Sovyet sonrası ilk dönem. Devlet askıya alındı
Sovyet döneminde, yerli hikayeler devlet ailelerin sağlanması için az çok eşit koşullar yarattı. Ülkedeki işsizliğin pratik olmaması, herhangi bir Sovyet ailesini garanti etmedi (istisnaları örnek almıyoruz - nüfusun sosyal ve marjinal kesimleri), küçük ama düzenli bir gelir de olsa, düşük kaliteli ve küçük bir alan olmasına rağmen, bir tür konut. Çocuklara ücretsiz tıbbi bakım, ücretsiz eğitim ve okul öncesi eğitim kurumlarında erişilebilir yerler sağlanmıştır. Sovyet devletinin son çöküşünü izleyen piyasa reformları sürecinde durum hızla değişmeye başladı. 1990'in başlangıcından beri. Siyasi istikrarsızlık ve ekonomik güçlükler yaşayan bir ülkede doğum oranı keskin bir şekilde azaldı, anaokulları ticari kuruluşlara satıldı, hükümet ve idare kurumlarına dönüştürüldü. Sürekli maaş gecikmeleri ve yetersizlik düzeyi, personelin eğitim sektöründen çıkışına katkıda bulundu ve genç uzmanların ortaokullara girişini en aza indirdi. Sonuç olarak, zaten 1990-e yıllarında, genç nesillerin eğitimi ve yetiştirilmesi derin bir krizdeydi. Aynı zamanda, devletin aile politikası alanında da olumsuz değişiklikler oldu. Aile politikasının “pazarlaştırılması” vardı, hükümet ailelerin ve çocukların bakım seviyesini en aza indirgemeye başladı, en dezavantajlı ailelerin yalnızca küçük bir yardımı ile sınırlı kaldı. Aslında, bir ailenin yaşam kalitesini güvence altına almak, sadece yetişkin üyeleri için bir sorun haline gelmiştir - para ve sosyal statü vardır; bu, iyi bir okulda eğitim görmenin ve denizde tatile seyahat etmenin, iyi yemek ve oyuncakların mümkün olduğu anlamına gelir. Para yok - bu sadece bölge okulunda eğitim şeklinde asgari ve bölge kliniğinde ücretsiz hizmetin garanti edildiği anlamına geliyor. Aynı zamanda, 1990-s içinde. Devlet, vatandaşların mahremiyetine müdahaleyi minimize etmiştir. Devlete, gayrı resmi çalışma faaliyetlerini yürütmek ve iş yapmak için de dahil olmak üzere “istedikleri gibi yaşama” imkanı sağlamak için vatandaşların sosyal himayesini reddetmelerine dair belirli bir devlet değişimi vardı. Aileler ve vatandaşların özel hayatı, aile kurumunun işleyişinin devletin çıkarlarına tabi olduğu Sovyet döneminden çok daha fazla özerklik kazandı. 1990-s'de. gençlik eğitimi alanında devlet politikasının neredeyse tamamen tahrip olması, Rus neslinin genç kuşağı için ilkelerin kaybına, eski sosyal değerlerin devalüasyonuna ve değer ve ideolojik bir boşluk oluşmasına katkıda bulundu. Aile ve çocuklar, Rusya vatandaşlarının önemli bir kısmı için bir değer olmaktan çıkmıştır, çünkü incelenen dönemde, Rus ulusal tarihine aile yaşamıyla pek uyumlu olmayan bir davranış vektörü verilmiştir.
Her şeyden önce, bu kadınlarla ilgiliydi - 1990'larda ülke nüfusunun kadın kısmının ayrışması. Çok sayıda ilgili televizyon programı, gazete ve dergi yayını, film, popüler sanatçıların şarkıları tarafından kolaylaştırılan tüm hızıyla gitti. 1990'larda oldu. "sürtükler" ve "sosyetikler" türleri - yarı fahişeler en arzu edilen davranış kalıpları olarak öne sürülmeye başlandı. Elbette, orta ve düşük gelirli aileler olan Rus eyaletlerinden kızlar “seküler dişi aslanlar” olamazdı, ancak cinsel hizmet pazarını bolca yenilediler. Aynı zamanda, aile değerleriyle çok az ilişkili olan yaşam biçimine öncülük ettiler - bu nedenle çok sayıda gayri meşru doğum, erken boşanma, kürtaj. Sosyolog A.V. Noskova, "İdeolojik ve ahlaki boşluk, zihinsel, manevi, coğrafi, dini, ekonomik, politik çevremizden farklı bir ortamda oluşan Batı toplumunun özgün değerleri olan bireycilik, cinsel özgürlük, ekonomik bağımsızlık, maddi başarı ideallerini sürekli olarak fethetmeye başladı" (Noskova A.V. Rusya ve dünyadaki aile ve demografik durum: sorunlar ve çelişkiler // http://www.demographia.ru/articles_N/index.html?idR=20&idArt=1783).
1990-lerde ülkenin yaşamında meydana gelen süreçler, aynı zamanda önemli sayıda Rusların aile yaşamında dönüşümsel değişikliklerle sonuçlandı. VTsIOM çalışmalarına göre, demografi ve aile ilişkilerinde aşağıdaki temel özellikler Sovyet sonrası Rusya'nın karakteristik özelliği haline geldi: 1) evlilik ilişkilerinde uzun süreli ve hatta aile ilişkilerinin yerini almak da dahil olmak üzere evlilik öncesi ilişkilerin yayılması, evlilik sayısındaki genel bir düşüşün arka planında ve birlikte yaşama oranlarındaki artış; 2) evlilik dışı doğumlarda artış; 3) evlilik yaşı ve doğum yaşı arttırma; 4) doğumla eşlik etmeyen cinsel ilişki çağında azalma, erken yaşta doğum oranında azalma; 5) Evlilikle çocukların doğumları arasında geçen ve ilk ve sonraki çocukların doğumları arasında geçen sürede bir artış; 6) Sovyet-sonrası Rusya’da yaygın kontrasepsiyon kullanımı ve “cinsel devrim” nedeniyle cinsel ilişkilerin üreme işlevlerinden ayrılması. Ruslar arasındaki aile ve cinsel ilişkilerde bu dönüşümsel değişimler, özellikle ekonomik problemlerle birleştiğinde, doğum oranındaki genel gerileme üzerinde de aynı etkiyi yarattı. Aynı zamanda, devlet, özellikle de 1990’lerin ilk yarısında, pratik olarak kendini sosyo-demografik sorunların gerçek çözümünden uzaklaştırdı. Kurs ailenin mahremiyeti ve Rusların cinsel ilişkileri üzerine yapıldı.
Sovyet sonrası ikinci dönem. Değişim ihtiyacı
Aynı zamanda, devlet “sosyodemografik süreçlerin yönetimini“ doksanlı doksanlarda ”bile tamamen terk edemedi, en azından Rus devletinin gelişmiş bir aile politikasının varlığının ortaya çıkması gerekiyordu. 1996’te, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı Kararı B.N. Yeltsin "Devlet aile politikasının ana yönleri üzerinde." Özü, aile politikasının Rusya Federasyonu sosyal politikasının ayrılmaz bir parçası olarak konumlandırılması, kadın ve çocuklarla ilgili uluslararası normların Rus aile politikasına getirilmesi olarak azaltıldı. Aynı zamanda, o zamanlar ülkedeki durum zaten acil resüsitasyon önlemlerinin alınmasını gerektiriyordu. Bu nedenle, 1992'te ilk kez ölüm oranı doğum oranını aştı. Bu, 1990'lerin ilk yarısında Rus liderliği tarafından takip edilen sosyal ve ekonomik politikanın doğrudan bir sonucuydu. ve bu, Rus toplumunun tüm yaşam alanları için yıkıcı sonuçlara yol açtı. Ülkenin ekonomik ve hatta politik seyrinin temellerinde bir değişiklik olmadan, aile ve demografik politika alanında önemli bir değişiklik söz konusu olmadığı açıktır. Ancak aile politikası, devlet ya da siyasi partilerin öncelikleri arasında değildi, çünkü aile ve demografi programları çok küçük bir yer tutuyordu ve mevcut sorunların çözümü için önerilen yöntemler açıklayıcı ve hatta açıkça demagojikti. Cumhurbaşkanlığı kararnamesi, federal düzeyde ailelere en az sosyal güvenceye sahip olduklarını ve krizden çıkmalarını sağlamak için yalnızca ihtiyaç sahibi ailelere destek verildiğini vurguladı. Bununla birlikte, düşük gelirli aileler için bile gerçek sosyal destek önlemleri alınmadı - devlet, Rus ailelerini desteklemek için bütçeyi ciddi harcamalarla doldurmaya çalışmadı, bu nedenle ikincisi hayatta kalmak zorunda kaldılar, aslında sadece kendi güçlerine dayandılar. Bu arada, sürekli enflasyon, toplu işsizlik, ücretlerin kronik ödenmemesi koşullarında, Rus ailelerinin hayatta kalması görevi giderek zorlaştı. 1990-s'deydi. Çocukların evsizliği ve ihmali, sosyal yetim, sarhoşluk, uyuşturucu bağımlılığı ve çocuklar ve gençler arasında madde bağımlılığı, çocuk ve ergen fuhuşu zirveye ulaştı. Aynı zamanda, Rus toplumuna da önemli zarar veren bu olumsuz olayların sorumluluğu, aslında aile politikasını düzenlemeyi reddeden ve toplumun faaliyetlerini sürdürme konusundaki en önemli faaliyet alanını belirleyen Rus liderliğine aittir. 1990-x'in sonunda - 2000-x'in başlangıcı. Hükümet, ülkedeki sosyal sorunlar gittikçe daha fazla korkutucu hale geldiğinden, Rus ailelerini desteklemek için özel önlemler geliştirme gereğini yavaş yavaş gerçekleştirdi.
Devletin aile politikasında öncelikleri değiştirme umutları, 2000'lerin başında ortaya çıktı. ve yeni Cumhurbaşkanı ülkesinde iktidara gelme ile ilişkili idi - V.V. Putin. Putin adıyla - genç ve enerjik devlet başkanı - Rusların çoğunluğu, baskın siyasi ve sosyo-ekonomik dönüşümleri birbirine bağladı, onu “Rusya'yı kaldırabilecek” bir lider olarak gördü. Aslında, Rus devletinin Putin'in yönetimi yıllarındaki iç ve dış politika alanında, gerçekten de iktidarın dikey yönünün ve ülkenin yurtdışındaki pozisyonunun güçlendiğine işaret eden değişiklikler gerçekleşti. Zaten cumhurbaşkanlığının ilk yılında, 2000’te, Rusya Federasyonu Federal Meclisi’ndeki Adresinde yer alan Vladimir Putin, devletin sosyal politika alanındaki stratejik çizgisini belirledi: “sosyal politikayı genel erişilebilirlik ilkeleri ve kabul edilebilir temel sosyal faydalar kalitesi üzerine yürüteceğiz. Ve her şeyden önce gelirleri geçim seviyesinin asgari seviyesinin altında olanlara sağlamaya yardımcı olun. Bakanların çocukları çocuk parası olmadan yapabilir ve bankacıların eşleri işsizlik parası olmadan yapabilir. ” Bu tez, Rus toplumu tarafından olumlu algılandı, çünkü göründüğü gibi, Rus aileleri için devlet sosyal desteği alanında gerçek bir adalet tesis etti. Bununla birlikte, uygulamada uygulanması, Rus ailelerinin çoğunluğu için olumsuz sonuçlara yol açmıştır. Böylece, 30 Mayıs 2001’i, yalnızca kişi başına geliri asgari% 18’i aşmayan aileler için 100 yaşına kadar olan bir çocuk için aylık ödenek alma hakkını tanıtan bir yasa çıkarıldı. Bu arada, bu yasanın yürürlüğe girmesinden önce, her çocuk için 18 yaşına kadar her çocuk için aylık bir ödenek ödenmiştir. Şimdi çok düşük geliri olan aileler, özellikle de çok az miktarların her zaman Rusya Federasyonu'ndaki asgari geçim kaynağı olarak kabul edildiğini düşünürse, faydalardan yararlanabilirler. Bu arada, gelirlerinin geçimlik asgari orandan biraz daha yüksek olmasına rağmen, çocuk yardımının zarar görmeyeceği çok sayıda Rus, devlet desteğinin olmadığı ortaya çıktı. 2000-ler'in başlarında sosyal alandaki liberal politikanın ortaya çıktığı ortaya çıktı. devam etti ve devlet Rus ailelerini desteklemek için daha az para harcadı.
Modern dönem Gerçek gelişmeler var, ama yapılması gereken çok şey var.
2006'ta durum değişti, ülke ekonomisinde belirgin olumlu değişiklikler olduğu zaman, devlet bütçesinin olanakları arttı ve aynı zamanda Rus devletinin politik seyri de önemli bir düzenlemeye tabi tutuldu. Rusya, ulusal fikrini aramaya başladı; uzun yıllar ilk kez SSCB'nin çöküşünden sonra, elbette kimliği güçlendirmek, dünya siyasetinde ciddi pozisyonlar kazanmak için geçildi. Bu görevlerin çözümü, Rus devletinin sosyal, demografik ve aile politikasının iyileştirilmesini gerektiriyordu. Ülkede doğum oranındaki düşüş ve 2000'ler tarafından nüfusun azalması. Rus otoritelerinin özel ilgisine konu olan oranlara ulaşıldı. Mevcut durumun daha da korunmasıyla güvenliğinin ve adil bir şekilde hayatta kalmanın büyük tehlike altında olacağı açıktı. Özellikle 2000'in başlangıcından beri. Rus liderliği, aile politikasını da içeren sosyo-demografik süreçlerin yönetiminde devlet politikasını ayarlamak için sadece finansal bir kapasiteye sahip değildi. Rus ailelerini maddi olarak destekleyecek önlemler alınmadan ülkede ciddi bir demografik iyileşme yaşanmayacağı ortaya çıktı. Ne de olsa, ülke nüfusunda daha da feci bir düşüşün önlenmesi ancak, Rus ailelerinin kademeli olarak reddedilmesi durumunda, 1990-lerde karakteristik hale gelen küçük ailelerin Rus ailelerini reddetmesi durumunda mümkün oldu. Ekonomik zorluklar nedeniyle, Rus kadınlar iki veya daha fazla çocuğu doğurmaktan korkuyorlardı, bu nedenle doğum oranındaki artışı teşvik etmenin tek yolu, başta çocuklu aileler olmak üzere hükümet politikalarını yeniden düzenlemek oldu. Aşağıdaki olumlu önlemler getirildi: 1) bir buçuk yıla kadar çocuk bakım yararlarını arttırdı; 2) çalışan kadınların hamilelik ve doğum için faydalarının yanı sıra çocuk bakımının önceki kazançların% 40'inden daha az olmayan miktarlarda yararları olduğunu; 3) çocukların okul öncesi eğitim masrafları için tazminat getirmiştir; 4) doğum belgelerinin maliyetini arttırdı; 5) analık sermaye getirdi - maddi ödeme, Rus standartlarına göre oldukça büyük, ikinci çocuğun doğumundaki para miktarı (ödeme, ailenin yaşam koşullarını iyileştirmek, çocuklara eğitim almak ve emekli maaşının finanse edilen kısmını oluşturmak için kullanılabilecek bir sertifika verilmesiyle yapılır).
Anne sermayesi, özellikle ikinci bir çocuğun doğumunu hedefleyen Rus aileleri için en etkili maddi destek biçimlerinden biri haline gelmiştir. Ne de olsa, birçok Rus aile konut koşullarındaki kısıtlamalar nedeniyle bir çocuğun doğumunu erteledi ve analık sermayenin ödenmesi, daha fazla konut satın alarak veya kırsal alanlardan söz ediyorsak, analık sermayesi için tüm konutları bile satın alarak konut koşullarını iyileştirmenize izin veriyor. Annelik sermayesinin, 2006 sonrası Rusya Federasyonu'ndaki doğum oranının artmasını sağlamadaki önemi açıktır. Birçok Rus aile, son on yılların ulusal tarihindeki benzerlerini bilmeyen bu devlet desteği ölçüsüne güvenerek ikinci ve üçüncü bir çocuğun doğumuna karar verdi. Modern Rus toplumunda doğum oranının artması için en etkili teşviklerin tam olarak ekonomik önlemler olduğu ortaya çıktı. Dahası, onların tanıtımıyla, devlet onun ailelerinde çocuk sahibi olmasının ve en az iki ila üç çocuk için önemini göstermiştir. Verimlilik için ekonomik destek, Rus devletinin varlığının şu andaki aşamasında, Rus aileleri için temel destek şekli haline gelmiştir. Nitekim, Rusya Federasyonu'nun demografik alanında muazzam değişimler yaşandı.
Bununla birlikte, devlet politikasının doğum oranını destekleme alanındaki bariz etkinliğine rağmen, modern Rusya için geçerli olan ve doğum hızındaki daha fazla büyümenin ve Rus ailelerinin yaşam kalitesinin iyileştirilmesinin bağlı olduğu bir dizi konu var. Her şeyden önce, analık sermayenin fonlarını ancak çocuk üç yaşına ulaştıktan sonra kullanma meselesidir. Çocuğun üç yaşına kadar, doğum sermayesi daha yakın bir zamanda sadece bir ipotek ve konut kredisi veya kredisi ödemek ve daha önce bir ipotek için peşinat yapmak için kullanılabilir. Konut satın alabilen, ipoteği atlayarak ancak doğum sermayesi araçlarına ihtiyaç duyan ailelerin üç yıl beklemesi gerektiği ortaya çıktı (bu süre zarfında, herhangi bir Rus büyük kentinde, tüm doğum sermayesi ile aynı miktarda bir daire kiralamak için harcanacak) bir ipotek almak, bunun için fazla ödeme. Yani, üç yaşından sonra doğum sermayesinin ödenmesiyle ilgili tedbir, ailelerin çocuklarının ihtiyaçlarının karşılanmasından ziyade, yerel konut kredisi sistemine ve birincil konut piyasasına destek vermeyi amaçlıyor. Elbette, bazı uzmanlar bu önlemi, maternal sermayeyi vicdansız ebeveynlerden kesmek zorunda bırakarak açıklar - bir çocuğu yalnızca anne sermayesini kullanmak amacıyla doğurabilecek marjinal katmanların temsilcileri ve sonra onu terk etmek. Üç yaşından küçük bir çocuğu büyütmek, ebeveynlerin iyi niyetle olduğuna dair kanıtdır. Bununla birlikte, ana sermayenin fonlarının harcaması üzerinde uygun kontrol yapılmasıyla, haksız kullanımı önlenebilir. Ve çocuklu aileler için, üç yıl beklemek çok zor ve uzun bir hal alıyor, özellikle ilk üç yıldan beri, çocuk anaokuluna gidene ve anne ebeveyn iznine gelene kadar, aile için maddi ve psikolojik olarak en zor olanı . Kural olarak, bir baba aslında bu üç yıl boyunca aileyi destekliyor, bir ev kiralamak ortalama bir Rus ailesi için ek muazzam masraflar yaratıyor ve dar bir yaşam alanında daha fazla yaşamak psikolojik rahatsızlık yaratıyor ve aile içi çatışmalara neden oluyor.
Bir diğer önemli husus, annelere bir buçuk ila üç yıl arasında devlet desteği verilmemesi. Bilindiği gibi, çoğu durumda, anaokullarındaki çocuklar, sırasıyla üç yaşına kadar çocukları kabul eder, bu yaşın altındaki çocukların anneleri çocuklara bakmalı ve işe gidememelidir. Ancak çocuk bakımı yardımları artık bir buçuk yıl sonra ödenmiyor. Annenin bir buçuk yıl boyunca yardım alamadığı, ancak işe gitme fırsatından mahrum olduğu ortaya çıktı. Ülkedeki kreş sistemi tamamen çöktü ve şimdi büyük şehirlerde bile sayıları az ve büyük kuyrukların varlığından dolayı yerleşmek sorunlu. Aynı zamanda birçok çocuğun anneleri için yeterli devlet desteğinin olmaması şaşırtıcıdır. Üç veya daha fazla çocuğu olan anneler pratik olarak yavru yetiştirme ve sürdürmeye odaklanır. Buna göre, uzun süre çalışmazlar, mesleki becerilerini kaybederler, ancak aynı zamanda devletten de uygun haklar alamazlar. Bu yararlar, üçten fazla (veya dört) çocuğu olan birçok çocuğa sahip annelerin gerçek ücretlerinin ödenmesini içerebilir. Sonuçta, orta ve düşük gelirli ailelerde bir baba, altı veya yedi kişilik bir aileye iyi bir bakım sağlayamaz. Bu nedenle, bu konuya uygun çözüm, çocuk sayısına bağlı olarak artan ve son çocuk 18 (23) yaşına gelmeden önce ödenen birçok çocuğu olan anneler için özel bir ödenek getirilmesidir. Tabii ki, bu ödeneğin ödenmesinin garantisi ailenin “sosyalliği” olmalıdır, yani ebeveyn haklarından mahrum bırakılma durumunda, aralığının belirlenmesi zor olmayan diğer sorunların ödeneğin ödenmesinin askıya alınması gerekir. Ek olarak, birçok çocuğu olan anneler, ilk çocuklarının doğumundan önce veya çocuklarının doğumları arasında çalışıp çalışmadıklarına bakılmaksızın, genel iş deneyimine dikkat etmelidir.
"Babalık krizi" - aile politikasında ana boşluk?
Rusya Federasyonu'ndaki modern aile politikasının çok önemli bir anı “feminizm”. Babanın ailedeki rolü ve Rusya'da çocukların yetiştirilmesi, geleneksel ailenin krizinin üzücü bir kanıtı olan Sovyet döneminden beri azalmıştır. Modern ailelerin önemli bir kısmı yalnızca bir ebeveyn ve bir çocuktan (çocuklar) oluşurken, bu vakaların ezici çoğunluğunda bu ebeveyn bir annedir. Ayrıca annenin yanında bir veya daha fazla akraba olabilir, genellikle bir büyükanne, daha az sıklıkla da bir dede ve daha az yakın akrabalar. Böyle bir aile modelinin genç nesillerin yetişmesi ve cinsel davranışın belirli değerlerinin çevrilmesi üzerindeki etkisi hakkında tartışmalar yapılmadan, babanın aile siyasetindeki rolünün küçültülmesinin tehlikeli ve haksız bir eğilim olduğu belirtilmelidir. Çağdaş Rus aile politikasında, terminoloji düzeyinde bile, “baba” kelimesi ya üçüncü sınıf anlamında kullanılmaktadır ya da hiç kullanılmamaktadır. Tipik bir örnek, dekontu, babanın alındığı belli problemlerle karşılaşabileceği analık sermayesidir. Aynısı çocuk bakımı ödeneği için de geçerlidir; yalnız üç ya da daha fazla çocuk yetiştiren babalar olmasına rağmen “birçok çocuğa sahip olma” kavramı yoktur. Ülkenin aile politikasının yalnızca anne için “keskinleşmesi” ve haklarının sağlanması, ailenin sosyal bir kurum olarak temellerini baltalıyor, çünkü bu, annesini babasız yaşama ve büyütme yeteneğine ikna ediyor. Sonuç olarak, en küçük aile içi çatışmalar boşanmayı, ailelerin dağılmasını ve yanlış ebeveynlik şekillerini oluşturur. Bu nedenle, ülkedeki aile politikasını gerçekten modernleştirmek, onu demografinin güçlendirilmesi ve Rus devletinin güvenliğini gerçekten karşılayan bir duruma getirmek için, aile politikasını sadece anne ve çocuğa destek vermekle kalmıyor, aynı zamanda aileyi sadece sosyal bir kurum olarak desteklemeyi hedefliyoruz. Bu görev, semboller düzeyinde bile - analık sermayenin aile sermayesine yeniden adlandırılması, “çok çocuğa sahip olma” kavramının getirilmesi, ailenin aktif olarak aile ve aile ilişkilerinin medya, sinema, kurgu, müzikle başlatılmasıyla başlayabilir.
Devlet, bunun için hem gücü hem de aracı araştırmalıdır, çünkü güçlü bir aile, toplumun refahı ve yaşamı için temel dayanaklardan biridir. Rus Ortodoks Kilisesi rahibi Peder Dmitry Berezin, “aile krizinin en önemli sebebi babalık krizidir, çünkü kürtaj ve bekar ailelerin varlığı çoğunlukla erkeğin suçudur. Bir baba belirli bir aileyi terk ettiğinde, her şeyden önce çocuklarının acısıdır. İnternet aynı. Acımasız maçolar başka bir şey hakkında düşünüyor. Ayrıca başka bir şey düşündük. Bilgi alanımızda, aileden sorumlu aile başkanlarının baba olarak olumlu canlı örneklerinin bulunmaması. Sonra, güçlü bir ailenin imajını popülerleştirmenin, örnekler bulmanın, deneyimleri paylaşmanın, birleşmenin gerekli olduğuna karar verdik ”(Alıntı: Peder Dmitry Berezin: Bir aile krizinin en önemli nedeni, bir babalık krizidir / Russian Line. Ortodoks haber ajansı. // http: / /rusk.ru/). Belli bir anlamda, Peder Dmitry Berezin'e katılmamak zor, ancak Rusya'daki boşanma ve kürtajların erkeklere olan bağımlılığını bir ölçüde abartıyor. Modern Rusya'da ailenin ve cinsel ilişkilerin özgüllüğü, bir erkeğin artık bir kadının üreme davranışını kontrol etmekte neredeyse hiçbir rol oynamamasıdır. Bir erkeğin, hatta resmi bir kocanın rızası, hem kürtaj hem de doğum için gerekli değildir, boşanma durumunda, vakaların büyük çoğunluğundaki çocuklar, babanın maddi refah düzeyine, sosyal etkinliğine, eğitimine ve insan niteliklerine bakılmaksızın, anne ile kalır. Boşanmaların çoğu kadınların inisiyatifinde gerçekleşmekte ve bu durum devlet ailesinin ve sosyal politikaların tek yönlü yönlendirilmesinin bir sonucudur.
Geniş bir ailenin kültü ve sosyal altyapının gelişimi
Aile politikasının iyileştirilmesinde bir sonraki önemli nokta ve ülke nüfusunun büyümesini sağlama yönündeki yönü, üç çocuklu bir ailenin modeline geçiştir. Nüfusun gerçek üremesini sağlayan, devlet için bir öncelik haline gelen üç çocuk ailesi ve üç çocuk ailesinin desteği daha önemli olmalıdır. Şu anda, doğum sermayesi yalnızca ikinci çocuğun doğumu için ödenmektedir ve üçüncü çocuğun doğumunda, aile ya hiçbir şey almamaktadır ya da bölgesel makamlardan yerel doğum sermayesinden çok daha az miktarda (ve en sık olarak, sadece düşük gelirli ailelere ödenmektedir) ya da arsa Bir ev inşa etmek için arsa (yine - çoğunlukla ucuz, haberleşmeden). Bu arada, devletin adil aile politikası, üç çocuk aileleri için ek teşvikler içermeli ve bu teşvikler iki çocuk aileleri için olanlardan daha da önemli olmalıdır. Yukarıda önerildiği gibi, üç çocuklu ailelerdeki anne veya babalara ücret ödemesi veya doğum sermayesi ödemesi hakkında yalnızca ikinci çocuğun doğumundan daha büyük bir ölçekte konuşabiliriz. Rus vatandaşları toplumda çocuk doğurmanın onurlandırıldığını ve saygı duyulduğunu anlamalıdır ve devlet çocuk ailelerini desteklemeye odaklanır ve ayrıntılı bir aileye sahip olmak, çocuksuz vatandaşların mahrum bırakıldığı bazı tercihleri bile alabilir. Çocukların ailelerine maddi olanlar da dahil olmak üzere destek, ulusal güvenlik dahil olmak üzere, devlet politikasının önemli bir görevidir; bu nedenle ebeveynliğin yalnızca ebeveynlerin sorumluluğunda olması gerektiği ifadeleri, nesnel Rus gerçekliğinin tam olarak anlaşılmaması ile karakterize edilir. Modern toplumda, kitlesel büyük aileler ancak devletten gerçek ekonomik ve kültürel destekle mümkün.
Çocukların aileleri için maddi teşviklerin yanı sıra, demografik büyümenin sağlanmasında devletin en önemli görevi, eğitim ve yetiştirme altyapısının geliştirilmesi, sağlık hizmeti ile gençlik ve çocuk örgütlerinin tanıtılması olmalıdır. Her şeyden önce, mevcut yer eksikliğini kapsayacak çok sayıda okul öncesi eğitim kurumu (kreşler ve kreşler) oluşturulması gerekmektedir. Bu, mevcut sosyo-demografik durumun özelliklerinden de kaynaklanmaktadır. Geleneksel bir toplumda, yaşlı akrabalar, büyükanne ve büyükbabalar, çocuk yetiştirmekle meşgul olabilirlerse, modern toplumda, 45-60 yaşında olan genç ailelerin ebeveynleri genellikle kendileri için çalışıyor ve torunları büyütme fırsatı bulamıyor. Öte yandan, ekonomik durum, orta gelirli ve düşük gelirli ailelerin çoğunun hem karıma hem de karısına ihtiyaç duyması gerektiğidir, çünkü bir kişinin iki çocuğu olan bir ailenin olması ve ayrıca üç çocuğu olması çok zordur. İkincisi, burada da aile politikası eğitim alanında politika ile temas halindedir, yüksek kaliteli ve ücretsiz orta ve yüksek öğretimin mevcudiyetini sağlamak için gereklidir. Maalesef, bu alanda meydana gelen süreçler bu yönde olumlu görüşler hakkında konuşmamıza izin vermiyor. Rusya Federasyonu'nda, şubeler de dahil olmak üzere, mesleki eğitim kurumlarının sayısı azalıyor, çoğu küçük kasabalarda bulunuyor ve bu bölgelerdeki tek yüksek eğitim kurumu. Bu arada, özellikle meslek yüksek okullarının yeni kurumlarını oluşturmak için gerçek çalışma eksikliği ile birleştirildiğinde, üniversitelerin sayısının azaltılması - teknik okullar, kapalı üniversitelerin yerini alabilecek kolejler, planlananlar da dahil olmak üzere çocuklarının geleceği hakkında endişelenmelerine katkıda bulunmaktadır. Ne de olsa, normal bir ebeveyn çocuğunun eğitim görmemesini ve marjinal veya işsiz bir hayat sürmesini istemez. Öğretmenlerin ve öğretmenlerin çalışmaları çok düşüktür, bu da bir zamanların en umut verici ve yetenekli uzmanlarının reddettiği prestijli çalışmalarda eğitimcilerin onurlu çalışmasını sağlar. Tabii ki, öğretmenlerin ve öğretim elemanlarının düşük ücret seviyesi, Rus yüksek ve orta okullarında eğitim kalitesindeki düşüşü etkilemekte, daha fazla ticarileştirmeyi gerektirmekte ve nüfusun geniş kitlelerine yönelik eğitimin azalması da beraberinde gelmektedir.
Uluslararası İşletme ve Yönetim Akademisi Rektör Yardımcısı Ekaterina Dobrenkova'ya göre, üniversitelerin sayısının azalması durumunda doğum oranındaki düşüş ve eğitime erişimin karmaşıklığının artması, çocuklarına bakmaya odaklanan entelektüel ailelerin, bilimsel ve teknik çalışanların bir şekilde veya başka bir şekilde ortaya çıkmasına neden olacak çocuklara yönelik mesleki eğitim. Buna göre, eğer devlet Rusya'nın karşı karşıya olduğu sosyal ve demografik sorunları çözmeye odaklanıyorsa, serbest ve erişilebilir yüksek ve orta mesleki eğitimi sürdürürken eğitim politikasını yeniden gözden geçirmeli ve düzenlemelidir. Buna göre, maddi, finansal, organizasyonel, personel, ulusal eğitim sisteminin bilgi desteği, ulusal eğitim geleneklerinin korunması, eğitim kalitesinin eşzamanlı iyileştirilmesi, başvuru sahipleri için rekabet gücü ve çekiciliği konularında yeterli dikkat gösterilmelidir. Aksi takdirde, en yetenekli ve gelecek vaat eden öğretmenlerin yanı sıra Rus öğrencilerin en yetenekli kısmı, yüksek öğrenim kurumlarında çalışma ve çalışma koşullarının ülkemizde olduğundan daha değerli göründüğü yerlerde, yurt dışına çıkmaya devam edecek. Doğal olarak, “beyin göçü” süreci, eğitim ve yetiştirme alanının gelecekteki durumu da dahil olmak üzere toplumun tüm yönlerini etkileyecektir.
Beklentiler sadece “doğuran” bir millete sahiptir.
Yavaş yavaş, aile alanındaki etkili bir Rus devlet politikasının temelini oluşturan ana bileşenlerden, devam eden dönüşümlerin yönünü belirlemesi gereken bir paradigmaya geçiyoruz. Ekonomik unsurun aile politikasının sağlanmasındaki aşırı önemine rağmen, toplumun varlığının modern aşamasında doğal olan değer-ideolojik alanın özellikleri hakkında her şeyden önce sosyo-kültürel yönü unutmamalıyız. Modern Rusya'da aile değerlerinin tahrip edilmesinin en önemli nedenlerinden biri, başlangıçta Rusya halklarının geleneksel değerlerine ve bir bütün olarak dünyanın neredeyse tüm halklarına yabancı olan bireysel ve tüketici değerlerinin hızlı yayılmasıdır.
Ekonomik temeli, kapitalizm ve siyasal ifade olan neoliberalizm olan modern medeniyet, bireyciliği, kademeli bir düşmanlık büyümesi ve aile kurumu da dahil olmak üzere, kolektif varoluş ve toplu sorumluluk biçimlerine güvensizlik anlamına gelen bir değer olarak kabul eder. Kişisel başarının ve tüketiciliğin değerleri, belirli bir fedakarlık gerektiren bir ailenin yaratılması, olağan rahatlığın terk edilmesi, fonların yeniden dağıtılması ve sınırlandırılması ile uyumlu değildir. Son yıllarda, çocuksuz bir yaşam tarzını teşvik eden “çocuksuz” olan Childe Fries hareketi popülerlik kazanmıştır. Çocukların yokluğu, bu hareketin temsilcileri tarafından mutlak bir haysiyet ve hatta bir avantaj olarak sunulur ve hareket, bencil sebeplerden dolayı çocukların terk edilmesini tam olarak gizlemez. Öte yandan, sözde olanı unutmamak gerekir. Modern toplumun aile hakkındaki algısını ve cinsiyetler arasındaki ilişkileri değiştirmeye de kesin katkı sağlayan “LGBT topluluğu”. Batı dünyası halihazırda krizin meyvelerini ve aile ilişkilerinin yıkılmasını, kendisini yok etmeyi çoktan elde ediyor. Avrupa şehirleri, Asya ve Afrika'dan gelen göçmenlerle doludur - daha hayati, zor ancak geleneksel pansiyon biçimlerine yatkın. Bireyciler - Avrupalılar önlerinde güçsüzdür - tam da kollektivist değerlerin yıkılması, özellikle de Avrupa sol liberal hükümetlerinin ilgili politikalarının arka planına karşı, bir yandan da ailenin daha fazla yıkılmasını ve diğer yandan üçüncü dünya ülkelerinden göçü teşvik etmek.
Böyle bir gelişme modeli, Rusya’yı bekleyebilir - eğer hükümet, ülkemizin modern dünyada karşılaştığı birçok zorluk ve riske yeterince cevap verebilecek olan Rus medeniyeti için değerli bir kalkınma paradigması çözemezse. Bu paradigmanın detaylandırılmasında, yalnızca ülke nüfusunun dikkatini dağıtan sözde vatanseverlik söylemleri geçmeyecek, ancak aslında onun ayrışmasının ve yıkımının bir “ekranı” olarak işlev görecektir. Rus mücadelesi modern olmalı ve aynı zamanda “toprak” da olmalı, geleneksel Rus değerlerine yenilikçi içerik veriyor. Sosyo-demografik politika alanında, Rus toplumuna yabancı bireyci ve tüketici değerlerin yayılmasını önlemek, aile ilişkileri için pozitif değerler ve modeller, aileye ekonomik ve sosyal destek sağlamak ve ailelerin genç neslinin eğitim ve yetiştirme kalitesini artırmak. Elbette bu, devlet adına muazzam kaynak maliyeti gerektirecek, ancak bu eylem programının uygulanmasının reddedilmesi durumunda, Rus toplumu er ya da geç, yalnızca kriz eğilimlerini ağırlaştırmakla kalmayacak, aynı zamanda fiziksel yok olmaya mahkum olacaktır.