Falanca botunu giy dedi babası.
Giyiyor bi yandan, bi yandan da gözüme bakıyor, çünkü aslında öbür botunu giymek istiyor.
Ama babası kırılacak diye giyemiyor.
Gözümün içine ağlar gibi bakarak babasının dediğini yapıyor.
Bunu görünce babasına söyledim, böyle böyle istiyor diye....
Tamam dedi, giysin.
İstediği botunu giyerken,
ona dedim ki, hiçbir zaman korkmadan istediğini söyle.
Ne yapmak istediğini her zaman söyleyebilmelisin.
Olur ya da olmaz. Kabul görür ya da görmez.
Ama kıracağım diye hep kırılmamalısın.
Ya da isteği olmayan hep sen olmamalısın.
Bazen her şey incelikler yüzünden.
Sertab'ın dediği gibi...
Kuzum... İşte böyle.
Yeri gelmişken... Bunu da söyleyeyim dedim.