Komünist Düşünce: Komünist Düşünceler Üzerine Faydalı Notlar
Komünist düşünce, hâkim olan Batı devlet ve toplum teorilerine alternatif olarak ortaya çıktı. On yedinci yüzyılın Batı filozofları tarafından öne sürülen ve ilerletilen birçok liberalizm kavramı, insanlığın toplumsal kurtuluşu meselesine değinmedi.
Komünizm, yirminci yüzyılın başlarından beri dünya siyasetinde önemli bir güç olan tüm mülkün eşitlikçi toplumsal mülkiyet ilkesine dayanan bir harekettir. Komünist düşünce, kapitalist kâr temelli özel mülkiyet sisteminin yerini, üretim araçlarının toplumsal olarak sahip olduğu bir Komünist toplumun yerini aldığı Karl Marx ve Friedrich Engels'in Komünist Manifestosundan kaynaklandı.
Burjuvazinin devrimci devrilmesiyle başlatılan bu süreç, sosyalizmin hazırlık aşaması ile işaretlenmiş bir geçiş döneminden geçiyor. Komünizm, Marksist düşünürlerin politik, ekonomik ve sosyal teorisini ya da Komünist parti yönetimi koşullarındaki yaşamı ifade eder.
Başlangıçta Marx, Komünizm teorisini Avrupa'nın çeşitli eyaletlerinde uygulamaya çalıştı. Avrupa'da başarılı bir devrime öncülük edememiş olmasına rağmen, Marksistler ve başka yerlerdeki devrimciler çalışmalarını kullandılar. Komünizm, birçok sosyal reformcu için praktik hale geldi.
Marksizmin en önemli uygulayıcısı aslında bu teoriyi ilk defa doğrulamaktan sorumlu olan Rus Lenin'den başka bir şey değildi. Bu arada Lenin, kendisini toplumda uygularken kendi Komünizm teorisini geliştirdi.
Rus Devrimi'nin başarısından sonra, diğer ülkelerdeki birçok sosyalist parti, Sovyetler Birliği Komünist Partisi'ne değişen derecelerde bağlılık göstererek Komünist partilere dönüştü. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, kendilerini Komünist olarak adlandıran rejimler Doğu Avrupa'da iktidara geldi. Daha sonra, Mao Tse Tung bu teoriyi Çin koşullarına uyarladı ve Çin'deki sosyalist devleti kurdu.
1949'da Mao Zedong liderliğindeki Çin Komünistleri iktidara geldi ve Çin Halk Cumhuriyeti'ni kurdular. Üçüncü Dünya'da bir noktada bir Komünist yönetim biçimini benimseyen diğer ülkeler arasında Küba, Kuzey Kore, Vietnam, Kamboçya, Angola ve Mozambik vardı.
1970'lerin başından beri, 'Avrupa-komünizmi' terimi, Batı Avrupa'daki Sovyetler Birliği'nin eleştirel olmayan ve koşulsuz destek geleneğinden kopmaya çalışan Komünist Partilerin politikalarına atıfta bulunmak için kullanıldı. Bu tür partiler Fransa ve İtalya'da siyasi olarak aktif ve seçim açısından önemliydi. Ayrıca, İtalyan Marksist Gramsci de bu düşünceye katkıda bulundu.
Hegemonya ve sosyal oluşum gibi kavramları başlattı ve sözde baskın ideoloji tezi içinde Marx, Engels, Spinoza ve diğerlerinin fikirlerini birleştirdi. 1980'lerin başında, dünya nüfusunun neredeyse üçte biri Komünist devletler altında yaşıyordu.
Komünist hükümetlerin Doğu Avrupa’da 1980’lerin sonundan itibaren çöküşleri ve 1991’de Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla birlikte, Komünizmin etkisi Avrupa'da da azaldı, ancak dünya nüfusunun dörtte biri hala Komünist yönetim altında yaşıyor.
Bu arada, Marksizm içinde Doğu Avrupa'daki Komünizmin neden sosyalist devrimlerden sonra elde edilemediği sorusu vardı. Ve buna cevaben, dış kapitalist devletlerin baskısı, devrimlerin gerçekleştiği toplumların göreceli geri kalmışlığı ve geçiş basıncını kendi çıkarlarına tutuklayan ya da yönlendiren bürokratik bir tabaka veya sınıfın ortaya çıkması gibi unsurlara işaret etti.
Sovyet Komünizminin Marksist eleştirmenleri, Sovyet sisteminin Marx'ın Komünist idealinin çok gerisinde kaldığını savunarak, diğer komünist devletlerle birlikte “devlet kapitalizmi” olarak bahsetti.
Devlet ve parti bürokratik elitlerinin, yoğun bir şekilde merkezileştirilmiş ve baskıcı siyasal aygıtta bir vekil kapitalist sınıf olarak hareket ettiğini savundular. Buna karşılık, Marksist olmayanlar sık sık bu terimi bir Komünist Parti tarafından yönetilen herhangi bir topluma ve böyle bir toplum oluşturmak isteyen herhangi bir partiye uygulamıştır.
Sosyal bilimlerde, Komünist Partilerin yönettiği toplumlar, tek parti kontrolleri ve sosyalist ekonomik temelleri bakımından farklıdır. Komünizm karşıtları bu toplumlara “totaliterlik” kavramını uygularken, birçok sosyal bilimci kendi içindeki bağımsız siyasi faaliyet olanaklarını belirledi ve Sovyetler Birliği ve müttefikleri sırasında Doğu Avrupa'daki müttefikleri çözülme noktasına kadar devam eden gelişimlerini vurguladı. 1980'lerin sonunda ve 1990'ların başında.