Göreceliğin tüm boyutlarıyla egemen olduğu bir çağdayız! Bu o denli bizim inisiyatifimize bağlı ki kitlesel yıkım silahı geliştirmenin uluslararası ilişkiler açısından teorize edilen bir haklılığı olabiliyorken birbirini kazıklayan homo-sapiens uygarlığının çılgınca arzuları için sistematik kıyım, işkence, hapis, taciz ve tecavüze uğrayanları gerçek anlamda kurtarmaya çalışmak terörizm olarak değerlendiriyor. İşte A.L.F. yani Hayvan Özgürleştirme Cephesi bir praksis olarak bu noktada devreye giriyor:
Spartacus'ün ve zamanın afaroz edilmişlerinin yaptığı gibi kolezyumlardaki seyircileri günlük canlı vahşet yayınından koparmak ya da 17. yüzyıldaki ayaktakımından oluşan aşağı kitleyi, üçkâğıtçıları, cadıları, delileri, haydutları ve aylak aylak dolaşan bütün yoksulları yani kısacası varlığıyla "sömürge" ve "hanedanlık" düzeninin tüm suçlarını ifşa edecekleri, tüm mağdurları kurtarmak ''pahasına'' yapıyorlar bunu. Bu bir örgüt de değil, bir felsefedir. Kurmarhanelere ve tüketici fiyat endeksine korku salan bir felsefe; özgürlüğün empatinin bir belirtisi olduğu düşüncesi, yeryüzündeki her canlının her göz yaşının, özleminin, çığlığının, acısının, terk edilmişliğinin bir anlamı olduğu hakikati.