tarafından Terry Heick
Daha iyi bir öğretmen olmak, daha iyi bir sanatçı, çiftçi veya mimar veya mühendis olmaktan çok farklı değildir.
En genel olarak, öğretimdeki gelişme, önceliklendirme, uygulama, düşünme ve iyileştirme meselesine indirgenebilir. Yazar Malcolm Gladwell, Outliers’ta uzman olmanın 10.000 saat sürdüğünü teorize etti. Yeterince uzun bir şey yaparsanız, teori devam eder, gelişirsiniz. On yıl boyunca 50 hafta boyunca haftada 20 saat pratik yapmak, kolayca bir tür veya derecede uzmanlık üretmelidir.
Bu fikirle tartışmak zor. Yürümek için yürümeyi, resim çizebilmek için çizmeyi ve sizinkinden farklı bir dil konuşan biriyle konuşabilmek için yabancı bir dili konuşmayı pratik yaparsınız. Bu becerilerin her biri, ihtiyaç duydukları yetenekler açısından farklıdır, ancak hepsi uygulama yoluyla geliştirilebilir.
Doğru parçaları uyguladığınızı varsayarsak. Örneğin, yabancı bir dili konuşma pratiği yapmak için öncelikle ağzınızın hareketine ve o dilden kelimeleri seslendirirken dilinizin konumuna odaklanmanız pek mantıklı olmaz. Belirli sesleri çıkarmak için ağzınızı hareket ettirebilmek önemlidir, ancak bu hareketleri gerektiren kelimeleri, özne-fiil kalıplarını ya da bir zamandan diğerine nasıl eşleneceğini bilmeden pratik yapmak aptalca olurdu ve kesinlikle hiçbir şey vermezdi. uzmanlığa yakın.
Örneğin bir sporcunun her fiziksel hareketinde, tam olarak doğru olan bir hareket ekonomisi vardır – bu hareketin iyi yapıldığını karakterize eden, neredeyse hiç fark edilmeyen belirli ifadeler vardır. Bir basketbol oyuncusu, bir şut atışı yaparken düzinelerce hareket yapacak, ancak şut kolunu içeri sokarken dengeyle yükselme, ardından gözlerini hedefinden ayırmadan doğru zamanda topu bırakma yetenekleridir. Herhangi bir tutarlılıkla sepete giren ‘güzel atlama vuruşu’.
1. Tüm ‘parçaları’ ve parçaları tanımlayın
2. Gerisini sabitleyebilecek en kritik olanlara öncelik verin
3. Öncelikli bitleri uygulayın
4. Performansınız üzerine düşünün
5. Bu bitleri yansımaya göre hassaslaştırın
6. Bu rafine bitleri yeni ve otantik ekolojistlere aktarın (daha fazla iyileştirme için yeni veriler üretebilen)
Bu, iyileştirme için genel 6 aşamalı bir süreçtir ve tıpkı biyolojik evrime birçok yönden paralel olur. Mutasyonun nihayetinde ‘iyi’ veya ‘kötü’ olup olmadığını belirleyen, uygulamanın (bu durumda bir gen mutasyonunun) bağlamıdır. Evrim, belirli bir ekoloji ve bağlamda belirli bir özelliğin başarısına dayalı bir iyileştirme sürecidir. Bir türün nasıl geliştiği, o türün içindeki bireylerin de kendilerini nasıl geliştirebileceğidir.
Doğru, öyleyse bu yol haritası. Metaforun kartografik doğasını gerçekten mahvettim, ama şimdi geri dönüp imajı değiştirmiyorum, o yüzden ona geri dönelim.
Öncelik Verin, Pratik Yapın, Hassaslaştırın ve Yansıtın: Daha İyi Bir Öğretmen Olmanın Yol Haritası
1. Nedeniyle başlayın
Neden öğretmen oldun?
Öğrencilerin neden bunu anlamaları gerekiyor (bir derste ne derse çalışıyorlarsa)?
Bu öğrenci neden başarısız oldu?
Neden bu öğretim stratejisini veya öğrenme modelini kullandınız?
Öğrenciler bu belirli üniteyi veya dersi veya projeyi neden seviyorlar ve bundan ne öğrenebilirsiniz?
Neden ile başladığınızda, diğer tüm parçaları harekete geçiren amaç ve tutku ve büyük fikirler, duygular ve duygularla başlarsınız.
Öğretmenler böyle gelişiyor.
2. Öğrenen modellerle keşfedin ve “oynayın”
Öğrenme modellerini kullanarak deneysel ve eğlenceli olun (ör. Eşitleme Öğretimi veya Ters Yüz Edilmiş Sınıflar) buz kırıcılarla veya yazı yazarken olduğu gibi. Öğrenme modelleri, öğrenmeye yönelik yaklaşımlardır. Bilim kadar sanattırlar ve 21. yüzyılda herhangi bir öğretmenin evrimi için çok önemlidirler.
Nasıl kullanılacağını öğrenmedikçe onları nasıl kullanacağını asla öğrenemezsin.
3. İlham ve destek bulun
Yani bu büyük bir soru: Kendinize bakmazsanız çevrenizdeki insanlara değer veremezsiniz. Eğitimde yeterince şehit var. Öğretimi sürdürülebilir kılmak için destek ve böyle hissetmediği günler için ilham alın.
4. İçeriğinizin büyüsüne kapılın
Bir öğretmen olarak gelişim için yol haritanızdaki bir sonraki durak, pedagoji veya öğrenme modelleriyle veya öğrencilerle veya hatta akademik standartlarla değil, içeriğin kendisiyle kendi merakınızı uyandırmaktır. Ne öğrettiğinizi merak ederek, öğrenciler için aynı şeyi nasıl öğrenecekleri konusunda model olacaksınız.
Ve bu kısım asla duramaz. Dünya değişmeyi asla bırakmaz ve içerik alanınız o dünyanın bir parçasıdır. Matematik 1987’deki ile aynı değil. Edebiyat da değil. Ya da öğrencilerin sürekli olarak bilgiyi değişim içinde sonsuza dek kullandıkları alanlardan başka bir sebep olmadan geri kalan herhangi biri.
Moby Dick’e teolojik hoşgörüsüzlük ışığında ya da elektrikli arabaların ışığında fizik, siyasi sınırların bulanıklaşması ışığında tarih ve hükümetin son başarısızlıkları ve başarıları ışığında hükümeti öğretmelisiniz.
5. Müfredat haritalamasını inceleyin
İçeriğiniz hakkında ne kadar tutkulu olursanız olun ve kendinizi ne kadar ilham verici kılabilirsiniz ya da sınıfınızdaki öğrenme modelleri ne kadar sürekli yenilikçi olursa olsun, bu içeriği sindirilebilir parçalara ayıramazsanız, bunları düzenleyin ve sıralayın. Öğrencilerin bu içerikle karşılaşmaları için sayısız fırsat sunan bir yol – gittikçe karmaşıklaşan ve yabancı bağlamlarda onu “uygulama”, gerisi önemli olmayacak.
Eğitimin, belki de her şeyden çok, bir müfredat sorunu vardır ve bu müfredatın haritalanması, bunun büyük bir ana unsurudur.
6. İnsanların nasıl öğrendiğini anlayın
Yol haritanızın bu aşamasında isterseniz nöroloji çalışabilirsiniz. Bazılarının dediği gibi “beyin temelli öğretim”. Bloom’un Taksonomisini veya Heick Taksonomisi (beni affet) veya üst düzey düşünme becerilerinin DOK düzeylerini veya eleştirel düşünme kaynak ve yönlendirmelerini kullanın – bu, insanların nasıl öğrendiğinin bir parçası ve parselidir.
Ama aynı zamanda duygu da var – örneğin öğrenmede yerin neden önemli olduğu. Ve merak. Bilgiyi bulmak ve paylaşmak için teknolojiyi nasıl kullandıklarını da.
Dahası, insanların nasıl öğrendiğini anlamak için nerede öğrendiklerini de anlamalısınız. Bu, kişiselleştirilmiş öğrenmenin özüne yakındır ve devam eden öğretmen gelişimi yolculuğunuzda ortak bir durak olmalıdır.
7. Her öğrenciyi eşit şekilde tanımaya çalışın
Öğretmen gelişimine giden yolculuğunuzun son durağı (bir bakıma – bir anda ne demek istediğimi anlayacaksınız) öğrencilerin kendisidir. Bunun hem başlangıç hem de son olması gerektiği ve ‘Nedenle Başlayın’ kesinlikle buna yer bıraktığı iddia edilebilir.
İyi öğretmenler içeriği öğretmez, öğrencilere öğretir. Büyük öğretmenler ‘öğrencilere’ değil, bu bilgi talepleri olan o yerdeki öğrenciye öğretiyor. Çoğu durumda bu muhtemelen imkansızdır; her bir öğrenciyi şefkatle tanımak ve ardından öğretiminizi ve öğrenmelerini buna yanıt olarak ayarlamak pratik veya sürdürülebilir değildir.
Ama bir şekilde mümkün olsaydı – bazı öğrenme modelleri ve öğretmen dehası kombinasyonu ve parıldayan teknolojinin uzman uygulaması yoluyla – her şeyi değiştirirdi.
8. “Neden” e geri dönün ve yeniden başlayın
Tabii ki, bu şekilde çizdiğimi tahmin etsem bile, bu ille de bir sekans değil. Beş numaradan başlayıp bire geri dönebilir ve dörde atlayabilirsiniz. Kimin, nerede, neyi ve nasıl öğrettiğinize bağlı olarak bu size kalmış. Buradaki fikir şudur: “Neden?” eleştirel düşünürler üretme umuduyla her koşulda en önemli sorulardan biridir.
Sıkışmış hissettiğinizde veya biraz ilhama ihtiyaç duyduğunuzda (seyahatinizde üçüncü durağa bakın) ya da sadece yönünüzü almanız ve o kadar hızlı değişen bir dünyada kendinizi yeniden yönlendirmeniz gerektiğinde, her zaman ona geri dönün.