Savaştan sonra toplanan tanık raporları, bundan sonra ne olduğunu gösteriyor: Szydłowska ve diğer mahkumlar, vücutlarını üst üste yığan, onları benzine döken ve 3 gün 3 gece ormanı aydınlatan devasa ateşlerde yakan Alman askerleri tarafından vurularak öldürüldü. Küller sığ çukurlara itildi ve üzeri kapatıldı. Ardından 75 yıl boyunca toplu mezarın yeri kaybedildi.
Şimdi, Polonya’nın Chojnice köyü yakınlarındaki arkeolojik kazılar, kurbanların mücevherlerini, mermi kovanlarını, yanmış insan kemiklerini ve daha fazlasını kurtararak, bu katliamın ve bir öncekinin fiziksel kanıtlarını ortaya çıkardı. Polonya Bilimler Akademisi Arkeoloji ve Etnoloji Enstitüsü’nden arkeolog Dawid Kobiałka, ekibi arşiv belgelerinden ve hayatta kalanlarla yapılan röportajlardan lazer taramalarına ve lazer taramalarına kadar her şeyi kullandı. kazılar.
Meslektaşları, bu hafta Antiquity dergisinde bildirilen araştırmanın, arkeolojik teknikleri, Yahudi dini inancı tarafından insan kalıntıları üzerinde yapılan araştırmaların genellikle yasaklandığı toplama kamplarının dışında, İkinci Dünya Savaşı döneminden kalma bir toplu mezara sistematik olarak uygulayan ilk araştırma olduğunu söylüyorlar. Viyana Üniversitesi’nden arkeolog Claudia Theune, buna benzer pek çok katliam olmasına rağmen, “İkinci Dünya Savaşı’ndan kalma bir yerleşim yeri hakkında şimdiye kadar böyle bir araştırma yapılmadı” diyor. “Suç mahalline başka bir kategori ekliyor.” İspanya Ulusal Araştırma Konseyi’nin Miras Araştırmaları Enstitüsü’nden arkeolog Alfredo González-Ruibal, yasal soruşturmaların çoğu savaş suçu soruşturmasını tetiklediğini ekliyor. Bu, araştırmacılar tarafından başlatıldı ve bilimsel bir dergide yayınlanan az sayıdakilerden biri, diyor.
Kobiałka, Chojnice’de büyüdü, burada yerlilerin çocukluğunun geçtiği evden sadece birkaç yüz metre uzaklıktaki bataklık ormanından “Ölüm Vadisi” olarak bahsettiklerini duydu. Bölge tam bir korku parşömeniydi: 1939’da, ilerleyen Alman kuvvetleri Polonyalı rahipleri ve aydınları, Yahudi aileleri ve engellileri toplayıp idam etti, sonra onları geri çekilen Polonya ordusunun savunma için kazdığı uzun bir siper hattına gömdü. Bu cinayetlerin 100’den fazla kurbanı savaştan sonra bulundu ve yeniden gömüldü. Ancak Ocak 1945’te öldürülen yaklaşık 500 kişiyle birlikte yüzlercesi daha açıklanmadı. Kobiałka, arkeoloji yöntemlerinin ne olduğunu ve nerede olduğunu ortaya çıkarmaya yardımcı olabileceğini düşündü. “Böyle toplu katliamların çok fazla maddi kültür bırakması gerektiğine tamamen ikna oldum.”
Bir alyans üzerindeki baş harfler ve tarih, arkeologların II. Dünya Savaşı döneminden kalma bir cinayetin kurbanını tanımlamasına yardımcı oldu.
Ekibi önce zorunlu yürüyüşe ilişkin raporları bulmak için arşivlere daldı. Ebeveynleri 1939’da öldürülen birkaç kişi de dahil olmak üzere hayatta kalanlarla röportaj yaptılar. Ayrıca savaşın son günlerinde Müttefikler tarafından çekilen hava fotoğraflarını bir uçaktan alınan modern orman zemininin lazer taramalarıyla eşleştirdiler ve kalın bitki örtüsünün altında bir hendek çizgisi tespit ettiler. . Daha sonra, hendek boyunca mezar çukurlarını gösterebilecek toprak bozukluklarını belirlemek için yere nüfuz eden radar ve diğer istilacı olmayan teknikleri kullandılar. Bütün bunlar kasabanın kenarındaki ağaçlık bir alana odaklanmalarına neden oldu.
Orada, Temmuz 2020’de, yoğun bir mermi kovanları, düğmeler, kol düğmeleri, saat 5’i birkaç dakika sonra duran bir kol saati ve Szydłowska’nın bir tarihçinin evlilik tarihine dayanarak tanımladığı evlilik yüzüğünü ortaya çıkarmak için metal dedektörleri kullandılar. ve içine baş harfleri kazınmıştır. Üst toprakta yanmış insan kemiği parçaları vardı. Kobiałka, “Mümkün olan her arkeolojik yöntemi kullandık” diyor. Kanıtlar onu 1945 katliamının yerini bulduklarına ikna etti.
Yine de vadinin üst üste binen vahşetleri ve Nazilerin bunları gizlemek için harcadıkları çabalar, emin olmayı zorlaştırıyordu. González-Ruibal, sitenin “çok karmaşık” olduğunu söylüyor. “Farklı zamanlarda kullanıldı ve kanıtlar yok edildi, ancak yine de çok fazla bilgi alabildiler ve hatta insanları tanımlayabildiler.”
Kobiałka’nın ekibi Kültür, Ulusal Miras ve Spor Bakanlığı’ndan sağlanan ek fonla bu yaz Chojnice’ye döndü. Geçtiğimiz birkaç ay boyunca, araştırmacılar kül, kemik ve muhtemelen 1945 katliamından kalma yüzlerce mermi de dahil olmak üzere 4000’den fazla eserle dolu üç mezar çukuru kazdılar. Madalyonlar, çakmaklar ve başka bir işlemeli altın alyans da dahil olmak üzere değerli eşyalar buldular, bu da Nazi askerlerinin cesetleri yağmalamaktan çok suçlarını hızla örtbas etmekle ilgilendiklerini gösteriyor.
Araştırmacılar ayrıca 1 tondan fazla insan kemiği kurtardı. Kobiałka, “Bu miktar, 1945 katliamında 400 veya 500 kişinin öldürüldüğü ve yakıldığına dair tarihi kayıtları doğruluyor gibi görünüyor” diyor. “Deneyimli bir arkeologum ama hiç böyle bir şey yaşamadım. Gerçekten dehşet vericiydi.”
Bir katliam kurbanının kol saatinin elleri saat 5’te donmuştu. Arkeologlar, saatin bir kurşun çarpmasıyla çarpılmış olabileceğini söylüyorlar.
Ekip, DNA’nın kurbanların ve hayatta kalan akrabaların belirlenmesine yardımcı olabileceğini umarak kemikleri Chojnice’ye gömmeden önce analiz etmeyi planlıyor. Ancak, Almanya’da II. Bir e-postada, “Yazarlar, tüm kalıntıların kurtarılması ve analizinin ailelerin ve adaletin çıkarlarına hizmet edeceğini ima ediyor” dedi. Kimin bu şekilde gördüğünü ve bazı potansiyel kurbanların ve ailelerinin görmediğini yine de sorardım” dedi. Kobiałka, kazıların Polonya Ulusal Anma Enstitüsü’nün izni ve yerel halkın desteğiyle gerçekleştirildiğini belirtiyor. 1945 katliamının kurbanlarının çok azının Yahudi olması muhtemel olduğunu ve 1939’da öldürülen yerel Yahudi kurbanların savaştan sonra mezardan çıkarıldığını ve açıklandığını ekliyor.
Ormandaki kemikle karıştırılan ekip, 500’den fazla kömür parçası ve kısmen yanmış odun buldu. Kobiałka, analizlerin, parçaların II. Dünya Savaşı sırasında Ölüm Vadisi’nin bataklıklı topraklarında yetişmeyen ve odun ateşini yapmak için getirilmiş olması gereken bir tür olan yaygın çam olduğunu gösterdiğini söylüyor. Ekip, odun ateşini yakmak için benzin veya başka bir hızlandırıcının kullanımını doğrulamak için odunda korunan kimyasalları analiz etmeyi umuyor.
Bulmacanın son bir parçası, bir balistik uzmanının Gestapo ve Alman polis birimleri tarafından yaygın olarak kullanılan tabancalardan çıkan mermiler olarak tanımladığı, kurtarılmış 400’den fazla mermi ve kovanların analizinden geldi; tabanca kullanımı kurbanların tek tek yakın mesafeden vurulduklarını gösteriyor. Theune, “Öldürülen insanlar ve failler hakkında kanıt bulmaları önemli” diyor. “Nazi suçu olduğuna dair kanıt buldular.”
Araştırma, geçmişin suçlarının arkeolojinin geleceğinin bir parçası olduğunu öne sürerek diğer kazılar için olası bir model sunuyor. González-Ruibal, “İnsanlığa karşı suçları araştırmak… ekskavatörler için büyük bir zorluktur” diyor. Ancak, “Ne olduğunu öğrenmek her zamankinden daha önemli.”
Szydłowska’nın oğlu savaştan sağ çıktı ama 2004’te annesinin akıbetini bilmeden öldü. Ancak savcılar, ailenin tarihinde acı verici bir bölümü kapatmayı umarak kızının yerini tespit etti.
Kaynak : https://www.thelifecart.com/2021/08/archaeologists-unearth-nazi-era-massacre-in-Polands-Death-Valley..html