Karanlığı gündüz gibi aydınlatan meşaleler, gecenin örtüsünden daha karanlık bir çaresizlik saçıyordu. Kaotik sahne göz açıp kapayıncaya kadar toparlandı ve Kont’un evi bağlandı ve sıraya dizildi. Askerler nöbet tutarken evdeki onlarca hizmetli tek bir yerde toplanmıştı.
Hizmetçiler birbirlerine sarılarak sessizce ağladılar. Hayatta kalma şansları zayıftı. Vatana ihanet suçu işleyen efendileriyle hayatlarını ve ölümlerini paylaşmak kaderlerinde yazılıydı.
Yaklaşan bir grup insanın sesi duyuldu. Ayak seslerinin gümbürtüleri ölüme götüren işaretler gibiydi. Askerler, onları yöneten şövalyeyle birlikte gergin bir şekilde doğruldu. Suçlulara yaklaşan adama onlarca şövalye eşlik ediyordu ve saçları o kadar koyuydu ki gecenin içinde eriyip gidiyordu.
“Durum Raporu.”
Olay yerindeki kondüktör ağzını açmadan önce disiplinli bir adım attı.
“Hainin evindeki iki kişi hariç hepsi yakalandı.”
“İki?”
diye soran sesin tonu sertti. Şövalye irkildi ve hızla ekledi.
“Hainin üçüncü oğlunun şu anda Akademi’ye kayıtlı olduğu doğrulandı ve onaylandıktan hemen sonra bir tutuklama birimi Ixium’a doğru yola çıktı. Onlardan yarın sabaha kadar haber bekliyoruz. Ancak hainin karısının nerede olduğu bilinmiyor.”
Raporu dinleyen adam tek kaşını kaldırdı.
“Ya hizmetçisinin ifadesi?”
“Ne aile fertlerinin ne de ona yakından hizmet eden hizmetlilerin bir fikri yok. Şu anda konağı defalarca tarıyoruz. Konağın dışına da bakmaları için adamlar gönderdim.”
“Konağı çoktan terk etmiş olma olasılığı nedir?”
“Hizmetçi, hainin karısına en son akşam geç saatlerde hizmet ettiğini ifade etti. Hizmetçilerden kimse kayıp değil.”
Soylu bir kadının, ona kimse yardım etmeden tek başına karanlığa kaçmış olduğuna inanmak zordu.
“Hainin tohumunu taşıdığı için saklanmış olabilir. Şuna bak.”
“Evet efendim.”
“Malikanedeyse bir yerlerde saklanıyor demektir. Bu da demek oluyor ki burada gizli bir bölme var. Dean, gözleri sağlam birkaç adam seç.”
“Evet efendim.”
“Ben masumum! Bir yanlışlık olmalı!”
Hugo’nun kayıtsız bakışları sesin geldiği yöne döndü.
“Lütfen Majestelerini görmeme izin verin!”
Elleri arkasından bağlı, yerde diz çökmüş tombul adamın silueti domuz silueti gibiydi. Tıpkı göründüğü gibi, çığlıklarının sesini duymak hoş değildi.
Matin Kontu. Hugo buraya gelirken astları tarafından söylenmeseydi, bu evin kime ait olduğunu bilemeyecekti. Hugo’nun sabaha kadar avladığı hedefler arasında en önemsizi bu adamdı. Belki de adam iddia ettiği gibi haksız yere suçlanmıştı ama Hugo’nun umurunda değildi. Şüphe konusu olması ve av listesine alınması bile bir suçtu.
Kısa bir bakış attıktan sonra, Hugo soğuk bir şekilde arkasını döndü ve konağa yöneldi. Can sıkıcı çığlıklar yükseldi, ardından bir çığlıktan sonra sustu. Ürkütücü bir soğuk, çevreyi bir sis gibi sardı.
Hugo konağa adımını attığında dudağının bir köşesi hafifçe yukarı kalktı. Hayatına bu geceden daha uygun bir gün olduğunu düşünmemişti.
Kont Matin’in ofisi zaten alt üst olduğu için darmadağın olmuştu. Ancak Hugo, masanın üzerine düzgünce yerleştirilmiş birkaç belge görebiliyordu. Hugo, yüzünde sıkılmış bir ifadeyle belgeleri gözden geçirdi. Başından beri buradan önemli bir şey çıkmasını beklemiyordu.
Bir süre sonra şövalye geldi ve şunları bildirdi:
“Hainin karısının bir çocuğa hamile olma ihtimalinin düşük olduğunu teyit ettim. Hizmetçisine göre kısır ve çocuk sahibi olamıyor. Daha fazla doğrulama için, buraya gelen doktoru getirmesi için birini gönderdim. “
“Aile doktoru yok mu?”
“Görünüşe göre istihdam maliyeti nedeniyle bir tane yok.”
Kont Matin’in cimri doğası sayesinde bir doktorun hayatı kurtuldu.
“Kadın bulunduğunda onu tüm hainlerle birlikte idam edin. Majestelerine ayrıca bildireceğim.”
Uğrayıp temizlemeleri gereken birkaç yer daha vardı. Burada daha fazla oyalanacak zaman yoktu. Bitirmeyi astlarına bırakan Hugo, yakında perili bir eve dönüşecek olan Kont konutunu terk etti.
Eski ikamet eden ailenin vatana ihanet ettiği ve avlusunda onlarca insanın öldüğü bir evi kimse satın almak istemezdi. Boş kalmaya, eskimeye ve çirkinleşmeye devam etse bile yıkılıp yerine yeni bir ev yapılması en az 10 yıl alacaktı.
* * *
Sözde ‘küçük yavru’ olan Kont Matin’in temizliği salyangoz hızında ilerliyordu. Hainin Akademi’de okuyan üçüncü oğlu şans eseri başka bir ülkeye kaçmış ve hainin karısı üç gündür hâlâ bulunamamıştı. Bu sayede hainlerin ömürleri birkaç gün uzadı ve onları kontun evinde gözetim altında bırakmak insan gücü israfı olduğu için hepsi hapse atıldı.
Dördüncü gün Hugo, Dean’den gizli bir bölgeye giden bir cihaz bulduğunu belirten bir rapor aldı.
“İçeri girdin mi?”
“Sipariş ettiğiniz gibi içeriyi kontrol etmedim lordum.”
Bir gün, sonra iki, sonra üç gün geçtikçe, Hugo kendini bu kadar derinden gizleyen kadını merak etmeye başladı. Malikaneden kesinlikle ayrılmamıştı. Şu anda, başkentte güvenlik su geçirmezdi ve şüpheli biri kesinlikle göze çarpardı. Kendisine yardım eden kimse olmadığından, kolay bir hayat yaşamış bir soylu kadın iz bırakmadan saklanamazdı. Bu nedenle Hugo, konakta gizli bir yer olduğunu ve orada saklandığını anladı. Astlarına, böyle bir yer bulunursa, taramak yerine hemen kendisine bildirmeleri gerektiğini söyledi.
Yanına sadece birkaç şövalye aldı ve Kont Matin’in ıssız evine gitti. Hugo, Dean’in arkasındaki karanlığı ortaya çıkarmak için cihazı manipüle etmesini izlerken, kırmızı gözleri hafifçe kısıldı. Bir şövalye meşalesini yakarak karanlığı yardı.
Hugo ilgiyle etrafına bakındı. Ustalıkla yapılmış gizli alan etkileyiciydi. Bir süre aşağı indikten sonra duvarları loş bir odaya ulaştılar. Köşede yatan bir kişinin gölgesini bulan Hugo’nun adımları durdu.
Şövalyelerini arkasında durdurdu, bir meşale aldı ve gölgeye yaklaştı. Vücudu kıvrılmış halde yatan kadından hiçbir hareket yoktu. Hugo çevreyi aydınlatmak için meşaleyi daha yükseğe kaldırdı. Kadının yattığı geçici yatak birkaç kat battaniyeden yapılmıştı ve etrafındaki deri çuvallar kuru gıdayla doldurulmuştu. Ayrıca bir yığın elbise gördü.
“Sanırım hazırlanmış bir sığınak.”
Kont Matin’in ailesinin bu yerin varlığından haberi yoktu. Kadının tüm bunları kendisinin hazırladığı belliydi. Kont’un hane halkını yok ettiğini önceden bilmesi mümkün değildi. Peki neden? Hugo’nun kırmızı gözleri mışıl mışıl uyuyan kadına baktı.
‘İlginç.’
Kadının mücadelesi ilginçti. Hugo, kadının yaşama tutkusunu anlayamıyordu. Bu sıkıcı ve sıkıcı bir dünyaydı. Kadının çocuğu varsa nedenini anlayabilirdi ama hem ona hizmet eden hizmetçi hem de tedavilerinden sorumlu doktor onun kısır olduğunu söyledi.
[Kesinlikle kısır. Kısır olmasa bile kocası birkaç yıldır çocuk sahibi olamıyor.]
Doktor kendisine sorulmadan Kont Matin’in cinsel işlev bozukluğundan bahsetti. Sanki doktor, Kontes’in kısırlığını kanıtlamanın Kontes’in hayatını kurtaracağını düşünmüş gibiydi. Bir vatan hainliği planına bulaşmış biriyle ilişki kurmak asla iyi bir şey değildi, ama doktor, Kontes’in durumu hakkında korkmaktan çok endişelenmiş görünüyordu.
Çevresinden destek gören bir kadının tek başına kaçmanın yolunu bulması, çocuklar kendisinin olmasa bile kocasını ve çocuklarını terk etmesi çelişki gibi geliyordu. Ömür boyu kaçak statüsünü seçen bir kadının hayatı bu kadar takıntılı olmaya değer miydi?
Hugo, Matin Kontesi adında bir kadını hatırlayıp hatırlamadığını kontrol etmek için anılarını karıştırdı. İyi bir hafızası vardı ama hakkında bir izleniminin olmadığı ya da konuşmadan geçip gittiği insanları hatırlayamıyordu. Matin Kontesini hatırlamıyordu.
Hugo kadından uzaklaştı.
Lordları hiçbir şey söylemeden merdivenleri çıkmaya başlayınca şövalyeler de sessizce onu takip etti. Gizli alandan tamamen çıktıktan sonra Hugo şu emri verdi:
“Bugün hiçbir şey görmedin.”
Şövalye soru sormadan basitçe kabul etti.
“Bir kadın bedeni alın, üzerine asil giysiler giyin ve ormana atın. Saç rengi en azından benzer olsun.”
Hugo biraz merhametli hissetti ve hainin ailesinin bir üyesini kurtarmaya karar vererek ona kaçma şansı verdi. Bir hevesle gelmişti, ama kendisi nedenini bilmiyordu. Madem yaşamayı bu kadar çok istiyordu, neden denemesine izin vermiyordu. Güzel ve kolay bir hayatın tadını çıkaran soylu bir kadın; ne kadar dayanabilirdi? İçine biraz kinizm karışmıştı.
“Ancak, o lanet olası üçüncü oğlu bulmakta tembellik etme.”
Kısır, çocuksuz, hain bir kadının yaşamasına izin verebilirdi ama çocuk olması imkansızdı. Her zamanki inancı, arkasında asla bir kor bırakmamaktı.
Ertesi gün, Kont Matin ailesinin tüm üyeleri idam edildi.
* * *
Yaklaşık bir ay sonra Hugo, kralın soyluları bahane ederek parti olarak adlandırdığı bir etkinliğe katıldı ve gece yarısından sonra eve gidiyordu. Bir soylu malikanesinin önünden geçerken pencereden bir gölge gördü ve bir anda meraklandı.
‘O kadın. Kaçmış olmalı, değil mi?’
Arabası, Matin Kontu’nun ikametgahına yön değiştirdi. Kont’un ikametgahı artık kasvetli bir manzaraydı ve gün daha da karanlıklaştıkça daha da kasvetli hale geliyordu. Hugo cihazı manipüle ederek gizli alanı açtı ve aşağı yöneldi. Birkaç kişinin varlığını hisseden küçük yaratıklar, hızla karanlıkta dağıldılar. Meşaleyi yakıp etrafına baktığında görünürde hiç kimse yoktu, sadece fareler vardı.
Onun gideceğini zaten tahmin etmiş olmasına rağmen, Hugo nedense kendini boşlukta hissetti. Yavaşça etrafına bakındı ve daha birkaç gün öncesine kadar burada birinin bulunduğunu gösteren izler buldu.
“Bu yerde bir aydan fazla mı kaldı?”
Onun aşırı sabrına ve azmine hayran kaldı. Eskiden prenses olan bir kontesten böyle nitelikler beklemiyordu. Onu bu kadar ayakta tutan şeyin ne olduğunu merak etmekten kendini alamadı. Sadece yaşama arzusu muydu?
“Buradan bir geçit olmalı. Bul onu.”
Şövalyeler çevreyi taradılar, sonra bir cihazı manipüle ettiler ve karanlık bir geçit buldular. Hugo ve şövalyeleri bir süre tünelin dar yolunda yürüdüler. Sonunda diğer tarafa geçtiklerinde, şövalyelerinden biri başkentin varoşlarındaki bir halk mezarlığında olduklarını söyledi.
Gökyüzündeki ışık loştu. Mezarlık olduğu için alan tamamen insandan arınmış, gölge bile bulunamazdı. Hugo, mezarlığı aydınlatan sabah güneşine baktı.
“İzliyor muyuz?” (?)
“…Gerek yok.” (Hugo)
Bu onun yararsız merakının sonucuydu. Hugo, kendine benzemeyen şeyler yaparak burada durmaya karar verdi. Kadın bundan sonra nasıl yaşarsa yaşasın, onun elinden çıkmış bir meseleydi.
Arabası Kont’un evindeydi. Şövalyelerinden birinin binmesi için bir araç getirmesini beklemek yerine, geçidi kullanıp geri dönmeye karar verdi. Hugo arkasını döndü, geçidin girişine girmek üzereydi ama sonra durdu ve eğildi. Bir moloz yığınını temizledi ve altında genellikle soylu kadınlar tarafından kullanılan küçük bir ahşap mücevher kutusu ortaya çıktı. Örtüyü çıkarıp kıkırdadı. Kutunun içine yığılmış yüzükler ve kolyeler pek pahalı şeyler gibi görünmüyordu.
Bir kaçış fonu olmalı. Bu yüzden tüm ıvır zıvırlarını vücudunda taşımak yerine buraya sakladı. Akıllı muhakeme.’
Tekrar örtmek üzereyken, Hugo’nun bakışları sol göğüs yakasına takıldı. Pardesüsünün yakasına iğnelenmiş bir broş vardı. Gümüşten zarif bir şekilde işlenmiş bir aslan başı şeklindeydi ve üzerinde iki küçük kırmızı mücevher gömülüydü. Taran Dük Evi’nin efendisini temsil eden bir süstü.
Hugo broşu göğsünden yırttı. Mücevher kutusundaki birkaç yüzükten daha değerliydi. Hiç tereddüt etmeden kutunun içine attı, kutunun üzerini örttü, eski yerine koydu ve hatta eskisi gibi taşları üst üste yığdı.
Hugo çok kısa bir süre öyle çömelmiş kaldı. Kendini garip hissederek düşüncelerinden sıyrıldı ve ayağa kalktı. Sonra hiç tereddüt etmeden karanlık tünele doğru yürümeye başladı. Şövalyeleri hemen onu takip etti. Figürleri hızla karanlığın içinde kayboldu.
Üç yıl sonra Hugo, hainin üçüncü oğlu Bruno Matin’in olay yerinde yakalanıp idam edildiğine dair bir rapor aldı. Aniden ortaya çıkması ve ortadan kaybolmasıyla takip biriminden kaçan Kont Matin’in üçüncü oğlu, uzun bir süre sosyal çevrelerde konuşulan bir konuydu, ancak zaman geçtikçe insanların dikkati başka yöne çevrildi. Ve böylece Bruno Matin’in ölümü sessizce gömüldü.
—- Yan Hikayenin Sonu (2) —-