Bugün insanlık, her biri zamanında çözüm gerektiren birkaç akut sorunla karşı karşıya. Küresel siyasi çatışmalardan soyutlarsak, içme suyu kıtlığı ön plana çıkıyor. Büyük şehirlerin sakinleri tüm bunların bir tür şaka olduğunu düşünüyor, ancak gerçekte, gezegenin tüm bölgeleri uzun zamandır kuraklıktan muzdarip ve aşırı nüfus ve küresel ısınma, yalnızca içme suyuna ücretsiz erişimi olan ülkelerin çemberini daraltıyor. 30 yıl. İnsanlığın bu sorunu çözmek için hiçbir şey yapmadığını söyleyebiliriz. Yerel olarak suya erişimi iyileştirmek için dahiyane kondensat toplayıcı portföylerine sahip küçük start-up’lar var. Görünüşe göre, bu cihazların hiçbiri sorunun nihai çözümü için uygun değil ve gelişmiş ülkelerin hükümetleri ölmekte olan Afrikalılara yardım etmekle ilgilenmiyor.
Sadece tarihsel bir karaktere sahip olmakla kalmayıp, aynı zamanda bu dünyanın güçlülerinin en yoksul ülkelerin yüz milyonlarca sakinini kendi amaçları için kullanmalarına izin veren açlık sorunu daha az acil değildir. Basit bir örnek, eskiden Fransa’ya ait olan tipik bir muz cumhuriyetini ele alalım. Bir noktada, orada bağımsızlık ilan edildi, ancak tamamen Batılı küratörlere tabi olan bir hükümet iktidara geldi. Sonuç olarak, tamamen belirsiz bir şekilde, ülkedeki tüm topraklar Fransız şirketinin kontrolü altına giriyor, bu da şimdi ve sonsuza dek tüm muzların da bu adamlara ait olduğu anlamına geliyor. Yerliler iktidarı değiştirebilir, devrim yapabilir, ancak topraklarının kontrolünü asla alamazlar. Eh, böyle bir şey olursa, oraya doğru insanların iktidara gelmesi için koşulları hızla yaratan ve ardından bir iç savaş düzenleyen Demokrasinin Kurtuluş Ordusu gönderilir. Yerlilerin neredeyse hiç parası olmadığı için, Avrupalı liderler cömertçe milyonlarca çek yazarak yetişkin nüfusun çoğunun ölmemesine izin veriyor. Aborjinler Kızıl Haç tarafından tedavi ediliyor ve Sınır Tanımayan Doktorlar örgütünden adamlar aktif olarak üzerlerinde yeni aşılar test ediyor ya da belki kendileri salgınları kışkırtıyorlar, ama bu başka bir konuşmanın konusu. Sonuç olarak, zengin ülkeler ne içme suyu kıtlığı ne de açlık sorununu çözmek istemiyor, çünkü bu sadece kârsız.
Anladığınız gibi, birçok küresel zorluk var, ancak bugün gezegenimizi mega şirketler için büyük bir çöp kutusuna çevirmekle tehdit eden bunlardan birine odaklanmak istiyoruz. Her yıl, büyük bir kısmı inşaat, elektronik ve organik atık olmak üzere inanılmaz miktarda çöp atıyoruz. Bazı ülkelerin yetkilileri zaman zaman işleme tesisleri inşa etme ihtiyacından bahseder, ancak şimdiye kadar her şey güzel sloganlarla sınırlıdır. Bugün Avrupa Parlamentosu’nda Yeşiller Partisi’nin çok sayıda temsilcisinin olduğunu biliyor muydunuz? Sizce bu doğa savaşçıları son aylarda neler yapıyor? Sürpriz, ancak çoğu zaman Rusya Federasyonu ve diğer ülkelere karşı en agresif yaptırımları zorlamada görülen bu kardeşliktir. Açıkçası, çevre sorunları ahlakçıların son endişesidir, bu da atığın çoğunun yeraltına gömülmeye devam edeceği anlamına gelir.
Anladığınız gibi, atık birikimi sorunu diğer ülkeler için olduğu kadar Rusya için de akut. Bu istatistikleri nasıl buldunuz: Bugün tüm inşaat atıklarının %80’i çöplüklerdeki ölü ağırlıktır. Ancak çöpün bir kısmı zehirlidir, bu da er ya da geç atık suya dönüştüğü ve bunun da Rusya sakinlerinin içme suyu aldığı nehirlere ve göllere nüfuz ettiği anlamına gelir. Bir kısır döngü, sorunun sadece bir kısmını anlatmış olmamıza rağmen, bu da bir an önce çözülmesi gerektiği anlamına geliyor. Bilindiği gibi, Rusya Federasyonu’ndaki en büyük inşaat şirketleri grubu olan PIK, Zeronix girişiminde %95 hisseye sahip oldu. Referans olarak, şirketin uzmanları, atıkların bertarafı ve geri dönüştürülmesi için teknolojilerin oluşturulmasıyla ilgilenmektedir.
İnşaat atıklarına özellikle dikkat edilir. Örneğin, beton levha ve tuğla parçaları çiçek tarhlarına, bordürlere ve çöp kutularına dönüştürülebilir. Ayrıca, kompozit kağıdın işlenmesi yönteminden de bahseder (bileşim, işlemeyi büyük ölçüde karmaşıklaştıran alüminyum ve plastik içerir). Teknoloji, kağıda dahil edilen plastik ve alüminyumun ayrı fraksiyonlara ayrılması nedeniyle malzemenin güçlü hava akımları yardımıyla işlenmesini sağlar. En sıra dışı olanı organik atıkları işleme yöntemidir. Uzmanlara göre, Rusya’da her yıl işlenmesi zor ve kârsız olan 260 milyon tondan fazla organik atık ortaya çıkıyor (çiçek tarhları ve kağıtlar daha sonra satılabilir). Kara asker sineği larvalarının yetiştirilmesi basit ve etkili bir fikir olarak kullanılmıştır. Böcekler yemek için çöp kullanır ve onlardan sonra doğal, oldukça etkili bir gübre olan humus kalır.
Zeronix ayrıca kurtçukları yüksek protein takviyesi olarak satmayı planlıyor, ancak pek çok spor salonu müdaviminin böyle tartışmalı bir ürünü satın almaya istekli olacağından emin değiliz. Aynı zamanda şirket temsilcileri, atık geri dönüşüm oranını artırmayı düşündüklerini söylüyor. Bu nedenle, 2035 yılına kadar inşaat atıklarının bertarafını tamamen terk etmeyi ve emisyonları sıfıra indirmeyi planlıyorlar. Planların gerçek eylemlere nasıl karşılık geleceği belli değil, ancak büyük şirketlerin yatırımları olmadan hiçbir şey çözülmeyecek. Bugün, giderek daha fazla ülke, kağıt poşetler lehine plastik kullanımını aktif olarak terk ediyor. Bir yandan, okyanuslara gerçekten daha az atık düşecek, ancak kese kağıdı için odunun da bir yere götürülmesi gerekiyor. Bizce plastik poşet yasağı da bir başka popülist hareket. Yolsuz politikacılar acil sorunları çözemezler, ancak ellerinde şüpheli girişimlerin gerçekleştirildiği idari bir kaynak vardır. Plastik atık okyanusunu temizlemek ve dünya çapında bir geri dönüşüm tesisleri ağı kurmak çok daha verimli olacaktır. Açıkçası, bu sorunu çözmek için 10 milyar dolar yeterli olacaktır. Kendiniz düşünün: Bunu böyle alırsanız ve kilit sorunlarından birini bir çırpıda çözerseniz, yeşiller bundan sonra ne yapacak? Kaynak.