Namazın âdâbı
Âdâb, "edeb"in çoğuludur. Allah Resûlü"nün devamlı olmaksızın bazen
yaptığı şeylerdir. Hanefî mezhebinin literatüründe mendup veya müstehap
anlamında kullanıldığı da olur. Bunları terk etmek kınamayı
gerektirmez, bir günah sayılmaz. Fakat bunları yapmak daha faziletli
olup, daha çok sevab kazanmaya sebebdir.
Namazların Başlıca Edebleri Şunlardır:
• Namaz esnasında iken hem görünüşte hem de iç dünyasında bir tevazu, sükunet ve huzur içinde bulunmak.
• Kıyafete çeki düzen vermek. Mesela gömlek gibi düğmeli bir giysi giyildiğinde düğmelerini iliklemek.
•
Kıyamda secde yerine, rükuda ayakların üzerine, secdede burnun iki
yanına, oturuşta kucağa, selamda sağ ve sol omuz başlarına bakmak.
• Yalnız başına namaz kılan kimsenin, rüku ve secde tesbihlerini üçten fazla yapması..
•
Kâmet sırasında "Hayye alel felâh"denirken imam ve cemaatin namaz için
ayağa kalkması. İmam mihraba doğru gelirken, cemaatin ayağa kalkması.
* "Kad kâmeti"s-salah"denilirken imamın namaza başlaması. Bununla
birlikte kamet bitlikten sonra da namaza başlanmasında bir sakınca
yoktur. Hatta İmam Ebu Yusuf ile üç İmama göre, uygun olan da budur.
İkamet alınırken camiye giren kimse oturur. Sonra cemaatle beraber
ayağa kalkar. İkametin bitmesini ayakta beklemez.
• Namazda
esneme halinde ağzı tutmak ve dudakları dişlerle olsun kapamak. Mümkün
olmazsa sağ el ile kapamak. Öksürüğü ve geğirmeyi mümkün olduğu kadar
gidermek.