Kürt halkına boyun eğdirme sürecinin en yaygın savunmalarındandı yorgunluk. “Halk on yıllardır devam eden savaştan yoruldu“, deniyordu. İlk bakışta doğruydu da. Bu savaşta köyler mi yakılmamış, toplu mezarlar mı açılmamıştı.
Kurtuluşa kadar savaşmaktan bahsedenler, kaybedilen çocuklarının acısıyla yaşlanan anaların, yoksulluktan kırılan şehirlerin halini görmüyor muydu?
Savaş bir çıkmaz sokaktı.
Kobanê’deki halk direnişinin en önemli dersi bence bu: Bu direnişle birlikte yorgunluk iddiaları da, “silahlı mücadele dönemi” kapandı safsataları da çöl kumlarına karıştı. Eğer direnme iradesi net bir şekilde ortaya konulursa, düşmanın kim olduğu halka açıkça anlatılıp namlu ona doğrultulursa, halk yorulmak bir yana eskisinden daha büyük bir enerjiyle sarılıyor direnişe.