UKRAYNA’DA WESTPHALİA ÖLDÜ
Çatışmayı anlamak için tarihsel ve siyasi bir analiz yaptığı Slav ve Çin Dünyaları Araştırmaları Merkezi (UNSAM) direktörü Claudio Ingerflom bu makalesinde, “Uluslararası mücadele iyi ve kötü arasında değildir: yirmi birinci yüzyılda dünyanın efendilerinin kim olacağını ve halkların nasıl bir kulluk içinde yaşayacağını tanımlamaktır,” diyor: Başkan Putin için Ukrayna nedir? Rus iç ve dış politikası söz konusu olduğunda sizin ve ekibinizin yaklaşımları nelerdir?
“Demokrasi için savaşıyormuş gibi davranmayı bırakıp şunu açıkça belirtmemiz gerekmez mi: Kişisel özgürlükler, müreffeh bir toplum, güvenlik ve ulusal haysiyet istiyoruz?” Siyasi özgürlüklerin kısıtlanması kaçınılmaz…” “Ortaya çıkan, tarihi, vatanı, cinsiyeti ve inançları reddeden en son değerleri, saldırgan LGBT ve ultra feminist hareketlerle ne yapacağız? […] Bence onlar post-hümanist. Bunu toplumsal evrimin başka bir aşaması olarak mı ele alalım? Pek sanmıyorum. Bunu önlemeye çalışmalı, yayılmasını sınırlamalı ve toplum bu ahlaki salgının üstesinden gelene kadar beklemeli miyiz? Yoksa aktif olarak mücadele etmeli, insanlığın çoğunluğunu sözde ‘muhafazakar’ değerlere mi yoksa basitçe söylemek gerekirse normal insani değerlere mi bağlı kalmaya yönlendirelim?”
Sevgili okuyucum, sevgili okuyucum, sizden bir iyilik istiyorum: Okumaya devam etmeden önce, önceki satırların yazarının ideolojik profilini düşünün ve Arjantin’de bunları kimin yazmış olabileceğini hayal edin. Ardından sayfanın altına gidin ve doğru cevabı bulun1.
“Çok şey başarabiliriz ve her şeyi başarabiliriz“2
Başkan Putin için Ukrayna nedir? «… sadece komşu bir ülke değil. Kendi tarihimizin, kültürümüzün, manevi uzadımızın ayrılmaz bir parçasıdır. […] modern Ukrayna tamamen Bolşevik ve Komünist Rusya tarafından yaratıldı.” Aşağıdaki satırlarda Stalin’in en azından “uluslara” verilmesini önerdiği belirtiliyor.3 imparatorluk devlet içinde bir özerklik tüzüğü, ama ne yazık ki Lenin, Rusya karşıtı bir jestle ulusların kendi kaderini tayin ilkesini uygulayan zafer kazandı. “Rusya, Lenin tarafından yaratılan ve daha sonra Stalin yönetiminde batıya doğru genişleyen siyasi bir varlık olan giderek yönetilemeyen bir Ukrayna’nın yükünü aldığında büyük bir güç olamaz.”4
Ukrayna Rusya ile birleşmeli.
I. Başkan Putin’e göre işgalin nedenleri.
1) Ukrayna’da yaşayan Rus nüfusunun soykırımı. Neyse ki, Putin hiçbir kanıt sunamadı.
2) Tarih oldu. Putin, bağımsız olmadan önce Ukrayna’nın Rusya’dan ayrılmaz olduğunu, bu yüzden bu hikayeyi güncellemenin zamanının geldiğini söylüyor. 2016 yılında devlet başkanı, Kiev Prensi Vladimir’in Hristiyanlığa geçişi ve 988’de Kırım’da Rusya’yı vaftiz ettiği için anısını kutladı. “Bin yıllık tarihimizin sürekliliğini sağlayarak ilerlemeye devam etmek için manevi ilkelere ve birlik geleneklerine güvenmek bizim görevimizdir […] En önemli başarısı Rusların vaftizi (Beyaz Deniz’den Akdeniz’e uzanan beyliklerin kolektif adı) olmuştur. Bu seçim Rusya, Belarus ve Ukrayna halkları için ortak bir manevi kaynak haline geldi, bugüne kadar hayatımızı belirleyen ahlaki ve etik temelleri oluşturdu.»5.
Değerlerin sürekliliği üzerine, Başkan gerçekten ne düşünüyor bilmiyorum, ama size Kievli Vladimir’in bu değerlerini göstermek için bir düğme bırakıyorum: Prens Rogvolod’u yendikten sonra, kızı Rogneda’ya ebeveynlerin önünde tecavüz etti, sonra onları öldürdü ve Rogneda’yı zorla karısı olarak aldı. Aralık 2014’te, Kırım’ın ilhak edilmesiyle, devlet başkanı Vladimir’in dönüştürülmesinin “Rus merkezi devletinin oluşumunun manevi kaynağı” olduğunu iddia etti.6. Bu “kaynak” (X yüzyıl) ve “Devletin oluşumu” (XV-XVI yüzyıl) arasında birkaç yıl geçtiğini ve ortaçağ prensinin dönüştürülmesinde halkın egemenliği ve demokratik temsil üzerine kurulmuş bir hukuk-politik düzenin kaynağını görmenin garip olduğunu da belirtelim.
Sonra: “Vatanımızın bin yıllık yolunun devamlılığının ve bölünmezliğinin farkına vardık.” Putin’in sürekli çağırdığı bu “bin yıllık süreklilik” şaşkındır, özellikle de Rusya ve Ukrayna arasındaki ayrılmazlık kavramını haklı çıkarmak için kullandığında – biri önderlik eden, diğeri itaat eden ayrılmazlık (yukarıda yeniden oku: “Ukrayna’nın yönetilmesi zordur”). Ukrayna’nın ötesinde, eğer süreklilik olarak, başkan coğrafi boyuta atıfta bulunuyorsa, bu dindar bir arzudur: Moskova bugüne kadar on beşinci yüzyılda konsolide edildiğinden, uzun bir genişleme ve toprak kaybı geçmişine sahiptir (Novgorod, Pskov, Sibirya, Baltık ülkeleri, Polonya, Kafkaslar, Finlandiya, Asya …). Ancak Lenin’e saldırısı ve halkların kendi kaderini tayin ilkesinden de anlaşılacağı gibi, “süreklilik” genişlemeyi ifade ederken, liderlerin hatalarında veya ihanetlerinde kayıplara dikkat edilir.
Putin’in görüşünü kabul edelim: Süreklilik ilhakı haklılar. Önerdiği tarihsel çerçeveyi ele alalım: Hristiyan döneminin başlangıcından itibaren. Verilere gidelim.
Kırım: Roma İmparatorluğu’nun egemenliği altındaki dördüncü yüzyıla kadar, daha sonra 1204’e kadar Bizans, ardından farklı Rus olmayan güçler (Venedikli tüccarlar, Cenevizliler ve yerel kabileler). Aynı zamanda Kırım’ın bir kısmı X yüzyıldan beri Kiev’in kontrolüne gelmişti. 1239’da Moğollar tarafından zaptedildi, ardından Osmanlı İmparatorluğu. Sadece 1783’te Rusya tarafından fethedildi. 1954’te Ukrayna’nın yetki alanına girdi. Biz? Kırım 1500 yıl boyunca Rus olmayan farklı güçlere ait oldu. 200 yıldan biraz fazla bir süre önce Kiev tarafından aralıklı olarak hakimdi. 171 yıl Rusya’ya ait.
Ukrayna. Onuncu yüzyıldan Moğol boyunduruğu (on üçüncü yüzyıl) arifesi’ne kadar, Kiev prensliği Rus’un ana merkeziydi, ancak Vladimir-Suzdel’inki önem kazanırken zayıfladı. 1321’de Kiev, Litvanya prenslerinin vassalı haline geldi. 1471’de dağıldı. O andan itibaren ve 1654’e kadar, bugünkü Ukrayna’nın neredeyse tamamı Polonya Krallığı, Litvanya Büyük Dükalığı ve son olarak Rech Pospolita veya Polonya-Litvanya Birliği’nin ardışık bir parçası oldu. 1654’ten 1991’e kadar önce Rusya’ya, sonra SSCB’ye ait oldu.
Başkanın Rus devletinin kaynağı olarak gösterdiği tarihten, yani onuncu yüzyıldan itibaren sayalım, o zamanlar Rusya’nın var olmadığını tekrarlamama rağmen: bağımsız topraklar olarak 400 yıl. Litvanya-Polonya hakimiyeti altında 333 yıl. İmparatorluk tacı altında yaklaşık 260 yıl ve SSCB’de 70 yıl: toplamda yaklaşık 330 ama ne İmparatorluk ne de Sovyetler Birliği “Rusya” değildi, birincisi “tüm Rusyalar” (bu yüzden Russkaya değil Rossiiskaia olarak adlandırıldı) idi, birincisi Rusya, Belarus ve Ukrayna, ikincisi ise bir “Cumhuriyetler Birliği”, anayasal olarak aynı haklara sahip. Bu 330’u Rusya’dan ayrılmaz olarak saysak bile, toplam sürenin sadece% 30’u kadardır.
Başkan Putin’ in Rusya ve Ukrayna arasındaki ayrılmazlığı bulmak için tarihe ve sürekliliğine vurgu yapmasıyla, tarih onun çıkarlarına aykırı hale geliyor. Polonya ve Litvanya Putin’in mantığını benimseyip Ukrayna’ya kendileri sahip çıkabilirken, başkenti Kiev olan Ukrayna, Rusya’yı kendi mantığı olarak talep edebilir. Putin mantığını topraklarımıza aktaralım: Buenos Aires, Río de la Plata’nın valiliğinin siyasi merkeziydi, bu nedenle Arjantin Uruguay, Paraguay, Bolivya ve Şili’nin bir bölümünü ilhak etme hakkına sahip olacaktı. Ya da Charlemagne’nin imparatorluk haritası göz önüne alındığında, Fransa da Almanya’ya aynısını yapmalı.
Süreklilik için tarihsel argüman, veriler tarafından geçersiz kılınan ve kendi içinde son derece çelişkili hayali bir yapıdır.
3) NATO. Bu sürekli bir leitmotif: Ukrayna NATO’ya katılırsa Rusya kendini tehdit altında hissediyor. Batılılar gelirin gündemde olmadığını tekrarlarlar. ABD ve NATO’nun tarihini bildiğim için, onlara inanmak için bir neden olmadığı konusunda hemfikirim. Rusya’ya yakınlaşmak için ellerinden geleni yaptılar. Aynı zamanda, halkların kendi tarihlerini belirlemeleri gerektiğini savunan hepimizin dikkati dağılamaz: NATO’ya ve özellikle Avrupa ulu stanasyonal kurumlara entegrasyon, bu ülkelerin meşru yöneticilerinin basit bir kararı değil, halkların sömürgeleştirilmiş ve ezilenlerin hafızasıyla haykırışıdır.
Fransa’daki son başkanlık seçimlerinden birkaç gün önce Putin tarafından kişisel bir röportaja davet edilen (kelimenin tam anlamıyla) Marina Le Pen’i öperek alan mevcut Rus liderlerin vizyonu bir başka. Ukraynalılara seslenen Putin şöyle seslendi: “Geçmişinizden feragat ediyor musunuz? Rus İmparatorluğu’nun sözde sömürge mirasına mı?”7
Halkları küçümsemeyi bir kenara bırakalım, gezegendeki liderler tarafından iyi paylaşılan bir kalite. “NATO bize saldırıyor. Bir sınır ülkesi olan Ukrayna’ya yerleşecek. Bu nedenle, onu önceden işgal etmeliyiz.” Şimdi, Ukrayna’nın ilhakı herhangi bir şeyi çözer mi? Batı sınırında dört NATO üyesi ülke olarak bulunuyor: Romanya, Macaristan, Slovakya ve Estonya, rusya ile de sınırı olan Polonya ve Letonya gibi birçok ülkede hava üsleri ve füzesavar kalkanları bulunuyor. İkincisi daha sonra Ukrayna’dan çok daha tehlikeli olarak kabul edilmelidir. Peki neden onları istila etmiyor? Bir NATO saldırısı durumunda, Ukrayna yerine Polonya’dan fırlatılsa batı füzelerinin Moskova’ya ulaşması ne kadar sürer? Aynı anda. Buna ek olarak, askeri uzmanların belirttiği gibi, en tehlikeli füzeler denizaltılardan fırlatılan füzelerdir. Tekrar ediyorum: Füzesavar kalkanları batı sınırına bağlı. Ama sonra: İstilanın nedeni nedir?
“Bu aslında Ukrayna ile ilgili değil. NATO acil bir tehdit değildir.”8
II. İstilanın beklenen sonuçları.
Burada amacım Putin ve ekibinin resmi önerilerini iletmek. Bana metinleriniz için gerekli gibi görünen ifadelerden alıntı yapacağım. Tırnak içinde olmayan şey, uzun cümleleri özetlemesidir.
Dış politika.9
1. “Rusya dış politikasında yeni bir döneme girdi, batı ile önceki ilişki modelinin ‘yapıcı yıkımı’ diyelim.” “Eski sistem bir engeldir, bu yüzden sökülmelidir.” “Bir istisna dışında” kimseye saldırmayacağız: Ukrayna. “Bir sonraki adım ‘toprakları birleştirmek’.”
2. “Batı yavaş ama kaçınılmaz bir düşüş yolunda” (Batı: halklar, uluslar, biz), “çaresiz”. Bu “yeni Soğuk Savaş”ı kaybedecek. “Daha makul” olacak.
3. “Batı ile diplomasimiz Avrasya’ya ikincil hale gelecektir.” İttifak Çin ile.
4. “Önümüzdeki on yıl içinde Rusya nispeten dokunulmaz olacak ve kendi çıkar alanı içindeki bölgelerde çatışmalar durumunda başarılı olabilecektir.”
5. “Yaptığımız hatalar: bugün artık gücümüze karşılık gelen sayısız anlaşma imzalamış olmak.”
6. Avrupa, alt kıta ve tüm dünya için askeri bir tehdittir. “Tarih harekete geçmemizi talep ediyor.” Belli kırmızı çizgileri belirlemek için ordu da dahil olmak üzere çeşitli dış politika araçları kullanmalıyız.
7. “Batı sistemi ahlaki, siyasi ve ekonomik bozulmaya doğru devam ettikçe, Batılı olmayan güçler (ana aktör olarak Rusya ile) kaçınılmaz olarak konumlarının güçlendiğini görecektir.”
8. “Ukrayna üzerinde değil, kolektif Batı üzerinde siyasi-askeri, psikolojik ve hatta askeri-teknik baskıyı artırın.” “Bir nükleer devletle çatışma olması halinde ABD’nin müttefiklerini ‘korumak’ için asla nükleer silah konuşlandıramayacağını biliyorum.”
İç politika.
9. ‘Siyasi özgürlüklerin kısıtlanması».
10. “Mutlak bireysel özgürlük” (çelişki sadece açıktır: siyaseti değil, örtük olarak ekonomiyi ilgilendirir).
11. Hindistan, Pakistan vb.
12. “Geleceğe giden yolu birleştiren ve aydınlatan bir ‘ulusal fikri’ detaylandırmak. Bu yeni politikayı uygulamak için sosyal bilimlerimizin ve kamusal hayatımızın modası geçmiş ve çoğu zaman zararlı ideolojik temelini atın ve reforme ederim.” “Kamusal ve özel yaşam biçimlerini inceleyen sosyal bilimler ulusal bağlamı dikkate almalıdır”, “açık ulusal bilimsel ve ideolojik ilkeler: yine, başka bir şey olamaz”.
13. Rusya’da , “ahlaki gerilik duygusu geri döndü.” Makalenin başına bakın.
14. Demokrasi. Makalenin başına bakın.
15. “Rusya her zaman katı ve yönetici dikeyliği etrafında inşa edildi. Bu topraklar yüzyıllardır kenetlenmiş durumda ve onları yönetmek için başka bir yol yok.”10
Yeni bir tek taraflılık
Buraya vardığınızda, rus liderlerin nasıl bir gelecek toplumu düşündüklerini sorabiliriz, bu da sürekli olarak geçmişin ilkelerine atıfta bulunur. Cevap, hukuk konularında en yüksek mahkeme olan Rusya Federasyonu Anayasa Konseyi Başkanı tarafından, yansımalarını “Ukrayna ile ilgili olaylar” çerçevesinde yer aldığı 2014 tarihli bir makalede verilmiştir. Rus devletinin sorunları büyük ölçüde Mart 1861’de “kölelikten serbest kalmanın kapısını açan” “kadersel süreçten” kaynaklanmaktadır. “Serfdom’un tüm maliyetleriyle, ulusun iç birliğini ayakta tutan ana bağdı.” Elitler ve kitleler arasındaki iç bağ koptu.” “Ve bu, devrimci süreçlerin büyümesinin temel nedenlerinden biri haline geldi ve istikrarlı bir devletin varlığını tehdit etti.”11
Başka bir deyişle, köylü kitlelerinin tasmasını gevşettiler ve bunlar, nankörlük, kendilerini cömert çarlığa karşı attılar. Şimdi katı dikey, liberal demokrasinin reddedilmesi, siyasi özgürlüklerin kısıtlanması, feminizmin kınanması ve onları canlandıran diğer değerler hakkında daha net.
Mevcut Rus liderliğinin öngördüğü paralel süreç – Batı’nın kaçınılmaz ahlaki, ekonomik ve kurumsal düşüşü ve hegemonyanın “Başında Rusya olan ve yardım eden” Çin’e devri – Mesihçi klişeye göre tüm dünya halklarının “makul” olması gereken bir tek taraflılığa yol açmalıdır.
Hayatımı saygı duyduğum, hayran olduğum ve sevdiğim Rus halkının tarihini ve kültürünü inceleyerek geçirdiğim için açık olmak istiyorum: uluslararası savaş iyi ve kötü arasında değildir. XXI yüzyılda dünyanın efendilerinin kim olacağını ve halkların nasıl bir kulluk içinde yaşayacağını tanımlamaktır. Ancak çarlık ve serfdom nostaljisine ve her tarafta neoliberalizmin taşıyıcılarına rağmen, halklar ve Ruslar da efendilerine nankörlük edebilir.
İnanmıyorsanız, Nicholas II’ye sorun.
Kaynak:revistaanfibia.com