Avrasya'nın engin genişlemelerinde T-90
Son yıllarda, yerli zırhlı araçlar bir şekilde reklamcılık konusunda şanssız. Yine de, ana savaşın halk eleştirisi ile tanka (MBT) T-90A askeri departmanın üst düzey liderleri tarafından birden fazla kez gerçekleştirildi. Ona ya “T-34'ün derinlemesine modernizasyonu” ya da “Sovyet T-17'nin 72. tadilat” adı verildi.
İlk vaka bir reddetmeye ihtiyaç duymuyor: Otuz Dört ve T-90А sadece yarım yüzyıldan fazla değil, aynı zamanda temelde farklı kavramlar için de paylaşılıyor. Parçalar ve montajlar gelince, sadece bir dizel motor süreklilik için talep edebilir. Fakat bu süre zarfında gücü iki katından fazla arttırdı. T-72 konusunda daha sonra konuşacağız.
T-90'İN DOĞUMU
Bununla birlikte, İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi tankı olan T-34-85 ile modern T-90 arasında ortak bir nokta vardır. Aynı Ural Tasarım Ulaştırma Mühendisliği Bürosu'nda (UKBTM) görünmediler ve Uralvagonzavod'da üretildiler. Her iki araba da başlangıçta güç göstermek için değil, askeri operasyonların büyük tiyatrolarında eşit veya daha güçlü bir düşmanla yüksek manevra kabiliyetine sahip savaş için “keskinleştirildi”.
Nizhny Tagil'de (T-34-85'ten T-90'e kadar) ortaya çıkan tüm tanklar, özellikle denizaşırı veya Alman ürünlerinin “çanları ve ıslıklarının” arka planına karşı pasaport verileriyle parlamadı. Tagil teknolojisi ile ilgili yenilikler, neredeyse kesin bir güvenilirlik düzeyi elde ettiği sürece dikkatli bir şekilde tanıtıldı. Ve bunun tersi: eski moda sayısı, sorunsuz düğümler genellikle "ileri" kullanıcılar arasında hoşnutsuzluğa neden olsa da.
Bu nedenle, zayıf altyapılı engin bölgelerde veya yokluğunda faaliyet gösterme yeteneklerinde, T-90 tankı aslında doğrudan bir T-34-85 soyundandır. UKBTM, kişilere bakılmaksızın bu genel çizgiyi korur. "Doksanların" gelişiminin baş tasarımcı Valeria Venediktov ile başladığını hatırlayın. Makinenin benimsenmesi, seri üretime başlaması, küresel silah pazarına girmesi, 1987 yılında tasarım bürosuna başkanlık eden Vladimir Potkin'in esasıdır. Pazardaki pozisyonların fethi ve Rus ordusuna yeni malzeme dağıtımı 1999 - 2011'da baş tasarımcı Vladimir Domnin altında gerçekleşti. "Doksanın" son değişikliklerinin ülkeye ve dünyaya tanıtımı - T-90MS tankı - yıl içinde 2011'ta baş tasarımcısı atanan Andrey Terlikov tarafından yapıldı. Özellikle, yakın zamana kadar baş tasarımcısı yardımcısı Nikolai Molodnyakov'un T-90 projesinin doğrudan yöneticisi olduğunu not ettik.
Resmi olarak UKBTM uzmanları, “nesne 188” tankının oluşturulmasına, CPSU Merkez Komitesi kararına ve 741 Haziran 208 19 sayılı SSCB Bakanlar Kurulu kararına uygun olarak başladı. Aslında, hepsi 1986'in ilk yarısında başladı, sadece kağıt üzerinde değil. Gerçek şu ki Nizhny Tagil'in tankçıları SSCB Savunma Sanayii Bakanlığı ve özellikle de baş küratörü Dmitry Ustinov'un özel desteğinden faydalanmadılar. İkincisi, bütün sevgisini önce Kharkov T-1980'e, ardından Leningrad'da oluşturulan T-64 gaz türbinine verdi. Ve T-80'i ve ardından T-72А ve Т-72Б'ı tanıtan tagilchanam, her seferinde daha fazla modernleşme ihtimalini kanıtlamak zorunda kaldı.
Yeni arabanın ilk gövdesi, yılın nisan 1988'inde atıldı. Vladimir Potkin'e göre, tasarımcılar "yetmiş iki" nin test etme ve askerlik operasyonunun tüm deneyimine yatırım yaptılar. Ülkenin savunma enstitüleri tarafından sunulanların en iyisinin yanı sıra: dahili dinamik koruma ile birlikte geliştirilmiş birleşik zırh, 1A45Т Irtysh yangın kontrol kompleksi, komutanı PNK-4С nişan ve gözlem kompleksi ve hatta bir türevi olarak bile evsel termal görüş. 9K119 “Reflex” güdümlü silah kompleksi, 5000 km / saate kadar hızlarda hareket eden hedefler için ateş menzilini 70 m'ye kadar yükseltmeye izin verdi. T-72B'den farklı olarak, “188 nesnesi” hareket halindeyken bir roketi 30 km / saate kadar hızda ateşleyebilir. Dünyada ilk defa, makineye bir TSU-1 optoelektronik baskılama sistemi kuruldu. Savunma geliştiricileri, "akıllı" mühimmatı geri püskürtmenin en iyi yolunun onların girmesini engellemek olduğu sonucuna vardılar.
Ocak ayında 1989, dört tank devlet test alanına girdi. Bir buçuk yıl boyunca, SSCB'nin Moskova, Kemerovo ve Dzhambul bölgelerinin yanı sıra Uralvagonzavod test sahasında da test edildiler. 1999'ta, epik, tank subayı memurları Dmitry Mikhailov ve Anatoly Bakhmetov'un katılımcıları, “Tankomaster” dergisinin 4 sayısında bu olayların en ilginç anılarını yayınladı. Yalnızca bir önemli gerçeğe dikkat çekiyoruz: "pasaportlarda" bu göstergeler tankların ortalama olarak değil en kötü koşullarda yayınlanmadığını kaydetti. Her zamanki gibi, onlardan daha fazla sıkıldı. Örneğin, bir benzin istasyonunda karayolu üzerinde seyir aralığı belgelere göre 728 yerine 600 km'ye ulaştı.
27 Mart 1991, SSCB "188 objesi" nin savunma ve savunma sanayii bakanlıklarının evlat edinme kararları ile onaylandı. Ancak, siyasi karışıklık nihai kararı erteledi. Rusya Federasyonu’nun ilk başkanı Boris Yeltsin’in Temmuz ayında Uralvagonzavod’a geldikten sonra ölü merkezden taşındı. Tankı inceledi ve Ekim 1992'te Rusya Federasyonu Hükümeti, "T-5" adı altında kabul edilmesine ve T-759С ihracat sürümünün yurtdışına satılmasına izin verilmesiyle ilgili olarak No.58-90 sayılı Kararı yayınladı.
Genel olarak, tankın "T-72BM", yani "T-72B modernize edilmiş" olması gerekiyordu. Çoğu zaman, T-90'in görünümü Yeltsin’in “ilk Rus tankına sahip olma” arzusuyla ilişkilendirilir, bunun üzerine ne UKBTM liderliğinin ne de devlet komisyonu Nikolay Shabalin’in önderliğini reddetti. Sonunda, yeni araba bir sonraki güncellemeden daha prestijli.
Ancak bu, halen devam etmekte olan tartışmaya neden oldu - T-90'in T-72'in modernizasyonu mu olduğu yoksa gerçekten yeni bir tank mı olduğu. Genetik ilişkileri açıktır. Öte yandan, biriken nicel değişiklikler yeni bir kalitenin oluşmasına yol açmıştır. Amerikan MBT MXNUMHA60 ve M1'in 1 yılını paylaştığını - birincisi 18 yılında, ikincisi de 1962 yılında doğdu. Askeri-teknik seviye (VTU) açısından, Abrams, kendisinden öncekinden birkaç kat daha üstün olan 1980 idi ve haklı olarak yeni nesil savaş araçlarının temsilcisi olarak kabul edildi. T-2,65, T-90'ten 19 yıl sonra hizmete girdi ve WUT katsayısı, 72 zamanlarında daha yüksek. Geleneksel bir yükseltme için çok fazla, değil mi?
1992'in sonuna kadar Uralvagonzavod, kurulum serisinin 13 tanklarını piyasaya sürdü, ana üretim 1993'te başladı. Tagilchane “evcil hayvanlarının” hizmetlerini yakından takip etti; haberler sadece memnun kaldı. T-90 tankları ile başa çıkabilecek kadar şanslı olan Rus tankerleri en yüksek değerlendirmeleri verdi. Daha önce pek çok Sovyet ve Rus tankıyla uğraşan kıdemli Teğmen S.Shklyaruk: “Bu, şimdiye kadar tanıdığım en güvenilir makine. Gaz türbinli motorda meslektaşlarım tarafından ne kadar sorun yaşandı! Özellikle kumlu arazilerde. Ve bu araba yine de! Ne soğuk, ne de ısı korkutucu. Zamanında doğru şekilde servis yapın, ayarlayın - yıllarca sürecek olan kediniz için. İşte bu makine ile zaten beşinci yılımız. Yaklaşık 5000 km geçti. Değiştirilmesi gereken tek şey enjektörlerdi. ” Küçük Çavuş D. Dombro: “O kadar akıllı ki deneyimsiz bir sürücünün hatalarını bile düzeltir. Tutarsızlık transferi geçişe izin vermeyecek, ısıtıcınızın çalıştığını unuttum - kapanıyor, yetersiz yağlama seviyesi - kulaklıktaki zil sesi size hatırlatıyor. ”
1995'te Çeçenya'daki mücadeleye birçok T-90 tankı katıldı ve bölücülerin tank karşıtı araçlarına karşı neredeyse zararsız olduğu ortaya çıktı. Gunner Sergei Gorbunov şöyle hatırlıyor: “Mermiler, yerleşik korumaya sıkışmış, ancak zırhın içinde yer almamışlardı. Aktif koruma sistemi yıldırım hızıyla tepki veriyor: T-90 topu tehlikeye doğru çeviriyor ve bir duman-aerosol bulutu kendisini kapatıyor. ”
Toplamda, yılın 1995'ine kadar, komutanların temel versiyonundan iki yıl sonra komut vermek için kullanılanlar da dahil olmak üzere açık basın verilerine göre, yaklaşık 250 araçlar üretildi. Bu para ve yeni satın alma arzusu silâh Çeçenya'daki savaşa rağmen Rus devleti kurudu.
T-90 Nikolay Molodnyakov'un yaratılması konusundaki çalışmaların başı.
CEO - Baş Tasarımcı Vladimir Domnin.
Baş - Baş Tasarımcı UKBTM Vladimir Potkin.
CEO - Baş Tasarımcı UKBTM Andrei Terlikov.
HİNDİSTAN SEÇENEĞİ
Nizhny Tagil'de tank inşa etme potansiyelini korumanın tek yolu ihracat oldu. Ne yazık ki, kuruluşundaki asıl hak uzman kurumlara değil üreticilere aittir - Uralvagonzavod ve UKBTM. Ayrıca, Moskova yetkilileri T-90С'in uluslararası silah sergilerine girmesini aktif olarak engelledi. Tagil sakinleri BAE'deki 1993 yılında zaten göstermeye hazırdılar, ancak Savunma Sanayii Bakanlığı sadece T-72 out'yi çıkarmaya izin verdi. Ve böylece beş yıl boyunca devam etti. 1997’te Abu Dabi’deki T-90С’nin tanıtımı için “devam” hâlâ alındığında, etkinliğin organizatörlerine bilgi vermeyi unutan biri. Sonuç olarak, IDEX'97 fuarında gösterilere gerçekten katılan tank hiçbir zaman resmi programına dahil edilmedi.
Fakat burada Hindistan askeri heyeti ilk önce T-90С ile buluştu. Makineyi bir bütün olarak beğendim, ancak yeni üretilen ekipmanın sadece mevcut fikirlere uyması gerektiği değil, aynı zamanda tüm yaşam döngüsü boyunca rekabetçi kalması gerektiği açıktı. Hint ordusu, tankın ve ardından arıtılmasının yapılmasını istedi - yerel ekiplerle birlikte Hindistan'daki en kapsamlı testler.
Neyse ki, UKBTM'nin zaten gelişmiş düğümleri ve fikirleri vardı. Kıt finansal kaynaklar toplayan UKBTM, Uralvagonzavod ve ChTZ, 1998’in başlangıcında 1999’ta üç prototip üretti. 92 beygir gücüne sahip yeni bir B-2С1000 dizel motor, gelişmiş bir şasi, termal görüntüleme manzaraları için çeşitli seçeneklere sahip bir yangın kontrol sistemi ile donatılmıştır. Arabalardan biri kaynaklı bir kule ile donatılmıştı. Daha büyük bir iç hacimle, dökümden daha iyi koruma ve 35 mm daha düşük bir yüksekliğe sahipti.
1999'in ilkbaharında, arabalar Tagil eğitim sahasında kullanıldı ve test edildi. Baş tasarımcı Vladimir Potkin kendini kötü hissetti, ancak bağladı ve reddetti: "Ürünleri göndereceğiz - Doktora gideceğim." 11 Mayıs 1999, fabrika denetimleri tamamlandı ve Mayıs 13 Vladimir İvanoviç öldü. Mayıs ayındaki 17'te, üç T-90С tankı, Koltsovo Havaalanı'na giden römorklara sürdü.
Hindistan'daki testler Thar Çölü'nde gerçekleşti. Ortam sıcaklığı 55 santigrat dereceye ulaştı, tanklar toz bulutlarında zorlukla görülebiliyordu. Ancak açıklanan parametreler dayanabildi ve hatta bunu geçebildi. Belgelere göre maksimum hız 65 km / s yerine 60 km / s idi. Ve Kızılderililerin motor gücü, Rus yağını İngilizlerle değiştirdi, 1100 hp'de derecelendirildi. Testlerden etkilenen, Moskova’daki Hindistan Büyükelçiliği’ndeki askeri ataşesi, General General D. Singh, “T-90C’nin etkinliği, nükleer silahlardan sonra ikinci caydırıcılık faktörü olarak adlandırılabilir” dedi.
1990’lerin ikinci yarısında, yeni T-90С daha da ciddi bir sınavdan geçmiştir - Rus Dağıstan’daki savaş. İkinci Çeçen savaşının başlangıcında ordumuz akut kullanışlı zırhlı araç kıtlığıyla karşı karşıya kaldı. Bu nedenle, Hindistan için hazırlanan bir partiden yaklaşık bir düzine araç Dağıstan'a taşındı. “Silah İhracatı” dergisi (No. 3, 2002) daha sonra sonuçları bildirdi: “Kadar bölgesindeki çatışmalar sırasında bir T-90 savaş sırasında yedi RPG bombası aldı, ancak hizmette kaldı. Bu, standart şemaya göre çalışan T-90С'in tüm Rus tanklarından en fazla korunan olduğunu gösteriyor. ”
Şubat 15’in 2001’inde, X-NUMX T-310С tanklarının Hindistan’a teslimine ilişkin bir sözleşme imzalandı. Olaylara katılan Nikolai Molodnyakov'a göre, “Rusya'nın tank endüstrisini çıkmazdan çıkardı, endüstrinin işletmelerine yeni bir yaşam solumasına izin verdi”. 90 tankları Nizhny Tagil'de toplandı ve geri kalanı otomobil kitleri şeklinde Hindistan'a gitti. Basında çıkan haberlere göre, ilk T-124С, Avadi tesisinin montaj hattını 90 yılının başında bıraktı.
Operasyonel deneyim ve bazı raporlara göre, Rus ekipmanlarının savaşta kullanılması tüm beklentilerini karşıladı. Hindistan'ın liderliği "doksanlı" 21 tank alayını yeniden düzenlemeye karar verdi. Bu nedenle, yılın 2007'unun sonunda, ikinci bir sözleşme imzalandı - 347 makineleri için (124 Tagil montaj ve 223 makine kiti). Mayıs ayında 2009, başka bir 50 araç kiti tedarikine ilişkin bir anlaşma ile desteklendi. Ve daha da erken, 2006 yılında, Hindistan'da lisanslı üretim konusunda 2019 T-1000C tanklarının 90 yılına kadar hükümetler arası bir anlaşma yapıldı. 2008’in sonunda, Rus tarafı teknoloji transferini tamamladı ve yılın Ağustos ayında 2009’te, tamamen Hindistan’da inşa edilen ilk 10 aracı birliklere girdi.
Hindistan'dan sonra, T-90ks tankları diğer ülkeler tarafından satın alındı - Cezayir, Türkmenistan, Azerbaycan, Uganda. Sonuç olarak, Tagil ürününün dünyadaki en çok satan yeni üretilen MBT'si olduğu ortaya çıktı. 2001 - 2010. Binden fazla araba yurt dışına gitti! T-90С'in pazar nişi benzersizdir. Satışa sunulan ucuz, eskimiş tank türlerinden kıyaslandığında daha iyidir, ancak karşılaştırılabilir bir VTU ile Amerikan, Alman, Fransız veya İngiliz üretiminin en son MBT'sinden birkaç kat daha ucuzdur. Satış rakamları, yerel medyada yüksek kalite Tagil ürünleri ile ilgili titrek tartışmaların en iyi şekilde reddedilmesi.
Yılın 90 modelinin T-1999С'si yerli tank yapımında daha önce düşünülemeyen bir emsal oluşturdu: Bir ihracat aracı, Rus ordusu için MBT'nin temeli oldu. 2004'te UKBTM ve Uralvagonzavod yine bir devlet savunma emri aldı. Nisan ayının 15'inde, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı kararnamesiyle, T-2005А kaynaklı bir taretli tank, 90 güçlü motorlu ve yılın 1000'inden başlayarak termal görüntüleme ile kabul edildi ve seri üretime sokuldu. Toplamda, 2006 yılından önce, açık basına göre, silahlı kuvvetler yaklaşık 2010 araç aldı. Çok değil, ama aynı yıllarda çok daha fazla sayıda eski T-290B tankının Uralvagonzavod'a geri döndüğü ve T-72BA seviyesine yükseltildiği akılda tutulmalıdır. T-72A ile birleştirilen ve VTU boyunca yaklaşan bu araçta, “Hint” T-90С'in etkisi de görülebilir.
Genel halk, 90 yılında yurtdışındaki T-2011С satışlarının önemli bir sonucu hakkında bir şeyler öğrendi. Gelirler, “doksanın” üzerinde yeni bir değişiklik yaratmayı mümkün kıldı: T-9MS tankı, şu anda UKBTM bilimsel araştırma ve üretim şirketi, Uralvagonzavod, ChTZ ve Rusya ve Belarus'un diğer girişimleri ve kurumları ile işbirliği içinde olan 90 topçu fabrikasına entegre edildi. Ayrıntılı özellikleri Arsenal dergisinde (No. 5, 2011) sunulmaktadır. Onları tekrarlamayacağız ve kendimizi yükseltilmiş ürünü ayırt eden parametrelerle sınırlamayacağız.
Çıkarılabilir bir dinamik koruma modülü "Relic" ile birlikte gelişmiş bir çok katmanlı zırh paketi, en güçlü modern anti-tank silahlarının yenilgisine karşı garanti ediyor.
Yanların ve kıçların düzenli olarak korunması, elle kullanılan tanksavar bombalardan etkilenmez. Batı tankları, fazla ağırlık nedeniyle engebeli arazide çalışamayan özel “kentsel” değişikliklerde benzer bir seviyeye ulaşıyor.
Eşsiz bir elektromanyetik koruma sistemi, tankı manyetik sigortalı mayınlardan korur.
Taretin tasarımı ve dövüş bölümünün hacmi, hem seri 125 mm yüksek hassasiyetli tabancalar hem de 2A46M-5 seri ve yeni geliştirilen silah No. 9'in aynısını kalibre ederek, tüm modern tank sistemlerini namlu enerjisinde üstün kılar.
İlk kez hikayeler Rus T-90MS tank yapımı, arama araçlarında ve hedefleme hızında, ilk atışta vurma ve hatta kontrol edilebilirliği sağlama konusunda dünyanın en gelişmiş tanklarından daha kötü değil. İşte bunu sağlayan bazı sistemler:
- multispektral bir topçu görüşü, bir kumandanın dijital balistik bilgisayarlı panoramik manzara ve bir dizi atış koşulu algılayıcı setinden oluşan yüksek otomatik otomasyonlu bir yangın kontrol sistemi ve taktik bağlantı mücadele bilgi kontrol sistemi kontrol sistemine entegre edilmiştir;
- otomatik hedef takibi;
- GLONASS / GPS alıcı gösterge ekipmanı ile navigasyon yardımları;
- şifreleme ekipmanı vb. ile modern iletişim araçları
Ancak en önemlisi, bu ultra modern elektronik cihazlarla ve gelişmiş bir otomatik yükleyici ile donatılmış dövüş bölmesinin, yeni bir taret ve yükseltilmiş bir tabanca ile birlikte, herhangi bir Tagil MBT'ye kurulabilecek bir modül oluşturmasıdır. Başka bir deyişle, bu modülü kullanan Rusya'nın toprak bütünlüğüne yönelik bir tehdit varsa, mevcut filosunun VTU'su ilk "yetmiş iki" den T-90A'ya ve nispeten kısa bir sürede ve makul bir maliyetle keskin bir şekilde artacaktır. Ülkemizdeki potansiyel rakiplerin bugün bunu hatırlaması gerekir.
T-90MS tankının pazar beklentileri, 2012'in Delhi'deki DefExpo ve Paris'teki Eurosatory yılındaki sergilerinde gösterildiği gibi, ufak bir şüphe yaratmıyor. Rus ordusu seçeneğiyle, tam bir netlik yok. RF Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı Genel Sekreteri Nikolai Makarov’a göre "kule" (yani savaş modülü) ordudan tamamen memnun. Ancak aşağıdaki her şey - motor, şanzıman, süspansiyon - en son gereklilikleri karşılamıyor.
Gerçekten, dizel V-92С2Ф güç 1130 hp ve otomatik vites değişimi ve şasinin bilgi kontrol sistemi tarafından bile olsa T-90MS tankının mekanik planet şanzımanı, 1500 hp'de bir gaz türbini motorunun arkaplanına karşı biraz eski görünüyor ve Amerikan "Abrams" ın hidromekanik iletimi. Daha gelişmiş sistemler var. Örneğin, Fransız Leclerc, hidrostatik şanzımanlı ve hidro-pnömatik süspansiyonlu bir şanzıman ile aynı 1500 beygir gücüne sahip Hyperbar supercharging sistemli küçük boyutlu bir dizel motor kullanıyor.
YOL KONTROLÜ
Tüm bu karmaşık makineler, tankların hareketliliğini artırmak için tanıtıldı. İkincisi pek çok göstergeden oluşuyor, ancak parlak Sovyet tasarımcısı Alexander Morozov onları kısa bir cümleye indirmeyi başardı: "Doğru yerde doğru zamanda olma yeteneği."
Ve burada ortaya çıkıyor ki, bedava peynir sadece fare kapanıyla oluyor. İyi niyetli bir Avrupa iklimindeki silah sergilerinde ve manevralarda, Batı MBT'ler gerçekten harika görünüyor. Ancak mevcut teknoloji seviyesinde, kütle ve boyut özelliklerinde hidromekanik iletim hala mekanikten daha fazla. Böylece tankın kütlesi artacaktır. Sonuç olarak, 1500 hp olarak motorlar bir avantaj değil, acil bir ihtiyaç haline gelir. Servis sistemleri ile birlikte kurulumları da ek ağırlık sağlar. Sonuç olarak, NATO tanklarının muharebe kütlesi 60 tonunu çok aştı, sadece Leclerks 50 ton kategorisinde kaldı.
İngiliz ve Amerikalı tankerler modern teknolojiye olan bağlılıklarını ödemek zorunda kaldılar. ABD ve Irak'ın müttefikleri birinci (1991) ve ikinci (2003) savaşlarından sonra, Batı medyası Abrams ve Challengers hakkında sadece mükemmel derecede yayın yaptı. Ancak son zamanlarda etkinliklerde yer alan katılımcıların anıları ortaya çıkmış ve çalışmalarının zor olduğu ve sonuçların net olmadığı görülmüştür. Batılı alimler Chris McNab ve Kevin Hunter bu bilgiyi topladı ve özetledi.
Başlangıçta, Batı tanklarının “yetmiş iki” için zor olmayan arazide hareket edemediği ortaya çıktı. McNab ve Hunter, “Abrams 68 ton tankının sürücüsü ... yumuşak ve bataklık topraklardan, çok derin kardan veya hareketli toprağın katmanlanmasından ani bir şekilde kaçınacak” dedi.
Letonya'da demiryolu ile taşınmak için bir kez daha (bir kez daha vurgulayalım!) Abrams tank, platformu yüklemek ve boşaltmak ve karmaşık bir bağlantı sistemi oluşturmak için tüm mühendislik işlemlerini yapmak zorunda kaldı.
Irak'ta çöl koşullarında yürüyüş yapan iki askeri kampanya sırasında, Amerikan ve İngiliz zırhlı araçlarının kolonları iki saatte bir durdurulmak zorunda kaldı - hava temizleyicileri durulamak için. Avrupa'da, aynı tanklar günde bir operasyona, hatta iki operasyona mal oldu. Bununla birlikte, Irak'taki motorların ve şanzımanların teknik güvenilirliği aynı değildi. Her 250 - 300 km pistten sonra ortalamada ciddi arızalar ortaya çıktı. Savaş koşullarında, tankların yarısına kadar bir veya iki gün içinde mekanik arızalardan zarar gördü! Fakat hepsinden önemlisi, Amerikan tank birimlerinin hareketliliği motorların yapışkanlığını sınırladı. McNab ve Hunter'a tekrar alıntı yapıyoruz: “Kara kuvvetleriyle meşgul Neredeyse 2000 Abrams, neredeyse her gün 500 galon yakıt tankı döktü. Her şey dışında, bu durum, Cumhuriyet Muhafızlarının bölünmesinin Kuveyt'ten geri çekilmesini engellemekte olduğu ifade edilen koalisyon kuvvetlerinin tam zaferiyle savaşı sona erdirme görevini büyük ölçüde karmaşıklaştırdı. Kısacası, ABD Ordusu, Cumhuriyet Muhafızlarının planlanan kuşatmasını komuta ederek gerçekleştiremedi, çünkü Amerikan birimleri (kelimenin tam anlamıyla) yakıtsız kaldılar. Ve bu, tedarikçilerin koalisyonun kara kuvvetlerine yeterli miktarda yakıt sağlama konusundaki devasa çabalarına rağmen gerçekleşti. ”
Amerikalıların, yakıt yetersizliğinden dolayı Irak Cumhuriyet Muhafızlarının T-72 tanklarını yakalayamadıkları ortaya çıktı! Ancak ABD Ordusu'nun maddi ve teknik tedarik sistemi dünyanın en iyisi olarak kabul edilir ve neredeyse steril koşullarda çalıştırılmıştır - ne partizanlar ne de uzun menzilli topçu bombardımanı ve bombalama. Iraklıların hiçbir yardımı yoktu.
ABD zırhlı kuvvetlerinin hareketsizliğinin sonuçları üzücüdür. Başkan George W. Bush'un daha sonra kabul ettiği gibi, Çöl Fırtınası operasyonunu hazırlarken Müttefikler, Cumhuriyet Muhafızları şeklindeki desteğinden yoksun Saddam Hüseyin'in Iraklıların kendileri tarafından devrileceğini varsaydılar. Ayaklanmalar gerçekten gerçekleşti, ancak Kuveyt'ten kaçan birlikler tarafından ezildi. İşi tamamlamak için Amerikalıların Irak'ı ve bir başka büyük ölçekli askeri kampanyayı engellemesi on yıldan uzun sürdü.
Şimdi eski SSCB haritasını açın ve daha da iyisi - ulaştırma iletişiminin şeması ve soruyu kendiniz cevaplamaya çalışın: varsayımsal bir askeri çatışma durumunda Avrasya'nın genişliğine hangi tanklar hakim olacak? Batı ağırlıkları veya her türlü arazide kullanılabilen, güvenilir ve iddiasız T-90, modellerine göre modernize edilmiş T-72 ile birlikte?