Hermetizm Nedir, Hermetizm Ne Demek, Hermetizm Hakkında Bilgi
Hermetizm, İtalyanca ermetismo, 20. yüzyıl başında İtalya’da ortaya çıkan modernist şiir hareketi. Harekete bağlı şairlerin yapıtları, kurallara uymayan, mantıksal dizilişi bozan yapılan ve son derece öznel dilleriyle dikkati çeker. Hermetizm, İtalya dışında bile birçok şairi etkilemekle birlikte, geniş kitlelere ulaşamamıştır. Hermetizmin kaynağı, 19. yüzyıl şiiri ile Novalis ve Poe’nun, Baudelaire, Mallarme, Valery ve Rimbaud gibi Fransız simgeci şairlerince benimsenen şiir kuramlarıdır. Terim daha çok, Arturo Onofri’nin habercisi, Giuseppe Ungaretti’nin de başlıca savunucusu ve önderi olduğu 20. yüzyıl İtalyan şairleri için kullanıldı. Akıma bağlı şairlerin denediği bazı teknikler, kısa ömürlü olmakla birlikte edebiyatın dil ve içerik açısından yenileşmesinde etkili olan gelecekçilikten kaynaklanıyordu. İki savaş arasındaki dönemde faşist yönetimin edebiyat üzerindeki sıkı denetimi de, hermetik şairlerin kısa ve kapalı ifadelere, belirsiz ve dolaylı bir anlatıma yönelmesinde önemli bir rol oynadı.
Sonradan uluslararası ün kazanan Salvatore Quasimodo ve Eugenio Montale akımın önemli adları olarak tanınmakla birlikte, hareketin ilk önderi Paris’teki eğitimi sırasında Fransız simgeciliğini tanıma fırsatı bulan Ungaretti’ydi. İlk şiir kitabı II porto sepolto’da (1916; Batık Liman) Ungaret- ti, noktalamayı ortadan kaldırıp sözdizimini ve yapıyı bozarak, tek tek sözcüklerin gücünü ortaya çıkaran yoğun ve arı bir kısa lirik şiir türü geliştirdi. Ungaretti’yi Ossia di seppia (1925; Mürekkepbalığı Kemikleri) adlı yapıtıyla Montale, onun ardından da Acque e terre (1930; Sular ve Karalar) ile Quasimodo izledi. Ungaretti’nin Sentimento del tempo (1933; Zaman Duygusu) adlı kitabındaki belirsiz ve anlaşılması güç simgecilikten ötürü eleştirmen Francesco Flora, La poesia ermetica (1936; Hermetik Şiir) başlığıyla yayımlanan denemelerinde bu akıma Hermes Trismegistos adını verdi. Hermes Trismegistos, gizlicilikle ilgili simgesel yapıtların yazarı olduğu sanılan ve büyülü bir mührün mucidi kabul edilen Eski Mısır bilgelik tanrısı Tot’un Yunancadaki adıydı.
II. Dünya Savaşı’ndan sonra akımın önde gelen üç şairi de kendi üsluplanm geliştirdi. Üngaretti yapıya daha fazla önem vererek daha dolaysız bir anlatımı benimsedi. Montale, daha sıcak ve yalın bir üsluba yöneldi. Quasimodo ise toplumsal sorunları işleyen güçlü yapıtlar ortaya koydu. Quasimodo 1959’da, Montale ise 1975’te Nobel Ödülü’ nü kazandılar. Leonardo Sinisgalli, Alfon- so Gatto ve Mario Luzi gibi bazı İtalyan şairler hermetizmin biçime ağırlık veren, içedönük üslubunu sürdürmeye çalıştılarsa da, akımın büyük şairleri daha evrensel bir edebiyat anlayışına yöneldiler.