Afganistan Çalışma Grubu, politikacıları, ABD hükümetinin eski çalışanlarını, akademisyenleri, iş temsilcilerini, Afganistan'daki Obama yönetiminin gidişatını ilgilendiren kamuoyunu ve bir miktarını Pakistan'da bir araya getiriyor. Çeşitli prestijli Amerikan üniversitelerinden bilim adamlarından, araştırma merkezlerinden, Ulusal Savunma Üniversitesinden, askeri akademilerden, çeşitli vakıf temsilcilerinden (özellikle Yeni Amerika Vakfı), bölgedeki sivil ve askeri uzmanlardan, yazarlardan ve gazetecilerden oluşur.
Grup, mevcut yönetimin genel stratejisini, belirtilen hedeflerini ve alternatif ABD politika seçeneklerini formüle etmek için 2009 ve 2010'te birkaç kez bir araya geldi. Proje, ekonomik gerçekleri ve ülkenin güvenliğindeki diğer zorlukları göz önünde bulundurarak, El Kaide ve benzeri kuruluşların ABD çıkarlarına yönelik tehditlerini önleme konusunda ciddi bir alternatif girişim olmayı amaçlıyor. Grup üyelerine göre, Obama yönetiminin Afganistan'ı istikrara kavuşturma konusundaki mevcut stratejisinin başarısız olması büyük bir risk altında. Uzmanlar aynı zamanda ABD'nin ulusal çıkarlarının ancak mevcut stratejiye alternatifler geliştirilip önceden tartışılması halinde güçlendirileceğine inanıyor.
Afganistan'daki savaş Amerikan vergi mükelleflerine çok fazla mal oldu
Mitler ve Gerçekler
Tartışma sırasında, 11 Afganistan'daki durum hakkında mitler ve orada durumun üstesinden gelme umutları incelendi ve haksız yere gitti.
Efsane 1. Birleşik Devletler, final zaferine kadar Afganistan'da kalabilir.
Gerçekte, bu, her şeyden önce, ekonomik nedenlerden dolayı, Amerika Birleşik Devletleri'nin bütçe açığını ve kamu borcunu arttırdığı için mümkün değildir. Savaş, Amerikan askeri gücünü tüketiyor ve siyasi liderliği daha acil görevlerden uzaklaştırıyor.
Efsane 2. Obama yönetimi ve ordunun gerçekten uygulanabilir bir stratejisi var ve savaşın sona ermesi için kesin tarihler belirliyor.
Mevcut strateji işe yaramıyor ve idare ulaşmak istediği nihai hedefi veya birliklerin geri çekilmesine izin verecek durumu tanımlamamıştır. ABD hükümeti, 2011 yazında ordu birliklerinin geri çekilmesinin, o zamana kadar gelişecek şartlara bağlı olacağını vurguluyor. Mevcut strateji ve belirtilen zaman çizelgesi senkronize edilmemiştir, hedeflerin ülkedeki var olan gerçekliğe uygun hale getirilmesi gerekmektedir, böylelikle birliklerin planlanan zaman dilimi içinde çekilmesi zamanında ve verimli bir şekilde tamamlanır.
Efsane 3. Irak'taki birliklerin kurulması, karşı-direniş stratejisinin işe yarayabileceğini kanıtlar; tek gereken, aynı kursa devam etmektir.
Irak'ta askeri gücün birikmesi, müttefik koalisyonun güçlerine karşı savaşan neredeyse Sünniler için neredeyse 100 için ödeme programına dayanmayan kısmi bir başarı elde etti. Irak'ta şiddet düzeyinde bir düşüş yaşandı, ancak askeri gücün artması siyasi uzlaşmaya yol açmadı. Afganistan'daki askeri gücün artması da şu ana kadar önemli sonuçlar vermedi ve gelecekte bir şeylerin değişeceğini düşünmek için hiçbir neden yok. Irak'ta askeri güç geliştirmenin etkinliği büyük oranda Sünni Iraklıların çoğu kez terörden kopması gerçeğine bağlıydı. Afganistan'daki etnik ve dini farklılıklar çok daha karmaşık ve aşiret oluşumları Irak'takinden çok daha parçalı, bu nedenle Afgan isyancılarından benzer bir dönüş ancak uzak bir gelecekte mümkün. Afganistan'daki siyasi uzlaşma ancak bir topluluktan diğerine tutarlı bir şekilde gidebilir.
Efsane 4. Taliban, müzakere ile evcilleştirilemeyecek bir grup dini fanatiktir.
Bütün toplumlarda uzlaşmaz aşırılık yanlıları var, ancak bunlar genellikle küçük bir azınlığı temsil ediyor. Taliban'daki birçok grup zaten müzakere etmeye istekli olduklarını göstermiştir. Siyasi iktidarın bir bölümünü, daha fazla özerkliği aktararak ve ekonomik faydalar için umutları işaretleyerek kendi taraflarına cezalandırılabilirler. Taliban tek bir hareket değil, ünlü Taliban liderlerinin köktenci ideolojisi tarafından mutlaka etkilenmeyen her silahlı gruba veya militana yapıştırılmış bir etikettir. Örgütün çoğu (Haqqani ve Hekmatyar örgütleri dahil) Sovyet kuvvetlerine karşı isyan mücadelesinin yaşayan bir mirası olan kabile liderleri, milis liderleri ve saha komutanları var.
Efsane 5. Taliban ve El Kaide arasında önemli bir fark yoktur. Onlar Amerika'dan nefret eden ve ne pahasına olursa olsun mağlup edilmesi gereken artan bir dini aşırılık yanlısı ittifakının bir parçası.
El Kaide ve Taliban aynı şey değil, birçok farklılıkları ve tartışmalı sorunları var. Taliban, Afganistan'da güç isteyen askeri-politik ve kabile örgütleri koalisyonu. El Kaide, Orta Doğu’daki Batı’nın etkisinin sona ermesini ve mevcut Arap hükümetlerinin yıkılmasını isteyen uluslararası bir terörist ağdır. Sadece El-Kaide doğrudan ABD'yi tehdit ediyor.
Efsane 6. ABD Afganistan’dan ayrılırsa Taliban iktidarı ele geçirecek, El Kaide Amerika’daki yeni ölümcül saldırılarla tehdit eden ülkedeki konumunu tekrar kazandıracak.
Aslında, Taliban Afganistan'ın çoğunda popüler değildir ve ülkede iktidarı ele geçirmeleri pek olası değildir. Bazı bölgelerde üst el kazanabilirler, ancak El Kaide orada üslerini geri yükleyemeyecektir, çünkü ABD artık bunları tespit edip yok edebiliyor. havacılık ve özel kuvvetler. Dahası, Amerikan kitlesel askeri varlığı ABD topraklarına yönelik terörist tehdidin artmasına neden olabilir. Bu, Faisal Shahzad'ın New York'un merkezindeki bir bombayı patlatmaya yönelik başarısız girişimi ile kanıtlanmıştır. O bir Amerikan vatandaşıydı ve diğer yerli teröristlerden de aynı cihat fikirlerinden ilham aldılar.
Silahlı insanlarla savaşı kazanmak neredeyse imkansız
Efsane 7. Afganistan’daki büyük Amerikan askeri varlığı, Afganistan’daki kadınların haklarının gözetilmesi için tek garantidir.
Gerçekte, en kötüsü Afgan kadınlar içindir - Afganistan iç savaşın sonucu olarak felç olmaya devam ederse, onları sosyal kalkınma için umutlarından mahrum eder. Afganistan'da kadın haklarını korumak, ilerlemeyi sağlamak için çok önemlidir ve uluslararası toplum bu ilerlemeyi desteklemelidir. Her ne kadar araştırma grubu askeri varlığın radikal bir şekilde azaltılmasını gerektirse de, kadın haklarının korunması da dahil olmak üzere bir dizi kilit kalkınma programının sağlanması için yeterli uluslararası barışı koruma kuvvetlerinin korunması önerilmektedir.
Efsane 8. Askerlerin Afganistan'dan çekilmesi El Kaide için büyük bir zafer olarak görülecek ve popülaritesini ve prestijini artıracak. ABD Afganistan’da toprak kaybederse, teröristler Amerika topraklarına gelecekler.
Taliban’ın saflarının büyümesini aktif olarak destekleyen ve dağınık aşırılık yanlısı gruplara ortak bir düşmana karşı birleşmeleri için ilham veren Amerikan askeri varlığı. Afgan Mücahidleri, Sovyet birliklerinin geri çekilmesinden sonra "Sovyetlerin evine" gitmedi. Aynı şey, Birleşik Devletler askeri varlığını sınırlar ve nihayetinde birlikleri geri çekerse de olur. Afganistan’daki düşmanlıkların sona ermesi El Kaide’nin ABD’nin üstünlüğünü İslam dünyasında kurmaya çalıştığı iddiasını baltalayacak. ABD’nin Müslüman ülkelerdeki askeri varlığını azaltmak, Amerika’yı daha güvenli hale getirecek ve teröristlere hem ABD’de hem de yurtdışında Amerikalılara terör saldırıları organize etme konusunda ilham vermeyecek.
Efsane 9. ABD’nin Afganistan’daki askeri operasyonlarının sona ermesi Pakistan’da istikrarı tehlikeye sokacak ve buna bağlı olarak nükleer cephaneyi kontrol altına alacaktır.
Herhangi bir zafer şansı olmayan uzun bir savaşın Pakistan'daki durumu ABD askeri operasyonlarının hızla azalmasından daha istikrarsız hale getirme olasılığı daha yüksektir. ABD’nin Afganistan’da büyük bir askeri birliği sürdürmekten çok daha az maliyetli ve daha etkili olan Pakistan’ın nükleer cephanesinin güvenliğini sağlaması için birçok başka fırsat var.
Pakistan'da aşırılık yanlılarının iktidara gelme tehlikesi çok önemsiz. Pakistan’daki İslam aşırıcılığı, kuzey batı sınırındaki aşiret bölgelerinde yoğunlaşmıştır ve temel olarak nüfusun% 15’i olan Peştun azınlığı ile sınırlıdır. Pakistan ordusu, ağırlıklı olarak nüfusun% 44'ini oluşturan ve merkezi hükümete sadakatini koruyan Punjabilerden oluşuyor. Bu nedenle, şu anda Pakistan’da, ABD’nin stratejik çıkarlarında olan istikrarın korunması, ciddi bir tehdit oluşturmuyor.
Efsane 10. Afganistan'daki askeri operasyonların sona ermesi ABD müttefikleri arasında güven krizine neden olacak. Hatta bazıları Amerika’nın rakipleriyle ilişki kurmayı deneyebilir.
Gerçekte, Afganistan'daki müttefik misyon, neredeyse tüm ABD ortak ülkelerindeki kamu desteği ile açıkça karşılanmıyor. Amerika, müttefiklerinin güvenilirliğini ancak askeri operasyonları durdurma ve Afganistan'daki askeri göreve son verme konusunda gerçekçi ve pragmatik bir strateji ortaya çıkarsa güçlendirecek. Zaten bazı NATO ülkeleri askerlerini geri çekmeye niyetli, bu yüzden Birleşik Devletler kendilerine nihai bir geri çekilme hedefi de koyarsa, bu büyük olasılıkla NATO'nun bazı gerçekçi olmayan hedeflerin belirlenmesinden daha güçlü olmasını sağlayacaktır. Birleşik Devletler, kararları makul görüldüğü takdirde, kılavuzlarda değişiklik yapılması anlamına gelse bile, Müttefiklerin güvenini kazanacaktır.
Efsane 11. Obama yönetimi Afganistan'daki misyonunu geri çevirirse, Cumhuriyetçiler derhal “yumuşaklığını” ilan edecekler ve Demokrat Parti 2012 seçiminde büyük bir siyasi fiyat ödemek zorunda kalacak.
Afganistan'daki ABD stratejisi, partilerin rekabetine değil ABD'nin ulusal çıkarlarına dayanmalıdır. Dahası, savaş Amerikalılar arasında giderek daha popüler hale geliyor. Seçmenler maliyetleri düşürecek, terörle mücadele ve askerleri evlerine iade edecek politikaları destekleyecek.
Ulusal Afgan Ordusu ve Güvenlik Güçleri Hala Güvenilmez
AFGANİSTAN'DA ABD STRATEJİSİNİN ANALİZİ
ABD zaten Afganistan'da 9 yıllarından beri Vietnam'da olduğundan daha uzun süredir mücadele ediyor. Bu savaş yakında Sovyetler Birliği'nin Afgan kampanyasının süresini aşacak. ABD’nin askeri bütçesi 370’taki 2000 milyar dolardan 725’teki 2011 milyar dolara yükseldi ABD’nin Orta Doğu’da şu anda yaptığı savaş ABD’de maliyetler açısından ikinci sırada hikayeler II. Dünya Savaşı'ndan sonra ve Vietnam ve Kore savaşlarının birleştirilmesinden daha pahalıdır.
ABD Kongresi’nin araştırma servisine göre, ABD’nin Afganistan’da askeri varlığının artması nedeniyle, bu savaş yıllık yaklaşık 100 milyar dolara mal olacak - Afganistan’ın yıllık GSMH’sini (14 milyar dolar) aşan bir miktardan daha fazlası. yeni bir ABD sağlık programı toplam yıllık maliyeti. Savaş büyük zayiatlara yol açtı: binlerce Amerikalı ve müttefikleri öldürüldü ya da ağır şekilde yaralandı.
Hiç şüphe yok ki, Afganistan'daki Amerikan çıkarları böyle fedakarlıklar gerektirmemelidir. Başkan Obama, El Kaide’yi imha etme gereğiyle artan askeri varlığa haklı çıkarıyor. ABD’nin Afganistan’da, bu ülkenin El-Kaide’ye sığınabileceği, Amerikalıları vurabileceği ve öldüğü yerlerden korunmak için savaştığını defalarca dile getirdi. İktidara geldikten sonra, Obama, ABD’nin kontrol ettiği bölgelerde Taliban’ın nihai yıkımını hedefleyen, yerel halkın güvenini kazanmaya, savaşa hazır Afgan güvenlik güçlerini eğitmeye ve yetkin, meşru ve etkili bir merkezi hükümet oluşturmaya yardımcı olmak için Taliban’ın son yıkımına yönelik iddialı bir aciliyet kampanyası yürütmek için 50’e binlerce asker gönderdi.
Ancak El-Kaide'nin Afganistan'daki varlığı, ülke genelinde ve Pakistan'ın kuzey-batı eyaletlerinde kalan güçlü destekçilerinin sadece birkaç yüzüyle sınırlı kaldı. Ulusal Terörle Mücadele Merkezi müdürü Michael Leiter’e göre, şu anda Afganistan’da yalnızca 50-100 El Kaide üyesi ve Pakistan’da bir başka 300 var. Böylece, El-Kaide’yi yok etme hedefine ulaşma adına, ABD bu organizasyonun her militanıyla savaşmak için yılda yaklaşık 250 milyon dolar harcıyor!
Terörizmle mücadele etmek yerine, Afganistan’daki Amerikan savaşı “devlet kurma” iddialı ve boşuna bir girişim oldu. ABD bir iç savaşta tıkanmış durumda ve uzun süredir bölünmüş ve tek bir güç merkezi bulunmayan bir ülkede etkili bir merkezi hükümet kurmakta zorlanıyor.
Teoride bu amacın gerçekleştirilmesinin ne kadar isteneceği önemli değildir. Ancak ABD'nin güvenliği açısından önemli görünmüyor ve ABD ordusu açıkça bunu başarmak için uygun değil. Afganistan'ın birliğinin sağlanması, daha fazla sayıda Amerikalı'nın hayatının feda edilmesini ve yıllar boyunca ek bir yüz milyar dolar gerektirecekti.
Wikileaks sitesi tarafından dağıtılan Afganistan’daki savaşa ilişkin 91’ten daha fazla gizli belge, ABD’nin ve müttefiklerinin bu çatışmadaki ilerlemelerinin Amerikan ordusunun ve müttefilerinin grevlerinden sivil ölümlerin gerçekleri tarafından zayıfladığını açıkça göstermektedir. tanıdı. Pakistan istihbaratı Afgan Taliban'a maddi ve maddi destek sağlamaya devam ediyor. Ayrıca, Karzai’nin bu alandaki destekçilerinin ve atananlarının Taliban’dan daha fazla yozlaşmış ve şiddetli oldukları da açık.
Başarı için beklentiler çok belirsiz. Henry Kissinger, Washington Post gazetesinde yayımlanan 24 Haziran 2010 gazetesinde yayınlanan “Amerika’nın bir mazerete değil bir Afgan stratejisine ihtiyacı var” makalesinde “Afganistan’ın hiçbir zaman dış askeri müdahalelerle pasifleşemeyeceği” uyarısında bulundu. Amerikan kuvvetlerinin geçen yılın ilkbaharında Marjah'taki taarruzu herhangi bir sonuç vermedi ve Kandahar'da "belirleyici" yaz taarruzunun ertelenmesi ve fazla bir şey yapması beklenmiyor. Koalisyon kayıpları Temmuz 2010’te zirveye ulaştı ve bazı NATO müttefikleri birlikleri geri çekme planlarını açıkladı.
2011’in başlangıcında, Birleşik Devletler öldürülen 1463 askerlerini, yaralılarını kaybetti - 10140.
Afganistan'daki çatışma genellikle Karzai hükümeti ile uluslararası teröristlerle birlikte bu hükümeti devirmek isteyen asi Taliban hareketi arasında bir mücadele olarak görülüyor. Aslında, çatışma bir iç savaştır, gücün dağıtımı mücadelesidir ve doğada kısmen etniktir - Güneyde baskın olan Pashtunlar, ülkenin kuzeyinde baskın olan Tacik ve Özbekler gibi diğer etnik gruplarla savaşır. Şehir ve ülke arasında, özellikle de Pashtunlar arasındaki çatışmalar ve dini farklılıklar çatışma üzerine bastırılıyor.
Afgan ihtilafı, kendi çıkarlarını takip eden komşu ülkelerden de etkilenir - Hindistan, Pakistan, İran, Suudi Arabistan ve diğerleri. ABD askeri müdahalesi yabancı askeri işgal olarak görülüyor ve direniyor.
Afganistan'daki çatışmanın çözümü öncelikle, farklı gruplar arasında ve aynı zamanda merkezi hükümet ile iller arasında, güçlerin uygun ademi merkeziyetiyle iktidar dağılımının çözülmesine bağlı. Bu çelişkilerin müzakere yoluyla çözülmesi, aşırılık yanlılarının etkisinin sınırlanmasına yardımcı olabilir.
Araştırma ekibi, Afganistan'daki savaşın kritik bir noktaya ulaştığına inanıyor. ABD’nin şu anki stratejisinin iç savaş üzerinde sınırlı bir etkisi var, Amerikan kayıpları ve finansal maliyetleri artıyor. ABD'nin Orta Asya'daki meşru çıkarlarını göz önünde bulundurarak ve tanıtımlarını amaçlayan tamamen farklı bir yaklaşıma ihtiyacımız var. Bu yaklaşım, ABD’nin Afganistan’daki yenilgisinin tanınması anlamına gelmiyor, ancak Amerikan çıkarlarının siyasi istikrar gerektirdiği bir bölgedeki soruna askeri bir çözümün sayısız sınırlamasını kabul ediyor. Araştırma grubu tarafından önerilen strateji, ABD dış politika kaynaklarının kullanılmasını ve savaşan tarafları uzlaştırmak, ekonomik kalkınma için şartlar oluşturmak ve bölgeyi istikrara kavuşturmak için diplomatik çabalar uygulamak için uluslararası toplumun desteğini içermektedir.
SONUÇLAR
1. ABD’nin Afganistan’daki stratejisi Amerikan çıkarlarının açık bir şekilde anlaşılmasına ve yabancı müdahalenin sağlayabileceği ve sağlayamayacağı konusunda gerçekçi bir anlayışa dayanmalıdır. Amerika Birleşik Devletleri Afganistan ve Pakistan bölgesinde yalnızca iki ana çıkar var: Afganistan’ın El Kaide’ye ve oradan Amerika’ya başarılı saldırılar düzenleyebilecek diğer aşırıcı teröristlerin cenneti olmasına izin vermemek; Pakistan’ın nükleer cephanesinin düşman ellerine düşmemesini sağlamak. Neyse ki, bu tehdit yeterince ciddi değil, çünkü Pakistan'da radikal bir darbe tehlikesi küçük.
2. Amerikan çıkarlarını savunmak, Taliban'a karşı ABD askeri zaferini gerektirmez. Taliban’ın iktidara gelmesi, ABD’nin askeri varlığını sınırlasa bile, olası değildir. Taliban, Afganistan'ın kırsal bölgelerinde, ağırlıklı olarak Pashtun nüfusu ile yayılmış ve kırsal Pashtun sivil haklarının yoksunluğu nedeniyle bir miktar başarılı olmuştur. Taliban'ın 1990'lerde iktidarı ele geçirmesi, şu anda mevcut olmayan olağandışı koşulların çakışmasından kaynaklanıyordu ve bunun tekrar gerçekleşmesi muhtemel değil. Peştun olmayan Afganlar Taliban yönetiminin yıllarını hatırlıyor ve yeni iktidara gelme girişimlerine karşı direnecekler. Araştırmalar, Afganistan'daki Taliban'dan büyük destek olmadığını gösteriyor.
3. Bugün, Afganistan'da El-Kaide varlığının önemi yoktur ve daha "dost" bir Taliban hükümetine sahip teröristler için yeni bir sığınma riski fazla tahmin edilmektedir. El-Kaide Afganistan'a dönmeye karar verirse, Birleşik Devletler bölgede teröristleri bulmak ve yok etmek için yeterli güce sahip olacak. Bu, yerel güvenlik güçlerinin eğitimi, hava kuvvetlerinin kullanımı ve stratejik şehirlerde askerlerin konuşlandırılması yoluyla elde edilebilir, ancak ülkenin güneyindeki pahalı ve üretken operasyonlara dahil olmadan. Ek olarak, Taliban Afganistan topraklarının bir bölümünü kontrol altına almayı başarsa bile, büyük olasılıkla El-Kaide’nin ABD’nin yeni grevlerine maruz kalma riski nedeniyle oradaki varlığını sürdürmesine izin vermeyecek. Bin Ladin ve ortaklarının, faaliyetleri için güvenli bir üs olan Pakistan'da kalmayı tercih etmeleri de muhtemeldir, izole bir Afganistan, denize erişimden yoksun bırakılmıştır.
4. El Kaide destekçileri şu anda dünyanın birçok ülkesinde bulunuyor ve Taliban’ın yenilgisi, El Kaide’nin ABD’de grev yapma kabiliyeti de dahil olmak üzere küresel kapsamı üzerinde çok az bir etkiye sahip olacak. Aynı şekilde, yetenekleri üzerinde çok az etkisi olacak ve Afganistan’daki ABD askeri varlığında kayda değer bir azalma olacak. Aksine, bir Müslüman ülkenin topraklarına bağlı 100-bininci Amerikan ordusunun varlığı, ABD'nin İslam'a düşman olduğunu iddia eden aşırılık yanlılarının propagandasının elinde oynuyor. Bu nedenle, özel terörle mücadele önlemleri, İslam dünyasında ABD’ye karşı olumsuz tutumu değiştirme çabaları ve Amerika’nın imajının genel gelişimi ve şiddet içeren aşırılığa karşı uluslararası desteğe karşı mücadele daha üretkendir.
5. Mevcut ekonomik durum göz önüne alındığında, Afganistan'daki savaşın büyük maliyetini azaltmak en acil ve öncelikli görevdir. Amerikan ekonomisinin sağlığı, ülkenin gücü ve güvenliği açısından terör saldırıları da dahil olmak üzere onu düşmandan korumaktan daha az önemli değil.
6. Afganistan'daki iddialı ABD askeri kampanyasının devamı Amerikan çıkarlarına karşı çalışacak gibi görünüyor. Taliban'a karşı askeri operasyonlar etkisizdir, çünkü isyancılar açık bir çatışmaya girmiyor, yerel halk arasında dağılıyor ya da komşu Pakistan'a gidiyor. Amerikan büyük askeri varlığı yerel (özellikle Pashtun) nüfusu arasında hoşnutsuzluğa neden oluyor ve Taliban birliklerinin büyümesine katkıda bulunuyor. Sivil kayıpları azaltma girişimleri ve askeri operasyonlardan kaynaklanan diğer teminat zararları yeterince etkili değildi ve birçok Afgan'ı üstlenmeye zorladı silâh. ABD askeri varlığı da Afganlı ortaklarının bağımlılığının artmasına katkıda bulunuyor ve hem Afganistan hem de Pakistan'daki farklı aşırılık yanlısı grupların daha yakın etkileşimlerine katkıda bulunuyor. Taliban’ın kendisi, çoğu yerel yaşam koşullarından endişe duyan ve dünya cihad fikrine derin bir bağlılık hissetmeyen, kırılgan bir Pashtun koalisyonunu temsil ediyor. Öte yandan El Kaide, Ortadoğu’daki hükümetleri devirmek isteyen küresel bir radikal İslamcı ağı. Pakistanlı Taliban, resmi makamlara karşı çıkan çeşitli İslamcı grupları bir araya getiriyor. Ancak farklılıklar var. Mesela, Waziristan’da bulunan Şahidya ağının başında, yabancı müdahaleye şiddetle karşı çıkan yerel bir saha komutanı olmakla birlikte, zaman zaman Pakistan’ın sektörlerarası istihbarat servisi ile işbirliği yapıyor.
Amerikalıların ve Afganların zihniyeti neredeyse aşılamaz bir uçurum bölmek
7. Geçmişin deneyimlerinin gösterdiği gibi, Afganistan'daki iktidarı merkezileştirme girişimleri şimdiki yerel direnişe neden oldu. Ve görünüşe göre, bu yeni girişim başarısızlıkla sonuçlanacak. Başarılı karşı gerilla eylemleri, Karzai hükümetinin olmadığı güvenilir bir yerel ortak gerektirir. Cumhurbaşkanı Karzai'nin meşru ve asgari düzeyde etkili bir hükümet oluşturmak için 6 yılı vardı, ancak açıkça başarılı olamadı. Karzai, hükümetinin hala güvendiği yolsuzluklarla ve savaş ağalarının otokrasisiyle mücadele edememektedir. Afgan ordusu ve polis güvenilmez kalır. Aynı zamanda, Afganistan Hükümeti, büyük bir güvenlik gücü inşa etmenin maliyetini karşılayamamaktadır.
8. Birleşik Devletler demokratik yönetimi, insan haklarını ve ekonomik kalkınmayı desteklemesi gerekmesine rağmen, diğer ülkelerde ilerici bir toplum oluşturma yetenekleri açıkça sınırlıdır. Afganistan, dünyanın en fakir ülkelerinden biri olmaya devam ediyor ve Amerika Birleşik Devletleri için büyük bir stratejik değeri değil. Bu gelişme, özellikle gelişmeleri ciddi yatırımlar gerektirdiğinden, buradaki önemli maden rezervleri hakkındaki son raporlarla değiştirilemez. Ek olarak, Afgan toplumu, uzun zamandır birbirleriyle çatışan çeşitli etnik gruplara ayrılmıştır, ülkede istikrarlı bir demokratik gelenek yoktur ve dış müdahaleye olan güvensizliği kök salmıştır. Bu nedenle, Afganistan'da demokratik bir toplum yaratma girişimlerinin maliyeti, uluslararası terörizmle yüzleşmek, 1,4 trilyon dolarlık bütçe açığını azaltmak gibi diğer büyük ABD görevleriyle ilişkilendirilmelidir.
Afganistan'ı medeniyet ve demokrasinin katına geri döndürme sorununu çözmek, ancak ABD'nin maliyet yükünü paylaşabileceği özel bir uluslararası grup çerçevesinde elde edilebilir.
Son sonuç açık: ABD'nin Afganistan'daki hayati çıkarları sınırlıdır ve askeri yollarla sağlanamaz. Aksine, uzun bir karşı-direniş savaşı uygulamak, Taliban'ın direnişinin artmasına, çatışmanın Pakistan'a yayılmasına, radikal grupların birleşmesine, hatta birbirleriyle savaşa girmesine katkıda bulunur. Savaşın devam etmesi Amerikan ekonomisinin sağlığını tehdit edecek ve İran’ın nükleer programı gibi uluslararası sorunlar da dahil olmak üzere diğer acil sorunların tam olarak ele alınmasına izin vermeyecek.
BEŞ STRATEJİK AMAÇLARIN ÇÖZÜLMESİ İÇİN ÖNERİLER
Araştırma ekibine göre, Afganistan’da devam eden askeri operasyonlar yerine, ABD’nin beş temel stratejik görevi çözmesi gerekiyor.
1. Afganistan, Afganların kendilerinden geniş destek almadan kalıcı barış almayacak. Bu nedenle, iktidarın bölünmesi ve sürece yeni siyasi güçlerin dahil edilmesi üzerinde durulması gerekiyor. Birleşik Devletler, Afganistan'daki gücün merkezileşmemesini amaçlayan barış sürecini sağlam bir şekilde yönetmeli ve tüm büyük partiler arasında güç paylaşımını teşvik etmelidir.
Mevcut Afganistan anayasasına göre, cumhurbaşkanı il valilerini ve yüzlerce başka memuru atamak için sınırsız yetkiye sahip. Eski İngiliz Dışişleri Bakanı David Miliband'a göre, ülkenin birçok bölgesinde neredeyse hiç güç yok, valilerin yarısının ofisi yok, çeyreğinden azının elektriği var ve bazıları giderler için ayda 6 dolar alıyor.
Reformların başladığını belirten önemli bir aşama, Afgan parlamentosunun kilit mevkilere atamaları onaylama yetkisi, bölge meclislerine seçimlerin başlatılması, bütçeyi dağıtma yetkisinin merkezsizleştirilmesi, seçimlerin il temsilcilerinin ulusal düzeydeki konseylere dahil edilmesinin, bütçelerin paylarının belirlenmesini belirlemesidir. Afgan ordusunun etnik üssü genişletilmelidir. Genel olarak konuşursak, Afganistan'daki güç yerel, geleneksel ve topluluk yapılarına daha çok güvenmek zorunda.
Başkan Karzai’nin şimdiki dar görüşlü “barış jirgası” ndan farklı olarak, siyasi alan, kırsal kabileler de dahil olmak üzere Afganistan’ın tüm etnik ve bölgesel konularında ana kabile ve köy liderleri tarafından seçilen liderleri içermelidir. Bu fırsat Taliban'da gerçek bir uzlaşmaya katılmak isteyenlere açık olmalıdır. Aynı zamanda, Kabil'deki merkezi hükümete alternatif olarak Taliban'ı dışlama olasılığı yüksek bir olasılıkla mümkün.
Mevcut Afganistan anayasasının tanınması gibi müzakere için ön şartlar talep edilmemelidir.
2. Askeri operasyonların ölçeğini azaltmak ve daha sonra onları güney Afganistan'da tamamen durdurmak, bu ülkedeki Amerikan askeri varlığını azaltmak gerekiyor. Araştırma ekibi, Başkan Obama'nın, 2011 yazında ve hatta mümkünse daha önce de askerlerini geri çekmeye söz vermesini tavsiye ediyor. Amerikan birliğinin büyüklüğü Afgan güvenlik kuvvetlerinin eğitimi, toplu vahşetin önlenmesi, Taliban kontrolünün Pashtun'un ötesine yayılmasını engellemek ve gerekirse terörle mücadele operasyonları yürütmek için gerekli asgari seviyeye düşürülmelidir.
Araştırma ekibi, ABD birliklerinin Ekim 68’e göre 2011 bin’e ve Temmuz 30’e göre 2012 bin’e düşürülmesini tavsiye ediyor 2012’in düşüşüyle, böyle bir durumun ABD’nin geniş stratejik hedefleriyle ne kadar tutarlı olduğunu incelemek gerekir. . Bu, ABD'yi yılda en az 60-80 milyar $ tasarruf sağlayacak ve Amerikan varlığı ve müdahalesi ile ilgili yerel memnuniyetsizliği ortadan kaldıracaktır.
3. El Kaide'ye odaklanın ve iç güvenlik konularını ele alın. Özel ve istihbarat servisleri bölgedeki El-Kaide hücrelerine karşı savaşmaya odaklanmalı. Yeni eğitim üsleri yeniden bir araya getirme veya yaratma girişimleri sırasında teröristleri tespit etmeye ve takip etmeye hazır olmalıdırlar. Askeri varlığın azaltılmasının bir sonucu olarak serbest bırakılan fonlar, ABD’nin iç güvenliğini arttırmayı ve nükleer silahların dünyaya yayılmasını izlemeyi hedeflemelidir. Araştırma grubuna göre, Amerikan askeri varlığı azaldıkça bölgedeki çeşitli radikal gruplar arasındaki çelişkilerden yararlanmak için daha fazla çaba gösterilmelidir.
Afganistan'da Özgürlüğü Sürdüren Operasyon Devam Ediyor Çıkmaz Bir Yol
4. Ekonomik kalkınmayı teşvik etmek. Yoksul ülkeler terörizm, uyuşturucu kaçakçılığı, insan kaçakçılığı ve diğer yasa dışı faaliyetler için bir üreme alanıdır, bu nedenle barışı yeniden kurma eylemleri, uluslararası toplumun Afganistan ekonomisini geliştirme çabalarıyla birleştirilmelidir.
Afganistan, dünyanın en fakir ülkelerinden biridir ve umutsuz bir yoksulluk, bazı insanlarını Taliban sloganlarına duyarlı hale getirmiştir. Aşağıdaki olaylar potansiyel olarak yararlı olabilir:
- Afganistan'a ABD, Avrupa ülkeleri ve Japonya ile ticarette en çok tercih edilen ülke statüsü verilmesi;
- Ulusal ve uluslararası şirketler tarafından yerel altyapıya yatırım yapılması; yerel tarım üreticilerine (haşhaş yetiştiricileri hariç), inşaat şirketlerine ve esnaflara sübvansiyon, kredi ve teknik yardım sağlanması;
- ihracat ürünlerinin üretimi için yabancı ve ulusal şirketler için “özel yeniden yapılandırma bölgeleri” oluşturulması. Bu bölgeler yatırımcılara en azından ilk aşamada vergilendirmeyi kolaylaştırmayı önerebilir;
- Afgan kadınlara mikro sponsorluk ve eğitim programları yoluyla ve aynı zamanda temel insan haklarının, özellikle de kadın haklarının korunmasına bağlı olarak Amerikan yardımının bir bölümünü sağlayarak yardım etmek;
- Afgan köylülere derhal ekonomik faydalar sağlamak, Taliban'ın gelirlerini azaltmak ve uyuşturucuların Batıya akışını azaltmak için haşhaş mahsulünü satın almayı düşünün.
Mümkün olduğunca, merkezi olmayan bir Afgan hükümeti aracılığıyla dış yardım sağlanmalıdır. Bu tür ademi merkeziyetçilik hükümete daha fazla yetki verecek, meşruiyet verecek, şeffaflığı artıracak ve yolsuzluğu azaltacaktır. Yerel yönetim, danışmanlara, sivil toplum kuruluşlarına ve diğer uluslararası kuruluşlara değil, doğrudan Afganlara nakit yardım sağlayacaktır.
5. Önemli farklılıklara rağmen, Hindistan, Pakistan, Çin, İran gibi komşu ülkeler, Afganistan'daki herhangi bir gücün tahakkümünü önlemenin yanı sıra başkaları için bir istikrarsızlık kaynağı olmayı bırakması konusunda ortak bir çıkarı var.
Afganistan'daki çatışma, ülkedeki çeşitli etnik ve aşiret grupları arasındaki uzun süredir devam eden tartışmaları yansıtıyor, ancak kendi çıkarlarını geliştirmek isteyen diğer devletler tarafından da yoğunlaştırılıyor.
Bu nedenle araştırma ekibi, Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri rolündeki önemli bir azalmanın, Birleşmiş Milletler tarafından yönetilen ve Birleşik Devletler ve müttefikleri tarafından desteklenen güçlü diplomatik çabalara eşlik etmesini önermektedir. Asıl amaç, Afganistan'ın tarafsızlığını ve bölgesel istikrarı sağlamak. Daha yeterli ve merkezi olmayan bir Afgan hükümetini tanıyan ve destekleyen anlaşmaları gerektirir. ABD, özellikle Hindistan ve Pakistan arasındaki çeşitli bölgesel güçler arasındaki sürtünmeyi azaltmak için etkisini kullanmalı, böylece Afganistan'ı bir rekabet alanı olarak görmüyorlar ve ayrıca uzun vadeli stratejik müttefiklerini Taliban'da veya herhangi bir hükümet dışı gruplamada görmüyorlar.
Birleşik Devletler ayrıca Afganları etkileme konusunda daha fazla fırsatı olan müttefiklere ve ortaklara daha fazla güvenmelidir. Endonezya ve Türkiye gibi Arap olmayan İslami devletler (ikincisi NATO üyesi ve askeri birliği Afganistan'da var), eğitimde, siyasi reformda ve insan haklarında önemli bir “mentorluk” rolü oynayabilir. Bu ülkeler, Afganistan'ın geleneklerinden ödün vermeden uluslararası standartlara uyum sağlamasına yardımcı olabilir.
Bu beş görevin yerine getirilmesi, ABD’nin yeteneklerinin, maliyet-fayda oranının açık bir şekilde anlaşılmasına dayanmalıdır. Araştırma ekibi, Amerikalı politikacıları neyin başarılabileceğini ve neyin başaramayacağını gerçekten anlamaları konusunda teşvik ediyor. Özellikle, bölgedeki aşırılık yanlısı grupların yok edilmesi mümkün olmamakla birlikte, oluşturdukları tehlike önemli ölçüde azaltılabilir. Amerika’nın gücü, siyasi geleceğini Afganistan’a dikmek değil, Afgan liderlerini geçmişin geleneklerini ve ABD’nin asgari önceliklerini birleştiren siyasi anlaşmalara itmeye yardımcı olabilir.
Sonuç olarak, araştırma ekibi Afganistan'ın kısa sürede istikrarlı ve müreffeh bir ülke olmayacağına, ancak uluslararası desteğin vatandaşlarının yaşamları üzerinde olumlu bir etkisi olabileceğine dikkat çekiyor.
ABD için temel sonuç, Afganistan'daki askeri gücün işe yaramadığı ve pahalı bir askeri kampanyanın Amerika Birleşik Devletleri'nin hayati çıkarlarını tehdit ettiği yönündedir. Araştırma ekibine göre, ABD bir yandan gerçek Amerikan çıkarlarını karşılayan ve diğer yandan daha ulaşılabilir olan mütevazı hedefler belirlemeli.
Araştırma grubunun, yalnızca Afganistan'daki uzlaşma sürecine olası bir katılımcı olarak değil, aynı zamanda Afganistan'la ilgili birçok sorunu çözmeye doğrudan bağlı bir ülke olarak Rusya'yı da tamamen göz ardı etmesi oldukça karakteristiktir. Bu bazı yansımalara yol açar.