Orman bekçisi havalanırken, şok olmuş yüzlerimizde bir toz filmi bırakarak harekete geçtik ve kamp alanımıza bir boz ayıyı çekebilecek kokulu her şeyi kaldırdık. Bekçi az önce kocama ve bana, oradaki en tehlikeli ayı türünün - yavrularıyla birlikte bir boz ayı dişi ayının (veya "dişi domuz") bize doğru ilerlediğini bildirdi: sitemizi düzenlememiz, tetikte kalmamız gerekiyordu. ve ayı spreyini elinizin altında tutun. O anda, köpeklerimizi gergin bir şekilde kampçımıza soktuğumuzda, göçebe olduğumuzdan beri bana çok tanıdık gelen aynı duyguları deneyimledim - korkuya boğulmuş mucize.
Sağlam şehir dairemizi fiberglas küçük bir kampçı ile takas ettiğimizde, birçok kişi benim “korkusuz” olduğumu söyledi. İltifatı sevmeme rağmen, gerçeğin çok ötesinde olduğunu biliyordum - hem bilinenden hem de bilinmeyenden korktum ve bir yıldan fazla bir süre sonra hala her gün korku yaşıyorum. Meşru bir şekilde korkutucu olan "ya köpekleri gezdirirken bir boz ayı üzerimde sürünürse?" ve "bir araba kazası geçirirsek ve evimizi kaybedersek?", daha az tehditkar olan, "Peki ya hücre sinyalimiz önemli bir toplantının ortasında çalışmayı durdurursa?" göçebe korku yaşıyor. Ama bu deneyimden öğrendiğim şey, korkusuz olduğumdur çünkü "korkusuz" olmak, korku hissetmediğiniz anlamına gelmez. Bunun yerine, sizi desteklemesi ve ilerlemenizi engellememesi için ilişkinizi korkuyla yeniden düzenlemeyi öğrenirsiniz.
Göre Psikoloji Bugün (2015) , korku hissetmek yeteneği normal çalışma beynin bir parçasıdır. Aslında, sinirbilimciler beynimizde uyarıldığında korku hissi yaratan ağlar belirlediler. Öyleyse, korku insan olmanın bir parçasıysa, bu doğal duygu neden bu kadar kötü bir şöhrete sahip? Bunun nedeni, çoğu zaman korkuyu takdir edemememiz, korkuyu keşfetmememiz ve hazırlanmamamız, bizi eylemsizlikle felç olmaya sevk etmesi olabilir . Kalıcı bir belirsizlik hayatı yaşamaya karar vermek (örneğin, nerede uyuyacağımı her zaman bilmemek gibi), beni bu üç yeni çerçeve aracılığıyla korkuyla ilişkimi dönüştürmeye zorladı:
Bir an için bu paradoksa tutun. Ya korkuyu reddetmek yerine, bize hizmet ettiğinde onunla arkadaş olmayı öğrenirsek? Anne ayı kamp alanımıza hiç gelmemiş olsa da, kocama, köpeklere ve bana sağladığı potansiyel korumadan korktuğum için mutluydum. Artık o kamp alanında değilken, korucuyla yaşadığımız karşılaşma, bize ayı davranışı hakkında daha fazla şey öğrenmek için ilham verdi. Yürüyüş yaparken daha dikkatli oluyoruz, daha sık ayı spreyi taşıyoruz ve kamp alanı ayak izimiz konusunda ekstra dikkatliyiz. Korkunun beni nasıl desteklediğinin bir başka örneği de, kampçıların ayrılmasının neden olduğu korkunç otoyol kazalarının hikayelerini dinledikten sonra, karavanı aracıma doğru şekilde nasıl bağlayacağımı öğrenmek. Korkunun yeni bir beceri öğrenmek, tehlikeye karşı tetikte olmak ve kendimizi ve sevdiklerimizi korumak için aciliyet duygumuzu beslediği yolda ve dışında birçok örnek var. Korkuyla arkadaş olmayı öğrenin ve size önemli bir şey söyleyerek sizin tarafınızda olduğunu hissettiğinizde harekete geçin.
Topluluk önünde konuşmak sizi korkutan bir şey mi? Eğer öyleyse, kendinize bunun neden olduğunu sormaya hiç zaman ayırdınız mı , yoksa sadece korkunun orada oturmasına izin mi verdiniz? Yeni bir şey yaparken veya hatta onun fikrini düşünürken çoğu zaman korku yaşarız , ancak bu korkunun temel nedenini genellikle analiz etmeyiz. Konforlu şehir dairemde kalmakla tekerlekli küçük bir eve taşınmak arasında karar verirken, sürekli bir "ya eğer" den diğerine düşünürdüm:
"Ya karavanı sürmeyi öğrenemezsem ve bizi bir kazaya sokarsam?"
"Ya ofise gitmeyi bıraktığım için işimden kovulursam?"
"Ya kocam ve ben bu kadar yakın çevrede yaşamayı kaldıramadığımız için kavga etmeye başlarsak?"
"Ya eğer" listesi uzayıp gidiyor. Kesin olarak bildiğim tek şey, bu yeni yaşam tarzında tam bir deneyim eksikliğiydi. Henüz şüphelerimin yanıtlarını bilmiyordum, ancak bu şüphelerin nereden geldiğini (deneyimsizlik) keşfederek, bu şüphelerin üstesinden gelebilmemin tek yolunun deneyim kazanmak olduğunu biliyordum. Bu durumda korkum bilinmeyen bir gelecekten kaynaklanıyordu; Bazen korkularımız geçmiş deneyime dayalı bir varsayımla beslenebilir. Ve bu geçmiş deneyimin şimdiki zamana nasıl uygulanıp uygulanamayacağını keşfederek, korkunun ne zaman gerçek bir tehdide dayandığını ve korkuyu ne zaman bırakabileceğimizi belirleyebiliriz.
Kamp aracımıza taşınmaya giden aylarda, en büyük üç korkumdan biri, 750'den 84 fit kare'ye küçültemeyecek olmamızdı. Aynı şehirde 8 yıl boyunca, aynı öğenin paylaşmayı umduğumdan daha fazla kopyasını biriktirdik. Taşınma günü yaklaşırken, minimalist olmanın bir gecede sihirli bir şekilde gerçekleşmeyeceğini fark ettim. Bir plana ihtiyacımız vardı! Ve her şeyi adım adım ilerletmemiz gerekiyordu.
O zamanki Yönetim Danışmanı olarak, planımızı görsel olarak takip etmek için görev bilinciyle duvarlarımıza büyük kağıtlar koyduğum çevik bir süreç geliştirdim. "Yapılacaklar", "Yapmak" ve "Bitti" sütunlarıyla, ne olması gerektiğini yakından takip ettik. Eşyalarımızı renklendirmek, nelerin satılacağını, bağışlanacağını ve atılacağını planlamak için yapışkan notlar kullandık. Bu ayrıntılı planlamaya rağmen, yeni kampçımızda 1. Günde hala çok fazla şeyimiz olduğunu fark ettik! Ancak bu küçülme için çok uzun zamandır hazırlandığımız için, çok daha pratik ve duygusal olarak en çok ihtiyaç duyulan anda zor kararlar almaya hazırdık. Bu nedenle, korkmanıza neden olan deneyimi düşünürken, kendinize olan güveninizi ve korktuğunuz durumla karşılaştığınızda tepki verme yeteneğinizi artırmak için zamanında hazırlanmayı (hatta belki aşırı hazırlık yapmayı) düşünün.
Listemdeki bir diğer korku da işimi kaybetme korkusuydu. Uzak bir hayat yaşamaya hazırlanmama rağmen henüz uzak bir rolüm yoktu. Ayrıca, müşteri projeleri için büyük havalimanlarına yakınlığın norm olduğu bir dünyada patronlarımın en iyi danışmanlık liderlerinden birinin bir RV göçebesi olmasına nasıl tepki vereceğini bilmiyordum. Hayalim, dağların tepelerinde (şimdi yapıyorum!) Ve su kenarında (benim de yapıyorum!) Yaşamaktı. Ancak yapboz parçasının bu kısmının mükemmel bir şekilde hizalanmasını beklemek yerine, harekete geçerek onu anlamaya zorlanacağıma karar verdim.
Yeni yaşam tarzımı cesurca paylaştıktan sonra uzak bir rol oynadığımı ve liderlerimin benim için heyecanlandığını paylaşmaktan mutluluk duyuyorum. Öğrendiğim ders, bazen korkuya rağmen risk almak ve kendinizi korktuğunuz duruma sokmanın sizi bunu anlamaya zorlamasıydı. (Benim yaptığım gibi) ilerlemek için "mükemmel" zamanı beklemiş olsaydık olacağından daha becerikli ve dirençli olduğunun farkına varabilirsin. Sonuçta, "mükemmel" asla gelmeyebilir - sadece korkuyla ilişkinizi yeniden düzenlemeniz ve onun peşinden gitmeniz gerekir!
Kendini başkasına vermek ve kendini biriyle paylaşmak, yapabileceğin en korkusuz şeylerden biridir. İnsanoğlunun varsayılan doğası sevmek ve sevilmektir.
Alkol tatmaya dair en eski anım 12 yaşımdayken. Arkadaşım Bittu ve ben, onun evinin etrafında koşarken, babasının kenarda tuttuğu bir çöp yığınına rastladık.
Her 1 Ocak'ta, doğum günlerinde, bir sömestirin başlangıcında, ayın 1'inde, Pazartesi sabahı veya diğer keyfi belirteçlerde, dünyanın her yerinden sayısız insan, şimdi olduğu gibi, bir araya geleceğini ilan ediyor. Bundan böyle her şey farklı olacak.
Kendini sevmeyi ve kendini iyileştirmeyi uygulamanın birçok yolu vardır. Bilinçli rüya görme bunlardan biridir.
Yıllar önce sevimsiz bir kendi kendine yardım blogunda yazmaya başladım. Beğeniler için peynir yazdım.
Holly Riordan 1. Bazen insanlar gücün gerçekte ne anlama geldiğini yanlış anlar.