Latifundio terimi, geniş bir alanın tarımsal sömürüsünü ifade eder. Bu toprağın sahip olması gereken büyüklük her ülkeye göre değişmekte ve yüzlerce ila binlerce hektar arasında değişmektedir. Etimolojik olarak, kelime Latince latifundium'dan gelir ( latus "geniş" veya "geniş" anlamına gelir ve fundus "kökün veya bir şeyin ilk temeli" anlamına gelir).
Bu geniş alan çoğunlukla sahipleri tarafından tüketilmek üzere yiyecek ekimine adanmıştır - ancak özel olarak değil -. Genellikle latifundio terimi, örneğin kaynakların yetersiz kullanımı ve sahada çalışan işçiler için çok az dikkate alınmak gibi olumsuz bir durumla ilgili olma eğilimindedir.
Ancak, ortak payda olmasa da, dişli ve verimli bir üretim makinesi olan, kaynakları optimize eden ve nihai sonucu en üst seviyeye çıkaran latifundios vardır. Çoğu durumda olmamakla birlikte, izlenecek ideal modeldir.
kaynak
Tarihsel olarak, latifundia, galiplerin mağluplarını topraklarından çıkardıklarını ve bir ödül olarak verimli savaş alanlarını en güçlü savaşçılarına ya da subaylarına verdikleri başarılı askeri kampanyalardan sonra toprak dağıtımının doğrudan sonucuydu. daha özellikli
Latifundio'nun doğduğu bir başka yol da kolonizasyondu. Bu süreç, Amerika kıtası boyunca, kuzeyden güneye, ayrım yapmadan yaşandı; genel olarak, Avrupalı kaşifler ve fatihler zorla toprak almak zorunda kaldılar. Her durumda, her iki köken de şiddet ve arazi tahsisinde ortak kökene sahiptir.
İnsanlığın evrimi ile, latifundio diğer daha az mahkum edilebilecek kökenleri biliyordu: örneğin, günümüzde politik ve sosyo-ekonomik değişiklikler yeni latifundiaların ortaya çıkmasının nedenleri olabilir.
özellikleri
Genel olarak, latifundio kelimesinin pejorative kullanımı yapılır; Bu, bu tür arazi sömürüsünün özelliklerinin çoğu durumda olumsuz durumların ortaya çıktığı anlamına geldiği yanıtını verir.
Bu anlayışa rağmen, bir latifundio'nun en alakalı özellikleri objektif olarak sıralanabilir:
- Bir veya birkaç ortak tarafından yönetilen tek arazi veya çok sayıda entegre arazinin büyük izleri.
- Düz arazilerin, ovaların veya vadilerin genişletilmesi. Daha büyük topoğrafya bölgeleri çalışma zorluğu nedeniyle atılır.
- Genel olarak, toprağın tamamının tamamı boyunca tek bir kaynağın kullanılması.
- Metrekare arazi başına düşük kar oranı çalıştı.
- Azami sömürü seviyelerine ulaşmadan, arazinin zayıflatılması.
- İşlemde düşük teknolojinin kullanılması.
- Sosyal huzursuzluğa neden olan vasıfsız ve düşük ücretli emeğin kullanılması.
Meksika Bölgesindeki Latifundios
Yasal çerçeve
Meksika Milleti Adalet Divanı'nın metinlerinden çıkan kavram, küçük mülklerin sınırlarını aşan toprağın bu şekilde genişlediğinin bir kanıtı olduğunu göstermektedir.
Bunu açıklamak için, pamuk ekinleri için 150'yi, muz, şeker, kahve, zeytin, vanilya veya meyve ağaçları gibi ulusal çıkarlar için değerli ekinler için 300'ü göz önünde bulundurarak, 100 hektarlık asal toprağa atıfta bulunduğu ayrıntılı olarak açıklanmaktadır. diğerleri arasında.
Ayrıca, hayvancılık durumunda, 100 baş büyükbaş hayvanı sürdürmek için gereken arazinin veya başka bir küçük hayvan türünde eşdeğerinin sınır olarak alınacağı da ayrıntılıdır.
Daha sonra, yukarıda açıklanan sınırları aşan herhangi bir arazi genişlemesinin Meksika mevzuatında büyük bir mülk olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır.
Tarihsel bağlam
1900'lerin ilk on yılında, o ulusun köylü sınıfının yüzyıllardır biriktiği hoşnutsuzluğun son patlamasına tanık oldu.
Yalnızca zamanın burjuvazisinin arazi müzakerelerine erişebildiği 19. yüzyıl boyunca uygulanan yasalar, işçi sınıfını arka planda bıraktı.
Araziye doğrudan erişim olmadan, işçiler toprak sahibinin önerdiği bir para cezasına dayanıyordu. Kuşkusuz, bu onları ve ailelerini sefalete ve konuşlandırılabilir yaşam koşullarına yol açtı. Ardından, 1910 Devrimi geldi ve sosyal sınıfların eşitliği bayrağını ve bunun getirdiği faydaları salladı.
Yapılan değişiklikler arasında, sözde tarım reformu geldi. 1910 doğumlu ve 1917'den beri yürürlükte olan bu yasa, asıl amacı olarak, bu büyük mülklerin sosyal sınıf içerisinde daha az kaynakla paylaştırılması ve dağıtılması olmuştur.
Bu amaçla, hükümet, büyük parselleri kullanmadan veya üretmeden elden çıkarmaya ve ayırmaya devam etti ve ardından kamu ihalelerinde son derece düşük fiyatlarla açık artırma yaptı.
Kolombiya'daki Latifundios
Kolombiya'daki latifundio'nun tarihi, Güney Amerika'daki diğer ülkelere benzer. Başlangıcı, İspanya'nın fetih zamanlarına, feodal beylerin zamanlarına, büyük toprak parçalarıyla ödüllendirilmiş olağanüstü subayların ve askerlerin zamanlarına dayanıyor.
Bu uygulama yüzyıllar geçtikten sonra hayatta kaldı ve bölgedeki farklı ülkelerin çağdaş tarihinde, toprak ve zenginliklerin dağıtılma şeklini değiştirmek için girişimlerde bulunuldu.
Kolombiya’nın özel davasında, 200 ya da Arazi Yasası 1936’da doğmuştur. Otuz yıl sonra, 1961'de, sonunda tarım reformu konusuna değinen 135. Yasa hazırlandı.
ANUC (Ulusal Köylü Kullanıcıları Birliği) de sahnede ortaya çıktı, bu reformun standardı ve ayağı olan bir grup.
Mevcut durum
Kolombiya'daki süreç durgunlaştı ve hatta bu ülkeye hâkim olan şiddet nedeniyle sürekli gerilediği söylenebilir. Bazı yazarlar, bölgedeki şiddetli oyuncuların kuşatılmasıyla köylülerin 4 ila 6 milyon hektarlık mahsul kaybettiklerini tahmin ediyor.
Günlük geçim kaynaklarının alındığı topraklardan sıyrılma gerçeğinin yanı sıra, devlet kurumlarının harekete geçmemesi ve iyi işler için gerçek fırsatların bulunmaması gibi, bu insanların yerinden olmaları birçok köylünün katılmasını sağlamıştır. kendi topraklarında hayat veren farklı ordularda.
Bu yasadışı silahlı grupların eylemleri bölgeye bir dizi zorluk getirmiştir. Konuyla ilgili uzmanlar, hacienda çiftliklerinin kontrolü ile silahlı gruplar günlük olarak karşı karşıya kalırken, toprak dağıtımında eşitlik elde etmenin mümkün olmayacağını tahmin ediyorlar.
Bu özel durumda, eğer bu silahlı gruplar yasaklı ürünler için araziyi kullanıyorsa ve kendilerini geçim sağlama seçeneği olmayan köylülere sefil maaşlar ödeyerek kendilerine latifundistas olarak hizmet ederse, yasal bir sömürü ve zenginleşme olamaz.
Uzmanlar, bölgeyi istikrara kavuşturmak, ülkede barış bulmak, ateşkes yapmak ve silahlarını bırakmak için hala zamanın olduğunu gösteriyor. O zamana kadar Kolombiya alanında gerçek bir değişiklik göremezsiniz.
İspanya'daki Latifundios
İspanya'daki latifundio süreci, dünyaya ortak bir payda olarak dayatılan tarihi köklerden kaçmaz: askeri fetih. Bu durumda sözde Hıristiyan Reconquest.
Bilindiği gibi, Hristiyan Reconquest'i sırasında farklı askeri emirler sırasında, krallık ve din adamları, kılıcın kazandığı toprağın çok iyi bir kısmını yapabilirler. Kastilyalılar Endülüs topraklarına, Cebelitarık Boğazı'na yakın olanlara ve Akdeniz'in kıyısındakilere değer vermişlerdir.
On yedinci ve on sekizinci yüzyıllarda, Moors'un 1610 civarında ihracından sonra, Amerika'da gelişen kolonilere rağmen, İspanya'da ekonomik ve sosyal bir çöküş yaşandı.
Bu, bölge sakinlerinin ve toprak işçilerinin zorla yerinden olmalarından kaynaklanıyordu ve emek olmadan çalışmak imkansız hale geldi.
Bu dönemde latifundio fenomeni daha da yayıldı. Bunun nedeni, büyük toprak sahiplerinin hayvancılığa adanmış ve hayvanlarını kendi topraklarında ya da küçük çiftçiler dışındaki diğer topraklarda otlatmak için yeterli güce sahip olmalarıydı.
Çoğunlukla, ikincisinin toprakları, küçük topraklarının bir mercan olarak ya da büyük bir lordun hayvancılığı için bir besleyici olarak kullanılmasından dolayı saldırıya uğradı ve etkilendi; bu toprakları en yüksek teklif sahibine, genellikle de mülk sahibine satmaktan başka bir yol yoktu. hayvanlar, böylece etki alanlarını arttırıyorlar.
Etkili yasalar
1932'de, günlük işçiler ve yunterosları (tarlayı sürmek için katırlar ekibi olanlar) ve toprak sahiplerinin küfürlü ödemelerini telafi etmek ve bir şekilde adil bir toprak dağıtımı üretmek isteyen Tarım Reformları Temelleri Yasası ortaya çıktı. Ancak, yanlış uygulanması veya yorumlanması halihazırda hırpalanmış sisteme daha fazla zarar vermiştir.
İspanyol köylüler, İkinci Dünya Savaşı sırasında ve daha sonra savaş sonrası yıllarda çok tehlikeli bir durumla karşı karşıya kaldılar ve bu, sürekli kıtlıkla birlikte, toprakların dağıtılması sorununu daha az önemli hale getirdi.
Tüm bunlar yirminci yüzyılın ikinci üçteğine girerken, İspanya'nın modernleşmeye doğru bir adım attığı zaman oldu.