1. Hayat abluka Mağarası.
Savaştan önce, hava savunma tatbikatları sıklıkla düzenlendi. İnsanların gaz maskeli torbalar taşıdıklarına ve sadece bu egzersizler sırasında sedyelere girmekten korktukları - yaralı veya yaralı gibi - alıştırmaların sonuna kadar zaman kaybıyla doluydu.
22 Haziran 1941 yılın güneşli ve sıcak havalarda başladı. Babam, ağabey ve ben düzenli bir gezi için şehre gittik. Babam genellikle bizi şehirde dolaştırdı ve bize ilginç yerler gösterdi.
Molotov'un mesajını Bolşoy Prospect VO'nun başlangıcında dinledik. Yakınlarda duran herkesin bir tür endişesi vardı, çoğunluk şok oldu. Babamın ne dediği gibi, hayatımın geri kalanını hatırlıyorum: "Ne ilginç bir zaman geçiriyoruz!"
Temmuz ayından beri demir dışı metaller, kürekler toplamaya başladılar. Bu bizim ev yönetimimizde yapıldı ve biz çocuklar ve gençler aramızdaydık.
Evimizin çatısına dört uçaksavar makineli tüfek monte edildi. Hesaplama yaşlılardan yapıldı (bizim açımızdan - yaşlılar). Bize yardım etmelerine izin verildi ve biz coşkuyla tavan kutularını kutulara sürükledik. Eh, onları tam olarak taşımamışlardı - kutular küçüktü ama çok ağırdı, bu yüzden ikisi birlikte bir adımdan diğerine kutuları çevirmek zorunda kaldılar.
Askerlerin bir Maxim'i dörtlü bir çatıya, hatta ağır bir destek kaidesine sürüklemelerinin ne kadar zor olduğunu hayal edebiliyorum. Evimiz yedi katlı, devrim öncesi bir binaydı - 'Pertsevsky Dom' - hala Moskova tren istasyonunun yakınındaki Ligovsky Bulvarı üzerinde duruyor. Aslında, bu bir ev bile değil - 1917'ta Pertsev kardeşler tarafından inşa edilen bir blok ve dükkanlar, oteller, bir tiyatro ve kiralık farklı daire kategorileri olması planlandı. Ağır karlı ev kompleksi. Oktyabrskaya ve Kirov demiryolu departmanlarından sorumluydu ve orada demiryolu işçileri aileleri yaşadı ve 30'un sonunda bir baskı dalgası yaşandıktan sonra, NKVDshniki, tutuklamadan sonra boşalan odalara giren orada yaşadı. Gördükleri yaşam da ilginçti - savaşın başlangıcında biri balkonunda av tüfeğinden ateş etti - böylece mutfağımızdan görülebilecekti. O kadar çok krovisçi sızdı ki, bombardıman sonrasında bile görmedim.
Eğer evde 1941 yılında 5000 kişi varsa, evin büyüklüğünü kendiniz değerlendirin. Daireler doğal olarak ortaktı. 1'te bir ev yapımı sırasında, odanın orta gelirli ailesi 3-4 ailesi boyunca yerleşti. Ablukadaki yüksek tavanlar bir rol oynadı - her şeyi merdivenlerden yukarı taşımak çok zordu - büyük yürüyüşlerle.
Sonra tavan arasına kum sürükledik. Ayrıca tüm ahşap parçaların bir tür sıvı ile nasıl dikkatle sürüldüğünü de gördüler. Evimizi yanıcı bombalarla bombalarsa yangınları kurtaracaklarını söylediler.
Kum, kartuşlardan daha kolay taşınırdı ancak çok da ilginç değildi. Bunları gönüllü olarak yaptık. Havadaki tehlike bizi yetişkinlere yardım etmeye teşvik etti.
Her gün daha endişe verici hale geldi. Şehirde birçok mülteci vardı, bazıları çantalı, düğümlü, bazıları da inekli. Herkesin bakışı sıkışmıştı.
Ürünler anında kayboldu, kartlar çıktı.
Bombalama başladı. Badayev depoları yandı ve Almanlar ayrıca pazarların olduğu yerlere de çarptılar. Bizden çok uzakta olmayan bir bit pazarı idi - onu da aldım.
Hatırlıyorum, akşamdı, güneş parlıyordu ve gökyüzünün yarısında Badayevski depolarını yakan dev bir siyah duman treni vardı. Korkunç ve vahşi bir manzara. Bu türden korkutucu olmaktan.
Almanların hızlı ilerleyişinden çok rahatsız oldu. Sovyet Enformasyon Bürosu tembeldi, ama endişe büyüdükçe, daha uzağa büyüdü. Bu hızlı hareket eden çığı durduracak güç olmadığı anlaşılıyor.
Babam tahkimat inşaatına gönderildi.
Ara sıra ev arayacak ve beraberinde buğday ya da mercimek getirecekti.
(Mağazadaki yüksek fiyatlı mercimeklerin satışını görmek çok komik - o zamanlar mercimeklerin atlar için yem olduğu düşünüldü ve yemeye başladığımız gerçeği de bir sorun belirtisiydi.) Babam görmek zorunda olduğu şeyi yaymadı, ama durumumuzun korkunç olduğunu. Bir şekilde kurumuş, siyaha dönüşmüş, hepsi kendi içindeydi. Ziyaretler çok kısaydı, bazen birkaç saat uyudum ve tekrar ayrıldım.
Haziran ayının sonunda okulumuz Zamost köyüne, 10'teki Verebe istasyonundan kilometreye boşaltıldı. Ekim. tren
Annem buna nasıl direndiyse sorun, gitmem gerekti. Annem ikiz oğullarıyla birlikte olan bir komşuya sordu, bu yüzden komşusu ve bana baktı. Bana öyle geliyor ki bu tahliyede haftanın gücünü 3, hatta daha az harcadım. Hanehalkının kötü hazırlıklı olduğunu söylemiyorum. Kamıştaki kulübelerde uyuduk. Yemek de sefil ve yemek istedim.
Komşu daha iyi bir iş buldu ve çocukları için yiyecek aldı ve onları kendi hazırladı.
Güzel bir akşam, kolzadan yatakları ayıklama çalışmalarından döndüğümüzde, kayda değer bir olay oldu - Alman uçağı, düşük seviyeli bir uçuşta ana köy caddesi boyunca hızla çok alçaktan uçtu. İyi gördüm onu. Bunu hemen bir mektup evinde yazdım. Birkaç gün sonra kardeşim benim için geldi ve komşumuz ve ikizleriyle birlikte eve gittik. Köyde bulunan okul idaresi buna özellikle karşı çıkmadı.
Geceleri istasyona gittiler - gündüz Almanca авиация Zaten yollarda ilerleyen her şeyi tam çekimde. Devriyeler parkurun belirli bölümlerinde durdu - belgeleri kontrol ettiler. Bir komşu, istasyona gidecek olan saman arabalarıyla çocuklarla birlikte yerleşti ve kardeşim ve ben, denizde yüzmeye giden ve bir nedenden ötürü boğulan 10 siyah çocuk hakkında komik bir şarkı söyledik.
Ertesi gün, trenle Leningrad'a seyahat ettik. İstasyonda Malaya Vishera bir pencereden bir Alman uçağının bir sete yayıldığını gördü. Düştüğü sırada, bir düzine telgraf kutbunu yere serdi.
Eve dönmek bir mutluluktu. Tahliye sırasında, hiçbir zaman banyoda yıkanmadım ve her zaman yemek yemek istediğimde kötü beslendim. Kolza ayıklayacaktır üzerinde çalıştık. Güçlü çiçek - bizim boyutumuz. Güzel, ama bir şeyin ot yataklarında hiçbir şey yoktu, bu kolza dışında ...
Mucizevi bir şekilde, Almanlar Ağustos 21'i ele geçirdi. Bu yüzden birkaç hafta önce kardeşimle birlikte kaydık. Almanların altındaki çocukların geri kalanına ne oldu - bilmiyorum. Ancak birçoğunun hayatta kalması pek mümkün değil, daha sonra orada kaldığım sınıf arkadaşlarıyla tanışmadım.
Babam savunma işindeydi, annem de iş yerindeydi, kardeş ev yönetimi için bazı işler yapıyordu. Ve annemin çalışmalarının yanında bahçedeki adamlarla oynadım. (Bir bomba bu eve çarptığında, neyse ki etrafta değildik.) Babam bir süre geri döndü. Yolda çok sayıda kırık teçhizatın olduğunu, Alman uçaklarının huzursuz olduğunu, kelimenin tam anlamıyla başlarının üstünde yürüdüğünü, hatta bekarların peşinde koyduğunu ve mültecilerin merhametsizce vurduğunu, ancak askeri bir adam olmadıklarını açıkça belirttiklerini söyledi. Kenarlar boyunca yolda, birçok ceset - kadınlar, çocuklar, özellikle öğrencilerin el sanatlarını hatırladı - meslek liselerindeki genç erkekler birbirlerine katılıyorlardı - bedenleri kelimenin tam anlamıyla yığınlar halinde kaldı. Nedense, bu özellikle onu şok etti.
Depresyondaydı, onu hiç böyle görmemiştik, çok sağduyulu bir insandı. Bununla birlikte, uzun süre dinlenmek zorunda kalmadı - savunmaya devam edildi - zaten en yakın yaklaşımlarda ve bir uzman olarak değerlendi (kaza yönetimi departmanında çalıştığı savaştan önce yüksek bir eğitimi yoktu, ancak mühendislik pozisyonlarında geniş deneyime sahipti. Kirov demiryolunda, savaştan hemen önce başka bir işe daha sessiz kaldı, çünkü departmana birçok kişi koydular ve zaten 55 yaşındaydı.)
O zamanlar, düzenli bombardıman çoktan başladı: Çoğunlukla, İşçi Meydanı bölgesi darbelere maruz kaldı ve çocuklar ve ben orada fragmanları toplamak için koştuk. Neden onlara cehenneme ihtiyacımız vardı - açık değil, ama aptal toplayıcılar toplanan parçalanmış demirle gurur duyuyorlardı. Sonra hızla geçti, yenilik çok yakında sona erdi.
Bir akşam (Ağustos sonunda - Eylül başında) Gogol ve Gorokhovaya'nın köşesindeydim. Trafik, üniformalı kısa, şişman bir kız ve bir tür düz kaskla düzenlenmiştir. Hava saldırısı alarmı çalar çalmaz, bir şey titreyen titriyordu - bir şeyin havada nasıl göründüğünü fark etmeyi başardım. Bomba, komşu evin duvarının yanındaki ünlü Kontes malikanesine çarptı (daha sonra ağır bir boşluk vardı). Kontrolörün sıkıcı bir şekilde nasıl eğildiğini fark ettim.
Patlama sırasında bir troleybüsün buradan geçmesi ilginçti - orada kaldı. Çabucak en yakın hava saldırısı sığınağına geri çekildim ve patlamanın olduğu bölgede VT'nin bitmesinden sonra etrafta büyük bir duman ve toz bulutu dönmeye başladı. Almanların birleşik bombalar attığını söylediler. Bu bomba çığlık atıyordu.
Şimdi bu binanın ablukaya zarar görmediğini iddia ediyorlar - son zamanlarda bir kitapta okudum - gözlerimin önünde bir bomba vardı ... NKVD tıbbi ünitesine bir kelime vardı ...
Bu sırada gece sürekli bombalamalar yapıldı. Birkaç kez karanlık merdivenlerden aşağıya indik, orada yaşayanlar tarafından koridorda durmamıza izin verildi. Bu yüzden gece boyunca birkaç kez indik. Sonra da karanlık merdivenleri 4 tabanımıza geri tırmandık (yükseklik, modern binaların 6 tabanına karşılık gelir - daha net olması için).
Sonra ne olacağına karar vererek böyle bir keyfi reddettik. Evet ve babam bodrumumuzun koruyucu özelliklerinin çok düşük olduğunu takdir etti.
Alarmlara tepki vermediler, hem uyudu hem de uyumaya devam ettiler.
Baskınlar çok sayıda uçakla yapıldı. Direniş varsa onu görmedim. Birkaç kez hava alarmları sırasında avluya çıktım - bunlar ay ışığında geceleri berraktı ve yükseklerde Alman bombardıman uçağının motorlarının karakteristik sesleri duyuldu - aynı zamanda biraz sıkıcı ve endişe verici.
Savaşçılarımızdan hiçbir şey duymadım ya da görmedim. Uçaksavar silahları - sarsıntılı olan ve bazen 'bizim' makineli tüfek ateş etti ...
Sonra uçaksavar silahları ve bombardıman uçakları arasındaki diyalogun komik bir taklidi vardı:
- Taşırım, taşırım, taşırım ...
- Birine mi?
- Wammm ... Wammm ... Wammm
O zamanki söylentiler çok farklıydı, ama birçok yaralı olduğu gerçeği de durumu ağırlaştırdı. Böyle miktarları gizlemek zordu. Birçok okul acilen hastane altına girdi. Okul konuşması yoktu - okulumuzda bir mülteci kampı vardı ve bir sonraki hastaneye de bir hastane yerleştirildi ve yaralılarımızın birçoğu oradaydı. Doğru, birkaç okul - görünüşe göre bu tür amaçlar için uygun değildir ve abluka okul olarak çalıştı.
Ayrıca birçok mülteci vardı, ama abluka nedeniyle gidecek yerleri yoktu. Bunların çoğu kırsal alanlardandı ve şehirde zor zamanlar geçirdiler. Çoğunlukla ablukadan öldüklerine inanıyorum - çalışmayan rasyonlarda, donmuş okullardaki komşuların ve akrabaların desteği olmadan, hayatta kalmak neredeyse imkansızdı.
Başka bir kategori neredeyse tamamen kayboldu - 'el sanatlarından' çocuklar vardı. Çoğunlukla yerleşik değillerdi, yatılı okullarda yaşadılar ve büyük ya da büyük hiç kimse için ilgi çekici değildi - işten ayrılma nedeniyle ve yaşları artık çocuk değil. Ve umishki başka bir şey bebeğim. Evet ve onların liderliği de farklıydı - Ateşleme sonuçlarıyla ilgili birkaç işlem olduğunu duydum, çünkü 'el sanatlarının' liderliği öğrencilere yönelik muazzam ürün işleme yöntemleriyle ilgileniyordu.
Ablukanın tipik özelliklerinden biri de çılgın genç bir esnaf.
Ailemiz bile bununla karşılaştı ...
Her gün yeni - ve her zaman kötü haber. Ve annemle birlikte çalışmaya gittim ve yemek odasına (Bezelye ve Moika'nın köşesine) gittiğimiz zamanı sabırsızlıkla bekliyordum - sözde bir maya çorbası var. Bilinmeyen kökenli katı parçacıklara sahip sıvı bulanık chowder.
Hala zevkle hatırlıyorum. Sırada durduğumuzda - çoğu zaman sokakta - elbette, bombalama çarpması tehlikesiyle karşı karşıya kaldık, ama şanslıydık, kabukları o zaman başka bir alanda düştü.
Her geçen gün daha fazla ev bombalar tarafından tahrip edildi. Engelhardt Evi paramparça oldu. Doğrudan bir vuruş Beloselsky-Belozersky Sarayı'nın karşısındaki evi tahrip etti ... Gogol ve Kirpichny Lane'in köşesindeki tahrip edilmiş bina beni çok üzdü. Bir duvar hariç tüm bina yıkıldı.
Çok dengesiz olduğu için önümde sular altında kaldı, bir el vinci ile bağlandı. Vinç, Bankanın girişindeydi. Bir bina vardı - ve hayır. Kurtarma çalışmalarından hiç bahsedilmedi - yerel uçaksavar savunmasından sökme sırasında sıvı bir tahta çitin arkasında çalışan yarım düzine kız vardı. Evet ve birkaç gün çalıştılar. Ve üst katta - bir örtüşme bazı saplama üzerinde yatak ayakta kaldı.
Akşamları eve dönüyor. Bu zamana kadar kardeş zaten kartlardan bir şey aldı. Birlikte akşam yemeği yedik. Durum, Almanların kaçınılmaz olarak şehri ele geçirmesiydi.
Bir bilyalı değirmenden iki çelik bilyaya sahiptim, çapları 60-70 mm. Almanlar avluda belirir görünmez merak ettim - bu topları onlara atardım ...
Yine de, 10 yaşında çocuklar aptal ...
Ve işteyken annem, 3 sınıfı için aritmetik problemlerini çözmekle meşgul oldum. Çok eğlenceliydi! Bir şey okudum Hiçbir şey hatırlanmadı, çünkü muhtemelen bütün düşünceler bir parça ekmekle ilgiliydi.
Bir insan yeni acıkınca - lezzetli bir şey hayal ediyor, bazı karmaşık hazırlıklar yapıyor, ama zaten ciddiye aç olduğu zaman - burada ekmekle ilgili tüm düşünceleri - birçok engelleyici tarafından ikna edilmiş olması ilginç. Komşum Borka, savaştan sonra nasıl “togtik” (burgunu) alacağını, sonra da sadece saçmalık olarak öleceğini ve Aralık ayında ölümüne kadar sadece ekmek hayalini kuruyordu.
Gelecekteki karımın ailesinde de aynı şey oldu.
Hala öndeki durum hakkında bilgi yok. Sovyet Enformasyon Bürosu, şehirlerin teslim edildiğini çok az miktarda bildirmiştir. Ve Leningrad'ın yakınlarında olan şey tamamen bilinmiyordu. Her ne kadar cannona kükremesi her zaman ses çıkardı ve bunun ve şehrin ateşlendiği (yüksek sesle gürleyen) olduğu ve şehrin altında korkunç bir harekat yapıldığı açıktı.
“Leningrad cephesinde, N kısmı başarılı bir operasyon gerçekleştirdi. Faşist işgalcilerin askerleri ve memurları tarafından 500 öldürüldü, 1 tankı imha edildi, netlik vermediler.
Şehirde her şey fısıltılarla ağızdan ağıza aktarıldı. İşte hem gerçek hem de kurgusaldı, ama liderliğimizin ne kadar uğraştığı önemli değil, herkes için açıktı - durum çok zor, hatta felaket oldu.
Evde yeni sorunlar başladı - Kasım ayından bu yana aniden çok soğuk oldu. Babam bunu önceden halletti, bize soba getirdi - teneke bir fırın ve borular. Bu sobayı ilk takan bizdik ve su ısıtıcısını hem ısıtıp hem de kaynatıp yiyeceği ısıtabildik. Gerçek şu ki, savaştan önce, yemek gazyağı ve primusta pişiriliyordu. Bunun için gazyağı kullanılmıştır. Ancak sonbaharda gazyağı bitti.
Bir soru vardı - yakacak odun nereden? Kardeş kendini kısa bir kazayağı - bir kazayağı ile donattı ve kampanyaları sırasında bir tür odun çıkardı - çoğu zaman bir yerden yırtılmış tahtaları sürükledi. Erkek kardeşinin omuzlarında - benden beş yaş büyüktü - ana yük düştü. Şimdi bir titreme ile onun için ne kadar zor olduğunu düşünüyorum, tam anlamıyla aileyi çekti, yakacak odun topladı, ekmek aldı, yiyecek. Gücü nasıl elde etti? Benimle birlikte sert ve talepkardı. O genellikle örnek oldu. Ve ben bir serseriydim.
Kasım ayında sıhhi tesisat durdu. Doğal olarak ısıtma da yoktur ...
Burada ikna olduk - medeniyetin yararları ne kadar çoksa, onları reddetmek o kadar zor. Kelimenin tam anlamıyla hızla mağara seviyesine kayıyoruz.
Savaştan önce ne kadar ilkel insanlar yaşadıklarına dikkat çekilmeli - onların ablukaya alınmasının daha kolay olduğu belirtilmelidir. Geçenlerde aktör Krasko'nun anılarını gördüm - ailesi eteklerinde, ablukanın Fin kısmındaki bir köy evinde yaşıyordu. Böylece ablukaya bir tuvalet, kuyu, yakacak odun, normal sobaları, sebze bahçesi ve bu sebze bahçesinden yiyecek temini ile girdiler. İlk başta süt bile vardı.
Eh, Alman uzun mesafe ve havacılık onları rahatsız etmedi ve Finler orada ateş etme ve bombalama fırsatına sahip değildi - o zaman zaten tükenmişti.
Ayrıca soba ısıtmalı evlerde yaşayanlar için biraz daha kolaydı. Şimdi merkezde bir sürü ev var. Ve evimiz ileri - merkezi ısıtma sistemiyle. akan su. Elektrik. Sanitasyon.
Ve hepsi sona erdi.
Tek iyi şey, bombalamaların bitmek üzere olmasıdır. Bombaların düşmesinden itibaren, dominamız dalgalar üzerindeki bir gemi gibi sallandı (bunun mümkün olduğunu asla düşünemezdim ve parçalanmayacaktı). Evimizin karşısında üç yüz bomba düştü. İlk önce bir bira ahırını ezdi. İkincisi, karşısındaki altı katlı binaya uçtu. Üçüncüsü evin içinden. Bir Alman kadın pilotunun iddiaya göre onları attığını, onu vurduklarını ve yakaladıklarını söylediler.
Ancak bombardımanı daha sık oldu ve daha uzun sürdü.
Parasha kovasına su taşımak ve atıkları elden çıkarmak zorunda kaldım. Benim için de iyi bir yük oldu, açlıktan ve soğuktan çok güçsüzdüm ve her geçen gün daha da zayıfladım. Açlık uyumaya izin vermedi, uykusuzluk işkence gördü. Her ne kadar yattığım ya da birkaç battaniyeyle ve bir paltoyla örtüşmeme rağmen ısınması çok zordu. Ne bombalama, ne de sürekli bombalama soğuk ve açlığı tüketmedi. Öyle uyumak değildi. Noktalı bir kayıtsızlık vardı.
Işık yetersizliğinden çok baskı altında. Karartma gününde pencerenin bir parçası açıldı. Ancak kasım ayında günümüz kısa ve çoğunlukla bulutlu. Yakında komik bir fenomen yaşadım - ışık kaynağına baktığımda - duman lambası, soba - her şey gökkuşağı halindeydi. Bir mola kazasına çabucak alışmıştık - sessizken - şaşırtıcıydı, ancak Almanlar sürekli bir yerde kazıyorlardı, böylece bir yere boğuluyorlardı.
Ancak açlık ve soğuğa alışmak imkansızdı. İçimde acıyor ve ağrıyordu ve her zaman bir tür iğrenç titreme titriyordu. Bir şey çiğnemek istedim, emmek.
Ailemizde her rasyon üç bölüme ayrılmıştır. (Günde üç öğün). Gelecek üçte birini aldığında, ince plastikler halinde kesti ve bu plastikleri ocağın kırmızı sıcak duvarına uyguladı. Hemen bir kabuk oluşturdu. Böyle bir dilim çiğneyemedi - emmedi ve kabuk hareketin uzamasına izin verdi, kendini kandırdı - uzun süre yemek gibi görünüyordu - çok yemek demek. Böyle birkaç dilim ile, bir bardak kaynar su içildi ve eğer mümkünse, bir çeşit "karışıklık" oldu.
Evde yenebilecek her şey - ve barışçıl standartlara göre yenmeyen - hepsi yenildi.
Babam 10 fayans tedarik ettiğinden, uzun süre marangozluk (kazein) tutkalı jöle yedik. Annem defne yaprağı ve evde bulunan baharatlarla jöle pişirmiştir. Annem bir sonraki jöle bölümünü hazırlarken, bir tatildi. Jöle küçük porsiyonlarda dağıtıldı. O zaman bile lezzetli olduğunu söyleyemem. Ama hepsi zevkle yedi.
Kemerleri pişirmeye çalıştık ama hiçbir şey gelmedi - o zaman sadece ham derinin yenebileceğini öğrendim.
Yakacak odun için mobilya oldu. Mobilyalarımızı doğrayıp görünce ağabeyimin ağlamasına şaşırdım. Sadece bir süre ısınmak için hiçbir şey için üzülmedim.
Abluka hakkında kitaplar okuduğunuzda, şehir savaşının kayıplara bakmaksızın durmadan devam ettiğini göreceksiniz. Çılgın Almanlarımız Alman savunmasını kemirmeye çalıştı, Almanlar da kayıpları görmezden geldiler, şehri boğmaya çalıştılar. Şehrin duvarlarında neler olup bittiğini bilmeden pratik yaşadık. Sadece her zaman gürledi.
Her sabah güçlüyken herkesten uyandım. Su getirme görevi - üç litrelik bir tenekeye koydum - benim için çok zordu. Asıl mesele, her zaman lehimleme için ekmek ekme oranının azalması ve kuvvetin düşmesidir. Daha önce annemle çalışmaya gitmememe karar verdik. Evde kalmaya başladım.
İlk önce, su bahçedeki bir sütuna alındı. Her defasında konserveyi yukarı çekmek zorlaşıyordu, en azından sütun bahçedeydi. Burada atık suları taşımak daha kolaydı - ilk önce, yükü aşağıya taşıyorsunuz ve ikinci olarak, atık su, her gün eski tıbbi tıp deyimine göre, “masa nedir - sandalye” demişti. Masa sırasıyla oldukça zayıftı ve sandalye en aza indirildi.
Geçenlerde Hermitage çalışanının abluka anılarını okudum. Ablukasından önce tahliye edilen arkadaşı, kütüphanedeki tüm kitapları parçaladıklarını ve neredeyse bir parça yırtık kitap tabakasıyla bok yığınlarını bozduklarını söyledi ... - bu kadar çok şeyin olduğu yerde ...
Evin arka bahçesinde lağım suyunu bir fırtınaya döktük.
Ne kadar soğuk olursa, yatakta o kadar çok zaman geçirdim - bacaklarım uymuyordu ve genel olarak yapacak bir şey yoktu.
Soba günde iki kez ısıtıldı - kaynar su. Yakacak odun yoktu. Mobilyalar neredeyse tamamen yandı ve kardeşim fazla bir şey getiremedi.
Bir gün akşam geldi ve çok tedirgin edildi. Ekmeğe gittim, her zaman bir çizgi vardı, onu bırakmak imkansızdı, ekmeğin kesintileri vardı ve bu yüzden rasyonlarla, zaten tamamen karanlığa girdi. (Her yerde karanlıktı - sokaklarda, avluda, merdiven boşluğunda, merdivenlerde, dairede - ışık yoktu. Birçoğu, fosforik boya ile bulaşan ve loş bir şekilde parlayan özel rozetler giydi.
Anne diyor ki: 'Muhtemelen bir adam öldürdüm. Girişte bana bir usta saldırdı, ekmeği çıkarmak istedi. ”Kardeşi kafasına saldırganı vurdu ve düştü. Ben bile o anın ciddiyetini hissettim.
Bazı düşüncelerden sonra annem kontrol etmeye gitti.
Neşeli geri döndü - merdiven boşluğunda esnaf yoktu!
Herkes rahat bir nefes aldı.
Bizim duman kutusundan oda ve yakında tüm füme. Evet, biz de. Su donmaya başladı. Hiç yıkamaya gerek kalmadı ve aralıklı olarak çalışan, daha sık yürümeyi ve soğukta beklemeyi gerekli kılan sütun tamamen öldü. Diğer su kaynaklarını aramak zorunda kaldım - ve bu daha uzun yol ve daha fazla gitmek, daha fazla güç harcamak.
Okulun dar sokaklarında en sıkıntılı sütun var mı? 205, Kuznechny Lane'deki. Aşırı soğukta bile oraya su almak mümkündü. Şans eseri değil - zayıflamış insanlar, su döktüler ve su döktüler, gemilerini döktüler, sütun çevresinde buz birikintilerine düştüler - ve buz gittikçe büyüdü. Ve sütuna yaklaşmak zordu ve suyunu dökmeden çıkarmak özellikle zordu.
Birkaç kez kar toplamak zorunda kaldık, fakat erimiş suyun çok kötü bir sabun tadı vardı.
Merdivenleri yürümek de zor. Ne de olsa su ve lağım suyunu sürükleyen sadece ben değildim. Ve döktüler ve düştüler ... Her şey basamaklarda dondu.
Don duyulmamış. Doğru, bu don sayesinde 'Yaşam Yolu' kazandı. Bence onsuz hayatta kalamazlardı - mavnalara bu kadar fazla şey getirmek mümkün olmazdı.
Yaşlandıkça, ne kadar uzun yaşarsam, kardeşimin önünde kendimi daha fazla suçlu hissediyorum, çünkü korkunç kıtlık sırasında kardeşimden nefret ettim çünkü annesinin kararıyla ekmeğini biraz daha kesti - birkaç milimetre - benden ve annemden. Yanımda oturdum ve avlanan bir hayvan gibi ekmek dilimlerine baktım. Ve her zaman bir dilim daha fazla oldu - birkaç milimetre !!!
İçimde her şey kaynıyor ve kızgınım, her ne kadar mükemmel biliyor olsam da kardeşime bir şey olursa, işimiz bitti.
Ne de olsa, seni son bir güçle kurtarıyorlar, hayatlarını tehlikeye atıyorlar ve kurtarıcınızdan nefret ediyorsun. Buna rağmen - bu kurtarıcı olmadan - hiçbir şey.
Kardeşi omuzlarında ne kadar gerildi ...
Suyu kendime yardım etmeden dördüncü kata sürükleyemedim, vücudu çekip, korkuluktan tutarak. Gitmesi imkansızdı, bacakları soluyordu ve bir şekilde uyuşmuş gibiydi, neredeyse her adımda kendimi çekiyordu. Ne zaman su almaya gittim - yanan bir evin yanından geçiyordum - Razezzaya Caddesi'nin köşesindeki bombalanan görev neredeyse bir ay boyunca yanmıştı. Yavaşça, ölçülen olarak - yukarıdan aşağıya ... Alt katta bir kütüphane vardı - ve kütüphaneciler caddede kitaplar çıkardılar, yoldan geçenleri ellerinden ne alabileceklerini - kitapların yanmaması için istediler. Kardeş Gostiny Dvor'un da çok uzun süredir yandığını söyledi. Söylenecek hiçbir şey yoktu ve kimse yoktu - Fritz'in şehirdeki yangınları nedeniyle, itfaiyecilerin yalnızca stratejik açıdan önemli nesneler üzerinde çalıştığı çok fazla şey vardı. Eller zaten konut binalarına ulaşamadı.
Bir gün kirliliklere katlandım - ve düştüm. Kayıp ya da tökezlediğimi hatırlamıyorum, ama önce kafama düştüm. Kova yürüyüşe sıçradı, bacaklarım kafamdan daha uzundu ve kalkamadığımı fark ettim. Ne kadar zor kalkmaya çalışsam da işe yaramadı. Ellerim kırıldı ve bacaklarım da işe yaramadı. Acı veren uzun bir yaygaradan sonra bir şekilde kalktı, çite yapışarak tamamen tükendi. Kovanın içindekiler basamaklara döküldü ... Çok üzüldü, ama kimse beni yakalamadı.
Yeni 1942 yıl önce baba eve getirdi. Meslektaşları artık kiracı olmadığını gördü ve en azından evde ölmek için ellerinden geleni yaptı.
Babam, Yeni ve Eski Yeni Yıl ile tanışırsak her şeyin iyi olacağını söyledi.
Hemen aşağı indi ve sadece bir kez kalktı - 'tatil masasına'. Yanan, soba ve kantinin olduğu tatil nedeniyle, biz gumbled. (Açıldığında elektrik lambaları öyle karanlıktı ki karanlıkta kırmızımsı bir filament görünmüyordu)
Masada, kartlara verilen bir şişe bira vardı, karşılığında hiçbir şey hatırlamıyorum.
Babam, kardeşinin rasyonlar için satın aldığı bir havuç paylaştığı konusunda ısrar etmeye başladı - onlara ekmek yerine zencefilli ekmek yapma fırsatı verildi - benden önceden sordu, ancak böyle bir değiş tokuş yapmayı reddettim - daha fazla ekmek aldım.
Kardeşim reddetti, babam kırıldı, kızdı ...
Doğal olarak hiçbir şenlik havası yoktu.
Babam tanınmazdı ...
Herkes için bira döktüler ve içtim de derhal bağlantısını kestim ...
Annem, hemen bir bez bebek gibi masanın altına düştüğümü söyledi. Sabah uyandım
Yeni Yıldan sonra babam ve ben evdeydik. Ayağa kalkamadı, elimden geldiğince ona değer veriyordum ... Ev işleri hakkında bir şeyler yaptım, kardeşim bana görevler verdi ve onları yerine getirmeye çalıştım - kardeşimden korkuyordum, o da benimle ...
Ocak 13, tam olarak öğle saatlerinde, babam beni aradı, bana bir şeyler anlatmaya çalıştı, ama o kadar sessiz ve tutarsız bir şekilde onu anlayamadım. Yatağına bile girdim, kulağını dudaklarına getirdim, ama hiçbir şey yapamadım.
Aniden sessizleşti, konvülsiyonlar yüzüne geldi ve babamın öldüğünü fark ettim.
Eski Yeni Yıl'dan önceki 12 saatlerine ulaşamadı.
Annem ona bir gece önce “çorba” yı besledi - kaynar suya batırdı - ve hiç bu kadar lezzetli bir çorba yemediğini ve her zaman böyle çorba pişirdiğini söyledi.
Annem işten eve geldi ve bir şekilde babasının ölmesine şaşırmadı ...
Cevap yok.
Öyleyse her şeyi anladı gibi görünüyor.
Meslektaşları onu getirdiğinde ...
Ya da belki zaten duygular için güç yoktu ...
O Şubat 1 kadar bizim odada kaldı. Yemek kartını kullandık. Sonra vücudunu daha iyi olan temiz bir çarşafla sardılar, iki kızak kanadının üzerine koydu ve bu kızakları merdivenlerin uçlarına sürüklediler ...
Yardım etmeye çalıştım ama evde kaldım - görünüşe göre çok kötüydü ...
Babasız üzgün ve boştu. Ve çok soğuk ...
Meclis noktasına götürüldü - Hipodromda, şimdi Genç Seyirciler Tiyatrosu.
Babamın harika olduğunu söylemeliyim. Kibar ve çok sevecen. Her zaman eve bir şey getirdi - bize. Mercimek ya da kazein tutkalı ya da kek paylaşmak için bu yiyeceği kendimden almak. Fakat kaç vaka tamamen farklı davranış sergilemiştir.
Annem sobayı sürüklediğinde ve yerleştirmeye başladığında düşündü, ki bu iyi değil, sıkıca cevap verdi: 'Kış zor olacak. Soba gerekli '
Yakında hastalandım. Bir süredir evin içinde bir şekilde süründüm ve daha sonra gücüm kalmadı. Sadece bacaklar dayanamadı, yürüyemedim, durdum. Birkaç battaniyenin ve kış modası giymiş bir paltonun altına uzandı. Kış kulaklarında. Uykusu gelmedi, açlık ve 24 saat boyunca noktalı açlık spazmları vardı ve karanlıkta açık gözlerle uzanıyorlardı. Bu sefer çok karanlık olduğunu hatırladım. Bazen bir kandil yanıyordu, bazen bir ocak yanıyordu - ama her zaman karanlıktı. Pencereler karartma ve ısı için battaniyelerle kaplandı ve sadece küçük bir parça açıldı.
Ben zaten bir kiracı değildim ve biliyordum. Ancak bu korkutucu değil. Karnındaki büküm ağrıları ile tam bir ilgisizlik içinde uzandı ve ışık varken - tırnaklarına baktı. Annem ve erkek kardeşim bana kızdılar ve beni azarladılar - böylece bunu yapmazdım. Komşulardan bunun hızlı bir ölümün kesin bir işareti olduğunu duydular.
Mutluluğumuzda, yalnızca 1943 yılında dağıtılan camlar. Aynı zamanda kocaman bir kıymık odamızda bir duvar parçası ve bir radyatörle birlikte pencere eşiği taşıdı. Fakat birçoğu hala 1941'ta camları kırdı ...
Saldırı yoktu ve bombardıman ya uzaktaydı ya da ben onları çoktan algıladım ...
Bir komşunun içeri girdiğini duydum - Elena Ludvigovna, annemin arkadaşı. “Alik ne ölüyor?” Diye soruyor.
- Evet - Annem cevaplar.
Benim için sır değildi, benim kıyametimi çok iyi anladım.
- Burada bir spekülatör yulaf, hardal yağı ve toz şeker sunar. Belki satın alabilirim?
Yıldırım gibi çarpıldım - umut ortaya çıktı!
Annem sahip olduğumuz değerli eşyalar için bu 'market alışveriş setini' aldı ...
Sıradan bir diriliş anından benim için şaka değildi. Evet ve rasyonlar artmaya başladı.
İki ay boyunca silenok yeterli olduğu sürece masadaki tüm vücuda yaslanıp yürümeyi öğrendim.
Ve pamuğa ilk bağımsız adımları “kendi başıma değil” bacaklarda atabildiğimde - bu da çok eğlenceli bir andı.
Ondan sonra, hayatımda bazı güzel, neşeli anlar oldu (ve onları hatırlıyorum) ve korkunç, kesinlikle umutsuz durumlar (ve daha fazlasını hatırlıyorum), ama abluka sırasında olan daha güçlü bir duygusal seviyem yoktu. ..
Şaka değil - ikinci kez doğmak ve ikinci kez bağımsız olarak yürümeyi öğrenmek ...
Yürümeye başladığımda - görevlerime tekrar başladım. Doğru, üç litrelik kutu çok ağırdı - suyu daha küçük bir kutuya sürükledim. Eh, daha fazla kirlilik dibindeydi. Dondular. Bu nedenle bahçemde bir demir parçası gizlendi - alttan atıldı ...
Çok zordu - her tırmanış, konservesiz bile, zordu. Ve nefes alamadı ve silenok ...
Ve hala istedim.
İlkbaharda arz gelişti, istikrarlı hale geldi - en zor aylarda ekmeğin getirilmediği ve bunu alanların arasında olmamak mümkün oldu. Ve oranlar arttı ve ürünler çok çeşitli bir konu haline geldi.
Bu zamana kadar ahlaki düşüşümden ikisi aittir, ki şu an için bile utanıyorum, ama şarkının sözlerini atamıyorsun. Kardeşim ilk defa şeker aldı. Bu tür iğler her biri üç uzunlukta santimetre idi. Bir kaç parça.
Evde yalnızdım. Ver, sanırım, her şekerden bahşiş alacağım. Denedim İnanılmaz lezzetli! Tatlı! Bu tadı çoktan sütten kesmiş.
Sıkı bir emir aldık - her birinin oranı belli bir yerde yatıyordu. Ve kime ait olduğu dışında kimsenin dokunma hakkı yoktu.
Bu yüzden ekmek ve her şey bölünmüş oldu. Bu kural asla çiğnenmedi. Ve işte bu birkaç şeker dağıtılmamış gibiydi.
Ben de bir milden namluya dönene kadar onlara başvurdum. Benim için çok beklenmedik bir şeydi - ve onları öğütmek için zamanım varken anlamadım, sadece birkaç kez denedim ...
Akşamları, annem işten eve gelip hepsini gördüğünde, sadece şöyle dedi: 'Sence tatlıya ihtiyacımız yok mu? Bize karşı çok kötü davrandın. ”
Artık, erkek kardeşi bu konuyu ele almadı. Ve “fıçılar” o akşam paylaşıldı. Belki de hayatımda bir daha asla utanmadım ...
İkinci kez et ile benzer bir olay meydana geldi. Kardeşim eti aldı - sanırım martın sonu - nisan başı. Parça küçüktü, gram 300. Ve yine, bölünmüş değil. Beni hayal kırıklığına uğrattı.
Ondan ince bir şeffaf plastik kestim. Etin bir kısmı incindi lezzetli görünüyordu. Kesilmiş, odanın yararı dondurucudaki gibi soğuktu. Dondurma kolayca kesildi.
Çiğ et çok lezzetliydi. Neden kaynatıldığını bile merak ettim. Aynı zamanda ham lezzetli!
Hatırlamıyorum ama sanırım daha fazla plastik kestim ve daha fazlasını ...
Annem işten eve geldiğinde ve ona itiraf ettiğimde, öncelikle çorbayı iki kez pişirmeyi umduğunu ve yalnızca bir kez kaldığını, ikincisi de çiğ ette solucanlar olabileceğini ve bu yüzden çok tehlikeli olduğunu söyledi. . İkinci tartışma çok etkiliydi - bir daha asla çiğ et yemedim.
Baharın başlamasıyla dişlerimiz sallanmaya başladı ve diş etlerinde çok ağrılı yaralar belirdi. İskorbüt. Ve annemin bacaklarında ülser vardı.
Birkaç haftalığına bile indi.
Ancak tramvayların hareketi yeniden başladı. Bir tatildi! Barut için adamlarla birkaç kez Rzhevka'ya bile gittik. Ne de olsa ayaklarımı zorla sürükledim ve barut almaya gittim.
Almanlar bombardımanı yoğunlaştırdı. Şimdi şehir özellikle sabahları ve akşamları sert bir şekilde ateşlendi - insanlar araba sürerken, işe giderken ve işten araba kullanırken. Topçular profesyonelce çalıştı - tramvay duraklarını, kalabalık yerleri, mağazalardaki hatları saydılar ve vurdular. Diğer nesnelerde - pazarlar, hastaneler, hastaneler, okullar - da çalışmaya devam etti.
Bir erkek kardeşi bir kez şok geçirdi, kanla kaplıydı - bir araba sürdüğü arabaya bir kabuk çarptı ve parçalar erkek kardeşi önünde duran yolcuları biçti - onu sabahları Moskova tren istasyonunda oldu.
Giysileri yıkanmalıydı - kanla kaplıydı ve bunun için çok su aldı ve annem hastaydı. Çok fazla sorun vardı, ama asıl önemli olan o bağımlı değildi, şanslıydı.
Aynı zamanda, ben de ateş altında bulundum ve ayrıca Vosstaniya Meydanı bölgesinde. Şansıma o zaman Ligovka'nın köşesine ulaşamadım ve Ekim 25 Prospect Köprüsü'ndeki (şimdi Nevsky Prospect) kaldırım taşına yapışmayı başardım. Ve hemen köşeyi dönünce insanlar vardı - görünüşe göre hepsi - ve hepsi cesaretle ilk molada, böylece topaklar o köşeden döküldü. Daha hızlı giderdim - bu boşluğa özenle düşerim. Ve böylece gördüm - ve uzandım.
Yaralanmadım, ama o kadar çok kanlı, yırtılmış ceset beni şaşırttı. Tramvay durağında bir parça kafatası ve kesilmiş bir el olduğunu hatırladım.
Topçu bombardımanı genellikle patlamalarla, duraklamalar ile gerçekleştirilir.
Her şey bitti gibi görünüyor, insanlar hareket etmeye başlar ve bir düzine mermi ile tekrar burada. Rahatsız edici yangınla yangın saldırıları değişti - birer birer birer yırtıldığında - iki mermi düzensiz aralıklarla
Açıkçası, biri ilçelere dayanarak bir yangın programı geliştirdi. Belirli hedeflere bağlı. Çalışma süresi, psikoloji ve benzeri dikkate alarak ...
Örneğin, tramvay durağının ayarlandığı belli olduğunda, onu yana taşıyorduk. Her şey tekrar başladı.
Almanların yangını nasıl düzelttiklerini bilmiyorum ama bence durakların ve diğer hedeflerin yeterince doğru olduğunu biliyorlardı. Ve eğer hastane taşınamıyorsa, durakları taşımayı nasıl öğrendiler?
Doğru, babam ve ben - sonbaharda - baskın sırasında, yanlarında yürüdüğümüz askeri tesis yönünde, yeşil roketler fırlayan birini gördük. Babam beni hemen sürükledi - böylece bombanın altına giremedim ve NKVD'ye açıklayamam ...
Bu zamana kadar apartmanda yalnızdık - kim öldü, kim ayrıldı.
Örneğin, mahallede yaşayan Yahudi aile neredeyse tamamen öldü - Aralık ayında. Hayat Yolu boyunca sadece iki kişi tahliye edildi. Ve kız zaten orada öldü - sadece distrofiden kaçamazsınız, ama ilk başta küçük deneyimden çok fazla sempati duyuyordunuz ve şehirden bol miktarda yiyeceğe sahip küçük bir deneyim ile karşılaştınız. Ve genellikle ölümcül oldu.
Genel olarak, birçok nedenden ötürü ölmek mümkündü. Aralık ayında bir yerde, 41 baba bir parça ayçiçek yağı keki getirdi - yağı sıktıktan sonra, bu kaldı. Dayanıklılık - pratik olarak bir taş, ancak ayçiçeği tohumu, inanılmaz bir koku ve şaplak kokusu ile.
Annem yumuşatmaya başladı. Onunla ne yaptığını hatırlamıyorum ama uzun süre meşguldü. Bana küçük bir parça verdiler ve onunla tamamen meşguldüm.
Ertesi gün, annem kahverengimsi yulaf ezmesi olduğu ortaya çıkmasına rağmen, bu yumuşatılmış kekin dışına tortilla yaptı. Ailenin ilk yardım çantasında bulunan balık yağı kalıntılarını kızarttı.
İncelik iki gün boyunca gerildi. Artık üzüntü için çalıştı. Savaştan sonra böylesine lezzetli bir yemeği daha sık pişirmenin kötü olmayacağı düşüncesi bile vardı.
Ve şimdi, ikinci yemekten sonra, bunu kolaylaştırmak için bir arzu vardı. Sorunların ortaya çıktığı yer burası - patlıyorsunuz, tam anlamıyla parçalanıyorsunuz ve hiçbir şey çıkmıyor.
Berbat bir kabızlıktı. Ancak en korkunç işkencelerden ve hatta manipülasyonlardan sonra “pastanın içindeki cüruflardan” kurtulmayı başardılar. Pasta pastasının küçük olması ve herkese bölünmesi iyi bir şey, iki gün boyunca yediler ve bir defada yemek yemediler. Ve bu cüruflardan kurtulmak için ne kadar güç harcandı ...
Ancak, ne söyleneceği - herhangi bir eylem - tuvalete gitmek bile - abluka koşullarında ciddi bir test yapıldı. İnsanların çömlek üzerinde dondukları durumlar nadir değildi ... Çok az acı verici insan vardı - ve tam tersi - çok güçlü güçlere karşı ...
Bütün bunlar bizim için medeni Almanlar tarafından düzenlendi. Konuşmamızdan vazgeçmemiz gerektiğine şaşırdım - özellikle Alman liderliğinin kaderi hakkındaki belgelerin çok sayıda yayınlanmasından sonra. Şaşırtıcı olan, aynı askerlerin ve Almanların tahtasında.
Diyelim ki herkes mutsuzdu, aptalları savaşmaya başladı, ama neredeyse istemiyorlardı ...
Ne saçmalık ... Onlar ohotku, yaratıcı ve eğlenceli ile savaştılar. Ve özenle bizi öldürdü. Ve mahkum teslim olmadı. Burada biraz toprak, servet ve köleler istediler.
Ve bütün bu tecavüz Alman kadınlarıyla ilgili çığlıklar ...
Bizim suçumuz hakkında ...
Ve çığlık atan Almanlar değil, görünüşte gazetecilerimiz. Bu inanılmaz.
Çok şaşırtıcı ...
Çok yazık, bu gazetecilerin ebeveynlerinin buraya gelmemesi çok yazık - ablukanın içinde ...
2. Rzhevka istasyonundan barut.
1942'in baharında, isabetsizce rahatsız oldu. Dişler sallandı, küçük, ama çok acı verici diş etleri üzerinde belirdi. Annemin bacaklarında ülser vardı.
Haziran ayında bir yerlerde annem ve ben yiyecek aldık. İlk iki sınıfı okuduğum bir okuldayım ve annem çalışmalarının yanında bir kafede.
Böyle bir beslenme elde etmek için kliniğinde bir doktor tarafından muayene yapılması gerekiyordu. Bana böyle bir dereceye kadar ressam olduğunuzu ve ek beslenmeye ihtiyacınız olduğunu belirten bir sertifika verdiler. Birkaç hafta sonra tekrar muayene olmak zorunda kaldım. Birkaç hafta içinde distrofikin tedavi edilebileceğini varsaymak saçma, ama bu emirdi.
Doktorun ofisinin önündeki sessiz kız ve erkek hatlarını hatırlıyorum. Görünüşe göre, herkes yaşlı erkeklere ve yaşlı kadınlara benziyordu, ancak yalnızca çok sessiz ve hareketsiz olduğunu söyleyebilirdi.
Yemekler - benim annem, - iki kek soya küspesi ve bir bardak soya sütü veya soya kefirinden oluşuyordu.
Ağabeyimin neden yemek yediğini anlayamıyorum. Ona düz kekler getirdik - onları kendimiz çiğneyemedik, çok acı vericiydi. Keklerin yapısı talaşa çok benzerdi ancak çiğnenip yenebilecek talaş.
Yaklaşık 12'te okul bahçesine geldik. Güneşin tadını çıkarın ve yemek odasını aradığımızda bekliyoruz.
İlkbaharda öncüler olarak kabul edildim. Bizi okulun dış merdivenlerine inşa ettiler. Aşağıda, öncü lider yemin sözlerini okudum ve sözlerini kelime için tekrarladık. Bu aynı zamanda ruhları da yükseltti - kentin yavaş yavaş hayata geldiğinin diğer işaretleri gibi. Evet, o zaman bile soya sufle yedik. Nadir bir zevk.
Sadece burada çok az sınıf arkadaşı kaldı. Diğer tüm sınıfları topladık - ve merdivenlerde bolca yer vardı.
İlkbaharda insanlar ölmeye devam etti. Kışın, çoğunlukla erkekler öldü. Ancak uzun süredir ayakta kalan kadınların baharında teslim oldular. Nisan ayının sonlarında bir yerde olduğu gibi çok hatırlıyorum - Mayıs ayının başında, kendimi Mayakovsky Caddesi'nde buldum, neredeyse Annelik Hastanesinin karşısında. Snegirev.
Cesetler için bir toplama noktası vardı. Popo orada bitecek - sokağa. Mayakovski, Kuibyshev Hastanesi'nin (şimdi Mariinsky Hastanesi) binalarından birini terk etti. Bu bina bomba tarafından ağır bir şekilde tahrip edildi ve cadde boyunca ayrıca beyin cerrahisi binası vardı. Bu sadece bombalanan bina ve ceset yığınları vardı. Cesetler farklı pozlardaydı, bazıları 'ambalaj', diğerleri caddede toplanırken ya da ölü apartmanlardan sürüklenirken - ilkbaharda MMPO'lu kızlar ve sandpuffers şehri, kuvvetlerinin alındığı yerdeki cesetlerden temizlemek için muazzam bir iş yaptılar ...
Devam etmeden önce ruhu çevirirken, sadece kızlardı - savaşçılar ölüleri Krupp'a beş tonla yükledi. Sonra şehirde, normal üç ton ve bir buçuk katı keskin bir şekilde farklı olan bu ağır arabalar gitti. Savaştan önceydiler.
Yükleme yeni bitti. Kızlar bagaj kapağını kapattılar, bütün takım sağ kollara kaldı. Vücut sürme ile doluydu. Üstteki cesetler hiçbir şeyle kaplı değildir. Araba sokağa çekildi ve caddeden uzaklaştı. Ekim 25 (Öyleyse Nevsky Prospect olarak adlandırılır) ve montaj noktasında bir miktar gürültü vardı.
Bu özellikle işitilebilirdi, çünkü an sessizlik içinde nadirdi - Almanlar ateş etmedi. Kontrol noktasına, bir kadın, üzerinde oturan yaşlı bir kadın ile kızağı çekti. Hala bu distrofik kadının kızağı bir yükle nasıl çektiğini merak ediyorum - asfalt neredeyse her yerde temizdi. Kar eridi. Bana göre bu kadın zaten delirmiş. Yaşlı kadın hala hayattaydı ve zaman zaman zayıf bir şekilde hareket ediyordu.
Kadın emirlerden annesini cesetlere koymasını istedi, çünkü akşamları ya da sabahları ölecekti, ama yine de ölecekti. (Bu, yaşlı kadın hala hayatta olduğunda!) Görevlilerle olan kesişmeler, kadının yaşlı kadınla birlikte kızaktan ayrılması ve belirsiz bir şekilde uzaklaşmasıyla sona erdi. Kendisinin çok kötü olduğu belliydi.
Güneş parlıyordu, baharda zaten ılıktı ve en önemlisi - çok sessiz ve huzurluydu.
Bu nadiren oldu.
Şimdi bir kızaktaki yaşlı kadının birkaç yıl alabileceğini düşünüyorum. Çıplak asfalt kızakta sürüklenen kadın da tamamen çekici olmayabilir. Distrofi korkutucu çağlar ...
Ve sessizce oklevalyvatsya. Çocuklardan bazıları barut - bu kadar yeşilimsi makarna getirdiler - ve yemek odasının açılmasını beklediğimizde kızları korkuttu. Yanmış makarna tıslıyor, ıslık çalıyor ve hatta uçuyordu ve yere düşerse, boyunca sürünüyordu. Kızlar korkuyor ve çığlık atıyorlardı. Sessizce, zayıf, ama yine de ...
Tozun Rzhevka istasyonunda kullanılabileceği ortaya çıktı. Abluka sırasında Leningrad'daki ana demiryolu kavşağıydı. Mart ayında bir yerlerde, Almanlar orada bir mühimmatı ele geçirmek için bir topçu saldırısı ile çok başarılı bir şekilde başardı. Fakat asıl felaket, patlayıcı olan çok sayıda vagonun tetryles gibi sarsıldıklarıydı. Bunu gören bir demiryolu çalışanının dediği gibi “vagonların üzerine çıkan yangın - hepsi dağıldı.” Patlama dalgası öyle ki, bir kilometre kaldı ve bütün evlerin yarısı kaldı.
Duyduğum gibi, istasyonun başı çok ağır bir ceza ile tehdit edildi - bu kötü niyetli arabalar bombanın başlangıcında tahliye edilmedi ve ateş yaktıklarında bile söndürülmediler. Böylece, şehrin yarısının bu patlamaları duyması için gürlediler. Patron yaralandı ve sert bir sarsıntı oldu, ama kendisini kahramanca gösterdiği gerçeği onu zor kurtardı.
Bu arabalara ait belgelerin yıkılan istasyon binasında hayatta kalması gerçeğinden kurtarıldı. Demiryolu çalışanlarının vagonlarda tam olarak ne olduğunu bilmelerine gerek yoktur - bu nedenle belgeler yanıcı bir kargo ile işaretlendi. Bu nedenle beraberindeki belgelerde, en yüksek yangın riski kategorisi yerine, en düşük olanı yanlıştı.
Tetril yerine sanki dökme demir domuzlar vardı. Bu nedenle, şef son derece tehlikeli kargo ile ilgili olarak eylemsizlik sonrası kaldı açıklanabilir bulundu. Ancak malların nakliyatçılarının o kadar kolay ayrılmadıklarına inanıyorum.
Böylece istasyonun yakınında ve barut almak mümkün oldu. Barut çuvalları - yere yaslanın. Kabuklar yığıldı - kabukları olmayan bazı kabukları.
Bu yüzden birkaç kez Rzhevka'ya gittik. Sonra bu eğlenceye serinlediler - kızlar korkmayı bıraktılar ve istasyon temizlendi. Ve kabukları bir yerde delhi.
Oğlun notu: Şey, kollu ile her şey açık - engellenen şehirde, sanat çekimleri için olan kollar altın olarak ağırlığına değdi ve bir kereden fazla tekrar yüklendi - özel ekipman dükkanları vardı. Görünüşe göre kabukları da yeniden yüklendi, sigortaları değiştirdiler - Leningrad'da yapıldılar.
3. Leningrad Savunma Müzesi.
1942'in sıcak yaz gününde, çocuklar ve ben bizimle öğle yemeği için okula gittik.Ayrıca solyanny şeridinde bir Alman uçağının düşürüldüğünü gördük ve bu mucizeye bakmaya karar verdik.
Ligovka ile birlikte kurulan Dökümhane tramvayla gelmeden önce, bizden faydalanan kimse seyahat için ödeme talep etmedi. Genel olarak, ilk abluka kışından sonra, kurtulanların çocuklarla bir tür özel ilişkisi vardı - bizi tramvay için ücretlendirmediler (ucuz olmasına rağmen), aynı zamanda saçlarını kuaförlerde bedavaya kestiler ... Şimdilik, abluka hakkında, tüm şehir hakkında TV şovları izlerken Kelimenin tam anlamıyla sadece her çocuğu yutmaya çalışan yamyamlar tarafından istila edildi. Saçmalık iğrenç.
Tramvaylara tırmanmak zordu, merdivenleri tırmanmak çok zor bir görevdi - herkesin gücü yoktu. Ancak tramvay kendisi - ne kadar acıklı bir ses çıkarsa da, bir mucizeydi, bir Zafer işareti. İçeri girdiklerinde insanlar neşeyle ağlıyorlardı ve otomobil sürücüleri her zaman zili çalıyordu ve bu, savaştan önce hoş olmayan bir ses güzel görünüyordu. Sadece hayatta kalmakla kalmayıp aynı zamanda hayatta kalmayı ve şimdi her şey iyi olacak anlamına geliyordu.
Foundry'den Salt'a yürüyerek seyahat ettim. Daha önce hiç Leningrad'ın bu köşesine gitmedim. Sokak, ortasında bir eğimli bir parke taşı ile döşenmiştir. Sonunda, Gangutskaya Caddesi yakınında bir Alman savaşçı yere yatar.
Hangi marka olduğunu bilmiyorum. Formları ile çarptı uçak, çok zarif ve aynı zamanda yırtıcı ve uğursuz oldu. Gamalı haç ve gövde üzerindeki çarpı izlenimi tamamlar. Ölüm ondan kaynaklandı ve sıcak havaya rağmen soğuk algınlığı gibi görünüyordu.
Ayakların altında sallanan kanatlara tırmanmak ve uçak boyunca yürümek güzeldi. Gerçekten bu arabayı yürekten atmak istedim ama kimsenin yapacak gücü yoktu. Herkes bu kadar ölümcül canavarlarla baş edebildikleri için çok mutluydu. Bu dövüşçünün bakışıyla bile, tehlikeli ve iyi yapılmış ölümcül bir teknik olduğu açıktı.
Elbette, Leningrad sakinlerinin ruhunu yükseltmek için bu kupa arabasını sergilediler. İlginç bir şekilde, bu sergi, yılın 4'inde Leningrad Savunma Müzesi'nin açıldığı binanın duvarlarındaydı.
Belki de zaten o zaman - şehir hala ablukadayken - bu gerekli müzeyi düzenleme projesi yürütülüyordu.
Bence Leningrad Savunma Müzesi, 1946'te açıldı ve girişi serbest kaldı. Ön kapıdan içeri girdiler - Gangutskaya Caddesi'nden. Girişin hemen önünde büyük bir yastıklı 'Kaplan' vardı
Çocuklar bunu tırmandı tanktırmandı - kapaklar açıktı. Gerçekten istediğim halde tırmanmadım, ama çocuklar içerideki her şeyin berbat olduğunu söyledi.
O zamanlar, Market Caddesi ile eski spor salonunun binası arasında bulunan halka açık bahçe, tam anlamıyla askeri askeri ekipmanlarla tıkanmıştı. Bit, arkadaşını arkadaşına kapat ve içeride kimseyi bırakma. Ve dışarıda bir şeyi sökmek çok zordu, her şeyden çok daha fazlası vardı - farklı.
İçinde metal makasların çatı tuttuğu büyük bir salona çarptı. Binanın sonuna girişin sağında, en güçlü topçu hazırlıklarının ardından Pulkovo Tepeleri'nin fırtınasını gösteren muhteşem bir resim yapıldı. Seyirci bölgesine ön planda, saldırgan savaşçılarımızın ve çeşitli pozlarda yatan ölü Almanların yaşam boyu figürleri yapıldı. Gerçek kıyafetleri kullanmak оружия izlenim güçlendirildi ve bu arada, cesetler bile çok doğal bir şekilde yapıldı - bebek olduklarına dair hiçbir izlenim yoktu, tıpkı bedenler yattığı gibi uzanıyorlardı - her nasılsa, özel olarak, canlı olarak yalan söyleyemeyecekleri düzleşiyorlardı. Kıyılmış, bükülmüş Alman silahları sürülmüş konumlardaki güvenilirlik izlenimini pekiştirdi ve düşmanı vurma gücü konusunda özel bir his verdi ...
Ağustos ayındaki 1941'teki gibi Berlin bombalamasına katılan çiftçilerden bir bombardıman uçağı askıya alındı. Almanların baskınları için cesur ve beklenmedik bir şeydi, beklemiyorlardı.
İnan bana - bu çok büyük bir fark - huzur içinde yaşamak ve karartmaya dikkat etmemek, geceleri yatağında huzur içinde uyuyacağını bilmek ve sabahları, germek, pencereye gitmek ve camdan bahçeye bakmak - veya pencereleri kağıt çizgilerle kapatmak - - dediler sözde, bir patlama dalgası çarptığında camı koruyacak, ama bu saçmalık. (Ancak yararlı olan, yapıştırılan camın odaların içine kadar uçmaması ve çok fazla zarar görmemesiydi - gazete yazıları burada gerçekten çok yardımcı oldu.) Camları dikkatlice kapatın; yarıklar ışığın bırakılması ve her an hava basamağının bodrum katına gitmesini beklemek için her dakika ilkel bir hava saldırısı sığınağı aceleyle yapıldığı yerde ... Ve her bombanın senin olabileceğini anlamak için. Kesinlikle - senin. Ve evleri olan bombaların yaptığı her Leningrad vatandaşının kendi gözleriyle gördüğü.
Elbette, bombacılarımızın yıkıcı gücü ciddi değildi - ama Almanların bizi besledikleri şeye karşı muamele gördükleri gerçeği, bu bombardımanın ahlaki izlenimi çok büyüktü. Ve bizim için ve Almanlar için.
Daha sonra bu görkemli serginin müzenin yıkılmasından sonra iz bırakmadan yok olması üzücü.
Sağ taraftaki aynı salonda kamalarımız, silahlarımız, zırhlı araçlarımız ve tanklarımız vardı, aksine aynı - ama Alman. Tabii ki Stalin, Kuznetsov, Zhdanov'un portreleri vardı.
Bu salona girişin karşısında Alman kasklarının piramidi vardı. Bu piramidin yüksekliği 4 metre idi. Piramidin dibinde, Alman küçük silahları yığınlar halinde yığılmıştı - bana göre hepsi farklı örneklerden, yani aynı tüfekler ve makineli tüfekler değil, farklı modellerdeydi. Bu piramit çok güçlü bir etki yarattı.
Bu oda, öncelikle, sergilerin çok yetkin tasarımı ve sunumu nedeniyle genellikle harikadır. Çok yetenekliydi ve ruhla dekore edildi. İçinde bulunduğum zaman - ruh hali neşeli ve neşeli bir hal aldı, tüm sorunlarımız için bizi koruyabilen ve intikam alabilen askerlerimiz için gurur duyuyordu.
Aynı endüstriyel hangarda bulunan bir sonraki salon, donanmanın başarısına adanmıştı filo Leningrad Cephesi. Kendini düşmanlıklarda ayırt eden torpido botu hemen dikkat çekti. Bence iniş aracı da orada temsil edildi. Maden bölgeleri, çok sayıda mayın, torpido ve diğer deniz silahları ile askeri operasyonların su alanının güzel ve özenle yapılmış maketleri vardı.
Salonlardaki 'A' iki katlı binada Leningrad savunmasının geri kalan unsurları temsil edildi. Maruz kalan her şey için çok az yer olduğu izlenimini edindim. Benim görüşüme göre, Leningrad Savunma Müzesi'nin çalışmalarında bir süre kapalı kaldığı ve bir kez daha açıldığı zaman, fuar önemli ölçüde genişletilmiş ve 'B' binasında çerçevelenmiş hale geldiği bir an vardı.
Sergide kentin bombardımanından bahseden ağır izlenim salondan kaldı. Salonun duvarında bir boşluk bırakıldı - sanki bir topçu kabuğunun çarpması gibi - ve onun içinden Nevsky Prospect'in (Sadovaya ile kesişme noktası) bir kısmı görüldü. Mermiler patladı ve insanlara bombalama çarptı.
Benim görüşüme göre, aynı salonda, bir kabuğa çarpan bir tramvay aracı parçası kondu. O sırada, birçok kişi bu arabada bir kerede öldürüldü ve sakatlandı ... (Alman topçuları, tramvay duraklarına ateş etmeye çalıştı ve iş vardiyasının başında ve sonunda ateş etti ve öğle molaları sırasında. Sivil savunmanın bir parçası olarak, duraklar diğer yerlere ve zamanla önlemeye çalıştı. İnsan kümeleri: Ancak Almanlar birkaç kez hem otobüs duraklarında hem de tramvaylardaki insanları korumayı başardılar.
Müze de ilgi çekiciydi, çünkü yaşamın tüm yönleri, mücadelenin tüm aşamaları sergiler ve fotoğraflar ile sergilendi, fotoğraflar ve modeller yapıldı.
Örneğin, torpidoların paraşütle dolu bir şehre bırakıldığı bir dönem vardı. Salonlardan birinde, paraşütle böyle bir torpido yere serildi - etkisiz hale getirmeyi başaranlar arasından. Hemen belirtildi: Şehrin hangi yerlerinde böyle hediyeler düştü ve haklarında onlardan imha fotoğrafları vardı.
Genel maruziyet hem kapsamlı hem de ilginçti. Gördüklerimden çok yorgundum ama tekrar tekrar gelmek istedim. Dekorasyon tadı ve ruhu ile yapıldı. Ressamlar ve heykeltraşlar ellerinden geleni yaptılar.
Muhtemelen, çünkü yapılan her şey sanatçılara çok yakındı.
Ve son zamanlarda Leningrad savunmasının yeni müzesini ziyaret ettim. 'Battlefield - Propaganda' sergisini görmek istedi ve müze hakkında notlar almaktan ilham aldı.
Tabii ki, topuklar üzerinde sıcak, hatta savaşan tarlalarda bırakılan devasa ekipman ve silah seçimi ile bile, 1949'ta tahrip edilen müzenin karşılaştırılmaz sergileri vardı.
Elimizde ve ele geçirdiğimiz teçhizatın onlarca büyük boyutlu örneği vardı. Küçük silahlar yüzlerce ya da binlerce birim değildi (bu, bu arada, Leningrader'ları Kremlin liderliğine karşı silahlı bir ayaklanma hazırlamakla suçluyorlardı). Binlerce sergi, fotoğraf, belge. Yeterli alan yoktu.
Bu müzeyi karşılaştırmak zor - ve modern. Bu kesinlikle bir başarıydı - sıfırdan 8 Eylül 1989, sıfırdan yeni bir müze yaratmak. Ancak daha çok, ölmüş müzedeki bir anma sergisi gibi göründü.
Ancak, tüm önemli abluka olayları, başarıyı tam olarak yansıtacak çok az sergiye sahip ... Leningrad'ın savunmasının özü benzersizdir. Neyle karşılaştırılabileceğini bilmiyorum.
Eski zamanki homurdanmadan "her şey daha önce iyiydi" den korkuyorum ama elbette modern müze geçmişte olan teknolojinin bir parçasına sahip değil. 'Tigre'den ve uçaklardan bahsetmiyorum bile, diğerleri de etkileyiciydi - örneğin, yarım tonluk mermili uzun menzilli top mermisi. Kask piramitinin olduğu salonda birçok topçu sistemi vardı - ve bizim ve düşmanın ve karşı mücadelenin mücadelesi bu yüzden açıkça ortaya çıktı. Hatta ele geçirilen küçük silahların toplanması bile - tüm ülkelerden Avrupa'nın her yerinden. Sistemlerimiz çok daha küçüktü.
Her sergi salonu ayrı bir servise adanmıştı - MPVO, Yaşam Yolu, Tıp, ekmeği olan popülasyonun sağlanması, SMERSH Servisi, Counter-pil mücadelesi, 1943'teki ablukayı kırarak, ablukanın kaldırılmasını hatırlamıyorum.
Ve bu salonların her biri, sadece bu konuyla ilgili nesnelerle doluydu.
Birçok pencerede 1,5x1,5 metre düzenleri olan olayların nasıl geliştiği gösterildi.
Neva'nın buz örtüsü seviyesindeki direklere oturmuş köprünün maketlerini hatırlıyorum. Mayıs 1943'ta, buz örtüsünün hareketi nedeniyle köprü çökmeye başladı. Daha sonra, yığınlar derhal yeni bir ahşap yüzey köprüsünü söküp takmaya başladı. Fakat köprü inşaatında neredeyse sadece kadınlar vardı.
Bütün salon bu başarıya adanmıştı. Her odada omuzlarında insanlar tarafından taşınan korkunç bir yük duygusu vardı. Neredeyse fiziksel olarak hissedildi.
Elbette, müze başının rolü de bir rol oynadı - Rakov çok yetkin bir liderdi ve takım harika bir rol aldı. Tabii ki, para da gereklidir ... Ancak yine de sanatsal yetenek, açık bir pozisyon ve beceri de gereklidir.
Aşağıdakileri üzdüm. Bunun içinde - ilk müze, Leningrad'ın yakalanması vesilesiyle ve bu vesileyle Astoria restoranına geçiş vesilesiyle düzenlenen bir Alman subayın tören üniformasını hatırlıyorum. Alman vitrinlerinin sık sık rastlanmasına rağmen, bu vitrini hatırlıyorum.
Artık müzede, Alman, Fince ve askeri personelimizin üniforma ve teçhizatı bulunan birçok vitrin var. Bütün bunlar neden? Belki de bu ilginç, ama bunun Leningrader'ların, askerlerimizin ve işçilerin başarısıyla ne ilgisi var? Evet, üniformalar yan yana yerleştirilmiş ...
Bunun niçin gerekli olduğunu anlamıyorum - bizimki gibi paralel eğilimler - ve düşman teçhizatı. Bana göre soğuk ve karanlığın, açlığın hangi koşullar altında şehrimizin hem savunucuları hem de sakinleri olduğunu göstermek artık daha önemli görünüyor. Düşmanın yaşam koşulları çok daha iyiydi, onların hayatı bizimkilerle karşılaştırılabilir ve karşılaştırılamaz. Alman topçu kamyoncularının bir fotoğrafını gördüm. Gülme. İyi beslenmiş genç adamlar. Eğleniyorlardı, büyük kalibreli silahlarından şehrin etrafına sarktılar. Sonuçta, fazla çaba ve efor sarf etmeden - ve ilk başta - karşı akü mücadelesinin gelişmesinden önce - tam güvenlik içinde, füzeden sonra kabuk gönderdiler ve - herkes - hedefe çarptılar. Her mermi - golde! Ne kadar havalı - bu mutlu olabilir.
Tek hedef bizdik. Bize göre onlar gece gündüz oydu. Çalışkan, özenle insanları öldürdü ve şehri yırttı. Çok az insan sadece evlerin yıkılmadığını değil - kentimizin toprağı da bu tür saldırılara maruz kaldığını - uzun zaman sonra tüm iletişim kalıcı olarak hasar gördü - çünkü şehirdeki topraklar bile zarar gördü ve bu nedenle yer yer battı, hem kabloları, kanalizasyonları hem de su kaynağını yırtdı. ..
Düşmüş olan askerler bu müze askerler içinde idi. Düşmanın, bizim birşeyin yanında durması için üniformasıyla bile ahlaki bir hakkı yoktu. İfadesini aldı hikayeler yer - kazananlar ayağı altında. Mevcut sergide - Wehrmacht'ın askerleri, Finn - bir ya da başka bir kıyafetle sunulan bir çeşit oyuncak bebek ...
Elbette donmuş siperlerdeki evlerden daha rahatsız oldular, ancak istisnasız ölümümüzü istiyorlardı, yeni toprakları ele geçirmek için istekliydiler ve tereddüt etmeden Leningrad'ın banliyölerinde olduğu gibi ilk önce yağmalayarak şehri yere düşürdü. . Orada ne yaratıldı, kendi gözlerimizle gördük.
Bu nedenle, hümanizm ve Nazilerin kültürü hakkında saçmalık, fiziksel bulantıya neden oluyor.
Bizi öldürmeye geldiler, zevkle yaptılar - ve bu nedenle Nazilere saygı ve hayranlık olamaz. Şu anki düşman askerlerinin kalıntılarıyla uğraşırken, onlara anıtların yaratılması saçma. Suçluların, katillerin ve teröristlerin cesetleri şerefsiz, akrabalarına iade edilmeden gömülmüştür. Wehrmacht, SS - bu suçluların ordusuydu. Bu nedenle - herhangi bir onur olmamalıdır.
Oyun kurallarına uyduklarını iddia etmelerine gerek yok. Aynı gelecek fatihi cezbetmek ve kendilerini aldatmaya gerek yok. O zaman merhametimiz yoktu ve bir şey olursa - şimdi olmayacak.
İki salonda daha önce olduğu kadar mükemmel bir pozlama kullanamayacağınız açık.
Salonların aşılması, ziyaretçileri savunmanın başlangıcından - ablukanın kaldırılmasına - yönlendirdi ...
Ve savunma hatlarının devasa yapılışı ve Luga hattının korunması ve tıkalı mağara hayatının korkunç kanıtı ve işgalcilerin barbarlığı ...
Genel hissi cam bir adam gibiydi - Hijyen Müzesi'nde böyle sergiler vardı - şehrin en karmaşık birbirine bağlı savunma sistemlerinin iç içe geçmesi bir bütün vücudu yarattı - tıpkı camın içinden görülebilen insan organları ve sistemleri gibi, insan vücudunu oluşturuyor ... Bu korku ve gururun içine daldı modern müzede hiçbir şey yok ...
Ve propaganda ile ilgili sergi dişsiz ve hiç olmadı. Eh, Almanca ve Fince el ilanları. Bizim eşyalarımız.
Öyleyse ne yapmalı?
Oh, hiçbir şey.
Ancak propaganda açısından işgalciler savaşı kaybetti. Propagandacılarımız o kadar saçma yazıyor ki, Alman ve Fin askerleri broşürlerimizi okurken açıkça eğlenmişlerdi. Burada Leningrad'ın yakınında birkaç kez, bu broşürlerin askerlerin oluşumundan önce Alman subaylar tarafından okunduğunu duydum ve yalnızca demir Alman disiplini Reich askerlerinin kahkahalarla yere inmesine izin vermedi. Aynı zamanda, popülasyonumuz için süt ve bal ve süt nehirleri vaat eden ve esarete teslim olan Alman broşürleri gerçekleşti ve inanıldı. Savaşın başlangıcında, Alman propagandası ordunun diğer kollarıyla aynı zaferleri kazandı.
Fakat daha sonra - propagandamız rekoru değiştirdi ve Almanları yaşamak için bağlayabildi. 1943'ta Almanlar artık grubun önünde aptal Bolşevik broşürlerin okunmasıyla grup eğlencesinden memnun değildi - aksine, böyle bir broşür bulan asker bir ceza aldı. Aslında, Almanların ve Finlerin ayağa kalktığını görmek, halkımız propagandalarına inanmayı bıraktı.
Tanıdık genç sanatçının dediği gibi: "Ama slogandan geçiş" bir Alman askeridir, sen kardeşinle proletaryayı vuruyorsun! ", Sloganda" buradasın
ölünce, SS erkekler eşlerinizle uyuyor 'diyerek sonuçlarını verdiler. Ve ne yapmalı, buraya boş topraklar ve köleler için gelenler, sınıf bilincine daha yakındı. Bu arada, “Yahudi siyasi komiseri yenmekten” geçmeyen Alman ajitatörleri bu savaşı tamamen kaybettiklerini kabul etti ve önemsiz olduğunu söyledi.
Bu ve sergideki yakın görünmez. Bu üzücü. Her nedense, başarımızdan utanmalıyız, kuyruğunu sallayıp özür dilemeliyiz ... Ve Goebbels propagandasının savaş sırasında kaybettiği üzücü bir durum - şimdi kazandı. Bunu görmek çok üzücü.
Müzenin ne zaman parçalandığını izlemek de acıydı. Moskova'nın kentimiz için düzenlediği genel pogromun detaylarından biriydi. Leningrad'ın RSFSR'nin başkenti olacağı, Leningrad parti seçkinlerinin Moskova'dan ayrı bir ülke yaratacağı yönündeki suçlamaların ne kadar adil olduğunu bilmiyorum. Moskova ve isyan üzerine. Koridorda asılı duran bombacının Smolny'yi veya Kremlin'i bombalamak için kullanılması gerekiyordu ...
Pogromu yöneten Malenkov denedi. Müzenin tasfiyesiyle ilgili olarak, binalar başka bir kuruma devredildi, böylece ölçüm yapmak ve çizimleri kontrol etmek için bir grup inşaat teknisyeni görevlendirildi. Bu gruba girdim ...
İzlenim korkunçtu. Müzeye girmemize izin verdiklerinde, orada kaos hüküm sürdü. Ancak, müze görevlileri yerlerine oturmuş ve kimsenin bir şey çıkarmamasını izlemiştir.
Yabancıların beyin çocuklarını çöpe attıklarını izledik. Moskova'dan gelmek gibi bazı insanlarla çalıştım.
Avluda kül yığınları vardı ve orada belgeler yandı. Paha biçilemez benzersiz kağıtlar - günlükler, mektuplar, resmi farklı formlar ve çarşaflar. Tanya Savicheva'nın ünlü günlüğü - tesadüfen hayatta kaldı ...
Aynı piercing kaç tane, ruh kayıtlarını yırtmak yandı - bilinmiyor.
Salonlar zaten 'et' tekniğini kesti. Şimdi bana hala anlaşılmaz ve anlaşılmaz bir şeydi - eşsiz örnekleri yok etmek neden gerekliydi? Aynı yarı paletli motosiklet, yarım metrelik bir Fransız savaş topu, yarım tonluk mermilere çarptı ... Uçaklar, tanklar ...
Salonun karşısında aynı kasklar piramitten dağılmış ve figürler bir diorama da uzanmıştı. Sonra elbiseleri figürlerden çıkardılar ve hepsini yığın halinde topladılar, aksi halde çöp salonlarında dolaşmak çok zordu. Çünkü her şey kırıldı - tüm salonlarda.
Müze yıkıldı. Genellikle, bir müze varlığının sona ermesi durumunda, fonları diğer müzelere veya koleksiyonerlere dağıtılır. Burada sadece zavallı kırıntılar Topçu Müzesi, Deniz ve Zheleznodorozhny'ye gitti. Her şey yok edildi, böylece ruh yoktu.
Böylece müze, katil ve soyguncular ordusunu yenenlerin gururu ve saygısına neden olan asil bir sebeple yok oldu. Kendi ülkesinde, kahraman şehrinde gurur duydu.
Bu mevcut sergide değil. Ama en azından bir tane olması iyi. En azından bir şey ...
4. Snaryadik.
1945'in kışında, San Galli tesisinin karşısındaki okula gittim. Hem aç hem de soğuk olduğu bir zamandı. Savaş sona erdi, zaferimizin kaçınılmaz olduğu ve herkesin sabırsızlıkla onu beklediği zaten belliydi, ama yaşamak çok zordu.
Evde ısıtma yoktu - ablukada tüm radyatörler dondu ve patladı. Tüm ısıtma kömür için tasarlanmış birkaç ütünün ısıtılmasına kadar kaynatılır. (Annem bir yerlerden küçük miktarlarda aldı). Tencerede sobalar yoktu - birisi bizden çaldı, tüm mobilyalar ablukaya yakılabilirdi. Böylece, ütüler Japon mangalları gibi kömür varken ısıtıldı. Duyguları epeyce, ama yine de daha sıcaktı ...
Kıyafetlerim çok sıcak değildi, ama ayakkabı - en yüksek sınıf! Galoşlarda pamuklu pelerinler. Sıcak ve kuru. Bu harika ayakkabı - burkas - annem tarafından yapıldı.
Çalışma zorluk çekmeden verildi. Konsantre olmak çok zordu - Ben her zaman açtım. (Çalışmak için tam bir göbek sağır olduğunu söyleyen bir aptal, sağır! Açlar çok daha sağır.)
İş yerindeki anne tanıdık şeflerden patates alıyordu. Annem getirdiğinde, bütün düşünceler bu patatesin daha hızlı kaynatılıp yenildiği yönünde idi. Patatesleri göbekle doldurdunuz, zor ama yine de yemek istiyorsunuz.
Sınıfımızda sınıf arkadaşlarımdan birinin aniden eğlenceli, daha önce görülmeyen bir şeyi vardı - küçük, çok zarif bir donanım. Sadece oyuncaklar Çok güzel
Bir okul çocuğu forsil - tam önümüzde, böyle bir kabuğu bileşen parçalarına ayırarak - ve avuç içinde - parlak bir patlayıcıdan shaybochek patlayıcılarına kadar çok baştan çıkarıcı görünüyordu. Ve sonra, zarif ve hızlı bir şekilde, kabuğu tekrar topladı ve çantasına sakladı. Hepsi bir sirk numarası gibi görünüyordu.
Başkalarına nasıl yapılacağını bilmiyorum - küçük bir kalabalık her zaman bu numaraya bakacaktı, ancak aptal bir kalabalık - ve ben de böyle harika bir oyuncağın aynı şekilde sökülüp montajını yapmak istedim. Bana neden bu kadar çarptığını bilmiyorum - diğer askeri şeyler bana o kadar vuramadı. Bir olaydan sonra, diğerlerinin övdüğü tabancalara ilgi duymuyordu ve diğer askeri numaralara da ateş açıldı.
Sınıf arkadaşımdan onu Moskova-Emtia'da boşaltılan hasarlı "Shermans" 'dan birinden aldığını öğrendim - zırhlı araç mezarlığı vardı.
Kelimenin tam anlamıyla ertesi sabah, ikinci vardiyada okumanın yararı, 'oyuncaklar' için gittim.
Sabah gri ve çiğdü. Nadir yoldan geçenler, dövülmüş tankları geçtiler. Etrafta kimse yokken bir atılım yapıyorum, açık bir kule kapağı olan bir tanka tırmanmam zor değil. Yakınlarda hala kimse yok. Ambarın içine dalmak. Kalp atışı.
Tankta, duvarlar beyaza boyanmış olsa da, biraz karanlık. İstenilen mermileri bulmaya çalışıyorum - ama cephanelik için bütün yuvalar boş ...
İnsanlar dışarı çıkar, konuşur. Korkunç!
Zırhın içine yerleştirilmiş bir makineli tüfek buldum. Tamamen bütün. Mavili mavi çelik. İhtiyacın olan küçük bir şey! Onları döndürdüğünüzde sorunsuz yürüyor. İtaatkar böyle. Seninle birlikte almak istiyorum. O zaman anlıyorum ki hiçbir alet almadım. Tankta tekrar arama yapmak hiçbir şey vermedi. Makineli tüfek kaldırmak için çıplak eller işe yaramadı ... Bu bir utanç ...
Ve istediğimiz gibi!
(Şimdi hatırlamak çok saçma. Ligovka boyunca hazırda bir makineli tüfekle yürürsem güzel olurdu ... Ablukanın ardından tamamen iyileşmemiş olan distrofik için kullanılan bir distrofikin çok ağır olduğunu söylemekten bahsetmiyorum.)
Etrafta kimse olmayana kadar bekledi ve, bir hardie vermeden geri döndü.
Diğer tanklara tırmanma gücü yoktu. Evet, kapakları kapandı. Yakalanmaktan korktum. Hiçbir şeyim olmaz ve annemin başı dertte olur.
Zam bir bokla sona erdi ...
Ve yakında okula geldikten sonra, imrendiğim sınıf arkadaşımızın hastaneye gönderildiğini öğrendim! Elleri yırtılmış, gözleri sökülmüş ve yüzü ciddi bir şekilde yırtılmıştı. Kalabalığımızda o kadar meşhur bir şekilde ayrıldığını ve toplandığını bilmiyorum.
Bu olaydan sonra, bu tür oyunları unutmak gerekecek gibi görünüyor, ama muhtemelen bu yaşta bir insanın kafasında bir şey yok ...
5. Soba tolomu nasıl ısıtılır.
Ev arkadaşlarımıza Art'da bir bahçe arsası önerildi. Taylandlılar. Zinaida Grigorievna oğlu Yura'yı aldı - ve ben birlikte - Yury ve ben arkadaşdık. Ekim Demiryolları işçilerine bahçelerin altındaki alanlara bakmak için özel bir tren düzenlenmiş ve yeni döşenmiş bir şubede sahaya ulaşılmıştır.
Zaten geç ilkbahar 1945 olmasına rağmen, yer neredeyse bitki örtüsü olmadan, çıplaktı. Burada her şeyin kazıldığı ve çimlerin düzensiz olduğu ve çalılıkların zayıf olduğu izlenimi vardı. Gelen demiryolu işçileri, arazilerine bakmak için dağıldılar - muhtemelen bazı işaretler veya başka işaretler vardı.
20 metreleri höyükten geçtiğimizde çok güzel bir mermi buldum - hepsi sayı ve bölmelere sahip halkalarda. Zinaida Grigorievna onu hemen aldı ve bana birkaç metre ötede uçup yere indirdiğim bir vuruş verdi.
Sağ RGD'de.
Yepyeni. Yeşil. Sigorta olmadan. Hemen kucağımda temizledim. Zinaida Grigorievna bunu fark etmedi, ancak bir şekilde alarma geçti. Yuri ile beni sete geri gönderdi, hiçbir yere gitmememizi söyledi, ama kendisi daha da ileri gitti.
Onu beklerken, bentte bir Alman omuz askısı buldum - geniş gümüş kenarlı siyah, iç kısmı siyah rüşvetsiz bir çenesiz bir insan kafatası ve bir dize ile düzgünce bağlanmış bir çift Alman dövmesi. Yurku kafatasından daha çok etkilenmişti - belli ki mükemmel bir dişi olan genç bir adam ve nallarla mutluydum - nedense topuklarım çabucak aşındı ve bu nallarla bu sorun giderildi. Gerçekten de, at nalı evini sabitlemek, artık topuklar hakkında düşünmedim. Yürümek çok gürültülü mü ve Rus Müzesi gezilerinde sessizce yürümek zorunda kaldı.
Zinaida Grigorievna geri döndü. Orada pek hoşlanmadığı bir şey vardı ve komployu reddetti. Muhtemelen, doğru, çünkü o zaman bahçeleri önemseyenlerden patlamalar ve mağdurlar vardı.
Ve evdeki RGD'yi söktüm. Tol yakacak odun eksikliği nedeniyle sobanın içinde yararlı bir şekilde yanmaya karar verdi. Başımın derde girdiği yer orası. Sakin, hatta melankolik yanma yerine, patlayıcı kelimenin tam anlamıyla alevlendi. Yanma uğursuz bir uluma eşlik ediyordu, mutfak dairede sürünen siyah renkli dumanlarla doluydu. Aşçı kırmızı sıcak soba. Bir kelime - korku!
Bu deneyden sonra bir süre aklımdan gelemedi. Yaklaşık bir ay boyunca dairede yanan tola kokusu tutuldu, bu da ortak dairede komşuların keskin sözlerine yol açtı. Yine de komşular ne patlayıcı kokuyor anlamıyorlardı ...
Artık mutfakta soba yakmadım.
6. Savaş esirleri.
Evimden okula 300 metre vardı. 1945'in kışında, tramvaylar nadiren gider ve sabahları sıkıştı. Bu nedenle, kendimi sık sık seyahat eden yük tramvaylarının 'sosisine' binmek için uyarladım - tıpkı Ligov'un kendine saygılı bir çocuğu gibi.
Bu tür bir araba için bu tür bir adın nereden geldiğini söylemek zor - belki de aracın sonundan çıkıntı yapan basınçlı hava hortumu nedeniyle. Ve belki de poponun altındaki eşik yüzünden ... Prensip basitti - bu cemaatte harekete atlamak ve gerektiğinde gitmek için hortuma tutun. Çocuklara parmaklarıyla bakıyorlardı, benzer bir yetişkin yolculuğu - kınandı.
Sabahları yük vagonları, Alman mahkumları çalışmak üzere taşıdı. Molozları yıktılar ve yeni evler inşa ettiler - ve şimdi bu evler şehirde. Almanlar açık platformlarda duruyorlardı, muhtemelen daha sıcaktı - yararsız kıyafetleri vardı - kapaklar, paltolar. Kış, 1941’te olduğu kadar şiddetli değildi, ama -20’te, özellikle sabahları oldu.
Bazı nedenlerden dolayı, eğer gelirsem, hareket halindeyken sosisden atlamaktan mutlu olurlarmış gibi görünüyorlardı. Kategorik olarak onları memnun etmek istemedim - düşmanları - ve faşistlerin gözünde utandırmamak için tüm gücü ve yetenekleri kullandım.
Aynı zamanda mahkumlar da üzgündü. Şüpheli bir duygu uyandırdılar.
Ve görünüşe göre benimle yalnız değil. Alman esaretini ziyaret eden meslektaşlar, Alman bir oğlandan bir taş almanın çok yaygın olduğunu söyledi. Ve gardiyanlar tarafındaki dayaklar ve glaum daha da önemsizdi.
Bir zamanlar bir Alman’ın kışla girişinde yatkın bir şekilde uzandığı bir sahne gördüm ve üç escort ona ayağa kalkmaktan değil, tekmelemekle, tekmelemekle tekmelemekle fırlatıp odaya gireceğini söyledi. Almanlar ahırda kaldı - meydandaki savaştan önce, şimdi Genç Seyirciler Tiyatrosu'nun hipodrom olduğu yerde. Ablukada bir toplama noktası vardı - oraya cesetler getirdiler. Kardeşim ve annem ölen babamı oraya götürdü. Ablukanın ardından aynı yerde, mahkumlar ahıra yerleştirildi.
Bu sahneden iki çeşit duygu da vardı ... Bir yandan, bu Alman’ın ablukanın bir suç ortağı olduğunu anladım ve mahkumlarımızın konvoyu olsaydı, kalpten vicdan olmadan tekmelemek ya da sadece ateş etmek istemez Öte yandan, bizimkileri onaylamadım. Bu bir şekilde kötü ...
1945'in baharında, Leningrad'daki Zafer öncesi savaş esirlerinin yürüyüşü düzenlendi - elbette Moskova'da olduğu gibi çok büyük değil ama etkileyici ... Vitebsk tren istasyonundan geçti. Almanlar sessizce yürüdü. Hüzünde. Gardiyanlar, onları halktan korumayı tercih etti - ve Almanların neredeyse hiçbirinin kaçmayı düşünmemesi gerekiyordu. Fritz'e bakan insanlar çoğunlukla sessizdi. Lanetlenen ve lanet edenler engellendi. İşlevlerinin konvoyu tarafından örnek performans için olmasaydı, Almanlar kesinlikle boynundan koltuk değneği almış olacaktı. Ancak konvoy mahkumları o kadar korudu ki, daha sonraları Almanlardan daha çok lanetlediler.
O zaman şanslı Fritz'in şanslı olduğunu düşündüm - bizimkileri öldürdüler, ödüllerini aldılar, ama şimdi sağlıklılar, hayattalar ve istismarları için herhangi bir ceza yok ...
Giysiler ve ayakkabılarla o zamanlar çok zordu. Annem bana dik duran yakalı üniforma siyah gömleğini verdi ve beni kaybedecek hiçbir şeyim yoktu. Kemer olmadan görünüm sakardı ve patladı. Ancak, ablukanın ardından hiç kemer kalmamıştı, kaynak yapıldı ve Kont Tolstoy gibi bir ip ile kuşatmak çok zordu - b güldüler. Chubarovskiy'den birileri, mahkumların ekmeği için bir Alman kuşağı takas etmeyi önerdi.
Okul kafeteryasında aldığım ekmek ve fırın eşyalarını toplamaya başladım. Yarım somun topladığımda Moskovskaya Ulitsa'ya gittim (şu anki metro istasyonuna Vladimirskaya'ya çok yakın). Orada, savaş esirlerinden oluşan bir ekip bombalanan binanın molozlarını yok etti.
Konvoyun etrafında yürüdükten sonra, kalıntıların derinliklerine gittim ve orada genç bir Almanla karşılaştım. Endişelendim. Tüm Alman dilbilgisi kayboldu ve kafamda tutulan tek şeyi az önce bulanıklaştırdım: "Rimen?" Yine de, Almanlar beni çok iyi anladılar, tam da yanımda bir rozeti olan bir anlaşma anlaşması ve kemer aldım. Bir torba ekmek verdim.
Belki bir dişinde bu yarım somun vardı, ama zaman herkes için açtı ve hatta bu miktarda yiyecek çok değerliydi.
Büyük bir kemerle gergin yürümeye başladım. Ve bir şekilde görüşünü kaybettiği rozeti 'Gott mit uns' ile. Okul müdürünü alır almaz, derhal bir ültimatomla karşılaştım - kimse bu rozeti göremedi. Leningradertsu böyle bir kişiyi giymek değildir.
Döner kavşaktan aldığım tokadaki rozeti değiştirmek zorunda kaldım ... Çirkin, ama sıkıca diktim. Ve kemer bana çok uzun süre hizmet etti.
Bu arada, Courland grubu teslim oldu ve mahkumlar çok daha fazla oldu. Görünüşe göre teslimiyet onurluydu - rütbe ve dosya her türlü tzatskis'i giyme hakkına sahipti. Ve memurlar, yetişkinlerin dediği gibi, soğuk silah alma hakkına sahipti. Doğru, şahsen yanlarında kirleri olan memurlar görmedim, ancak Almanlar ilk defa ödül aldı. Sonra durdular - kırık evlerin sökülmesi veya bir inşaat sahasında çalışmak için ödüller vermek mantıklı değil.
Askerler ve memurlar arasındaki fark açıkça görülüyordu. Memurların çalıştığını görmedim - sadece emrediyorlar ve askerler çalışıyordu. Askerlerin kirli, bataklık arka planında, memurlar bir tür iyi bakımlılık, pürüzsüzlük, kuvvet ve saygınlıkla göze çarpıyorlardı. Ve onlara, gerçek kibirli faşistler gibi, özellikle hoşlanmama davrandım. Ve bu his kalır.
Dahası - Almanlar daha az korunuyordu. Onlara gardiyanlar gittikçe azaldı. Kanımca Almanların, yaşlılarının emri altında bir konvoya gitmedikleri oldu. Her halükarda, sadece Nevsky Prospect'te, Tiyatro İşçilerinin Yaratıcılık Evi'nin karşısında, konvoysuz yürüyen iki savaş esiri olarak, üst düzey subayımızı altın omuz kayışlarıyla karşıladım - ve selamladı.
Elbette, bu Almanların faşizm karşıtı komiteden ya da başka bir yerden olması, ancak gördükleri, gördükleri ve yılın 1945'unun sonbaharında olduğu mümkündür. Biz sadece Shcheglovo o Vsevolozhsk sitesinde bulunan çiftlikten döndü. Okul çocukları orada çalışmak için gönderildi. Ahırların depolandığı 20 erkek çocuk sayısına ahırda yerleştirdik. İlk sabah parlak, mükemmel ve biz - birkaç kişi güneşe tırmandı - saman yüklemek için böyle bir balkon vardı.
Ve daha sonra köşeden üç Alman, beklenmedik bir şekilde ortaya çıktı - farklılıklar ve ödüller. Biraz şaşırdık, ama en parlakımız hemen bulanıklaştı, “Heil Hitler!” Dikkatini çekti.
Ve derhal cevap olarak saf Rusça kısa bir körük aldı: "Ne bağırıyorsun, aptal!" Almanlardan birinden. Şaşırdık!
Kurlandlı Almanların bizimle köyde çalıştıkları ortaya çıktı ... Ve bu adam Baltık bir Alman, bir tercüman.
Pratik olarak birlikte çalışarak, elbette iletişim kurduk. Almanlar biraz Rusça öğrendi (hepsinden önemlisi tafay-tafai kelimesini beğenmediler), biz Almanca yaptık.
Bir keresinde arkadaşım yemek için 'fressen' - yeni bir kelime övündü.
İşe gittiğimizde, gerçekten yemek istediğini söyleyerek ortaya çıktı. Yanında yürüyen Alman hemen bir öğretmen tonunda bunun pferde fressen olduğunu, anormal tavrın Essen olduğunu açıkladı ve o da yiyen canavarlar olduğunu devam etti. Ve insanlar - ye.
Bu şekilde, eğer yakalanmazlarsa bizi büyük bir zevkle mahvedecek kişilerle iletişim gerçekleşti ...
Almanlar temiz bir alanda duran bir ahırda yaşıyordu. Yaklaşık elli mahkum vardı. Kulübenin etrafı sembolik dikenli tellerle çok sefil bir çitle çevrilmişti. Aynı zamanda, bu çitin arasından geçmek en basit şeydi, ancak Almanlar şaşırtıcı bir şekilde bizi sadece geçitten geçirdiler. Kültürel etkinliklerden bir diğeri, ilgili ihtiyaçları karşılamak için bir çukurun üzerinde belirgin bir yere tünemiş bir levrek. Bazı nedenlerden dolayı Almanlar, çoğu günbatımında orada oturmaktan ve çıplak kıçlarını güneşin son ışınlarına maruz bırakmaktan hoşlanırdı. Çoğunlukla bizler lahana ayıklama konusunda çalıştı. Bir şeyi nasıl yapacağını bilen - atölyelerde çalıştı.
Çok yavaş ve iyice özenle çalıştılar. Normu olabildiğince çabuk yapmaya çalıştık - öğle yemeğinden önce, sonra yüzmeye koşmak için. Almanların özel olarak çok çalıştığını düşündüğümüz enerji tasarrufuna sahip olduklarını ya da esaret altında elinden gelenin en iyisini yapmak istemediklerini düşündük ...
(Oğlum kazma ve tereddüt ederken, ona her zaman Alman bir savaş esiri olarak çalıştığını söyledim.
Ve Almanya'da vahşi doğada nasıl çalıştıklarını yeterince görmüştü - bu kadar dikkatli ve korkunç derecede yavaş olduğu ortaya çıktı ... Görünüşe göre böyle bir zihniyet ...)
Anlaşılmaz başka şeyler vardı - marangozluk atölyesinde çalışan iki marangozla iyi bir ilişkim vardı. Bir keresinde slyatny güzel bir lahana başkanı getirdim. Atölyede sadece bir Alman vardı ve ben ona iki kişilik iki olduğunu söyledim, yarı yarıya eşine kaldı.
Cevabı duyduğuma çok şaşırdım: “Hayır, bu lahana benim!”
"Meine" de neyin nesi? - İkisini de getirdim! Ancak ifadelerime hala cevap verdi ve tartışmayı, dolabından başını gizleyerek sonlandırdı.
Bu numarayı gerçekten beğenmedim ve bir partnerle paylaşmak istemeyen bir adama karşı sert bir tavır vardı. Artık kıtlık yoktu, özellikle mahkumlara kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeklerinden geriye kalanlar verildiğinden.
Ondan sonra marangoz atölyesine gitmedim. İçinde çalışan Fritz bana iğrenç oldu. Demirciler, dost canlısıydı ve cüzdanlarında çektikleri fotoğrafları göstermeye bayıldılar.
Tüm resimlere gülümsedi ve güldü çarpıcı evler, arabalar ve çok sayıda akraba şaşırtıcıydı. Çocukları yiyen bizler için vahşi ve yeni bir şeydi ve düşünülüyordu - neden bize cehenneme ulaştılar?
Doğru, biri paltosunu yerel halka satmak istediğinde, beni tercüman olarak çekti, kamera Balts'ı değil, aynı zamanda orada birbirleriyle her türlü ilişkilerinin olduğunu söyledi.
50 yıllarında, Almanlar Almanya'ya dönmeye başladı. Moskova tren istasyonunda sık sık savaş esirlerinin ekiplerini gönderilmeye hazır gördüm.
Beni ne şaşırttı? Demek ki elbiselerinin (çoğunlukla tek tip) hepsi yamalı, ancak tamamen temizlenmiş ve ütülü. Saygı ilham verdi.
Yaşayan insanlarla iletişim kurarken nefret olmadığını unutmayın. Ancak onlarla arkadaş olmak için çizilmez. Bilinçaltında, onların ve onların yoldaşlarının bize neden olduğu tüm kötülükler hissedilirdi.
Ve kaybolmadı.
7. Yürütme 05.01.1946g.
Ocak ayının başlarında, Kondratievsky pazarının yakınındaki 1946 meydandaki darağacına yerleştirildi. 11'in Alman savaş suçluları tarafından yargılanması uzun süre devam etti. Bütün gazetelerde detaylı raporlar yapıldı, ama annem ve ben onları okumadık - ne yazmalı, kimi ve nasıl öldürdüklerini ... Ama Almanların sivil nüfus ile nasıl başa çıktıklarını ve bize yeni bir şey söylemediklerini kendi gözlerimizle gördük. Uçaklardan ve uzun menzilli silahlardan ve Pskov bölgesindeki köylülerden - tüfekler ve makineli tüfekler - sadece farktan vurulduk. Almanlar aynıydı.
Fakat özellikle de olayların bölgedeki alanı nedeniyle cezaya bakmaya gittim. Kalabalık iyi toplandı. Almanları getirdiler. Sakin kaldılar - genel olarak, başka seçenekleri yoktu. Kaçacak hiçbir yer yoktu ve pratik olarak toplanan bütün insanlar engelleyiciydi ve Almanlar kalabalığa karışırlarsa iyi bir şey parlamazlardı. Evet, sempati duymak zorunda olmadılar.
Açıklandı: Bu hükümlülerin neyi ve nasıl işlediklerini. Yüzbaşı sivilleri kendi elleriyle öldüren bir sapper - kaptan tarafından şaşırdım. Bana çarptı - bana öyle geliyordu ki, sapper bir katil değildi, katil değil, ve burada o - kendi elleriyle avlanma, insanları öldürme ve savunmasız, silahsız - ve orada çok az erkek vardı - ana - Kitle - kadınlar ve çocuklar ... Pekala, piyade - iyi, ama öyle ki budala ...
Almanların sırtlarında durdukları makineler, darağacının altına geri döndü. Askerlerimiz, eskortlar, ustaca, ama acelesiz, boyunlarına döngüler taktılar. Bu sefer arabalar yavaşça gitti. Almanlar havada sallandı - yine bir şekilde çok sakince, bebekler gibi. Son anda, aynı kaptan kılıcı biraz ısrar etti, ama eskortlar onu beklemeye aldı.
İnsanlar dağılmaya başladılar, nöbetçiler nöbetçi kurdular. Fakat buna rağmen, ertesi gün oraya gittiğimde, Almanların dikişlerinde sırtlarında çizikler vardı, böylece üstleri döndü ve çocuklar askılara buz askısı attılar. Saat müdahale etmedi.
Sonra nöbetçi görevinden alındı ve birileri botlarını darağacından çıkardı. Çoraplara asıldı ...
Geçenlerde televizyonda sanatçı Ivan Krasko'nun anılarını izledim. O da orada olduğu ortaya çıktı. Ancak, farklı infazlarda olduğumuz hikayesi izlenimini yarattı - Almanların çığlık attığını ve çığlık attığını, yere yuvarlandığını ve gardiyanlarının bıyıkların altına sürüklendiğini ve aceleyle garip bir şekilde başlarını döngülere soktuğunu ve insanların bu korkunç manzaradan korktuklarını söyledi. Krasko'nun kendisi de çok korkmuştu ...
Tüm bunları nereden aldı? Kimse korkmadı. Pratikte, böyle Almanların insafına bağlı kalabalığın içinde olan herkes bazı arkadaşlarını ve akrabalarını kaybetti. Evet, eğlence yoktu, sevinme yoktu. Acı acı bir memnuniyet vardı - bunlar bile asıldı.
Ve Almanlar onurlu bir şekilde öldü. Doğru, bazıları sinirlendi - açık, özellikle de zaten asıldıkları zaman belliydi. Ama bunun genellikle darağacında olduğu gibi olduğunu duydum ...
Ama tam olarak ne - arkalarında kimse neşeli yüzlerle filme alınmadı. Ve çok sık halkımızla birlikte vistillerin arka planlarına damgalanmıştır. Beğendiler.
Ayrıca, arkadaşımın benden daha büyük olduğunu ve kalabalığın içinde daha yakın durduğunu (kesinlikle Leningrad - büyük bir köy!) - daha sonra bu Almanlardan birinden insanlardan acı çeken bir Pskov kadını istediklerini söyledi.
Hayatta kaldı, ama onu kesmek, göğüslerini kesmek ve sonra ateş etmek ve gerçekten bitirmek için uzun zaman aldı ve hayatta kaldı. Ama uygulayıcısını gördüğünde, kelimenin tam anlamıyla çarptı ve konuşamadığı belli oldu. Bu yüzden kalabalıktan bir kişinin gerçekten dehşete düştüğü görülüyor. Sadece idamdan değil, medeni bir Alman'ın bakışından ...
(Oğlunun notu.
Halk Kütüphanesine gidip o zamanın gazetelerine dalmaya karar verdim. Evet, hemen hemen her gün - yürütmeye kadar - gazeteler mahkeme salonundan raporlar gönderdi. Doldur onu oku. Öfke boğuluyor. Ve hatta hakimlerin bez dili ve gazetecilerin aynı bez dili ile.
Yıllar geçtikçe suçlanıyoruz, çünkü 24, Almanları ve Almanları Nemmersdorf köyünde tanıyan şeytanları öldürdü ... Pskov bölgesinde sadece yüzlerce Nemmersdorf'umuz vardı ... Ve yeryüzüne ... Kadınlarla birlikte. İlk başta kiminle alay ettikleri, daha genç ve daha güzel olanlara tecavüz ettiği, ekonomik olarak daha değerli olanı aldıkları ...
Ve ayrıca çocuklar oradaydı. Kısacası, orada ne var.
İşte asılanların bir listesi:
1. Poppenweiler'de 1882'te doğan Binbaşı General Remlinger Heinrich. Pskov Komutanı 1943-1944 içinde.
2. Kaptan Karl Struffing, 1912 şirketinin Roston şehrinde, 2 şirketinin 2 şirketinin “özel amaçlı” taburunun 21 şirketinin komutanı olarak doğdu.
3. Oberfeldwebel Engel Fritz, havaalanı bölümünün “özel amaçlı” 1915'in taburunun taburunun 2 şirketinin 2'in takım komutanı r.
4. Oberfeldwebel Böhm Ernst, “özel amaçlı” 1911 havaalanı bölümünün 1 taburunun müfreze komutanı Oswieleben şehrinde 21'te doğdu.
5. Teğmen Sonnenfeld Edward, 1911'te özel bir mühendislik grubu 322 piyade alayının komutanı olan Sapover'in Hanover kentinde doğdu.
6. Asker Janike Gergard, 1921'ta, “özel amaçlı” 2 hava sahası bölümünün “özel amaçlı” 2 taburunun 21 adlı Kappa kasabasında doğdu.
7. Asker Gerer Erwin Ernst, havaalanı departmanının “özel amaçlı” 1912 taburunun 2 şirketinin 2'sinde doğdu.
8. Skotki Oberefreytor Erwin, 1919 havaalanı bölümünün “özel amaçlı” taburu olan 2 şirketinin 2 adlı 21'inde doğdu.
Asıl cezaya çarptırılmış - asılı.
Diğer üçü, Wiese Franz 1909'in doğumlu ve "özel amaçlı" 1 havaalanı bölme taburunun 2 21 taburu olan;
Feldwebel Vogel Erich Paul, şirket kadro müfredatında 20 yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Asker Dure Arno 1920 d. Aynı şirketten doğum - 15 yıllarca çalışkan.
Yargılanan 11 Almanları. Pskov bölgesinde isabet ediyorlardı ve Leningrad'da denendi ve asıldılar.
Toplantılar tüm Leningrad basını tarafından ayrıntılı bir şekilde ele alındı (daha sonra gazeteciler daha sorumlu bir şekilde çalıştı, ancak sansürün ciddi şekilde çalıştığı, dolayısıyla toplantıların açıklamalarının ve tanıkların ifadesinin sıkıcı olduğu ve özellikle kızartılmış gerçeklerin bulunmadığı açık ve neticesinde malzemenin hacminin çok büyük olduğu ve gazetecilerin her zaman gözyaşı olduğu açıktı.
Bir gazeteciden vurdum, çünkü dizi çok büyük ve aslında çan kulemdeki her şeyi boyamak pek mantıklı değil - okumak zahmete girecek. Dayak, taciz, işkence, mülk soygununu ayırt etmeme, sığır hırsızlığı ve yerleşimlerin tasfiyesine eşlik eden kadınlara tecavüz etme gibi her türlü önemsizliği kabul ediyorum.
Asılan kısaca:
1. Binbaşı General Remlinger, Pskov bölgesindeki yüzlerce yerleşim biriminin yakıldığı, 14 insanları hakkında tahrip edilen - çoğunlukla kadınlar ve çocuklar hakkında 8000 cezalandırıcı keşif gezileri düzenlediğini ve şahsi sorumluluğunun belgelerin ve tanıkların ifadeleriyle onaylandığını - yani yerleşim yerlerinin imhası için uygun emirlerin verildiğini doğruladı. ve nüfus, örneğin - 239 insanlar Karamyshevo'da vuruldu, 229, ahşap binalarda sürüldü ve yakıldı, Utorgosh'te - 250 insanlar Slavkovichi - Isle of'de vuruldu. 150 hakkında insanlar, Pikaliha köyü evlerine sürülür ve sonra 180 sakinlerine yakılır. Her küçük şeyi Pskov'da toplama kampı gibi atlıyorum.
2. Kaptan Karl Struffing - 20-21.07.44 adanın bölgesinde 25 insanları vuruldu. Yıllarca 10 ve 13 çocuğunu vurmaları için astlarına emir verdi. Şubat ayında, 44 - Klipsler - 24 adam makineli tüfekle vuruldu. Rus karabina yolun karşısında atış uğruna eğlenceli geri çekilmesi sırasında. 200 insanlar hakkında şahsen yok edildi.
3. Oberfeldwebel Engel Fritz - müfredatı 7 yerleşimlerini yaktı ve 80 insanları vuruldu ve 100 evlerde ve hangarlarda yakıldı, 11 kadınlarının ve çocuklarının kişisel yıkımı kanıtlandı.
4. Oberfeldwebel Böhm Ernst - Şubat ayında 44 Dedovichi'yi, Krivets'i, Olkhovka'yı ve birkaç köyü yaktı - sadece 10'i yaktı. 60 hakkında insanlar vuruldu, 6 - şahsen onlar için ..
5. Teğmen Sonnenfeld Edward - Aralık 1943'ten Şubat'a kadar 1944, Plyus bölgesinin Strashevo köyünü yaktı, 40 kişilerini öldürdü. Zapol'e - yaklaşık 40 kişi öldü, köy nüfusu Sığınağın içinde tahliye edilen Seglitler, el bombasının kazığına atıldı, sonra bitti - 50 hakkında, der. Maslino, Nikolaevo - 50 insanını öldürdü, der. Rows - yaklaşık 70 insan öldürüldü, der. Bor, Skoritsy. İlçe, Ada ve diğerleri. Teğmen, tüm infazlarda kişisel bir rol oynadı, kendisi de bir 200 insan siparişini öldürdü.
6. Asker Janike Gergard - Malye Luzi köyünde, 88 sakinleri (çoğunlukla sakinleri) 2 hamamına sürüldü ve yakıldı ve yakıldı. Şahsen 300 kişiden daha fazla insan öldü.
7. Asker Gerer Erwin Ernst - 23 köylerinin ortadan kaldırılmasına katılım - Volkovo, Martyshevo, Detkovo, Selishche. Şahsen 100'ten daha fazla insan öldürüldü - çoğunlukla kadınlar ve çocuklar.
8. Sığır Erwin Oberefreytor - Luga'daki 150 halkının çekimine katıldı, orada 50 evlerini yaktı. Bukino, Borki, Troshkino, Yeni eve taşınma partisi, Podborovye, Milyutino köylerinin yakılmasıyla katıldı. Şahsen yanmış 200 evleri. O 'Andromer' eyalet çiftliği olan Rostovka, Moromerka köylerinin tasfiyesine katıldı.
Tekrar ediyorum - herkes gazeteciler yazmıyordu ve ben de çok endişeliyim ama genel olarak resim Bole - daha az net. Üstelik dakik Almanlar miras kaldı - emirler, infazla ilgili raporlar (bir orospu çocuğunun oğlu Sonnenfeld açıkça Almanca unvanını yitirdi - yazdı, görünüşe göre yuvarlayarak, ölüleri saymak için zahmet etmedi).
Daha fazla ork dolusu olan cüce Gimli ve elf Legolas'ın Tolkien yarışmasını hatırladım. Almanlar da bununla günah işledi ve burada büyük ölçüde hayal kırıklığına uğradılar - bu tür şeylerin reklamını yapmak tehlikelidir. Ve eğer Pichuzhkin'in tarzında bir günlük tutuyorsanız ve titizlikle yazıyorsanız: sizi ve nasıl öldürdüğünü ve hatta feat'i onaylamak için, soruşturma yazınızdan yararlanırsa beni suçlamayın. Dokümantasyondaki düzen sevgileri ile Almanlar kendilerini boğdular. Kuşkusuz yarı çekingen - bitmemiş tanıkları bıraktılar ve seanslar sırasında enfiye kutusunun dışına çıktılar.
Ayrıca, kötü hizmet, komutada başlarını sallama alışkanlığıydı. Birbirlerini siyah renkte koydular. Hangi ortaklık ve karşılıklı yardım söz konusu değildi. Ve astlardan başlayarak - ve komutanlara. General Remlinger’in komutanın Pskov’da atanmasından önce Torgau’daki hapishanenin ve Sonnenfeld’in bir mahkum olması saçma. Ve Sonderkommand'daki tek kişi o değildi.
Fritz'in avukat olduğu dikkat çekiyordu ve denediler. Örneğin, generalin avukatı, ceza bölümlerinin bir kısmının Pskov komutanına uymadığı gerçeğine dayanıyordu.
Ama komutan ve yabancı bir gopoty olmadan iyi çalıştı.
Ancak, on bir üçü darağacının altından uzaklaşmayı başardı. Eh, bu üç - bazı çocuklar, en çok 11'in üretken olduğu şahsen öldürüldü. Sadece bir düzine Rus düşünün ...
Şahsen, bu birimlerin zayıflık nedeniyle cepheye uygun olmadığı izlenimini edindim ama köyler yakılabilirdi. Böylece aşağılık kompleksi üstesinden gelirler. Ve sonra - savaştan sonra ön saflardaki bir askerle konuşmaya başlarsın - kaç İvanov'u öldürdün - altı? Ha! Ve ben 312 - ve asker utançtan maviye döner ...
Yürütmenin kendisi, sabah 11'te, Giant sinemasının önündeki meydanda (şimdi Conti casino'su) 05.01.1946'te gerçekleşti. Birçok insan toplandı. Belgesel haber bültenine bakılırsa, babam daha doğrudur (teğmen bir sapper ile sıkışmış bir piyade kaptanı olmasına rağmen) - 4 (P harfi) darağacı vardı, her birinde iki halka vardı.
İnfaz sırasında Almanlar, şapkasız ve ödülsüz, kemersiz ve paltoluydu. Büyük kamyonların arkasına yerleştirildiler ve arabaları darağacına geri döndü. Sonra konvoy halkaları boynuna geçirdi ve arabalar yavaşça öne çıktı. Almanlar birkaç adım attı - ve beden tükendi. Hem Almanlar hem de konvoy halk gibi sakince davrandı. Hayır korku, çığlıklar, çığlıklar ... Almanlar da bacaklarını sarsmadı. Orada kaldırılan botları göstermediler ... Babam bana söyledi - Devam etmek için. 1931 yılında doğdum. Bu nedenle, tüm çocukluğum yirminci yüzyılın otuzlu yaşlarına düşüyor.
Bunun yıllar önce 70'ten daha fazla olduğunu hayal etmek komik. Babam Kirov Demiryolu Bölümü'nün bir çalışanıydı, departmanı Murmansk şubesindeki kazaların sonuçlarının ortadan kaldırılmasıyla meşguldü. Ocak ayında açlıktan öldü 1942. Anne - çocuklarla (ben ve erkek kardeşim) nişanlanmıştım, evdeyken, zaman zaman büro işlerinde (spor salonundan mezun oldu) bir iş buldum. 5 yılında benden daha büyük olan erkek kardeş, 1943 yılında cephesinde öldü. Geri kalan akrabaları hatırlamıyorum, çoğu baskı altına girdi, belki de bu yüzden. Babanın büyükbabası, büyükannesi ve teyzesi, kollektifleşme döneminde kuzeye sürgün edildi ve orada öldü. Annemin büyükbabası hapse girdikten sonra tifodan öldü ve orada tifo ile hastalandı, piyano ile değiştirildi. Bu yüzden, serbest bırakıldıktan bir gün sonra, 1918 yılında evde öldü. Bazı beyaz hükümetlerin bakanı olarak tutuklandı, sonra bu insanlar mantar gibi yetiştirildi, bu yüzden onursal bir Oryol vatandaşı olarak kendi kendine hükümette yer alması teklif edildi. Ne bakan olduğunu hatırlamıyordum, hükümet birkaç hafta çalışıyor gibi görünüyordu, sonra Kızıllar Kartal'a geldi.
Anneden gelen amca, kırmızı zırhın komutanıydı (bazı zırhlı araçlar), 1938 yılında tutuklanmasının ardından kayıptı. 1920'te sürgünden sonra diğeri uzun tüberkülozdan acı çekti. İlk canlı izlenim. İlk parlak izlenim - Ben bir hastane yatağındayım. Sıradaki anne. Tifo ateşi yaşadıktan sonra iyileşirim. Doktoru hatırlıyorum. Bana zaten kefir verilebileceğini söyledi. Kefir'den daha lezzetli ne olabilir? Ancak beni kefirle şımarttılar, sadece hasta olduğumda, onu elde etmenin kolay olmadığı açıktı. Ne de olsa aç bir yıldı. Kefirin şişeden dökülmediğini ve alttan bir el ile hafifçe vurmak zorunda kaldıklarını hatırlıyorum. Büyülenmiş gibi izledim ve bu ilahi içeceği bardağa döktüğümde. Pertseva Evi, (Ligovka, 44) Bütün çocukluğum o zaman evinde bu eşsizde geçirilmişti. Girişimci Biber, 1918 yılında bu devasa yerleşim topluluğunun 'anahtar teslimi esasına dayanarak' Sovyet yetkililerine bir hediye yaptı. Moskova tren istasyonunun yanında bulunan bu ev, Ekim ve Kirov demiryollarının hizmetine girdi. 5000 hakkında insanlar benimle yaşadı. Çoğunlukla aileleriyle ve belirli sayıda NKVD çalışanıyla yaşayan demiryolu işçileriydi. Demiryolu insanlarından parlak formları ve dolgun görünümleriyle keskin bir şekilde farklı oldular. Ligovka'da cenaze alayı sık sık evimizden geçti. Volkovsky mezarlığına doğru ilerliyorlardı ve her zaman farklıydı - mütevazi, tabut açık bir gövdeye sahip bir kamyonda taşındığında, tabut bir çift tüy süslenmiş at tarafından çekilen lüks bir cenazenin üzerinde dururken. (Böyle bir cenaze arabası az önce 'Jolly Fellows' filminde gösterildi.) Ancak dikkatim dağıldı. Evimizde bir sürü erkek vardı. Kapıcılar ve hamallar bir fırtınaydı. Cadde süpürücüler, çoğunlukla sakal takıyorlardı ve bu nedenle, kart krallarına benziyorlardı, yaramaz çocukları dikkatle gözetim altında tutuyorlardı. Biri suçlu olur olmaz, hemen kendini bir hademe elinde buldu, bu da onu yargılanmak için ailesine götürdü. Kapıcılar (ana girişlerdeki) çocukları merdivenlerden sokağa sürdüler ve gece için kapıları anahtarlara kapattılar ve kiracıların geçmeleri için kapıcıyı aramaları gerekiyordu. 'Kaygı' için kapıcıya derhal ödeme yapıldı. O dönemlerde kapıcılarla hiçbir ilgim yoktu, ama kapıcılar konusunda dikkatliydim. Daha sonra lapta, stander, saklambaç, salochki ve elbette savaş oynadık. Çocuklar için tatil, dondurmalı bir avcının gelmesiydi. Satıcı ustalıkla yuvarlak bir waffle özel bir cihaza yerleştirdi, üzerine bir parça dondurma koydu, başka bir gofretle kapladı ve kola bastı, kolu temiz, düzenli bir dondurmanın ellerine, mutlu bir genç alıcının ellerine itti. Buzlu cam özeldi - ya küçüktü ya da gerçek kremadan yapıldığı için. Kivass varillerini getirdiler - kısa olanlar, vinçler ve bardaklar için bir raf ve sonunda iki araba tekerleğinde açılan küçük şeyler, pazarlamacı kendisi yanında yüksek bir sandalyede oturuyordu. Kvastan okroshka yaptılar ya da sadece orada içtiler. Avluda, her şey eğlenceli ve gürültülü idi, ancak aile dairesinde o zamanın tüm zorlukları kendilerine hatırlatıldı. Ebeveynler, 100 - 300 gram içindeki bir mağazada tereyağı, sosis ve peynir aldı, çünkü o zaman buzdolapları yoktu ve bu ürünler pahalıydı. Sabahları, pastacılar ve Fransız çöreği satıcıları dairenin çevresine gider, fırın alt kattaki evimizdeydi. Süt, Rusça dilini çok az bilen tanıdık bir pamukçuk tarafından getirildi, biz de kendi aralarında Finn dedik. Süt ürünleri de ucuz değildi ve sınırlı miktarlarda azar azar satın alındı. Annem genellikle yaz aylarında işe yaramadı, ama ev işleriyle uğraşıyordu, babası yalnız çalışsa da, ailedeki ekonomi modu özellikle hissedildi. Çocukluğumun yıllarında, mağazaya ilginç bir şey getirildiği anda sık sık sıraya girmek zorunda kaldığımı hatırlıyorum. Sıra sıraya girer girmez, dahası, çocuklar yetişkinlerin hemen yanındaydı. Bu daha fazla mal almamızı sağladı. Mallar genellikle çok hızlı bir şekilde satılıyordu ve bunlardan yoksun olanlar şanslılar tarafından azarlanıyordu. Kuyruklar her zaman bitkisel yağ içindi (yüksek viteste idi), toplu olarak satıldı, mağaza açılmadan önce et için sıraya koyuldu, daha sonra daha iyi bir parça seçmek mümkündü, kasaplar o zaman insanlara saygı duyuldu. Kuyruklar sık, olağandı. Yenilebilir mi, giysi mi, ayakkabı mı? Hepsi çok mütevazı yaşadı ve bisiklet almaya gücü yetenler zengin olarak kabul edildi. Kardeş. Kardeşim ve ben sık sık bir filmi ziyaret ettik. Tren kazası önleyen ve casus yakalayan öncülerle ilgili bir filmi hatırlıyorum. Motor hızla seyirciye koşarken atışlar oldu, salonda bir heyecan vardı, bazı insanlar sandalyenin altına düştü ve ağabeyim ve ben bunlara küçümseyerek baktık - bir demiryolu görevlisi vardı ve motordan korkmadık! Tabii ki, 'Volga-Volga', 'Circus', 'Biz Kronstadt'tan geliyoruz', 'St. Jörgen Bayramı' gibi filmler kardeşim ve ben birkaç kez izledim. Babam temel olarak asla sinemaya gitmedi. Disney karikatürleri bize karşı silinmez bir izlenim bıraktı. Babam iş günü gezilerinden öncülerin sarayındaki bahçeye getirdiği birkaç gün boyunca onu günde iki kez beslediler ve gün boyu eğlendirdiler. Çok ilginçti. Kardeşim her zaman benimle ilgileniyordu, ama çok katı ve dürüsttü. O zaman çok fazla anlamadım ve ağabeyime zarar verince çok sık üzüldüm, onunla da çatışmalar oldu ve ondan bir kural olarak aldım. (Eğer kardeşim için olmasaydı, ablukadan kurtulmazdım). Yaz aylarında, üçümüz annemle birlikte sık sık Kirov Adaları'na birlikte seyahat ettik. Annem sandviç hazırlıyordu, bir şişe suyu içiyorduk ve bütün günü güzel bir parkta geçirdik. Amerikan denilen ve sevilen adalara giden yeni tramvay vagonlarında İşaret Kilisesi'ne oturduk. Belki de bunlar en bulutsuz zamanlardı. Tutuklamalar. Her aile, bir tutuklama dalgası başladığında ciddi korku yaşadı. Kirov Demiryolu Bölümü'nün mühendislik bölümünde görev yapan babam, bir başka kazadan sonra, bu gibi olayların tutuklandığı haberi geldi. Tutuklanan kişi basitçe ortadan kayboldu ve ailesinin üyeleri ortadan kayboldu. Eski çalışanlar bölümünde çok az şey kaldığında, babam aldı ve bu çalışmayı kendi isteğiyle bıraktığında, yerel sektörde faaliyet gösteren bir kuruluşta çalışmaya başladı, nedense onu hapsetmediler. Her şeyden önce, bizimle duran telefondan (o sırada nadir görülen bir şey) çıkardı, böylece çok sık ve çoğunlukla geceleri olan tekrar aranmayacaktı. Bu çağrıların ardından baba bir süre ortadan kayboldu, çünkü acil durum bölümüne gitmek ve acil durum boyunca açıklığın restorasyonunu sağlamak gerekliydi. Kazalar sıklıkla, mühendislik yapıları, özellikle de bazı yüksek düzeydeki devrimcilerin özellikle ağır, 'devrimsel' uzun-uzunluklu trenleri serbest bırakma fikri olduğu gerçeğinden dolayı, konuşlandırılabilir bir durumdaydı. Demiryolu yapıları bunun için tasarlanmamış ve kazalarda artışa yol açan hızlandırılmış bir hızla çökmeye başlamıştır. Bu süre zarfında (1938) oda arkadaşımız tutuklandı. Geceleri oldu. Eşimin ve komşumun kızının (benim yaşımdaki) duvarının arkasından süzülen, nkvdshnikov'a bağıran botları vurduğumu, fakat en çok ailemin korkmuş bakışlarından korkuyorum. Bir hafta sonra, karısı ve kızı daireden kayboldu. Aşağıda, altımızda, ailesiyle birlikte oldukça zengin bir uzman yaşadı. Yakında tutuklandı ve aile sürgüne gönderildi. Hemen terk edilmiş bir daire güzel bir genç karısı olan yakışıklı bir NKVDshnik tarafından işgal edildi. Birkaç yıl sonra da tutuklandı ve çok genç eşinde felç oldu. Bunun yerine başka bir NKVD subayı yerleşti, ancak kaderi hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Her durumda, NKVD memurları tutuklandığı zaman, kimse onlara pişmanlık duymadı. Geceleri, motorlar 'huniler' duyuldu. Düşmanları saran bir durum bile olsa sessiz kalmak gerekliydi, düşünceleri birisiyle paylaşmak tehlikeliydi. Birisi, olağan olan bir kişiye ihbarda bulunsaydı, o zaman olağan olan bir kişi, bir ihbarın doğru olup olmadığını, tutuklama sırasında hiç kimsenin anlayamayacağını, önce hapsedileceğini söyledi. Aynı zamanda birçok kişi işe geç kaldığı için hapse girdi - 20 dakikadan daha uzun süre geç kalmak yeterliydi. Çok yardımcı olan dersler ... Mart ayının sonunda, 1942 soğuktu. O sırada ortaya çıkan, anneme biraz şeker kumu, yulaf ve bir şişe hardal yağı satan spekülatör sayesinde, kelimenin tam anlamıyla ölümden kalktım ve hayatım boyunca yürümeyi öğrendim, yemek masasını atlayabildiğim için çok mutluyum. Kendimi biraz daha iyi hissettiğimde, kardeşim ısrarla beni sokağa çekmeye çalıştı, ama gücüm yoktu ve bacaklarımın tekrar başarısız olacağından korktum. Bir gün kardeşim yanıma Potter Sokağı'na gitme teklifiyle geldi. Orada okul binasındaki yerleşim bölgesinde, bir hastane kuruldu, ancak Almanlar bombaladı. Bina ağır hasar gördü, iki duvar henüz yıkıldı, fakat kardeşim orada odamızı ısıtmak için kullanılabilecek bitmemiş bir kapı olduğunu fark etti. Bu bacaklı olaya ve aşırı zayıflığa rağmen, bu riskli olaya karar verdim. Her nasılsa, uzun bir aradan sonra aşağıya inip avluya çıktık. Bacaklarım benim değildi, ama yine de gitmek mümkündü. Birkaç kez düştüğümde, kardeşim beni tasmağımın altına aldı ve beni tekrar ayağa kaldırdı.
Güneşli bir gün, sokakta çok az insan var. Bir kızağa bağlanan sıska bir at tarafından ele geçirildik - orda ordunun bazı çantalar ve sandıklar vardı. Ayrıca, bu atın da bir distrofi olduğunu düşündüm ve dört bacağı olmasına rağmen ağabeyim ve bende dört tane olmasına rağmen, bizi ele geçirdi. Karda duran yolda yürüdük, öndeydim, kardeşim arkadan, beni izledim. Bomba ile yıkılan bir ev, duvarları parçalayan, camları ve kapıları kırılmış ürkütücü bir izlenim bıraktı. Ağabey, girişin bir parça kırık tuğla ve çöp yığınıyla dolup taşmasına ve merdivenlerin çoğunlukla ufalanmasına rağmen tırmanmaya başlamasının mümkün olduğu yerden girişe yol açtı. İkinci kata kadar duvarlardan dışarı taşan basamak kütükleri boyunca sürünmek zorunda kaldım, merdivenler çöktü. Duvara dikilmiş basamakların bir kısmı onların yukarı çıkmalarına izin verdi. Uzun süredir bir erkek kardeşin aktif yardımı ile bu kütükleri araştırıyorum. Merdiven durdu ve boş kapılar ondan sağa ve sola doğru eğildi. Solda, bükülmüş ve bükülmüş hastane yataklarından karla karışık, bazı korkutucu görünümlü paçavra yığınları ile karla karışık bir kar fırtınası vardı ve sağda, girişin üzerinden, kardeşin kapıyı farkettiği yere yönlendirdi. Her iki açıklıktan da sokak görülebilirdi - duvarlar çöktü. Döşemeler havada asılı kaldı ve yavaşça ve yavaşça altımıza fırladı. Girişin hemen arkasında, oldukça büyük tahta sandıklarda hayatta kalan birkaç mucize eseri bulduk. Güneş parlıyordu, çok sessiz ve soğuktu. Kardeşim ve ben, altımızda sallanan doğaçlama bir balkonda durduk; Ama sonra umursamadık. Kardeşim kutuları iş gibi açtı. Biyoloji ve botanik ders kitapları vardı. Devasa bir deve kuşu yumurtasına hayran kaldım, derin zincirimize - hafif ve boş - uzun zaman önce birisi - içerideki küçük deliklerden patladı. Her biri ince bir camın altında karton kutuya yerleştirilmiş olan her türlü bakliyat ve hububat koleksiyonundan çok memnun oldum. Bu koleksiyon bize bu kültürleri kaynatılmış bir şekilde inceleme ve değerlendirme fırsatı verdi ve her kültürün küçük bir avuç olmasına rağmen, bulgular dikkat çekiciydi. Güzel kelebeklerin güzelliğindeki koleksiyonları beni şaşırttı, camların altına da temiz kutulara yerleştirildiler. Bulunan hazineler gibi başka birçok şey vardı. Ancak baklagiller ve tahıllar en değerli idi. Kaldırılacak ve kırılacak kapı artık mümkün değildi ve üst katlardan kırılan tahtalar, bunlardan gelen cipsler karşılığında oldukça iyiydi. Tabii ki tam eller, yani alışveriş torbaları. Şimdi geri dönmek gerekliydi ve oldukça kolay bir işti. Öncelikle, ikimiz de yorgunduk ve özellikle ikinci olarak, ağır bir şekilde tartıştık, üçüncüsü, yıkılan merdivenin üstesinden gelmek için gerekliydi, şimdi aşağıya. Kardeşinin yardımıyla, zorlu eşyalarının altında, bir şekilde aşağı indi. Fakat çok uzun süredir yüzünü buruşturdu, bacakları uymadı. Avla birlikte eve gittiğimizde, güneş çoktan batmıştı, hava kararıyordu. Annem güvenle geri döndüğümüz için çok mutluydu ve tahtalardaki şeritlerden 'tahsil' fasulyeden yapılan çorba görülmemiş bir şekilde lezzetliydi.
resimlerde:
Öte yandan bombardıman fotoğrafları (Nevsky Meydanı, İsyan Meydanı, aynı açı, diğer yandan) NC
Abluka öncesi ve sırasında oda отец
Alman tuvaleti fotoğrafı
Dışarıdaki Alman mahkumlar отец
Mahkumların yaşadığı yer отец
Leningrad eski savunma müzesinin planı отец
Savunma Müzesi L-evet şimdi. я
Blokadnika günlüğü я
Zırhlı asker я
Sadece babanın doğduğu yerden vuruldu. Bombardıman gerçekten aynı değil. NC
Aynı yaş baba. Toko güneyi. NC
Şehrin temizlenmesi 1942 st. Marat NC
Staraya Russa. Alman siperleri örneği. İşte etrafımızda. NC