“Hollywood’da hayatta kalmak için ihtiyacınız olan tek şey ara sıra bir mucize.”
Ronald Reagan adlı amatör bir filozof, bir keresinde 1960’taki beklenmedik işçi krizine atıfta bulunarak bu sözleri bana yöneltmişti. Hollywood’un aktörleri greve oy vererek sektörlerini şok etmişti ve şimdi bir çözüm geliştirmesi için o zamanki SAG başkanı olan liderleri Reagan’a baktılar.
Reagan o zamanlar kararlı bir figür olmaktan çok uzaktı. Haçlı bir liberal Demokrat olarak yandaşlarını kazanmıştı ama şimdi bir Cumhuriyetçi olduğuna karar vermişti. Gerçek bir inanan olan Reagan, yine de hızla ilerledi, kısa sürede mucizesini buldu ve endüstriyi tekrar işbaşına getirmek için selamlar aldı (bununla ilgili daha fazlası aşağıda).
Ne endüstrinin yapısı ne de ekonomisi izleyicileri veya borsa için pek bir anlam ifade etmese de Hollywood bugün başka bir Reagan mucizesi arıyor. Gerçekten de, Reagan 1960’ta şaşırmış olsaydı, Hollywood’un bir kez daha liderlik aradığı şu anda daha da şaşkına dönerdi.
Reagan döneminde Hollywood bir kulüp tarafından yönetiliyordu – o zamandan beri soyu tükenmiş bir kulüp. Barry Diller’ın dediği gibi, “Şu anda kontrolü elinde tutan teknoloji şirketlerinin eğlence işiyle ilgili hiçbir umurlarında ya da en ufak bir fikirleri yok”. Diğer sektör liderleri gibi Diller de uzun vadeli bir iş durdurmanın yıkıcı etkilerinden korkuyor.
Apple, Amazon ve hatta Netflix gibi şirketlerin gündemleri, günümüzün güçlü stüdyo oyuncularının gündemleriyle uyumlu değil. Bob Iger veya David Zaslav gibi liderler, 2020’leri değil, 1930’ları anımsatan bir tür “sınıf savaşı” gerilimini tetikleyen yorumlar bıraktılar. Bryan Lourd veya Ari Emanuel gibi güçlü ajanlar sakinleştirici etkiler yaratmaya çalıştı. Ancak onlar da geçmişte WGA ile paketleme ücretleri ve yan üretim birimleri konusunda savaştı.
Geçmiş nesillerde, Hollywood’un mucizeleri genellikle hit resimler şeklini aldı – bu nedenle iyimserler, şu anda podyumda sıralanan umut verici umutlardan cesaret alıyorlar. Tom Cruise’un son hali İmkansız görev zaten uçuşa geçti, ardından – hatta tepesinde – tarafından Oppenheimer, Barbie ve diğerleri.
Beklentileri karşılarlarsa, etkileri gişe hasılatının çok ötesine geçebilir: Büyük bir hit, streamerville’in sıkıntılarına yenik düşen yaratıcı bir topluluğa yeniden enerji verebilir.
Hollywood gazileri, olağanüstü etkisini canlı bir şekilde hatırlıyor titanik 90’ların sonundaki büyük bir düşüşü tersine çevirmede. Daha önce, 1960’larda, sürpriz indie hitleri gibi Geceyarısı Kovboyu Ve Mezuniyet sinemaseverlerin %40’ının kaçmasının kalıcı bir fenomen olacağından korkan şüphecileri susturdu.
Öyleyse birkaç isabet, topluluğa Reagan’ın mucizelerini bir kez daha hatırlatabilir mi? Alıntı yapmayı reddeden bir CEO şöyle diyor: “Yazarlar ve oyuncular grevleri, olası bir canlanmayı büyük olasılıkla engelleyecek. Yıldızlar kenarda oturmak zorunda kalacak ve festivaller yok olacak.”
Bugünün koşulları, elbette, Reagan Anı’nınkilerle keskin bir tezat oluşturuyor – karakterlerin kadrosu ve motivasyonları farklı.
Reagan döneminde pazarlık masasının etrafında toplanan liderler, sektörde birlikte büyümüş ve önlerindeki engelleri anlamışlardı. Sadece gişe azalmıyordu, aynı zamanda antitröst haçlılar birdenbire stüdyoların dağıtım işini bırakması gerektiğine karar vermişlerdi.
Aynı zamanda, Hollywood yıldızları kelime dağarcığına yeni bir kelime ekliyordu: artıklar. Artıkların artık gelecekteki barışın anahtarı olduğuna stüdyoları ikna etmek, SAG başkanı olarak Reagan’ın görevi haline geldi.
Sonuç: Reagan ile Universal’in başkanı iken daha önce Reagan’ın temsilcisi olan güçlü Lew Wasserman arasında acil bir diyalog. Kulübün üyeleri olarak, biraz centilmence pazarlık yapmanın zamanı gelmişti: Wasserman artıkları yıldızlara yönlendirebilirken SAG, Universal’a yardımcı olacak önemli tavizlerle karşılık verebilirdi. Her şey kulüp kuralları içindeydi.
Bir mucize yaratıcısı olarak Reagan, elbette, kısa sürede tutkusunu oyunculuktan daha ilgi çekici bir ufka kaydıracaktı; Hollywood’un ötesinde bir hayat vardı. Kalkınan bir siyasi figür olarak, benim gibi birine niyetlerini ve stratejilerini açıklamaya hevesliydi – o zamanlar bendim. New York Times Los Angeles’ta hem siyaseti hem de Hollywood’u haber yapan bir muhabir.
Medya kulübünün re’sen bir üyesi olarak mucizelere olan inancını anlarım. Ve ayrıca, Wasserman-Reagan müzakerelerinin gerçek alt metninin, kalıntılar veya TV paketleme yapılarından çok, uzun vadeli siyasi destek ve finansmanla ilgili olduğunu fark edecektim.