Tüm vatandaşların toplu olarak aynı siyasi örgütlenmedeki durumu, sadece ilk bakışta komik görünüyor. Aslında, böyle davalar zaten oldu. Afrikalı diktatörler, ülke nüfusunun tamamının oluştuğu partileri yaratmaya bayılırdı. Böylece, tüm insanlar karşılıklı sorumluluk ile bağlı olduğu ortaya çıktı. Uygar ülkelerde, ÇKP ve Çin Komünist Partisi bile böyle bir şey düşünmedi.
Tabii ki, birçok gözlemci Popüler Cephe'nin sadece seçim öncesi bir teknoloji olduğunu söylüyor. Diyelim, seçimler yapılacak ve Halk Cephesi, 2007’te oylamadan kısa bir süre önce ve şaka yoluyla ya da ciddi bir şekilde neredeyse ana siyasi güç olduğunu iddia eden “For Putin” hareketini unuttuğu için, güvenli bir şekilde unutulacak. ülke.
Ancak, durum mizahtan yoksun. Vladimir Putin döneminde, ülkenin bütün yasal siyasi kurumları yavaş yavaş güvenilirliğini yitirdi. İlk olarak, özgür prenslerin valileri basit bir atamaya dönüştü. Sonra Federasyon Konseyi etkisini kaybetti. Sonra Duma Devleti ve içindeki partiler bir şey ifade etmedi.
Son olarak, cumhurbaşkanlığı kurumu sarsıldı. Dmitry Medvedev'in ülkedeki en yüksek pozisyona gelmesiyle, kilit kararların devlet başkanı tarafından verilmediği ortaya çıktı. Aynı zamanda, yetkililerin otoritesi, meclis cumhuriyetlerinde olduğu gibi hükümet başkanına geçmedi. Ne de olsa, Anayasaya göre, Rusya Başbakanı zayıf bir rakam ve devlet başkanına bağlı. İlk bakanlığın görevi, Vladimir Putin'in işgal ettiği alandan etkileniyor.
Başka bir deyişle, tüm kurumlar çöktü ve bireysel olarak Putin'in elinde gücü kişisel olarak pekiştirme sürecine tanık oluyoruz. Eski bir başkan olduğu için ve hükümet başkanı olduğu için değil. Putin kuralları çünkü Putin.
Bu tür bir güç bir araya geldi hikayeler birçok kez. Geleneğe göre, buna karizmatik, lider denir. Bir ülkenin liderine, kendisini devlet başkanına koyarak “Tanrı'sının öpüşmesi” konusunda hükmetmek için özel bir yetenek kazandırdığı fikrine dayanıyor. Ancak, bir "ama" var.
Genellikle askeri darbe veya çılgınca popüler bir popülerliğin ardından iktidara gelen karizmatik liderler, güçlerini geleneksel ve meşru birine çevirme eğilimindedirler. Mesela Fransa'da zorla iktidara gelen General Bonaparte оружия, ilk önce kendini İlk Başkonsolos olarak ilan etti. Fakat daha sonra ülkesinde istikrarın ne kadar önemli olduğunu fark etti ve kendini imparator ilan etti. Başka bir deyişle, devrimin devirdiği monarşiyi restore etti.
Diğer liderler de aynı şekilde yaptı. Vladimir Putin, başkanlığı sırasında 1999'ten 2008'e kadar aynı şekilde hareket etti.
Ancak 2008 ile tamamen farklı bir program izlemeye başladı. Gücü bireysel olarak yoğunlaştırmaya çalışmaya başladı. 2008'ten bu yana, Putin ülkeyi tıpkı Putin gibi yönetti, cumhurbaşkanı veya başbakan olarak değil.
Bu, Başbakanın "Birleşik Rusya" partisindeki pozisyonuna bir örnek olarak gösterilmektedir. Bir yandan Putin, iktidar partisinin muazzam güçlere sahip başkanıdır. Öte yandan, o Edra üyesi değil. Bu nedenle, parti disiplini veya parti programını takip etmek zorunda değildir, ancak Birleşik Rusya üyeleri kararlarına uymak zorundadır.
Benzer bir sistem ülke çapında çalışmaktadır. Putin'in mümkün olduğunca fazla güç almaya çalıştığı, ancak sorumluluğu en aza indirdiği ortaya çıktı. Hangi sorumluluğa (ve kime)? Partinin üyesi olmayan Birleşik Rusya başkanına mı ait olmalı? Parti kongre öncesi mi? Yani bu kongrede Putin’in değil, Putin’in kongresidir. Parmaklarını tıklatır - ve kongre olmaz.
Başka bir deyişle, Putin Rusya'yı mülkü olarak yönetmeye çalışıyor. Ülkenin bir tür özel sahibi olmaya, her şeyi yönetmeye ve hiçbir şeye cevap vermemeye çalışıyor. Ne de olsa, halkın cevabı en üst sıralarda yer alan kişiler tarafından yapılmalıdır. Başkan, Devlet Duma milletvekilleri. Anayasamıza göre, hükümet başkanı hiç etkili bir kişi değil. Ana sorumluluk yükü, Medvedev'de ortaya çıktı. Temel kararlar yine de Putin tarafından verildi.
İhtiyacı olan tek şey popüler destek. Ancak bir özgüllük var. Herhangi bir karizmatik lider, bazı büyük projeler için ulusal güven talep eder. Sanayileşme ya da komşularla savaş. Bu nedenle, 20. Yüzyılın tüm büyük diktatörleri ve güçlü demokratik başkanları açık programlara sahipti. Seçmen, Roosevelt veya de Gaulle'u seçtiği için kime oy verdiğini çok iyi anladı. Ve parti patronları Stalin'in pozisyonunun ne olduğunu biliyordu ve parti kongrelerinde onu desteklediler.
Putin, diğer taraftan, destek talep ediyor, ancak açık bir program sunmuyor. İnsanlardan kendisini kişisel olarak desteklemelerini ister ancak gücünü elinde tutarsa ne yapacağını söylemez. Yine, bir güven oyu olsa bile, mevcut başbakanın sevdiği herhangi bir politikayı uygulayabileceği ortaya çıktı. Ellerin inanılmaz özgürlüğü.
Bununla birlikte, Rusya'nın Vladimir Putin'in kişisel mülklerine dönüştürülmesi, Rus devletini inanılmaz derecede savunmasız kılıyor. Tüm Rus gücü Putin'in kişisel popülerliğine, Ramzan Kadirov gibi Kafkas liderleriyle olan anlaşmasına, elit çatışmaları çözme yeteneğine dayanıyorsa, Putin ayrılırsa ne olacak? Onsuz, onun için kişisel olarak inşa edilen bütün sistemin, toza düşmesi mümkün mü? İzinsiz Devlet Duma, güvenilmez devlet başkanı ve popüler olmayan hükümetle birlikte ülkeyi yönetemez.
Putin başkanlığa dönse bile sorun devam edecek. Sonuçta, devlet başkanı olarak değil, Putin gibi hüküm sürecek. Burada modern Libya'yı hatırlıyorum. Eğer Kaddafi’nin yerine başka bir kişi gelirse, oğlu, tüm sistem çökecek çünkü her şey “devrimin liderinin” kişisel otoritesine dayanıyor, çünkü resmen herhangi bir görevde bulunmuyor.
Tüm resmi kurumlar kurgulanınca, Rusya sahnelerin arkasındaki gayrı resmi yöneticiler önemli olduğunda, Libya yolunu izliyor. Bu, büyük ölçüde devleti baltalıyor, yetersiz yetenekli yapıyor, çünkü hayali cetveller sürekli olarak gerçek, hayali sahiplere - gerçek sahiplere kaybediyor. Bu nedenle, Halk Cephesi, zayıflayan devlet kurumlarının kaygan yamacındaki diğer bir adımdır. Bu anlamda, hiç saçma değil ve son yüzyıllarda var olan Rus devletinin biçimine yönelik bir tehdit oluşturuyor. Yine de, Ruslar eyalette yaşamaya alışmaktadır (genellikle onlara karşı çok kaba da olsa). Ve bugün, devlet duman gibi dağılıyor ve yüzeyde ortaçağın “feodal merdiveni” ne benzeyen yeni bir asalet hiyerarşisi ortaya çıkıyor, bu da yasaların üstünde ve ne isterse onu yapabiliyor. Bu, ulusal öfke kazanı ile olan kapağın er ya da geç bozulabileceği anlamına gelir.