Pazar sabahı şanlı güneşli bir kış. Blackheath, Blue Mountains'ta bir kiliseye gidiyorum. Her zaman ilk sıraya oturduğum yerde oturuyorum ve her zamanki hizmet-kalıplama-gözlerimi sunağın üstündeki tavana yapıyorum. Çocukluğuma geri götürüldüm ve bu pozisyonda “Az Isten Szeretet” (Tanrı Aşktır) kelimesinin büyük harflerle ortaya çıktığı bir zamanı hatırlıyorum.
John'un müjdesinden bir alıntıydı. Budapeşte'deki çocukluk kilisemde, altarın üzerindeki tavanda Macarca yazılmıştı. Babamın vefat eden 17 yaşına kadar, kalan ailemizin 1964'te Avustralya'ya göçünden üç ay öncesine kadar hizmete katıldım. Babamın ölümünden sonra artık kiliseye gitme konusunda hiçbir şey görmedim.
Babam öldüğünde inancımı kaybettim. Benim inancım, ruhumla birlikte, onunla birlikte öldü. Büyük bir akciğer-karaciğer kanseri nedeniyle onu çok genç kaybettim şok oldu. Beni duygusal olarak uyuşturarak ölümü üzereyemedim. Babamın ölümünden bir saat sonra geldiğimde, genç kilise bakanımın kaybolduğum gibi kaybolmasına yardımcı olmadı. Babamın ölüm yatağında oturduğum için, orada durdu, metreler benden. Bakanımın ifadesi anlaşılamaz derecede üzgün ve çaresiz görünüyordu. Bana bir daha sarılmasın ya da konsoloslamaya çalışmama bile izin vermedi.
Tanrı nerede? Düşündüm. Tanrı'yı ya da herhangi bir teselli hissetmedim ve eşit olarak kaybettiğim bakanıma yardım edemedim. 'Tanrı babamla öldü belki'Sanki gerçeküstü bir film izliyor gibiydim. Tabii ki, bu bir noktaya doğruydu. Babamı o zamana kadar Tanrı'm oldu ve şimdi o gitmişti. Onunla birlikte Tanrıya olan imanlarımı yedim.
Babamın ölümünden ve 50 yıldan uzun bir süre önce Tanrı'ya inanmaya başlamadan önce beni 20 yıl daha aldı.
1970'lerden beri, babamın ölümü hakkında keder danışmanlığı yaptım. Yine de, bazı derin üzüntü, hayatımda en çok sevdiğim kişiyi, yetişkinliğe bile rehberlik yapmadan önce kaybettim.
Şimdi, neredeyse 72 yaşındayken, Avustralya kilisemin tavanındaki hayali cümleye bir kez daha bakıyorum: Tanrı Aşktır. Tabelaya baktığımda babamın Tanrı'nın merhametine teklif ediyorum. Kanserle ilgili ölü bedenini kollarımda tutuyorum ve Tanrı'ya hitap ediyorum:
“Sevgili Sevgili, lütfen babama iyi bakın. O gelmiş geçmiş en iyi babaydı. Hayatını bizim için, ailesine verdi. Hayal edebileceğiniz en zengin Noeller vardı. Sevgiler her zaman her zaman var olduğum ve istediğimden fazla olduğu için, o Noel'lerde her zaman hissedilebilirdi. ”
Ve o, kendimizi böyle bir Noel'e sahip olmaya devam edebilmemiz için ölümden endişe ediyordu. Komünist rejimin kendisini özel tıbbi uygulamasından mahrum bırakacağı ve sonra da yoksullaşacağımıza dair sürekli bir endişe içinde yaşadı. Özel pratiğini yitirmedi, ancak kaygısını hafifletmek için yoğun sigara içmesi nedeniyle hayatını kaybetti.
Sevgili Tanrı'm! Şimdi ona huzur ver! Onun inancını geri getir. Keşke o berbat sigaralar yerine sana yapışmış olsaydı. Daha ziyade atasözü kilisesinin faresinden yüz kat daha fakir olurdu, ama en tatlı babamı kaybetmemeliydim!
Ama şimdi seni Tanrı'ya geri veriyorum. İlahi sevgiyi şimdi ve sonsuza dek hissedin, Amen.
Gözyaşları yanaklarımı yuvarlıyor. Buraya geri döndüm ve şimdi Avustralya kilisemde. İçimdeki bir şey değişiyor… Sonunda, babamın sevgiye gitmesine izin veriyorum.