We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Biyolojik ergenliğin fiziksel belirtilerini görmezden gelmek zordur ve kızlarda adetlerin başlaması veya erkeklerde yüz kıllarının büyümesi gibi bariz endikasyonların, yaşamın başka bir aşamasına geçmenin bir parçası olarak kabul edilmediğine inanmak zordur. Başka bir şey olmazsa, ergenliğin bedensel değişimleri çocukluğun yakında biteceğini açıkça ortaya koydu.
Medival Ergenlik ve Yetişkinlik
Ergenliğin ortaçağ toplumu tarafından erişkinlikten ayrı bir yaşam aşaması olarak kabul edilmediği, ancak kesin olduğu söylenemez. Elbette, gençlerin tam teşekküllü yetişkinlerin bazı çalışmalarını üstlendiği biliniyordu. Ancak aynı zamanda, miras ve toprak mülkiyeti gibi imtiyazlar, bazı kültürlerde 21 yaşına kadar bırakıldı. Haklar ve sorumluluklar arasındaki bu eşitsizlik, ABD oy verme yaşının 21 olduğu ve askeri taslak olduğu bir zamanı hatırlayanlara aşina olacak yaş 18 idi.
Bir çocuk tam olgunluğa erişmeden evden ayrılacaksa, gençlik yılları onun için en uygun zamandı. Ancak bu, "kendi başına" olduğu anlamına gelmiyordu. Ebeveynlerin evlerinden gelen hareket, hemen hemen her zaman başka bir evdeydi; bu, ergenin, gençleri besleyen ve giydiren ve gençliği disipline tabi tutan bir yetişkinin gözetiminde olacağı bir yerdi. Gençler ailelerini geride bırakıp gittikçe zorlaşan işleri üstlense de, korunmalarını ve bir ölçüde kontrol altında tutmalarını sağlayacak sosyal bir yapı vardı.
Gençler, yetişkinliğe hazırlık aşamasında öğrenmeye daha yoğun bir şekilde konsantre olma zamanıydı. Tüm ergenlerin okullaşma seçenekleri yoktu ve ciddi burs bir ömür boyu sürebilirdi, ancak bir şekilde eğitim ergenliğin arketipsel deneyimiydi.
Eğitim
Örgün eğitim, Orta Çağ'da olağandışıydı, ancak on beşinci yüzyıla kadar bir çocuğu geleceği için hazırlamak için okul seçenekleri vardı. Londra gibi bazı şehirlerde, gün boyunca her iki cinsiyetten çocuğun katıldığı okullar vardı. Burada, birçok Guilld'de çırak olarak kabul edilmenin önkoşulu olan bir beceriyi okumayı ve yazmayı öğrendiler.
Köylü çocukların küçük bir yüzdesi, temel matematiğin nasıl okunup yazılacağını ve anlaşıldığını öğrenmek için okula gitmeyi başardı; bu genellikle bir manastırda gerçekleşti. Bu eğitim için ebeveynleri lordun parasını ödemek zorunda kaldı ve genellikle çocuğun dini emir almayacağı sözü verdi. Büyüdüklerinde, bu öğrenciler köy ya da mahkeme kayıtlarını tutmak, hatta lordun mülkünü yönetmek için öğrendiklerini kullanırlardı.
Asil kızlar ve bazen erkekler, temel eğitim almak için bazen manastırda yaşamaya gönderilirdi. Rahibeler onlara okumayı (ve muhtemelen yazmayı) ve dualarını bildiklerinden emin olmalarını öğretirdi. Kızlar büyük olasılıkla onları evliliğe hazırlamak için eğirme, iğne işi ve diğer iç becerilerle öğrenildi. Bazen bu tür öğrenciler rahibe olurlardı.
Bir çocuk ciddi bir bilgin olacaksa, yolu genellikle manastır hayatında yatar, ortalama şehirlilerin ya da köylüler tarafından nadiren açık ya da aranan bir seçenek. Bu saflardan sadece en dikkat çekici zekalı çocuklar seçildi; daha sonra, durumlarına ve mizaçlarına bağlı olarak hayatlarının huzurlu, doyurucu ya da sinir bozucu ve kısıtlayıcı olabileceği keşişler tarafından yetiştirildiler. Manastırlardaki çocuklar, çoğunlukla, Ortaçağın başlarında "çocuklarını kiliseye verdikleri" bilinen soylu ailelerin küçük oğullarıydı. Bu uygulama Kilise tarafından yedinci yüzyılın başlarında (Toledo Konseyinde) yasaklandı, ancak takip eden yüzyıllarda vesilesiyle gerçekleştiği biliniyordu.
Manastırlar ve katedraller nihayetinde laik yaşam için mahkum olan öğrenciler için okulları korumaya başladı. Küçük öğrenciler için öğretim okuma ve yazma becerileriyle başladı ve Trivium Yedi Liberal Sanat: gramer, retorik ve mantık. Büyüdükçe, çalıştılar quadrivium: aritmetik, geometri, astronomi ve müzik. Küçük öğrenciler, eğitmenlerinin kurumsal disiplinine maruz kaldılar, ancak Üniversiteye girdikleri zaman, bu tür önlemler nadirdi.
İleri okullaşma neredeyse tamamen erkeklerin iliydi, ancak bazı kadınlar yine de takdire şayan bir eğitim kazanabildiler. Peter Abelard'dan özel ders alan Heloise'ın hikayesi unutulmaz bir istisnadır; ve her iki cinsiyetin de gençleri 12. yüzyıl mahkemesinde Poitou, hiç şüphesiz, Courtly Love'ın yeni edebiyatından zevk alabilecek ve tartışabilecek kadar iyi okuyabiliyordu. Bununla birlikte, daha sonraki Orta Çağ'da manastırlar okuryazarlıkta bir düşüş yaşadı ve kaliteli bir öğrenme deneyimi için mevcut seçenekleri azalttı. Kadınlar için yükseköğretim, büyük ölçüde bireysel koşullara bağlıydı.
On ikinci yüzyılda, katedral okulları üniversitelere dönüştü. Öğrenciler ve ustalar, haklarını korumak ve eğitim fırsatlarını ilerletmek için bir araya geldiler. Bir üniversite ile bir eğitim kursuna başlamak, yetişkinliğe doğru bir adımdı, ancak ergenlikte başlayan bir yoldu.
Üniversite
Bir öğrenci üniversite seviyesine ulaştığında yetişkin sayılabileceğini iddia edebilir; ve, bu, bir gencin "kendi başına" yaşayabileceği örneklerden biri olduğu için, iddianın arkasında kesinlikle bir mantık var. Bununla birlikte, üniversite öğrencileri evlenmek ve sorun çıkarmaktan ünlüydü. Hem resmi üniversite kısıtlamaları hem de resmi olmayan sosyal kurallar, öğrencileri yalnızca öğretmenleri için değil aynı zamanda son sınıf öğrencileri için de alt pozisyonda tutmuştur. Toplumun gözünde, öğrencilerin henüz tamamen yetişkin olarak kabul edilmedikleri anlaşılmaktadır.
Ayrıca, öğretmen olmak için yaş şartlarının yanı sıra deneyim şartlarının da bulunmasına rağmen, hiçbir yaş yeterliliğinin bir öğrencinin üniversiteye girmesini engellemediğini hatırlatmak önemlidir. Genç bir erkeğin yüksek öğrenime devam etmeye hazır olup olmadığını belirleyen bir bilgin olarak kabiliyeti idi. Bu nedenle, dikkate alınması zor ve hızlı bir yaş grubumuz yok; öğrenciler vardıgenellikle hala üniversiteye girdiklerinde gençler ve yasal olarak henüz haklarına sahip değillerdi.
Çalışmalarına başlayan bir öğrenci, bajan ve birçok vakada üniversiteye geldiğinde "eğlence zamanı" denilen bir geçit töreni geçirdi. Bu çilenin doğası yer ve zamana göre değişmekle birlikte, genellikle modern birlikteliklerin tehlikesine benzer bir şölen ve törenselleri içermektedir. Okulda geçen bir yıldan sonra, bir geçit tahsis edip diğer öğrencilerle tartışarak bajan düşük statüsünden temizlenebilir. Argümanını başarılı bir şekilde yapsaydı, temiz bir şekilde yıkanır ve kasabanın içinden bir kıçtan geçirirdi.
Muhtemelen, manastır kökenleri nedeniyle, öğrenciler tomurcuklanmıştır (başlarının üstleri traşlanmıştır) ve keşişinkine benzer kıyafetler giyiyorlardı: bir baş ve kaset veya üstü kapalı uzun kollu bir tunik ve üstü açık. Diyetleri, kendi başlarına ve sınırlı fonları varsa, oldukça düzensiz olabilir; şehrin dükkanlarından ucuz olanı satın almak zorunda kaldılar. Erken üniversitelerin barınma için hükümleri yoktu ve genç erkekler arkadaşlarıyla ya da akrabalarıyla yaşamak ya da kendileri için savaşmak zorunda kaldılar.
Daha az zengin öğrencilere yardım etmek için uzun kolejler kurulmadan önce, bunlardan ilki Paris'teki Onsekiz Kolej'dir. Küçük bir ödenek ve Kutsal Meryem Darülaceze'deki bir yatağa karşılık, öğrencilerden dualar vermeleri ve ölen hastaların vücutlarından önce haç ve kutsal suyu taşıyan sırayla gelmeleri istendi.
Bazı sakinler küstah ve hatta şiddetli olduklarını, ciddi öğrencilerin çalışmalarını engellediğini ve saatlerce dışarıda kaldıklarında zorla girdiklerini kanıtladılar. Böylece, Darülaceze misafirperverliğini daha keyifli davranan öğrencilerle sınırlamaya başladı ve çalışmalarının beklentileri karşıladığını kanıtlamak için haftalık sınavlarını geçmelerini istedi. İkamet, bir yıl ile sınırlı kaldı, kuruluşların takdirine bağlı olarak bir yıllık yenileme olasılığı.
On sekiz Koleji gibi kurumlar, öğrenciler için ev sahipliğine ev sahipliği yaptı, aralarında Oxford'daki Merton ve Cambridge'deki Peterhouse. Zamanla, bu kolejler öğrencileri için el yazmaları ve bilimsel enstrümanlar kazanmaya başladılar ve öğretmenlere adayları bir dereceye kadar hazırlamak için harcadıkları çabayla öğretmenlere düzenli maaşlar sunmaya başladılar. On beşinci yüzyılın sonunda, birkaç öğrenci kolejlerin dışında yaşadı.
Öğrenciler düzenli olarak derslere katıldılar. Üniversitelerin ilk günlerinde, dersler işe alınmış bir salonda, bir kilisede ya da yüksek lisans evinde düzenlenmiş, ancak kısa sürede öğretim amacıyla binalar inşa edilmiştir. Derste olmadığında, öğrenci önemli eserler okur, yazarlar ve diğer bilim adamlarına ve öğretmenlere sunar. Bütün bunlar, bir tez yazacağı ve bir dereceye kadar üniversitenin doktorlarına anlattığı güne hazırlıktaydı.
Çalışılan konular teoloji, hukuk (hem kanon hem de ortak) ve tıptır. Paris Üniversitesi teolojik çalışmalarda her şeyden önce, Bologna hukuk okulu ile ünlüydü ve Salerno'nun tıp okulu eşsizdi. 13. ve 14. yüzyıllarda, Avrupa ve İngiltere'de pek çok üniversite yayıldı ve bazı öğrenciler çalışmalarını sadece bir okula sınırlamaktan memnun değildi.
Salisbury'li John ve Aurillac'lı Gerbert gibi daha önceki alimler eğitimlerini toplamak için çok uzaklara seyahat etmişti; şimdi öğrenciler ayak izlerini takip ediyorlardı (bazen kelimenin tam anlamıyla). Bunların çoğu gerekçeli olarak ciddi ve bilgiye olan bir susuzluktan kaynaklanıyordu. Goliards olarak bilinen diğerleri, macera ve sevgi arayan doğa şairlerinde daha açıktı.
Bütün bunlar orta çağ Avrupa’nın şehirlerine ve karayollarına giren öğrencilerin bir resmini sunabilir, ancak gerçekte, böyle bir seviyede bilimsel çalışmalar olağandışıydı. Genel olarak, bir genç herhangi bir yapılandırılmış eğitimden geçecek olsaydı, çıraklık yapma olasılığı daha yüksekti.
Çıraklık
Birkaç istisna dışında, çıraklık gençlerde başladı ve yedi ila on yıl sürdü. Oğulların kendi babalarına çıraklık duyması duyulmamış olsa da, oldukça nadirdi. Usta zanaatkarların oğulları, Lonca yasası tarafından otomatik olarak Loncaya kabul edildi; Yine de birçoğu, sunduğu tecrübe ve eğitim için hala babalarından başka biriyle çıraklık rotasını izlemiştir. Büyük kasaba ve şehirlerdeki çıraklar, veba ve diğer şehir yaşamı faktörleri gibi hastalıklardan uzaklaşan işgücüleri desteklemek için önemli sayıda köy dışından sağlandı. Çıraklık aynı zamanda bir gencin öğütme veya keçe kumaşını öğrenebileceği köy işletmelerinde de gerçekleşti.
Çıraklık erkeklerle sınırlı değildi. Çırak olarak alınan erkeklerden daha az sayıda kız varken, kızlar çok çeşitli alanlarda eğitildi. Onlar genellikle, eşi (ve bazen daha fazlası) kadar ticareti hakkında neredeyse her şeyi bilen, ustanın karısı tarafından eğitilmeleri daha muhtemeldi. Her ne kadar terzi gibi olan bu meslekler kadınlar için daha yaygın olsa da, kızlar evlenebilecekleri öğrenme becerileri ile sınırlı değildi ve bir zamanlar evlendiklerinde birçok kişi kendi mesleklerini dolaşmaya devam etti.
Gençler nadiren hangi zanaat yapabileceklerini veya hangi özel ustalarla çalışacaklarını seçme şansına sahip değildi; çırak kaderi genellikle ailesinin sahip olduğu bağlantılar tarafından belirlenirdi. Örneğin, babası bir arkadaşı için bir tutacağı olan genç bir adam bu tuhafiye, belki de aynı loncadaki başka bir tuhafiye çırak olabilir. Bağlantı, kan akrabası yerine bir vaftiz babası veya komşu aracılığıyla olabilir. Zengin ailelerin daha zengin bağlantıları vardı ve varlıklı bir Londralı'nın oğlu, kuyumculuk ticaretini öğrenen bir ülke çocuğundan daha muhtemeldi.
Çıraklık sözleşmeleri ve sponsorlarıyla resmi olarak düzenlenmiştir. Guilds, çırakların beklentileri yerine getirdiğini garantilemek için kefalet tahvillerinin ödenmesini istedi; yapmamışlarsa, sponsor ücretten sorumluydu. Ayrıca, sponsorlar veya adayların kendileri de bazen ustaya çırak almak için bir ücret ödeyeceklerdir. Bu, ustaların çıraklara bakma masraflarını önümüzdeki birkaç yıl boyunca karşılamasına yardımcı olacaktır.
Usta ve çırak arasındaki ilişki ebeveyn ve yavru arasında olduğu kadar önemliydi. Çıraklar ustalarının evinde ya da dükkanında yaşardı; genellikle ustanın ailesiyle birlikte yiyorlardı, çoğunlukla ustanın sağladığı kıyafetleri giyiyorlardı ve ustanın disiplinine maruz kalmışlardı. Bu kadar yakın bir yerde yaşayan çırak, bu koruyucu aile ile yakın duygusal bağlar kurabilir ve sık sık yapabilir ve hatta "patronun kızıyla" evlenebilir. Aileleriyle evlenmiş olsunlar olmasınlar, çıraklar ustalarının istekleriyle sıkça hatırlanırlardı.
Ayrıca mahkemede sonuçlanabilecek istismar vakaları da vardı; çıraklar genellikle mağdurlar olsa da, zaman zaman hayırseverlerinden aşırı yararlandılar, onlardan çaldılar ve hatta şiddetli çatışmalarla meşgul oldular. Çıraklar bazen kaçtılar ve destekçiye ustaya kaçakçılığı eğitmek için harcadığı zaman, para ve çabayı telafi etmek için teminat ücreti ödemek zorunda kalacaktı.
Çıraklar öğrenmek için oradaydı ve ustanın onları evine götürdüğü temel amaç onlara öğretmekti; bu yüzden zanaatla ilgili tüm becerileri öğrenmek, zamanlarının çoğunu meşgul eden şeydi. Bazı ustalar “özgür” emeğin avantajlarından yararlanabilir ve genç işçilere saygısız görevler verebilir ve ona geminin sırlarını sadece yavaşça öğretebilirdi, ancak bu kadar yaygın değildi. Zengin bir zanaatkarın, dükkanda yapılması gereken vasıfsız görevleri yerine getirmek için görevlileri olacaktı; çırakına, ticaretin becerilerini ne kadar çabuk öğretirse, çırağı o kadar çabuk ona bu işte uygun şekilde yardımcı olabilirdi. Ticaretin kazanılması zaman alabilecek en son gizli "gizemler" idi.
Çıraklık, ergenlik yıllarının bir uzantısıydı ve ortalama ortaçağ ömrünün dörtte birini alabilirdi. Eğitiminin sonunda, çırak kendi başına bir “yolculukçı” olarak dışarı çıkmaya hazırdı. Yine de, bir çalışan olarak efendisiyle kalması muhtemeldi.
Kaynaklar
- Hanawalt, Barbara,Ortaçağ Londra'sında Büyümek (Oxford University Press, 1993).
- Hanawalt, Barbara,Bağlı Olan Kravatlar: Ortaçağ'daki Köylü Aileleri (Oxford University Press, 1986).
- Güç, Eileen,Ortaçağ Kadınlar (Cambridge University Press, 1995).
- Rowling, Marjorie, Ortaçağda Yaşam (Berkley Yayın Grubu, 1979).