Batılı ülkelerden Hitler'e hitap etme politikası olarak bir canavar doğdu mu? Bundan dersler neler? Bu konuyla ilgili birimler yazıldı. Ancak yine de birçok soru cevapsız kalmıştır.
Birinci Dünya'nın sonunda, Fransız Mareşal F. Foch gerçekten peygamberce sözler söylemişti: "Bu bir dünya değil, bu 20 yılı için ateşkes." Haklıydı. Zaten 30-x'in başında yaklaşmakta olan yeni savaşın işaretleri. Ekonomik kriz kapitalist dünyayı sarstı. Çin Mançurya’dan kopan Japonya, faşist İtalya Abyssinia’ya saldırdı. Üçüncü Reich, dünya hakimiyetinin kurulmasına hazırlanıyordu. Er ya da geç, Sovyetler Birliği, Alman devletinin gelecekteki Fuhrer'in politik kariyerinin şafağında saklanmadığı, genişlemesinin hedefi haline gelecekti.
“Rus Silahlı Kuvvetlerinin beklenmedik şekilde hızlı bir şekilde dağılmasının mümkün olduğu öne sürüldü”
Savaşın tehlikesi SSCB'de de gerçekleşti. Ülke, Nazi'nin savunmaya hazırlanmalarından önceki son on yılda ve uluslararası sahnede kolektif bir güvenlik sistemi kurmaya çalıştı. 22 haziran ayında 1941-th 'nin her şeyden uzaklaşması çok yazık oldu.
Almanya'da, faşistlerin iktidara gelmesiyle birlikte, aktif bir savaş başladı, önce propaganda ve ardından Avrupa'daki revanşist savaş için pratik hazırlık yapıldı. Mein Kampf’da Hitler Doğu Avrupa’daki Slav devletlerini, her şeyden önce Sovyetler Birliği’ni ve “Versailles” kazananlarını ilan etti - İngiltere ve Fransa, Almanya’nın düşmanı.
Moskova'da, Berlin'den gelen Sovyet karşıtı tiradlar doğrudan bir tehdit olarak görülüyordu. Ülkenin bu yıllarda savunmasını artırmak önemli bir görev haline geldi.
1935'te, Weimar Cumhuriyeti'nin silahlı kuvvetleri olan yüz bininci Reichswehr, intikam ordusu olan 500.000 Wehrmacht'a yol verdi. Bu, Versay Barış Antlaşması'nın büyük bir ihlaliydi. Fakat İngiltere ve Fransa sessizdi.
Savaşa yönelik hazırlıklar, Versay Antlaşması ile sınırlandırılan "Almanya’nın silahlanmada eşitliğinin" "olgunlaştırılmış ve doğal" talepleri ve en önemlisi de Bolşevizme karşı mücadele sloganı altında yapıldı. 1933 yazından beri “silahlanma özgürlüğü” Berlin’in dış politikasının ana hedefi haline geldi. Bunun için "Versay zincirlerinin" atılması gerekiyordu. Hitler, Almanya'yı SSCB'den zorlamak isteyen Batı'dan gelen “yatıştırma” politikasını kullanarak Avusturya, Çekoslovakya, Klaipeda'yı ele geçirdi ve Polonya'ya saldırarak II. Dünya Savaşı'nı serbest bıraktı.
Emperyal dünyayı iki kampa böldü. Bir yandan, Üçüncü Reich ve müttefikleri Komintern Antlaşmasındaki (Japonya, İtalya) müttefikleri, İngiliz-Fransız koalisyonunun ülkeleri. Çok az insan bunu hatırlıyor, ancak Ağustos’taki 23’in Agresif Olmayan Anlaşması ile Almanya’ya bağlanan SSCB bu küresel savaşta tarafsız kaldı.
Yaz ortasında 1940, Avrupa kıtasında sadece iki dev kaldı - işgal altındaki ülkelerle Üçüncü Reich ve sınırlarını özenle batıya doğru 200 - 250 km'ye taşıyan Sovyetler Birliği. Fakat o zaman bile ilişkileri kötüye gitti ve Almanya, 1941'in baharında Yunanistan ve Yugoslavya'yı ele geçirdikten sonra, Macaristan, Slovakya, Romanya, Bulgaristan, Finlandiya'nın üçlü paktına katıldıktan sonra, Nazi Almanyası ile SSCB arasındaki savaşın kaçınılmaz olduğu açıkça ortaya çıktı. Reich bir buldozer gibi doğuya ilerleyerek önünde düşmüş ülkeleri sardı.
Hitler'in acelesi vardı.
Kıtadaki Anglo-Fransız koalisyonunun yenilgisinden sonra, Alman liderliği Britanya Adaları'na inişle karşı karşıya kaldı. Ancak ilk günlerden böyle bir operasyonun (“Deniz Aslanı”) hazırlanması, gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını göstermiştir. Almanlar denizde ve havada egemen olmadı ve bu olmadan askerlerin inişi imkansızdı. Ve Nazi Almanyası'nın liderliği bir karar verir - ilk önce SSCB'nin doğal refahını ve bölgesini ele geçirmek, ardından İngiltere'yi ve Birleşik Devletleri yenmek.
Wehrmacht Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı General F. Halder 3, yılın Temmuz 1940'inde, Genelkurmay'ın uğraşması gereken operasyonel konular arasında "Doğu sorununun" ön plana çıktığını belirtti. 19 Temmuz Hitler Londra’ya “son derece yalvarma davası” ile hitap etti. Ancak, Churchill hükümeti uzlaşmacı bir dünya için önerisini reddetti. Ve Hitler riske girmeye karar verdi - Doğu yürüyüşünü İngiltere ile savaş halindeydi.
Batı Avrupa'daki yıldırım kampanyalarının başarısı Fuhrer ve en yakın yoldaşları tarafından teşvik edildi. Mantıklarına göre, Fransa'nın yenilgisi ve Batı ve Kuzey Avrupa’da Alman egemenliğinin kurulmasıyla Büyük Britanya, Reich’e karşı ciddi bir tehdit oluşturmayacak ve ayrıca Almanya ile ortak bir cephesi olmamıştı.
Elbette, Londra ölümcül bir tehdit durumunda, ABD ve Sovyetler Birliği'nin kendi tarafına çıkacağını umuyordu. Ancak Hitler'in inandığı gibi, SSCB'nin hızlı bir yenilgisi Britanya’yı Avrupa’daki bir müttefiki için ümitsiz bırakacak ve onu teslim olmaya zorlayacak. Almanya'nın askeri-politik liderliği toplantısında 21 Temmuz 1940, Führer, mevcut stratejik durumu analiz ederken, Birleşik Krallık'ın savaşa devam etmesinin en önemli sebeplerinden birinin Rusya için umut olduğunu belirtti. Bu nedenle, Hitler'in doğudaki bir savaşın mümkün olan en kısa sürede başlatılması ve bu yüzden daha çabuk tamamlanmasının çok önemli olduğuna inanıyordu. Wehrmacht genel merkez dergisi “Rusya'yı alt etmek”, “zaman sorunu özel bir önem taşıyor” dedi.
22 July Halder toplantıda Hitler'in verdiği talimatlarında şunları yazdı: “Rus sorunu bir saldırgan tarafından çözülecek. Yaklaşan operasyon için bir plan yapmalısınız:
a) dağıtım dört ila altı hafta sürecek;
b) Rus kara ordusunu yenmek veya en azından böyle bir bölgeyi işgal etmek, böylece Berlin ve Silesian sanayi bölgesi Rus saldırılarına karşı korunmak havacılık. Rusya'nın içine böyle bir ilerleme arzu edilir, böylece havacılığımız en önemli merkezlerini yenebilir;
c) siyasi hedefler: Ukrayna devleti, Baltık devletlerinin federasyonu, Belarus, Finlandiya, Baltık ülkeleri vücutta bir dikendir;
d) 80 - 100 bölümlerine ihtiyaç var. Rusya'nın 50 - 75 iyi bölümü var. Bu sonbaharda Rusya'ya saldırırsak, İngiltere rahatlar (havacılık). Amerika İngiltere ve Rusya'yı tedarik edecek ”dedi.
Almanya'nın silahlı kuvvetlerinin liderliği 31 Temmuz ayında yapılan toplantıda, önümüzdeki yılın baharında Sovyetler Birliği'ni yıkmak üzere beş aylık bir Wehrmacht seyahatine karar verildi. Deniz Aslanı Operasyonuna gelince, toplantı Sovyetler Birliği'ne karşı düzenlenen saldırının gizlenmesinde en önemli faktör olarak kullanılmasını önerdi.
Alman liderliğine göre, Rusya'nın yenilgisi İngiltere'yi direnişi durdurmaya zorlamalıydı. Aynı zamanda, Japonya’nın Doğu Asya’da güçlendirilmesi, ABD’ye yönelik tehditlerin artmasıyla birlikte Sovyet Uzak Doğu ve Sibirya’nın kaynaklarında keskin bir artışa ilişkin hesaplama yapıldı. Sonuç olarak ABD, İngiltere'nin desteğini terk etmek zorunda kalacak.
Rusya'nın yenilgisi Orta Doğu'da, Orta Asya'da, Hindistan'da Wehrmacht'ın yolunu açtı. Bir seçenek olarak, Kafkasya üzerinden İran ve ötesine terfi düşünülmüştür.
Hitler'e göre SSCB'nin kaderi bölgeye bölünerek karar verildi: Rusya'nın Avrupa kısmının kuzeyinin Finlandiya'ya verilmesi gerekiyordu, Baltık ülkeleri Reich'e dahil edildi, yerel özyönetimi koruyarak, Belarus, Ukrayna ve Don'un geleceği sorgulandı, yaratma fikri Komünizmsiz cumhuriyetler ”, Galiçya (Batı Ukrayna), Alman işgali altındaki Polonya'nın“ Genel Valiliği ”ne katılacaktı. Büyük Rusya için acımasız bir terör rejiminin kurulması öngörülüyordu. Kafkasya, kaynaklarını Almanya tarafından kullanmak şartıyla Türkiye'ye devretti.
Propaganda amacıyla, gelecekteki saldırganlığa “adil intikam” veya dahası gerekli savunmanın görünümünü vermek için adımlar atıldı. Sovyetler Birliği, Hitler’e göre İngiltere’yi direnişe devam etmek ve barışçıl müzakerelerden vazgeçmeye teşvik etmekle ifade ettiği ifade edilen Almanya ile ikili ilişki kurmakla suçlandı. Temmuz 21’te, “savaşa devam etmek için İngiltere’ye flört eden, dolayısıyla Almanya’yı ele geçirmek istediklerini elde etmek için zamana sahip olmasına rağmen barış gelirse yapamaz” diyen Stalin’e saldırdı. Halder’in notlarında Hitler’in düşünceleri daha açık bir şekilde ortaya kondu: “Rusya yenilirse… Almanya Avrupa’ya egemen olacak. Bu gerekçeye göre, Rusya ortadan kaldırılmalıdır. ”
Yönerge No. 21
Bu şekilde formüle edilen askeri-politik kavram, Wehrmacht'in doğu kampanyasının doğrudan planlanması için temel oluşturdu. Buradaki öncü rol, kara kuvvetlerinin merkezi tarafından oynandı, çünkü ana görevlerin atandığı bu tür silahlı kuvvetler üzerindeydi. Aynı zamanda, Wehrmacht'in operasyonel liderliğinin genel merkezinde bir kampanya planı üzerinde çalışmalar yürütülüyordu.
Birkaç seçenek geliştirilmiştir. Bunlardan birinde, aşağıdaki saldırı fikri şöyle formüle edildi: “Rusya'nın kuzey grubunun kuvvetlerini Moskova'ya doğrudan bir darbe ile parçalamak ve yok etmek… Moskova'yı ve kuzey Rusya'yı alarak, Ukrayna'nın güney grubu ile işbirliği içinde Ukrayna'yı işgal etmek için cepheyi güneye çevirmek Rostov - Gorki - Arkhangelsk. Leningrad'a yapılan saldırı, ana operasyonun kuzey tarafını kapsayan özel bir grup asker için bir görev olarak görülüyordu.
Bu seçenek rafine ve rafine olmaya devam etti. Asıl saldırının en avantajlı yönü, Moskova ve Leningrad'a ulaşmak için en iyi koşulları sağlayan Pinsk bataklıklarının kuzeyindeki bir arazi şeridi olarak kabul edildi. Finlandiya'dan ilerleyen birliklerle işbirliği yaparak iki ordu grubunun kuvvetleri tarafından uygulanması gerekiyordu. Merkez grubun asıl görevi, Moskova’daki saldırının daha da gelişmesiyle birlikte Minsk’teki Kızıl Ordu’nun görevine son vermesiydi. Ayrıca, Baltık ülkelerindeki Sovyet birliklerini kesmek için kuvvetlerin bir bölümünü kuzeye çevirme imkanı sağladı.
Güney kanadında (toplam güç sayısının üçte biri) Polonya'dan doğuya ve güneydoğuya bir darbe verdi. Bu ordu ordusunun kuvvetlerinin bir kısmı, Sovyet birliklerini Batı Ukrayna'dan Dinyeper'a çekilme yolundan kesmek için Romanya'dan kuzeye yapılan baskınlara yönelikti. Kampanyanın nihai amacı Arkhangelsk - Gorky - Volga (Stalingrad'a kadar) - Don (Rostov'a kadar) hattına bir çıkış atamaktı.
Kurucu belgeyle ilgili daha fazla çalışma, Wehrmacht'ın operasyonel liderliğinin merkezinde yoğunlaşmıştı. 17 Aralık planı, yorum yapan Hitler'e bildirildi. İmzasıyla onaylanmış ayrı bir belge ile dekore edilmişlerdir. Baltık Devletlerinde ve Ukrayna'da Kızıl Ordu gruplarının, ilerleyen birliklerin Pripyat bataklıklarından geçtikten sonra kuzeye ve güneye çevrilmesiyle çevrelenmesinin önemi, Baltık Denizi'ne hakim olmanın (İsveç'ten gelen demir cevheri tedariki için) gerekliliği vurgulandı. Moskova'ya yönelik saldırıların çözümü, kampanyanın ilk aşamasının başarısına bağlı olarak yapıldı. Rus Silahlı Kuvvetlerinin beklenmedik bir şekilde hızla çökmesine ve bu durumda Ordu Grubu Merkez kuvvetlerinin bir bölümünü kuzeye döndürerek Moskova'ya kesintisiz bir saldırı yapma seçeneğinin uygulanabileceği öne sürüldü. Avrupa’daki savaşın tüm sorunlarının, ABD’nin Hitler’e göre 1941’ten sonra mümkün olan savaşa girmesini engellemek için 1942’te çözülmesi gerekiyordu.
Aralık 18 hazırlanan taslakta değişiklik yaptıktan sonra, Hitler "Barbarossa Variant" kod adını alan Yüksek Komuta No. 21'in direktifini imzaladı. SSCB'ye karşı savaş planının ana rehber belgesi oldu. Hitler’in 31 Temmuz 1940’e vereceği kararda olduğu gibi, direktif İngiltere’ye karşı savaş bitmeden önce bile, düşmanın imhasına yönelik bir yıldırım kampanyası öngörüyordu. Kampanyanın nihai hedefi, Volga-Arkhangelsk'e karşı Asya Rusya'sına karşı bir engel oluşturulması olarak tanımlandı.
1941, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın en zor yılıdır. Ve zayiat sayıları ve yakalanan Kızıl Ordu adamlarının sayısı ve düşmanın işgal ettiği bölge. İstila nasıl hazırlandı? Neden beklenmedik oldu?
Hitler, bu ülkelerin silahlı kuvvetlerinin savaş kabiliyetleri konusunda düşük görüşe sahip olmasına rağmen, 21 numaralı direktifte önerilen müttefikler Romanya ve Finlandiya'yı çağırdı. Görevleri, kuzey ve güneydeki Alman birliklerinin eylemlerini desteklemek ve desteklemekti. Karelya'daki temel Finlandiya kuvvetlerinin bağımsız eylemleri (Leningrad yönünde), Kuzey Ordu Grubu'nun ilerlemesine bağlı olarak, Ladoga Gölü'nün batısına veya her iki tarafına saldırgan olarak tanımlandı.
Mayıs ayında, 1941'inci Hitler, Macaristan'ı SSCB'ye karşı savaşa sokmayı kabul etti. Şubat 3’te, Wehrmacht Ordusu Baş Komutanlığı’nın Barbarossa Operasyonu için askerlerin stratejik konuşlandırılması yönergesini onayladı. Balkanlar'daki askeri operasyonlarla ilgili olarak, doğu kampanyasının başlamasını Mayıs ayından daha sonraki bir tarihe ertelemeye karar verildi. SSCB'ye yapılan saldırının son tarihi - 22 Haziran - Hitler, 30 Nisan'ı aradı.
Saldırganlık fabrikası
Eylül 1940'ta, doğu kampanyası için amaçlanan birlikleri donatmayı amaçlayan yeni bir silah ve mühimmat üretimi programı kabul edildi. En yüksek öncelik, zırhlı araçların üretimiydi. 1940'ın tamamı için 1643 verildiyse tanka, daha sonra sadece 1941-1621'in ilk yarısı için.
“Ordu komutanlarına Batı kampanyasında kazanılan savaş deneyiminin aşırı değerlenmemesini sağlamak için talimat verildi”
Tekerlekli ve yarı paletli zırhlı araç ve zırhlı personel taşıyıcılarının üretimi büyüdü. Wehrmacht'a topçu ve küçük silahlar sağlamaya çok dikkat edildi. silah. Her tür silah için mühimmat sarf malzemesi önemli ölçüde arttırıldı. Doğu askeri harekat tiyatrosunun temmuz-ekim aylarında hazırlanmasında, 1940 batıdan ve Orta Almanya'dan Polonya ve Doğu Prusya'ya kadar 30 bölümünden daha fazla yer değiştirdi.
SSCB'ye saldırı için pratik hazırlık 1940 yazında başladı. Anglo-Fransız koalisyonu ile karşılaştırıldığında, Wehrmacht komutasına göre Sovyetler Birliği daha güçlü bir rakipti. Bu nedenle, 1941'in kara kuvvetlerinin, 180'in baharında yedek bölümler ve 20 ile mücadele etmesine karar vermiştir. Yeni tank ve motorlu formasyonların oluşumuna öncelik verme gereği vurgulandı. Wehrmacht'in Haziran 1941-th'a kadar olan toplam sayısı 7,3 milyona ulaştı. Aktif ordu, 208 bölümlerini ve altı ekipten oluşuyordu.
Niteliksel iyileştirme, savaş becerilerinin geliştirilmesi, yeni askeri teçhizatla donatılması, komutanların yeniden eğitilmesi, birliklerin örgütsel yapısının iyileştirilmesine büyük önem verilmiştir. Önceki kampanyaların bir sonucu olarak Almanya'da toplanan çok sayıda ele geçirilmiş silahtan, fethedilen bazı ülkelerin Sovyetler Birliği'ne saldırmak için yalnızca Çek tanklarını ve tank karşıtı silahlarını kullanmaya karar verildi.
SSCB'ye karşı saldırganlığın başlamasıyla Üçüncü Reich, neredeyse tüm Avrupa'nın ekonomik kaynaklarını elinde bulunduruyordu. Haziran ayına kadar 1941’in metal üretimi, enerji üretimi ve kömür madenciliği kabiliyetleri, Sovyetler Birliği’ninkinin 2 - 2,5 katı kadardı. Sadece Çekoslovakya'daki Škoda işletmelerinin askeri ürünleri, 40 - 45 bölümlerine birçok türde silah sağlayabilir. Buna ek olarak, işgal altındaki ülkelerde, Almanya büyük miktarda stratejik hammadde, ekipman ve en önemlisi cephaneliğin stoklarını ele geçirdi.
Ağustos 1940 ile Ocak 1941 arasındaki dönemde, tank, motorlu ve hafif bölmeler ve teçhizatları içeren yeni mobil birimlerin 25'i kuruldu. Alman birliklerinin Sovyet topraklarının derinliklerinde hızlı ilerlemesini sağlamak için tasarlanan tank kamaları yaratma niyetindeydiler. On tank, sekiz motorize, dört hafif piyade bölümü ve iki tank teçhizatı kuruldu. Sonuç olarak, Haziran 1941'a kadar Wehrmacht'taki toplam tank ünitesi sayısı Mayıs 1940'e kıyasla 10'ten 22'e yükseldi ve 9'tan 18'e motorize edildi (SS birlikleri dahil). Cep telefonuna ek olarak, Ocak ayına kadar 1941, yeni piyade 18 ve üç dağ tüfeği bölümü kuruldu. Dört hafif bölüm, Sovyet topraklarında zorlu alanlarda faaliyet göstermek zorunda kalacaklarını dikkate alarak, üç yerine sadece iki piyade alayını içeriyordu. Mesleki Eğitim ve Öğretim Çekişi takip etti, topçu birimleri hafif dağ araçlarıyla donatıldı.
Yeni oluşturulan oluşumların yüksek savaş kabiliyetini sağlamak için, komuta zaten katı savaş tecrübesi olan bölümlerden birimler ve alt birimler dahil edildi. Genellikle bunlar tüm alaylar veya taburlardı. Bileşiklerin tamamlanması ve kısmi yeniden oluşumu gerçekleşti. Hepsi savaş durumuna aktarıldı. Personelin ikmali, esas olarak, yedek orduda eğitim görmüş olan mobilize edilmiş 1919 ve 1920 doğum yılı nedeniyle meydana geldi.
Tanklar ve çerçeveler
1940 sonbaharında, kara kuvvetlerini yeniden düzenleme süreci kapsamlı hale geldi. Kasım ayında, 51 bölümü, yani Alman ordusunun üçte birinden fazlası, aynı zamanda yeniden oluşum sürecindeydi. Tank, motorlu ve belirli sayıda piyade bölünmesi de dahil olmak üzere büyük motorlu derneklerin yaratılmasına özellikle önem verildi. Onları Kasım-Aralık ayındaki doğu kampanyasında yönetmek için dört tank grubunun merkezi 1940-th olarak düzenlendi. Düşmanın savunmasını kırmaları ve operasyonun ana hedeflerine koşmaları gerekiyordu. Saha ordularının aksine, bölgeleri ele geçirme ve elinde tutma görevi yerine getirilmedi. Tank gruplarının hareketliliğindeki artış, hacimli arka arabaların olmamasıyla kolaylaştırılmıştır. Bölgede hareket edecekleri alan ordularına lojistik destek verildi.
SSCB'ye saldırmayı amaçlayan tank oluşumlarındaki 1941 yılıyla birlikte, orta tankların sayısı 2,7 zamanını arttırdı - 627'ten 1700'e. Doğu yürüyüşüne ayrılan toplam araç sayısının yüzde 44'ini oluşturuyorlardı. Dahası, T-III tankları ezici bir şekilde 50-mm silahlarla donatıldı. Taktiklere ve teknik verilere göre orta tanklara tekabül eden 250 saldırı silahlarını eklersek, ikincisinin payı Fransız kampanyasındaki yüzde 50'e kıyasla yüzde 24,5'e yükseldi.
1940'in sonundan itibaren, 50-mm'lik tabancalar ve ağır 28-mm'lik PTR'ler, anti-tank ünitelerine ve birimlerine tedarik edilmeye başlandı. Piyade bölünmesinin tanksavarlık bölümü motorlu oldu. 1940'e kıyasla, VET sayısı (kupa hariç) yüzde 20 ve PTR - 20 zamanlarından daha fazla artmıştır. Ek olarak, Çek tanksavar silahları kalibre 37 ve 47 milimetre hizmetindeydi. Bazıları mobil vagonlara monte edildi. Tüm bu araçların yardımıyla, Almanya'nın askeri liderliği Sovyet tanklarının eylemlerini tamamen etkisiz hale getirmeyi umuyordu.
Havacılıkta, niteliksel ve niceliksel üstünlüğe ulaşmaya önem verilmiştir. Sovyet hava limanlarına yönelik grev planlamasına çok dikkat edildi, bunun için hava keşif gerçekleştirme yetenekleri genişletildi. Pilotların eğitimi sırasında, mürettebatın yetkinliğini, uçuşlara yönelik navigasyon desteğini organize etmede edindikleri tecrübe ve becerileri edinmelerine büyük önem verildi. 1941'in başlangıcında, batıdaki hava kuvvetlerine, Barbarossa Operasyonu'nun başlamasıyla, savaş kapasitelerini tamamen geri yükleyecek şekilde İngiltere'ye karşı eylemleri azaltmaları talimatı verildi.
Sayısız komuta ve personel tatbikatı yaptı. Çok dikkatli hazırlanmışlar. Görev, memurların operasyonel düşüncesini geliştirmekti. Yetenekli bir şekilde keşif yapmaları, hizmet dalları, komşular ve havacılık arasındaki etkileşimin organizasyonuna özen göstermeleri, savaş durumundaki değişikliklere hızlı bir şekilde yanıt vermeleri, mevcut kuvvetleri ve araçları rasyonel kullanmaları, tanklarla ve düşman uçaklarıyla mücadeleye önceden hazırlanmaları gerekiyordu.
Özel askerler için bireysel eğitim şartları uzatıldı: rezerv ordusunda - en az sekiz hafta, ameliyathanelerde - en az üç ay. Ordu komutanlarına Batı kampanyasında kazanılan savaş deneyiminin aşırı değer verilmemesini sağlamak için talimat verildi, birliklere "tüm düşmanlarla eşit bir düşmana karşı mücadele etmek" için ayarlama yapıldı. Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı, Doğu'nun yabancı ordularını incelemek için “Rusya-Finlandiya Savaşı Deneyimi'nden” bir inceleme hazırladı. Sovyet birliklerinin taarruz ve savunma taktiklerini özetledi, eylemlerinin somut örnekleri kapsamlı bir şekilde değerlendirildi. Ekim ayında, 1940'in incelemesi alt bölüme, bölüme kadar gönderildi.
Hitler'in yanlış hesaplaması
SSCB'ye yapılan saldırının başlangıcında, Wehrmacht'ın önderliği kalifiye komuta personeli ile birliklere tam olarak ulaşabildi ve gerekli subay yedeklerini yaratabildi: üç ordu grubunun her biri için, bir 300 erkekten oluşuyordu. En yetkin, ana yöndeki eylemlere yönelik bağlantılara gitti. Bu nedenle, tankta, motorlu ve dağ tüfeği bölümlerinde, askeri personel, 50'in sonunda yeniden görevlendirilen piyade bölümlerinde 1940'in yüzde yüzünü 1941'i oluşturdu;
Tüm eğitim bir yıldırım kavramına uygun olarak yapıldı. Bu da sadece güçlü yanlara değil, Alman silahlı kuvvetlerinin zayıf yanlarına da neden oldu. Alman birlikleri manevra kabiliyeti yüksek, kısacık bir kampanyaya yönelikti ve uzun vadeli askeri operasyonlar için zayıf bir şekilde hazırlandı.
1940 yazından bu yana, Wehrmacht’ın komutanlığı gelecekteki operasyon tiyatrosunu donatmaya özel bir dikkat göstermeye başladı. Tüm Doğu Prusya, Polonya ve bir süre sonra Romanya, Macaristan ve Slovakya toprakları, kara kuvvetlerinin ve Hava Kuvvetlerinin stratejik konuşlandırması için yoğun bir şekilde hazırlanmaya başladı. SSCB'yi sınırlayan alanlarda çok sayıda personeli ve askeri teçhizatı yoğunlaştırmak, başarılı savaş operasyonları için gerekli koşulları oluşturmak için, gelişmiş bir demiryolu ve karayolu altyapısına, çok sayıda hava limanına, kapsamlı bir iletişim ağına, malzeme ve teknik araçların yerleştirilmesi için tesislere ve platformlara ihtiyaçları vardı. sıhhi ve veterinerlik ve tamir hizmetleri, çöp sahaları, kışlalar, kurulmuş bir hava savunma sistemi vb.
1941’in başlangıcından bu yana, Doğu Almanya, Romanya ve Kuzey Norveç’te hava limanları yoğun olarak inşa edilmiş ve genişletilmiştir. SSCB ile sınırına yakın iş sadece geceleri yapıldı. 22 Haziran'a kadar, Hava Kuvvetlerinin doğuya yeniden yerleştirilmesi için temel hazırlık faaliyetleri sona erdi.
Wehrmacht'ın emri, daha önce görülmemiş olan Kuzey Kutup Okyanusu'ndan Karadeniz'e kadar batı sınırlarında başlatıldı. hikayeler savaşlar gruplama. İstila için hazırlanan birlikler, üç ordu grubunu ("Kuzey", "Merkez", "Güney"), ayrı bir Alman'ı ("Norveç"), Finli ve iki Rumen ordusunu, bir Macar kolordu grubunu içeriyordu. İlk stratejik kademede, tüm kuvvetlerin yüzde 80'i konsantre edildi - 153 bölümleri ve 19 tugayları (sırasıyla Alman olanlar - 125 ve 2). Bu daha güçlü bir ilk grev sağladı. 4000'in üzerinde tank ve saldırı silahları, 4400 savaş uçakları, neredeyse 39'in binlerce silahı ve harcı vardı. SSCB'ye savaş için tahsis edilen Alman Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri ile birlikte toplam sayı yaklaşık olarak 4,4 milyondu.
Wehrmacht'ın ana komutasının stratejik rezervi, 28 bölümleri (iki tank dahil) ve tugaylardı. 4 Temmuz'dan önce, ordu gruplarının komutasına 14'in bölünmeleri sağlanacaktı. Kalan bileşiklerin, öndeki duruma bağlı olarak daha sonra kullanılması gerekiyordu. Wehrmacht Ordusu Yüksek Komutanlığı'nın rezervi, 500 binlerce asker, 8 binlerce silah ve harç, 350 tank hakkındaydı.
Hitler ile yapılan görüşmede Haziran ayının 14'i son detayları açıklığa kavuşturdu: saldırının başlangıcı 3 daki 30 dakikasından 3 dakikasına (Orta Avrupa Saati) ertelendi. SSCB'ye karşı saldırganlığa hazırlıklı olarak hazırlanan ve bir grup Alman ordusunun tam olarak hazır bulunduğu ekipler, yalnızca Sovyet topraklarının derinliklerine atılmayı bekliyorlardı.