırıcı argümanlarını sorguladı. Bu nedenle, Ieyasu Adams'a İngiltere'nin savaşlara katılımı hakkında sorular sordu. Briton derhal yanıtladı:
- Evet, İngiltere savaşta, ancak bütün ülkelerle değil, sadece İspanyollarla ve Portekizlilerle. Ülkelerin geri kalanıyla birlikte İngilizler huzur içinde yaşıyor.
Ieyasu bu cevaptan memnun kaldı ve konuşma sorunsuz bir şekilde başka bir uçağa taşındı. Soruların konuları çok çeşitliydi, bazen birbirinden konu konusunda çok farklıydı: bu dine ve geminin İngiltere'den Japonya'ya giden yoluna uygulandı. Yanındaki haritalarını ve yerlerini almakla Adams, geminin Hollanda kıyılarından Atlantik Okyanusu, Magellan Boğazı ve Pasifik Okyanusu'ndan Japonya'ya olan rotasını gösterdi. Coğrafyada çok az şey anlamayan atıcı, bu hikayeyi son derece ilginç ve bilgilendirici buldu. Bu damarda konuşma gece yarısına kadar sürdü.
Ieyasu'ya işkence eden ve doğru ve kapsamlı bir cevap almak istediğim bir soru daha vardı: gemideki malların varlığı ve amacı. Sağlayıcı Adams bütün malların listesini dürüstçe okudu. Uzun süren bir konuşmanın sonunda Adams, İspanyollar ve Portekizliler gibi Japonlarla ticaret yapmak için en yüksek izni talep etmeye cesaret etti. Shogun'un tepkisi şüpheli bir şekilde hızlı ve anlaşılmazdı. Ve sonra, hiçbir şey açıklamadan Adams, Ieyasu'dan alındı ve kaderinin ve yoldaşlarının kaderinin kararını beklediği yerde kaldığı bir hapishane hücresine kondu.
Ieyasu ile ilgili olumlu izlenim olumlu bir rol oynadı. Resim gemide bir cephanelik olduğu gerçeğiyle şımarıktı. İki gün geçti ve Adams yine bir konuşma için çağrıldı. Konuşma uzun ve kapsamlıydı. Bir konu vardı: İngiltere'nin katıldığı düşmanlıklar ve İngiltere’nin Portekiz ve İspanya’ya düşmanlık nedenleri. Sorularına ayrıntılı cevaplar almış olan shogun konuşmayı bitirdi ve mahkerma hücreye götürülmesini emretti.
Ito, Japonya'da Will Adams Anıtı.
Ve Adams’ın hücre içindeki koşulları daha yumuşak olsa da, cehalet içinde olmak dayanılmazdı. Bilginin yokluğunda bir buçuk ay geçti. Adams dışarıda neler olup bittiğini bilmiyordu: Cizvitlerin planladığı ve kimin tarafı Ieyasu'nun alacağını. Her gün ölüm cezasını bekleyerek geçirdim. Ancak ölüm cezasına çarptırılanların Japonya'da maruz kaldıkları işkenceye daha fazla korku verildi.
Neyse ki Adams için hücrede altı hafta kalması sona ermişti ve sorgulama için tekrar çağrıldı. Son görüşme sırasında Adams, shogun’un son şüphelerini gidermeyi başardı ve ardından William barış içinde gemiye salıverildi.
Adams'ı canlı ve iyi görerek, takımın coşkusu sınır tanımıyordu. Birçoğu ağladı çünkü onlar artık William'ı canlı görmeyi ummuyorlardı. Adams, duyguların böyle bir tezahürü ile şok oldu. Arkadaşların hikayelerine göre, Adams'ın İeyasu emriyle iddia edildiği gibi öldürüldüğünü ve hiç kimsenin onu canlı görmeyi ummadığını fark ettiler.
Ekiple fırtınalı bir toplantıdan ve herkesi tekrar anlattıktan sonra Haber Adams gemide kalan kişisel eşyaların açıklanamaz bir şekilde kaybolduğunu keşfeder. Kayıplar arasında, giysilere ek olarak, özellikle değerliydi: deniz araçları ve kitaplar. Kartlardan sadece William'ın onunla Ieyasu'ya götürdükleri ve üzerindeki kıyafetler korundu. Tüm ekip üyelerinden eksik şeyler. Lifde ekibi Ieyasu'ya şikayette bulunmak zorunda kaldı ve çalınan derhal denizcilere geri gönderilmesini emretti. Ne yazık ki, kaçınılmaz cezadan korkan, kolay para sevenler ganimeti daha da sakladı ve yağma kurbanları kayıpların sadece küçük bir kısmını aldı. Nakit tazminat 50 bin İspanyol iki katına çıktı. Ancak, neredeyse hepsi yiyecek ve konut borcunu karşılamaya gitti. Adams hapisteyken, takım ellerinden gelenin en iyisini sağladı. Şefkatli Japonlar borca yiyecek ve sığınak verdi.
Will Adams'ın öldüğü Hirado'daki ev.
Kısa süre sonra Japonlar resmen takım üyelerinin hiçbirinin ülkelerinden ayrılma hakkı olmadığını açıkladı. Hollandalılar isyan etmeye başladı ve en kararlı olanların üç ya da dördü kalan tüm paranın ekip üyeleri arasında eşit parçalara bölünmesini talep ediyor. Adams ve Kaptan Jacob Quakernak bu talebe karşı koymuş olsalar da, azınlıkta oldukları için hala taviz vermek zorunda kaldılar. Said - bitti. Geriye kalan ikililer denizciler arasında bölündü, daha sonra ülke genelinde dağıldıkları için birbirlerine veda ettiler. O zamandan beri Adams, Quakernak ve başka bir denizci hariç hiçbirinin bir şey bilmemesi dikkat çekicidir.
(Devam edecek)