We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Eczacı Siegfried Mühsam ile Rosalie Seligmann'ın oğlu Erich Mühsam, 6 Nisan 1878'de Berlin'de doğdu. Ebeveynleri ortodoks Yahudilerdi. Erich'in üç kardeşi Elisabeth Margarethe (1875), Hans Günther (1876) ve Charlotte (1881) vardı. Erich bir yaşındayken aile, çocukların yerel okullarda eğitim gördüğü Lübeck'e taşındı. (1)
Genç bir adam olarak şair olmak için güçlü bir arzusu vardı: "Ben tamamen şiirimle tanımlandım ve eğer insanlara sunabileceğim tek şey şiirim olsaydı, o zaman insanların basit ihtiyaçlarını karşılayan bir otobiyografi yazabilirdim. tasnif için edebiyat tarihçileri... Okuldan ya da ailelerden destek almadan ilk şiir denemeleri. Şiir, görevden uzaklaşma olarak görülüyordu ve gizlice takip edilmesi gerekiyordu." (2)
Mühsam, "sosyalist ajitasyon" nedeniyle on altı yaşında okuldan atıldı. Okul müdürüne göre Mühsam, konuşmasını sosyalist bir gazeteye sızdırmıştı. Lübecker Volksboten (Messenger for the People): "Sonuç olarak, dergi okulumuz hakkında skandal ve utanç verici bir makale yayınladı ve konuşmamın kısaltılmış, çarpıtılmış, alaycı ve alaycı yorumlarla yeniden basımı - gerçekte, hem içerik hem de biçim konuşması asil, sıcak ve ölçülüydü. Mühsam bu aldatıcı ihanetle kendini okulun sınırlarını aşmış ve okulla tüm bağlarını koparmıştır." (3)
Babasının isteği üzerine Mühsam eczacı çırağı oldu. Annesinin ölümünden kısa bir süre sonra Berlin'e taşındı. Diğer solcu düşünürlerle ilişki kurdu. Bu, babasıyla çatışmaya soksa bile, onu gerçek tutkusu olan yazmaya teşvik eden sosyal reformcu Heinrich Hart'ı içeriyordu. Başka bir arkadaşına göre, Hart şunları söyledi: "Biraz açlıktan ve bazı yanlış adımlardan korkmuyorsanız, o halde devam edin ve yapmanız gerekeni yapın! İnsan, bir insanı istediğini yapmaktan nasıl vazgeçirebilir?" (4)
Mühsam daha sonra şunları savundu: "Genç yaşta bile, devlet aygıtının tüm sosyal kurumların adaletsizliğini belirlediğini anladım. Devletle ve onun kendini ifade ettiği biçimlerle - kapitalizm, emperyalizm, militarizm, sınıf egemenliği, siyasi yargı, devletle savaşmak, ve her türlü baskı - her zaman eylemlerimin motivasyonu olmuştur. Anarşizmin ne olduğunu bilmeden önce anarşisttim. Toplumsal dokudaki adaletsizliğin kökenlerini anlamaya başladığımda sosyalist ve komünist oldum." (5)
Mühsam, önde gelen bir anarşist olan Gustav Landauer'in fikirlerinden derinden etkilendi. "Landauer tüm hayatı boyunca bir anarşistti. Ancak, onun çeşitli fikirlerini belirli bir anarşist kolun gözlüklerinden okumak, onu bir bireyci, komünist, kolektivist, terörist ya da pasifist olarak övmek ya da mahkum etmek son derece gülünç olurdu... Landauer, anarşizmi asla politik veya örgütsel olarak sınırlı bir doktrin olarak değil, düşünce ve eylemde düzenli özgürlüğün bir ifadesi olarak görmedi." (6)
İkisinden daha genç ve siyaseten daha az deneyimli olan Mühsam'ın başlangıçta Landauer'e benzediği; bir öğretmen-öğrenci dinamiği, ilişkilerini uzun süre karakterize etti. "Ancak, Mühsam fikirlerinde açıkça bağımsızdı ve kısa süre sonra etki bakımından Landauer'a eşitti. İkisi arasındaki en dikkate değer farklardan biri, Mühsam'ın parti komünizmine açıklığıydı, Landauer tarafından asla paylaşılmadı. Karakter farklılıkları da vardı: Landauer genellikle filozof ve bilgeydi, Mühsam ise herkesin bildiği gibi huzursuz ve huysuz... Mühsam kendini tutkuyla özgür aşk ya da eşcinsellerin hakları tartışmalarına kaptırırken, Landauer bu konularda temkinli davrandı ve evliliği ve aileyi her zaman dönemin önemli minyatür örnekleri olarak tuttu. sosyalist bir toplum inşa etmek için topluluklar." (7)
Bu dönemde bir diğer arkadaş Rudolf Rocker'dı. Daha sonra Mühsam'ın kişiliği hakkında şu yorumu yaptı: "Bu adamda çocuksu ve sınırsız, neşeli bir şey vardı; hiçbir kişisel kederin, hiçbir sefaletin silemeyeceği bir şey. Neredeyse lirik bir tutkuyla proletaryaya inanıyordu... doğal arzu. özgürlük için ve ne zaman bu varsayıma karşı çıksam bu onu derinden üzdü... Mühsam bir mümindi. İnancı dağları yerinden oynatabilirdi. O, hayatın gerçeği ile hayalleri arasında net bir fark olmayan bir şairdi." (8)
Augustin Souchy, Mühsam'ın yeteneklerini takdir eden bir başka anarşistti: "Büyüleyici bir kişiliği vardı; ruhani, hayal gücü kuvvetli, esprili, komik ve büyük bir ironi duygusuna sahipti - aynı zamanda kibar, yardımsever ve empatik biriydi... Erich'in yüreği elinde, kanında da yoldaşlık vardı." Mühsam, Frank Wedekind ile de arkadaş oldu. Bir keresinde Mühsam'a, "Hep farklı yönlere giden iki ata biniyorsun. Bir gün senin bacaklarını koparacaklar!" dedi. Mühsam, "Birini bırakırsam dengemi kaybederim ve boynumu kırarım" diye cevap verdi. (9)
1908'de Mühsam ve Gustav Landauer, Mayıs 1908'de "sosyalizmi gerçekleştirme konusunda ciddi olan tüm insanları birleştirmek" hedefiyle Sozialistischer Bund'u kurdular. Landauer ve Mühsam, yeni bir sosyalist toplumun temel hücreleri olarak küçük bağımsız kooperatiflerin ve komünlerin yaratılmasına ilham vermeyi umuyorlardı. Yeni organizasyonu desteklemek için Landauer Der Sozialist, bunu Sosyalist Bund Dergisi olarak nitelendiriyor. (10)
Chris Hirte bunun iyi bir kombinasyon oluşturduğunu savundu: "Bir odada oturmak ve Landauer'in yaptığı gibi anarşist yerleşimleri hayal etmek Mühsam'ın tarzı değildi. Hayatın ortasında olmalıydı; hayatın olduğu yerde olmalıydı. şeylerin mayalanıp demlendiği en renkli hali." Diğer önemli üyeler arasında Martin Buber ve Margarethe Faas-Hardegger vardı. Zirvede, grupla ilişkili yaklaşık 800 kişi vardı. Landauer şunları savundu: "Sosyalist Bund'daki sosyalistler ile komünistler arasındaki fark, farklı bir gelecek toplum modeline sahip olmamız değil. Aradaki fark, herhangi bir modelimizin olmamasıdır. Geleceğin açıklığını benimsiyor ve onu belirlemeyi reddediyoruz. İstediğimiz şey, sosyalizmi gerçekleştirmek, şimdi gerçekleşmesi için elimizden geleni yapmak." (11)
Gabriel Kuhn'a göre: "Birkaç çekişme noktası vardı. En önemli ilgili konular aile hayatı ve cinsellik. Çekirdek aileyi karşılıklı yardımlaşma ve dayanışmanın sosyal çekirdeği olarak gören Laudauer, defalarca Mühsam'ın öfkesini çekti. özgür aşka ve cinsel deneylere güçlü bir şekilde inanıyordu.Çatışma 1910'da Landauer'in makalesinin yayınlanmasıyla doruğa ulaştı. Tarnowska, Landauer'in ahlaki ve sosyal yozlaşma için sadece bir bahane olarak gördüğü özgür aşkın sert bir eleştirisi. Mühsam bir süre dostluğun tehdit edildiğini bile gördü, ancak ikisi kısa sürede farklılıklarını çözmeyi başardı." (12)
Gustav Landauer, Margarethe Faas-Hardegger'i çekirdek aileyi sorgulayan ve ortak çocuk yetiştirmeyi savunan bir makale için eleştirdiğinde de onun ilişkisine zarar verdi. Mühsam'a "Başkaları için fikir ve planları benimsemek ve uygulamak benim için her zaman zor oldu" diye itiraf etti. Mühsam, "Onu ancak kararlı ve korkusuz bir savaşçı, günlük ilişkilerde kibar, yumuşak ve cömert, ancak önemli konularda hoşgörüsüz, sert ve kibir noktasına kadar inatçı olarak görenler onu anlayabilir. gerçekten öyleydi." (13)
Nisan 1911'de Mühsam aylık dergiyi kurdu. Menschlichkeit için Kain-Zeitschrift (Cain - İnsanlık Dergisi). Neredeyse tek kişilik bir operasyon olan sosyalist dergi, Mühsam'a mütevazı bir yaşam garanti edecek kadar sattı. Mühsam ilk baskısında şöyle yazmıştı: "Bu dergi sermayesiz kurulmuştur. Herhangi bir ilkeden dolayı değil, sermaye olmadığı için." (14) Otobiyografisinde sadece bir gazeteci olmadığına dikkat çekti: "Bildiri dağıtmak, kapı kapı gezmek gibi sıkıcı siyasi işler yaptım, grup toplantılarında konferanslar verdim, büyük toplantılarda konuşmalar yaptım." (15)
Mühsam, Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle ilgili tartışmalı bir yorumda bulundu: "Yabancı orduları kadınlarımızdan ve çocuklarımızdan, kasabalarımızdan ve tarlalarımızdan uzak tutabilmemiz dileğiyle tüm Almanlarla birleştim." Daha sonra arkadaşlarından özür diledi ve sözleri "kaygı, korku, zihinsel gerginlik ve duygusal kargaşanın baskısı altında" yazdığını itiraf etti. (16) Mühsam'ın bu açıklamayı geri çekmesi ve savaş karşıtı faaliyetlerde Gustav Landauer'e katılması çok uzun sürmedi. (17)
Mühsam çok karışık bir hayat sürdü ama sonunda bir hancının kızı olan Zenzl Elfinger ile çok yakınlaştı. Aralık 1914'te günlüğüne şunları yazdı: "Bu sabah yatağıma oturduğunda benim için ne kadar değerli olduğunu anladım. Bir sevgilide en çok istediğim şeye yaklaşıyor: Annemin yerine geçecek biri. başımı kucağına koyabilir ve beni sessizce saatlerce okşamasına izin verebilir. başka kimseyle aynı şeyi hissetmiyorum. onun sevgisi benim için son derece önemli ve ona bu zor zamanlarda bazen fark ettiğimden daha fazla teşekkür etmeliyim. Belki bir gün bunun bir kısmını geri verebilirim!" (18)
Temmuz 1915'te Siegfried Mühsam öldü. Erich Mühsam, bir yazar, bohem ve politik aktivist hayatı için eczacılık kariyerini terk ettiğinden beri çok kötü bir ilişkileri vardı, ama yine de mali açıdan güvence altına almak için yeterli parayı miras alacağına inanıyordu. Bu olmadı ve günlüğüne şunları yazdı: "Şimdi tüm sefalet yeniden başlıyor - tek fark, yaklaşan bir miras adına artık borç para alamayacağım." (19)
Eylül 1915'te Erich Mühsam, Zenzl Elfinger ile evlendi. Devam eden karışıklık ve ilgili sorunlara rağmen, onun hayat boyu arkadaşı olarak kaldı. Mühsam, savaş karşıtı faaliyetlerinin bir sonucu olarak, 24 Nisan 1918'de Münih'ten küçük bir Bavyera kasabası olan Traunstein'a sürüldü. 28 Ekim'de Amiral Franz von Hipper ve Amiral Reinhardt Scheer, filoyu İngiliz Kanalı'nda İngiliz Donanmasına karşı son bir savaş için göndermeyi planladı. Wilhelmshaven merkezli donanma askerleri, gemilerine binmeyi reddetti. Ertesi gün denizciler emirlere uymayı reddedince isyan Kiel'e yayıldı. Alman Donanması'ndaki denizciler ayaklandı ve Rusya'daki sovyetlere dayalı konseyler kurdular. 6 Kasım'a kadar devrim Batı Cephesi'ne ve Almanya'daki tüm büyük şehirlere ve limanlara yayıldı. (20)
7 Kasım 1918'de Bağımsız Sosyal Demokrat Parti (USPD) üyesi Kurt Eisner, Bavyera'da Sosyalist Cumhuriyet'i kurdu. Eisner, bu devrimin Rusya'daki Bolşevik Devrimi'nden farklı olduğunu açıkça ortaya koydu ve tüm özel mülkiyetin yeni hükümet tarafından korunacağını duyurdu. Bavyera Kralı III. Ludwig tahttan çekilmeye karar verdi ve Bavyera Konsey Cumhuriyeti ilan edildi. Eisner'ın programı demokrasi, pasifizm ve anti-militarizmdi. Mühsam, devrime katılmak için hemen Münih'e döndü. Şehre dönen diğer sosyalistler arasında Ernst Toller, Otto Neurath, Silvio Gesell ve Ret Marut vardı. Eisner ayrıca Gustav Landauer'e kendisini Münih'e davet ettiğini yazdı: "Sizden istediğim şey, bir konuşmacı olarak ruhların dönüşümünü ilerletmenizdir." Landauer, devrimi hem uygulamak hem de korumak için kurulmuş birkaç konseyin üyesi oldu. (21)
Konrad Heiden şunları yazdı: "6 Kasım 1918'de, o (Kurt Eisner) neredeyse bilinmiyordu, en fazla birkaç yüz destekçisi vardı, politik bir şahsiyetten çok edebi bir şahsiyetti. Vahşi kır sakallı, küçük bir adamdı. -nez ve kocaman siyah bir şapka.7 Kasım'da birkaç yüz adamıyla Münih şehrine yürüdü, parlamentoyu işgal etti ve cumhuriyeti ilan etti.Sanki büyülenmişçesine Kral, prensler, generaller ve bakanlar dağıldılar. bütün rüzgarlar." (22)
Bavaia'da Kurt Eisner, Ulusal Meclis'te Alman Sosyal Demokrat Partisi (SDP) ile koalisyon kurdu. Bağımsız Sosyal Demokrat Parti (USPD) toplam oyların yalnızca %2,5'ini aldı ve SDP'nin istikrarlı bir hükümet kurmasına izin vermek için istifa etmeye karar verdi. 21 Şubat 1919'da Münih'te Anton Graf von Arco auf Valley tarafından suikaste uğradığında istifasını Bavyera parlamentosuna sunmak üzereydi. (23)
ISP liderini öldürmeden önce "Eisner bir Bolşevik, bir Yahudi, Alman değil, kendini Alman hissetmiyor, tüm vatansever düşünce ve duyguları alt üst ediyor. bu toprak." SDP'den Johannes Hoffmann, Bavyera Devlet Başkanı olarak Eisner'in yerini aldı. Silahlı bir işçi toplanmış parlamentoya girdi ve Sosyal Demokrat Parti liderlerinden birini vurarak öldürdü. Milletvekillerinin çoğu korku içinde şehirden kaçtı. (24)
Alman Komünist Partisi (KPD) üyesi Max Levien, devrimin yeni lideri oldu. Rosa Levine-Meyer şunları savundu: "Levien... çok zeki ve bilgili bir adamdı ve mükemmel bir konuşmacıydı. Kitleler üzerinde muazzam bir çekicilik sergiledi ve büyük bir abartma olmaksızın Münih'in devrimci idolü olarak tanımlanabilirdi. Ancak popülaritesini açık fikirliliğinden ve devrimci çıkarlarından çok zekasına ve zekasına borçluydu." (25)
7 Nisan 1919'da Levien, Bavyera Sovyet Cumhuriyeti'nin kuruluşunu ilan etti. Bir devrimci arkadaşı olan Paul Frölich daha sonra şunları söyledi: "Sovyet Cumhuriyeti, işçi sınıfının acil ihtiyaçlarından doğmadı... Bir Sovyet Cumhuriyeti'nin kurulması, Bağımsızlar ve anarşistler için siyasi ofislerin yeniden düzenlenmesiydi... yeşil masadaki pazarlıkları kapandığında Sovyet Cumhuriyeti kuruldu... Dışarıdaki kitleler onlar için bu küçük tanrıların ellerinden kurtuluş armağanını alacak olan inananlardan biraz daha fazlasıydı. Cumhuriyet ancak kitle hareketinin onlardan çok uzak olmasıyla ortaya çıkabilirdi. Sovyet Cumhuriyeti'ni elde ederken en önemli bileşen olan konseylerden yoksundular." (26)
Bağımsız Sosyalist Parti'nin bir üyesi olan Ernst Toller, devrimci konseyde büyüyen bir nüfuz haline geldi. Rosa Levine-Meyer şunları iddia etti: "Toller, Bavyeralı Lenin'i oynama ihtimaliyle bu fırsatı kaçıramayacak kadar sarhoştu. Müstakbel müttefiklerine layık olduğunu kanıtlamak için, sloganlarından birkaçını ödünç aldı ve onları sosyal demokratlara şart olarak sundu. Sınıf bilinçli proletaryanın diktatörlüğü, sanayinin, bankaların ve büyük mülklerin sosyalleştirilmesi, bürokratik devlet ve yerel yönetim mekanizmasının yeniden örgütlenmesi ve İşçi ve Köylü Konseyleri tarafından idari kontrol; burjuvazi için zorunlu çalışma, bir Kızıl Ordu'nun kurulması vb. - toplam on iki koşul." (27)
Chris Harman'ın yazarı Kayıp Devrim (1982) şunları belirtmiştir: "Bu arada, nüfusun büyük bir bölümünün koşulları her geçen gün daha da kötüleşiyordu. Şehirde şu anda yaklaşık 40.000 işsiz vardı. Şiddetli soğuk bir Mart, kömür stoklarını tüketti ve tüm yakıt tayınlarının iptaline neden oldu. şehir belediyesi iflas etti, kendi çalışanları kağıt para birimini kabul etmeyi reddetti." (28)
Alman Komünist Partisi (KPD) üyesi Eugen Levine, Berlin'den Münih'e geldi. KPD liderliği, liderleri Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg ve Leo Jogiches'in yetkililer tarafından öldürüldüğü Ocak ayında Berlin'deki olayların tekrarlanmaması konusunda kararlıydı. Levine'e "hükümet birliklerinin herhangi bir askeri eyleminden kesinlikle kaçınılması gerektiği" talimatı verildi. Levine hemen partiyi, Erich Mühsam ve Gustav Landauer liderliğindeki anarko-komünistlerden açıkça ayırmak için yeniden örgütlemeye başladı. Berlin'e, kontrolü altında yaklaşık 3.000 KPD üyesi olduğunu bildirdi. Karısına yazdığı bir mektupta "birkaç gün içinde macera sona erecek" yorumunu yaptı. (29)
Levine, Max Levien deklarasyonuna rağmen şehirde çok az şeyin değişmediğine dikkat çekti: "Sovyet Cumhuriyeti'nin üçüncü günü... Fabrikalarda işçiler, kapitalistler için daha önce hiç olmadığı kadar çok çalışıyor ve ağır ağır çalışıyorlar. Ofislerde aynı kraliyet ailesi oturuyor. Sokaklarda kapitalist dünyanın eski silahlı muhafızları düzeni sağlıyor. Savaş vurguncularının ve kâr avcılarının makasları hâlâ kesiliyor. Kapitalist basının döner presleri hâlâ tıkırdıyor, zehir ve öfke, yalanlar ve iftiralar saçıyor. devrimci aydınlanma için can atan halka... Tek bir burjuva silahsızlanmadı, tek bir işçi silahlanmadı." Levine şimdi 10.000'den fazla tüfek dağıtılması için emir verdi. (30)
Almanya Cumhurbaşkanı Friedrich Ebert, Münih'i almak için General Burghard von Oven komutasındaki 30.000 Freikorps'u ayarladı. Şehrin yaklaşık 30 km güneybatısındaki Starnberg'de, silahsız 20 sağlık görevlisini öldürdüler. Kızıl Ordu, seçimin silahlı direniş ya da idam olduğunu biliyordu. Bavyera Sovyet Cumhuriyeti şu açıklamayı yaptı: "Beyaz Muhafızlar henüz galip gelmediler ve zaten gaddarlık üstüne vahşet yığıyorlar. Esirlere işkence edip infaz ediyorlar. Yaralıları öldürüyorlar. Cellatların işini kolaylaştırmayın. Canlarınızı pahalıya satın. " (31)
Erich Mühsam tutuklandı ve bir kalede on beş yıl hapse mahkûm edildi. Birkaç hafta sonra, Almanya'ya parlamenter bir anayasa veren Weimar Cumhuriyeti kuruldu. Gabriel Kuhn şunları savundu: "Bir kaleye kapatılmak -genellikle siyasi muhalifler için verilen bir cezadır- genel hapishane nüfusuna kıyasla belirli ayrıcalıklar anlamına geliyordu, özellikle de gün boyunca toplu toplantılar ve etkinlikler için hücrelerin açılması, ama aynı zamanda bu cezanın artması anlamına geliyordu. taciz, kağıtlara, günlüklere el konulmasından tecrit ve gıda yoksunluğu gibi cezalara kadar uzanan Mühsam'ın sağlığı o yıllarda çok kötüleşti." (32)
Mühsam hapisteyken kısa süreliğine Alman Komünist Partisi'ne (KPD) katıldı. Bir arkadaşı Martin Andersen Nexø'ya yazdığı bir mektupta şunları söyledi: "Yakın zamanda Komünist Parti'ye katıldım - elbette parti çizgisini takip etmek için değil, içeriden ona karşı çalışabilmek için." (33) Ayrıca Lenin ve Bolşevikleri övdü ama Rusya'da anarşistlere nasıl davranıldığını duyunca KPD'den ayrıldı. (34)
Mühsam, 20 Aralık 1924'te cezaevinden çıktı. Berlin'e vardığında büyük bir sempatizan topluluğu tarafından karşılandı. Olay yeri daha sonra gazeteci Bruno Frei tarafından şöyle anlatıldı: "Basın kartım sayesinde polis bariyerlerini geçebildim. Kask takan güvenlik güçleri, hem yürüyerek hem de at üzerinde, istasyonu kapatmıştı. Meydanda. önünde yüzlerce, belki bin kadar işçi ve bayraklı genç vardı.Cumhuriyet tapusu: Erich Mühsam'ı selamlamak! Münih'ten gelen ekspres tren geldiğinde birkaç genç geliş salonuna girmeyi başardı. Mühsam, eşi Zenzl ile birlikte bariz bir acı içinde trenden indi.Genç işçiler onu omuzlarına aldı... Mühsam gözyaşlarına hakim olamadı ve yoldaşlara teşekkür etti.Birisi şarkı söylemeye başladı. Enternasyonal. Tam o sırada Mühsam'ın çevresinde toplananlara miğferli kalabalık saldırdı. Onlara bağırdılar, ittiler ve coplarla vurdular. Ancak yoldaşlar cesaretle direndiler, Mühsam'ı korudular ve onu dışarı çıkardılar. Maalesef polis meydandan işçileri kovalamaya başlamıştı bile... Pek çoğu tutuklandı ve yaralandı." (35)
Mühsam, Devrimci Proletaryanın Birleşik Cephesi'ni kurdu, ancak sonunda destek bulamadığı için çöktü. Ayrıca Almanya Komünist Anarşistler Federasyonu (FKAD) ile birlikte çalıştı, ancak 1925'te "Temel anarşist ilkelerle bağdaşmayan" "Komünist Parti'nin çıkarlarına yönelik açık propaganda" yürüttüğü için ihraç edildi. Mühsam, "Alman anarşistlerinin çoğunluğunun ideoloji ve taktikleriyle her zaman aynı fikirde olmayan bir anarşist" olduğunu söyleyerek misilleme yaptı. (36)
Ekim 1926'da dergiye başladı. fanatiği. Tiyatronun ve genel olarak sanatın politik önemini ele alan devrimci bir dergiye ihtiyaç olduğunu savundu. İlk baskının tamamı Mühsam tarafından yazılmıştı: "Başkalarından hiçbir katkı olmayacak. Neredeyse altı yıldır Bavyera esaretindeydim ve düşüncelerimi daha geniş bir kitleye sunmam fiilen yasaktı... İnsanlar bana mütevazı on altı sayfa vermeli. Her ay doldurmayı planlıyorum, böylece sonunda kimsenin basmayacağı fikirleri yayabilirim." (37)
Mühsam, Bertolt Brecht, Ernst Toller, George Grosz, John Heartfield ve Erwin Piscator gibi solcu sanatçı ve yazarların çalışmalarını destekledi: "Ajitasyon sanatı iyi ve gereklidir. Proletarya tarafından hem devrimci zamanlarda hem de günümüzde ihtiyaç duyulmaktadır. Ama sanat olmalı, yetenekli, canlı ve ışıltılı.Bütün sanatların ajitasyon potansiyeli vardır, ama dramadan başka bir şey değildir.Tiyatroda, yaşayan insanlar yaşayan tutkuyu sunarlar.Burada,her yerde olduğundan daha fazla gerçek sanat gerçek inancı iletebilir. Burada, devrimci bir işçi fikri hayata geçirilebilir... Sanat insanlara ilham vermeli ve ilham ruhtan gelir.İşçilerin zihinlerini sanatın yardımıyla öğretmek bizim görevimiz değil - bu bizim görevimizdir. Sanatın ruhu sınır tanımadığı için, sanatın yardımıyla işçilerin zihinlerine ruh getirme görevidir.Bununla ne diyalektiğin ne de tarihsel materyalizmin hiçbir ilgisi yoktur; proletaryayı coşturabilecek ve alevlendirebilecek tek sanat, sanattır. bir t şapka zenginliğini ve ateşini özgürlük ruhundan alır." (38)
Mühsam etkili bir konuşmacıydı. Fritz Erpenbeck, "(Mühsam) kitleleri yakalamayı başardı. Gerçek bir tutkuyla konuştu ve insanların duygularına hitap etti... Olayları öyle bir katılımla anlattı ki, gerçek insanların ona inandığını hissetti." Rudolf Rocker şöyle yazdı: "Bir insan olarak Mühsam, tanıdığım en güzel insanlardan biriydi. Hiçbir partiye ait değildi, yani birçok insanda olduğu gibi içindeki insanlık yok edilmemişti. O her zaman vardı. davranışlarında asil, sadık ve kendini adamış bir arkadaş ve son derece düşünceli ve eğlenceli bir ev sahibi." (39)
Adolf Hitler'in 1933'te iktidara gelmesinden sonra Mühsam, Nazi Partisi'ne karşı kampanya yürüttü. 28 Şubat 1934'te tutuklandı ve Oranienburg'daki bir toplama kampına yollandı. Arkadaşı Alexander Berkman, durumunun ayrıntılarını yayınladı: "Dün Almanya'dan bir not aldım. İdealist, devrimci ve Yahudi Erich Mühsam, Hitler'in ve takipçilerinin nefret ettiği her şeyi temsil ediyor. Kültürel ve ilerici yaşamı yok etmeye çalışıyorlar. Almanya'da onu yok ederek. Mühsam, Landauer, Levine ve Toller gibi adamlarla birlikte Münih Devrimi'ndeki olağanüstü rolü nedeniyle Hitler'in küçümsemesinin özel bir nesnesi haline geldi." (40)
Bir mahkûm arkadaşı daha sonra Mühsam'ın düzenli olarak nasıl dövüldüğünü hatırladı: "Erich sendeledi, bir bankanın üzerine tökezledi ve bazı hasır şiltelere düştü. Gardiyanlar onun ardından atladı, daha fazla darbe vurdu. Hareketsiz kaldık, yumruklarımızı sıktık ve dişlerimizi gıcırdattık, mahkum ettik. En ufak bir direniş belirtisinin bizi on dört gün boyunca deliğe ya da doğrudan tıbbi koğuşa göndereceğini deneyimlerimizden biliyorduk. Sonunda, gardiyanlar Erich'i tekrar kaldırdı ve onunla alay etti... Yumruklarıyla Erich'e tekrar vurdular. . Hasır şiltelere geri düştü, gardiyanlar onu takip etti ve ona vurmaya ve tekmelemeye devam etti." (41)
Bir diğer tutuklu John Stone, 10 Temmuz 1934'te Erich Mühsam'ın nasıl öldürüldüğünü şöyle anlatıyor: "Akşam Mühsam'a kamp komutanlarını görmesi emredildi. Kendimi asmamı istiyorlar - ama onlara iyilik yapmayacağım. Her zamanki gibi akşam 8'de yattık. Akşam 9'da Mühsam'ı hücresinden aradılar. Bu onu canlı olarak son görüşümüz oldu. Olağandışı bir şeylerin olduğu açıktı. O gece bahçedeki tuvaletlere gitmemize izin verilmedi. Ertesi sabah nedenini anladık: Orada Mühsam'ın hırpalanmış cesedini tahta bir çubuğa bağlı bir ipe sarkan bulduk. Açıkçası, sahnenin bir intihar gibi görünmesi gerekiyordu. Ama değildi. Bir adam kendini asarsa, ağırlıktan bacakları gerilir ve dili ağzından dışarı çıkar. Mühsam'ın vücudu bu belirtilerin hiçbirini göstermedi. Bacakları bükülmüştü. Ayrıca, ip, gelişmiş bir bowline düğümü ile çubuğa bağlandı. Mühsam bu konularda hiçbir şey bilmiyordu ve bağlayamayacaktı. Son olarak, vücut yakın zamanda kötüye kullanımın açık belirtilerini gösterdi. Mühsam asılmadan önce dövülerek öldürülmüştü." (42)
Zenzl Mühsam, eşinin ölümünü arkadaşı Rudolf Rocker'a doğruladı: "Seninle konuşmam gerekiyor. 16 Temmuz'da Erich'im Waldfriedhof Dahlem'e gömüldü. Cenazeye gitmeme izin verilmedi çünkü akrabalarım korkuyordu. Hapishanedeki yoldaşları dışında işkence gördüğünü gören tek canlı tanık bendim.Erich'in öldüğünü gördüm canım.Çok güzel görünüyordu.Yüzünde korku yoktu;soğuk elleri o kadar güzeldi ki... Onlara veda öpücüğü verdim.Erich ile bir daha asla konuşmayacağımı her gün daha iyi anlıyorum.Asla.Acaba bu dünyada bunu anlayabilen var mı?Arkadaşlarımla Prag'dayım.Henüz gerçek huzuru bulamadım. yorgun olmama rağmen çok yorgunum. Para sorun. Şimdilik burada kalmalıyım. Yetkililer, polis vs. bana çok iyi davranıyor." (43)
Bir insanın hayatını belirleyen dışsal gerçekler değildir; kişinin yaşadığı içsel değişimlerdir. Bir kişinin çevresi üzerindeki etkisini tanımlarlar. Bir bireyin hayatındaki olaylar, yalnızca genel olarak hayatın olayları bağlamında ilgi çekicidir. Kişisel yaşamları hiçbir zaman sosyal yaşamla ilgisi olmayan bireyleri incelemek, insan ruhuyla ilgilenenler için çok ilginç olabilir, ancak bunların toplumla hiçbir ilgisi yoktur.
Tamamen şiirimle tanımlansaydım ve insanlara sunabileceğim tek şey şiirim olsaydı, edebiyat tarihçilerinin basit sınıflandırma ihtiyaçlarını karşılayan bir otobiyografi yazabilirdim.
6 Nisan 1878'de Berlin'de doğdu. Lübeck'te çocukluk, gençlik, lise. Bu çocuğu anlamayan ve onun özel özelliklerini görmeyen öğretmenler. Başka kimse de yapmadı. İsyan, tembellik ve mantıklı bir sonuç olarak "garip" şeylerle meşgul olmak. Şiir, görevden uzaklaşma olarak görülüyordu ve gizlilik içinde takip edilmesi gerekiyordu. Birçok şakaya karışmış ve bir lise birinci sınıf öğrencisi olarak, sosyal demokrat gazeteye iç okul meseleleri hakkında bir rapor iletmiş ve bunun sonucunda “sosyalist faaliyetler”den kovulmuştur.
Bir yıl lise ikinci sınıf öğrencisi olarak Parchim, Mecklenburg'da, ardından bir eczanede çırak olarak Lübeck'e geri döndü. Farklı eczanelerde çalıştı ve 1900'de Berlin'e taşındı. Hart kardeşlerin Neue Gemeinschaft'ına bağımsız yazar olarak katıldı. Birçok tanınmış kişiyle tanışma ve Gustav Landauer, Peter Hille, Paul Scheerbart ve diğerleriyle arkadaşlık. Bohem hayat. İsviçre, İtalya, Avusturya, Fransa'ya seyahat eder. Son olarak 1909'da Münih'e yerleşti. Kabare ve tiyatro eleştirmeni olarak çalıştı. Bir sürü yazı, çoğunlukla polemik yazıları. Frank Wedekind ve diğer birçok şair ve sanatçı ile dostane etkileşim. Üç cilt şiir ve dört oyun yayımlandı. 1911'den 1914'e kadar aylık edebi ve devrimci derginin editörü Kain-Zeitsdbrirt kürk MensdblidbkeitKasım 1918'den Nisan 1919'a kadar Alman Devrimi'ne odaklanan bir dergi olarak yayınlandı. O zamandan beri karşı-devrimci Bavyera devletinin elindeyim.
Yine, hayatım sadece edebi başarılarımla tanımlansaydı, o zaman bu bilgi yeterli olurdu. Ancak bir yazar olarak işimi, özellikle şiirimi yalnızca ruhumun bir arşivi olarak, yalnızca kim olduğumun kısmi bir ifadesi olarak görüyorum. Bir insanın kişiliği, akıl ve kalp tarafından toplanan tüm dış izlenimlerin sonucudur. Kişiliğim devrimcidir. Kişisel gelişimimde ve faaliyetlerimde hem özel hem de sosyal hayatta bana dayatılan her şeye her zaman direndim. Erken çocukluğumdan beri böyle yaptım.
Küçük yaşta bile, devlet aygıtının tüm sosyal kurumların adaletsizliğini belirlediğini fark ettim. Toplumsal dokudaki adaletsizliğin kökenlerini anlamaya başladığımda sosyalist ve komünist oldum. Görüşlerime açıklık getirmeyi Gustav Landauer'e borçluyum: Sosyal demokrat hükümet tarafından Bavyera Devrimi'ni ezmek için çağrılan beyaz muhafızlar onu öldürene kadar o benim öğretmenimdi.
Devrimci faaliyetim beni sık sık devletle çatışmaya soktu. 1910'da, sözde lümpen proletarya içinde sosyalist bilinci yükseltmeye çalıştığım için bir yargıcın önüne çıktım. Savaş sırasında Almanya'nın kaderini belirleyenlere aktif olarak karşı çıktım. Anavatanda tıbbi bir hizmetli olarak hizmet etmeyi reddettiğim için Traunstein'da gözaltına alındım. "Büyük Zaman" yenilgi ve çöküşle bitene kadar orada kaldım.
Devrim beni ilk saatten itibaren görev yerimde buldu. Devrimci İşçi Konseyi üyesiydim. Eisner'ın taviz politikasına karşı savaştım. Bavyera Konseyi Cumhuriyeti'nin ilanına katıldım. Bir askeri mahkeme tarafından bir kalede on beş yıl hapse mahkûm edildim.
Bu adamda çocuksu ve sınırsız, neşeli bir şey vardı; hiçbir kişisel üzüntünün, hiçbir ıstırabın silemeyeceği bir şey. doğal özgürlük arzusu ve bu varsayıma ne zaman meydan okusam, bu onu derinden üzüyordu. Ruhu, bir zamanlar Rusya gençliğinin -Bakunin'in çağrısı üzerine "halka giden"lerin- ruhlarını dolduran aynı inançlarla doluydu. Muhsam bir mümindi. Hayatın gerçekleri ile hayalleri arasında net bir fark olmayan bir şairdi....
Mühsam bir insan olarak tanıdığım en güzel insanlardan biriydi. Davranışlarında her zaman asil, sadık ve kendini adamış bir arkadaş ve son derece düşünceli ve eğlenceli bir ev sahibi oldu."
Basın kartım sayesinde polis bariyerlerini geçebildim. Tam o sırada Muhsam'ın çevresinde toplananlara miğferli kalabalık saldırdı. Ancak yoldaşlar cesaretle direndiler, Miihsam'ı korudular ve onu dışarı çıkardılar. Birçoğu tutuklandı ve yaralandı.
Yoldaşlarımızdan Erich Muhsam'a hareketimize zarar vermek için kullandığı platformları artık vermemelerini rica ediyoruz Muhsam'ın kendisine hâlâ anarşist demesinin bir önemi yok Bu fırsatı, Miihsam'ın "parti dışı" faaliyetini açıkça belirtmek için kullanıyoruz. KPD'nin kontrolü altındaki örgütler anarşist değildir ve onu artık bir anarşist olarak görmüyoruz.
Başkalarından katkı olmayacaktır. People ought to grant me the modest sixteen pages I intend to fill every month, so that finally I can propagate ideas that no one else will print.
Agitational art is good and necessary. Neither dialectics nor historical materialism have anything to do with this; the only art that can enthuse and enflame the proletariat is the one that derives its richness and its fire from the spirit of freedom.
One evening the iron gate to our ward was opened. Achtung!" Everyone jumped up. Two wardens appeared. "Mühsam, step up!" One of the wardens, a big fellow with broad shoulders, held an issue of Arbeiterturri (The Workers) in his hands. "Mühsam, here is an article about you." Then he turned to us: "You have an important figure among you!" Back to Mühsam: "Mühsam, where were you in Munich in 1919? Weren't you some kind of minister?" Erich Mühsam calmly looked at the warden and said, "In 1919, I was on the Executive Council of the Bavarian Council Republic. The warden: "And what did you do?" Mühsam: "We tried to realize the proletarian revolution." "Bullshit" ' yelled the warden and hit Erich in the face. The other warden added a blow. "You pig, you ordered twenty-two hostages to be shot!" Erich staggered, tripped over a bank, and fell on some straw mattresses. Finally, the wardens pulled Erich up again and taunted him: "Hey, don't give in right away!" Then the big warden yelled, "So, what did you do in Munich?" One of Erich's eyes was bloodshot. His voice was trembling. He said, "When the twenty-two hostages were shot in Munich, the social democratic government had already put me in prison." The warden raised his hand: "What are you saying, you pig? They put you in prison? You put yourself in prison, because you were afraid and you knew that you were safe from bullets there. You masterminded the revolution, you Jewish pig!" They hit Erich again with their fists. He fell back onto the straw mattresses, the wardens followed and continued to hit and kick him.
I have to talk to you. I was the only living witness, apart from his comrades in prison, who saw him being tortured.
I have seen Erich dead, my dear. I wonder if anyone in this world can comprehend this?
I am in Prague with friends now. are very good to me.