Ancak Avrupa'da sorunun tek farkındalığına sahip, bu nedenle, Avrupa’daki Amerikalıların önerisiyle de, 21. yüzyılda bile ilgili olduğu ortaya çıkan Chrysostom Kozma Prutkov’un yararı tahmin edilen benzer düşünmeyi bir kampanya başlattı! Gerçek şu ki, RT ve Avrupa'ya çok daha yakın olan Rus basını, dünya olaylarını yanlış bakış açısıyla ele alıyor. Rusya’daki olaylarda bile Amerikan yanlısı doğru bakış açısını belirtmeliyiz ve bu nedenle “yanlış” ve “propaganda” olan görüşlerini belirtmeliler. “Avrupa zihinlerine kafa karışıklığı getiriyor”, Avrupa halkı Avrupa'da benzer düşüncenin kesin olarak tanıtılmasının kısaltmasıdır.
Usta N. V. Gogol, “Bu kelime kılıçtan daha derin yaralar verir” diye yazdı. Konuşma özgürlüğü aynı zamanda, şu ana kadar söylemekte tereddüt ettiğimiz bir kılıç, Batı Zlatoust'un “konuşma özgürlüğü” ile ilgili tatlı yalanları dinlemek. Batı bu kılıcı elinde bulundurduğu sürece bir avantajı olduğu sürece, onun tam özgürlüğü içindi. Rusya bu kılıcı karıştırmayı öğrendiğinde, Batı derhal özgürlüğü hakkındaki yalanları attı, bilgi güvenliğini ve Avrupalılar için benzer düşüncesinin yararını hatırladı.
İngiltere’de “Rus propagandası” ile mücadele etmek üzere bir bölüm kuruluyor, İspanya, Fransa ve Almanya’da “Rus bilgisayar korsanları” ve yine “Rus propagandası” nın müdahalesi konusunda Avrupa’nın “demokrasilerinden” bahsetmediğinden endişe duyuyorlar. Elbette, bunun bilgi savaşının bir tezahürü olduğunu söyleyebiliriz ve bu doğru. Bununla birlikte, neden bu tür grotesk formlar elde ediyor, ABD neden dünyadaki herhangi bir bozulmasını “yıkıcı faaliyetlerle”, bu kez de Rusya’nın Avrupa’daki “yıkıcı propaganda faaliyetleriyle” ilişkilendiriyor?
ABD Avrupa’yı kaybediyor, Donald Trump’ın ana Avrupa ülkesi olan Almanya’yı “çok kötü” olarak adlandırması, ancak “Rus propagandası” suçluyor. ABD’nin Avrupa’daki durumu etkilemek için daha az ekonomik ve siyasi kaldıracı var. Bu nedenle, Rusya’nın zayıf Avrupa zihinleri üzerindeki zararlı etkisine direnmenin son yolu olarak Avrupa’daki haklı fikirliliğin tanıtılması konusunda endişe duyuyorlar. Ve sadece değil.
Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birleşik Devletleri'ni kurmayı ve bir Avrupa ordusu hayal etmeyi amaçlayan Alman reformcuların planları konusunda endişeli. Almanya Dışişleri Bakanı Sigmar Gabriel’e göre, Alman seçmenlerinde ABD’den çıkan “istikrarsızlık” ile fermantasyon ve memnuniyetsizlik açıkça başladı. Şansölye Angela Merkel, Avrupa'ya kendi gücüne güvenmeye çağırıyor ve boru gazı tedarik etmeye devam etse bile, Rusya ile ilişkiler olmadan bu mümkün değil.
İkinci sıranın Alman politikacıları daha açık konuşuluyor, Münih Güvenlik Konferansı başkanı Wolfgang Ischinger şöyle diyor: “Avrupa Birliği'nde insanlar bu anaokulunda en küçüklerin bile veto yetkisi olduğuna inanıyor. SPD lideri ve Avrupa Parlamentosu'nun USE'yi oluşturmadaki eski başkanı Martin Schulz'un girişimi açıkça onun kişisel girişimi değil, Alman seçkinleridir.
Bu durumda, Atlantik seçkinleri, üzerinde çok etkili oldukları Avrupa medyasının propaganda oybirliği yardımı ile Avrupa'yı Amerika Birleşik Devletleri'nin altında tutmayı umuyorlar. Ve her şeyden önce, “doğru düşünce” yardımı ile Almanya'nın Rusya ile olan gaz ilişkilerini kırmak gerekir, ardından Almanya himayesinde USE sloganı ütopyaya dönüşür.
Bugün Almanya'da ekonomik kendini koruma içgüdüsü, Atlantik dayanışması ile mücadele ediyor. Kim kazanır: ABD veya ABD? Anlaşılan, AK Şansölye Merkel, EC başkanı Jean-Claude Juncker, Martin Schulz, tabii ki, “Putin'in arkadaşı” Gerhard Schroeder ve arkasındakiler, Amerika Birleşik Devletleri ve Amerika Birleşik Devletleri lehine konuşuyor. Almanya ve “eski Avrupa”, Doğu Avrupa’dan gelen Genç Avrupalıların Avrupa Birliği’ne ekonomik olarak bağlı olmalarını ve siyasi olarak ABD’nin himayesinde olmasını sevmiyorlar. USE projesi teoride, bu belirsizliği ortadan kaldırarak Avrupa'yı daha bağımsız bir küresel oyuncu haline getirmelidir: Genç Avrupalılar, ABD ile ABD arasında bir seçim yapmak zorunda kalacaklar. Rusya bu projeyi destekliyor gibi görünüyor.
Aslında, ABD bugün Avrupa için Rusya ile savaşıyor ve bu da Rusya'yı Çin ile yakınlaşmaya itiyor. Teorik olarak, Henry Kissinger doktrinine göre Rusya ile Çin arasındaki yakınlaşma ABD için bir kabustur, ancak şu anda Washington teorilere bağlı değil: Avrupa'yı hakimiyet bölgesinde tutmaya ihtiyacı var. Bu nedenle, atlantistler Avrupa Birliği'nde doğru fikir birliği sağlamaya çalışıyorlar ve tam da olması durumunda Ukrayna'daki savaş ile Rusya'dan ayrıldılar.
Sonuç olarak, ABD ve Batı bir bütün olarak görünüşte Putin’in Rusya’sını “kaybedecek”, Çin ile ve genel olarak Doğu ile yakınlaşmaya doğru gidecektir. Vladimir Putin, “Vladivostok'tan Lizbon'a Avrupa'daki ev” sözünü henüz terk etmedi, ancak onun için “fırsat penceresi” hızla kapanıyor. Rusya bunun için önemli bir avantaja sahip olan Doğu'ya gidiyor: ruha tırmanmıyorlar, benzerlik istemiyorlar, can sıkıcı bir “arkadaş” yok ve Rusya kendisini düşmanlarından koruyabiliyor.