Çeviri: Bthn_42
Redaktör: KuroYukiHime-黒雪姫
Tempest Fansub İyi okumalar Diler
1. Cilt 6. Bölüm
Raiden, ikinci filosuna atandığında ve Ölüm Tanrısı ile karşılaştığında, askere alındıktan yarım yıl geçmişti.
Aynı zamanda askere alınan arkadaşlarının sonuncusu, yeniden atanmadan hemen önce başka bir mangada ölmüştü.
Askere alınmadan önce Seksen Beşinci Bölge’de gizlice saklanmıştı.
Onu saklayan, bir zamanlar özel bir yatılı okul işleten yaşlı bir Alba hanımdı.
Öğrencileri ya da sadece yakınlarda yaşayan çocukları olsun, bulabildiği tüm Seksen Altılı çocukları sakladı ve yurtlara sakladı.
Beş yıl sonra biri ağzındaki baklayı çıkarttı. Hükümet, bu çocuklara Toplama Kamplarına kadar eşlik etmeleri için askerler gönderdi. Yaşlı kadın onları engellemek için elinden geleni yaptı, insanlığın vicdanına ve adaletine yalvardı, ancak alay ve aşağılamayla yanıtlandı.
Askerler onları hayvan taşımak için kullanılan bir kamyona bindirdi ve hiçbir şey olmamış gibi oradan ayrıldı. Yaşlı kadın, sonuna kadar saldırarak kovaladı.
Tek bir kötü söz söylememişti. Raiden ve diğerleri ne zaman küfür etseler, kesinlikle, tamamen, telaşlı bir şekilde öfkelenirdi.
Ama bu yaşlı kadındı, yüzü gözyaşları içinde, bağırırken öfkeyle buruştu,
“Cehennemin dibine gidin pislikler!!!”
Bu sert bağırış, onun yola yayılıp feryat etmesinin görüntüsü ile birlikte Raiden’in zihninde tazeliğini korudu.
“Ölüm Tanrısı” dedikleri kişi, aynı yaştaki takım lideriydi. Raiden’in önceki deneyimi göz önüne alındığında, onu aşırı derecede gevşek görmek garipti.
Asla devriyeler düzenlemezdi ve etrafta gizlenen
Raiden bundan bıkmıştı.
Askere alınan arkadaşlarının hepsi ölürken, sonuna kadar savaştılar. Yaşlı kadın, Raiden’ı ve çocukları korumak için elinden geleni yaptığı için dövülerek öldürülme riskini göze aldı.
Ama önündeki bu adam, Raiden’in ya da diğerlerinin hayatı olsun, hiçbir şeyi umursamıyor gibiydi.
Katıldıktan yarım ay sonra sabrının sınırına ulaşmıştı. O gün, lider her zamanki gibi asla devriye emri vermedi ve hızla bir itişmeye dönüşen bir tartışma başlattı.
Fiziksel farklılıkları göz önüne alındığında, yumruğunu tutmayı başardı, ancak uzun ve cılız Shinn’i uçurdu. Tozlu zeminde duran ona baktı ve “Oylama yapmayı bırak!” diye bağırdı. Ancak, ikincisi sadece o kıpkırmızı gözlerle, etkilenmemiş bir şekilde geriye baktı.
“…Açıklamamak benim hatam, sanırım.”
Shinn ayağa kalkarken kan tükürdü. Hareketleri çevik kaldı ve ciddi şekilde yaralanmamış gibi görünüyordu.
“Ama önceki deneyimlerime göre, gerçekten duyana kadar kimse bana inanmıyor. Sadece zamanımı boşa harcamak istemiyorum.”
“Ha? Sen ne diyorsun?”
“Bunun ne zaman olduğunu açıklayacağım… Ayrıca.”
Sözlerini bitirmeden önce Shinn, Raiden’in yüzüne bir yumruk indirdi.
Sıska vücut hareket halinde çevikti ve baş döndürücü miktarda güç sağlıyordu. Vücudunun hareketi ve güç dağıtımı gereksiz bir hareket olmadan oldu ve Raiden yere yayıldı, zihni titredi.
“Bu, vurulmaya istekli olduğum anlamına gelmez. Geri durmayacağım; Savaşmak istiyorsan seni alırım.”
Veletin çok arsız bir küstahlığı vardı. Raiden tüm gücüyle ileri fırladı.
Sonuç olarak, Raiden kaybetti. O kadar kötü dövüldü ki karşı koyamadı. Shinn’in fazladan bir yıllık savaş deneyimi vardı, şiddet uygulamakta daha ustaydı ve onu nasıl kullanacağını biliyordu.
Öfkeli olmasına rağmen, Raiden Shinn’in bir yeteneği olduğunu ve izleniminde hafif bir değişiklik olduğunu kabul etmek zorunda kaldı. “Kendini bir manga kahramanı falan mı sanıyorsun? Utanmıyor musun?” Teo bu olayı duyduğunda sert bir şekilde karşılık verdi, ancak Raiden için Teo ne elde ettiğini asla anlamadı. Karşı taraf Shinn kahkahasını tutuyordu ama Raiden o salağın ne düşündüğünü umursamıyordu.
Kavgadan sonraki gün, “Bunu açıklasan iyi olur,” dedi Shinn’e ağzındaki acıya katlanırken.
Ve sonraki savaşta, hayaletlerin tüyler ürpertici çığlıklarını duydu.
O anda Raiden neden devriye gezmeye gerek olmadığını anladı… Shinn’in neden yaşının çok ötesinde bir dengeye sahip olduğunu.
†
Işıklar söndüğünde Spearhead Takımı’ nın kışlası sessizleşti. Raiden ranzasına uzandı, aniden bazı ayak sesleri duyduğunda gözleri hala açıktı.
Yanındaki odaya baktı, kapı hafif aralıktı. Loş odada, Shinn ay ışığının beyazlattığı pencerenin önünde duruyordu.
“Birisiyle mi konuşuyordun?”
Alt kattaki duşlarda ve yan taraftaki soyunma odasında Shinn’in konuştuğunu duymuş gibiydi.
“Evet.” Shinn sadece başını sallayarak ona baktı. Parlak kırmızı gözler buzla kaplıydı, yaşına uygun olmayan bir duruş, asla bozulmayacak bir duygusuzluk veriyordu.
“Binbaşı. Benimle senkronize oldu. Birkaç şey söyledi.”
“…Ah, aslında seninle temasa geçmesi. Bu prensesin gerçekten biraz cesareti var.”
Raiden biraz etkilenmişti. Önündeki İşleyicilerden bu sesleri duyanların hiçbiri bir daha onlarla temas kurmadı.
Gözleri çıplak boynuna bakıyordu, çevresinde kırmızı yara izi dönüyordu.
Shinn’in, kafa kesmeye benzer korkunç yara izinin nasıl oluştuğundan bahsettiğini duydu. O yara izi yüzünden Shinn’in ölülerin seslerini duyabildiğini biliyordu.
Gece sessiz kaldı. En azından Raiden için.
Ancak, Shinn… onun bir yurttaşı, asla kaybolmayan hayaletlerin seslerini duyma gibi doğaüstü bir yeteneğe sahipti. Ne kadar ıstırap ve ağıt duyabilirdi?
Bu sesleri her zaman duyduktan sonra tamamen aklı başında kalabilecek kimse yoktu. Gözü kara, dengeli Ölüm Tanrısı, muhtemelen, işkence görmüş zihniyle birlikte kalbindeki bastırılmış duyguların bir sonucuydu.
Bu Ölüm Tanrısı Raiden’e baktı, kanlı kırmızı gözleri görünürdeki her şeyi dondurabilirdi.
Raiden, aradığı kafayı bulan Shinn’in kalbinin uzun savaş alanının diğer ucunda sabitlenmiş olduğunu biliyordu.
“Uyumam gerek. Konuşmayı yarına bırakacağız.”
“…Ahh, üzgünüm.”
Ayak sesleri yan odaya döndüğünde kapı zar zor kapandı ve kalitesiz yatağı sallandı. Shinn, uzaklardaki savaş alanına bakarken gözünü kırpmadan ay ışığıyla örtülmüş pencerenin önünde durdu.
Kulaklarını dikti ve sayısız yıldız kadar bol, gecenin karanlığını dolduran sayısız hayaletin çağrılarını duyabiliyordu. Bunlar arasında iniltiler, bağırmalar, ağıtlar, çığlıklar ve duyulamayan monoton üfürümler vardı. Ancak, her şeyin içinden, göremediği uzak bir yerden gelen bir sese odaklanmıştı.
O kişinin aynı sesle bunu söylediğini duyduğunda sekiz yıl önceydi.
O zaman, duyduğu cümle buydu.
Her gece ne zaman bu sesi duysa hatırlayabiliyordu, asla unutmamak üzere.
Üzerine sıçrayan bir gölge.
Boynunu boğan güç ve baskı, her şeyi ezmeye çalışıyor.
Ona dik dik bakan, merceğin arkasındaki mutlak kötülükle dolu siyah gözler vardı.
Günah. Bu senin adın. Ne kadar uygun.
Hepsi senin suçun. Her şey senin suçun.
Aynı ses uzaktan onu çağırıyordu. Beş yıl önce, doğu cephesinde bir yerde terk edilmiş bir çöplükte öldükten sonra, o zamandan beri bu ses onu çağırıyordu.
Shinn soğuk cam pencereye dokunarak elini uzattı ve karşı tarafın onu duyamayacağını bilmesine rağmen mırıldandı.
“Sana geliyorum – Kardeşim…”