4. maddeye karşılık yazdığım savunma metninin sonuna şunu ekleyeceğim: "Ayrıca mevcut yasada var olan bir şey için ilgili kanuna ekleme yapılmasının bir anlamı olmadığından dolayı, olası bir kanun teklifinin kabul edilmemesi de son derece doğaldır."
5. maddenin sonuna şunu ekledim: "Kaldı ki kanun koyucu eğer motorlu taşıtların KDV'den istisna olmamasını isteseydi ve bu araçların engellilerin günlük yaşamları için gerkekli olduğu kanısına varmasaydı, KDV kanununun 17 4 s maddesine bu durumu açıkca yazar, hatta ve hatta yurt dışından gümrük muhafiyetiyle getirilen araçların KDV'den de istisna oldugunu belirleyen KDV kanununun 16'ya 1 b fıkrasına "engelli araçları hariç" diye parantez içi bir hüküm koyardı. Malum, KDV 16'ya 1 b'de KDV'den istisna olunması istenmeyen gümrük kanunun maddeleri parantez içi hükümle engellenmiş, ama arabalar engellenmemiştir. Bu durum açıkca ortaya koymaktadır ki kanun koyucu arabaları KDV'den istisna olarak görmektedir."
6. maddenin başına da önerideki notu düştüm.
Metnin son hali bu (eksik ya da yanlış bir şeyler varsa lütfen uyarın):
4- "engelliler kanunu yasalaşırken bu kanuna engelli taşıtlarıda dahil edilmek istendi ve kanun teklifleri sunuldu ama kabul edilmedi"
Bu argüman kesinlikle gerçeği yansıtmamaktadır. Bu iddia iki açıdan tutarsızdır:
1- Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde görüşülen 5378 sayılı ÖZÜRLÜLER VE BAZI KANUN VE KANUN HÜKMÜNDE KARARNAMELERDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA KANUN'un KDV istisnasını düzenleyen 30. maddesine dair ne Genel Kurul'da ne de komisyonlarda bir teklif yapılmıştır. Bu madde 1 Temmuz 2005 tarihinde gerçekleştirilen 22. Dönem 3. Yasama Yılı 123. Birleşiminde kabul edilmiştir ve Genel Kurul Tutanağı incelendiğinde (bkz) maddeye dair hiç bir teklifin yapılmadığı açıkça görülmektedir.
2- Bu maddeye dair ilgili komisyonlardaki görüşmelerde de bir öneri yapılmamıştır. Yapılan şey şudur: Başbakanın imzası ile 44 maddeden oluşan "Özürlüler Hakkında ve Bazı Kanunlar ile Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun Tasarısı" TBMM Başkanlığına verilmiştir. Aynı anda Başkanlığa aynı konuda 2 ayrı kanun teklifi daha sunulmuştur. Bunlardan biri Tekirdağ Milletvekili Mehmet Nuri Saygun imzasıyla sunulan 46 maddelik "ÖZÜRLÜLER İDARESİ BAŞKANLIĞI TEŞKİLAT VE GÖREVLERİ HAKKINDA KANUN HÜKMÜNDE KARARNAMEDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN TEKLİFİ"dir, diğeri de 49 Milletvekilinin imzasıyla sunulan 91 Maddelik "ÖZÜRLÜLER KANUNU İLE BAZI KANUN VE KANUN HÜKMÜNDE KARARNAMELERDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA KANUN TEKLİFİ"dir. Bu bağlamda iki kanun teklifi Tasarı ile aynı konuları düzenlediğinden, Tasarı ile birleştirilmiş, görüşmelerde Başbakan imzasıyla sunulan Tasarının esas alınacağına karar verilmiştir. Yani, ortada ne dava konusu ile ilgili maddeye dair bir teklif vardır ne de görüşme. Olan şey, aynı içerikte olduğu gerekçesiyle biri 46 diğeri 91 maddeden oluşan kanun tekliflerinin tümden görüşme dışı bırakılmasıdır.
Hülasa, 5378 sayı numarası ile yürürlüğe giren ÖZÜRLÜLER VE BAZI KANUN VE KANUN HÜKMÜNDE KARARNAMELERDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA KANUN'un bu 137 maddeyi tümden dışladığını söylemenin mantıkla ve kanunun amacı ile bağdaşmadığı, hukuki mesnetten yoksun olduğu açıktır. Ayrıca mevcut yasada var olan bir şey için ilgili kanuna ekleme yapılmasının bir anlamı olmadığından dolayı, olası bir kanun teklifinin kabul edilmemesi de son derece doğaldır.
5- "otomobiller münhasıran engelliler için üretilmiş araç degildir"
5378 sayılı kanunun Başbakan imzasıyla sunulan genel gerekçesi bu argümanı kadük hale getirmektedir: "Anayasamızda özürlü bireylerin temel sorun alanları olan; eğitim, sağlık, çalışma hayatı, sosyal güvenlik ve toplumsal hayata uyum alanlarında özel düzenlemeler yapılmış ve özürlü bireylere bu alanlarda özel olarak korunacak grup olarak yer verilmiştir. Ancak, Anayasamızda yer alan bu hükümlere rağmen özürlü bireylerin sorunlarının azaltılmasında yeterli mesafe alınamamıştır. [...] Özürlülük; özürlü bireyi, ailesini, yakın çevresini ve ait olduğu toplumsal yapıyı ilgilendiren bir olgudur. Özürlü bireylerin diğer toplum kesimlerinden farklı olmayan temel gereksinimleri bulunmaktadır. Sağlık, bakım ve rehabilitasyon hizmetlerinden yararlanma, eğitim görme, meslek ve iş edinme, sosyal, kültürel, sanatsal ve sportif etkinlikler ile siyasal yaşama katılma bunların başında gelmektedir. Ancak temel gereksinimler açısından bir farklılık bulunmamasına karşın, bir özel gereksinim grubu oluşturan özürlü bireyler, bu hizmetlere ulaşabilirlik açısından diğer bireylere göre eşit olmayan bir konuma sahiptir ve bu anlamıyla da ayrımcılık belirginleşmektedir. [...] Ayrımcılık açısından değerlendirildiğinde; toplumsal alan ve yaşam çevresi, özürlü bireyler gözetilmeden düzenlenmektedir. Bu yapılanma, özürlü bireyi korunmaya muhtaç ve dar bir çevreye bağımlı kılmakta, toplumsal yaşam içinde ulaşabilirliğini sınırlandırmakta ve engelli duruma getirmektedir. Bu düzenlemelerdeki temel ilke; özürlü bireylerin gereksinimlerinin diğer bireylerinkiyle eşit önemde olduğu, bu gereksinimlerin toplumsal planlamalarda esas alınması ve bütün bireylere ayrımcılığı ortadan kaldıracak ve eşit katılım fırsatını tanıyacak biçimde kullanılması olmalıdır. [...] Bu bağlamda dünya ölçeğinde özürlülere yönelik yapılan her türlü çalışmanın ana hedefi özürlülerin toplumsal yaşama tam ve eşit katılımının sağlanması ve güçlendirilmesidir. İnsan hakları ve temel özgürlüklerin tam olarak hayata geçirilmesi, özürlülerin eşit fırsatlara sahip olmaları ve güçlendirilmeleri için esastır. Bölgesel farklılıkların, tarihsel, kültürel ve dini nedenlerin önemi akılda tutulurken, siyasi, ekonomik veya kültürel sistemlerine bakılmaksızın, tüm insan haklarının ve temel özgürlüklerin korunmasını ve geliştirilmesini sağlamak ana hedeftir. Özürlü olmakla hiç kimsenin; bağımsız yaşama, yaşamdan haz duyma, kendi tercihlerini kullanma, topluma katkıda bulunma, bir meslek sahibi olma, ekonomik, siyasi, sosyal, kültürel ve eğitsel alanlardan yararlanma, fırsat eşitliği, tam katılım, istihdam, iyi bir yaşam standardına ulaşma ve kendine yeterli olma, kendi sorunlarının çözümüyle ilgili konularda söz ve karar sahibi olma hakları kısıtlanamaz ve engellenemez. Özürlülerin kendine yeterli, toplumla kaynaşabilen, üretici bireyler olarak yetişmelerini sağlamak için eğitsel, kültürel, ekonomik ve sosyal ihtiyaçlarının karşılanması gerekir. Bütün hizmetler, olanaklar ve avantajlar özürlülerin toplumla kaynaşmalarını engellemeyecek biçimde ve onların durumlarına ve ihtiyaçlarına uygun koşullarda düzenlenmelidir. [...] Tasarı, yukarıda belirtilen gerekçelerle hazırlanmıştır."
Kaldı ki kanun koyucu eğer motorlu taşıtların KDV'den istisna olmamasını isteseydi ve bu araçların engellilerin günlük yaşamları için gerkekli olduğu kanısına varmasaydı, KDV kanununun 17 4 s maddesine bu durumu açıkca yazar, hatta ve hatta yurt dışından gümrük muhafiyetiyle getirilen araçların KDV'den de istisna oldugunu belirleyen KDV kanununun 16'ya 1 b fıkrasına "engelli araçları hariç" diye parantez içi bir hüküm koyardı. Malum, KDV 16'ya 1 b'de KDV'den istisna olunması istenmeyen gümrük kanunun maddeleri parantez içi hükümle engellenmiş, ama arabalar engellenmemiştir. Bu durum açıkca ortaya koymaktadır ki kanun koyucu arabaları KDV'den istisna olarak görmektedir.
6- "adanadaki dava kişiyi baglar"
Evet, mahkeme kararları kişiyi bağlar ve onun için ben de şahsi davamı açarak kanuni hakkımdan yararlanmak istedim. Kaldı ki Adana'da Bölge İdare Mahkemesi'nin kararına gerekçe olan argümanlar da, bu davada ortaya koyduğumuz gerekçeler de Türkiye Cumhuriyeti'nde yaşayan tüm engelliler için sabittir. Davalı kurumdan beklentimiz mahkeme kararlarına ve Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin gücüne karşı ayak diremesi değil, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının önündeki engelleri kaldırması ve Başbakan imzalı kanun gerekçesinin gereğini yerine getirmektir...
Kalem'in yazdıklarına dair düşüncelerinizi de paylaşırsanız güzel olur. Benim de okudukça kafam karıştı zira.
Dava sürecinde ÖTV, MTV ve Gümrük Vergisine atıf yapmaktaki maksadım hukuki temellendirmenin yanı sıra esasında hakimi ikna etmek içindir.