İslam'daki tek tanrının adı. Etimolojik olarak, kesin bir maddeye sahip olan al-ilāh (Allah'ın) Arapçada Tanrı anlamına gelen Iraf ilāh'e asimile edildiği ve Allah (Allah) Allah olduğu söylenir. Japonya'da buna Allah denir. İslami doktrinde, bu tanrı, cennetin ve yerin yaratılmasından çok önce sonsuzdan ebedi geleceğe kadar var olmuştur, ancak tarihsel olarak İslam öncesi Arap tarafından zaten biliniyordu. İnsanların tanımından, insanların isimlerinden ve Kuran'dan bilinmektedir. Özellikle Allah, Mekke halkı arasında yüce tanrı olarak ibadet edildi (Kur'an 106). Bu arada, peygamber Muhammed'in babasının adı Abd Allah'tır (Allah'ın hizmetkarı). Rab rabb (Lord) Allah'tan sonra en çok kullanılan isimdir ve Tanrı'nın doğasını temsil eden diğer isimler arasında <merhametli Raḥmān> <merhametli amaki o al-Raḥīm> bulunur. Ayrıca birde şu var. Teologlar Allah'ı, Tanrı'nın özünü temsil eden öz-ism al-dhāt ve diğer nitelikleri temsil eden asmā'al-ṣifāt özniteliklerinden ayırırlar. Bu özellik adları daha sonra tespihle birlikte 99 tanrının güzel isimleri olarak derlenir Zicle Kullanılan
Kuran'da defalarca vurgulanan şey, “Tanrımız Tek Tanrıdır” tek tanrılı ilkesidir (22:34). Bu, her şeye gücü yeten Allah dışında cennetin ve yerin yaratıcısı ya da hükümdarı olmadığı ve Allah dışındaki her şeyin Tanrı'nın yaratılışı olduğu anlamına gelir. Bu şekilde, Tanrı'nın gücü evrenseldir ve bu dünyada Tanrı'nın iradesine ve gücüne bağlı olmayan hiçbir şey yoktur. Tanrı'nın bir olduğu gerçeği, her şeyin asıl şeyi için yeterli olduğu ve bir refakatçi ya da yardımcı, “eşsiz Tanrı” gerektirmediği anlamına gelir (42:11). Tanrı'nın kıyaslanamazlığı, Tanrı'nın üstünlüğü anlamına gelir. Tanrı'nın aşkın olduğunu mekânsal veya zamansal anlamda değildir. Tanrı, özünde, yaratılıştan herhangi bir benzetmeyi reddeder. Bu şekilde Kur'an, Tanrı ve yaratıklar arasındaki izolasyonu vurgularken, Tanrı “her insanın boynundaki kan damarlarına daha yakındır” (50:16) ve insan dilindeki insanlar gibi kendine benzer. Bir insan gibi konuşan ve gören ve mutlu, kızgın ve yeniden düşünen bir insan tanrısı olarak tasvir edilmiştir. Tanrı'nın aşkınlığının ve insanlığının (kişiliğinin) çelişkili yönlerinin uyumlu bir şekilde nasıl yorumlanacağına bağlı olarak çeşitli teolojik farklılıklar yapıldı. Bu Tanrı aynı zamanda kötüyü cezalandıran ve doğru olana inanan ve yapanlara iyi ödüller veren dürüst bir Tanrı'dır. Ama aynı zamanda, tövbe edip eve gelenler her şeyi affetmeye istekli> (17:25) aynı zamanda hayırsever tanrılardır. Eğer öyleyse, <(Tanrı) istekli olanlara kayıp yoluna düşecek ve irade sahibi olanları doğru yola yönlendirecektir> (14: 4), <Cennetin ve yerin egemenliği Tanrı'ya aittir. Kimi affettiğine ve seni kimin cezalandırdığına bağlı. “(48:14). Bu, Tanrı'nın alegorizminin bir işareti değildir, daha ziyade Tanrı'nın insan aklının ölçeğinin ötesinde olduğu anlamına gelir, Tanrı'nın mutlak özgürlüğünün bir ifadesidir. Bununla birlikte, Tanrı'nın adalet ve kötü meselelerini, Tanrı'nın mutlak gücünü ve insan özgür iradesini ve ahlaki sorumluluğu daha sonra nasıl uzlaştıracağı önemli bir teolojik sorun haline gelir.
→ İslâm