Tarafından: stephanie taylor
Bugünlerde daha endişeli hisseden tek kişinin ben olmadığımı biliyorum. Kendime hiçbir şekilde endişeli biri demezdim ama duygu orada yerleşti ve kalıcı görünüyor. Endişelenmeli miyim? Peki ya çevremdekiler? Ayrıca daha yüksek düzeyde kaygı ve duygusal sıkıntı bildirirler. Sadece yetişkinler de değil.
Çocuklar, günlük yaşamlarında benzeri görülmemiş düzeyde kaygı bildiriyorlar. Aslında araştırmacılar, Sağlık Kaynakları ve Hizmetleri İdaresi 3-17 yaş arası çocuklarda kaygı ve depresyonun son beş yılda arttığını ve 2020 yılına kadar 5,6 milyon çocuğa kaygı sorunu teşhisi konduğunu tespit etti.
Bir okul psikoloğu olarak, ortalamadan farklı olan şeylere bakmam öğretildi. Kullandığım değerlendirmeler bana bir öğrencinin “klinik olarak önemli” olduğunu söylediğinde endişeleniyorum – puanları ortalamadan çok farklı. Ancak, nüfusun çoğu mücadele ederken ne olur? Geçmişin “ortalamasını” bilmek artık yardımcı oluyor mu? HEPİMİZ klinik olarak anlamlı mıyız? Olamayız, değil mi?
Bence kaygımız tamamen yanlış olabilir. Bir dakikanızı ayırıp işlevini ve bu kaygı dalgasından nasıl kurtulacağımızı yeniden inceleyelim.
Üretken ve Verimsiz Kaygı
Anksiyete doğası gereği kötü değildir; Bunu daha çok üretken ve üretken olmayan açısından düşünelim. Endişe veya huzursuzluk duygusu olarak, bir uyarı sistemi olabilir. Bazen onu hafifletmek için harekete geçmemizi isteyebilir. Birlikte çalıştığım ve liseden ayrılma konusunda çok endişeli olan son sınıf öğrencilerimi sık sık düşünürüm. Anksiyete onları genellikle bir plan yapmaya, soruları yanıtlamaya ve bazı kararlar almaya yöneltti. Ya da rutindeki küçük değişikliklerin 20 dakikalık hazırlık ve açıklama gerektirecek kadar az deneyimi olan anaokulu öğrencileri. Bunlar kaygının sağlıklı ifadeleridir. Kertenkele beyinlerimizin, büyümenin normal bir parçası olarak deneyimlediğimiz değişiklikleri anlamlandırmak için bir yola ihtiyacı var. Tehlikede olmadığımızı bilmemiz gerekiyor.
Anksiyete verimsiz de olabilir. Genel olarak kaygı, artık gerçekçi kaygılardan kaynaklanmadığında veya kaygı düzeyi kaygının boyutuyla orantılı olmadığında sorunlu hale gelir. Günlük bir sınav ya da telefonlarını bir kenara koymak zorunda kalmaları paniğe yol açtığında, muhtemelen daha yakından bakma ihtiyacı vardır.
Kaygıyı Yeniden Tanımlamak
Açıkçası, tüm kaygılar aynı değildir. Kaygıdaki artışı duyduğumuzda, ne tür bir kaygının yükselişte olduğunu asla duymayız – üretken ya da verimsiz. Bunun oldukça önemli bir ayrım olduğunu hissediyorum. Son 2 yıl belirsizlikler, değişimler, hayal kırıklıkları ve endişelerle doluydu. Kaygıdaki artışın bizi “normale” döndürmesi çok olası. Neyin işe yaramadığını – verimsiz olanı tanımlama yolumuzdur. Ve eğer hepimiz bu şekilde hissediyorsak, klinik bir önemi yoktur. “Normumuz” değişti. Bu değişimi onurlandırmak için uyarısına kulak vermemiz gerekiyor. Bize öğretmeye çalıştığı dersi kucaklamalıyız; işler öylece düzelmeyecek.
Okullar Ne Yapabilir?
Herhangi birimizin yapabileceği tek şey, bir mil koşmanın ilk adımını atmaktır. Bazı okul sistemleri bu adımı atmaya hazır ve bazıları yolun yarısında ama yol birdenbire değişti. Nasıl hepimiz tekrar doğru yöne gidebiliriz?
Kazın.
Artan kaygı raporlarının hepsinin verimsiz kaygı olduğunu varsaymayalım. Kaygının öğrencilerimize hangi işleve hizmet ettiğini bulmak için konuşmalara ve danışmanlığa ihtiyacımız var.
Sistematik, veri tabanlı bir yaklaşım kullanın.
“Veriye dayalı karar verme” konusunda profesyonel gelişimde bulunduğum her sefer için bir dolarım olsaydı… ve yine de önemliydi. Değişen normlardan bahsederken, bazı nicel ölçümler yapmadan öğrencilerimizin ne tür bir desteğe ihtiyaç duyduğunu bilmek imkansızdır. Okumalarını test etmezsem, güçlü ve zayıf yönlerini bilemeyeceğim. Yine de çoğu öğrenci, aynı verileri elde etmek için sosyal ve duygusal ölçütlere göre değerlendirilmez.
Eksik ihtiyaçları gidermek için planlar yapın.
Bazı üst düzey ilkokul öğrencileriyle olan son etkileşimler, onların çok özel bazı endişeleri olduğunu bana vurguladı. Çoğunlukla yıllardır sahip olmadıkları bir rutine “geri dönmekten” doğan şeyler. Sosyal beceriler üzerine birkaç grup seansı, onlar için sosyal normları yeniden tesis etti ve endişeleri hafifletti. Öte yandan, bazı ortaokul öğrencileriyle yapılan sohbetler, en az bir öğrencinin kayda değer verimsiz kaygısını ortaya çıkardı.
Nereden yapabiliyorsan başla.
Kaygıdaki bu artışı gidermek için mükemmel bir şey yapmaktansa BİR ŞEYLER yapmaya başlamak çok daha önemlidir.
Öğrenciler, sahip oldukları duygularla nasıl başa çıkacaklarını onlara göstermek için biz yetişkinlere bakıyorlar. Birçoğumuz kendi sorunlarımızı yaşıyoruz, bu da her şeyi daha da stresli hissettiriyor. Modellemeye geliyor. Öğrencilerimize kaygı hakkında nasıl düşüneceklerini gösterelim, hadi onların gerçek duygularına hitap etmeye odaklanalım, insanlık tarihindeki bu talihsiz zamanı ruh sağlığını geliştirmek için kullanalım ve önemsediğimiz şeylere, yani öğrencilerimize yatırım yapalım.
Stephanie Taylor, Ed.S, NCSP, klinik inovasyondan sorumlu başkan yardımcısıdır de Mevcudiyet.
Kaynak : https://www.gettingsmart.com/2023/01/23/addressing-the-anxiety-wave-in-schools/