Hatırlayabildiğim kadarıyla bazı yiyeceklere karşı oldukça isteksizdim.Domateslerin kıvamından, muzların dokusundan ve kokusundan ve yoğurdun pürüzsüz olmasından nefret ettim.Ben sadece bazı yiyecekleri sevmemeye başladım - ailem de öyle gördü.
Dilimdeki kaplamayı yedikten sonra sevmediğim için sandviçlerimin tereyağsız yapılmasında ısrar ederdim.Çiğ ete, özellikle de tavuğa dokunmaktan nefret ediyordum çünkü koku beni duvara sürtüyordu ve doku neredeyse sümüksü gibiydi.
Jöle, işlenmiş etler ve pek çok bileşen içeren herhangi bir şey, örneğin önemsiz şeyler, cildimi ürpertti.Duyusal bir aşırı yüklenmeydi ve bunu işleyemiyor gibiydim.Bazı günler, avokado, yumurta veya peynir gibi zevk aldığım yiyeceklerden bile aniden bunaldığım için kendime kızıyordum.
Sadece bir şeyler yemek için neden bu kadar zorlu bir savaş olduğunu anlayamadım.Bunalma duygusu o kadar şiddetliydi ki, belirli bir yiyeceğe tepki verdikten sonra bilinçsizce yemek yemekten kaçınırdım.
20'li yaşlarımın ortalarında DEHB teşhisi kondu ve o zamana kadar nöro-çeşitlilik hakkında hiçbir fikrim yoktu.Aniden her şey anlam kazandı - okuldaki zorluklar, fazla konuşkan olma, odaklanma ve konsantrasyonla mücadele etme, fazla düşünme ve kaygı, hayatımın pek çok unsuru anlamlı hale geldi.
DEHB'nin hayatımı ne kadar ciddi şekilde etkilediğini ve günlük deneyimlerimi nasıl etkilediğini bilmiyordum.Sonunda yaşadığım onca şeye bir cevap bulmak hem rahatlatıcı hem de inanılmaz derecede sinir bozucu ve acı vericiydi çünkü karşılaştığım zorluklardan dolayı kırgın hissediyordum.
Üzüldüm çünkü daha önce bilseydim, bozuklukla başa çıkmak için muhtemelen daha iyi araçlara sahip olurdum.
'Bir yemeğin dokusu, kokusu, kıvamı veya görünümü beni rahatsız edebilir'
Terapistim ve ben, ışıklara, yüksek seslere, kalabalık alanlara ve hatta kıyafetlerimin ve battaniyelerimin dokularına karşı hassasiyet gibi çeşitli şekillerde ortaya çıkan duyusal aşırı yüklenme ile ilgili sorunlarımı tartıştık.
Yiyeceklerle ilgili dokular, kokular ve kıvamlarla ilgili sorunlarımın kesinlikle DEHB'den kaynaklanabileceği aklıma geldi.İnternete danışmaya karar verdim ve DEHB ve otizmlilerle ilişkili bir yeme bozukluğu olan kaçıngan kısıtlayıcı gıda alımı bozukluğu (ARFID) hakkında bilgi edindim.
Araştırma, anoreksiyaya benzer olduğunu, ancak önemli bir farkla - ARFID'li kişilerin, anoreksiya ile uğraşan kişilerde yaygın olarak görülen vücut ağırlığı, boyutu, şekli veya vücut görüntüsü ile ilgilendiğini belirtti.
DEHB'nin yemekle karşılaştığım sorunlarda herhangi bir rol oynayabileceği hakkında hiçbir fikrim yoktu.tüm hayatım boyunca.Bunu gerçekten anlayamadım ya da DEHB ile düzensiz yeme arasındaki bağlantı hakkında sıradan bir kişi için bol miktarda kaynak bulamadım.
Yemekten önce, yeni restoranlara gittiğimde ya da yemek yemek için başka birinin evine gittiğimde uzun süre endişelenme ve endişe duyma eğilimindeyim.
Bir yemeğin dokusunun, kokusunun, kıvamının ve hatta görünümünün beni saatlerce yemek yememe noktasına getirebileceğinden endişeleniyorum.
'Bunu duymak çok nadir'
Terapistim ve ben konuyu uzun uzadıya tartıştık ve neyse ki, kendisi de nörodiverjan bir kadın olarak, beni gerçekten anlıyor ve rahatlatıcı bir şekilde benimle konuşabiliyor ve ilişki kurabiliyor.Duyarlılıkla başa çıkmak için bir ergoterapist ile çalışma önerisi yardımcı oldu.
ARFID ile başa çıkmak son derece zordur çünkü hayatınızı tamamen değiştirir ve başkalarının bakışlarına aşırı odaklanmadan sosyalleşmeyi zorlaştırır.Genel olarak konuşursak, insanların ARFID hakkında hiçbir fikri yoktur, bu nedenle birisi sadece zor veya seçici bir yiyici gibi görünebilir, ki bu gerçek değil.
Keşke bir yemeği bırakmadan tamamlayabilseydim çünkü koku eziciydi - gezinmek o kadar kolay değil.
DEHB'nin gezinmesi inanılmaz derecede zor olan bir parçasıdır, insanlara açıklaması zordur.DEHB hakkında konuştuğumuzda sık sık konuştuğumuz bir şey değil.
ARFID'i duymak o kadar nadir ki, yeme alışkanlıklarımı ve bunların DEHB ile olan bağlantısını açıklamaya çalıştığımda genel halk şaşkın görünüyor.
Dikkat edilmesi gereken ana semptomlardan biri olarak görülmüyor ve deneyimlerime göre, kilo kaybım hakkında yorum yapan birden fazla kişi ve birden fazla gıdadan kaçındığımı ve çoğu zaman öğünleri atladığımı fark ettim çünkü bunaldım. bunun bilincine varmak için duyusal aşırı yüklenme.
Kendimi yemek yemeye zorlamak ve bunalmış ve fiziksel olarak iyi hissetmemekle ilgili önemli bir savaştan sonra, yaşadığım deneyimi tartışmak için uzmanlara ulaşmaya karar verdim.
Yemek yeme ve belirli şeylere karşı hassasiyetle ilgili sorunlarım genel olarak bunaldığımda arttı.Semptomları şiddetlendiriyor gibiydi.
Durumumu yönetebilmemin yollarından biri uzmanlara danışmak, bunalmış hissetmekten kaçınmak için önceden yemek hazırlamak ve duyusal sorunlarımı yönetmek için bir ergoterapist ile çalışmaktı.
DEHB ve kısıtlayıcı yeme hakkında konuşmak 'hayat kurtarıcı olabilir'
Nörodiverjans karmaşık ve çok yönlü bir konudur.Deneyimlerimiz muhtemelen daha kolay olurdu ve semptomlarımız, yalnızca odaklanma ve hiperaktivite ile ilgili sorunlar olarak değil, bütünsel olarak ele alınırsa daha erken yönetilirdi.
Bu, duyusal sorunları tamamen ortadan kaldırmayacak, ancak bu hassasiyetleri daha iyi yönetmek için araçlar sağlayacaktır.
Hangi durumlarda oldukça rahat olduğumu ve beni üzen şeyleri değerlendirmek, güvenli bir ortamda açılmama ve yavaş yavaş maruz kalma terapisi üzerinde çalışmama izin verdi.
DEHB hakkında geniş ve çeşitli konuşmalar yapmamız gerekiyor.Durum herkes için aynı değildir ve bütüncül olarak incelersek ve bu bozukluğun çeşitli kısımlarını tedavi edersek birçok kişiye yardımcı olabilir.
DEHB ve ARFID gibi komorbiditeler hakkında sohbet etmek bazıları için hayat kurtarıcı olabilir, cevaplar sağlayabilir ve hatta başkalarını, vücut üzerinde uzun vadeli etkilere neden olmadan yeme bozuklukları için profesyonel yardım aramaya teşvik edebilir.
Benim görüşüme göre, herkesin çekindiği bu tür belirtiler hakkında damgalanmadan açık konuşmalar yapmak için uzun bir yolumuz var.Hiç kimse düzensiz beslenme hakkında konuşmak istemez, ancak nadir olmamasına rağmen damgalanır.