Kübizm 20. yüzyılın başlarında, tek bir bakış açısı ile perspektifin terk edildiği ve özellikle de basit bir geometrik şeklin, birbirine kenetlenen düzlemlerin ve daha sonra kolajın yapıldığı resim sanatındaki hareketi.
Pablo Picasso ve Georges Braque’in öncülüğünü 20. Yüzyıl Avangart Bir Sanat Hareketiydi. Analitik Kübizm olarak bilinen kübizmin ilk dalı, 1907-1911 yılları arasında Fransa’da kısa ve önemli bir sanat hareketi olarak radikal ve etkiliydi. İkinci aşamada Sentetik Kübizm adlı hareket, 1919 yılına kadar Sürrealist hareket popülerlik kazandığında yayılmaya başladı ve hayati bir önem kazandı.
Hareket, ‘dünyayı temsil etmenin yeni bir yolu’ olarak düşünülmüş ve Afrika sanatının yanı sıra Einstein’ın Görelilik Teorisi gibi gerçekliğin doğası üzerine yeni teoriler gibi dış etkileri asimile etmiştir. Analitik evre (1907-12) ve Sentetik evre (1913’ten 1920’lere). İlk aşama nesneleri, gözle değil zihinsel gibi algılamaya çalıştı.
Sanatçılar, izleyicinin mekanı düzleştirip çarpıtarak algısını değiştirdiği için Kübizm süreci oldukça karmaşıktır. Kübist sanatçılar, bu değişen gerçekliğin imkanlarını zihinsel olarak parçalara ayırarak ve daha sonra çok az derinlik hissi ile soyut bir biçimde tuval üzerinde yeniden biçimlendirerek olanaklarını keşfettiler. Kübist sanatçılar, yalnızca konuların gerçekçi tasvirlerinden ziyade desenler gibi görünen görüntüleri değil, sanat eserleri için genellikle doğal, klasik veya insan görüntülerinden ziyade mekanik konuları seçtiler.
Aslında, Dışa-vurumculuk gibi, birçok izleyiciyi rahatsız edici ya da Kübizm sanat akımından sanat eserinin değerini tanımayan bir tepki yaratabilirdi. Fakat, pek çok sanatseverin kanıtlayacağı gibi, Kübist sanatçının sanat yaratımına verdiği benzersiz yaklaşım, geleneği yıkma, sanat için yeni olanaklar yaratma, yapabilecekleri ve canlandırabilme yeteneklerinden ötürü özgündür.
Kübistler, tek bakış açısını reddetmek suretiyle yüzyıllar boyu geleneklerinden kopmuşlardır. Bunun yerine, üç boyutlu nesnelerin parçalanmış ve aynı anda birkaç farklı bakış açısı ile yeniden tanımlandığı bir analitik sistem kullandılar. Bunun yerine, üç boyutlu nesnelerin parçalanmış ve aynı anda birkaç farklı bakış açısı ile yeniden tanımlandığı bir analitik sistem kullanmışlardır.
Kübist Stil
Forma ve renge, geometrik keskin kenarlı köşeli parçalara odaklanan nesne parçalamaya ve geometrik analitik yaklaşıma dayalı hareket, ‘Kübizm’ olarak adlandırıldı.
Kübist stil, resim düzleminin düz yani iki boyutlu yüzeyini vurguladı; geleneksel teknikler tekniğini reddetti, kısaltma, modelleme, ışık-gölge oyunu ve sanatın doğayı taklit etmesi gereken zamana bağlı teorileri reddetti. Kübist ressamlar form, doku, renk ve mekan kopyalamaya bağlı değildi; Bunun yerine, radikal parçalanmış nesneleri tasvir eden tablolarda yeni bir gerçeklik sundular.
Kübizm tarafından başlatılan özgürleştirici resmi kavramlar, Almanya, Hollanda, İtalya, İngiltere, Amerika ve Rusya’da soyutlama arayışında olan tüm sanatçıların yanı sıra Dada ve Sürrealizm için çok kapsamlı sonuçlar doğurdu.