Boşanma, hukuki açıdan, aileyi oluşturan karı ve kocanın evlilik sözleşmesini sona erdirmek için mahkemeye müracaat ederek hakim kararı i]e birbirinden ayrılmalarıdır. Mahkemeden tarafların boşandıklarına dair karar alınmadan eşler boşanmış sayılmazlar. Fiilen, ayrı yaşasalar bile hukuki açıdan evlidirler ve evlilik birliğinin ‘sorumluluklarını yerine getirmek zorundadırlar. Boşanma sebepleri Türk Medeni Kanununda teker teker tarif edilmiştir. Bu sayılan sebeplerden en az biri gerçekleşmedikçe boşanma kararı verilemez. Bu sebepler; zina, cana kast, pek fena muamele, suç, haysiyetsiz hayat sürme, terk, akıl hastalığı ve geçimsizliktir. Medeni Kanunumuzun 134. maddesinde ‘şiddetli geçimsizlik’ başlığı ile ifade edilen bu boşanma sebebi, 743 sayılı ve 4.5.1988 tarihli Medeni Kanunun bazı maddelerini değiştiren kanunla ‘evlilik birliğinin sarsılması veya müşterek hayatın yeniden kurulmaması’ başlığım almıştır. Türk boşanma hukukunun temel ilkeleri de kanunumuzda izah edilmiştir. Bu ilkeler özetle şunlardır: Tek eşli aile düzeni, laik hukuk anlayışı, kadın ve erkek arasındaki hukuki eşitlik, boşanma için mahkeme kararı mecburiyeti, hakimin taktır yetkisidir. Boşanma bu ilkelere bağlı olarak gerçekleşebilen bir hukuki olaydır.