Anti-Semitizm ve Nasyonal Sosyalizm’e
Sağdan ve Soldan Bakış
Anti-Semitism and National Socialism
Yazar: Moishe Postone
Çevirmen: Serkan Alpkaya
Anti-Semitizm’in Nasyonal Sosyalizm ile arasında nasıl bir ilişki vardır? Federal Almanya’da bu sorunun halk nezdinde tartışılması, bir cenahta liberaller ve muhafazakârlar diğer cenahta da Sol’a doğru bir ikilikle karakterize olmuştur. Liberaller ve muhafazakârlar, Nazi geçmişiyle bugün arasındaki kesintinin üzerinde durmaya yöneldiler. Geçmişe bu denli değinerek Yahudilerin yaşadığı zulme ve soykırıma dikkat çekmişler ve Nazizmin diğer merkezi veçhelerini görmezden gelme eğilimi göstermişlerdir. Üçüncü Reich ve Federal Almanya arasındaki kopuşun sözde tüm karakterinin altını çizerek, anti-Semitizm üzerine yapılan bu vurgu çelişkili bir biçimde, Nasyonal Sosyalizmin sosyal ve yapısal gerçekliğiyle temel bir hesaplaşmadan kaçınılmasına hizmet etti.
Bu gerçeklik, 1945’te kesinlikle tam anlamıyla ortadan kalkmadı. Başka bir ifadeyle, Nazi anti-Semitizminin mahkum edilmesi, bugünkü sistem için bir meşruiyet ideolojisi olarak da hizmet etmiştir. Bu araçsallaştırma, ancak anti-Semitizm öncelikle bir önyargı biçimi olarak ele alındığından, günah keçisi bir ideoloji olarak kabul edildiğinden, anti-Semitizm ile Nasyonal Sosyalizmin diğer yönleri arasındaki içsel birlikteliğin dile getirilmesinin önüne geçilmiş olundu. Diğer taraftan, Sol cenah, kapitalizm için Nasyonal Sosyalizmin işlevine odaklanmakta; işçi sınıfının örgütlerinin tahribatına, Nazi’nin sosyal ve ekonomik politikalarına, silahlanmaya, ekspansiyonizme ve bürokratik parti ve devlet egemenliği mekanizmalarının üzerinde durmaktadır. Üçüncü Reich ile Federal Almanya arasındaki kesintisizlik unsurları vurgulanmıştır. Yahudilere yapılan soykırım elbette göz ardı edilmemiştir. Yine de, genel önyargı, ayrımcılık ve zulüm sınıflandırması şeklinde hızlıca ele alınmıştır.
Nasyonal Sosyalizmin merkezi bir öneminden ziyade anti-Semitizmi çevresel olarak idrak ederek; Sol, ikisi arasındaki içsel ilişkiyi de gizledi. Bu görüşlerin her ikisi de modern anti-Semitizmi, Yahudi karşıtı önyargı olarak ve yaygın olarak ırkçılığın özel bir örneği olarak algılar. Anti-Semitizmin kitlelerin psikolojik doğası üzerindeki baskısı, Holokost’un Nasyonal Sosyalizmin sosyo-ekonomik ve sosyo-tarihsel tahkikatlardan kaynaklanan düşüncelerini tecrit etmektedir. Bununla birlikte, Holokost, anti-Semitizm olarak ırkçılığın bir örneği görüldüğü ve Nazizmin yalnızca büyük sermaye ve terörist bürokratik polis devleti olarak düşünüldüğü sürece anlaşılamaz. Auschwitz, Belzec, Chelmno, Maidanek, Sobibor ve Treblinka Nasyonal Sosyalizm analizinin çerçevesi dışında ele alınmamalıdır. Mantıksal son noktalarından birini temsil ediyorlar; sadece en korkunç ikincil gerçekliği [Epifenomen] değil. Avrupa Yahudilerinin yok edilmesini açıklayacak hiçbir Nasyonal Sosyalizm analizi tam olarak yeterli değildir. Bu makalede, modern Anti-Semitizmi anahatlarıyla yorumlayarak Avrupalı Yahudilerin yok edilmesini anlamaya dair bir yaklaşım denemeye çalışacağım. Gayem, Nazizm ve modern anti-Semitizmin neden bir devrim yarattığını ve Almanya’da hegemonyaya dönüştüğünü izah etmek değil. Böyle bir teşebbüs, Alman tarihsel gelişiminin özgünlüğüne ilişkin bir analiz yapılmasını gerektirir ki bu konuda birçok şey yazıldı. Bu makale daha çok Nasyonal Sosyalizm ile içsel bağlantısını gösteren bir anti-Semitizm analizini önerip atılımın gerçekleştiği noktayı daha iyi tanımlamaya çalışmaktır. Bu tür bir inceleme, Nasyonal Sosyalizmin Almanya’da niçin başarılı olduğu konusunda yapılan herhangi bir analiz için gereken ön koşuldur. İlk adım, Holokost’un ve modern anti-Semitizmin tarif edilmesi olmalıdır. Sorun ister öldürülen kişi sayısı ya da ister acının boyutu açısından olsun, niceliksel olarak oluşturulmamalıdır. Toplu katliam ve soykırımdan çok fazla tarihsel örnek var (Sözgelimi, Yahudilerden daha fazla sayıda Rus, Naziler tarafından öldürüldü). Bu sorun, niceliksel özelliklerden biridir.
Bu yazı kısaltılarak çevrilmiştir.
Yazının Orijinali İçin: