Bir gün kızım bana peri masallarında neden bu kadar az anne olduğunu soracak.
Daha doğrusu, neden bu kadar az var yaşayan anneler. Anneler bu masalların hiçbir yerinde ve her yerinde yoktur: ölü veya ruhlu, iç seslerde veya vaftiz perilerinde bulunur, vahşi veya bilge canavarlara dönüştürülür. Kadınlar bu hikayelerin çoğunu kendi kızlarıyla paylaşmak için kendileri anlattı. Neden sadece hayaleti oynayabileceğin bu kadar çok hikaye yazıyorsun?
Karmaşık bir cevabı hak eden karmaşık bir soru, ancak esas şudur: Annelerin kızlarını onlarsız bir hayata hazırladıklarından şüpheleniyorum.
Çok uzun zaman önce, ilk peri masalları hayal edilirken anneler her zaman kaybolmanın eşiğindeydi. Yetişkin bir kadın olmak, en iyi ihtimalle güvencesiz bir varoluş yaşamak demekti. Çok yakında şiddetten, tecavüzden, dayaktan ve hatta cinayetten emin olabilirsiniz. Çok yakında, doğum sırasında hastalık veya ölüm olacağından emin olabilirsiniz. Çok yakında gidebilirsin, bir sonraki genç doğurgan kadına geçebilirsin, hala yavrularını emzirebilirsin. (Üvey annelerin hikayesi bambaşka bir denemedir.) O günlerde, yolu aydınlatmak, ekmek kırıntılarını atmaya devam etmek, çalılıktaki dikenleri temizlemek için geride bırakabileceğiniz bir şey yaratmak zorundaydınız. Bir ağaç ya da hayalet ya da ayı ya da iyi bir peri - ama bir şey, sizden daha uzun süre dayanacak bir şey.
Bir anne bir hediye, bir hikaye miras bırakmalıydı. Ve bir kızın hazır olması gerekiyordu. Annesinin ortadan kaybolması için - ve kendisi için de.
*
Kızım sadece iki yaşında, ama şimdiden genel güçlenme durumu hakkında endişeleniyorum. Ünlü kadınlar, bilim adamları, sanatçılar ve politikacılar hakkında kitaplar satın alıyorum. Bir kitap ceketi “Bunlar peri masalları, yeniden çevrilmiş ve anlatılmış” diyor. 'Her yaştan genç kız ve kadın için güçleniyor.' Prenses Leia ve özellikle (sonunda!) Rey ile tanışmasını bekleyemiyorum. Güçlü kızların oynadığı şovları izliyoruz.
Ve şimdilik neşeli, tehdit içermeyen peri masalları okuyacak. Ama biraz daha büyüdüğünde, gerçek şeye dalacağız, dönmeden. Hazır olduğunda, kendi kendini yaralayan üvey kardeşlerle “Külkedisi”, tecavüz ve bebeklerle “Uyuyan Güzel”, ensest fikirli babayla “Eşek Derisi” ni okumasını istiyorum. Kapıda cani kurtla birlikte 'Kırmızı Başlıklı Kız' ı okumasını istiyorum.
Kızımın travma geçirmesini istediğimden değil. (Kitaplarını okuyan biri gibi olmayacak da Bruno Bettelheim bilir; 'Çocuk sezgisel olarak anlıyor ki bu hikayeler gerçek dışı , onlar değil gerçek olmayan , 'Diye yazıyor Büyünün Kullanımları .) Ama bir şeyin öyle olduğunu söylersek, öyle olması gerektiğini iddia etmeyi bırakmamızı istiyorum. Dünyayı fetheden kadın kahraman prensesler hakkında istediğimiz kadar kitap yazabiliriz - ve onları memnuniyetle karşılıyorum - ama bu kadınların takip edilmesine, doxx'a uğramasına, taciz edilmesine, susturulmasına, tecavüz edilmesine, evlendirilmesine, hedef alınmasına, tutulmasına engel olmuyor üreme haklarımız için savaşıyoruz. Kızlarımızın akıllı, sert ve dünyayı kendi kurallarına göre ele almanın kendi içlerinde olduğunu anlamalarına yardımcı olmak bir şeydir. Ne kadar güçlü olurlarsa olsunlar, kendilerinin (ve annelerinin) neredeyse kesinlikle karşılaşacakları gerçek zorlukları tamamen aklamak başka bir şeydir. Belli bir dünyada doğarız ve bu dünyada nasıl gezineceğimiz kısmen cesur ve kısmen, açıkçası ihtiyat ve uyarıdır.
Evet kızım izleyecek Mucize kadın ve Karışık . Ama sonunda Boko Haram hakkında, Mormon kardeş eşleri hakkında, IŞİD’in gelinleri hakkında çok şey öğreneceğiz. dünya çapında her üç kadından biri hayatları boyunca cinsiyete dayalı şiddete maruz kalacaktır. Dünyanın hala kadınlar için inşa edilmediğini anlayacaktır. Bu zamanda doğduğu için şanslı olsa da bu yerde bir erkek olmadığını öğrenecektir. Yine de, neşeli, olumlu feminizmi aracılığıyla bile, belirli bir pratik keskinliği öğrenmesi gerekiyor. Günler boyunca kendi yolunda dans edebilir, ancak karanlık olduğunda anahtarlarını çıkararak hızla yürümesi gerekir.
*
Masalların feminist olduğunu düşünürsem, röportajlarda, sınıflarda ve izleyiciler tarafından bana soruldu. Bence öyleler, ama bizim modern feminizm tanımımıza göre değil. Geleneksel peri masalları böyle bir kavram ortaya çıkmadan çok önce yaratılmıştı ve bence kadınları ayağa kaldırmak yerine kadınlara yardım ediyorlar. Yüceltmek yerine uyarıyorlar. Çok daha eski bir feminizm türü olan yararlıdırlar.
Bununla birlikte, geleneksel peri masallarını benimseyen ve kısmen beklentileri alt üst ederek onlardan daha açık bir şekilde feminist bir şeyler yapan birçok modern yazar var. Helen Oyeyemi, Molly Gaudry, Kate Bernheimer ve Matt Bell'in yaptığı gibi Angela Carter ve Kelly Link akla geliyor. Bu yazarlar açık bir şekilde feminist peri masalları yaratmıyorlar, örneğin filmin Dondurulmuş yapar. Bunun yerine, ortaya koydukları hikayelerin sorunlu doğasına derinlemesine bakarlar ve bize yeni bakış açıları, yeni görme yolları sunarlar. Çoğunlukla yeniden anlatımları orijinallerinden daha karanlıktır, çünkü kısmen modern, feminist bir bakışa davet ederlerken, kahramanlarımızın karşılaştığı korkunç seçenek eksikliğini ortaya çıkarmak için perdeyi geri çekerler. Kol veya düğme yoktur; sadece modern okuyucular, bu kahramanların yaşamları ile kendi zamanımızdaki kadınların yaşamları arasındaki paralellikleri açıkça (ve rahatsız bir şekilde) görüyorlar.“Yüceltmek yerine uyarıyorlar. Çok daha eski bir feminizm olan yararlılar. '
Hilary Mantel son zamanlarda eleştirilen yazarlar 'Bu, geçmişte kadınlar hakkında yazmak isteyen, ancak onları geriye dönük olarak güçlendirmeye direnemeyen kadın yazarlar için sürekli bir zorluktur. Hangisi yanlış. '
Sanırım Mantel ile bir dereceye kadar aynı fikirdeyim; Hikayeyi ilk etapta yönlendiren şey faillik eksikliği olduğunda karakterlere temsilci veremezsiniz. Ama her zaman vardır bir şey yazar, kuşatılmış peri masalı kahramanını verebilir - bu sadece büyük ve keskin bir bıçak olsa bile. Ya da kurdu yatağa çekme becerisi.
*
Bu masalların bazılarının yapımcıları uzun zaman önce dönüyordu. bazı durumlarda binlerce yıl. Hayat zor, kısa ve acımasızdı, özellikle kadınlar için. Yine de tarihin bu son dönemlerinde bile kadınlar ve kızlar, peri masallarının en iyi işlediği o karanlıkla hâlâ arkadaş canlısıdır.
Uyarılar hala doğrudur.
'Güzel ve Çirkin' de tüccarın kızı, sonunda kendisini esir alan kişiye aşık olur ya da en azından öyleymiş gibi davranır. 'Sadık Teneke Asker' de balerin, kendisini seven küçük askeri onunla birlikte bir ocakta yakılarak görmezden geldiği için cezalandırılır. 'Vahşi Kuğular', 'Elmaslar ve Kurbağalar', 'Küçük Deniz Kızı' ve diğer birçok hikayede, kadın kahraman konuşma yeteneğini kaybeder ve böylece kendi kaderinin kontrolünü kaybeder.
Ve hâlâ taciz edici evliliklere ve evlere hapsolmuş kadınlar, kendilerine aşık olan bir adama aşık olmadıkları için cezalandırılan (bazen öldürülen), kadınlar sayısız şekilde susturulmuş değil mi? Yeni CDC raporu aslında, çoğunluk Amerikalı kadın cinayetlerinin oranı aile içi şiddet içeriyor. Şimdi ve yarın hala tehlikede olan kızlarımız ve kendimiz için bile bu masallardaki uyarıyı hala göremeyebiliriz?
*
Sohbetlerde ve çevrimiçi incelemelerde tekrar tekrar ortaya çıkan bir şey: Bazı genç okuyucular, son koleksiyonuma dahil ettiğim peri masalının, “Vahşi Kuğular” ın yeniden anlatımının çok üzücü olduğunu hissettiler. Anlatılandan daha fazla ima edilen bir tecavüz sahnesi var ama yine de kendilerini kör hissediyorlar. Ve onların duygusal sıkıntılarını anlıyorum ve empati kuruyorum; Yeni bir anne olarak, tanıdığım tüm genç kadınları korumaya yönelik neredeyse ilkel ihtiyaçtan bunalmış hissediyorum.
Ama aynı zamanda duygusal sıkıntı da olabilir. işe yarar. Önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü tecavüz, taciz, taciz - bunlar kadınları görmezden gelir. Hazır değilsek, hazırlıklı değilsek, annelerin ve kızların neden ortadan kaybolduğunu bilmiyorsak güçlenemeyiz. Bazen kurt davetsiz görünür.'Her zaman var bir şey yazar, kuşatılmış peri masalı kahramanını verebilir - bu sadece büyük ve keskin bir bıçak olsa bile. '
Bugün gençlerin bir şekilde şımartıldığına veya korkak olduklarına bir an bile inanmıyorum; bu tam bir saçmalık ve suçlamanın iklim değişikliğinin ve 11 Eylül'ün gölgesinde büyüyen bir nesli ve yüksek öğrenci kredisi borçlarını hedeflemesi, açıkçası korkunç. Ama onları korumayı ve kızımı ve onun neslini korumayı sevdiğim yolun bir parçası da, o kötülüğün yüzünü çizmek ve böylece onu çok uzun zaman önce tanımayacaklar.
Ve sanırım bu hikayeleri yazan annelerin yaptığı buydu. Kızlarını, yeğenlerini veya torunlarını korkutmak istediklerini sanmıyorum, benimkini de korkutmak istemem. Ama kızların geniş, kötü dünya hakkında bilmesi gerekenleri biliyorlardı. Bunu anlatmak için bir ağaç, tilki veya peri icat etmeleri gerekse bile.
*
Kızım bir gün bana bu masallarda neden anne olmadığını soracak, o zamanlar dünyanın kadınlar için tehlikeli bir yer olduğunu söyleyeceğim.
O zamanlar , Diyeceğim ve bu cümleyi elimden geldiğince çok anlamla yükleyeceğim. 'Ve şimdi' eklemeyeceğim. Aynı benim yaptığım gibi, benden önceki ve benden önceki ve benden önceki masal okuyucuları gibi, masalların başlangıcına kadar onun da bu sonuca varmasına izin vereceğim. Korkmayacak, umarım ve cehennem gibi güçlenir, umarım - ama aynı zamanda acımasızca dünyaya girmeye ve orada bulduğu her şeyle savaşmaya hazırdır. Krallar ve kraliçeler ve cadılar ve sihirli aynalar ve üvey anneler, pasif babalar ve kılık değiştirenler ve avcılar ve evet - güzel, tehlikeli kurtlar.