Çeviren: Ümit Sözbilir Düzenleyen: Betül Şevval Yazıcı
Özet: Uzmanlar, pterozor denen tarih öncesi uçan sürüngenlerin tüyleri olduğuna ve aslında kel olduklarına inandıklarına dair kanıtları incelediler.
Dinozorların ne zaman tüy geliştirdiğiyle ilgili tartışma, tüylerin dinozorların akrabalarında da bulunduğu, pterozorlar adı verilen uçan sürüngenlerin de bulunduğu iddialarını çürüten bir makale yeni bir dönüş yaptı.
Leicester Üniversitesi Paleobiyoloji Araştırma Merkezinden Pterozor Uzmanı Dr. David Unwin ve Portsmouth Üniversitesinden Profesör David Martill, bu canlıların tüyleri olduğuna dair kanıtları incelediler ve gerçekte tüysüz olduklarına inanıyorlar.
Zixiao Yang liderliğindeki bir grup meslektaşının bazı pterozor taşıllarının, hayvanın derisinde tüy benzeri dallanma iplikleri yani ilkin olduğuna dair bir öneriye yanıt verdiler.
Nanjing Üniversitesinden Dr. Yang ve meslektaşları, Nature Ecology and Evolution dergisinde 2018 tarihli bir makalede tartışmalarını sundular. Şimdilerde ise Unwin ve Martill, aynı dergideki taşıl kanıtları için alternatif, tüysüz bir açıklama sunuyorlar.
“Gerçekten tüyleri varsa bu onları nasıl gösterdi ve kuşlar tarafından sergilenen aynı fantastik renk çeşitliliğini sergilediler mi?”Profesör Dave Martill, Paleobiyoloji Profesörü
Bu akademik ayrıntılar gibi görünse de aslında çok büyük taşıl bilimsel (paleontolojik) sonuçları vardır. Tüylü pterozorlar, en eski tüylerin ilk olarak hem pterozorlar hem de dinozorlar tarafından paylaşılan bir atada ortaya çıktığı anlamına gelir. Çünkü bu kadar karmaşık bir şeyin iki farklı hayvan grubunda ayrı ayrı gelişmesi olası değildir.
Bu, ilk tüy benzeri öğelerin şu anda düşünülenden en az 80 milyon yıl önce evrimleştiği anlamına gelir. Ayrıca, tüm dinozorların tüylerle veya ilk tüylerle başladığını, ancak sauropodlar gibi bazı grupların daha sonra onları tekrar kaybettiğini -şu anda kabul edilen kuramın tam tersi- gösterir.
Yaklaşık 30 pterozor taşılında tespit edilen kanıtlar, çapı milimetrenin onda birinden daha küçük olan tüy benzeri iplikçiklere dayanıyor. Yang ve meslektaşları, seçilen taşıllar arasında söz konusu iplikçiklerin, ilkin tüylerden tipik bir “dallanma yapısı” sergilediği yalnızca üç örnek bulabildiler.
Unwin ve Martill bunların ilk tüyler olmadıklarını, ancak pterozorun kanat zarının iç yapısının bir parçasını oluşturan sert lifler olduğunu ve “dallanma” etkisinin bu liflerin çürümesi ve çözülmesinin bir sonucu olabileceğini öne sürüyor.
“Tüylü pterozorlar fikri on dokuzuncu yüzyıla kadar uzanıyor, ancak taşıl kanıtları o zamanlar ve hala çok zayıftı.”Dr. David Unwin, Leicester Üniversitesi Paleobiyoloji Araştırma Merkezi
Dr. Unwin şunları söyledi: “Tüylü pterozorlar fikri on dokuzuncu yüzyıla kadar uzanıyor ancak taşıl kanıtları o zamanlar ve hala çok zayıftı. Olağanüstü iddialar olağanüstü kanıt gerektirir. Bunlardan birincisine sahibiz ancak ikincisi değil.”
Profesör Martill, her iki durumda da paleontologların bu eski uçan sürüngenlerin çevrebilimi hakkındaki fikirleri dikkatlice yeniden değerlendirmek zorunda kalacaklarını belirtti. “Gerçekten tüyleri olsaydı çeşitli sorular ortaya çıkardı: Bu onları nasıl gösterdi ve kuşlar tarafından sergilenen aynı fantastik renk çeşitliliğini sergilediler mi, eğer tüyleri yoksa geceleri nasıl ısındılar ya da sıcak kaldılar, bunun coğrafi menzillerinde ne gibi sınırları vardı, bugün çoğu sürüngen gibi soğuk kuzey iklimlerinden uzak mı durdular ayrıca nasıl ısıl düzenleme yaptılar? İpuçları o kadar şifreli ki bu harika hayvanların nasıl çalıştığını anlamaktan hâlâ çok uzaktayız.