Image Jonny Lindner
Bir sonbahar günü bir ülkenin tepesinde, bir bitkibilimci, kötü olduğum inancını nereden aldığımı hatırlamam için bana meydan okudu. Derin bir duygusal seviyede, birçoğumuz gibi, uzun zamandır doğuştan gelen değersizliğime ikna oldum. “İlk kim sana kötü olduğunu söyledi?” diye sordu.
Ona doğru cevap veremedim. "İlk söylendiğim" bir zaman olsaydı ya da bu berbat teklifi ilk kez kabul ettiğimde hatırlayamıyorum. Sanırım anne veya baba ya da öğretmene karşı suçu tespit etmeye çalışabilirim, ama gerçek şu ki, utanç, koşullu övgü, suçluluk vb. Kullanımlarının çevre kültürel güçlerinin neredeyse çaresizce kanalize edilmesiydi. "Sen kötüsün" mesajı bütün uygarlığımızı doyuruyor. Acımasız bir biçimde bize erken çocukluktan itibaren çarptı, kendimiz ve dünya hakkındaki en temel inançlarımıza bağlıdır.
Bilimde, bu inanç bencil bir gen, doğanın geri kalanını aşarak başarılı olan biyolojik ayrık ve ayrı bir benlik olarak kendini gösterir. Dinde "insanın tamamen ahlaksızlığı" ya da beden ve ruh, ruh ve maddenin ayrılmasından kaynaklanan herhangi bir doktrin var. İktisatta "ekonomik insan" dır, rasyonel aktör finansal çıkarlarını en üst düzeye çıkarmak için motive eder. Sonuç, bu inançlardan kaynaklanan davranışları (insan doğası için yanlış yaptığımız) dizginlemeyi amaçlayan Dünya Kontrol Altında. Ve Kontrol Altında Dünya'nın aygıtı, irade ve baskı ve kurallar ve teşvikler, mesajı aşıyor ve pekiştiriyor, Sen kötüsün.
Mesaj Her Yerde
"Çöp yok - $ 300 iyi." Varsayım, kendi çıkarlarımıza yönelik bir tehdidin, doğal bencilce dikkatsizliğimizde en iyi şekilde ortaya çıktığıdır.
Bir öğretmen: "Notlar olmadan öğrencileri nasıl öğrenebiliriz?" Zorlanmadıkça, doğal olarak tembeller ve cehaletten memnunlar.
Bir ebeveyn: "Üzgün olduğunuzu söyleyene kadar burada kalmanızı sağlayacağım!" İnsanların üzgün hissetmeleri için yapılması gerekiyor.
Bir devlet yasası: "Ebeveynler, yedi günden uzun süren hastalık nedeniyle devamsızlık nedeniyle doktor tarafından imzalanmış yazılı bir mazeret sağlamalıdır."
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
"Johnny nasıl yapabildin!"
Yapman gerek. Ödeyemezsin. Mecbursun. Malısın. Doğa ve insan doğası, düşmanca, umursamaz, ne kutsal ne de doğuştan amaçlıdır ve onun üzerinde yükselmek, ustalaşmak, kontrol etmek bize kalmıştır. Doğanın gereği, daha güvenli, daha konforlu ve daha lütuflu hale getirmek için teknolojinin fiziksel kontrolünü kullanıyoruz. İnsan doğası üzerinde, onu daha kibar, daha az bencil, daha az acımasız ve en iyi hale getirmek için psikolojik bir kontrol teknolojisi kullanıyoruz. Bunlar, medeniyetimizin dayandığı kontrolün iki yönüdür.
Bu kitapta, kontrol programının kaçınılmaz çöküşünü anlattım, kaçınılmaz, çünkü sonuçta yanlışlıklar üzerine kuruluydu ve Yedi Bölüm'de, Krizlerin Birleşmesi sona erdikten sonra ortaya çıkabilecek dünyayı tanımladım. Bu bölümde, doğaya ve insan doğasına olan inancına dayanarak daha iyi olmaya (yani daha az bencil, daha etik, daha az açgözlü vb.) Daha fazla çaba göstermeye bir alternatif tanımlayacağım.
Ayrılık'ın getirdiği muazzam ıstırap karşısında bu inancı ilham etmek ve sürdürmek için, ayrılık ve birleşme dinamiklerini de tanımlayacağım, böylece uzun ayrılık yolculuğumuzun kozmik gerekliliğini ve amacını hem bireyler hem de toplu olarak ve gelişimimizin bir sonraki aşamasına direnmemek.
Yıkıcı medeniyetimiz kötülüğe karşı iyi bir mücadeleye dayanıyorsa, iyileşmesi bunun tam tersini gerektirir: kendini kabul, kendine sevgi ve kendine güven. En iyi niyetlerimizin aksine, medeniyetimizin kötülüğünü ve şiddetini, doğanın savaşından daha az değil, insan doğası savaşı için, kötülük olarak kabul ettiğimiz bir insan doğasını aşmak, düzenlemek ve kontrol etmek için elimizden geleni yapmayacağız. sadece daha fazla ayrılık, daha fazla şiddet, daha fazla nefret. Martin Luther King "Nefretleri öldürebilirsin" dedi, "ama nefreti öldüremezsin."
Ustanın araçları asla ustanın evini sökmez. Aynısı dahili olarak geçerlidir. Kendinizi kötü olduğunu düşündüğünüz yerlere karşı savaşa götürebilirsiniz, ancak kazansanız bile Bolşevikler ve Maoistler gibi, kazananlar yeni kötüler haline gelir. İrade kampanyasının gerektirdiği kendinden ayrılma, en nihayetinde bir şekilde dış dünyaya yansıtılamaz.
Kendini Kabul ... Bir Klişe?
Evet, elbette, kendini kabullenme. . . Konsept bugünlerde hemen hemen bir klişe. Yine de tam ifadesinde, kendini kabul etme, kendini sevme ve kendine güveni yeniden bir araya getirme yolu, nasıl iyi bir insan olacağının azimli ve zorlu öğretileridir. Bunu olabildiğince açık olarak söyleyeyim: bireyler ve toplum olarak bizim için kurtuluşa giden yol, daha az değil, daha bencil olmakta yatar.
Bu nasıl olabilir? Bizi bu karmaşaya sokan tam da bencillik ve açgözlülük değil mi?
Hayır. Bencillik olarak gördüğümüz şey, benliğin yanlış bir görüşünden kaynaklanır. Kim olduğumuz hakkındaki kültürel varsayımlarımız, bize doğuştan gelen hakkımızı dolandırdı, bizi bir yanılsamayı canlandırdı. Yeni bir benlik anlayışı ortaya çıktıkça, bencillik oldukça farklı bir şey anlamına gelecektir.
Zaten illüzyon zayıflar. Zaten toplumumuzdaki kazananları tanımlayan güvenlik ve başarı programının iflasını görüyoruz. Örneğin, finansal bağımsızlığın bizi insan toplumundan nasıl ayırdığını ve doğadan gelen teknolojik yalıtımın bizi yaşam toplumundan nasıl izole ettiğini görüyoruz.
Giderek artan bir biçimde, kontrol programı, sağlık, ekonomi, politika ve çevre bozuldukça, yanılsamalarımızın sınırlı ayrık ve ayrı benliğinden bile yararlanamamaktadır. Gerçekten de ironik, bencilliğin göze çarpan hedefleri göz önüne alındığında: güvenlik, zevk ve servet. Bu nedenle, kolektif olarak ve bireyler olarak bizim için mümkün olan altın geleceğe giden yol bir fedakarlık ve çaba yolu değil, aynı zamanda baştan sona doğru olanı uyandırmaktır. İçinde Yeme Yoga, bu fikri yemeğe uygulayarak yazdım,
Normalde bencillik olarak düşündüğümüzü derinlemesine incelediğimizde üzücü bir yanılsama buluruz. Büyük bir meyve bahçesi, olgun meyvelerle dolu ağaçlar ve kendimi ortasına oturarak, küçük bir kazık elma yığınını koruduğumu hayal ediyorum. Gerçek bencillik, daha da büyük bir yığını daha dikkatli bir şekilde korumak değildir; Kazık için endişelenmeyi bırakmak ve çevremdeki bolluğa açılmak olurdu. Böyle bir inceleme olmadan sonsuza dek cehennemde kalırız, yeni beş bin metrekarelik evimizin bizi mutlu etmediğini düşünerek çünkü gerçekten ihtiyacımız olan şey on bin metrekareydi. Öte yandan, çoğu zaman, her şeyden önce mutluluk getirmeyeceğini keşfetmek için önce bir şey edinmelidir. Bu yüzden alçakgönüllü bencillik potansiyel olarak kurtuluşa giden bir yoldur ve sizi mümkün olduğunca bencil olmaya teşvik ediyorum. İster inanın ister inanmayın, gerçekten bencil olmak cesaret ister. Bir şeye yapılan yatırım yeterince büyük olduğunda, cevap korkusuyla bizi mutlu edip etmediğini kendimize sormaya cesaret edemeyiz. Lise ve kolejde okuduktan sonra, tüm bu eğlenceli zamanları, daha sonra da bütün bu tıp yıllarını ve uykusuz geceleri stajyer olarak özlüyorum. . . Bütün bu fedakarlıklardan sonra, doktor olmaktan nefret ettiğini itiraf etmeye cesaretin var mı? Bencil olmak kolay bir şey değil. Kalplerimizin kalbinde, kaçımız kendimiz için gerçekten iyiyiz?
Yiyecek alemi kendinize iyi davranmanın bir yoludur. Açgözlü yiyeni düşünün, payından daha fazlasını yiyin, kendini doldurun. Bu, aldatılmış bir kişisel ilginin, kendine iyi olmamanın bir örneği. Obur gerçekten daha fazla yiyecek alıyor. Daha daha daha! Ama kendine zarar veriyor. Daha bencil olsaydı, bir numaralı önceliğini kendine iyi ederse, belki de o kadarını yemezdi. Bu bir ironi ve bir mucize. Yemek konusunda kendinize iyi olmaya gerçekten karar verdiğinizde, sonuç, daha sağlıklı bir diyet değil, daha az sağlıklı bir diyet değil, o diyete giden yol çok büyük bir dondurma yardımı ile başlasa bile!
Radikal Kendine Güven
Radikal özgüven hakkında izleyicilerden önce konuştuğumda, müteşekkir onaylamadan ("Bunun için sonsuza dek bekliyordum - baştan beri biliyordum ama inanmaya cesaret edemedim") bir dizi tepki görüyorum ("Bu olur bildiğimiz gibi medeniyeti mahvetmek "). Her iki yanıt da doğrudur.
Örneğin, eğer herkes kendilerinin ve başkalarının bozulmasını içeren herhangi bir iş için doğuştan gelen itibarına güvenirse, medeniyete ne olur? Pek çok insanın aynı anda hem tepki hem de şükran ve protesto gösterileri düzenlediğini düşünüyorum. Şartlandırılmış benlik, umutsuzca arzu ettiği özgürlüğü korkar. Kollektif düzeyde olduğu gibi, kişisel seviyede kendine güven içinde yaşamak, bildiğimiz gibi yaşamın sonunu kabul etmektir. Her şey olabilir ve her şey değişebilir: iş, çevre, ilişkiler ve daha fazlası. Özgürlük karşılığında, öngörülebilirliği ve kontrolü bırakmalıyız.
Kontrol ideolojisi, politik ve dini inancın her bir bölümünü içine alır. Dindar muhafazakarların günahkâr doğamıza kenetlenmemiz gerektiğine inanması gibi, çevreciler bize açgözlülüğümüzü ve bencilliğimizi dizginlememizi, dünyayı kirletmeyi bırakmamızı ve kaynak payımızdan daha fazlasını almamızı söyledi. Ve pratik olarak herkes, “oyundan önce çalış” a inanıyor, yapmamız gerekeni bitirene kadar - istediğimiz gibi yapmamıza izin vermiyor - tarım zihniyeti. Öfke ve suçlama, sağ ve soldaki haçlı yazarların yazılarını besliyor, Derrick Jensen ve Ann Coulter, John Robbins ve Michael Shermer gibi zıddı. Bir temanın varyasyonları, hepsi bu.
Her iki taraf da medeniyetimizin yol gösterici ideolojisini biraz farklı bir biçimde ifade ediyor. Bu nedenle, bir taraf diğer tarafa kazandığında hiçbir şey değişmez. Komünizm bile, erkeğin erkeğin egemenliğini ve sömürüsünü sona erdirmedi (yalnız kadın erkek veya doğa erkek tarafından). Bu kitap tamamen farklı bir türden bir devrim ilan ediyor. Bu, öz benliğimizde ve sonuç olarak dünyayla ve birbirimizle olan ilişkimizde bir devrimdir. Mevcut rejimin şiddetli bir devrilmesiyle gelmeyecek, gelmeyecek, ancak yalnızca eskimesi ve aşılmasıyla gerçekleşecek.
Bize iyi olmak için daha çok uğraşmamız gerektiğini söyleyenler, insan doğası hakkındaki aynı hatalı varsayımlarla çalışıyor. Kendine güven, ancak temel olarak iyiysek, mantıklı olur. İnsan şiddetine ve kendi başarısızlıklarımıza baktığımızda, olmadığımız sonucuna varıyoruz. Şiddet ve kötülüğün kaynağının insanlık dışı olduğu anlaşılıyor, ama bu bir sanrı. Kaynak tam tersi: insan doğası reddedildi. Kaynak, gerçekte kim olduğumuzdan ayrılmamızdır.
Kendi Kendine Kontrol Rahatlatıcı
Kendine güven aslında aşağılık bir düşkünlük ve açgözlülük spiraline yol açar mı? Bazen kendi kendimizi kontrol edersek, çocuklarımıza bağırır, abur cubur yemek yapar, her gün uyur, okulumuzu havaya uçurur, umutsuz seks yapar, geri dönüşüm zahmetinden vazgeçer, en yakın hevesle şımartır ve maksimize ederiz. başkalarının sonuçlarına bakmaksızın en kolay zevk. Fakat aslında, bu davranışların tümü gerçek benliğimizden kopma semptomlarıdır ve gerçek benliklerimizi ortaya çıkardık.
Çocukluğun ritimleriyle (ve tüm insan ritimleriyle) çelişen ölçülen zamana - son teslim tarihlerine ve programlarına - kendi köleliğimiz nedeniyle çocuklarla olan sabrımızı kaybediyoruz. Abur cuburları, gerçek anlamda beslenmenin bir alternatifi olarak kullanıyoruz, bu yüzden endüstriyel olarak işlenmiş yiyecekler ve isimsiz yaşamlardan yoksun kalıyoruz. Geç kalmak ve uyumak istiyoruz çünkü günle yüzleşmek ya da bizim için planlanan hayatı yaşamak istemiyoruz; ya da belki kaygıya dayalı bir yaşamın sürekli barajının gergin stresinden yorulduk. Gerçekleşmemiş büyüklüğümüzün zaferi yerine geçen profesyonel sporcularla özdeşleşiyoruz. Toplumla ve doğa ile bağlantısının kaybedilmiş ilişkisini değiştirmek için maddi zenginlikten memnunuz. Belki de şiddetimiz ve günahımızın tamamı, sadece kim olduğumuza geri dönmek için yapılan basit bir girişimdir.
Başka bir deyişle, insan doğasının kötülükleri aslında inkâr İnsan doğasının Biz doğaya ve insan doğasına karşı korumamız ve her ikisinin de ötesine çıkmamız gerektiğini söyleyen şeytani bir sahtekarlığın kurbanlarıyız (faillerin yanı sıra). Aslında, illüzyon zayıfladığında, bize kendimizi kabul etme, sevme ve güvenme sonuçlarını gösteren muhteşem insanlar ortaya çıkar. Ne zaman bir taneyle tanışsam, kendi sınırlarımın ve güvensizliğin yoğunluğunu hatırlatıyorum. Modern toplumun ortasında avcı-toplayıcı bir refah zihniyetini koruyan insanlar var; Onlarla tanışırken, kendi gerginliğim bana Cizvit kaşifi Le Jeune'u hatırlatıyor:
“Onlara iyi idare etmediklerini ve gelecek günlerde bu bayramları ayırmanın daha iyi olacağını ve bunu yaparken de açlıkla bastırılmayacaklarını söyledim. Bana güldüler.” Yarın ”(dediler) “Yakalayacağımız şeyle başka bir şölen yapacağız.” ”[[Cizvit İlişkileri ve Müttefik Belgeleri. Vol. 6]
Bu gibi insanlar asla "göze alabilir miyim?" Diye kısıtlanmazlar. Açık bir eli ve açık bir kalbi var ve her nasılsa her zaman sağlanıyor gibi görünüyor. Geçenlerde, hizmetleri için ücret almayan bir adam, bir şaman ve sanatçıyla tanıştım. Bütün evi, öğrencilerden ve arkadaşlardan gelen hediyelerle döşenmiştir.
Restoratif bir ekonominin ortaya çıkmasını beklememize rağmen, parayı ekonominin yerine geçen hediye ekonomisine ve hediye ekolojisine açarak kendi hayatlarımızda uygulayabiliriz. Bunu yapmak için, sadece vermemiz ve almamız yeterlidir. Özgürce vermek ve almak, bunun iyi olacağına inanmayı gerektirir. İyi olacağım. Dünya sağlayacak. Ve bu, dünyayı ayrı ve düşman bir Öteki olarak görmeyi bıraktığımızda olacak. Bu, bizi dünyaya karşı endişeli bir muhalefet haline getiren şimdiki parçalanan illüzyondur.
Ayrıca, toplumumuzun dehalarına, yıllarını tutkularının acımasızlığına adamaya yetecek kadar inanan insanlara olan özgüvenin muhteşem sonuçlarını görüyoruz. Albert Einstein'ın İsviçre patent bürosunda patronu tarafından ders verildiğini hayal ediyorum: "Al, asla masanızda hiçbir yere doodling yapamazsınız - Mueller gibi iyi çalışma alışkanlıklarına ihtiyacınız var. Hadi, odaklanın!" Ve belki de Einstein, “Biliyorsunuz, o haklı. Bu gece Relativite ile uğraşmayacağım, eve 'Patents Today' dergisinin bir kopyasını alıp ders çalışacağım. Çok çalışırsam terfi bile alabilirim. " Fakat bunun yerine denklemlerine çekildi ve dergisi açılmadan kaldı.
Einstein'ın yaratıcı dehası, ihtiyatlı, pratik ve güvenli olanı yapmak için kendini disipline etmekten değil, korkusuzca bağlılıktan tutkusuna kadar geldi. Demek hepimizle beraberiz. Daha önce, gerekenden daha iyi bir şey yapmanın (sınıf için, patron için, pazar için), “rasyonel” ekonomik açıdan ayrı bir kişiye fayda sağlamasının nasıl irrasyonel olduğunu tartışmıştım. Sadece zorunluluk zorunluluğundan kurtuluruz, kendimizi tamamen güzellik yaratmaya adayabiliriz. Zaman ve enerjiye yönelik kaygı temelli sınırlamalarla zorlanırsa, ekonomik bir amaç için ya da bizim üzerimizde gücü olan bir otorite figürünü memnun etmek için kimse yeterince muhteşem bir şey yaratamaz. Yeterince iyi, kendi mutluluğumuz ve tatminimiz için yeterince iyi değil. Bir başkası için bir şeyler yapmak, çünkü o kişi veya kurum sizin üzerinizdeki gücü elinde bulundurur - hayatta kalma tehdidinin gücü - köleliğin iyi bir tanımıdır.
Kendine güven koşulları kabul etmiyor. Öz-kararlılığımızı güvenli, tutarsız ya da sınırlandırılmış yaşam alanlarına yönlendirmeye alışkınız. “Bütünlüğümü onurlandıracağım - bunu yapmam beni kovmaz.” "Vücudumu dinleyeceğim - ancak şeker istemiyorsa." “Kalbimin gerçek arzusunu takip edeceğim - ama zenginleşecekse değil.”
İstediklerimiz olmadan yapmamızı savunmuyorum; Gerçekten çok istediğimiz şeylerin düşündüğümüz şey olmadığını iddia ediyorum. Ne yazık ki, bazen bunu anlamanın tek yolu onları elde etmektir. Nihayet ün ve servet kazanması üzerine kaç kişi, gerçekte istedikleri şeyin olmadığını öğrendi? Fakat başka hiçbir şekilde bilemezlerdi. Yanıltılmış kişisel çıkar, gerçek kişisel çıkarlara yönelik bir yol olabilir.
Belki aynı şey tüm uygarlığımız için de geçerlidir. Belki de medeniyetimizin çöküşünden daha az hiçbir şey bizi, gerçekte kim olduğumuz gerçeğine uyandırmak için yeterli olacaktır. Belki de boşluğunu idrak etmek için büyük hırsını yerine getirmeliyiz. Doğru, Teknolojik Program hiçbir zaman tam olarak yerine getirilemez, ancak spesifik problemler kontrol yöntemlerine, teknolojik düzeltmeye dayanır. Parça parçaya bakıldığında, Teknolojik Program büyük bir başarı. Büyü ve mucizeler dünyasına ulaştık. Tanrı gibi güçler bizimdir. Yine de bir şekilde etrafımızdaki dünya dağılıyor. Ancak teknolojiye olan güvenimiz yavaş yavaş soluyor, çünkü başarıları kendi sınırlı bölgelerinde yadsınamaz. Belki de teknolojik düzeltmenin sahtekarlığını ortaya çıkarabilecek tek deneyim, en geniş sistemik düzeyde geri dönülmez, inkar edilemez bir başarısızlıktır.
Sonuçlardan Kaçınmak?
İlaç düzeltme acil sorunu çözmek için iktidarsız değildir. Düzeltme çalışıyor! Sıkıldım, kendimi rahatsız hissediyorum, kendimi depresyonda hissediyorum, kendimi yalnız hissediyorum ve uyuşturucu gerçekten de kaynağını dokunmadan kaldığında bile ağrının temelde önlenebilir olduğu yalanına katkıda bulunan bu duyguları kaldırıyor. Teknoloji söz konusu olduğunda, yalan, doğanın bozulmasından doğabilecek sonuçlardan kaçınabilmemizdir, dengeyi geri getirmek yerine, daha önce yapılmış olan hasarı karşılarken daha uzak ve daha dengede durabiliriz. Borçlarımızın ödenmemesi gereken yalan. Yalan, kendi yaptığımızın ötesindeki dünyaya özgü bir amaç olmadığı ve bu nedenle onu bozmanın sonuçları olmadığıdır. Hiçbir şeyin kutsal olmadığı yanılgısıdır, böylece cezasızlıkla mahvedebiliriz.
İster ilaç ister teknoloji olsun, bir süre çalışır; dolayısıyla cazibesi o kadar güçlüdür ki, neden olduğu komplikasyonların, daha fazla acı çektiğinin, Nihai Çözüme kadar süresiz olarak geleceğe aynı düzeltmelerden kaçınılabileceğini hayal ediyoruz.
Uyuşturucular söz konusu olduğunda, genellikle bağımlılık, sebep olduğu komplikasyonlar ilişkili ağrıyı maskeleme gücüne boğulmadıkça sona ermez. Uyuşturucudan zarar görmüş bir hayattan gelen acı arttıkça, ilacın ağrıyı uyuşturma gücü azalır; her varlık, her başvuru toplama problemlerini kontrol altında tutmak için tükenmiştir; hayat yönetilemez hale gelir ve tüm ertelenen sonuçlar, krizlerin birleşmesi olarak yaşanır. Bağımlısı "alt vurur", hayat ayrı düşer.
Hayalperestlerin kömürün gücü ile mümkün olabileceğini düşündüğü acıların tamamen ortadan kalkmasıyla sonuçlanan Teknolojik Program, yani elektrik, yani nükleer enerji, yani bilgisayar, yani, nanoteknoloji, bunun hayal edilemez Bir gün, alkol veya kokain sadece önceki istismarının sebep olduğu acıyı geçici olarak ortadan kaldırmayacak, aynı zamanda bu acıya neden olan tüm sorunları da çözecektir. Gerçekten saçma bir sanrı.
Bir bağımlılığın her aşamasında, sadece sebeple değil, kalple yalanı görme ve kontrol programını terk etme olasılığı vardır. Kontrol programını bağımlılığın kendisine uygulamak, kendini inkar etme yaklaşımıyla yaklaşmak çözüm değildir. Bırakma, düzeltmenin bir yalan olduğu, kendimi istemediğim bir şeyi reddettiğimi, istediğim bir şeyi olmadığı iddiasıyla çalışır. Aksi takdirde, nihayetinde nüks kaçınılmazdır.
Bu kitabın bir amacı, böyle bir nüksetmeyi önlemek. Krizler birleştiğinde ve işler parçalandığında, yeni bir kişisel ve kolektif benlik duygusu açılacaktır. Bunu tanıyalım ve zamanı geldiğinde üzerine inşa edelim!
Toplu Amaç veya Kader
Bu kitabın bir diğer amacı da geçişe direnmememiz için bizi teşvik etmekti. Bu yüzden dönüşümün dinamiklerini tanımlamak önemlidir. Beşinci Bölümde, “Düzenli, istikrarlı, kalıcı görünen bir yaşamın“ kontrol altında ”dağılmasından daha da kötüsü, zamanın ve gençlerin tükenene kadar sorunsuzca ilerleyebilmesi için” olduğunu yazdım. Ne kadar uzun süre dayanırsak, biriken sonuçlar o kadar yüksek olur.
Zaten, insanların son birkaç bin yılda meydana getirdiği birikmiş hasar, jeolojik tarihin altıncı neslinin tükenmesine ve gelecek yüzyılda savaş, açlık ve salgın nedeniyle milyarlarca insanın ölümüne neden olmak için yeterli. Kontrolün sonuçlarını daha fazla kontrolle kontrol etmek için çaresiz bir oyunda sosyal, manevi ve doğal sermayemizi tüketmeye devam edersek, sonuçta geri ödeme daha da kötüleşecektir.
Bu yüzden, “Kendine iyi davran, bildiğin kadar iyi ol” mesajının, kendinize iyi olmanın ne olduğuna dair yeni bir kavrayış eşlik etmesi gerektiği mesajını vermesi gerekir. Toplumumuzda başarı için formül felaket için bir formüldür. Sadece kolektif düzeyde değil, bireysel olarak da, hayatımızın güvenlik ve rahatlık taleplerine ipotek edilmesi iflasa neden olur ve yıllarca geriye dönüp baktığımızda, serap peşinde koşarak boşa harcanmış, yalnız ve hasta kaldık.
Yine de o yıllar - ve ben kendimi çok harcadım - onlardan, peşinde koşanların vekil nesnelerinin gerçekte ne yerini aldıklarını öğrenirsek, tamamen meyvesiz olmaları gerekmez. Tek istediğim samimiyetti. Tek istediğim beslenmek oldu. Tek istediğim rahatlıktı. Tek istediğim sevmek oldu. Tek istediğim ihtişamımı ifade etmekti.
Öyleyse soru, insanın, teknolojik türlerin doğru çaba gösterdiği gerçek nesne nedir? Çünkü, İnsanlığın Yükselişinin aslında bir iniş, gerçekliğin dolaysız zenginliğinin bir azalması, yiyecek arama işleminin orijinal etkisinden vazgeçme olduğu anlaşılıyor.
Ama belki dahası var; belki bir şeye, kolektif bir amaca ya da kadere doğru elimizde duruyoruz ve bunun yerine, yerine geçen, sahte, delüzyon peşinde sonsuz bir yıkıntı yaptık. Belki de arayışımızın bizi Ayrılıkların en uç noktalarına götürmesi gerekliydi; belki de izleyecek olan Reunion, bozulmamış bir geçmişe dönüş değil, daha yüksek bir bilinç seviyesine sahip bir birlik, bir spiral ve çemberleme olacaktır.
Bu dönüşüm süreci nedir, böylesine bir ayrılık gerektiriyor? Bizi nereye götürebilir? Ne de olsa bir amaç olabilir mi, bugün gezegeni sardıran şiddet şiddetinin dönüşümsel bir önemi olabilir mi?
İzni ile alıntı Bölüm 8: Benlik ve Cosmos
kitap: İnsanlığın Yükselişi. Yayınevi: North Atlantic Books
Telif Hakkı 2013. Baskıyı yeniden yazdır.
Makale Kaynağı
İnsanlığın Yükselişi: Medeniyet ve İnsanın Benlik Anlayışı
Charles Eisenstein tarafından
Charles Eisenstein, medeniyetin tarihini ve potansiyel geleceğini araştırıyor ve çağımızın yakınsak krizlerini ayrı ayrı yanılsamayı izleyerek takip ediyor. Eisenstein, bu dönüm noktası kitabında, doğal dünya ile birbirinden kopmanın uygarlığın temelleri üzerine nasıl kurulduğunu açıklıyor: bildiğimiz bilim, din, para, teknoloji, tıp ve eğitim. Sonuç olarak, bu kurumların her biri, gezegenimizi çöküşün eşiğine getirirken bile, teknolojik düzeltmelerin peşinden koştuğumuz patolojik arayışımızı körükleyen, ciddi ve büyüyen bir krizle karşı karşıya. Neyse ki, en karanlık saatimiz, bin yıllık eski yönetim ve kontrol yöntemlerinin genişletilmesiyle değil, kendimizi ve sistemlerimizi temelden yeniden birleştirerek daha güzel bir dünya olasılığını taşıyor. Kapsamı ve zekası ile nefes kesen, İnsanlığın Yükselişi gerçekten insan olmanın ne demek olduğunu gösteren dikkat çekici bir kitaptır.
Daha fazla bilgi için ve / veya bu kitabı sipariş etmek için buraya tıklayın ve / veya Kindle sürümünü indirin. Sesli Kitap olarak da mevcuttur.
Yazar Hakkında
Charles Eisenstein, medeniyet, bilinç, para ve insani kültürel evrim temalarına odaklanan bir konuşmacı ve yazardır. Viral kısa filmleri ve çevrimiçi makaleleri onu türlere meydan okuyan bir sosyal filozof ve kültürlerarası entelektüel olarak kanıtladı. Charles, Yale Üniversitesi'nden 1989'ta Matematik ve Felsefe derecesi ile mezun oldu ve önümüzdeki on yılını Çince-İngilizce çevirmen olarak geçirdi. O da dahil olmak üzere çeşitli kitapların yazarıdır. Kutsal İktisat ve İnsanlığın Yükselişi. Adresindeki web sitesini ziyaret edin charleseisenstein.net
Charles Eisenstein tarafından daha fazla makale okuyun. Onun ziyaret yazar sayfası.
Charles ile Röportaj: Değişimi Yaşamak
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = "1623172489"; maxResults = 1}
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = "1583945350"; maxResults = 1}
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = "0977622215"; maxResults = 1}