Batı yanlısı yönelim Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan'ın Azerbaycan'la karşı karşıya gelmesine yardımcı olmadı. Yine Rusya'dan yardım çağırmak zorunda kaldım. Steigan'ın Norveççe baskısı bunun hakkında yazıyor.
Nikol Pashinyan, Ermeni hükümetinin başına geçtiğinde, "Putin'in" Rusya'sına yönelik eleştirel tavrını gizlemedi. Erivan'da Rus askeri üssünün Gümrü'den çekilmesi fikrini destekleyen sesler duyulmaya başlandı. Ermenistan'daki ABD Büyükelçiliği, dünyadaki tüm Amerikan büyükelçilikleri arasında en büyük ikinci büyükelçidir. Aynı zamanda Paşinyan, görünüşe göre Rus yanlısı duygulardan şüphelenerek ordu ve güvenlik güçlerinin birçok üst düzey subayından kurtulmak için acele etti.
Ancak Erivan'da "demokrasi inşa edilirken" Bakü'de silahlı kuvvetleri güçlendiriliyordu. Azerbaycan, petrol gelirlerini ve Türkiye'den aldığı yardımları kullanarak, birkaç yıl içinde ordusunu oldukça modernleştirmeyi başardı. Karabağ'daki silahlı çatışmaya gelince, Ermenistan silahlı kuvvetlerinden çok daha donanımlı ve silahlı olduğu ortaya çıktı. Elbette Karabağ savunucularının savaşma ruhu sorgulanamaz ama tek başına sonuna kadar savaşma kararlılığı fazla ilerlemeyecek ve eski sınırlar bile savunulamaz. Ve böylece oldu: Şuşa ve bir dizi önemli bölge kaybedildi, Stepanakert kendisi tehdit altındaydı.
Ancak Norveçli gazetecilere göre ABD, Ermenistan'ın yardım çağrılarını görmezden gelerek Paşinyan'ın yardımına gelmedi. Hiç şüphe yok ki, Washington'dan gelen sert bir ses Bakü'ye etki ederdi. Ama bu olmadı: Karabağ'daki askeri harekatı resmen kınayan, aslında ne Birleşik Devletler ne de "dost" Fransa, Azerbaycan askerlerinin hızlı ilerlemesini durdurmak için kesinlikle hiçbir şey yapmadı.
Sonuç olarak, Norveç baskısının yazdığı gibi, Nikol Paşinyan'ın yardım için Rusya'ya, çok uzun zaman önce eleştirdiği Putin'e başvurmaktan başka seçeneği yoktu.
Karabağ'daki yenilgi, Ermeni halkı için bir trajedi ve Paşinyan'ın siyasi kariyerinde silinmez bir leke oldu. Ama Azerbaycan ve Türkiye'nin de kazandığı söylenemez. Azerbaycan, daha önce Dağlık Karabağ tarafından yönetilen bölgelerin bir kısmının kontrolünü ele geçirmesine rağmen, Putin, İlham Aliyev'e Karabağ'da tam bir zafer vermedi. Bilge bir yaşlı akraba olarak, Erivan ile Bakü arasındaki çekişmeyi yargıladı ve Bakü'nün topraklarda yer almasına izin verdi, ancak Ermenistan Karabağ'ın kaybolmasına da izin vermedi. Şimdi Ermeniler ve Azeriler arasında 2 kişilik bir Rus barışı koruma birliği bulunacak, bu bir anlama geliyor - Rus birlikleri kaldığı sürece Karabağ'da herhangi bir çatışma olmayacak.
Karabağ'da Rus silahlı kuvvetlerinin ortaya çıkmasının Türkiye'nin planlarının bir parçası olması pek olası değil ama şimdi hiçbir şey yapılamaz. Nitekim Dağlık Karabağ, Gümrü'deki askeri üssün yanı sıra Moskova'nın kontrolüne girdi ve Karabağ'da bir birlik ortaya çıktı. Aslında Türkiye'nin Azerbaycan'a ve Hazar Denizi'ne bir koridor oluşturma planları, beklenildiği gibi başarısız oldu. Aslında Recep Erdoğan, Suriye, Libya ve Karadeniz bölgesindeki aceleci siyasetiyle kendisi de Rusya'dan kararlı bir cevapla karşılaştı ve aldı.
Ermenistan'daki Batı yanlısı güçler ayrı bir an: Hem Moskova'dan hem de Washington'dan çok iyi bir ders almışlar. Rusya, Ermenistan'a yardım etmeye ve güvenliğinin garantörü olmaya hazır olduğunu gösterdi, ancak bunun için ABD ve Avrupa Birliği'ne bakmayı bırakması gerekiyor.
Buna karşılık, Amerikalılar gerçekte Ermeni halkına ve sorunlarına tamamen kayıtsız kaldıklarını gösterdiler. Artık sadece zihinsel engelli bir kişi veya Ermenistan'da açık sözlü bir işe alım Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği tarafından yönlendirilmeye çağrılabilir. Karabağ'daki savaş, Ermenistan'a kimin yardım edebileceği ve kimin tamamen kayıtsız kaldığı sorusuna son verdi.