Hammurabi Kanunu, Babil Kralı Hammurabi'nin (saltanat 1792-1750 B.C.) çıkardığı bir dizi kural veya yasaya atıfta bulunmaktadır. Kod, hızla büyüyen imparatorluğunda yaşayan insanları yönetiyordu. Hammurabi'nin ölümünden sonra imparatorluğu, günümüz Irak'ının çoğunu, Dicle ve Fırat nehirleri boyunca Basra Körfezi'nden genişletti.
Cinayet, saldırı, boşanma, borç, evlat edinme, esnaf ücretleri, tarım uygulamaları ve hatta bira biraraya gelmekle ilgili tartışmalar da dahil olmak üzere geniş bir yelpazedeki konuları tartışan 300 kadar yasa var.
Bu kod, en iyi 7 metre (725 metre) uzunluğundaki siyah dioriteden yapılmış bir stelden, yani şimdi Paris'teki Louvre Müzesi'nden bilinmektedir. Stel, günümüz İran'ındaki Susa bölgesinde, 20. yüzyılın başlarında Jacques de Morgan tarafından yönetilen ekskavatörler tarafından bulunmuştur. Araştırmacılar onun 12. yüzyılda Susa'ya getirildiğine inanıyorlar. Bir Elamite cetveli tarafından daha sonra kendi bir yazıtını oluşturmak için hazırlanmasında bir kısmını sildim.
Başlangıçta, Hammurabi steli, günümüz Irak'ında büyük olasılıkla önemli bir tapınak olan Sippar'ın yerinde sergileyecekti. Antik çağlarda, Sippar güneş tanrısı Şamş'ın eviydi ve stelin tepesi bu tanrıdan önce Hammurabi'nin bir görüntüsünü, Shamash'un omuzlarından gelen ışınlarla gösterir. Bilim adamları, Babil'deki Hammurabi tarafından kontrol edilen diğer şehirlerde, şimdi kaybedilen diğer stellerin var olabileceğine inanıyor.
Hammurabi'nin ölümünden sonra, onun hukuk sistemi antik dünyada bir klasik haline geldi ve bilim adamları, Hammurabi'nin ölümünden sonra bir bin yıldan fazla bir süre önce, 5. yüzyılın sonlarına dek kopyalanmış olan tabletler üzerine yazılmış örneklerini buldular.
Hammurabi'nin "Kodu" terimi, 19. yüzyıl "Code Napoleon" dan adlandırılan modern bir tanesidir. Alimler bugün, şimdi Louvre'de bulunan stelin arkasındaki anlamı ve Hammurabi'nin yürürlüğe girmiş kurallarının tam bir yasa yasasını temsil edip etmediğini tartışıyorlar.
Bu sorulara verilen cevaplara bakılmaksızın, Hammurabi'nin kendisi, kendi lehine, tanrıların kendileri tarafından verilmiş olanı yapma hakkının yasalarına işaret ediyor.
"Anu ve Enlil, tanrılardan korkan, toprak içindeki adaleti göstermek, kötülüğü ve kötülüğü yok etmek, zayıfları sömürmek için güçlü olanı durdurmak, Şamş gibi insanlık kitlesi üzerinde yükselmek, toprağı aydınlatmak... "(Çeviri," Hammurabi'nin Yeni Komple Kodu ", H. Dieter Viel, University Press of America, 2012)
Her yasa, öngörülen bir kararla takip edilen olası bir davadan oluşur. Kararlar gerçekten çok sert olabilir ve Columbia Üniversitesi profesörü Marc van de Mieroop, "Babil Kralı Hammurabi" (Blackwell Publishing, 2005) adlı kitabında, ölüm cezasının 30 kattan az olmamak üzere ceza olarak listelendiğini belirtmektedir. Van de Mieroop, "tapınak ya da saray mülkünün hırsızlığı ya da kaçan bir köleye sığınak verildiği zaman bile" verilen cezaydı.
Dahası, emredilen cezalar hiçbir şekilde tekdüze değildi, aksine sanığın ve suçlunun sosyal statüsüne bağlıydı. Söz konusu iki birey sosyal olarak eşitse, cezalar sadece “göze bakmak” idi.
Örneğin, van de Mieroop, seçkinlerin bir üyesinin ortak bir kişiyi görmezden geldiyse veya ortak kemiği kırdıysa, bu elit bir kişinin bir kilo gümüş cezasını ceza olarak ödemek zorunda olduğunu not eder. Öte yandan, bir kişi daha yüksek bir sosyal statüye sahip birine çarptıysa, o kişi ciddi bir ceza bekleyebilir:
"Eğer elit üyelerinden biri, elit bir üyeden ondan daha yüksek bir sosyal statüye sahip olsaydı, 60'lı bir öküz kırbaçla kamuoyuna tıkanır." Mieroop'un kitabı).
Kadınlar da eşit muamele bekleyemezdi. Bir yasa, "eğer bir erkek bir erkeğin karısının bir erkeğe işaret ettiği, ancak başka bir erkekle çiftleşmediği halde, kocası uğruna ırmağa sıçramışsa," (H. Dieter'in çevirisi) viel).
Diğer yandan, bir kadın, şartlara bağlı olarak, bir miras alabilir. Bir kadının kocasını savaşta esir alması ve yiyecekleri bittiğinde başka bir adamla yaşaması durumunda bir kadını koruyan yasalar vardı. Babasının öldükten sonra kardeşlerinden alması gereken bir tapınak-kadının desteğini yöneten yasalar da vardı.
Yasalarda, sanığa sadece bir yük getirilmesinin değil, aynı zamanda davanın davasını ispat edememesi halinde suçlayıcıya karşı bir yük olduğu açıktır.
Mesela, cinayetin cezası “eğer bir adam başka bir insana karşı bir iddiada bulunmuşsa ve kendisine karşı bir cinayet suçlaması getirmişse, ancak suçunu kanıtlayamıyorsa, ona karşı yapılan iddiaları yapan kişi öldürülecektir. " (Çeviri H. Dieter Viel tarafından)
Yargıçlar ayrıca yasalarda belirli bir standartta tutuldu. Hammurabi büyük bir imparatorluğa hükmetti ve her davanın kendisine hakim olamayacaktı. Van de Mieroop, kralın yokluğunda, söz konusu topluluklardan bir erkek komitesinin Hammurabi'nin yerine hakim olarak hareket edebileceğini belirtiyor.
Bir yargıcın mühürlü bir kararı değiştirmeye çalıştığı cezalar ağırdı, "yargılanmaya neden olan zararın 12 katı ödeyecek" söz konusu kanunu okur.
Hammurabi, Orta Doğu'da yasaları yazan ilk hükümdar değildi. Paris'teki École Pratique des Hautes Études'de profesör olan Dominique Charpin, "Eski Babil Mezopotamya'da Yazma, Hukuk ve Krallık" adlı kitabında yazıyor (Chicago Press, 2010), üç hukuk kuralının varlığını bilen akademisyenlerin Krallara göre, bu Hammurabi'den önce geldi.
En eskisi, Hammurabi'den yaklaşık üç asır önce 2111-2094 B.C. hüküm süren Ur'un bir kralı Ur-Nammu tarafından yazılmıştır. Charpin, "Bu eski kodlar açıkça Hammurabi'den esinlenmiştir," diye yazıyor.
Buna ek olarak, Hammurabi muhtemelen kendi kurallarını bir araya getirme konusundaki kendi kişisel deneyimlerini, kısmen de geçmişte yönettiği davalara dayandırmış olacaktı.
Bilim adamları, Hammurabi yasalarını modern anlamda tam bir yasa yasası olarak okumada zorluklar yaşadılar. Örneğin, van de Mieroop, kodun ortaya çıkabileceği ve tutarsızlıkları içerdiği her anlaşmazlığı kapsamadığını not eder.
Van de Mieroop, "Bir yasa, uygun bir belgeye sahip olmayan bir şeyin güvenli bir şekilde kabul edilmesi için ölüm cezasını talep etmektedir, çünkü alıcı bir hırsızdır." Öte yandan, ilgili bir yasa, “eğer bir kişi tanıklar veya sözleşme olmadan korunma için mal verirse ve verdiklerini reddederse, bu davanın bir temeli için bir dayanağı olmadığını” belirtir.
Van de Mieroop ayrıca, "mahkeme davalarının geniş belgelerinde Hammurabi'nin saltanatında yargılandığını ve daha sonra bir kararın temeli olan bir yasalar koleksiyonuna atıfta bulunmadığını" belirtiyor.
Araştırmacıların karşılaştığı bir diğer sorun, şimdi Sippar'da sergilenecek olan, şimdi Louvre'da bulunan stelin amacı neydi? Charpin, bir kişi okuyabilse bile, stelin bir yasa aramak için referans olarak kullanılması zor olacağını belirtiyor.
Van de Mieroop, bu gizemin cevabının, stelin epilogunda, yasaların verilmesinden sonra yazının bir bölümünde yer aldığını yazıyor. İçinde Hammurabi iki ana nokta yapar, bir tanesi de kendi krallığındaki herkesin heykelin yanına gelebileceği, üzerindeki sözleri görebildiği (veya duyabileceği) ve "problemini anlayabileceği ve kalbinden memnun olabileceği" dir. Başka bir deyişle, kralın adalet duygusuna bir anıt ve onların haksızlık edildiklerini hissettiklerinde konularını daha iyi hissetmelerini sağlamanın bir yoluydu.
Eleştirenin yaptığı ikinci nokta, Hammurabi'den başarılı olan kralların bu yasaları değiştirmemesi veya göz ardı etmemesi ya da bunları yapan kişinin kimliğini değiştirmemesidir.
Eğer gelecekteki bir yönetici bu Hammurabi'yi denerse, onlara uzun bir lanet getirir. "Beni yönetmeye adanan tanrıların babası olan Anu, elbette egemenlik ihtişamını, insanın kral mı yoksa lord veya vali mi yoksa başka bir işleve atanmış mı? onun kadrosunu parçalayacak ve kaderini lanetleyecek… ”Hammurabi'nin lanet okumalarının bir kısmı (H. Dieter Viel'in çevirisi). Başka bir deyişle stel, Hammurabi'nin adalet duygusunun sonsuza dek toprak üzerinde yönetmesi gerektiğini belirten bir anıttı.
-Owen Jarus