Başımdan geçen olaylar demek isterdim, hiçbir olay geçmedi başımdan.
Dün Zey'le beraber "Ses" adındaki bir korku filmini izledik, pek korkmadık, güldük biraz, biraz da romantik yerleri vardı ama sadece konuşmalar.
Ardından da küçüklük fotoğraflarımıza baktık, küçüklük dediysek de iki yıl öncesi sadece. Çabuk mu büyoruz bilmiyorum. Büyümek zor galiba. Daha doğrusu fark ettiğin zaman zor.
Ben bugün de baktım fotoğraflara. Ama fotoğraflar anıları hatırlatıyor bana. Anılar kokuları, duyguları. Ağlamak istiyorum işte böyle olunca.
Küçüklükte bir arkadaşım, ya da arkadaşım gibi bir şeydi işte. Twitterda görünce kendi fotoğraflarını sordu. Ben iki tane bulup paylaştım. Aslında daha çok vardı ama onları bulamadım. Galiba atmışım ya da birine vermişim.
En çok pişmanlık duyduğum şeydir geçmişimin kıymetini bilmemek. Yırttıklarım. Attıklarım.
Ama her şeye rağmen sadece resimlerde ve yazılarda değil de insanların kalbinde iz bırakmak beni insan gibi hissettiriyor. Gerçekten var olduğumun kanıtı.
O an için ben kendim olabiliyorum.
Ve ağlamak isteği o kadar güzel ki özlemden ve mutluluktan.
Bu duyguların bitmesini istemiyorum.