Benden geçti demek istemiyorum ama üstüme bir rehavet çöktü. Nete giremiyorum, blogumu çok boşluyorum. Yılda 1-2 kez geliyor bu yalnızlık isteği. Sonra tekrar başlıyorum.
Gerçi çok ama çok yoğunum.
İşten eve gel, Çınar'ı yıka, yemek yedir, oyna, uyut..... Sofrayı topla, dağınıklıkları topla......
Okumam gereken şeyler, çalışmam gereken bir sınav ve saat 2. Sonra uyu ve sabah aynı tempo baştan.
Çınar büyüdü, her gün yeni beceriler edinmiyor. Belki de ondan. Ne yazacağım?
Yeni becerilerimiz öğrendiği yeni kelimeler, yeni cümle kalıpları.
Bağlaçlara geçti artık. Şimdilerde herşeyin arasına "ve" ekliyor.
-Aakadaşlarıyımı göydüm ben. Demiy'i veee Ayda'yııı veeee Emye'yi göydüm di mi anneee di miiiii?
Her cümlenin sonuna "di mi anneee di miii" mutlaka eklenecek, olmazsa olmaz.
Özel bir şey isteyecekse "anneciiiim" oluyorum yoksa "anneaaaa!!!!"
Cuma'dan itibaren yazlıkçı ördek moduna geçiş yapıyoruz. Benim projelerim bitti bu yüzden işe ara verdim. Cuma Bolu'ya kaçamak ardından Çınar ve ben anneanneyle dedenin yanına gidiyoruz.
Bu sene çok daha keyif alacak biliyorum.
Akşama kadar bahçe sulayacağını ve bir leğeni doldurup içine koyduğu oyuncaklarını doldur-boşalt yapacağını şimdiden görebiliyorum.
Tek dileğim temiz hava biraz iştahına iyi gelse.
Didim'den bildirmek üzere.