Yirmili yılların ortalarında Kızıl Ordu komutanlığı, torpido silahlanmasına ilişkin umutları incelemek de dahil olmak üzere bir dizi önemli meseleyle ilgilendi. Son zamanlarda yapılan savaşların analizi, modern gemilerin etkin bir şekilde imha edilmesi için 250-300 kg'lık bir patlayıcı madde yüklü torpidoların gerekli olduğunu göstermiştir. Hesaplamalar, sırasıyla, savaş başlığının gerekli gücüyle yeni 450-mm torpido yaratmanın imkansızlığını gösterdi. Daha büyük bir kalibreye geçiş gerektirir.
Denizcilik departmanının, 1917'te bile, Lessner fabrikasında (şimdi Dvigatel, St. Petersburg) bir 21 kalibrelik inç (533 mm) torpido yaratılmasını emretmesi dikkat çekicidir, ancak o zamanın işlerinin bitmesini önledi. 18 tesisinin baharında, Lessner üretimi durdurdu ve sonra sadece bir silah depolama tesisi olarak çalıştı. Benzer torpido silahlanma projelerinin yurtdışında da yapıldığı, ancak nesnel nedenlerden ötürü Sovyet endüstrisinin sadece yirmili yaşların ortalarında 533-mm torpido yaratmaya başladığı belirtilmelidir.
Tipik bir kombine çevrim torpilinin genel yapısı. Şekil Nemaloknig.info
Gemi ve denizaltılar için umut verici silahların geliştirilmesi, mühendis ve mucit Vladimir İvanoviç Bekauri başkanlığındaki Özel Amaçlı Askeri İcatlar Özel Teknik Bürosuna (Ostechbureau) verildi. 1921'te kurulan bu organizasyon, çeşitli sınıf ve tipte çeşitli silah ve teçhizatlarla uğraşırken, Ostechburo'nun faaliyet gösterdiği alanlardan biri donanma için mayın torpido silahlandırmasıydı. 1926'te eski Lessner fabrikasının Ofisi, yakında “Motor” olarak değiştirildi, yeni torpidolar üzerindeki çalışmaları hızlandırmak için Büroya transfer edildi. Sonra yeni bir torpido kalibreli 533 mm üzerinde çalışmaya başlama emri vardı.
Yeni bir torpido geliştirirken Ostebbyuro uzmanları, mevcut 45-12 torpidosu (ürün numunesi 1912) ve Lessner fabrikasının 533-mm torpido projesi için kalan dokümantasyonun temelini aldı. Yeni projenin başı P.V. Bekhterev, ana geliştirici - R.N. Korwin-Kossokovsky. Önceki projelerde mevcut deneyim ve gelişmeleri kullanan Ostechburo ekibi, birkaç ay içinde yeni bir projenin geliştirilmesini tamamladı. Yeni torpido 1927 yılında zaten tanıtıldı. 1924'te tanıtılan yeni isimlendirmeye göre, proje, 53-27 adını aldı - ilk sayı, torpido'nun kalibresini santimetre cinsinden belirtirken, ikincisi, oluşturma yılını belirtti.
Bazı zorluklar nedeniyle, ilk Sovyet torpilinin gelişimi ertelendi. Diğer şeylerin yanı sıra, bu filo planlarında bir değişikliğe yol açtı. Böylece, başlangıçta, yeni 533-mm torpillerinin ümit verici Dekabrist I-serisi denizaltılarının ana silahı olacağı varsayılmıştır. Ancak, bu projenin ilk denizaltıları devreye alındığı zaman yeni torpido hazır değildi. Bu nedenle, gemi yapımcıları, teknenin torpido tüplerini, 450 mm kalibreli mevcut torpidoları ateşlemek için kullanılan özel geçmeli ızgaralarla donatmak zorunda kaldılar.
Ostehbyuro ekibi torpido yaratma konusunda fazla tecrübeye sahip değildi, bu yüzden 53-27 projesinin bir takım özellikleri vardı. Tasarım açısından, yeni torpido, mevcut 450-mm ürünlerinin daha büyük gövde çapına ve daha ağır savaş başlığına sahip büyütülmüş bir versiyonuydu. Ayrıca, artan yakıt depoları hacmi. Bu durumda, iç birimler, iç sistemler vb. aynı kaldı.
53-27 ürünü, o zamanın torpidoları için geleneksel bir yerleşime sahipti. Silindirik gövdenin bir kaporta ile olan baş kısmı, dövüş bölümüne patlayıcı bir yük ve patlamasıyla uyması için verildi. Savaş başlıklarının arkasında yakıt tankları, bir hava tankı ve enerji santralinin bazı birimleri bulunuyordu. Kombine çevrim motorunun ana mekanizmaları, sırayla, gövdenin kuyruk bölümüne yerleştirildi. Calibre'deki artış nedeniyle (baz 45-12 ile karşılaştırıldığında), torpilin uzunluğu arttı. İlk versiyondaki 53-27, 6,98 mm çapında bir 533 m uzunluğuna sahipti. Ayrıca toplam ağırlığı arttırdı - 1675 kg.
Hedefi yok etmek için, yeni torpilin 200 kg ağırlığında yüksek patlayıcı bir savaş başlığı kullanması gerekiyordu. Karşılaştırma için, 45-12 şarjın yarısını taşıyordu. Prototipten yeni bir torpil, savaş başlığını baltalamak için iki cihaz aldı. Önden (dört bıyıklı) ve atalet davulcusu kullanılması önerildi. Gemi gemisinin yenilgisini önlemek için, mermide bir sigorta bulunuyordu. Çekme mekanizmalarına yalnızca taşıyıcıdan 150 m mesafede izin verdi.
Bir torpidoyu harekete geçirecek bir ısıtma aparatına sahip bir kombine çevrim makinesinin olması gerekiyordu. Otomobil, ortak krank milinin (sözde çift etkili makine) her iki tarafında torpil ekseninde bulunan iki silindire sahipti. Mekanizmaları olan birkaç şaft biçiminde şanzıman aracılığıyla, motor torku kıç pervanesine iletildi. Kombine çevrim makinesi, tasarımı 45-12 ürününün ilgili montajına dayanan, enjeksiyon ve suyun buharlaşması ile bir ısıtma cihazına sahipti. Uygulanan kombine çevrim makinesi, yaklaşık 270 hp'lik bir güç geliştirdi. Yeni makinenin karakteristik bir özelliği çalışma şekli seçiminin olmamasıydı. Yeni ünite tek moddaydı ve yalnızca maksimum güçte çalışabiliyordu.
Ostebbyuro başlangıçta yeni torpidonun iki versiyonunu geliştirdi. 53-27l modifikasyonu, denizaltı silahlanmasına yönelikti ve torpido botları, 53-27к torpidosunu taşıyacaktı. İki ürün arasındaki fark, dış ünitelerin tasarımında ve lansman yönteminde meydana geldi. Torpidoların “sualtı” versiyonu, denizaltı torpido borusundan basınçlı gaz yardımı ile başlatılmış olmalıdır. "K" modifikasyonu, flume tipindeki torpido tüpleri için tasarlandı. Bu durumda, motor çalıştırma ve diğer prosedürler uygulama için farklı bir yaklaşım gerektiriyordu.
Yeni bir 533-mm torpido projesinin geliştirilmesi, 1927'te tamamlandı, ardından Motor fabrikası bu silahın pilot partilerini üretmeye başladı. Birkaç yıldır basit bir girişim, tatsız sonuçlara yol açtı. Çalışanlar, ürünlerin kalitesini etkileyen gerekli becerileri kaybetti. Yeni türdeki ilk torpidolar, kaliteli işçilikle ayırt edilmedi ve aynı zamanda yetersiz karakteristikleri vardı. Testler sırasında sadece düşük oranlar değil, aynı zamanda teknolojik problemler de kaydedilmiştir. Özellikle, derinlik kontrolü ile ilgili problemler gözlemlendi ve bazı ürünlerin sızdıran bir durumu vardı. Bu tür sorunları tespit ettikten sonra, Ostechbureau ve üretici uzmanları, projenin ince ayarını yapmak ve silahtaki kusurları düzeltmek için çok zaman ve çaba harcamak zorunda kaldılar.
Denizaltı D-533 "Narodovolets" serisi I "Decembrist" Nazal 2-mm torpido tüpleri. Wikimedia Commons resmi
Bu sorunların sonucu ve onları düzeltmeye duyulan ihtiyaç işi ertelemekti. Yeni silahların testleri ve iyileştirilmesi, 1927 yılında başladı ve birkaç yıl sürdü, sadece 1930 ile sona erdi. Bu süre zarfında Dvigatel tesisinin çalışanları toplandı ve Özel Teknik Büro ile birlikte, her iki versiyonda da hem denizaltılara yönelik hem de yüzey filosu için yaratılmış yaklaşık 50 torpil test edildi. Tüm ön çalışmaların tamamlanmasından ve en büyük eksikliklerin düzeltilmesinden sonra, halkın savunma komiseri ve savunma sanayinin liderliği projeyi onayladı. Ek olarak, tesis ve Ostechburo, daha sonra filoya ürün tesliminde yeni torpidolar 53-27'i tamamen üretmek için izin aldı.
İlk Sovyet torpido 53-27, önceki 45-12'ten sadece boyut bakımından değil, aynı zamanda diğer bazı özelliklerin diğer değerlerinde de farklıydı. Ek olarak, bir dizi parametrede gözle görülür bir gecikme oldu. Kombine çevrim makinesinin gücünün artması nedeniyle, hızı 43,5 düğümüne getirmek mümkündü, ancak hızı değiştirme imkanı yoktu. Strokun derinliği 3 ile 14 m arasında değişebilir ve mevcut otomasyonla kontrol edildi. Aynı zamanda, hareket mesafesi 3700 m'ye düşürülmüştür, karşılaştırma için, 45-12, parkurun ayarlanan derinliğine bağlı olarak, 6 km'ye kadar mesafedeki hedeflere saldırabilir.
Seri üretim sırasında, 53-27 torpido bazı değişiklikler geçirdi. Bu silahların yeni serileri sürekli olarak sonuçlandırılıyor ve bu da performansta bir miktar artışa yol açıyor. Bununla birlikte, parametrelerin toplamında, tüm yeni sürümler temel değişikliklerden pek farklı değildi. En göze çarpan değişiklikler, sözde otuzlu yılların başlarında yapıda yapıldı. 200 Serisi. Bu sürümdeki torpidolara, 250 kg patlayıcı ile güncellenmiş uzun bir dövüş bölmesi verildi. Bu inceltme nedeniyle, silahın uzunluğu 7,15 m'ye ve ağırlık 1725 kg'a yükselmiştir. Diğer özellikler değişmedi. Ağırlık ve boyuttaki hafif bir artış, hız ve aralığın karakteristikleri üzerinde gözle görülür bir etkiye sahip olamaz: torpil, 3,7 düğümü yakınındaki bir hızda 43,5 km'ye kadar gidebilir. Savaş birimindeki artış, 200 serisinin torpidolarının tüm 53-27 üretimi arasında en yaygın hale gelmesi sonucu orduya ilgi gösterdi.
Çeşitli kaynaklara göre, 1935 tarafından, Dvigatel fabrikası, 2-2,5 tipinde en az 53-27 bin torpilini iki yüzeyde, yüzey ve denizaltı filoları için inşa etti. Bu nedenle, yalnızca 1934'te müşteriye denizaltılar için altı yüzden fazla torpil ve gemi ve tekneler için yaklaşık 220 verildi. 35'ta, kendi tasarımına sahip ilk Sovyet torpidolarının üretimi durduruldu. 53-27 ürünü yetersiz özelliklere sahipti, bu yüzden daha fazla üretim uygun görülmedi. Temel özelliklerde artışla derin bir modernizasyon yapılması gerekiyordu. Her serideki küçük değişiklikler ile projenin geliştirilmesi kabul edilemez olarak kabul edildi.
1930'ların başlarında, Sovyetler Birliği İtalya'dan, yeni atama 533F'yi alan 53-mm'lik bir ürün de dahil olmak üzere birçok modern torpido silahı örneği aldı. Torpido 53-27'in modernizasyonu sırasında, dış kalkınmanın bazı bileşenlerini kullanmaya karar verildi. İtalyan torpido bir hidrostat, bir ısıtma cihazı, bir basınç regülatörü ve diğer bazı düğümleri ödünç aldı. Benzer şekilde güncellenen torpido, 1936 yılında hizmete girdi ve 53-36 adını aldı. 53-27 bazından, bileşenlerin bileşiminde farklılık göstermekteydi, ancak ana karakteristiklerde değil. Boyutlar, ağırlık, savaş başlığı, hız ve aralık aynı seviyede kaldı.
53-36'in yalnızca temel özelliklerinde değil, temel 53-27'ten çok farklı olduğu belirtilmelidir. Yeni proje sırasında, Donanma'nın 1936'tan 1938 yılına kadar ödünç alınmış birimlerle yalnızca yüz torpido kurmayı başarması nedeniyle, teknik ve teknolojik sorunlar ortaya çıktı. 38'te başarısız olan ürün 53-36 hizmetten kaldırıldı. Toplamda, 53-27 ve 53-36 tiplerinden sadece birkaç bin adet torpido üretildi ve müşteriye teslim edildi ve ilk modelin ürünlerinin birçoğunda değişiklik yapıldı.
1937'in baharında, Ostechburo, Halk Savunma Sanayii Komiseri tarafından devralındı. Daha sonra Özel Teknik Yönetim'e dönüştürüldü ve ardından üç ayrı araştırma enstitüsüne bölündü. Sonbaharda, 53-27 proje liderleri de dahil olmak üzere bu kuruluşun birkaç çalışanı tutuklandı. Yılın 1938'unun başında VI Bekauri ve P.V. Bekhterev vuruldu.
53-27 torpido üretimi, 1935'te durduruldu. 53-36’in yükseltilmiş sürümleri, 1938 yılından önce üretildi. İki yeni torpilin geliştirilmesi ve üretilmesi boyunca, projelerin yazarları mevcut eksiklikleri ortadan kaldıramaz ve ürünlerin özelliklerini kabul edilebilir bir düzeye çıkarmazlar. Ancak, belli bir zamana kadar filonun en iyi torpidoları kullanmak zorunda kalmaması nedeniyle bu tür silahlara alternatif yoktu.
Filonun hızlı ve eksiksiz bir şekilde yeniden donatılmasının yeni torpidolarla imkansızlığı nedeniyle, 53-27 ürünleri II. Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar kullanıldı. Bu durumda, bu tür silahların savaşta kullanıldığı ilk vakalar Sovyet-Finlandiya savaşı ile ilgilidir. Haberlere göre, bu çatışma sırasında, Baltık Filosu 11 torpidoları 53-27 kullandı, bunlardan sadece üçü hedefi vurdu. Düşman gemilerinin yokedilmesi, silahın güvenilirliğinin kabul edilemez derecede düşük olmasından dolayı, torpido imalatının düşük kalitesi ile önlendi. Bu daha çok sayısız hata şeklinde ortaya çıktı.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasından kısa bir süre önce filonun mayın ve torpido departmanı, Savunma Komiserliği'ne, kalan 53-27 torpidolarını ikinci tur rezervine çekmesi için bir teklif gönderdi. Bu, mevcut eski torpidoların arka depolara gönderilmesi ve daha sonra hizmetten çıkarılması, görevden alınması ve imha edilmesi gerektiği anlamına geliyordu. İyi umutları olan böyle bir teklif, eski silahların bile hizmette kalmasını gerektiren savaşın patlaması nedeniyle uygulanmadı.
Denizaltı serisi I "Dekabrist" - Torpidoların ana taşıyıcılarından biri 53-27. Şekil Wikimedia Commons
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında 53-27 tipi torpidoların Baltık Filosunun denizaltıları tarafından kullanıldığı bilinmektedir (diğer filolarda benzer torpidolar kullanılmamıştır). Bu tür 44 ürünler kullanıldı: 19 gemi ve tekneler, 23 denizaltılar. Hedefin başarılı bir yenilgisiyle, ekipmanın savaş başlığının baltalanmasındaki başarısızlığıyla üç atış sona erdi. Diğer 18 torpidoları hedeflerine ulaşamadı ya da geçti. Aynı zamanda, Baltık Filosunda 350 torpido 53-27 vardı. İlk Sovyet torpilinin düşük güvenilirliği ve verimliliği yeni bir onay aldı.
Çok düşük tüketim nedeniyle, depolarda ve bazlarda düşük özelliklere sahip çok sayıda eski torpido kalmıştır. Tüm bu silahlar zamanla silindi ve gereksiz yere atıldı. Otuzlu yılların sonundan itibaren filosuna sadece daha yeni özelliklere sahip torpidolar geliştirilmiş özelliklere sahipti. Bu bağlamda, 53-27 torpillerinin kullanımı ya da depolanması gereksizdi. Eski silahları 2 turnesinin rezervine devretme savaş öncesi önerisi ancak kırklı yılların ortalarında pratik uygulamaya geldi.
Sovyetler Birliği'nde oluşturulan ilk torpido, yüksek performans farklı değildi. Buna ek olarak, istenen çok şey bıraktı ve çeşitli bileşenlerinin güvenilirliği. Ancak, yirmili yılların ortalarında Sovyet askeri filosunun, yerli uzmanlar tarafından oluşturulabilecek ve inşa edilebilecek mevcut ürünleri kullanmak zorunda kalması nedeniyle bir seçeneği yoktu. Düşük özelliklere sahip 53-27 torpillerinin geliştirilmesi ve işletilmesinde daha fazla deneyim, daha başarılı bir proje olan 53-38'in oluşturulmasını mümkün kılmıştır. Bu tür torpidolar, Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında denizaltıların ana silahlanma merkezlerinden biri olmalarını sağlayan, artan özellikleriyle ayırt edildi. 53-27 ürününe gelince, birçok soruna rağmen Sovyetler Birliği'nde oluşturulan ilk torpido olarak yerli mayın torpido silahları tarihinde kalmıştır.
Göre:
http://flot.sevastopol.info/
http://submarine-at-war.ru/
http://keu-ocr.narod.ru/
http://weapons-world.ru/
Shirokorad A.B. Yerli filonun silahları. 1945-2000. - Minsk: “Hasat”, 2001