Eğer Washington işin içinde olsaydı, bu sadece Ukrayna savaşında değil, Avrupa’nın vasal statüsünü kabul etmesinde de tehlikeli yeni bir aşamaya işaret ederdi.
ki Kuzey Akım boru hattının sabote edilmesi, Avrupalıların bu kış çok daha fakir ve soğuk olduklarından emin olmalarını sağlıyor ve neredeyse hayal edilemez bir ölçekte uluslararası bir vandalizm eylemiydi. Saldırılar, Rusya’nın Avrupa’ya gaz arzını kesti ve küresel ısınmanın en büyük suçlusu olan muazzam miktarda metan gazının salınmasına neden oldu.
Bu yüzden hiç kimse suçun sorumluluğunu üstlenmeyecek – ve büyük olasılıkla hiç kimse kesin olarak suçlu bulunmayacak.
Bununla birlikte, Kuzey Akım 1 ve 2 boru hatlarındaki üç ayrı yerde patlamaların başlatılmasındaki zorluk ve karmaşıklık seviyesi, ezici bir çoğunlukla arkasında bir devlet aktörünün veya aktörlerinin olduğunu göstermektedir.
Batı’nın saldırılara ilişkin kapsamı, dünyanın enerji altyapısına yönelik bu düşmanca saldırının benzeri görülmemiş olduğu ve 9/11 saldırılarını bile gölgede bıraktığı göz önüne alındığında, kesinlikle sessizleştirildi.
Bu felaket olayını ayrıntılı olarak araştırmak için bu kadar az coşku duyulmasının nedeni – Rusya’nın yönüne işaret etmenin ötesinde – çıkarmak zor değil.
Moskova’nın 20 milyar dolar değerindeki kendi enerji boru hatlarını yok etmek ya da deniz suyuna izin vermek, muhtemelen onları geri dönüşü olmayan bir şekilde aşındırmak istemesinin tek bir nedenini düşünmek zor.
Saldırılar, Rusya’yı Avrupa’ya giden ana gaz tedarik hatlarından ve onunla birlikte gelecekteki hayati gelirlerinden mahrum bırakırken, sahayı rakiplerine açık bırakıyor.
Moskova, Avrupa’daki ana alıcısı ve Avrupa projesinin kalbi olan Almanya üzerindeki tek önemli kaldıracını, ABD ve Avrupa’nın Rus askerlerini Ukrayna’dan çıkarma yönündeki ortak çabalarıyla karşı karşıya kaldığı için, bu kaldıraca en çok ihtiyaç duyduğu anda kaybediyor.
Moskova’nın acımasızlığını ve kudretini Avrupa’ya göstererek elde edebileceği olası herhangi bir geçici avantaj bile, tedarikleri durdurmak için musluğu kapatarak aynı derecede etkili bir şekilde elde edilebilirdi.
Medya tabusu
Bu hafta, seçkin ekonomist Jeffrey Sachs, boru hattı saldırıları hakkında konuşmak üzere Bloomberg TV’ye davet edildi. Batılı seçkinler arasındaki bir tabuyu, Rusya’dan ziyade ABD’nin baş şüpheli olduğunu gösteren kanıtlara atıfta bulunarak yıktı.
Associated Press gibi Batı medyası, böyle bir düşünce çizgisini “temelsiz komplo teorisi” ve Rus “dezenformasyonu” olarak adlandırarak engellemeye çalıştı. Ancak, Sachs’ın işaret ettiği gibi, ABD’nin Rusya’nın üzerinde olduğundan şüphelenmek için iyi nedenler var.
Örneğin, ABD Başkanı Joe Biden’ın Şubat ayı başında Rusya’ya yönelik, Ukrayna’nın işgal edilmesi durumunda “artık Kuzey Akım 2 olmayacağı” tehdidi var. Bir gazetecinin bunun nasıl mümkün olacağı sorusuna Biden, “Size söz veriyorum, bunu yapabileceğiz” dedi.
Biden sıra dışı ya da manşetten konuşmuyordu. Aynı zamanda, Biden yönetiminde üst düzey bir diplomat olan Victoria Nuland, gazetecilere verdiği demeçte, Rusya’ya aynı uyarıyı yaptı: “Rusya Ukrayna’yı şu ya da bu şekilde işgal ederse, Kuzey Akım 2 ilerlemeyecek.”
Bu, 2014 yılında ABD’nin Moskova’ya düşman birinin kurulmasına yol açan seçilmiş bir Ukrayna hükümetinin devrilmesine yardımcı olmak için perde arkası manevralarına yakından katılan aynı Nuland’dır. Sonuçların yanıcı bir karışımını tetikleyen bu darbeydi – Kiev’in NATO ile artan flörtünün yanı sıra doğuda Ukraynalı aşırı milliyetçiler ve etnik Rus toplulukları arasında bir iç savaş – Devlet Başkanı Vladimir Putin’in daha sonraki işgalinin başlıca gerekçesini sağladı.
Ve ABD’nin böyle bir öfkeyi gerçekleştirmek için ne gibi bir nedeni olabileceğine hala şaşıranlar için, Nuland’ın patronu geçen Cuma günü yardımcı bir cevap verdi. Dışişleri Bakanı Anthony Blinken, Kuzey Akım boru hatlarının tahrip edilmesini ve bunun sonucunda meydana gelen çevre felaketini “gelecek yıllar için muazzam stratejik fırsat” olarak nitelendirdi.
Blinken, Biden ve Nuland’ın daha önceki açıklamalarının Beyaz Saray’ın işgal öncesi duruşu olan boş olmadığını öne sürerek, “cui bono” – “kim kâr ediyor?” argümanını biraz fazla açık bir şekilde ortaya koydu.
Blinken, Avrupa’nın öngörülebilir gelecekte Rus gazından mahrum kalacağı gerçeğini ve bununla birlikte Putin’in Almanya ve diğer Avrupa devletleri üzerindeki baskısını kutladı. Patlamalardan önce, Washington için tehlike, Moskova’nın, Biden’ın Savunma Bakanı Lloyd Austin’in, Rusya’yı en az Ukrayna’yı özgürleştirmek kadar “zayıflatmak” için tasarlandığını belirttiği bir savaşı sürdürmek yerine, Ukrayna üzerinde olumlu müzakereleri ilerletebilmesiydi. Ya da Blinken’ın ifade ettiği gibi, saldırılar “Rus enerjisine bağımlılığı ortadan kaldırmak ve böylece Vladimir Putin’den emperyal tasarımlarını ilerletmenin bir aracı olarak enerjinin silahlandırılmasını elinden almak için bir kez ve herkes için muazzam bir fırsattı.”
Blinken bundan bahsetmese de, Avrupa’yı, Rusya’nın boru hatlarından çok daha büyük bir maliyetle Avrupa’ya deniz yoluyla gönderilen gaz arzı için ABD’ye çok daha bağımlı hale getirmek için “muazzam bir fırsat” oldu. Amerikan enerji firmaları patlamalardan en büyük yararlananlar olabilir.
Ukrayna’ya Karışmak
ABD’nin Rusya’nın Avrupa ile ekonomik bağlarına yönelik düşmanlığı yeni değil. Rusya’nın işgalinden çok önce, Washington, Kuzey Akım boru hatlarını engellemenin yollarını oldukça açık bir şekilde arıyordu.
Blinken’ın son seleflerinden biri olan Condoleezza Rice, 2014’te Washington konsensüsünü dile getirdi – Nuland’ın Ukrayna’ya gizlice karıştığı ve bir darbeyle devrilmek üzere olan seçilmiş Ukrayna hükümetinin yerine kimin başkan olarak atanması gerektiğini tartıştığı kaydedildi.
Alman televizyonuna konuşan Rice, Rus ekonomisinin yaptırımlara karşı savunmasız olduğunu, çünkü ihracatının% 80’inin enerjiyle ilgili olduğunu söyledi. Amerikan dış politika tahminlerinin çoğu zaman ne kadar yanlış olduğunu kanıtlayarak, kendinden emin bir şekilde şunları söyledi: “İnsanlar Avrupalıların enerjisinin tükeneceğini söylüyor. Avrupalıların enerjisi bitmeden Rusların parası tükenecek.” Avrupa’nın Rus enerjisine olan bağımlılığını kırmak, Rice’ın sözleriyle, “sahip olduğumuz birkaç araçtan biri… Uzun vadede, sadece enerji bağımlılığının yapısını değiştirmek istiyorsunuz. “
.
“Siz [Almanya] Kuzey Amerika’da bulduğumuz muazzam petrol ve gaz ödülü olan Kuzey Amerika enerji platformuna daha fazla güvenmek istiyorsunuz. Ukrayna ve Rusya’dan geçmeyen boru hatlarına sahip olmak istiyorsunuz.”
Şimdi, Kuzey Akım 1 ve 2’nin sabotajı, bir gecede ABD’nin büyük bir dış politika hedefine ulaştı.
O, aynı zamanda, Berlin’in Rusya’ya yönelik Avrupa yaptırımları konusundaki rotasını tersine çevirdiğini ve gaz arzını canlandırdığını görebilecek kitlesel protestolar ve artan iş dünyası muhalefeti yoluyla, Almanya’daki baskı inşasını önledi – bu, Washington’ın Putin’i “zayıflatma” hedefini baltalayacak bir değişimdi. Şimdi, protestolar gereksiz. Alman politikacılar, nüfuslarına Rus gazı tedarik edebilecekleri bir boru hattı olmadığında halkın taleplerine boyun eğemezler.
‘Teşekkürler ABD’
Avrupalı liderlerin boru hattı saldırılarından Rusya’yı açıkça sorumlu tutmalarına şaşırmak mümkün değil. Sonuçta, Avrupa ABD güvenlik şemsiyesi altına giriyor ve Rusya, Washington tarafından 1 Numaralı Resmi Düşman olarak belirlendi.
Ancak neredeyse kesinlikle, büyük Avrupa başkentleri özel olarak farklı sonuçlar çıkarıyorlar. Sachs gibi, yetkilileri de Biden’ın ve diğer yetkililerin kendilerini suçlama ifadelerini göz önünde bulundurarak ve “cui bono” argümanlarını tartarak koşullu kanıtları inceliyorlar.
Ve Sachs gibi, büyük olasılıkla bu davadaki baş şüphelinin ABD olduğu ya da en azından Washington’un kendi adına hareket etmesi için bir müttefike yetki verdiği sonucuna varıyorlar. Tıpkı hiçbir Avrupalı liderin ABD’yi saldırıları gerçekleştirmekle açıkça suçlamaya cesaret edememesi gibi, hiç kimse de Washington’dan başını sallamadan böyle bir saldırı düzenlemeye cesaret edemez.
Polonya’nın eski dışişleri ve savunma bakanı Radek Sikorski’nin, bir boru hattının koptuğu köpüren denizlerin görüntüsüyle “Teşekkürler ABD” tweet’ini attığı görüş açıkça buydu.
Sikorski’nin, Moskova’ya ve boru hatlarına karşı şiddetli bir düşmanlık içinde olan Polonya’da olduğu kadar Washington’da da iyi bağlantıları olduğunu belirtmek gerekir. Eşi Anne Applebaum, The Atlantic dergisinde çalışan bir yazar ve uzun zamandır NATO ve AB’nin Doğu Avrupa ve Ukrayna’ya genişlemesini savunan ABD politika çevrelerinde etkili bir figürdür.
Sikorski, viral hale geldikten sonra tweet’i aceleyle kaldırdı.
Fakat eğer Washington boru hatlarının havaya uçurulmasında baş şüpheli ise, Avrupa bu çıkarım ışığında ABD ile ilişkilerini nasıl okumalı? Ve böyle bir sabotaj, Washington’un Avrupa’daki riskleri nasıl algılayabileceği konusunda Avrupalı liderlere ne gösteriyor? Cevaplar hoş değil.
Sadakat talebi
Eğer saldırıların arkasında ABD varsa, bu, yalnızca, Washington’un Ukrayna savaşını yeni, daha tehlikeli bir bölgeye götürdüğünü ve Moskova’yı hızla nükleer bir çatışmaya tırmanabilecek bir başucu atışması turuna çekme riskine hazır olduğunu da gösteriyor. Ayrıca, ABD ile Avrupa arasındaki bağların da belirleyici yeni bir aşamaya girdiğini gösteriyor.
Ya da başka bir deyişle, Washington, Ukrayna’daki vekalet savaşını Rusya ile daha doğrudan, sıcak bir savaşa dönüştürerek gölgelerden çıkmaktan daha fazlasını yapardı. Bu, ABD’nin tüm Avrupa’yı bir savaş alanına dönüştürmeye ve kıtanın nüfusuna Küresel Güney’deki zayıf müttefiklere geleneksel olarak davrandığı kadar acımasızca zorbalık etmeye, ihanet etmeye ve potansiyel olarak kurban etmeye istekli olduğunu gösterir.
Bu bağlamda, boru hattı kopmaları büyük olasılıkla Avrupalı liderler tarafından bir sinyal olarak yorumlanıyor: kendi bağımsız dış politikalarını formüle etmeyi düşünmeye cesaret etmemeleri veya Washington’a meydan okumayı düşünmemeleri gerektiği. Saldırılar, ABD’nin mutlak bir sadakate ihtiyaç duyduğunu, Avrupa’nın Washington’un önünde secde etmesi ve dayattığı her şeyi kabul etmesi gerektiğini gösteriyor.
Bu, Washington’un İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Batı Avrupa’nın yeniden inşasını iddialı bir şekilde finanse etmesinin, özellikle de hızla genişleyen ABD endüstrileri için pazarı restore etmenin bir yolu olarak Marshall Planı’nın dramatik bir şekilde tersine çevrilmesi anlamına gelecektir.
Buna karşılık, bu sabotaj eylemi Avrupa’yı ekonomik olarak boğuyor, durgunluğa sürüklüyor, borcunu derinleştiriyor ve ABD enerji arzının kölesi haline getiriyor. Etkili bir şekilde, Biden yönetimi Avrupalı seçkinlere sulu havuç sunmaktan şimdi onlara çok büyük bir sopa kullanmaya geçecekti.
Acımasız saldırganlık
Bu nedenlerden dolayı, Avrupalı liderler Atlantik ötesindeki müttefiklerinin kendilerine karşı böylesine acımasız bir şekilde davranabileceğini düşünmek istemeyebilirler. Sonuçlar rahatsız edici olmaktan daha fazlasıdır.
Avrupalı liderlerin çıkarması gereken sonuç, bu tür acımasız saldırganlığın tek gerekçesinin, ABD’nin savaş sonrası küresel egemenliğinin çöküşünü, askeri ve ekonomik imparatorluğunun sona ermesini önlemek için manevra yapıyor olmasıdır.
Boru hatlarının imhası, bir çaresizlik eylemi olarak anlaşılmalıdır: Rusya, Çin ve diğerleri Amerikan devine meydan okumak için ortak bir neden bulurken, Washington’un hegemonyasını kaybetmesinin son çaresiz bir önlemi ve Avrupa’ya karşı acımasız bir darbe, onun kıvrımdan sapmaması gerektiği mesajını eve çekiçlemek için.
Aynı zamanda, son yıllarda Ukrayna içinde ve çevresinde gelişen olaylara farklı ve daha net bir ışık tutacaktır:
• NATO’nun Doğu Avrupa’daki amansız genişlemesi, uzmanların eninde sonunda Rusya’yı kışkırtacağına dair uyarılarına rağmen.
Biden ve Nuland’ın Moskova’ya sempati duyan seçilmiş bir Ukrayna hükümetinin devrilmesine yardımcı olmak için müdahalesi.
• Militarize edilmiş bir Ukrayna aşırı milliyetçiliğinin geliştirilmesi, Ukrayna’nın kendi etnik Rus topluluklarına karşı kanlı bir iç savaşa yol açan Rusya’ya karşı çukurlaştı.
• Ve NATO’nun diplomasiyi takip etmek ve teşvik etmek yerine Ukrayna’ya silah tedariki yoluyla savaşı tırmandırmaya odaklanmasıdır.
Bu gelişmelerin hiçbiri, Rusya’nın neden Ukrayna’yı işgal ederek karşılık verdiğine dair gerçekçi bir değerlendirmeden çıkarılamaz.
Avrupalılar, anavatanlarını acımasız bir Rus emperyalizminden koruyan son sur olduğu için Ukrayna’ya sarsılmaz bir manevi ve askeri destek vermeleri gerektiğine ikna edildiler.
Ancak boru hatlarına yapılan saldırı, Avrupa halklarının bakışlarını yalnızca Rusya’ya dikmeyi bırakmaları ve arkalarından neler olup bittiğini anlamak için dönmeleri gereken daha karmaşık bir hikayeye işaret ediyor.
Kaynak:mintpressnews.com