Bütün insanlık ailesinin işlediği günahların tamamı bir araya gelseler Allah ın afvı karşısında küçücük kalırlar.
Rabbimizin Hadisi Kudsisini dinleyelim:
"Ey Adem oğlu, Sen Bana yalvarıp Ben den ümit ettikçe senden sadır olan ne olursa olsun afvederim. (çokluğuna)aldırmam. Ey adem oğlu, günahların gökyüzüne ulaşsa, sonra da benden afv dilesen seni afvederim. Ey adem oğlu, eğer Bana yeryüzü dolusu günah getirsen, sonra da Bana ortak koşmadan Bana gelsen(ölsen), Ben de sana yeryüzü dolusu afv ile gelirim." (Tirmizi. Daavat, bab 106)
"Afvetmek" kelimesi bize Arapça dan geçmiştir. Araplar bu kelimeyi suyun berrak olduğunu, bulanıklıktan arındığını anlatmak için kullandığı gibi, konup göçtükleri çadır yerinin izlerinin kaybolduğunu anlatmak için de kullanmış. Bu manaları içinde barındırdığından, kişilerin suçunu bağışlamak için de "Afv" kelimesini kullanmışlar.
Afveden insan, suç işleyenin arınmasına yardım ettiği gibi, suç işleyene karşı kendi içinde gelişen kin ve kızgınlık izlerinden kurtulur ve kendisini de temizlemiş olur.
Rabbimizin güzel isimlerinden biri de el-Afüvv dür.
"Afveden" anlamına gelen bu ismi cemili Kur an-ı Kerim de beş defa tekrarlanmaktadır.
"Bir iyiliği açıklar veya gizlerseniz veya bir kötülüğü affederseniz muhakkak Allah affedicidir, her şeye gücü yetendir." (Nisa 149)
Rabbimiz Bakara 52 de buzağıya tapınan beni İsrail i afvettiğini, Âl-i İmran 152 de Uhud savaşından kaçan Müslümanları affettiğini haber verir.
Puta tapınmak, harpten kaçmak en büyük suç olduğu halde suçu işleyenler pişman olunca Allah onları cezalandırmak yerine afvediyor. Bizlerin de afvedici olmasını istiyor ve insanları afvedenler övülüyor. (Âl-i İmran 134) Yakınlarımızın katilini afvetmemiz tavsiye edilir (Bakara 178)
Rabbimiz afvedicidir, afvı sever öyle ise biz de afvedici olmalıyız. Suçluların Tevbe etmelerine, özür dilemelerine yardımcı olmalıyız.
Sevgili Peygamberimiz "Şüpheden sanık yararlanır" kuralını koymuş ve "Cezaları şüphelerle kaldırınız" buyurmuş. (Tirmizi, Hudud bab 2, ibni Mace Hudud 5)
Tevbe ettikleri zaman, harpten kaçanları, puta tapanları bile Afveden Rabbimizin kuluyuz biz.
Farsça yazılmış bir şiirde de:
"Cürm-ü bî endâze mî hâhed atâyı bî şümâr
Pîş-i afvet kılleti taksıri ma taksırimast"
Yani, Allah ın sayısız ihsanı, iyiliği, keremi karşısında sayısız günah gerekir ki afvına karşılık olsun. Afvı karşısında günahlarımızın azlığı da bizim eksikliğimizdendir" diyor.
Türk şairinin biri de:
"Ger günâhım kûh-ü Kâf olsa ne ğamdır ya Celil,
Rahmetin bahrine nisbet innehü şey-ün kalil."
Yani: Eğer günahım Kâf dağı kadar büyük olsa da gam yemem. Çünkü Rabbimizin rahmet denizine oranla çok küçücük bir şeydir." Diyor.
En kolay işleyebildiğimiz şey günahtır. Onda bile Allah ın afvı karşısında hiç durumdayız derken acizliğimizi ifade etmiş oluyor. Bazılarının anladığı gibi günaha teşvik değil, günahta bile Allah ın afvını geçemiyoruz öyle ise haddimizi bilip günah işlemeyelim anlamındadır.
Eşimizi, çocuklarımızı, akrabalarımızı, dostlarımızı, düşmanlarımızı af gözüyle görmeye çalışalım. Hem kendimize iyilik yapmış oluruz, hem de afvettiklerimize iyilik etmiş oluruz.
Hakk kendine karşı işlenen suçları afvettiği gibi, devlette kendine karşı işlenen suçları afvederse kendi işini kolaylaştırır. Suçlunun kendisinin, yakınlarının ve suç ortaklarının intikam ateşini soğutmuş olur. Bir zaman sonra da ateşin sönmesine sebep olur.
Gerçi Nabi:
"Şevki ümidi afv komaz kendi halime
Ben her ne denlü meyli günah etmeyim desem"
Yani, ben her ne kadar günaha yönelmeyeyim diye karar versem de Allah ın afvedeceği ümidi beni kendi halime bırakmıyor" dese de Kaniçeli Musa Kazım Paşa:
"Ümid-i afv ile olma haris-ı isyan kim
Ziyan reside eder âdemi hisab-ı ferah"
Yani, Allah ın afvı çok diye isyana yönelme. Hesabı geniş tutanların çoğu zarar ettiler" diyor.
Şirkten uzak duralım, Allah tan ümidimizi kesmeyelim ve istiğfara devam edelim. Afvedici olalım.Rabbimiz buyurur: "Allah, kendisine ortak koşulmasını asla afvetmez. Şirkin dışındakileri dilediği için afveder. Kim, Allah a ortak koşarsa (Allah yolundan) çok uzak bir sapıklığa sapar." (Nisa 116)