WEST LAFAYETTE, Ohio – Michael French, bir zamanlar kömür madenciliği yapılan sessiz, tepelik bir araziye varmak için arada sırada savuşturmak zorunda kaldığı dallardan etkilenmeden, dikenli böğürtlen çalılıklarından güçlükle geçti. Ancak şimdi, çiçek açan altınbaşaklar ve uzun sarı-yeşil otlarla yamalı ve ağaç fidanlarıyla noktalanmıştır.
Görüşün çoğu için etkileyici görünmediğini kabul etti. Yine de bu, Bay French’in en değerli başarısı olabilir. Ona göre, genç ağaçlar, ülkenin yok olan bazı ormanları ve özellikle bir ağaç için, Amerikan kestanesi için kritik bir geri dönüşün ne olabileceğini sembolize ediyor.
“Çoğu insanın gördüğü gibi görmüyorum” dedi. “Buna bakıyorum ve 80 ila 100 yıl içinde nasıl olacağını görüyorum.”
O zamana kadar Bay French, bir asır önce yanıklığa neden olan bir mantar tarafından neredeyse yok edilen çok sevilen bir ağaç olan kestanenin, yerli ağaç ve bitkilerden oluşan geniş bir ormanı oluşturanlar arasında olacağını hayal ediyor.
Milyarlarca kestane bir zamanlar Appalachia’ya egemen oldu ve Amerikalılar birçok nesiller boyunca kütük kabinler, zemin panelleri ve telefon direkleri için dayanıklı sandıklarına güveniyorlardı. Aileler, tatil sezonunda yemek için ağaçların küçük, kahverengi fındıklarını tavan arasında saklardı.
Şimdi, Bay French ve kar amacı gütmeyen bir grup olan Green Forests Work’teki meslektaşları, ağaçları Appalachia’nın eski kömür madenlerine geri getirerek Amerikan kestanesini canlandırmak için on yıllardır süren çabaya yardımcı olmayı umuyorlar. Küresel ısınmaya katkıda bulunan onlarca yıllık madencilik, aynı zamanda, doğal olmayan otsu bitki ve otların ötesinde büyümeyi zorlaştıran kuru, asitli ve sertleşmiş toprakları da geride bıraktı.
Kömür azalmaya devam ederken ve kalan madenlerin çoğu temelli olarak kapanırken, ormancılar maden sahalarını restore etmenin, özellikle de on yıllardır süren madencilik faaliyetleriyle bozulmuş topraklardan verimli bir şeyler yapılabileceğini kanıtlamak için bir fırsat olduğunu söylüyorlar. ağaçlar iklime olan faydaları nedeniyle giderek daha fazla değer kazanıyor. Ormanlar, gezegen ısınma emisyonlarını yakalayabilir, nesli tükenmekte olan vahşi yaşam türleri için güvenli bir liman oluşturabilir ve ekosistemleri sel gibi aşırı hava olaylarına karşı daha dirençli hale getirebilir.
Araştırmacılar, kestanenin bu çaba için çok uygun olduğunu söylüyorlar, çünkü ağacın tarihsel aralığı, doğu Kentucky ve Ohio, Batı Virginia ve batı Pennsylvania’nın bazı bölgelerine uzanan eski kömür madenlerinin kapladığı araziyle “neredeyse mükemmel bir şekilde” örtüşüyor.
Maden sahalarını bu şekilde restore etmenin bir başka avantajı, kestane ağaçlarının hafif asidik büyüme materyalini tercih etmeleri ve en iyi şekilde kumlu ve çok ıslak olmayan iyi drene edilmiş toprakta, daha önce mayınlı arazilerle tutarlı koşullar altında yetişmeleridir, dedi Carolyn Keiffer, Ohio’daki Miami Üniversitesi’nde bir bitki ekolojisti.
2009’dan bu yana Green Forests Work, 9.400 dönümlük mayınlı arazide on binlerce kestane de dahil olmak üzere beş milyondan fazla yerli ağacın dikilmesine yardımcı oldu. Bu süre zarfında grup, Batı Virginia’daki ulusal ormanlara kırmızı ladini geri getirmeye çalışan ABD Orman Hizmetleri korucuları ve fıçılarda viski depolamak ve yaşlandırmak için kullanılan beyaz meşe ağaçlarının sürdürülebilirliği ile ilgilenen burbon şirketleri de dahil olmak üzere destekçiler topladı. .
İklim Değişikliği ile İlgili En Son Haberleri Anlayın
Bir servetten vazgeçmek. Outdoor giyim üreticisi Patagonia’nın kurucusu Yvon Chouinard, şirketinin sahipliğini bir tröst ve iklim değişikliğiyle mücadeleye adanmış bir organizasyona devretti. Hareket, dünyayı daha iyi bir yer haline getirme konusundaki söylemleri genellikle gerçekle uyuşmayan milyarderler için artan bir inceleme anında geliyor.
Dr. Keiffer, 1800’lerin sonlarında ithal Japon kestaneleri üzerinde yanlışlıkla Kuzey Amerika’ya tanıtılan parazit mantara atıfta bulunarak, “Ağacı öldüren doğal olmayan mantarı biz insanlar getirdik” dedi.
Bundan sonra, araziyi kazmak, bir zamanlar olduğu gibi ormana doğal olarak geri dönmesini neredeyse imkansız hale getirdi, dedi. “Belki ağaçları geri getiren biz olabiliriz.”
Bu çağrı Thomas Brannon’u her zaman motive etmiştir, 1940’larda üçüncü sınıf öğrencisiyken bile, Bay French’in Ağustos ayında ziyaret ettiği doğu Ohio’daki ailesinin arazisine kardeşleriyle birlikte ağaç dikerken bile.
Bay Brannon, “230 dönümlük bir alanı daha iyi gösterebilirsem, o zaman bu benim için yeterli,” dedi.
Dedesi 1952’de mülkün bazı bölümlerine madencilik haklarını sattı ve bunu yaklaşık kırk yıllık kömür madenciliği izledi.
1977’de federal hükümet, madencilik şirketlerinin araziyi madencilik faaliyetinden önceki genel şekline döndürmelerini gerektiren Yüzey Madenciliği Kontrol ve Islah Yasası’nı kabul etti.
Madencilik yasasını uygulayan yüzey Madenciliği Islah ve Uygulama Ofisi’nden bir ormancı olan Scott Eggerud, sonuç olarak, madencilik şirketlerinin kazılmış araziyi geri dolduracağını ve kaya malzemesini yamaca sıkıca paketleyeceğini, böylece toprak kaymalarına neden olmayacağını söyledi. Madencilik şirketleri, erozyonu önlemek için, yoğun şekilde sıkıştırılmış toprağı tolere edebilen agresif, çoğunlukla yerli olmayan otlar ekerdi.
1980’lerden 2000’lerin başlarına kadar, Appalachia’daki tahmini bir milyon dönümlük önceden ormanlık alan bu şekilde “miras” mayınlı araziler olarak geri kazanıldı.
The American Chestnut Foundation’ın baş koruma görevlisi Sara Fitzsimmons, teorik olarak, toprağı sıkıştırmak ve hızla yeşillendirmek, erozyon ve su kirliliğini önlemek açısından iyi bir fikirdi, dedi. Ancak ormanların yeniden kurulmasını zorlaştırdı.
Ağaç yetiştiricileri, bu eski mayınlı arazileri yeniden ağaçlandırma çabalarını “otoparka ağaç dikmek” olarak nitelendirdi.
Green Forests Work 2013’te Brannon mülküne geldiğinde, toprağa verilen zararın bir kısmını geri almaya, toprağın üç ila dört fit derinliğine inen, toprağı gevşeten ve yukarı çeken dev parçalayıcı saplı buldozerler getirmeye odaklandılar. kayalar.
İlkbaharda grup, Amerikan kestanesi, Virginia çamı ve çeşitli meşeler dahil olmak üzere 20 farklı yerli ağaç türünün bir karışımı olan 20.000’den fazla fide dikmişti.
Ayrıca, kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Amerikan Kestane Vakfı’ndaki bilim adamları tarafından melezlenen melezleştirilmiş kestane ağaçlarının – on beş on altıda Amerikan kestanesi ve on altıda bir Çin kestanesi – sağlığını değerlendirmek için soy testi olarak adlandırdıkları bir dönümlük alana 625 kestane diktiler. 1980’lerde kurulan grup.
Çin kestaneleri mantarla birlikte evrimleşmiş ve onları yanıklığın etkilerine karşı dirençli hale getirmişti. Bilim adamları daha sonra hayatta kalanları seçmek için yarı Amerikan, yarı Çin kestanelerine mantar bulaştırdı. Ardından, bu süreci birkaç nesil boyunca tekrarladılar.
Vakfın bilim direktörü Jared Westbrook, “Daha çok Amerikan kestanesine benzeyen ancak Çin kestanelerinin hastalık direncinin bir kısmını koruyan bir kestane elde ettik” dedi.
Yanıklığa dayanıklı kestane ağaçları yetiştirmeye yönelik melezleme yaklaşımı, başlangıçta beklenenden daha karmaşık olduğunu kanıtladı. Bu çabalar hala devam etse de, SUNY Çevre Bilimleri ve Ormancılık Koleji’ndeki bir araştırma ekibi, buğdaydan mantarla savaşan bir geni alıp Amerikan kestane embriyolarına aktararak ağaçların genetik mühendisliğini yapmaya başladı.
Soy testinde büyüyen kestanelerin çoğu şimdi Bay French’in başının üstüne çıkıyor. Bay French, ağustos ayında onları incelediğinde, kestanelerin yanında kendi evlerini yapmış birkaç siyah akasya ağacına dikkat çekmişti.
Kara akasya ağacı atmosferik nitrojeni alabilir ve onu bitkiler için daha erişilebilir bir türe dönüştürebilir. Ağacın yaprakları düşer ve hızla parçalanarak üst toprağı oluşturur. Ve hızlı büyüyen ama kısa ömürlü bir ağaç olarak, diğer fidanları daha önceki yıllarda gölgeler, ışık için rekabet ederken onları düz ve uzun boylu büyümeye teşvik eder.
Bay French, “Biz buna doğanın kabuğu diyoruz” dedi. “Bir süre orada duruyor ve yaraların iyileşmesine yardımcı oluyor ve sonra düşüyor.”
İklim değişikliği, ağaç türlerini başka yollarla geri getirme çabalarını karmaşıklaştırıyor. Dr. Westbrook, havaların ısınmasıyla kestane ağacı ve bir dizi başka ağaç türü için en uygun aralığın kuzeye doğru kuzey Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada’ya kayacağını söyledi. Bazı vahşi yaşam yöneticileri, destekli göç adı verilen tartışmalı bir süreçte belirli ağaç türlerini kasıtlı olarak kuzeye yerleştirmek için deneylere başladılar.
Bay Westbrook, kestaneler yok edildiğinden ve kalan ağaçlar, hastalıktan ölmeden önce yalnızca birkaç yaşına kadar büyüdüğünden, üreme ve iklim değişikliğine diğer türlerin sahip olduğu gibi uyum sağlama şansları olmadı, dedi Bay Westbrook. “Hastalığı olmayan her ağacın aslında 50 ila 100 yıl gerisindeler” dedi.
Maden ağaçlandırma çabaları, çeşitli yerli ağaç türlerinin dikilmesine odaklandı, ancak kestane, endüstriyi standart uygulamalarını değiştirmeye teşvik etme konusundaki zorlu sohbette her zaman iyi bir yol olmuştur.
Bay French, “İnsanlarla kestane ağacı hakkında konuşmaya başladığınızda gerçekten heyecanlanıyorlar” dedi.
Yine de yeniden ağaçlandırma, herhangi bir türden daha fazlasıdır. Kentucky Üniversitesi’nde orman hidroloji profesörü ve Green Forests Work başkanı Christopher Barton, “bütünsel bir ekosistem yaklaşımı” benimsemenin önemli olduğunu söyledi.
Örneğin bazı yerlerde ağaç yetiştiricileri sadece ağaç dikmekle kalmaz, aynı zamanda sulak alanlar da oluştururlar. Batı Virginia’nın Allegheny Dağları’ndaki Monongahela Ulusal Ormanı’ndaki insan yapımı sulak alanlar, küçük havuzlardan oluşan bir mozaiğe benziyor; yer yer sudan dışarı fırlayan karışık dalları olan, amfibiler için güvenli bir yer olarak hizmet etmek için kasıtlı olarak orada bırakılan sulak alanlar. Green Forests Work’teki ağaçlandırma koordinatörü Anna Maria Branduzzi, yumurtalar dedi.
Kar amacı gütmeyen grup, ABD Orman Servisi ile birlikte, Monongahela’da kömür için çıkarılan 2.500 dönümlük arazide kırmızı ladin ekosistemini restore etmek için çalışıyor.
Dr. Barton, tarihsel olarak, bölgenin kısmen çürümüş organik maddeden oluşan ve önemli bir karbon yutağı olarak hizmet edebilecek süngerimsi bir malzeme olan turbanın birikeceği kadar ıslak olurdu, dedi.
Maden ıslahından sonra bölge, ağaçlarıyla birlikte nemini kaybetti.
Orman Hizmetleri ekosistem personeli Shane Jones, “Ağaç büyümesini sınırlayan en büyük faktör toprak nemidir” dedi. “Süngeri dağa geri koymaya çalışıyoruz,” dedi bir avuç toprak alıp bir damla su sıkarak.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/09/16/climate/coal-mine-american-chestnut.html