Ben hiçbir zaman sıkı bir müzik dinleyicisi olmadım. Sevdiğim gruplar, şarkılar oldu, ama yine de bilinçli ve takipçi değilim. Olduğu kadar, istediğim kadar, zaman zaman az, zaman zaman çok…
Geçenlerde açık ofisin tüm gürültüsünden yılmış, neredeyse kendimi camdan aşağıya atacak kadar gerilmişken kulaklıklarım geldi gözümün önüne. Yaşasın cep telefonları…Aslında ne kadar kızsam da bağımlı olmadıktan sonra gerçekten birer kurtarıcılar. Önce kulaklığı telefona, sonra kulaklarıma taktım ve radyoyu açtım. 107.4 çok sevdiğim kanallardan, radyo Voyage. Klasik müzik gibi,ama klasik müzik değil, slow gibi, ama sözlü değil.
İşte o an, sakinleşmeye başladım ve bedenimin bir sünger olduğunu farkettim, müziği yıllarca susuz kalmış gibi içtiğini, içine çektiğini, çektiğini ve bir türlü doyamadığını hissettim.
Siz hiç bunu hissettiniz mi? Müziğin tüm hücrelerinize girdiğini, oraları temizleyip çıktığını, bedeninizi tozlardan arındırdığını, kulaklarınızın pasını sildiğini, ruhunuza işlediğini hissettiniz mi?
Ve aslında ne kadar bu gıdaya aç kaldığınızı farkettiniz mi?
Ben hiç farketmemişim.