Bir kişi doktora gittiğinde, genellikle istedikleri bir şey vardır: teşhis. Teşhis konduktan sonra, sağlık yoluna doğru bir yol başlayabilir.
Bazı durumlarda, teşhis oldukça açıktır. Ama diğerleri, onlar değildir.
Aşağıdakileri göz önünde bulundurun: Yüksek tansiyon öyküsü olan 50 yaşında bir erkek, ani göğüs ağrısı ve nefes alma zorluğu olan acil servise gider.
Bunların kalp krizi belirtileri olduğuna dair ER doktoru bir elektrokardiyogram ve kan testleri sipariş eder. Testler negatif, ancak bazen kalp krizleri bu testlerde görünmüyor. Her dakika önemli olduğundan, hastanın hayatını kurtarmak için bir kan inceltici belirler.
Ne yazık ki tanı ve karar yanlıştı. Hasta kalp krizi geçirmiyordu. Aortunda gözyaşı vardı (aort diseksiyonu olarak bilinir) - daha az belirgin fakat aynı derecede tehlikeli bir durum.
Çok uzak bir senaryo değil.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Otuz yılı aşkın bir süredir hastane ortamındaki hastalara bakmakta olan birleşik deneyim ile, tanısal ikilemler. Uygulamamızı ve diğer hekimlerinkileri iyileştirmeye kararlı olarak, federal hükümet tarafından finanse edilen bir projenin parçası olarak teşhis hatalarını önlemenin yollarını inceliyoruz. Sağlık Araştırmaları ve Kalite Ajansı. Aşağıda, teşhisi iyileştirmek için bazı zorlukları (ve olası çözümleri) açıklıyoruz.
Hata ile sonuçlanan kusurlu düşünce süreçleri
Doktorlar tıp fakültesinde teşhis koymayı öğrendiğinde, zihinsel bir hesabı başlatmak, belirtileri analiz etmek ve bunlara neden olabilecek olası hastalıkları ve hastalıkları dikkate almak için eğitilirler. Örneğin, göğüs ağrısı kardiyovasküler veya solunum sistemi ile ilgili bir problemi gösterebilir. Bu sistemleri göz önünde bulundurarak, öğrenciler daha sonra hangi koşulların bu sorunlara neden olabileceğini sordular, ilk olarak kalp krizi, pulmoner emboli, çökmüş akciğer veya aort gözyaşı gibi hayatı tehdit eden konulara odaklandılar.
Testler bunları ekarte ettikten sonra, mide ekşimesi veya kas yaralanması gibi daha az tehlikeli teşhisler kabul edilir. Bir hastanın semptomlarını açıklamak için olasılıklar yoluyla eleme işlemine “ayırıcı tanı” oluşturma denir.
Örneğimizdeki ER doktorunun ayırıcı tanı oluşturmak için durmuş olmasına rağmen, bunun söylenenden daha kolay olduğu söylenebilir. Zaman ve tecrübe ile, zihinsel kısayollar bu zaman alan süreci gölgede bırakır ve hatalar ortaya çıkabilir.
Bu kısayollardan biri “sabitleme önyargısı. ”Bu, diğer olasılıkları önerebilecek daha sonraki bilgilere bakılmaksızın, elde edilen ilk bilgilere (veya ilk tanıya bakıldığında) dayanma eğilimidir.
Sabitleme, hafızaya veya deneyimlere dayanan olayların olasılığını fazla abarttığımız bir başka zihinsel kısayol olan kullanılabilirlik önyargısıyla birleştirilir.
Böylece, kalp krizi geçiren hastaları sık sık gören bir ER doktoru bu tanıya demir atabilir Göğüs ağrısı ile başvuran kardiyak risk faktörleri olan orta yaşlı bir erkeği değerlendirirken. Biz doktorlar aynı zamanda erken kapanma denilen bir önyargı olan geçici bir sonuca vardıktan sonra bir şeyi keşfetmeyi bırakma eğilimindedirler. Bu nedenle, bir teşhis tam olarak uymasa bile, diğer olasılıkları keşfetmek için zihinlerimizi değiştirme eğiliminde değiliz.
Tanılama hatalarını nasıl en aza indirebiliriz?
Daniel Kahnemanİnsanın yargılama ve karar verme konusundaki çalışmaları nedeniyle 2002'te Nobel Ödülü'nü kazanan, insanların günlük düşünmeyi yönlendiren iki sisteme sahip olduğunu savunuyor: hızlı ve yavaş.
Sistem 1 olarak bilinen hızlı düşünme, otomatik, zahmetsiz ve duygu tarafından beslenir. Yavaş düşünme sistemi veya Sistem 2, tartışmalı, çaba sarf edici ve mantıklıdır. Tıp öğrencileri her iki sistemi de kullanmak üzere eğitilmiştir: ileri geri geçiş yaparak, doktorlar eğitimlerini, deneyimlerini ve sezgilerini zanaat yapmak için kullanabilirler. mantık odaklı tanı.
Peki neden doktorlar bunu sadece rutin olarak yapmıyor?
Bazı durumlarda, Sistem 1 düşüncesi gerekli olan şeydir. Örneğin, ateşi olan küçük bir çocuğu ve tipik suçiçeği döküntüsünü gören bir doktor, bu tanıyı yavaşlatmadan veya alternatifler hakkında düşünmeden kolayca yapabilir.
Bununla birlikte, bazı doktorlar gerektiğinde sistem yüklerini zorlaştırdığı için Sistem 2 düşüncesini ihtiyaç duyduklarında kullanmazlar. Gerçekten zor.
Bir de devam eden çalışmazaman baskısının doktorların durmasını ve düşünmesini zorlaştırdığını ilk elden kaydettik. Sürekli çalışma temposuna ve fiziksel dikkat dağılmalarına ek olarak, teşhise bilgi vermek için bilgilerin nasıl toplandığı, sunulduğu ve sentezlendiğine dair önemli farklılıklar vardır.
Bu nedenle, hekimlerin sık sık bu tip bir geçiş yapmak için bu zamanları yapma zamanlarının olmadığı çok açıktır. hasta bakımı sırasında. Aksine, genellikle tanı koyarken çok görevlidirler, neredeyse her zaman System 1 düşüncesine yol açan işler.
Teknoloji yardımcı olabilir mi?
Teknoloji, tanı hatalarına umut verici bir çözüm gibi görünüyor. Sonuçta, bilgisayarlar insanlar gibi bilişsel tuzaklardan muzdarip değil.
Hekimlerin vakaları tartışması için doktorların başkalarıyla iletişim kurmasına izin veren semptomlar ve grup işbirliği platformları için olası teşhislerin bir listesini sunan yazılım araçları umut verici görünmek teşhis hatalarını önlemede.
IBM’in Watson’ı da doktorlara yardım ediyor doğru tanı. 13 sağlık koşullarını teşhis edebilen teknoloji oluşturmak için bir XPrize bile var bir avuç içinde uydurma. Bir bilgisayardan önce çok uzun olmayabilir doktorlardan daha iyi tanı koyacağız.
Ancak teknoloji bugün doktorların karşılaştığı organizasyonel ve iş akışı sorunlarını çözmeyecek. 200 saat süren klinik ekipleri gözlemlemek ve devam eden bir araştırma projesinin parçası olarak teşhisi iyileştirmek için neler yapılabileceğini sormak üzerine, iki çözüm gerekli görünüyor: zaman ve mekan.
“Yoğun iş” den, “düşünme zamanı” ile hazırlanmış zaman aşımları kilit bir ihtiyaçtır. Bu süre içinde, bir teşhis kontrol listesi olabilir. işe yarar. Kapsam ve içeriğe göre değişmekle birlikte, bu kontrol listeleri doktorları Sistem 2 düşüncesine dahil etmeye ve veri sentezini ve karar vermeyi geliştirmeye teşvik eder. Böyle bir araç 2'i Alın, Düşünün Hekimlerden tanı konmasını düşünmeleri için iki dakika ayırmalarını isteyen çerçeve, olguları veya varsayımları yeniden gözden geçirmeleri gerekip gerekmediğine karar verin ve sonra buna göre hareket edin.
İkincisi, doktorların dikkatini dağıtmaktan uzak bir yerde düşünmek için sessiz bir yere ihtiyaçları var. Mimaride meslektaşlarımızla birlikte çalışarak, bu tür ortamları en iyi şekilde nasıl oluşturacağımızı inceliyoruz. Bu küçük bir zorluk değil. Hastanelerin fiziksel ayak izleri sınırlıdır ve tıp kültürü, doktorların düşünmek için sessiz alanlara dalmalarını zorlaştırmaktadır. Ancak iş akışını ve mekanı yeniden tasarlamanın teşhis üzerinde önemli bir etkisi olabilir. Nasıl bilebiliriz? Takip ettiğimiz doktorlar öyle dedi. Birinin sözleriyle:
“Çağrı cihazının birkaç dakika sessiz kalacağı, [hasta] listemi gözden geçirip laboratuarlar, tavsiyeler ve planlar aracılığıyla düşünebileceğim bir yerimiz olsaydı, daha iyi bir teşhisci olabileceğimi biliyorum.”
Bu yaklaşım, ER veya yoğun bakım ünitesi gibi yüksek stresli, daha kaotik ortamlarda özellikle değerli olabilir.
İle bir gelecek daha az tanı hatası - ve bunların olumsuz sonuçları - mümkün görünüyor. Düşüncelerimizi düşünmeyi bırakmak ve modern teknolojinin gücünü kullanmak, bizi daha sık doğru tanıya götürebilecek bir kombinasyondur. Bu değişiklikler doktorların daha iyi bakım sağlamalarına ve yaşamları kurtarmalarına yardımcı olacak - hepimizin bekleyebileceği bir gelecek.
Yazarlar Hakkında
Vineet Chopra, Dahili Tıp ve Araştırma Bilim Dalı Yardımcı Doçenti, Michigan Üniversitesi
Sanjay Saint, George Dock Tıp Profesörü, Michigan Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = doktor hasta ilişkileri; maxresults = 1}