bu akşam
sinematografi dersinde
handheld ve stedicam
(çeviremediğim için kusura bakılmasın)
teknikleriyle çekilmiş filmlere örnekler izledik.
"where the wild things are"
filminin giriş sahnesi de bunlardan biriydi.
dersin orta yerinde. karanlıkta.
perdedeki hayale dalmış iken... gözyaşlarım aktı da aktı.
çocukluğumun acısı çıktı belki.
dedim ki:
çocuk olabilmek için neler vermezdim?