Nicole Audrey Spector’a söylendiği gibi
Los Angeles’ta muhteşem bir yaz öğleden sonrasıydı. Kahvaltıda harika vakit geçirmiştim ve kamyonetimle eve gidiyordum ki yolcu koltuğundaki çantamda çalan telefonu duydum.
Onu kapmak için kaydırdım ve tam bunu yaptığım gibi, doğruca bir tuğla duvara doğru gittiğimi fark ettim. Çarpmamak için yoldan çıktım – ve kamyonum ters döndü.
Araçtan atıldım ve sırt üstü yere düştüm.
sonuçlanan önemli omurilik yaralanmaları yaşadım. parapleji, yani bacaklarımı gönüllü olarak hareket ettiremiyorum. Kazadan sonraki bir ayı hastanede yoğun bir rehabilitasyon görerek geçirdim. Acı çok büyüktü – ve bunu acıya karşı oldukça yüksek toleransı olan biri olarak söylüyorum – ama daha da kötüsü, depresyon mezarlık sisi gibi çöken.
Hastanede hemşireler bana küçük bir ruh hali çizelgesi gösterir ve ruh halimi 1’den 10’a kadar derecelendirmemi isterdi.
Genelde sıfır gibi hissettim.
Bacaklarımı kullanmadan hayatımı nasıl yaşayabilirim? Ben hevesli bir koşucuydum. Kazadan bir gün önce spor salonuna gittim ve koştum, koştum ve koştum. Sanki derinlerde bir yerde, bunun son koşum olacağını biliyordum.
Kazadan sonra eve gitmek iyileşme yolculuğumda büyük bir başarıydı ama sadece moralimi bozdu. Daha önce olduğum kişinin evine dönüyordum: 28 yaşındaki bekar bir annenin 8 yaşındaki kızı Brianna. Yaşlı Cynthia sabahlarının çoğunu spor salonunda ve gecelerinin çoğunu arkadaşlarıyla dans ederek ve gülerek geçirirdi.
Yeni Cynthia hala bir anneydi, şükürler olsun, ama dans etmek, gülmek ve içindeki canlı ışık… . . hepsi gitmişti. Ve eve geldiğimde Bağımsızlık Günü’nün arifesiydi. Bu yarama tuz oldu çünkü artık bağımsız olamıyordum. Artık banyo yapmak ve bacaklarımı tıraş etmek gibi en temel işlerde bana yardımcı olacak bir bakıcıya ihtiyacım vardı.
Eylül 2022, Los Angeles’ta Getty (Fotoğraf/Maria Blankevoort)
Eskiden hafife aldığım şeyler – yatağa girip çıkmak veya tuvalete girip çıkmak gibi – artık önemli becerilerdi. Hiç bacaklarınızı kullanmadan kendinizi tuvalette dengede tutarken kot pantolonunuzu giymeyi denediniz mi? Bu çok yorucu. Her küçük şey sadece yorucu.
Sonraki aylarda annem ve büyükannem, Brianna ve benim biraz normale dönmemize yardım etmek için baskın yaptı. Sırtımı ve üst bedenimi güçlendirmek için ayakta tedavi görmeye devam ettim. Kazadan önce bir jimnastik faresi olabilirdim ama şimdi daha önce hiç kullanılmamış kaslarımı çalıştırıyordum. Zorlayıcı olabilir.
Ama gerçekten zor olan – ve hala – geceler.
İnsanlar genellikle bacaklarınızı artık kullanamıyorsanız, artık onları hissedemeyeceğinizi düşünürler. Olay bu değil. Belden aşağısı felçliyim ama yine de bacaklarımda yoğun bir ağrı var. Şimşek çakmaları ya da damarlarımda dolaşan örümceklerin endişeli hissi gibi aniden ortaya çıkıyor.
Aslında pek uyumamaya alışkınım.
Yaralanmamdan sonraki ilk iki yıl biraz ağrı kesici ilaç kullandım ama sonunda ilaçlardan bıktım. Hayatımı gerçekten benim için yeni olan bu bedende yaşayacaksam, bir şeyler hissetmem gerektiğine karar verdim – hatta acıyı bile. Artı, sonunda ağrı kesici ilaçlara bağımlı olmak istemedim. Giderek daha fazla afyona ihtiyaç duymaya ve asla doymamaya dair tüm korku hikayelerini duymuştum.
Yıllarca hiçbir ağrı tedavisi görmeden yaşadım. Ve bir süre için sorun yoktu. Yüzmede zindelik ve özgürlük buldum ve hala da olabildiğince sık yüzerim. Ama hiçbir şey kıvılcım saçan bir elektrik kablosu gibi bütün gün ve gece içimden yayılan acıyı dindiremezdi.
Ruh halim genellikle düşük ve öfkem sıcaktı.
Kırılma noktam şaşırtıcı bir şekilde birkaç yıl önce diş ağrısı şeklinde geldi. Dişçiye gittim ve bazı işler yaptırdım ve düşük dozda opioid ağrı kesici ilaç verildi. Diğer pek çok para ve kuadriplejik insanın kronik ağrılarını yönetmek için kullandığını bildiğim türden bir ilaçtı, ama tüm bunlarla işim bitmişti, değil mi? İlaçlardan daha güçlüydüm.
Diş ağrısını yönetmek için ağrı kesiciler aldım ve omurilik yaralanmalarımdan dolayı mücadele ettiğim kronik ağrıya çok yardımcı olduğunu fark ettim. Sanırım kronik ağrımın ne kadar kötü olduğunu inkar ediyordum. Ve ağrı kesici ilaçlarla onsuz yapabildiğimden daha fazlasını fiziksel olarak yapabildiğimi çabucak keşfettim. Ayrıca daha iyi uyuyabildim çünkü ağrı daha az şiddetliydi, daha az sarsıcıydı. Aylardır mümkün olan en düşük dozu alıyorum ve hala işe yarıyor, bu da ağrı kesici ilaçlara devam etmem gerektiğine dair eski korkularımı bastırıyor. Acısı dinmedi kuşkusuz ama uzun zaman sonra ilk kez katlanılabilir olduğunu söyleyebilirim.
Ayrıca sıkı bir fitness rejimine ayak uyduruyorum ve ayakta tedavi gören bir terapistle rehabilitasyon sağlık programı yapıyorum. Bu da acıyı yumuşatmaya yardımcı olur.
Ağrı kesici ilaçların ve egzersiz ve ayakta tedavi dahil diğer ağrı yönetimi taktiklerinin hayatımda iyi olması için gerekli güçler olduğunu ancak son zamanlarda rahat bir şekilde kabul etmeye başladım. Tıpkı son zamanlarda kronik ağrının sadece vücuduma zarar vermediğini kabul etmeye başladığım gibi; aynı zamanda zihnimi ve ilişkilerimi de incitiyordu.
Hayatımı değiştiren trafik kazasının üzerinden 14 yıl geçti. Acıyı benim için işe yarayan şekilde tedavi etmenin sorun olmadığını öğrendiğimden bu yana sadece iki yıl geçti. Bundan iki yıl sonra nerede olacağımı kim bilebilir? Ama bu mutluluk ölçeğinde iyi bir 8 hedefliyorum.
Paylaşmak istediğiniz kendinize ait Gerçek Bir Kadın, Gerçek Hikayeleriniz mi var? Bilmemize izin ver.
Gerçek Kadınlarımız, Gerçek Hikayelerimiz, gerçek hayattaki kadınların otantik deneyimleridir. Bu hikayelerde paylaşılan görüşler, görüşler ve deneyimler, HealthyWomen tarafından desteklenmemektedir ve HealthWomen’in resmi politikasını veya konumunu yansıtmayabilir.
Sitenizdeki Makalelerden
Web Çevresindeki İlgili Makaleler
Kaynak : https://www.healthywomen.org/real-women-real-stories/embracing-pain-management