Dün konuya "günün sorusu" başlığı altında değinmiş olmam tesadüf değildi. tarihi Rusya ve Güney Avrupa Ortodoks halkları arasındaki ilişki. Pan-Slavizm sloganlarının tüm görünüşteki çekiciliği ve Ortodoksların birliği ile, pratik siyasette ve hatta jeopolitikte kararlar alırken, bize ne kadar çekici görünürse görünsünler, geçicilikten değil, gerçeklerden yola çıkmalı.
Dün Dostoyevski’nin “Bir Yazar Günlüğü” nün alıntılarından çok memnun kaldım. Ve birçoğu zaten orada okuduysa da, bir kez daha metnin içine yerleştirmeme izin verin.
“... iç inancım gereğince, en eksiksiz ve aşılamaz olan - Rusya olmayacak ve hiç olmadı, böyle haç, kıskanç, iftira ve hatta bütün bu Slav kabileleri gibi Rusya’nın kendilerini özgürleştireceği, hatta açık düşmanları olmayacak. serbest bırakılmalarını kabul etmeyi kabul ederler ve bana karşı itiraz etmeme, anlaşmazlık yapma, bana abartmadığımı ve Slavların bir nefreti olduğumu söylememe izin verme! Aksine, Slavları çok seviyorum ama kendimi savunmayacağım, çünkü her şeyin tam olarak olduğunu biliyorum bu yüzden dediğim gibi gerçek olacak, düşük ve nankör değil y olsa da, Slavlar doğası, hiç değil - hepsi olduğu gibi bu anlamda karakter var - ve hassas dünyada böyle şeyler çünkü farklı ve olamaz.
Serbest bırakıldıktan sonra, yeni hayatlarına başlayacaklar, tekrar ediyorum, kesin olarak, Avrupa'dan, İngiltere'den ve Almanya'dan özgürlüklerinin rehin ve korunmalarının alınmasını isteyerek ve hatta Rusya, Avrupa güçlerinin konseri olacak. Rusya'dan koruma ve bunu yapacak.
Kendi içlerinde, doğrudan yüksek sesle olmasalar da, kendilerini beyan ettiklerini ve kendilerini en küçük şükranla Rusya'ya mecbur olmadıklarına, aksine, Rusya’nın Avrupa konserinin güç-sevgi dolu müdahalesinden zorlukla kaçtıklarına ve zorlamadıklarını söyleyerek kesinlikle başlayacaklar. Avrupa müdahale etseydi, Rusya hemen onları yutmuştu; "Sınırların genişlemesini ve Slavların açgözlü, kurnaz ve barbar bir Büyük Rus kabilesine köleleştirilmesinde büyük Slav imparatorluğunun temelini göz önünde bulundurarak."
Belki de bütün bir yüzyıl, hatta daha fazlası, sürekli olarak özgürlükleri için titreyecekler ve Rusya'nın gücüne duyulan şehvetten korkacaklar; Avrupa devletleriyle iyilik yapacak, Rusya'ya iftira atacak, dedikodu yapacak ve buna karşı entrika edecekler.
Oh, bireyler hakkında konuşmuyorum: ne anlama geldiğini anlayacaklar olacak, Rusya'nın her zaman kendileri için anlamı olacak. Fakat bu insanlar, özellikle başlangıçta, alay, nefret ve hatta politik zulme maruz kalacakları çok acınası bir azınlıkta görünecekler.
Özgürleşmiş Slavların, tüm dünyaya, en yüksek Avrupa kültürüne sahip kabileler olduklarını ifade etmeleri ve esaret etmeleri özellikle zevkli olurken, Rusya bir barbar ülkesi, kasvetli bir kuzey colossus, saf bir Slav kanı değil, bir Avrupa uygarlığı ve zulmü bile.
Tabii ki, en başından beri anayasa yönetimine, parlamentolara, sorumlu bakanlara, konuşmacılara ve konuşmalara sahip olacaklar. Son derece rahatlatıcı ve hayran kalacaklar. Paris’te ve Londra gazetelerinde kendileri hakkında telgraflar okuyacakları, tüm dünyayı uzun süredir parlamenter bir fırtınanın ardından nihayet (… tadacak ülkenin ...) ve liberal çoğunluğun yeni çoğunluğunun içine düştüğü konusunda bilgilendiren ecstasy’de olacaklar. bir gün onlarınki (tadın soyadı ...) sonunda Bakanlar Kurulu Başkanı'nın portföyünü kabul etmeyi kabul etti.
Rusya, bütün bu kurtarılmış Slavların Avrupa’ya ecstasy ile acele edeceği, kişiliğini kaybetmeden önce Avrupa formları, politik ve sosyal olarak etkileneceği ve böylece Avrupa’daki herhangi bir şeyi anlamadan önce uzun ve uzun bir Avrupalılık dönemi geçirmesi gerekecek Slav anlamı ve insanlık arasındaki özel Slav dili.
Kendileri arasında, bu topraklar sonsuza kadar kavga edecek, her zaman birbirlerini kıskanacak ve birbirlerine karşı entrika olacak. Tabii ki, ciddi bir talihsizlik anında, kesinlikle yardım için Rusya'ya dönecekler. Avrupa’yı bize ne kadar nefret ediyor, dedikodu yapıyor ve iftira ediyorlarsa, onunla flört ediyor ve sevgisini güvenceye alıyorlarsa, her zaman içgüdüsel hissedecekler (elbette, bir an önce, bir sorun değil) Avrupa'nın birliklerinin doğal düşmanıydı. Onlar her zaman kalacaklar ve ya dünyada varsa, tabii ki, elbette, çünkü muazzam bir mıknatıs var - Rusya, karşı konulmaz bir şekilde hepsini kendine çeken, böylece bütünlüğünü ve birliğini kısıtlayan ....
Söylemeye gerek yok, konu tamamen ve kapsamlı bir şekilde açıklandı ve yüz yıldan fazla bir süredir yorumu ilgisini hiç kaybetmedi.
Kıbrıs'ta olaylar başladığında bu konuya dikkat çektim. Bir kez daha, eş-dinistleri kurtarma uğruna kızaklı bir at gibi bizi tekrar kullanmaya çalıştılar. Ne tür bir din dinleyicileri olduklarını aşağıda konuşacağız, ancak şimdilik bu metnin doğrudan nedeninin, "Aptallar Ülkesi" adlı makalede yer alan yorumlarda verdiğim bağlantı olan Paisius Athos adlı Yunanca "kutsal yaşlı" nın vahiylerinden biri olduğunu söyleyeceğim. gezegenden Dahası, bu kocanın kutsallığı, yaptığı açıklamalarla yapılan videonun yazarlarının güvencelerine göre, tüm politikacılar, devlet adamları, askeri insanlar ve hatta Yunanistan'ın rahipleri tarafından tanınıyor.
Yunanistan'da nasıl olduğunu bilmiyorum, ama şahsen bu kehanetler içimde derin bir nefret duygusu yarattı. Onları bağlantılardan kendiniz okuyabilirsiniz ve sadece kısaca onları nasıl anladığımı söyleyeceğim.
1. Türkiye, Ege Denizi'ndeki Yunanistan sınırlarını ihlal edecek. (Belli ki, bazı alanlara ilişkin taleplerle bağlantılı olarak. Adadaki Türk kısmının liderliğinin agresif bir şekilde rafı geliştirme girişimleri konusunda uyarmadan uyardığı Kıbrıs'ta bu tür çatışmaların ortaya çıktığını görüyoruz - notum.)
2. Yunanlılar savaşmayacak, ancak Türklerin baskısını kısıtlayarak sadece sınırların ötesinde durmaya çalışacaklar. “Akdeniz'de bir çatışma olacak. Bize dokunulmaz ”(yani, Türkiye'nin Yunan topraklarına saldırdığı gerçeğine rağmen, deniz bölgeleri olsalar bile, Yunanlılar kendilerini anavatanları savunmak istemiyor, ancak bir başkası çıkarlarıyla karşı karşıya kaldıklarında onlara dokunulmadıkları için mutlular. henüz Rusya değil)
3. Dahası, yaşlıların yazdığı gibi “yukarıdan”, Ruslar müdahale edecek, Türkleri parçalayacak ve Konstantinopolis'i onlardan alacaklar. (ne düşünüyorsunuz, neye ihtiyacımız var - Ruslar buna ihtiyaç duyacaklar mı? Yunanlılara vermek için. Yaşlıların dürüstçe yazdıkları hakkında veriniz). “Türkiye ile Rusya arasındaki savaşın bir sonucu olarak şehir bize verilecek. Sonunda Ruslar kazanacak ve şehir ellerine düşecek. O zaman geri alırız. Bunu bize vermeliler. ”
Aslında, bunu güvenli bir şekilde durdurabilirsiniz, yalnızca eklediğimiz kehanetlerden birinde, bu Armageddon - 600 milyon insanda çılgınca bir miktar toplam zarar geldiğini ekledik. Aramızdakilerin yeterli olmayacağı açıktır.
Bence bu kehanet, Ortodoks Avrupalıların Rusya'ya karşı gerçek tutumunu mükemmel bir şekilde gösteriyor. Onlara sonsuza dek bir şeyler borçluyuz. İnanç adına, menşe birliği adına, farketmez. Olmalı. Sadece ikisi de değil. Fakat onlar için bize hiçbir şey borçlu değiller ve asla. Komik kardeşlik çıkıyor, değil mi?
O kadar komik ki, bunun bir kaza olup olmadığını değil, dikkatli bir şekilde planlanmış birinin modelini düşündüm. Sonuçta, zaman zaman tekrar tekrar aynı şeyi tekrarlamak, kazara olamaz. Atalarımızın Shipka'da öldükleri uğruna, bundan sonra “bulletar Bulgarları” her iki dünyada da bize karşı savaştıysa? Birinci Dünya Savaşı'nın başlaması ve Rusya'nın buna katılımının garantisi, Ferdinand'a bir yerde değil, Saraybosna'da Yugoslavya'da teşebbüs oldu. Ondan sonra, “Slavlar” derken izniyle hemen “Rusya yardım” diye bağırmaya başladılar. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Yugoslavya'nın çifte işleyişini nasıl değerlendirirsiniz? Kosova ihtilafı sırasında Priştine'deki paraşütçülerimizin kahramanca saldırılarının ardından, Yugoslavların derhal NATO ve Avrupa Birliği ile müzakere etmeye başladığımızı ve nihayetinde saçma olmaya başladığını nasıl hissediyorsunuz? Peki gönüllülerimiz Yugoslavya'da ne için öldü?
Ve ortodoksinin kendisi pek net değil. Evet, Bizans Hıristiyanlık ve Ortodoksluğun merkeziydi. Ancak Bizans Ortodoksluğu ve Rus (Hıristiyan) Ortodoksluğu aynı şey değildir. Kapat, ama özü farklı. Tanrı'ya şükürler olsun ki bir zamanlar Radonezh Sergius ve İman'ın diğer adanmışları, Hristiyanlığa, Nikon'un hain reformunun bile tamamen tahrip edemediği gerçek Vedik Ortodoksluğun bazı güneş anlamlarını tanıtabiliyorlardı.
Ama bu sadece değil. İnsanların ve süreçlerin yönetimi düzeyinde, bu dünya acımasız ve kurnazdır. İçinde herhangi bir fenomen varsa ve uzun süre devam ediyorsa, o zaman güçlü biri mutlaka arkasındadır. Ve şimdi Bizans Ortodoksisi bölgesine bakın. Bulgaristan, Romanya, Yunanistan, Kıbrıs, Yugoslavya. Hangisi güçlü? Avrupa kontrolü altındaki bu bölgelerde Katolikliğin kurulmasını kim önledi? Gerçekten de, Polonya’da, Rusya’nın daha yakın olmasına ve uzun bir süre için bile Polonya’yı İmparatorluğuna dahil etmesine rağmen, kimse bunu engellememiştir. Fakat güneyde aniden, aniden böyle bir zarafet. Kimse sarılı bile değil. Ve inancın kökleri ve kaleleri hakkında konuşma. Gerçek politikada, bunlar bir veya iki nesilde yok edilen önemsiz faktörlerdir.
Birinin aynı fikirde olmamasına izin verin, ancak Avrupa Bizans Ortodoksisinin, Vatikan'a rağmen korunmadığına inanıyorum. Açıkçası, bu halkları Katolik yapmak yerine, onun için daha karlı olduğu, Osmanlı'nın miras aldığı bazı bölgelerde İslam'ı, Ortodoksluğu dengeleyici ve kontrolünü sağlayan bir araç olarak elinde tutması daha karlı olduğu ortaya çıktı.
Son yirmi yılda bu bölgede neler olup bittiğine tanık olduk. Hiç şüphe yok ki bu plan yüzde yüz işe yaradı ve haklı çıktı.
Sonuç olarak, Ortodoksluğun bizzat kendisinin Güney Avrupa ülkelerinde, Hıristiyanlığın yaratıcılarının orijinal niyetlerine karşılık gelen orijinal biçiminde korunmasının Rusya üzerinde sürekli bir psikolojik etki aracı olabileceğini varsayabiliriz. Bu arada, tarihin bize öğrettiği gibi oldukça başarılı.
Ama yine de bu peynirde bir fare kapanı içinde vlyapyvatsya için buna değer mi? Ve en önemlisi ne için? Bir kez daha tecavüze uğradık, ihanet ettik ve bir dahaki sefere kadar burunla mı ayrıldık?