Düşüncelerimizin, içimizden yaptığımız bu tür konuşmaların, yaşantımızı ne denli etkilediğini gösteren güzel bir hikâyedir bu.. Hoşumuza gitsin ya da gitmesin, yaşam denizindeki rehberimiz, düşüncelerimizdir. Düşüncelerimiz bizi nereye çekiyorsa oraya gideriz. Özellikle olumsuz düşünceler, bizlere cesaret yerine güvensizlik verir. Eğer kendimizi iyi hissetmek istiyorsak, iyi şeyler düşünmek zorundayız.
Gelelim hikayemize…
Gecenin ileri bir saatinde, gezici bir satış elemanının kamyoneti, lastik patladığı için ıssız ve karanlık bir yolda kalır. Eleman, lastiği değiştirmek istediğinde, krikosu olmadığını fark eder. Yapılacak en akıllıca iş, en kısa yerleşim birimine ulaşıp bir yardım istemektir. Yürümeye başlar ve uzunca bir süre gittikten sonra, uzakta bir çiftlik evinin ışığını görür. Çiftliğe doğru yürümeye başlar ve bir taraftan da düşünür:
“Gecenin ikisi oldu. Ya ev sahibi bana kapıyı açmazsa! Öyle ya, gecenin bu saatinde kapısına gelen biri emniyet telkin eder mi? Üstelik adam kapıyı açıp da benim kriko istediğimi öğrenince çok mu kızar? Ya krikosu yoksa! Gecenin bu saatinde insan uyandırılır mı diye öfkelenir mi? Elinde silahı var mıdır? Bana hakaret eder mi? O hakaret ederse ben ne derim?”
Bunları düşünürken kızmaya ve gerilmeye başlar. Sinirlendikçe yeni senaryolar yaratır ve sonunda eve ulaşıp kapıyı çalar. Kapıyı uyku sersemi açan adamın daha konuşmasına fırsat vermeden suratının ortasına bir yumruk atar ve “Krikonu al da başına çal” der.