Minimalizm’in doğum yeri olan New York, türün indirgemeci ortodoksilerini genişletmeye çalışan sanatçılara her zaman nazik davranmadı. Bu şehrin sanat dünyasının Carmen Herrera, Virginia Jaramillo ve Mary Corse’un katı soyutlamalarını tanımasının ne kadar sürdüğünü bir düşünün. Herrera 102 yaşındaydı ve Corse, Whitney Museum of American Art’ta ilk müze sergilerini yaptıklarında 70’lerinin ortasındaydı ve Jaramillo, Houston’daki Menil Collection’da ilk kişisel müze sergisini düzenlediğinde 80’lerinin başındaydı. Sanat dünyası onları türev olarak görmek yerine bu sanatçıları öncü olarak görmeye başladı.
Corse’den on yıl sonra, 1955’te doğan Kim Uchiyama, hak ettikleri takdiri henüz almamış bir kadın soyut sanatçılar kuşağına ait. Sergiyi ziyaret ettiğimde Kim Uchiyama: Isı ve Gölge 499 Park Avenue’da, binanın lobi galerisinde, sanatçının 2014’ten beri New York’taki ilk kişisel sergisinde kendime sordum: Uchiyama kendisine ait olan boyayla ne yapıyor?
2015 yılında Uchiyama, Sicilya’ya düzenli geziler yapmaya başladı. Sergideki yedi resim, doğal ışıktan ve toprağın değişen renginden Selinunte ve Agrigento’nun kazılan tapınak alanlarına kadar orada yaşadığı farklı hislerden ilham aldı. Sanatçı için soru, doğa ile insan yapımı, değişen ışık ve yaşlanma arasındaki bu çarpışmanın, anekdota veya anlatıya dönüşmeden belirli bir ortamda kişinin deneyiminin tamamını mahvetmesiydi.
Uchiyama’nın görsel dağarcığı, ham keten üzerine farklı aralıklarla istiflenmiş bantları boyamaktan ibarettir. Renk, yükseklik, yerleşim ve boşluk seçiminde, boyalı bantlara ve aralarındaki boşluklara eşit önem veriyor. Boyalı ve çıplak bantlar arasındaki içsel ritimler ve geçişler, büyük İngiliz deneme yazarı ve eleştirmen Walter Pater’ın çok iyi bilinen bir sözünü hatırlatır: “Tüm sanat sürekli olarak müziğin durumunu arzular.”
Boyalı ve boyasız gruplar arasındaki etkileşim dinamik, sıkı koreografiye sahip bir kompozisyon oluşturduğundan, Uchiyama’nın çalışmasında bu durumu hissettim. Dansçıların sahnede bir ileri bir geri hareket etmesini izlemek gibi, bakmak da aktif, ilgili bir eylem haline gelir ki bu, ünlü Minimalistlerin çalışmalarında alışılmadık bir durumdur. Uchiyama’nın resimleri, izleyicinin kişisel çağrışımlarını çağırırken bir öz-yansıtma alanı açar.
Yakın mesafede sergilenen “Selinus” (2018) ve “Meridian” (keten üzerine yağlı boya, 72” x 72”, 2021), Uchiyama’nın çalışmasının özelliklerine iyi bir giriş yapıyor. Benzer koyu sarı ve gök mavisi ton paletlerine ve çıplak ketene karşı dört yatay boya bandı kullanılmasına rağmen, ikisi arasındaki farklar önemlidir. “Meridian”da, kare tuvalin üst kenarına yakın, dar gök mavisi ve turkuaz bir bandın altına geniş aşı boyası şeritler yerleştirilmiştir. Boyanmamış ketenlerin araları kişniş rengindedir. Renklerin yerleşimi dünyayı ve gökyüzünü çağrıştırırken, Uchiyama keten aralıklarla bu algının altını çiziyor. Uzaklaşan bir manzara yanılsaması yaratan koyu ve açık tonlarla çalışma deneyimimizi daha da karmaşık hale getiriyor. Son olarak, kare yüzey, tablonun manzara olarak indirgemeci bir okumasını reddediyor.
Yunanlılar, Fenikeliler ve Normanlar da dahil olmak üzere birçok grup tarafından yönetilen Sicilya, farklı kültürler için önemli bir temas noktasıydı. Uchiyama’nın resimleri bu çağrışımları dile getirmeden çağrıştırıyor. Adını Türkiye’nin güneyindeki antik bir limandan alan “Selinus”ta sanatçı, renk şemasını tersine çevirerek resmin üst kısmına geniş bir aşı boyası bant ve altına üç gök mavisi bant yerleştiriyor. Renkli bantlar arasındaki düzensiz boşluk, onların orantılı ilişkisini merak etmeme neden oluyor. Bu resimlere ne kadar uzun süre bakarsam, görecek o kadar çok şey vardı.
Kalan beş resim, bir dizi gibi bir duvarda birbirine yakın bir şekilde sergileniyor. Bağlantıları görmeme rağmen, yine benim için en önemli olan farklılıklar oldu. Ve içimdeki yazar/okur, “Odysseia” (2020) tablosu ile Ulysses’in 20 yıllık Ithaca yolculuğunu anlatan Homeros destanı arasında ilişkilendirmeler yapmak isterken, Uchiyama harfi harfine direniyor. Bu direnç, izleyicinin eserine ilişkin deneyimi için çok önemlidir. Akdeniz’in, özellikle de Sicilya’nın ışığından ve manzarasından ilham alan Uchiyama, ilhamlarını inkar etmeden eseri bu bağlardan kurtarmak istiyor. Sıkıca sınırlandırılmış bir kelime dağarcığı içinde çalışmanın ve hem taze hem de tekil bir şey yapmanın bir yolunu bulması küçük bir başarı değil.
Kim Uchiyama: Isı ve Gölge 499 Park, The Lobby Gallery’de (499 Park Avenue, Central Midtown, Manhattan) 1 Eylül’e kadar devam edecek. Serginin küratörlüğünü Jay Grimm, Jay Grimm Art Advisory ve Kaitlyn Ward üstlendi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/834254/kim-uchiyama-captures-the-light-of-sicily/