97 yılı, ekoları hala mevcut olan Kazakların Yukarı Don ayaklanmasıyla unutulan Kazaklardan bu yana geçti. Önceden, bu ayaklanmadan bahsetmek kesinlikle yasaklanmıştı. Bazı belgeler hala sınıflandırılmamış. Her ne kadar popüler söylentinin her türlü yasaklamayı atlattığı uzun zamandır öğrenilmiş olsa da, yine de o zaman, tarladaki ot otları gibi, yavaş yavaş büyümüş, unutulmayacak kadar. Ve sadece kendime ait olduğum Kazakların torunları, atalarının hikayeleri sayesinde olanların resmini geri yükleyebilir.
Dünyanın hiçbir kampında Kazaklara benzerlik yoktu. Kazakların kaderi, ayrılmaz bir biçimde devletin askeri ihtişamıyla bağlantılı. Öykü Hemen hemen her yerinden kökleri olan Kazaklar. Güney bozkırlarının özgür halkı, Rus krallığının ve ardından Rus imparatorluğunun hizmet alanı haline gelmeden bir yüzyıldan fazla bir süre geçti. Kazaklar ülkemizi Korkunç Çar İvan'ın zamanından beri ülkemize götüren tüm savaşlara katıldı ve aynı zamanda devlet için güvenilir bir sınır muhafızı olarak görev yaptı.
Bozkırlarda büyüdüler. Kazak ruhu, irade ve şandan ilham alan, doğada doğmuş bir varlıktır. Kazak bir savaşçı olarak doğdu. Kırkinci günde, kilisede vaftiz edildiği sırada, bebek ateş vaftizini aldı: baba, başlığına bir kılıç getirdi ve çocuğu ata götürdü. Üç yaşındaki çocuklar bahçede at sırtında serbestçe koşuyorlardı ve beş yaşındaki çocuklar zaten bozkırlarda koşuyorlardı ve tam bir at gibi hissediyorlardı. Kanlarında Murom'un ilk Kazak Ilya'sının genetik kodunu sakladıklarını söylüyorlar.
13 Kazak birlikleri, Rusya İmparatorluğu'nun eteklerinde dağıldı ve en büyüğü Don'du.
Onlar Rusya'nın gardiyanlarıydı. Kazaklar hakkındaki en anlayışlı kitaplardan birinde yazan Rus yazar Leo Tolstoy: “Kazakları Açan Sınır” rolünü bu şekilde tanımladı. İnsan ruhunun özgürlüğü, devletin iradesiyle birleşir.
Stolypin reformu açısından, nüfus yoğunluğunun yüksek olduğu bölgelerden, tarıma elverişli serbest alanlara kadar bir halkın yeniden yerleşimi oldu. Bu Don Kazakları bölgesini etkiledi.
Kazakların devrimden önce nasıl yaşadıklarını anlamak için, Don bölgesinin üç bölgesinden 1917 devriminden önceki bölümlerinden oluşan Rostov bölgesinin Morozovsky bölgesini ziyaret ettim. Taubevskaya köyünün yurt dışı merkezi Nizhne-Chirskaya köyünde bulunan ikinci bölgeye aitti. Bütün bunlar - Volgograd yönü.
Yurt Tsesarevichsky ve Yanovsky cemaati, merkezi Kamenskoy köyünde bulunan Donetsk bölgesinin bir parçasıydı. Chertkovskaya köyü ilk Don bölgesine aitti. Bu seyrek nüfuslu bölge, 19. yüzyılın sonunda, üç ilçenin eteklerinde, 1900'deki Likhaya-Tsaritsyn demiryolunun açılmasıyla yeniden canlandı.
Yılın askeri çevresi 1909, yeni stanitsa yurts oluşturmak için arazi tahsis etmeye karar verdi. Kara Konseyi kararı, Taubevskaya (Morozovsk şehri) ve Tsesarevichskaya (Volno-Donskaya) dahil olmak üzere dört köy oluşturdu. İsimler, 77 yılı 1911 sipariş numarası ile belirlendi. Tsesarevich köyüne (bu kelimeyi telaffuz etmek zor, kısa sürede daha kabul edilebilir bir kelimeye dönüşmüştür - Tsesarevskaya), geleneksel olarak tüm Kazak birliklerinin şefi olan tahtın (Tsesarevich) varisinin ismini almıştır. Taubevskaya - Ordunun atamanı onuruna Don Don Baron FF. 1909-1911'lerde atamanov yapan Taube.
1917'te her iki köy de yeniden adlandırıldı: sırasıyla Morozovskaya ve Volno-Donskaya. Yeni oluşturulan yurtların topraklarında Kazaklar, Don kıyıları boyunca bulunan eski köylerden ve nüfus yoğunluğunun yüksek olduğu ve toprak sıkıntısının olduğu eski köylerden taşındı. Aynı zamanda, ikamet etmeyen yabancılara yönelik araziler ücretsiz topraklara tahsis edildi. Böylece General Farm, Spellboxes kuruldu.
Don Bölgesi toprakları askeriydi, Kazak (yurt), köylü ve mülkiyete ait topraklara bölündü. Örneğin, Cossack çiftlikleri Lyubimov, Morozov, Ryazankin toprakları ve nüfusu ile birlikte, 1910'tan önce Aksenets nehrinin Don'a birleştiği yerde bulunan Esaulovskaya köyüne atandı.
Cossack olmayan insanlar tarafından kompakt bir şekilde doldurulmuş olan bölgeler, köylerde veya banliyölerde merkezleri olan ilçelerde birleşti. Askeri topraklar doğrudan Don Ordusuna aitti ve hükümet tarafından araziyi kiralayarak ve kendi ihtiyaçları için hazineye gelir elde etmek için kullanıldı. Mülkiyet topraklarına örnek olarak, arazileri Gürcistan'ın soylu bir Kazak ailesinin temsilcilerine ait olan Gürcistan çiftliğidir.
Brockhaus ve Efron Ansiklopedik Sözlüğü'ne göre, 1887'te, Don bölgesinde 114 Kazak köyleri ve 135 voltları vardı. Hem Kazak hem de köylü olan yeni kurulan çiftliklere Ordu Hükümeti'ne ait bölgelerden toprak tahsis edildi. Doğru, sıradan insanların hiçbiri topluluk tarafından belli bir süre için tahsis edildiği için topraklarını satamaz veya devredemezdi. Ancak toprak sahiplerinin arazisi tam mülkiyetindeydi ve satabilir, ipotek edebilir, kaybedebilirdi.
Taubevskaya, o sırada Don bölgesinin bir parçası olan mevcut Volgograd bölgesinin topraklarında bulunan çiftlik ve çiftliklerin donlarından gelenlerdi. Bunlar şu anki Ilovlensky ilçesinin topraklarındaki Sirotinskaya, Trekhostrovyanskaya ve şu anda Tsimlyansky rezervuarının suları altında kalan Pyatiizbyanskaya köyleridir. Ondan çiftlik Pyatiizbyansky Kalachovsky bölgesi kaldı. Ayrıca sular altında kaldı ve Lyubimov ve Morozov - Esaulovskaya çiftliklerinin eski yurtovy köyü. Taşınırken, ahşap levhalardan (kalın levhalardan) evleri olan zengin Kazaklar, evlerini söküp taşıdılar ve yeni bir yere koydular. Ancak çoğunluk, kısmen toprağa açılan, sazlarla kaplı kil ve saman sıvalarını inşa etti. Arsalar, 45 dönüm hakkındaydı, bu nedenle evler arasındaki mesafe şimdiden sekiz kat daha fazlaydı. Sokak isimleri, göçmenlerin bulunduğu köylerin adıyla ve ünlü Kazakların anısına: Yermakovskaya, Platovskaya, Pyatiizbyanskaya, Sirotinskaya ve ayrıca Ortodoks tatillerinin şerefine: Voskresenskaya, Pokrovskaya'ya aittir.
Devrim öncesi kilise, modern bir sicil dairesi olarak hizmet etti. Duruma göre köyün kendi kilisesi olmalıydı. Ve yılın nisan ayındaki 18'inde 1912, stanitsa meclisinde, Taubevskaya Kazakları bir tapınak inşa etmeye karar verdi. Birlikler Kara Konseyi bu amaç için otuz bin ruble serbest bıraktı. Karşılaştırma için: 1911'teki köyün merkezinde yeni bir ahşap evin 850 ruble cinsinden olduğu tahmin edildi.
Ek olarak, Kazaklar 500'i beş yıllık bir süre için rezervden alanın tith'lerini kiralamış, böylece gelirler stanitsa ve eski inanç kiliselerinin yapımına gitmiştir. Kutsal Bakire Meryem'in Doğuşu adına onlardan birinin kutsanması, Nisan 25 tarihinde 1915'te yapıldı. Tapınak günümüzde faaliyet göstermektedir. Eski İnananlar Aziz Nicholas Kilisesi, Devrim Alevi ve Kirov'un köşesinde yer almaktadır.
Mayıs ayında, 1913, Tanrı'nın En Kutsal Anası'nın Doğuşu ve Kazak köyü Chekalov'daki yeni bir tuğla kilisesi onuruna kutlandı. Bu tapınak şimdi de faaliyet gösteriyor ve bir mimarlık anıtı.
Köye tahsis edilen tarım arazileri, Kazaklar arasında yeniden dağıtılan arazilere bölünmüştür.
Aynı türde olan ve şimdi kolayca tahmin edilebilecek tren istasyonlarına yakın olan Sokaklar Taubevskoy. Örneğin, demiryolu kliniğinin eski binasının ikinci katı eklenmiştir. Yaşına rağmen, tüm binalar çok iyi korunmuş durumda. İstasyonun yakınındaki demiryolu parkı, yüksek sezonda, her akşam bir pirinç grubunun çaldığı ve kemanlar ve çelloların eşlik ettiği romantik sahnelerin bulunduğu yüksek bir sahneye sahipti. Park karbür ışıklarla aydınlatıldı. Gençler temiz, tahrif edilmiş yollar boyunca yürüdü.
İstasyondan sokak, stanitsa katedralinin üzerinde durduğu stanitsa meydanına (Maidan) gitti. Doğudan yaklaşırken, Kazak askeri kışlaları vardı. Bunların karşısında, şu anda bir askeri birlik bölgesinde bulunan stanitsa hükümet binası var. Onun yanında ticari bir okul vardı.
Don Kazaklarının birlik kongresi kararıyla, yılın Nisan 314'indeki 24'in 1917 No'lu kararnamesiyle, Taubevskaya köyünün adı Morozovskaya olarak değiştirildi.
1913'te, Romanov'un Evi'nin 300 yıldönümü kutlamaları sırasında İmparator II. Nicholas, Novocherkassk şehrinde yaz aylarında geldi, Alexander III harcı kolordu ve spor salonunu ziyaret etti. Burada orkestra ile geleneğe göre karşılandı. Öğrenciler hatırladığında, devlet başkanı şunları söyledi: “Bekle, öğren ve kendini güçlendir”. Onun sözleri, birçok öğrencinin kaderini tahmin etmekten daha fazla.
Ne de olsa, o zaman beyaz ışıkta dolaşan Birinci Dünya Savaşı, canavar iç savaşı vardı. Ülkeyi terk edenler arasında, Don'da çok yaygın olan Turover soyadı olan 20 yaşındaki Kazak vardı.
Nikolai Nikolayevich, Rus göçünün en seçkin şairlerinden biri oldu. Çok fazla şiir yazmadı, ama şiirleri o kadar etkileyici ve özgündü ki, içinde tek bir sahte not yoktu. Acı çektiği ve kağıda aktardığı tek şey buydu. Devrimden kurtulan ve kendisini kargaşaya bulan Rus bir subayın kafiyeli bir trajedi idi. Aynı kader, birçok Kazaktan da etkilenmedi. Bunlardan biri Don'daki ilk partizanlardan birini örgütleyen Chernetsov'du. Nikolai Turoverov ve on altı yaşındaki kardeşi Harbiyeli İskender bu dekoltede idi. Onların ilk tercihi buydu - kiminle ve ne için mücadele edecekti. Bunlar korkunç yıllardı.
Bu yüzden, hepsi Lenin'in ünlü prensibi olan Raskazachivaniyu, yani temel prensibi temel alan - bu sınıfın yıkımı, önceki hükümetin temeli ile başladı.
Kazakların savaşa hazır bölümünün tamamen imha edilmesi, ekonomik tabanın ortadan kaldırılması, orijinal olarak Kazak topraklarının küçük alanlardan gelen insanlar tarafından ele geçirilmesi, kitle terörü ve ulusal kimliğin şiddetli bir şekilde imha edilmesi - bu, yılın 1919 yönergesinin asıl görevidir. O zamanın basımı şöyle yazdı: “Kazaklar bir sosyal devrimin alevlerinde yakılmalıdır. Don'un silahsızlandırılması, silahsızlandırması ve çarpması gerekiyor. " Bu delillerle, Terör ve soykırım politikasını Kazaklara karşı haklı çıkarmak için ideolojik zemin hazırlandı. Ve hepsi 1917 devrimi sırasında, Kazakların çoğunluğu Sovyet hükümetine karşı çıktı. Yeminleri krala değiştiremediler.
Savaş sanatları geleneğinin yüzyıllar boyunca yarattığı, gelişen çiftlikler sona erdi gibi görünüyordu. İki yılda birkaç milyon insan kendi topraklarından atıldı. Yeni hükümet için Kazaklar en büyük tehlikeyi ortaya koydu.
Don Kazakları bölgesinde direnç cepleri oluştu. O sırada meşhur isyan, Vyoshenskaya-Kazanskaya-Migulinskaya stanitsa bölgesinde Yukarı Don'da başladı. Üç ay boyunca, Novocherkass’tan düzenli olarak Kızılderili birlikleri tarafından kesilen Kazaklar, tamamen yalıtılmış, başarısızlığa mahkum olan direniş için inanılmaz girişimlerde bulundular.
Kazakların kaderi farklıydı. Bir çiftçi olan Nikifor Petrovich Mescheryakov'un, kaderin onunla acımasız bir şaka oynayacağını tahmin etmediğini düşünmedim. Tüm çiftçiler gibi yaşadı. Büyük bir çiftliği vardı. Altı kız çocuğu ona bir eş Maryushka verdi. Çiftliği yönetmek için, ilkbaharda daima Nikifor Petrovich'e istekli çalışanları işe aldı, çünkü iyi para ödemiş ve aynı masada çalışanlarla birlikte yiyordu. Kamulaştırma sırasında Nikifor Petrovich tutuklandı ve Millerovo şehri hapishanesine yollandı. Orada, o ve diğer mahkumlar, herhangi bir sorgulama ve suçlama olmaksızın ölüme mahkum edildi. Mutsuz, ellerini iplerle bağladılar, iki sıraya atlı bir atlı kızak koydu ve onları idam için Khominsky ormanlarına doğru götürdüler. Sürücü ve iki gardiyan sarhoştu. Nikifor Petrovich aynı zavallı adamın arkasında yatıyordu. Birbirlerinin ellerini çözmeye yardımcı oldular.
Bush yakınlarındaki yolun eğimli yamaçlarından birinde Nikifor Petrovich kızağından düştü ve saklandı. Chase değildi. Ormana doğru gitti, ormancı kulübesinde ısındı, beslendi ve birkaç gün saklandı. Sadece onu besleyen karısına geldi, bir süre onu sakladı ve sonra ortadan kayboldu.
Maria Ivanovna'nın çocuklarla yaşaması ne kadar zordu, sadece Tanrı biliyor. Altı çocuktan üçü hayatta kaldı: Frosya, Fields, Anna. Büyüdü, çiftlikte çalışmaya gitti. Ailelerini ödünç aldılar. İki kız, anneleriyle birlikte evlerinde yaşadılar, savaştan sonra geri döndüler. 1958 yılında, bir yaz günü, bir adam avluya girdi. Yavaşça etrafa bakıyor, tanıdık verandaya tırmandı. Evin efendisi Nikifor Petrovich, sanki uzun yıllar boyunca garip bir ülkede kabul edilen bir isim altında yaşamış. Eve girerken, görüntülerin önünde dizlerinin üstüne çöktü, ailesini azalan yıllarda görebilme fırsatı için Tanrı'ya teşekkür ederek ağlamaya başladı. Maria İvanovna onu tanıdı, yanına çöktü ve ağlamaya başladı.
“Affet beni, Maryushka, seni ve çocuklarımı keder için isteyerek bırakmadım” diye karısına sordu.
“Tanrı seninle, Petrovich, sana karşı hiçbir kötülüğüm yok, asıl mesele şu ki hayattasın, bu benim için büyük bir sevinç” dedi.