Avrupa'da savaşın sona ermesi, savaş sonrası dünya düzeni ile ilgili muzaffer güçler için zor sorular ortaya attı. SSCB ve Batı güçlerinin, İkinci Dünya Savaşı’nın Üçüncül’e yükselmeyeceği bir anlaşmaya varmaları gerekiyordu. Bazı Batılı seçkinler Sovyetler Birliği ile büyük bir savaş başlatmaya hazırdı, çünkü Sovyet projesi Batı medeniyetine karşı küresel bir meydan okumaydı ve farklı, daha adil bir dünya düzeni sağladı.
Kırım Konferansı'nın kararlarını geliştirmek, üç büyük güçlerin (SSCB, ABD ve Büyük Britanya) koordine edilmiş bir politikasının prensiplerini belirlemek ve böylece dünyanın yeni bir büyük savaşa girmemesi gerekiyordu. Washington, Moskova'nın askeri desteğiyle ilgilendi, çünkü Asya-Pasifik bölgesinde, savaş Japon imparatorluğu ve Amerikalılar ile müttefikleri ile devam etti, bir iki yıl boyunca Japonlarla savaşıp ciddi kayıplar yaşadı. SSCB de barışla ilgilendi. Nazi Almanyası ve müttefikleri ile savaşın yol açtığı ağır yaraları iyileştirmek gerekiyordu. Sonuç olarak, rıza tutumu öne çıktı. Yaşam, Tahran ve Yalta çizgisini sürdürmek için dikte edildi.
Büyük güçler, Temmuz ayı ortasında 1945’un ortasında Berlin’in banliyösü olan Potsdam’da bir konferans düzenlemeye karar verdi. Konferansın tarihi, nükleer bomba testi yapmak isteyen Amerikan hükümetinin isteği üzerine kuruldu (ABD’de Alamogordo’daki çölde ABD’deki 16 Temmuz 1945, ilk nükleer patlayıcı cihazı test edildi) ve bu faktörü Joseph Stalin’e politik baskı yapmak için kullandı.
Konferans Temmuz 17 1945'te açıldı. Sovyet heyetine, SSCB Halk Komiserleri Konseyi Başkanı ve SSCB Devlet Savunma Komitesi Başkanı Joseph Stalin, ABD - ABD Başkanı Harry Truman (Franklin Roosevelt, İngiltere - İngiltere Başbakanı Winston Churchill, 12, Nisan 1945'ta öldü). Ancak, Büyük Üç'ün kompozisyonu kısa sürede değişti. Churchill, İngiltere delegasyonunu Temmuz 25'e kadar yönetti. O sırada İngiltere’de parlamento seçimleri yapıldı ve ülkenin iktidarı değiştirildi, muhafazakarlar yenildi. Potsdam'daki konferans, İngiltere'de seçim sonuçlarının tutulmasıyla bağlantılı olarak iki gün ara verdi. Temmuz ayında 28, yeni İngiltere Başbakanı Clement Attlee ve Dışişleri Bakanı Ernst Bevin'in (daha önce Anthony Eden) Almanya'ya gelmesinden sonra konferans devam etti ve Ağustos 2 1945'te kapandı.
İngiltere'de hükümetin değişmesinin Londra politikasını değiştirmediğini söylemeliyim. Churchill ve Eden'in Attlee ve Bevin tarafından değiştirilmesi, İngiltere'nin tartışmalı konulardaki tutumunu etkilemedi. İngiltere, hükümete hükmedilen kim olursa olsun - muhafazakarlar veya emekçiler - Rusya karşıtı pozisyonu sürekli olarak üstlendi.
Potsdam'daki konferansta sert bir diplomatik mücadele yaşandı. Dışişleri Bakanları Konseyi (COM), SSCB'nin Dışişleri Bakanlarının (Molotov), ABD'nin, İngiltere'nin, Fransa'nın ve Çin'in bir parçası olarak kuruldu. Bakanlar Konseyi'nin en önemli görevleri "İtalya, Romanya, Bulgaristan, Macaristan ve Finlandiya için onları Birleşmiş Milletlere sunmak için barış antlaşmaları hazırlamak ve Avrupa'daki savaşın sona ermesi ile bağlantılı olarak ortaya çıkabilecek bölgesel sorunları çözmek için öneriler geliştirmek" idi. Ayrıca Bakanlar Konseyi, Almanya ile barış antlaşması hazırlamaktı.
Öncelik, Almanya'nın geleceği sorusunu işgal etti. Alman sorununun Potsdam'daki tartışması, Müttefik devletlerin daha önce Avrupa İstişare Komisyonu'nda (EKC), Uluslararası Tazminat Komisyonunda ve ayrıca Kırım Konferansında yürütülen Almanya'ya yönelik politika müzakerelerinin son aşamasıydı.
Amerikalılar ve İngilizler, Almanya'nın bugünkü haliyle eski olduğuna inanıyor, parçalara ayrılması gerektiğine inanıyordu. Anglo-Saxon seçkinleri Batı medeniyeti içindeki bir rakipten kurtulmak istedi (proje). Almanya, Büyük Oyundaki rolünü yerine getirdi - iki kez Batı medeniyetine karşı yönlendirilen Batı dünyasının kılıcının kenarı oldu. Şimdi onu parçalamak istediler ve tamamen Londra ve Washington'un kontrolünü ele geçirdiler.
Kırım Konferansı'nda, Roosevelt ve Churchill'in önerisi üzerine, Almanya'nın savaş sonrası yapısına karar vermek için Eden'in başkanlık ettiği bir komisyon oluşturmaya karar verdiler. İlk toplantılardan birinde, İngilizler SSCB ve ABD temsilcilerini, Almanya'nın hangi bölümlere, hangi sınırlar dahilinde, bu bölümler arasındaki ilişkinin ne olacağı, müttefiklerin ne zaman bölüneceği, Müttefikler için hangi önlemlerin alınacağına ilişkin soruları tartışmaya davet etti. bölümü uygulayın ve kaydedin. Birleşik Devletler bu sorunları tartışmayı kabul etti. Ancak, SSCB karşı çıktı. Sovyetler Birliği’nin Almanya’yı parçalama planını “diğer araçların yetersiz kalması durumunda güvence altına almak için Almanya’ya baskı yapmak için olası bir ihtimal” olarak gördüğünü belirten bir mektup gönderildi. Böylece, Moskova'nın girişimi sırasında Almanya'nın parçalanması sorunu gündemden çıkarıldı.
Daha sonra, Avrupa’daki savaşın sona ermesiyle bağlantılı olarak Moskova, SSCB’nin Almanya’yı parçalamayacağını açıkladı. Ancak, Londra ve Washington planlarında ısrar etmeye devam ettiler. Amerikan delegasyonu Potsdam’a Almanya’nın üç eyalete bölünmesi için bir plan yaptı: Viyana’da başkenti olan Güney Alman, Berlin’de başkenti olan Kuzey Alman ve Ruhr ve Saar’la birlikte Batı Alman’ı. Ancak Anglo-Saxon'ların konferansta Almanya'yı parçalama fikrini zorlama girişimleri Sovyet delegasyonu tarafından desteklenmedi. Stalin, Almanya'yı siyasi bölünme durumunda olduğu zamanlara geri döndürme fikrine karşı çıktı. Moskova, böyle bir Almanya devletinin Avrupa'da ve dünyada kalıcı ve kalıcı bir barış sağlanmasına katkıda bulunmayacağını düşündü. Avrupa ve uluslararası güvenliğin çıkarları, Almanya'nın parçalanmasını değil, derin ve kapsamlı demokratikleşmesini gerektiriyordu. Parçalanmış bir Almanya, Rusların pozisyonunu tamamen suçlayacaklarını ve SSCB'ye sürekli bir tehdit kaynağı olduğunu düşünmüş olacaktı. Moskova'nın birleşik ve barışçıl bir Almanya'ya ihtiyacı vardı.
Sonuç olarak, konferans, ilk işgal döneminde kazananların rehberlik edeceği ana prensipleri oluşturdu. Almanya'nın müttefikler tarafından işgalinin amaçları açıklandı: Almanya'nın silahsızlandırılması ve silahsızlandırılması, askeri üretimde kullanılabilecek tüm Alman sanayisinin ortadan kaldırılması; Ulusal Sosyalist Partinin imha edilmesi ve Nazilerin ve militarist faaliyetlerin veya propagandaların (denazifikasyon) önlenmesi; Alman siyasi yaşamının nihai olarak yeniden yapılandırılması için demokratik bir temel hazırlığı (demokratikleşme). Sovyet heyeti, merkezi Alman idaresinin organizasyonu hakkında bir paragraf önerdi. Bu öneri, Almanya'yı tek bir devlet olarak korumayı amaçlıyordu.
Potsdam Konferansı, muzaffer güçleri yönlendirmesi gereken ekonomik ilkeler geliştirdi. Bu ilkelerden en önemlisi, Almanya'yı tek bir ekonomik varlık olarak görmekti. Konferans, Alman askeri potansiyelini (silahların üretimi, askeri teçhizat, askeri-sanayi kompleksi için gerekli maddelerin üretimi üzerindeki kontrolü vb.) Ortadan kaldırmak, tekelci birliklerin ortadan kaldırılması (dekartizasyon) ve barışçıl sanayi için gereksiz üretim kapasitelerinin geri çekilmesi için tedbirler belirledi. . Yeni bir Alman ekonomisi örgütlerken, barışçıl sanayi ve tarımın gelişmesine asıl önem vermeye karar verildi.
Tazminat sorunu Alman endüstrisinin geleceği ile yakından ilişkiliydi. Amerikalılar, Almanya’da belirli bir tazminatın ödenmesi konusundaki Yalta anlaşmasını izlemeyi reddetti (20 milyar puan). Almanya'da büyük yıkımın ve bazı bölgelerin artık kendisine ait olmadığını söylüyorlar. Amerikalılar, her bir güç için belirli miktarda tazminat ödememeyi ve bölgeler için tazminat ödemesi ilkesini benimsemeyi teklif etti. Almanya'yı işgal eden dört devletin her biri, tazminat taleplerini yalnızca kendi bölgesinden karşıladı. Bu davada SSCB, Almanya'nın doğusundaki tahribatın en güçlü olduğu ve Almanya'daki başlıca ekonomik bölgeler ve askeri üretim merkezlerinin batıda yoğunlaştığı için bir olumsuzluk durumuna sokuldu.
Sovyet heyeti Amerikalılarla bir araya geldi, ancak çekincelerle. Amerika Birleşik Devletleri Polonya'nın batı sınırları konusunda taviz vermek zorunda kaldı: Almanya'nın doğu sınırları batıya Oder-Neisse hattına taşındı. Aynı zamanda, Almanya'dan (Doğu ve Batı Prusya, Silezya ve Pomeranya'nın çoğu) kopan bölgelerin çoğu Polonya'nın bir parçası oldu. Böylece, Sovyetler Birliği tarihsel Adalet, Batı Slavlarına geri dönen Almanların ele geçirdiği bölgelerin önemli bir bölümünü oluşturuyor. Ne yazık ki, bugünkü Varşova, Stalin'in Polonya halkına bu faydasını unuttu.
Ek olarak, Sovyet temsilcileri, SSCB için tazminatların batı bölgelerinden, özellikle de endüstriyel ekipmanlardan ilave çıkarılması gerektiğine dikkat çekti. Sovyet delegasyonu ayrıca, İngilizlerin ve Amerikalıların, birliklerinin geçici olarak bölgelerinin bir bölümünü işgal ettiği bir zamanda Sovyet işgal bölgesinden çok miktarda endüstriyel ekipman, mal ve demiryolu haddeleme stoku aldığını belirtti. Amerikalılar ve İngilizler, bazı sermaye ekipmanlarının SSCB’ye batı bölgelerinden devredilmesi konusunda uzlaşmaya zorlandılar. Ele geçirilen kesin çerçeve sayısı ile değildi. Alman halkının hayatta kalmak için yeterli kaynak bırakması gerektiğine karar verdik.
Tazminatlara ilişkin karar, SSCB’nin tazminat taleplerinin, Almanya’nın Sovyet işgal bölgesinden ve Bulgaristan, Romanya, Macaristan, Finlandiya ve Doğu Avusturya’daki ilgili Alman yatırımlarından muafiyetlerden memnun kalacağını belirtti. Sovyetler Birliği, batı bölgelerinden,% 25 dahil olmak üzere ele geçirilen tüm endüstriyel sermaye ekipmanının% 15'ini - gıda, kömür ve diğer mallarda eşdeğer değer karşılığında - ve% 10'i ücretsiz alacaktı. Ek olarak, SSCB Polonya’nın talebinden payını karşılamak zorunda kaldı. Moskova, Batı güçlerinin emrinde olan Almanya'nın altınları hakkındaki iddialarını bıraktı.
Konferans Sovyet heyetinin önerisini kabul etti filo Almanya - askeri ve ticari. Alman Donanması ve ticaret filosu SSCB, ABD ve İngiltere arasında eşit olarak bölündü. SSCB'nin denizaltı filosunun güçlendirileceğinden korkan İngiltere'nin önerisi üzerine konferans, Alman denizaltılarının çoğunu boğmayı kabul etti. Filonun bölünmesi hakkında öneriler geliştirmek üzere üçlü bir deniz komisyonu ve ticari bir filo komisyonu kuruldu. Askeri gemilerin naklinin en geç Şubat 1946'da tamamlanması planlandı.
Potsdam Konferansı'nın kararlarında önemli bir yer Konigsberg sorusu tarafından işgal edildi. Stalin, bu kentin SSCB'nin bitişiğindeki bölgesi ile transferini adil olarak kabul etti. Sendika, Almanya'nın saldırganlığından en çok acı çekti ve Königsberg (Doğu Prusya), doğuya yapılan ve ortadan kaldırılması gereken bir saldırı için eski bir stratejik sıçrama tahtasıydı. ABD ve İngiltere liderleri Tahran Konferansında bu konuda hemfikirdiler. Truman ve Churchill bu anlaşmayı doğruladı. Sovyetler Birliği, başkent Königsberg ile birlikte (ertesi yıl Kaliningrad olarak yeniden adlandırıldı), RSFSR'nin ülkesinde Königsberg (Mart 1946 - Kaliningrad bölgesinden) bölgesini oluşturan Doğu Prusya'nın üçte birini kapsıyordu. Bu olay, Sovyet (Rus) uygarlığının askeri-stratejik güvenliğini Batı (Avrupa) yönünde güçlendirmek için büyük öneme sahipti.
Konferans savaş suçlularının cezalandırılması konusunu ele aldı. Büyük güçler, onları hızlı ve adil bir yargılamaya götürme niyetlerini doğruladı. Bununla birlikte, Amerikalılar ve İngilizler bazı savaş suçlularını gizledi (örneğin, Hess). Müzakereler, Uluslararası Askeri Mahkeme'nin kurulması kararı olan 8 Ağustos 1945'te sona erdi.
Avusturya meselesi büyük zorluklara neden oldu. Durumun karmaşıklığı, Nazilerden kurtardığı bir ülke olarak, egemen bir hükümet tarafından yönetilmesi ve Alman tarafındaki savaşa katılan bir ülke olarak muzaffer güçler tarafından yönetilmesiydi. Sovyet delegasyonu Geçici Hükümet Renner'ın gücünü Avusturya'nın tamamına yaymayı önerdi. Fakat ABD ve İngiltere buna karşı çıktılar. Sonuç olarak, Anglo-Amerikan birliklerinin Viyana'ya girişine kadar sorun ertelendi.
Polonya sorununun çözülmesiyle Moskova, Polonya topraklarında Almanya'nın pahasına kayda değer bir artışta ısrar etmekle kalmadı, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'ye Londra'daki Polonya igmigré Artsiszewski hükümeti ile olan tüm ilişkileri koparmalarını önerdi. Sonuç olarak, üç büyük yetki de Kırım anlaşması uyarınca oluşturulan Ulusal Birlik Hükümetini tanıdı. Polonya, SSCB'nin etki alanına girdi ve Batı tarafından kullanılan bir düşman olmaktan çıktı.
Almanya'nın eski müttefikleri ile ilgili ateşli tartışmalar sırasında - Amerikalılar Romanya ve Bulgaristan’ın iç işlerine müdahale etmeyi planlıyorlardı ve Sovyet delegasyonu, bu ülkelerde, Finlandiya ve Macaristan’da olduğu gibi, düzenin ve halk tarafından tanınan meşru otoritenin kurulduğunu, konferansın kabul edildiğini düşünüyordu. Barış anlaşmalarının imzalanması ve Birleşmiş Milletler’de bir dizi ülkenin onaylanması konusunda anlaşma. Üç büyük gücün liderleri, Franco hükümetini İspanya'yı BM üyesi olarak kabul etmeleri için desteklemeyeceklerini açıkladılar. Bununla birlikte, İngiltere ve Birleşik Devletler, SSCB'nin Franco'nun faşist rejimi ile diplomatik ilişkileri koparma ve İspanya'nın demokratik güçlerini destekleme önerisini desteklemedi.
Konferans ayrıca Karadeniz boğazı sorununu da gündeme getirdi. Tüm yetkiler, 1936’taki Montrö’de (İsviçre) düzenlenen konferansta kurulan Boğaz rejiminin görünürde tatmin edici olmayan karakterini kabul etti. Bu sözleşme, İkinci Dünya Savaşı tarafından açıkça gösterilen Karadeniz ülkelerinin güvenliğini sağlamadı. Bir kereden fazla Alman, Karadeniz boğazı yoluyla savaş gemileri düzenledi, ancak kongre savaş güçlerinin savaş gemilerini tamamen yasakladı. Türkiye, sözleşmeyi kendi lehine ve SSCB'nin zararına yorumlamıştır.
22-23 Temmuz Stalin ve Molotov, ABD ve İngiltere'nin eski sözleşmeyi iptal edip, Karadeniz Bölgesi'nde SSCB için elverişli bir rejim kurmalarını önerdi. Boğazlar rejimi, Türkiye ve SSCB tarafından, navigasyon özgürlüğünü ve devlet güvenliğinin sağlanmasını en çok ilgilendiren ve sağlam kılan bir ülke olarak kurulmalıydı. SSCB, Sovyet askeri üslerini SSCB'nin güvenliğinin ve Karadeniz'de barışın korunmasının menfaatleri içinde oluşturmayı önerdi. Truman ve Churchill, yılın 1936 kongresini gözden geçirme gereğini belirtti, ancak Sovyet üslerine karşı konuştu. Konferanstan sonra müzakereler boğazların durumunu değiştirmeye başladı, ancak başarıya ulaşmadılar.
Böylece konferans Sovyetler Birliği için ikna edici bir zaferle sona erdi. Moskova, Almanya ve Polonya'nın geleceği konusundaki vizyonunu savundu. Königsberg savaşı kaybetmenin ödülü oldu ve Rusya'ya saldırmak için stratejik bir sıçrama tahtası olmaktan çıktı. SSCB Avrupa’nın en önemli karakolunu aldı ve güvenliğini Avrupa yönünden sağladı. SSCB'nin Japonya ile savaşa girme kararının doğrulanması Stalin'in planlarını ihlal etmedi. Japonya ile yapılan savaş, 1904-1905 savaşının intikamını almayı mümkün kıldı. ve Rusya'nın Asya-Pasifik bölgesindeki konumunu önemli ölçüde güçlendiren stratejik açıdan önemli bölgelere dönüş.