Eski Zamanlara benziyor. Gerçekten Eski Zamanlar
Geçtiğimiz birkaç gün, aynı cinsiyetten evlilik mücadelesine katılan yasal alimler ve eylemcilerle, gelenekselci tarafından, hızla değişen yasal ve politik manzara göz önüne alındığında, gelenekselci nedenin bugünlerde nerede durduğunu soranlar diye soruyorum. Büyüleyici şeyler öğrendim ve bir sonraki sayı için onlar hakkında yazacağım. TAC. Kültür savaşındaki bu cepheden biri, evlilik konusunda geleneksel İncil öğretisine sahip olan Hıristiyanların, ilk yüzyıllarda Kilise'le hayal edebileceğimizden çok daha hızlı bir şekilde ortak olacağımızı anlamaları gerektiğini söyledi. Bu, çoğu durumda, eski Roma'da olduğu gibi, düşmanca bir pagan kültüründe haydut ve salgınlar olacağız.
Kaynağım korkutucu bir teklif vermek değildi, ama sadece evlilik tradlarının uyanıp neler olduğunu görmeleri ve beklentilerini hızla ortaya çıkan yeni bir dünyaya uyarlamaları gerektiğini söylüyordu.
Hemen şimdi, Güney Baptist askeri papazlarının yüzleştiği şey hakkında bu Baptist Basın hikayesini okuduğumda düşündüm. alıntılar:
Kararlar ve değişiklikler, papazlardan aynı cinsiyetten çiftler için evlilik, aynı zamanda danışmanlık, evlilik geri dönüşleri ve cenazeler için evlilik yapmalarının istenebileceği anlamına geliyor. Askeri papazların eşcinselleri rahatsız etmek için disiplin cezası vermeden bazı Kutsal Yazılardan alıntılar yapıp yapamayacaklarına dair endişeler de var.
Moore, “Askerde görev yapanlarınız, nihayetinde bu ülkenin karşı karşıya kalacağımız şeyin ön dalgasında” diyor Moore. “Amerika Birleşik Devletleri'ndeki her topluluğun birkaç yıl içinde uğraşacağı bazı şeylerle uğraşıyor olacaksınız.”
Güney Baptist Etik ve Dini Özgürlük Komisyonu başkanı Dr. Russell Moore'dan daha fazlası:
Moore, bugünün papazlarının birinci yüzyıl kilisesi döneminde Havari Pavlus'un karşılaştığı zorluklarla karşılaştığı şeyi karşılaştırdı. Pavlus, haklarını, kendi iyiliği uğruna değil, emsalleri belirlendiği için bir Roma vatandaşı olarak kullanmaya çalıştı. Paul’un, Roma’da bir cezaevinde kaldığını, Elçilerin bölüm 16’da kaydedildiğini anlattı.
“Paul haklarını aramıyor, ama buna cevabını başkalarının da etkileyebileceğini biliyor. Sizi gerçekten aynı yerde tanıdığınızı hatırlayın, ”dedi Moore. “Gelecek 300 yıl boyunca etkisi olacak kararlar alıyorsunuz. Neler olup bittiğini bilmemiz gerekiyor, böylece yalnız durmuyorsunuz. NAMB ile yasal ve kültürel olarak çalışacağız ve kiliselerimizdeki insanların bilmesi için Güney Baptistleri eğiteceğiz. ”
Kimse erken Hıristiyanların dayandığı türden zulüm hakkında konuşmuyor, hadi şimdi masadan kaldıralım. Gördüğümüz şey, Hristiyanlığa inanan insanların, Hristiyanlığa gerçekten inanamayan, ancak tarihi Hristiyan normların verilemeyeceği değil, çoğulcu bir kültürde yaşamayı öğrenmek zorunda oldukları, Hristiyan sonrası Amerika'da yaşamın bir sonraki aşamasıdır. radikal bir biçimde çoğunluk kültürüne karşı çıkmak. Hristiyanlar inanç için acı çekmenin ne demek olduğunu öğrenecekler - inanmasam da, ilk kilisenin yaptığı dereceye inanıyorum (ve kesinlikle umuyorum) - umutlarını ve kendilerini giderek daha fazla gören bir dünyaya açıklıklarını koruyarak yabancılar, hatta düşman yabancılar. Ayrıca, büyük kültüre asimilasyona başarıyla direnebilecek çocukları yetiştirmenin ne demek olduğunu da öğrenecekler.
Bu amaçla, bir okuyucu bana bu gençlik bakanlığı ile ilgili düşüncelerini, gençlerle “ilgili” olmaya çalışan kiliselerden bıkmış olan Piskoposluk bir papaz olan Peder Matt Marino tarafından gönderdi. Bu yaklaşımın, gençlerin kiliselerden neden kaçtıkları ile ilgisi olduğuna inanıyor ve kurumsal kilisenin cevabını, bir zamanlar, ölen, ancak bunun gerçeğini kabul etmeyi reddettiği bir genç hastane hastasının tepkisi ile karşılaştırıyor. Fr. Marino, erken kilisenin bizim için bir model olabileceğine inanıyor. Alıntı:
İnsanlara istediklerini vermenin zıttı, onlara ihtiyaç duydukları şeyi vermektir. Güzellik şu ki, Hıristiyanlık zaten bunun nasıl yapıldığını biliyor.
Bir zamanlar inancımız Hristiyan olmayan bir imparatorluğa ulaştı. 11 korkan adamın dünyanın gördüğü en güçlü imparatorluğu ele geçirmesi 300 yıldan az sürdü. Bunu nasıl yaptılar? İlgili, homojen bir şekilde gruplandırılmış, ayrılmış, ilgi çekici profesyonelleşmiş bir model seçtiğimizde; İlk kilise, çok etnik gruptan oluşan, çok sosyal sınıflı, Arayıcı Duyarlı bir kiliseyle yaptı. İbadet, kutsallık ve sembolle doluydu. İnanç topluluğunu Hıristiyan anlatılarına dahil etti. Bu ibadet öyle Tanrı'ya yöneldi ve içeriden şekillendirendi ki, erken kilisede Hıristiyan olmayanlardan cemaatten önce binayı terk etmeleri istendi! Hangi etkiyle? Dönüştürülen arkadaş grubundan kilise en az, en son ve en çok kaybeden, en sevilen ve hizmet veren otoyollara ve karayollarına çıktı. İçindeo İsa'nın cesedi Hristiyanlar inançlarını Romalılar'ın 1:16 cesaretiyle paylaştılar, yoksullara terk ettiler, dulları beslediler ve yetimlerini evlerine aldılar. Dünya fark etti. Onları etkinliğimize davet etmek yerine aşık olduk.
Bugün bulunduğumuz yerin güzelliği, hastane yatağındaki kızın aksine ölümcül hapımızın hala reddedilebilmesi. Çok geç değil. Daha Mesih merkezli olanlar için takip ettiğimiz kültür merkezli modelleri bırakabiliriz. Daha eskileri. Daha köklü olanlar. Ve en güzel şey, öğrencilerin gerçekten onlardan zevk almasıdır.