1969'da ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatı ve Hava Kuvvetleri en yeni Lockheed D-21 drone'unu çalıştırmaya başladı. Böyle bir uçağın kullanımının aşırı karmaşık olduğu kanıtlandı ve istenen sonucu garanti etmedi. Bu nedenle, uçuşlar 1971'de durdu - sadece dördüncü lansmandan sonra. Ancak, bu zamana kadar SSCB ve Çin'deki olası muhalifler yeni Amerikan teknolojisi hakkında bilgi edinmeyi ve hatta çalışmayı başardılar.
Kısa sömürü
Geleceğin gelişimi D-21 altmışlı yılların başlarında başladı ve birkaç yıl sürdü. Zamanlama, müşterinin özel gereksinimlerinden ve projenin genel karmaşıklığından etkilenmiştir. Ek olarak, belirli bir aşamada, İHA'ların taşıyıcısında ve işlenmesinde bir değişiklik yapılması gerekiyordu. Uçuş testleri 1964'te başladı ve on yılın sonunda ürün küçük bir seriye girdi.
9 Kasım 1969'da ilk sıra Kıdemli Kase operasyonunun bir parçası olarak gerçekleşti. B-52H bombardıman uçağı İHA'yı bırakma bölgesine teslim etti ve bağımsız bir uçuşla gönderdi. D-21B'nin Çin Lobnor eğitim alanı üzerinde uçması, ateş etmesi ve filmlerle birlikte konteynırın boşaltılması gereken okyanusa doğru dönmesi gerekiyordu. Ancak, yerleşik ekipmanda bir çökme meydana geldi ve İHA dönmedi.
Yakıt geliştirdikten sonra, Kazak SSR topraklarına anormal ama başarılı bir iniş yaptı. Drone yakında keşfedildi ve işletmelere gönderildi havacılık eğitim endüstrisi. CIA sadece birkaç on yıl sonra İHA'sının gerçek kaderini öğrendi.
B-21 bombardıman uçağının kanadı altında fırlatma güçlendiricili D-52B uçağı. Fotoğraf ABD Hava Kuvvetleri
İkinci ve üçüncü D-21B, rota boyunca geçişle başa çıktı, ancak istihbarat elde edilemedi. 20 Mart 1971'de dördüncü uçuş gerçekleşerek kazayla sonuçlandı. Bilinmeyen bir nedenle, drone Çin'in Yunnan eyaletine düştü, keşfedildi ve çalışma için çıkarıldı. Birkaç ay sonra Senior Bowl ameliyatı durduruldu.
"Kara kedi"
İlk kullanılan D-21B yanlışlıkla Sovyet uzmanlarına gitti. Makinede tanımlama işaretleri yoktu, ancak görünüşü ve teknik özellikleri olası bir kökenini gösterdi. Ürünün gerçek tanımı bilinmiyor olduğundan, “Kara Kedi” takma adı ona yapıştı.
Hasarlı İHA'lar Kazakistan'dan çıkarılmış ve Hava Kuvvetleri Araştırma Enstitüsü'ne teslim edilmiştir. Daha sonra, bireysel bileşenler ve montajlar havacılık endüstrisinin uzmanlaşmış kuruluşlarına - Tupolev Tasarım Bürosu, OKB-670, vb. Yabancı bir yenilik çalışmak ve aşağıdakileri içeren sonuçlar çıkarmak zorundaydılar: kopyalama veya benzer bir drone oluşturma bağlamında. Birkaç ay boyunca, Sovyet uzmanları "Kara Kedi" nin genel özelliklerini oluşturdular ve yaklaşık taktik ve teknik özellikleri belirlediler.
Çalışma sırasında, uçak gövdesinin tasarımına özellikle dikkat edildi: malzemeler, üretim teknolojileri, düzen ve diğer çözümler. Termal yüklerin azaltılmasını mümkün kılan ramjet motor ve soğutma araçlarının tasarımı büyük ilgi gördü. Hedef ekipmanı normal olarak incelemek mümkün değildi, çünkü kendi kendine tasfiye edici bölmede çalıştı.
Sovyet "Kuzgun"
D-21B çalışması sırasında, Sovyet endüstrisinin benzer bir tasarımı kopyalayıp üretebildiği veya aynı veya benzer malzeme ve teknolojilerin uygulamaları ile doğrudan analogunu oluşturabildiği bulunmuştur. Dahası, gelişmiş yeteneklerle daha başarılı bir İHA oluşturmak mümkün oldu.
Bundan yararlanmaya karar verdiler ve 19 Mart 1971'de Hükümet kendi projesini geliştirmeye karar verdi. "Kara Kedi" nin Sovyet versiyonu "Raven" kodunu aldı. MMZ “Deneyim” (Tasarım Bürosu Tupolev) baş geliştirici olarak atandı; araştırmaya katılan diğer şirketleri de içermektedir.
Yıl sonunda karga projesi hazırlandı. D-21B seviyesinde uçuş karakteristikleri ve hedef ekipmanın farklı bir bileşimi olan uzun menzilli bir süpersonik keşif uçağının inşasını önerdi. Raven'ın Tu-95 taşıyıcı uçağının kanadı altındaki fırlatma alanına gelmesi gerekiyordu. Daha sonra, çeşitli zeka koleksiyonlarıyla belirli bir rota boyunca bağımsız bir uçuşa başladı.
Amerikan otomobilinin özellikleri göz önüne alındığında, Sovyet "Kuzgun" un daha gelişmiş ve verimli bir hedef ekipman kompleksi donatması önerildi. Enstrüman bölmesinde, yakalama ve çözünürlük bantlarının gelişmiş özelliklerine sahip panoramik bir kamera düzenlenmiştir. Ayrıca, tüm büyük aralıklarda veri toplama özelliğine sahip bir radyo istihbarat kompleksi yerleştirmek de mümkün oldu.
Kendi elektrik santrali, OKB-012'de geliştirilen 1350 kgf'lik bir itme gücüne sahip bir ramjet RD-670'den oluşuyordu. Taşıyıcıdan düşürüldükten sonra orijinal D-21B, katı yakıt hızlandırıcısı kullanılarak hızlandırıldı. Sovyet projesinde de benzer bir çözüm kullanıldı.
Voron ürününün uzunluğu 13 m olan kanat açıklığı 5,8 metreden fazla olabilir.Taşıyıcı deşarjı anında kütle 14,1 ton, hızlandırıcısız ölü ağırlık 6,3 ton, 23-24 km yükseklikte tahmini uçuş hızı 3500'ü aştı km / s Bu durumda İHA 4500-4600 km menzili gösterebilir. Kompleksin toplam yarıçapı, Tu-95 formundaki taşıyıcı nedeniyle arttı.
Avans projesinin kaderi
Raven ürününün genel görünümünün gelişimi 1972'nin başlangıcında tamamlandı ve yakında projenin daha fazla kaderi - ve bununla birlikte umut verici yön - kararlaştırılacaktı. Müşteri sunulan gelişmeleri gözden geçirdi ve projeye devam etmemeye karar verdi.
Genel olarak, “Raven” savaş ve barış zamanında keşif yapmak için çok etkili bir araç olabilir. Yüksek uçuş performansı, dünyanın farklı bölgelerindeki temel sorunların çözülmesini kolaylaştırdı ve düşman hava savunmasının üstesinden geldiğinde yüksek hayatta kalma kabiliyeti sağladı.
Ancak, dezavantajlar vardı. Ana olanlar karmaşıklık ve yüksek üretim maliyetidir. Başka sorunlar da vardı. Yani, keşif kompleksinin temelinin bir hava kamerası olması gerekiyordu, ancak bu sadece gündüz çekilmesine izin verdi. Önerilen RTR sistemleri sınırlı miktarda zeka sağladı. Temelde yeni dört mevsim optik ve radyo sistemlerinin geliştirilmesi zaman aldı.
Havacılık istihbaratı ihtiyacını sorgulayan başka bir faktör daha vardı. Yetmişlerin başlangıcında, bu amaç için uçaklar ve İHA'lara göre bir dizi önemli avantajı olan ilk uzay aracı yaratıldı. Çabalarını yoğunlaştırdılar ve "Kuzgun" üzerindeki çalışma sona erdi.
Çin sırrı
20 Mart 1971'de D-21B'nin sonuncusu Çin'de düştü. Kaza fark edilmedi ve Çin ordusu enkazı hızla buldu. Şu anda meraklı bir durum vardı. PLA, Amerikan istihbarat uçağı hakkında tam veriye sahip değildi ve insansız izcilerin varlığını bilmiyordu. Bu nedenle, karakteristik bir şekle sahip olan fragmanlar, SR-71 insanlı uçağın gövdesinin elemanları olarak kabul edildi. Kaza yerinde olmayan pilotlar ve motorlar için arama başlatıldı.
Aramalar beklenen sonuç vermedi. Yakında, kaza mahalline gelen bilim adamları ve mühendisler, bunun SR-71 değil, pilotlar olmadan ve bir motorla tamamen yeni bilinmeyen bir makine olduğunu buldular. Arama işlemi kapatıldı ve enkazın boşaltılması için hazırlıklar başladı.
Çıkarılan enkaz uzman kuruluşlarda incelenmiş ve bazı sonuçlar çıkarılmıştır. Bundan sonra ne olduğu bilinmiyor. Ancak, Çinli meslektaşı D-21'in yaratılması hakkında hiçbir bilgi yok.
Belki Çin dış kalkınmayı kopyalamaya çalıştı, ancak bu konuda başarılı olamadı, daha sonra projeyi kapattı ve sınıflandırdı. “Kupayı” inceleyen Çinli uzmanların yeteneklerini ve yerli sanayinin seviyesini ayık bir şekilde değerlendirdikleri ve dolayısıyla kendi projelerinin bile geliştirilemeyeceği varsayılabilir. Ya da bir nedenden ötürü Amerikan menzilli süpersonik keşif kavramı PLA'yı ilgilendirmiyordu.
Çalıştıktan sonra (veya onsuz), D-21B enkazı Çin Havacılık Müzesi'ne (Pekin) gönderildi. Uzun yıllar boyunca bu nesneler tarihi ve teknik değer, yedek alanlardan birinde açık havada kaldı. Daha sonra gövdenin kırık orta bölümü ve orta bölüm kabul edilebilir bir forma getirildi ve salonlardan birinde bir sergi yapıldı.
Potansiyel bir düşmandan bir hediye
Maliyetlerin toplamına, elde edilen sonuçlara vb. Göre. Lockheed D-21 uzun menzilli keşif İHA projesi başarısız olarak değerlendiriliyor. Toplamda 36 tek kullanımlık uçağı inşa edildi, bunlardan sadece 4'ü gerçek bir keşif operasyonunda kullanıldı. Bunlardan ikisi rotada kayboldu, ayrıca olası düşmanın toprakları üzerinde ve diğer ikisinden veri içeren kaplar almak mümkün değildi.
İki kaza sonucunda, en değerli gizli ürünler Sovyet ve Çinli uzmanların eline geçti ve bu da en ciddi sonuçlara yol açabilir. Ancak, en tehlikeli senaryoya göre başka olaylar gelişmedi.
Sovyet endüstrisi dikkatle "kupayı" inceledi ve hatta böyle bir İHA'nın kendi versiyonunu geliştirdi. Ayrıca, toplanan verilere dayanarak, uçaksavar sistemleri için yeni gereksinimler belirlendi. Ancak, “Raven” inşasına ve uçuşlarına ulaşmadı ve hizmet dışı bırakılan D-21 artık Sovyet hava savunma sistemlerinin ateşi altına düşme riskiyle karşı karşıya değildi. Çinli uzmanlar ciddi pratik çalışmalar yapmadan kendilerini çalışmakla sınırladılar.
SSCB ve Çin'de alınan İHA'ların bir araştırmasının sonuçlarına göre, ABD'de uçak üretiminin gelişme seviyesini belirleyebildiler ve uzmanlaşan ileri teknoloji yelpazesini belirleyebildiler. Ayrıca ilginç ve gelecek vaat eden yabancı gelişmeler ve çözümleri de incelenmiştir. Tüm bu veriler daha sonra çeşitli türlerde kendi projelerinde kullanıldı. Muhtemelen, şu ya da bu şekilde, veriler hala kullanılabilir.
Bu nedenle İHA D-21 sadece tarihsel ve teknik açıdan ilgi çekmez. Bu ürün son derece meraklı bir “biyografi” ile ayırt edildi. Yaratılması çok zaman aldı ve özel çabalar gerektirdi ve operasyon gerçek sonuçlar vermedi. Ancak uygulama sırasındaki başarısızlıklar diğer ülkelere gerçek bir hediye oldu, dahası, o zaman çok yararlı oldu.