Batı Sahra
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Batı Sahra, Arapça Al-Ṣaḥrāʾ al-Gharbiyyah, eskiden (1958–76) İspanyol SahraKuzeybatı Afrika'da geniş bir çöl Atlantik-kıyı alanını (97.344 mil kare [252.120 km kare]) işgal eden bölge. Bölgenin güney üçte ikisini (Blanco Burnu ile Bojador Burnu arasında) işgal eden Río de Oro (“Altın Nehri”) coğrafi bölgelerinden ve kuzeydeki üçüncüyü işgal eden Saguia el-Hamra bölgelerinden oluşur. Batı ve kuzeybatıda Atlantik Okyanusu, kuzeyde Fas, kuzeydoğuda birkaç mil Cezayir, doğu ve güneyde Moritanya ile çevrilidir. Pop. (2007 tahmini) 489.000.
Moritanya
Arka plan: Berberi ve Bafour halkı, şimdiki Moritanya'ya ilk yerleşenler arasındaydı. Aslen göçebe bir halk, kayıtlı tarihte göçebe bir yaşam tarzından tarımsal yaşam tarzına geçen ilk insanlar arasındaydılar. Bu gruplar, Moritanya'nın etnik yapısının kabaca üçte birini oluşturuyor. Moritanya'nın etnik gruplarının geri kalanı, eski köleleştirilmiş halklardan ve esas olarak Senegal Nehri Vadisi'nden gelen Sahra altı etnik gruplardan türemiştir. Bu üç grup, bugün hala var olan derin etnik bölünmelere sahip katı bir kast sistemi oluşturuyor.
Eskiden bir Fransız kolonisi olan Moritanya, 1960 yılında bağımsız bir devlet oldu. Moritanya başlangıçta tek partili otoriter bir rejim olarak başladı ve 49 yıllık diktatörlükler, hatalı seçimler, başarısız demokrasi girişimleri ve askeri darbeler gördü. 2008'deki son darbenin ardından 2009'da cumhurbaşkanı seçilen Ould Abdel AZIZ, 2014'te yeniden seçildi. Uluslararası gözlemciler seçimlerin özgür ve adil olduğunu kabul etti. AZIZ, iki döneminden sonra görevi bırakan ve demokratik bir yetki devrini gözlemleyen ilk Moritanya başkanı oldu. Bu, Moritanya'nın yükselen bir demokrasi statüsünü sağlamlaştırdı. Oyların %52'sini kazandıktan sonra, Mohamed Cheikh El GHAZOUANI 2019'da göreve başladı.
Ülke, etnik gerilimler ve terör tehdidi de dahil olmak üzere bir dizi sorunla karşı karşıya. 2005 ve 2011 yılları arasında İslami Mağrip El Kaidesi (AQIM), Amerikalı ve yabancı turistleri ve yardım görevlilerini öldüren, diplomatik ve hükümet tesislerine saldıran ve Moritanya askerleri ve jandarmaları pusuya düşüren bir dizi saldırı başlattı. Moritanya 2011'den beri bir saldırı görmemesine rağmen, AQIM ve benzeri gruplar Sahel bölgesinde aktif olmaya devam ediyor ve Moritanyalılar ve yabancı ziyaretçiler için tehdit oluşturmaya devam ediyor.
Hükümet Türü: başkanlık Cumhuriyeti
Nüfus: 4.079.284 (Temmuz 2021 tahmini)
Etnik gruplar: Kara Moors (Haratinler – Arapça konuşan köleler, eski köleler ve onların Afrika kökenli, beyaz Moors tarafından köleleştirilmiş torunları) %40, Beyaz Moors (Arap-Berberi kökenli, Beydane olarak bilinir) %30, Sahra Altı Moritanyalılar (Arapça konuşamayan, büyük ölçüde Senegal Nehri Vadisi'nde ikamet eden veya orijinli, Halpulaar, Fulani, Soninke, Wolof ve Bambara etnik grupları dahil) %30
Diller: Arapça (resmi ve ulusal), Pular, Soninke, Wolof (tüm ulusal diller), Fransızca
İki Taraflı Bir Kılıç
11 Eylül sonrası dünyada, Moritanya'nın devasa dini etkisinin iki ucu keskin bir kılıç olduğu kanıtlandı. Bir yandan, terörist ağlar, birkaç yabancı aşırılık yanlısının da yetiştirildiği bir sistem olan geleneksel Moritanya İslami okul sisteminin birçok mezununu cezbetti. Öte yandan, Moritanya hükümeti ve yabancı ortakları, cihadın İslami gerekçesine karşı çıkmak için ülkenin teolojik otoritesine güveniyordu.[11] Moritanya'nın statüsü, bu bağlamda ABD çıkarlarını ilerletmek için bir varlık olarak bile görülüyor. Örneğin Ocak 2015'te, Afrika İşlerinden Sorumlu Dışişleri Bakan Yardımcısı Bisa Williams, ülkenin şiddet içeren aşırılıkçılığa karşı geçmişteki başarı rekorunu selamladı. Williams, bu başarıyı Moritanya'nın, bilginleri "İslam'ın uygulanmasına yönelik saldırılara yanıt vermek ve barış mesajlarını desteklemek için iyi donanımlı" bir İslami ilim merkezi olarak ününe bağladı. Yine de Moritanya'nın bilim adamları aşırılıkçılığa ideolojik destekle de bağlantılılar.
1990'larda bu türden birkaç kadro El Kaide'ye katıldı. Mahfouz Ould al-Waled (aka Abu Hafs al-Mauritani), Bin Ladin'in hem Sudan'daki hem de Afganistan'daki yakın çevresinin bir parçasıydı. 11 Eylül saldırıları sırasında Kandahar İslam Merkezi'nde çalışıyordu. ABD'nin 2002'de Afganistan'a saldırmasından sonra, el-Mauritani İran'a kaçtı ve on yılını ev hapsinde geçirdi. Moritanya'ya geri gönderildi ve sonunda ABD makamlarının onayı ile Temmuz 2012'de serbest bırakıldı, 2002'de tutuklanıp Guantanamo Körfezi'ndeki ABD hapishanesine gönderilen daha ünlü Moritanyalı Mohamedou Ould Slahi'yi işe alan kişi olarak biliniyor. 11 Eylül Komisyonu Raporunda Slahi, 2001'de Amerika Birleşik Devletleri'ne yapılan saldırılardan yıllar önce tanıştığı bazı saldırganlarla bağlantılıydı. ABD makamları teröre karıştığını hiçbir zaman kanıtlayamasa da, eski bir El Kaide üyesi olduğunu ve daha sonra terörle bağlantılı Kanada ve Alman camilerinde imam olduğunu itiraf etti. Slahi, 15 yılını Guantanamo Körfezi'nde geçirdi ve 2016'da serbest bırakılıp Moritanya'ya geri gönderildi. Anıları, Guantanamo Günlüğü, a New York Times best-seller, şimdi büyük bir ödüllü Hollywood sinema filmi, Moritanya.
11 Eylül sonrası dönemde, birkaç uluslararası cihatçı figür, Moritanya İslami eğitimleriyle övündü. Eski El Kaide iki numaralı Ebu Yahya el-Libi, tam da Moritanya'daki din eğitiminden kazandığı yüksek statü nedeniyle örgütün “teolojik uygulayıcısı” olarak hareket etti.[12] Ayrıca, yüksek profilli bir siber-cihatçı ideolog olan Ebu el-Munzir el-Şinqiti'nin, bildirildiğine göre, anahtar kavramı icat etti. ensar el şeriat, birkaç aşırılık yanlısı grubun isim olarak benimsediği İslam hukukunun destekçileri anlamına gelir.[13] Moritanyalılar da İslami Mağrip El Kaidesi (AQIM) saflarında öne çıkıyor.
Moritanya Lansmanı - Tarihçe
Nüfus: 1.355.000 (tahmini), yarısı fiili kölelik
Dilim: Arapça (Moritanya'daki resmi dil) Hassaniyya (Haratin tarafından Arapça ve Berberi bir melezi tarafından kullanılan dil), Wolof, Soniké, Pulaar ve Fransızca (Moritanya'daki ulusal diller)
Din: Tasavvuf unsurları ile Sünni İslam
Şu anda Moritanya'nın Haratin nüfusunun yarısı fiili köleler. Geleneksel olarak, Haratin erkekleri tarım arazilerinde çalışırken, Haratin kadınları ev işleri yapmak için yapılır. Serbest bırakılanlar, siyasi marjinalleşmeye ek olarak eğitim, sağlık, toprak hakları ve istihdam alanlarında sürekli ayrımcılığa maruz kalıyor. Haratin aktivistleri, barışçıl girişimlerde bulunurken yetkililer tarafından sık sık tutuklanır, dövülür ve taciz edilir.
ÜYE PERSPEKTİFİ
NS Initiative pour la Résurgence du Mouvement Abolitionniste en Mauritanie (IRA-Moritanya) 2011'den beri UNPO üyesidir. Moritanya hükümeti tarafından hâlâ tanınmayan IRA, kölelik karşıtı aktivistleri birleştirme ve eylemleri koordine etme çabasının bir parçası olarak kuruldu.
UNPO, köleliği tüm tezahürleriyle kınıyor ve uluslararası hukukta yer alan temel ve temel insan haklarının ihlali olarak uygulanmasını esefle karşılıyor. Bu tiksindirici uygulama, insanların onurlu bir yaşam sürmelerini engellemekte, siyasete katılma, kültürel ve ekonomik yön ve kaderlerini belirleme özgürlüklerini elinden almaktadır. Haratinler, yüzlerce yıl öncesine dayanan ve kabul edilmiş uluslararası demokratik değerler ve ilkeler ile uluslararası hukuka uygun olmayan arkaik gelenekler nedeniyle ayrımcılığa uğramaktadır.
Nouakchott, iç hukuklarını uluslararası hukukla uyumlu hale getirmeli ve Şeriat hukukunun yükseltilmesi yoluyla Haratin'i baskı altına alan temel insan hakları anlaşmaları üzerindeki çekinceleri kaldırmalıdır. Nouakchott, Moritanya'daki tüm azınlıkların, özellikle Haratin topluluğunun haklarını daha iyi katılım yoluyla iyileştirmelidir. Haratinler, haklarını elde etmek için barışçıl ve şiddet içermeyen yöntemleri kullanmaları ve böylece Nouakchott'un dahil olabileceği mükemmel bir ortam sağlamaları nedeniyle uluslararası alanda tanınmaktadır.
GÜNCEL KONULAR
Moritanya'nın Haratin halkı zorlu yaşam koşullarına ve ayrımcılığa maruz kalıyor. Kölelik hâlâ yaygın ve bu uygulama Moritanya toplumunda kök salmış durumda. Kölelerin ezici çoğunluğu, bir nesilden diğerine köle sahibi aileler tarafından "miras olarak alınan" Haratin kadınları ve çocuklarıdır. Köleliği yasaklayan, uygulamayı suç haline getiren ve köleliği insanlığa karşı suç haline getiren son yasalara rağmen, bunlar uygulanmıyor ve hükümet, STK'ların ve bireylerin sorunu çözme girişimlerine direniyor. Köleler ve çocukları için özgürlük de her derde deva değil, çünkü çoğu zaman eğitime, ekonomik ilerlemeye ve siyasi temsile erişimleri engelleniyor.
Moritanya'da kölelik yakın tarihte birkaç kez kaldırıldı: 1905'te Fransız sömürge yetkilileri tarafından 1961'de İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin Moritanya Anayasası'na eklenmesinden ve 1981 Köleliğin Kaldırılması Kararnamesi ile. Moritanya, önemli uluslararası baskı altında 2007'de önemli bir Kölelik Karşıtı Yasa ile köleliği suç haline getirdi. Ancak, yasa köleliği yetersiz tanımlıyor ve azatlı kölelerin yeni bir yaşam kurmalarını desteklemek için hiçbir girişimde bulunmuyor. Bu yasaların uygulanması, STK'ların onlar adına şikayette bulunmalarına izin verilmediğinden, kovuşturmayı tetiklemek için yasal şikayetleri kendilerinin yapması gerekliliği tarafından daha da baltalanmaktadır. Yasa, hükümlerini genel nüfusa duyurmak için herhangi bir önlem içermediğinden, birçok Haratin köleliği suç sayan yasayı hiç duymadı, hala köleliğin kaldırılmasından habersiz ve uygulamayı normal karşılıyor. 2011 yılında, Kölelik Karşıtı Kanun kapsamında ilk mahkumiyet verildi, ancak o zamandan beri sadece birkaç dava yargılandı ve mahkumiyetle sonuçlandı. Gerçekten de, hükümetin köleliğe karşı aldığı önlemler büyük ölçüde sembolikti.
Haratin insan hakları savunucuları, savunuculuk ve lobicilik yoluyla kölelik sorununun profilini yükseltmeye ve ayrıca yetkilileri mevcut yasaları uygulamaya zorlamaya yönelik eylemleri uygulamaya çalışıyor. Moritanya'daki kölelik karşıtı aktivistler ve insan hakları savunucuları, düzenli olarak işbirliği eksikliği ve hatta yetkililerin baskısı ile karşılaşıyor. Tabandan gelen STK'lar köleleştirilenleri arayıp kendi rızalarıyla birçok kişiyi yetkililere teslim etseler de, tazminat yerine çoğu zaman tutuklama, fiziksel taciz ve sahte suçlamalarla tutuklanmayla karşı karşıya kalıyorlar. Kölelik Karşıtı Yasa'ya uyulmamasını protesto eden barışçıl oturma ve gösterilerin liderleri özellikle şiddet ve yıldırma ile hedef alınmakta ve ölüm tehditleri aldıklarını ve gözetim altına alındıklarını bildirmektedir. Yetkililer ayrıca, rüşvet veya başka yollarla kölelik karşıtı STK'lara sızmaya ve onlarla işbirliği yapmaya çalışmanın yanı sıra, kölelik karşıtı STK'ların resmi sivil toplum kuruluşları olarak kayıt olma yeteneğini de reddediyor.
Moritanya'daki kölelik karşıtı hareketle ilgili en son haberler için Haratin'deki UNPO zaman çizelgesine bir göz atın.
Daha fazla bilgi için lütfen Haratin Üye profili broşürümüzü veya Haratin Brifing Notunu indirin.
Tarih
Eylül 1962, kuzey İran. Boein Zahra bölgesini bir deprem vurdu. 12.000'den fazla insan ölüyor. Binlerce ev yıkılıyor. Kurbanları için dehşet verici olan titreme, aynı zamanda Dünya Gıda Programı için ateşin vaftizi: kurum sadece birkaç aydır varlığını sürdürüyor. Buna rağmen, hayatta kalanlara 1.500 metrik ton buğday, 270 ton şeker ve 27 ton çay gönderiyor.
oluşturuldu 1961'de (ABD Başkanı Dwight Eisenhower'ın emriyle) BM sistemi aracılığıyla gıda yardımı sağlamaya yönelik bir deney olarak, WFP üç yıl içinde yeniden değerlendirilecektir. Krizler çoğaldıkça, deney değerini kanıtlıyor. Tayland'da bir tayfun karaya vurdu. Yeni bağımsızlığını kazanan Cezayir, savaş mültecilerini ülkelerine geri göndermeli ve beslemelidir. Her durumda, WFP göreve yükselir. Görevi acil yardım, aynı zamanda rehabilitasyon. 1963 yılında Sudan'daki Nubyalılar için bir ilk kalkınma programı başlatıldı.
Aynı yıl, WFP'nin ilk okul yemekleri projesi – Togo'da – onaylanmıştır. Acil durum ve kalkınma yardımlarının merkezi bir parçası olarak gıda yardımı ilkesi zemin kazanıyor. 1965'te WFP, tam teşekküllü bir BM programı olarak kutsanmıştır: “çok taraflı gıda yardımı uygulanabilir ve arzu edilir bulunduğu sürece” sürecektir.
Sonraki on yıllar, WFP'nin rolünü pekiştirir. Yıllar içinde ortaya çıkan krizler, açlığın ölümcül yaygınlığını ortaya çıkararak insanlığın vicdanına işaret ediyor. Ancak felaket, becerikliliği teşvik eder. Gıda yardımının lojistiği devrim yarattı. 1970'lerde batı Sahel'i etkileyen uzun kıtlıklar sırasında WFP, ihtiyacı olanlara yardım etmek için arabadan deveye, yoldan nehre kadar gücündeki her şeyi kullanır. 12 ulusal hava kuvvetinden çekilen 30 kargo uçağı havalanıyor. Etiyopya'nın 1984'teki kıtlığı zihinleri ve araçları daha da yoğunlaştırıyor: WFP 2 milyon ton yiyecek sağlıyor. 1989 yılında Lifeline Sudan Operasyonu başlatıldı: UNICEF ile birlikte BM kurumları ve yardım kuruluşlarından oluşan bir konsorsiyuma liderlik eden WFP, o zamandan beri Güney Sudan oldu. Şafaktan gün batımına, 20 uçaklık, günde üç kez yapılan hava yardımı, bugüne kadar tarihin en büyüğü olmaya devam ediyor. Yüzbinlerce hayat kurtardı.
1990'ların başında, birçok ulus için yeniden özgürlük, zorluklar ve parçalanma ile bir arada var. Yoksulluk, doğal afetler, savaşlar ve devletlerin parçalanması için birleştirici bir zemin oluşturur. WFP'nin portföyünde, geliştirme programları ile acil müdahaleler arasındaki denge ileri geri değişiyor. Ruanda soykırımı, Yugoslavya parçalanırken ortaya çıkıyor. Yine, WFP orada. 1999 yılında Kosova'da bir mobil fırınlar ağı kurar. On yıl kapanırken, açlığın altında yatan nedenlerin ele alınması gerektiği bir boşlukta savaşılamayacağına dair küresel bir fikir birliği hakim. Kyoto Protokolü ile dünya, değişen iklimin etkisini kabul ediyor: WFP'nin uzun vadeli yardım projeleri için yeni bir kavramsal şemsiye şekilleniyor. Bakış açıları derinleşiyor. Ortaklıklar çoğalır. Sivil toplum kuruluşları, insani yardım ve kalkınma yardımlarındaki rollerini pekiştiriyor. WFP, açlığı yenmek için çok yönlü bir çaba içinde giderek artan ittifaklar oluşturan bu dinamiği benimsiyor.
2000 yılı, yoksulluktan, açlıktan ve buna bağlı hastalıklardan arınmış bir dünya için ilk küresel plan olan Binyıl Kalkınma Hedeflerini getiriyor. Ölçülebilir başarı sağlama baskısı altında, enerjiler daha da birleşir. Birçok ülke, diğerleri çatışma ve güvensizlikle boğuşurken bile yönetişim standartlarının geliştiğini görüyor. Aşırı yoksulluk azalır. On yıl, büyük insani krizler olmadan geçmez (2004'teki Asya tsunamisi ve 2010'daki Haiti depremi, her ikisi de büyük müdahale gerektirir), ancak WFP yenilik peşinde koşmak için yer bulur. Hem kavramsal hem de teknolojik olarak yoğun bir yenilenmenin ortasında, ajansın misyonu gelişiyor. Gıda yardımı, toplulukların ve toplumların beslenme ihtiyaçlarına daha bütünsel, daha uzun bir bakış açısıyla yaklaşan gıda yardımına yol açar. Nakit ve kupon sağlanması, ayni gıda dağıtımlarının güçlendirici bir tamamlayıcısı olarak ortaya çıkmaktadır. Dünyanın ilk düzenli insani hava hizmeti olan UNHAS doğdu. Yeni, entegre izleme sistemleri, WFP'nin gıda güvenliği ortamlarını benzeri görülmemiş bir doğrulukla değerlendirmesine olanak tanır. Acil durumlar ortaya çıktığında, WFP, ön hat telekomünikasyonunu yönetir ve tüm BM kuruluşlarına ve STK'lara lojistik destek sağlar. Operasyonel verimliliği büyük ölçüde artıran dijital platformlar geliştirildi ve - 2015 Nepal depreminde görüldüğü gibi - ihtiyaç sahiplerine saatler içinde yiyecek alma olanağı sunun. Bir yıl önce, Batı Afrika'daki Ebola virüsü salgını, WFP tarafından yönetilen bir Lojistik Kümesi sayesinde, insani yardım topluluğunun tek parça olarak hareket etme yeteneğini başarıyla test etmişti. “Gıda yardımı sağlamaya yönelik uygulanabilir plan” büyüyerek dünyanın önde gelen insani yardım örgütü haline geldi.
Bugün WFP, hayat kurtaran ve hayatları değiştiren dünyanın en büyük insani yardım kuruluşudur.. Afetler meydana geldiğinde, hedeften çabucak uzaklaşır ve olmadığında bir kalp atışı kadar büyür, beslenme ve gıda güvenliğini desteklemek için yorulmadan çalışır. Sahadaki varlığı, rakipsiz gıda ihtiyaçlarının operasyonel anlayışıdır.
Ekimde 2020Norveç Nobel Komitesi ödüllendirmeye karar verdi. Nobel Barış Ödülü WFP'ye "açlıkla mücadele çabalarından, çatışmalardan etkilenen bölgelerde barış koşullarının iyileştirilmesine katkılarından ve açlığın bir savaş ve çatışma silahı olarak kullanılmasını önleme çabalarında itici güç olarak hareket etmesinden dolayı."
Zorluklar hala keskin: yaklaşık 700 milyon insan hala aç. Ve 2030 Kalkınma Gündemi'nin kabul edilmesi iyimserlik için bir nedense, Suriye'de ve başka yerlerdeki çatışmaların sürmesi de karamsar bir düşüncedir. WFP, mağdurlara veya savaşa ve muhtaçlara yardım etmeye çalışırken bile, daha fazla acı çekmeyi önlemek için ulusal hükümetler, sivil toplum, diğer ortaklar ve kardeş kuruluşlarla birlikte çalışıyor. Yarın daha parlak olabilir - ama bugün de öyle olmalı. Hem dünya hem de WFP için, daha iyi zamanların vaadi, ciddi bir aciliyetle renkleniyor.
L.A.'nin tarihi genellikle beyazlatılır, romantikleştirilir ve sansürlenir. Gerçeği söylemek için yeni bir hamle
Burası hiçbir zaman tarihiyle geleneksel bir ilişkisi olan bir yer olmadı.
Küçük mavi plakların ve özenle korunmuş yapıların başka yerlerde çoğaldığı yerlerde, L.A.'nin geçmişe ilişkin resmi duruşu tipik olarak hem daha büyük hem de daha opak olmuştur - fazlasıyla romantikleştirilmiş, dikkatle düzenlenmiş, güçlendirici, badanalı ve sonraki her şeyin hizmetinde sürekli olarak yeniden paketlenmiştir.
Şehrin ilk baş tasarım sorumlusu ve eski bir Times mimarlık eleştirmeni olan Christopher Hawthorne, “Sivil bakışımızı her zaman geleceğe sabitledik” dedi. Tutarlı bir kimlik duygusuna sahip olduğumuz ölçüde, bu bakış açısıyla çok fazla şekillendi.”
Ama ya geçmiş? Ve nasıl anlamlandırılır?
2019'un sonlarında, Belediye Başkanı Eric Garcetti'nin -şehre göre önde gelen 40 tarihçi, mimar, sanatçı, Yerli lider, şehir yetkilisi, akademisyen ve kültürel liderden oluşan çok çeşitli düşünürlerden oluşan bir grubu- oluşturduğu bir Sivil Hafıza Çalışma Grubu, keşfetmek için toplanmaya başladı. Los Angeles, tarihinin en parlak ve en karanlık anlarını nasıl daha doğru bir şekilde yansıtabilir? Hawthorne grubun çabalarını koordine etti ve geçen ay tavsiyelerini yayınladı.
Huntington-USC Enstitüsü tarafından Kaliforniya ve Batı üzerine Getty Vakfı'nın desteğiyle hazırlanan 166 sayfalık rapor, “bir soru şeklinde basit bir provokasyonla başlıyor: geçmişe olan saygısından dolayı övülebilir mi?”
Grubun tavsiyeleri arasında 1871 Çin Katliamı kurbanları için bir anıt inşa etmek, resmi bir şehir tarihçisi atamak, bir şehir müzesi oluşturmak, kamuya açık arazilerdeki anıtların denetimini yapmak ve bunların yeniden bağlamsallaştırılması veya kaldırılması için stratejiler geliştirmek yer alıyor. modası geçmiş veya dolu.
Hawthorne ile Sivil Hafıza Çalışma Grubu ve L.A. tarihinin bazen kaygan doğası hakkında konuştum.
İşte, netlik için yoğunlaştırılmış ve hafifçe düzenlenmiş konuşmamızdan bazıları.
Çalışma grubunun ilk olarak Kasım 2019'da toplandığını biliyorum, ancak fikrin muhtemelen o zamandan çok önce kaynamaya başladığını hayal ediyorum. Nasıl sonuçlandığını bize anlatabilir misin?
Nisan 2018'de belediye başkanlığına katıldıktan çok kısa bir süre sonra bir araya gelmeye çalışmak ilgimi çeken bir şeydi. O noktada, tartışmalı anıtlar ve anıtlarla, özellikle Konfederasyon anıtlarıyla ne yapılacağı konusunda ulusal bir tartışma başlamıştı bile. Bu konuşmanın Los Angeles için ne anlama geldiğiyle ilgileniyordum. Tabii ki, aynı derecede Konfederasyon anıtlarımız yok, ancak tarihle karmaşık bir ilişkiyi yansıtan çok sayıda dolu anıt ve anıtımız var.
Bu yüzden, bu sorulardan bazılarını Los Angeles'a ve onun tarihle olan özel - ve hatta tuhaf diyebilirim - ilişkisine özgü bir şekilde çerçeveleyip çerçeveleyemeyeceğimizi görmek istedim. Ve tuhaf dediğimde, tarihimizin zor yönlerini temizlemekte veya beyazlatmak konusunda tartışmasız çoğu Amerikan kentinden bile daha agresif olduğumuzu kastediyorum.
Bir takım sebepler var. Sivil kimliğimizi oluştururken, özellikle 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında burada bir Anglo seçkini oluşturmak açısından, güçlendiriciliğe ve mit yaratmaya alışılmadık derecede güvendiğimizi düşünüyorum. Geleceğin şehri olarak ünümüze çok aşık olduk. Hollywood rüya fabrikasının genel merkeziydik.
Grubun, bu konular etrafındaki daha geniş kültürel hesaplaşmanın bir dönüm noktasına geldiği geçen yaz, anıtlar ve silme hakkında derinlemesine tartışmalara girdiğini biliyorum. Bu, işinizi şekillendirdi mi veya etkiledi mi?
Aciliyet ekledi. Ve işin zamanında olduğu hissi ve işin bir kısmını zaten yapmış olmamız iyi bir şeydi, bu yüzden sadece olanlara tepki vermiyorduk. Ancak bu “hesaplama” hakkındaki tartışmaları dahil etmeye çalışabiliriz çünkü bu zaten bahsettiğimiz bir kelimeydi.
Özellikle, geçen yıl şehirde gördüğümüz ıstırabın – COVID-19 ile ilgili halk sağlığı ıstırabı, ırksal ve diğer adaletsizliklerle ilgili ıstırabın – nasıl derin kökleri olduğu hakkında çok konuştuk.
Örneğin, bahsettiğimiz ve boğuşmaya çalıştığımız bazı tarihi güçleri anlamadan COVID-19 pandemisinin şehre getirdiği eşitsiz bedeli gerçekten anlamak zor - bu, yeniden çizgi çizme konut politikası, otoyol inşaatı olsun. 20. yüzyılın büyük bir bölümünde şehrin yerleşim yerlerini aktif olarak, genellikle ırka göre ayırma yöntemleri.
Dolayısıyla hem ırksal hem de sosyal adalet protestoları ve salgın, tarihimizi daha net bir şekilde anlamamız gerektiğini, özellikle de tarihimizin bir kenara koymaya çalıştığımız kısımlarını yansıtıyordu.
Los Angeles Times'tan son dakika haberlerini, araştırmaları, analizleri ve daha fazla imzalı gazeteciliği gelen kutunuza alın.
Zaman zaman Los Angeles Times'tan promosyon içeriği alabilirsiniz.
Julia Wick, Los Angeles Times için bir Metro muhabiridir. Daha önce, Essential California bülteninin yazarıydı. 2019'da The Times'a katılmadan önce Wick, LAist'in baş editörü ve Longreads'te kıdemli editördü. Yerli bir Angeleno'dur.
Nouadhibou'nun Ekonomisi
Şehir bir büyük ticaret merkezi takı, seramik sanatı ve hatta Sahra göktaşları gibi çoğu iç ülkelerden gelen çeşitli mallar için.
Şehir uzun zamandır uluslararası taşımacılık için önemli bir transit merkezi olmuştur. 20. yüzyılın başlarında Latecoere hava taşımacılığı ağı tarafından kullanılmış, Afrika ve denizaşırı koloniler için posta ve yolcu ağı için bir mola yeri görevi görmüştür. Ünlü Fransız yazar Antoine de Saint-Exupery gibi birçok Avrupalı bu dönemde şehirde kaldı.
Moritanya'nın tek demiryolu hattı Nouadhibou limanına yakındır ve çoğunlukla daha iç kesimlerde bulunan Fdreik ve Zouerat yakınlarındaki madencilik alanlarından demir cevheri taşır. Bu demiryolu hatlarında seyahat eden yük trenleri, dünyanın en uzunları arasında sayılan 3 kilometreyi bulabiliyor. Şehir, Moritanya'nın başkenti Nouakchott'a RN2 Sahil Otoyolu ile bağlantılıdır. Karayolu onu Fas sınırına bağlar.
Şehrin en büyük ekonomik faaliyeti balıkçılık olsa da, liman şehrinin geliri ağırlıklı olarak demir cevheri işleme ve ihracatından geliyor. Liman kentinin kazançlı demir ve balıkçılık endüstrilerine rağmen, ülke genelinde minimum ekonomik fırsat olduğu için şehir ve nüfusu fakirdir. Moritanya'nın 4,3 milyonluk nüfusunun yüzde 42'si yoksulluk içinde yaşıyor.
20. yüzyıl boyunca, liman kentinin merkezi ekonomik odağını demir cevheri işlemeden balıkçılığa kaydırması için artan bir teşvik olmuştur. Çin gibi ülkeler Moritanya demir cevherine daha az bağımlı hale geldi.
Bununla birlikte, ülkenin yerelleştirilmiş balıkçılık endüstrisi, Moritanya hükümeti ile Moritanya'nın sularında bir ücret karşılığında balık avlamalarına izin verilen yabancı balıkçılık şirketleri arasındaki anlaşmalar nedeniyle onlarca yıldır sekteye uğradı. 2013 yılında hükümet, rekabeti artırmak ve daha fazla yabancı balıkçıyı çekmek için bir "serbest bölge" oluşturdu. Ayrıca, daha büyük yabancı gemileri tam olarak barındırabilmesi için limanın kendisinde iyileştirmeler yaptı.
Yerel balıkçı bu anlaşmalardan hiçbir para görmez ve bunun yerine yalnızca önemli ölçüde daha az balık yakalar. İlkel ekipman ve teknelerle, balıkçılar tehlikeli seferlere çıkmak zorundadır. Sürdürülebilir miktarda balık yakalamak için Atlantik Okyanusu'nda daha da uzağa gitmeleri gerekiyordu ve bu süreçte yüzlerce balıkçı ölüyordu.
İçindekiler
Lusitanya ve Moritanya Cunard tarafından, özellikle Alman Norddeutscher Lloyd (NDL) ve Hamburg America Line (HAPAG) gibi rakip transatlantik yolcu şirketlerinin artan rekabetine yanıt olarak görevlendirildi. Cunard'dan daha büyük, daha hızlı, daha modern ve daha lüks gemileri vardı ve Avrupa'dan Kuzey Amerika'ya giden göçmenlerin karlı ticaretini yakalamak için Alman limanlarından başlayarak daha iyi yerleştirilmişlerdi. NDL astarı Kaiser Wilhelm der Grosse Cunard'dan Blue Riband'ı ele geçirdi Campania 1897'de, ödül 1900'de HAPAG gemisi tarafından alınmadan önce Almanya. NDL kısa süre sonra ödülü 1903'te yeni Kayzer Wilhelm II ve Kronprinz Wilhelm. Cunard, sözde "Kaiser sınıfı okyanus gemileri" nedeniyle yolcu sayısının etkilendiğini gördü. [15]
Amerikalı milyoner iş adamı JP Morgan, International Mercantile Marine (IMM) adlı yeni bir şirket kurarak transatlantik deniz taşımacılığına yatırım yapmaya karar verdi ve 1901'de İngiliz yük nakliyecisi Frederick Leyland & Co.'yu ve İngiliz yolcu White Star'daki kontrol hissesini satın aldı. Bunları sıralayın ve IMM'ye katlayın. 1902'de IMM, NDL ve HAPAG, fiyatları sabitlemek ve transatlantik ticareti aralarında paylaştırmak için bir "Çıkar Topluluğu"na girdi. Ortaklar ayrıca Dutch Holland America Line'ın %51 hissesini satın aldı. IMM, Fransız CGT ile birlikte artık başlıca rakibi olan Cunard'ı satın almak için tekliflerde bulundu. [16]
Cunard başkanı Lord Inverclyde böylece yardım için İngiliz hükümetine başvurdu. İngiliz gemi filosunun yaklaşan çöküşü ve bunun sonucunda ulusal prestij kaybının yanı sıra temsil ettiği savaş amaçlı gemi rezervi kaybıyla karşı karşıya kaldıklarında yardım etmeyi kabul ettiler. Haziran 1903'te imzalanan bir anlaşma ile Cunard'a iki gemiyi finanse etmesi için 20 yıl içinde %2.75'lik uygun bir faiz oranıyla geri ödenebilecek 2,6 milyon sterlinlik bir kredi verildi. Gemiler, her biri 75.000 £ yıllık işletme sübvansiyonu artı 68.000 £ değerinde bir posta sözleşmesi alacaktı. Buna karşılık, gemiler, savaş zamanında yardımcı kruvazör olarak kullanılabilecekleri şekilde Admiralty özelliklerine göre inşa edilecekti. [17]
Tasarım Düzenleme
Cunard, Cunard'ın Deniz Müfettişi James Bain'in başkanlığını yaptığı yeni gemilerin tasarımına karar vermek için bir komite kurdu. Diğer üyeler arasında Kraliyet Donanması için buhar türbini ile çalışan gemilerin tasarımlarında yer alan Tuğamiral H. J. Oram ve şirketi Parsons Marine şimdi türbin motorları üreten Charles Parsons vardı.
Parsons, 68.000 mil beygir gücü (51.000 kW) gerektirecek 25 knot (46 km/sa 29 mph) hızı koruyabilen motorlar tasarlayabileceğini iddia etti. Şimdiye kadar inşa edilen en büyük türbin setleri 23.000 shp (17.000 kW) idi. dretnot-sınıf savaş gemileri ve 41.000 shp (31.000 kW) Yenilmez-sınıf muharebe kruvazörleri, bu da motorların yeni, denenmemiş bir tasarıma sahip olacağı anlamına geliyordu. Türbinler, pistonlu motorlara göre daha az titreşim üretme ve daha düşük yakıt tüketimi ile birlikte yüksek hızlarda daha fazla güvenilirlik sağlama avantajlarını sundu. türbinler takılarak bir deneme yapılmasına karar verildi. Karmanya, ki zaten yapım aşamasındaydı. Sonuç, geleneksel motorlu kız kardeşinden 1,5 deniz mili (2,8 km/sa 1,7 mph) daha hızlı bir gemiydi. caronia yolcu konforunda ve işletme ekonomisinde beklenen gelişmelerle birlikte. [18]
Gemi Leonard Peskett [19] tarafından tasarlandı ve John Brown ve Company of Clydebank, İskoçya tarafından inşa edildi. Geminin adı, şimdi güney Portekiz ve Extremadura (İspanya) olan İber Yarımadası'nın batısındaki eski bir Roma eyaleti olan Lusitania'dan alındı. İsim aynı zamanda 1871'de inşa edilmiş ve 1901'de harap olmuş bir önceki gemi tarafından da kullanılmıştı ve bu da adı Cunard'ın devi için Lloyds'dan temin etmişti. [20] [21]
Peskett, 1902'de önerilen geminin üç huni tasarımını gösteren büyük bir modelini inşa etmişti. 1904'te tasarıma, buhar türbinleri elektrik santrali olarak yerleştirildikten sonra takılan ek kazanlardan gelen egzozu boşaltmak gerektiğinden dördüncü bir huni uygulandı. Orijinal plan üç pervane gerektiriyordu, ancak bu, dörde değiştirildi çünkü gerekli gücün sadece üç ile iletilemeyeceği düşünülüyordu. Dört türbin, dört ayrı pervaneyi çalıştıracak ve yalnızca iki iç şaftı tahrik etmek için ek geri dönüş türbinleri olacaktı. Verimliliği artırmak için, iki iç pervane içe doğru dönerken, dıştan takmalı pervaneler dışa doğru döndü. Dıştan takmalı türbinler, egzoz buharını yüksek basınçta çalıştırır ve daha sonra nispeten düşük basınçta içteki türbinlere geçer.
Pervaneler doğrudan türbinler tarafından tahrik edildi, çünkü yeterince sağlam dişli kutuları henüz geliştirilmedi ve sadece 1916'da kullanıma sunuldu. Bunun yerine, türbinlerin normalde optimum olarak kabul edilenlerden çok daha düşük bir hızda çalışacak şekilde tasarlanması gerekiyordu. Bu nedenle, kurulan türbinlerin verimliliği, geleneksel bir pistonlu (silindir içinde piston) buhar motorundan düşük hızlarda daha azdı, ancak genellikle bir ekspres astar için olduğu gibi, motorlar yüksek hızda çalıştırıldığında önemli ölçüde daha iyiydi. Gemi, maksimum 195 psi'de çalışan ve 192 ayrı fırın içeren 23 adet çift uçlu ve iki adet tek uçlu kazan (geminin daraldığı ön boşluğu yerleştiren) ile donatılmıştı. [22]
Gövde şeklini iyileştirme çalışmaları, Haslar, Gosport'taki Admiralty deney tankında yapıldı. Deneylerin bir sonucu olarak, geminin kirişi, başlangıçtaki dengeyi iyileştirmek için 10 fit (3,0 m) artırıldı. Dümenin hemen önündeki gövde ve dengeli dümenin kendisi, geminin dönüş tepkisini iyileştirmek için deniz tasarım uygulamasını takip etti. Amirallik sözleşmesi, tüm makinelerin, silah ateşinden daha iyi korunduğu düşünülen su hattının altında olmasını ve geminin su altındaki üçte birlik bölümünün türbinleri, dümen motorlarını ve dört adet 375 kilowatt (503 hp) barındırmak için kullanılmasını gerektiriyordu. ) buharla çalışan turbo jeneratörler. Merkezi yarı, dört kazan dairesini içeriyordu, geminin baş ucunda kalan alan kargo ve diğer depolama için ayrılmıştı.
Kömür bunkerleri, kazan dairelerinin dışına, geminin uzunluğu boyunca, en önde (1 numaralı) kazan dairesinin hemen önünde büyük bir enine bunker ile yerleştirildi. Kullanıma hazır rahatlığın yanı sıra, kömürün merkezi alanlara saldırılara karşı ek koruma sağladığı düşünüldü. En önde, geminin trimini ayarlamak için büyük çapa zincirleri ve balast tankları için zincir dolapları vardı.
Tekne alanı, hidrolik olarak çalıştırılan 35 su geçirmez kapıyla birbirine bağlanan, geminin batma riski olmadan herhangi ikisi su altında kalabilen on iki su geçirmez bölmeye bölünmüştü. Su geçirmez bölmelerin düzenlenmesindeki kritik bir kusur, gemi çalışırken sürekli bir kömür beslemesi sağlamak için kömür bunkerlerine açılan sürgülü kapıların açık olması gerektiğiydi ve acil durumlarda bunları kapatmak sorunlu olabilir. Gemi, ayrı su geçirmez hücrelere bölünmüş arasındaki boşluk ile çift bir tabana sahipti. Geminin istisnai yüksekliği, mevcut gemilerdeki geleneksel dört güverte ile karşılaştırıldığında, su hattının üzerindeki altı güverte yolcu konaklamasından kaynaklanıyordu. [23]
Daha geleneksel yumuşak çeliğin aksine, geminin kaplaması için yüksek gerilimli çelik kullanıldı. Bu, plaka kalınlığında bir azalmaya izin verdi, ağırlığı azalttı, ancak yine de diğerlerine göre yüzde 26 daha fazla güç sağladı. Plakalar üç sıra perçinle bir arada tutuldu. Gemi, sabit nemi korumak için hava akışına buhar enjekte edilirken, havayı sabit bir 65 ° F (18.3 ° C) sıcaklığa ısıtmak için buharla çalışan ısı eşanjörlerini kullanan bir termo-tank havalandırma sistemi tarafından ısıtıldı ve soğutuldu.
Elektrikli fanlar tarafından çalıştırılan kırk dokuz ayrı ünite, birbirine bağlı bir sistem aracılığıyla gemi boyunca saatte yedi tam hava değişimi sağladı, böylece bireysel üniteler bakım için kapatılabilirdi. Ayrı bir egzoz fanı sistemi, mutfaklardan ve banyolardan havayı çıkardı. Gemi inşa edildiği haliyle, yaklaşık 1.000 kişi kapasiteli on altı can filikasını gerektiren Ticaret Kurulu güvenlik yönetmeliklerine tamamen uygundu. [24]
Tamamlandığı sırada, Lusitanya kısaca şimdiye kadar yapılmış en büyük gemiydi, ancak kısa süre sonra biraz daha büyük gemi tarafından gölgede bırakıldı. Moritanya kısa bir süre sonra hizmete girdi. 3 fit (0.91 m) daha uzundu, tam 2 deniz mili (3,7 km/sa 2,3 mil/sa) daha hızlıydı ve en modern Alman gemisinden daha fazla 10.000 gros tonluk bir kapasiteye sahipti. Kronprinzessin Cecilie. 552 salon sınıfı, 460 kabin sınıfı ve üçüncü sınıfta 1.186 kabin sağlayan yolcu konaklaması, rakiplerine göre %50 daha büyüktü. Mürettebatı, güvertede 69, 369 motor ve kazan ve 389'u yolcularla ilgilenmek üzere oluşuyordu. Hem o hem Moritanya telsiz telgrafı, elektrikli aydınlatması, elektrikli asansörleri, görkemli iç mekanları ve eski bir klima biçimi vardı. [25]
İç Mekanlar Düzenle
Kuzey Atlantik'e girişleri sırasında, her ikisi de Lusitanya ve Moritanya denizdeki en lüks, ferah ve konforlu iç mekanlardan biri. Tasarım için İskoç mimar James Miller seçildi Lusitanya ' nın iç mekanları, tasarım için Harold Peto seçilirken Moritanya. Miller, iç mekanlar oluşturmak için alçı işi kullanmayı tercih ederken, Peto, ahşap panellerden geniş ölçüde yararlandı ve bunun sonucunda, Lusitanya daha parlaktı Moritanya.
Tekne Güvertesi (A Güverte), Gezinti Güverte (B Güverte), Sığınak Güverte (C Güverte), Üst Güverte (D Güverte), Ana Güverte (E Güverte) ve Alt Güverte (F Güverte), üç yolcu sınıfının her birine gemide kendi alanı tahsis edilmiştir. Dönemin tüm yolcu gemilerinde görüldüğü gibi, birinci, ikinci ve üçüncü sınıf yolcular birbirinden kesinlikle ayrılmıştı. 1907'deki orijinal konfigürasyonuna göre, 2.198 yolcu ve 827 mürettebat üyesi taşımak üzere tasarlandı. Cunard Line, yolcu memnuniyeti rekoru ile gurur duymaktadır.
Lusitanya Birinci sınıf konaklama yeri, geminin orta bölümünde, en üstteki beş güvertedeydi ve çoğunlukla birinci ve dördüncü huniler arasında yoğunlaşmıştı. Tamamen rezerve edildiğinde, Lusitanya 552 birinci sınıf yolcuya hizmet verebilir. Dönemin tüm ana hatlarıyla ortak olarak, Lusitanya ' nın birinci sınıf iç mekanları, tarihi tarzların karışımıyla dekore edilmiştir. Birinci sınıf yemek salonu, merkezinde açık dairesel bir kuyu bulunan iki güverte üzerinde düzenlenmiş ve François Boucher tarzında fresklerle süslenmiş 29 fit (8,8 m) ölçülerindeki özenli bir kubbe ile taçlandırılmış, geminin ortak salonlarının en büyüğüydü. baştan sona neoklasik Louis XVI tarzında zarif bir şekilde gerçekleştirilmiştir. 85 fit (26 m) olan alt kat 323, 65 fit (20 m) üst katta 147 kişi daha oturabilir. Duvarlar, beyaz ve yaldızlı oymalı maun panellerle, yukarıdaki zemini desteklemesi gereken Korint süslemeli sütunlarla tamamlandı. Denizde yaşamanın tek tavizi, mobilyaların zemine vidalanmasıydı, bu da yolcuların kişisel rahatlıkları için koltuklarını yeniden düzenleyememeleri anlamına geliyordu. [26]
Diğer tüm birinci sınıf umumi odalar tekne güvertesine yerleştirilmişti ve bir salon, okuma ve yazma odası, sigara içme odası ve veranda kafesinden oluşuyordu. Sonuncusu, bir Cunard astarında bir yenilikti ve sıcak havalarda, açık havada oturma izlenimi vermek için kafenin bir tarafı açılabilirdi. Bu, Kuzey Atlantik'in genellikle sert hava koşulları göz önüne alındığında nadiren kullanılan bir özellik olurdu. [27]
Birinci sınıf salon, 21 m uzunluğunda, sarı çiçek desenli yeşim yeşili bir halıyı çevreleyen işlemeli maun panellerle Gürcü tarzında dekore edilmiştir. Her biri yılın bir ayını temsil eden vitray pencerelerle 20 fit (6,1 m) yüksekliğe yükselen beşik tonozlu bir çatı penceresi vardı.
Salonun her bir ucunda, Alexander Fisher tarafından emaye paneller içeren 14 fit (4,3 m) yüksekliğinde yeşil mermer bir şömine vardı. Tasarım genel olarak dekoratif sıva işi ile bağlantılıydı. Kütüphane duvarları, gri ve krem rengi ipek brokar panelleri gösteren oyma sütunlar ve pervazlarla süslenmişti. Halı, Rose du Barry ipek perdeleri ve döşemeleri ile gül rengindeydi. Sandalyeler ve yazı masaları maundandı ve pencerelerde oymalı cam vardı.Sigara içilen oda, İtalyan ceviz panelleri ve İtalyan kırmızısı mobilyalarla Kraliçe Anne tarzındaydı. Büyük merdiven, her katta geniş koridorlar ve iki asansör ile yolcu konaklamasının altı katının tümünü birbirine bağladı. Birinci sınıf kabinler, her biri iki yatak odası, yemek odası, oturma odası ve banyoya sahip iki muhteşem süitte sonuçlanan çeşitli dekoratif tarzlarda çeşitli en-suite düzenlemelere kadar uzanan bir ortak odadan oluşuyordu. Port süit dekorasyonu Petit Trianon'da modellenmiştir. [28]
Lusitanya İkinci sınıf konaklama yeri, 460 ikinci sınıf yolcunun bulunduğu kıç direğin arkasındaki kıçla sınırlıydı. İkinci sınıf umumi odalar, birinci sınıf yolcu mahallerinin kıç tarafında üst yapının ayrı bir bölümünde yer alan tekne ve gezinti güvertelerinin bölmeli bölümlerine yerleştirildi. Tasarım işi, John Brown tarafından istihdam edilen mimar olan Robert Whyte'a devredildi. Daha küçük ve sade olmasına rağmen, yemek odasının tasarımı, daha küçük bir kubbe ve balkona sahip bir tavan altında sadece bir kat yemek odası ile birinci sınıfın tasarımını yansıtıyordu. Duvarlar panellerle kaplanmış ve hepsi beyaz renkte süslü sütunlarla oyulmuştur. Birinci sınıfta görüldüğü gibi yemek odası geminin alt kısmında salon güvertesinde bulunuyordu. Sigara içme ve bayanlar tuvaleti, ikinci sınıf gezinti güvertesinin konaklama alanını, tekne güvertesindeki salon ile işgal etti.
Cunard daha önce ikinci sınıf için ayrı bir salon sağlamamıştı, 42 metrelik (13 m) odanın gül halı üzerine yerleştirilmiş maun masaları, sandalyeleri ve kanepeleri vardı. Sigara içme odası, maun lambri, beyaz alçı tavan ve kubbe ile 52 fit (16 m) idi. Bir duvarda Brittany'deki bir nehir sahnesinin mozaiği vardı, sürgülü pencereler ise mavi renkliydi. İkinci sınıf yolculara, sığınakta, üst ve ana güvertelerde düzenlenen paylaşımlı, ancak konforlu iki ve dört yataklı kabinler tahsis edildi. [29]
Trans-Atlantik nakliye hatları için ana ekmek kazananı olarak kaydedildi, gemide üçüncü sınıf Lusitanya göçmen yolculara sağladığı seyahat koşullarındaki iyileşme nedeniyle övgü aldı Lusitanya göçmenler için oldukça popüler bir gemi olduğunu kanıtladı. [30] Önceki günlerde Lusitanya ve hatta hala hangi yıllarda Lusitanya Üçüncü sınıf konaklama, yüzlerce insanın açık yatakları paylaştığı geniş açık alanlardan ve genellikle açık güverte alanının küçük bir bölümünden daha fazla olmayan ve uyku bölümlerine inşa edilmiş birkaç masadan oluşan aceleyle inşa edilmiş kamusal alanlardan oluşuyordu. Bu kalıbı kırmak için Cunard Line, aşağıdaki gibi gemiler tasarlamaya başladı: Lusitanya daha konforlu üçüncü sınıf konaklama ile.
Tüm Cunard yolcu gemilerinde olduğu gibi, gemide üçüncü sınıf konaklama Lusitanya siper, üst, ana ve alt güvertelerde geminin başucunda yer almaktaydı ve dönemin diğer gemilerine göre konforlu ve ferahtı. 79 fit (24 m) yemek odası, salon güvertesinde geminin pruvasındaydı, diğer iki üçüncü sınıf umumi odalar gibi cilalı çamla kaplandı, sığınak güvertesinde duman odası ve bayanlar odasıydı.
Ne zaman Lusitanya üçüncü sınıfta tamamen rezerve edildi, sigara içme ve bayanlar odası, daha fazla rahatlık için kolayca taşan yemek odalarına dönüştürülebilirdi. Yemekler döner sandalyeli uzun masalarda yenirdi ve yemekler için iki oturuş vardı. Yolcu kullanımı için bir piyano sağlandı. Göçmenlere ve alt sınıf gezginlere büyük ölçüde çekici gelen şey, açık yatakhanelerle sınırlı kalmak yerine, Lusitanya ana ve alt güvertelerde üçüncü sınıf yolculara tahsis edilen iki, dört, altı ve sekiz yataklı kabinlerden oluşan bir petekti. [31]
Bromsgrove Loncası, döşemenin çoğunu tasarlamış ve inşa etmişti. Lusitanya. [32] Waring ve Gillow, tüm geminin tefrişatı için ihaleye çıktı, ancak bunu alamayarak yine de bir takım tefrişatı sağladı.
İnşaat ve denemeler Düzenle
Lusitanya Omurga, John Brown'da Clydebank'ta yarda olarak atıldı. 17 Ağustos 1904'te 367, Lord Inverclyde ilk perçini çekiçliyor. Cunard ona "İskoç gemisi" lakabını takmıştı. Moritanya sözleşmesi İngiltere'deki Swan Hunter'a giden ve üç ay sonra inşaata başlayan. İki geminin son detayları, iki tersanede tasarımcılara bırakıldı, böylece gemiler, gövde tasarımı ve bitmiş yapı detaylarında farklılık gösterdi. Gemiler, üzerinde kullanılan düz tepeli vantilatörler aracılığıyla fotoğraflarda en kolay şekilde ayırt edilebilir. Lusitanya, üzerinde olanlar ise Moritanya daha geleneksel bir yuvarlak üst kullandı. Moritanya biraz daha uzun, daha geniş, daha ağır ve türbinlere takılan ekstra bir güç kademesi ile tasarlandı.
John Brown'daki tersane, büyüklüğü nedeniyle, Clyde nehrinin bir kolla buluştuğu en geniş kısmında çapraz olarak denize indirilebilmesi için yeniden organize edilmek zorundaydı; nehrin normal genişliği, karşılaştırıldığında yalnızca 610 fit (190 m) idi. 786 fit (240 m) uzunluğundaki gemiye. Yeni kızak, iki mevcut olanın yerini kapladı ve suya kayarken tüm geminin geçici olarak konsantre ağırlığını alabilmesini sağlamak için zemine derinlemesine çakılan takviye kazıkları üzerine inşa edildi. Buna ek olarak, şirket Clyde'ı taramak için 8.000 £, yeni gaz tesisi için 6.500 £, yeni bir elektrik tesisi için 6.500 £, rıhtımı genişletmek için 18.000 £ ve 150 ton ve aynı zamanda £ kaldırabilen yeni bir vinç için 19.000 £ harcadı. 20.000 ek makine ve ekipman için. [33] Her iki ucu ortaya doğru inşa etmenin geleneksel yaklaşımından ziyade, pruvada geriye doğru çalışan inşaat başladı. Bunun nedeni, inşaat başladığında kıç ve motor yerleşimi için tasarımların tamamlanmamış olmasıydı. Gerektiğinde malzemeleri getirmek için geminin yanına ve güverte kaplamasının karşısına demiryolu rayları döşendi. Ana güverte seviyesine kadar tamamlanmış ancak donanıma sahip olmayan gövde yaklaşık 16.000 ton ağırlığındaydı. [34]
Geminin stoksuz çardak çapaları, tümü N. Hingley & Sons Ltd. tarafından üretilen 125 tonluk 330 kulaç zincire bağlı 10 1 ⁄ 4 ton ağırlığındaydı. Bunları yükseltmek için kullanılan buhar ırgatları, Glasgow'dan Napier Brothers Ltd tarafından yapılmıştır. Türbinler, 12 ft (3,7 m) çapında rotorlar ile 25 fit (7,6 m) uzunluğundaydı; çalıştıkları nispeten düşük hızlar nedeniyle büyük çap gerekliydi. Rotorlar sahada, muhafazalar ve şaftlar ise John Brown'ın Sheffield'deki Atlas fabrikasında inşa edildi. 56 tonluk dümeni sürecek makine, Edinburgh'lu Brown Brothers tarafından inşa edildi. Bir ana direksiyon motoru, dümeni, acil kullanım için bir zincir tahriki aracılığıyla raf üzerinde ayrı olarak çalışan bir yedek motorla birlikte, dişli bir dörtlü raf üzerinde çalışan sonsuz dişli ve debriyajın içinden geçirdi. 17 ft (5,2 m) üç kanatlı pervaneler takıldı ve daha sonra fırlatma sırasında onları korumak için ahşapla kaplandı. [35]
Gemi, 7 Haziran 1906'da, işçi grevleri nedeniyle planlanandan sekiz hafta sonra ve Lord Inverclyde'nin ölümünden sekiz ay sonra denize indirildi. Prenses Louise gemiye isim vermesi için davet edildi, ancak katılamadı, bu yüzden onur Inverclyde'ın dul eşi Mary'ye düştü. [36] [1] Lansmana 600 davetli konuk ve binlerce izleyici katıldı. [37] Tekne suya girdiğinde yavaşlatmak için gövdeye geçici halkalarla bin ton çekme zinciri bağlandı. Fırlatma sırasında pervaneler takıldı, ancak daha sonraki fırlatmalarda, fırlatma sırasında başka bir nesneyle çarpışarak hasar görebilecekleri için kuru havuza monte edildi. [38] Ahşap destek yapısı kablolarla tutuldu, böylece gemi suya girdiğinde desteğinden öne doğru kayacaktı. Gövdeyi ele geçirmek ve rıhtıma taşımak için altı römorkör hazırdı. [39] Gemi motorlarının testleri, Temmuz ayında yapılması planlanan tam denemelerden önce Haziran 1907'de gerçekleşti. Bir ön seyir veya İnşaatçının Denemesi, 27 Temmuz'da Cunard, Amirallik, Ticaret Kurulu ve John Brown'un temsilcileriyle düzenlendi. Gemi, Skelmorlie'de ölçülen 1 mil (1.6 km) üzerinde 25.6 knot (47.4 km/sa 29.5 mph) hıza ulaştı ve türbinler dakikada 194 devirde 76.000 shp üretiyordu. Yüksek hızlarda, geminin kıç tarafında, ikinci sınıf konaklama yerini yaşanmaz hale getirecek kadar titreşime maruz kaldığı tespit edildi. VIP davetli misafirler, geminin 15, 18 ve 21 knot hızlarda sürekli çalışma altında test edildiği, ancak maksimum hızının olmadığı iki günlük bir shakedown gezisi için gemiye geldi. 29 Temmuz'da konuklar ayrıldı ve üç günlük tam denemeler başladı. Gemi, İskoçya açıklarındaki Corsewall Light ile Cornwall açıklarındaki Longship Light arasında 23 ve 25 knot, Corsewall Light ve Man Adası ve Isle of Arran ve Ailsa Craig arasında dört kez seyahat etti. 300 milin (480 km) üzerinde, amirallik sözleşmesi kapsamında gerekli olan 24 deniz milinden konforlu bir şekilde daha yüksek olan ortalama 25.4 deniz mili hıza ulaşıldı. Gemi, 166 rpm'de 23 knot'tan başlayarak ve ardından tam geri uygulayarak 4 dakikada bir milin 3/4'ünde durabiliyordu. O, 33 fit (10 m) bir drafta yüklenen ölçülen bir mil üzerinde 26 knot hıza ulaştı ve 31.5 fit (9.6 m) bir 60 millik (97 km) parkurda 26.5 knot başardı. 180 devirde bir dönüş testi yapıldı ve gemi 50 saniyede 1000 yard çapında tam bir daire çizdi. Dümenin 35 dereceye sert bir şekilde döndürülmesi için 20 saniye gerekiyordu. [40] [41]
Titreşimin, dış pervanelerin izi ile iç pervane arasındaki parazitten kaynaklandığı ve dönüş sırasında daha da kötüleştiği belirlendi. Yüksek hızlarda, geminin kıçında yankılanan titreşim frekansı durumu daha da kötüleştiriyordu. Çözüm, geminin kıçına iç takviye eklemekti, ancak bu, ikinci sınıf bölgelerin içini boşaltmayı ve ardından yeniden inşa etmeyi gerektirdi. Bu, dekoratif şemaya bir dizi sütun ve kemer eklenmesini gerektirdi. Gemi nihayet 26 Ağustos'ta Cunard'a teslim edildi, ancak titreşim sorunu hiçbir zaman tamamen çözülmedi ve hayatı boyunca daha fazla iyileştirme çalışması yapıldı. [42]
Ile karşılaştırma Olimpiyat sınıf Düzenle
Beyaz Yıldız Hattı'nın Olimpiyat-sınıfı gemiler, gemilerden neredeyse 100 ft (30 m) daha uzun ve biraz daha genişti. Lusitanya ve Moritanya. Bu, Beyaz Yıldız gemilerini Cunard gemilerinden yaklaşık 15.000 ton daha büyük yaptı. Her ikisi de Lusitanya ve Moritanya piyasaya sürüldü ve birkaç yıl önce hizmetteydi Olimpiyat, Titanik ve Britanyalı Kuzey Atlantik koşusu için hazırdı. göre önemli ölçüde daha hızlı olmasına rağmen Olimpiyat Cunard'ın gemilerinin hızı, hattın Atlantik'in her iki tarafından haftalık iki gemilik bir transatlantik sefer yapmasına izin vermek için yeterli değildi. Haftalık bir hizmet için üçüncü bir gemiye ihtiyaç vardı ve Beyaz Yıldız'ın açıkladığı üç gemiyi inşa etme planına yanıt olarak Olimpiyat-sınıf gemiler, Cunard üçüncü bir gemi sipariş etti: Akitania. Beğenmek Olimpiyat, Cunard'ın Akitania daha düşük bir servis hızına sahipti, ancak daha büyük ve daha lüks bir gemiydi.
Boyutlarının artması nedeniyle Olimpiyat-sınıf gömlekleri çok daha fazla olanak sunabilir Lusitanya ve Moritanya. Her ikisi de Olimpiyat ve Titanik Cunard rakiplerine göre yüzme havuzları, Türk hamamları, spor salonu, squash kortu, geniş kabul salonları, yemek salonlarından ayrı A la Carte restoranlar ve özel banyolu daha birçok kamara sunuyordu.
Dört buhar türbininin bir yan ürünü olarak ağır titreşimler Lusitanya ve Moritanya yolculukları boyunca her iki gemiye de musallat olacaktı. Ne zaman Lusitanya en yüksek hızda seyrederken ortaya çıkan titreşimler o kadar şiddetliydi ki, geminin ikinci ve üçüncü sınıf bölümleri yaşanmaz hale gelebilirdi. [43] Buna karşılık, Olimpiyat-sınıf gömlekleri, iki geleneksel pistonlu motor ve merkezi pervane için titreşimi büyük ölçüde azaltan yalnızca bir türbin kullandı. Daha büyük tonajları ve daha geniş kirişleri nedeniyle, Olimpiyat-sınıfı gemiler de denizde daha stabildi ve yuvarlanmaya daha az eğilimliydi. Lusitanya ve Moritanya her ikisi de açılı pruvaların aksine düz pruvalara sahipti. Olimpiyat-sınıf. Gemilerin dalgayı tepeden tırnağa değil, dalganın içinden geçebilecekleri şekilde tasarlanan Cunard gemileri, sakin havalarda bile endişe verici bir şekilde ileri doğru atılarak devasa dalgaların üst yapının pruvasına ve ön kısmına sıçramasına izin verecek şekilde tasarlandı. [44] Bu, hasarda önemli bir faktör olacaktır. Lusitanya Ocak 1910'da haydut bir dalganın elinde acı çekti.
Gemiler Olimpiyat sınıf da farklıydı Lusitanya ve Moritanya su hattının altında bölümlere ayrıldıkları şekilde. Beyaz Yıldız gemileri, enine su geçirmez perdelerle bölündü. Süre Lusitanya ayrıca enine perdeleri vardı, ayrıca geminin her iki tarafında, kazan ve makine daireleri arasında ve geminin dışındaki kömür bunkerleri arasında uzanan uzunlamasına perdeleri vardı. Denizin batışını araştıran İngiliz komisyonu Titanik 1912'de, boyuna perdelerin dışında uzanan kömür bunkerlerinin su basması hakkında tanıklık duydu. Oldukça uzun olduklarından, sular altında kaldığında, bunlar geminin listesini artırabilir ve "diğer taraftaki teknelerin indirilmesini imkansız hale getirebilir" [45] - ve daha sonra olan tam da buydu. Lusitanya. Geminin stabilitesi, kullanılan perde düzenlemesi için yetersizdi: bir taraftaki sadece üç kömür bunkerinin su basması, negatif metasantrik yüksekliğe neden olabilir. [46] Öte yandan, Titanik yeterli stabilite verildi ve sadece birkaç derece listesi ile battı, tasarım, eşit olmayan sel ve olası alabora riski çok az olacak şekilde yapıldı. [47]
Lusitanya ilk seferi sırasında tüm yolcuları, zabitleri ve mürettebatı için yeterli can filikasını taşımadı (dört can filikası Titanik 1912'de taşıyacaktır). Bu, o zamanlar büyük yolcu gemileri için yaygın bir uygulamaydı, çünkü yoğun nakliye şeritlerinde yardımın her zaman yakınlarda olacağı ve mevcut birkaç teknenin bir batmadan önce gemileri kurtarmak için gemiyi feribotla taşımak için yeterli olacağına inanılıyordu. Sonra Titanik battı, Lusitanya ve Moritanya matafora altında ilave altı klinker yapımı ahşap tekne ile donatıldı ve toplam 22 tekne matafora ile donatıldı. Cankurtaran botlarının geri kalanı, 18'i normal cankurtaran botlarının hemen altında ve sekizi kıç güvertede depolanan 26 katlanabilir cankurtaran botu ile desteklendi. Katlanabilirler, içi boş ahşap tabanlar ve kanvas kenarlarla inşa edildi ve kullanılmaları gerektiğinde montaj gerektiriyordu. [48]
Bu karşıt Olimpiyat ve Britanyalı hepsi mataforalarla donatılmış tam bir cankurtaran botu aldı. Bu fark, ölümle ilgili yüksek can kaybına önemli bir katkıda bulunurdu. Lusitanya ' ' batıyor, katlanabilir botları veya can sallarını monte etmek için yeterli zaman olmadığından, geminin ciddi şekilde listelenmesi, geminin iskele tarafındaki can filikalarının indirilmesini imkansız kılmasaydı ve sürat süratli olmasaydı. Batma olayı, doğrudan indirilebilen (bunlar matafora ile donatıldıkları için) kalan can filikalarının yolcularla doldurulmasına ve denize indirilmesine izin vermedi. Ne zaman BritanyalıDünya Savaşı sırasında bir hastane gemisi olarak çalışan, 1916'da Kea kanalında bir mayına çarparak battı ve zaten mat olan tekneler hızla indirildi, neredeyse hepsi gemide kurtarıldı, ancak geminin batması neredeyse üç kat daha uzun sürdü. Lusitanya ve böylece mürettebatın yolcuları tahliye etmek için daha fazla zamanı oldu.
LusitanyaAmiral James Watt tarafından komuta edilen, saat 16:30'da ilk seferi için Liverpool'un iskelesine demir attı. 7 Eylül 1907 Cumartesi günü bir zamanlar Blue Riband sahibi RMS olarak Lucania iskeleyi boşalttı. O zaman Lusitanya hizmette olan en büyük okyanus gemisiydi ve hizmete girene kadar da öyle kalacaktı. Moritanya o yılın kasım ayında. 200.000 kişilik bir kalabalık, saat 21.00'de ayrılışını görmek için toplandı. Daha fazla yolcu alacağı Queenstown (1920'de Cobh olarak değiştirildi) için. Ertesi sabah saat 9:20'de Queenstown açıklarındaki Roche's Point'e tekrar demir attı ve kısa süre sonra burada kendisine katıldı. LucaniaGece saatlerinde yanından geçtiği ve 120 yolcusu ihale edilerek gemiye çıkartılarak toplam yolcu sayısı 2.320'ye ulaştı.
12:10'da Pazar günü Lusitanya tekrar yola çıktı ve Daunt Rock Lightship'i geçiyordu. İlk 24 saatte 561 mil (903 km), daha fazla günlük toplam 575, 570, 593 ve 493 mil (793 km) yol kat etti ve 13 Eylül Cuma sabahı saat 9:05'te Sandy Hook'a ulaştı ve toplam 5 gün sürdü. ve 54 dakika, 30 dakika tarafından tutulan rekor süre dışında Kayzer Wilhelm II Kuzey Alman Lloyd hattının. Sis gemiyi iki günde ertelemişti ve motorları henüz çalışmamıştı. New York'ta, Hudson Nehri kıyısında Battery Park'tan 56. iskeleye toplanmış yüz binlerce insan. kalabalığı kontrol et. Günün başlangıcından itibaren, 100 atlı taksi, yolcuları almaya hazır kuyruktaydı. Haftalık kalış süresince gemi rehberli turlar için hazır hale getirildi. öğleden sonra 3'te 21 Eylül Cumartesi günü, gemi dönüş yolculuğuna çıktı ve 27 Eylül'de saat 4'te Queenstown'a ve 12 saat sonra Liverpool'a ulaştı. Dönüş yolculuğu 5 gün 4 saat 19 dakika sürdü ve yine sis nedeniyle rötar yaptı. [49]
Daha iyi bir havada ikinci yolculuğunda, Lusitanya Sandy Hook'a 11 Ekim 1907'de Blue Riband rekoru olan 4 gün, 19 saat ve 53 dakika ile ulaştı. Gelgitin, haberlerin kendisinden önce geldiği limana girmesini beklemek zorunda kaldı ve ıslık çalan küçük bir gemi filosu tarafından karşılandı. Lusitanya ortalama 23.99 knot (44.43 km/s) batıya ve 23.61 knot (43.73 km/s) doğuya. Aralık 1907'de, Moritanya hizmete girdi ve doğuya en hızlı geçiş rekorunu aldı. Lusitanya 1909'da pervaneleri değiştirildikten sonra en hızlı batı geçişini yaptı, ortalama 25.85 knot (47.87 km/s). O yılın Temmuz ayında rekoru kısaca kurtardı, ancak Moritanya Aynı ay Blue Riband'ı geri aldı ve SS tarafından alındığında 1929'a kadar elinde tuttu. Bremen. [50] Sekiz yıllık hizmeti sırasında, Cunard Line'ın Liverpool-New York Rotasında toplam 201 geçiş yaptı ve batıya doğru toplam 155.795 yolcu [51] ve doğuya doğru 106.180 yolcu daha taşıdı. [52]
Bölüm 7. İşçi Hakları
A. Örgütlenme Özgürlüğü ve Toplu Sözleşme Hakkı
Yasa, polis, silahlı kuvvetler ve yabancı ve göçmen işçiler dışında tüm işçilerin yerel ve ulusal düzeyde kendi seçtikleri bağımsız sendikalar kurmalarına ve bunlara katılmalarına izin verir ve yasal grev yapma ve toplu pazarlık hakkı sağlar. Diğer hükümler ve yasalar bu hakları ciddi şekilde kısıtlamakta veya aşırı derecede düzenlemektedir. Hükümet yürürlükteki yasaları etkili bir şekilde uygulamadı ve cezalar ihlalleri caydırmak için yeterli değildi.
Bir sendikanın tanınmadan önce yetkili makamlarca önceden izin alınması veya onaylanması gerekir. Cumhuriyet savcısı, yasal statüden yararlanmadan önce tüm sendikalara yetki vermelidir. Bakanlık yetkilileri sendikanın yasalara uymadığını düşünürse, Cumhuriyet savcısı İçişleri ve Yerel Yönetim Bakanlığı'nın talebi üzerine bir sendikayı geçici olarak askıya alabilir. Yasa ayrıca, yetkililerin kamu düzenini baltalayan veya yanlış beyanlarda bulunan sendika liderlerine karşı yasal işlem başlatabilmesini de sağlıyor. Bu kanun aslında idari makamlara tek taraflı kararla sendika örgütlerini feshetme, askıya alma veya kayıtlarını silme yetkisi vermektedir.
Ülkede ve sendikanın temsil ettiği meslekte en az beş yıl çalışmadıkça, vatandaş olmayanların sendika görevlisi olma hakları yoktur. İşçi sendikaları, işçi seçimleri yapabilmek için hükümetten izin almalıdır. Hükümetin daha önce verdiği sözlere rağmen, 2014'ten beri sendika seçimlerine izin vermedi. Hükümet, 2014'te askıya alınmasından bu yana birçok kez sendika seçimlerini yeniden başlatma sözü verdi, ancak henüz yapmadı.
Ulusal düzeyde toplu pazarlık, toplu pazarlığın nasıl organize edileceğine karar veren başkanın önceden yetkilendirmesini veya onayını gerektirir. Şirket düzeyinde toplu pazarlık için böyle bir izin gerekli değildir. Çalışma, kamu hizmeti ve idarenin modernizasyonu bakanı, işverenler, çalışanlar, işçi sendikaları ve hükümet arasında pazarlık çağrısında bulunabilir. Ayrıca bakanlık toplu sözleşmelerin hazırlanmasına katılma hakkına sahiptir. Kanun, toplantının taraflar arasındaki anlaşmazlığın bildirilmesini müteakip 15 gün içinde yapılmasını öngörmektedir.
Kanun, gerekli görülen hizmetlerde çalışanlar dışında grev hakkını sağlar. Mağdur taraflar bir grev eylemi gerçekleştirmeden önce karmaşık prosedürleri izlemelidir. İşçiler ve işverenler arasındaki müzakereler bir anlaşmaya varmazsa, dava Tahkim Mahkemesine gönderilir. Mahkeme, karşılıklı olarak tatmin edici bir anlaşmaya aracılık edemezse, işçilerin yasal olarak grev yapabilmeleri için karar tarihinden itibaren dört ay daha beklemeleri gerekebilir. Hükümet ayrıca yasadışı veya siyasi güdümlü bir grev olarak değerlendirdiği bir sendikayı feshedebilir. Yasa, işçilerin oturma eylemi yapmasını veya grev yapmayan işçilerin işyerine girmesini engellemesini yasaklar. İşçiler, herhangi bir grev için Çalışma, Kamu Hizmeti ve İdarenin Modernizasyonu Bakanlığına en az 10 iş günü önceden bildirimde bulunmalıdır.
Hükümet yasayı etkili bir şekilde uygulamadı ve teftişler için yeterli kaynak sağlamadı. Yetkililer ihlalleri nadiren cezalandırırken, hükümet birkaç kez haksız yere işine son verilen işçilerin işe iadesini emretti veya şirketlere çalışanlara sağlanan fayda ve hizmetleri iyileştirmeleri talimatını verdi. Sendika karşıtı ayrımcılık yasa dışı olmakla birlikte, ulusal insan hakları grupları ve sendikalar, yetkililerin bazı özel firmalarda iddia edilen sendika karşıtı uygulamaları aktif olarak soruşturmadığını bildirdi.
Sendikalar yıl boyunca işçileri örgütleme haklarını kullanmalarına rağmen, örgütlenme özgürlüğü ve toplu pazarlık hakkına tam olarak saygı gösterilmedi. Ancak şirket düzeyinde toplu pazarlık nadirdi. Nouakchott Özerk Limanı liman işçileri, Temmuz 2018'de bir genel grev gözlemlediler. 14 Haziran'da, uzun denizciler, bir önceki yıl grev sırasında varılan anlaşmaların tam olarak uygulanmasını talep etmek için Nuakşot'un merkez pazarını işgal etti. Moritanya İşçi Özgür Konfederasyonu'na göre, yetkililer binlerce uzun kıyı işçisini haklarını vermeden işten çıkardı ve grevin taşıyıcılara karşı alınan "keyfi politikalar ve kararlara" yanıt olarak geldiğini de sözlerine ekledi.
Kayıt ve grev prosedürleri uzun gecikmelere ve itirazlara maruz kaldı. Çalışma bakanlığı yetkilileri rutin olarak tüm tarafları müzakere etmeye çağıran bildiriler yayınladı. Bu tür bildirimler, işçilerin dört ay süreyle grev yapmasını yasal olarak kısıtlar. İşçiler ve sendikalar birkaç grev düzenledi ve önceki yıllara göre bir gelişme olarak, yetkililer onları dağıtmak için yalnızca ara sıra güç kullandı.
B. Zorla veya Zorunlu Çalıştırma Yasağı
Kanun, çocuklar da dahil olmak üzere, zorla veya zorunlu çalıştırma biçimlerinin çoğunu yasaklamaktadır. Ayrıca, zorla çalıştırma ve çocuk işçiliği içeren kölelik uygulamasını suç haline getirmekte ve hem bildirilen vakalara yanıt vermeyen hükümet yetkililerine hem de zorla çalıştırma sözleşmesinden yararlananlara cezalar vermektedir. Köleliğin Suç Haline Getirilmesi ve Kölelik Uygulamalarının Cezalandırılmasına Dair Anayasa ve Kanun, suçu “insanlığa karşı suç” haline getiriyor. Kölelik karşıtı yasa, sivil toplum kuruluşlarına sivil taraflar olarak mağdurlar adına mahkemede şikayette bulunma hakkı veriyor, ancak birçok sivil toplum kuruluşu mağdurlar adına şikayette bulunmada zorluk yaşadığını bildirdi. Kanun ayrıca mağdurlara ücretsiz hukuki yardım sağlamakta ve tazminat haklarına atıfta bulunmaktadır. Hükümet, yönetim değişikliğinden sonra sivil toplum gruplarıyla artan etkileşim dahil olmak üzere kölelik uygulamasını sona erdirmek için bazı adımlar atmaya devam etse de, kölelik karşıtı yasayı uygulama çabaları yetersiz bulundu.
Köleliğin “kalıntıları” ile mücadele etmekle görevli devlet kurumu Tadamoun, öncelikle Haratin topluluğunun yararına olmak üzere fırsatları iyileştirmek için altyapı ve eğitim programlarını garanti altına almak için 750 milyon ouguiya (21 milyon $) kamu finansmanı aldı. Bazı ulusal ve uluslararası STK'lar, Tadamoun'u yozlaşmış uygulamalarla, Haratin topluluğuna fon sağlamayı etkin bir şekilde hedeflememek ve ülkedeki kölelik davalarının kovuşturulmasını kolaylaştırmak için çok az şey yapmakla suçladı.
28 Kasım'da Cumhurbaşkanı Ghazouani, Tadamoun'un yerini alacak ve hükümetin kölelikle mücadele çabalarını yoğunlaştıracak ve birçok vatandaşı zorunlu çalışmaya karşı savunmasız bırakan sosyal ve ekonomik koşulları ele alacak yeni bir kurumun kurulduğunu duyurdu. Ulusal Dayanışma ve Dışlanmayla Mücadele Genel Delegasyonu veya Taazour, bakanlık rütbesini elinde tutan ve doğrudan cumhurbaşkanlığına rapor veren Tadamoun'dan daha büyük bir bütçeye, daha geniş bir yetkiye ve daha fazla yetkiye sahiptir. Önümüzdeki beş yıl içinde 20 milyar ouguiya (55 milyon $) bütçesi olan Taazour, yaşam koşullarını iyileştirmek ve tarihsel olarak marjinalleştirilmiş toplulukların üyelerine beceri sağlamak için tasarlanmış projeleri uygulamakla görevlendirildi. Kurum, etkilerini en üst düzeye çıkarmak için diğer devlet kurumlarının projelerini koordine etme yetkisine sahiptir. Taazour, Tadamoun'un zorla çalıştırma veya sömürü mağdurları adına ceza davaları açma yetkisini elinde tutuyor.
Tadamoun/Taazour dışında, eski köleler adına yasal olarak ceza davası açabilecek tek kuruluş, beş yıldır yasal olarak faaliyet gösteren kayıtlı insan hakları dernekleridir. Hükümet, beş yıllık deneme süreleri sona erdikten sonra şikayette bulunabilecek eski köle gruplarını içeren Haratin topluluğunun teşviki ve korunması için çalışan belirli kölelik karşıtı örgütlerin ve derneklerin kayıtlarını engellemeye devam etti.
Ülkedeki kölelikle mücadele eden en aktif örgütlerden biri olan Abolisyonist Hareketin Yeniden Doğuşu Girişimi'nin (IRA) 2008'de kurulmasından bu yana kaydolması engellendi. Kölelik mağdurları adına şikayette bulunmaya yardımcı olmak, üç İhtisas Kölelik Karşıtı Mahkemenin yeterince kullanılmamasına katkıda bulunan bir faktördü.
Ekim ayında, Nema Kölelik Karşıtı Mahkemesi, 2007 kölelik karşıtı yasayı ihlal ederek üç ayrı davada beş kişiyi kölelik uygulamakla suçladı. Kuzey Mali'de ikamet ettiğine inanılan failler, teslim ve tutuklama emri çıkarılarak gıyaben mahkum edildi. Kurbanların her birine mali tazminat olarak beş milyon ouguiya (140.000 $) verildi ve ayrıca nüfus kayıt belgeleri sağlandı ve suçlu bulunan failler beş ila 15 yıl arasında hapis cezasına çarptırıldı.
Mart 2018'de Nouadhibou Kölelik Karşıtı Mahkemesi, ilk iki kölelik davasını üç köle sahibini mahkum ederek ve cezalandırarak karara bağladı. Nouadhibou'da bir kadın üç kız kardeşi köle yapmaktan suçlu bulundu ve 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Kadın, yaşı ve sağlığı nedeniyle iki ay sonra serbest bırakıldı. Nisan 2018'de Nouakchott Kölelik Karşıtı Mahkemesi, iki ayrı davada iki sanığı hakaret ve kölelik suçlarından bir yıl hapis ve 25.275 ouguiya (702 $) para cezasına çarptırdı. Sanığın kölelikle suçlandığı üçüncü dava, Nouakchott temyiz mahkemesinin kararına kadar ertelendi. Yargıtay sonunda davayı reddetmiş ve dosyayı kapatmıştır.
Tipik olarak atalardan kalma efendi-köle ilişkilerinden kaynaklanan ve hem yetişkinleri hem de çocukları içeren kölelik ve kölelik benzeri uygulamalar yıl boyunca devam etti. Toplam köle sayısı hakkında güvenilir veriler olmamasına rağmen, yerel ve uluslararası uzmanlar, kalıtsal kölelik ve kölelik benzeri koşulların hem kırsal hem de kentsel ortamlarda nüfusun önemli bir bölümünü etkilemeye devam ettiğini kabul etti. Köleleştirilmiş kişiler, zorla çalıştırma ve zorla cinsel sömürü dahil olmak üzere geleneksel mal köleliğinden muzdaripti. İnsan hakları grupları, efendilerin insanları köleliğe ve köle benzeri ilişkilere, insan hakları aktivistlerine bu tür sömürücü ilişkilerin var olduğunu inkar etmeye zorladığını bildirdi.
2015 yılında hükümet, Uluslararası Çalışma Örgütü'nden (ILO) ülkedeki zorla çalıştırma kapsamını değerlendirmek için bir program istedi. Diğer faaliyetlerin yanı sıra, Köprü Projesi kölelik veya kölelik benzeri uygulamaları içerebilecek farklı istihdam türlerinin belirlenmesine yardımcı olmak için ülkedeki işe alım mekanizmaları ve istihdam koşulları hakkında araştırmaları desteklemektedir. Ocak ayında Çalışma Bakanlığı, birkaç aylık gecikmenin ardından Köprü Projesi üzerindeki çalışmaları hızlandırdı ve projeyi Eylül 2020'de tamamlamak için programa alındı.
Eski köleler ve onların soyundan gelenler, kültürel gelenek, pazarlanabilir beceri eksikliği, yoksulluk ve sürekli kuraklık gibi çeşitli faktörler nedeniyle eski köle efendilerine karşı bağımlı bir statüde kaldılar. Bazı eski köleler ve kölelerin soyundan gelenler, bir miktar barınma, yiyecek ve tıbbi bakım karşılığında eski efendileri için çalışarak fiili bir köle statüsüne geri dönmek zorunda kaldılar. Bazı eski kölelerin, geleneksel olarak çiftçilik yaptıkları toprağa erişimi korumak için eski efendileri için veya başkaları için sömürücü koşullar altında çalışmaya devam ettikleri bildirildi. Yasa, eski köleler de dahil olmak üzere topraksızlara toprak dağıtılmasını öngörse de, yetkililer yasayı nadiren uyguladı.
İtaatkar koşullarda eski köleler de kötü muameleye karşı savunmasızdı. Çocuklu kadınlar özel zorluklarla karşı karşıya kaldı. Özellikle savunmasız oldukları ve eski efendilerinden bağımsız olarak yaşama kaynaklarından yoksun oldukları için, kölelik durumunda kalmaya, ev işlerini yapmaya, tarlalara bakmaya veya ücret almadan hayvan gütmeye zorlanabilirlerdi.
Bazı eski köleler, bu bireyleri köle olarak tutmak için dini öğretilere bağlı kalmaya ve ilahi ceza korkusuna dayanan eski efendileri için çalışmaya devam etmeye zorlandılar. Eski köleler genellikle sosyal ayrımcılığa maruz kaldılar ve pazarlarda, limanlarda ve havaalanlarında el emeği ile sınırlı kaldılar.
Kölelik, zorla çalıştırma ve fiili kölelik, eğitim seviyelerinin genel olarak düşük olduğu veya takas ekonomisinin hala hakim olduğu bölgelerde daha yaygındı ve Nouakchott dahil olmak üzere şehir merkezlerinde daha az yaygındı. Uygulamalar genellikle işçilerin hayvan gütmelerine, tarlalara bakmalarına ve diğer el veya ev işlerini yapmalarına ihtiyaç duyulduğu durumlarda ortaya çıktı. Bununla birlikte, bu tür uygulamalar, küçük çocukların, genellikle kızların ücretsiz ev hizmetçisi olarak tutulduğu şehir merkezlerinde de meydana geldi (bkz. bölüm 7.c.).
Ayrıca bkz. Dışişleri Bakanlığı Kişi Raporunda Trafik İşlemleri https://www.state.gov/trafficking-in-persons-report/ adresinde.
C. Çocuk İşçiliğinin Yasaklanması ve Asgari İstihdam Yaşı
Haziran 2018'de yürürlüğe giren Genel Çocuk Koruma Yasası, çocuk işçiliğinin en kötü biçimlerini hepsini olmasa da bazılarını yasaklamaktadır. İş kanunu asgari istihdam yaşını 16 olarak belirlemektedir. Bununla birlikte, Çalışma, Kamu Hizmeti ve İdarenin Modernizasyonu Bakanlığı'ndan izin alarak 12 yaşından küçük çocukların çoğu aile işletmesinde çalıştırılmasına izin vermektedir. çalışma çocuğun sağlığını etkilemez, günde iki saati geçmez veya okul saatleri veya tatillerde meydana gelmez. İş kanunu, 14-16 yaş arası çalışan çocukların asgari ücretin yüzde 70'ini, 17 ve 18 yaşındakilerin ise asgari ücretin yüzde 90'ını alması gerektiğini belirtiyor. Çocuklar günde sekiz saatten fazla çalışmamalı, bir veya birkaç saat ara verilmeli ve gece çalışmamalıdır. Ücretsiz, geçici veya sözleşmesiz işlerde çalışan çocuklar, çocuk işçiliği yasaları ve düzenlemeleri kapsamında sözleşmeli işte çalışan çocuklarla aynı korumalara sahip değildir.
Çalışma, Kamu Hizmeti ve İdarenin Modernizasyonu Bakanlığı, 13 yaşından küçük çocuklara çeşitli alanlarda çalışma izni verdi ve bu da çocukların tarım, balıkçılık, inşaat ve çöp toplama alanlarında devlet izniyle tehlikeli işler yapmasına neden oldu. . Ayrıca hükümet, uluslararası hukukta tanımlandığı şekilde her türlü tehlikeli işi yasal olarak yasaklamamaktadır.
Genel Çocuk Koruma Yasası, çocuk işçiliği yasalarının ihlaliyle bağlantılı cezaları artırır ve çocukların ticari cinsel sömürüsünü ve zorla dilenmeyi suç haline getirir. Ayrıca çocuk ticareti yapanların hapis cezasını da artırıyor. Cezalar genellikle ihlalleri caydırmak için yetersiz bir şekilde uygulandı. Kanun, ev işleri ve tarım da dahil olmak üzere ilgili tüm çocuk işçiliği sektörlerinde tehlikeli meslekleri ve faaliyetleri yasaklamamaktadır. Kanun, çocukların uyuşturucu üretimi ve ticareti gibi yasa dışı faaliyetlerde kullanılmasını yasaklamaktadır.
Hükümet yasayı etkili bir şekilde uygulamadı. Kurumlar arasında bilgi alışverişinde bulunmak veya çocuk işçiliği yasalarının etkinliğini değerlendirmek için mevcut mekanizmalar yıl içinde aktif değildi. İş müfettişleri veya Küçükler için Özel Polis Tugayı dışında şikayetleri iletmek için özel bir mekanizma yoktu. STK'lar, çocuk mağdurların vakalarını ele alan, onları Küçükler için Özel Polis Tugayı'na sevk eden ve hükümete, vakaları karara bağlaması veya mağdurları yıl boyunca sosyal merkezlere veya okullara yerleştirmesi için baskı yapan yegane kuruluşlardı.
CNDH'nin en son rakamları içeren 2016 yıllık raporu, 15-17 yaş arasındaki çocukların yüzde 26'sının çalıştığını belirtti. Raporda, 12 ila 14 yaş arası bazı işlerde çalışan çocukların oranının yüzde 22'ye kadar çıktığı belirtildi. Raporda ayrıca ev işlerinde kızların sömürülmesinin daha sık olduğu vurgulandı.
Bilinmeyen sayıda talibes (dini öğrenciler), neredeyse tamamı Halpulaar cemaatinden, sokaklarda dileniyor ve gelirlerini din hocalarına din eğitimi karşılığı olarak veriyorlardı. Bazılarının güvenilir olduğuna dair güvenilir raporlar vardı. marabout'lar (din hocaları) taliplerini günde 12 saatten fazla dilenmeye zorladılar ve onlara yetersiz yiyecek ve barınak sağladılar. Hükümet, taliblerin sayısını azaltmak için bir programa devam etti ve taliblere temel tıbbi ve beslenme bakımı sağlamak için STK'larla işbirliği yaptı.
Kayıt dışı sektörde çocuk işçiliği yaygındı ve özellikle daha yoksul kentsel alanlarda önemli bir sorundu. Bazı raporlar, çoğunlukla uzak bölgelerden gelen yedi yaşındaki genç kızların, zengin kentsel evlerde ücretsiz ev hizmetçisi olarak çalışmaya zorlandıklarını ileri sürdü. Kırsal kesimdeki küçük çocuklar genellikle sığır ve keçi gütme, geçimlik mahsul yetiştirme, balıkçılık ve ailelerini desteklemek için diğer tarım işleriyle uğraşıyorlardı. Kentsel alanlardaki küçük çocuklar genellikle eşek arabaları kullanıyor, su ve inşaat malzemeleri dağıtıyor ve çöp toplamada çok aktifti. Sokak çetesi liderleri zaman zaman çocukları uyuşturucu çalmaya, dilenmeye ve satmaya zorladı. Uzun süredir devam eden geleneğe uygun olarak, birçok çocuk metal işleme, marangozluk, araç tamiri, duvarcılık ve kayıt dışı sektör gibi küçük ölçekli endüstrilerde çıraklık yaptı.
Hükümet, Zor Durumlardaki Çocukların Korunması ve Sosyal Entegrasyonu için yedi Merkez işletmeye devam etti: Kiffa, Nouadhibou, Aleg ve Rosso bölgelerinin her birinde bir ve Nuakşot'ta üçer. Bu merkezler yıl içinde 614 çocuğu ağırlamıştır.
Ayrıca bkz. Çalışma Bakanlığı Çocuk İşçiliğinin En Kötü Biçimlerine İlişkin Bulgular https://www.dol.gov/agencies/ilab/resources/reports/child-labor/findings ve Çalışma Bakanlığı'nda Çocuk İşçi veya Zorla Çalıştırma Tarafından Üretilen Malların Listesi https://www.dol.gov/agencies/ilab/reports/child-labor/list-of-goods adresinde.
NS. İstihdam ve Mesleğe Yönelik Ayrımcılık
Yasa, ırk, engellilik, din, siyasi görüş, ulusal köken, vatandaşlık, sosyal köken, cinsel yönelim veya cinsiyet kimliği, yaş veya dile dayalı ayrımcılığı yasaklamaktadır, ancak hükümet genellikle yasayı uygulamamıştır. İstihdamda ve meslekte ırk ve dil açısından ayrımcılık meydana geldi. Örneğin, uzun süredir devam eden uygulamaya uygun olarak, hem Haratinlilerin hem de Sahra altıların silahlı hizmetlerde ilerlemeleri sınırlı kaldı.
Kanun, kadın ve erkeğin eşit işe eşit ücret almasını öngörmektedir. En büyük iki işveren, kamu hizmeti ve devlet madencilik şirketi, özel sektördeki çoğu işverenin bu yasaya uymadığı bildirildi. Modern ücret sektöründe, kadınlar ayrıca üç aylık ücretli doğum izni de dahil olmak üzere aile yardımları aldı. Kadınlar yaygın istihdam ayrımcılığıyla karşı karşıya kaldılar, çünkü işverenler genellikle erkekleri işe almayı tercih ettiler ve kadınlar düşük ücretli pozisyonlarda aşırı temsil edildi (bkz. bölüm 6).
E. Kabul Edilebilir Çalışma Koşulları
Yasa, yoksulluk gelir düzeyine ilişkin en son tahminden daha yüksek bir ulusal asgari ücret öngörmektedir. Kanun, standart yasal tarım dışı çalışma haftasının, çalışılan ek saat sayısına göre derecelendirilmiş oranlarda ödenmesi gereken fazla mesai tazminatı olmadıkça, 40 saati veya altı günü geçmemesi gerektiğini belirtir. Ev işçileri ve diğer bazı kategoriler haftada 56 saat çalışabilir. Kanun, tüm çalışanlara haftada en az bir 24 saat dinlenme süresi verilmesini şart koşuyor. Zorunlu fazla mesai ile ilgili yasal hükümler bulunmamaktadır.
Hükümet, sağlık ve güvenlik standartlarını belirler ve prensipte işçiler, iş kaybı riskine girmeden kendilerini tehlikeli koşullardan uzaklaştırma hakkına sahiptir, ancak bu nadiren uygulandı.Kanun kayıtlı ekonomideki tüm işçiler için geçerlidir ve iş kanunu milliyeti ne olursa olsun tüm kayıtlı işçiler için geçerlidir. Cezalar ihlalleri caydırmak için yeterli değildi.
Çalışma, Kamu Hizmeti ve İdarenin Modernizasyonu Bakanlığı Çalışma Dairesi, iş kanunlarının uygulanmasından sorumludur, ancak bunu etkili bir şekilde yapmamıştır. ILO, iş müfettişliği personeli ile daha iyi ücret alan (vergi müfettişleri veya eğitim müfettişleri gibi) diğer devlet teftiş departmanlarındaki personel arasındaki önemli bir ücret farkının personelin yıpranmasına yol açtığını bildirdi. Ancak iş müfettişlerinin sayısı iş gücü için yeterliydi. ILO ayrıca, iş teftiş kurulunun işverenler ve hükümet tarafından aşırı etkiye maruz kaldığını ve dolayısıyla teftiş faaliyetinin etkinliğini azalttığını bildirdi.
Çalışan nüfusun çoğunluğu, başta geçimlik tarım ve hayvancılık olmak üzere kayıt dışı sektörde çalışıyordu. Moritanya İşçileri Genel Konfederasyonu'na (CGTM) göre, kadroları dolduran işçilerin sadece yüzde 25'i düzenli ücret alıyor.
Yasaya rağmen, işçi sendikaları gıda işleme endüstrisi de dahil olmak üzere birçok sektörde zorla çalıştırmaya yaklaşan koşullara dikkat çekti. Bu sektörlerde işçiler sözleşmeli veya maaş bordrosu almıyorlardı. Maaşları resmi asgari ücretin altındaydı ve elverişsiz koşullarda çalıştılar. Bazen birkaç ay boyunca maaş alamadılar.
Balıkçılık endüstrisindeki çalışma koşulları da benzer şekilde zordu. Ticari balıkçıların fazla mesai ücreti almadan genellikle haftada 40 saati aştığı bildiriliyor. Ayrıca, balık işleme tesisleri ve tekne imalatçıları tarafından istihdam edilen bazı fabrika işçileri, istihdam koşullarını garanti eden sözleşmeler almadılar. Balıkçı gemileri, işleme tesisleri ve tekne fabrikalarının hükümet tarafından teftiş edilmesi nadir olarak kaldı.
Asgari ücret veya fazla mesai yasalarının ihlali birçok sektörde sıktı, ancak ev içi hizmet, sokak otomatları, zanaatkar balıkçılık, çöp toplama, otobüs ücreti toplama, eşek arabası sürüşü, çıraklık, oto tamir ve diğerlerini içeren kayıt dışı ekonomide daha yaygındı. benzer istihdam türleri. CGTM'ye göre, Ulusal Sosyal Güvenlik Kurumu yıl içinde önceki yıllara kıyasla 187 işyerinde ölüm veya yaralanma kaydetti.