eşekarısı Antik Yunan'ın Eski Tavan Arası Komedyasının tek temsilcisi Aristophanes'in (c. İki perde olarak yazılan oyun, tekrar eden bir temaya, eski ile yeni arasındaki gerilime odaklanır.
İlk perde genç Atinalı Bdelycleon (Cleon-nefretçi) ve onun eski kafalı babası Philocleon (Cleon-sevgilisi) etrafında döner. Bdelycleon, babanın şehrin jüri sistemine katılmasını engellemeye çalışır; Vicdansız savaş yanlısı Atina liderliği, yani Cleon tarafından kontrol edildiğine inandığı bir sistem. Oğul, babasını evde barikatlar kuruyor ve kaçmasını önlemek için dışarıya iki köle yerleştiriyor. Bir gece geç saatlerde, eşekarısı gibi giyinmiş ve oğlunu Sparta yanlısı olarak suçlayan yaşlı bir adamlar korosu evlerine gelir ve Philocleon'un kaçmasına ve vatandaşlık görevi olarak gördükleri şeyi yapmasına yardım etmeye çalışır. Son olarak, oğul, evde kendi başına sahte bir duruşma düzenleyerek, bir parça peynir hırsızlığı için bir köpeği deneyerek babasını mahkemeye olan tutkusunu tedavi eder.
Wasps, Aristophanes'in tercih ettiği hedeflerinden birine ince bir bakış atıyor: Atina hukuk sistemi.
İkinci perdede, genç sofistike Bdelycleon, babasına toplumda nasıl daha zarif davranacağını öğretmek için mücadele eder, bir kanepede nasıl düzgün bir şekilde yatılacağını, giyineceğini ve sofra adabının nasıl kullanılacağını gösterir. Ne yazık ki, baba reform yapamaz ve oğul sefil bir şekilde başarısız olur. Uzun ve sıkıntılı bir akşamın ardından, yaşlı adama parti sırasında ve sonrasında şiddetli davranışları nedeniyle mahkeme celbi çıkar. Oğul sonunda babasını değiştirmenin umutsuz olduğunu öğrenir.
Aristofanlar
Aristophanes'in erken yaşamı hakkında çok az şey bilinmektedir; doğum tarihi bile sorgulanıyor. Ailesi Aegina adasında toprak sahibi olmasına rağmen, Aristophanes, Philippus'un oğlu Atina'nın yerlisiydi. Aroses'in küçük bir oyun yazarı olduğu iki oğlu vardı. David Barrett'ın çevirisinde Aristophanes: Kurbağalar ve Diğer Oyunlar, oyun yazarı Atina Yunanistan'ının zarafet, çekicilik ve kapsamının en büyük örneklerinden biri olarak lanse edildi. Editör Moses Hadas, Yunan Dramı narin ve incelikli şiirler yazabileceğini ama aynı zamanda müstehcenlik ve neşe de gösterebileceğini söyledi. Komedisi, müstehcen zeka ve buluşun ustaca bir karışımı olarak görülüyordu. Bununla birlikte, diğerlerine göre, parodi, hiciv ve bayağılık kullanımıyla Yunan trajedisini Aeschylus'un yüksek seviyelerinden indirdi.
Diğer MÖ 5. yüzyıl oyun yazarları gibi o da birçok çağdaş meseleyi ele aldı. Oyunlarının çoğu, Atina ve Sparta arasındaki uzun savaş sırasında yazılmıştır ve Atina liderliğine karşı pek de ince olmayan saldırılar içerir. Komedilerinin çoğunda açıkça görüldüğü gibi, Aristophanes savaşın ateşli bir muhalifiydi ve savaş yanlısı avukat ve devlet adamı Cleon, öfkesi için kolay bir hedef haline geldi. Oyun yazarı, oyunda Cleon'a sözlü saldırıları nedeniyle mahkemeye çıkarıldı. Babilliler. Perikles, Cleon gibi insanların komik eleştirilerini yasaklamaya çalışsa da, çok az başarılı oldu ve kısa süre sonra iptal edildi. Genellikle kaba mizahları ve müstehcen üslubuyla eleştirilen Aristophanes oyunları Atinalı seyirciler arasında popülerdi. Tercih ettiği hedefler politikacılar, filozoflar (Sokrates favoriydi), şairler, bilim adamları ve hatta müzisyenlerdi. Ne yazık ki, 40 oyununun sadece on biri hayatta kaldı. eşekarısı bu hedeflerden birine ince bir bakış atıyor: Atina hukuk sistemi.
Karakterler
Karakterlerin kadrosu şunları içerir:
- Ksanthias
- Sosias
- Bdelycleon
- Philokleon
- laboratuvarlar
- Köpek
- eğlence düşkünü
- fırıncı kadın
- bir vatandaş
- birkaç sessiz karakter
- ve tabii ki koro
Arsa
Birinci Perde
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Bir akşam geç vakit, iki köle, Xanthias ve Sosias, genç Atinalı Bdelycleon ve babası Philocleon'un evinin dışında oturuyorlar. Evin önünde ve pencerelerin önünde barikatlar var; büyük ağ tüm evi kaplar. Xanthias, dinleyicilere gece nöbetlerinin ardındaki koşullar hakkında bilgi vererek seslenir:
Orada, çatıda uyuyan koca adam, o bizim efendimiz. Babasının başında nöbet tutmamızı ve kaçmaması için onu içeride tutmamızı emretti. Görüyorsunuz, yaşlı adam çok tuhaf bir hastalıktan muzdarip. [...] Ön sırada oturmayı reddederse, yargıda oturmak ve çamlar için can atıyor. (Barrett, 11-12)
Bir dizi çabaya rağmen, Bdelycleon babasını aksine ikna edemedi. Arka planda, Delphi'deki kahinin kendisine bir adamı beraat ettirirse solup gideceğini söylediğini iddia eden babanın onu dışarı çıkarmak için bağırdığı duyulur. Hatta yaşlı adam, pazara gitmeyi planladığını iddia ederek ailenin eşeğinin alt tarafına binmeye bile kalkışır.
Uzakta yüksek bir vızıltı duyuyorlar: babanın jüri üyeleri, Philocleon gibi tüm gaziler ve eşekarısı gibi giyinmiş, iğnelerle tamamlanmış. Yaşlı adama mahkemeye kadar eşlik etmeye geliyorlar. Philocleon'u dışarı çıkıp onlara katılmaya çağırırlar. Evin içinden oğlunun ona izin vermeyeceğini haykırır. Bdelycleon ve koro (eşek arısı) lideri arasında bir tartışma başlar. Bdelycleon, Ksanthias'ı eski jüri üyelerini kışkırtmaması konusunda uyarır. Philocleon şunları söylüyor:
Mahkemeye gitmeme izin vermiyor; kimseye zarar vermeme izin vermez. Bana kolay bir hayat vermek istiyor. (20)
Koro lideri dehşete düşer ve bunun demokrasi için bir tehdit olduğunu söyleyerek, oğlunun hem hain hem de komplocu olduğunu ekler. Philocleon kaçmak için birkaç nafile girişimde bulunurken, yaban arısı lideri ona güvence verir:
Onu hayatı için koşturacağız. Bu ona sandığa saygısızlık etmeyi öğretecek. (21)
Hüsrana uğrayan Bdelycleon, aralıksız uğultuyu durdurması ve dinlemesi için koroya yalvarır, ancak yaşlı adamların korosu onu görmezden gelir ve öfkeli eşekarısı gibi arkasını döner: “Eşekarıları! Dönüş hakkında! Mevcut sokmalar!” (23) Yaban arıları hücum ederken, Philocleon özgürlük için hızlı bir atılım yapar ama iki köle tarafından yakalanır. Bdelycleon, elinde meşalelerle evden koşar; koro geri çekilir. Son olarak, Bdelycleon müzakere etmeyi ve bir anlaşmaya varmayı ister. Koro lideri isteksiz:
Aranjman? Seninle! Halk düşmanısın! Seni monarşist! Sizi uzun saçlı Amynias! Brasidas [Spartalı general] ile işbirliği içinde püsküllü Sparta yanlısısınız. (25)
Bdelycleon babasına döner ve söyleyeceklerini dinlemesi için ona yalvarır: "…neredeyse taptığın bu adamlar tarafından nasıl tuzağa düşürüldüğünün farkında değilsin. Farkında olmadan bir kölesin" (26). ). Hatta babasına uşak diyor ve jüri görevinden ne elde edebileceğini soruyor. Sonunda bir anlaşmaya varılır; baba ve oğul her biri kendi durumunu korodan önce ifade edecek.
Önce baba gider ve davasını savunur. Sanıkların ona nasıl boyun eğdiğini ve merhamet etmesi için yalvardığını ortaya koyuyor. Jüri üyesi olmanın en iyi yanının maaş olduğunu da ekliyor. Koro onun “mantıklı konuşmasını” ve “harika performansını” alkışlar (31) Şimdi, oğlu babasına bir köleden başka bir şey olmadığını kanıtlaması gerektiğini bilerek sırasını alıyor. Babaya sorulan ilk soru: Haraç, vergiler, madenler, pazarlar ve liman harçlarından gelen para nereye gidiyor? Ve bu paranın ne kadarı jüriye gidiyor? Philocleon bunun sadece yüzde on olduğunu hesaplıyor. Bdelycleon şöyle devam ediyor:
Peki, bu adamlar ve onların ahbapları, siz üç obolunuzla dolup taşmışken, hepsinin fazla maaşlı yöneticilik görevlerinde bulunması kölelik değil mi? (33)
Bdelycleon devam ediyor. Hükümet bütün parayı alıyor ve ona sadece bir kuruş veriyor. Hükümet onu fakir tutmak istiyor. Artıkları çiğnemek için savaştığı ülkeden çok az şey alıyor. Baba sonunda kabul ettiğinde, oğlu mantıklı bir çözüm önerir: davaları denemekten hoşlanıyorsa, neden evde yapmasın. Kafası karışmış olsa da, baba rıza gösterir ve evin hemen dışında geçici bir mahkeme kurulur.
Philocleon'un önüne gelen ilk dava, bir parça Sicilya peyniri çalmakla suçlanan aile köpekleri Labes'e karşıdır. Diğer köpekleri - kısaca The Dog - kovuşturmaya açılma arzusunu dile getirdi. İki köpek, iki köle eşliğinde babanın önüne getirilir. Dava, The Dog tarafından “söz konusu Labes'in kasten ve ağır bir şekilde yanlış yaptığı ve bir Sicilya peynirini tek başına yiyerek yaraladığı” gerekçesiyle başlatıldı (41). Davacı, The Dog (Atina'nın bekçi köpeği olarak adlandırılan Cleon'un takma adı), Labes'e karşı şunları söylüyor:
Bunun için cezalandırılmalıdır. Bir yamada iki hırsıza yer yok. Neden boşuna havlamaya gitmem gerektiğini anlamıyorum. (43)
Labes onun adına konuşmazken, Bdelycleon, Labes'in iyi bir bekçi köpeği ve asil bir yaratık olduğunu iddia ederek konuşuyor. Philocleon'a merhamet etmesi için yalvarır; Köpek (Cleon) evde kalır ama payına düşeni isterken köpek yorulmadan çalışır. Bdelycleon, beraat talebinde bulunarak davasını sürdürüyor. Yaşlı adam kendi başına, bu yüzden oğlu onu Philocleon'un oylama taşına düştüğü çömleğe götürerek yardım ediyor; beraat içindi. Suçlu bir adamın kaçmasına izin vererek kandırılmıştı. Artık hayatının sona erdiğine inanan oğul, ona yeni bir hayat göstereceğine söz verir: akşam yemekleri ve partilerle dolu bir hayat.
İkinci Perde
Evin dışına iki kanepe getirilir. Baba oğul içeri girerler. Uzun bir mücadeleden sonra, Bdelycleon nihayet babasının eski püskü pelerinini çıkarır ve onun yerine bir İran elbisesi koyar. Eski keçe ayakkabıları, deri kayışlı Spartalılar için değiştirilir. Daha sonra yaşlı adamdan “zarif, varlıklı bir havayla” yürümesi istenir (51). Acı verici bir şekilde, Bdelycleon babasına sosyal bir ortamda nasıl davranacağını, hatta bir kanepede nasıl düzgün oturacağını öğretmeye çalışır. Oğul ayrıca bir partide meydana gelebilecek konuşmalarla da ilgileniyor. Babasına etkileyici bir şey söylemesini söyler. Hatta babanın söylemesine izin verilen şarkıları tartışırlar, partide olması beklenen Cleon'u kızdırabilecek herhangi bir şeyden kaçınırlar. Philoctemon'un evindeki akşam yemeğine gitmeden önce, baba içki içme konusundaki isteksizliğini ifade eder; bunun “barışın ihlaline, saldırıya ve darphaneye - ve hala akşamdan kalmışken büyük bir para cezasına” yol açtığını biliyor (57).
Parti bir felaketti. Siyah ve mavi dövülmüş, Xanthias koroya konuşuyor:
Yaşlı adam kendini korkunç bir şekilde rahatsız ediyor: hepsinden daha sarhoş. Ve bu, diğerlerinin kim olduğu düşünüldüğünde bir şey söylüyor. (59)
Kaba hikayeler anlattı ve oradaki herkese hakaret etti. Partiden ayrılırken Philocleon flüt kızı kaçırdı. Eve giderken, büyük bir insan kalabalığı onu takip ediyor, birçoğu şikayet ediyor. Endişeli bir Bdelycleon babasına kaçırmanın suç olduğunu söylemeye çalışır. Bir "eğlenceli" yaşlı adamı durdurur:
Bu gençlik şakalarının bedelini yarın ödeyeceksin. Sabah hepimiz burada olacağız ve buna mahkemede cevap vereceksin. (66)
Fırıncı yaşlı bir kadın araya giriyor. Elinde boş bir tepsiyle, somunlarının kaybı için on obol borcu olduğunu iddia ediyor ve onu Pazar Mahkemesinde göreceğine söz veriyor. Kafası sargılı bir vatandaş, saldırı ve darp için dava açmakla tehdit ediyor. Babayı kalabalıktan uzaklaştıramayan Bdelycleon, sonunda onu eve götürür, ancak yaşlı adam yine de parti yapmak ister. Yakında ona yengeç gibi giyinmiş ikinci bir dansçı katılır. Geceye parti verirler.
Tercüme
Aristophanes'in oyunları genellikle müstehcen ve müstehcen yapıları nedeniyle eleştirilse de, Atinalı izleyiciler onları sevdi. Birçok trajedi yazarı gibi, oyunlarını sosyal ve politik yorumları seslendirmek için kullandı. Hayatının büyük bir bölümünde, Sparta ile Atina arasındaki savaş, genellikle şehrin kapılarında sürüyordu. Cleon gibi siyasi, savaş yanlısı liderler Aristophanes'i kızdırdı ve oyunlarını endişesini dile getirmek için kullandı, hatta kendini mahkemede buldu. olduğu gibi Lysistrata, oyun yazarı kendini sevdiği şehrin hükümetiyle karşı karşıya bulur. İçinde eşekarısı, hedefi sadece Cleon değil, şehrin jüri sistemidir. Görünüşte demokratik olmasına rağmen, sistem vicdansızlar tarafından kolayca manipüle edildi.
Oyunun ana karakteri Philocleon, hem vatandaşlar hem de liderlik tarafından saygı duyulan değerli bir hizmet sunduğuna gerçekten inanıyor. Oğlu Bdelycleon, nasıl manipüle edildiğini açıklayana kadar yaşlı adamın fikrini değiştirmez. Yine, diğer oyunlarda olduğu gibi, Cleon küçük bir karakter olan The Dog olarak görünür. Labes aleyhindeki tanıklığı, Labes'in işin çoğunu nasıl yaptığını, o arkasına yaslanıp kârdan payını, yani bir parça peynir isterken gösteriyor. Oyunun ikinci perdesinde - "adalet komedisi" (Barrett, 4) olarak adlandırılır - oğul, babasının eski moda davranışını değiştirmeye çalışır (ve başarısız olur); eski ile yeninin sıkça görülen çatışması. Oyun, eğlendirirken, muhafazakar oyun yazarına savaş karşıtı inançları ve şehrin liderliğine olan güvensizliği için bir yol sağladı.
Yaban Arısı – Aristophanes | Oyna Özeti & Analizi | Antik Yunanistan – Klasik Edebiyat
“eşekarısı“ (Gr: “Spekler“) antik yunan oyun yazarının bir komedisidir. aristofanlar, ilk olarak Lenaia festivalinde sahnelendi. 422 M.Ö.. Bazıları tarafından dünyanın en büyük komedilerinden biri olarak kabul edilir ve belki de Eski Komedi'nin geleneklerini diğer tüm oyunlardan daha iyi örneklendirir. Bilişim Teknoloji alaycı eğlence de Atinalı demagog Cleon ve onun güç temeli olan mahkemeler hakkında bir hikayede eski jüri üyesi Philocleon Jüri çalışmasına bağımlı olan ve oğlu Bdelycleon'un onu reforme etmeye yönelik talihsiz girişimleri.
Amerikan Deneyimi
WASP'lerin Aralık 1944'te dağıtılmasından otuz yıldan fazla bir süre sonra, İkinci Dünya Savaşı'nın kadın pilotları gazetedeki bir dizi manşet karşısında şok oldular. ABD Hava Kuvvetleri, kadınların ilk kez askeri pilot olarak görev yapmasına izin verileceğini duyurdu. Ülkenin dört bir yanından gelen WASP'ler, ülkeye hizmetlerinin tamamen göz ardı edilmesinden dolayı öfkeliydi. Bir WASP daha sonra, "Hava Kuvvetleri Akademisi kadınları almaya karar verdiğinde ve tarihte ilk kez kadınların askeri uçakları uçuracağını duyurduklarında, bu gerçekten hepimizin altında bir bomba oluşturdu" dedi. "Düşündüm ki: 'Hadi, o programa koyduğumuz her şeyden sonra."
Güçlü bir erkek pilot lobisinin 1944'ün sonunda WASP'ı kapatmasından bu yana Amerika'da çok şey değişmişti. Varlığının son aylarında program medyada sürekli saldırı altındaydı. "KONGRE TARAFINDAN OLUŞTURULMAMIŞTIR" bir başlık ilan etti. Bir yazar, örgütün yakın zamanda yok olacağını tahmin eden isimsiz bir kaynaktan alıntı yaptı. İddiaya göre muhbir, "Bu sabahlardan birinde uyanacağız," dedi, "vergi mükelleflerini sokacak daha fazla WASPS olmadığını keşfetmek ve deneyimli adamları uçuş işlerinden uzak tutmak için." Buna karşılık, 1977'deki muhabirler, İkinci Dünya Savaşı sırasında askeri uçakları uçuran kadınlardan etkilenmiş ve ilgilerini çekmiştir.
1940'larda medya, kadınların askeri yardım taleplerinde hiçbir haklılık görmedi. 1977'ye gelindiğinde, muhabirler yardımların eksikliğinin bir adaletsizlik olduğunu hissettiler. Bir yazar, okuyuculara, genç bir kadın pilot askeri uçaklarda uçarken öldüğünde, cenazesinin ABD hükümeti tarafından ödenmediğini, üsteki arkadaşlarının cesedini eve göndermek için genellikle bir şapka ödemek zorunda kaldıklarını açıkladı.
1976'da WASP'ler, eski II. Dünya Savaşı pilotu Senatör Barry Goldwater'da Capitol Hill'de güçlü bir şampiyon buldular. WASP'lerin statüsünü resmen II. Meclis, Goldwater'ın değişikliğine karşı oy kullandı. Ama Arizona Senatörü caydırılmadı. Ertesi yıl Senato'ya WASP'lerin askeri olarak tanınması çağrısında bulunan bir WASP tasarısı sundu. Sunumunda, Senato'daki muhaliflerin WASP tasarısını engellemeye devam etmesi halinde, üst meclise sunduğu her mevzuat parçasına bir WASP değişikliği eklemekle tehdit etti.
WASP'lerin kendileri, çok fazla halk ve kongre desteği elde etmeyi başardılar. Savaşın sona ermesinden bu yana birkaç on yıl geçtiğine göre, kadınlar o zamanlar gizli görevler olarak adlandırılan şeyleri alenen tartışmakta özgürdü. Uçuşları ve aldıkları riskler hakkında konuştular ve halktan dilekçe imzalattılar. Bir WASP, imza toplamak için özellikle iyi bir yer keşfetti: o yılın gişe rekorları kıran filmi Star Wars için sinema salonlarının dışındaki çizgiler.
WASP'ler, Başkan Jimmy Carter, Amerikan Lejyonu, Yabancı Savaş Gazileri ve Gaziler İdaresi de dahil olmak üzere çeşitli çevrelerden güçlü muhalefetle karşılaştı. Özellikle ikincisi, WASP'lere gazilik ödeneği verilirse, savaş çabalarını destekleyen diğer sivil örgütlerin - örneğin Sivil Hava Devriyesi - askeri tanınma için lobi yapmaya başlayacağını savundu. İkinci Dünya Savaşı Generali Hap Arnold'un oğlu Gazi İşleri Senatosu Komitesi huzurundaki ifadesinde, WASP'lerin neden esasen sivil bir birim olmadığını açıkça belirtti. Hem Albay Bruce Arnold hem de WASP gazileri, WASP'ı sivil bir örgütten çok askeri bir örgüt yapan askeri eğitimi, çok gizli görevleri, tatbikatları, üniformaları ve yan silahları anlattılar.
WASP'ler, hem Ordu'nun onları resmi olarak askerileştirmeyi amaçladığını hem de NS savaşın bitiminden önce ordunun fiili bir parçası. Bir Meclis komitesi önündeki ifadesinde Albay Arnold, babasının WASP'leri militarize etme niyetleri olarak adlandırdığı şeyi özetledi. Sözlerini coşkulu bir yalvarışla sonlandırdı: "Kim daha hak ediyor, yazılı resmi askeri emirlerle uçan, bu emirleri yerine getirirken kendi uçaksavar topumuz tarafından vurularak öldürülen genç bir kız mı, yoksa genç bir maliye memuru mu? Denver ofisinde sekiz ila beş iş ile. Bu komitenin, 79 kişinin ölümüne veya yaralanmasına neden olan bir savaşa WASP'ın da katlandığını hatırlayacağını umuyoruz. Onlarla ilgilenmemek aynı zamanda sloganla alay ediyor Gaziler İdaresi'nin yanı sıra ülkemizdeki tüm Gaziler İdaresi sisteminin."
Eski bir WASP komutanı olan Byrd Howell Granger, WASP'lerin askeri disipline tabi olduğunu, çok gizli görevlere atandıklarını ve birçoğunun birimlerinden sonra hizmet şeritleri aldığını gösteren 100 sayfadan fazla belgeden oluşan bir dosya hazırladı. dağıtıldılar. Bir belge diğerlerinden daha fazla ikna ediciydi. Bu, Kansas'taki Strother Field'daki komutanı tarafından WASP Helen Porter'a verilen Şerefli Terhis sertifikasıydı. Şöyleydi: "Bu, Helen Porter'ın Birleşik Devletler Ordusunda aktif Federal Hizmette onurlu bir şekilde hizmet ettiğini tasdik etmek içindir."
1977 sonbaharında, hem Meclis hem de Senato, WASP'lere askeri statü verilmesi ve kadın pilotların gazi yardımlarından yararlanmaya uygun hale getirilmesi için oy kullandı. WASP'lerin çoğu için zafer, hükümetin mali desteğinden daha fazlasını ifade ediyordu. Savaş sırasındaki hizmetlerinin ve başarılarının bir kabulüydü. Bir gazi, "Sonunda otuz yıl önce yaptıklarımız için tanındık" dedi. Bir diğeri tedbirin "öldürülen kızların ailelerine vatanları için öldükleri hissini verdiğini" sözlerine ekledi. Zafer ayrıca, Kongre'nin kararından birkaç gün sonra Albay Arnold'un bir WASP'a, Gaziler Günü'nü anmak için Stars and Stripes'ı bir WASP meslektaşının mezarına koyabileceğini ve koyması gerektiğini muzaffer bir şekilde söyleyebilmesi anlamına geliyordu.
Tarih
Bir şeyi kanıtlamak için yasaya ihtiyacınız yok. Kalbinize ve kafanıza ne koyarsanız o olabilirsiniz ve kimsenin size olamayacağınızı söylemesine izin vermeyin, çünkü 2. Dünya Savaşı'nda 1078 kadın pilot bunu yaptı.
–Annelle Henderson Bulechek, WASP 44-W-2
KADIN HAVA KUVVETLERİ HİZMET PİLOTLARININ TARİHİ
1942'de, ülke Pearl Harbor'a yapılan saldırıdan sarsılırken, eğitimli erkek pilotlar yetersizdi. Savaşmak için nitelikli pilotlara ihtiyaç vardı. Ordu ayrıca pilotların yeni inşa edilen eğitim uçaklarını Güney'deki uçuş okullarına teslim etmesi konusunda da çaresizdi. Yirmi sekiz deneyimli sivil kadın pilot, bu feribot işlerini almak için gönüllü oldu. 1942 yazının sonlarında ülkenin ilk kadın filosunu kurdular.
Kasım 1942 ile Aralık 1944 arasında, 1.074 kadın daha önce Houston'da uçmak için eğitildi ve ardından Sweetwater, Teksas'taki Avenger Field'a taşındı. Nancy Love ve Jacqueline Cochran, WASP haline gelen iki programı (Kadın Yardımcı Feribot Filosu ve Kadın Uçan Eğitim Müfrezesi) kurdu.
WASP, Ordunun cephaneliğindeki her uçağı uçurdu. Feribotla taşımaya ek olarak, topçu hedeflerini çektiler, ekipman ve uçamayan personel taşıdılar ve erkeklerin onları tekrar uçurmasına izin verilmeden önce onarılan uçuş testi yapılmış uçaklar. WASP, iki yılı aşkın bir süredir havacılıkla ilgili çok çeşitli işler yapmaya ve ülke çapında 120'den fazla üste hizmet vermeye devam etti.
WASP'ı savunan adam Ordu Hava Kuvvetleri Komutanı General “Hap” Arnold'du. ABD Kongresi tarafından saygı duyuldu, ancak Haziran 1944'te WASP'ı ABD ordusunun üyeleri olarak resmen atamaya çalıştığında Kongre “hayır” dedi. Uzun süren bir mücadeleden sonra, WASP'a 1977'de Başkan Carter tarafından imzalanan bir yasa sayesinde askeri statü verildi. Bu 1.102 Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotu, erkek meslektaşlarıyla birlikte kanat uçlarından kanat uçlarına uçtu ve savaş çabası için hayati öneme sahipti.
Sarah Byrn Rickman, WASP yazarı ve tarihçisi
Ulusal WASP İkinci Dünya Savaşı Müzesi Tarihi
Ulusal WASP İkinci Dünya Savaşı Müzesi, 2002 yılında iki kadının, WASP Deanie Bishop Parrish ve kızı Nancy Parrish'in vizyonuyla başladı. Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotlarının tarihinin, WASP'lerin çoğunun II. Dünya Savaşı sırasında eğitim aldığı Avenger Field'da sergilenmesi gerektiğine inanıyorlardı.
Bu vizyonu gerçeğe dönüştürme planları 2002 sonbaharında Sweetwater toplum liderlerine bir sunumla başladı. Aynı yılın 9 Aralık'ında, Müzenin fizibilitesini araştırmak için ilk kez bir yönlendirme komitesi toplandı. Kuruluş belgeleri, Ocak 2003'te yürütme kuruluna sunuldu ve Müze, Temmuz 2003'te Teksas Eyaleti'ne dahil edildi. Sweetwater Ticaret Odası, Müzeyi hem finansal olarak hem de kilit liderlikle destekledi. Eylül 2003'te Müze Yönetim Kurulu, Sweetwater Şehrinden Avenger Field'da 55 dönümlük arazi kiraladı. İki yüz yıllık kiralama, araziyi ve 1929'da ilk Sweetwater Belediye Havaalanı olarak hizmet vermek üzere inşa edilmiş bir hangarı içeriyordu.
Eldeki kuruluş belgeleri ve üzerine oturtulan bir site ile Müzenin inşaatına başlandı. 2004 yılında Yönetim Kurulu, Müzeyi desteklemek için yeni üyeler aldı, mimari çizimler etrafında bir ana plan geliştirdi, ilk resmi haber bültenlerini postaladı ve WASP'a ulusal olarak tanınan bir anıt inşa etmek için fon aramaya devam etti. Hangardaki tadilatlar 2005 yılının başlarında başladı ve ilk Ulusal WASP İkinci Dünya Savaşı Müzesi Fly-In ile sonuçlandı. Müzenin Mayıs 2005'te açılması için yerel, eyalet ve ulusal gönüllüler uzun saatler çalıştı. Hangarın dışı boyandı ve hangarın içi sergilere ev sahipliği yapacak şekilde tamamen yenilendi. 62 yıl önce WASP'ın birinci sınıfının mezun olduğu gün olan 28 Mayıs'ta, çok sıkı çalışmanın kutlanması için büyük bir açılış yapıldı.
2006 yılında Müze, yeni üyeler ve parasal bağışların yanı sıra tarihi eser bağışları ve yeni sergilerle büyüdü. Artık her yıl düzenlenen Hangar One'daki ilk Eve Dönüş, Anma Günü hafta sonu yapıldı. İlk Eve Dönüş'ün öne çıkan kısmı, WASP'ın eğitim sırasında yaşam alanları olan bir körfezi gösteren serginin açılışıydı.
Müzeye üyelik ve ilgi arttıkça, yöneticiler 2007'de bir yönetici direktör tuttular. 2008'de Müze, yeni pazarlama ve bağış toplama yolları bulmak, üyeliği artırmak ve yeni sergiler inşa etmek için kapsamlı koleksiyonu kaydetmeye başladı.
Sürekli gelişen bir proje olarak Müze her yıl büyüdü: 2009'da bir PT-19 ekranının eklendiği görüldü ve 2010'da yapılan iyileştirmeler arasında Jacqueline Cochran hatıralarının yer aldığı bir sergi yer aldı. Mart 2010'da WASP'a Kongre Altın Madalyası sunumu, II. Dünya Savaşı Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotlarının hikayesi hakkında daha fazla ulusal farkındalık ve artan heyecan sağladı. 2012'de Müze, Stearman'ı ve ardından 2017'de BT-13'ü satın aldı. 2020'de Müze, UC-78 Bobcat'i koleksiyonuna ekleyerek onu beş orijinal WASP eğitim uçağından dördüncüsü haline getirdi.
Gittikçe daha çeşitli bir Yönetim Kurulu ve ülkenin dört bir yanından üyelerle Danışmanlar, Müzenin hedeflerine ulaşma yolunda ilerlemeye devam etmesini sağlıyor.
İkinci Dünya Savaşı Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotlarının İnanılmaz Hikayesi
İkinci Dünya Savaşı'nın Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotları (veya WASP), Amerikan savaş çabalarında büyük rol oynadı. Burada, Mac Guffey bize onların hikayesini anlatıyor ve hem savaş sırasında hem de sonrasında tanınmak için mücadele ediyor.
Ayrıca Mac'in geçmiş makalelerini de okuyabilirsiniz: ABD'de Suçlamanın Kısa Tarihi ( Burada ) ve Frank Günü'nde ( Burada ) .
WASP pilotları (soldan sağa) Frances Green, Margaret Kirchner, Ann Waldner ve Blanche Osborn, Ohio'daki Lockbourne Ordu Hava Kuvvetleri üssünde vaftiz eğitimi sırasında B-17 eğitmenlerini ('Pistol Packin' Mama' vaftiziyle) terk ediyor. Paraşütlerini taşıyorlar.
Amerika'nın İkinci Dünya Savaşı'na girmesinden iki yıl önce, nispeten bilinmeyen binden fazla deneyimli pilottan oluşan öncü bir grup öne çıktı ve hava-kolunda başgösteren bir insan gücü sorunu olarak gördükleri sorunun çözümünün bir parçası olmak için gönüllü oldu. ABD ordusunun.
“…İkinci Dünya Savaşı'nın zirvesinde, hayatlarının fırsatı için evlerini ve işlerini bıraktılar - tarihte ABD ordusu için uçan ilk kişi olmak için… bu kadınlar Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotları oldular - daha iyi bilinen adıyla YABAN ARISI." [1]
Bu, uzun süredir tanınmayan ve değeri bilinmeyen azimli pilotlar grubunun ve onların asker olarak kabul edilmek için verdikleri zorlu mücadelenin hikayesidir. Ve her şey bir kadından kadına bir mektupla başladı çünkü Jacqueline “Jackie” Cochran, First Lady Eleanor Roosevelt'te akraba bir ruh tanıdı.
1939'du ve İkinci Dünya Savaşı Polonya'da patlamıştı.
Amerika'nın nihai katılımını fark eden ülkenin en ünlü kadın pilotu, Amerikan tarihinin en ilerici First Lady'sine şaşırtıcı bir öneriyle bir mektup yazdı - ordunun yaklaşan insan gücü taleplerini telafi etmek için kadın pilotları savaş dışı rollerde kullanın. [2]
Cochran'ın önerisindeki bilgeliği ve önseziyi fark eden Eleanor Roosevelt, onu ABD Ordusu Hava Kuvvetleri başkanı General Henry "Hap" Arnold ile tanıştırdı. Ancak Cochran'ın planı başlangıçta reddedildi. Arnold 1941'de çoğu Amerikalının - özellikle erkeklerin - yanlış anlaşılan duygularını dile getirdi:Şu anda yeterli insan gücüne sahip bir ülkede kadın pilotların kullanılması hiçbir askeri amaca hizmet etmez..” [3]
Ancak yaklaşan dünya çapındaki bu savaşta savaşmak için gerekli insan gücü Arnold'un (veya bu konuda herhangi birinin) beklediğinden çok daha fazlaydı ve Eylül 1942'ye kadar Nancy Harkness Love ve Cochran, Arnold'un desteğiyle bağımsız olarak iki ayrı uçuş programı kurdular. (Kadın Yardımcı Feribot Filosu ve Kadın Uçan Eğitim Müfrezesi). 5 Ağustos 1943'te bunlar, WASP - Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotları - hava kuvvetlerinin himayesinde sivil bir filo olarak birleştirildi. ABD Ordusu Hava Kuvvetleri. Ve sadece kadın pilotlardan oluşuyordu. Cochran, WASP ve eğitim bölümünün direktörü olarak seçilirken Love, feribot bölümünün direktörlüğüne atandı. [2]
Jackie Cochran, WASP kursiyerleriyle çevrili.
YETERLİLİKLER VE EĞİTİM[4]
Ordu, uçuş deneyimi olmayan erkek sivilleri, fabrikadan ABD'nin dört bir yanındaki ve hatta yurtdışındaki çeşitli askeri hava limanlarına uçak taşıyan işlerde pilot olmak üzere eğitti. Ancak Cochran ve Love, kadın pilotlar için – hatta “sivil” kadın pilotlar için bile – çıtanın daha yüksek olması gerektiğini biliyordu.
Cochran ve Love'ın bir kadın için belirlediği nitelikler JWASP'a başvuran olmak için çok katıydı: Potansiyel işe alımların 21 ila 35 yaşları arasında, sağlıklı, halihazırda bir pilot lisansına ve 200 saatlik uçuş deneyimine sahip olmaları gerekiyordu!
WASP filosunun var olduğu on altı ayda, 25.000'den fazla kadın eğitim için başvurdu. Bunlardan sadece 1.830'u (on sekiz eğitim sınıfına yayılmış) aday olarak kabul edildi. Sonunda, bu adaylardan 1.074'ü Texas, Sweetwater'daki Avenger Field'da dört aylık (Ordu yolu) zorlu eğitim programını başarıyla tamamladı.
Pilot olarak ileri düzey deneyimlerine rağmen, WASP askerlerinin deneyimsiz erkek Ordu Hava Birlikleri pilotlarıyla aynı birincil, temel ve ileri eğitim kurslarını tamamlamaları gerekiyordu. Gereksiz yürüyüş ve yakın sipariş tatbikatını öğrenmenin yanı sıra, havaalanında günde yaklaşık on iki saat geçirdiler. Günün yarısı stall, spin, dönüş, kalkış ve iniş yaparak geçti ve bunların hepsi çok kalabalık hava sahasında yapıldı. Günün diğer yarısı "yer okulu" dedikleri yerde geçti.
Mezun olduktan sonra, tüm WASP 560 saat yer okulu ve 210 saat uçuş eğitimi aldı (sadece başvurmaları için gereken 200 saate ek olarak). Ayrıca Mors alfabesi, meteoroloji, askeri hukuk, fizik, uçak mekaniği ve navigasyonu (ve elbette nasıl yürüneceğini) biliyorlardı.
Daha önceki uçuş deneyimleri, bu pilotların büyük bir kısmının WASP eğitimlerini öyle mükemmel notlarla bitirmesine izin verdi ki, özel uçuş eğitimine devam etmeye hak kazandılar. Birçoğu, WASP olarak görev yaptıkları sürenin sonunda, jetler de dahil olmak üzere Amerikan cephaneliğindeki her bir uçağı uçurmuştu!
Zorlu giriş şartlarına ve bu kadın pilotların maruz kaldığı tüm ek eğitimlere rağmen, WASP hala “sadece” olarak kabul ediliyordu.kamu hizmeti çalışanları”. WASP direktörü Cochran ve şu anda ABD Ordusu Ulaştırma Komutanlığı başkanı olan General Henry “Hap” Arnold, bu kadın pilotların tam askerileştirilmesi ve WASP'ın bir prosedür olarak doğrudan hizmet pilotları olarak görevlendirilmesi için baskı yaptı. Hava Taşımacılığı Komutanlığı, erkek sivil pilotlarla rutin olarak kullanılır. Ancak hem Kongre'de hem de basında programa yönelik önemli muhalefet nedeniyle Cochran ve Arnold'un talepleri reddedildi. [5]
'BU LANETLİ W.A.S.P.'
Bir WASP olarak, Betty Archibald Fernandes'in birincil işi, yapıldığı fabrikadan bir uçak alıp doğu kıyısına uçurmaktı, böylece yurtdışına gönderilebilirdi. Savaş zamanı hizmeti sırasında Fernandes, avcı uçakları, bombardıman uçakları, nakliye ve eğitim uçakları dahil olmak üzere 30 farklı türde askeri uçakla uçtu. Ama onun bir numaralı aşkı savaşçılardı. “P-30'lar, 51'ler, 39'lar, 63'ler, 47'ler ve 40'lar dahil her türlü savaş uçağını uçurdum.Fernandes gururla övündü. [6]
In addition to ferrying aircraft and cargo from factories to stateside military bases and transporting military cargo all over the country, WASP also trained male bombardiers and provided instrument training to male cadets they participated in simulations to help train radar and searchlight trackers, and they even towed targets for live anti-aircraft gunnery practice. [4]
The WASP were even used as motivators.
“When men were less willing to fly certain difficult planes, such as the YP-59 and B-29 Super Fortress, General Arnold recruited two WASP, Dorthea Johnson and Dora Dougherty Strother, to fly these aircraft. Arnold believed that if men saw women fly these planes successfully, they would be “embarrassed” into taking these missions willingly. Johnson and Strother flew to Alamogordo, New Mexico in the B-29s. There was a crowd waiting to see them land. General Arnold’s plan worked, “From that day on, there was no more grumbling from male pilots assigned to train on and fly the B-29 Super Fortress.” [7]
‘Those damned WASP‘ became a familiar refrain.
SOME WASP FACTS AND PILOTS
Collectively, the WASPflew every conceivable type of American military aircraft and logged over 60 million miles during their sixteen months of existence – often flying seven days a week. [8] Thirty-eight WASP lost their lives, and one – Gertrude ‘Tommy’ Tompkins-Silver – disappeared while ferrying a P-51 from LA to the East Coast. She is the only WASP whose fate today remains unknown. [9]
Although the majority of the pilots were Caucasian, five pioneering women of color did break the racial barrier. Two of them were Chinese-Americans (Hazel Ying Lee and Maggie Gee ) one was Native American (Ola Mildred Rexroat, a Oglala Sioux woman from the Pine Ridge Indian Reservation, South Dakota), and two were Hispanic-Americans (Verneda Rodríguez[**] and Frances Dias). [10]
The number of black women pilots who applied for WASP training is unknown. However, several African-American pilots did make it to the final interview stage.
Mildred Hemmans Carter was one of those finalists. In 1940, at age 19, she earned a Bachelor Degree from the Tuskegee Institute, and a year later, she earned her aviation certification. In 1943, Carter was among the first to apply to be a WASP. Like the other black pilots, she was rejected, largely because of her race. Finally, Carter’s extraordinary qualifications and her unfair rejection were acknowledged. She was retroactively recognized as a WASP– seventy years after the fact. [11]
Rugby Blog
Wasps is an English professional rugby union team and one of the most well-known clubs in the world, with a history that spans almost 150 years.
The Black and Gold Army, as they are affectionately known, has successfully won the European Championships twice and the Aviva Premiership no less than five times, and remains one of the most successful clubs in the UK.
Wasps currently compete in the Aviva Premiership, the European Rugby Champions Cup and the LV=Cup and the team is currently led by Dai Young, Director of Rugby and England internationals.
Below, Centurion takes a look at the history of Wasps from the early beginnings to the team that it is today.
İlk yıllar
In 1867, the men's first team was derived from Wasps Football Club with playing grounds at Eton and Middlesex Tavern in North London. The club's name was in keeping with the fashion of the Victorian period when it was normal for clubs to adopt the names of insects, birds or animals - it has no other significance. The First President of the club was Mr James Pain who remained with the Club until the Rugby Football Union formed in January 1871, which Wasps were cordially invited to join.
The Club's first grounds were located on Finchley Road in North London, although grounds were rented in various parts of London in the years that followed until 1923 when Wasps moved into Sudbury, where they eventually bought the ground outright and still own it to this day.
The War Years
Before the Second World War the Club celebrated its most successful season in 1930/31 under the leadership of captain Ronnie Swyer, which saw Wasps unbeaten with a total 530 points. Neville Compton formed part of the team joining Wasps in 1925, captaining the side from 1939 to 1947, and becoming the first player to represent the Club at Barbarian level. Compton worked for Wasps for a considerable amount of years until he finally retired in 1988.
During the Second World War, Wasps was graced with a mixture of great talents with many great players coming to Sudbury for Military Service. During this period, the Club became one of the major Rugby Union forces in England and many players went on to gain international recognition such as Pat Sykes (7 caps), Ted Woodward (15 caps, including 6 tries), Bob Stirling (18 caps), Richard Sharp (14 caps), Don Rutherford (14 caps and later RFU Technical Director) and Peter Yarranton (5 caps and 1991 RFU President).
For the Club's 90th birthday, the team enjoyed playing a rare full International XV at Twickenham.
The Centenary Year and Beyond
Wasps celebrated their Centenary year in 1967 playing on the fields of Rugby School where the founder of rugby, Willliam Webb Ellis, originally played in 1823, competing in matches against the Barbarians and Harlequins.
During the 1970s, the club struggled on the field, but by 1979 the arrival of two world-class players, Mark Taylor and Roger Uttley, saw the fortunes of the Club change dramatically. The 1980s brought with it a flood of international honours with nine Wasps players representing England between 1983 and 1985.
England representation hit its all-time peak when in 1989, Rob Andrew captained the full international side against Romania with David Pegler captaining the England B side and Steve Pilgrim captain of the under 21 team - all the teams won.
The 1980s saw many visits to Twickenham where Wasps were finalists of the John Player Cup in 1986 and 1987 against Bath in two very exciting matches that were unfortunately lost.
The 1990s began well when Wasps were crowned English National Champions and competed in the Courage Challenge Cup (former European Cup) where they beat Racing Club de France 23-13.
The Professional Era
The start of the professional era saw Wasps come together as one of the most powerful playing squads in the country. In 1996/97, under the leadership of England and British Lion Lawrence Dallaglio, one of the highlights of Wasps' career was clinching the first professional League Championship. In 1999 Wasps went on to win the Tetley's Bitter Cup, before winning it again in 2000 beating Northampton at Twickenham in front of thousands of delighted fans.
Adams Park Stadium
The 2001/2 season saw the last game played at Loftus Road as the London Wasps agreed to move out of Queens Park Rangers' stadium to allow Fulham F.C. to rent it out for two seasons between 2002 and 2004 while their ground, Craven Cottage was redeveloped. The final game at Loftus Road was an emotional moment for many of the players, staff and officials. Wasps became tenants at Adams Park in High Wycombe from the start of the 2002/3 season, but their subsequent success at the new ground which saw ticket sales rise 31%, meant they did not return to Loftus Road again after Fulham left.
The Noughties
After a slow start, the 2001/2 season received a vital boost when former New Zealand Rugby International and Ireland National coach Warren Gatland replaced Nigel Melville as Director of Rugby. This coincided with the return of many key players from injury including captain Lawrence Dallaglio, and saw Wasps climb from the bottom of the Zurich Premiership to end in the middle - a remarkable achievement which included six consecutive wins.
The following 2002/3 season has been noted as one of the greatest in Wasps' history which began with the welcome signing of Welsh legend Rob Howley and finished with the Club winning the Zurich Premiership and Parker Pen Challenge Cup trophies, winning 18 of the final 21 games and clinching their first English title since 1997, beating Gloucester in the final at Twickenham by 39 points to 3.
In 2003/4, Wasps finished once again at the top of their pool beating Toulouse 27-20 in the final against at Twickenham to win their first Heineken Cup, and then a week later beating Bath to retain their title of England's champion side, and complete a double.
In 2004, the RFU disqualified Wasps from the Powergen Cup for fielding an ineligible player, Jonny Barratt, but it didn't stop Wasps from finishing the season well and retaining the English title for the second time, beating Leicester Tigers in the final at Twickenham. Warren Gatland signed off at the end of the season and was replaced by Ian McGeechan at the start of the 2005/6, a season which saw Wasps win the Powergen Anglo-Welsh Cup beating Llanelli Scarlets in the final at Twickenham.
The next couple of years saw Wasps continue to triumph. In 2007, Wasps Beat Leicester 25-9 to Win rugby union's Heineken European Cup for the second time, then in the 2007/8 season, Wasps went from 10th in the league in October, to beat Leicester Tigers in the Guinness Premiership Final - a dream send-off for retiring Lawrence Dallaglio at Twickenham. Wasps had now won six league titles to become equal with Bath and just one behind Leicester Tigers.
The 2008/9 was not a memorable one for Wasps and after a number of players failed to play to their full potential, the Club eventually finished in seventh place, prompting a number of players such as James Haskell, Riki Flutey, Tom Palmer and Tom Voyce to leave the club. Ian McGeechan was also forced to step down as Director of Rugby, and was replaced by Tony Hanks, a former coach for Wasps. Wasps ended the season without a trophy for the first time in six years.
The 2009/10 and 2010/11 season were again disappointing ones for Wasps and Tony Hanks was soon replaced by current director of rugby Dai Young. The end of the 2011/12 season saw the club go up for sale after Wycombe Council turned down plans for a new stadium Wasps continued to struggle on the pitch.
The move to Ricoh Arena
In 2014, Wasps finally emerged from what was a perilous situation at times and completed the full purchase of the Ricoh Arena in Coventry after 12 years at Adams Park. Wasps currently share the stadium with tenants Coventry City Football Club. After gaining a 100% stake in the company on 14 November 2014, Wasps played their 1st game in Coventry on 21 December 2014, to complete a 48–16 win against London Irish.
A Complicated Commitment
The Women Airforce Service Pilots faced some unexpected challenges and resistance when they signed up. Friends and family wondered, Why on earth is she leaving &hellipher family&hellipher freedom&hellipa good job&hellipa teaching career&hellipthe Rockettes&hellipcollege&hellip? Male instructors at Avenger Field wondered publicly if the women could really fly these military planes, and male pilots worried privately that they could.
Was it possible that a woman could actually fly a plane as well as a man? And if she did &ndash and he was released from stateside duties as a result &ndash did he really want to be sent on combat missions overseas? Success for the Women Airforce Service Pilots was a complicated issue. Jacqueline Cochran herself noted that the female pilots were always reminded to "leave the glamour and the glory" for their brother pilots who were over on the front lines.
But perhaps the most difficult challenge was one the Women Airforce Service Pilots discovered they most cared about when they arrived at Avenger Field. Above all else, they didn&rsquot want to fail.
WASPs – The Women Who Served as Pilots in WWII
In World War II, women took aviator positions in the US Air Force in order to relieve the men of the First Tactical Air Force for combat duties. The women, known as WASPs (Women’s Airforce Service Pilots) took over tow-target and tracking mission flying. These are considered to be a couple of the most difficult and tedious jobs for pilots in the air force.
Both of those tasks require flying back and forth for hours on a preset course, making very precise turns in the process.
Though they were issued Air Force uniforms, they were considered civilian employees. When they arrived at air force bases, the MPs would often be confused, thinking that the women, in their uniforms, were trying to impersonate somebody, but not sure who it was they could possibly be trying to look like.
The first group of WASPs numbered 25. They moved into Camp Davis on July 10, 1943. They were soon joined by 25 more.
Jackie Cochran (center) with WASP trainees.
All of the WASPs completed a six-month training course at Sweetwater, Texas, after being selected from a pool of thousands of applicants.
During a six-week training course at Camp Davis, the women were trained in the link trainer and taught how to identify aircraft. They were educated in meteorology, navigation, medical training, seamanship, woodsmanship, and airplane and engine maintenance. They were also taught how to fill out the reports used in the air force and how to send and receive morse code.
On a typical day, they would wake for calisthenics at 6:45 am. They were given fifteen minutes to change before breakfast at 7:30 am. They then reported to the airfield to receive their missions for the day.
WASPs that received a mission in a new type of aircraft or a cross-country flight would meet to be briefed by their flight leader. The briefing room was marked with a sign stating, “WASP’s Nest, Drones Keep Out, or Suffer the Wrath of the Queen.”
WASP pilot Dorothy Olsen on the wing of a P-38L Lightning, 1945.
Pay for WASPs was lower than the pay for servicemen. They received $150 per month while in training and $250 per month after. From that, they needed to pay $50 for room and board and pay for their own uniforms at $12.50 per pair of pants and $8 to $12 per shirt. Most WASPs bought four sets.
The WASP program resulted from the merger of the earlier WAFS (Women’s Auxiliary Ferrying Squadron) which ferried new airplanes from the manufacturer to the air force bases and the WFTD (Women’s Flying Training Detachment) which ferried planes but also tested new engines, towed targets for anti-aircraft target practice, flew in searchlight tracking training missions and trained male pilot cadets.
While administered by the Army, the WASPs remained a Civil Service organization. This meant that the 38 WASPs who gave their lives in service to their country were denied military honors – they did not even receive funding to transport their bodies home. In 1977, Jimmy Carter signed the G.I. Bill Improvement Act which finally gave WASP pilots full military status. It wasn’t until 2016 that veteran WASPs were allowed to be buried in Arlington National Cemetery.
WASP pilot Dawn Seymour at the controls of a B-17 Fortress, circa 1944
By the time the WASP program was ended in December of 1944, over 1,000 pilots had been trained (including those trained in the WAFS and WFTD programs). Those women flew over 60,000,000 miles in operational flights and delivered 12,650 aircraft from manufacturers to airfields. That accounts for more than 50% of all combat aircraft built in the US during the war.
General “Hap” Arnold wrote in his letter of notification about the disbanding of the WASP program: “When we needed you, you came through and have served most commendably under very difficult circumstances… I want you to know that I appreciate your war service and the AAF will miss you…”
From 'Radio Diaries,' an Oral History of the WASPs
From 'Radio Diaries,' an Oral History of the WASPs
WASP pilots walk along a row of B-17 Flying Fortresses. Smithsonian Institution National Air and Space Museum başlığı gizle
Radio Diaries documentarian Joe Richman. Gary Gelb başlığı gizle
"When you think about what radio does best, it's the characters and the intimacy of people telling their stories . Radio's good when you hear them whispering directly into your ear."
That's documentarian Joe Richman, talking about the audio art form that he plies and for which he named his production company: Radio Diaries. This week on All Things Considered, Richman and Radio Diaries present the documentary The WASPs: Women Pilots of WWII.
The half-hour documentary begins in the early 1940s when the Army Air Force faced a dilemma: It needed thousands of newly assembled airplanes delivered to military bases, but most of America's pilots were overseas fighting the war. To solve the problem, the government launched an experimental program to train new pilots -– the Women Airforce Service Pilots, or WASPs. Drawn from more than 25 hours of interviews and archival tape, the documentary The WASPs presents an oral history of the pioneering program and pilots.
The WASPs is only one of more than 25 radio documentaries Richman has produced –- many of them "radio diaries" where the subjects turn the mikes on themselves and record their own aural journal entries. Critics praise the technique, and Richman's use of it. "Mr. Richman's recorded 'Diaries' are sometimes eerily intimate," says one, "with the audience entering into a closer bond with the person on tape than is possible perhaps in any other medium, including documentary film." And another commends Richman as "a radio Boswell, a biographer who stands aside and lets his subjects do the talking."
Exclusively for npr.org, Richman tells the stories behind the making of the documentary The WASPs.
npr.org: What planted the seed for a project on World War II women aviators?
Richman: It's always strange how stories begin. Usually we go out looking for stories, but sometimes the stories come looking for you. That was the case with the WASPs. Teal Krech, who I work with at Radio Diaries, came to work one day with a page from her high school alumni magazine. She had ripped out a small profile of a woman who had graduated from this high school 60 years earlier. There was a photo from 1943 that showed a tough and beautiful woman in a leather bomber jacket leaning against a huge plane — it was a B-25 — and there was a look in her eyes. The photo told all you needed to know about the WASPs.
How many of these WASPs were there at the height of their service, about how many of them are still alive today — and how did you go about finding them?
The Air Force was looking for pilots to do some of the domestic jobs — ferrying airplanes, testing airplanes, towing targets for anti-aircraft practice — and to take the place of men who were going to combat. In 1941 there were about 3,000 women who had a private flying license. So that's where the Air Force started to look. By the end of the two-year WASP experiment, 25,000 women had applied for the program, 1,800 or so had gone through basic training, and 1,074 graduated.
Of the graduates there are, I think, about 600 still alive. And judging from the 50 or so that we met (about half of whom we interviewed), they are all strong-willed, independent, wonderful, kick-ass women.
When we started to research the story, we found out that in about two weeks, many of the women were going to be meeting in Tucson for a reunion. So our timing was very lucky. We met most of the women we interviewed at the reunion, but also did more interviews with WASPs around the country in the months that followed.
We had to do so many interviews because the documentary has no reporter or narrator (the style we usually work in). The story is told entirely in the voices of the women who flew in World War ll. In the end, we had about 30 hours of interviews, plus tons of wonderful archive newsreel recordings. The newsreels are wonderful and cheesy. It seems that each time Fox Movietone or whoever came to do a story about the WASPs in WWll, there had to be a scene where the women pilots relax in their bathing suits.
What sort of experiences did your interview subjects share about being women in a distinctly male domain?
Well, they all have different views on this. Most of them say it was pretty tough, that some of the men didn't like the idea of women pilots — especially if the women were getting some of the "good" jobs. But all the women talk about their WASP experience as a magical bubble — a lucky accident of history — that allowed them to fly planes that women otherwise would not fly until 1976. That was the year the Air Force finally let women in.
I think it's a classic WWll story for many of these women: The war gave them experience and training that they would not have had otherwise. But when the men came back, the women were expected to leave the factories — and airfields — and return home. As one of the WASPs, Kaddy Steele, said, they didn't want to return to housekeeping or the Junior League. But after the war there weren't many jobs for women pilots.
What's your favorite close-call story from these interviews?
There are so many amazing stories — and of course, like any documentary, so many that never get into the final piece.
Dora Strother tells the story of being one of two women to fly the B-29. It was a brand new plane, the bomber that would later drop the bomb on Japan. But at the time, it was getting a bad reputation at the training bases because of engine fires, and the men didn't want to fly it. So combat test pilot Paul Tibbets had the idea to train two women to fly the B-29 to show the men "how easy it was." (Tibbets subsequently led the crew of the Enola Gay that dropped the first atomic bomb on Aug. 6, 1945.)
Many of the women had interesting close call stories. And, of course, there were some who were killed — engine failure, collisions, etc. Over the two years of the WASPs, 38 women were killed — flying back then was a pretty dangerous thing to do.
Tell us about the WASP you met who's still flying, and your outing with her.
The documentary starts and ends with Elizabeth Eyre Taylor from Massachusetts, who still flies at the age of 79. When we heard that some of the women still fly, well, we knew it had to go in the story. So we went up with her.
It was amazing. And a bit scary. Those small planes are pretty skittish — or was that me? Taylor doesn't fly much anymore, but she also says she has no plans to stop, ever. She's been flying an airplane for 60 years — so I guess we were in good hands.
Belgesel The WASPs was produced by Joe Richman, Teal Krech and Shelley Preston. Editors were Ben Shapiro and Deborah George.
Women with Wings: The 75-Year-Legacy of the WASP
I’ll never forget the first time I saw that little gold medal. I was walking through the Steven F. Udvar-Hazy Center in Chantilly, Virginia, glancing through the glass cases. At only two inches in diameter, it’s easily overlooked, dwarfed by the rows of aircraft and other eye-catching memorabilia. One of the highest honors given to civilians, this Congressional Gold Medal presented to the Women Airforce Service Pilots (WASP) represents the contributions of female pilots during World War II. Seventy-five years ago, on August 5, 1943, a remarkable group of women stepped into roles that would earn them the Congressional Gold Medal. The story of the Women Airforce Service Pilots (WASP) is one of courage, and their legacy is crucial to understanding the role of women as aviators within the United States military.
In 1942, less than a year into WWII, U.S. Army Air Forces General, Henry H. “Hap” Arnold, requested approval of two programs: The Women Auxiliary Ferrying Squadron (WAFS) and the Women’s Flying Training Detachment (WFTD). The WAFS and WFTD were intended to free male pilots for combat operations overseas by having women pilot domestic operations. The programs were led by two of the most skilled female aviators of the 20 th century, Jackie Cochran (WFTD) and Nancy Love (WAFS). On August 5, 1943, with Jackie Cochran as director, these two agencies merged, officially establishing the Women Airforce Service Pilots (WASP).
Cochran was a celebrated woman pilot whose career spanned four decades from the 1930s to the 1960s. In 1937, she won the prestigious long-distance Bendix Trophy Race, flying from Los Angeles to Cleveland in a little more than eight hours. She later founded the WASP (Women Airforce Service Pilots), a group of civilian women who flew military aircraft in non-combat situations during World War II. In 1953 she became the first woman to break the sound barrier.
In order to apply, a woman required a civilian pilot’s license. Access to a pilot’s licenses varied, as women either relied on the assistance of their families or would scrape together every dime they had earned to pay for flight hours and certifications. In addition, women had to pass an Army Air Corps physical and cover their cost of transportation to Avenger Field in Sweetwater, Texas for basic training. After months of military flight training, 1,102 of the original 25,000 applicants took to the skies as the United States’ first women to pilot military aircraft. Though not trained for combat, the WASP flew a total of 60 million miles performing operational flights, towing aerial targets, transporting cargo, smoke laying and a variety of other missions. By December 1944, the WASP had flown every type of military aircraft manufactured for WWII. However, although the WASP proved that women could capably fly all types of military aircraft, their inclusion in military aviation became a matter of waiting for official acceptance which would not be forthcoming for decades.
Propelled by a sense of passion and duty, these women were willing to make the same sacrifices as their male counterparts. From 1943 to 1944, 38 WASP died in service to their country. While flying in formation from Long Beach to Love Field in Dallas, the left wing of Cornelia Fort’s BT-13 struck the flight officer’s landing gear. The aircraft spiraled into a dive, and at 24-years-old, Fort became the first female pilot in American history to die on active duty. Recruited in 1942 by Nancy Love to join the WAFs, Fort had been working as a civilian pilot instructor during the attack on Pearl Harbor, and these events inspired her to serve.
Cornelia Fort (with a PT-19A) was a civilian instructor pilot at an airfield near Pearl Harbor, Hawaii, when the Japanese attacked on Dec. 7, 1941. Fort was killed on March 21, 1943 while ferrying BT-13 trainers in Texas, making her the first American woman to die on active military duty.
Fort and the 37 additional WASP who gave their lives in service did not have flags draped over their caskets. Although these women flew military aircraft, they were considered civilians, and were not granted military benefits or burials. Despite Gen. Arnold’s efforts to push for full military status, the organization was disbanded on December 20, 1944. It took 30 years for women to fly again in the United States Armed forces, with the Navy and Army accepting their first female pilots in 1974 and the Air Force following suit in 1976.
The WASP flew a total of 60 million miles performing operational flights, towing aerial targets, transporting cargo, smoke laying and a variety of other missions.
The WASP and their stories appear within the Smithsonian collection in great part due to the women’s efforts for recognition. Bernice Haydu, who graduated basic training on March 10, 1944, donated her Santiago Blue uniform coat to the Museum in 1969. Upon being elected as President of the WASP organization in 1975, Haydu introduced a bill to the Senate to grant WASP retroactive veteran status. It initially failed. After two years of lobbying, President Jimmy Carter finally signed the bill into law in 1977.
On March 10, 2010, 66 years after the organization was disbanded, the WASP received the Congressional Gold Medal for their service, record, and “revolutionary reform in the Armed Force” during WWII. Around 200 WASP, many in their eighties and nineties, arrived at the Capitol to accept the honor.
With today being the 75 th anniversary of their founding, I encourage all to reflect on their service, and if you ever find yourself at the Udvar-Hazy Center, I urge you to find the WASP Congressional Gold Medal. Though small in size, it encapsulates the magnitude of the valor and courage of a truly unique group of women. In great debt to the WASP, the medal presents an opportunity to inspire future generations, and to have more women with wings in the United States Armed Forces.List of site sources >>>