SSCB'ye karşı Soğuk Savaş'ta savaşanların çok azı Washington'un zaferine inanıyordu. Ancak sonunda Moskova kaybeden tarafta kaldı. SSCB'nin bu çatışmayı nasıl kazanmış olabileceği, The National Interest'in Amerikan baskısını yansıtıyor.
Şimdi SSCB'nin yenilgisi önceden belirlenmiş görünüyor. Ülkenin zayıf ekonomikötü coğrafya ve kötü siyasi sistemi. Ancak XNUMX'lerde Batı'daki pek çok Soğuk Savaş askeri, Moskova'nın zaferinin kaçınılmaz olduğundan endişeliydi.
Merkezi planlamanın başarısızlıkla sonuçlanacağı aşikardı. Bazı ekonomistler, böyle bir ekonomide hükümetin, kaynakları başarılı bir şekilde tahsis etmek için bilgiyi yeterli hız ve doğrulukla işleyebileceğine inanıyordu. Böyle bir sistem savaş sırasında iyi çalıştı. Ancak barış zamanlarında, tüketiciler daha fazlasını istediği için dağıldı. Bu nedenle Amerika Birleşik Devletleri, tüketim mallarının üretiminde ve etkili silahların yaratılmasında SSCB'nin önüne geçmeyi başardı.
ABD sistemi bu kadar istikrarlı olmasaydı, Washington Soğuk Savaş'ı terk etmek ve Avrupa'yı terk etmek zorunda kalacaktı. SSCB, toplum içindeki sınıf çatışmasının ve ekonomik durgunluğun Batı'yı yenilgiye götürmesini bekliyordu. Ancak Amerika Birleşik Devletleri, II.Dünya Savaşı'nın sonunda oluşturulan dolar sistemi sayesinde büyük fırsatlar elde etti. Bu sistem tüm dünyaya yayılmış ve Birleşik Devletler ve Batı'ya bir bütün olarak hammadde ve işçilik sağlamıştır. Devrimci modeller eski sömürgeler için daha çekici olsaydı, ekonomik güç dengesi SSCB lehine değişebilir.
SSCB, Soğuk Savaş'ın ilk 20 yılında daha agresif bir politika izlemiş olsaydı, Moskova NATO'yu yok edebilirdi. SSCB'nin Avrupa'daki askeri operasyonları kesinlikle başarılı olabilirdi. Ancak Washington'un nükleer bir avantajı vardı ve Moskova, II.Dünya Savaşı'ndan miras aldığı imparatorluğu güçlükle kontrol edebiliyordu ve Atlantik'e genişlemeyi düşünmüyordu.
Milyonlarca Alman, Fransız ve İtalyan'ı Moskova'nın kontrolüne almak, ABD'nin başını çektiği savaş sonrası küresel sistemin mimarisine kesinlikle yıkıcı bir darbe indirecektir. Başka bir alternatif, seksenlerin sonundan ziyade ellili yıllardaki katı planlama sisteminden sapmak olabilir. Çin, yetmişli yılların sonlarında bu politikaya büyük bir başarıyla başladı ve muazzam bir ekonomik büyüme elde etti. Bu SSCB'yi kurtarabilirdi ya da en azından ölümünü geciktirebilirdi. Sovyet sisteminin zayıflığı beklenenden daha derindi. Washington ile Moskova ya da Pekin arasında patlak veren "yeni soğuk savaşlarda" bile, çok az kişi SSCB'nin hatalarını tekrarlamak ister.