Gönderi fotoğrafı: Düzenleme Dairesi | © Alex Fox · Pixabay'de
Onlarca yıllık gözlem ve kişisel deneyimle şekillenen bir deneyime dayanarak, şimdi şunu belirtmek zorundayım; Şüphesiz, bu ifade benim kendi erken kanaatlerimi de sarsıyor.
Özetle: Bir toplum ancak yargısı ve yürütmesi açıkça hoşgörülü değilse gerçekten hoşgörülü olabilir.
Ortak yasalarımız, kurallarımız ve ilkelerimiz yüzyıllar boyunca ortaya çıktı ve bugün sadece özgür demokratik temel düzenimizi şekillendirmekle kalmıyor, aynı zamanda toplumumuzun üzerinde durduğu ve gelişmeye devam edeceği temelleri oluşturuyor.
Demokrasi, federalizm, Hıristiyanlık ve hümanizm toplumumuzun ayrılmaz bir parçasıdır: yalnızca değerlerimizi ve geleneklerimizi tanımakla kalmayıp aynı zamanda onları yaşamak isteyen herkese temelde açık olan açık toplumumuzu şekillendirirler. Açık toplumumuz başka idealler, değerler ve geleneklerle var olamaz, çünkü o zaman farklı bir toplum olurdu, belki benzer şekilde açık, ama kesinlikle tamamen farklı bir toplum.
Bu nedenle, ister köklü ister buraya taşınmış olsun herkesin açık toplumumuza ve onun özgür demokratik temel düzenine bağlı kalması ve onu desteklemesi zorunludur.
Açık toplumumuz, saflarımızda farklı düşünenlere, bir dereceye kadar onların fikir ve kavramlarına zarar verenlere hoşgörü gösterebilir ve belki de birini veya diğerini iyi olarak kabul edebilir, çünkü her toplum değişimden beslenir ve ütopya, tanımı gereği saf ütopyadır ve ütopyadır. başından beri ölü, ancak yukarıdaki ilkeler tehdit altına girer girmez, toplumumuz bir bütün olarak güçlü ve etkili bir şekilde yanıt vermelidir.
Dwight D. Eisenhower ABD Başkanı olarak yaptığı açılış konuşmasında zaten uyardı
Ayrıcalıklarına ilkelerinin üzerinde değer veren bir halk, kısa sürede ikisini de kaybeder.Dwight D. Eisenhower, İlk Açılış Adresi” (20 Ocak 1953)
Peter Hahne 2004 yılında büyük beğeni toplayan kitabı “Schloss mit jolly” ile eğlence toplumunun sona ermesi çağrısında bulundu. Ne yazık ki, vatandaşlarımızın çoğu muhtemelen bunu, tüm temellerimizi eskisinden daha fazla neşeyle sarsmak için bir başlangıç sinyali olarak gördüler.
Toplumumuzun başarısını her şeyden önce mümkün kılan ve ülkemizi dünyanın her yerinden birçok insanın hayalindeki birkaç ülkeden biri yapan kesinlikle yasalarımız, kurallarımız ve ilkelerimizdir. Ve daha fazla uyumsuzlukla, refahımızın temelini baltalayarak ve hatta ortadan kaldırarak, açık ve şimdiye kadar başarılı olan toplumumuzu yavaş ama emin bir şekilde ortadan kaldıracağız.
İşte tam da bu noktada talebim devreye giriyor, yani yargımızın ve yürütmemizin kurallarımızı çiğneyen herkese sıfır tolerans göstermesi!
Hoşgörü sınırını çoktan aştığımız için, yasama organını yargıyı ve yürütmeyi görevlerinde acımasız ve inatçı yapmaya zorlamalıyız. Ayrıca, en küçük kural ihlallerinde bile hoşgörülü olamayız, aksi takdirde yakında her şeyi kontrol altına alma kapasitemiz kalmayacak.
Artık komik değil! sonunda sadece genel olarak formüle edilmiş bir talep haline gelmemeli, aynı zamanda herkes tarafından uygulanmalı ve desteklenmelidir.
Kural ihlallerinin yanı sıra barış ve düzen ihlalleri de mümkün olan en kısa sürede cezalandırılmalıdır. Ek personel ve çaba ihtiyacı kendini çok hızlı bir şekilde amorti eder ve ayrıca daha önce hasarı sınırlamak veya onarmak için kullanılması gereken kapasiteleri serbest bırakır.
Zihinsel, fiziksel, teknik veya başka nitelikteki gereksinimler yeniden tam olarak karşılanmalı ve gelip geçen zamanın ruhuna kurban edilmeye devam edilmemelidir. Ahlakı olmayan bir doktor, beyni olmayan bir yargıç veya eğitimsiz bir öğretmen, kolları ve bacakları olmayan bir itfaiyeci veya polis memuru kadar işe yaramaz.
Ancak bu düzeltmeler bile artık yeterli değil; açık toplumumuzun kademeli olarak dağılmasını önlemek için vidaları sıkmaya devam etmeliyiz.
Din özgürlüğü, toplumumuzu oluşturan özgürlüklerden biridir, ancak bu, açık toplumu veya özgür demokratik temel düzenimizi ve onların değer ve kurallarını reddeden dinleri korumak veya hoş görmek zorunda olduğumuz anlamına gelmez.
Sıfır tolerans bile o kadar ileri gitmeli ki, kendi saflarında işlenen suçlar durumunda devletle işbirliği yapmayı reddeden bir Hıristiyan kilisesi bile fiilen cezalandırılmalıdır. Cinsiyet eşitliğinin ihlali bile sadece cezalandırılmakla kalmaz, aynı zamanda eksiklik giderilmelidir.
Çifte vatandaşlık gerçekten mümkün değildir ve aşağıdaki durumlarda, yani Avrupa vatandaşlığı için vatandaş değişimi sürecinde olan Avrupa Birliği Üye Devletleri ve tarihsel olarak İsrail, ABD ve Kanada ile sadece yarı mantıklıdır. .
Bu durumda, sıfır tolerans, birden fazla vatandaşlığın belgelenmesini ve mümkünse bu sırada feshedilmesini ve diğer vatandaşlığa sahip suçlu vatandaşlar durumunda Alman vatandaşlığını geri alma fırsatının kullanılmasını sağlamalıdır.
Sığınma hakkı, genel insan haklarından biridir ve sadece bizim tarafımızdan tanınmakla kalmaz, aynı zamanda yasalarla da güvence altına alınır. Ancak bunun bile gerekli ve genel olarak kabul edilen sınırlamaları vardır, yani sığınmacı, fiilen siyasi olmayan nitelikteki suçlar veya Birleşmiş Milletler'in amaç ve ilkelerine aykırı eylemler için meydana gelen cezai kovuşturma için listelendiğinde.
Ayrıca, bir sığınmacı bir suçlu haline gelir gelmez veya özgür demokratik temel düzenimizi ve onun değer ve kurallarını reddettiğinde sıfır tolerans da derhal uygulanmalıdır. Birleşmiş Milletler tarafından tutulan kabul kampları, bu amaç için tamamen düşünülebilir ve arzu edilir olacaktır.
Açık toplumumuz, hem içeriden hem de dışarıdan tetiklenen erozyona karşı koymaya devam edemeyecek kadar kırılgandır.
Şimdi harekete geçmezsek ve nihayetinde değerlerimiz ve inançlarımız için saldırgan ve her şeyden önce çok sürdürülebilir bir şekilde ayağa kalkarsak, o zaman açık toplumumuz dışarıdan değil içeriden çökecek ve hiçbir normal insanın gerçekten olmadığı zamanlara geri dönecektir. sahip olmak, hatta yaşamak istiyor.
Bu nedenle kendimiz için çok zor, belki de son derece rahatsız edici olsa da yargıdan ve yürütmeden sıfır tolerans uygulamasını istemeliyiz.
(Barack Obama 2006'da bu konuda şunları yazdı:
Değerlerimiz için bir bedel ödemeye istekli değilsek, onlara gerçekten inanıp inanmadığımızı kendimize sormalıyız” dedi.(Barack Obama, Umut Cesareti: Amerikan Rüyasına Sahip Çıkmak Üzerine Düşünceler (2006: 68)