Amerika Birleşik Devletleri'nde federal harcama ve federal vergilendirme 2019'da yeni rekorlar kırdı. Ve federal bütçe açığı bir trilyon doların üzerine çıktı. Avrupa, muazzam bir harcama sıkıntısının ortasında. Ama görünüşe göre, sert çekirdekli laissez-faire liberteryen savunucuları dünya hükümetlerini ele geçirdiler.
En azından, "piyasa köktencilerinin" dünya kurumlarını fethettiğine ve sıfıra yakın vergilendirme, serbest ticaret ve neredeyse tamamen düzenlenmemiş piyasalardan oluşan küresel bir rejimi hayata geçirdiğine kendilerini ikna eden birçok solcu ve muhafazakârın kafasında durum budur.
Papa'dan Bernie Sanders'a kadar herkes, neoliberalizme, kapsamı veya hırsı açısından eşi görülmemiş radikal, geniş kapsamlı serbest piyasa ekonomisini ifade eden bir terim ve dünyayı radikal özgürlükçüler için bir cennete dönüştürdüğünü iddia ettiğini bir kez daha duyuyoruz.
The Guardian'daki bir yazarın bize güvence verdiği gibi, Birleşik Krallık, ulusun piyasa köktenciliği konusundaki nesiller boyu süren deneyine son vermelidir. Bu arada Tucker Carlson, Amerikalı politika yapıcıların piyasalara "tapındığına" ve kapitalizme yönelik dinsel bir bağlılığa sahip olduklarında ısrar ediyor.
Neoliberalizm öyle güçlendi ki, bize İşçi Partisi'ni gerçekten yönetenlerin neoliberaller olduğu söylendi. Bu arada, sosyolog Lawrence Busch bize yüksek öğretim kurumlarının neoliberal bir şekilde ele geçirildiğini söylüyor. Serbest piyasa köktencileri ve Busch iddiaları, Amerika kolejlerini ve üniversitelerini kapitalist saygı bataklığına dönüştürdüler.
Hangi Ölçüye Göre?
Hükümetler ne ölçüde küçülüyor, zayıflıyor ve insanların günlük yaşamlarına daha az dahil oluyor?
Bu ülkede, en azından bu durum kesinlikle devletin vergilendirmesi ve harcamaları hakkındaki verilere danışılarak yapılamaz.
1960'tan 2018'e kadar kişi başına federal vergi makbuzları yüzde 70 artışla 3.523 dolardan 5.973 dolara çıktı.
Eyalet ve yerel vergilendirmeyi federal vergilerle birleştiren artış daha da büyük. Tüm seviyelerde kişi başına vergilendirme, 1960'ta 5.247 dolardan 2018'de 11.461 dolara yüzde 118 arttı.
Hükümetin boyutu ve kapsamı sadece nüfus değişikliklerini yansıtacak şekilde büyümüyor. Sonuçta, ABD nüfusu 1960'tan 2018'e yalnızca yüzde 81 arttı. Ve yükselen sosyal programlar dalgasının ortasında küresel bir soğuk savaşa karışan federal hükümet, 1960'ta tam olarak yok olacak kadar küçük değildi.
Tüm bu kişi başına grafiklerde, nüfus artışını hesaba kattım çünkü hükümet büyümesinin birçok savunucusu, nüfus arttıkça hükümetlerin de büyümesi gerektiğini iddia ediyor. Bu doğru olsa bile, toplam harcama ve vergilendirmenin nüfus artışını önemli ölçüde geride bıraktığını görebiliriz. Ancak, nüfus artışının hükümet harcamalarında ve vergilendirmede artışlar getirmesi gerektiği basitçe kabul edilmemelidir. Birleşik Devletler'in askeri savunması, sadece nüfus arttığı için daha pahalı hale gelmez. Dahası, yenilik ve üretkenlik kazanımları, işleyen bir özel ekonomide ürün ve hizmetleri daha ucuz hale getirir. Bu genellikle fiyat "istikrarı" adına amansız para arzı enflasyonu tarafından maskelenir. Ancak bir ekonominin doğal ilerlemesi, düşen fiyatlara doğrudur. Sadece devlet ihaleleri ile her şeyin her yıl daha pahalı hale gelmesini beklemeye başladık.
Büyük açıklarla beslenen federal harcamalar, vergi tahsilatlarını geride bıraktı. Kişi başına federal harcama 1960'tan 2018'e yüzde 191 artarak 4.300 dolardan 12.545 dolara yükseldi.
Açık, 2019 mali yılında bir trilyon doları aştı ve açıkların küçüleceği sözde "patlama dönemi" için yeni bir tümsek oldu.
Nihayetinde, tabii ki büyük açıklar vergi mükelleflerine, borcun faizini ödemek için gerekli olan yılda yüz milyarlarca doların ötesinde ek bir yük getirecektir. Büyük borç seviyeleri, faiz oranları üzerinde yukarı doğru baskı oluşturuyor ve devlet borcu talebini artırmak için tasarlanmış daha fazla merkez bankası müdahalesi gerektiriyor. Bu müdahaleler hem özel borç talebini dışlar hem de para arz enflasyonunun bir sonucu olarak varlık fiyatı enflasyonuna yol açtı. Bu, zenginlere fayda sağlar, ancak ilk kez ev satın alanlara ve sıradan tasarruf sahiplerine zarar verir.
Devletin harcaması da bir sorundur. Hükümetler, ödenen vergilerin “yatırımı” na bir tür “getiri” olarak, sanki vergi mükelleflerine ücretsiz bir hediyemiş gibi hükümet harcamalarını oyuna getirmeye çalışıyorlar.
Murray Rothbard'ın da belirttiği gibi, hükümet harcamaları, kendisinden önce gelen vergilendirme kadar zararlıdır. Devlet alımları, devlet harcamaları özel sektörde daha düşük fiyatlarla bulunabilecek mal ve hizmetlerin fiyatlarını artırdı. Çelik ve diğer malzemeler girişimciler için daha ucuz olacaktır. Yüksek teknoloji çalışanları, devlet kurumları ve bürokratlar yerine yenilikçi ve sıradan vergi mükellefleri için bir şeyler yapmak üzere istihdam edilebilir. Sonuç olarak, küçük işletme sahipleri ve sıradan tüketiciler daha da kötü durumda.
Öyleyse, harcama ve vergilendirmenin şu anda tüm zamanların en yüksek seviyesinde olduğu veya buna yakın olduğu düşünüldüğünde, sürekli işittiğimiz laissez-faire-liberteryenler tarafından bu devralma tam olarak nerede?
Kesinlikle hükümetin regüleci tarafında değil.
Federal Yönetmelikte yayınlanan sayfa sayısı 1960'tan 2018'e yüzde 710, son yirmi yılda ise yüzde 37 arttı. Her ek sayfa yeni düzenlemeleri, yeni kuralları, yeni cezaları ve yeni ücretleri temsil eder. Bunlar, işverenlerin üstesinden gelmek zorunda olduğu ve tüketicilerin nihayetinde ödemesi gereken maliyetlerdir. Düşük tarifeler olmasaydı üreticilerin ABD'ye akın edeceğini düşünen korumacılar, kendi iç politikalarımızın işverenlere yüklediği düzenleyici yükü dikkate alabilirler.
Federal düzenleyici kurumlar için hem personel sayısı hem de bütçeler şişmeye devam ediyor. Federal düzenleyici kurumlar için birleşik bütçeler, son 40 yılda üç kattan fazla arttı ve 1978'de 20 milyarın altından bugün 65 milyara yükseldi.
Bunun bir kısmı, sürekli büyüyen federal çalışanlar ordusunun maaşlarını ödemek oldu. Düzenleyici kurumlardaki çalışanlar son kırk yılda ikiye katlandı ve 1978'de 140.000 tam zamanlı eşdeğer pozisyondan bugün 280.000'e yükseldi.
ABD nüfusu bu süre zarfında yüzde 47 arttı.
Federal hükümet daha fazla harcama yapmadığında, daha fazla risk alıyor, vergi mükelleflerini daha fazla kurtarma için taahhüt ediyor ve piyasayı devletin sigortalı borcuyla dolduruyor. The Washington Post'un bu ayın başlarında bildirdiği gibi, "2019'da, ABD tarihinin herhangi bir noktasında olduğundan daha fazla devlet destekli konut borcu var." Ve bu hükümet garantileri 2009'daki konut krizinden bu yana önemli ölçüde arttı. Post şöyle devam ediyor: "Şimdi, Fannie Mae, Freddie Mac ve Federal Konut İdaresi, ipotekle ilgili borcu yaklaşık 7 trilyon dolar, konut krizi öncesine göre %33 daha fazla garanti ediyor... Çünkü bu varlıklar ABD hükümeti tarafından yönetiliyor veya geri durduruluyor, kredi temerrütlerinde büyük bir artış vergi mükelleflerine yüz milyarlarca dolara mal olabilir."
Yine de, tüm bunlara rağmen, hükümetin zayıfladığı, hükümet kurumlarının "yetersiz finanse edildiği" ve aşırı hükümet karşıtı özgürlükçülerin kontrolü ele geçirdiği söylenmesine hiç şüphe yok. Elbette, belirli serbest piyasa fikirlerinin başarısı sınırlı da olsa, devletin vergilendirme ve harcamalarının büyümesini sınırlamaya yardımcı olması tamamen mümkündür. Liberteryenlerin bu sözde "zaferi" olmadan, son on yıllarda "sadece" yüzde 118 yerine yüzde 200 veya 300 büyüyen kişi başına vergi tahsilatına bakıyor olabiliriz.
Ancak, hükümetin vergilendirmesinin, harcamalarının ve düzenlemelerinin devam eden büyümesi göz önüne alındığında, "piyasa köktenciliği", laissez-faire liberteryenizm veya piyasaya "tapan" politika yapıcılar çağında neredeyse hiç yaşamadığımız çok açık olmalıdır. Eğilimler tam tersi yönde ilerliyor gibi görünüyor.
Yazar - Ryan McMaken
Bu yazı mises.org sitesinin ''Six Graphs Showing Just How Much the Government Has Grown'' adlı yazının çevirisidir.