Peep Culture diye bir belgesel izledim. Hayatım değişmedi. Sadece 1-2 saat düşündüm. Düşünerek yaşadım. İç ses vererek yapabiliyorsun onu. "Şu anda koridorda yürüyorum, ama pek anlamlı gelmiyor." gibi şeylerle başlayıp, "Önümde koskoca bir hayat var ve her zamanki gibi onu nasıl yaşayacağım hakkında bir fikrim yok." dedikten sonra "Sanırım sevdiğim şeyleri yaparak." diyerek, ardından da "E, o zaman bütün hayatımı osuruğumu koklayarak geçirme ihtimalim var." cümlesiyle noktalandırarak yapabiliyorsun. Evet.
Sonunda vardığın yer ise üzerinde +13 yazan, komik olmak için mi bu kadar kötü, yoksa güzel bir şey yapmaya çabalarken mi komik duruma düştüğünü anlamadığın, garip bir korku filmini izlediğin koltuk oluyor.
Hayatta böyle bir şey sanırım. İsteyip isteyip, çoğunu yapamadığın, çokta kafaya takmadığın, öyle geçirdiğin uzun bir zaman.
Örneğin, banyoda oturarak duş alan sevgilime sahibim diye mutluyum. Aşağıdaki resimdeki kendisi olur.
|tasla yıkanır|
Yada onla geçirdiğim vakitlerin bir çoğundan keyif alıyorum. Mesela:
Ama.
Hayat zannettiğim şey, bu ufak, küçük, hep tutunamayacağın kadar kısacık anlardan ibaret olacaksa eğer, sanırım 80 yaşıma geldiğimde bütün bu anları toplayıp "Merhaba ben Can. 22 yaşımda yaptığım çıkarıma göre şu anda toplasan 6-7 filan yaşayabilmiş bulunmaktayım." diye bir cümle kurmam şaşırtıcı olmayacak.
Ama olsun istiyorum.
Hayatımı dolu dolu yaşadım be dostlar! diyebilmek istiyorum. Sonra şuraya girip, insanları dinleyip, onların resimlerine bakıp, kimisi basit, kimisi kendi içinde tatlı, kimisi komik, kimisi herkesinki gibi olan hayatları görüp "sikmişim nasıl yaşayacağım düşüncesini" diye düşünüyorum.
Sikiş kelimesinden blogger'ın türkçe düzeltgeçi de hoşlanmıyor, hayatın kendisi de. Altı kırmızı çizgili her kelimeyi kullanmamayı reddetmekle alakalı değil olay ama gene de bazen ufak ufak saçmalamak bile, az da olsa o ufak şeyi geri getirmeye yarıyor.
Yeter her halde?