ABD limanına Pearl Harbor’daki saldırı sırasında Japon Donanması’nın hizmetinde 60 denizaltıları vardı. Doğal olarak, Japon denizaltılarının operasyonlarının çoğu Pasifik Okyanusu'nda gerçekleştirildi, ancak Hint Okyanusu'ndaki operasyonlara da önemli bir rol verildi. Japon teknelerin daha uzun mesafeleri kaplamalarına izin veren bir seyir hızına ve seyir mesafesine sahipti, ancak gerekli minimum ekipmanı taşıdılar; örneğin, radar bunlara dayanmıyordu.
Öte yandan, yüksek hıza ve geniş bir atış menziline sahip güvenilir torpidolarla donanmışlardı; Buna ek olarak, tüm teknelerde güverte topçu teçhizatı vardı ve birçoğu da keşif için kullanılan hafif uçakları taşıyordu. Yabancı askeri basına ve M. Wilson’ın Denizaltı Savaşı kitabına dayanan bu materyal, Hint Okyanusu’nda savaşan Japon denizaltılarının az bilinen bölümlerine adanmıştır. Hint Okyanusu - 1939 - 1945 yıl. Bu makalede, belirtilen sürede kullanılan coğrafi isimler verilmiştir.
SERT KONTROL
Japon Donanması'nda üç sınıf tekne vardı; sayıları "I" harfi olan büyük okyanus tekneleri; Önemli ölçüde daha küçük bir boyuta sahip RO sınıfı denizaltılar ve HA sınıfı denizaltılar - kıyı operasyonları ve mini-botlar.
Japon deniz doktrini, teknelerin sıkı kontrol altında çalışmasını gerektirdi, bu nedenle bazı tekneler uzak bölgelerde birkaç denizaltının hareketlerini yönlendirecek kıdemli bir deniz subayı barındırabilecek şekilde donatıldı. Ancak bu durumda, gemideki şef açıkça büyük bir dezavantaj olan durum hakkında sınırlı bilgiye sahipti. Dahası, her denizaltı komutasından bilgi almak ve iletmek için her gece ortaya çıkmak zorunda kaldı. Tabii ki, radyo yayınları düşman tarafından ele geçirildi ve deşifre edildi.
M. Wilson'un yazdığı gibi, “... Japon teknelerinin kullandığı sert taktikler, Japonların stratejik ve taktiksel planlamasında esneklik eksikliğinin temel bir örneğidir. Alman denizaltıları tarafından toplanan yıkıcı zaferlerden bile elde edilen hasat bile Japon İmparatorluk filosuna yöntemlerini değiştirme ve Amerikalıların uzun tedarik hatlarına saldırma konusunda ilham vermedi ... ”
Ocak 1942'de Japon İmparatorluğu'nun 5. denizaltı filosunun denizaltıları filo Kamran Koyu'ndaki (Indochina) üslerinden ayrılmaları ve Japonlar tarafından ele geçirilen Penang'ın Malay limanında yeni bir üslere gelmeleri emredildi. Filonun iki denizaltısı olan I-59 ve I-60'a, Noel Adası yakınlarındaki bir geçitle ve Sumatra'nın batı kıyısı boyunca doğrudan Penang'ı izlemeleri talimatı verildi. 17 Ocak'ta, Sunda Boğazı'nın güney girişinin yakınında, I-60 İngiliz muhrip Jüpiter tarafından keşfedildi ve derinlik suçlamalarıyla saldırıya uğradı; yüzeye zorlanan tekne, muhrip topçu ateşi tarafından yok edildi. "I-59" da, Sumatra sahili boyunca bir geçit sırasında bir düşman ticaret gemisi battı. Diğer iki filo teknesi, I-62 ve I-64 Seylan'a doğru yola çıkmış ve Hint kıyısı boyunca Madras ve Cochin arasında faaliyet göstermiştir; bu tekneler toplam 7 düşman gemisi batırılmış olarak Şubat ayı başlarında Penang'a geldi. Sumatra'nın batı kıyısı boyunca geçen “I-65” ve “I-66”, yanlışlıkla Singapur'dan gelen İngiliz Kraliyet Donanması gemilerinin burada görüneceğine inanarak Malacca Boğazı'nın kuzey girişinde bulunuyordu. Bir süre sonra, I-65 doğrudan Penang'a gitti ve I-66, Rangoon yakınlarındaki bölgede çalışmaya başladı ve daha sonra yeni üssüne gitti. Böylece, Japon denizaltıları Hint Okyanusu'nda ortaya çıktı, Ocak 1942'de 10 ve Şubat'ta beş düşman gemisi battı.
PASKALYA SÜRPRİZİ
Pearl Harbor’a yapılan saldırının ardından, Amiral Nagumo’nun komutasındaki taşıyıcı merkezli grev grubu, yeni görev için hazırlanmak için Japonya’ya geri döndü - Hint Okyanusu’ndaki İngiliz tehdidini arayıp yok ederek ve İngiliz filosunu Colombo ve Trincomall’da hedeflerine vurarak yok ediyor. Japonlar, Hint Okyanusu'na, Seylan çevresinde ve Hindistan'ın batı kıyılarında keşif yapmaları beklenen ilave denizaltılar gönderdi. Bu I-2, I-3, I-4, I-5, I-6 ve I-7 denizaltıları, Arka Amiral Ichioka tarafından komuta edilen 2 9. Denizaltı Filosu'nu oluşturdu. Bu filonun tüm denizaltıları daha sonra Singapur'a geldi, hiçbir zaman İngiliz filosunu bulamadı ve toplamda yaklaşık bir düzine düşman gemisi battı.
Buna karşılık, Amiral Nagumo’nun 1942 Paskalya günü Ceylon’a yaptığı uçak gemisi saldırısı çok daha başarılıydı: kıyıda ciddi hasar vardı, adada neredeyse hiç İngilizce kalmadı havacılık, bir uçak gemisi, iki kruvazör battı ve birkaç gemi hasar gördü. Bu etkili operasyondaki Japon kayıpları en az 17 uçağı buldu.
Bu arada, Penang'dan gelen orijinal denizaltı grubu, Bengal Körfezi'nde etkindi, ancak neyse ki, bölgedeki denizaltı karşıtı gemilerin akut kıtlığı çeken İngilizler için ticaret gemilerindeki kayıplar çok ciddi değildi.
Pearl Harbor’a yapılan saldırıdan sonraki dört ay boyunca Japonlar askeri hedeflerine ulaştılar - Malaya’yı, tüm Hollanda Doğu Hint Adaları’nı ve Amerikalılar tarafından yönetilen Filipin takımadalarını yakaladılar. Filipinler'de kalan Amerikan kontrol noktaları uzun sürecek değildi. M. Wilson’ın belirttiği gibi, “Orta Doğu’ya batıya doğru başarılı bir atış ve Alman kuvvetleriyle birleşme, Anglo-Amerikan müttefiklerini kurtarılamayacak bir pozisyona getirecekti. Müttefikler çok şanslı olmalıydı, çünkü Japonların gözleri yalnızca Amerikalıların haklı olarak ana düşman olduğu düşünülen Pasifik'e odaklanmıştı ve bu nedenle Hint Okyanusu ikincil bir mesele olarak görüldü; Almanlarla daha büyük bir işbirliği, olası bir stratejik fırsat olarak görülmedi. ”
MINI DENİZCİLİK İŞLETMEYE GELİYOR
Japon denizaltılarının Hint Okyanusu'na bir sonraki büyük yolculuğu Haziran-Temmuz 1942'te gerçekleşti ve beş denizaltı da buna katıldı - “I-10”, “I-16”, “I-18”, “I-20” ve “I- Her biri bir 30 mm tabancasına sahip olan 140 ”. I-10, yüzey kayması 2544 ton olan teknelerin geri kalanından biraz daha büyüktü ve maksimum yüzey hızı 23,5 düğümüne eşitti. Amiral Ishizaki'nin karargahına yerleştirildiği I-10 hafif bir uçak taşıyordu. Hafif bir uçak vardı ve "I-30" da kalan üç tekne mini denizaltı tarafından kendilerine taşındı. 46 tonunda bir su altı deplasmanı ile, mini denizaltı mürettebatı iki kişiydi, 19 düğümlerinin sualtı hızındaki seyir aralığı 18 mil, ya da sualtı hızındaki 80 düğümlerindeki 6 mil ve silah harici yük taşıyan iki torpido tüpü içeriyordu. Daha önce, Pearl Harbor'a yapılan saldırıda, bu tür beş denizaltı kullanıldı, ancak hepsi tek bir zafer kazanmadan kayboldu. Amiral Ishizaki’nin grubunun bir parçası da denizaltılara yakıt sağlamak ve yüzey akıncısı olarak hareket etmek üzere tasarlanan iki ayrı silahlı tüccar kruvazörü idi.
Denizaltı I-30, ana gruptan birkaç gün önce varış bölgesine gitti ve Mayıs akşamı 7 1942, Aden bölgesinde bulundu. Orada uçak bir mancınıktan fırlatıldı, akşam alacakaranlıkta liman sularını keşfediyordu. Hava keşifleri ertesi gün, bu kez Fransız Cibuti limanı üzerinden tekrarlandı. 19 Mayıs’ta Dar es Salaam’a karşı havadan keşif yapıldı; uygun bir hedef ve Japonlar için İngilizlerin savaş gemileriydi, bu limanların hiçbirinde bulunamadı. Mayıs ayındaki başka bir denizaltıdan (I-10) 20 uçağı, Durban limanının havadan keşifini gerçekleştirdi ve o sırada limanda kırk ticari gemi olmasına rağmen, I-10 tek bir saldırı gerçekleştirmedi.
Mayıs 29 akşamı, denizaltı “I-10”, İngilizler tarafından işgal edilen Madagaskar Diego-Suaretz bölgesindeydi ve yine uçaklarını keşfe gönderdi. Uçak İngilizler tarafından tespit edildi ve savaş gemisi Ramillies güvenliğini sağlamak için rıhtı değiştirdi, ancak uçağın adanın güney kısmından gelen Fransız olduğu düşünüldüğü için yapıldı. Önceki Aden ve Durban hava antenlerinde olduğu gibi, İngilizler de uçağın Japon olabileceği hakkında hiçbir fikrinde bile bulunmuyordu. Berrak, mehtaplı bir gecede hava keşiflerini tercih etti ve uçak savaş gemisini, kruvazörü ve diğer gemileri koyda demirledi. Amiral Ischizaki bu bilgiyi I-16, I-18 ve I-20'e iletti ve koya girişini “kilitlemelerini” ve bir saldırı başlatmasını emretti.
Diego-Suarets limanının girişinden yaklaşık 9 mil uzakta, "I-20", birkaç mil ötedeki mini denizaltısını (Teğmen Akieda ve Foreman Takemoto) başlattı. -16 ». I-18, motorun problemlerini yaşıyordu ve bu durum operasyon yerinden çok uzakta.
Bu arada, Ramillies orjinal rıhtımına demirledi, bir destroyer ve bir iniş gemisi yanına yerleştirildi, limanın girişinde bir tanker durdu ve cephaneye araçlar demirledi. Akşam 8.15'ta büyük bir körfezin huzurunda rahatsızlık vardı, çünkü Teğmen Akieda’nın mini denizaltısından başlatılan torpil savaş gemisinin sol tarafını deldi; Bir saat sonra, aynı mini denizaltıya sahip başka bir torpido, kısmen batan bir tankerin makine dairesinde patladı. Ramillies savaş gemisi de devre dışı bırakıldı ve aylarca 12 savaşına katılmadı. Japonlar, İngilizler için feci sonuçlar doğurabilecek cephaneyle taşımayı bilmiyordu. Görevini tamamladıktan sonra Teğmen Akieda’nın mini denizaltı açık denize uçtu, ancak körfezden çıkışta bir resif üzerinde oturdu. Teknenin mürettebatının her iki üyesi de, denizaltıların Japon denizaltılarını almak zorunda olduğu kararlaştırılan yere gelmeye çalıştı, ancak bir İngiliz komando devriyesi tarafından keşfedildi. Japonlar teslim olmayı reddetti ve vuruldu.
Silahlı ticaret kruvazörleri, Madagaskar'ın güneydoğusunda bulunan 600 milinde, yakıt ve malzemeleri gemilere nakletmeye hazırdılar. Bir çiftte tüm Hint Okyanusu’ndan geçtiler, ancak tek kurbanları ödül ekibiyle Singapur’a gönderilen Hollandalı tanker Genota idi. Teknelere yakıt ikmali yapan tüccar kruvazörleri Mozambik Kanalı'na yöneldi ve Haziran ayında 5, bir İngiliz Elysia kargo ve 6757 ton deplasmanlı yolcu gemisi ile battı. Bir ay sonra Singapur'a gitmeden önce, kruvazörler bir sonraki ve son kurbanlarını battı - İngiliz motorlu gemi Hauraki.
"FRANSIZCA EXPRESS"
Denizaltılarına gerçek bir İngiliz savaş gemisinde kan tadını hissetme fırsatı veren ve teknelerinin göz kapaklarına yakıt doldurduğundan emin olan Amiral Ishizaki, Mozambisk Boğazı ve I-10'in güney girişine I-18 ve I-16 gönderdi ve "I-20" - kuzeyden ticaret gemilerine saldırma görevi ile. I-30'in Fransa'ya gitmesi emredildi ve burada Ağustos 5'a ulaştı. Temmuz ayına kadar, 9, tekneler Penang'a geri dönme emri aldıklarında, ilk tekne çifti 11 ticaret gemilerini batırdı ve ikincisi - 10.
Fransa'da, "I-30" en son silahların (radar, füze ve planlama bombası) teçhizatı ve örnekleri ile dolduruldu ve Ekim ayında 13'in Japonya'ya gittiği ancak bir mayının patladığı ve battığı Singapur'a geri döndü.
Fransa'ya giden bir sonraki tekne 6 Temmuz 1943, "I-8" idi. Teknenin kendi mürettebatına ek olarak, Hitler'in emriyle 1224 tonlarının yüzeyinde yer değiştirmesiyle Hitler'in Japon denizaltılarına bir örnek olarak Alman denizaltıları olan "U-1120" Japon mürettebatıydı. Japon Donanması'nda, bu tekne "RO-501" adını aldı. Alman torpido ve topçu sistemlerinin unsurlarıyla yüklü olan I-8, Ekim 5 1943 Fransa'nın evinden ayrıldı ve güvenli bir şekilde Japonya'ya ulaştı. RO-501 Japon mürettebatının Alman yapımı bir teknede çalışmaya başlaması zaman aldı, bu yüzden Hamburg’u Japonya’da yalnızca Mayıs 1944’ta bıraktı. Bununla birlikte, Atlantik'in merkezinde tekne bir Amerikan destroyer tarafından keşfedildi ve battı, hayatta kalan yok.
Kasım ayında 1943, I-29 Penang'ı Avrupa'dan terk etti. Kodu çözülmüş şifre ele geçirme malzemelerini kullanan İngilizler ve Amerikalılar, bu teknenin hareketi hakkında ayrıntılı olarak biliyorlardı, ancak değerli bir kaynaktan ödün verme korkusu için mevcut bilgiler temelinde hareket etmeye cesaret edemediler. Tekne, başarıyla Japon bilim adamlarını, uzmanlarını ve Alman işgali altındaki Fransa'ya stratejik hammadde kargolarını teslim etti. Geri dönerken, tekneye değerli Alman bilimsel ekipman ve yeni ve gizli çizimleri ile yüklendi оружия, en yeni uçak "Me-163" ve "Me-262" dahil olmak üzere. Tekne sorunsuz bir şekilde Singapur'a ulaştı, orada yakıt ikmali yaptı ve rotanın son kısmına ulaştı - Japonya'ya, ancak 26 Temmuz 1944, denizaltı Formosa'nın güneyindeyken (şimdi Tayvan), keşfedildi ve ABD Donanması'nın dibine gönderildi.
1943’un sonunda, Alman-Japon işbirliğinin nadir bir örneği olarak kabul edilebilecek olan I-29’in faaliyete katılması dikkat çekici. Durban'dan 600 mil uzakta, bu tekne Alman U-180 denizaltısıyla tanıştı. İki tekne arasındaki tekne iletişimini zor ve tehlikeli kılan hava koşullarında Almanlar, Hintli milliyetçiler S. Bose ve nefret edilen İngiliz Arap fanatiği A. Hassan'ın Japon liderine teslim edildi. Ek olarak, Japonlar Almanlardan yeni bir silah için planlarını ve bir denizaltı tarafından salındığında düşmanın sonarlarını karıştıran bir yığın hava kabarcığı üreten kimyasal bir cihaz örneği aldılar. Almanlar, sırayla, tekneye en yeni üç Japon torpido, iki kutu altın ve bir miktar hina ile iki Japon subayı getirdiler. Bütün operasyon birkaç gün sürdü. Ondan sonra, "U-180" Fransa'ya güvenle geri döndü ve "I-29" Singapur'a S. Bose'u indirdi (daha sonra Hint savaş esirlerinden gönüllü toplanan Hint Ulusal Ordusunun lideri oldu).
Kasım ayında, 1943, I-29'in ayrılmasından kısa bir süre sonra, bir başka Japon denizaltı I-34, Singapur'dan Avrupa'ya gitti; torpido ve Penang'daki İngilizce denizaltı Boğa tarafından battı. Kargoyla Avrupa'ya gidip gelmeye çalışan son Japon denizaltı “I-52” idi. 22 Haziran 1944, tekne Azor Adaları yakınında Avrupa'dan Japonya'ya dönüş yolundayken, ABD uçak gemisi Bogue'dan taşıyıcı tabanlı bir uçak keşfedildi ve battı.
JAPON DOLABI
Japon denizaltılarının eylemleri hakkında konuşursak, Japon denizaltılarının kasıtlı zulmü, onlar tarafından torpido edilmiş ticari gemilerin mürettebatlarına karşı kasıtlı zulüm durumlarından söz edilemez. Bu bağlamda, Denizaltı 1 Bölümünün Arka Amiral Tacero Kauta 29 Mart 1943’i tarafından verilen emir, genellikle, özellikle denizaltı komutanlarına aşağıdaki talimatı içeren: Aynı zamanda düşman gemilerinin mürettebatını tamamen imha etmek. " Tüm dünyada bilinen ve denizcilerin başı belada olan herkese yardım sağlamalarını talep eden asırlık deniz yasası kasten göz ardı edildi.
Belki de Japon denizaltı komutanları arasındaki en ünlüsü, Fransa'dan başarılı bir şekilde geri dönmesinin ardından denizaltı "I-8" komutasına katılan T. Ariizumi'yi kazandı. 26 Mart 1944, ilk kurbanı yalnızca Melbourne-Colombo güzergahı boyunca seyahat eden Hollandalı vapur Tjisalak 5787 tondu. Hedeften 500 mil uzakta, I-8'e iki torpil atıldı, gemiyi vurdu. Ateş tarafından kucaklanan ve açıkça batan gemi, mürettebat tarafından terk edildi. Torpillerin patlamasından sadece üç kişi öldü, ancak geri kalanlar filikalara ve sallara ulaşmayı başardı. "I-8", kaçan yolculardan ve bir Hollandalı gemi sahibinin mürettebat üyelerinden 100 bahçesinde (91,5 m civarında) ortaya çıktı. Jestlerle, Japonlar tekneyi yaklaşmaya zorladı ve ölü geminin kaptanı ve birinci teknenin diğer sekiz yolcusundan tekneye tırmanması ve tekerlekli eve gitmesi istendi. Ondan sonra, diğerlerine de tekneye tırmanmaları, kurtarma kayışları, değerli eşyaları onlardan alındı ve teknenin pruvasında toplandılar. Daha sonra mahk smlar tek tek kıç tarafına alındı, çekiçlerle dövüldü ve kovuldu. Böylece, 98 yolcu ve mürettebat üyeleri öldürüldü. Şaşırtıcı bir şekilde, beşi katliamlardan kaçınmayı ve filikalardan birine ulaşmayı başardı - bu, T. Ariizumi'nin tekneyi yeni bir hedef aramaya yönlendirmesinden sonra oldu. Birkaç gün sonra, bu beş ABD ticaret gemisi tarafından kurtarıldı.
30 Mart I-8 torpidoları ve topçu, başka bir ticari gemiyi aşağıya doğru ateşledi, ancak bu sefer T. Ariizumi bu geminin kaçan mürettebat üyelerine ve yolcularına dokunmadı. benzer tarih 29, Haziran ayında, 1944’ta gerçekleşti; T. Ariizumi, torpido tarafından görevlendirilen gemiden kaçan yaklaşık 150 insanını kurtardı.
2 Temmuz I-8 torpidoları ve topçu ateşi, Jean Nicolet gemisini 7176 ton deplasman ile battı, ancak savaş gemisindeki yüzlerce insanın tamamı filikalara ve sallara binmeyi başardı. Hayatta kalanlara, can yeleklerini, kişisel eşyalarını aldıkları ve ellerini arkalarına bağladıkları bir tekneye tırmanmaları emredildi. Ardından mahk "mlar, teknenin kıçlarına götürüldü; burada "çizgiden geçmeye" zorlandılar; Bu "işlem" sırasında çekiç ve diğer nesnelerle dövülmüşler, daha sonra vurulmuş ve suya itilmişlerdir. Japonların tüm tutsakları bitirecek zamanı yoktu, çünkü alarm teknede çalıyordu ve dalışa başladı. Daha sonra, İngiliz Deniz Kuvvetleri'nin gemisi bu katliamda en azından 27'i aldı. Dikkat çekici olan, savaş suçlarından mahkum olmayan, ancak kendi eliyle ölen T. Ariizumi'nin kaderidir. Savaşın sonunda, üç uçağı taşıyan ve Panama Kanalı'na ulaşabilen dev bir denizaltı I-400 (yüzeysel yer değiştirme 3530 ton, sualtı yer değiştirme - 6560 ton) komuta etti. Bot, savaşın bitiminden kısa bir süre önce ilk askeri kampanyasına girdi ve Japonya'nın teslim olmasıyla üsse dönmesi emredildi. Tekne Tokyo körfezine girdiğinde, T. Ariizumi kendini vurdu.
Amiral Kote'nin emrini yerine getirmeye başlayanlar arasında T. Ariizumi yoktu. Aralık ayında 14, Colombo-Chittagong kavşağında bulunan Daisy Moller gemisi, K. Ebato tarafından kumanda edilen denizaltı RO-1943 tarafından torpidolandı. Tüm mürettebat batan gemiyi terk etti, sahile sadece üç mil vardı ve kurtulanlar telsiz operatörü bir tehlike sinyali göndermeyi başardığı için her şeyin iyi olacağını umarak eğlendirildi. Fakat Ebato tekneyi yüzeye çıkardı, filikalara çarptı, sudaki insanları kovdu ve yaşamları için bir makineli tüfekle savaştı. Gemiyi terk eden 110 erkesinden, 71 erkeği kan lekeli suda yüzüstü yatmaya bırakıldı; geri kalanlar ise teknenin denize kurban gelmesi için denize açılmasından sonra kıyıya ulaşmayı başardı.
İngiliz komutası, bu zulmün ticaret gemilerinin denizcilerinin morali üzerindeki olası olumsuz etkisiyle meşguldü, belki de Japonların kendisi buna güveniyordu. İngilizler tanıtımı hariç tutmak için önlemler aldı Haber Japonların boğulma ve sonraki zulümleri hakkında. Ancak, birçok denizci denizci hala neler olduğunu biliyordu ve savaş gemilerinden meslektaşları bunu biliyordu. İngilizler, İsviçre hükümeti aracılığıyla, Japon gaddarlıklarını resmen protesto ettiler. Protesto Japonlara geçti, ama onlar tarafından göz ardı edildi.
Yılın Mart 1944'i, Hint Okyanusu'ndaki Japon denizaltılarının az çok önemli bir etkiye sahip olduğu son aydı. Kasım ayının sonunda, denizaltı RO-1944 ve RO-113 devriyeden sonra Penang'a geri döndü ve bu, Hint Okyanusu'ndaki Japon denizaltılarının operasyonlarının sona erdiğini gösterdi. Pasifik'teki daha ciddi operasyonlar için Japon İmparatorluk Donanması'nın emri, tüm denizaltılara ihtiyaç duyuyordu.
Hint Okyanusu'nda, çoğu korunamayan birçok gemi olduğu gerçeği göz önüne alındığında, Hint Okyanusu'ndaki Japon denizaltı kampanyasının başarılı olabileceği pek olası değildir. Uzun süredir Japon tekneleri denizdeydi ve hedef bulamadılar. Japon iletişimine karşı hareket eden Amerikalı denizaltıların kazanımlarının arka planı karşısında Japonlar başarısız oldu. Japon denizaltılarının eylemlerini Malay kıyılarındaki İngiliz ve Hollandalı denizaltıların operasyonları ile karşılaştırarak, kesinlikle Japon denizaltılarının yapabilecekleri savaş üzerinde etkisi olmadığı söylenebilir.
Japon denizaltıların İkinci Dünya Savaşı'nın sonucuyla ilgili Hint kampanyaları etkilemedi
- Yazar:
- Yuriy Yuryev
- Orijinal Kaynak:
- http://nvo.ng.ru/history/2017-01-13/14_932_submarines.html
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter