Bir genç olarak SAD ile yaşamak nasıl bir şey
Daha önceki bir makalede, sosyal anksiyete bozukluğu olan birinin hayatında bir gün hakkında bir açıklama yapılmıştır. Bu makaledeki amaç, bu sitede yer alan bilgilendirici makalelere kişisel bir dokunuş katmaktı. Belki de makalede kendi semptomlarınız ya da tanıdığınız birinin belirtileri açıklanmıştır.
Gençlerin yaşadıkları semptomların birçoğu sosyal kaygıları olan yetişkinlerinki ile aynı olsa da, günlük olarak karşılaştıkları durumlar oldukça farklı olabilir.
Birçok yönden karşılaştıkları zorluklar daha da zor olabilir; Sosyal ve akademik baskılar genellikle sosyal kaygı belirtilerini daha da kötüleştirebilir.
Belki de sosyal anksiyeteye sahip bir gençsiniz ve bu hikaye size çok benziyor.
Ya da aşırı derecede korkulu, endişeli ve utangaç görünen bir genci tanıyan bir ebeveyn, öğretmen ya da başka bir yetişkin olabilirsiniz. Bugün yardım için ulaştığınız veya başkasına sunacağınız gün olacak mı?
Bu açıklama, bu web sitesinin okuyucuları tarafından anlatılan hikâyelerin yanı sıra, “Kirstin'in Hikayesi: Stand'a Yer Yok”, “Rae: Korku, Anksiyete ve Sosyal Fobinin Gerçek Hikayesi” dahil olmak üzere, gençlerin sosyal kaygılarıyla ilgili çeşitli gerçek hikayelere dayanmaktadır. "Beni Ne Düşünmelisiniz: Bir Gençlerin Sosyal Anksiyete Bozukluğu Deneyiminin Birinci Hesabı."
Bu, kurgusal bir hesaptır ve herhangi bir kişinin deneyimlerine dayanmaz.
İleride neyin yattığını bilerek lise adımlarını hevesle tırmanırım.
Bu okulda hiç arkadaşım yok, bu yüzden uzun bir yalnızlık günü. Her zaman erken gelirim çünkü derse geç kalmaktan korkuyorum. Geç saatte yürümeyi ve herkesin bana bakmasını düşünemedim.
Erken geldiğimden beri, öğretmenler sıklıkla bana geçiyor. Birbirimize "merhaba" demek zorunda kalmamak için kafamı aşağıda tutuyorum.
Ne düşündüklerini biliyorum.
Onun sorunu ne?
Neden onunla konuşacak kimse yok?
İlk dönem dersim var ve etrafımdaki konuşmayı dinlerim. Herkes hafta sonu hakkında konuşuyor. Başımı aşağı tutuyorum ve kimsenin dikkatini çekmemeye çalışıyorum.
Sınıfta öğretmenle aynı şeyi, bana bir soru sormayacağı umuduyla yaparım.
Bazen çalışır ve bazen olmaz. Bir soru sorulursa, bir tepkiyi çabucak reddediyorum, tüm gözlerim üzerimde olduğu için yüzümün parlak kırmızıya dönüştüğünü hissediyorum.
Öğle yemeğinde genellikle tek başıma ya da bildiklerimden bir grup çocukla oturuyorum ama artık ortak hiçbir şeyim yok. Hiç konuşmadığım zaman neden onlarla oturduğumu merak ettiklerini biliyorum.
Bazen birisi bana bir soru soracaktır. Her zamanki gibi paniklemeye başlıyorum , kalbimin yarışmaya başladığını hissediyorum ve kelimeler boğazımda yakalanır.
Mümkün olduğunca az söylüyorum.
Eminim herkes benim neyin yanlış olduğunu merak ediyor.
Mümkün olduğunca herkese açık konuşmalardan kaçınmak için derslerimi planladım. Maalesef tamamen önlenemez.
Bir sunumum veya konuşmam olduğunda, bunun için endişeleniyorum aylar önceden. Gece uykusuz kalmadan az önce ve günümde gergin bir batık.
Son dönem sınıfımdaysa, tüm gün boyunca konsantre olamıyorum. Sonunda konuşmaya kalktığımda kalbim çok yüksek sesle dövüyor, herkesin duyabildiğinden eminim. Ellerim titriyor ve sesim de öyle. Nefesimi yakalamakta zorlanıyorum. Eminim herkes benim delirdiğimi ya da benden çok yanlış bir şey olduğunu düşünüyor.
Okul dışında herhangi bir faaliyete katılmıyorum. Diğer çocukların çoğu gibi yarı zamanlı bir işim yok çünkü başvurmaktan veya röportaj yapmaktan çok korkuyorum. Çoğu gece ve hafta sonlarını evde okuma ya da ev ödevlerinde geçiriyorum.
Duyduğum şekilde kimseyle konuşmadım çünkü ben
1) çok utanmış ve
2) bir dağdan bir dağ çıkacağımı düşüneceklerinden endişe ediyorlar.
Bunları yapabiliyor olmalıyım, değil mi? Sosyal durumlarla ilgili sıkıntılarım olan bir karakter kusuru. Eğer gerçekten çok uğraşırsam, daha iyi giden ve başa çıkabilmem gerekir.
Müzik öğretmenim, anksiyetem hakkında bir kez benimle konuşmaya çalıştı. Ne kadar endişelendiğimi anladı ve neyin yanlış olduğunu sordu ama ben sadece onu fırlattım.
Duyduğum şekilde konuşmaktan çok utandım; Sanki deli olduğumu düşünürdü. İnsanlardan korkmama konusunda kimseyle konuşamamanın sebebi, insanlardan korktuğum için oldukça ironiktir!
Bazen şeylerin nasıl olduğu hakkında gerçekten aşağı inerim; Sanırım zaman zaman biraz depresif olabilirim. Anksiyete seninle sürekli olduğunda sadece seni giyer.
Hem geleceğe dair endişeli ve umutluyum. Liseyi bitirdiğimde işlerin kolaylaşacağını umuyorum.
Umarım beni kimsenin bilmediği ve korkularımla çalıştığı bir yerlere başlayabilirim. Belki bir noktada, muhtemelen gerçekten ihtiyacım olan yardımı almak için cesaret edeceğim.
Bir kelime
Hem ilaç tedavisi hem de terapi (bilişsel-davranışçı terapi gibi) sosyal anksiyete bozukluğunun (SAD) tedavisinde etkilidir. Artık 20 yıldan daha önce olan anksiyete bozuklukları hakkında çok daha fazla şey bilinmektedir. Sosyal kaygı ile yaşıyorsanız ve yardım almayı tercih ediyorsanız, daha iyi olmak için birçok seçenek vardır. Bu arada, her gün bunu yapmaya devam edin. Sizinle aynı problemleri olan ve sosyal anksiyeteyle ilgili çevrimiçi forumlara katılan diğer gençler hakkında hikayeler okuyun.
Belki de birisinin size neyin yanlış olduğunu sormak için zaman ayırmasını istersiniz. Belki, bir insanla hissettiğiniz gibi konuşursanız, hayatınızın her anını tüketen bu problemi aşabilirsiniz. Bu kişi kim olacak? Birisini seçin ve bugün nasıl hissettiğinizi paylaştığınız günü yapın.