Eleştiri ve inanç arasındaki bu etkileşim nereden geliyor? Maneviyat, ilk olarak on dokuzuncu yüzyılın ortalarında popüler bir hareket olarak başladı. Birden Amerika’daki ve Avrupa’nın bazı bölgelerindeki insanlar ölülerin ruhlarıyla temas kurma konusunda doğuştan gelen bir yetenekle uyandılar. Bu dönemde, bir grup paranormal öncü, ruh ortalığı kavramını geliştirdi. Bu ilk medyumlar, evet ya da hayır soruları yanıtlayarak ya da bir plançette üzerindeki mektupları tanımlayarak iletişim kurarak, bugünün Orta kurulu için prototipi olan ruhlardan gelen mesajları aldılar.
Bu bencillik performanslar özel evlerde başlarken, zaman içinde giderek daha fazla kamuya açık alanlara yöneldiler ve popüler basında, entelektüeller ve din adamları arasında hem merak hem de aldatmacalara ilham verdiler.
Sözde doğaüstü ruhlarını üretmek için bir dizi önde gelen medya ortaya çıkmıştı ve halkın ruh iletişimine olan ilgisi önemli ölçüde azalmıştı. Spiritualizmin sadık inananları arasında bile, Spiritualist toplantılarda elde edilen özelliklerden ilham alan sekreterler, dallanmış ve ruh iletişiminden çıkan yeni hareketler oluşturmuşlardır. Teosofi ve Yeni Düşünce Ondokuzuncu yüzyılın son yarısında ve Yirminci yüzyıldaki Yeni Çağ hareketinin büyük kısmı, ilk Spiritualistler tarafından ekilen tohumlardan büyüdü. 2 Fakat Spiritualizmin kendisi yok olmadı. Aksine, dönüştürdü. Kamusal spot ışığından aşağı yukarı geri çekildikten sonra, hareketin daha saygın medyumları ve filozoflarının bir kısmı, Spiritualist kiliseler birliğini örgütlemek için bir araya geldi.
Eğer Spiritualizm bir yüzyıldan daha fazla bir süre önce kültürel sınırdan çıkarıldıysa, neden bugün bizi ilgilendirmeli? Her ne kadar bir Maneviyatçı hareket kavramı çağdaş popüler bilincin tamamen ortadan kalkmasına rağmen, ruhlarla, medyumlarla ve ruhla iletişimle yaygın bir hayranlık devam etmektedir. Hayalet temalı gerçeklik televizyon dizisi, senaryo filmler ve televizyon dizileri, belgeseller, paranormal turizm ve tür kurgusu sayesinde Amerikalılar, ruh ortamları için dürtükleyen meraklarını şımartmaya devam ediyor. Ancak bu çeşitli biçimler genellikle eğlence odaklı ve doğası gereği önemsizdir. Gerçek dünyayı derinlemesine şüpheli olsa da, ortalığı gerçek olarak sunma çabalarında, bu programların çoğu inanmak isteyen geniş bir izleyici kitlesini yansıtıyor. Ancak, Spiritualist Kilise’nin aksine, programlar izleyicilerinden inanç sahibi olmak, iddia etmek veya taahhüt etmek için talepte bulunmazlar. Spiritualist Kilise, çağdaş Amerika’da ruh iletişiminin ciddi bir taahhüt olarak uygulandığı, katılımcılarından kazanılmış bir bağlılık çağrısı yaptığı ve Spiritualist performans ile ritüel arasındaki bağı kurmaya çalıştığı az sayıdaki yerlerden biridir. Çağdaş Spiritualistler için, ölümden sonra yaşamın sürekliliği bilgisi – ruh iletişimi ile kanıtlanmış – bireylerin yaşamlarının anlamını ve amaçlarını nasıl anladıklarını derinden etkileyen temel bir kavramdır. Haftalık kilise hizmetleri, atölye çalışmaları, kitap kulüpleri, konferanslar ve seanslarda, Spiritualistler çağdaş kültürde meşru ve anlamlı bir uygulama olarak işlev görecek bir ortam ve ruh ortamı için bir topluluk müzakere eder.