Bir masal, genellikle hikayenin sonunda belirtilen bir dersi veya ahlakı ileten kısa bir hikayedir. Masallarda ana karakterler olarak hayvanlar ve doğal unsurlar bulunur.
Tüm masalların dört ana özelliği vardır. İlk özellik sembolizmdir. Masallardaki karakterler insan değildir ve onların çatışmaları, insanların yaşayacağı çatışma türlerini veya talihsizlikleri sembolize eder. İkinci özellik antropomorfizasyondur. Bu, ana karakterlerin hayvanlar olduğu veya hatta cansız nesnelere insan özellikleri ve nitelikleri verildiği anlamına gelir. Üçüncü özellik mizahtır. Masallar, genellikle insan doğasının aptallığını ve aptallığını yansıtan komik ve eğlenceli bir tonda anlatılır. Masalların son özelliği, her zaman hikayenin bir dersi veya ahlaki olmasıdır. Ana karakter hatalarından ders alır ve hikayenin sonunda yollarının yanlışlığını görür. Sonunda genellikle "Hiçbir nezaket boşa gitmez" veya "Yavaş ve istikrarlı bir şekilde yarışı kazanır" gibi ahlaki değeri belirten bir satır vardır.
Fabllar çok uzun bir tarihe sahiptir ve uzun yıllardır var olmuştur. MÖ 620 civarında doğduğu söylenen Ezop, bugün hala iyi bilinen birçok masal yazan bir Yunan fabulisti ve hikaye anlatıcısıydı. 1600'lerde Fransız yazar Jean de la Fontaine, Aesop'tan ilham aldı ve o zamanlar kiliseye ve üst sınıfa gevşek bir şekilde dayanan birçok masal yazdı. Masalın ahlaki etrafında odaklanması gerektiğine inanıyordu ve ahlaki olanı en önemli kısım olarak görüyordu.
Geleneksel olarak ve bugün hala masallar çocuklara sorumluluk, sıkı çalışma, nezaket ve hayatın ve büyümenin diğer önemli yönleri hakkında dersler vermek için kullanılmaktadır. Fabllar, öğrencilerin kendi masallarını yazdığı bir yazma ünitesinde çapa metinleri olarak kullanılabilir veya bir okuma ünitesi olarak birlikte okunup analiz edilebilir.