Ben üç oğlun annesiyim. Çocuklar sırasıyla 12, 10 ve 8 yaşlarında. Kendim için, çoğu için çocuklarımın sorumsuz, tembel ve dikkatsiz bir anası olduğumu söyleyebilirim. Neden sordun Evet, çünkü birçok anne-babanın yaptığı gibi, çocuklarıma aşırı özen göstermeden, bağımsız olma ve yetişkin olma fırsatını veriyorum.
Çocuklarım sabah okula gidip kahvaltı yaparken, şu anda tatlı bir şekilde yatakta uyuyor, rüyayı izliyorum. Evrak çantasını toplamaya ve akşamları kıyafet yapmaya alışkındırlar, çünkü sabahları bunu yapmak için zamanlarının olmayacağını biliyorlar. Okula geç kalırlarsa, bu tamamen onların suçu olacaktır çünkü zamanlarını hesaplayamadılar. Onları kahvaltı yapmam, portföyünü kontrol etmem, çünkü çay yapabilir ve en basit sandviçleri kendi başlarına yapabilirler.
Gece 12'ye kadar dersler için oturmuyorum, çünkü dersler çocukların kendileri için sorumluluk ve ayrıcalıktır, her adımını kontrol edemiyorum, akıllı telefondaki programları izlemiyorum, çünkü çocuklarıma güveniyorum ve onlar için düzenleme yapmak istemiyorum. Adamlarım kolayca süpürebilir, tozu silebilir, bulaşıkları yıkayabilir ve lavabosu temizleyebilirler. Eşyalarının nerede olduğunu biliyorlar, çünkü kendilerini kendileri katlıyorlar ve sabahları “Yeşil tişörtüm nerede?” Diye bağırıp beni uyandırmıyorlar.
Evet, belki de çoğu kişi için çok tembelim. Ama çocuklarımın geleceği için sakinim. Hayata adapte olmuş, anlayışlı ve bensiz kaybolmayacaklarını biliyorum. Kayıp çorap arayışı içinde evin etrafında giymiyorum ve sinirlerimi derslerde oturarak geçirmiyorum. Bu zamanı başka bir şey için kullanıyorum - çocuklarımla iletişim, ortak yürüyüşler, eğlence ve manevi yakınlık için. Ve biliyorsunuz, bana, çocuklarımın her adımını kontrol etme ve tam olarak bunun için yaşamaya sahip olduklarına inanan birçok anne-babadan daha yakın olduğumu düşünüyorum.