Harriet Tubman’ın gerçekleştirdiği birçok başarıdan hiçbiri beni bir tarihçi olarak Maryland’in Doğu Kıyısı’na yaptığı tahmini 13 geziden daha fazla şaşırtmadı. Her seferinde, Tubman’ın 1849’da kendini özgürlüğe ilk kez gizlediği şekilde, ailesini ve arkadaşlarını kölelikten çokça çaldı. Doğu Kıyısında doğan Tubman, Yeraltı Demiryolunun tehlikeli yolları boyunca korkusuz bir şef haline geldi ve köleleştirilmiş insanlara yolculuklarda rehberlik etti. yüzlerce mil kuzeye doğru genişledi ve Pennsylvania, New York ve Kanada’nın serbest topraklarında sona erdi.
Bu yıl doğumunun 200. yıldönümünü anıyor ve memleketi Dorchester County’nin manzarasında geçenler de dahil olmak üzere Tubman’a bolca övgü var. Oradaki insanların bu Siyah Amerikalı özgürlük savaşçısını nasıl hatırladığını öğrenmek için Doğu Kıyısı’na gittim, sadece iklim değişikliğinin yükselen sularının Tubman’ın çok iyi bildiği kıyı bataklığına gömülü anılarını yıkadığını keşfetmek için.
Her kurtarma sırasında, yedekte değerli insan yükü, Tubman uzun otların bataklıklarına girdi ve çam ve meşe ile sık ormanlarda manevra yaptı. Gecenin örtüsü altında hareket eden Tubman, sabit yıldızlar tarafından yönlendirildi. Maryland Eyalet Parkı Korucusu Angela Crenshaw, onu, köle devriyelerine ve Siyah Amerikalıları sadece bir mal gibi tutan bir sisteme meydan okurken bölgenin arazisini müttefiki yapan “en iyi açık hava kadını” olarak tanımladı.
İçimdeki tarihçi Tubman’ın burada geçirdiği zamanın çok geride kaldığını biliyor. Bir buçuk asırdan fazla bir süre önce Pennsylvania’daki özgür topraklara kaçtı, sadece köleleştirilmiş insanları kurtarmak için Doğu Sahili’ne döndü. Yine de, eski bir aile çiftliğini ziyaret etmek gibi, Tubman’ın topraklarına geri dönmenin, onun geçmişinin bugünümüzü nasıl bilgilendirebileceğini daha iyi anlamamı sağlayacağını umuyordum.
Siyah özgürlük savaşçısı
1913’teki ölümüne kadar Tubman, kölelik ve ırkçılık da dahil olmak üzere en kötü günahları karşısında Amerika’nın en iyi ideallerini – özgürlük, haysiyet, eşitlik – güvence altına almayı taahhüt etti. Tubman’ın doğumuyla ilgili kesin bir kayıt günümüze ulaşmasa da tarihçiler ve Ulusal Park Servisi, muhtemelen Mart 1822’de Araminta Ross’ta doğduğunu söylüyor. Henüz 30 yaşındayken, kariyerine sevdiklerinin, özgürlük arayanların şefi olarak başladı. hain yollar. Köleliğe meydan okumadaki kahramanlığı konusundaki ünü, 1861’de İç Savaş patlak verdiğinde zaten iyi kurulmuştu. Yasal olarak hala köle olan Tubman, Konfederasyon isyancılarını yenmek ve köleliğin kaldırılmasını sağlamak için Birliğin ön saflarına katılarak yakalanma riskini aldı.
Hemşire, köleleştirilmiş mülteciler arasında yardım görevlisi, izci ve casus olarak yaptığı hizmet, on yıllar sonra kısmen emekli maaşı ile ödüllendirildi. New York eyaletinin Auburn kentine yerleşen Tubman, çoğu, kendisi gibi son yıllarında çok az destek kaynağına sahip olan, yaşlanan ve yoksul Siyah Amerikalılar için bir yuva kurdu. Tubman hiçbir zaman tamamen emekli olmadı ve 20. yüzyılın başlarındaki Siyahların ayrımcılığa ve linç etmeye karşı verdiği mücadelelerin ortasında, ölümüne kadar Siyah ve beyaz kadınlara oy kazanma çabalarını destekledi.
Tubman şimdi, pek çok cephede nasıl etkili bir şekilde sorun çıkardığı için kutlanan bir simge. Ona borçlarını itiraf edenler arasında, oy hakları organizatörü ve iki kez vali adayı olan Georgia’lı Stacey Abrams da var. Abrams, “Dışarıdan Liderlik” adlı kitabında, Amerikalıların siyasi bilincini yükseltmek için kendi çabalarına ilham vermesi konusunda Tubman’a güveniyor. Başkan Andrew Jackson’ın 20 dolarlık banknottaki yüzünü Tubman’ın bir portresiyle değiştirmeye yönelik 2016 planı hâlâ yapım aşamasında. Amerikalılar, ulusun refahının Tubman gibi çok az şeye sahip olan ve yine de çok fazla katkıda bulunan kadın ve erkekler tarafından mümkün olduğunu hatırlatmak için Tubman’ın benzerliğini yanlarında taşıma şansına sahip olabilirler.
Tubman ülkesine bir hac
Mart ayında Tubman’ın hayatının başladığı yere hacca gitmeye karar verdim. Eyalet başkenti Annapolis’ten, anakaradan gelen ziyaretçileri körfezin açık ağzından Doğu Kıyısı’na taşıyan dört mil uzunluğundaki alçak Chesapeake Körfezi Köprüsü’nü geçtim. Daha sonra küçük çiftlikleri, pürüzlü su yollarını ve mütevazı Ana Caddeleri geçerek Tubman’ın yerli Dorchester İlçesine giden iki şeritli yollarda kısa bir güneye yöneldim.
Tubman’ı, Delmarva Yarımadası’nda (Delaware-Maryland-Virginia’nın kısaltması) bulunan doğum yerinden daha iyi hatırlayan hiçbir yer yoktur. Hayatı, köle sahiplerinin genç bir Tubman’ı tarlalarda, su yollarında, bahçelerde ve evlerde, genellikle ailesinden ayrı olarak çalıştırdığı Dorchester County’de yoğunlaştı.
Dorchester’da, Tubman’ın hikayesi iki ziyaretçi merkezinin duvarlarında anlatılıyor, her yapı doğal peyzajın gri ve kahverengi tonlarına uyum sağlayacak şekilde tasarlanmış. 1933’te kurulan Blackwater Ulusal Yaban Hayatı Sığınağı’nda, ABD Balık ve Yaban Hayatı Servisi, 28.000 dönümlük sulak alan, orman ve açık arazide onun hikayesini anlatıyor. Yakınlarda, Tubman’ın hayatının ve zamanlarının hikayesi, 2017’de açılan ve Ulusal Park Servisi ile Maryland Park Servisi arasındaki bir ortaklık tarafından işletilen Harriet Tubman Yeraltı Demiryolu Ziyaretçi Merkezi’nde anlatılıyor. Ziyaretçi merkezi, konuklara Tubman’ın hayatını ve Doğu Kıyısı’ndaki çalışmalarını tanıtmak için onları, bugün Karasu sığınağı olan toprakları ve çevresini nasıl yakından tanıdığını keşfetmeye davet ediyor. Tubman, bölgenin hatlarını ve izlerini, derinliklerini ve yoğunluğunu, flora ve faunayı, mevsimleri, güneşi ve yıldızları nasıl yönlendireceğini bildiği için köleleştirilmiş çok sayıda insanı destansı kurtarması mümkün oldu.
Tubman’ın kahramanlığı, Dorchester’daki Black Marylanders için bir gurur kaynağıdır. Köleliğe ve ırkçılığa karşı mücadelenin orada derin kökleri var. Yerliler arasında Tubman’ın ailesinden gelenler ve onlarla birlikte yaşayan ve çalışan diğerleri var. 2013’teki ilk ziyaretimde, Tubman’ın hatırasının korunmasında öncü rol üstlenen ve geçen yıl ölen yerel bir iş adamı olan Donald Pinder’ı aradım. Başlamak için, Bay Pinder, küçük Cambridge şehrinde şehir merkezindeki bir mağazada kurulan Harriet Tubman Müzesi ve Eğitim Merkezi’nde beni gezdirdi. Uzun, dar mekanın duvarlarında destansı tarih ve yerel hafıza karışımı. Tubman’ın yaşamının, Baltimore ve Washington, DC gibi şehirlerden uzakta büyümüş Black Maryland çiftçileri, denizciler ve kırsal ailelerin nesiller boyu nasıl kutlandığını öğrendim.
“En iyi açık hava kadını”
Bay Pinder, Tubman’ın sevdiklerini engebeli arazide ve esaretten kurtarırken karşılaştığı zorlukları daha iyi hayal etmem için beni dışarı çıkmaya teşvik etti. Şehir insanı olmama rağmen, Fork Neck Mezarlığı’na giden talimatları takip edecek kadar güven topladım. Siyah çiftçiler tarafından uzun süredir ekilen arazide, dar köy yolundan bir grup mezar taşı görünüyordu. Hâlâ izinsiz girmekten endişe ederek, bunun gerçekten de Bay Pinder’ın kendi aile mezarlığı olduğunu doğruladım ve sonra beni neden oraya gönderdiğini keşfettim. Yıpranmış işaretler arasında Tubman’ın Doğu Sahili’ndeki günlerine tarihlenenler vardı. Tubman’ın komşuları olan Black Marylanders’a haraç ödediler, ancak özgürlük trenine asla katılmadılar. Tubman’ı burada hatırlamak, geçmişin ve bugünün aslında nasıl yoldaş hikayeler olduğunu öğrenmektir.
O zamanlar, Dorchester County’yi ilk ziyaret ettiğimde, Tubman’a adanmış bir Park Hizmeti sitesi hâlâ yapım aşamasında olan bir plandı. Bugün Harriet Tubman Yeraltı Demiryolu Ulusal Tarihi Parkı’nın tek işareti olan yol kenarındaki tek bir işaretle karşılaşmak, bu geniş, seyrek gelişmiş yerde Tubman’ın hikayesinin nasıl anlatılacağını merak etmemi sağladı. Bu yıl dönerken cevabın topraktan geçtiğini öğrendim. Bugün Park Servisi, sıradan ziyaretçileri bile Tubman’ın çalışmalarının merkezinde yer alan doğal dünyayı tanımaya teşvik ediyor.
Tubman Park ziyaretçi merkezinin içinde, özenle hazırlanmış sergiler onu misk sıçanlarının habitatına yerleştiriyor – ailesinden ayrılmış köleleştirilmiş bir kız olarak Tubman, tuzaklarına yöneldi. Tubman’ın babasıyla birlikte kereste tarlalarında yaptığı zorlu işlerle tanışıyoruz; orada Doğu Kıyısı’nın ormanlarında ve su yollarında gezinmeyi öğrendi. İnanç ayrıca şunu da gösteriyor: Tubman, hayatta kalması ve başarısıyla Tanrı ile olan doğrudan bağlantısını ilişkilendirdi. Haritalar, Tubman’ın yaptığı yolculukları gösteren ve ziyaretçileri yürüyerek, bisikletle veya arabayla izlemeye teşvik eden Tubman Byway adlı 120 mil uzunluğundaki bir rotayı izliyor.
Bulutlu bir gökyüzünün kasvetinin altında, ziyaretçi merkezini ve ek binalarını çevreleyen yumuşak bir yürüyüş yolunda yürüdüm. Çakılda çatırdayan ayaklarımın sesi, seslerin geniş alanı nasıl doldurduğuna uyum sağladı – ağaçların hışırtısına karışan kuş şarkıları. Alçak fırçada bir çizik vardı ama kaynağını bulamamıştım. Kendi nefesimi duydum. Park korucularının kulağına yakın olmama rağmen, ormanda yabancılarla karşılaşmaktan çekinerek insan seslerini dinledim. Tubman’ın günlerinde, biliyorum, o da yaklaşan insanların seslerine kulaklarını dikmişti: onun özgürlük misyonlarını engellemeye niyetli köle avcıları.
Tubman Park’ta geçirilen zaman, sitenin bakımlı alanlarının dışına çıkma cesaretimi körükledi. Tubman’ın dünyasının ön plana çıkan görkemini takdir etmeye hazırdım ve Blackwater Ulusal Yaban Hayatı Sığınağı’na doğru yola koyuldum. Ziyaretçi merkezi, Tubman Park’tan üç mil kısa bir mesafededir. Duvarlar, raflar ve gerçek zamanlı görüntü ekranları bölgenin vahşi sakinlerini gösterir; Yakınlardaki bir platformda yuva kurmayı düşünen bir çift balıksırtı olarak uzaktan izledim. Yine de Blackwater, Nanticoke halkı da dahil olmak üzere ilk Kızılderili sakinlerinden 1930’ların Sivil Koruma Birliği çalışanlarına kadar hikayesinin bir parçası olan insanları anlatıyor. Tubman, bugün Blackwater olarak adlandırılan yerde yaşayan, çalışan, sömürgeleştiren ve yöneten Yerli Amerikalılar da dahil olmak üzere birçok Eastern Shore halkı arasındaydı.
Bir Blackwater Arkadaşı gönüllüsüne Tubman’ın deneyimini anlamakla ilgilendiğimi söylediğimde, sığınağın bataklığından geçen dört mil uzunluğundaki Yaban Hayatı Yolu boyunca yavaş bir araba yolculuğu önerdi. Orada, Tubman’ın seyahatlerinin, onun gibi, araziyi ve birbirlerini anlayarak hayatta kalan diğer sakinlerin akıllı ve çalışılmış arkadaşlarını nasıl içerdiğini deneyimlemeye başladım. Şirket için bir kayıp olmadım. İkimiz de yükseltilmiş bir gözlem platformunda sulak alanların üzerinde oyalanırken, yalnız bir kırmızı kanatlı kara kuş sürekli bir gevezelik yaptı. Tilki sincapları ve geyikler avlanırken, heykelimsi beyaz büyük ak balıkçıl öğle yemeği bulmak için sığ bir koydan dikkatli bir şekilde adım attı. Bir yırtıcı olarak gördüğüm, ancak yerel kartalların bir yemek olarak gördüğü kızıl tilkiye göz kulak oldum.
Yıkanmış anılar
Bugün, Doğu Kıyısı boyunca iklim değişikliğinin Tubman’ın en erken istismarlarının yapıldığı araziyi nasıl çok hızlı bir şekilde yeniden şekillendirdiğine tanık olmak tutuklanıyor. Blackwater’ın manzarasını çevreleyen hayalet ormanlarla karşılaştığımda dönüşüm beni yakaladı. Yaprakları ve dalları olmayan, ürkütücü bir griye dönüşen çürüyen ağaçlar, körfezin tuzunun iç tatlı suları solladığı acı sularda dimdik ayakta duruyor. Geçmişin izleri ya da geleceğin habercileri, evvelki kudretli meşelerin ve zarif çınarların iskeletleri, Tubman’ın hatırasını bu topraklarda tam anlamıyla yaşatma çabalarına meydan okur.
Cesaretimi hissettim -belki de Tubman’ın cesareti kendiminkini körüklüyordu- ve Parson’s Creek’e ve Tubman’ın zamanında Stewart Kanalı olarak bilinen bir su hattına giden patika yoldan daha uzağa gitmeye cesaret ettim. Sulak alanları geçen kısa bir köprüde tek başıma durdum ve uzun zaman önce kereste üretimine hizmet eden bir kanalı kesen köleleştirilmiş işçilerin bıraktığı derin bir yara izi gördüm. Çimler yavaş yavaş bunu talep ediyor. Tek duyabildiğim hızla esen rüzgardı, ama altında hâlâ köle olan Tubman’ın, babası Ben Ross gibi özgür adamların bu su yolları boyunca ağaçları devirirken, doğrarken ve güreşirken sarf ettiği çabanın antik yankıları vardı. Zaman, Tubman’ın yorucu el emeğinin sahnelerini neredeyse pastoral hale getiriyor.
Tubman’ın ülkesinde yürümek, yolculuklarına rehberlik ettiğini söylediği Tanrı’nın sesini duymamış olsam bile, neredeyse ruhsal hissettiren bir ritüel niteliğine sahipti. Tubman’ın amacını keşfettiği yer burasıydı. Bugün, Selina Garcia’nın sinema filmi “A Walk in Her Shoes”da anlatıldığı gibi, Siyah kadınlar bir haraç olarak onun adına yürüyorlar. ” 2020’de, George Floyd’un Minneapolis’te polis tarafından öldürülmesinden kısa bir süre sonra, caz sanatçısı Linda Harris, yedi arkadaşıyla birlikte Tubman’ın izini sürdü ve toplam 116 mil yürüdü. Tek başıma, çok daha kısa olan yürüyüşümde sessizce kısa şiirler okudum, akortsuz da olsa kendi kendime mırıldandım. Yürüyüşün sadece kilometreleri izlemekle ilgili olmadığını keşfettim. Aklımın kendini toplaması için kendi düşüncelerime eşlik etme şansıydı.
Tubman’ın izlediği Yeraltı Demiryolu rotaları, 19. yüzyılın başlarında faaliyete geçen düzensiz bir müttefikler, gizli geçitler ve güvenli evler ağıydı. Doğu Sahili’ni denetleyen devriyeleri ve köle avcılarını engellemek için Tubman, örneğin yerini belli edebilecek ağlayan bir bebeği susturmak için hızlı ve stratejik düşünmeyi devreye soktu. Yine de, onun dünyasını tefekkür etmesi ve onun içindeki yerinin hissini keskinleştirmesi için anları olduğunu hayal ettim.
Her zaman aktivist olan Tubman, Dorchester County’ye gelenleri, Doğu Kıyısı’nın yüksek bataklıklarının yüzde 50’sinin sular altında kalacağı tahmin edildiğinde, 2050 yılına kadar bunun ne kadar daha zor olacağını keşfetmeye zaman ayırmaya kesinlikle teşvik edecektir. Gitmiş. ABD Coğrafi Araştırması’ndan alınan uydu görüntüleri, arazinin yükselen gelgitlere karşı nasıl kaybedildiğini gösteriyor. Bir asır önce göçmen kuşların kuzeye ve güneye seyahat ederken düzenli olarak uğradıkları bazı noktalar artık geride kaldı.
Doğumundan iki yüzyıl sonra, Tubman’ın hikayesi ulusun en yüksek ideallerine işaret etmeye devam ediyor. Bunlar, özgürlük, haysiyet ve eşitlik özlemlerinin yüksek bir bar olarak kaldığı insan yapımı dünya hakkında daha eski dersleri içerir. Daha yeni olan, Tubman’ın hikayesinin doğal dünya hakkında ortaya çıkardığı şeydir, çok yakından tanıdığı toprak. Doğu Kıyısında, Tubman Parkı ve Karasu sığınağı aynı hikayenin iki bölümüdür. Tubman’ın köleliğe karşı mücadele ettiği topraklarda 19. yüzyıldaki ayak izlerini takip edebiliriz. Yol boyunca, zamanımızın iklim mücadelesinde kendi temelimizi de keşfedebiliriz.
New York Times Seyahatini Takip Edin üzerinde Instagram , heyecan ve Facebook . Ve haftalık Travel Dispatch bültenimize kaydolun Daha akıllı seyahat etme konusunda uzman ipuçları ve bir sonraki tatiliniz için ilham almak için. Gelecekte bir kaçamak mı hayal ediyorsunuz yoksa sadece koltukla seyahat mi ediyorsunuz? göz atın Değişen Bir Dünya için 52 Yer 2022 için.