Kharkiv’e girerken fark ettiğiniz ilk şey, buradaki trafiğin ne kadar az olduğudur.
Bu bir Ukrayna hayattan büyük ölçüde boşalmış şehir: ıssız sokaklar, yıkılmış binalar ve sürekli var olan savaş sesleri.
Ruslar işgal etmeden iki gün önce, gelişen bir metropolün koşuşturmacasında Özgürlük Meydanı’nda yürüdük.
Bu meydan 1 Mart’ta bir füze tarafından vuruldu ve bir bölge meclisi binasını yıktı.
Kabuğu hâlâ duruyor, ceketleri hala vestiyerlerinde ve katlara dağılmış kömürleşmiş ofis mobilyaları. Hedeflerin çoğu tıpkı bunun gibi – sivil.
Rus kuvvetleri Kiev’den çekilirken, Ukrayna’nın ikinci şehri Harkov yoğun bombardıman altında kalmaya devam ediyor.
ABD’nin gözleri Rus ordusunu ‘zayıfladı’ – Rusya bir saat içinde beş Ukrayna tren istasyonunu vurdukça: canlı güncellemeler
Ukrayna ordusu, Rus birliklerinin Rus sınırından sadece 20 mil uzakta olan merkezinde ilerlemeye çalıştığını, ancak geri tutulduklarını söyledi. Her gün daha fazla bombardıman ve daha fazla roket saldırısı anlamına geliyor.
Sadece Roman olarak bilinen bir adam tarafından yönetilen bir grup gönüllü, en çok etkilenen bölge olan Saltivka’ya çok ihtiyaç duyulan yardımı almak için şehir merkezinin hemen kuzeyinde buluşuyor.
Bombalanmış apartman bloklarının kuzeydoğu banliyösünde, şokta hayatta kalanlar harap hayatlarını araştırıyor ve baktığınız her yerde yıkım var. Hiç kimsenin yaşayacağı bir yer değil, ama birkaçı hala yaşıyor.
Yardım geldiğinde, insanlar üstesinden gelir. Yaşlı bir kadın bizi gözyaşları ve minnetle karşılıyor.
“Teşekkürler. Buraya gelmekle çok cesurdunuz”, gönüllülere bir minibüsü boşaltıp ona kraker, bisküvi, ekmek ve pirinç verdiğini söylüyor.
Adı Ludmila Kyrichenko, 1 Mayıs’ta 75 yaşına girecek ve son 30 yılını Saltivka’da geçirdi. Son yedi haftadır ne elektriği ne de akan suyu var.
Savaştan önce, Ludmila şimdi bombardımandan yara almış bir apartman bloğunun sekizinci binasında yaşıyordu.
Şimdi, bodrum olarak adlandırılamayacak kadar onurlu bir yerde, yerin altında hayatta kalıyor.
Karanlık, rutubetli, zemini toprakla kaplı ve yatağı eski giysilerle çevrili bir uyku tulumu. Tek ışık kaynağı hızla tükenmekte olan mumlardır.
51 yaşındaki Ihor Mihailchenko bizi komşusunun apartmanına isabet eden Rus füzesinin parçalarını topladığı daireye götürüyor. Yıkılmış bir duvar parçasının üzerinde duran bir sigara yakar ve delik aşağıdaki zemine patlar.
Sadece 10 dakika içinde karşılıklı topçu ateşinde üç patlama duyduk. Roman abartılmaz.
“Burası için çok fazla değil. Daha sadece sabah… [the Russians] sadece uyan ve bir şeyler yap” dedi.
Sanki aynı gün, Saltivka’nın farklı bir yerinde, başka bir organizasyon tarafından başka bir saldırı kameraya yakalanır – bu sefer bir roket ateşi dolu. Acımasız.
Ludmila, “Tek istediğim huzurlu bir gökyüzü” diyor. “Huzurlu bir gökyüzü ve biraz taze ekmek.”
Burada seyahat ettiğimiz her yerde insanlar karanlıklarından çıkıyordu: yalnız, solgun ve Roma’nın kalanlara sunabileceği her şeyi arıyordu.
Bir adam biraz diş macunu alır ve yakınlarda yardıma ihtiyacı olduğunu bildiği başka bir çiftin gönüllülerine söyler. Sokak köpeğine bir kutu et ve jöle ikram edilir.
Saltivka’dan ayrılmadan önce başka bir yaşlı bayan yavaş yavaş bize doğru geliyor. “Savaş bitti mi?” Ludmila’ya sorar.
Ludmila ona olmadığını, ancak yardımın geldiğini söyler. Ludmila, bu kadının 94 yaşında olduğunu ve bir süredir cevap vermeden kapısını çaldığını ortaya koyuyor.
Ama sonra, olağanüstü bir anda, Ludmila bu kadına kendisi için tuttuğu yemeği sunar.
“Buna ihtiyacım yok” diyor komşusu.
“Ne demek ihtiyacın yok?” cevaptır.
Ludmila onu çantasına koyar ve iki kadın da gözyaşları içindedir.
Ona hayatta kalması için yiyecek verilmiş ve o bu yiyeceği başka birine vermeyi seçmiştir.
Saltivka’da geriye kalan tek şey bu insanlık.
Kaynak : https://news.sky.com/story/ukraine-war-extraordinary-moment-as-elderly-woman-who-was-given-food-to-help-her-survive-hands-it-to-a-neighbour-12598910