Farkına varmanız gereken ilk şey, ateşin yanıcı bir madde ve bir oksitleyici gerektirdiğidir. Bir mum alevinde yanıcı madde, mum fitilinden yukarı yükselen ve alevin ısısıyla buharlaşan ısıtılmış balmumudur. Oksitleyici ise çevredeki atmosferde bulunan oksijendir. Bu iki bileşen bir mum alevini sürdürebilir.
Bir su altı torcunda ise, su altında serbest oksijen bulunmadığından, yanıcı madde ve oksitleyici torca inen hortumlarla sağlanır. Uygulamaya bağlı olarak hidrojen veya asetilen olabilen yanıcı gaz, torcun ucunda bir su altı alevi üretmek için oksijen gazı (oksitleyici) ile birleştirilir.
Sabit bir alevin varlığını sürdürebilmesi için alevin etrafında yanmanın çıkardığı egzoz gazlarının (tipik olarak su buharı ve karbondioksit) kendi başlarına üretemeyeceği ve sürdüremeyeceği boyutta sabit bir kabarcık olması gerekir. Bu kabarcık suyun uyguladığı basınçtan daha yüksek bir basınçta olmalıdır. Bu nedenle bir sualtı torcunun çalıştığı noktanın etrafındaki kabarcığı sürdürmek için ayrı bir araca ihtiyaç duyulur. Bu ihtiyaç da torç ucunun etrafına yerleştirilen, görece büyük bir kabarcık yaratarak hem alevi, hem de çalışılan bölgeyi çevreleyen basınçlı hava jetleri ile giderilir. Tahmin edebileceğiniz gibi böylesi teknik detaylar, bu tür işleri yapan dalgıçların büyük bir teknik beceriye sahip olmasını gerektirmektedir.[1]