Yolculuktan önce bir uzman, tozu havaya atmamamız gerektiğini çünkü bu tozun asbest lifleriyle karışabileceğini söylemişti. Yeterince kolay, diye düşündüm. Belli ki köpeği hesaba katmamıştık.
Her ne kadar tedbirli olmaya çalışsak da kesinlikle güvende olmak imkansız – bu da Wittenoom’un dehşetinin bir parçası. Sakinler veya ziyaretçiler ne kadar uzun süre kalırsa, o kadar büyük tehlikeyle karşı karşıya kalırlar: Mavi asbest lifleri mikroskobiktir ve çıplak gözle görülmez ve neden oldukları kanserlerin metastaz yapması on yıllar alabilir.
Bay Abbott, örneğin, mekandan ayrıldığınızda duran ve gerçek zamanlı olarak fiziksel risklerle uğraştığınız bir savaş bölgesinin aksine, Wittenoom’un tehlikesi büyük ölçüde görünmez, belirsiz ve sizinle birlikte kalan bir tehlikedir, dedi.
Psikolojik, görünmez doğası nedeniyle, konuştuğumuz turistlerin kanıtladığı gibi, insanlar kendilerini ne kadar riske maruz bıraktıklarına dair çok farklı anlayışlara sahip olabilirler.
Bay Abbott, özellikle kasabayı ziyaret etmeye devam edebilecek, heyecan arayan genç turistler için endişeleniyordu. “Yenilmez olduğunu düşünüyorsun ve o yaşta seni öldüren bir toz zerreciğini hayal etmek zor,” dedi. “Bunu nasıl anlıyorsun? Bana göre bu bir sorun çünkü insanlar orayı ziyaret etmeye devam edecek ve tam olarak anlamadan bu riskleri alacaklar.”
Ana vatanı Wittenoom olan Banjima halkının kirlenmenin temizlenmesi için kulis yapmasının bir nedeni de budur. Kültürel yükümlülüklerinin bir parçası olarak bölgeyi ziyaret etmeye devam eden insanları korumakla kalmayıp, gelecekteki ziyaretçilerin sağlığını korumanın tek yolunun bu olduğunu söylüyorlar.
Son sakinler tahliye edildiğine göre, kontaminasyon bölgesine ne olacağı sorusu devam ediyor.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/09/30/world/australia/the-invisible-risks-of-a-town-ruined-by-asbestos.html