İlk fikirler
Düşman gemilerine gizli bir yaklaşım için insan kontrollü bir torpido yaratma fikri Birinci Dünya Savaşı sırasında ortaya çıktı. Daha sonra bir grup İtalyan mühendis, hedefe ulaşabilecek ve üzerine ayrılabilir bir savaş başlığı yerleştirebilecek kontrol sistemli bir torpido kurmayı teklif etti. Böyle bir torpil prototipi yapıldı, sabotaj için kullanılması bile planlandı. Ancak cephelerde meydana gelen değişiklik nedeniyle bu tür silahlar reddedildi. Orijinal fikir sadece otuzlu yılların ortalarında hatırlandı ve bu kez proje pratik uygulamaya getirildi.
Önerilen tekniğin sadece bir torpido olarak adlandırıldığına dikkat edilmelidir. Tasarım ve uygulama yöntemiyle süper küçük bir denizaltıydı. Gerçek şu ki, torpil bir gemiden veya denizaltıdan fırlatılmalı, hedefe ulaşmalı ve havaya uçurulmalı. sözde İtalyan yapımı insan güdümlü torpidoların farklı bir kullanım taktiği vardı. Bir denizaltı gemisinden başlayarak, gizlice hedefe yaklaşmak, üzerinde bir yük koymak ve taşıyıcıya geri dönmek zorunda kaldılar. Ancak, bazı nedenlerden dolayı, İtalyan ordusu ve mühendisleri bu teknik torpil olarak adlandırmayı tercih ettiler.
Eski fikirlere dönmenin temel nedeni Akdeniz'deki durumdu. Otuzlu yaşların ortalarında, İtalya ve İngiltere arasındaki ilişkiler ciddi şekilde kötüleşti. Roma, tam kapsamlı bir çatışma durumunda, İngiliz filosunun İtalyanlara göre önemli avantajları olacağının farkındaydı. Açık savaşa girmeden düşmana ciddi hasar verebilecek bir çeşit silah veya teçhizat gerektiriyordu. İnsan kontrollü torpido (süper kısa sabotaj denizaltı) böyle bir stratejiyi uygulamanın en iyi yollarından biriydi. Buna ek olarak, ateş böceği botları, savaşçı yüzücüleri için silahlar vb. Araçlar olarak kabul edildi.
Teseo Tesei - projenin yazarlarından biri
Eski fikir alt-teğmenler Teseo Tesei ve Emilio Tosca tarafından hatırlandı. 1935'in başlangıcında, daha önce var olan bir projenin modeline insan güdümlü bir torpil inşa etmek için teklifte bulundular. Önerilen proje, bir torpilin tamamen suya batmış bir halde hareket etmesini ve atılan bir savaş başlığının taşınmasını içeriyordu. Böylece filo, ultra küçük denizaltı taşıyıcı mayınlarını alabilir. Geçmişi hatırlayan komut, bu projeyle ilgilendi ve prototiplerin yaratılması ve yapımında başını salladı.
İşler ve zorluklar
Projenin gelişimi, 1935'in ilk sonbaharında tamamlandı. Ekim ayında, San Bartolomeo kentinde torpido silahlı atölyeleri, deneyimli bir su altı aracının yapımına başladı. Zaten ayın sonunda, torpido tamamlandı ve en yakın tersaneye teslim edildi, ki limanı ilk test bölgesi oldu. Kontroller Ekim 26'ta başladı. Bu zamana kadar, deniz kuvvetlerinin emri, ikinci prototipin toplanmasını emretti. Kasım 2'te, insan kontrollü sabotaj torpido filosu komutasına verildi, heyete Amiral Mario Falangola başkanlık etti.
İyi hava koşulları sonbaharın sonuna ve kışın başlangıcına kadar testler yapmasına izin verildi. Testin ilk aşamasında, tasarımın avantajları ve dezavantajları hakkında gerekli bilgiler toplandı; Gelişmiş prototipler Ocak ayında 36'te test edilmek üzere geri döndü. Yapılan değişiklikler, ikinci test aşamasının sonuçlarına dayanarak dört deneysel torpido üretilmesine karar verildiği için kendilerini tamamen haklı çıkardılar. Bu zamana kadar, projenin iki gayri resmi adı vardı: yeni ürüne Torpedine Semovent (“Kendinden tahrikli torpido”), ya da proje yazarı adına Torpedine Tesei (“Tesei'nin torpido”) adı verildi.
İkinci parti torpido yapımı yine San Bartolomeo'da atölye çalışmaları yaptı. Çalışma 1936 yazına kadar, sipariş onları durdurmak için geldiğinde devam etti. Aynı zamanda, gelecekteki testçilerin ve denizaltı-sabotajcıların eğitimi durdu. Proje gelecek sene limbo ile doluydu. Sadece haziran ayında 37-th filo komutanları tekrar çalışmaya başlamalarını istedi. Ek olarak, bu kez projenin yazarlarına torpidolarını modernize etmeleri ve güncel şartlar getirmeleri talimatı verildi. Ayrıca yeni teknoloji sayısı için arzu değişti. İkinci Tesei'nin Torpidosu partisinin şimdi altı maddeden oluşması gerekiyordu. Bununla birlikte, sadece beş bu tür torpido inşa edildi, iki deneyimli kişiyi saymaz.
28 Eylül 1938, gelecekte yeni Torpedine Semovent'in yanı sıra diğer özel ekipman ve silahları kullanmak zorunda olan özel bir ünite yarattı. Oluşan 1 ışık filosunun komutanı Kaptan Di Corvette (Binbaşı veya Kaptan 3 rütbesine karşılık gelen) Teppati olarak atandı. İlk birkaç ay boyunca, bu filonun askerleri çeşitli teçhizata sahipti, kullanım taktiklerini uyguladı ve diğer önemli meselelerle ilgilendi. Bununla birlikte, filo yaratıldığı zaman, bu teknoloji yine numunelerin depolarda kullanılmadığı için, insan rehberli torpidolara olan ilgisini kaybetmişti.
1939'ta, firkateynin kaptanı (1 rütbesinin kaptanı) Paolo Aloisi, 2'inci hafif filosunun komutanlığına atandı. Yeni komutanın ana görevlerinden biri de Torped Tesei de dahil olmak üzere sabotaj araçlarının hazırlanmasına yönelik aktif çalışmaların yeniden başlatılmasıydı. P. Aloisi tüm proje yöneticilerini çağırdı ve ayrıca mevcut tüm torpidoları ve yardımcı silahları teslim etmesini emretti. Yılın ortasında, P. Aloisi, T. Tesei, E. Tosca ve İtalyan filosunun diğer uzmanları projeyi yalnızca “yeniden canlandırdı” değil, aynı zamanda önemli ölçüde güncelledi. Tabandan bazı farklılıkları olan “Kendinden tahrikli torpido” nun güncellenmiş bir versiyonunu yaratmayı başardılar.
39 yazında, 1 ışık filosunun yeni projede çalışmaya devam etmesi ve gelecekteki sabotajcıların tam ölçekli eğitimine başlaması emredildi. İnsan güdümlü düşük hızlı torpido yaratma fikrinin eleştirilmesine rağmen, P. Aloisi ve diğer uzmanlar çalışmaya devam etti ve emri yerine getirdiler. Daha sonra, böyle bir ısrar komut tarafından övgüyle karşılandı.
1939’te, “Kendinden tahrikli torpido” nun yeni bir versiyonu, geliştirilmiş tasarım ve geliştirilmiş performans ile geliştirilmiştir. Gelecek yılın ortasına kadar test ve arıtma devam etti. Haziran ayında 1940, torpil SLC adı altında hizmete girdi (Siluro a Lenta Сorsa - “Slow Torpedo”). Ayrıca, bu zamana kadar resmi olmayan bir lakap vardı. Akut dilli sabotajcılar yavaş torpido “Domuz” - Maiale adını aldı. Resmi ve resmi olmayan isimler işlemin sonuna kadar değişmedi. Bu durumda, bazı kaynaklarda atama Mark I ortaya çıkar, dolaylı olarak diğer değişikliklerin var olma ihtimaline işaret eder.
Torpido tasarımı
Yeni teknolojinin gelişimini basitleştirmek isteyen T. Teseo ve E. Tosca, otuzlu yılların ortalarında, torpidolarını mevcut bir ürün temelinde inşa etmeye karar verdi. O sırada var olan 533 mm torpillerinden biri SLC için bir üs olarak kullanıldı. Yeni projenin bir parçası olarak, baz torpido iç ünitelerinde bazı değişiklikler yapıldı. Ek olarak, dış yüzeyinde bir yığın yeni agrega ortaya çıktı. Bunun sonucu, mürettebat için koltuklar ve diğer karakteristik özellikleri olan bir torpido formunda bir yapının ortaya çıkmasıydı.
İnsan güdümlü torpido Maiale'nin toplam uzunluğu 7,3 m idi ve kabuğun çapı, orijinal 533 mm'ye eşitti. Bir takım yeni parçaların eklenmesiyle, torpilin maksimum genişliği 1,3 m, maksimum yükseklik 1 m idi. Savaş görevi için hazır olan torpido 1588 kg ağırlığındaydı.
Baz torpidoların düzeni, yeni ürünün amaçlanan taktik rolüne uygun olarak önemli ölçüde değiştirildi. Burun bölmesi 60 cm uzunluğundadır ve 220 kg ağırlığında bir savaş başlığı tutar. Gelecekte, 250 ve 350 kg patlayıcı için yeni bölmeler geliştirildi. Artan güce sahip olan ağır muharebe birimlerinin üsle karşılaştırıldığında daha büyük bir uzunluğu vardı. Daha önce de belirtildiği gibi, SLC torpido kelimenin tam anlamıyla bir torpido değildi. Bu teknik, savaş başlığının düşman gemisine teslim edilmesi ve kurulması için tasarlanmıştır. Bunun için davanın başı doğru zamanda çözülmüş olabilir. Savaş başlığı saatli bir sigorta ile donatılmıştı.
Kasanın ortasında bataryalar için bir batarya bölmesi ve bir balast tankı vardı. Kıçta elektrikli motor ve direksiyon arabaları sağlandı. Motor, arkasında dümenlerin bulunduğu iki koaksiyel pervane döndürdü. Başlangıçta, Torze Teseo bir HP 1,1 elektrik motoru ile donatılmıştı. Gelecekte, daha güçlü bir 1,6 HP'ye verilen yerini aldı.
Torpillerin küçük boyutları nedeniyle, mürettebatın gövdenin dışına yerleştirilmesi gerekiyordu. İki sabotajın tam anlamıyla sürmesi gerekiyordu. Savaş başlığının hemen arkasında, vücudun üst kısmında, komutanı ve kontrolleri örten bir kalkan vardı. Projenin önceki sürümlerinde, üzerinde küçük bir “ön cam” öngörülmüştü, ancak daha sonra terk edildi ve sadece metal bir kalkan kaldı. Komutanın yerinde parlak işaretlere sahip bir pusula, bir gösterge paneli, pürüzsüz bir derinlik ayar valfı ve iki kanal (yön ve derinlik) kontrol edebilen küçük bir direksiyon simidi vardı. Ek olarak, kalkanın altında gerekli aletler için bir kutu sağlandı.
Özel mürettebat koltukları eksikti. Koltuk arkalığı komutanının işlevleri acil dalış tankı olarak görev yaptı. Arkada çentik bulunan bir kutu şeklinde yapılmıştır. Bu tankın yan tarafında hızlı doldurma için bir kaldıraç sağlandı. Tehlike durumunda, bir madenci olan ikinci ekip üyesi kolu çekebilir ve torpidoyu derinliğe götürebilir. Sırtı olan komutan yardımcısı, gövdeye bağlı küçük bir sırt üzerine oturdu. Arkasında basınçlı hava için silindir sağlandı.
SLC'nin işlettiği torpido ekibinin iki üyesi dalış kıyafeti kullanıyordu. Sözde yeni bir teknoloji üzerinde çalışmak için. Belloni kostümü. Karnında maske ve solunum cihazı bulunan özel bir su geçirmez kumaş tulumu. Elbise, özel bir sızdırmazlık tokasıyla kapatılmış olan orta kısımdaki delikten geçirilmiştir. İşin gizliliğini arttırmak için kıyafet kapalı tip bir solunum cihazı ile donatıldı. Metal bir şişeden çıkan oksijen bir lastik torbaya verildi. Maskeye bağlı oluklu bir tüp ile çanta. Aynı tüp içinden solunan gaz, karbondioksiti emen kimyasal bir bileşime sahip bir kartuşa aktarılmıştır. Kalan gazlar torbaya geri döndü.
Düşük güçlü elektrikli motor, Maiale torpidolarının mümkün olan en düşük gürültüyü üretmesini sağladı, ancak sürüş performansını etkiledi. 1,6 hp düzeyinde güç 4,5 düğümünden daha fazla olmayan bir hıza erişmesine izin verilir. Seyir hızı, 2,3 düğümü idi. Sınırlı kapasitede pillerin kullanılması nedeniyle, maksimum seyir aralığı (seyir hızında) 15 deniz milini aşmadı. Maksimum hızda, sadece 4 mil gidebilirsiniz. Torpido ünitelerinin gücü, 30 m derinliğine dalmak için yeterliydi, solunum aparatındaki oksijen kaynağı, 6 saat boyunca çalışmasına izin verdi.
İlk olarak, rehberli torpidolar için hedef bölgeye çeşitli teslimat seçenekleri önerildi. Bu tür araçların denizaltılar, yüzey gemileri ve hatta deniz uçakları ile taşınması olasılığı değerlendirildi. Ancak, kısa sürede, sadece bir denizaltının kabul edilebilir tek taşıyıcı olabileceği anlaşıldı. Sadece böyle bir teknik, sabotajcıların tespit edilme riski olmadan birkaç mil uzaklıktan hedefe ulaşmalarına izin verdi.
Projenin ilk versiyonlarında, SLC yönlendirme araçları basit bir şekilde denizaltı taşıyıcısının güvertesine monte edildi ve kablolarla tutturuldu. Ancak, bu yakında terk edildi. Taşıyıcıyı derinlemesine daldırma torpido hasarını tehdit etti. Bu nedenle, "Domuz" un taşınması için özel bir silindirik konteyner geliştirildi. Bu tür birimler herhangi bir uygun denizaltıya monte edilebilir ve sızdırmazlıkları nedeniyle taşıyıcının çalışması için herhangi bir kısıtlama yoktur.
SLC torpido taşıyıcıları hizmette olan birkaç denizaltıydı. Ambra ve Iride denizaltıları (Perla tipi), güverte 100-mm toplarını kaybetti, bunun yerine torpidolar için konteynırlar monte edildi. Ambra'da doğramadan önce bir tane konteyner ve arkasında iki tane vardı. Iride, sırayla, doğramadan önce ve sonra iki tane kap aldı. Benzer şekilde, iki Adua tipi denizaltı rafine edildi: Gondar ve Scire. Ayrıca, "Domuzlar" taşıyıcıları, 1943 yılında inşa edilen denizaltı Grongo ve Murena (Flutto tipi) olacaktı. Üzerlerine dört adet konteyner kurulması planlandı. Bununla birlikte, Eylül ayının başlarında 43’ta, konteynerleri kurmadan önce bu tekneler batırıldı. Daha sonra yükseltildiler, fakat tamir edilmediler ve sisteme geri dönmediler.
Gizlilik atmosferinde
SLC insan rehberli torpidoları, İtalya'daki en gizli silah ve teçhizat türlerinden biriydi. 1940’te seri üretime geçildi ve gizliliğe özel bir yaklaşım getirildi. Çeşitli İtalyan işletmeleri, çeşitli üniteler ve montajlar üretti ve tedarik etti. Üreticilere tam olarak ne yaptıkları ve kimin çıkarlarına çalıştıkları söylenmedi. Sağlanan birimlerde herhangi bir etiket yoktu. Bireysel üniteler ve montajlar, hazır torpidoların onlardan toplandığı 1 ışık filosunun tabanlarına teslim edildi. Son toplantıda pilot olmaya hazır olan öğrenciler, sabotajcılar yer aldı. Savaşın sonuna kadar, 80'in etrafında insan torpidoları toplandı.
Genel gizlilik atmosferi ve yeni birimin önemi, personel seçimini etkiledi. Gelecekteki sabotajcıları ararken adayın hem fiziksel eğitimi hem de becerileri ile ruh sağlığı veya ahlaki nitelikleri dikkate alınmıştır. Filoların yönetimi adayların seçimiyle ilgiliydi, aynı zamanda çeşitli bölümlere askerler dağıttı: bazıları dalgıç yıkıcı erkekler olarak görevlendirildi, diğerleri torpidoların pilotlarıydı ve diğerleri tekneleri fırlatmaya gönderildi. Gelecekteki sabotajların eğitimi birkaç aşamadan oluşuyordu. Uzun süre suda çalışmak için eğitilmiş öğrenciler, teçhizatla çalışmayı vb. Öğrendiler.
Gelecekteki SLC torpido pilotları için yüksek düzeyde bir eğitimin gerçekten önemli olduğu belirtilmelidir. Bunun temel sebeplerinden biri savaş işinin özgüllüğüdür. Hedefe giden yolda birkaç saat sürebilir, madenlerin montajı da oldukça zor bir süreçti. Önerilen savaş operasyonu torpidoları Maiale yöntemi aşağıdaki gibi görünüyordu.
Torpidoların konteynırlarda bulunduğu bir denizaltı gemisinin hedef bölgeye gitmesi gerekiyordu: bir düşman üssü veya yol kenarındaki gemiler. Gerekli tüm bilgileri aldıktan sonra, torpido mürettebatı ağ geçidinden geçerek denizaltıyı terk etti, kabı açtı, torpidoyu çıkardı ve sistemlerini kontrol etti. Dahası, aparatını düştükten sonra, sabotajcılar hedef için yola çıktılar. Hedefe çok uzak bir mesafede, mürettebat kafalarının suyun üstünde kalması için sığ bir derinlikte hareket etmek mümkündü. Diğer şeylerin yanı sıra, oksijen tasarrufu sağlar. Tespit riski altında bir hızlı dalış tankı kullanılabilir. Hedefe yaklaşırken, torpil çalışma derinliğine 4-5 m'ye kadar düştü.
Küçük boyutlar, torpillerin çeşitli denizaltı karşıtı engellerin üstesinden gelmesine izin verdi. Duruma bağlı olarak, ağ bariyerinin altından geçmek ya da içinde bir geçişi kesmek mümkündü. Hedefe olan yaklaşımın son aşaması, sürekli olarak dalmaya istekli olmak üzere minimum bir derinlikte gerçekleştirildi. Sabotajcıların amacı mayınlı gemiye ulaşmaktı.
Solunum sistemi ile sabotaj
Sonra, torpido pilotları motoru kapatmak ve hedef geminin yan omurgasını aramak zorunda kaldı. Onlara bir kablo ile bağlanmış özel klipler tespit edildi. Bir ipte dövüş ünitesi askıya alındı. Kabloyu sabitledikten sonra düşürdüm. Savaş başlığını askıya aldıktan sonra, sabotajcılar 5 saate kadar bir sigorta yerleştireceklerdi. Bundan sonra pilotlar motoru açabilir ve denizaltı gemisine ya da herhangi bir tahliye noktasına geri dönebilir. Savaş başlığının patlaması, sabotajcıların ayrılmasından birkaç saat sonra gerçekleşti ve bunun için trajik sonuçlarla hedefin sualtı kısmının tahrip olmasına yol açtı.
Savaş uygulaması
Mart ayında, yılın 1940'i, komuta yönünde, sabotajcılar ilk manevralarını gerçeğe mümkün olduğunca yakın bir ortamda yaptılar. Torpidolar için ışık tutturmaların monte edildiği bu teste Sirena tipi Ametista denizaltı dahil edildi. Egzersiz sırasında teknenin komutanı Yunio Valerio Borghese idi. Geleneksel hedef, hafif kruvazör Quarto idi. 12 Mart, gece yarısından bir saat önce, üç ekip torpido hedefine yöneldi. Çeşitli nedenlerden dolayı, sadece bir torpil kruvazöre ulaştı. Sabotajcılar görev yerine başarıyla ulaştı, şartlı hedefi çıkardı ve tespit edilmeyen denizaltıya geri döndü.
Egzersiz sırasındaki başarı, projenin ilerideki kaderini etkiledi. İnsan güdümlü torpidolar yeteneklerini gösterdiler ve İtalyan deniz kuvvetlerinin başlıca özel araçlarından biri oldular. İlk olarak, SLC torpilleri, 1 hafif filo tarafından çalıştırıldı. 40 yazında, 10 ve ışık filosuna (diğer bir deyişle MAS 10-I filosuna) birçok özel amaçlı ünite getirildi. Torpido mürettebatı Maiale ve savaş yüzücüleri sözde görev yaptı. "Gamma" grubu.
Savaş başlığının kurulum şeması
Yeni torpidoların kullanımıyla mücadele başarısızlıkla başladı. 21 Ağustos 1940, gemide bulunan dört torpilli Iride denizaltı, İskenderiye'deki İngiliz üssünün başındaydı. Bu kampanya başlamadan birkaç saat önce düşman tarafından engellenmişti. Denize gitmeden kısa bir süre önce, denizaltının mürettebatı bir deneme dalışı yapıyordu. Bu sırada, denizaltı, İngiliz torpido bombardıman uçaklarına saldırdı. "İrida" "Domuzlar" ile dibe gitti.
Yaklaşık bir ay sonra Gondar teknesi İskenderiye'ye gitti. Bu kez İngilizler tehdidi farketmek ve düşman denizaltısını batırmak için zaman buldu. Birkaç denizaltı ve sabotaj kaçtı, ancak yakalandı. Bunların arasında projenin yaratıcılarından biri olan Emilio Toski de vardı.
Gondar'ın kaybı nedeniyle, Cebelitarık üssüne saldırı iptal edildi. Ekim ayının son günlerinde, boğazı yakınlarındaki üssünde bulunan gemilere mayın yerleştirilmeye çalışıldı, ancak bu sefer üç torpilden biri battı ve mürettebat ele geçirildi. Diğer ikisinin denizaltı gemisine geri dönmek için zamanı vardı.
26 Temmuz 1941, İtalyanlar Malta limanlarından birine saldırmaya çalıştı. Sabotajcılar büyük köprülerden birini tahrip etmeyi başardılar, ancak liman kurtuldu. Bu baskın sırasında, SLC projesinin yazarlarından T. Tesei öldü.
Bununla birlikte, SLC torpillerinin birkaç kez kullanılması görevin başarıyla uygulanmasına yol açmıştır. Aralık 19 1941 gecesi, Scire denizaltı Mısır kıyılarına ulaştı. Mevcut tüm torpidolar İskenderiye'deki üssünden güvenli bir mesafede ateşlendi. Üssün ciddi bir denizaltı savunma sistemi vardı, ancak tüm sabotajcılar iç limana girmeyi başardılar: İngiliz gemisinin uyanmasından geçip açık kapıya girebildiler.
SLC torpidolarının ilk ekibi (Antonio Marcella ve Spartak Skergat) hedeflerine başarıyla ulaştılar ve savaş gemisi HMS Kraliçesi Elizabeth'in altına bir mayın kurdular. Herhangi bir sorun olmadan, düşman üssünü terk ettiler. Ancak, kıyıya inmeleri gerekiyordu ve operasyondan üç gün sonra sabotajcılar esir alındı.
Battleship HMS Kraliçe Elizabeth tamirden sonra İskenderiye limanı
Luigi Durand de la Penna ve Emilio Bianchi liderliğindeki ikinci torpido aynı anda iki sorunla karşı karşıya kaldı. Solunum aparatı başarısız olduğu için E. Bianchi yüzeye çıkmaya zorlandı ve sıkışan vidalarla torpido dibine düştü. İkinci sabotajcı bir torpidoyu birkaç metre manuel olarak sürükleyebildi ve savaş gemisi HMS Valiant'ın altında bıraktı. Sonra sigortayı kaldırdı ve gidemediği için yüzeye yükseldi. Saldırılan geminin mürettebatı tarafından iki pilot ele geçirildi.
Vincenzo Martellotta ve Mario Marino, tanker HMS Sagona'ya saldırdılar. Ana savaş başlığına ek olarak, yanlarında altı adet yanıcı fişek taşıdılar. Kartuşların dökülen yağa ateş açacağı ve böylece büyük bir yangına yol açacağı düşünülüyordu. İtalyanlar ayrıldı, ancak kısa sürede kıyıya indi ve yakalandı.
Aralık 19 sabahı birkaç patlama meydana geldi. Bunlardan ilki, HMS Kraliçe Elizabeth gemisine yerleştirilmiş olan savaş birliğiydi. Daha sonra, Akdeniz filosunun komutanı Büyük Britanya’nın patlaması sırasında geminin kıçlarında bulunan Andrew Brown Cunningham’ı hatırladığında havaya beş metre attı. Patlama geminin dibinde büyük bir delik açtı ve dibe batmaya başladı. Neyse ki, mürettebat ve İngiliz filosu için, gemi yakında oturdu ve batmadı. Daha sonra savaş gemisi restore edildi, daha sonra kırklı yılların sonuna kadar görev yaptı.
Birkaç dakika sonra "Valienta" nın altında bir patlama oldu. Bu gemi de hasar aldı, ancak batmadı. İronik olarak, ele geçirilen İtalyan sabotajcıları, mayın bölgesinden çok uzakta olmayan savaş gemisinin elinde tutuldu. Ancak, hayatta kaldılar. Gemi daha sonra tamir edildi ve önümüzdeki birkaç yıl boyunca hizmet verdi.
Tanker HMS Sagona'nın altına petrol sızması ve oldukça büyük bir yangına neden oldu. Ancak, İtalyanların orijinal planı işe yaramadı: yanan petrol sadece bir gemiye zarar verdi, HMS Jarvis.
Böylece, İtalyan Donanması üç insan güdümlü torpido kaybetti ve altı sabotaj yakalandı. Bununla birlikte, bu kurbanlar sayesinde, birkaç savaş gemisini kalıcı olarak devre dışı bırakmak ve bir tankerin imhası mümkün olmuştur. Bu, Akdeniz'deki savaşta keskin bir değişime neden olmadı, ancak yine de güç dengesini etkiledi ve İtalya'nın konumunu hafifçe düzeltti.
1943'in başında, 10 ışık filosunun Cebelitarık Boğazı yakınında bir üssü vardı. Algeciras koyunda, İspanyol karasularında, savaşın başından itibaren, terkedilmiş olan vapur Olterra karaya oturdu. İtalyan sabotajcılar bu gemiye ulaşmayı ve SLC güdümlü torpidoların üssü ile donatmayı başardılar. Böyle bir doğaçlama üssün “garnizonu” düşmana saldırmak için birçok girişimde bulundu, ancak ikisi sadece başarı ile sonuçlandı.
Olterra vapuruna gizli bir kaidenin yerleştirilmesi
Mayıs 8 gecesi 1943 gecesinde, İtalyanlar bir Amerikan ve iki İngiliz aracını baltalamayı başardı. Gemiler delik açıp mahsur kaldı. Ağustos 4'te Norveçli tanker, bir İngiliz ve iki Amerikan aracının yanı sıra battı.
SLC Maiale'in insan tarafından kontrol edilen torpidolarının operasyonu Eylül 8’ta 1943’tan sonra sona erdi. Faşist İtalya, çeşitli özel operasyonların planlanmasını ve yürütülmesini durdu. Diğer filo araçları gibi, Domuzlar da işsizdi. Gelecekte, kalan torpillerin çoğu hurdaya gönderildi. Bazı cihazlar daha şanslıydılar ve şimdiye kadar dikkatle korunan müze sergileri haline geldiler.
sonuçlar
1940-43'te, çevresinde 80 kontrollü SLC torpidoları inşa edildi. Çeşitli savaş görevlerinin yerine getirilmesinde, aynı dönemde 25 araçları kayboldu. Ancak, mürettebatlarından bazıları öldü ve bazı sabotajcılar ele geçirildi. Tüm operasyon dönemi boyunca, Maiale torpidoları yaklaşık iki düzine düşman gemisini ve gemisini yok etmeyi ya da tahrip etmeyi başardı. Bu durumda, İtalyan filosu mürettebatla birlikte birkaç denizaltı gemisi torpilini kaybetti.
Başarılı 1940 yürüyüşü sondajlarından sonra, SLC torpilleri umut verici ve umut verici bir silah olarak görülmeye başlandı. Denizaltıların kaybıyla ilgili olanlar da dahil olmak üzere ilk aksilikler projenin itibarını etkiledi, ancak 41 bir kez daha fikrin Aralık ayında bir İskenderiye saldırısında başarılı olduğunu ispatladı. Daha sonra, Maiale düzenli olarak operasyonlara katılmış olmasına rağmen, başarı düzenli olarak geri adımlarla doluydu.
SLC torpillerinin faaliyete başlamasından kısa bir süre sonra, bu tekniğin yükseltilmiş bir versiyonunun geliştirilmesi başladı. Çalışma birkaç yıl ertelendi, çünkü yeni torpido testlerine sadece 1943 başında başladı. Yeni projeye SSB adı verildi. Zamanla, tüm eski SLC torpidolarının yeni SSB'lerle değiştirilmesi planlandı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://militaryfactory.com/
http://bratishka.ru/
http://ww2db.com/
http://digilander.libero.it/