10.05.1999 - 01:00 | Son Güncelleme: 10.05.1999 - 01:00
Göz pınarları doldu geldi...
Önce annesinden, sonra da babasından olanları dinleyen Kenan çok üzülmüştü. Kendi öz kardeşi de olsa, ancak bu denli üzülebilirdi. Bu olayı Elaya da anlattığından, o da bir üzgünlük havası içindeydi.
Önce annesinden, sonra da babasından olanları dinleyen Kenan çok üzülmüştü. Kendi öz kardeşi de olsa, ancak bu denli üzülebilirdi. Bu olayı Elaya da anlattığından, o da bir üzgünlük havası içindeydi. Aynı zamanda evin içini süzen Ela, Tarıkların evinin, Kenanların evine kıyasla yoksulca serili olduğunu farkediyordu. Salonun tabanında hakiki el dokuması bir halı serili olduğu halde, koltuk yoktu. Karşılıklı iki divan, kuş tüyü minderler ve hasır dayama yastıklarıyla burada tam bir şark dekoru vardı. Bir sehpanın üstünde eski tip büyükçe bir masa radyosu ve bir saksı içinde küpeli çiçeği vardı. Salonun her bir köşesindeki başka çiçeklerin güzel görüntüsü de hemen dikkat çekiyordu. Bir köşede de içi güzel süslenmiş, ancak alçak boyda bir büfe ve onun üstünde de bir semaver duruyordu. Kireçle apak badanalanmış duvarlarda, ünlü ressamların ünlü tablolarından kat kat daha üstün gösterişli birkaç levha asılıydı. Bunlar, Kuran-ı Kerimden bazı ayetlerin işlendiği Türk-İslâm hat sanatının büyüleyici tablolarıydı. Bir de altında Sibelin imzası bulunan, buğday sapından bir tablo ısrarla ışıldıyordu. Omuzunda testi tutan bu köylü kızı tablosunu Sibel, ortaokul üçüncü sınıftayken yapmıştı. Hatta verniklenmesinde de Tarık yardım etmişti. O sırada yattığı yerden gözleri bu tabloya takılan Tarıkın göz pınarları sulanıyordu. Ela, Kenanla birlikte yerdeki minderlerden birinin üstüne oturduysa da rahat edemiyordu. Biraz sonra kendini Tarıkların evine ısındırınca, ayaklarını boylu boyunca uzattı. Nazmiye kadın: - Evlendiğini annenden duydum, dedi Kenana. Allah bir yastıkta kocatsın! - Amin! dedi Kenan: Darısı Tarıkın başına! Aralarına giren kısa bir sessizliğin ardından Nazmiye kadın gene konuştu: - Yavrularım! dedi o her zamanki tatlı diliyle: Çay mı alırsınız, kahve mi? Kenan: - Hiç zahmet etme Nazmiye Hanım Teyze dedi. - Estağfirullah yavrum! dedi kadın. Zahmet mi olur hiç? Ta Almanyalardan kalkıp geldin... Nazmiye kadın mutfağa gidince, Kenan da oturduğu yerden kalkıp, Tarıkın başucunda dikildi. Bir ara göz göze geldiler. Kenan da gözlerinin dolduğunu hissediyordu. - Hadi Tarık, toparla kendini, diye boğuk bir sesle konuştu. Bir yutkunduktan sonra, neşeli konuşmayı denedi. Kalk da dolaşalım biraz. Tarık bomboş gözlerle bakıyordu. - Siz dolaşın, dedi birden. Benim canım istemiyor. - Tarık seni çok iyi anlıyorum, dedi Kenan. Ama kendini böyle kaldırıp koyuveremezsin. Sonra kendine de edersin! - Çok üzgünüm! dedi Tarık. - Beterin beteri var! Tarık, daha beter ne olabileceğini düşünüyordu. - Ya Selma?.. diye Kenan sordu: Hani artık onun için yaşıyordun? Hani o kızdı artık seni hayata bağlayan?... Tarıkın başına balyozla vurulmuşcasına beyni zonklarken, yüreğine de bir hançer saplanır gibi oldu. Dünden beri kan ağlayan yüreğinde bir ısınma hissetti. Nazmiye kadın kısa sürede kahve pişirip getirdiğinde, Tarık da doğrulup oturumuna geldi. Sürekli yatmaktan saçları karışık, gömleğinin arkası buruşuktu. Kahveler bol köpüklüydü. Ela bir Türk kahvesini ilk kez bu evde yudumluyordu. Meşhurdu dillerde Türk mokkası... İşte o da tadıyordu sonunda. Alman usulü ve Kenanların evinde de içtiği fasülye neskahvesinden koyucaydı; ayrıca bir de dinlendirici tadı vardı. Ela, daha önceden de duyduğu gibi, Türklerin aşırı ve sıcak konukseverliğine hayran kalıyordu. Onların her hareketi samimi ve bir karşılık beklentisi olmaksızın dostçaydı. Tabanında telvesi kalan küçük ve özel mokka kahve taslarını geri verirken, Kenandan öğrendiği birkaç Türkçe kelimeyle konuşmaya çalışan Ela: - Teşekür edeğim! dedi. Bir süre sonra Kenan, Tarıka bir başka düşüncesini açtı. Aslında amacı onu oyalamak, bu üzüntülü halinden kurtarmaktı. - Tarık!.. dedi. Birkaç gün sonra Akdenize doğru açılmak istiyoruz. Tabii sen de bizimle birlikte!... Yalnız sana zahmet olacak ama, arabanın arızalarını bir yaptırır mısın? Ne de olsa sen bu işlerden daha iyi anlarsı. Kenanın asıl maksadı, Tarıka bir uğraş bulmaktı. Bu araba işi tam iyi bir bahaneydi. Dışarı çıkınca ne de olsa biraz içi açılırdı. Tarık başını salladı. Yaptırırdı tabii; neden olmasındı?... Kenandan arabanın anahtarını ve kağıtlarını aldı. Onun para da vermek için uzanan elini, yüzünü ekşiterek tekrar cebine sokturdu. Onların izin istemeleri üzerine de onları dış kapıya kadar uğurladı. Aslında gerçekten de öyleydi! Ölenle ölünmezdi ya... Biraz olsun üzüntüsünü içinden atması gerekirdi. Ama olmuyordu. Can bir kardeşiydi. Bir yıl hasretten sonra kavuşamadan, birbirleriyle görüşemeden böyle acılı ve sonsuz ayrılış... Yüreği parçalanıyor, boğazında hıçkırıklar düğümleniyordu. Kenanın da aklına getirdiği gibi, Selmayı düşünmesi kederini biraz hafifletiyordu. Yaşamanın kahırlarla dolu olduğunu artık çok iyi biliyordu. İşte bir tek Selmanın düşüncesi, onu bu kahırlardan kurtarmaya el ayak oluyordu. DEVAMI YARIN