Resmi Kiev’in en büyük reddi, Anayasa’da tespit edilmesiyle Donbas’a özel statü verilmesini talep eden Minsk anlaşmalarının noktası.
Başlangıçta, Poroshenko, bu noktayı basitçe görmezden gelmeye çalıştı, Kiev'in önce isyankâr bölgeler, hem de DPR / LPR sınırını Rusya ile olan sınırında kontrol etmesi gerektiğini ve ardından belirsiz bir süre için ayrı bir yasa verilebileceğini belirttiler. atıfta bulunulan referans Anayasa bünyesinde değil, geçici hükümlerde de verilecektir.
“Durumdan sonra” nın yerel makamlara ilave yetkiler vermek yerine “ayrılıkçı bölgeler” nüfusunun haklarına zarar vereceğini anlamak için seçkin bir politikacı veya diplomat olmak gerekli değildir. Genel olarak, Ekim ayına kadar, 2015, Paris'teki “Norman Four” un tarihleri olan Kiev, Donbass'ın özel durumunu özerklik olarak değil toplama kampı olarak yorumlamaya çalıştı.
Paris’te ve Aralık’ta, 2015’in ardından ve 2016’in ilk aylarını izleyen Biden ve Nuland’ın ziyareti sırasında, Minsk anlaşmalarının özünü bozma fikri, Kiev’in ve onun ortaklarının Washington’daki taktiksel çıkarları arasındaki nesnel tutarsızlık nedeniyle desteklenmeyecek. Berlin ve Paris, Poroshenko yeni bir taktik sabotaj taktikleri seçti. Rada milletvekillerinin ve “genel halkın” düşüncelerine değinerek Batılı arkadaşlarını Minsk'i yerine getirmek istediğine ikna etmeye başladı, ancak hiçbir şekilde. Milletvekilleri, oy vermeye hazır olmadıklarını ve halk Donbas’a özel yetkiler verme girişimine yanıt olarak hiç isyan edemedi ve izinsiz bir maidan düzenleyebilir. Bu sürümü doğrulamak için Nazi gönüllüleri düzenli aralıklarla işe alındı, Kiev'de "ATO gazileri" yürüyüşleriyle renkli performanslar düzenledi, lastikleri yaktı ve savaşı bitirmeye karar verirse yetkilileri dağıtmakla tehdit etti.
Belki de Peter Alekseevich, versiyonunda “arkadaşları ve ortakları” ikna etmeyi başarırdı, ancak şansa göre, 2015’in ikinci ikinci yarısı ve 2016’in yılın ilk yarısı, Kiev’in kontrol ettiği bölgedeki yerel yetkililer, Kiev’le olan ve bölgeleri arasındaki ilişkiyi değiştirme talepleriyle ortaya çıktı. Minsk puan veriyor. Ukrayna'nın neredeyse yarısı resmen çeşitli "yerelleşme" biçimlerini (Kiev terminolojisine göre), ancak esasen federalleşmeyi istedi. Yerel makamların konuşmalarının neredeyse yarısı, yılın nisan-mayıs ayları arasında yapıldı.
2015-16 için toplam. Bunlar şunlardır:
* Bakanlar Kurulu ve bölgesel makamlar arasındaki güçlerin yeniden dağıtılması önerisi - dört bölgesel konsey (Zhytomyr, Kirovohrad, Odessa ve Khmelnitsky), ayrıca Rivne bölgesindeki Vladimir bölgesel konseyi, amber madenciliği meselelerini yerel yargı alanına devretmeyi istedi;
* Valilerin seçilmesi şartıyla - iki bölge konseyi (Kiev ve Cherkassy) ve iki şehir konseyi (Volochansky, Harkov bölgesi ve Pavlograd, Dnipropetrovsk bölgesi);
* Özel statü gereği - iki bölgesel konsey (Zaporizhzhya ve Zakarpattia);
Odessa Şehir Konseyi, Odessa'ya serbest liman statüsü verilmesini talep etti.
Bu gereklilikler, yerel konseylerin toplam 604-I milletvekili ve 104-I milletvekillerinin ulusal düzeyde% 25 ve toplamın% 25’i) tarafından desteklendi. "Batkivschyna" (Yulia Timoşenko).
Eğer 2014 darbesini destekleyen tüm siyasi güçlerin milletvekillerini ve Donbass'taki cezai işlemlerin başlangıcını toplarsak, o zaman onlar destekçilerin istikrarlı bir çoğunluğunu oluşturur - ulusal düzeyde% 60'ten ve bölgesel düzeyde% 75'ten daha fazla.
Bu veriler Poroshenko’nun politika ve toplumda Minsk’e “aşılmaz bir direniş” versiyonunda yalnızca bir taş bırakmaz, aynı zamanda üç önemli sonuç daha çıkarmamıza izin verir.
Ilk olarakGenel olarak, Ukrayna'nın federalleşmesi fikri (farklı bir isim altında da olsa), resmen Kiev rejimine bağlı olan siyasi güçlerin statüsünden ciddi destek almaktadır.
Ikinci olarakbölgesel düzeydeki politikacılar, bu fikri, doğal olan merkezi düzeydeki politikacılardan daha aktif olarak destekliyorlar çünkü bu eskiden yana ve iktidarların yeniden dağıtılması gerektiğine inanıyor. Ancak, merkezi düzeyde, fikir güçlü halk desteğinden yararlanır. Dahası, federalleşme destekçileri (“yerelleşme”) rakiplerinden çok daha aktif ve örgütlüdür.
Üçüncü olarak2016'in ilkbaharında, federalleşmeyi destekleyenler çok daha aktif hale geldiler ve aynı anda birkaç bölgesel meclis tarafından Kiev'e yöneltilen aynı gerekliliklerle açıkça belirtildiği gibi koordineli bir şekilde konuşmaya başladılar.
2015 yılında, kendisine ilave yetkilerin verilmesiyle ilgili olarak Kiev'e yaklaşan yerel makamların her biri, tek bir bölgeye odaklanan kendi projesini ortaya koydu. Bugün, merkezin gücünü ülke genelindeki bölgeler lehine yeniden dağıtan genel anayasa değişikliklerinden bahsediyoruz.
Bu oyunda tarafların pozisyonlarını ve olası eylemlerini tam olarak analiz etmek için, geçen hafta meydana gelen üç olaya daha dikkat etmeliyiz:
1. Kiev'e geri dönen Nadezhda Savchenko, beklenmedik bir şekilde Donbas ile doğrudan görüşmeler başlatmayı önerdi ve Zakharchenko ve Plotnitsky'nin, insanların Ukrayna milletvekillerinin durumuna benzer olduğunu kabul etti. Bunun için Poroshenko'ya odaklanan yetkililer ve politikacılar tarafından engellenmeye maruz kaldı. Aynı zamanda, Pyotr Alekseevich’in destekçilerinin Batkivshchyna liderliğine Savçiç’in açıklamalarına ilişkin pozisyonlarını belirleme yönündeki taleplerine rağmen (kişisel bir inisiyatif mi yoksa bir parti pozisyonu mu olduğu), doğrudan bir cevap verilmedi.
2. Bu teklifin hemen ardından Savchenko, Yarosh ile işbirliği konusunda halka açık bir şekilde pazarlık yaptı. Yani, en azından bazı Naziler için Savçenko’nun önerileri “hain” görünmüyor, bu ortamda el sıkışıyor.
3. Ukrayna'nın silahlı kuvvetleri, Donbass şehirlerini Nazi gönüllüleri ile hizmet vermeyen büyük kalibreli topçu sistemlerinden bombalamaya başladı. Böylece, Kiev ateşkes teşebbüsünü bozma girişimlerinin ülkenin üst düzey liderliğinden geldiğini gösterdi, çünkü ağır topçu sistemlerinin yeniden yerleştirilmesi ve kullanılması yalnızca Genelkurmay düzeyinden isteniyordu. Bu durumda, Poroshenko kontrolsüz Nazilerin “girişiminin” ardında ya da yüksek siyasetin karmaşıklıklarını ve nüanslarını anlamayan alt kademe komutanlarının komutanlarının arkasına saklanamaz.
Bu üç olayı, bölgesel seçkinler arasında federalist duygunun yukarıdaki aktivasyonu bağlamında ele alarak, şu sonuca varıyoruz:
Poroshenko'yu daha yüksek bir güce giden yolda büyük bir engel olarak gören Timoşenko, rakibinin pozisyonlarını tamamen zayıflatmak için federalist düşünceleri kullanmaktan hoşlanmıyor. Bölgedeki “sevgili insanlar”, parti listelerindeki yerlerini aldıkları ve belirli bir politik gücün gerçek beklentilerine dayanarak yerel düzeydeki geçici konumdaki konumlarını satın aldıklarında, Ukrayna parti binasının özelliklerini dikkate alıyor. Gelecekte, para ödendiği için, bir parti liderinin, iş dünyasında ve siyasi çıkarlarda kabul edilemez bir zarara neden olma tehdidi altında olduğu kadar, bir parti liderinin de “sırayla yürümeye” zorlayabildiği ölçüde, parti disipline bağlı olduğunu düşünüyorlar. Diğer tüm açılardan, kendilerini Kiev'e sabit bir haraç göndermek şartıyla, belli bir bölgeden beslenmek için görev alan insanlar olarak algılıyorlar. Eğer merkezi hükümet, vergi alma prosedürünü ve haraç miktarını düzenleyen yazılı olmayan kuralları ihlal ederse ve yeterli yetki ve yetkiye sahip değilse, kendilerini Drevlians’ın eski Igor’da olduğu gibi haraç "küçük bir emeklilik ile."
Timoşenko, en yüksek merkezi otorite olduğunu iddia ettiğinden, resmen federalizmle birleşmek istemiyor. Bilgi alanındaki konuyu güncellemek için, istenen hareket vektörünü karanlıkta görebilmesi için nispeten kolay ve anlaşılmaz bir şekilde kontrol edebilen Savchenko'yu kullanır, özellikle de ona güvendiği ve güvendiği insanlara (yakın akrabaları ve sevdiği arkadaşlar) söz vermezseniz, karanlığa.
Bu nedenle, “Batkivschyna” Savchenko'nun Minsk sınırlarının ötesine geçen ve Poroshenko için kabul edilemez olan ancak barışçıl olan, federalist olarak kabul edilemez olan “barışçıl” girişimlerle karşılaşmasını engellemiyor. Donbass'taki dünya bir prömiyerin federalleşmeyi öngördüğünden, Savchenko'nun girişimleri nesnel olarak bölgelerde federalist duyguların elleriyle oynuyor, ancak ilk olarak, resmi olarak “Batkivshchyna” nın bununla hiçbir ilgisi yok, ikinci olarak, yarın Savchenko, Tymoshenko ve “Batkivshchyna” resmi olarak öne çıkabilir. federalleşmeye karşı, bugünkü savunucuyu savunmaktan daha az tedirgin değil
* Aslında, Poroshenko için (popülerliğini çoktan yitirmiş olan) yeni bir cephe açılıyor - toplumda destek bulabilecek, ancak müzakere sürecinin konusu olarak DNR / LC'yi tanımadığı için fark edemediği talepleri ortaya çıkıyor. Poroshenko’nun kamu desteğinin daha da aşınması, gücünü (“Maidan’ın eylemcileri” bakış açısına göre) düşürmekte ve barışçıl ya da tamamen değil, Timoşenko’nun lehine elemesini kolaylaştırmaktadır.
* Ne Timoşenko ne de “Batkivschyna” Nazi taburları biçiminde kişisel korumalara sahip olmadığından ve resmi güvenlik güçleri Poroshenko tarafından resmi olarak kontrol edildiğinden Savchenko (karanlıkta da) Nazi liderleri ile temasa geçmek için (muhtemelen geçici olarak) tek başına olma hakkını kaybetme (muhtemelen geçici olarak) Tüm Ukraynalı Fuhrer.
Azak alayı temelinde askeri-politik bir yapı yaratan, Ukrayna'nın tamamını korumaya çalışan ve oligarşik gücü devirdikten sonra Nazi'nin merkezi devlet meclisinin merkezi haline gelen Biletsky, daha az başarılı olan Fuhrer (Yarosh, en meşhurları) ancak bunlardan sadece birinin bölgelere ihmal edildiği ortaya çıktı ve komşuların ve merkezi otoritelerin işgal edilmesini engellemek için gıda arzlarının özerkleştirilmesiyle nesnel olarak ilgileniyorlar. Ayrıca federalleşmeye olan bağlılıklarını resmen ilan edemezler (bu terim hem Maidan aktivistleri hem de özellikle Naziler arasında bir bütün olarak tehlikeye atılmıştır), ancak gayrı resmi olarak kabiliyetlidirler (Poroshenko’nun hain politikalarıyla mücadele etmenin bahanesiyle) yetkililer.
* Gerekirse veya kullanımdan sonra, Savchenko politika ve bilgi alanından atılabilir veya fiziksel olarak elimine edilebilir. Özlemlerin yanı sıra, Poroshenko gücüne karşı sürünen bir isyanı bastırmayı başarırsa, resmi Timoşenko yapıları ve onunla da ilgisi yok. Poroshenko şahsen Savchenko'nun serbest bırakılmasının ve Ukrayna'ya geri dönmesinin hak olduğunu iddia etti. Bu yüzden davranışlarından sorumlu olmalı.
Peter Alekseevich ise, siyasi muhaliflerine karşı savaşacak zengin bir araç setine sahip değil. Bu nedenle, bir şablon kullanıyor, ancak bir kez yöntemini kurtarmadı. Poroshenko, “saldırganı kovmak için toplanma ihtiyacı” ve “savaş sırasında durumu istikrarsızlaştırmanın kabul edilemezliği”, “eylemcilere ve Maidan medyasından“ ihanetle mücadele ”koşullu destek almak için Donbass'ta şiddetlenmeye devam edecek. Derecesinin düşük olması muhtemel olduğunu, ancak "daha az kötülük" teorisi çerçevesinde, hedef kitlenin aynı teknedeki siyasi muhaliflerine karşı "tekneyi sallamak" için baskı yapmayı desteklemeye hazır olacağını vurguluyorum. O zaman Poroshenko’nun işi baskı yapmak ya da yapmamaktır. Onları tehdit etmek, muhaliflerin bilgi ve politik faaliyetlerini azaltmak ve yarattıkları parıltılı bir düdüğü serbest bırakmak sadece rasyonel olurdu, ancak Poroshenko son derece haklı ve bu nedenle baskı çarkını çevirebilir.
* Bu taktik şemada iki arıza var. Birincisi, DPR / LPR’nin Rusya’nın gayrı resmi desteğiyle sert bir tepki alması ihtimalini ve diplomatik mücadelenin yorgun Batı’nın rejimi korumaya almayı reddetme ihtimalini hesaba katmıyor. İkincisi, Ukrayna toplumu savaştan gerçekten bıktı ve iktidarın konumunu güçlendirmek için düşmanlıkları güçlendirme mekanizması tekrar tekrar kullanıldı ve Donbass'taki durumun dışına çıkması halinde, Kiev’in kontrolünün dışında veya batı "ortaklarının" planlanmamış sert tepkisine yol açmazsa, Poroshenko’nun Beklenen etkinin tersi.
* En güçlü ve dallanmış grupları kontrol eden başlıca Nazi liderleri, başkentteki oligarşik çatışmaya yönelik tutumlarını henüz belirlememişlerdir. Yüksek bir dağdan vadide iki kaplanın savaşmasını izleyen ve sonra yaralı ve bitkin kazananları alçaltan ve bitiren “bilge maymun” un yerini alacağına inanmak için sebep var.
* Batılı “ortakların” da tarafsız bir pozisyonda olacağı hariç değildir. Ukrayna seçkinlerinin, örümceklere sahip bankalar biçimindeki iktidar mücadelesinin sınırları dışında, yapıcı bir faaliyette bulunamamalarından bıktılar. Poroshenko rejiminin istikrarına en azından Amerikan seçimlerine kadar ihtiyaçları olacaktı, ancak hiçbir maliyeti yoktu. Batı, Ukrayna gizli olayın üstesinden gelir ve sokaklara sıçrarsa Poroshenko'nun desteğine aktif olarak müdahale etmek için çok fazla sorun yaşıyor.
Sonunda Poroshenko'yu defalarca federalleşmenin iktidarda kalabilmek için tek şansı olduğunu açıkça söylediler. Federalleşme, genel olarak merkezi hükümetin değerini ve özelde başkanlığı düşürür. İç politik yüzleşmenin ağırlık merkezi, bölgesel kaynak-siyasi grupların (Donetsk, Dnepropetrovsk, Kharkov, Zaporozhye, Odessa, Transcarpathian) mücadelesini, maddi kaynak kalıntılarını bölmek üzere taşır. Mülkiyet ilişkilerinin ve ekonomik çıkarların karmaşık araya girmesi, en düşünülemez ittifakların "bir saatliğine" ve ardından ihanete uğramasının ardından, herkese karşı heyecan verici bir savaş vaat ediyor. Bu şartlar altında Poroshenko, Kiev ve bütün Ukrayna'nın üstünlüğüyle güçlendirilen kendi Vinnitsia alanına sahip olacak ve bir veya diğer grupla geçici ittifaklar halinde girecek olan oligarşal savaşta hakem rolünü üstlenmeye çalışabilecek.
* Ancak, bu durum, Poroshenko için zihinsel organizasyonu nedeniyle kabul edilemez. Tek başkanlık yetkisine gitmedi ve bölgesel baronlarla bir şey daha müzakere etmek için savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar için sorumluluk almadı. Ukrayna'nın tek mutlak ustası ve düzensiz deri gibi daralan malzeme kaynağı olmak istiyor, onu sadece bu konumunu güçlendirmesi için zorluyor. Poroshenko'nun (Timoşenko'nun yanı sıra) bireysel güç için savaşması ve bölgesel federalistlerle flört etmeleri ve barış mücadelesinin sadece kısa vadeli taktiksel hareketleri olmasının nedeni budur.
Yukarıdakilerle bağlantılı olarak, Ukrayna merkezi hükümeti ile bölgeleri arasındaki uzlaşmaz çelişkilerin büyümesini belirtebiliriz. Bu çelişkiler, federalleşmeye bölgesel ilgiyi lobi etmeye hazır olan merkezi sistemik siyasi düzeyde içtenlikle örgütlenmiş bir siyasi güç olmayışıyla daha da şiddetlenir. Sebep önemsizdir - bölgesel seçkinler, geri kalan maddi kaynakların kendileri için yeterince azına sahipler - Kiev'in bakımı için (hiçbir şey vermeden, sadece alarak) hiçbir şey kalmadı. Eğer Kiev güçlerin yeniden dağıtılmasına maddi kaynakların bölgesel seçkinler lehine kontrol etmesine izin verirse, merkezi seçkinler kendi kendini yok edecektir.
İkinci sorun, merkezi oligarşik iktidar ile örgütlü Nazi militanları arasındaki çelişkidir. Bunların çoğu bölgesel besleme tabanına odaklanır ve nesnel olarak federalistlerin iktidar desteğidir (ekonomik çıkarları çakıştığından beri).
Aynı zamanda, kendi liderleri altında merkezileşmiş bir Nazi Ukrayna devleti yarattıklarını iddia eden Nazi liderleri, toplam Nazi militan sayısının% 5'inden (ve bunlara bitişik olan marjinal silahlı saldırıdan) daha fazlasını kontrol etmiyor ve kendi etkisinin önemli bir genişlemesi için maddi kaynağa sahip değiller. Bu nedenle Poroshenko, aynı zamanda nesnel olarak da asıl amaçtır, çünkü ülke üzerinde taban düzeyinde kontrol sağlamak mümkün değilse (tüm Nazi militanlarının ve bireysel çetelerin emrinde olması nedeniyle), o zaman başarı için şans veren tek yol, bir darbe düzenleyerek Kiev'deki gücü ele geçirmektir.
Gördüğümüz gibi, olası senaryolardan herhangi birine göre olayların gelişimi, mevcut hükümetin çöküşünü, Ukrayna'nın parçalanmasını ve Kiev de dahil olmak üzere kendi bölgelerinde “bağımsız” Nazi hükümetlerinin ortaya çıkmasını garanti ediyor. Kiev karakterinin tamamen Ukrayna kökenli olduğunu iddia edecek, ancak bu hedefleri gerçekleştirmek için yeterli kaynağa (uluslararası tanınma dahil) sahip olmayacak. Tek soru, bu olayların kısa vadede (Yeni Yıldan önce) veya orta vadede (2017'te) gerçekleşip gerçekleşmeyeceğidir.
Her neyse, herhangi bir Kiev felaketi, Donbass'ın (ve bölgelerin idari sınırlarında) nihai olarak ayrılmasına yol açar. Büyük Novorossia bölgeleri, küçük yerel (ve daha tehlikeli ziyaret) Naziler ile kısa bir süre süren silahlı mücadeleden sonra, durumlarını istikrara kavuşturmak için yerel faşist güçlerle bir ittifak içine girmek zorunda kalacak yerel mali ve siyasi grupların kontrolü altında olma şansına sahipler. ve ekonomik yardım yarı-Rus olarak ilan edilecek, ancak aslında Yanukoviç ve geç Kuchma tarzında “çok vektörlü” bir politika olacak.
Bu rejimler siyasi ve ekonomik açıdan kırılgan olacaktır, ancak Rusya bu bölgeleri birleştirmeye hazır olana veya belirli bir bölgedeki devlet inşa süreçlerine aktif olarak müdahale etmeye hazır olana kadar, onlardan daha fazlasını bekleyemeyiz. Sorun Poroshenko ile aynı - kaynakların kritik bir eksikliği. Aslında, devlet inşası süreçlerinin ne kadar zor olduğunu, Rusya'nın kapsamlı desteğiyle bile, DNR / LC örneğini görüyoruz. Evet, Kırım ve Sevastopol’ün adaptasyonu, Rusya Federasyonu’nun konularını hemen aldı ve çok daha az güçlükle karşılaştı, birçok sorun var.
Kiev için, Naziler dişlerini tutacaklar, çünkü tam olarak Ukrayna’ya yönelik iddialarını şartlı olarak meşru kılan sermayenin mülkiyeti. Bu olmadan Galiçya'da bile gücü ellerinde tutamazlar.
Yakın gelecekte, Nazilerle birliğin oligarşik çatışmasının tüm güçleri için alternatiflik olmamasından ötürü, onları uluslar arası mücadelede destekleyebilecek tek silahlı örgütlü kuvvette olduğu gibi, yarı federalist yerel oligarik-rejimin yaratılması için bölgelerin temizliği çerçevesinde de beklemeliyiz, Kiev’de ve bölgesel bölgesel merkezlerde, Nazi karşıtı güçlere karşı ve daha geniş bir karakter (geleneksel Sovyet karşıtı ve Russophobia dışında).