Sabaha karşı uykumun içinde sesler duydum, sanki bir ağlama sesi gibiydi. Gözümü açtım, iyice dikkat kesildim, evet evet resmen hıçkırıklar geliyordu hem de gardrobun içinden! Azıcık tırsmadım desem yalan olur, ama sonuçta gardrop benim gardrobumdu, ne oluyor diye bir meraklandım. Hızla ışığı yakıp, gümbürdeterek kapağı kaydırdım! Bir baktım ki ne zamandır giyemediğim küçük siyah elbisem iki gözü iki çeşme ağlıyor! Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttuğum bir kaç dakikadan sonra
-Hey neyin var?! , diyebildim
-İtiraf et, çok sıkıcıyım değil mi! , diye haykırdı,
-Sıkıcıyım, sıkıcıyım, sıkıcıyım!
-Sıkıcıyım, sıkıcıyım, sıkıcıyım!
-Aaa saçmalama, neden böyle söylüyorsun, sen küçük siyah elbisesin, hani şu hakkında düzinelerce yazılar yazılan…, dememe kalmadan bana bağırıverdi.
-Ay offf tabii ya, “herkesin gardrobunda bulunması gereken” ben. O “gereken” kelimesi bile sıkıcılığımın ispatı adeta.
Bir an düşündüm de haklıydı aslında, gerekli olmak ne kadar heyecan verici olabilirdi ki. Güldüm ve bir kez daha hıçkırıklara gömülmesine fırsat vermeden sordum: