Kırklı Yıllarımda Boşluk Yılı Almak
Colorado'daki Fruita, Super 8 motelinde otururken kendimi sıkmak zorundayım. Eylül 2018’dir ve 2018’in tamamı boyunca “boş bir yıl” geçirdim. Geçen yıl bu sefer Siem Reap, Kamboçya’da güzel bir dairede yaşıyordum, iyi para kazanıyordum ve yerel yaşamın sadeliğinin tadını çıkarıyordum. Haftada 16 saat çalışmayı gerektiren lüks bir seyahat şirketi için harika bir iş çıkardım. Ben elementimdeydim. Bunu önümüzdeki on yıl için geleceğim olarak öngörmüştüm.
Ancak Tinder tokatlama oldu ve seyahatlerini geçici olarak durdurdu ve kısa bir süre sonra çıktıktan sonra benimle taşınan göçebe bir Norveçli'ye aşık oldum. Bir dünya haritası satın aldık ve 2018 serüvenini planlamaya başladık.
İlk zor adım, ilanımı çok sevdiğim bir iş için vermekti - ama dünyayı görme ve hayatımın geri kalanını birlikte geçirmek istediğim adamla deneyimleme şansını yakalayamadım. Gerçekten bir Carpe Diem vakasıydı.
Bu noktada, beş yıl süren turun hiçbir maliyeti olmadan, bu kararı vermemi sağlayan bir kumbara olduğunu belirtmeliyim. Hayatımda ilk defa, beni geride tutan hiçbir şey yoktu. Pek sayılmaz. Demek istediğim, her zaman kendinize bunu yapamayacağınızı söyleyebilirsiniz ve bunu yapamazsınız, aslında sadece iki ayağınızla atlamanızı engellemek için koyduğunuz engeller olan sayısız nedenlerden dolayı.
Bu yüzden “canım” demiştim ve 2017'nin son günü Kamboçya'dan ayrıldım, doğrudan Vietnam'a uçtum, beş yıl boyunca bir Tur Lideri olarak yaşadığım ve çalıştığım bir yer. Arkadaşlarımı yakaladım ve en sevdiğim kahve dükkanlarını, restoranları ve masaj yerlerini tekrar ziyaret ettim. Vietnam'ın zengin kültürünü ve harika yemeklerini çok özlemiştim - çılgın trafiği bile kaçırdım.
Sadece Vietnam'dan ayrıldığımızda, gerçekten geri döndüğümde başıma gelmiyordu - şimdi sadece ben ve Viking'di. Yakında daha fazla arkadaş ve meslektaş yok. Tanıdık kafe, bar ve restoranlara ya da kırılmış sauna ve korkunç müzikler ile yerel spor salonuna hayran kaldım. Buradan sadece ikimiz vardık ve bu beni cehenneme çeviren korkuyor.
Daha sonra Bali'ye gittik - Canggu'da kaldık. Bali hakkında oldukça sakin ve büyüleyici bir şey var. Yerel halk harika, gurbetçilerin toplumu sıcak ve misafirperver ve yemekler süper sağlıklı (eğer aradığınız buysa). Endişelenmeyin, gerçekten can atıyorsanız yağlı bir burger bulabilirsiniz.
Bali’den sonra Malezya’daki Georgetown’a gittik. Müslüman alkol kısıtlaması, içmek isterseniz, bunun için ağır bir bedel ödediğiniz anlamına gelir. Olağanüstü sokak sanatını keşfettim ve saatler boyunca ana caddelerde, sokaklarda ve Hint, Çin ve Ermeni Mahalleleri boyunca inanılmaz parçalar bulmak için şehirde yürüdüm. Büyülenmiştim - ve yürürken yüzlerce fotoğraf çektim.
Ondan sonra Chiang Mai'ye taşındık ve bir rutine daha fazla yerleştik. Mini mutfaklı bir stüdyo kiraladık - ve günlerimi yerel dijital göçebe FB grubundaki bayanlarla buluştum. Her Çarşamba yerel bir restoranda yemek yedim ve her yaştan ve geçmişe sahip kadınlarla harika bağlantılar kurdum. Benim için harika bir deneyim oldu - sadece her hafta kendi başıma dönüp kendimi farklı yollarda olan insanlarla konuşmaya daldırdım - bazıları diğerlerinden daha kolay buluyorlardı, ama hepsi hamster çarkından çekildi günlük yaşam. Bu inanılmaz kadınlardan bazılarıyla hala iletişim halindeyim ve nerede olduğumuzu ve ne yaptığımızı birbirimizden haberdar ediyoruz.
Bundan sonra Portekiz, Hırvatistan, İngiltere ve Norveç'e geçtik - bu da Avrupa hızına ve fiyatlarına uyum sağlamakta zorlandı. Bir restorana her gezi bizi yiyecek pahasına dehşete bıraktı. Yaptığımız geziler harikaydı - özellikle Hırvatistan'ın Korcula Adası'ndaydı - ancak tasarruf hesabımızı incitti ve bir süre bu güzel yerlere geri dönmeyeceğiz. Bu utanç verici ama biliyorum ki Asya'da yedi yıl geçtikten sonra, karşılaştırma her zaman biraz şok olacaktı. 36 yıllık evim olan Londra hayatım bile beni oldukça stresli ve endişeli bıraktı - her yolculuk evimi kendimi daha çok yabancı gibi hissettiriyor.
Ve şimdi Kasım ve ben ilk defa Meksika’dayım. ABD’nin henüz tamamladığımız 35 günlük yolculuğu çok fazlaydı, yoğundu ve bana bir aydan fazla birisiyle bir arabanın içinde olmak konusunda çok şey öğretti. Bu, bir ilişkinin gücünü test etmenin bir yolu değilse, ne olduğunu bilmiyorum.
Ama bu bölümü başka bir zaman bırakacağım.
Boşluk yılımdan neler öğrendim? Özet olarak, bildiğim kadarıyla bir şirkete ihtiyacım olduğunu biliyorum. Kendimden, işimden ayrılma ve Kamboçya'dan ayrılma tercihimden şüphe ettim. Panikledim, vurguladım ve düşündüğümden daha çok endişelendim. Ama aynı zamanda, boş bir yılın ruh için çok iyi olduğunu öğrendim - zihinsel sağlığım ve bir saate bakmayı bırakıp haftanın hangi günü olduğunu merak etmem gerekiyor. Seyahat etmek zorunda olduğum özgürlük için çok minnettarım - bunu denememi mümkün kılan tasarruflarım var - ve macera duygumun damarlarımdan geçen korkulardan daha güçlüydü. Çok az insanın sadece bir yıllığına toplanıp seyahat etme şansı olduğunu kesinlikle biliyorum.
Hayatınızın herhangi bir noktasında boş bir yıl geçirme şansınız olursa, GO FOR IT !!! Emekliliğe kadar beklemeyin - çünkü bununla yüzleşelim, dizleriniz bunun için size teşekkür etmeyecek.
Seyahatlerimden daha fazla fotoğraf görmek istiyorsan Instagram hesabımı kontrol et - @travelnik