Bu hafta geleceğimle ilgili sıkıntılar yaşadım, öfkem yüksek seviyelerdeydi. Pıtırcık kız veterinere götürmeden önce rahatsızlanınca, birden Halil şu ölümlü dünyada nelere kafayı takıyorsun dedim. Daha doğrusu yavru kedinin rahatsızlanması bana bunu hatırlattı. Bir kedi hayata tutunmak için çaba sarf diyor ama ben dünyevi şeylere kafayı takıyorum. Tamam hayati bir meseleydi ama yaşamak için daha bir sürü çıkış yolum var; bu muydu dert ettiğim şey? Yavrucuğum sanki bir mesajdı bana öfkemi dindiren, sakinleşmemi sağlayan, yaşamaktan daha önemli hiçbir şeyin olmadığını hatırlatan. Pazartesi gününe kadar yaşasaydı, sokak hayvanlarıyla ilgili birimi arayacaktım tedavisi için ama Pazartesi'yi göremedi yavrucuğum. Ne kadar kedim olduysa, hepsi de yüreğimde iz bırakarak gitti. Belki çocuk sahibi değilim ama onları çocuğum gibi hissediyorum. Ve giderlerken yüreğimden bir parça götürerek gidiyorlar. Her kedi kaybımla ilgili yazımda belirttiğim gibi, elbet bir gün kavuşacağız, kavuşacağım çocuklarımla! Yavrum anne sıcaklığı istiyordu ki Lilly kabul etmeyince diğer yavru kedilere sokuluyordu veya benim boynumda uyuyordu. Tanrım kimseyi annesiz bırakmasın; çok zor!