15 April, EW birliklerinin yaratılmasının bile 155 yıldönümünü kutlamakla kalmıyor, aynı zamanda Rus uzmanlar tarafından elektronik savaşın ilk başarılı kullanımı. O zaman bile EW gibi bir terim yoktu.
Ancak Rus birliklerinin yenilgisini sürdürmek için Port Arthur'a gelen bir Japon filosu vardı. Amiral Makarov'un trajik ölümünden iki gün sonra, Japon filosu Port Arthur'u bombalamaya başladı, yılın nisan 15'unda 1904 oldu.
Ancak ne yazık ki, dava başarı ile taçlandırılmadı. Japon zırhlı kruvazörü "Kasuga" ve "Nissin", kale ve Rus gemilerinin silahlarının ölü bölgesinde başarılı bir konumda yer aldı, filonun ana güçlerinin telsiz telgrafla çekimlerini ayarlamaya başladı. Japon gemileri, Port Arthur limanı boyunca iki yüzün üzerinde büyük kalibreli mermi fırlattı, ancak tek bir vuruş yapamadılar.
Bunun nedeni Altın Yolculuk istasyonunun radyo operatörlerinin çalışması ve Japon kruvazörlerinin programlarını kıvılcım deşarjlarıyla boğabilen savaş gemisi Pobeda'nın çalışmasıydı.
Aslında, bu kaydedilen ilk sıkışma iletişim sistemleri vakasıydı. Böylece başladı tarih EW birlikleri.
Geçtiğimiz 115 yıllarında o zamandan beri birçok elektronun aktığı açıktır. Her ne kadar çok ciddi olmasa da, ilkeler hemen hemen aynıdır.
Sonuçta, elektronik savaşın temeli fizik ve o zamandan beri pek değişmedi. Neden elbette, EW hakkında söylemiyorsunuz.
Ancak ilkeler aynı kalır. Elektronik savaşın tüm çalışmalarının temeli, düşmanın elektronik sistemlerinin bozulma prensibidir.
Bir şeyi yok etmek için ilk önce ne olması gereken bir şeydir? Doğru, düşmanın tespit edilmesi ve sınıflandırılması gerekiyor.
Bu radyo zekası - EW'nin ilk bileşeni. Mevcut tüm araçlarla (ve birçoğu vardır) çalışma alanını, uygulama alanını, nesneleri ve sistemleri tanımlayan, onlara önem veren ve daha sonra doğrudan üzerinde çalışacak olanlara “bir tepside” geçen RTR'dir.
Çoğu modern EW istasyonu, arama ve bastırma yeteneklerini birleştirir.
Genel olarak, bugün nesnenin baskılanmasında, bazılarının zorladığı gibi aslında hiçbir romantizm yoktur. Her şey basit: Herhangi bir bastırmanın özü, alıcının girişinde, kullanışlı bir sinyalden daha fazla bir gürültü sinyali oluşturmaktır.
Dahası, ne tür bir alıcı olduğu önemli değildir: bir uçak radarı veya bir seyir füzesi, bir personel radyo istasyonu ya da bir mermi avcısı uçağı. Öz aynı olacaktır - havadan bilgi alan sistemin ihlali.
Bu aktif girişimdir. Ve bu arada pasifler var, daha az etkili değiller. Belli bir uzunluk ve genişlikte folyo şeritlerinin bulutları, folyonun kesildiği aralıktaki radarın çalışmasını kalıcı olarak felç edebilir. En hafif alüminyum folyo şeridinin havada çok uzun bir süre boyunca asılı kalabildiğini göz önünde bulundurarak, radar hesaplamaları, rüzgarı bekleyerek, oldukça uzun bir süre hareketsiz kalmalıdır.
Köşe reflektörleri yazılmamalıdır. Çünkü sadece “ucuz ve öfkeli” ilkesiyle, köşeler, özellikle rakibin yarışma için vakti yoksa, başını mükemmel şekilde kandırabilir. Bu öncelikle uçaklar için geçerlidir.
Bugün EW kompleksleri, düşmanı tehlikeye sokabilecek oldukça geniş bir cihaz yelpazesidir, sadece hangi eylemlerin gerekli olduğunu açıkça anlamanız gerekir.
"Murmansk", Atlantik'teki taşıyıcı grev grubunun gemileri arasındaki telsiz iletişimini, üssünden binlerce kilometre uzaklıktaki 5-6 mesafesinden kesebilir. Bu, dünyadaki (belli bir radyo dalgası iletim faktörleri birleşimiyle), kendisini arkaya “sokma” yeteneğine sahip tek sistemdir. Orada ne olacak, Murmansk antenlerinin sinyallerini göndereceği yer ...
“Resident” çok daha küçük fakat çok daha zararlı değil. Ve daha küçük bir etki yarıçapına sahiptir, ancak “Yerleşik” çalışma alanında hücresel iletişimi unutabilirsiniz. İkinci nesil - Altaets-BM daha hareketli ve daha az zararlı.
Genel olarak, bir EW uzmanının dediği gibi, “her şeyi kazlardan uydulara itiyoruz”.
Uydular da bu arada bir sorun değil. Onlarla daha kolay, bazı yörüngelerde uçuyorlar ve “ortaklarımıza” bugün düşük yörüngeli uydulara ulaşmak oldukça kolay. Bir şey var.
Ayrı bir kompleks ailesi, radyo-elektronik bileşenlerinin tüm elemanlarını radyasyonla yakan mikrodalgalardır.
“Radyo” oldukça geniş bir konsepttir ancak ikinci bölüm olan “elektronik”, daha az bileşen içermez. Bu arada, bu optik aralıktır, çünkü çeşitli kılavuzlama sistemlerinin optik sensörlerinin lazerle işlenmesi, ekipmanın çalışmasını engelleyen şeydir.
Karşılaşmadık, ancak sonarlarını baskı altına alan denizaltıları sersemletebilecek sistemler hakkında bir şeyler duydum. Prensip olarak, hiçbir şey fantastik, aynı fizik, sadece başka bir ortam. Sonar (özellikle aktif) sırasıyla yüzey emsaliyle aynı şekilde çalıştığından, antene de bir şey gönderebilirsiniz.
Aslında, bir engel gönderebileceğiniz bir anten olurdu ve bu kesinlikle bir engelleme sorunu değildir.
Ve üçüncü bileşen. Bul, ez ve koru!
Her şey mantıklı, çünkü düşmanın kendi EW varlıkları da var. Bizimkilerle aynı şey için. Öyleyse çalışacak bir şey var.
Genel olarak, elbette, sıkışma istasyonu çalışma döngüsünde çok savunmasız bir şeydir. Uzun zamandır dünyanın tüm ordularında (normal) var, gönderilecek, sinyale odaklanan bir şey var.
Ancak şimdi kontrol sistemlerimizi düşman baskısından korumaktan bahsediyoruz. Bu nedenle, EW sistem geliştiricilerin çabalarının önemli bir kısmı da kendilerini korumaya yöneliktir. Ve bu, yabancı teknik istihbarat servislerine ve EW sistemlerine karşı koymak için teknik önlemlerin tüm kompleksi olarak karşı önlemlerin gelişimi değil.
Her şey var: sinyal kodlaması, patlama iletimlerini kullanarak, telsiz maskeleme modunda minimum güçte çalışabilme yeteneği (bu daha çok örgütsel nitelikte bir yöntemdir), çeşitli ekranlama yöntemleri, tutucuların montajı, kilitleme sistemleri (cihaz düşman girişiminin etkisi altındaysa yararlıdır) ve böyle devam eder.
EW'nin her şeyi karıştırdığını düşünmemelisin. Bunun hem verimsiz (enerji tüketimi açısından) hem de zahmetli olduğu açıktır, çünkü hem elektrik hem de sinyal üretmek için oldukça iyi araçlar gerektirecektir.
Gelişimi hala durmayan, modern veri aktarma yöntemlerinden bahsedersek, resim şu şekildedir. Modern iletişim sistemlerinden bahsedersek, dünyanın gelişmiş orduları uzun zamandır frekans atlamalı yöntem (sözde rasgele frekans ayarlama) kullanan istasyonlarla donanmış durumda. Bu, örneğin Bluetooth'un telefonunuzda öğrettiği yeni bir iletişim dinidir.
Özü, taşıyıcı sinyal iletim frekansının sözde rasgele sırayla aşamalar halinde değişmesidir. Basitse - sinyal belirli bir taşıyıcı frekansta “yatmaz”, ancak kanaldan kanala saniyede binlerce kez binlerce kez atlar. Doğal olarak, belirtilen frekans aralığında.
Ve bu sıçramaların sırası sadece alıcı ve verici tarafından bilindiğinden, böyle bir sinyali tespit etmek zordur. Belirli bir kanalı dinleyecek / arayacak biri için bu program gürültünün kısa vadeli bir artışına benzeyecektir. Bunun rastgele bir gürültü veya iletim kuyruğu olduğunu kabul etmek bir görevdir.
Böyle bir sinyale müdahale etmek de kolay değildir. Bunu yapmak için, en azından kanallar arasındaki geçiş sırasını bilmeniz gerekir. Ve “sözde” olmasına rağmen rastgele. Ve böyle bir sinyali "zorlamak" da bir tuzaktır, çünkü kanal kümesini bilmeniz gerekir. Sinyalin kanallar arasında saniyede birkaç kez atladığını da ekliyoruz ...
Umarım fizik kimseyi yormazdı. Bütün bunlar yalnızca parmaklarda bugün elektronik savaşın bir klüple yapılan kafada bir vuruş değil, bir kılıçla kesin olarak hesaplanmış bir bıçak olduğunu açıklamak içindir. İş, profesyoneller için, ayrıca, çok yüksek bir kategorideki uzmanlar içindir.
Ve eğer gelecekteki ağ merkezli savaşlar hakkında konuşmaya başlarsak ...
Genel olarak, bu savaş modeli tam olarak mümkün oldu çünkü bilgi teknolojilerinin gelişmesine izin veriyor. Tüm savaşçıların, uçakların, helikopterlerin, keşif ve saldırı İHA'larının, yörüngede uydular, siperlerdeki rehberlik noktalarının ve savaşçıların bilgi alışverişi dahil.
Birleşik Devletler, ağ merkezli savaşın bazı bileşenlerinde dolaşma konusunda çok aktif ve bazı kazanımlar var, evet. Malzemeye, "Boyd'un Döngüsü" nün ne olduğunu açıklamak güzel olurdu, ama bunun oldukça hantal olacağını düşünüyorum. Ağ merkezli bir savaş fikrinin bütününün bilgi alışverişine bağlı olduğu gerçeğine değinelim.
Yani, ilk (veya belki de ilk) yerlerden birine giden iletişim sistemleridir. Güvenilir ve iyi korunan bir veri değişim sistemi olmadan, “yarının savaşı” olmayacak.
İletişim sistemlerinin ihlali / bastırılması felce yol açacaktır. Gezinme yok, "arkadaş ya da düşman" tanımı yok, birliklerin konumu hakkında hiçbir iz yok, etkileşimli haritalar çalışmıyor, rehberlik sistemleri çalışmıyor ...
Genel olarak, yüzyılın 21 savaşı değil, 20'in ortası.
Elektronik savaş birliklerinin amblemi, bir yıldırım cıvatasını sıkan, kafes içinde bir el (aslında, Tesla yöntemiyle taranan bir posta eldiveni) göstermektedir.
Genel olarak doğru yaklaşım güzelce icat edildi. Bugün savaşın ana etkenlerinden birini kontrol edin. Havayı kontrol et. Ve gerekirse boğma olasılığı.
İyi tatiller, elektronik savaş uzmanları yoldaşlar!