Besteci ve piyanist Eleni Karaindrou’nun, İstanbul’da, İstanbul Oda Orkestrası eşliğindeki “ Theo Angelopoulos Anısına Müzik ve Sinema “ konserinde ( Sonbahar 2012 ), Karaindrou’nun yirmi yedi bestesi yer almıştı.
Onuncu sıradaki Yolda/Ağlayan Çayır, akordiyonun da orkestraya katıldığı dördüncü besteydi. Akordiyoncunun, orta okuldaki yatakhanelerinde akordiyon çalan S.’ye benzediğini, yirmibirinci sıradaki Dans / Ulysses’in Bakışı’nda farketti. S. bazen arkadaşlarının isteklerini, bazen bu isteklere hiç benzemeyen parçaları, bazen de kimsenin daha önce hiç duymadığı bir şeyler çalardı.
Orkestra sondan üçüncü sıradaki Yağmurun Valsi’ni seslendirirken, S.’nin ilerdeki yıllarda arkadaşlarının başlarından geçecekleri, geçmeyecekleri sezmiş olabileceğini, istenilenlere hiç benzemeyen parçaları onun için çaldığını düşündü.
Orkestradaki bütün enstrümanların katıldığı, konserin son bestesi (Sonsuzluk Teması / Sonsuzluk ve Bir Gün)’dü.
Akordiyonu çalan S.’ydi artık.