Yazar, G+ Economics’in baş ekonomistidir.
Merkez bankaları, oranları olağanüstü düşük seviyelerden yukarı çekmek için bir normallik retoriğine ulaşmak için kahramanca çabalar sarf ettiler. Ancak bu, Avrupa’da bir savaşla ve yerinden edilmiş emtia piyasalarıyla başa çıkarken, hala Covid pandemisinin pençesinde olan bir dünyada geliyor.
Bu, ekonomik felaketten kaçınmak ve yeni bir normalliğe yumuşak bir inişi sağlamak için çoğu merkez bankacısının kapasitesinin ötesinde, Herkülvari bir görevdir.
Bugün merkez bankalarından Covid’in ilk günlerinden çok daha fazlası soruluyor. 2020’de, politikaları, herhangi bir güvenilir tahmin olmaksızın, küresel nominal gayri safi yurtiçi hasılada kendi kendini idame ettiren, tam istihdamlı bir toparlanmaya hızlı bir sıçrama sağlama hedefine odaklanabilirdi.
Ancak şimdi, geçen yılki küresel aşılama programları ve yeni virüs mutasyon dalgalarından sonra, bankalar ekonomiler için “yeni bir farklılığa” doğru yol almak gibi nahoş bir görevle karşı karşıya. Bankacılar, enflasyonun hızlanmasına izin vermeden kendi kendini idame ettiren bir toparlanmayı boğmaktan kaçınmak istiyorlar.
Bir hata payı kaçınılmazdı. Erken dönemdeki Covid ekonomik şoku ve topluma ve kamu maliyesine olan maliyeti o kadar büyüktü ki, merkez bankaları büyüme potansiyelini yeniden canlandırmak için politikayı ayarlamak zorunda hissettiler.
Hükümetin Kovid hafifletme ve tedarik zinciri aksamalarının sosyal etkileri sektörler ve coğrafyalar genelinde tüketim ve yatırım üzerinde hasara yol açsa bile amaç bu olmaya devam etti. Enflasyon oynaklığı, dur-kalk büyüme şoklarını eşleştirerek izledi.
Pandeminin süresine veya tipik işgücü piyasalarının ve ticaret bağlantılarının neye benzeyeceğine dair görünürlük eksikliği, riskin azaltılmasına yönelik politikanın gerekli olduğu anlamına geliyordu.
Ne de olsa, merkez bankalarının faiz oranlarını yükselterek yanıt verebilecekleri bol alana sahip olduklarında, daha yüksek enflasyon geçici bir politika seçeneği olabilir. Ayrıca, genç bir toparlanma döneminde, daha yüksek fiyatlar, arz kapasitesinin genişlemesini teşvik etmek ve büyüme tabanını tüketimden yatırıma genişletmek için ekonomik bir yeniden dengeleme mekanizması işlevi görebilir. Neredeyse risksiz bir strateji olsa da, faiz oranları mevcut bir araçtır.
Ancak laik durgunluk bir politika seçeneği sunmuyor. Bunalım boyutundaki pandemik şokun öncesinde, küresel mali kriz ve son büyük durgunluğun ardından on yıllık zayıf yatırım ve üretkenlik artışı yaşandı. Üstelik, politika faiz oranları, on yıllık niceliksel genişlemeden sonra zaten sıfırda bulunuyor ve bu da gerekli teşviki sağlamayı zorlaştırıyor.
Rusya’nın Ukrayna’ya açtığı savaş sonucunda merkez bankalarının karşı karşıya olduğu risklerin boyutu ise hem uzun vadeli enflasyon hem de büyüme potansiyeli açısından çok farklı bir boyutta.
Batı’nın Rusya’ya karşı benzeri görülmemiş yaptırımları, en büyük enerji ihracatçısının yanı sıra önemli endüstriyel ve tarımsal hammaddeleri dünyanın finans şebekesinden çıkardı.
Batılı tüketiciler, işletmeler ve hükümetler tarafından yapılan boykotlar, bankaların Rus ticaretini finanse etmeyi durdurduğu, limanların ise kargoları boşaltmayı reddettiği anlamına geliyor.
Fiziksel aksaklıklar ortaya çıktıkça, daha uzun süreli enerji maliyetleriyle başa çıkmak, ekonomilerin sağlığını yönetmek için arzı yönetmek kadar önemli hale gelecektir. Aslında, bu maliyet artışları, Covid tedarik zinciri çarpıklıklarının stagflasyonist şokunu güçlendiriyor.
Artan küresel tedarik maliyetleri, merkez bankalarının artık on yılın en yüksek tüketici fiyat okumalarını aşağı çekmek için daha az güce sahip olduğu anlamına geliyor. Ayrıca, üretimi tayın etmeye zorlanan tedarik zincirlerinin daha aşağısındaki işletmelere kolayca teşvik sağlayamazlar. Son olarak, pandemi tasarruflarında ve yaşam standartlarında hızlı bir erozyona maruz kalan tüketicilerin harcama gücünü geri kazanmak daha zordur.
Rusya’nın ihracatını ve küresel emtia ticaretini yeniden yönlendirmek, yeni, daha uzun tedarik rotalarını ve yeni, daha yüksek küresel ticaret fiyatlarını, kısacası küreselleşmeyi ortadan kaldıracak.
Bu, hammadde fiyatları için daha yüksek bir dengeye doğru kalıcı bir geçiş ve işletmelerin ve hanelerin enerji, metal ve gıdaya harcadıkları paralarda yapısal bir adım değişikliği anlamına geliyor.
Petrol fiyatları zaten tüm büyük merkez bankalarının fiyat istikrarı hedeflerinin çok üzerindeyken, enflasyonu düşürmenin tek yolu talep yıkımından geçiyor.
Ancak bu, hükümet bütçelerinin artan finansman maliyetleriyle karşı karşıya olduğu ve hanelerin kendi finansmanlarıyla mücadele ettiği bir zamanda imkansız bir takas anlamına geliyor.
Küresel finansal sistemin yüksek enflasyon, yüksek borç ve jeopolitik olarak güvensiz bir dünyada giderek daha kırılgan hale gelmesiyle birlikte, aşırı ekonomik oynaklıktan kaçınırken “yeni farklı” yönetmek, politika yapıcıların şimdiye kadarki en büyük zorluğu olacak.
Kaynak : https://www.ft.com/content/6629a4ef-c03c-4e6c-a603-4463fc478875