Bununla birlikte, daha kesin olmak gerekirse, I. Stalin'in yaşamının sonunda, SSCB'de iki baskılayıcı-cezai operasyon gerçekleştirildi. Moskova, Leningrad ve diğer büyük şehirlerdeki Rus üst, yüksek ve orta düzey yöneticilerin toplu imhası, Yahudilerin siyaset, bilim, kültür, sağlık ve medya yönetim organlarından çıkarılmasıyla aynı zamana denk geldi. Ancak Ruslar Yahudilerden daha az şanslıydılar, ikincisinin toplu idamelerine gelmedi: 5 Mart 1953 G. Stalin ölümcül bir vuruşla boğulmuş.
Bu ulusal trajedi hakkında yazan modern yayıncılar ve siyaset bilimciler, olayın organizatörleri arasında zamanın çeşitli siyasi figürleri olarak adlandırıldı. Ancak, şu anda mevcut olan arşiv belgelerine aşinalık, bu olayların hiçbirinin CPSU Merkez Komitesi Genel Sekreteri (B) tarafından yönetilmediği sonucuna varmamızı sağlamıştır.
Stalin, neden görece “Leningrader” la ilgili olarak bu kadar uzlaşmaz zulüm gösterdi?
Görünen o ki, Stalin konusunu yıllarca çalıştıktan sonra, Genel Sekreter tarafından "Leningraders" e gösterilen inanılmaz zulüm, görünüşte, bu olgunun ortaya çıkmasıyla - "Leningraders" - I. Stalin anlamıyla ortaya çıktı. endişeli: Sovyetler Birliği - Tüm hayatının ana iş ne olurdu? Onun muazzam gücünü kim devralıyor ve bu mirasçılar ölümünden sonra ülkeyi nereye götürecek?
1947’te, bunu ilk önce yüksek sesle duyurdu: görünüşe göre, en yakın ortaklarının dar bir çemberinde, yakında ayrılacağımı söyledi. Beni kim değiştirecek? Sonra ekledi: “Ölürsem, hepinizi yavru kedi gibi boğarlar.”
Bu kaygı ona neden oldu ve 1948'in başlangıcında, CPSU Merkez Komitesinin Politbüratörünün (b) gayrı resmi toplantılarından birinde (b) Genel Sekreter, kendisinin ve en yakın ortaklarının Molotof, Voroshilov, Kaganovich kategorisine girdiğini açıkladı. emeklilik hakkında düşünmek için zaman, ama SSCB liderliği gençleşmesi gerektiği için. Stalin, SSCB Devlet Planlama Komitesi başkanı Politbüro üyesi yoldaş Nikolai Alekseevich Voznesensky'nin ekonominin yönetimiyle başa çıkabileceğini, ve Alls of Union Komünist Partisi Genel Sekreteri, Komünist Komünist Partisi Genel Sekreteri, Komünist Komünist Partisi Genel Sekreteri, Komünist Komünist Partisi Genel Sekreteri ve Komünist Komünist Partisi Genel Sekreteri Sayın Aleksandrovich Kuznetsov’un Merkez Komitesi
Her şey mantıklı görünüyordu: ikisi de sırasıyla 45 ve 43 olarak adlandırıldı.
Ancak, ortaya çıktığı gibi, Stalin olası mirasçıları hakkında bir açıklama yaparak bir “Pandora'nın kutusunu” açtı. Gerçekte, ne Voznesensky ne de Kuznetsov o dönemde genel sekreterin yakın çevresine girmedi. Stalin'e en yakın, Merkez Komitesi Siyasi Büro üyesi, SSCB Bakanlar Kurulu Başkan Yardımcısı G.M. Malenkov (1902-1988) ve SSCB Bakanlar Kurulu Başkan Vekili L.P. O zamanlar Stalin'i N.S.’yi “çekmeye” ikna eden Beria (1899-1953). Kruşçev (1894-1971) ve onu, CPSU (b) 'nin CC sekreteri (b)' nin ilk sekreteri ve CPSU’nun (b) CIM’inin (özellikle "Leningrad davasında") siyasi oyunlarına bağlayan pozisyonuna koydu.
"Leningrad davası" nın yazarları hakkında
Teknik olarak, Rus ulusunun liderliğine karşı baskıyı baştan sona başlatanlar üç kişiydi: Orenburglu bir demiryolu çalışanının oğlu olan etnik bir Makedon (babasından sonra), G. Malenkov; fakir bir köylü L. Beria'nın oğlu olan etnik Gürcü (melez); Ukraynalı Rus, Kursk Bölgesi (Ukrayna sınırında) Kalinovka köyünden fakir bir köylünün oğlu N. Khrushchev. Tutuklanan aleyhine doğrudan emir işkencesi uygulanmış olan uygulayıcının işlevlerinin icrası, etnik olarak Rus, SSCB Devlet Güvenlik Bakanı V Abakumov'un bir borsa ve bir çamaşırhanenin oğluydu. Kişi bu gruba ülkenin dar üst liderliğinde olduğu için aktif olarak destek verdi, çünkü çağdaşlarına göre, I. Stalin'in iradesine göre, un değirmeni katipinin, etnik olarak Rus N. Bulganin’in oğlu olduğu tüm konularda tamamen beceriksizdi.
Ancak, bütün operasyonun asıl beyni Sovyetler Birliği'nin lideriydi. Davada ana sanıkların tutuklanmasını emretti, Malenkov ve Beria'nın ölüm cezasını mahkemeye (1946'te kaldırıldı) mahkemeye iade etme teklifini onayladı ve mahkeme kurulunun Leningrad halkını öldürmesini talep ederek mahkumiyet metnini şahsen düzenledi. Karar, düzenli olarak V. Abakumov'a kendisine Voznesensky kardeşlerin sorgulama protokollerini iletmesini, dikkatlice okumasını ve sanıkların infaz edilmesine kadar cümlenin yürütülüp yürütülmediğine ilgi göstermesini emretti.
Eylül 30 1950, Leningrad'da "Leningrad davasında" merkezi sanık grubu üzerinde daha uygun bir adalet mahkemesi olarak adlandırılacak bir mahkeme düzenlendi: yukarıda belirtilenler dışında. Voznesensky ve A.A. Kuznetsov en yüksek derecede mahkum edildi M.I. Rodionov, RSFSR Bakanlar Kurulu Başkanı, PS Popkov, Leningrad Bölge Komitesi Birinci Sekreteri ve CPSU Şehir Komitesi (b), Ya.F. Kapustin, CPSU Leningrad Kent Komitesinin İkinci Sekreteri (b), P.G. Lazutin, Leningrad Şehri İşçi Vekilleri Konseyi İcra Kurulu Başkanı. Hepsi RSFSR’nin ve Sovyetler Birliği’nin milletvekilleri. Kararın açıklanmasından bir saat sonra, vuruldular, cesetleri Leningrad yakınlarındaki Levashovskoy arazisine gömüldü. IM Turko, T.V. Zakrzhevskaya ve F.E. Mikheev uzun bir hapis cezasına çarptırıldı.
Ardından, "Leningrad davası" konulu Moskova sürecinde, 20, SSCB Devlet Planlama Komitesi Başkanı A.A. RSFSR Eğitim Bakanı Voznesensky. Derhal idam edildikten sonra, cesetleri Donskoy Manastırı mezarlığına götürüldü, yakıldı, bir deliğe atıldı ve yere atıldı.
Böylece, RSFSR'nin 26 liderleri infaza maruz kaldı, 6 çalışanları sorgulama sırasında öldü. Ailelerinin üyeleri de bastırıldı.
"Leningrad Davası" ndaki Rus liderlere karşı açılan davalar, ahlaki ve siyasi misillemeler, I. Stalin'in ölümüne kadar ülke genelinde devam etti. Leningrad’da, 50’ten daha fazla kişi, ilçe parti komitelerinin sekreteri ve bölge yönetim kurulu başkanlarının sekreteri olarak görev yapan uzun hapis cezaları nedeniyle mahkum edildi. 2'in üzerinde bin kişi CPSU'dan (b) dışlandı ve işten serbest bırakıldı. Binlerce yönetici, Orta Asya cumhuriyetlerinde, Kırım ve Ukrayna'da Novgorod, Yaroslavl, Murmansk, Saratov, Ryazan, Kaluga, Gorki, Pskov, Vladimir, Tula ve Kalinin bölgelerinde baskı altında kaldı. Ülke genelinde 2 bin askeri komutanı serbest bırakıldı ve indirgendi.
Toplamda, daha sonra SSCB'deki tahminlere göre, ancak çoğunlukla RSFSR'de, 32 binden fazla etnik Rus partisi, devlet ve ekonomi müdürü bu “dava” üzerinde baskıya maruz kaldı.
Stalin-Beria-Abakumov'un baskıcı makinesi acımadı. Kürek çekerken, yaşına bakılmaksızın, akrabalık derecesi ve tutuklananlarla tanışmak. Bu yüzden, Ekim ayında 11'te yürütülen 28 yaşındaki kızı Aleksey Aleksandroviçich Bubnov, Leningrad Şehri İşçilerin Milletvekilleri Konseyi İcra Kurulu Sekreteri 1950, 2, Leningrad meselesinin ortaya çıkmasından hemen sonra tutuklandı ve ardından bir eğitim kurumuna gönderildikten sonra tutuklandı. 2008 Lviv. I. Stalin'in ölümünden sonra, Leningrad Devlet Üniversitesi'nden mezun olan Lyudmila Alekseevna Bubnova (Verbitskaya), filoloji bilimleri doktoru, Profesör, St. Petersburg Devlet Üniversitesi Rektörü ve XNUMX ile St. Petersburg Devlet Üniversitesi Başkanı oldu.
84 yaşındaki Alexander, Nikolai, Maria ve Valentina Voznesensky'nin annesi olan Lyubov Gavrilovna Voznesenskaya, 8 yıl sürgün cezasına çarptırılmış ve "Turukhansky bölgesine gönderilen" bir kamu tehlikesi "olarak tutuklandı. 15 Ocak Ayındaki zorbalık ve işkenceye dayanamayan 1951 öldü.
Bir kez daha, sadece etnik olarak Rus liderleri baskıya maruz kaldılar.
Dış tuval "İşler"
Mahkumiyet metinlerine bakılırsa, Politbüro’dan KSSU Merkez Komitesinin üyelerine Politbüro’dan (b) “Parti karşıtı düşman Kuznetsov, Popkov, Rodionov, Kapustin, Solovyov, vb.” Başlıklı gizli bir mektup taslağı hazırlanmıştır. Malenkov ve Beria sponsorluğundaki 12’in Ekim ayında 1949’ten 18’e 1950’te 10’te sunuldu. SSCB Devlet Güvenliği Bakanı Stalin V. Abakumov "Bir parti ve Sovyet aygıtında bir düşman yıkım grubunun üyelerine karşı ceza davalarının delil edilmesi" “XNUMX’in bir parçası olarak“ Leningrad ”halkı aşağıdaki suçlamalarla suçlandı.
1. CPSU Merkez Komitesinin izni olmadan Leningrad'da yapmak (b) likit olmayan tüketim ürünlerinin satışı için Tüm Birliklerdeki Toptan Ticaret Fuarı.
2. İddiaya göre Aralık ayında düzenlenen parti konferansında Leningrad parti örgütündeki önde gelen parti organlarının seçim sonuçları, 1948.
3. SSCB Devlet Planlama Komitesinde 1944’tan 1948’e kaybedilen zarar 236 national Ulusal ekonomik kompleks planlamasına ilişkin gizli belgeler.
4. 1949'un ilk çeyreğinde ülkenin ekonomik kalkınma planlarını anlamak
5. Kişisel zenginleştirme için büyük kamu fonlarının yağmalanması.
6. "Leningrad parti örgütünü kırma ve onun CPSU Merkez Komitesine (b) karşı çıkma hattı" ve "Sovyet hükümetinin ve CPSU Merkez Komitesinin (b) Merkez Komitesinin bileşiminde istenen değişikliklerle ilgili acımasız fikirleri" ifade etmek.
"Leningrad örneği" ile ilgili araştırma literatürü pratik olarak yoktur. Temel olarak, elverişli olan tek şey, bu olayların yüzeyinde “yürümek” için yapılan birkaç gazetecilik girişimidir (tek istisna, resimli popüler bilim baskısı Halkın Kaderidir. AM Kulegin tarafından düzenlenen Leningrad İşi, Comp. A.P. Smirnov - St. Petersburg: Norm, 2009. - 224 s., St. Petersburg Devlet Siyasi Tarih Müzesi tarafından üstlenilmiştir).
Bu girişimlerin tüm yazarları, Ocak ayındaki 10 - 20’in 1949’la başladığını iddia ediyor; “Rusya’nın Toptan Satış Fuarı’nın Leningrad’ında,“ ikinci başkent ”in liderlerinin izinsiz olarak düzenlendiği iddia edilen, bir sendikaya dönüştüğü ve (sözde) milyarlarca dolarlık (ruble) zarara yol açtığı iddia edildi. ülkenin ulusal ekonomisi.
Yaptığım tarihsel (arşiv dahil) kazılar, kanlı “Leningradsky davası” nın sorumluluğunu kişisel olarak Stalin'den (bu versiyonun destekçileriyle birlikte) çıkarmak için bu ifadenin bir iyi niyetli yanlış anlama veya kasıtlı olarak yalan ve hokkabazlık olduğu sonucuna varmasına izin verdi. ayaklarıyla tezin üzerinde duruyorlar: “doğru atış”) ve ayrıca bu “Dava” nın ana yaratıcılarını “badana”: Malenkov, Beria, Kruşçev, Bulganin ve hatta Abakumov.
Aslında, bu meşhur sergi ile hepsi çok daha erken başladı ve hiç olmadı. Bir gazete makalesinin sınırlı alanı, yukarıda belirtilen tüm "suçlamaları" ayrıntılı olarak incelememe ve bu iddiaların yanlışlığını ve kasıtlı olarak sahteciliğini göstermeme izin vermiyor. Ancak, öncelikle bu “ticaret fuarı” hakkında yazdıklarından, hadi duralım.
En baştan sonuna kadar, bürokratik dengeleme hareketinin harikaları bu fuar ile devam ediyor.
Şu an I. Stalin'in "Leningrad Örneği" ndeki eylemlerinin "doğruluğu" nu destekleyen taraflar, Leningrad’ın Ocak ayında Leningrad’da bir Tüm Rusya Toptan Ticareti Tüketici Malları ve Gıda Ürünleri Ticaret Fuarı’nın yürüdüğünü iddia ediyor. “ülke 1949'in açlığından yeni yeni uzaklaşmaya başladığında” koşulları altında, “1947 milyar ruble'ye astronomik hasar verilmesine neden olduğu iddia edilen” bu mallara zarar verdi.
Örneğin, “Zaten tek başına bunun için”, “Stalinist Düzen” kitabının yazarı S. Mironin, “böyle bir adım atmış olan insanlar en ciddi cezayı hak ediyor” diyor. Ama gerçekte ne ile ilgili?
Bugün kimse savaştan sonra, akut ihtiyaç durumunda, SSCB Ticaret Bakanlığı depolarında biriktirilen yiyecek de dahil olmak üzere 5 milyar ruble değerinde likit olmayan tüketici mallarının ne zaman akıl almaz durumda olduğu sorusuna cevap veremez. Ancak hükümet artık böyle bir duruma tahammül edemedi ve N. Voznesensky'nin başkanlık ettiği SSCB Bakanlar Kurulu Bürosu'nun 14'i, N Voznesensky'nin başkanlığında (Stalin, o sırada Büro'nun başkanıydı ve alternatif olarak toplantılar yapan Voznesensky, Malenkov ve Beria) Bu likit olmayan varlıkların uygulanmasına yönelik tedbirlerin geliştirilmesi. Daha sonra aralarında bu malların ihracına ve satışlarına izin verilen bölgeler arası toptan satış fuarları da denildi. Bu arada, bu tür fuarların organizasyonunu başlatan kişi G. Malenkov tarafından yapıldı. 1948 Kasım 11, SSCB Bakanlar Kurulu Bürosu'nun "Ticaretin artırılması için tedbirler üzerine" kararnamesi imzaladı, burada Birlik cumhuriyetlerinin ve bölgelerinin tüm liderlerinin: “Aşırı mal satışı yapacakları bölgelere göre toptan satış fuarları düzenleyerek Kasım-Aralık aylarında bir bölgeden diğerine, endüstriyel ürünler fuarda satın alındı. "
Bu tür emtia bakiyelerinin en büyük sayısı, RSFSR'de toplanan ve cumhuriyetin liderliği (RSFSR Bakanlar Kurulu Başkanı MI Rodionov), bu gibi nedenlerle belirlenen kurallara uygun olarak, USNR Bakanlar Kurulu Bürosu'na, bu tür gerçeklerin kullanımına ilişkin olarak, 10 Ocak 20'in uygulanması için bir öneride bulundu. Leningrad Tüm Rusya Toptan Fuarı. Mektup, davetiyenin Birlik cumhuriyetlerinin ticaret örgütleri fuarına katılmasına izin verilmesi talebini dile getirdi.
SSCB Bakanlar Konseyi Bürosu, RSFSR liderliğinin önerisini değerlendirdi ve kabul etmeye karar verdi. Bu toplantıda başkanlık (öncelik nedeniyle) N. Voznesensky.
Leningrad'a 450 isimlerinden mal örnekleri getirildi. Fuar bir başarıydı. Profesör V.A.’ye göre Kutuzov, "farklı alanlara malların teslimi için yapılan işlem ve sözleşmeler temelinde. Bundan önce de, gıda dahil olmak üzere üreticilerin bazlarında ve depolarında yiyecek depolandı. Toplamda, 6 milyar ruble ve gıda için endüstriyel mal temini için sözleşmeler yapılması önerildi - 2 milyar ruble üzerinde. " Bu fırsatlar 8, 11 ve 21 Ocak'ta Leningradskaya Pravda sayfalarında rapor edildi. Yani her şey açıkça ve halka açık bir şekilde gerçekleşti.
Bu gerçekleri çarpıtan, Stalin S. Rybas'ın birkaç biyografisinin yazarı "Moskova - Petersburg: Leningrad Stalin'in Davası" monografisinde (M., 2013) "Leningrader" ı suçladı: "Kuznetsov, Rodionov ve Popkov bunun için izin alamadı (" fuarlar) yaklaşmakta olan fuarın Merkez Komitesi ve Politbüro'yu bilgilendirdi, ancak bilgilendirmedi.Tüm bir parti ve devlet işçileri grubunun görevi kötüye kullanması, anlaşmaları. Bugüne kadar benzeri görülmemiş bir yönetsel çatışma ve tehlikeli emsal oluşturmuş olan merkez. Ayrıca fuar organizatörleri, Leningrad'a getirilen ve ülkenin dört bir yanından dört milyar ruble hasara yol açan gıda ürünlerini satamadılar. Bu dönemde ulusal ekonomiyi canlandırmak ve bir atom oluşturmak için muazzam fonlar kullanıldı. оружия. Fuar reklamsız yapıldı. "
Aslında bu, gerçeklerin çarpıtılmasından başka bir şey değildir ve I. Stalin'i "ölüm cezasıyla" RSFSR'nin liderlerine adamıştır.
Öncelikle tekrar ediyorum, fuara ilişkin karar SSCB Bakanlar Kurulu Bürosunda verildi. Toplantıda hazır bulunan Birlik cumhuriyetlerinin temsilcileri, fuar ve ürünler hakkında bilgi edindi ve derhal (bilgi sıcak!) Başkentlerine bu konuda bilgi verildi. Bu nedenle, S. Rybas'ın yazdığı hiçbir “eşi benzeri görülmemiş yönetim çatışması” yoktu.
Ve ikincisi, S. Rybas'ın bu konuda profesyonel bir tarihçi olarak konumu genellikle garip bir izlenim bırakıyor. Gerçek şu ki, iki yıl önce, ZhZL serisindeki 900 sayfasındaki monografi "Stalin" te bu araştırmacı, bu fuar hakkındaki zıt görüşünü dile getirdi. “Eğer dikkate alırsak,” diye yazıyor, “Hepsi Birlik değildi, fakat Leningrad’da düzenlenen pazarlanabilir artığın satışı için Rusya’nın Toptan Satış Fuarı’ndı, o zaman tüm suçlamalar resmen zayıf bir şekilde motive edildi: sanık kendi yetkilerinde hareket etti.”
“Delil” kovuşturmanın diğer bölümlerinde daha iyi görünmüyor. Alan yetersizliğinden okuyucuyu daha fazla vahiyle yormayacağım.
"Leningrad davası" nın gerçek sebepleri üzerine
"Leningrad davası" hakkında yazdıklarında, bu olayların bütün dokusunu Stalinist zorlu örtünün altındaki çeşitli hizipler arasında "iktidara kavga" ya indirgemişlerdir.
Hiç bir deyişle, güç grupları arasındaki çatışma gerçekleşti. Bilinen ve sürekli olarak bu mücadeleyi kışkırtan ve solmaya başladığını görürse, kibar olanı. Ancak devletteki tüm politikaları sadece iktidar mücadelesine indirgemek yeterli değildir. Derin doğanın nedenleri vardı.
Savaşın son yılında, Birlik cumhuriyetlerinden değil, Rusya’nın merkezi bölgelerinden iktidara gelen SSCB’nin önderliğinin bir kısmı, düşmanlıkların sonunda, ülke ekonomisinin gelişiminde öncelikleri değiştirmeyi ve üretim araçlarının değil, gıda ve yaygın tüketim. Bunlar, savaş sırasında Merkez Komite Sekreteri haline gelen Leningrad ablukasını yöneten Nizhny Novgorod İl Komitesinin (Gorky Bölge Komitesi) bir yerlisi tarafından kanatları altında toplanan liderlerdi. Zhdanov. Adayları - Moskova Şehir Komitesi 1944'inci sekreteri ve IC WCP (b) ve Merkez Komitesi'nin sekreteri G.M. SSCB Devlet Planlama Komitesi Başkanı, Popov, Merkez Komitesi Siyasi Bürosu üyesi N.A. Voznesensky, Merkez Komitesi Sekreteri A.A. RSFSR M.I. Bakanlar Kurulu Başkanı Kuznetsov Rodionov ve diğerleri, daha sonra davada “Leningraders” olarak adlandırıldı.
Bir düşünce hepsini bir araya getirdi: Sovyet halkı (ve her şeyden önce Ruslar) Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki Zafer için inanılmaz derecede yüksek bir bedel ödedi ve düzgün bir yaşamı hak etti.
Planlarına göre “Leningraderler” (hepsini kesin olarak söyleyeceğiz), I. Stalin’in “A” grubuna göre “B” grubu endüstrilerinden daha hızlı olan üç beş yıllık dönemler için hesaplanan ülkenin savaş sonrası ekonomik kalkınma planına atılmasını önerdiğini, üretim araçlarının üretimini üretmek.
Ekonomideki bu yapısal değişiklikler, politika ve ideolojide değişiklikler gerektiriyordu ve “Leningrader”, genel sekreterin çok sayıda siyasi olay düzenlemesini önerdi. A. A. Zhdanov'un oğlu Yuri Zhdanov şöyle hatırladı: “Savaşın bitiminden hemen sonra Politbüro toplantısında, A. Zhdanov, I. Stalin'e bir öneriyle:“ Şartın aksine, uzun süredir parti toplantısı yapmadık. Bunu yapmalı ve gelişimimizin sorunlarını, tarihimizi tartışmalıyız. Babam N. A. Voznesensky'yi destekledi. Diğerleri sessizdi. "
Arşivci Rudolf Pikhoya'nın yazdığı gibi: "Zhdanov ve Voznesensky, halkın yaşam standardını yükseltmeye çalıştı ve ülke ekonomisinin yönetiminde önemli değişiklikler yaptı."
Belki de bu hikayede daha şaşırtıcı olanı, Stalin'in bu fikri “yakalaması” ve “Leningrader'ların” bu sıraya hazırlanmasına izin vermesidir - yalnızca yeni Parti Tüzüğü'nü değil, aynı zamanda CPSU’nun yeni Programını (b) geliştirdi ve A. Zhdanov’un önerisini destekledi. 1948, CPSU’nun XIX Kongresini düzenleyecektir (b). (Stalin’in Zhdanov’un önerisiyle olan anlaşmasını, 1946’te, Stalin'in hâlâ ABD’nin SSCB’ye 6 milyar dolarlık uzun vadeli borç vereceğini ve gelecekte o dönemde soğuk savaşın başaramayacağını umduğunu umduğumuzu açıklıyorum. Monografide: Kuznechevsky, VD Stalin: Nasıldı? Yirminci Yüzyılın Fenomeni: Tarihsel Bir Araştırma - Moskova: Veche. 2014. s. 311-343.)
"Leningrad" çalışması hemen başladı.
Ekonomide yeni bir dönüş hazırlığının ana kısmı Devlet Planlama Komitesi Başkanı, SSCB Hükümeti Başkan Yardımcısı Politbüro üyesi N. Voznesensky tarafından yapıldı. Planlanan Ekonomi dergisi (Devlet Planlama Komitesi öncülüğünde), öncülüğünde, bir dizi yayında, üretim ve dağıtımın ekonomik kollarını desteklemeye başladı. Çabaları sayesinde şehirlerde ve çalışma yerlerinde gıda ve tüketim malları ticaretine izin verildi ve her yerdeki dükkan ve dükkanlar ağını genişletme görevi başlatıldı. 6 Ocak 1947 Pravda gazetesinin editörü bu konuda bir referans noktası ortaya koydu: "Ticaret hacmi ne kadar genişlerse, Sovyet halkının refahı o kadar hızlı artacaktır."
Yeni Parti Programı taslağının gelişimi tüm hızıyla sürdü. 1947’te, bu amaçla Politbüro tarafından hazırlanması için özel bir komisyon oluşturulmuştur.
Parti programının ana odak noktası, kentsel nüfusun çoğunluğuna ayrı daireler ve ücretsiz kamu hizmetleri sağlamak için (70'lerin sonuna kadar) sosyal sorunların çözülmesi ve konutlar için uygun fiyatlarla binek otomobillerinin seri üretimine geçilmesi ve ana kaydın değiştirilmesi Bunun devlete olan maliyeti, altyapı projelerine, yani modern anlamda, ortalama bir insan için bir habitat yaratmaya çok dikkat edildi.
Devrim niteliğindeki yenilikler de tanımlandı: Taslak Programda ilk defa, görev proletaryanın diktatörlüğünün durumunu ülke çapındaki bir devlet ile değiştirmek ve ikincisinin siyasi işlevlerini kademeli olarak daraltmaktı; devlet gelişiminin en önemli konularında ülke çapında bir oylama mekanizması oluşturulması, kamu kuruluşlarına yasama inisiyatiflerinin verilmesi, liderlerin rekabetçi seçim ilkesinin getirilmesi önerildi.
Bütün bu yenilikler A. Zhdanov ve N. Voznesensky, genel sekreter ile yakın temas halinde formüle edildi.
Voznesensky ailesi, A. Zhdanov’un ölümünden sonra bile I. Stalin’in, Genel Sekreter’in ofisinde Orta Dacha’da N. Voznesensky ile konuşarak, uzun ortak yürüyüşler sırasında tüm bu sorunları tartışarak nasıl yaşadığı hakkında bilgiyi korumuştur.
N.Noznesensky, 1948 için ölümüne kadar hayatının ana eseri olarak kabul ettiği “Komünizmin Politik Ekonomisi” (daktilo sayfasının 822) monografisini hazırladı.
Ancak bu uzun entelektüel konuşmalar hiçbir şeyi değiştiremedi: ülkenin üst düzey liderliğinde SSCB'nin tahmini gelişimi hakkında farklı görüşler taşıyan bir grup insan vardı ve bu grubun genel sekreterin zihniyeti üzerinde daha güçlü bir etkisi vardı, çünkü SSCB'nin Stalinist tezi üzerinde durdu. emperyalist devletlerin düşmanca ortamında var olan nüfusun yaşamındaki ani bir iyileşmeye değil, nükleer bileşen de dahil olmak üzere savunma harcamalarındaki artışa dikkat etmelidir. “Leningrader” den farklı olarak, bu grup SSCB'nin aynı anda savunma ve sosyal problemler gibi iki ana görevi çözemediğine inanıyordu. Bu nedenle, insanların yaşam standartlarındaki bir artış, Moskova'nın sıkı kontrolü altında tutulması gereken Doğu Avrupa ülkelerinden savunma harcamalarında ve ekonomik desteğinde keskin bir artıştan feda edilmelidir. Bu liderlerin başında G. Malenkov ve L. Beria vardı. Her ikisi de I. Stalin'e emanet edildi ve her ikisi de A. Zhdanov ve N. Voznesensky’nin sosyal alanın geliştirilmesine yönelik girişimlerinin çoğunu torpido etmeye çalıştı.
1948 tarafından, Bay I. Stalin, planlarında A. Zhdanov ve N. Voznesensky'nin desteğinden sapmaya başlar ve nüfusun yaşam standardına yönelik sert bir saldırı sistemine devam eder.
Bunları geliştirdikleri belgelerde gören Leningraderlar, genel halk için felaket durumlarını değiştirmeye çalıştı. Ancak karşı taraf da uyuyamadı. 1948'in ortasında lider, A. Zhdanov'u siyasi faaliyetlerden kovdu ve siyasi hayata geri dönme konusunda belirsiz umutlarla iki aylık izin gönderdi. Ağustos ayında, A. Zhdanov aniden kalp krizinden öldü ve birkaç ay sonra G. Malenkov “Leningrader” la belirleyici bir saldırıya başladı. Bunu aşama aşama gerçekleştirerek, önce Merkez Komite Sekreteri A. Kuznetsov, RSFSR Bakanlar Kurulu Başkanı M. Rodionov ve Leningrad Bölgesel Komite Birinci Sekreteri ve CPSU Belediye Komitesinin (b) P. Popkov'u vurarak yaptı. Bu saldırı, “Leningrader” yargılanması ve ölümleriyle sonuçlandı.
Ancak Malenkov ve Beria'nın “Leningrader” etrafında dolaştığı entrika dışında, Kruşçev ve Bulganin'in aktif desteğiyle, Stalin'in gözünde politik olarak belirleyici bir rol oynayan bir şey daha vardı.
Bu an Malenkov'un taslak mektubunda 1949'taki Stalin'e yansıyor.
Malenkov, “Leningrader'ların” Rus Komünist Partisi olan Leningrad'daki merkez ile ayrı bir RSFSR Komünist Partisi oluşturmayı ve dolayısıyla CPSU'yu (b) ayırmayı amaçladıklarını belirterek, CSPB Merkez Komitesi üyelerine kapalı bir mektup göndermeyi teklif etti (b).
Bu arada, N. Khrushchev hatıralarında, 1945 - 1946'taki A. Zhdanov'u geride bıraktığını hatırladı. Bir kereden fazla konuşmasıyla, sendika cumhuriyetlerinin sosyalist ailesinde RSFSR'nin en mahrum kaldığından, Orta Rusya'daki şehirlerin ve köylerin diğer cumhuriyetlere göre daha düşük göründüğünden ve Rusların yaşam standartlarının diğer ülkelere kıyasla daha düşük göründüğünden şikayetçiydi. SSCB'nin bir parçası olarak. A. Mikoyan, 1947’te Bay I. Stalin’in defalarca kendisine N. Voznesensky için Rusların her zaman önce ve sadece sonra diğerlerinin geldiğini söylediğini hatırlattı. Ona göre, dedi. Stalin, Ukraynalılar bile Ruslardan daha az saygı görüyor.
Bu tür duygular “Leningraders” da nerelerde ortaya çıkmış ve baskındı? Bence bu sorunun cevabı. SSCB Devlet Planlama Komitesi başkanı N. Voznesensky başkanı ve biri, Leninist-Stalinist yaratılışın Sovyetler Birliği olduğunu iyi biliyordu, eğer uygunsa, o zaman sadece bir durumda: Tüm Birlik cumhuriyetleri var ise ve RSFSR ekonomisi pahasına gelişirse.
Bu anlayış, savaştan sonra birbiri ardına en yüksek güç kademelerine girmeye başladıklarında “Leningrader” e gelmeye başladı.
Gerçek şu ki, SSCB'nin kurulmasından hemen sonra, bir sendika bütçesi oluşturulmuş, ve çerçevesinde, 21’in Birleşmiş-Rusya’nın Merkez Bankası 1923’in Merkez Bankası’nın kararıyla, Kafkasya, Orta Asya ve diğerlerinin ekonomik ve sosyal kalkınmasına gönderilen Ukrayna dahil sendika cumhuriyetleri. Bu fonun tamamı RSFSR'nin pahasına kuruldu (sendika cumhuriyetlerinden almanız gereken hiçbir şey yoktu). RSFSR'nin tersine, ciro vergisinin (temel bütçe gelir kaynaklarından biri) vergileri Birlik cumhuriyetlerinin bütçelerine tam olarak yatırıldı ve gelir vergisi cumhuriyetlerde kaldı. Rusya ekonomisi, söz konusu Fonun oluşumunda belirleyici bir rol oynamasına rağmen, hiçbir zaman sübvansiyon kullanmamıştır.
Açıkça belirtildiği gibi 30'lerde. GK Ordzhonikidze: “Sovyet Rusya (Gürcistan SSR) bütçemizi yeniliyor, bize yılda bir milyon ruble 24 veriyor ve bunun için hiçbir faiz ödemiyoruz, örneğin Ermenistan, kendi köylülerinin emeği ile canlanmıyor. Sovyet Rusya'nın araçları ".
İktisat Doktoru, Profesör V.G. Chebotaryova, Moskova'da düzenlenen 1995'teki uluslararası konferansta, fazla ürünü RSFSR'den Birlik cumhuriyetlerine devretme sürecinin nasıl ilerlediğini gösteren hesaplarını verdi.
İlk olarak, saf haliyle nakit infüzyonu. SSCB Maliye Bakanlığı 1929, 1932, 1934, 1935 yayınlanmış raporları Belirtilen yıllarda 159,8 milyon ruble'nin Türkmenistan'a, 250,7'in Tacikistan'a, 86,3'in Özbekistan'a, XSFSR - 129,1'in Özbekistan'ın tahsis edildiği sonucuna varmamıza izin verin. Örneğin, Kazakistan’a gelince, 1923’ten önce, bu cumhuriyetin kendi bütçesi yoktu - gelişimi için fon sağlaması RSFSR’nin bütçesinden kaynaklanıyordu.
Ancak hesaplamada sadece saf nakit infüzyonu içermemelidir. Profesör V. Chebotaryova, tamamen parasal bir haraç hariç, uluslararası ve Rus kamuoyuna bildiren Profesör V. Chebotaryova'nın, en değerli sermayesini Birlik cumhuriyetlerine verdi - yüksek nitelikli uzmanlar. 1959'te, 16,2'te, 1988'da, Rusya'nın dışında milyon 25,3 yıl boyunca, sayıları% 30, Rusya içinde ise sadece% 55,5 arttı.Rusya diasporasının temsilcileri, cumhuriyetlerdeki milli gelirin önemli bir bölümünü yarattı, örneğin, 22'ten önce, Rus Taji nüfusunun% 1992'i Kistana, yerli ulusal ürünün% 10'ine kadar üretti. "
Bu fenomen başka bir yan, ancak önemli etki de yarattı. “Rus halkı,” dedi. V. Chebotaryova, “çarlığın zulmü için“ tarihi suçluluk kompleksi ”nin kompleksi empoze edildiğinde, kardeşlik halklarının asırlık geriliğine son vermek için her şeyi yaptı, ancak bu asil alanda, Rus halkının temel duygularını kaybettiğini belirtti. kendini koruma, siyasi propaganda etkisi altında, unutulmaz bir duruma geldi ve birçok ulusal geleneği, tarihi habitatının çevresini yok etti. "
Ekim ayında, 2010, Moskova, Saratov ve Tallinnli tarihçilerin Moskova Şehir Pedagoji Üniversitesi profesörü tarih bölümü başkanı tarafından düzenlenen bir rapor sunmuşları olan, Ortak Tarihin Çatışmasız Okunması - Komşuluk Esasları adlı uluslararası bir araştırma ve uygulama konferansına ev sahipliği yaptı. A. Danilova, değerlendirilen konu hakkında aşağıdaki gerçeklerin sunulduğu yer.
Letonya'daki 1987’te, RSFSR ve Ukrayna’dan elde edilen gelir, cumhuriyetin toplam milli gelirinin% 22,8’ine tekabül etmektedir.
Tüm Baltık Sovyet cumhuriyetlerinin nasıl geliştiğini gösteren cumhuriyetler arası değişim rakamları daha az etkileyici değil. Bu nedenle, 1972’de Estonya, 135,2 milyon ruble’ye mal ithal etti. ihracattan daha fazla, Litvanya - 240 milyonlarca, Letonya - 57,1 milyon ruble ile. Yıllar boyunca, ithalat ve ihracat arasındaki fark sadece genişledi. Örneğin, 1988'te Estonya için bu boşluk zaten Letonya - 700 milyon ruble için 1 milyon rubleye, 530 milyar ruble ve 695 milyon rubleye ulaştı.
Başka bir deyişle, SSCB'nin tüm yönleriyle her yönden ulusal banliyölerin çıkarlarını karşılamaya dayanıyordu ve RSFSR'nin yerli halkının çıkarları bu mutlak azınlığa feda edildi.
Müttefik ulusal cumhuriyetlerin endüstrisi ve altyapısı şişman ve dolgunken, orijinal Rus şehirleri ve köyleri yoksullaştırıldı.
1971'taki RSFSR Bakanlar Kurulu Başkanı - 1983 M. S. Solomentsev, 70'lerin başında nasıl olduğunu hatırladı. Bryansk bölgesini gezerken, II. Dünya Savaşı'ndan beri sığınaklarda yaşayan bütün bir köy gördüm. Anılarında şöyle yazıyor: “Brezhnev bana RSFSR ön konseyi pozisyonuna önerdiğinde, tek bir şart koydum: Rusya’yı bogging etmeyi bırakmak için. Leonid Ilyich, hatırlıyorum, beni anlamadı, sordu:“ blöf yapmanın anlamı nedir? ” sendika hükümeti doğrudan Rusya bölgelerini ve belirli teşebbüsleri yönetiyor, daha çok Birlik cumhuriyetlerinin çıkarlarına rehberlik ediyor ve Rusya'yı sadece bütün birlik tablosundan kırıyor. "
Bu konuda ilginç bir tablo çizildi. 12 “Nezavisimaya gazeta” 1992 Haziran 1990, Yeltsin hükümetinin ilk Başbakanı Ivan Silayev. 1940 yazında, Sovyet iktidarının tüm yıllarında RSFSR'nin, Ukrayna dahil olmak üzere Birlik cumhuriyetlerine ve 46'ten Baltık cumhuriyetlerine, 1990 milyar rubleye her yıl ödediğini tespit etti. yılda. Bu parayı 1'te bulunan döviz kurunda (60 dolarları 1991 kopeklerine eşittir) anlatırken, Başbakan 76,5, Haziran ayında ilk Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin'e RSFSR'nin Birlik cumhuriyetlerinin gelişimini yıllık olarak XNUMX milyar dolara yönlendirdiğini bildirdi.
Raporundan sonra, RSFSR hükümeti, Rusya'nın ekonomik kaynağını tüketme uygulamasının kökten değiştirilmesini ve yalnızca (yalnızca!) 10 milyar ruble'nin sübvansiyon fonuna taahhüt edilmesini istedi. Ve sonra, bu fondan fon alacak olan cumhuriyetin kalıcı olarak değil, yalnızca krediyle yapması şartıyla ve belirli bir süre içinde kredisini geri ödemesi için RSFSR hükümeti ile ürünlerinin tedariki konusunda bir anlaşma yapmayı taahhüt etmesi şartıyla. Bunu duyanlar, Ukrayna ve Baltık Birliği cumhuriyetleri de dahil olmak üzere cumhuriyetçi liderler derhal SSCB Başkanı M. Gorbaçov'un "bu Rusları yerine koymasını" istedi.
Bu Bolşevik hat, Birlik cumhuriyetlerinde personel ulusal politikasını da etkiledi.
Birliğin SSCB cumhuriyetlerindeki merkez komitelerinde, Merkez Komitesinin ilk sekreteri, kural olarak, sözde başlıklı milletvekili temsilcisi tarafından atandı ve Merkez Komitenin ikinci sekreteri (başarısız olmadan) Rus milletinin bir parti işçisi oldu. İkincisinin görevleri, temel olarak, tek bir (sendika) ekonomi politikasının işleyiş kurallarına uymaktı. Siyasal alanda, bu 2'inci sekreteri de dahil olmak üzere ideolojik olarak yalnızca istisnai durumlara müdahale edebilir, sonra doğrudan değil, yalnızca Moskova aracılığıyla müdahale edebilirdi.
Cumhuriyet'teki personel politikasını hiçbir şekilde etkileyemedi. Yerli olmayan bir ulusun nüfusunun yüzdesi ne olursa olsun, cumhuriyetin hayati faaliyetinin tüm alanlarındaki bütün kilit pozisyonlar, yerli halkın temsilcileri tarafından her zaman işgal edildi. Ve bu kesinlikle tüm yerli olmayan milletlere ve milletlere uygulanır. Örneğin Tiflis'te herhangi bir büyük Ermeni diasporası yaşayabilir, ancak bir şehir veya cumhuriyetin liderliğinde sadece Gürcüler çıkarlarını temsil edebilirdi.
1917'ten önce, Romanov Evi krallarının bu konuda tamamen farklı bir politikası vardı.
Bu sorunu araştıran ünlü Rus tarihçi Alexei Miller, devrimden önce "emperyal ulus" yani yazıyor. Bürokrasinin kadrosundaki Ruslar, sayılarıyla ve aynı zamanda var olan diğer milletler ve milletlerden de yeterince temsil edildiler. “Batı banliyölerinde bürokrasinin kompozisyonunu araştırmak” diyor ve “yerel halk temsilcilerinin, bu illerdeki çeşitli etnik grupların oranına tekabül ettiği oranlarda yetkililer arasında temsil edildiği” belirtilmelidir.
Başka bir deyişle, I. 20'in sonundan bu yana SSCB'deki tek yönetici olarak Stalin. Bu konularda, ilk olarak, bu bölgelerde yaşayan tüm halkların ve ulusların orantılı temsilinin ulusal banliyölerin güç yapılarında katı bir şekilde gözlemlendiğini yakından takip eden Rus Çarlarının politikasından uzaklaştı. İkincisi, ulusal varoşlardaki “Beyaz Çar” valisi, Sovyetler Birliği cumhuriyetlerindeki herhangi bir müttefik Komünist Partinin Merkez Komitesinin 2'inin sekreteri kadar temelde dekoratif bir rakam değildi.
1917'tan sonra Bolşevikler genel olarak oldukça garip bir imparatorluk yarattı. Kompozisyonundaki küçük milletlerden ve halklarla ilgili olarak, SSCB genel olarak benzersiz bir devlet kuruluşuydu. Sovyetler Birliği'nin, medeniyetlerinin gelişiminde geride kalan küçük milletlerin lehine maddi ve kültürel varlıkların kasıtlı bir şekilde yok edilmesi için yaratıldığı ortaya çıktı. Stalinist politikanın Ruslara yönelik bu özelliği yalnızca Rus tarihçiler tarafından belirtilmemiştir.
Harvard Üniversitesi'nde profesör olan Terry Martin, SSCB'nin tamamen yeni bir tür imparatorluk olduğu sonucuna vardı - “imparatorluğun karşıtı” ve Sovyet ulusal politikasını “Romanov imparatorluğunun politikalarıyla radikal bir koparma” olarak nitelendirdi.
T. Martin, çalışmasında, 1922'ta I. Stalin'in V. Lenin ile Sovyetler Birliği'nin oluşumu konusundaki çarpışmasını dikkatlice analiz etmiş ve şu sonuca varmıştır: "I. Stalin'in ifadelerinden Lenin ile olan anlaşmazlığının sebebinin Rus meselesi olduğu açıktır. "RSFSR’yi korurken, SSCB’yi oluşturmak yerine, I. Stalin, Rus’ların konumlarını güçlendirmeyi düşünmüyordu, aksine, onları zayıflatmak istedi. Hepsinden ayrı bir Rus cumhuriyetinden korkuyordu ..."
Açıkçası, Harvard tarihçisinin bu sonucu, Stalin'in neden “Leningrader” ile bu kadar acımasızca ilgilendiği sorusunun cevabını veriyor: Genel sekreter, SSCB'de kendi ayrıcalıklı gücüne karşı en güçlü tehdidini görerek, Rus ulusal öz-bilinçliliğini uyandırmaktan korkuyordu.
"Rus" hükümeti?
Ve şimdi “Leningrader'ların” hayatlarının maliyetine düşürdüğü temel soru: “Rusya'da etnik olarak Rus hükümeti mümkün mü?”
Veya belki de, aynı soruyu farklı bir şekilde formüle etmek daha doğrudur: “Genel olarak, Rusya'da etnik açıdan saf bir Rus hükümeti için çaba göstermesi tavsiye edilir mi?”
Bu zor bir soru. 2010 nüfus sayımına göre, Rusya Federasyonu'nda 143 milyon insan yaşıyor. Bunlardan, Ruslar kendilerini% 81 olarak adlandırdı. İnsanların% 99,4'u Rusça konuşmaktadır. Rusya Federasyonu vatandaşlığı 138 milyon insan veya% 99,4 var. Kayıtlı nüfusun% 5,6'i vatandaşlığına karar vermedi, ancak Rusça'yı ana dilleri olarak gördükleri için, onları Rus olarak yazmasını istediler. Böylece, Rusya Federasyonu'nun kayıtlı nüfusunun neredeyse% 87'i Rus idi.
Bu şartlar altında Rusya Federasyonu'nu ulusal bir devlet olarak nitelendirmek, mevcut uluslararası pratiği göz önünde bulundurmak mümkün mü, eğer belirli bir ülkede nüfusun% 50'inden daha fazlası aynı millete aitse, böyle bir devletin adının bu egemen ülkenin adıyla belirleniyor mu?
Aynı zamanda, diğer ulusların ve ulusların böyle bir durumda bulunduğunu söylemeye gerek kalmadan devam ediyor. Fakat daha önce hiç olmadığı gibi, daha önce hiç bir Alman, yalnızca Fransız veya tamamen İngiliz devleti var olmadı. Aynı Almanya, Hitler günlerinde bile, tamamen Alman değildi. Ve Hitler’in de bildiğimiz gibi “saf” bir Alman değildi.
O zaman sorun ne? Kanımca, eğer bir ulusal devletten bahsediyorsak, bu esas olarak nüfusun ve hükümetin etnik bileşimi değil, devlete egemen olan ana milletin siyasal kültürü anlamına gelmez. Aynı zamanda, kelimenin geniş anlamıyla kültürden bahsediyoruz: devletin norm ve biçimlerinden sanatsal kültüre ve sanat alanlarına, aşağıdan halka açık bir yerde, gündelik yaşamda, sokakta, geleneklere ve davranış normlarına kadar.
Bu bağlamda, Rusya / Rusya tarihinde, Rus kültürü her zaman (her zaman!) Hakim olmuştur - Vladimir Monomakh tarafından “Rus Gerçeği” zamanından, “Eski Rus Yasası'nın nihai kodlanmış sonucu” olarak 1123 kadar erken ve 1917'e kadar yayınlanmıştır.
Prensip olarak, “Leningrader”, ülke nüfusunun mutlak çoğunluğunu oluşturan devlet oluşturan ulusun, toplumun siyasi yönetim sisteminde her zaman üçüncü taraf konumlarında ve rollerinde kalamayacağı sorusunu haklı çıkardı.
10-13'in yabancı dilde konuşulan ülke ve milletlerden oluşan nüfusun demografik kompozisyonundaki varlığı, ulusal olmayan tüm unsurların iktidar yapılarına katılma hakkına sahip olduğu kuralını belirler. Ancak, iktidara katılım ile ilgili olmalı, ancak küçük ulusların devleti oluşturan ulusun (halkın) çıkarları üzerindeki tahakkümüyle ilgili olmamalıdır. Petersburglu bir yazar olan Alexander Melikhov'un bir zamanlar formüle ettiği gibi, "herhangi bir millet için, ölümün uzun süren aşağılanması sadece benzer değil, ölümün kendisidir. Çünkü insanlar kişisel çıkarlar değil gurur duyuyorlar." Her durumda, kesin olarak, bu durumun sık sık çektiği ülkenin liderliğindeki diğer ülkelerin temsilcileriyle ilgili olarak N. Voznesensky'nin haklı tahrişinden başka hiçbir şeyle açıklanamayan bir durumdur.
Bu arada, Rusların diğer milletlerle kıyaslandığında haksız yere sahip olmaları, ülkenin dar liderliğinin birçok temsilcisi tarafından çoktan belirtildi. Bu, özellikle, I. Stalin'in ölüm eşiğinde, hiç kimsenin Rus ulusunun temsilcisinin onun gücünü devralması gerektiği konusunda hiçbir şüphesi olmadığı ortaya çıktı. Böylece aynı Anastas Mikoyan anılarında şöyle yazdı: "Herkes Stalin'in halefinin Rus olacağını anladı."
Ancak “Leningrader” adına etnik olarak saf bir Rus hükümeti yaratma niyetinin kaynağı elbette bir hataydı. A. Solzhenitsyn, “200 yıl birlikte” adlı iki ciltlik çalışmasında, bana çok doğru bir sonuca varıyor gibi geldi: Rus hükümeti, esas olarak, oluşturan devleti temsil etmelidir, yani. Rus milleti, ancak sadece ana.
Zaman, henüz “Leningrader” un tarihsel rolünün kesin bir değerlendirme yapmamıştı. Ancak bu değerlendirmenin harekete geçme zamanı geldi. Bu bakımdan, birkaç görüş vermeye değecektir.
S. Rybas: "Yazarına" Tarafları "Leningrader" olan veya muhaliflerinin tarafında olanlara sorarsan, o zaman uzun bir düşüncelilıkla susacak "ve sonra dürüstçe şöyle yazıyor:" ... Yazar sorusunu cevapsız bırakıyor. "
Ancak, bu sonuçta bir şey onu endişelendiriyor ve kitabın sonunda bu konuya dönüyor: ““ Leningrader ”iktidara gelirse ne olurdu? O zaman SSCB'nin kaderi farklı olurdu. .
Aslında, SSCB’deki Yahudilerin durumu hakkındaki temel çalışmanın yazarı G. Kostyrchenko, Rybas’la aynı fikirde: “Bu daha üzücü” dedi, “çünkü savaştan sonra canlandıran ve acımasız bir şekilde kesilmiş olan Rus öz bilincinin suyuyla beslenen Leningrad siyasi şubesi. ulusal devlet ağacından, gelecekte ülke için çok verimli olabilirdi.
Doğru, Zhdanov'un Rusya'nın devletliğini canlandırma fikrinin uygulanması, ancak kaçınılması mümkün olmayan imparatorluğun çöküşüyle doluydu.
Böylelikle, savaş öncesi ve savaş yıllarında Rus özbilincinin büyümesini kışkırtmış ve kendi güçlerinin korunmasının menfaatleri de dahil olmak üzere onu pragmatik bir şekilde kullanmış, Stalin, bu acımasız bir şekilde ezilmiş olanın sınırlarının ötesine geçen sınırın ötesine geçme korkusundan kurtulmuş. "
“Leningrader” in politik yenilgisinin sebepleri, bence, ilk önce, her zaman “grup” olarak adlandırılmalarına rağmen, asla bir grup olmadıklarıdır.
Ancak Malenkov, Beria, Kruşçev karşısında, gerçekten ortak siyasi çıkarlar tarafından koordine edilen, bir araya getirilen ve yıllarca saray entrikalarında deneyimlenen bir grupla karşı karşıya kaldılar. Bu grup hayati bir çıkar tarafından birleştirildi: Stalin'in hayattan ayrılmasından sonra, ülkenin liderliğindeki konumunu kaybetmemek.
“Leningrader” in politik zayıflığı çok erken inandıklarına inanıyordu: 1947’teki I. Stalin'in içtenlikle N Voznesensky ve A. Kuznetsov’u devlet ve parti hatlarında halefleri olarak adlandırdı. Siyasi naiflikleri kelimenin tam anlamıyla her şeyi etkiledi. Öyleyse, partiye siyasi Olympus’a yeni gelen aynı Alexey Kuznetsov, I. Stalin K. Kuzakov’un gayrı meşru oğlu üzerine kaba saldırıların nasıl yapılacağına dair ifadesi için daha iyi bir şey bulamadı. Ayrıca, Genel Sekreter'in huzurunda, Merkez Komitesi Siyasi Bürosu'nun bir toplantısında kamuya açık bir şekilde yaptı.
“Leningrader” çok basit davrandılar, dokuma entrikalarındaki gizli becerilerinden açıkça yoksundular ve ulusal (Rusça) özlerini çok daha fazla vurguladılar.
Stalin'in “Leningrad davasında” bu yönden çok korktuğu gerçeği, Malenkov mektubunun CPSU (B) Merkez Komitesinin üyelerine kategorik olarak gönderilmesini yasakladığı ve her şeyi “Leningrad davası” ndaki her şeyi sıkı bir şekilde gizli tutacağı, basında söz etmemesi gerektiğini kanıtlıyor. bu olayla ilgili yasak ve sözlü konuşmalar. Ancak bu sayede, Genel Sekreter yalnızca Tarihin kaçınılmaz seyrini zaman içinde bir kenara itti.