Fransız süvarileri Namur'a doğru ilerliyor
Burada, 1914'te savunuculara yardım etme niyetiyle Namur'a doğru ilerleyen bir Fransız süvari sütunu görüyoruz. Namur Almanların eline geçtikten sonra hareket durduruldu.
Fransız süvarileri Namur'a doğru ilerliyor - Tarih
Maastricht yakınından Namur'a doğru yürüyen Marlborough, Brüksel'e yürüyebileceği veya Fransız ordusunu kesebileceği bir konum elde etmekle tehdit etti. Villeroi, yolu kesmek için Louvain'den güneye yürüdü. Müttefik ilerleme hattı boyunca bir boğucu nokta, Mehaigne Nehri'nden Ramillies kasabasına kadar uzanan bir buçuk mil genişliğindeki düzlüğün ötesinde, bataklık bir dere olan Küçük Geete'nin bulunduğu Ramillies'deydi. Marlborough, bu tıkanma noktasının ötesine geçmeyi ve Mont St Andre'ye ulaşmayı - ardından Dyle Nehri'nin güvenli arkasına çekilmeden önce Fransızlarla savaşmayı umuyordu. Düzgün bir şekilde ödenmeyen Danimarka birliğini bekleyerek geciken Marlborough, süvarilerini şehrin güneyindeki ovaya ve piyadelerini kuzeydeki bataklık derenin arkasına yerleştiren Fransızların ardından Ramillies'e ulaştı. Ramillies'te Villeroi, bir Müttefik ilerleyişini dümdüz engelleyebilir - ya da Marlborough oradan güneye, Namur'a ilerlerse Müttefik kanadını tehdit edebilirdi. Böylece Villeroi savunmayı üstlendi.
Marlborough, süvarilerini hemen Fransız süvarilerinin önüne yerleştirdi ve ordusunun geri kalanı gelirken Fransızları yerinde tuttu. Fransız süvarilerini sabitlemek de bir savaşı olası kıldı. 23 Mayıs saat 14:00'te bir topçu düellosu başladı. Villeroi'nin hattı uzundu - yaklaşık 60.000 adam için dört mil - ancak savunmaya yardımcı olacak birkaç köyü içeriyordu. Kuzeydeki engebeli arazi ile Fransız solu Autre-Eglise'e demir attı. Güneyinde önce Offus, sonra Ramillies köyü vardı ve bataklık Küçük Gheete, bu bölgede Müttefik saldırısına karşı önemli bir engel oluşturuyordu. Ramillies iki su havzası arasında daha yüksek bir yerde oturuyordu. Ovalar güneyde, Fransız sağ kanadının Taviers kasabasında demirlediği Mehaigne Nehri'ne kadar uzanıyordu. Burası süvari tarafından korunan bölgeydi. Belki de Villeroi başlangıçta burada bir kavga öngörmemişti, bu yüzden hattının bu kısmındaki karmakarışık vagonları temizlemeyi ihmal etti. Villeroi'nin çizgisi, her iki kanat da merkezinin önünde olacak şekilde şekillendirildi. Marlborough'nun çizgisi tam tersiydi ve yanları geriye doğru bükülmüştü. Sonuç olarak Marlborough, Villeroi'nin yapabileceğinden daha hızlı ve kolay bir şekilde birlikleri bir kanattan diğerine kaydırabilirdi.
Bu, Fransız Ramillies savunucularının Müttefik saldırısına bakışlarının yaklaşık görünümüdür. Marlborough, Orkney'e buranın kuzeyine saldırmasını emretti ama Ramillies'de kardeşi Charles Churchill'e saldırdı. Dört tugayın ilk saldırısı, kısmen Fransız topçuları nedeniyle püskürtüldü. Buna karşılık Marlborough, Orkney'nin güneye kaymış olan ikinci hattından bir tugay gönderdi.
Müttefiklerin Ramillies'i ele geçirmesi ancak savaş sona ermek üzereydi. Bu noktada, alanın diğer kısımlarında daha önemli şeyler oluyordu.
Bu, Ramillies'in hemen kuzeyinden, Little Gheete'nin ırmak vadisinin karşısındaki Müttefik tarafından görüntü. Fransız piyade karşı sırtı savundu. Marlborough'nun planı, ordunun kuzey kanadı olan Orkney komutasındaki Müttefik piyadelerini Küçük Gheete'yi geçip Fransızlara doğru ilerlemeyi içeriyordu.
Daha kuzeyde Offus kasabası var. Panoramanın solundaki çiftlik binası kompleksi savaş sırasında mevcuttu. Daha güneyde olduğu gibi, burada Offus Orkney'nin Müttefik piyadeleri Küçük Gheete'yi geçti ve Fransız pozisyonunda ilerledi. Bu ilerleme panoramanın sağ tarafındaydı. O zamanlar Küçük Gheete'nin bu bölümü oldukça bataklıktı ve ciddi bir engeldi. Başarısız bir Müttefik çabası bataklık zemine geri itilebilir ve ezilebilir.
|Müttefik piyade saldırısı kuzey kanatta Autre-Eglise'e kadar uzandı. Yukarıdaki panorama, kilisenin mezarlığından kuzeye bakan manzaradır. Gösterilen alan büyük ölçüde savaş alanının ötesinde olmasına rağmen, araziyi iyi gösteriyor ve Müttefik piyade panoramanın sağ tarafında Küçük Gheete'yi geçip şehre saldırmış olabilir.|
Panoramanın sağ tarafında Autre-Eglise'in çan kulesini görebilirsiniz. Buradaki yol, Küçük Gheete'den Müttefik piyadelerinin saldırıya başladığı sol taraftaki sırttan yukarı tırmanıyor. Daha sonra bu yolda zirveye kadar devam edeceğiz.
Autre-Eglise ve Little Gheete'den bir kavşağa kadar soldan yola çıktık. Müttefik piyade saldırısı, düşmanın tutulan sırtına ulaştığında ve Lumley komutasındaki müttefik Müttefik süvarileri Küçük Gheete'yi geçtiğinde, Marlborough'nun emriyle geri çekildi. Yerel komutan protesto etti, ancak emirlerini yerine getirdi. Marlborough, saldırıyı yalnızca bir oyalama olarak planlamıştı ve bunda başarılı oldu. Villeroi, bunun Marlborough'nun ana çabası olduğuna inanıyordu. Ne de olsa bu çabada İngiliz birlikleri kullanılmıştı. Ancak Marlborough'nun ana saldırısı güneyde Fransız süvarilerine karşı olacaktı. Mısırın sağındaki arnavut kaldırımlı yol Müttefiklerin arka tarafına gidiyor ve bu eksen boyunca Orkney'nin ikinci hattı arkaya gitti ve sonra güneye taşındı.
Şimdi arnavut kaldırımlı yoldan aşağı ineceğiz.
Yolu sol taraftan aşağı sürdük ve bu yolda fotoğrafın sağ tarafında Müttefik arka tarafına doğru devam edeceğiz. Önde Marlborough'nun asker hareketini gizlemek için kullandığı alçak zemini görebilirsiniz. Bu, panoramanın sol tarafına doğru Küçük Gheete'ye akan bir havzadır.
Marlborough'nun hattının arkasındaki bu tehlikeli yollarda savaş alanının güney kesimine doğru devam ettik, bu süreçte kafamız karıştı. Bununla birlikte, arazi buna çok benziyor - düzden inişli çıkışlı ovalara, varsa da çok az engel var. İdeal bir süvari ülkesiydi ve Marlborough'nun asıl çabasını gösterdiği yer burasıydı. Standart süvari düzeni bir dama tahtasına benzemesine rağmen, Marlborough saldırısı için süvarilerini tek bir kesintisiz çizgide, diz dize veya en muraille - ve geleneksel tabanca ve karabina ateşi olmadan yığdı. Bu şok saldırısı, Fransız oluşumundaki aralıkları doldurdu ve Fransa'nın en iyi süvarilerini şaşkına çevirdi. Fransızlar iyileşti ve onunla savaştı, hatta atından atılan Marlborough'nun üzerinden bile geçti. Sonra Marlborough'nun yardımcısı bir Fransız güllesiyle kafası kesildi. Sonunda, yine de, kuzeyden gelen Müttefik birliklerinin savaşa girmesiyle, Fransız süvarileri yorulmaya başladı. Bu arada Müttefikler, süvarileri Taviers'deki savunmasız Fransız kanadının etrafına kaydırdı.
Savaşçılar [ değiştir | kaynağı düzenle ]
Quatre-Bras Savaşı sırasında Brunswickers.
Savaşın başında ordunun sol kanadı Armee du NordMareşal Michel Ney komutasındaki 18.000 adamla (2.000 süvari ve 32 silah dahil), Orange Prensi William komutasındaki 8.000 piyade ve 16 silahla karşı karşıya kaldı. Hollandalılar (2. Tugay'ın Nassauerleri ile birlikte) Quatre Bras kavşağının güneyinde ince bir şekilde konuşlandırıldı. İki saat sonra, müttefik kuvvetlerin komutasını devralan Wellington ile birlikte yeni müttefik birlikler gelmeye başladı. Gün geçtikçe, taze Hollandalı, İngiliz ve Brunswicker'lar, taze Fransız birliklerinden (nihayetinde yaklaşık 24.000 kişi) daha hızlı geldi.
Fransız süvarileri Namur'a doğru ilerliyor - Tarih
Fransızları savaş alanından kovalayan Prusyalılar, Fransız birliklerini toplamaya yönelik herhangi bir girişimi şaşırtmak için süvarileri davul çalarak ve borular üfleyerek bütün gece ilerlemeye devam ettiler. Bir artçı muhafız oluşturmaya yönelik tüm girişimler, "Prusyalıların" ilk çığlığıyla başarısız oldu ve kısa süre sonra, bir zamanlar muhteşem bir ordunun dağınık kalıntıları sınırın üzerinden geri akın etti. Gece yarısına kadar Blucher, Genappe'deki hana yerleşti ve raporunu Kral Frederick William'a yazmaya başladı.
Blucher daha sonra kolordu komutanları için I ve IV Kolordu'nun Charleroi civarına yürüyeceği emirler yazdı. III Kolordu hala Wavre'de Huysuz ile karşı karşıyaydı, bunun sonucu hala bilinmiyordu, ancak II. Kolordu, Grouchy'nin Fransa'ya geri çekilmesini kesmeye çalışacaktı ve tüm öğleden sonra Plancenoit için savaşan bitkin adamlar, bir gecede Mellery'ye doğru yürüdüler. saat 11'de sadece Huysuz'un gittiğini bulmak için.
Wellington, politikacı Thomas Creevey ile tanıştığı Waterloo gönderisini tamamlamak için Brüksel'e dönmüştü ve birkaç kez, 'çok güzel bir şey - neredeyse bir şeyi çalıştırmak' ve herhangi bir kibir belirtisi olmadan dürüstçe şu görüşünü dile getirdi:
Tanrı tarafından! Ben orada olmasaydım böyle olacağını sanmıyorum!
Ordusu sabahı ekipmanlarını onarmak ve yaralıları Brüksel'deki hastanelere nakledilmek üzere aramakla geçirdi, ancak o öğleden sonra Paris'e yürüyüşlerinin başlangıcında Nivelles'e yürüdüler.
Fransızlar, Fransız ordusunun geri kalanıyla temasını kaybetmiş olan Prusya takibini geride bırakmıştı ve birçokları evlerine dönmüş olsa da, şimdi toplanmaya başlıyordu. 1. ve 2. Kolordu'nun yaklaşık on iki bin askeri şimdi Avesnes yakınlarında toplanmıştı ve bunlar kısa süre sonra Muhafız, 6. Kolordu ve yedek süvari kalıntıları tarafından artırıldı. Bu arada Soult, ordudan yaklaşık beş bin kaçak toplamayı başardığı Fransa'daki Phillipeville'e gelmişti.
Blucher şimdiden düşüncelerini Paris'e çevirmişti ve Wellington ile Prusya ordusunun Sambre'nin doğusundaki başkente doğru yürümesini, Wellington'un birliklerinin ise nehrin batı tarafında yürümesini ayarladı. Ayrıca İngilizlerin ordusunu ikmal etmek için büyük miktarda tüfek mühimmatı ve top mermisi sağlamasını ayarladı ve Dük ayrıca nehirleri köprülemek için kuşatma silahları ve bir duba treni tedarik edecekti. İki general, Fransız sınır kalelerini geçerken kendi ordularından birlikler tedarik edecek ve bazı durumlarda Fransız sınır kalelerine yatırım yapacaktı. Ancak Blucher, Paris'e yalnızca Prusya için girme şerefini kazanmak için gizlice Fransız başkentine müttefikinden önce varmayı planladı. Blucher, ordunun ertesi gün Beaumont ve Maubeuge'ye yürümesini emretti, ancak Waterloo savaşından bu yana Wavre'deki III. Prusya tedarik zinciri son birkaç günün gerilimleri altında çökmüştü, ancak bu, birliklerini dinlendirmek yerine sürekli zorunlu yürüyüşler emri veren ve adamlarının sadece ihtiyaç duydukları şeyi alarak kendilerini sağlamalarına izin veren mareşali caydırmadı. Fransız kasaba ve köylerinden geçtiler. Bu yağma, Prusya'nın Fransa'nın son on yılda katlandığı aşağılanmalara karşı duyduğu derin nefrete bir yenisini ekledi ve dizginlenemez bir vahşet yarattı; yiyecek için yağmalamaya, bazı durumlarda ahlaksızca yıkım, tecavüz, yağma ve hatta cinayet eşlik etti. Prusyalıların geldiği haberi, Fransız sakinlerinin hayatlarını kurtarmak için kaçmalarına yol açtı, ancak gittiklerinde geri döndüler ve kesinlikle her şeyin tam ve sistematik yıkımını buldular.
Wellington, müttefik kuvvetleriyle çok farklı bir yaklaşım benimsedi. Birliklerine 20 Haziran tarihli bir Genel Düzen ile Fransa'ya Fransız halkının Napolyon'un tiranlığından kurtarıcıları olarak ve Kral XVIII. Louis'nin müttefikleri olarak girdiklerini duyurdu. Bu itibarla, hiçbir şahsa veya mala zarar verilmeyecek ve herhangi bir malzeme bedelsiz olarak alınmayacaktır. Birliklerine Mons'a doğru emir verdi ve yavaş ilerlemesi Muffling tarafından sorgulandığında, Wellington daha yavaş hareket ederek erzaklarının korunabileceğini ve ordusunun kontrol altında tutulabileceğini açıkladı. Wellington, Blucher ile Paris yarışına katılmayı reddetti.
Dük o gün ordusuna yetiştiğinde, Kont Kielmansegge'e anında kendisini tutuklamasını emrederek 3. Tümen'i sersemletti. Komutanlığından kurtuldu. Waterloo'daki performansı ne yazık ki General Alten tarafından yanlış rapor edilmişti. Wellington, İngiliz Kurmay subaylarından oluşan bir heyeti dinledikten sonra, Kielmansegge'i kısa süre sonra görevden aldıysa da, onu 1. Hanover Tugayı komutanlığına geri getirmedi.
Napolyon şimdi Phillipeville'e giden yolunu bulmuştu ve burada Huysuz'u duymayı umuyordu ve Paris'te hızlı yürüyüşler yapmak için toplayabildiği diğer tüm birimlere emirler gönderirken, bu emirler hiç gelmemiş ya da basitçe göz ardı edildi. Laon, piyade birlikleri için toplanma noktası olarak belirlendi, yedek süvari Rheims'e ve Muhafızlar Soissons'a doğru yürüyecekti. Napolyon ayrıca, Paris'teki kardeşi Joseph'e, yenilgiyi bildirerek ve ordusunu orada bulma umuduyla Laon'a gitmeden önce tüm gücünün teslim olmaya zorlandığı korkusunu açığa vuran bir mektup yazdı.
Tarihçiler tarafından neredeyse her zaman, Paris'e yapılan yürüyüşün Fransız ordusu tarafından neredeyse hiç sorgulanmadığı ve çok az kayıp olduğu ve sonucun kaçınılmaz olduğu varsayılır. Bu, İngiliz ilerleyişi büyük ölçüde olaysız olmasına rağmen, müttefik ilerlemesini engellemek amacıyla Prusyalılarla yapılan düzenli küçük eylemleri görmezden geliyor.
20 Haziran'da Pirch'in Kolordusu ile Grouchy'nin birlikleri arasında keskin bir arka koruma harekatı vardı, ancak Fransızlar, güçlü bir şekilde akan Meuse Nehri üzerindeki miller boyunca tek köprüyü ateşe vererek Namur'dan geçmeyi ve Prusya takibinden kaçmayı başardılar. Huysuz, Prusyalıların pençelerinden kurtulmuştu ve İmparatoru için paha biçilmez olacak büyük bir kuvvetle Fransa'ya güvenli bir şekilde geri çekilebilirdi.
21'inde Blucher Maubeuge'u kuşatmıştı ve Ziethen'in I. Kolordusu, Prusya topçusunun hemen bombardımana başladığı, ancak hızlı bir çözüm bulma şansı çok az olan Avesnes kalesine vardı. Bununla birlikte, erken saatlerde bir Prusya mermisi tesadüfen kalenin şarjörüne indi ve muazzam bir patlamaya neden oldu ve garnizon hemen teslim oldu, böylece Prusyalılara büyük miktarlarda ağır top ve mühimmat sağladı ve aynı zamanda ikmal hatları için güvenli bir üs sağladı. .
Aynı gün Wellington'un kuvvetleri Bavay'a ilerleyerek Valenciennes'i ve Le Quesnoy kalesini abluka altına aldı.
22'sinde, Prusyalılar Landrecies'i ablukaya aldı ve III. Kolordu, Givet ve Phillipeville'i ablukaya almak için harekete geçti. II. Kolordu, ana ordu Paris'e doğru ilerlerken sınır kalelerini kuşatmaya devam edecek olan Prusya Prensi August'a tahsis edildi. Orange'ın Kolordusu'ndan Prens Frederick Valenciennes ve le Quesnoy'un yatırımını devralırken Wellington, Cateau Cambresis ve Gommegnies'e yükseldi.
Ertesi gün, Prusya kuvvetleri, Fransız ordusunun kalıntılarının reform yaptığı ve ayrıca Guise ve St Quentin'i keşfetmek için taraflar gönderdiği bildirildiği Laon'a doğru ilerledi. Bu arada Wellington, Cambrai'nin küçük garnizonunu teslim olmaya ikna etmeye çalışan Colville komutasındaki bir müfreze dışında askerlerine bugün dinlenmelerini emretti.
Napolyon tahttan indiriyor
HMS_Bellerophon ve Napolyon ‘Ağustos 1815’'de Plymouth sesinde sahne
John James Chalon tarafından tuval üzerine yağlı boya, 1816
24. raporlarla birlikte, yaklaşık 40.000 kişilik Grouchy's Corps'un kalıntılarının, Prusyalılar Laon'a yaklaşırken Reims'ten Chateau-Thierry'ye yürüdüklerini bildiriyordu. Guise kısa bir bombardımandan sonra Prusyalılara teslim oldu ve Cambrai İngilizler tarafından basıldı ve Fransız garnizonu minimum direnç gösterdi. Ama o gün Paris'ten herkesi şoke eden haber geldi, Napolyon tahttan feragat etmişti! Fransız Odasının elçileri Wellington ve Blucher'a Napolyon'a savaş ilan edildiğini hatırlatmışlardı, bu nedenle müttefiklerin derhal ateşkes çağrısında bulunmalarını ve Paris'e yürüyüşlerini durdurmalarını talep ettiler, Blucher onları görmezden geldi, Wellington onları müzakereleri başlatmaya teşvik etti. Louis ile. Ancak her iki general de Paris'e yürüyüşlerine devam ederek baskıyı sürdürmeye kararlıydı.
Artık Fransızların Oise Nehri'nin geçişine itiraz edeceğinden şüpheleniliyordu ve Blucher, bir veya daha fazla bozulmamış olanı ele geçirmek için tüm nehir geçişlerine müfrezeler gönderdi. Ancak Wellington, Blucher'ı kovalamakla ilgilenmiyordu, ileri süvarileri şimdi St. Quentin'e ulaşmıştı, ancak piyadeleri hala Cambrai'nin yakınındaydı.
Ayın 26'sında, Blucher, Oise ve Serre nehirlerinin geçişini kontrol eden La Fère kalesini alma girişimi emri verdi, ancak yetersiz topçular nedeniyle başarısız oldu. Ancak Ham'daki kale teslim oldu.
Odalar adına Mareşal Davout, Soult'un ve Grouchy'nin güçlerinin Soissons'ta birleşmesini emretti ve Soult kralın yanına dönmeye hazırlanırken istifa ettiğinde, Grouchy'ye yaklaşık 29.000 piyade ve süvari ordusunun başkomutanlığı verildi, ancak çok az süvari vardı. topçu. Napolyon'un tahttan çekildiği haberinden bu yana, firar da önemli ölçüde artmıştı.
Birliklerinin iki gün dinlenmesine izin veren Wellington artık daha aktif hale geldi ve birlikleri Vermand ve çevresine doğru yola çıkarken, Peronne'a gönderilen bir müfreze kaleyi hızla teslim olmaya zorladı.
27'sinde Blucher, ordusuna, Oise üzerindeki köprüyü bozulmadan ele geçirdikleri Compiegne'ye zorunlu bir yürüyüş yapmalarını emretti. d'Erlon Compiegne'yi yeniden kazanmak için bir dizi gönülsüz girişimde bulundu, bu arada mevcut her Fransız birliği, Prusyalıların kendi başkentlerine onlardan önce ulaşmasını önlemek için Villers-Cotterets'ten Senlis'e ve Paris'e olabildiğince hızlı yürüdü.
O akşam, Prusyalılar, Viller-Cotterets yakınlarında, 14 top ve çok sayıda mahkumu ele geçiren bir Fransız sütununu tamamen şaşırttı. Ertesi sabah şehre girdiler ve düzensiz bir şekilde kaçan savunucuları dağıttılar, bazıları Soissons'a ve sadece birkaçı Paris'e döndü. Prusyalılar, Soissons'taki Fransız kuvvetlerinin Paris'e ulaşmasını önlemek için daha fazla girişimde bulundular, ancak sonunda Vandamme'nin birlikleri tarafından bir kenara itildiler ve Fransızlar Nanteuil-le-Haudouin'e yürüdüler. Sürekli çatışmalar, Fransız süvari artçısını Senlis'te daha fazla Prusya ve Fransız süvari çatışması ile destekledi.
Bu arada Wellington, 27'sinde Villecourt'ta Somme Nehri'ni geçerek ve Nesle ve Roye üzerinden St Just-en-Chaussee'ye doğru ilerleyerek ilerlemesini hızlandırmıştı.
Ayın 29'unda, Fransız ordusunun tüm dağınık kalıntıları Paris'e girmişti, ancak açıkça müttefiklere karşı ciddi bir savunma yapacak durumda değildi.
Blucher'ın kuvvetleri şimdi en büyük ödül olan Paris ile karşı karşıyaydı ve Wellington birkaç günlük yürüyüş gerideydi, ancak Blucher neyle karşı karşıya olduğundan emin değildi. Daha 1 Mayıs gibi erken bir tarihte Napolyon, Davout'a Paris'in savunmasını hazırlamasını emretmişti, Paris'e üç yüz gemi topu ve beş bin işçiye Montmartre tepeleri boyunca bir dizi güçlü ikilik de dahil olmak üzere bir savunma hattı hazırlaması emredildi. Ourcq kanalı üzerindeki geçişler toprak işleri ile korunuyordu ve doğuda Vincennes kalesi kendini savunmaya tamamen hazırdı. Seine'nin kuzey kıyısında Paris'in savunması için hazırlıklar güçlüydü, ancak güneydekiler henüz gerçekten başlamamıştı. Batıda bir dizi köprü yıkılmıştı, ancak bazıları hala sağlam kaldı ve bu onları değerli bir ödül haline getirdi.
Fransız-Milli-Muhafız-Paris-1815
Paris, çoğu Ulusal Muhafız ve altı yüz top olmak üzere yaklaşık seksen bin savunucuyla övünebilirdi, ancak moral çok düşüktü ve çok azı savaşa devam etmeye istekliydi. Meclis, Paris'in kuşatma altında olduğunu ve savunmanın inşasına her güçlü erkeğin yardım etmesi gerektiğini ilan etti.
Blucher, ordusunu 29 Haziran'da St Denis ve Gonesse'ye taşıdı ve Montmartre'nin tepelerini keşfe çıktı. Hemen IV. Kolordu'ya Seine'yi Argenteuil'de geçmeye çalışmasını emretti, ancak mevcut tüm tekneler Fransızlar tarafından kaldırıldı. Ama o sabah erkenden Blucher, Napolyon'un Malmaison'da sadece dört yüz adamla olduğu bilgisini aldı. Binbaşı von Colomb'a, gece boyunca yürüdükleri birleşik bir süvari ve piyade kuvvetiyle Malmaison'a cesur bir baskın başlatması emredildi, ancak köprünün yandığını ve ardından Napolyon'un zaten ayrıldığı haberini alarak engellendiler. Ancak, von Colomb, St Germain'deki köprünün henüz yıkılmadığını duydu ve oraya acele etti, onu yıkma eylemi sırasında küçük bir Fransız kuvvetini şaşırttı ve ezdi ve kısa süre sonra Maisons'ta başka bir köprüyü ele geçirdi.
Montmartre cephesinin ancak kaçınılmaz olarak çok maliyetli olacak çok güçlü bir saldırı ile alınabileceğini fark eden Blucher, Seine'yi geçmek ve ardından büyük bir zayıf nokta olarak gördüğü Paris'in güneyine saldırmak için batıya baktı.
Blucher'ın 30 Haziran'da Aubervilliers'a saldırma, Ourcq Kanalı üzerinde bir geçit arama emri vermesi, Prusyalıların kanlı bir burunla geri püskürtülmesine yol açtı. Ancak von Colomb'un St Germain ve Maisons'daki köprüleri elinde tuttuğu haberiyle Blucher, birliklerine bu konumu güçlendirmek için mümkün olduğunca çabuk yürümelerini emretti.
Bu arada Wellington şimdi Pont St Maxence'e yaklaşmıştı ve 30'unda Dük, Fransız delegelerinin ateşkes için devam eden ricalarına yanıtlarını koordine etmek için Gonesse'de Blucher ile bir araya geldi.
Prusyalılar hızla köprülere ilerlediler ve Fransızlar ne olduğunu anlamadan karşıya geçtiler. 1 Temmuz'da Fransızlar Aubervilliers'e karşı taarruza geçtiler ve Prusya kuvvetlerini kuvvetle takviye edilene kadar geri püskürttüler. Prusyalılar daha sonra toparlandılar ve o gece nihayet Paris'e ulaşan Wellington birlikleri tarafından rahatlayana kadar pozisyonu korudular.
Wellington şimdi Gonesse ve Aubervilliers'ı elinde tuttu ve Bulow'un birlikleri St Germain'de Blucher'a katılmak için yürüdü. Von Sohr, iki süvari alayı ile tekrar ileri gönderildi ve aslında 1200 Ulusal Muhafızın kral için ilan ettiği ve kapıları açtığı Versailles'e ulaştı, ardından Longjumeau'ya yürüyüşüne devam etti. Bu Prusya ilerlemesini duyan Exelmans, az sayıda piyade ile on iki süvari alayı başlattı, bazıları Prusya cephesine doğru ilerliyor ve bazıları geri çekilmelerini kesmek için her bir kanadın etrafından geçiyordu. Sohr, Fransız süvari sütununu keşfetti ve Villacoublay'da düzenli bir süvari eylemi meydana geldi ve başlangıçta Prusyalılar üstünlük kazandı. Ancak daha fazla Fransız süvarisi yaklaşırken, Prusyalılar Versailles'a doğru bir savaş geri çekilmesi yapmak zorunda kaldılar. Bu noktada, Prusyalılar Versailles'den her çıkışın mühürlendiğini buldular ve Exelmans askerlerinin yakında gelmesiyle, tuzağa düştüklerini ve sadece birkaç şanslı ölümden veya yakalanmaktan kurtulduklarını fark ettiler.
2 Temmuz'da Blucher, güneybatıdan geniş bir cephede Paris'e uyumlu bir ilerleme planladı, ancak Fransızlar onları bekliyordu. Prusya ilerleyişi, Sevr'e yaklaşırken yoğun bir tüfek atışıyla durduruldu, ancak köprüyü geçerken zaten gevşemiş olan tahtaları fırlatıp attıklarında nihayet Fransızlar tarafından nehirde durdurulana kadar yavaşça ilerlemeye zorlandılar.
Gece boyunca, Prusyalı öncüler Argenteuil ve Chatou'da Blucher ve Wellington orduları arasındaki iletişimi sağlayan iki duba köprüsünü tamamladılar.
Fransızların ateşkese ulaşma girişimleri şimdiye kadar çok az başarıya ulaşmıştı, ancak 28 Haziran'da Grouchy yalnızca kendi birlikleri için doğrudan önerilerde bulunmuştu; bu, kuvvetini Paris'in savunmasından uzaklaştıracaktı, ancak Blucher'ın talepleri Fransız'ın sindiremeyeceği kadar fazlaydı ve müzakereler başarısız oldu. Fransız müzakereciler daha sonra talep ettiler ve 29'unda Wellington'a gitmelerine izin verildi. Wellington, komisyon üyelerine Napolyon'un görevden alınmasının ateşkes sağlamak için yeterli olmadığı, Napolyon'un oğlunun devlet başkanı olarak değiştirilmesinin kabul edilemez olduğu ve Fransız prenslerinden hiçbirinin fiilen olmadığı konusunda bilgilendirildi. Louis XVIII'in dönüşü kabul edilebilir tek alternatifti . Bununla birlikte, Fransız komisyon üyeleri Wellington ile diyaloga devam ederken, Blucher meseleleri daha fazla tartışmayı reddetti ve teslim olmazsa Paris'i görevden almakla tehdit etti.
2 Temmuz'da Wellington, Blucher'a, şehre yönelik bir saldırının maliyetli olacağına ve başarısından şüpheli olduğuna inanarak konumunu açıklayan bir mektup yazdı. Fransız ordusunun Loire'ın ötesine çekilmesi gerektiğini ve Louis'in yabancı birliklere eşlik etmeden Paris'e girmesine izin vermek için Paris'e girmenin "boş zaferinden" vazgeçilmesi gerektiğini önerdi. Blucher bu şartları kabul edemedi, Louis'in dönüşü Prusya için bir öncelik değilken, Paris'in ele geçirilmesi büyük bir onur noktası olarak görülüyordu.
Mareşal Louis Nicolas Davout, Victor Adam
Davout'a 2 Temmuz'da Geçici Hükümet'in orduyu Paris'ten göndererek ateşkes aramaya karar verdiği, ancak mareşalin gösterişli bir direniş bile göstermeden ayrılmayacağı bilgisi verildi. Kalan tüm mevcut Fransız birlikleri bir gecede Montrouge'ye taşındı ve 3 Temmuz'da saat 3'te Issy'de Prusyalılara ağır bir baraj başladı ve ardından güçlü bir piyade saldırısı yapıldı. Prusyalılar yiğitçe savaştı ve sonunda Fransız kollarını geri püskürttü, her iki taraf da binden fazla adam kaybetti ve yaralandı, bunlar Waterloo kampanyasının öfkeyle ateşlenen son atışlarıydı.
O sabah saat 7'de Fransız topçusu sustu ve Fransızlar derhal bir kapitülasyon imzalamayı teklif etti. Blucher, Wellington'la St Cloud'da buluşmayı ayarladı ve daha sonra o gün Paris Sözleşmesi imzalandı.
Fransız ordusu 5 Temmuz'da Paris'ten yola çıkarken, Paris'te düzen Mareşal Massena tarafından Ulusal Muhafızlarla birlikte sağlandı. Wellington, Paris'in kuzey ve batı banliyölerini işgal etmişti ve 6 Temmuz'da Prusyalılar, Seine'nin güneyindeki Paris'in 11 kapısının her birinin yakınına birlikler yerleştirdi ve köprüleri onarmaya başladı.
Huysuz
Mareşal Huysuz, 17 Haziran öğleden sonra ve akşam, Prusyalıların hangi yöne çekildiğinden emin olmadan Ligny'den kuzey doğuya yavaş yavaş hareket etmişti. Napolyon, Prusyalıların çok ağır bir şekilde yenildiklerini, Namur üzerinden Almanya'ya olan iletişim hatları boyunca hızla geri çekildiklerini varsaymıştı. Bu hata, büyük ölçüde, Namur yolunda keşfedilen büyük miktarda yönlendirilmiş birlik kütlesi ve artçı muhafızın bir parçası olduğu varsayılan bir topçu bataryasının ele geçirildiğine dair erken Fransız süvari raporlarından kaynaklanıyordu. Napolyon'un aklına bunun, karışıklık içinde ana ordudan kopan Prusya birliklerinden oluşan bir grup olabileceği geldi. Ancak, Napolyon'un Blucher'ın sık sık savaşma yeteneğini gösterdiği 1814'ün son kampanyaları sırasındaki deneyimi göz önüne alındığında, Blucher'ın ordusunu günlerce reforme edemeyeceği ve Wellington'u destekleyemeyeceği varsayımını daha da doğrulamaya hizmet etti. bir dayak ve günler içinde, bazen de hemen ertesi gün saldırıya geri dönmek. Bununla birlikte, bir önlem olarak, Prusyalıların peşinde otuz üç bin adam ve doksan altı silahtan oluşan büyük bir kuvvet göndermişti; bu, daha ileri raporların Gembloux çevresinde toplandığını gösteriyordu, Napolyon, Blucher'ın yalnızca Namur'da emekli olma seçeneğine izin vermediğini fark etti. ama aynı zamanda onu Wellington'a daha da yaklaştıracak olan Wavre'de.
Napolyon, Kılıcını Prusyalıların sırtında tutması ve onları kovmak için reform yapmalarını engellemesi için Huysuz'u sözlü emirlerle göndermişti. Ancak, Napolyon kısa süre sonra bu emirleri Grouchy'ye yeniden gözden geçirdi ve rolünü netleştirmek için daha fazla yazılı talimat vermeye karar verdi. Bunlar, gücünün General Vandamme'nin III. Huysuz'a verilen emirler, Gembloux'ya ilerlemesi, ardından düşmanı takip ederek Namur ve Maastricht'e doğru keşif yapmasıydı. Bununla birlikte, Napolyon, Blucher'ın gücünün en azından bir kısmının, Grouchy'ye özellikle emrettiği gibi, Wellington ile bağlantı kurmak için Brüksel'e doğru ilerleyebileceğini açıkça fark etti:
"Ordularını Brüksel ve Liege'yi kapsayacak şekilde birleştirmeyi ve savaşmayı planlıyorlarsa, Blucher ve Wellington'ın niyetlerini keşfedin."
Ancak, Napolyon'un Wavre yönünde herhangi bir süvari devriyesi emri vermesi çok geç olmuştu. Grouchy'nin birlikleri günün geç saatlerinde Gembloux'ya vardı ve yerel halktan alınan bilgiler, Prusya ordusunun önemli bir bölümünün Wavre'de ilerlediğini gösteriyordu. Huysuz, 17-18 Haziran'ın korkunç havasında Gembloux'da ikiye bölündü, sadece geri çekilme hattını kurmak için süvari devriyeleri gönderdi. Ancak akşam 10'a kadar yeterince ikna oldu. Napolyon'a Prusyalıların Sauveniere'i geçtiklerini ve burada iki kola ayrıldıklarını, biri Wavre'ye doğru ilerlediğini ve ana bölümün Liege'ye, diğerlerinin de Namur'a yürüdüğünü yazmak için. Ancak şu ifadeleri kullandı:
'Eğer raporlarından sonra [süvari devriyeleri] Görünüşe göre Prusyalıların çoğunluğu Wavre'de çekiliyor, Brüksel'e ulaşamamaları ve Wellington'dan ayırmaları için onları o yöne doğru takip edeceğim.'
18 Haziran'da şafak vakti, Bulow'un birlikleri Mont St. Jean'de Wellington'un ordusuna katılmak için yürüyüşe başladı ve ancak birkaç saat sonra artçı koruması hareket ettiğinde, Exelman'ın Fransız süvarileri yaklaşmaya başladı ve artçı muhafızın geri dönmesine neden oldu. onları kapalı. O önemli gün sabah saat 6'da, Huysuz tekrar Napolyon'a yazdı ve tüm raporların şimdi Blucher'ın Brüksel'e yürüdüğünü ve Wellington'a katılıp savaş teklif edeceğini gösterdiğini doğruladı.
Saat 10.00'da Huysuz, Prusyalıları takip ettiğini ve o gün sadece Wavre'ye ulaşacağını belirterek raporunu güncelledi:
Blucher'ın I., II. ve III. Kolordusu Brüksel yönüne yürüyorlar. Bu akşam, topluca Wavre'nin önünde duracağım ve bu şekilde, Majesteleri ve Prusya'nın önünde geri çekildiğini varsaydığım Wellington arasında yer alacağım. Ordu. Daha fazla talimata ihtiyacım var…'
Huysuz'un Napolyon'un şu anki durumu, hareketleri veya niyetleri hakkında hiçbir fikri olmadığı açıktı, çünkü mektubundan sonraki doksan dakika içinde dünya tarihinin en büyük savaşlarından biri ondan yirmi milden daha uzak olmayacaktı ve onun da hiçbir fikri yoktu. o gün bir savaş çıkacağına dair herhangi bir beklentisi vardı.
Huysuz, görünüşe göre, Wavre'nin yaklaşık altı mil güneyinde Sart-a-Walhain'de çileklerden oluşan bir kahvaltının tadını çıkarırken, saat 11.30'da, büyük bir topçu barajının, Waterloo'nun tantanalı uzaktan gelen açık gümbürtüsüyle uyuşukluğundan şiddetle uyandı. Yakında bir savaş konseyi toplandı ve Gerard, ordunun derhal Bois de Soignes bölgesinden gelen silahların sesine doğru yürümesini istedi. Ancak Huysuz böyle bir harekete karşı karar verdi, ancak Napolyon kendisine katılması için herhangi bir emir göndermedi, Prusyalıları kuzeye ve doğuya geri itmeye devam edecekti.
Birliklere, General Thielmann'ın on beş bin adamıyla Blucher tarafından ne pahasına olursa olsun tutmaları emredilen Wavre'ye doğru yürümeleri emredildi.
Grouchy'nin sabah 6'daki raporunun ne zaman geldiği belli değil, ancak Napolyon öğleden sonra 1'e kadar bir yanıt göndermedi. Grouchy'nin Wavre'deki planlı hareketinin emirlerine uygun olduğu, ancak Blucher'ın Wellington'a katılmasının artık bariz riskinden dolayı olduğu konusunda bilgilendirildiği iddia edildiğinde:
Haklarımızı rahatsız etmeye ve onları ortadan kaldırmaya çalışan düşman birliklerine her zaman saldırabilecek durumda olmalısınız. Şu anda, Soignes ormanından önce Waterloo yönünde savaşa katıldı. Düşmanın merkezi Mont St Jean'de. Öyle bir manevra yap ki bizim sağımıza katıl.'
Ama görünüşe göre bir dipnot, ayrılmadan önce aceleyle eklenmiş:
General Bulow'un sağ kanadımıza saldıracağını söyleyen bir mektup ele geçirildi. Bu birliği St Lambert'in tepelerinde gördüğümüze inanıyoruz. Bu nedenle, suçüstü yakalayacağınız Blucher'ı yok etmek için bize katılmak için bize doğru hareket ederken bir an bile kaybetmeyin.'
Ne yazık ki hem Napolyon hem de Huysuz için bu not, gerçek olsa bile, Huysuz'un harekete geçmesi için çok geç olmadan çok az umut vardı.
General Thielmann, Wavre'nin güney kısmını terk etmek ve Dyle Nehri üzerinde geri çekilmek gibi mantıklı bir karar verdi. Basse Wavre'de iki köprüye barikat kurulmasını ve diğerlerinin savunmasını emretti ve nehrin kuzeyindeki nehir kıyısındaki tüm mülklerde savunma hazırlıkları yaptı.
Fransız süvarileri, şiddetli yağmurlar nedeniyle herhangi bir geçiş olasılığını engelleyen sel olan Dyle'ye kadar birkaç saat devriye geziyordu ve saat tam 4 idi. Vandamme'nin piyadeleri nihayet şehre yaklaşmadan önce, köprüleri bir darbeyle ele geçirmek için hemen saldırdılar. Thielmann, Wavre'nin savunması için hazırlıklarını henüz tamamlamıştı ki, iki Fransız topçu bataryası, Vandamme'nin birliklerini ilan ettiğinde, bunlar hemen sağlam sütunlar halinde köprülere saldırdı, ancak geri püskürtüldü.
Huysuz, Bierges ve Basse Wavre'deki şehrin üstündeki ve altındaki köprülere eşzamanlı saldırılar başlatarak tepki verdi ve ayrıca Pajol'un süvarilerine ve Teste'nin piyadelerine daha batıda Limal'e ve oradan da St Lambert'e ilerlemelerini emretti. Basse Wavre dayandı, ancak Wavre'deki köprüler, her iki taraf da nadiren aranan veya verilen çeyreklerle şiddetli süngü saldırıları başlatırken birkaç kez el değiştirdi.
Ancak, Limal'e doğru sürerken, Huysuz yolda karşılaşmayı umduğu piyadeyi bulamadı, ancak onları kısa süre sonra Wavre'de buldu, yanlış yola saptı ve yollarını kaybetti. Huysuz, birlikleri gece 11'de geldikleri Limal'e zorla yürüttü. Pajol tarafından tutulan köprüyü bulmak. Hemen birliklerini Dyle üzerinde başlattı, Limal'i yeniden ele geçirme niyetinde olan bir Prusya kuvvetini yendi ve Huysuz, sabah köprübaşını genişletip Napolyon ile güçlerini birleştirebilmesi için mevcut tüm birliklerin kendisine katılmasını emretti.
Savaş sonunda karanlıkla birlikte azaldı ve her iki ordu da huzursuz bir geceye karar verdi, komutanları Mont St Jean'deki ağır topun sona erdiğini ve sonuçtan tamamen habersiz olduklarını acı bir şekilde fark ettiler. Huysuz bir Fransız zaferi söylentileri duymuştu, Thielmann bir müttefik zaferinin benzer doğrulanmamış raporları duymuştu. Kim haklıydı?
İkisi de rahat uyuyamayacaktı.
Ertesi gün, Wavre'de karşı karşıya gelen rakip orduların hiçbiri henüz Waterloo'daki olaylardan daha net bir şekilde gelmeden geldi. Thielmann, Wavre'nin karşısındaki güçlü Fransız kuvvetleriyle karşı karşıya kalırken, Grouchy'nin ana kuvveti Dyle'ı Limal'de geçmişti. Thielmann, 10. ve 12. Tümenlerini Point du Jour'un önüne yerleştirdi, ancak açıkça iki kat daha fazla Fransız piyade, süvari ve top ile karşı karşıya kaldılar ve gün ışığından kısa bir süre sonra Grouchy, Point du Jour ve Bierges köylerine ortak bir saldırı başlattı.
Thielmann, Waterloo'daki zaferin kesin haberlerini sabah 9'a kadar duymadığını iddia ediyor, ancak harika haberin gerçekten gelmesi ve birliklere hızla yayılması birkaç saat önce olmuş olabilir. Fransızların ezici sayılarına rağmen, haberler Prusyalıları karşı saldırıya teşvik etti. Thielmann'ın beklediği gibi çekilmek yerine, olaylardan hala habersiz olan Fransızlar daha da güçlü bir tepki başlattı. Sabah 10'a kadar Fransız rakamları belli oluyordu ve Thielmann Wavre'den çekilmeye ve Louvain yolunun altı mil boyunca Ottenburg'un hemen ötesinde emekli olmaya karar verdi.
Huysuz şimdi sahaya komuta ediyordu, ancak yarım saat içinde Napolyon'un yenilgisinin haberi nihayet ona ulaştı ve geri çekilmesi gerektiği hemen anlaşıldı. Süvari Sambre Nehri üzerindeki köprüleri tutmak için gönderilirken, piyade Dyle'ı Limal'de yeniden geçti ve böylece Fransa'ya giden yolu güvence altına aldı. Güçlü bir süvari kalkanı, Thielmann'ın Grouchy'nin o gece geç saatlere kadar geri çekildiğini öğrenmesini engelledi.
Grouchy geri çekilmeyi ustalıkla idare etmişti, ancak Pirch'in Kolordusu da Blucher tarafından geri çekilme hattını kesmek için manevra yapmak üzere gönderildiği için henüz güvende değildi.
Fransız süvarileri Namur'a doğru ilerliyor - Tarih
Don Holway tarafından
Felaket karşısında, tarihteki birkaç askeri komutan, Wellington'un 1. Dükü Arthur Wellesley kadar İngilizlerin sert üst dudağını korudu. Haziran 1815'in ortalarında, Brüksel'deki evinde Richmond Düşesi Charlotte Lennox tarafından verilen bir baloya katıldı. Onun konuk listesi, şehrin en yüksek soyluları ve askeri komutanlarını içeriyordu: Orange-Nassau Prensi William Frederick, Brunswick Dükü Korgeneral Sir Thomas Picton'dan 18 yaşındaki Lord James Hay'a kadar, Earl'ün varisi. Hata. Richard'ın kızı Baron Alvanley'in kızı Leydi Katherine Arden, "Üç general dışında, ordudaki tüm yüksek rütbeli subaylar orada görülecekti" diye yazdı.
Richmond'un evi pratikte bir askeri karargahsa, bunun iyi bir nedeni vardı. Mart ayında Fransa'nın eski imparatoru ve Avrupa'nın müstakbel fatihi Napolyon Bonapart, Elba'daki sürgünden kaçmıştı.Akdeniz'den Paris'e Avrupa'nın kalbi bir kez daha “Vive l'Empereur!” çığlıklarıyla çınladı. Ve o günkü raporlar, Fransa'nın 130.000 kişilik Kuzey Ordusu'nun Belçika'yı işgal ettiğini gösteriyordu.
Düşesin 17 yaşındaki kızı Georgiana, "Wellington Dükü baloya oldukça geç geldiğinde dans ediyordum ama söylentileri sormak için ona gittim" diye yazdı. “Çok ciddi bir şekilde, 'Evet, yarın yola çıkacağımız doğru' dedi.” İngiltere ve Hollanda Birleşik Krallığı'nın birleşik ordularının başkomutanı olarak, o zamanlar modern Hollanda, Belçika ve Lüksemburg'u içeriyordu. , Wellington önümüzdeki günlerde ölümle karşı karşıya kalacaktı. Ama bu, o akşam düşesin balosunu kaçırması için bir neden değildi.
Misafirler gece geldi. Balo salonunun zemininde rengarenk önlükler ve göz alıcı üniformalar dönüyordu. Gordon Highlanders bir kılıç dansı ve makaralar yaptı. Gece yarısı civarında acil haberlerle bir haberci geldi. Wellington, ayrılmak için izin isteyen Prens William ile görüştü. Diğer memurlar da birer birer kaçmaya başladılar. Leydi Katherine, "Nişanlanacak erkek ve oğulları olanlar, birçoğunun son vedası bu en korkunç baloda gerçekleştiğinden, açıkça kederlerine yenik düştüler" diye yazdı.
Lady Georgiana'nın yanında oturan Wellington, saat 1:30'a kadar yemek ve sohbete daldı ve ardından misafir odasına çekildi. Ayrılmadan önce ev sahiplerine evde iyi bir harita olup olmadığını sordu. Çalışmada, kapalı kapılar ardında saha raporlarını araziyle karşılaştırdı. Dük, yaklaşık 60 savaşta savaşmış ve hiç kaybetmemiş, ancak Bonaparte ile hiç savaşmamış olan bir savunma taktikleri ustası olarak İspanyol Yarımadası'nda ün kazanmıştı. İngiliz-Hollanda ordusunu güneybatıya, Nivelles çevresine, ikmal hattını İngiltere'den korumak için kantonlamıştı, ancak Fransızlar Charleroi'yi tam güneyde almıştı ve Brüksel'den sadece 13 mil uzaktaydı. Wellington ünlü bir şekilde “Napolyon beni aldattı, Tanrı aşkına üzerimde 24 saatlik yürüyüş kazandı” dedi.
Sınırın ötesinde, bir başka büyük general de Bonaparte'a ayak uydurmaya çalışıyordu. Fransa Mareşali Michel Ney, ülkesinin 1792'de Valmy'den 1813'te Leipzig'e kadar yaptığı her büyük savaşta saflardan yükselmişti. Bir noktada tamamen kesilmiş olmasına rağmen, Fransız arka muhafızına Moskova'dan geri çekilirken komuta etmişti. ana ordudan. Beresina Nehri'nden son kaçışında “Rus topraklarındaki son Fransız” olarak ünlendi. Adamları onu kırmızı ten rengi ve ateşli mizacından dolayı Le Rougeaud olarak tanıyordu. Napolyon, Ney'i "Cesurun En Cesur"u olarak adlandırdı. Ney'i Fransa Mareşali'ne terfi ettirmiş ve ona Moskova Prensi unvanını vermişti.
Lord Wellington ve diğer Müttefik subayları, savaştan önceki gece Richmond Düşesi'nin Brüksel'deki evindeki balosuna katıldı. Wellington gecenin büyük bir bölümünü çalışmasında kapalı kapılar ardındaki haritaları inceleyerek ve saha raporlarını araziyle karşılaştırarak geçirdi.
Yine de Paris'in teslim olmasından sonra Mareşallerin İsyanı'na önderlik eden ve savaşmayı reddeden Ney olmuştu. Dahası, Napolyon Elba Ney'de sürgüne gittiğinde kralcılara katıldı. Ama Bonaparte döndüğünde, onu dize getirmek için şişman, gutlu Kral XVIII. Ney, "Efendim, umarım yakında onu demir kafeste geri getirecek duruma gelirim" dedi.
Ney güneye hücum etti ama yol boyunca kararlılığını ve krallığını kaybetti. Napolyon toplantıda ona “Kucakla beni sevgili Ney” dedi. "Seni gördüğüme sevindim. Açıklama istemiyorum. Kollarım seni almak için her zaman açık, çünkü benim için hala cesurların en cesurusun." Ney yine taraf değiştirdi ve Fransa da öyle. 19 Mart'ta Louis ülkeden kaçtı ve 24 saatten kısa bir süre sonra Napolyon Paris'e gitti.
Avusturya, Rusya ve Prusya, İngiliz, Hollandalı ve Belçikalıların yanı sıra, Napolyon'un isteklerini bir kez ve herkes için ezmek için bir Yedinci Koalisyon olan 150.000 adama katkıda bulunmayı kabul etti. Bonaparte'ın yaveri General Gaspard Gourgaud, "Böylece Temmuz ayı boyunca Fransa'ya altı yüz bin düşman saldıracaktı" diye yazmıştı. “Fakat Haziran başında, yalnızca Generaller [Field Marshal Gebhard Leberecht von] Blucher ve Wellington'un orduları harekete hazır olarak kabul edilebilirdi. Kalelerinde bırakmaları gereken askerleri çıkardıktan sonra, iki yüz bin kişilik tek kullanımlık bir kuvveti sınırlara sundular.”
Ancak Napolyon, ne Müttefiklerin Fransa'yı işgal etmesini beklemeye ne de onlarla aynı anda savaşmaya niyetliydi. Altı hafta boyunca emir bekleyen Ney olmadan savaş hazırlıkları devam etti. Napolyon 11 Haziran'da "Mareşal Ney'i çağırın ve ona ilk muharebelerde bulunmak istiyorsa 14'ünde Avesnes'te olması gerektiğini söyleyin" diye emir verdi 11 Haziran'da "Karargahım orada olacak."
Ney ve yaveri Albay Pierre-Agathe Heymes, Belçika sınırındaki Avesnes-sur-Helpe'ye 13 Haziran akşamı geldi. yükseldikçe kamp takipçileri gibi. 15 Haziran'da şafaktan önce, General Jean-Baptiste Drouet, Kont d'Erlon komutasındaki I. Kolordu tarafından desteklenen General Honore Charles Reille komutasındaki II. Kolordu sınırı geçti ve bir Prusya taburunu Charleroi'dan dışarı itti. Öğle vakti Bonaparte ile Brüksel arasında hiçbir şey kalmamıştı. Sonunda Ney'i karargâhına çağırdı ve savaş planını açıkladı.
İmparator, Napolyon'un ana kuvvetiyle onu savaştan çıkaracağı doğudan aceleci Blucher'ın saldırmasını bekliyordu. Ney'in tek yapması gereken, Bonaparte dönene kadar Wellington'un Prusyalıların yardımına gelmesini engellemekti. Birlikte sırayla İngiliz-Hollandalıları yeneceklerdi. Müttefikler, Avusturya ve Rusya savaşa girmeden önce barış için dava açacaklardı. Napolyon Ney'e “1. ve 2. kolordu komutasını al” dedi. "Sana Muhafızımın hafif süvarilerini de veriyorum, ama henüz kullanma. Yarın [süvari generali François Etienne de] Kellermann'ın Cuirassiers'ı size katılacak. Gidin ve düşmanı Brüksel yolu boyunca geri sürün ve Quatre Bras'ta bir pozisyon alın.”
Dört kol anlamına gelen Quatre Bras, Brüksel yolunun Nivelles'den Namur'a giden yoldan geçtiği Charleroi'nin 10 mil kuzeyinde bir çiftlik köyüydü. Ney, onu tutarak Wellington'un Blucher'a giden yolunu kapatacaktı. Ney, Napolyon'a "Buna bağlı" diyerek güvence verdi. "Düşmanın tüm ordusu orada olmazsa, iki saat içinde Quatre Bras'ta olacağız!" Ve kralına gösterdiği aynı savaşçı ruhla, imparatorunun hizmetine koştu. Heymes, “Fakat bir general için savaştan bir gün önce ordunun komutasını almaktan daha kötü bir şey olmadığını unuttu” diye yazdı.
Ney, Quatre Bras'ın yaklaşık yedi mil yakınında, Gosselies'te Reille'in II. Kolordusu'nu yakaladı. Gün ışığına birkaç saat kalmışken, General Charles Lefebvre-Desnoettes komutasındaki Muhafızlar Hafif Süvari Tümeni'ni, hedeflerinin yarısında, Frasnes'a giden Brüksel yolunu takip etmeye çağırdı. Köye bakan bir tepeye çıktıklarında top ateşine tutuldular. Bir atlı topçu bataryası ve bir tabur asker kasabayı tuttu.
İmparatorluk Muhafızlarının 2. Hafif Süvari Alayı'nın iki filosu, General Pierre David de Colbert-Chabanais'in ünlü Kızıl Mızraklıları, savunucuların gözü önünde Frasnes'in etrafında sürdü. Lefebvre-Desnoettes, "Onları döndürmek için manevra yaptığımızı fark ettiklerinde, onları neredeyse filolarımızla çevrelediğimiz köyden çekildiler," diye yazdı.
Düşman doğuya değil kuzeye çekildi. Bunlar Prusya birlikleri değildi. Bunlar Hollandalıydı: 2. Tabur, 2. Nassau-Usingen Tugayı ve 2. Hollanda Piyade Tümeni. Tüm tugayın, Albay Prens Bernhard von Saxe-Weimar komutasındaki dört taburun Brüksel yolundan geldiğini bilerek Quatre Bras'a doğru çekildiler.
Ligny'de Prusyalılarla karşı karşıya gelen Napolyon, Ney'e Quatre Bras'ta toplanmış olan Müttefik kuvvetlerine saldırması ve yok etmesi gerektiğini mümkün olan en açık dilde bildirdi.
Lefebvre-Desnoettes, "General Colbert, Quatre Bras'ın yüksek yolda tüfek atışına bile ulaştı, ama onu taşımamız imkansızdı," diye yazdı. Kızıl Mızraklılar, Hollandalıların ana gövdesinin üzerlerine indiğini gördüler. Colbert, tüm tugayı kendisi almamayı seçti, ancak şehri terk etti ve Frasnes'e geri döndü. Saat 19:00'a kadar Saxe-Weimar'ın Quatre Bras'ta 4500 askeri ve altı topu vardı.
Birkaç saat daha verildiğinde, Ney bir gece saldırısında kasabayı temizlemek için iki tümen organize etmiş olabilir. Ancak II. Kolordu'nun 17.800 adamı Fransa'ya geri döndü. Brig altında 5. Piyade Tümeni. General Gilbert Desire Joseph, Baron Bachelu, Frasnes'ta, 2 1/2 mil arkadaydı. General Maximilien Sebastien'in altındaki 9. Piyade Tümeni, Kont Foy ve Napolyon'un küçük kardeşi Prens Jerome Bonaparte'ın altındaki 6. Piyade Tümeni, Gosselies'te iki kat daha gerideydi. Ve d'Erlon'un tüm I. Kolordusu hala daha güneyde, Charleroi civarındaydı. Hepsini geceleyin tek bir yoldan Frasnes'a getirmek, trafik kontrolünde oldukça egzersiz olurdu. Heymes, mevcut birliklerle Frasnes'i şafaktan önce almak için 10'da bir şansları olmadığını tahmin etti.
Böylece Ney sabahleyin emirlerini yerine getirmeye hazırlandı. Bu arada, Wellington'un komutanları emirlerine itaat etmediler. Bir gecede, Saxe-Weimar yol boyunca Nivelles'e haber göndererek tümen komutanı Korgeneral Henri Georges, Baron Perponcher-Sedlintsky'yi Fransız işgali konusunda uyardı. Wellington'un Nivelles'e konsantre olma ve onun yerine Quatre Bras'ta savaşma emrini görmezden gelmeyi seçtiler.
Savaş alanı, tepe noktasında kavşakları olan, yukarıya dönük kaba bir üçgendi. Bossu Korusu güneybatıya doğru uzanıyor ve hem savunmacılara hem de hücumculara koruma sağlıyordu. Aynı şekilde, Namur yolu da güneydoğudaki bir geçitten geçerek Piraumont köyünü geçerek Ligny ve Prusyalılara doğru ilerliyordu. Brüksel-Charleroi yolu, uzun buğday, mısır, arpa ve çavdar tarlaları ile kaplı, dalgalanmalar ve ölü zemin kıvrımlarıyla dolu sığ, inişli çıkışlı bir vadinin ortasından geçiyordu. Üçgenin merkezinde, birkaç binadan ve tuğla duvarlarla çevrili bir avludan, tarlaya hakim doğal bir kaleden oluşan büyük bir çiftlik olan Gemioncourt vardı. Perponcher ve Orange-Nassau Prensi William, güneş doğmadan önce takviye ile gelen, hepsini sadece 8.000 piyade ve 16 silahla tutmayı amaçladı.
Kont Foy, “Düşman ormanın dışında, Quatre Bras evlerinin çevresinde ve Namur yolunda birçok adam gösterdi” diye yazdı. Ney'in komutası yaklaşık 50.000 adamdı, ancak öğlen vakti Reille'in II. Ney, Foy ve Reille, Wellington'la Yarımada'da savaşmışlardı ve dükün gerçek gücünü gizlemek için araziyi nasıl kullandığını çok iyi hatırlıyorlardı. "Reille, bunun, İngiliz birliklerinin kendilerini ancak doğru zaman geldiğinde gösterebilecekleri ve beklemenin ve ancak herkes yerde toplanıp toplandığında beklemenin ve saldırıya başlamanın gerekli olduğu İspanya'daki bir savaşa benzeyebileceğini düşündü. ” yazdı Foy.
Ney'in Quatre Bras'taki küçük İngiliz-Hollanda kuvvetine saldırmakta tereddüt etmesi, Wellington'a, Sir Thomas Picton'ın 5.
Sabah 10:00 civarında gelen Wellington, henüz saklanacak bir takviyesi yoktu, ancak ona karşı çıkan sadece küçük bir Fransız askeri kuvveti gördü, onların varlığı İngiliz ve Hollandalıların yollarını kapatmasını gerektiriyordu. Blucher ile tanışmak için Namur yolundan aşağı inme fırsatını yakaladı. “Muhtemelen göründüğü gibi, Quatre Bras'ın karşısındaki Frasnes'te konuşlanmış düşman kuvvetlerinin bölünmesi önemsizse ve yalnızca İngiliz ordusunu gizlemeyi amaçlıyorsa, tüm gücümü Mareşal'i desteklemek için kullanabilirim ve memnuniyetle yapacağım. Wellington, ortak operasyonlarla ilgili tüm dileklerini yerine getirin” diye yazdı.
Ligny'de Napolyon, Ney'den Müttefiklerin Quatre Bras'ta toplandığını bildiren bir haberci geldiğinde Prusyalılara saldırmaya hazırlanıyordu. İmparator, kasabanın şimdiden Fransızların elinde olduğunu düşünmüştü. Hemen, yazılı olarak ve en sert şekilde yeni emirler verdi. "Kont Reille ve d'Erlon ile size katılmak için yürüyen Kont [François Etienne de Kellermann, 2. Duke de] Valmy'nin birliklerini toplayın. Bu güçlerle, kendilerini gösteren tüm düşman güçleriyle çatışmaya girmeli ve onları yok etmelisiniz.”
D'Erlon'un kolordu hâlâ çok gerideydi. Heymes, "Saat bir geldi ve hala ilk kolordu gelmedi" diye yazdı. "Onunla ilgili hiçbir haber yoktu, yine de çok uzak olamaz. Bu nedenle mareşal savaşa başlamakta tereddüt etmedi.”
Wellington ve Blucher, Ligny'de bir yel değirmenine tırmanmışlar ve bir teleskopla toplanmakta olan sayısız Fransız askerini ve hatta Napolyon'u bile görebiliyorlardı. Ana muharebenin orada olacağı ve Wellington'un karşı karşıya olduğu yalnızca simge bir kuvvet olduğu sonucuna vardılar. Dük, Prusyalıların yardımına gelmeyi kabul etti, ancak o ve grubu yola geri dönerken, Quatre Bras'ta top ateşi duyabiliyorlardı.
Ney'in açılış barajı, Gemioncourt çevresindeki yetersiz Hollanda pillerini geri zorladı. Bununla yüzlerce Fransız avcı erleri, tirailleurs, insan yüksek tahıl tarlalarına döküldü. Yarbay Johann Grunebosch'un 27. Hollandalı Jäger Taburu'ndaki meslektaşları onlara sadece kısa bir süre dayanabildi. Seferdeki bir Müttefik askeri, düşman keskin nişancılarını iyi hatırlıyordu. Asker, "Onların küçük çaplı [.69 kalibrelik Charleville tüfeği] olan ince, uzun, hafif ateş kilitleri, bizim korkunç derecede beceriksiz makinemizden [.75 kalibrelik Hindistan Desenli Kahverengi Bess] çatışma için daha verimlidir," diye yazdı asker. “Fransız askerleri, mermiyi kamçılayarak, parçanın kıçına yerde bir veya iki sarsıntı veriyor, bu da ramrod kullanımının yerini alıyor ve böylece bizim için iki kez ateş ediyorlar…. Düşmanın ateşinin ne kadar ürkütücü olduğunu ve kaç adam kaybettiğimizi bulmak şaşırtıcıydı.”
Fransız General François Kellermann (solda) ve Korgeneral Sir Thomas Picton.
Jägers 14:30'da geri çekilirken, Ney ana saldırısını başlattı. Sağda, Bachelu'nun tümeninden 4300 adam Piraumont ve Namur yolu üzerinde ilerledi. Merkezde, Foy'un tümeninden 5500 adam, Brüksel yolunu doğrudan Quatre Bras'a doğru başlattı. Bu tür sayılar karşısında Grunebosch'un 750 jaeger'ı Gemioncourt'a geri döndü. Fransız keskin nişancıları onları sonuna kadar taciz etti, düşman subaylarını ve atlarını hedef aldı.
Perponcher, Yarbay Jan Westenberg'in 5. Hollandalı Milis Taburu'nun savaşa girmesini emretti. 450 adamından sadece 20'si şimdiye kadar harekete geçmişti. Hemen Fransız topçularının tüm dikkatini çektiler ve çiftlik evinin etrafındaki yüksek mısırda gizli tirailleurlar. Kargaşa içinde geri düştüler. Fransız süvari komutanı Korgeneral Hippolyte Pire, 2. Süvari Tümeni'nin şövalyelerini ve mızrakçılarını onların üzerine saldı. Sarsılmış genç milisler zamanında zar zor yanıt verdi. "Meydanı oluşturduktan sonra, bir bölük veya müfrezeden bazı adamların diğer bölüklerinkilerle karıştığını ve düzgün düzeni sağlamak istediğini fark ettik, sonra Yarbay Westenberg bize bu kadar kesin olmak zorunda olmadığımızı söyledi" diye yazdı. asker.
Fransız atlıları dört ayrı saldırı başlattı, ancak düşman süngülerinin bir çitiyle karşı karşıya kaldılar ve doğrudan top ateşi altına girdiler, Hollanda meydanını kıramadılar. Arkalarında, Foy'un tümeni yumuşak zeminde ve yüksek tahılda bataklığa saplanmıştı ve piyade desteği olmadan Pire'nin süvarileri geri çekilmek zorunda kaldı.
Yine de sağda, Bachelu'nun tümeni Piraumont'u savunmasız ve Namur yolunu ellerinde buldu. Hatta, Blucher ile buluşmadan dönerken, Wellington'ın da dahil olduğu küçük bir atlı grubunu yakaladıkları anlarda geldiler. Dük, "Tanrım, beş dakika sonra gelseydim savaş kaybedilmişti, ama onu kurtarmak için sadece zamanım vardı" diye yazdı.
Sahanın karşısında, saat 15.00 sıralarında Ney destek kuvvetlerini karşıladı. Prens Jerome'un Armée du Nord'un en büyüğü olan II. Kolordu 6. Ve Bonaparte'ın beklediğinden daha zorlu bir mücadele verdiği Ligny'den yeni bir haber geldi. Mareşal Jean-de-Dieu Soult, "Majestelerinin amacı, önünüzdeki her şeye saldırmanız ve onu şiddetle geri ittikten sonra, [Prusyalıları] kuşatmamıza yardımcı olmak için bize doğru ilerlemenizdir," diye yazdı. .
Fransız solunda, Jerome Bossu Ormanı'na saldırdı. Karışık çalılık oluşumunda taktikler imkansızdı. Bir askerden çok sosyetik biri olarak tanınan prens saldırıyı bizzat yönetti. Yaveri, "Prens Jerome kalçasına vuruldu, ama neyse ki top önce kılıcının büyük altın kınına çarptı ve içeri girmedi, bu yüzden solgunlaşmasına neden olan şiddetli bir çürükten daha kötü bir şey yaşamadı" diye yazdı. , Kaptan Bourdo de Vatry. “Acısını yenen Prens, tümeninin başında at sırtında kaldı, böylece hepimiz için bir cesaret ve fedakarlık örneği oluşturdu. Soğukkanlılığının mükemmel bir etkisi oldu.” Üç kat daha fazla insan gücüyle, Fransızlar ormanın kuzey kenarı hariç hepsini temizledi. Bir dizi tirailleur, arkasındaki Nivelles yoluna ulaştı ve Müttefik arkasını tehdit etti.
Lord Wellington, Arap aygırı üzerinde ata binmiş 42. (Yayla) Ayak Alayı, ünlü Kara Saat, tekrarlanan Fransız saldırılarına karşı dimdik ayakta dururken izliyor.
Merkezde, Foy'un bölümü Hollandalıları Gemioncourt'u terk etmeye zorlamak için beşe bir oran kullandı. Orange-Nassau Prensi, umutsuz bir karşı saldırıya öncülük etmeyi kendi üzerine aldı. Şapkasını başının üstünde sallayan William, 5. Pire yine süvarilerini dağınık piyadeler arasında gönderdi. Grunebosch'un atı bir Fransız top mermisi tarafından devrildi. Dövüşe yaya olarak devam etti, ancak bir Fransız kılıç onu kafasından ve kolundan kesti ve onu savaştan nakavt etti.
Sonunda Hollandalı süvari geldi. Napolyon'un imparatorluk muhafızlarının eski bir subayı olan Tümgeneral Baron Jean-Baptiste van Merlen, 6. Hollanda Hussar Alayı'nın kurtarılmasını emretti. Dokuz saatlik bir yolculuktan hemen sonra varan hafif süvari süvarileri, Pire'nin atlıları tarafından kolayca püskürtülebilecek şekilde alelacele, kötü biçimli bir hücum başlattı.Orange-Nassau Prensi, 7. Belçika Hat Taburu tarafından oluşturulan bir karenin güvenliğine bir Fransız süvari düğümünden koparak neredeyse yakalandı. Kendi göğsünden kopartılan William'ın Askeri Nişanı'nın işlemeli yıldızını renklerine verdi ve şöyle dedi: "Cesur Belçikalılar, alın, onu adil bir şekilde kazandınız. Bunu hak ettin!”
Neredeyse tamamı Quatre Bras'a binmiş olan Pire'nin süvarileri aşırı genişlemiş, düzensiz ve karşı saldırıya açıktı. Hollandalıların elinde kalan tek şey, van Merlen'in 5. Belçika Hafif Ejderhaları Alayıydı. Subayların çoğu da dahil olmak üzere binicilerinin dörtte biri daha önce Napolyon'un altında görev yapmıştı. Eski arkadaşlar birbirlerini zıt saflarda tanıdılar ve birkaç Fransız, “Bize, Belçikalılar, bize!” diye bağırdı. Ancak savunma dikkate alınmadı. Dövüş, keskin kılıçlar, saldırılar ve karşı saldırılardan oluşan bir yakın dövüşe dönüştü, her iki taraf da sarı süslemeli yeşil üniformalar giydiği için daha da karıştı. Sonunda, Fransız 5'inci Lancer Alayı dengeyi bozmak için geldi. Belçikalılar, onları kasabaya kadar takip etmek ve Quatre Bras Savaşı'nı kazanmak üzere olan Fransızların peşlerinden hücum etmesiyle kaçtı ve kaçtı.
Bununla birlikte, atlılar ve kavşak arasında, Wellington Dükü ünlü safkan Arap aygırı Kopenhag'a bindi. Dük, bir karşı saldırıya öncülük etmek şöyle dursun, atını döndürdü ve Namur yolunun güvenliği için şiddetle mahmuzladı. Ve orada, yan yana uzanan hendekten aniden parlak kırmızı üniformalı ve etekli bir dizi adam çıktı. Bu askerler 92. (Gordon Highlanders) Ayak Alayı idi. Silahları kaldırılmış ve süngüleri sabitlenmiştir. İngilizler gelmişti.
Brunswick Dükü Frederick William cesurca bir süvari hücumuna öncülük etti, ancak onu atından düşüren bir tüfek mermisi tarafından ölümcül şekilde yaralandı.
Efsaneye göre, Wellington onlara "Uzan, 92.!" diye seslendi. Bazıları önceki akşam Richmond Düşesi için kılıç dansı yapan Highlanders, kendilerini yere attılar ve Kopenhag efendisini süngü, hendek ve her şeyin üzerine taşıdı. Dük'ün yaveri, "Daha kötü bir ata binemezdi," diye yazdı.
Pek çok tarihçinin bu hikayeyi gerçek olamayacak kadar iyi bulduğunu ve Wellington'un atlayışının savaşın bu noktasında gerçekleştiğinden ya da hiç gerçekleştiğinden şüphe duyduğu söylenmelidir. General Sir George Scovell, "Dükün emekli olurken oyuk karayolu boyunca uzanan alayın 'süngülerini atladığı' doğru değil," diye yazdı. "Dük'ün yanındaydım ve düşmanın süvari hücumu önünde çekiliyorduk ki, Dük 'Yol açın, yol açın!' diye haykırdı ve bizim için bir geçit açıldı." 92. subayların hesapları, tekrarlanan Fransız süvari suçlamalarından bahsediyor, ancak Wellington'un sıçramasından değil. Bununla birlikte, hikaye Quatre Bras folkloruna geçti.
Fransız atlıları İngiliz hattına kadar gürledi. "Bu sırada Alayın merkezinin gerisinde olan Lord Wellington, '92., ben söyleyene kadar ateş etmeyin' dedi ve yirmi ya da otuz adım yanımıza geldiklerinde, Majesteleri emri verdi. 92. Alayından Teğmen Robert Winchester, çok sayıda insanı ve atı öldüren ve yaralayan, hemen karşı karşıya geldikleri ve dörtnala atladıkları ateşe," diye yazdı.
Takviye kuvvetleri nihayet kuzeyden Quatre Bras'a akarken, geri çekilmeleri kuşatılmış Müttefiklere bir soluk verdi. Takviyeler, General Sir Thomas Picton'un 5. Tümeninden 3.500 adam ve Brunswick Dükü Frederick komutasındaki 4.500 siyah üniformalı piyade ve 900 süvari idi. Wellington, İngilizlere doğuya, çok önemli Namur yolunu güvence altına almalarını emretti ve Frederick'in Brunswicker'larını onlara ve Bossu Ormanı'nı kaybetmenin eşiğinde olan Orange-Nassau Prensi'ne yardım etmesi için görevlendirdi.
Picton'lu Wellington, "O, şimdiye kadar yaşadığı gibi kaba, ağzı bozuk bir şeytan, ama her zaman son derece iyi davrandı, ona verdiğim çeşitli hizmetlerde hiç kimse daha iyisini yapamazdı," diye yazdı. Wellington, 95. Ayak Alayı 1. Er Edward Costello, "Fransızlar, biraz topçu toplayıp evi yuvarlak atışlarla delmeye başlayana kadar bulunduğumuz yerde çok sessizce kaldık" diye yazdı. “Kendimi oldukça susamış hissederek, oradaki genç bir kadından biraz su istedim. Bana veriyordu ki, binadan bir top mermisi geçip kulaklarımıza toz kaçtı. Söylemesi garip, kız benden daha az endişeli görünüyordu.”
Bu noktada, 79. Ayak Alayı, Cameron Highlanders, yol defilesinden çıktı. Er Dixon Vallence, "Çavdar, parçalanmadan önce o kadar uzundu ki, üzerinde Fransızların kafalarından biraz daha fazlasını görebiliyorduk" diye yazdı. "Talep ederken onlara üç Highland hurra verdik ve 'pantolonsuz adamlara' karşı en uygunsuz sıfatları haykırarak, bacaklarının onları taşıyabileceği kadar hızlı bir şekilde onları uçurduk."
42. (Yayla) Ayak Alayı, ünlü Kara Saat, süngü sabitleme emri aldı. Çavuş James Anton, “Sabitleme süngüsünün çarpışmasında bir askere daha çok can veren bir şey vardır, bu yüzden kın, düşmanının kanını içinceye kadar almaması gerektiği düşünüldüğünde” diye yazdı. Ancak 42'nci Fransız piyadesini bozguna uğrattıktan kısa bir süre sonra imparatorluk süvarileri üzerlerindeydi. İskoçların sadece kısmi bir kare oluşturacak zamanı vardı. Zırhlı atlılar, uzun otların arasındaki Yaylalı yığınlarının etrafında dönüyordu. Açıkta yakalanan Yarbay Sir Robert Macara, Bath Düzeninin Şövalye Komutanı, yaralandı ve yakalandı. Yüksek rütbeli bir subayın altın apoletlerini ve işlemeli KCB'sini tanıyan Fransızlar, çenesinin altından beynine bir mızrak ucu soktu.
Alay komutanlığı dakika içinde dört kez aşağı doğru el değiştirdi. Seken bir top mermisi Picton'ın kendisine çarptı ve devam etti. Sonunda, süngüler yukarıda diz çökmüş safların başlarının üzerinden ateş eden tüfek atışları belirleyici oldu. "Ağır zırhlı biniciler, atlarından yuvarlanarak düştüler, atlar büyüdü, daldı ve atından inen binicilerin üzerine düştü. Adamlar ve atlar, ayrım gözetmeyen bir katliam yığınında birbirine karıştığından, tüfek ateşi havayı parçalıyor” diye yazdı Anton.
Wellington, Brunswick'li Frederick'e Bossu Wood ve Gemioncourt arasındaki boşluğu doldurmasını emretti. Kara Dük, dükalığını Prens Jerome tarafından yönetilen bir vasal krallığa dahil eden Fransızlara karşı kötü bir kin besliyordu. Siyah üniformalı paralı askerleri, gümüş ölüm başlı rozetleri ile Yarımada Savaşı sırasında korkunç bir ün kazanmışlardı, ancak açıkta konumlarında hafif süvariler ve uhlanlar, Jerome'un topçu ve tirailleur'larından dayak yediler. Fransız piyadeleri ilerlediğinde geri çekildiler. Sakince piposunu üfleyerek saflarında bir aşağı bir yukarı dolaşan Frederick, bir süvari hücumuna önderlik etti, ama bir tüfek topu onu atından düşürdü. Bir görgü tanığı, “Yüzündeki ölümcül solgunluk ve yarı kapalı gözleri en kötüsünü gösteriyordu” diye yazdı. Dük arkaya taşındı ve öldüğü açıklandı. 92. Alay'dan Çavuş David Robertson, "Brunswicker'ları geri püskürten Fransız süvari birliği biraz emekli oldu, sonra yeniden kuruldu ve alayımıza saldırmaya hazırlandı, ancak biz onu Brunswicker'lardan daha soğukkanlılıkla karşıladık" diye yazdı.
Bazı kayıtlar bunun Wellington'ın 92'nci süngülerin üzerinden atladığı zaman olduğunu gösteriyor, ancak o gün o kadar çok Fransız süvari suçlaması vardı ki bunlar kolayca karıştı. “Wellington Dükü onların yaklaştığını görünce, sol kanadımıza sağa, sağ kanadımıza da sola ateş etmesini emretti, bu sayede ateşi geçtik ve bir adam ve bir at, bir amaç için bu kadar büyük bir nesneyi sağladı. , çok azı kurtuldu. Atlar indirildi ve biniciler öldürülmedilerse esir alındı” diye yazdı Çavuş Robertson.
Wellington, 28. (Kuzey Gloucestershire) Ayak Alayı'nın kırılan 42.'yi devralmasını emretti. 1801'de İskenderiye'de, 28'inciler, Fransız süvarilerini vurmak için arka arkaya iki sırada durmuşlardı ve kendilerine, soba borusu shakolarının hem önünde hem de arkasında alay numarası takma onuruna izin verilmişti. Quatre Bras'ta iş neredeyse buna geldi. Binbaşı Richard Llewellyn, "Bir keresinde, Sir Thomas Picton'un ezici bir güç olarak hayal ettiği şey tarafından iki kanatta tehdit edildiğinde, '28'incisi, Mısır'ı hatırlayın' diye haykırdı. Alkışladılar ve saldırganlarını cesurca geri püskürttüler ve sonunda yerlerinde durdular," diye yazdı. Picton'un 28. tugayının da bir parçası olduğu 8. İngiliz Tugayı'na komuta eden Tümgeneral Sir James Kempt, şapkasını sallayarak önlerinde sürdü. “Bravo, 28.!” O bağırdı. "28'i hala 28'i ve bu günkü davranışları asla unutulmayacak."
Doğuya doğru, savaş hayati Namur yolu üzerinde ileri geri akmıştı. Fransız topçuları ve piyadeleri 95'incisini sürdü, İngilizler yeniden toplandı ve düşmanı tekrar geri itti. Costello, "Bir top tetiğime çarptığında ve kopardığında, rakip avcılarımızdan bazılarına nişan alıyordum," diye yazdı. "Yolun köşesindeki eve döndüğümde, içinden bir düzineden az kurşun deliği olmamasına rağmen güzel kızı hâlâ elinde buldum. Gitmesini istedim, ama babasının dediği gibi, Brüksel'den dönene kadar evle ilgilenmesini istemedi."
Akşam 5 civarıydı. Ney'in onlara atabileceği her şeyi aldıktan sonra, İngiliz-Hollandalı bitkin ve neredeyse cephanesi tükenmişti, ancak şimdi, Korgeneral Kont Carl von Alten komutasındaki 3. Piyade Tümeni'nin 6.000 askerinin gelmesiyle safları yenilendi. Wellington, İngiliz tugayını Bossu Wood'a ve Hanover tugayı sol kanatta konuşlandırdı. 25.000 piyade, 2.000 süvari ve 36 silahla Müttefikler geri çekilmeye hazırdı.
Ama Ligny'de Bonaparte, Prusyalıları istediği yerde tuttu. Ney'i darbeyi teslim etmeye çağırdı. Napolyon, "[Blucher]'ın sağını kuşatmak için hemen manevra yapmalısınız ve hızla onun arkasına geçmelisiniz, eğer güçlü davranırsanız bu ordu kaybolur, Fransa'nın kaderi sizin elinizde" diye emretti. Ney hala d'Erlon'un I. Kolordu ile gelmesini bekliyordu: 20.000 asker ve 50 top. Ancak Ney, Napolyon'un Quatre Bras'taki herhangi bir zaferi çoktan mahvetmiş olduğunu hemen hemen aynı anda öğrendi. Heymes, “İmparatorun emriyle 1. Kolordu, onu takip etmek yerine Brüksel yolunu terk etmişti ve [Ligny] yönünde ilerliyordu” diye yazdı. Ney'in zafer için umutsuzca ihtiyaç duyduğu takviyeler bir saatten fazladır ondan uzaklaşıyordu. Savaştan sonra Ney, "Bu istihbaratın bende yarattığı şok beni şaşırttı" dedi.
Ney, birkaç saat süreceğini bilerek, d'Erlon'un kendisine yeniden katılması için derhal karşı emir gönderdi. Mevcut diğer tek yedek General Kellermann, Duke Valmy'nin zırhlı tugayıydı. 1800'de Marengo'da, bu atlılar üç Avusturyalı grenadier taburu ve bir ejderha alayına binmişlerdi, sonuçta ortaya çıkan Fransız zaferi, Bonaparte'ın Birinci Konsül olarak iktidarda olduğunu doğruladı. Ney, Kellermann'ı bu zaferi tekrarlamaya çağırdı: "Sevgili generalim, Fransa'yı kurtarmalıyız, süvarilerinizi almak için olağanüstü bir çabaya ihtiyacımız var, kendinizi İngiliz ordusunun ortasına atın, ezin, ayakları altında çiğneyin."
Kellermann, “İmparatorunki gibi bu emri vermek, yerine getirmekten daha kolaydı” diye yazdı. Bu, yaklaşık 30.000 Müttefik askerine karşı 800 Fransız süvari göndermek anlamına geliyordu.
"Önemli değil, sahip olduğunla savaş, İngiliz ordusunu yok et, ayakları altında çiğne, Fransa'nın kurtuluşu senin elinde, git!" Ney anlattı.
Kellermann tugayı topladı ve yazdığı gibi, "tehlikenin boyutunu anlamaları ve üzerinde düşünmeleri için [zaman] vermeden, onları, kayıp adamları bir ateş körfezine sürükledi." Fransız süvarileri genellikle süratle hücum ederdi. "Tam dörtnala hücum et, ileri hücum et!" O bağırdı.
Hedefleri, Gemioncourt ile Bossu Korusu arasındaki Brüksel yolunun batısındaki açık araziydi. Bununla birlikte, yolun hemen doğusunda, 69. (Güney Lincolnshire) Ayak Alayı meydanda değil, hatta sıraya girerken yakalandı. En yakın süvari filosu onlara döndü. Bir Fransız subayı, "Bu alay otuz adım ateş etti, ancak süvariler durdurulmadan onu ayaklar altında çiğnedi, tamamen yok etti ve önlerine çıkan her şeyi devirdi" diye yazdı.
Brunswickers, bir Alman litografisinde Fransızlara karşı ateş eder ve ilerler. Zamanında gelişleri Wellington'un çizgisini dengelemeye yardımcı oldu.
Toynakların, bıçakların ve siyah barutun karmaşasında, 69. alayının renkli taşıyıcısı, pankartının üstüne düşerek hayatını kurtardı. Ama Kralın Rengi'nin sahibi, sancağı ondan koparan ve onu taşıyan bir zırhlı tarafından ezildi; bu, sahadaki bir İngiliz birliği için en büyük yüzkarasıydı. Birkaç Fransız binici filosu aslında tamamen Müttefik hatlarından geçti ve kendilerini Quatre Bras'ın kavşağında takırtılar yaparken buldu.
Kellermann, “Her ihtimale karşı tamamen başarılı oldu” diye yazdı. “Büyük bir gedik açılmıştı, düşman ordusu sarsılmıştı … İngiliz hatları, bundan sonra ne olacağı beklentisiyle belirsiz, kararsızdı. Sağımızda savaşan yedek süvarilerimizin en küçük desteği başarıyı tamamlardı.” Ancak normalde bir savaşta topyekûn bir hücum için çağrılan Pire'nin süvarileri şimdiden iki hücum yapmıştı. Atları harcandı. Kellermann'ın tugayı yapayalnızdı. Kellermann, “Artık liderlerinin kontrolü altında değil, şaşkınlık ve korkularından kurtulan düşmanın ateşiyle vuruldu” diye yazdı.
Sadece birkaç dakika içinde, her iki tarafta düşman tüfekleri ve toplarıyla Quatre Bras üçgeninin kamasına giren cuirassiers, 300 adam kaybetti. Generallerinin kendi atı altından vuruldu. De Vatry, "Kellermann, zırhlısının iki atının parçalarına tutunacak ve böylece ezilmekten kaçınacak bir zihin varlığına sahipti" diye yazdı. Onu Fransız hatlarına geri taşıdılar.
II. Kolordu'nun yüksek su işaretiydi. Heymes, "1. Kolordu, hatta tümenlerinden biri bu zamanda gelseydi, süvarilerin aldığı ödülü güvence altına almak için piyadeye ihtiyaç duyduğu gün, silahlarımız için en görkemli günlerden biri olurdu" diye yazdı. Ama hiçbiri yoktu.
Akşam olurken, Tümgeneral George Cooke, İngiliz 1. Piyade Tümeni ile Nivelles'ten geldi ve derhal Bossu Ormanı'nı geri alması emredildi. "Adamlar tezahürat yaptı ve aceleyle önlerindeki her şeyi ormanın sonuna kadar sürdü, ancak ağaç altının kalınlığı kısa sürede tüm düzeni altüst etti ve Fransız topçusu yeri o kadar sıcak hale getirdi ki, geri çekilmenin uygun olduğu düşünüldü. #8230 daha fazla menzil dışında," diye yazdı 1. Ayak Muhafızlarından Yüzbaşı Henry Powell. “Çok sayıda insan, top mermisi ile kesildiği için üzerlerine düşen ağaçların başları tarafından öldürüldü ve yaralandı.”
Foy'un kurmay başkanı Yarbay Marie Jean Baptiste Lemonnier-Delafosse, "Bossu'nun üç kez büyük kayıplarla alınan ve geri alınan odunu, onu hiç terk etmeyen düşman tarafından dördüncü olarak alındı" diye yazdı. Bir tirailleur tarafından yakalanan ölüler arasında, Leydi Georgiana'yı annesinin balosunda çok büyülemiş olan Ayak Muhafızları'ndaki asteğmen genç Lord Hay da vardı. Yaklaşık bir asır sonra, Helmsley'li 23. Barones de Ros olarak, hâlâ "zavallı Lord Hay'den, bu fikirden duyduğu zevkten çok iyi tanıdığım, askeri şevkle dolu, atılgan, neşeli bir gençten oldukça tahrik olduğunu hatırlıyordu. Eyleme geçmenin, kazanacağı tüm onurların ve ayın 16'sında aldığımız ilk haber, kendisinin ve Brunswick Dükü'nün öldürüldüğüydü." Pazar gecesi, Sör Thomas Picton da dahil olmak üzere annesinin parti misafirlerinden 11'i ölmüş olacaktı.
Tüm hat boyunca, taze Müttefik birlikler bitkin, tükenmiş Fransızları geri itti. Merkezde, Gemioncourt'u sağda Piraumont'a geri aldılar. Gece çöktüğünde, Ney'in adamları Frasnes'in önünde orijinal hatlarında durdular ve 4,100 Fransız ve 4,800 Müttefik'in öldüğü çiğnenmiş tarlalara baktılar. Winchester, kendisinin ve 92. Alay'dan kurtulanların "sadece birkaç saat önce öldürdüğümüz Fransız Zırhlılarına ait olan zırhlarda erzaklarımızı pişirdiklerini" hatırladı.
Kara Saat'in cesur İskoçları, Fransız İmparatorluk Muhafız süvarileri üzerlerine gelmeden önce yalnızca kısmi bir kare oluşturabilecek zamanları vardı.
Ney, savaştan sonra, "Saat dokuza doğru, ilk kolordu bana hiçbir hizmeti olmayan İmparator tarafından gönderildi," dedi. “Böylece yirmi beş ya da otuz bin adam felç oldu ve tüm savaş boyunca sağdan sola ve soldan sağa tek kurşun atmadan boş boş yürüdüler.” Kral Louis iktidara döndüğünde, Ney tutuklandı, ihanetten yargılandı, Paris'in Lüksemburg Bahçesi yakınlarındaki bir duvara dayandı ve kurşuna dizilerek idam edildi.
Tüm Yüz Gün kampanyası, D'Erlon'un Ney'in veya Napolyon'un Ligny veya Quatre Bras'ta savaşa katılmak için çelişen emirlerine uymaması üzerine döndü. Ligny taktik bir zaferdi, ancak Napolyon Blucher'ın Prusyalılarını yendiği, ancak onları savaştan çıkaramadığı için stratejik bir yenilgiydi. Quatre Bras, Ney'in Anglo-Hollanda'yı bozguna uğratamaması ve hatta yol ayrımına girmemesi bakımından taktik bir yenilgiydi, ancak Wellington'un Prusyalıların yardımına gitmesini engellediği için stratejik bir zaferdi.
İki muharebe, Napolyon Savaşlarının doruk noktasına ulaşan çatışmasına zemin hazırladı. Wellington, savaşın arifesinde, Richmond Düşesi'nin Brüksel'deki evindeki harita odasında, "Orduya Quatre Bras'ta yoğunlaşmasını emrettim ama [Napolyon] orada durmayacağız ve eğer bu yüzden onunla orada dövüşmeliyim" ve haritada Waterloo'yu işaret etti.
kadro. Bir tirailleur tarafından yakalanan ölüler arasında, Leydi Georgiana'yı annesinin balosunda çok büyülemiş olan Ayak Muhafızları'ndaki asteğmen genç Lord Hay da vardı.Yaklaşık bir asır sonra, Helmsley'li 23. Barones de Ros olarak, hâlâ "zavallı Lord Hay'den, bu fikirden duyduğu zevkten çok iyi tanıdığım, askeri şevkle dolu, atılgan, neşeli bir gençten oldukça tahrik olduğunu hatırlıyordu. Eyleme geçmenin, kazanacağı tüm onurların ve ayın 16'sında aldığımız ilk haber, kendisinin ve Brunswick Dükü'nün öldürüldüğüydü." Pazar gecesi, Sör Thomas Picton da dahil olmak üzere annesinin parti misafirlerinden 11'i ölmüş olacaktı.
Tüm hat boyunca, taze Müttefik birlikler bitkin, tükenmiş Fransızları geri itti. Merkezde, Gemioncourt'u sağda Piraumont'a geri aldılar. Gece çöktüğünde, Ney'in adamları Frasnes'in önünde orijinal hatlarında durdular ve 4,100 Fransız ve 4,800 Müttefik'in öldüğü çiğnenmiş tarlalara baktılar. Winchester, kendisinin ve 92. Alay'dan kurtulanların "sadece birkaç saat önce öldürdüğümüz Fransız Zırhlılarına ait olan zırhlarda erzaklarımızı pişirdiklerini" hatırladı.
Ney, savaştan sonra, "Saat dokuza doğru, ilk kolordu bana hiçbir hizmeti olmayan İmparator tarafından gönderildi," dedi. “Böylece yirmi beş ya da otuz bin adam felç oldu ve tüm savaş boyunca sağdan sola ve soldan sağa tek kurşun atmadan boş boş yürüdüler.” Kral Louis iktidara döndüğünde, Ney tutuklandı, ihanetten yargılandı, Paris'in Lüksemburg Bahçesi yakınlarındaki bir duvara dayandı ve kurşuna dizilerek idam edildi.
Tüm Yüz Gün kampanyası, D'Erlon'un Ney'in veya Napolyon'un Ligny veya Quatre Bras'ta savaşa katılmak için çelişen emirlerine uymaması üzerine döndü. Ligny taktik bir zaferdi, ancak Napolyon Blucher'ın Prusyalılarını yendiği, ancak onları savaştan çıkaramadığı için stratejik bir yenilgiydi. Quatre Bras, Ney'in Anglo-Hollanda'yı bozguna uğratamaması ve hatta yol ayrımına girmemesi bakımından taktik bir yenilgiydi, ancak Wellington'un Prusyalıların yardımına gitmesini engellediği için stratejik bir zaferdi.
İki muharebe, Napolyon Savaşlarının doruk noktasına ulaşan çatışmasına zemin hazırladı. Wellington, savaşın arifesinde, Richmond Düşesi'nin Brüksel'deki evindeki harita odasında, "Orduya Quatre Bras'ta yoğunlaşmasını emrettim ama [Napolyon] orada durmayacağız ve eğer bu yüzden onunla orada dövüşmeliyim" ve haritada Waterloo'yu işaret etti.
1 Malakov Savaşı
1800'lerin ilk yarısı Rusya'nın yükseliş hikayesiydi. 1850'de hem Sivastopol'da hem de St. Petersburg'da güçlü bir filoyla Avrupa sahnesinde yükselen bir güçtüler. Bu arada, Orta Çağ'dan beri Karadeniz'in en büyük gücü olan Osmanlı İmparatorluğu, sürekli bir gerileme içindeydi ve askeri açıdan zayıftı.
Bu durum, Avrupa'daki statükoyu korumaya kararlı olan Fransızlara ya da İngilizlere yakışmadı. Bu nedenle, Osmanlılar ile Ruslar arasında bir kriz patlak verdiğinde, Fransızlar ve İngilizler, savaşa dönüşmesi durumunda Osmanlılara desteklerini garanti etmekte gecikmediler.
Tabii ki, Osmanlılar kısa bir süre sonra Rusya'ya savaş ilan etti. İngiltere ve Fransa, Karadeniz üzerindeki Rus etkisini ortadan kaldırmak için Kırım'a asker çıkardı. En başından beri, ana hedef, güney filosunun üssü ve dolayısıyla Akdeniz'deki güç projeksiyonu olan Rusya'nın Sivastopol limanıydı.
Tabii ki, her iki taraf da Sivastopol'un önemini anladı, bu yüzden Ruslar onu yoğun bir şekilde güçlendirdi. Fransızlar ve İngilizler burayı kuşattı ve o andan itibaren iki taraf da bir çıkmaza girdi. Fransızlar ve İngilizler, Rus savunma mevzilerini yok etmek için ihtiyaç duydukları topçudan yoksundu, ancak Ruslar, düşmanlarının piyadelerini kovmak için askeri ve stratejik yetenekten yoksundu. [10]
Aylar sürdü ve her iki taraf da birbirinden çok hastalık ve hava yüzünden adam kaybetti. Ufukta görünen Rus kışı, İngiliz ve Fransızları harekete geçmeye sevk etti. Ancak İngilizler, Rusları yenmek için bir plan geliştiremediler. Birkaç hükümet krizinden sonra, çekilme tek seçenek gibi görünüyordu.
Limanı almak için son bir çaba planlandı: ağır bir deniz bombardımanı ve ardından ortak bir İngiliz-Fransız saldırısı. İngilizler Redan'a saldırırken Fransızlar Malakoff'taki kaleye saldıracaktı. Müttefikler gemilerini topçu olarak kullanarak, Rus topçu savunmasını saldırılarını başlatmak için yeterince azaltabildiler. Ama kavga kaotikti.
İngilizler Redan'ı başarıyla ele geçirdi, ancak birkaç saat sonra kararlı Rus askerleri tarafından sürüldü. Ancak Malakoff'a yapılan Fransız saldırısı, şehrin tüm sağ tarafında umutsuz bir saldırıdan sonra başarılı oldu. Müttefiklerin limanı ele geçirmek için kullanabilecekleri savunmada bir gedik sağlayarak Rus karşı saldırılarına karşı direndiler.
Zafer çok önemliydi. Bu, kuşatmanın kış boyunca devam edeceği ve yüzlerce askerin öleceği anlamına geliyordu. Yenilginin ardından Ruslar şehri boşalttı ve müttefiklerin onları ele geçirmesini önlemek için tüm filosunu limanda yaktı.