Nükleer: radyoaktif atık bilmecesi
Anahtar kelimeler: nükleer, atık, arıtma, radyoaktif, nihai.
Nükleer enerjinin zayıf noktası veya çevrecilerin tartışmalı argümanı: radyoaktif atık sorunu, bugün kamusal alanda, ancak henüz kesin bir çözüm bulunmayan, uzun süredir en aza indirilmiş bir bilmece olarak kalıyor.
Bu atığın çoğu, faaliyette olan 19 nükleer santralden ve kullanılmış yakıt yeniden işleme tesislerinden geliyor. Her yıl 1.200 ton kullanılmış yakıt nükleer santralin reaktörlerinden boşaltılıyor. La Hague'deki (Manche) Cogéma fabrikasına sekiz yüz ton gönderiliyor: bir parça yeni yakıt üretimi için yeniden kullanılıyor (Mox), geri kalanı yeniden kullanılamaz nihai atıkları oluşturuyor. Dört yüz ton yakıt yeniden işlenmez ve bir karar alınana kadar depolanır.
Ulusal Radyoaktif Atık Yönetimi Ajansına (Andra) göre, yeniden işleme tesislerinden çıkan akış - cam matrislere dökülen atıklar - yılda yaklaşık 130 m3'ü temsil ediyor. Uzmanlara göre, mevcut nükleer santralin ömrünün sonunda, toplam vitrifiye atık hacmi 6.000 m3'ü geçmemelidir.
Tüm nükleer atıklar aynı gemide değil ve bugün yalnızca en az radyoaktif olanlar operasyonel bir çözümden yararlanıyor.
Atık üç kategoride sınıflandırılır:
- Atık A: İşlemle bağlantılı ve hafif kirlenmiş çeşitli malzemeler, atık hacminin% 90'ını, ancak toplam radyoaktivitenin yalnızca% 1'ini temsil ediyorlar. Artık Aube'de saklanırlar.
- B atığı: yakıt düzeneklerinin yeniden işlenmesinden kaynaklanan bu sıkıştırılmış atık, toplam radyoaktivitenin% 10'unu ve hacmin% 10'unu temsil etmektedir, yani 50.000 son tarihine kadar 3 m2020, nükleer filonun hizmetinde.
- C atığı: Bu, kullanılmış yakıtın yeniden işlenmesinden sonra geri kazanılamayan en tehlikeli nihai atıktır. Küçük bir hacmi temsil ediyorlar (toplamın% 1'i), ancak yüzbinlerce yıldaki radyoaktivitenin% 90'ı.
Bir yönetim kanalı bulmak için araştırmaya konu olan B ve C atıklarıdır.