Kiev'i "alnına" götürmek mümkün olmadı ve güneyden dolaşmak için bir emir geldi ... Böylece, korkunç bir "Yeşil Brahma" kelimesi, Dünya Savaşı'nın büyük savaşlarının haritalarında belirtilmeyen bir alan olan insan söylentisinde ortaya çıktı. Sinyuk Nehri'nin sağ yakasında, Kirovohradshchyna'nın Novoarkhangelsky bölgesindeki Podvysokoye köylerinin ve Cherkasy bölgesinin Talne bölgesindeki Legezino'nun yakınında bulunan bu ormanlık ve engebeli masif, Büyük Vatanseverlik Savaşının ilk aylarının en trajik olaylarından biri olarak biliniyor. Ve yine de, Uman'ın savunma operasyonu sırasındaki sert savaşların katılımcısı ünlü söz yazarı Yevgeny Aronovich Dolmatovsky idi.
"Yeşil Brahma" adlı kitabının (tam format) 1985'ta yayınlanmasıyla, "Yeşil Brahma" nın sırrı ortaya çıktı ... Bu yerlerde, Güney'in 6-I ve 12-I orduları neredeyse tamamen tahrip edildi - En öndeki generaller Muzychenko ve Ponedelin. Ağustos ayının başlarında, 130 binlerce kişiyi, 11 binlerce asker ve subayı, çoğunlukla arka birliklerden Brahma'yı terk etti. Gerisi ya yakalandı ya da sonsuza dek Yeşil Brama kanalında kaldı ...
Ayrı Kolomiya sınır komutanlığı makamının ofisine bağlı olarak oluşturulan Güney-Batı Cephesi'nin arkasındaki sınır muhafızlarının ayrılması ve aynı adın sınır ayrılmasında, sınırdan ağır çatışmalar çekilerek hizmet köpekleri vardı. Sınır ayrılmasının savaşçılarıyla birlikte, tüm sert zamanlara cesurca katlandılar. Tabur komutanı, Kolomiya sınır ayrılmasında çalışan personel genel başkan yardımcısı olan Binbaşı Lopatin (diğer verilere göre Binbaşı Filippov, konsolide bir dekolman emri verdi), çok kötü tutukluluk koşullarına rağmen, uygun gıdaların bulunmamasına ve köpekleri serbest bırakma emrine uymadı. Umansk ordusunun komutanlığının karargah birimlerinin çekilmesini kapsayan tabur, Legedzino köyünde, Temmuz 30'ta son savaşını yaptı ... Kuvvetler çok eşitsizdi: faşist alayın yarım bin sınır muhafızına karşı. Ve kritik bir anda, Almanlar bir sonraki saldırıya geçtiğinde, Binbaşı Lopatin, sınır muhafızlarının ve hizmet köpeklerinin faşistleriyle el ele mücadele gönderme emri verdi. Son rezerv buydu.
Gösteri korkunçtu: 150 (çeşitli veriler - 115 ila 150 sınır köpeği, Lviv sınır resmi köpek yetiştirme okulundan olanlar da dahil olmak üzere), otomatik ateşle püskürtme yapan Nazilere karşı eğitimli, yarı açlıklı çoban köpekleri. Çobanlar, ölüm kramplarında bile Nazilerin boğazlarına kazıldılar. Kelimenin tam anlamıyla ısırılan ve süngü ile doğranmış düşman geri çekildi, ancak kurtarmaya geldi tanklar. Isırıklarla, korku çığlıklarıyla Alman piyadelerini ısır, tankların zırhına atladı ve fakir köpekleri vurdu. Bu savaşta, 500 sınır muhafızının hepsi öldürüldü, bunlardan biri teslim olmadı. Ve görgü tanıklarına göre hayatta kalan köpekler - Legedzino köyü sakinleri, sonuna kadar rehberlerine sadık kaldılar. Bu kıyma makinesinde hayatta kalanların her biri efendisinin yanında yatıyordu ve yakınında kimseye izin vermedi. Alman hayvanları her çobanı vurdu ve Almanlar tarafından vurulmayanlar yiyecekleri reddetti ve sahada açlıktan öldü ... Kırsal köpekler bile anladı - Almanlar köylülerin büyük köpeklerini, hatta tasmalı olanları vurdu. Sadece bir çoban kulübeye sürünerek kapıya düştü.
Adanan dört bacaklı bir arkadaş barındı, dışarı çıktı ve bunun üzerine bir tasma ile köylüler, bunların yalnızca Kolomi sınır muhafızlarının değil aynı zamanda kaptan M.Ye'nin özel hizmet köpek yetiştiriciliği okulunun da sınır köpekleri olduğunu öğrendiler. Kozlov. Savaştan sonra, Almanlar ölülerini topladıklarında, köylülerin hatıralarına göre (ne yazık ki bu dünyada çok az kişi kaldı), Sovyet sınır muhafızlarını gömmesine izin verildi. Tarlanın merkezinde toplanan ve sadık dört ayaklı asistanlarıyla birlikte gömülen herkes, gömünün sırrını yıllarca sakladı ... Bu unutulmaz savaşın araştırmacısı Alexander Fuka, sınır muhafızlarının kahramanlıklarının ve asistanlarının köylüler arasındaki hatıralarının çok büyük olduğunu söyledi. Alman işgal idaresinin ve bir polis ekibinin varlığına rağmen, köyün erkek çocuklarının yarısı ölenlerin yeşil şapkalarını gururla giyiyorlardı. Sınır muhafızları tarafından gömülen, faşistlerden saklanan yerel halk, Ölülerin fotoğraflarını Kızıl Ordu kitaplarından ve subaylarının sertifikalarından çıkardılar ve daha sonra tanımlanması için yolladılar (bu tür belgeleri ölümcül bir tehlike olarak saklamak mümkün değildi, bu nedenle kahramanların adlarını belirlemek mümkün değildi). Ve Hitler ve Mussolini arasındaki planlı zafer toplantısı 18 Ağustos'unda gerçekleşti, ama tabii ki, Kiev'de değil, orada, Legedzino'da, bu amaç için Talny'ye giden ve Sovyet sınır muhafızlarının sınır olarak düzenlediği hedef.
Sadece 1955-m'de, Legedzino sakinleri, hemen hemen tüm 500 sınır muhafızlarının kalıntılarını toplayabildi ve onları toplu mezarın bulunduğu köy okuluna transfer etti. Ve faşistlere karşı insanlarla el ele tek el mücadelesinin gerçekleştiği köyün eteklerinde, Mayıs 9'te Büyük Vatanseverlik Savaşı gazilerinin gönüllü bağışları, sınır askerleri ve Ukrayna'nın köpek işleyicileri, dünyanın silahlı bir adama ve onun sadık bir adama sahip olmasıyla arkadaş - köpek Başka hiçbir yerde böyle bir anıt yoktur. “Dur ve eğ. Burada Temmuz ayında, ayrı Kolomyisk sınır komutanlığı ofisinin savaşçıları olan 2003, düşmana yapılan son saldırıya kadar gitti. 1941 sınır muhafızları ve hizmet köpeklerinin 500'i bu savaşta cesurca öldürülüyor. Sonsuza dek yemin, yerel topraklara sadık kaldılar. ” Bugün sadece iki ölü sınır muhafızı bilinmektedir.