Sinirlenmeden önce esnek olmayan: Onlara büyük bir iyilik yapıyoruz
Ebeveynlerin eğitimde çok sık bir problemi var: çok kısa görüşlü olma hatasına düşüyoruz. Hakkında kendi teorim var. nöbetleri. Her şeyden önce strese bağlı olduğunu düşünüyorum. Her bir eylemimizin sonuçlarını 20, 30 veya 40 yıl olarak düzeltmek zorunda kalacağımız o geceye kadar hayatta kalmaya yetecek kadar vaktimiz var. Ve üniversite kariyeri sona erdiğinde çocuğa bir ayakkabı bağı bağlamak için yapması gerekenleri ilişkilendirmek zor görünüyor.
Olan, okul çağında bile çocuklarımıza baktığımız ve bir gün işe gitmek, kalın bir sakal tıraş etmek veya bir bebek arabası itmek için kendi başlarına gideceklerini görmekte zorlanıyoruz. Yani, bir çocuk sahnesinden önce, üç yıl, bir binicilik huysuzluk Bir süpermarkette biraz tatlı istediği için, genellikle sadece bir süpermarkette sinir krizi geçiren üç yaşında bir çocuk görüyoruz.
Bu durumlarda sorun çocuk tantrumu Çok hızlı kararlar almak zorundayız. Makineli tüfek modunda bir fast-food restoranının garsonunun bize fırlattığı soruların bir kısmını bana hatırlatıyor: "patates kızartması, patates dilimleri, kavrulmuş patates, patates püresi ya da lahana salatası?" Ve bittiği zaman, hala ilk iki teklifi sentezlemeye çalışıyor.
Çocukların süpermarketteki öfke sahnesinde çok benzer bir şey olur. Birkaç saniye içinde bize bir sürü soru gelir: Ağlamasına izin verir miyim? Kapa çeneni daha mı iyi? Ona susmasını söylersem, mahvedecek mi? Utandırmayı ne kadar önemsiyorum? Buradan ne kadar çabuk çıkmak zorundayım? Alışveriş sepetinde taşıdığım her şey ne kadar önemlidir?
Nadiren sorulan sorularımız nadiren bizi uzun vadeli tepkilere götürür: bu durumun ilk üniversite kaygınızın kabulü, kötü bir patronun tepkisi ya da kırılmış bir mahkemenin tepkisi üzerinde ne gibi etkileri olur? Öfkeni kabul edersem ve onunla kaçarsam, içgüdülerini kontrol edebilecek mi, yoksa diğer alanlardaki en önemli arzularını yerine getirebilecek mi? Ona zaten hayır demiştim ve bu yüzden bir kuyruk parçasına girmiş, kendi yenilgimi itiraf edersem ona karşı otoritemden mahrum muyum?
Tabii ki bütün bunları düşünecek zaman yok. Bu yüzden onu evden düşünmek ve baba olmak için iyi biçimlendirilmiş olarak gelmek uygundur. Çünkü öfkenin patlamasından sonraki saniyenin binde birinde, bunu bir önceki statüko durumuna geri döndürmek için çözebiliriz. Kısa vadede rahat bir karar, ancak uzun vadede kesinlikle kötü.
Kristal bir topun içine bakma ve görünüşte banal durumların eğitimsel sonuçlarını anlama yeteneğine sahip olsaydık daha ciddiye alırdık. Ve öfke krizini o kesin anda bitirirdik.
Nasıl? Otorite ile Çünkü gerçek aşk, aynı zamanda düzeltendir. Ve eğer bugün anlamıyorsan, yarın anlayacaksın. Ve eğer yarın anlamıyorlarsa, çok fazla endişelenmemelisin.
Çünkü histerik çığlıkları artarken - yapacaklar - çocuklarımıza yaptığımız büyük iyilik hakkında düşünmeliyiz: temel bir esneklik dersi alıyorlar.
Sıcak flaş bir süre sonra geçecektir. Ve sonra bir insan olarak büyüyecekler. Geçerken, bildiğiniz gibi bizimle uğraşmanın bir anlamı yok çünkü istediklerini elde edemediler, bize geri döndürmeyecekler ve birçok flaşı kurtaracaklar. Öyleyse, baktığın yere bak, bir çocuğun ilk (ve son) öfkesini bitirmek, ona büyük bir iyilik yapıyor.