Güneş gökyüzünde daha yükseğe tırmandı ve yemek yemek için hana giderek daha fazla insan geldi. Mo Ran alt katı gürültülü buldu, bu yüzden görevliye yaptığı tabakları odasına getirmesini sağladı.
Sonunda Chu Wanning’i davet etti. Ne de olsa Shizun en yüksek sıradaydı; Mo Ran şu anda insan âleminin imparatoru değildi, bu yüzden oyunu kurallarına göre oynaması gerekiyordu.
Kayın ağacından yapılmış kare masanın üzerinde üç kase buharlı erişte çorbası duruyordu. Pürüzsüz ve çiğnenebilir erişteleri kendisi yapmıştı, dışarıdan satın alabileceğinizden çok daha iyi. Kalın kesilmiş sığır eti dilimleri, kızartılmış sosis, taze ve yumuşak bezelye sürgünleri, dolgun Napa lahanası ve altın renkli yumurta ipi ile birlikte, renkli malzemeler ustaca düzenlenmiş.
Ama en dikkat çekici olan çiğ yeşillikler, cömert et kesimleri ve hatta malzemelerin bolluğu değil, dört saat kısık ateşte kaynatılan et suyuydu. Süt beyazı et suyunun üstünde bir kat susam biber yağı vardı; Mo Ran, sıcak ve uyuşturan baharatları bir taş öğütücüde öğütmüş ve zengin bir tat ve baştan çıkarıcı bir aroma için et suyuyla kaynatmıştı.
Shi Mei’nin baharatlı yiyeceklere olan sevgisini düşünerek bol miktarda acı biber yağı ve biber kullanmıştı. Shi Mei’nin şimdi zevkle kazmasını izleyen Mo Ran’ın sırıtışı daha da genişledi. Birkaç bakış attı ve “İyi mi?” diye sormadan edemedi.
Shi Mei, “Lezzetli” dedi.
Chu Wanning hiçbir şey söylemedi, gökyüzü ona altından ve gümüşten yapılmış yüz dağ borçluymuş gibi kasvetli bir yüzle.
Mo Ran kendinden oldukça memnundu. “O zaman ne zaman tekrar yemek istersen bana haber ver, ben senin için yaparım.”
Shi Mei’nin gözleri müstehcenlikten suluydu, Mo Ran’a gülümsemek için baktığında nazik bir ifade vardı. Böyle bir güzellikle karşı karşıya kalan Chu Wanning, sadece varlığıyla odanın yarısını donduran kenarda oturmasaydı, Mo Ran’ın kasesindeki erişteleri yemekle Shi Mei’yi yemek arasında karar vermesi zor olabilirdi.
Shi Mei bezelye sürgünlerini ve sosisleri pek yemedi ama sığır eti ve lahana hızla gitti.
Kenardan sessizce izleyen Mo Ran, yemek çubuklarıyla uzandı ve bezelye filizleriyle sosisleri kendi kasesine taşıdı, ardından kasesinden birkaç parça sığır eti Shi Mei’s’e taşıdı.
Sisheng Peak’in öğrencilerinin hepsi Mengpo Hall’da yemek yediler, sık sık birbirleriyle yemek değiş tokuşu yaptılar, bu yüzden Shi Mei gülümsedi ve hiçbir şey düşünmedi. “A-Ran sığır eti sevmiyor mu?”
“Mhm, bezelye filizlerini severim.”
Sonra yemek yemeye başladı. Kulaklarının uçları biraz kırmızıydı.
Chu Wanning ifadesiz bir şekilde kasesindeki bezelye filizlerini aldı ve hepsini Mo Ran’ın kasesine attı.
“Bezelye filizlerini sevmiyorum.”
Ayrıca kasesindeki tüm sığır etini Shi Mei’s’e attı. “Ben de sığır eti sevmiyorum.”
Sonra kaşlarını çatarak kasesindeki yemeğin geri kalanına baktı, dudaklarını birbirine bastırdı ve hiçbir şey söylemedi.
Shi Mei dikkatlice sordu, “Shizun… zevkinize göre değil mi?”
Chu Wanning: “…”
Cevap vermedi, sadece başını eğdi ve sessizce bir parça lahana alarak küçük bir ısırık aldı. İfadesi anında daha da kötüleşti ve yemek çubuklarını bir “pa” ile yere bıraktı.
“Mo Weiyu, çorbaya bir kavanoz acı sos mu döktün?”
Mo Ran durakladı ve ağzından hala bir erişte sarkarken yukarı baktı; O kadar emek verdiği kahvaltısının bu kadar sert eleştiriler alacağını tahmin etmemişti. Chu Wanning’e gözlerini kırpıştırdı, bir an için kulaklarına inanamadı ve erişteyi ağzına tıktı. “Ne?”
Chu Wanning bu kez daha az kibardı. “Bu insanlar için yiyecek mi? Yenilebilir mi?”
Mo Ran birkaç kez daha gözlerini kırpıştırdı ve sonunda bu pislik Chu Wanning’in onu kızarttığını anladı. Öfkeyle karşılık verdi, “Nasıl insan yemeği olmaz?”
Chu Wanning’in kaşları arasındaki boşluk, “Gerçekten tatsız,” derken seğirdi.
Mo Ran boğuldu. Ne olursa olsun, becerileri Sarhoş Jade Evi’ndeki en iyilerin en iyilerinden sinsice öğrenilmişti.
“Shizun sen… biraz fazla seçici değil misin?”
Shi Mei ayrıca, “Shizun, bütün bir gündür yemek yemedin, beğenmesen bile, yine de biraz yemeye çalış.”
Chu Wanning ayağa kalktı ve soğuk bir şekilde “Ben baharatlı yiyecekler yemem” dedi.
Sonra döndü ve gitti.
Masada kalan ikili garip bir sessizliğe gömüldü. Shi Mei şaşkına dönmüştü. “Shizun baharatlı yiyecekler yemez mi? Bunu nasıl bilemedim… A-Ran, sen de bilmiyor muydun?”
“BENCE…”
Mo Ran bir süre boş gözlerle Chu Wanning’in dokunmadığı eriştelere baktı, sonra başını salladı.
“Mn. Bilmiyordum.”
Bu bir yalandı. Mo Ran, Chu Wanning’in baharatlı yiyecekler yiyemeyeceğini biliyordu.
Sadece unutmuştu.
Ne de olsa, önceki hayatının büyük bir bölümünde bu kişiyle iç içe geçmişti. Chu Wanning’in hangi yiyecekleri sevdiğini ve sevmediğini tam olarak biliyordu.
Ama aklında tutma zahmetine girmedi, bu yüzden asla hatırlamadı.
Chu Wanning odasına döndü ve hâlâ giyinik halde uzandı. Gözleri fal taşı gibi açılmış, uyuyamıyor, duvara bakıyordu.
Çok kan kaybetmişti ve çok fazla ruhsal enerji kullanmıştı. Üstelik dünden beri tek lokma bir şey yememişti, midesi uzun süredir boştu ve kendini kötü hissediyordu.
Bu kişi kendine nasıl bakacağını hiç bilmiyordu. Morali bozuktu, o yüzden yemek yemedi, sanki onun yerine midesini öfkeyle doldurabilirmiş gibi.
Neye kızdığını bilmiyordu. Daha doğrusu bilmek istemiyordu.
Ama sessizlikte, odaklanmamış gözlerinin önünde bir yüz belirdi, dudak kenarları parlak bir gülümsemeyle yumuşakça kıvrıldı, bir çift berrak siyah gözde ışık titreşti, nazik, mor bir esinti.
Sıcak ve rahat ve biraz tembel.
Chu Wanning battaniyeyi kavradı, parmak eklemleri güçten solgundu. Buna kapılmak istemedi ve o yüzden ve onun umursamaz kahkahalarından kaçmak için gözlerini kapattı.
Ama geçmiş, gözleri kapalıyken daha da kabardı ve bir gelgit gibi üzerine çöktü…
Mo Ran ile ilk tanıştığında Sisheng Zirvesi’ndeki Cennet-Delen Kule’nin önündeydi.
O gün güneş şiddetliydi ve yirmi ihtiyarın hepsi oradaydı, kendi aralarında alçak sesle konuşuyorlardı.
Yuheng Elder doğal olarak bir istisnaydı. Diğerleriyle birlikte orada durup güneşte pişecek kadar aptal değildi. Bunun yerine çiçekli bir ağacın altında tek başına durdu, elindeki siyah metal eldivenin yeni yapılmış parmak pençesinin esnekliğini incelemekle meşguldü.
Elbette kendisinin böyle şeylere ihtiyacı yoktu; bu pençeleri Sisheng Zirvesi’nin alt seviyedeki öğrencileri için dövüyordu.
Alt yetiştirme âlemi, hayalet âleminin sınırındaydı ve bu yüzden genellikle tehlikeliydi. Alt seviyedeki öğrencilerin yaralanması ve hatta hayatını kaybetmesi alışılmadık bir durum değildi. Bu konuda hiçbir şey söylemedi ama Chu Wanning bir çözüm bulmaya çalışıyordu; hafif, çevik ve öğrenmesi kolay bir silah yapmak istiyordu.
Diğerleri kenarda durmuş, gevezelik ediyorlardı.
“Duydun mu? Tarikat Liderinin uzun süredir kayıp olan yeğeni bir yangından zar zor kurtuldu. Yanan yerden başka kimse sağ çıkmadı. Tarikat Lideri bir adım daha yavaş olsaydı, yeğeni muhtemelen küle dönerdi. ayrıca, bu gerçekten bir şans eseriydi.”
“Onu karşı taraftan koruyan rahmetli babası olsa gerek. Bu kadar genç yaşta ayrı kalması, bu kadar zorluk çekmesi yürek parçalayıcı, ah…”
“Çocuğun adı Mo Ran mı? On beş yaşında, değil mi? O zaman nezaketen bir isim alma zamanı geldi, var mı?”
“Xuanji Elder, çocuk bir genelevde büyüdü, bir adı olduğu için bile şanslı, kibar bir adı çok daha fazla.”
“Tarikat Liderinin çoktan bir çift düşündüğünü duydum ve şimdi aralarından seçim yapıyor. Sonunda neyi seçeceğini merak ediyorum.”
“Tarikat Lideri kesinlikle bu yeğenine değer veriyor.”
“Söylemiyor musun? Sadece Tarikat Lideri de değil, Madam bile ona sonsuz saygı duyuyor. Heh, muhtemelen Sisheng Tepesi’nin tamamında hoşnut olmayan tek kişi bizim göklerdeki sevgilimizdir——”
“Tanlang Elder! Bu kadar düşüncesizce konuşmamalısın!”
“Haha, benim hatam, kaydım! Ama göklerin sevgilimiz çılgınca koşuyor ve görgü kurallarına pek aldırış etmiyor, yaşlılara saygısızlık ediyor ve doğuştan yetkin bir havayla bütün gün tembellik yapıyor, gerçekten biraz disiplinden yoksun.”
“Kıdemli Tanlang, bugün ne kadar içtin…” Yanındaki kişi ona anlamlı bir bakış attı ve çenesiyle uzakta duran Chu Wanning’i işaret etti, ne demek istediği açıktı.
Göklerin sevgilisi Xue Meng, Chu Wanning’in öğrencisiydi. Xue Meng’in disiplinsiz olduğunu söylemek Chu Wanning’in öğretilerine dolaylı bir hakaretti.
Bu Yuheng Yaşlısı, sanki ölümlü alemin meselelerinin üzerindeymiş ve yüce bir havayla çevriliymiş gibi, sakin ve rafine bir görünüme sahipti. Ama herkes onun değişken mizacını biliyordu; eğer birisi onu yanlış şekilde ovuşturursa, boyunlarını yıkayıp kırbaçlayarak ölmeyi bekleyebilirler.
Chu Wanning onların dedikodularının her kelimesini duydu.
Ama onlara aldırış etmedi. Parmak tırnağının üzerindeki dekoratif desenlerden çok başkalarının onun hakkında söyledikleriyle ilgileniyordu.
Konu açılmışken, parmak pençesi oldukça iyiydi ama yeterince sağlam değildi ve bazı iblislerin kalın derisini tek vuruşta parçalayamayabilirdi. Döndüğünde biraz ejderha kemiği tozu eklemeyi denerdi, bu yardımcı olacaktır.
Diğer büyükler, Chu Wanning’in tepki vermediğini görünce biraz rahatladılar ve gevezeliklerine geri döndüler.
“Tarikat Lideri muhtemelen bugün hepimizi buraya o Mo-gongzi’ye bir öğretmen seçmek için çağırdı, ha?”
“Bu çok garip, neden Tarikat Lideri ona kendi öğretmiyor?”
“Güya, küçük yeğenin yetişim doğası Tarikat Liderinin yetişim yöntemiyle bağdaşmıyor,” diye mırıldandı biri. “Ama o zaman bile, genç efendinin aralarından seçim yapması için tüm yaşlıları bir araya toplamak biraz fazla değil mi?”
Lucun Elder yumuşak bir iç çekti ve pürüzsüz, zarif uzun saçlarını kenara iterek, “Mütevazi benliğim şu anda küçük Mo-gongzi’nin toplaması için tezgahta duran ucuz bir Napa lahanası gibi hissediyorum.”
Herkes: “……”
Bu züppe, lütfen böyle bir incelik ipucu olmadan tüm gerçeği ağzından kaçırmaz mı?
Tarikat Lideri nihayet gelene kadar epey bir süre beklediler. Arkasında onu takip eden bir genç olan Cennet-Delen Kule’nin önüne varmak için bin basamağı çıktı.
Chu Wanning sadece kısaca baktı ve ikinci bir bakış atmadan parmak pençesini incelemeye devam etmek için uzağa bakmadan önce net bir şekilde görme zahmetine bile girmedi.
Sisheng Peak’in bir öğretmenin yanında çıraklık arama prosedürü iyi ve gerçekten alışılmadıktı. Diğer tüm mezheplerde, öğretmen yüce ve kudretliydi ve elini yeni bir öğrencinin kafasına koyar ve şöyle derdi: “Genç adam, yeteneğin tatmin edici, bundan böyle benim öğrencim olacaksın.”
Mürit “hayır” deme şansı bile bulamazdı.
Ya da öğretmen soğuk alaycı bir ifadeyle yeninin kolunu sallar ve “Genç adam, alnın çok büyük, gözlerin çok donuk ve kafatasının arkası çok çıkıntılı, benim mezhebime uygun bir görüntü değil” derdi. . Sen ve ben olmak kaderimizde yok, seni öğrencim olarak kabul etmeyeceğim.”
Öğretmen kılıcını alıp oradan bir köpekten daha hızlı fırlatmadan öğrenci kendini kanıtlama şansı bile bulamayacaktı.
Sisheng Zirvesi’nde işler farklıydı: öğretmen ve öğrenci karşılıklı olarak birbirlerini seçtiler.
Bu ne anlama geliyordu?
Sisheng Peak’in yirmi büyüğü vardı. Tarikata yeni bir öğrenci girdiğinde, bir yaşlıya çıraklık yapma arzusunu ifade eden bir niyet mektubu teslim etmeden önce, önce herkesle birlikte yaşayarak ve seçeneklerini tartarak bir süre geçirirlerdi.
Yaşlı kabul ederse, her şey mükemmel çalıştı.
Eğer yaşlı reddederse, öğrenci, ya yaşlı pes edene ya da öğrenci pes edene kadar pes etmeye devam edebilirdi.
Görünüşte, Chu Wanning son derece yetenekli ve üstelik yakışıklıydı, bu yüzden ön bahçesinin günün her saatinde onu bir öğretmen olarak acımasızca takip eden umutlu müritlerle dolu olması beklenirdi. Ama gerçek çok farklıydı.
Chu Wanning’in görünüşü zarifti ama öfkesi o kadar kötüydü ki insanların tüylerini diken diken ediyordu. Söylentiye göre sinirlendiğinde kız öğrencileri erkek öğrenciler gibi kırbaçlayabilir ve erkek öğrencilerini doğrudan gölete batırabilirdi. Pek çok insan bu tür bir shizun için yeterince cesur değildi.
Bu nedenle, Yuheng Elder’ın evi sessiz ve ıssızdı.
Göklerin sevgilisi Xue Meng ve Xue Meng’in yakın arkadaşı Shi Mei dışında hiçbir öğrenciyi kabul etmemişti.
Herkes ona samimi bir “Shizun” yerine saygılı bir “Yaşlı” demeyi tercih eder.
Chu Wanning kibirli bir ifade takındı ve bundan hiç rahatsız olmadığı konusunda ısrar etti. Sanki umurunda değilmiş gibi, elindeki buz gibi soğuk silahla kurcalamaya devam ederken başı öne eğikti. Kollarına gizlenmiş silahlardan acil durum düdüklerine kadar tasarladığı her şey başkaları içindi. Ne kadar erken bitirirse, o kadar çok insan acı çekmekten kaçınabilir.
Bu yüzden Mo Ran tereddüt etmeden onu seçtiğinde bunu hiç beklemiyordu.
O sırada, parmak pençesindeki dikenleri okşarken kaşları çatıldı, onları nasıl iyileştireceğini düşündü ve Tarikat Lideri ve diğer herkesin ne söylediğine aldırış bile etmedi.
O farketmeden her şey sessizleşmişti.
Chu Wanning, ancak bir iyileştirme yöntemi düşündükten sonra, bir dakika önce sohbetle uğuldayan çevrenin biraz fazla sessiz göründüğünü aniden fark etti.
Sonunda bakışlarını parmak pençesinden uzaklaştırdı ve biraz sabırsızlık ve anlayışsızlıkla yukarı baktı.
O sırada bir yüz gördü.
Güneş tarafından neredeyse göz kamaştıracak kadar parlak bir şekilde aydınlatılmış.
Başını geriye atmış yakışıklı bir genç ona bakıyordu. Delikanlının dudaklarının kenarları hafif, tembel bir gülümsemeyle kıvrılmıştı ve yanaklarını bir çift gamze süslüyordu; biraz pazar yeri dumanı ve ateş kokusu, biraz da saf masumiyet. Bir çift mor-renkli siyah göz, her ikisi de şevk ve merakla dolu, gözlerini kırpmadan ona baktı.
Yeniydi ve kuralları bilmiyordu ve o kadar yakın duruyordu ki neredeyse küstahçaydı.
Aniden birinin önünde belirmesiyle Chu Wanning irkildi ve sanki yanmış gibi refleks olarak geriye doğru adım attı. Başının arkası bir gümbürtüyle ağacın gövdesiyle buluştu.
Genç adamın gözleri hafifçe açıldı. “Ah…”
Chu Wanning: “…”
Gençlik: “…”
Chu Wanning, “Ne yapıyorsun?” dedi.
Genç sırıttı. “Xianjun xianjun, seni çok uzun zamandır izliyorum, neden bana dikkat etmiyorsun?”