Bölüm 11: Lordlar Konseyi (6)
Sadece iki cümleden sonra konferans salonuna soğuk bir sessizlik çöktü.
Ardından korkunç bir basınç yayıldı ve boşluğu doldurdu.
“Bu ne cüret…”
ha ha ha ha
Yıldırım Lordu’nun vücudunun her yerinde kıvılcımlar vardı ve öldürücü gözlerle bana baktı.
Bir karıncalanma hissi tüm vücuduma yayıldı.
Yıldırım Lordu’nun öldürme niyetini sakince kabul ettim ve ifadesiz yüz ifademi korudum.
Baskı aşikardı ama [Kralın Ruhu] sayesinde duygusal veya zihinsel bir ajitasyon yoktu.
Kavgadan kaçınmak yerine, atmosferi kanlı hale getirmemin bir nedeni vardı.
Amacım Derebeyi’nin müdahalesiydi.
Rakibi öldürmek sorun olmadığı sürece düelloyu kabul edeceğimi söyledim ve bu provokasyon Yıldırım Lordunu da çileden çıkardı. Aslında beklediğimden çok daha şiddetli bir tepkiydi.
İki tarafın da iyi bitmediği bir maç yapılırsa, Derebeyi’nin kavgaya izin vermesinin hiçbir yolu olmazdı… öyle değil mi?
Acele et ve düelloyu durdur.
Atmosfer, her an oturduğum yere bir şimşek çakacakmış gibi hissettim.
Derebeyi ağzını açtı. Sesinde biraz pişmanlık vardı, belki de çok aceleci davrandığını fark ettiğinden.
“Durmak.”
Öncekinin aksine, biraz ciddi bir sesti.
Bundan sonra Yıldırım Lordu sakinleşti. Ama o hala bana ters ters bakıyordu.
“Bu konuda yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Hiç de hafif bir düello olmayacak, değil mi?”
Masum bir sesle konuşan Derebeyi, ortamı yumuşatırcasına gülümsedi.
Rahatlayarak derin bir oh çektim.
Düşündüğüm gibi sorunsuz geçmesine sevindim.
Anlaşılmaz görünen diğer Lordlar, iyi bir gösteriyi kaçırdıkları için pişman görünüyorlardı.
“Şey, gerçekten umurumda değil.”
Deli Kral gülümsedi ve dedi.
“O vampir gibi bayağı biri gibi durmuyor. Bir hükümdar atamak zaten Derebeyi’nin yetkisinde, yani onayımızı duymak için bir neden var mı?”
“Neden yine benden bahsediliyor?”
Tiran dilini şaklattı ve mırıldandı.
Bilge de bana baktı ve yardım etmek için devreye girdi.
“Ani oldu ama Derebeyi’nin görme yeteneğinden şüphem yok. Ayrıca Yedinci Lord’un koltuğu sonsuza kadar boş kalamaz. Genelkurmay başkanı da karardan memnun değil.”
Yıldırım Lordu dışında hiçbir Lord şikayette bulunmadı.
Kabul etmek yerine, sadece ilgilenmedikleri için ya da Derebeyi’nin iradesi mutlak olduğu için hiçbir şey söylemeden, kabul etme işaretleri göstermeye yakındı.
Ama henüz kabul edeceğimi söylememiştim, öyleyse neden her şey çoktan onaylandı?
… Durumun bu olup olmadığını merak ediyorum.
Calderic hükümdarında.
Kıtadaki dört büyük güçten biri olan Calderic’in gücünün zirvesinde. Normalde teklif ettiği bir koltuğu kim reddederdi?
Sorun şu ki, bir Lord’un pozisyonuna uyan herhangi bir yeteneğim yoktu.
Şimdiye kadar, durumun nasıl uyduğu nedeniyle herkes yeteneğim hakkında büyük bir yanlış anlaşılmaya sahipti. Ama kale kapısını koruyan en alttaki muhafız bile beni öldürebilirdi.
Bu şans ne kadar sürecek?
Derebeyi’nin teklifini kabul edip gerçekten Yedinci Lord olursam, o zaman dönüşü olmayan nehri geçerdim.
Ama reddedersem…
Aynı zamanda riskli bir seçimdi.
Benim isteğim değildi ama yine de Calderic’te hiç düşman kalmaması için Derebeyi’nin şatosuna geldim ve Lordlar toplantısına katıldım.
Ve Derebeyi, sunabileceği en iyi koşulları sundu.
Böyle bir ortamda reddedeceğimi söylesem nasıl bir tepki gelirdi?
Belki de Derebeyi’nin dostça tavrı bir anda düşmanlığa dönüşebilirdi. Bu riski almaya cesaret edebilir miyim?
Kendi başıma kontrol etmenin aptalca bir pervasızlık mı olacağını yoksa doğru seçimin en kötüsünden kaçınmak mı olduğunu bilmiyordum.
Düşünmek için zaman istemeli miyim?
Beynim tıkanmış gibiydi.
Kararı bir süre ertelemek daha iyi olmaz mıydı?
Sonra Deli Kral bana baktı ve ağzını açtı.
“Her neyse, yazık. Toplantı odasının önünde bir ara düello yapmayı deneyeceğimize söz verdim.”
…Bu sözü ne zaman verdiniz?
Ve bunun benim bir Lord olmamla ne ilgisi vardı? Ama çok geçmeden anladım.
Bir düşünün, Calderic’te Lordlar arasındaki savaşların kesinlikle yasak olduğu bir ortam yok muydu?
Çok güçlü bir bireyselliğe sahip Lordlar için büyük bir çatışma olmadan bir arada var olabilmek için asgari disiplin buydu.
“Ayrıca her şeyi ölçülü bitirmekten gerçekten nefret ediyorum. En azından bir taraf ölene kadar, bu doğru bir düello, değil mi?”
“…”
Kahkahanın kanlı sesi birdenbire bana korkunç bir olasılığı hatırlattı.
Toplantı bittikten sonra bir Lord’un konumunu reddedersem, o çılgın canavar heyecanlanıp benimle kavga etmeye başlayabilirdi.
İlk görüşmelerinde bile kılıcını tereddüt etmeden boynuma doğrulttu, bu yüzden olasılık vardı.
Ama hepsi bu muydu? Şu anda bile, yanımdaki Yıldırım Lordu beni yemeye hazırmış gibi görünen gözleriyle bana dik dik bakıyordu.
Reddedersem, toplantı bittikten sonra ne olacağı konusunda endişelenmeliyim.
Kabul et veya reddet.
Her iki durumda da, en kötüsü ile daha az şer arasında bir seçim. Konvoy gemisinde yaşananlara benzer.
Durumu bu noktaya getirdiğime pişman oldum.
Ne de olsa, Derebeyi’nin menzilinden kaçmak için bu lanet şatodan bir şekilde kaçmak zorundaydım.
…Ama pişmanlık işe yaramazdı.
“Şimdi, geriye yalnızca Sör Ron’un yanıtı kalıyor.”
Derebeyi’nin son bildirisi.
“Calderic’in Hükümdarı olarak sana resmi bir teklifte bulunacağım. Yedinci Lord’un koltuğunu alacak mısın?”
Konferans salonuna sessiz bir sessizlik çöktü ve yuvarlak masadaki tüm Lordların dikkati artık bana odaklanmıştı.
Sonunda karar verdikten sonra yarı teslimiyetle ağzımı açtım.
“…Kabul ediyorum.”