Felsefede Eudemonizm Nedir? Eudemonizm nasıl ortaya çıkmıştır? Açıklaması ve tarihçesi ile felsefede Eudemonizm’in yeri nedir?
Eudaimonizm, doğru eylemi bireyin “esenliğine” götüren eylem olarak tanımlayan, dolayısıyla “iyi oluşun” temel bir değere sahip olduğunu düşünen bir ahlak felsefesidir. Bu, eski Yunan filozofları tarafından önerilen, tüm yaşamın günlük faaliyetlerde erdemleri (“arête“) uyguladığı, herhangi bir Çatışmayı veya ortaya çıkabilecek ikilemler, bireyin gelişmesini ve iyi bir yaşam sürmesini (“eudaimonia“) sağlayacaktır.
“Eudaimonia” terimi, genellikle “mutluluk” olarak çevrilen, ancak belki de en iyi şekilde “esenlik” veya “insan gelişimi” veya “iyi yaşam” olarak tanımlanan klasik bir Yunanca kelimedir. Daha doğrusu “iyi bir koruyucu ruha sahip olmak” anlamına gelir. Nihai hedef olarak Eudaimonia, öznel değil, nesnel bir durumdur ve onu yaşayan kişinin duygusal durumundan bağımsız olarak iyi yaşanan hayatı karakterize eder. Daha genel olarak, eudaimonizm, kişisel mutluluğu ve bireyin tüm yaşamını etik kaygının merkezine koyan herhangi bir teori olarak düşünülebilir. Bu nedenle Etik Bireycilik ve Bencillik ile ilişkilendirilebilir.
Eudaimonizmin Tarihi
Konsept, Aristoteles’in MÖ 4. yüzyıldan kalma “Nikomakhos’a Etik” adlı eserinde meyvesini verdi. C., her ne kadar ilk düşünürler Demokritos, Sokrates ve Platon çok benzer bir fikir tanımlasalar da. Platon’un ilk diyaloglarında temsil edildiği gibi Sokrates, erdemin en yüksek iyiye ulaşmak için gerekli bir tür bilgi (iyi ve kötü bilgisi) veya tüm insan arzuları ve eylemlerinin ulaşmayı amaçladığı şey olan eudaimonia olduğunu savundu.
Platon, “kötü” insanların bile açıkça yanlış olan bir şey yapmaktan suçluluk duyduklarını ve ceza korkusu olmadığında bile, yanlış olanı yapmanın insanları mutsuz ettiğini belirtti. Ana bileşeni erdem olan eudaimonia’ya tüm arzuları ve eylemleri getirmek için ruhun veya zihnin rasyonel kısmının manevi, duygusal ve iştah açıcı parçalara hükmetmesi gerektiğini belirterek eudaimonia fikrini daha da geliştirdi.
Aristoteles’e göre, eudaimonia, onur, zenginlik veya güç tarafından değil, bugün üretken kendini gerçekleştirme olarak tanımlanabilecek eksiksiz bir yaşam boyunca erdeme uygun rasyonel etkinlikle kurulur. Aristoteles’in yargısına göre bu rasyonel faaliyet, kendini dürüstlük, gurur, nezaket, beceriklilik, yargıda rasyonellik olarak göstermelidir; karşılıklı yarar sağlayan dostluklar ve bilimsel bilgi.
Epikuros (ve daha sonraki hedonistler), mutluluğun veya eudaimonia’nın en yüksek iyi olduğu konusunda Aristoteles‘le aynı fikirdeydi, ancak insanların kendileri için değer verdikleri tek şeyin haz olduğu ve varlığının veya yokluğunun bir şey olduğu gerekçesiyle bunu hazla özdeşleştirdi. bu hemen herkes tarafından görülür. Ayrıca, uzun vadede daha büyük bir zevke yol açacaksa, kısa vadede zevkten vazgeçmenin gerekli olabileceğini de kaydetti.
Stoacılar ayrıca bir dereceye kadar eudaimonia’nın en yüksek iyi olduğuna inanıyorlardı, ancak onlar için erdem ve esenlik doğaya uygun yaşamaktan ibaretse ve mükemmel erdem elde edilemez olsa da, yapabileceğimiz en az şey “uygun şekilde” hareket etmektir. , eudaimonia’ya yaklaşma veya yaklaşma umuduyla.
Hippo’nun Aziz Augustine’i daha sonra kavramı “beatitudo” olarak benimsedi ve Aziz Thomas Aquinas, onu, eudaimonia’nın nihayet doğrudan bir Tanrı algısı veya tam bir kutsama içinde bulunduğu bir Hıristiyan etik şemasına dönüştürdü. Immanuel Kant, Eudaimonizmin önemli bir rakibiydi. Mutluluğun en yüksek iyi olduğu fikrini reddetti ve mutluluğun en yüksek iyinin bir bileşeni olabileceği konusunda ısrar etti, ancak ancak hak edildiğinde. Daha sonra varoluşçuluk, mutluluğun sadece bir burjuva fantezisi olduğu gerekçesiyle eudaimonizmi reddetti.