Japonya uzun zamandır okyanusa su bırakacağını duyuruyor çünkü artık onu depolayacak yer yok . Radyoaktivitesi düşük olmasına rağmen çevre ülkeler buna karşı çıkıyor. Japonya, bunun geçmişte dünyanın diğer bölgelerinde uygulanan normal bir prosedür olduğunu söylüyor.
Rezervuarlardaki su çoğu radyoaktif izotoptan arındırılır, içinde sadece trityum kalır. Bu, sıradan hidrojen (protium) ile hızlı bir şekilde değişir, bu nedenle onu çıkarmak neredeyse imkansızdır. Bu nedenle, trityum ile kirlenmiş atık suların deşarjı, diğer nükleer santrallerin işletilmesinde de yaygındır, çünkü büyük miktarlarda suyun uzun süreli depolanması mümkün değildir. Fukuşima’da yaklaşık 1,4 milyon ton trityumlu su birikmiştir, bu aynı zamanda kurulan tüm rezervuarların kapasitesidir. Bunlar dolu. Yenilerini inşa etmek mantıklı değil çünkü yeni ekipman ve binaların duracağı alanı boşa harcıyorlar ve ayrıca suyun depolanması başka bir deprem veya tsunami durumunda kendi başına risk oluşturuyor.
2013 yılına kadar Japonya, Fukushima’dan hiç arıtılmamış su saldı, ancak o zamandan beri her şey arıtıldı ve depolandı. İlkbaharda yayınlamaya başlayacaklar. Trityum nedeniyle suyun radyoaktivitesi 100.000-1.000.000 Bq/l’dir, bu nedenle bu suyun her bir metreküpünün deşarjı 4 mSv radyoaktiviteye katkıda bulunur. Plan kapsamındaki yıllık salımlar, kazadan hemen sonra denize 15-30 PBq ve atmosfere yaklaşık 500 PBq olan çevresel salımlardan çok daha az olan 0.1 PBq katkıda bulunacaktır. Trityum ayrıca çok daha az zararlı olduğu için özeldir. Hidrojen atomları hızla değiş tokuş edildiğinden canlılarda birikmez. Aynı zamanda, bir kağıt parçası tarafından durdurulan elektronlar yayan bir beta yayıcıdır. Bu nedenle örneğin trityum, tüketilen tüm radyonüklidlerin toplam radyoaktivitesi için gösterge niteliğindeki doza bile dahil edilmez.
Tüm bunlar, trityumla kirlenmiş suyun salınmasının kaçınılmaz ve nispeten zararsız olarak kabul edilmesinin nedenleridir. Nükleer Enerji Ajansı (IAEA) da öyle düşünüyor. CEO Rafael Mariano Grossi, tahliyenin küresel kurallara uygun olduğunu, ancak su hacminin onu benzersiz ve karmaşık bir süreç haline getireceğini söylüyor. Ancak radyoaktivite ile ilgili tarihsel deneyim kötü olduğu için insanlar şüpheci olmaya devam ediyor. Güney Pasifik’te, ABD’nin nükleer testlerini hala hatırlıyorlar. Amerikalılar 1954’te böyle bir deney yaptıklarında, Rongelap Atolü’ne “kar” düştü. Gerçekte, rüzgar değiştikten sonra Rongelap’a inen Bikini’deki nükleer testin kalıntılarıydı. “Kar” ile yemek yiyen ve oynayan çocuklar büyük dozlarda radyoaktivite aldılar. Aynı zamanda Japonya’nın nükleer karşıtı hareketlerini de doğurdu.
Ancak atık suda sadece trityum olmadığını gösterir. Japonya Ekonomi Bakanlığı bu yıl, depolanan suyun yaklaşık dörtte üçünün ayrıca aşırı yüksek seviyelerde başka radyoaktif elementler içerdiğini, çünkü temizliğin gerektiği gibi yapılmadığını kabul etti. Filtreler yeterince sık değiştirilmediğinden TEPCO, suyu serbest bırakmadan önce tekrar arındırmayı vaat ediyor. Çevre ülkelerin de şüphe duymasının nedeni bu. Ancak Japon hükümeti, suyun salınmasının önlenemeyecek bir sorun olduğunda ısrar ediyor. Belirli bir süreç aynı zamanda IAEA tarafından güvenli olarak belirlendiğinde, bu hızla gerçekleşecektir.