BSD
Bu haftanın Tora bölümünde (ve yalvarırım) "Ve Tanrınız Rab'bi sevin" peraşası, Rab'bi sevme emriyle ilgilenen Şema'nın bir okunuşundan görünmektedir. Bugün çağrıyı duyduğumda, genel olarak aşk, özelde de Allah sevgisi hakkında geçmişteki bazı düşüncelerimi hatırladım ve bunlarla ilgili birkaç noktayı netleştirdim.
Kararlarda duygu ve zihin arasında
Yeruham'da bir yeşivada ders verdiğimde, bana bir eş seçmeyi, duyguyu (kalbi) mi yoksa aklı mı takip edeceğimi soran öğrenciler vardı. Onlara ancak akıldan sonra yanıt verdim, ancak zihnin karar vermesinde faktörlerden biri olarak kalbin ne hissettiğini (duygusal bağlantı, kimya, eş ile) hesaba katması gerektiğini söyledim. Tüm alanlardaki kararların zihinde alınması gerekir ve kalbin işi, dikkate alınması gereken ancak karar verilmeyen girdileri koymaktır. Bunun iki olası nedeni vardır: biri tekniktir. Kalbin peşinden yürümek yanlış sonuçlara yol açabilir. Duygu her zaman bu konudaki tek veya en önemli faktör değildir. Akıl kalpten daha dengelidir. İkincisi önemli. Dizginleri teslim ettiğinizde, gerçekten karar vermiyorsunuz. Tanım gereği bir karar, duygusal değil, zihinsel bir eylemdir (veya daha doğrusu gönüllüdür). Bir karar bilinçli yargıyla verilirken, duygu benim yargımdan değil, kendisi için ortaya çıkar. Aslında kalbin peşinden yürümek hiç de bir karar değildir. Koşulların sizi nerede olursa olsun peşinden sürüklemesine izin vermekten başka bir kararsızlıktır.
Şimdiye kadarki varsayım, aşk bir kalp meselesi olsa da, bir eş seçmenin sadece bir aşk meselesi olmadığıdır. Belirtildiği gibi, duygu faktörlerden sadece biridir. Ama bence resmin tamamı bu değil. Aşkın kendisi bile sadece bir duygu değildir ve belki de içindeki ana şey bile değildir.
aşk ve şehvet üzerine
Yakup yedi yıl Rahel için çalıştığında, kutsal yazı şöyle der: "Ve onun gözünde ona olan sevgisinde birkaç gün olacak" (Yaratılış XNUMX:XNUMX). Bu betimlemenin bizim sıradan deneyimimizin tam tersi olduğu bilinen bir sorudur. Genellikle bir insan birini veya bir şeyi sevdiğinde ve onu beklemek zorunda kaldığında, her gün ona sonsuzluk gibi gelir. Oysa burada ayet yedi yıllık hizmetinin ona birkaç gün gibi geldiğini söylüyor. Sezgimizin tam tersidir. Bunun, Jacob'ın kendisini değil, Rachel'ı sevmesinden kaynaklandığı yaygın olarak açıklanır. Bir şeyi veya birini seven ve onu kendisi için isteyen kişi aslında kendini merkeze koyar. Yerine getirilmesi gereken onun çıkarıdır, bu yüzden onu kazanana kadar beklemesi zordur. Partnerini değil kendini sever. Ancak bir erkek partnerini seviyorsa ve eylemleri onun için değil de onun için yapılıyorsa, o zaman yıllarca çalışmak bile ona küçük bir bedel gibi görünüyor.
Don Yehuda Abarbanel Aşk Üzerine Konuşmalar adlı kitabında ve İspanyol filozof, politikacı ve gazeteci Jose Ortega i Gast, Aşk Üzerine Beş Deneme kitabında aşk ve şehvet arasında ayrım yapar. Her ikisi de aşkın merkezkaç bir duygu olduğunu, yani güç okunun kişiyi dışa doğru çevirdiğini açıklar. Oysa şehvet merkezkaç bir duygudur, yani güç oku dışarıdan ona, içeriye doğru döner. Aşkta merkezde olan sevgilidir, şehvette ise merkezde olan sevgilidir (veya şehvet veya şehvet). Kendisi için bir sevgili fethetmek veya kazanmak istiyor. Bu konuda izcilerimiz zaten (orada, orada): Bir balıkçı balığı sever mi? Evet. Peki neden onları yiyor?!
Bu terminolojide, Yakup'un Rahel'i sevdiği ve Rahel'e şehvet duymadığı söylenebilir. Şehvet sahiplenicidir, yani şehvet, arzuladığı başka bir şeyi emrine vermek ister, bu yüzden zaten olmasını bekleyemez. Her gün ona sonsuzluk gibi gelir. Ama âşık başkasına (sevgiliye) vermek ister, bu yüzden bunun olması için gerekliyse yıllarca çalışmak onu rahatsız etmez.
Belki bu ayrıma başka bir boyut daha eklenebilir. Aşkın uyanışının mitolojik metaforu, aşığın kalbine saplanmış aşk tanrısının haçıdır. Bu metafor, sevgiyi, bazı dış etkenler nedeniyle sevgilinin kalbinde ortaya çıkan bir duygu olarak ifade eder. Bu onun kararı veya yargısı değil. Ama bu tarif aşktan çok şehvet için uygundur. Aşkta daha önemli ve daha az içgüdüsel bir şey vardır. Yasalar ve kurallar olmadan ve takdir yetkisi olmadan kendisinden kaynaklanıyor gibi görünse bile, gizli bir takdir yetkisi veya uyanış anından önceki zihinsel ve ruhsal çalışmanın sonucu olabilir. Benim inşa ettiğim zihin, onu şekillendirme şeklim sayesinde uyandı. Böylece aşkta, şehvetten farklı olarak, sadece içgüdüsel olarak benden bağımsız olarak ortaya çıkan bir duygu değil, bir takdir ve arzu boyutu vardır.
Tanrı'nın sevgisi: duygu ve akıl
İbn Meymun, kitabında Allah sevgisini iki yerde ele alır. Tevrat'ın temel kanunlarında Allah sevgisi kanunlarını ve bunların tüm türevlerini ele aldığı gibi, tövbe kanunlarında da kısaca tekrar eder (tövbe kanunlarında bir kez daha tekrarlanan diğer konularda olduğu gibi). Teşuva'nın onuncu bölümünün başında, Rab'bin adı için yaptığı işi ele alıyor ve diğer şeylerin yanı sıra şunları yazıyor:
A. Hiç kimse, Tevrat'ta yazılı olan tüm nimetleri elde etmek için veya ahiret hayatına sahip olmak ve Tevrat'ın uyardığı aşırılıklardan uzaklaşmak için Tevrat'ın emirlerini yerine getirdiğimi ve hikmetiyle uğraştığımı söylemesin. Bu şekilde çalışan, peygamberlerin erdemi ve bilgelerin erdemi değil, korku işçisidir ve Tanrı bu şekilde çalışmaz, ancak toprak halkları ve kadınlar. ve onları çoğaltana ve sevgiyle çalışana kadar korku içinde çalışmak üzere eğiten küçükler.
B. Sevgi işçisi Tora ve Matzah ile uğraşır ve dünyadaki hiçbir şey için değil, kötülük korkusuyla ve iyiliği miras almamak için değil, ancak gerçek olduğu ve iyiliğin sonu geldiği için gerçeği yapar. ve bu erdem çok büyük bir erdemdir ki, O'na göre sevildi ama sevgiden değil ve Musa tarafından Kutsal Olan'ın kutsandığı erdemin söylendiği ve senin Tanrın Rab'bi sevdiğin, ve bir adam Rab'bi uygun sevgiyi severken, hemen tüm matzahları sevgiden çıkaracaktır.
İbn Meymun burada kendi sözleriyle, Tanrı'nın işi ile onun adı (yani herhangi bir dış çıkar için değil) arasında O'na duyulan sevgi ile özdeşleşir. Ayrıca, Halacha XNUMX'de Tanrı sevgisini, başka bir nedenle değil, hakikat olduğu için hakikati yapmak olarak tanımlar. Bu çok felsefi ve soğuk ve hatta yabancılaştırıcı bir tanımdır. Burada duygusal bir boyut yok. Tanrı'nın sevgisi gerçeği yapmaktır çünkü o gerçektir ve o kadar. Bu yüzden Maimonides bu sevginin bilgelerin (duygusalların değil) erdemi olduğunu yazar. Bu bazen "Tanrı'nın entelektüel sevgisi" olarak adlandırılır.
Ve burada, hemen aşağıdaki halakhah'ta tam tersini yazıyor:
üçüncü. Ve doğru aşk nasıldır ki, ruhu Aşem'in sevgisine bağlanana kadar çok yoğun ve çok yoğun bir sevgi olarak Aşem'i sevecektir ve bu aşkta her zaman, örneğin zihninin sevgisinden özgür olmayan aşk hastası gibi yanılır. O kadın ve o Şabat Günü bunda her zaman yanılır Bundan, sevgililerinin kalplerindeki Tanrı sevgisi, tüm kalbinizle ve tüm canınızla emredildiği gibi, her zaman onda yanılır ve Süleyman bir benzetme yoluyla söyledi. aşktan bıktım ve mesellerin her şarkısı bu konuda bir meseldir.
Burada aşk, bir erkeğin bir kadına olan aşkı kadar sıcak ve duygusaldır. Tıpkı en iyi romanlarda ve özellikle Şarkıların Şarkısı'nda anlatıldığı gibi. Aşık aşktan bıkmıştır ve her zaman aşkta hataya düşer. Hiçbir an dikkatini dağıtamazdı.
Bütün bunlar, önceki halakhah'ta açıklanan soğuk entelektüel tabloyla nasıl ilişkilidir? İbn Meymun'un kafası mı karıştı yoksa orada yazdıklarını mı unuttu? Bunun, yazılarında iki farklı yer arasında veya Maimonides ile Talmud'da söylenenler arasında bulduğumuz bir çelişki olmadığını belirteceğim. Burada birbirinden tamamen farklı dilleri konuşan yakın ve ardışık iki yasa vardır.
Bence burada tamamlayıcı kod çözmede kar başarısızlığına dikkat edilmelidir. Bir şeyi göstermek için bir mesel getirdiğinizde, mesel pek çok ayrıntı içerir ve bunların hepsi mesaj ve mesel ile ilgili değildir. Kişi, meselin öğretmeye geldiği ana noktayı belirlemeli ve içindeki ayrıntıların geri kalanını çok dar almamalıdır. Sanırım Halacha XNUMX'teki benzetme, Tanrı'nın sevgisinin zihinsel ve duygusal olmamasına rağmen, her zaman yanılgıya düşülmesi ve kalpten uzaklaştırılmaması gerektiğini söylüyor. Mesel, bir erkeğin bir kadına duyduğu aşkta olduğu gibi aşkın kalıcılığını öğretmek için gelir, ancak romantik aşkın duygusal doğasını zorunlu olarak değil.
Tövbe, kefaret ve bağışlama örneği
Bir an için tekrar Yeruham'ın mutlu dönemine döneceğim. Oradayken, Sde Boker'deki çevre lisesi bana yaklaştı ve Kefaret, Bağışlama ve Bağışlama Üzerine On Günlük Tövbe sırasında öğrenciler ve personelle konuşmam istendi, ancak dini bir bağlamda değil. Sözlerime onlara yönelttiğim bir soruyla başladım. Reuben'in Şimon'a vurduğunu ve bu konuda vicdan azabı duyduğunu ve bu yüzden gidip onu yatıştırmaya karar verdiğini varsayalım. Kalbinin derinliklerinden özür diler ve onu affetmesi için yalvarır. Öte yandan Levy, Shimon'a da vurdu (Shimon muhtemelen sınıfın baş çocuğuydu) ve bunun için hiç pişmanlığı yok. Kalbi ona eziyet etmez, bu konuda hiçbir duygusu yoktur. Bunu gerçekten umursamıyor. Yine de, kötü bir iş yaptığını ve Şimon'u incittiğini anlar ve bu yüzden o da gidip ondan af dilemeye karar verir. Melek Cebrail, talihsiz Simon'a gelir ve ona Ruben ve Levi'nin kalplerinin derinliklerini ifşa eder veya belki de Simon'ın kendisi, Reuben ve Levi'nin içlerinde olanın bu olduğunu takdir eder. O ne yapmalı? Reuben'in özrünü kabul ediyor musunuz? Peki ya Levy'nin isteği? İsteklerden hangisi affedilmeye daha layıktır?
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, izleyicilerden gelen tepkiler oldukça tutarlıydı. Reuben'in talebi gerçek ve affedilmeye değer, ancak Levy ikiyüzlü ve onu affetmek için hiçbir sebep yok. Öte yandan, bence durumun tam tersi olduğunu savundum. Reuben'in özrü, vicdan azabını beslemek içindir. Aslında kendisi için (merkezkaç olarak), kendi çıkarından (mide ağrılarını ve vicdan azaplarını yatıştırmak için) çalışır. Öte yandan Levy, son derece saf bir hareket yapıyor. Karın ve kalp ağrısı olmamasına rağmen, yanlış bir şey yaptığını ve yaralı Simon'ı yatıştırmanın görevi olduğunu anlayınca, kendisinden gerekeni yapar ve ondan af diler. Bu, kendisi için değil, kurban için yapıldığı için bir merkezkaç hareketidir.
Kalbinde Levy hiçbir şey hissetmese de, neden önemlidir? Sadece Reuben'den farklı bir şekilde inşa edilmiştir. Amigdalası (empatiden sorumlu) hasar görmüş ve bu nedenle duygu merkezi normal çalışmıyor. Ne olmuş?! Ve insanın doğuştan gelen yapısının ona karşı ahlaki saygımızda yer alması gerektiğini mi? Aksine, sadece Şimon adına onun daha saf, fedakar ve daha eksiksiz bir şekilde hareket etmesine izin veren tam da bu incinmedir ve bu nedenle bağışlanmayı hak eder.[1]
Başka bir açıdan, Reuben'in aslında duygudan hareket ettiği, Levy'nin ise kendi muhakeme ve muhakemesi ile hareket ettiği söylenebilir. Ahlaki takdir, bir kişiye kararları için gelir, içinde ortaya çıkan veya ortaya çıkmayan duygu ve içgüdüler için değil.
Neden veya sonuç olarak duygu
Suçluluk ya da pişmanlığın, eylemin ya da kişinin ahlakını zorunlu olarak olumsuzladığını söylemek istemiyorum. Levy, haklı (merkezkaç) nedenlerle Şimon'u yatıştırır, ancak aynı zamanda kendisine verdiği zararın ardından suçluluk duygusu hissederse, eylem tam ve tamamen saftır. Bunu yapmasının nedeni duygu değil, yani içindeki yangınları örtmek değil, etkilenen Simon'a şifa getirmektir. Duygunun varlığı, barışma eyleminin nedeni değilse, af talebinin ahlaki olarak değerlendirilmesine ve kabul edilmesine engel olmamalıdır. Normal bir insan istese de istemese de böyle bir duyguya sahiptir (bundan amigdala sorumludur). Bu nedenle, başvurunun alınmasına engel olmadığı açıktır. Ama tam da bu nedenle, bu duygu burada da önemli değil, çünkü benim kararıma göre değil, kendi kendine ortaya çıkıyor (bir tür içgüdüdür). İçgüdü, ahlaki bütünlüğü veya dezavantajı göstermez. Ahlakımız, içimizde kontrol dışı olarak ortaya çıkan duygular veya içgüdüler tarafından değil, verdiğimiz kararlarla belirlenir. Duygusal boyut müdahale etmez, ancak aynı nedenle ahlaki takdir için de önemli değildir. Duygunun varlığının ahlaki yargı düzleminde tarafsız olduğu varsayılır.
Duygu, eylemdeki ahlaki sorunsalın bilinçli olarak anlaşılması sonucunda oluşuyorsa, bu Reuben'in ahlakının bir göstergesidir. Ama yine de, amigdaladan etkilenen ve bu nedenle böyle bir duygu geliştirmeyen Levy, doğru ahlaki kararı verdi ve bu nedenle Reuben'den daha az ahlaki övgü ve takdiri hak etmiyor. Onunla Reuben arasındaki fark, ahlaki yargı ve kararlarında değil, yalnızca beyin yapılarındadır. Belirtildiği gibi, zihnin yapısı tarafsız bir gerçektir ve bir kişinin ahlaki takdiriyle hiçbir ilgisi yoktur.
Benzer şekilde, Beading Dew'in yazarı, C harfindeki girişinde şöyle yazar:
Ve orada söylediklerimden, bazı kimselerin kutsal Tevrat'ımızın incelenmesi konusunda akıl yoluyla söylediklerini işittiğimi ve yenilikleri yenileyen, mutlu olan ve çalışmaktan zevk alan öğrenicinin Tevrat'ı çalışmadığını söylediğini hatırlayın. , Ama öğrenen ve öğrendiklerinden zevk alan kişi, zevkine olduğu kadar öğrenmesine de müdahale eder.
Ve gerçekten bu ünlü bir hata. Aksine, çünkü bu, Tora'yı çalışmak, altı ve mutlu olmak ve onun çalışmasından zevk almak için emrin özüdür ve sonra Tora'nın sözleri onun kanında yutulur. Ve Tevrat'ın sözlerinden zevk aldığı için Tevrat'a bağlandı [ve Rashi Sanhedrin Noah'ın yorumuna bakın. D.H. ve yapıştırıcı].
"Yanlışlar", her kim mutlu olursa ve dersten zevk alırsa, bunun onun çalışmasının dini değerine zarar verdiğini düşünürler, çünkü bu, cennet için değil (= kendi iyiliği için) zevk için yapılır. Ama bu bir hata. Sevinç ve zevk, eylemin dini değerinden düşmez.
Ama bu madalyonun sadece bir yüzü. Sonra diğer tarafını ekliyor:
Ve Modina, öğrenenin çalışma mitsvası uğruna olmadığını, sadece çalışmaktan zevk aldığı için olmadığını, çünkü buna kendi iyiliği için değil öğrenme dendiğini, çünkü matzah'ı sadece mitsva uğruna yemediği için zevk yemek uğruna; Ve dediler ki, "Aklı dışında onun adından başka bir şeyle meşgul olmaz." Ama bir mitsva uğruna öğrenir ve çalışmasından zevk alır, çünkü bu onun adı için bir çalışmadır ve hepsi kutsaldır, çünkü zevk de bir mitsvadır.
Yani neşe ve haz, yan etki olarak eklendiği sürece, fiilin değerini düşürmez. Ama bir insan zevk ve neşe için öğreniyorsa, yani öğrenmesinin motivasyonları bunlarsa, kesinlikle öğrenmek için değil. Burada haklıydılar "yanlış". Bizim terminolojimizde, hatalarının çalışmanın merkezkaç bir şekilde yapılmaması gerektiğini düşünmedikleri söylenmektedir. Tam tersine kesinlikle haklılar. Onların hatası, zevk ve neşenin varlığının, onların görüşüne göre bunun bir merkezkaç eylemi olduğunu göstermesidir. Gerçekten gerekli değil. Bazen zevk ve neşe, sadece öğrenmenin sonucu olarak ortaya çıkan ve bunun için sebep teşkil etmeyen duygulardır.
Allah sevgisine dön
Buraya kadar olanlardan çıkan sonuç, başta anlattığım tablonun eksik olduğu ve durumun daha karmaşık olduğu. Aşk (merkezkaç) ve şehvet (merkezkaç) arasında ayrım yaptım. Sonra duygusal ve entelektüel aşk arasında ayrım yaptım ve Maimonides'in duygusal değil zihinsel-entelektüel bir aşk gerektirdiğini gördük. Son paragraflardaki açıklama nedenini açıklayabilir.
Aşk duygusal olduğunda, genellikle merkezcil bir boyutu vardır. Belirli bir kişiye karşı güçlü bir duygusal sevgi hissettiğimde, onu kazanmak için yaptığım eylemlerin bana çekici gelen bir boyutu olur. Duygumu destekliyorum ve kazanamadığım sürece hissettiğim duygusal eksikliği doldurmak istiyorum. Şehvet değil aşk olsa bile, duygusal bir boyutu olduğu sürece çift yönlü eylem içerir. Sadece sevgili ya da sevgili için değil, kendim için de çalışırım. Buna karşılık, duygusal bir boyutu olmayan saf zihinsel aşk, tanımı gereği saf bir merkezkaç eylemdir. Eksikliğim yok ve içimdeki onları desteklemek zorunda olduğum duyguları engellemiyorum, sadece sevgili uğruna çalışıyorum. Bu nedenle saf aşk entelektüel, platonik bir aşktır. Sonuç olarak bir duygu yaratılırsa, canımı yakmayabilir, ancak bir sonuç olduğu ve eylemlerimin nedeninin ve motivasyonunun bir parçası olmadığı sürece.
aşkın emri
Bu, Tanrı sevgisinin ve genel olarak sevginin nasıl emredileceği sorusunu açıklayabilir (neşeyi ve yabancının sevgisini sevme emri de vardır). Aşk bir duyguysa, o zaman içgüdüsel olarak ortaya çıkıyor, bu bana bağlı değil. Peki sevme emri ne anlama geliyor? Ama aşk sadece duygu değil de zihinsel yargının sonucuysa, onu bir araya getirmek için yer var demektir.
Bu bağlamda sevgi ve nefret gibi duygularla ilgili tüm buyrukların duyguya değil, zihinsel boyutumuza yöneldiğinin gösterilebileceği yalnızca bir saptamadır.[2] Örnek olarak, R. Yitzchak Hutner kendisine sorulan bir soruyu, İbn Meymun'un, sevme buyruğunda yer aldığı için, Hacer'i sevme emrini nasıl saydığımıza getiriyor. Hacer bir Yahudidir ve Yahudi olduğu için sevilmelidir, öyleyse Hacer'i sevme emri ne ekler? Dolayısıyla, her Yahudiyi sevdiğim gibi, bir Haceri de Yahudi olduğu için seviyorsam, Hacer'i sevme emrini yerine getirmedim. Bu nedenle DEA, burada tekrarlama olmadığını ve her mitsvanın kendi içerik ve varoluş biçimine sahip olduğunu açıklıyor.
Bu, Hacer'i sevme emrinin duygusal değil entelektüel olduğu anlamına gelir. Onu şu ya da bu nedenle sevme kararımı içeriyor. Bu bana içgüdüsel olarak kendiliğinden aşılanması gereken bir aşk değil. Mitzvos duygularımıza değil, kararlarımıza hitap ettiği için ekip için bu konuda hiçbir şey yok.
Chazal'ın tezahürat sevgisi hakkındaki vaazı, gerçekleştirmemiz gereken bir dizi eylemleri sıralıyor. Ve İbn Meymun bunu Rab'bin dördüncü ayetinin başına böyle koyar, ancak:
Mitzva, hastaları ziyaret etmek, yaslıları teselli etmek, ölüleri çıkarmak ve gelini getirmek ve misafirlere eşlik etmek ve tüm cenaze ihtiyaçlarını karşılamak, omuzda taşımak ve ondan önce leylak taşımak için sözlerinden yaptı. yas tut ve kaz ve göm ve gelin ve damadı sevin, Shiur, tüm bu matzahlar onların sözlerinden olsa da, genel olarak onlar ve komşunu kendin gibi sev, başkalarının sana yapmasını istediğin her şeyi, sen onları Tevrat'ta ve matzahlarda kardeşiniz yaptı.
Bir kez daha sevginin mitzvasının duygularla değil, eylemlerle ilgili olduğu görülüyor.[5]
Bu, peraşamızdaki şu ayetten de açıkça anlaşılmaktadır:
Sonuçta, ve sonra ve böylece,
Aşk eyleme dönüşür. Ve Parashat Akev'deki (gelecek hafta denir. Tesniye XNUMX: XNUMX) ayetlerde de böyledir:
Ve Allahının Allahını seveceksin, ve bütün günler onun vazifesini, ve kanunlarını, ve hükümlerini ve hükümlerini tutacaksın:
Ayrıca, Bilgeler aynı zamanda peraşamızdaki pratik sonuçlarla ilgili ayetleri de talep etmektedirler (Brachot SA AB):
Ve her durumda - Tanya, diyor R. Eliezer, tüm ruhunuzla söyleniyorsa, neden tüm ülkenizde söyleniyorsa ve tüm ülkenizde söyleniyorsa, neden tüm ruhunuzda söyleniyor? Vücudu kendisine sevgili olan bir kişi, Bütün madadlarda bu söylenir.
Aşk bir nesneye mi yoksa onun adlarına mı hitap ediyor?
İkinci kapıdaki iki arabam ve balon kitabımda, nesne ile özellikleri veya başlıkları arasında ayrım yaptım. Önümdeki masanın birçok özelliği var: Tahtadan yapılmış, dört ayağı var, uzun, rahat, kahverengi, yuvarlak ve dahası. Ama tablonun kendisi nedir? Bazıları tablonun bu özellikler koleksiyonundan başka bir şey olmadığını söyleyebilir (muhtemelen filozof Leibniz'in varsaydığı). Oradaki kitabımda bunun doğru olmadığını savundum. Tablo, özelliklerin toplanmasının yanı sıra başka bir şeydir. niteliklere sahip olduğunu söylemek daha doğrudur. Bu özellikler onun özellikleridir.[6]
Bir nesne bir özellikler koleksiyonundan başka bir şey değilse, o zaman herhangi bir özellik koleksiyonundan bir nesne yaratmanın önünde hiçbir engel yoktu.[7] Örneğin, yanımdaki masanın karesi ve üzerimizdeki cumulonimbus bulutlarının havadarlığı ile belirli bir kişinin parmağındaki yeşim taşının sebzesi de meşru bir nesne olacaktır. neden? Çünkü tüm bu özelliklere sahip bir nesne yoktur. Farklı nesnelere aittirler. Ancak bir nesne bir özellikler koleksiyonundan başka bir şey değilse, o zaman bunu söylemek imkansızdır. Sonuç, bir nesnenin bir özellikler topluluğu olmadığıdır. Onu karakterize eden bir dizi özellik var.
Tablo gibi bir nesne hakkında söylenen hemen hemen her şey, özellikleri hakkında bir ifade oluşturacaktır. Kahverengi ya da ahşap ya da uzun ya da rahat dediğimizde tüm özellikleri bunlar. İfadelerin tablonun kendisiyle (kemikleri) ilgilenmesi de mümkün müdür? Sanırım böyle açıklamalar var. Örneğin, tablonun var olduğu ifadesi. Varoluş, tablonun bir özelliği değil, tablonun kendisiyle ilgili bir argümandır.[8] Aslında benim yukarıdan, özellikler kümesinin ötesinde bir tablo diye bir şey olduğuna dair ifadem, tablonun var olduğu ifadesidir ve onun sadece özellikleriyle değil, onunla da uğraştığı açıktır. Tablonun iki değil tek bir nesne olduğu ifadesinin bile, onun bir tanımı veya özelliği değil, kendisi hakkında bir ifade olduğunu düşünüyorum.
Yıllar önce bu ayrımı ele aldığımda bir öğrencim, kendisine göre birine duyulan sevginin, âşığın niteliklerine değil, âşığın kemiklerine dönüştüğünü söylemişti. Özellikler onunla tanışmanın yoludur, ama sonra aşk, özelliklere değil, özelliklerin sahibine döner, bu nedenle özellikler bir şekilde değişse bile hayatta kalabilir. Belki de Pirkei Avot'ta bilgelerin söylediği buydu: Ve hiçbir şeye bağlı olmayan tüm aşklar - hiçbir şeyi geçersiz kılmaz ve aşkı geçersiz kılar. "
Yabancı çalışma yasağına bir açıklama daha
Bu resim, yabancı işgücü yasağına daha fazla ışık tutabilir. Bizim peraşamızda (ve yalvaracağım) Tora, yabancı işçi çalıştırma yasağını uzatır. Haftarah (İşaya bölüm M) aynı zamanda karşı tarafı, Tanrı'nın yerine getirilmemesi ile ilgilidir:
Nhmo Nhmo Ami Iamr your Gd: Tzbah Ci Nrtzh Aonh Ci Lkhh Orta Ikok Cflim Bcl Htatih: S. Cole okuyucu vahşi Fno Drc Ikok Isro Barbh Mslh Lalhino: Cl Gia Insa ve Cl mount ve Gd'de yürekli Iroslm ve Krao Alih Ci üzerine Dbro ve Hih Hakb Lmisor ve Hrcsim Lbkah : Virtzer Majeker: Onu yatak odasında öldürmek için Nadshading Irah Bzrao Ikbtz Tlaim ve Bhiko Isa Alot Inhl: S. Kim Mdd Bsalo su ve Smim Bzrt Tcn ve Cl Bsls Afr toprak ve Skl Bfls Hrim ve Gbaot Bmaznim: Rüzgarda Kim Tcn Ikok ve Ais Atzto Iodiano: Kim Bar Noatz ve Idhodhobin Msft ve Ilmdho bilgeliği ve Drc Tbonot Iodiano: ay Goim Cmr Mdli ve Cshk Maznim Nhsbo ay Aiim Cdk Itol: ve Lbnon Di Bar ve Hito yok Di Aolh yok: S Cl Hgoim Cain Ngdo Mafs ve Tho Nhsbo ona: ve Al Who Tdmion tanrısı ve Mh Dmot Tarco ona: Hfsl Nsc ustası ve Tzrf Bzhb Irkano ve Rtkot gümüş kuyumcusu: Hmscn Dünyaya gitmenin harika zamanı Th Cdk cennet ve Imthm Cahl Lsbt: Hnotn Roznim Lain Sfti arazi Ctho Ash: öfke Bl Ntao öfke Bl Zrao öfke Bl Srs Bartz Gzam Nsf Bhm ve Ibso ve Sarh Cks ile aynı Tsam: S. Al Who Tdmioni ve Asoh Iamr kutsal: Sao Ainicm ve Rao Who Bra Bunlar Hmotzia'dır Ordularının sayısında Rab adına hepsine hitap edecek ve kimsenin eksik olmadığı bir adamın gücüyle cesur olacak:
Bu bölüm, Aşem'in bir beden imajına sahip olmadığı gerçeğiyle ilgilenir. Onun için bir karakteri düzenlemek ve onu bize tanıdık gelen başka bir şeyle karşılaştırmak mümkün değil. Peki hala onunla nasıl iletişim kuruyorsun? Ona nasıl ulaşırsınız veya var olduğunu nasıl anlarsınız? Buradaki ayetler buna cevap veriyor: sadece entelektüel olarak. Eylemlerini görüyoruz ve onlardan var olduğu ve güçlü olduğu sonucuna varıyoruz. Toprağın kurumlarını yaratır (dünyayı yarattı) ve toprağın çemberine oturur (onu yönetir). "Ordularının sayısınca herkes için harcayanları Yikra adına kimin yarattığına bakın."
Bir önceki bölüm açısından denilebilir ki, Aşe'nin bir şekli yoktur, yani bizim tarafımızdan algılanan hiçbir özelliği yoktur. Onu görmüyoruz ve onunla ilgili herhangi bir duyusal deneyim yaşamıyoruz. Eylemlerinden sonuçlar çıkarabiliriz (müdahale eden felsefe terminolojisinde, nesne başlıkları değil eylem başlıkları vardır).
Bize doğrudan satan, gördüğümüz veya deneyimlediğimiz bir nesneye karşı duygusal aşk oluşturulabilir. Deneyim ve doğrudan duyusal karşılaşmadan sonra ortaya çıkan aşk kemiğe dönüşebilir, ancak bu sevgilinin unvanlarının ve özelliklerinin dolayımını gerektirir. Onlar aracılığıyla onunla tanışıyoruz. Bu nedenle, yalnızca argümanlar ve entelektüel çıkarımlar yoluyla ulaştığımız bir varlığa karşı duygusal bir sevgi olduğunu ve onunla doğrudan gözlemsel temas kurmanın hiçbir yolunun olmadığını iddia etmek zordur. Entelektüel aşkın yolunun burada esas olarak bize açık olduğunu düşünüyorum.
Eğer öyleyse, peraşa onu sevme emrini getiriyorsa, peraşa ve haftarahın Tanrı'nın soyutlaması ile uğraşması şaşırtıcı değildir. Tanrı'nın soyutlamasını içselleştirirken, O'na duyulan sevginin duygusal düzlemde değil, yalnızca entelektüel düzlemde olması gerektiği ve olabileceği açık bir sonuçtur. Belirtildiği gibi, bu bir dezavantaj değildir, çünkü gördüğümüz gibi kesinlikle aşkların en saf ve en eksiksizidir. Bu aşkın onda bir aşk duygusu da yaratması mümkündür ama bu olsa olsa bir ektir. Tanrı'nın entelektüel sevgisinin önemsiz bir parçası. Böyle bir duygu, yakalayacak hiçbir şeyi olmadığı için birincil tetikleyici olamaz. Bahsettiğim gibi, sevgilinin suretinde bir aşk duygusu algılanır ve Tanrı'da yoktur.
Belki burada yabancı emeğin yasaklanmasında başka bir boyut görülebilir. Kişi Tanrı için bir figür yaratırsa, onu doğrudan bilişsel bağlantı kurabileceği algılanan bir nesneye dönüştürmeye çalışırsa, o zaman ona duyulan aşk duygusal hale gelebilir, merkezcil bir karaktere sahip, sevilenden çok âşığı öne çıkaran bir karakterdir. merkez. Bu nedenle Tanrı, onu taklit etmenin (herhangi bir karaktere dönüştürmenin) bir yolu olmadığını ve ona ulaşmanın yolunun çıkarımlar yoluyla felsefi-entelektüel olduğunu içselleştirmemizi haftarahımızda talep eder. Dolayısıyla meselenin ele aldığı ona olan aşk da böyle bir karaktere sahip olacaktır.
Özet
Sanırım çoğumuzun dini algılarında yabancı işlerden epeyce parçalar var. İnsanlar soğuk dini çalışmanın bir dezavantaj olduğunu düşünüyorlar, ancak burada daha eksiksiz ve saf bir boyuta sahip olduğunu göstermeye çalıştım. Duygusal aşk genellikle bir Tanrı figürüne yapışır, bu nedenle aksesuarlarından ve yabancı tapınmalarından zarar görebilir. Burada, Tanrı sevgisinin oldukça platonik, entelektüel ve duygusal olarak yabancılaşmış olması gerektiği tezini savunmaya çalıştım.
[1] Levy'nin amigdalası hasar görürse, onun ne yaptığını anlamasının çok zor ve belki de imkansız olacağı doğrudur. Duygusal bir yaralanmanın ne olduğunu ve Simon'ı neden incittiğini anlamıyor. Bu nedenle amigdaladaki bir yaralanma, onun eyleminin anlamını anlamasına izin vermeyebilir ve özür dilemesi gerektiğini düşünmez. Ancak bunun bizim durumumuzda daha az önemli olan amigdalanın farklı bir işlevi olduğunu anlamak önemlidir. Benim görüşüm, teorik olarak kendisine eziyet etmese bile Simon'a zarar verdiğini anlıyorsa, bağışlanma talebi tam ve saftır. Onun duyguları gerçekten önemli değil. Teknik olarak, bu tür duygulara sahip olmadan, eylemin ciddiyetini ve anlamını anlayamayacağı için bunu yapmayabileceği doğrudur. Ama bu tamamen teknik bir konu. Karar vermenin zihin olması ve duyguları dikkate alınması gereken faktörlerden biri olarak kabul etmesi, benim açılışımla ilgili olabilir.
Bu bana bir zamanlar TED'de beyni hasar görmüş ve duyguları deneyimleyemeyen bir nörologdan duyduğum bir konuşmayı hatırlatıyor. Bu duygusal eylemleri teknik olarak taklit etmeyi öğrendi. John Nash (Sylvia Nasser'in Wonders of Reason ve onu takip eden filmiyle tanınan) hayali bir insan ortamını deneyimleyen ve onu tamamen teknik bir şekilde görmezden gelmeyi öğrenen John Nash gibi. Etrafında gerçekten insanlar olduğuna ikna olmuştu, ancak bunların birer yanılsama olduğunu öğrendi ve bu deneyimin içinde tüm gücüyle hala var olmasına rağmen onları görmezden gelmesi gerektiğini öğrendi. Tartışmamızın amacı için, Levy'yi, bu tür veya diğer eylemlerin insanlara zarar verdiğini ve onları yatıştırmak için bağışlamanın aranması gerektiğini entelektüel ve soğuk bir şekilde (duygu olmadan) anlamayı öğrenen, duygusal empati yeteneği olmayan hasarlı bir amigdala olarak düşüneceğiz. . Ayrıca, bağışlanma talebinin, hisseden bir insan için olduğu kadar onun için de zor olduğunu varsayalım, aksi takdirde, böyle bir eylemin, onu yapandan zihinsel bedeller talep etmemesi durumunda takdir edilmemesi gerektiği ileri sürülebilir.
[2] Bunu, Talmud Mantık Serisinin on birinci kitabında ayrıntılı olarak görün, Talmud'un Platonik Karakteri, Michael Avraham, İsrail Belfer, Dov Gabay ve Uri Kalkanı, Londra 2014, ikinci bölümde.
[3] Maimonides kökünde, başka bir abonenin mitsvasının ötesinde bir şeyi yenilemeyen çift mitsvotların atanmaması gerektiğini belirtir.
[4] Ve içinde bulunduğu olgunluğu sevme emri ile aynı şey değildir. Oradaki açıklamalarımıza bakın.
[5] Bunlar yazıcıların sözlerinden emirler olsa da ve görünüşe göre Dauriyta emri duygu konusunda evet, ancak bu eylemleri hemcinslerine olan sevgisinden dolayı yapan kişi bu mitzvah Dauriyta'yı da yerine getirir. Ancak burada, aslında övgü ilişkisini ele alan Dauriyta mitzvahın bile burada açıkladığımız gibi duygusal değil zihinsel olabileceğini anlamamıza İbn Meymun'un diline herhangi bir engel yoktur.
[6] Orada açıkladığım gibi, bu ayrım nesne ve durum ya da madde ve biçim arasındaki Aristotelesçi ayrımla ve Kant'ın felsefesinde gözümüze göründüğü gibi konuşmak (nuumana) arasındaki ayrımla ilgilidir. fenomen).
[7] Arjantinli yazar Borges'in deha öyküsünden verdiğim örneklere bakın, "Ochber, Telen, Artius", Yoram Bronowski tarafından çevrilmiş kum tepelerinde.
[8] Orada, Tanrı'nın varlığına ilişkin ontolojik argümandan buna kanıt getirilebileceğini gösterdim. Eğer bir şeyin varlığı onun niteliği ise, çünkü o zaman Tanrı'nın varlığı onun kavramından kanıtlanabilir, ki bu olası değildir. Her ne kadar sitedeki ilk not defterinde bu argümanın ayrıntılı bir tartışmasını görün. Orada argümanın temelsiz olmadığını (gerekli olmasa bile) göstermeye çalıştım.