SAN FRANCISCO — Ulusal AIDS Anıtı Korusu Golden Gate Park'ta, taşlara ve kaldırımlara kazınmış binlerce ismin olduğu bitki, ağaç, yürüyüş, çimen ve höyükten oluşan kasvetli bir vadi var. Ziyaretçilerin duyguları yüksek, ancak AIDS'in dünyayı nasıl mahvettiğini ve dönüştürdüğünü tam olarak burada bulamazsınız.
Grove'un yönetici direktörü John Cunningham, AIDS'in hikayesinin bir hastalıktan daha fazlası olduğunu söyledi. Bu hikayenin gerçek dayanakları insanlık, sosyal adalet, insan hakları ve dünya vatandaşı olmanın ne anlama geldiği hakkındadır. Bir şekilde hikayenin bir bekçisi olmalı.
Şimdi tam da bunu yaratmak için bir hamle var: AIDS trajedisini daha kapsamlı bir şekilde tarihlendirmek, pandeminin birçok yönünü kalıcı bir ulusal sergi ve arşivde keşfetmek için bir yer. Diğer felaket olaylarını anan kurumlara benzer olacaktır: Washington'daki Birleşik Devletler Holokost Anıt Müzesi, Manhattan'daki Ulusal 11 Eylül Anıtı ve Müzesi ve Japonya'daki Hiroşima Barış Anıtı Müzesi.
Bu çaba henüz başlangıç aşamasındadır ve Kongre'nin 1996'da Ulusal Anıt olarak belirlediği koruluk personeli ve yönetim kurulu tarafından gizlice araştırılmaktadır. (Bu, AIDS ile ilgili bu statüyü alan tek anıttır.)
Şimdiye kadar koru, zengin bağışçıların, özellikle de lezbiyen, gey, biseksüel veya transseksüel olanların ilgisini ölçmeye başlamak için, bazıları müzeler için bağış toplama geçmişi olan danışmanlarla anlaştı.
Ülkede AIDS'ten en çok etkilenen şehirlerden biri olan bu şehrin projenin yuvası olması uygun görünüyor. Bu, hastalığın bilinen ilk raporlarından birinin 1981'de kamuoyuna açıklandığı yer. Bobbi olarak bilinen bir halk sağlığı hemşiresi olan Robert Campbell, genellikle AIDS ile ilişkili bir kanser olan Kaposi sarkomundan lezyonlarının fotoğraflarını, pencerede yayınladı. Burada bir eczane, acı çekebilecek başkalarıyla bağlantı kurmayı umuyor.
Şehir aynı zamanda şehrin orijinal yeriydi. AIDS Anıtı Yorgan Bugün, her biri AIDS'ten ölen bir kişiye haraç ödeyen 48.000 panelden oluşuyor. Yaklaşık 14 milyon kişi yorganın bölümlerini görüntüledi.
The New York Times ile paylaşılan bir iç belgenin taslağına göre, yeni projenin vizyonu mimari açıdan önemli bir şey gerektiriyor. Bir müze veya anıttan daha fazlası, bir sosyal adalet ve vicdan merkezi ve bir eylem platformu olacak.
Bütçe, benzer projelerinkiler ölçeğindeyse, on milyonlarca dolar veya daha yüksek olabilir. Örneğin, Holokost Müzesi neredeyse 200 milyon dolar 1993'te açıldığı zaman. 11 Eylül müzesi, 2014 açılışıyla, 700 milyon dolar .resim
Kredi...Karen Bleier / Agence France-Presse - Getty Images
Ancak kaynak yaratma, çeşitli zorluklardan yalnızca biridir. Amerika'nın AIDS'e tepkisi, yakın tarihin en tartışmalı ve bölücü bölümlerinden birini oluşturuyor. Hastalığın 1980'lerin başındaki ilk kurbanları çoğunlukla gey erkeklerdi ve Beyaz Saray başlangıçta bir acımasız ilgi eksikliği , korku ve ayrımcılığın yayılmasına yardımcı olan bir tutum. Bu, AIDS hikayesinin nasıl anlatılması gerektiği ve bunu kimin anlatacağı konusunda sorulara yol açtı. Ayrıca, bir hastalığı keşfetmeye adanmış büyük ölçekli bir kalıcı serginin emsali yoktur.
Belki daha da ürkütücü olan, müzelerin geçmişi yakalama eğiliminde olması ve AIDS'in amansız bir şekilde var olmaya devam etmesidir.
Dünya çapında 39 milyon kişi öldü; tahminen 36,7 milyonu şu anda AIDS'e neden olan veya hastalığa sahip olan virüs olan H.I.V. ile enfektedir; ve Joint'in en son istatistiklerine göre, yılda iki milyondan fazla kişi enfekte oluyor Birleşmiş Milletler H.I.V./AIDS Programı. Anti-retroviral tedaviler, enfeksiyonu kronik ancak yönetilebilir bir duruma indirebilir, ancak H.I.V'li hastaların neredeyse yarısı. onları almıyorlar.
Sahra Altı Afrika en çok etkilenen bölgedir, ancak AIDS önleme çabalarının ve hayat kurtaran ilaçların on yıllardır var olduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde bile, tahmini AIDS Araştırma Vakfı amfAR'ın en son rakamlarına göre, her yıl teşhis edilen yaklaşık 40.000 yeni vaka ile 1,2 milyon insan HIV pozitif.
AIDS ve eşcinsel hakları hareketi üzerine ülkenin en büyük arşivlerinden birine sahip olan New York Halk Kütüphanesi, 2013'te Why We Fight: AIDS Aktivizmini Hatırlamak'ı sunduğunda, gösteri hem büyük kalabalıklar hem de bir protesto çekti.
Gösterinin açıldığı gün aktivistler galeriyi dağıttı. Bir kütüphane sözcüsü, insanların AIDS'in tarih olmadığını bildiğinden emin olmak istediklerini söyledi.
Bu mesajı ve trajedinin geri kalan karmaşıklıklarını tek başına koru ile iletmek zor ve organizatörler daha ileri gitmek için bir yetkileri olduğunu düşünüyor.
Grove'un yönetim kurulu başkanı Mike Shriver, Kongre tarafından belirlenen sorumluluğumuz anıt olmaktır, dedi. Ve doğal bir sert peyzaj ve peyzaj özelliğinin sınırlamaları vardır.
Tüm zorluklara rağmen, diğer trajedilere dayanan müzelerin nasıl geliştiğini ve olağanüstü başarılı hale geldiğini göz önünde bulundurarak, bu fikri sürdürmenin tam zamanı olabilir. 11 Eylül ve Holokost müzeleri genellikle zamanlı giriş biletleri gerektirir.
AIDS salgınının en eski tarihçilerinden biri olan ve 1985'te HIV pozitif olduğunu öğrenen New Yorklu bir aktivist olan Sean Strub, Holokost ile karşılaştırmanın biraz yerinde olduğunu söyledi.
Holokost kurbanlarının bazı anıtları, II. Dünya Savaşı'nın bitiminden hemen sonra ortaya çıkmaya başladı. Kitlesini 1994'ten 2004'e kadar HIV/AIDS ile yaşayan veya HIV/AIDS'ten etkilenen kişiler olarak tanımlayan POZ dergisinin kurucusu ve yayıncısı olan Bay Strub, savaşı takip eden yılların insanlara kederi işlemek için zaman tanıdığını söyledi. . Ardından, 1960'larda ve 70'lerde, Holokost tasvirleri kitaplarda ve popüler kültürde daha yaygın hale geldi. 1978'de Başkan Jimmy Carter, sonunda Washington'daki müzeye yol açan komisyonu kurdu.resim
Kredi...İlişkili basın
Bay Strub, AIDS pandemisini anma hareketinin de benzer bir yol izliyor olarak görülebileceğini söyledi. 1990'ların başında, ölüm sayısı Amerika Birleşik Devletleri'nde zirveye ulaştı. İnsanlar o kadar hızlı ölüyordu ki ağlayacak vaktin yoktu, dedi.
Sanatçılar ve yazarlar, trajediyi hayatları olduğu gibi yakaladılar, bazıları şaşırtıcı ticari başarı elde etti ve bu da ana akım Amerikan bilincinin kırılmasına yardımcı oldu. Hit müzikal Rent 1996'da Pulitzer Ödülü'nü kazandı ve Philadelphia filmi 1993'teki galasından sonra iki Akademi Ödülü kazandı.
1990'ların ortalarında, kalpler ve zihinler için bu savaş devam ederken, etkili tıbbi tedaviler geldi. 1998'de, eşcinsel bir San Francisco gazetesi olan The Bay Area Reporter, No Obits manşetini yayınladı ve bunun 1981'den beri AIDS ile ilgili tek bir ölüm ilanı olmadan haftalık ilk baskı olduğunu belirtti. Hastalıkla mücadelede önemli bir dönüm noktasının işaretiydi.
Son yıllarda, artan sayıda anıt ortaya çıktı. Greenwich Village'daki St. Vincent Hastanesi'nin eski yerinde üçgenlerden oluşan etkileyici bir metal gölgelik olan New York Şehri AIDS Anıtı, üç ay önce, 1 Aralık Dünya AIDS Günü'ne adandı. Geçen ay Londra Meclisi orada bir AIDS anıtı kurmak için oy kullandı.
Batı Hollywood, Kaliforniya, yakında yükselen yansıtıcı direklerden oluşan bir ormandan oluşan 2,5 milyon dolarlık bir AIDS Anıtı'nın inşaatına başlayacak. H.I.V. pozitif olan Meclis Üyesi John J. Duran, projeye öncülük etti ve şehrin nüfusu yalnızca yaklaşık 36.000 olmasına rağmen, 1980 ve 1995 yılları arasında yaklaşık 10.000 sakininin AIDS'ten öldüğünü söyledi.
Duran, buradaki hemen hemen herkesin hastalanan veya ölen birini tanıdığını söyledi.
Anıtı, federal hükümet cevap vermediğinde yanıt veren kadın ve erkeklere bir haraç olarak nitelendirdi.
Ve zamanlama doğruysa, malzeme de bol.
Beşeri bilimler ve L.G.B.T koordinatörü Jason Baumann, AIDS'in tarihte en çok belgelenen krizlerden biri olduğunu söyledi. New York Halk Kütüphanesi'ndeki koleksiyonlar.
1980'lerden başlayarak ve hükümet ve sağlık kurumlarının yanıt vermemesine yönelik öfkeyle teşvik edilen, eşcinsel hakları hareketini canlandıran ve uyuşturucu geliştirme de dahil olmak üzere toplumsal değişim dalgaları yaratan bir AIDS aktivizmi ağı ortaya çıktı.
Bay Baumann, belgeye giden bir yol olduğunu söyledi. Yaptıklarının önemli olduğunu biliyorlardı.
San Francisco'daki merkez bu arşivleri daha da büyük bir ders için kullanacak. Gelecekte tekrar etmemek için bu hikayeyi nasıl paylaşırsınız? dedi Bay Cunningham.
Başka bir deyişle, mesajımız tarihimizdeki diğer felaketlerin hatıralarıyla aynıdır: bir daha asla.