Doğumdan yaklaşık kırk hafta sonra çocuk doğar. Tabii ki, bazı durumlarda, bu olay beklenen tarihten önce gerçekleşir ve bazılarında doğum geç kalır. Gerçek doğumdan birkaç gün önce, olayın fetüsün başını, serviksin yakınındaki pelvisin alt kısmına indirmesi öngörülür. Bu insinasyona genellikle annenin ciğerleri ve midesi üzerinde bir basınç baskısı hissi eşlik eder ve fetüsün inişi olarak bilinir. Süreç yaklaşık bir buçuk saat sürer. Bu durumda çift sakin olmalı ve doktorun vereceği direktiflere uymaları gerekir.
Normal doğum süreci temel olarak üç bölüm sunar. Bunlar genişleme, doğumun kendisi ve plasentanın çıkarılmasıdır. Komplike olmayan düşük riskli gebeliklerde evde veya doğum merkezinde doğum yapmak, hastanede yapılanlar kadar güvenlidir. Doğum süreci, serviksin solması veya incelmesi, yaklaşık 10 cm’ye genişlemesi ve fetüsün uterustan doğum kanalı yoluyla atılmasından oluşur. Bütün sürece rahim kasılmaları eşlik eder.
Vücut, doğum anı geldiğinde kendisini çoktan hazır hale getirmiştir. Vücut biyolojik olarak bu durumu algılar ve gerekli kas hareketleri gelişir. Ardından plasenta, vücut dışına alınır.
Göbek kordonu kesilir ve bağlanır. Bu noktada çocuk, vücut fonksiyonlarını anneden bağımsız olarak sürdürmeye başlamalıdır. Geleneksel öykülere rağmen, doktorların yeni doğanı nefes almaya başlaması veya diğer bedensel işlevler yapması gerekli değildir. Çocukların çoğunda solunum kendiliğindendir. Dış stimülasyona ihtiyaç duyulduğunda çoğu zaman bebeğin ayağını gıdıklamak yeterlidir.