Çeviren: bebebiskuvisi Düzenleyen: bezald35
“Şap! Şap! Şap!”
Pis inek gübresi, güçlü bir kötü koku yayarak Jiang Xiaorou’nun kapısına çarpıp patladı.
Çocukların arkasındaki uzun, siyah bir elbise giymiş yaşlı kadın, bir cadı gibi bakıyordu. Sara nöbeti geçiriyormuş gibi dans etmeye başladı ve garip ifadelerle ilahi söyledi.
“Tüm tanrılar benim erkek kardeşlerim, tüm melekler benim kız kardeşlerim, tüm hastalıklar ve tüm afetler, benden uzak durun! Şeytanlar ve hayaletler, acele edin ve gidin! Büyüleyen kötü ruhlar, kendini göster! Ah Ah Ah...Wu Wu Wu...Ah Ah Ah…”
(ÇN: Bodhisattva’yı melek olarak kullandım ama tam olarak öyle değil. Merak ediyorsanız araştırın.)
Birkaç dişi kalmış ağzını kullanarak bir hayalet gibi inleyip durdu, sanki bir orgazm yaşıyormuş gibiydi.
Yaşlı kadının sesi zirveye ulaşırken etraftaki çocuklar da heyecanlandılar ve inek gübresi attılar.
İnek gübresi, Lian kabilesinin sığırlarından geliyordu. Çiftlikte her zaman büyük bir yığın olurdu, bu yüzden büyük miktarlarda elde edilebilirdi.
Köylülere, musibetleri kovmaları için inek gübresi gerekliydi.
Yi Yun’un yedi deliğinden de kan geldiği haberi, Lian kabilesine baştan başa yayılmıştı.
Lian kabilesinde ölüm, yeni bir şey değildi ama bu kadar korkunç bir şekilde ölmek, insanların dikkatini çeken bir şeydi.
Öğle vaktinde, Lian kabilesinde Yi Yun’un gizemli bir hastalıktan öldüğünü söyleyen bir bilgi aniden duyulmuştu. Bu, bir tür vebaydı!
Lian kabilesinde aniden bir curcuna başladı!
Birçok insan bu haberi yaymaya başladı, iki saat içinde haberler tüm kabilede duyulmuştu!
Veba!
Bu, engin yabanda fazlasıyla korkunç bir kelimeydi. Kıtlık, daha çok kişiyi öldürdüğü hâlde veba daha korkunçtu.
Tipik bir veba salgını, tüm kabileyi kolayca silip süpürebilirdi.
Antik Çin’de vebadan kurtulma olasılığı vardı ama Bulut Çölü’nde vebaya yakalanmak, ölüm cezası almaya eş değerdi. Kaçmak için bir yer yoktu. Engin yabana kaçanlar için tek sonuç vardı, o da azgın hayvanlar tarafından yenmekti.
Engin yabandaki vatandaşlar, vebadan kemiklerine kadar korkarlardı!
Engin yabanda sağlık imkanları geri kalmıştı; bitkiler olsun doktorlar olsun, hepsinin sayısı azdı. Ama veba karşısında ölüm, hiçbir şey yapmadan oturup beklenmezdi.
Bu nedenle engin yabandaki vatandaşlar vebaya karşı çeşitli metotlar “uydurmuştu” ve bunlardan en yaygın olanı da “cadı ayini” idi.
Bir cadı, vebayı kovmak maksadıyla “Tanrılara Dans”’ı icra ederdi. Etkililiği ise meçhuldü.
Bu çok komik gelebilir ama cehalet dolu yabanda bu tür fenomenler yaygındır ve gerçek olarak kabul edilir. Dünya’nın eski zamanlarında da her tür cadı vardı ve bu tür bir benzerlik dikkat çekiciydi.
Ayrıca engin yabanda yaşayanlar, inek gübresi veya köpek kanı kullanılarak kötülüğün kovulacağına inanırlar. Kabile halkı açlıklarını gidermek için uzun zamandır içmiş olduğundan köpek kanı çok nadirleşmişti.
Ama inek gübresi yaygındı, bu yüzden Jiang Xiaorou’nun evine atmak için inek gübresi kullandılar. Vebayı mühürleyip, yayılmasını engellemek için duvarlara ve kapılara attılar.
Bundan dolayı kendini “cesur” ilan eden çocuklar, büyük bir güçle fırlattılar. Kendilerini, kötülük ve vebayla savaşan Lian kabilesinin savaşçıları olarak görüyorlardı.
“Orası hâlâ kapalı değil!” Çocukların arasındaki lider işaret ederken söyledi ve büyük bir inek gübresi yığının üzerinden geçti.
“Şap! Şap! Şap!”
İnek gübresi patladı. Duvar, pencereye yakındı ve Jiang Xiaorou, pencereye baştan başa kağıt parçası yapıştırmıştı. Lian kabilesinde kağıt pahalıydı ama pencereler çıplak bırakıldığında kışın çok soğuk olurdu. Pencereler kağıtla kaplanmazsa rüzgar engellenemezdi.
Jiang Xiaorou, kardeşi ile beraber kışın ısınmalarını sağlamasını umduğu kalın pencere kağıdını azar azar yerleştirmekle tüm gününü harcamıştı.
Ama şimdi.
“Pa!”
Jiang Xiaorou’nun evine uçan bir inek gübresi yığını, bir kırılma sesi ile pencereyi kırmıştı.
İnek gübresi yığını evin içine düşüp tüm evi kirletti.
Jiang Xiaorou, bu korkunç görüntünün yanında oturuyordu.
Kardeşinin öldüğü haberleri yayıldığında, tabii ki ilk o duymuştu. Ama kardeşi tekrarlanan afetlerden kurtulduğu için bu haberin doğruluğuna inanamadı.
Bu sefer ölmüş olduğunu söylediler. Hatta iki adam, Yi Yun’un son nefesinde onlarca metrelik uçurumdan atladığını iddia etmişti. Böyle bir düşüş kedileri bile öldürebilir!
Kardeşim...nehre atladı...ölümü…
Bu sözler, Jiang Xiaorou’nun zihninde bir lanete dönüştü. Bundan nasıl kurtulacağını bilmiyordu, tamamen afallamıştı.
Kardeşinin öldüğüne inanmıyordu. Yi Yun’un geçen birkaç günde büyük bir değişim geçirmiş olduğunu biliyordu. Büyük yetenekleri vardı, güçlenmeye başlamıştı ve dövüş sanatları çalışmaya başladıktan sonra daha bile çok güçlü olmuştu.
Böylesine güçlü kardeşi nasıl ölebilir?
Jiang Xiaorou buna inanamadı, tüm umutlarını Yi Yun’a bağlamıştı!
Ama Yi Yun’a ne kadar inanırsa inansın, Yi Yun’un kaybolması bir gerçekti…
Özellikle Yi Yun’un vebaya yakalandığı söylentilerinden dolayı, Yi Yun’un gerçekten vebaya yakalandığından korkmuştu ve bu endişesi o kadar yoğundu ki onu boğuyordu.
“Pa!”
Atılan başka bir inek gübresi yığını yemek masasına isabet etti. Evde yalnızca iki kâse vardı ve gübre yığınının isabetiyle bu kâseler tekrar kullanılamayacak kadar kirlenmişti.
Ama Jiang Xiaorou dönüp bakmadı bile.
Jiang Xiaorou’nun evinin inek gübresiyle kuşatılması tüm öğleden sonra boyunca sürmüştü.
Hatta güneş batarken bile işlem hâlâ bitmemişti.
“Sıkıca kaplayın. Bu kız ve ölü oğlan, uğursuz. Kabilemiz onları asla kabul etmemeli!” Kırık pencerenin dışından bir kadının huysuz sesi duyuldu.
Bu kadın, uzun boylu ve uzun yüzlüydü. Elmacık kemikleri çıkmış ve kolları sarılmıştı, bir fare gibi görünüyordu.
Fakir vatandaşlar bile sınıflara ayrılmıştı ve bazıları üst sınıf olarak nitelendirilmişti. Kabilede soyadı Lian olanlar, daha iyi muamele görüyordu. Bazen kabilenin özel ayrıcalıklarından faydalanırlardı, sonuçta Lian kabilesinin liderleri ile aynı soyada sahiptiler.
Konuşan kadının soyadı Lian idi. Adı ise Lian Chuihua. Chuihua Teyze olarak biliniyordu.
Aslında onun bu seferki saldırgan duruşunu ve çocuklara duvarlara gübre attırmasını emreden kişi Lian Chengyu’ydu.
Lian Chengyu ortalığı karıştırmak istemiş ve çocuklara bakacak kişi olarak insanların arasından doğal olarak onu bulmuştu. Kadın bu yüzden ateşe körükle gidiyordu.
“Buradan bir kötülüğün çıkmasını önlemek için evi yakmamız gerekebileceğini bile düşünüyorum. Biliyor musunuz, Da Tou’nun babası çocuğun hastalandığını kendi gözleriyle görmüş. Çocuğa veba bulaştığını değil de çarpıldığını söylemiş!”
“O zaman Da Tou’nun babası çocuğa dokunmuş ve dokunduğu yeri bir yılan ısırmış gibi hissetmiş. Bu basit bir mesele değil! Bir düşünün, köpekten bile daha değersiz bir hayatı olan bu küçük piç, nasıl olurda Lord Zhang tarafından seçilmiş olabilir? Ve onun bir dövüş sanatları dahisi olduğunu düşünmesi nasıl mümkün olabilir? Lord Zhang bilmeyebilir, siz de bilmeyebilirsiniz ama o dilenciden farksız bir işe yaramazdı. Bir orospudan bile güçsüzdü. Dövüş sanatları dahisiymiş, ay kıçımın kenarı!”
“Bir işe yaramazın nasıl birdenbire bu kadar güçlendiğini sadece çarpılmasıyla açıklayabiliriz. Çarpıldığı için bunlar oldu! İçinde bir hayalet varken güçlüydü ama hayalet gidince öldü!” Lian Chuihua, geçmiş günleri yaşayan bir zombi olarak geçiren Yi Yun’un hikayesini kaçık bir sesle anlattı.
Lian Chuihua, geçen gün onun biriyle her karşılaştığında aynı şekilde kustuğunu söyleyecekti. Tabii ki böyle söylemesi gerektiğini Lian Chengyu öğretmişti.
Lian Chengyu bunu kendisi yapamayacağından Lian Chuihua’ya söylentileri yayması için imkân vermişti. Yi Yun’un aşikâr yeteneğini açıklamak için çarpılması kullanılmıştı ve birçok insan buna inanmak için istekliydi.
Sonuçta Yi Yun’un bir dövüş sanatları dahisi olamayacağını biliyorlardı.
Lian Chengyu bunu yaparak mutlak otoritesini koruyacaktı. Lian kabilesindeki en yetenekli kişiydi ve kimse onunla karşılaştırılamazdı!
Bu, kabileyi sadece Lian Chengyu sayesinde rahatlık içinde yaşayabileceklerine inandıracaktı.
“Chuihua Teyze mantıklı şeyler söylüyor.”
“Yani o çarpılmıştı. Cılız Yi Yun’un, benim Er Dan’ımdan daha yetenekli olamayacağını söylemiştim zaten.”
Soyadları Lian olan birkaç kadın onu taklit etti ve Lian kabilesinin sesi oldular.
Ancak odadaki Jiang Xiaorou tüm bunları göz ardı etti.
Yun-er, nereye gittin?
Neden geri dönmüyorsun?
Jiang Xiaorou bir sersemlik içerisindeydi. Umutlarının zayıf olduğunu bilse de, hâlâ Yi Yun’un öldüğüne inanmayı reddediyordu!