Her gece, etrafına doğru yayılan misk ve amber kokuları arasından biraz sana bakıyorum; sana baktığımı anlatmadan. Farkında olmadığın bir rengin arasında; günler henüz çoğalmamış ve ben bu belli zamanın içinde yaşamıyorken, kısaca ortada bir yazıdan fazlası varken, daha güzel adımlar atıyordum.
Bu nedenle çoğu zaman sadece yazmak için yazıyorum; anımsamak için.
…
Elleri arasında tuttuğu çiçekleri vazoya bırakırken tek tek; havada asılı duran lavanta kokuları, papatya ve karanfilin alengirli renkleriyle bölünüp olduğu yerde onların kokusuyla çoğalıyor; kadını kucaklayıp içine alıyor.
Karanlık bir odanın içinden koridordaki aydınlığa doğru yaklaşan adam, bileklerine ve gerdanına bu üç kokunun karışımı yapışmış olan kadını arkasından kucaklayıp, saçlarını içine çekiyor.
Kadın, susuz kalmış çiçekler gibi adamın sol koynuna doğru eğilip; sakallarından arta kalana bir tebessüm bırakıyor.
Adam, kadının sözlerini aralayarak; kanı arasına karışıp vücudunda dolaşıyor.
Gece patlayan güneşin sabaha kalan ışıkları, koridorun tümünü açık bir beyaza boyuyor; kokuların çengeline asılı pembe, mavi ve mor renkler, bu beyaz renge yavaş yavaş teslim olup simsiyah bir geceye doğru, adam ve kadının kolları arasına sıkışarak, ilerliyor.
Karanlık bir odaya doğru yürüyorlar birbirlerinin adımlarıyla. Yastık ve yorgan arasında buluşup; yok olmaya yüz tutuyorlar.
Kadın adamın kolları arasında; adam kadının bileklerinde oyalanıyor. Tenleri parça parça bölünüp bir göz kırpmasına doluyor, sığıyor, taşıyor…
Adam, kadının kirpikleri arasında belirip, yok oluyor; kadın adamın sakallarına karışıyor.
Güneş etrafa saçılıyor; karanlığın içine, yatağın kenarına, yorganın üzerine bir sürü renk bulaşıyor. Açık bir beyaz, maviye dönüşüp kadının beyaz teni arasına sıkışıyor; adamın gözlerinden geçip kadının rengine bürünüyor, kokusuna karışıyor.
Amber, misk ve petunya, odanın içinde kararıp gün gibi soluyor.
Güneş, her gece kadının çatlayan dudaklarında patlıyor.