Yeni orta tank T20’in ilk iki prototipi Mayıs-Haziran 1943’te hazırdı, aynı zamanda iyileştirilmiş versiyonun iki prototipi de T22 ismi altında yaratıldı. ABD ordusu tankları silahlı kuvvetlerin gereksinimlerine uygun bulmaya çalışırken, testleri 1944 yılının sonuna kadar sürdü. Yine 1943'te, ABD'de, orta tankın başka bir versiyonu, Т23 ismi altında geliştirilmiştir. Bu savaş aracı bir elektromekanik şanzıman ile donatılmıştı. Başarılı bir testten sonra, bu orta boy tank seri üretime alındı, ancak daha sonra yapılan testler ve çalışmaya başladıktan sonra Amerikan ordusu tarafından da reddedildi ve serbest bırakma, 10 tanklarından oluşan deneysel bir seri ile sınırlandırıldı.
T20 serisinin orta tanklarının deney makinesi olarak kalmasına rağmen, Amerikalı mühendisler, bazıları üretim tanklarına taşınan onlar için bir takım teknik yenilikleri test edebildiler. Özellikle, T22E1 tank, dünyada otomatik bir yükleyici alan ilk askeri araç oldu. 20-1943'teki T44 serisinin geliştirilmesi ile ilgili daha fazla çalışma, Kasım ayında 25'te seri üretime giren M26 Pershing tankının üretildiği T26 ve T1944 tanklarının oluşturulmasına yol açtı. Sınırlı ölçüde, M26 tankları, 1945'in baharında Batı Avrupa'daki Alman birlikleri ile savaşlarda yer almayı başardı.
Fisher fabrikasında ilk prototip T20
Т20 fikirden gerçekleşmeye
Ancak, orta boy tankların seri üretilmesi M4 "Sherman", Amerikan tasarımcıların daha güçlü bir savaş aracı oluşturmaya başlamasıyla planlanan hacimlere ulaştı. Yeni tank, Almanya'daki yeni zırhlı araç modelleri ile eşit düzeyde durmak zorunda kaldı. Bu durumda, "Shermans" dizisinin büyük kusurları vardı, başlıcaları şunlardı: tankın savaş alanındaki kamuflajını ciddi şekilde engelleyen büyük boyutlar, ayrıca savaş gücü eksikliği, başta zayıf topçu silahları.
Zaten 25 Mayıs 1942, Tedarik ve Topçu Teknik Servisi Bölümü, projeyi, aslında M4X olarak adlandırılan yeni bir muharebe aracı olan "Sherman" tankının geliştirilmiş bir versiyonunu oluşturma onayladı. Yeni tankın teknik gereksinimleri, kütlesinin 32 US (kısa) tonu (yaklaşık 29 000 kg'ı) geçmemesi gerektiğini ve ön zırhın kalınlığının 101,6 mm olması gerektiğini gösterdi. Tankın, saatte maksimum 25 mil (40 km / s) sağlayacak bir enerji santrali edinmesi gerekiyordu. Planlanan ana yenilik, otomatik bir yükleyici ile çalışan tanka 75-mm top takmaktı.
Orta tank T20'in ilk versiyonu hala M4X'in dışına oldukça benziyordu, ancak çalışma sırasında, gövdesinin yeniden tasarlanması gerekiyordu ve bu da yüksekliğini önemli ölçüde azalttı. Ayrıca, tasarımcılar, yatay yaylarda şok emilimi olan üç araba bulunduğunu varsayan M4 tankının “klasik” süspansiyonu konusunu yeniden değerlendirdiler. Tüm çalışmalar sırasında, 1942'in sonunda, yeni orta tankın görünümü tamamen farklı bir yapıya sahipti, ancak tasarımındaki bazı unsurlarda Sherman tankının etkisi hala hissedildi. O zamandan beri silah seçiminde netlik yoktu, sadece yeni savaş aracının savaş kütlesi kesin olarak belirlendi ve bu da 30 tonu aşmamalıydı. İlk olarak, M20А1 uzun namlulu üç inç tabanca karakteristik T1 kama şeklindeki maskeli, orta tank T80 üzerine monte edilecekti, ancak Mayıs 1942'te model sunulduğunda, tasarımcıların T79 maskesini takmaya meyilliydi.
T20
Yeni tankın gövdesi kaynak yapılmış ve haddelenmiş zırhlı çelik saclardan birleştirilerek, sacların kalınlığı ayırt edildi. Teknenin ön zırhının 101,6 mm'ye güçlendirilmesi, açıkça savaş araçlarının ağırlıklandırılmasına neden olduğundan, zırhın kalınlığının 64 mm'ye düşürülmesine karar verildi. Aynı zamanda, üst ön gövde levhası, alt olan 47 derecelik bir 53 derecelik bir açıyla yerleştirildi. Gövde yanları 51 mm kalınlığında zırh plakalarından yapılmış, dikey olarak yerleştirilmişler, yani rasyonel eğim açılarına sahip değillerdi. Kıç bronelisti, 10 derecelik bir açıyla ayarlandı ve 38 mm bir kalınlığa sahipti.
T20'in gövdesinin düzeni klasikti. Kasanın önünde bir kontrol bölmesi vardı. Sol tarafta, sürücü koltuğu sağ tarafta, asistanı, her birinin yanlara yaslanmış zırhlı gövdeleriyle kendi kapakları vardı. Tankın gövdesinin orta kısmında, savaş bölmesi yerleştirildi, burada taret kovalamacasının kesilmesi yapıldı. Teknenin kıçına motor bölmesi takıldı. T20 tankının üç prototipinin tümü, 8 hp'nin maksimum gücünü geliştiren bir Ford GAN 500 silindirli karbüratör sıvı soğutmalı motorla donatıldı. Tüm tanklara, üç aşamalı planet dişli kutusuna (ileri hız 30 + 3 arka) sahip bir hidromekanik şanzıman Modeli 3-1OB takılmıştır. Tank ekibi bir 5 adamından oluşuyordu: bir sürücü ve asistanı, bir tank komutanı, bir topçu ve bir yükleyici.
T20 tankın her üç modelinde de, silahlanma birleşik omuz askılı kulelere yerleştirilmiş, kulenin alnının kalınlığı 89 mm'ye, kıç tarafı ve kenarlarına - 64 mm, kulenin çatısı - 19 mm'ye ulaşmıştı. M76A1 1-mm top taretin ön kısmına yerleştirildi, tankın yardımcı silahı üç Browning M7,62A1919 4 makineli tüfekten (maskeli, seyir ve uçaksavar silahlarından) oluşuyordu. Tankın içinde bir adet 11,43-mm hafif makineli tüfek Thompsom M1928A1 de tankın içine yerleştirildi. T20-3 modelinde, uçaksavar silahı olarak büyük kalibreli bir 12,7 mm makineli tüfek M2HB kullanılmıştır.
T20
T20 orta tankın prototipleri arasındaki bireysel farklar, silahlanmada ve çalışan teçhizatın tipinde oluşuyordu. T20'in ilk versiyonu 76-mm tabanca, M1-1, namlu uzunluğu 40 kalibre ile, tabanca tek düzlemli bir dengeleyici ile donatılmıştı. Aletin dikey kılavuzunun köşeleri -10 ile + 25 derece arasında değişiyordu. Hedefleme ekipmanı, M4 periskop görüşü ve Т92 teleskopik görüşünden oluşuyordu. Her bir tarafa uygulanan şasi, yatay yaylarda şok emilimi olan üç dvuhkatkovyh arabasından (6 kauçuklu silindirler), üç destek silindirinden, ön kılavuzdan ve arka tahrik tekerinden oluşuyordu. Orta tank T20'in kauçuk tırtılı, XXUMX mm genişliğinde olan, Т48 veya Т51 gibi parçalardan toplandı.
Benzer bir süspansiyon benzeri HVSS (Horisontal Volute Spring Suspension) kullanımı için T20Е1 ismi altında bir orta tank projesi. Aynı zamanda, bu versiyon otomatik yükleyicili 75-mm topların varlığı ile ayırt edildi. En ilerici olanı, tek bir burulma süspansiyonunun yanı sıra beş destek silindirinin (bir tarafa uygulanmış) altı lastikleştirilmiş yol tekerleğinin kullanıldığı alt takımındaki T20EX2 tankının tasarımıydı. Bu tür bir askıya alınmaya geçiş, Şubat ayında 1943’teki Amerikan zırhlı kuvvetlerinin temsilcileri tarafından çizildi. Aynı zamanda, T20EX2'in orta versiyonunun silahlandırması, ilk model olan Т20'e karşılık geldi.
20 seri numarasını alan prototip deneysel orta tank T30103302'in yapımı, Fisher tarafından Haziran 1943'ta tamamlandı. İnşaattan sonra, tank, inovasyonun test edildiği General Motors Proving Ground test sitesine gönderildi. Burada, şanzıman çalışmalarında ortaya çıkan sorunlar nedeniyle, yeni savaş aracının testleri sürüldü, bu nedenle tank, 1944 yılının sadece şubat ayında Aberdeen aralığına ulaştı. Geliştiricilerin ve üreticinin hayal kırıklığına uğramasına rağmen, bu modelin tüm kusurları zamanında ortadan kaldırılmadığından, T20 modelindeki çalışmalar durduruldu. Bununla birlikte, gelecekteki gelişmeler, T22EX1 tankını tasarlarken Amerikalı tasarımcılar tarafından kullanıldı. Aynı zamanda, orta tank T20EX2 tasarımında da bir takım değişiklikler yapıldı, sonuç olarak tank müşteriye zaten T20EXNNUMX adı altında ulaştı. Bu sürümde prototip, yılın 3 Temmuz 1 için hazırdı. Amerikan ordusunun ortalama tankı için T1943'ten daha fazla sorun vardı, bu yüzden hemen hemen T20EX20 tankı daha fazla iyileştirme için fabrikaya iade edildi. Sonunda, ilk prototipten detayların bir kısmı kullanıldı. Yeni tankın burulma çubuğu süspansiyonlu karşılaştırmalı testleri sırasında seri orta tank M3 ile karşılaştırıldığında daha iyi sürüş performansı göstermiştir. T4-20 modelinde, amortisörlerin montajını güçlendirmek için çalışmalar yapılması gerektiği belirtildi.
Burulma süspansiyonlu Т20Е3
General Motors Corporation sahasında tankın ön testlerini geçtikten ve tespit edilen eksiklikleri ve kusurları ortadan kaldırdıktan sonra, tank Aberdeen aralığında yapılan devlet testlerine gönderildi. Aynı zamanda, orta tank T20 modellerinin testleri, ümit vaat eden orta tankın ortaya çıkması için hali hazırda geliştirilen yeni gerekliliklerin arka planında yapıldı. O zamana kadar T20, ABD Ordusunu ya güvenlik açısından (63,5 gövde mm alnındaki maksimum zırh kalınlığı) ya da ateş gücü (76-mm M1-1 tank tabancası ile 40 çap kalibreli uzunluğu) ile tatmin etmedi. Tüm T20 tanklarının test sonuçları en başından beri biliniyordu. Buna ek olarak, T20EX3 iletimi hala güvenilir bir şekilde çalıştırmıyordu. Yukarıdakilerin hepsine rağmen, savaş araçlarının testleri tam olarak yapıldı ve T1944 serisindeki tüm çalışmaların sonunda tamamlandığı Aralık 20'a kadar devam ettiler. Testler, sonuçlara dahil edilecek yeni gelecek vaat eden bir tank da dahil olmak üzere, daha öncelikli diğer projeler üzerinde çalışmak için gerekli olduğundan, testler gerçekleştirildi. tarih resmi ataması altında М26 Pershing.
Yılın T20 1943 modelinin performans özellikleri:
Kaba ölçüler: uzunluk - 5770 mm (gövdede), 7470 mm (ileri tabancalı), genişlik - 3120 mm, yükseklik - 2440 mm, boşluk - 430 mm.
Savaş ağırlığı - 29 800 kg.
Karoser rezervasyon: alın - 63,5 mm, kenarlar - 50,8 mm, karoser besleme - 38 mm, alt - 13-25 mm;
Rezervasyon kulesi: alın - 89 mm, kulenin yanları ve arkası - 64 mm, tavan - 19 mm.
Silahlanma - 76-mm tabanca М1А1, 3х7,62-mm Browning M1919A4 makineli tüfek.
Mühimmat - 70 tabancaya ateş eder ve makineli tüfekler için 7000 kartuşları kullanılır.
Santral beygir gücü 8 ile bir Ford GAN 500 silindir sıvı soğutmalı karbüratör motorudur.
Maksimum hız 48-56 km / s'dir.
Karayolu üzerinde seyir - 240 km.
Mürettebat - 5 adam.
Kaynaklar:
http://www.aviarmor.net/tww2/tanks/usa/medium_t20.htm
http://wiki.wargaming.net/ru/Tank:A07_T20/История
http://477768.livejournal.com/4424021.html
Açık kaynaklı materyaller