“ Ağaçtan, maviden denizden uçar,
Kendinden uçamaz kuş.”
Gülten Akın
Limoni bir selvi soğuğa inat nasıl salınıyorsa, tutuşan otlar gibi öylece gömer mi insan koynuna acılarını? Ucu yanık tahta kaşıklar misali hayatını önce dipten üste, sonra üstten dibe doğru karıp adına yaşam der mi?
İçinden büyür mü insan, kendi derinlerine kök salar mı yaş aldıkça? Aynaya baktıkça görmeye başlar mı kendini? Sesi göğüs kafesine çarptıkça incelir mi?
Güzellik ölümle bitmiyorsa, kalp bedenden daha geç soğuyor, göz kapaklarından daha geç üşüyorsa ağzının burcundaki hayaller, susmanın ebedi olduğuna inanır mı?
Bir öksüz ruh, kalabalıklardan kaçan sessizlik, sokakları ıslık çalan rüzgarlardan kaçıp gelen bir sabah şarkısı çalıverir mi ansızın bir kapıyı?
Pencerelerin çiçekli gölgeleri, toprağa selam veren bulutların kefeni, ağaçların sabah rüyası, boyası dökülmüş evlerin gıcırdayan kapıları aralar mı siyah beyaz rüyaları?
Sabah ezanında uluyan köpekler, zil takıp dönen yelkovan, ipe dizilmiş boncuklar gibi yola dökülen göz yaşları, bir damla hayal olup akar mı kirpiklerine çocukların?
Bir kerede mi ölünür, her gün biraz daha parçalanarak nasıl çoğalır ki insan? Yaşam dediğin her günün sabahında katlanarak küçülür mü, artarak çoğalır mı?
Beşinci mevsimi beklerken, yazları kışları ardında bırakıp takvim yapraklarında arar mı hatıralarını?
Bekler, umar, yaşar mı insan?