Savaştan sonra, SSCB yeni zırhlı saldırı uçağı üzerinde çalışmaya devam etti. Turbo jet motorlu avcıların ve cephe bombardıman uçaklarının yaratılmasıyla eş zamanlı olarak, pistonlu motorlu saldırı uçaklarının tasarımı gerçekleştirildi. Zaten hizmette olan Il-10 ve Il-10М ile karşılaştırıldığında, tasarlanan saldırı uçakları daha fazla güvenlik, daha fazla ateş gücü ve daha iyi öne aşağı bakış açısına sahip olmalıdır. Il-2 ve Il-10 saldırı uçaklarının en büyük dezavantajlarından biri, motor kaputunun yarattığı büyük, görünmeyen ölü bölge idi ve bu da hedef noktaların hedefli bombalanmasını zorlaştırdı.
20 Kasım 1948, deneyimli bir saldırı uçağının ilk uçuşu Il-20. Uçak çok sıradışı bir görünüme sahipti, kokpit, M-47 sıvı soğutmalı pistonlu motorun üzerine, nominal bir beygir gücü 2300 ile yerleştirilmişti. Pilot ve nişancı arasına, içinde 23 mm tabancalı bir taret bulunan, ana yakıt deposu, çift 8 mm zırh kaplıydı.
Saldırı uçağı Il-20'in düzeni
Kokpit ve ok, motor, soğutma sistemi, yakıt ve yağ tankı zırhlı kutunun içine yerleştirildi. Metal ve şeffaf zırhın toplam ağırlığı, 2000 kg'dan daha büyüktü. IL-10 ile karşılaştırıldığında, metal zırhın kalınlığı ortalama olarak% 46 ve şeffaftır -% 59. IL-20 üzerine monte edilmiş zırh, yalnızca 12,7-metre çapından ateşlenen 300-mm kalibreli zırh delici mermilerden değil, aynı zamanda 20-mm'lik mermilerden büyük ölçüde korunmuştur. Kabinin önü, vidalı burcun kesilmesinden hemen sonra başladı. 100 ° 'lik bir açıyla ayarlanmış, 70 mm kalınlığında, uzun ön zırhlı cam, 37 ° sektörünün mükemmel bir öne aşağı görünüşünü sağladı ve 40-45 °' de dalış yaparken pilot hemen hemen düzlemin hemen altında hedefleri görebildi. Böylece, IL-20 üzerinde, silahlı saldırı uçaklarının tasarımında var olan ana dezavantajlardan biri elimine edildi.
IL-20
Projeye göre IL-20'in çok güçlü silahlara sahip olması gerekiyordu. Bomba yükü, 700 kg'a ulaştı (diğer 1190 kg verilerine göre). İlk versiyondaki saldırgan silah, 23 mm kalibrede ileriye doğru ateşleme için iki kanatlı tabanca ve 23 ° 'lik bir açıyla gövdeye monte edilmiş iki 22-mm top içeriyordu. Kanat altında, ORO-132 boru şeklindeki "tabancalardan" fırlatılan dört 132-mm TRS-132 roketatarının askıya alınması sağlandı.
ORO-132
Sovyet 82 ve 132 mm kalibreleri için geleneksel olan TPC-82 ve TPC-132 füzeleri tasarlanırken, uçaktaki sürtünmeyi azaltmak ve mermilerin yörüngedeki dönüşü nedeniyle ateşin doğruluğunu artırmak için bir girişimde bulunuldu. TRS-132'in dönme hızı 204 devir / sn'ye ulaştı. Aynı zamanda, çekimin doğruluğu gerçekten arttı, ancak yine de tek bir tanka güvenle çarpmak için yeterli değildi. Şaşırtıcı özellikleri açısından, TRS-82 ve TRS-132 yaklaşık olarak PC-82 ve ROFS-132 seviyesindeydi.
Savaşmak için tasarlanmış silahların ikinci versiyonu tanklar45 mm NS-45 top, iki 23 mm top ve altı RS'den oluşuyordu. 45 mm'lik bir topla prototipin yapımına ve testine hiçbir şey gelmedi, ancak çok daha iyi bir genel bakış ve daha uygun nişan alma koşulları sayesinde büyük kalibreli ateşin doğruluğu kabul edilebilir. havacılık IL-20 üzerine monte edilmiş silahlar, iki NS-2 ile IL-37'ye göre önemli ölçüde daha iyi olabilir.
Zeminde 9500 kg'lık kalkış ağırlığına sahip olan uçak, 450 m - 3000 km / s yüksekliğinde, 515 km / s hıza çıkmıştır. Genel olarak, bu, doğrudan havacılık desteğinin çıkarları doğrultusunda hareket eden tanksavar uçak ve saldırı uçağı için oldukça yeterliydi. Ancak, jet uçağının yüksek hızlarıyla hecelenen ordu, bu özellikleri yeterince yüksek sayılmaz ve IL-20 üzerindeki çalışmalar döndü. IL-20'in eksiklikleri arasında, sıradışı düzeninin bir sonucu olan motora rahatsız edici erişim vardı.
Savaş uçaklarının jet motorlarına geçişi ve Kore'deki hava savaşları deneyimi, turbojet motorlu bir yerli saldırı uçağının oluşturulmasını önceden belirledi. Nisan ayında, yılın 1954'i, Il-40 saldırı uçağının durum testlerini başarıyla tamamladı ve Ekim ayında, IL-1955П'nin geliştirilmiş sürümünün 40'i.
IL-40P
Normal bir 16600 kg kalkış ağırlığına sahip, iki turbojet TRD motorlu RD-9В motoruyla, nominal bir 2150 kgf itme gücüne sahip bir saldırı uçağı, testlerde, XGUMX km / s hızının çok daha az olmadığı maksimum 993 km / s hızını göstermiştir. Normal bomba yükü - 15 kg (aşırı yükte 1000 kg). Dört iç bomba bölmesine 1400 kg'a kadar olan bombalar veya parçalanma ve tank karşıtı bombalar yerleştirilebilir. Savaş yarıçapı - 100 km. Saldırı silahlandırması, toplam 400 rpm ateşine sahip dört X-NUMX-mm AM-23 topundan ve TPC-23 için sekiz fırlatıcıdan oluşuyordu. Arka yarım küre, bir uzaktan kumandalı 5200 mm tabanca ile korunuyordu. Yer hedeflerinde çekim sırasında, IL-132, kontrolde yangının doğruluğu üzerinde olumlu bir etkisi olan IL-23M'den daha kararlıdır. Dört silahın hepsinin eş zamanlı olarak ateşlenmesi, uçağın pilotluğunu etkilemedi, ateş ederken geri tepme küçüktü.
MiG-15bis ve MiG-17F savaşçılarıyla yapılan hava savaşları, IL-40'in havadan savaşta kolay bir rakip olmadığını gösterdi. Ateş etmek, IL-40'in geniş yatay ve dikey hızları, geniş aralıkları nedeniyle zordur. Saldırı uçağının etkili hava frenleri sayesinde, saldıran savaşçılar öne fırladı ve güçlü saldırgan silahlar tarafından vuruldu. Savunma uzaktan kumandalı taretin ateş kabiliyetlerini düşürmek de değersizdi. Bütün bunlar düşman savaşçılarıyla tanışırken hayatta kalmak için iyi şanslar verdi. Mürettebatın ve hayati bileşenlerin ve düzeneklerin zırh koruması yaklaşık olarak IL-10M'in koruma seviyesine tekabül ediyordu ve bu da IL-2'ten daha mükemmeldi. IL-40'in piston saldırı uçaklarına kıyasla önemli ölçüde daha yüksek uçuş hızı uçaksavar ateşi bölgesini hızla terk etmeyi mümkün kıldı. Ek olarak, bir turbojet motorun arızalanması durumunda ikiz motorlu uçak uçmaya devam edebilir.
Savaş yeteneklerinde, IL-40, o sırada Hava Kuvvetleri ile hizmet veren IL-10M pistonlu saldırı uçaklarından önemli ölçüde üstündü. IL-40 daha yüksek bir maksimum yatay uçuş hızı geliştirebilir, tırmanma hızı, irtifa, daha yüksek bir hız aralığına sahipti, bomba yükü ve güçlü silahlarla kazandı. Bu gibi özelliklere sahip bir roket saldırısı uçağının bulutsuz bir geleceği olduğu, ancak farklı zamanların geldiği ve üst düzey askeri-politik liderliğin birçok umut verici havacılık projesini gömdüğü füzelere dayandığı görülüyor.
Sovyet Sovyet Hava Kuvvetleri Ocak 1'teki 1955'ten itibaren, 19 saldırı uçakları, 1700 pistonlu saldırı uçakları IL-10 ve IL-10M ve 130 jet avcı bombardıman uçakları MiG-15bis ile donatıldı. Nisan 1956'te Savunma Bakanı Mareşal G.K tarafından sunulan bir raporda. Zhukov, modern bir savaşta savaş uçaklarında saldırı uçaklarının düşük etkinliği hakkında temelsiz bir sonuç çıkarıldı ve aslında saldırı uçaklarının kaldırılması önerildi. Aynı zamanda, birlikler için doğrudan havacılık destek görevlerinin, uçaklara ve cephe bombardıman uçaklarına savaşma emanet edilmesi önerildi. Savunma Bakanı'nın teklifi ülkenin liderliğinden sıcak bir destek buldu ve kısa süre sonra saldırı havacılığının kaldırıldığı ve mevcut tüm saldırı uçaklarının kaldırılacağı bir emir yayınlandı. Saldırı havacılığının tasfiyesine paralel olarak, jet IL-40'in seri üretimini belirleme kararı iptal edildi ve gelecek vaat eden saldırı uçağı ile ilgili tüm tasarım çalışmaları durduruldu.
Bir sınıf olarak saldırı havacılığının ortadan kaldırılmasından ve mevcut pistonlu saldırı uçaklarının hurdaya elden çıkarılmasından ve Il-40 jet saldırı uçağından analogu olmayan seri yapının kaldırılmasından sonra, bu niş jet savaşçıları MiG-15bis ve MiG-17F tarafından işgal edildi. Bu uçaklar oldukça güçlü top silahlarına sahipti ve kokpitten iyi bir manzaraya sahipti, ancak doğrudan havacılık destek uçağı için gerekenleri tam olarak karşılamadı. Dahası, tank avcılarının rolünde, 200-250 kg roket bomba ağırlığına sahip birinci nesil jet avcı uçağı etkisiz kalmıştır. 60-s'de MiG-17F'in şok yeteneklerini arttırmak için, 16-mm NAR C-57 üniteli NAR UB-5 üniteleri vardı. 1960'ta, 5 mm zırh penetrasyonu ile C-57K (KARS-130) güdümsüz füzesi kabul edildi.
60-x'in başında savaşçı bombalama alaylarındaki MiG-17F'in yerini almaya Su-7B ulaşmaya başladı. Bir motorlu süpersonik uçak AL-7F-1, nominal itme gücüne sahip 6800 kgf, dış irtifa olmadan yüksek rakımlı 2120 km / s hıza yükseldi. Su-7B'nin maksimum savaş yükü 2000 kg idi.
Uçuşta Su-7B Bağlantısı
30 mm namlu başına 30 mermi devri olan HP-70 silahlar, zırhlı araçlara karşı kullanılabilir. Toplam atış hızı yaklaşık 1800 atış / dakika idi, yani bir saniye boyunca hedefe bir 30 kabukları ateşlenebilir. HP-30, hafif zırhlı araçlara zarar vermenin etkili bir yoluydu, bazı silahlı çatışmalarda orta tankları kışkırtmak mümkündü. 200 m / s taşıyıcı hızı ile, 390 m / s hızında 890 m birleşme açısında 60 m / s hızıyla silah namlusundan atılan, 25 g kütlesi olan bir zırh delici mermi 3 mm zırhına nüfuz edebilir. Savaşçı bombardıman uçaklarının tanksavar silahları ayrıca PTAB ve NAR C-5K ve C-XNUMXK ile donatılmış bir defalık bomba kasetlerini de içeriyordu.
Kontrolsüz 160-mm kümülatif parçalanma füzeleri C-3K, Su-7B'nin tank karşıtı özelliklerini geliştirmek için özel olarak tasarlanmıştır. Bir 23,5 kg kütleye sahip olan C-3K roket mermisi, 7,3 mm zırh penetrasyonuna sahip, kg şeklinde bir kümülatif parçalanma savaş başlığı taşıdı. Genellikle, her biri 300 kılavuzlu iki APU-14U fırlatıcı bir avcı-bombardıman uçağı altında tutuldu. C-7K roketleri iyi ateşleme hassasiyetine sahipti: 3 km mesafede, roketlerin yarısından fazlası 2 m çapında bir daireye sığdı.
Askıya alınmış NAR C-7K'li Su-3B
C-3K füzeleri, Su-7B'nin kullanıldığı Arap-İsrail savaşlarında kendilerini iyi kanıtladı. Ancak bu NAR'ların bir takım önemli dezavantajları vardı. Balıksırtı füzelerinin APU-14U'ya yerleştirilmesi büyük bir ön direnç yarattı ve askıya alınmış fırlatıcılara sahip uçaklarda önemli hız ve manevra sınırlamaları vardı. Zırhı yenmek için C-3K, aynı zamanda saha tahkimatlarını tahrip etmek için yeterli değildi. Ek olarak, yeteri kadar güçlü güdümlü roketler olsa da, on dördü, kitlesel kullanımlarıyla tanklarla etkin bir şekilde savaşmak için yeterli değildi. C-3K'in parçalanma etkisi zayıftı. Savaş başlığının patlamasıyla birlikte çok fazla ışık parçası oluştu. Ancak, hafif ve yüksek hızlı enkazlar hızlı bir şekilde hızını ve nüfuz gücünü kaybetti, bu da insan gücü ile mücadelede etkisiz kalmasına neden oldu; zayıf vurucu elemanların otomobilin gövdesine nüfuz edemediği teknolojiden bahsetmek yerine, uçakların içindekileri ateşleyip içindekileri ateşleyebiliyordu. NAR C-3K, savaş alaylarında popülerlikten hoşlanmadı ve kullanımları sınırlıydı.
Silahlı avcı-bombardıman Su-7BM Set
Bu bağlamda, 57 mm zırh penetrasyonu ile kümülatif parçalanma savaş başlıklarına sahip 5-mm NAR C-170KO çok daha avantajlı görünüyordu. 11 çeliği kırılırken, 220 gram ağırlığındaki 2 parçalarına kadar kesilmiş halkalar bulunur. Su-57BM üzerindeki UB-16 ünitelerinde katlama tüylü 7-mm füzelerin sayısı iki APU-3U'daki C-14K'dan dört kat daha fazla idi. Buna göre, lezyon alanı anlamlı derecede yüksekti. C-5K ile karşılaştırıldığında C-3 daha az güçlü bir savaş başlığına sahip olmasına rağmen, açık pozisyonlardaki zırhlı araçlar, otoparklar ve saha tipi sığınaklar dahil olmak üzere çoğu hedef üzerinde yeterince zararlı bir etki sağladılar.
NAR C-5 lansmanının hedefleme aralığı 1500 m idi Kontrolsüz füzeler bir dalıştan fırlatıldı ve hedeflenen görevi çözmek için temel teşkil eden hedefe olan mevcut mesafe, barometrik bir altimetre ve zift açısına göre veya bir pilot tarafından otomatik olarak ayarlandı.
Uygulamada, başlatmalar, kural olarak, bir set ve çalışma modundan yapıldı - en az 800 m olan bir uçuş irtifasıyla 900-400 km / s hızda hafif bir dalış - Yaklaşım, bir "atlama" ile düşük irtifa yaklaşımı olabilir. Hedefe saldır ve dalış yap.
Doğal olarak, böylesi bir uçuş hızı ve NAR'ın lansman menzili ile bireysel tanklara karşı savaşmaktan söz edilemezdi. İyi bilinen bir test sitesinde bile, küçük hedeflere yapılan ilk yaklaşımdan başarılı bir saldırı olasılığı 0,1-0,2'i geçmedi. Grevler, bir kural olarak, toplanma yerindeki düşman teçhizatlarının kümelerinde ya da yürüyüşün sütunlarında gerçekleşti. Savaş oluşumlarında kullanılan tankların saldırısı çok zor bir işti ve çoğu zaman çok az başarılı oldu.
Bununla birlikte, Su-7B, uygun kullanımla, yerel çatışmalarda kendisini çok iyi kanıtlamıştır. Bu nedenle, bir sonraki Hint-Pakistan savaşı 1971 savaşında, Hint Su-7BMK, zırhlı araç kümelerine yapılan saldırı sırasında kendilerini ayırt etti. İki hafta süren savaşta Sushchek'in Hint pilotları 150 tanklarını imha etti. 1973’te, PTB-250 bombalanan kasetler ve C-2,5K ve C-3K füzelerini kullanan Suriyeli avcı bombardıman uçakları İsrail’in tank tanklarında hassas kayıplara neden oldu. Fena değil ve 5-mm "çırpıcı". HP-30'in etkili olduğu kanıtlandı. silah sadece hafif zırhlı araçlara karşı değil: bazı durumlarda, kabukları orta tank M48 ve M51HV imha etti.
60-70-lerde, MiG-17F ve Su-7B uçaklarına paralel olarak MiG-21ПФ / ПФМ savaşçıları avcı bombalama alaylarına transfer edildi. MiG-21PF saldırı silahı, iki UB-16-57 birim 16 C-5M veya C-5K mermisi ve 50 - 500 bomba bombalarından oluşuyordu. Ek olarak, iki ağır füzenin C-24 süspansiyonu sağlandı.
Nispeten küçük bir savaş yükü, saldırıya aşırı yüksek hızda, zamanın mevcut avcı bombardımanının kokpitinden, kötü görüşle IL-28 cephe hattı bombardıman uçağına dayanan bir saldırı uçağı fikrine başvurmak zorunda kaldı. Projeye göre, değiştirilmiş bombacının Su-7B ile aynı derinlikte düşmanlıklara sahip olduğu, ancak 2-3 zamanlarında silah sayısının üzerinde olduğu sanılıyordu. Nispeten büyük uzama ve düşük uçuş hızının doğrudan kanadı nedeniyle, savaş alanında hedef arama ve hedef alma koşulları, büyük bir süpürme kanadı olan tek motorlu bir jet avcı bombacısınınkinden daha iyi olmuş olmalıydı. Uçağın avantajı, kabin ekibi üyelerine ve asfaltsız hava alanlarından savaş çalışmalarına ilişkin iyi bir genel bakıştı.
IL-28SH
IL-28Sh, çeşitli silahların askıya alınmasına yönelik direklere sahip, ekipman ve düşman insan gücü gibi düşük irtifalardan ve savaş oluşumlarındaki tek zırhlı muharebe araçlarından kaynaklanan eylemler için tasarlanan dikmelere sahip. 6 direkleri, yerleştirilebilecekleri uçağın her bir kanadının altına monte edildi: 12 üniteleri UB-16-57, askı silah tabancası, bomba ve bomba kasetleri.
Direkler silah IL-28Sh
Zemin hedefleri için, gövdenin alt tarafına monte edilmiş iki 23-mm tabanca HP-23 kullanmak da mümkündü. Yerel ihtilaflarda savaşma deneyimi, iki taraftaki savaşçıların iki adet HP-6 topuyla arka taraftaki savunmacı Il-K23 kurulumunu kullanarak saldırıyı bıraktıklarında, uçaksavar ateşini etkili bir şekilde bastırabileceğini göstermiştir.
IL-28Sh testleri 1967 yılında başladı. Çok sayıda dış süspansiyon düzeneği uçağın sürüklenmesini önemli ölçüde arttırdı. Zeminde yakıt tüketimi% 30-40 arttı. On iki adet UB-16 yüküyle savaş alanı 300 km'dir. Test pilotlarına göre, bombacının saldırı versiyonu, küçük çaplı hareketli hedeflerin imhası için oldukça uygun. Ancak uçak seri üretime geçmedi. IL-28Sh'te, öndeki havacılık Kruşçev'in yenilgisi sırasında mutlu bir şekilde metalin kesilmesinden kaçınılan birçok bombardıman uçağı reddedildi. Fabrikada yapılan revizyon sırasında yeniden teçhizat yapıldı. NAR bloklu IL-28Sh, özellikle Uzak Doğu'da bulunan bombardıman hava alaylarında rol aldı.
Genel olarak, süpersonik Su-7B'nin MiG-15bis ve MiG-17F ile karşılaştırıldığında savaş etkinliği önemli ölçüde artmıştır. Ancak yeni avcı-bombardıman uçaklarının savaş etkinliğindeki artışa, kalkış kütlesindeki bir artış ve kalkış ve iniş özelliklerinde bir bozulma eşlik etti. Kara kuvvetlerinin doğrudan havacılık desteğine yönelik eylemlerin özelliklerini taşıyan uçağın manevra kabiliyeti de istenen kadarı bıraktı. Bu bağlamda, 1965'te, değişken bir süpürme kanadıyla Su-7B modifikasyonunun yaratılması başladı.
Yeni uçak, ana iniş takımının arkasında bulunan sadece kanadın dış kısımlarını çevirdi. Bu düzen, kalkış ve iniş özelliklerini iyileştirmiş ve alçak irtifalarda daha iyi yol tutuşu sağlamıştır. Nispeten ucuz bir yükseltme, Su-7B'yi çok modlu bir uçağa dönüştürdü. Su-17 olarak adlandırılan süpersonik avcı bombacısı, 1969'ten 1990 yılına kadar geniş bir seri halinde üretildi. Makine Su-20 ve Su-22 isimleri altında ihraç edildi.
Su-17, Komsomolsk-on-Amur'daki bir uçak fabrikası bölgesinde UB-16 ve UB-32 üniteleri ile erken tadilat
İlk Su-17'in Su-7BM'ye benzer bir motoru ve aviyoniği vardı. Gelecekte, daha güçlü bir TRDF motor AL-17F21 ve yeni elektronik ekipmanın kurulması nedeniyle, uçağın yetenekleri önemli ölçüde arttı. Su-3M'in ardından, Su-17М17, Su-2М17 ve Su-3М17'in modifikasyonlarını izledi.
Sioux 17M3
En yeni ve en gelişmiş model, 1982 yılında yapılan testlere girdi. Su-17М4'in temel olarak yer hedeflerine çarpma amaçlı olduğu göz önüne alındığında, koni şeklindeki ayarlanabilir hava girişinin reddedilmesi vardı. Koni, transonik alçak irtifa uçuşu için en uygun pozisyonda sabitlendi. Sınırlı 1,75M değerinin yüksekliğindeki maksimum hız.
Sioux 17M4
Dışarıdan, Su-17М4 önceki modellerden çok az farklıydı, ancak yetenekleri açısından PrNK-54 havadaki amaç ve navigasyon bilişim sistemi ile donatılmış, çok daha gelişmiş bir makineydi. Su-7BM ile karşılaştırıldığında, maksimum savaş yükünün ağırlığı iki katına çıktı. Silahlanma çok çeşitli güdümlü bombalar ve füzeler içeriyor olsa da, temel olarak sabit kritik hedefleri imha etmek için tasarlandı ve avcı-bombardıman uçağının anti-tank yetenekleri fazla artmadı. Daha önce olduğu gibi, PTAB bir seferlik RBC-250 ya da RBC-500 ve NAR bomba kasetlerinde tanklarla savaşmayı hedefliyordu.
Bununla birlikte, NAR C-80KO ve C-8COM'un yeni 8-mm kümülatif parçalanması zırh penetrasyonunu arttırdı ve 420-450 mm'ye kadar iyi parçalanma etkisi gösterdi. Kümülatif parçalanma 3,6 kg savaş başlığı, patlayıcı Gekfol-900'ten 5 g içerir. C-8KOM 1300 - 4000 roket fırlatma menzili M. Her tür 8 - 160 m / s'nin NAR C-330'ının savaş kullanımı sırasında uçak gemisinin hız aralığı. Füzeler B-20M'in X-NUMX şarj fırlatıcılarından fırlatıldı. Dijital hesap makinesinin ve Klen-PS lazerli telemetre hedef göstergesinin Su-8М17 aviyonik aviyoniklerine tanıtılması sayesinde, NAR uygulamasının doğruluğu önemli ölçüde artmıştır.
Western verilerine göre, 1 Ocak itibariyle, tüm değişikliklerin SSCB Hava Kuvvetleri Su-1991'in 17'i, 32 avcı bombacısı, 12 keşif alayı, bir ayrı keşif filosu ve dört eğitim alayıyla donatıldı. Su-17, orta 80-s standartlarına göre biraz arkaik tasarıma rağmen, yaygın ve uzun süreli çalışmasına yol açan maliyet etkinliği kriteri ile en uygun kombinasyonu oluşturuyordu. Sovyet avcı bombardıman uçakları, benzer Batılı makinelere vurma kabiliyetleri bakımından yetersiz değildi, çoğu zaman uçuş verilerinde onları aştı, ancak yabancı meslektaşları gibi, savaş alanındaki bireysel tanklarla etkin bir şekilde savaşamadılar.
MiG-17 değişken geometrili kanatlı bir ön avcı uçağı temelinde Su-23'in kullanılmasıyla hemen hemen eş zamanlı olarak, MiG-23B saldırı sürümü geliştirildi ve bir dizi haline getirildi. "Yirmi üçün" etki modifikasyonu karakteristik bir burnu vardı. Radar eksikliğine, kokpitin kısmi rezervasyonuna, değiştirilmiş ön uca ve özel hedef ekipmanın kurulumuna ek olarak, uçak gövdesine göre, uçak, 23'in başlangıcından beri seri üretimde olan MiG-1970С avcı uçağından çok az farklıydı. Öne görüş görünümünü ve ASP-17 görüşünün kurulumunu iyileştirmek için, radardan yoksun olan uçağın ön kısmı 18 ° 'e doğru eğildi. İyi bir inceleme, oryantasyon kolaylığı ve hedeflerin aranmasına katkıda bulundu. Aşağıdan bir bakış için küçük bir topuk vardı. MiG-21 ve Su-7B'yi uçan pilotlar, burundan ayrı olarak, açıkça görülemiyorlardı ve etrafa bakmak için, bazen yarı-yarı çizgiyi geri çevirmek için düzlemi çevirmek zorunda kalıyorlardı.
Su-16470'in daha sonra zemine yakın olarak değiştirilmesiyle aynı AL-21F3 motorla donatılmış normal kalkış ağırlığı 17 kg olan bir uçak, 1350 km / s hızına ulaşabilir. Dış süspansiyon olmadan yükseklikte maksimum hız 1800 km / s idi. Silahlı kuvvetlerin emrini neyin yönlendirdiğini, yakın savaş özellikleri olan iki farklı avcı-bombardıman uçağını kabul ettiğini söylemek zor. MiG-23B, Su-17'e göre, kokpitten daha iyi bir görüş almak dışında özel bir avantaja sahip değildi. Dahası, ordu haklı olarak, ton başına 1 başına daha düşük bir savaş yükü, daha zor pilot uygulama, daha kötü pist özellikleri ve zaman alan zemin kullanımı gibi eksiklikleri belirtti. Buna ek olarak, tıpkı MiG-23 ön savaşçı gibi, yüksek saldırı açılarına erişen şok MiG-23B kolayca çıkarılması zor olan bir kuyruk parçasına düştü.
MIG-23B
MiG-23B muharebe yükünün ağırlığı Su-17М'a göre daha az olduğu için, tek atış bombalarındaki tanksavar bomba sayısı düştü. Buna ek olarak, MiG-23B üzerine 23 mühimmat mühimmatlı çift namlulu ventilüler tabanca GSH-200L'in üzerine monte edildi. 50 kg cinsinden küçük bir net ağırlığı olan GSH-23L, ikinci bir salvo ile 3200 dev / dak ve 10 kg'a kadar bir ateş oranına sahipti. GSH-23L havadan ve hafif zırhlı hedeflere karşı çok etkiliydi, 182 g zırh delici mermileri, 700 mm kadar kalınlığa sahip normal, delinmiş zırh boyunca 800 metre mesafeden bir başlangıç 15 m / s hızında ateş etti. Bu, zırhlı personel taşıyıcısını ve piyade savaş araçlarını yok etmek için yeterliydi, ancak GSH-23L'den gelen ağır ve orta tankların zırhının kırılması imkansızdı.
1973'te, test için daha ekonomik Р23Б-29 motorlu gelişmiş bir MiG-300BN sunuldu. MiG-23BN'in ihracat teslimatları için 1985 yılından önce inşa edilmesine rağmen, birçok açıdan hem yaratıcıları hem de müşteriyi tatmin etmeyen geçici bir çözümdü. Ordu, Sukhoi Tasarım Bürosu'ndaki benzer ürünlerden daha üstün, savaş etkinliği arttırılmış bir uçak almak istedi. Bu bağlamda, MiG-23B'nin savaş özelliklerinde radikal bir artış üzerinde çalışmalar başladı.
Modernizasyon, üç yönde değişikliklere işaret etti: uçuş ve operasyon özelliklerini geliştirmek için uçağın yapıcı iyileştirmeleri, yeni hedef ekipmanların tanıtılması ve silahların güçlendirilmesi. Yeni uçak MiG-27 ismini aldı. Avcı varyantlarının şok versiyonlarından miras alınan ayarlanabilir hava girişleri MiG-27 üzerinde hafif düzensiz olanlar ile değiştirildi, bu da yaklaşık 300 kg ağırlık tasarrufu sağladı. Yeni makinedeki savaş yükünün ağırlığını arttırmak adına, maksimum hız ve irtifa biraz azaldı.
Tasarımcılar, Su-17 ailesinin rakiplerinden daha iyi performans göstermek isteyen, güdümlü silah kullanma imkanlarını defalarca genişleten yeni bir yüksek performanslı hedefleme ve navigasyon sistemine güvendi. Ek olarak, 23-mm tabanca değişime tabi tutuldu. Yerine, yüksek ateş oranına ve ikinci bir salvo ağırlığına sahip altı namlulu 30-mm GSH-6-30 alındı. Su-30B ve Su-7'te zaten kullanılan 17-mm kalibreye geçiş, merminin kütlesinde iki kat artış sağladı ve artan balistik, sadece iyi zırh penetrasyonu ve çeşitli hedefler üzerindeki etkinin gücünü vermedi, aynı zamanda çekim doğruluğunu da önemli ölçüde artırdı. MiG-6 üzerindeki GSH-30-27, kaporta tarafından kapatılmayan ventral niş içerisine yerleştirildi, bu da bakım kolaylığı ve gelen bir hava akışı ile iyi soğutma sağladı.
GSH-6-30 ila MiG-27
Bununla birlikte, 5100 rds / dak'a kadar ateş edebilen bu kadar güçlü bir silahın yerleştirilmesi birçok soruna yol açtı. Çoğu zaman, en güçlü geri tepmeyle ateşlenirken, elektronik cihazlar devrilmiş, uçağın tüm yapısı gevşetilmiş, ön iniş takımı kapakları tıkanmış ve onları sıkışma tehlikesi ile karşı karşıya kalmıştır. Çekimden sonra iniş ışıklarını değiştirmek yaygınlaştı. Ampirik olarak, 40 mermisinden daha fazla olmayan bir patlamanın ateşlenmesinin nispeten güvenli olduğu tespit edilmiştir. Bu durumda, bir saniyenin onda birinde, tabanca 16-kg hedefinde bir voleybolu gönderdi. PrNK-23 otomatik hedefleme ve navigasyon sistemini kullanırken, çok iyi bir ateşleme doğruluğu sağlamak mümkündü ve GSH-6-30'in ateş gücü, tanklara yeterince yüksek verimle ulaşılmasını mümkün kıldı. Aynı zamanda, MiG-27 üzerine kurulmuş olan çok sofistike ekipmanların güvenilirliği arzulanan bir şey bıraktı.
Lazer-televizyon nişan sisteminin "Kaira-23" optik pencereleri
MiG-27 ailesindeki en gelişmiş değişiklik, Kaira-27 lazer televizyon nişan sistemi olan MiG-23K idi. Bu makinenin Hava Üssü yeteneklerimizde güdümlü havacılık silahlarının kullanımı konusunda bugüne kadar pek çok üstünlüğü vardı. Ancak aynı zamanda, eşsiz ekipman çok pahalıydı ve bu da nispeten az sayıda MiG-27'e neden oldu. Böylece, MiG-27K sadece 197 makineleri ve "Kayra" - 27 uçakları yeteneklerinde yetersiz olan MiG-162M olarak üretildi. Ayrıca, 27 MiG-304BM, MiG-23D seviyesine yükseltildi. Tüm yükseltilmiş MiG-27, kritik noktaların belirlenmesinde kesin noktalara tam olarak uyuyordu, ancak savaş alanındaki tanklarla savaşmak için kullanılması mikroskobun çivilemesiyle karşılaştırılabilir.
Genel olarak, Su-17 (ihracat Su-20 ve Su-22), MiG-23BN ve MiG-27, 20 yüzyılın sonunda meydana gelen silahlı çatışmalarda kendilerini iyi kanıtlamışlardır. Çeşitli sabit cisimlerin yok edilmesine ek olarak, avcı bombardıman uçakları zırhlı araç kümelerine yönelik grevlerde yer aldı. Böylece, 1982’te, Lübnan’daki çatışmalar sırasında, Su-22M ve MiG-23BN, 42’in savaş çeşitlerini ortaya koydu. Suriye verilerine göre, 80 tanklarına ve zırhlı araçlara kadar tahrip ettiler ve ciddi hasar verdiler. İsrail zırhlı araçlarına karşı NAR C-5KO, PTAB bomba kasetleri ve FAB-100 bombaları kullanıldı.
Hava saldırıları sırasında, daha gelişmiş Su-22M, MiG-23BN'den daha iyi olduğunu kanıtladı. 7 Su-22M ve 14 MiG-23BN'i kaybeden Suriyeliler, otoyol boyunca İsrail tanklarının Şam'a ilerlemesini durdurmayı başardılar. Grev uçaklarının çoğu İsrail savaşçıları tarafından vuruldu. Savaşçı - bombardıman uçağının ağır kayıplarının ana nedeni, eylemlerin kalıp taktiği, yanlış hesaplamaları planlamak ve Suriyeli pilotların düşük taktik ve uçuş eğitimi idi.
Yüzyılın sonundaki 20'un son kanlı çatışmalarından biri sırasında - yedi yıllık İran-Irak savaşı, Irak Hava Kuvvetleri aktif olarak kullanıldı: MiG-23BN, Su-20 ve Su-22. Bazı durumlarda, Iraklı savaş bombardıman uçakları İran tank sütunlarını etkili bir şekilde bastırdı, ancak çoğu zaman uçaksavar topçuları, Hok hava savunma sistemi ve İranlı savaşçılardan ciddi kayıplar aldı.
Süpersonik savaş bombardıman uçaklarının satın alınmasıyla eş zamanlı olarak birçok ülke, ses altı MiG-17 ve Hunter avcı uçağı hizmetlerinde bulundu. Yük ve uçuş hızıyla mücadele etmek için zayıf olan umutsuzca modası geçmiş uçakların olay yerinden çabucak ortadan kalkması gerektiği, ancak bu olmadığı ve bazı eyaletlerdeki uçan merakların 21 yüzyılın başlarına kadar çalıştığı görülüyordu. Ve bu sadece bu ülkelerin yoksullukları ile değil, bazıları paralel olarak modern savaş uçakları satın aldı.
1969'e geri döndüğümüzde, MiG-17, MiG-21 ve Su-7B'ye birkaç IBA aleminin katıldığı Belarus'taki büyük Berezina tatbikatlarında, Hava Kuvvetleri liderliği, bireysel saldırılarda tankları vurmayı hedeflediği gerçeğine dikkat çekti, Test sahasında hedefler olarak belirlenmiş, sadece MiG-17 uçağı yapabilir. Doğal olarak, soru süpersonik MiG-21 ve Su-7B'nin düşman tanklarıyla savaşma kabiliyetinden kaynaklandı. Bunun için, havacılık tasarım bürosunun temsilcilerini ve 30 Savunma Bakanlığı Merkez Araştırma Enstitüsü'nden uzmanları içeren ve askeri havacılık inşaatının teorik olarak doğrulanmasından sorumlu olan özel bir çalışma grubu kuruldu. Sunulan malzemelerin analizi sırasında, uzmanlar 500-600 km / s hızlarında hedef üzerinde savaş manevrası yapan yerden uçma kabiliyetinin, sesaltı uçakları saldırı grevleri için daha etkili bir silah haline getirdiği sonucuna varmıştır. Bu hızlarda, kokpitte iyi bir görüş olması kaydıyla, nokta hedeflerinin yangına zarar vermesi için bir fırsat vardır ve çok küçük rakımların kullanılmasıyla birlikte manevra kabiliyeti (ve sadece hız değil) iyi bir şekilde hava savunması ile karşı karşıya olma ihtimalini arttırmanın bir aracı haline gelir. Sesaltı alçak irtifa, manevra kabiliyetine sahip savaş uçaklarının kokpit zırhı ve güçlü saldırı silahlarına sahip olması isteniyordu. Başka bir deyişle, SSCB Savunma Bakanlığı'nın önderliği bir kez daha doğrudan hava desteği sağlayabilen ve savaş alanında savaş tankları sağlayabilen iyi korunan bir saldırı uçağı yaratma ihtiyacını anlamıştı.
Devam edecek ...
Göre:
http://armsdata.net/russia/0670.html
http://www.militarypribor.ru/products/av
http://www.razlib.ru/transport_i_aviacija/samolety_mira_1998_03/p7.php