Savaşın başlamasından beş gün sonra elektrik, su ve telekomünikasyon kesildi ve dükkanlar kapatıldı. Sakinler yol boyunca bombalardan saklanarak evden eve koşarken, yakındaki bir halka açık çeşmeden günlük su alma görevi potansiyel olarak ölümcül hale geldi.
Aile, geceleri koridorlarda ceket ve ayakkabılarıyla uyudu, ancak yan dairenin balkonu ve pencereleri patlatıldıktan sonra bir yeraltı bomba sığınağına taşındılar.
İki hafta yetecek kadar yiyecek topladılar, yemeklerini kahvaltıda bir parça peynir, öğle yemeği için bir sebze çorbası ve ev yapımı ateşte pişirilmiş un ve sudan yapılmış bir gözleme olarak paylaştılar.
Ama yemek hazırlamak bile ölüm kalım oldu. Bombalamalar yaklaştıkça ve sıklaştıkça, ateş yakmak için odun aramak için dışarı çıkmak giderek daha tehlikeli hale geldi.
Ruban, bu karanlık dönemde zihnine hakim olan düşünceleri, ablası Vita’nın onu kurtaracağına dair bir rüyayı gülerek hatırlıyor.
“Hayalim, Sidney’deki Vita’nın bir helikopter göndermesiydi – Vita benim tek umudumdu” diyor.
15 Mart’a gelindiğinde, telefon bağlantısı kurmak için binaların tepeleri gibi daha yüksek noktalara çıkabilenler, Rus saldırısı daha da kötüleşmek üzereyken herkesin dışarı çıkması gerektiği mesajını yaymaya başladı.
Ancak Rusların sözde “yeşil koridorlar”dan kaçmaya çalışan sivilleri hedef alıp öldürdüklerine dair haberler de çıkmıştı.
Böylece Ruban, Mariupol bomba sığınağında “sonuna kadar” kalmaya karar verdi.
Ancak bir komşu gelip arabasında üç nokta olduğunu ve o gün şehirden ayrılacağını söylediğinde, Ruban ruha benzer bir gücün ona gitmesini söylediğini söyledi.
“Garip bir his vardı, bir tür tanrı, bir tür ruh, bu dünyadan olmayan bir tür beni arabaya itiyordu ve düşünmeden arabaya yürüdüm.”
Sırtındaki kıyafetlerden ve pasaportlarından biraz daha fazlasını taşıyan bir çocuk sırt çantasından başka bir şey olmadan şehirden ayrıldı.
Mariupol’dan çıkarken yıkımın boyutunu ilk kez gördü.
“Tanklar vardı, binalar yıkıldı – kıyamet gibiydi. Sanırım bu bir rüya gibi, korkunç bir kabus ve bir gün uyanacağım ve bu doğru değil, hiç olmadı” dedi.
“Umarım bu kabus biter, hala inanamıyorum.”
Yükleniyor
Berdyansk’a 84 kilometrelik sürüş 13 saat sürdü ve beş Rus kontrol noktasından geçmeleri gerekiyordu.
“Çok korktum ve her dakika dua ettim” diyor. Sonunda bir otobüse binmeyi başardılar ve Zaporizhzhia’ya 12 saatlik yolculuk için ayakta dururken, 10 Rus kontrol noktasından daha geçtiler.
Sonunda, kız kardeşini ve yeğenini Avustralya’ya götürmek için hemen bir yol düzenlemeye başlayan Vita ile yeniden bağlantı kurabildi. Büyük bir rahatlamayla Ruban ve Margo, geçen hafta Avustralya’ya inmeden önce Polonya, Helsinki ve Bangkok üzerinden uçtu.
BMMYK’ya göre, Putin’in savaşı nedeniyle yerlerinden edilen 10,5 milyon Ukraynalıdan ikisi Ruban ve Margo. Ancak Avustralya’ya sığınmış olsa da travma yakındır.
Ruban’ın ayak parmakları şiş ve uyuşmuş. Mariupol’da dondurucu soğukta ısıtmadan geceleri geçirdiğinden beri onları hissetmiyor. Savaş başladığından beri tek bir gece bile uyumadı ve ses çıkarmayan ama zihnini delen hava saldırısı sirenleriyle uyanmaya devam ediyor.
Ailesi Ukrayna’yı terk etmeyecek. Ama zihninde sürekli tekrar eden bir sahne var.
O ve Margo Mariupol’dan ayrılırken Ruban’ın kuzeni Marina kendini değiştirdi ve son anda yaşlı annesini arabaya itti.
“Yaşlı annesini kurtarmak için kendini feda etti. Her gün, her dakika bunu kafamda ve kafamda tekrar tekrar oynuyorum, durumu değiştiriyorum, onu arabaya binmeye zorluyorum, boşluk olup olmaması önemli değil. Şoktayım çünkü bunu yerinde yapmadım, o an düşünemedim” diyor.
Mariupol’da hiçbir iletişim olmadığı için Ruban, o zamandan beri Marina’dan veya ailesinden haber almamıştır.
Bu karanlık sessizlik onun her düşüncesini gölgeler. “Her saniye ve her dakika onları düşünüyorum, nasıllar? Onlara ne oluyor?”
Yükleniyor
Ruban, Avustralya’da ne kadar kalacağını bilmiyor. “Artık Mariupol yok, hiçbir şey yok. Geri dönmeyi umuyorum ama şimdilik Ukrayna’ya dönmekten çok korkuyorum. Güvenli değil.”
Margo biraz farklı. Ruban, Mariupol’de geçirdikleri süre boyunca, annesinin kucağında uyuduğu dondurucu gecelerde bile bir kez bile ağlamadığını söyleyerek, yaşadıkları çile boyunca onun inanılmaz gücünü hatırlıyor.
Ruban, “Hiç sorun çıkarmadı, diğer çocuklarla oynadı ve bana büyük destek verdi” diyor.
Ancak Margo, büyükanne ve büyükbabası Vitalik ve Lyudmila’yı çok yakında görmeyi hayal ediyor.
Margo’ya vermek istediği bir mesajı olup olmadığını sorduğumda, yanıtı meydan okurcasına olduğu kadar anında oldu.
“Slava Ukrayna [glory to Ukraine],” diyor. Kazanacağız ve yeniden inşa edeceğiz ve her şey eskisinden daha iyi olacak” dedi.
Doğrudan yabancımızdan not alın muhabirler tüm dünyada neyin manşetlerde olduğu hakkında. Haftalık What in the World bültenine buradan kaydolun.
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/europe/there-is-no-more-mariupol-nothing-ukrainian-refugees-in-sydney-speak-of-apocalypse-20220401-p5a9xo.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world