1 Nis 2010
"ANGEL", I
İki yanında, sanki sonsuza kadar uzanan koca ağaçlar rüzgarla birlikte şarkı söyleyip dans ediyor gibiydi. Acaba kaç yüz yıldır buradalar dedi kendi kendine.. Onlar burada neyin korkunç olduğunu yada olmadığını herkesten daha iyi biliyor olmalılar.. Yaprakların rüzgarda çıkardığı ona huzur veren sesi daha iyi duyabilmek için gözlerini kapattı. Ama bu beklediği kadar huzurlu olmadı ve birden az sonra hava karardığında şimdiki kadar güzel olmayacaklarını düşündü..
Burası O'na benziyordu. Yada en azından hep dinlediği hikayedeki adam içindi. Teyzesinin yaşadığı küçük kasabaya taşındığından beri Ölü Orman ve sahibi Angel (Bu arada bu ne tezattı böyle: Angel ?!) hakkında aynı şeyleri o kadar çok dinlemişti ki hayalinde canlandırması hiç zor olmamıştı. Eski ama yeni, normal ama bir şekilde tuhaf, hem huzurlu hem de ürperti veren iyi mi kötü mü karar vermesi zor bu yer, evet tıpkı sahibi gibiydi..
Kapının hemen altında, uzun toprak yolun başında beklerken hem kasvetli hem de aynı oranda çekici, sonu görünmeyen bu yola devam edip etmemek arasında gidip geliyordu. Aslında bunu deli gibi istiyordu. Biraz meraktan ve biraz da kendine orada onu kötü bir şeyin beklemediğini kanıtlamak için. Derin çektiği nefes ciğelerine ormanın ortasında denizin kokusunu getirdi ve korkarak ikinci adımını attı.
Bettra...