Sistemik lupus eritematozusu (SLE) anlamadaki ilerleme, hastalık heterojenliği nedeniyle engellenmiştir. SLE'li hastalar çeşitli organ tutulumunun yanı sıra çeşitli otoantikorlar ile başvurabilirler. Aslında, SLE muhtemelen sistemik otoimmünitenin geniş bir klinik fenotipine giren birkaç heterojen hastalığı temsil eder. SLE'li hastaların çoğunda hafif hastalık görülürken, diğerlerinde katastrofik bir sunum ve hayatı tehdit eden ilerleme vardır. SLE'de farklı fenotipleri yönlendiren faktörler hakkındaki mevcut bilgiler sınırlıdır; bununla birlikte, SLE patogenezinin tam bir şekilde anlaşılmış olmamasına rağmen, son 50 yılda büyük ilerleme kaydedilmiştir ve ölüm oranı şu anda 10 yıllık sürede sadece %10'dur (1960'larda 3 yıl içinde %50 ile karşılaştırılmıştır).
Bununla birlikte, bağışıklığın baskılanması, kardiyovasküler hastalık ve böbrek yetmezliği ile ilgili enfeksiyonlar önemli bir yük oluşturur ve kaybedilen üretkenlik ile ilgili tıbbi maliyetler de yüksektir. Sistemik lupus eritematozus (SLE) etiyolojisi çok faktörlüdür ve çevreden gelen katkıları, stokastik faktörler ile genetik duyarlılığı içerir. SLE'nin genetik varyant tanımlaması yolunda, fare modelleri, gen ekspresyon çalışmaları ve epigenetik analizler kullanılarak büyük kazanımlar elde edilmiştir. Toplu olarak, bu çalışmalar, bağışıklık kompleksleri ve apoptotik hücreler gibi biyolojik atıkların, nötrofil hücre dışı tuzaklarının, nükleik asit algılamasının, lenfosit sinyallemesinin ve interferon üretim yollarının kusurlu temizlenmesinin, tolerans ve doku hasarının kaybı için temel neden olduğu fikrini desteklemektedir. SLE patogenezinin artan anlayışı, hedefe yönelik tedaviye olan ilginin artmasına neden oldu ve araştırmacılar şimdi, spesifik organ sistemi tutulumunu veya SLE'li hastaların belirli alt gruplarını tedavi etmeye yönelik hedefli immünoterapi geliştirmenin eşiğindeler. Buna göre, bu araştırma SLE patogenezi hakkındaki mevcut bilgiler bağlamında bu bilgileri yerleştirmekte ve terapötik hedefleme için olgunlaşmış yolları vurgulamaktadır.
Çevresel Risk Faktörleri
Monozigotik ikizler arasındaki kusurlu hastalık uyumu, çevresel faktörlerin SLE patogenezini etkilediğini göstermektedir. Hormonlar ve mor ötesi (UV) ışık uzun zamandır SLE'ye katkıda bulundu. Kadınlar çoğu SLE kohortunun %90'ını oluşturur ve östrojen ile prolaktin, çeşitli mekanizmalar yoluyla immun cevabı arttırır. UV ışığın, immünolojik bir uyaran sağlayarak apoptozu yönlendirdiği düşünülmektedir. Güneş ışığına maruz kalma ve ilaca bağlı lupus arasında olası bir bağlantı da tanımlanmıştır. Mor ötesi ışık propranololü proenflamatuar bir aril hidrokarbon reseptör ligandına dönüştürür ve muhtemelen bu durum da lupus benzeri hastalık ile ilişkisini açıklar. SLE için geleneksel terapi geniş tabanlı immünosupresyondan faydalandı. Burada tarif edildiği gibi SLE patogenezi anlayışımızdaki ilerlemeler, kişiselleştirilmiş bakım yaklaşımlarına yol açabilecek hedefe yönelik tedavilerin geliştirilmesini sağlayacaktır. Son on yılda kaydedilen ilerlemelerin çoğu, hedefe yönelik terapötikler geliştirmeye ve ilaçların yeniden kullanılmasıyla bağlantılıdır. Sitokinler, tolerans yolları, lokal doku aracıları ve epigenetik mekanizmalar SLE'de yeni hedefler vaat etmektedir.
Tsokos GC, Lo MS, Costa Reis P, Sullivan KE. New insights into the immunopathogenesis of systemic lupus erythematosus. Nat Rev Rheumatol. 2016;12(12):716–730. doi:10.1038/nrrheum.2016.186+ Tüm Referansları Göster