Amerika’nın oyuncak reyonlarında, büyük mağazalarda ve ünlü moda serilerinde eşofman yapımı ürünlerin yaygınlığını kararlı bir tutku ve yorulmak bilmeyen bir enerjiyle ortaya koyan Charles Kernaghan, 1 Haziran’da Manhattan’daki evinde öldü. 74 yaşındaydı.
Kız kardeşi Maryellen Kernaghan ölümü açıkladı ancak bir sebep belirtmedi.
Ulusal Çalışma Komitesi adlı bir örgütün uzun süredir yöneticisi olan Bay Kernaghan, 1980’lerde ve 90’larda çok çeşitli tüketim mallarının fiyatlarındaki sihirli görünen düşüşün Amerikan şirketlerinin bir sonucu olduğunu gösteren ilk aktivistler arasındaydı. ‘ üretimin, işçilerin genellikle saatte bir kuruş için tehlikeli koşullarda çalıştığı gelişmekte olan ülkelere kayması.
O yüksek profilli yayından kaldırma konusunda uzmanlaşmış, Nike, Disney ve Walmart gibi markaların peşinden gidiyor. hedef aldı Bratz bebekleriEddie Bauer dış giyim ve Microsoft kablosuz fareler. 2007’de gösterdi ki Aziz Patrick Katedrali’nde satılan haçlar Manhattan’daki bir Çinli ter dükkanından geldi.
Kendini içe dönük olarak tanımlayan Bay Kernaghan, seyircilerin önünde farklı bir insan oldu. Saatlerce konuşabilir, serbest ticaret tartışmasına insani bir yüz kazandıracak şekilde hikayeler ve veriler gevezelik edebilirdi.
“Giyim endüstrisi ve kurumsal sosyal sorumluluk hakkındaki tüm mutlu konuşmaların ardında, aslında dibe doğru küresel bir yarışa dayanan acımasız, sömürücü bir endüstri olduğu şeklinde bir dünya görüşü vardı ve bunu ifşa etmeyi kendi üzerine aldı. Workers United ve Uluslararası Hizmet Çalışanları Sendikası baş ekonomisti Mark Levinson bir telefon görüşmesinde dedi. “Ve bunu harika bir şekilde yaptı.”
Bay Kernaghan’ın ilk büyük ifşası, 1992’de, o ve meslektaşları, Amerikan yardımının, gelişmekte olan ülkelerdeki atölyelerin inşaatını nasıl sübvanse ettiğini gösterdikleri zaman geldi. “60 Dakika” segmenti için temel oluşturan raporları, ABD’nin çalışma ve güvenlik standartlarını karşılamayan fabrikalara verdiği desteği yasaklayan bir yasaya yol açtı.
1995’te, Gap’i tedarik eden El Salvador fabrikalarını aylarca araştırdıktan sonra, hazır giyim şirketinin ter atölyesi emeğine ne kadar güvendiğini gösteren bir rapor yayınladı. Amacına ulaşmak için işçilerden birini, Judith Viera adında 15 yaşındaki bir kızı 14 şehirli bir konuşma turuna çıkardı.
İlk başta, Gap iddialarını yalanladı; sonra tedarikçilerini suçladı. Ancak şirkete karşı protestolar patlak verdikten sonra, fabrikalara bağımsız monitörlerin girmesine izin vermeyi kabul etti.
Bay Kernaghan, Honduras’taki bir Gap tedarikçisine araştırma gezisindeyken, bir işçi ona üzerinde farklı bir isimle bir etiket verdi: televizyon sunucusu Kathie Lee Gifford’un etiketi. Adını Walmart’ta satılan bir markaya lisanslayarak yılda 9 milyon dolar kazanıyordu ve Gelirlerin bir kısmının hayır kurumuna gitmesiyle övünmek.
Bay Kernaghan daha fazla araştırma yaptı ve Nisan 1996’da Kongre’ye ne bulduğunu anlattı: Bayan Gifford’un kıyafetlerini yapmak için, 15 yaşındaki kızlar, haftada 75 saat, saatte 31 sente çalıştı.
İki gün sonra, Bayan Gifford, “Regis ve Kathie Lee ile Yaşamak” adlı programında, kendini savunmaya çalışırken gözyaşlarına direndi ve Bay Kernaghan’ın ifadesini “acımasız bir saldırı” olarak nitelendirdi.
Ama sonunda monitörlere izin vermeyi kabul etti ve şimdi “Kathie Lee’yi ağlatan adam” olarak bilinen Bay Kernaghan, giyim endüstrisinin hesaba katması gereken bir güç haline geldi. 1997’de Los Angeles’taki Akademi Ödülleri töreninin üzerinden uçmak için bir uçak kiraladı ve arkasında “Disney Sweatshops Kullanıyor” yazan bir pankart açtı.
Hazır giyim sendikaları ile çalışan bir iletişim danışmanı olan Jo-Ann Mort bir telefon görüşmesinde, “Charlie’nin tanıtım konusunda bir hüneri vardı,” dedi. “Konuyla ilgili kamuoyunun dikkatini nasıl çekeceğini biliyordu.”
Orta Amerika ya da Asya’da olmadığı zamanlarda ders devresini geziyordu. Yılda 85’e varan konuşma yaptı, çoğu zaman yedekte bir terzi işçisiyle ya da içinden bir tişört ya da süveter çıkarıp “Bu giyside kan var!” diye bağırdığı bir çantayla.
Sık sık üniversite kampüslerinde konuştu ve 1990’ların sonunda, 2000’lerin serbest ticaret karşıtı koalisyonun önemli bir parçası haline gelen, terlik karşıtı öğrenci hareketine ilham verdi.
Michigan Üniversitesi’nde bir lisans öğrencisi olarak kampüsün terlik karşıtı hareketine öncülük eden ve Bay Kernaghan’ı bir insan olarak gören bir sivil haklar avukatı olan Peter Romer-Friedman, “Bu konularda herkesi tartışabilecek dinamik bir hatipti” dedi. akıl hocası. “Bu adamlardan sadece biriydi, tutkuyu iliklerine kadar hissedebiliyordunuz.”
Charles Patrick Kernaghan, 2 Nisan 1948’de Brooklyn’de doğdu. Babası Andrew, akustik fayans döşeyen bir İskoç göçmeniydi ve annesi Mary (Znojemsky) Kernaghan, o zamanlar Çekoslovakya’da doğmuş gönüllü bir sosyal hizmet uzmanıydı.
Ailesi Charles’a güçlü bir sosyal adalet duygusu aşıladı: 20’den fazla çocuğu büyüttüler ve onu, kız kardeşini ve erkek kardeşini toplum odaklı kariyerlere doğru ittiler. (Kız kardeşi kar amacı gütmeyen bir kuruluşta çalıştı ve 1990’da ölen kardeşi John bir Cizvit rahibiydi).
Kız kardeşi, hayatta kalan tek kişidir.
Bay Kernaghan, 1970 yılında Chicago’daki Loyola Üniversitesi’nden psikoloji diploması ve 1975’te Manhattan’daki New School for Social Research’ten aynı konuda yüksek lisans derecesi aldı. Daha sonra Pittsburgh’daki Duquesne Üniversitesi’nde ders verdi, ancak kısa süre sonra okulunu bıraktı. akademik özlemler.
Bir süre sürüklendi. Amerika’da ve Avrupa ve Orta Doğu’da uzun yolculuklar sırasında marangoz, kâhya ve yük binicisi olarak çalıştı; Bir noktada, gece geç saatlerde New York’ta, soyguncuları caydırmak için ön panelinde bir balta olan bir taksi sürdü.
Aynı zamanda, kamerasını sosyal adaletsizliği ortaya çıkarmak için kullanmak isteyen fotoğrafçılığa başladı. 1985’te Bay Kernaghan, rahiplere ve işçi liderlerine karşı hükümetin onayladığı şiddeti protesto etmek için El Salvador’da düzenlenen bir barış yürüyüşüne katıldı. Ekipmanını getirdi ve birkaç fotoğrafı The New York Times da dahil olmak üzere büyük gazetelerde yayınlandı.
El Salvador’da Demokrasi ve İnsan Haklarını Destekleyen Ulusal Çalışma Komitesi üyeleriyle ilk kez bu gezi sırasında karşılaştı. Bu sayede, Amerika’nın Orta Amerika’daki sağcı şiddeti desteklemedeki rolünü ifşa etme hareketinde aktif hale geldi ve sonunda komitenin kadrosuna katıldı. 1990 yılında yönetmen oldu.
Bay Kernaghan, katılımını derinleştirirken, eylemini durdurmasını söyleyen tehdit edici telefonlar almaya başladı. 1988’de bir gece Manhattan’daki dairesinde uyurken bir adam pencereden içeri girip “Seni öldüreceğim” diyerek onu göğsünden ekmek bıçağıyla bıçakladı.
Sağlık görevlileri Bay Kernaghan’ı hastaneye götürdü, ancak doktorlar ona hayati tehlike arz eden bir yaralanması olmadığını söyleyince, o sıvıştı ve birkaç gün sonra işe geri döndü. Saldırgan asla yakalanmadı.
Bay Kernaghan’ın grubu, 2008 yılında Birleşik Çelik İşçileri sendikasının daveti üzerine Pittsburgh’a taşındı. Ayrıca adını daha az hantal Küresel Emek ve İnsan Hakları Enstitüsü olarak değiştirdi.
2017 yılında emekli olduğunu açıkladı. Ancak daha yapılacak çok iş olduğu konusunda ısrar etti.
2012’de The Pittsburgh Post-Gazette’e “Giysilerimiz konuşabilseydi, çığlık atarlardı” dedi.
Aşağıdaki bağlantılardan en son dünya haberlerine göz atın:
Dünya Haberleri || Son Haberler || ABD Haberleri
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/entrepreneurs/charles-kernaghan-scourge-of-sweatshops-is-dead-at-74/