“Aynadaki Gibi“ ile “Sessizlik“, Bergman'ın “oda filmleri“ diye adlandırdığı bir üçlünün ilk ve son bölümleridir. Bergman bunlarda, insanın durumuyla ilgili “belirsiz gerçeği“ yakalamaya çalışır. Biri Tanrı, öbürü insan üzerine bir denemedir. Bir ailenin yirmi dört saatlik serüvenini anlatan “Aynadaki Gibi“nin kahramanı, bilinmeyen bir dünyanın gerçeğini araştırmaya koyulan, bunu yaparken daha çok deliren bir genç kadındır. Ama bu delilik, çevresindekilerin kendilerini daha iyi tanımalarına yol açar. “Sessizlik“ Bergman'ın en çok tartışılan filmidir; ama kimilerinin ileri sürdüğü gibi hiç de ahlakdışı bir film değildir. Birbirine cehennem hayatı yaşatan, biri öbürüne suçlu bir sevgi besleyen, öbürüyse tutkularının, içgüdülerinin tutsağı azgın bir dişi olan iki kız kardeşin serüveniyle Bergman, insanın ancak aklından geçirebildiği şeyleri, ne denli açığa vurulmak istenmeyen nitelikte de olsa, büyük bir açıkyüreklilikle işlemektedir.
Bu kitapta, insanın, özellikle de kadınların iç dünyasının en gizli köşelerini anlatmaya çalışan Bergman'ın en olgun yapıtlarından ikisinin senaryolarını bulacaksınız.
(Arka Kapak)