Amerika Birleşik Devletleri'nde anti-tank topçu oluşumu ancak 30'lerin sonunda başladı. Bundan önce, piyade alaylarının tank karşıtı şirketleri büyük kalibreli 12,7-mm makineli tüfekler Browning М2 ile silahlandırıldı. Deniz Piyadeleri bölümlerinde, büyük kalibreli makineli tüfeklere ek olarak, eski 37 mm piyade saldırı silahlarının M1916'in zırhlı araçlarla savaşması için kullanılması planlandı.
37 mm tabanca M1916
Askeri uzmanların özel tanksavar silahlarının geliştirilmesi ve benimsenmesi gerektiği konusundaki düşüncelerine rağmen, yalnızca İspanya'daki iç savaş mevcut durumun değişmesine neden oldu. 1939’te ABD Ordusu Silahlanma Dairesi yeni bir tanksavar silahı geliştirmeye karar verdi. Alman 37 mm Pak 35 / 36, tasarlanan aletin görünümü ve tasarımı üzerinde büyük bir etkiye sahipti.
Generaller, hesaplama güçlerinin kolayca alabileceği hafif bir silahın hizmetinde olmasını istedi, böylece Alman prototipine göre kalibreyi artırma konusunda mantıklı bir fikir reddedildi. Alman Pak 35 / 36 tanksavar silahının Amerikan M37 3 tanksavar tankının geliştirilmesinde başlangıç noktası görevi görmesine rağmen, Alman modelinden önemli ölçüde farklıydı.
Amerikan 37 mm tanksavar silahı M3A1
Amerikan M3 topunun farklı bir cıvata ve vagona sahip olmasının yanı sıra farklı bir av tüfeği olan daha uzun bir namlusu vardı. M3'in mühimmatı Pak 35 / 36 ile değiştirilemez. Geri alma işleminin çerçeve üzerindeki etkisini azaltmak için, tabancaya bir ağızlık freni sağlandı, МХNUMXА3 olarak yeniden adlandırıldı, ancak yakında işe yaramazlık nedeniyle terk edildi - 1-mm silahın geri dönüşü küçüktü ve normalde geri tepme cihazları tarafından algılandı. Ek olarak, ateşleme sırasındaki sönümleme namlu freni, toz gazlarının bir kısmını, tabancanın etrafında tozlanmaya neden olan yan ve tabana gönderdi ve konumunun gözlenmesini zorlaştırdı. Güvenilirliği artırmak için çerçevenin ana ekseni genişledi. Zırh kalkanı küçük ve düzdü.
Kayar yataklı havalı tabanca arabası ve havalı lastikli tekerlekler. Tekerleklerin arkasına, “tekerlek parçaları” dingillerin üzerine monte edildi - dövüş konumunda aşağı inen ve ateş ederken tabancanın dengesini sağladığı ve toplanmış pozisyonda silahın serbestçe hareket etmesine izin vermek için yükseldikleri sonucuna vardı.
Amerikan 40 mm tabanca M2'in İngiliz 37 mm anti tank 3 pound'unun aksine, çeşitli amaçlar için silahın savaş değerini ve kullanım esnekliğini kesinlikle artıran çok çeşitli bir mühimmat geliştirildi.
Mühimmat yüksek patlayıcı parçalanma ve ateş etme atışlarını içeriyordu, elbette ana silahlar zırh delici mermilerdi. Bu türün ilk kabuğu, başlangıç hızı 74 m / s olan 0,87 kg ağırlığındaki AP M870 Shot idi. 450 m mesafede bu mermi normalde 40 mm'lik zırhı deldi. Daha sonra, zırh nüfuzu 51 mm'ye yükselen balistik uçlu bir APC M53 Shot kabul edildi. M3'ün zırh delme kapasitesini arttırmak için, 1942'den sonra, konik bir namlulu adaptör nozullarının çeşitli versiyonları geliştirildi. Bazıları (İngiliz seri adaptörü “Littlejohn” dahil) çekim yoluyla test edildi, ancak hiçbiri kabul edilmedi. Zırh nüfuzunun özelliklerine göre, Amerikan 37 mm M3 tanksavar topu ancak etkili bir şekilde savaşabilirdi tanklar, kurşun geçirmez zırh ile korunur ve yaklaşık 30'ların ortalarında verilen diğer yabancı silahların verilerine karşılık gelir.
Anti-tank 37-mm silahların seri üretimi sadece 1940 yılında başladı. 1943'ten önce, 18000 37-mm M3 ve M4A1 toplarından daha fazlası serbest bırakıldı. M4A1 topunun yükseltilmiş versiyonu bir sigorta ve yatay amaçlı bir mekanizma ile ayırt edildi.
1941 personeline göre, her bir piyade alayı bu türde dokuz silahı olan bir anti-tank şirketine sahipti ve her piyade taburu, üç 37-mm silahlı bir anti-tank müfrezesine sahipti.
SSCB'de Dodge Three-Quarter olarak bilinen ağır Dodge WC51 cipleri aslen traktör olarak tasarlandı. Ancak çok sayıda ünite hafif bir Jeep Willys MB aldı. "Willis" tarafından geliştirilen çekiş, silahların taşınması için yeterliydi.
Mücadelede ilk defa, M37'in 3-mm silahları, Filipinler'in Japon işgali sırasında yılın 1941'unun sonunda kullanıldı. Kurşun zırhlarıyla korunan birkaç Japon zırhlı aracına karşı çok etkili oldukları kanıtlandı. Yaklaşık 400 kg'lık bir ağırlığa sahip olan silah, özellikle ormanla büyümüş adalardaki arazi koşullarında önemli olan hesaplama kuvvetleri tarafından kendisini hareket ettirip gizleyebiliyordu.
Bu nedenle, M37 3-mm silah, savaşın sonuna kadar tanklara ve piyade için doğrudan destek aracı olarak kullanılan ABD Deniz Kuvvetleri ile hizmette kaldı. İkinci durumda, TNT 0,86 g içeren 36 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı parçalanma mermisinin düşük gücü, tabancanın etkinliğini önemli ölçüde sınırlandırdı, ancak Japon piyadelerinin kitlesel saldırılarına karşı, 3 çelik mermi ile çekilen MXNUM mermisi iyi kanıtlandı.
Genellikle, M3 tabancalarını kullanan parçalarda, kalkan kapağı tüfek mermilerinden koruma sağlayan daha uzun ve daha kalın bir kapakla değiştirildi. ABD Ordusunun bazı kısımları, düşmanlıkların sonuna kadar Pasifik tiyatrosunda M3 kullandı.
Asya'da, 37-mm silahların oldukça etkili bir tank karşıtı silah olduğu kanıtlandı, ancak Kuzey Afrika'daki savaşlar M3 topunun nitelikleri hakkında tamamen farklı bir değerlendirme yaptı. Ancak, bu şaşırtıcı değil: silah tasarım aşamasında eskiydi, ilk 30'in gerçeklerine tekabül ediyordu ve Alman orta tankları PzKpfw III ve PzKpfw IV'ün sonraki sürümlerinin ön zırhını güvenle geçemedi.
Yılın 1943 yazının Sicilya ve Güney İtalya'daki savaşları da silahların modern tanklara karşı başarısız olduğunu ortaya çıkardı. İtalyan tankları 37-mm M3 baş ederse, o zaman Almanlara karşı Kuzey Afrika'da birkaç ay önce aynı durumu tekrarladı. Bu bağlamda, 1943'ten başlayarak, 37-mm tanksavar silahları, Almanlarla savaşan birliklerin tanksavar birimlerinden çekilmeye başladı.
Savaşın ikinci yarısındaki piyade birimlerinin bu silahtan vazgeçmeye başlamasına rağmen, çeşitli tank ve zırhlı araç modifikasyonları yapıldı. Buna ek olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nde, tanksavar topçuların hareketliliğini artırmak için tasarlanmış çok sayıda heterojen 37-mm tekerlekli kendinden itmeli topçu tesisi kuruldu.
1943'in ortasında, Amerikalılar M3А1'i kapattı ve konveyördeki yerini İngiliz 57-pound Mk II'nin hafifçe değiştirilmiş bir versiyonu olan 1-mm M6 topuyla değiştirdi. Daha sonra M1A1 ve М1А2'in iyileştirilmiş yatay hedefleme mekanizmasında farklı değişiklikler yapıldı. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden önce, Amerikan endüstrisi tarafından 15000'ten daha fazla silah üretildi.
57 mm tanksavar silahı M1
Ana özelliklerine göre, Amerikan 57 mm tanksavar silahı tamamen İngiliz orijinaline karşılık geldi. Dodge WC62 ve Dodge WC63 araçlar için 6x6 tekerlekli formülü çoğunlukla traktör olarak kullanılmıştır. Savaş alanında, silah, hesaplama güçleriyle kısa bir mesafeye taşınabilir.
1943 yılındaki normal tank karşıtı şirket, her biri üç silahtan oluşan üç müfreze'den oluşuyordu. ABD ordusu, yeni silahların tank karşıtı birimlere girmesinin, tank karşıtı savunmadaki boşlukları kapatmasını umuyordu. Ancak İtalya'daki savaşlar sırasında, 57-mm M1 toplarının bir zırh delici mermiyi 450 m mesafesindeki bir zırh delici mermi içine sokabildiği, ön zırhın 90 m'den daha az bir mesafede delinebileceği, ağır zarara uğradığı ortaya çıktı.
Durum, Amerika Birleşik Devletleri'nde alt kalibreli 57-mm'lik mermilerin geliştirilmemesi ve İngilizlerin artan zırh penetrasyonuna sahip mermilere dönmesi gerektiğinden dolayı şiddetlendi. Yakında cephanede APDS gibi İngiliz mermileri ortaya çıktı. Ancak, cephanedeki bu tür mermiler, kural olarak, 3-4 parçaları vardı ve 450 metreden daha uzak olmayan bir mesafede etkiliydiler. Neyse ki, Amerikalılar için İtalya'da çok az ağır Alman tankı vardı.
Sonuç olarak, savaş alanındaki Alman tanklara karşı verilen mücadelenin, tanklara ve özel tank avcılarına emanet edilmesine karar verildi ve M57 1-mm silahları, piyadelere, ateş etmekten daha sık ateş yaktı.
1942’de ABD’de, 57 mm'lik topların M1 toplarının kullanılmasıyla AT SAU Т48’in üretimi başladı.
SAU T48
Tanker tabancası, M3 yarı zırhlı personel taşıyıcısının şasisine monte edildi. Otomobil, Aralık 1942 ile Mayıs 1943 arasında üretildi. Toplam 962 T48 üretildi. Bu makineler ABD ordusunda özellikle popüler olmadığından ve ABD ordusu daha iyi korunan ve silahlı kendiliğinden silah kullanan silahları tercih ettiğinden, T48 kendiliğinden çalışan silahların çoğu İngiliz ve Rus müttefiklerine teslim edildi. SSCB, SU-650 olarak adlandırıldığı bu tür makinelerin 57'ini aldı.
SU-57 temel olarak istihbarat birimlerinde ve Kızıl Ordu birimlerinde hizmete girdi. Temelde güçlendirilmiş silahlara sahip bir zırhlı personel taşıyıcısı olarak, özellikle etkili bir şekilde kullanıldılar. 1944'in tanksavar bir aracı olarak, ACS T48 umutsuzca modası geçmiş durumda. Bununla birlikte, kurulumlar Berlin ve Prag operasyonlarına katılarak savaşın sonuna kadar aktif olarak kullanıldı.
Amerikalılar çabucak öğrendi ve neler olduğunu öğrendiler. İngiliz 2-pounder silahlarının verimsizliği hakkında bilgi edindikten sonra, 1942 inç M3 uçaksavar silahları temelinde 3'te, tanksavar silahları geliştirmeye başladılar. Yeni 76,2 mm tanksavar silahı M5 ismini aldı.
76,2 mm tanksavar silahı M5
Geliştiricilerin yeni mühimmat kullanmaya karar vermeleri nedeniyle, uçak hava tabancasına göre değiştirildi. Silahların yaratılmasını hızlandırmak için, taşıma 105-mm obüs М101'tan alınmıştır. Düz bir zırh kalkanı başlangıçta silah üzerinde korunmuş, sonraki sürümlerde eğimli olanla değiştirilmiştir. Silah oldukça ağır ve büyüktü. Savaştaki kitle, 2600 kg'a yakındı, ancak İngiliz "onyedi pound" dan yaklaşık 400 kg daha hafifti.
Silahın etkinliği, yaklaşık 900 ve zırh delici bir 6,8-kg mermi mesafesinde, namluyu 792 m / s, delici 80-mm zırh hızında bırakan İngilizlerinkine benzerdi. Ateş oranı, 12 atış / dakika idi. M5 tanksavar tabancaları için, M62 adı altında bilinen ve en yaygını zırh delici başlığa (APC) sahip olan mermi olarak kullanılan çeşitli zırh delici mühimmat türleri geliştirilmiştir.
Ekim ayında, 1943, ilk silahları, kendilerini en iyi şekilde gösteren savaşlara katıldıkları İtalya'ya geldi. Sonunda, Amerikalı topçular, Alman ağır tanklarıyla savaşabilecek kapasitede bir tanksavar silahı aldı. M5'in dezavantajı çok ağırdı. Bir silahı çekmek için, dört tekerlekten çekişli üç dingilli bir kamyon kullanmak gerekiyordu ve cihazı yedi kişinin hesaplanmasıyla zemine taşımak oldukça zordu.
76,2-mm tanksavar silahı M5, 57-mm silah M3 ordusunda değiştirilmedi. Ancak bir dizi savaşta kilit rol oynadılar. Bu nedenle, Ağustos 1944’te Almanya’nın Morten’e yaptığı karşı saldırı sırasında, ABD 30 Piyade Tümeni’ne bağlı tank karşıtı tüfekler on dört silahı ve birkaç silah mürettebatını kaybetme pahasına on dört Alman tankını ve birkaç zırhlı personel taşıyıcıyı imha etti.
Tank karşıtı görevlere ek olarak, M5 tabancaları çok sık olarak bölümsel görevler olarak kullanılıyordu. Ön planda olmak, piyadelere ateş desteği sağladılar. Doğal olarak, bu koşullarda, bir top hizmetçisi düşman ateşinden önemli kayıplar aldı.
Kayıpları azaltmak ve hareket kabiliyetini artırmak isteyen Amerikan komutası, anti-tank savaşının yükünü uzman anti-tank silahlarına kaydırmaya karar verdi.
Amerikan SAU M10
M5'un topçu kısmını kullanarak, en başarılı olanı M10 tabancasının üstü açık tarette monte edilmiş olan Sherman tankının şasesi olan M5 modeliydi. Amerikan askerleri M10 ayrıca resmi olmayan takma adı "Walverin" (ingiliz. Wolverine - "wolverine") kullandı. Total American endüstrisi, 2500 tanksavar tabancaları M5 ve PT SAU M10A1 - 6824 ünitelerini piyasaya sürdü.
1943'te, 90 mm tanksavar silahı teste girdi. 900 mesafede, 150-mm zırhını yumrukladı. Tabanca, 90-mm obüs M1A105 tabanına bindirilen, namlu 101 mm uçaksavar silahı M1 idi.
90-mm tanksavar silahı T8
Askeri denemeler için T8 adı altında birkaç modifiye silah gönderildi. Şubat ayında bir 90 mm tanksavar silahı 1945 savaşa katıldı. Silahın çalışması sırasında aynı zamanda nakliye sırasında ciddi zorluklar yaşandı. Silahın ağırlığının 7000 kg'ı aştığı ve çekilen varyant ihtiyacının açık olmadığı göz önüne alındığında, anti-tank 90-mm top geniş bir seriye girmedi. Tabancanın tank versiyonu, PT SAU M36 ve tank M26'te kullanıldı.
Alman anti-tank silahları Cancer 1944 ve Cancer 43 Fransa'daki 44'te yakalandıktan sonra, ABD'de benzer özelliklere sahip aletlerin geliştirilmesi üzerine çalışmalar başladı. Zaten mevcut olan 90-mm T8 toplarına dayanarak, 105-mm T19 anti-tank silahı yaratıldı.
105-mm tanksavar silahı T19
17 kg kütleli bir zırh delici mermi, 945 m / s başlangıç hızında 1000-m zırhı boyunca 210 m'lik bir mesafede delinerek silahı ilk XNUMX m / s hızında bıraktı. Zırh penetrasyonunun mükemmel özelliklerine rağmen, savaşın sonu bu gelişmeye son verdi.
İkinci Dünya Savaşı'na katılan diğer ülkelerin aksine, ABD silahlı kuvvetleri, tank karşıtı savunma için orta ve büyük kalibreli uçaksavar silahları kullanmadılar. Bunun birkaç nedeni var. Birincisi, Avrupa'daki Amerikalıların yeteri kadar başka tanksavar silahı vardı ve ikincisi, 76,2 mm'den kalibreli Amerikan uçaksavar silahları oldukça ağır ve hantaldı.
Amerikan 90 mm uçaksavar silahı M1
Onların yayılması ve yer değiştirmeleri, hesaplamalar için çok zaman alıcı ve uzun bir konuydu. Silahların da doğrudan ateş için amaçlayan araçlara sahip değillerdi.
Amerikan 40-mm ZSU araç şasisinde GMC CCKW-353
Aynı zamanda, GMC kamyon CCKW-40’in değiştirilmiş 2,5 ton şasisine monte edilmiş 353-mm Bofors uçaksavar silahları, defalarca yer hedeflerine ateş etmek için kullanıldı. Alman ve İtalyan zırhlı araçlar dahil. 40-mm uçaksavar silahları, 50 metre mesafedeki 500-mm homojen çelik zırhlara girebilir.
Ana tanker silah Avrupa'daki Amerikalılar авиация. Ağır bombardıman uçakları da dahil olmak üzere tüm Müttefik savaş uçakları için, Alman zırhlı araçları "hedef numarası 1" idi. Tabii ki, bir Süper Kale veya Kurtarıcı bombalama ile tek bir Kaplan veya Panter imha etmek zordu, ancak bu uçaklar köprüleri ve tren istasyonlarını imha etmek için mükemmel bir iş yaptı. Müttefik avcı-bombardıman uçakları, gündüz yollardaki tüm trafiği tamamen felç ederek Alman ulaşım iletişimlerinde çok verimli bir şekilde hareket etti. Çoğu zaman tank karşıtı toplar ve Müttefik tanklarıyla ateş düelloları kazanır, ancak yakıt ve mühimmat bırakmadan, Alman tankerleri tamamen operasyonel araçları terk etmek zorunda kaldı.
Göre:
http://www.lovettartillery.com
http://olive-drab.com
http://efour4ever.com