Sovyetler Birliği'ne yapılan saldırının ardından güçlü bir partizan hareketiyle karşı karşıya kalan (ilgili konuyla ilgili ilk direktifler, 1941 Temmuz'unun sonunda aktif orduda ortaya çıktı), Nazi Almanyası'nın askeri liderliği, halkın intikamcılarıyla savaşmak için geleneksel yöntemleri ve araçları kullanmanın son derece düşük etkinliğine çok çabuk ikna oldu. cephede düşmanı yenmek için kullanılır. Daha sonra başka numaralar kullanıldı.
Başlangıçta Naziler, partizan oluşumlarında yalnızca Kızıl Ordu'nun ana güçlerle "savaşan" birimleri ve alt birimlerini (çoğu zaman olduğu gibi) görerek, motorlu grupların desteğiyle büyük askeri oluşumlar kullanarak onlara karşı harekete geçmeye çalıştılar ve havacılık... Ancak bu taktiğin etkisiz olduğu kanıtlandı. Zaten yaz sonunda - 1941 sonbaharının başında, ordu generallerinin Belarus partizanlarını üs yerlerinden "tüttürme" ve bataklıklara ve ormanlara yerleşmiş olan müfrezeleri yok etme girişimleri bir fiyaskoydu.
Orman, uçaktan en az bir askeri, en az yüz kronuyla kaplayacak. En hafif tank bile ormanda ve bataklıkta işe yaramaz: ancak orada yok edilebilir. Ek olarak, sınırda çalışan motorların gürültüsü, düşmanın yaklaştığını herhangi bir keşiften daha iyi uyarır ve geçilmez ormana geri çekilmek için zaman verir. Ancak Wehrmacht askerleri, her ağacın arkasından bir merminin geleceği çalılığa tırmanmaya istekli değildi. Tüm bunlar, ordunun liderliğini ve Doğu Cephesi ve işgal altındaki Sovyet topraklarında yer alan Üçüncü Reich'in özel hizmetlerini çok daha gelişmiş teknikler kullanmaya zorladı.
Bu konuyla ilgili daha önceki bir yayında, hem gerçek insanların intikamcılarının fiziksel olarak yok edilmesi hem de yerel halkın gözünde uzlaşmaları olan sahte "partizan müfrezelerinin" yaratılmasından bahsetmiştim. Ancak, bir bölgede veya başka bir yerde bütün bir hain grubunu işe almak her zaman mümkün olmadı. Ek olarak, belirli durumlarda, yalnız ajanların çalışması çok daha etkiliydi. Nazilerin 1941'de yeni yöntemler geliştirmeye ve uygulamaya başlaması şaşırtıcı değil.
“En kapsamlı gizli ajan ağını oluşturmak, onlara ayrıntılı talimatlar ve görünümler sağlamak gerekiyor. Böyle bir örgütün kurulması, Alman birliklerinin arkasını ve gizli saha jandarmasını korumakla görevli tümenlere ortak bir görev olarak emanet edilmiştir. "
Bunlar, Eylül 1941'de Nazi birliklerinin Kuzey Cephesi'nin arka başkanı tarafından yayınlanan bir direktifin satırları. Abwehr'in yerel birimleri (askeri istihbarat ve Üçüncü Reich'in karşı istihbaratı), yerel komutanların ofisleri, SD ve işgal altındaki topraklarda faaliyet gösteren Gestapo memurları benzer konularla uğraştı. 1942'de partizan hareketinin giderek daha fazla güç kazanmaya devam etmesi nedeniyle, halkın intikamcılarına karşı mücadeleyi yöneten sözde Sonderstab R (Özel Karargah "Rusya") kuruldu.
İşgalciler ajanlarını tam olarak kimden aldı? Birkaç kategori ayırt edilmelidir. Açık ve zımni işbirliği için en iyi adaylar, Naziler tarafından - hem devrim hem de iç savaş sırasında ve sonrasında - doğrudan ya da dolaylı olarak Sovyet rejiminden muzdarip olanlar olarak görülüyordu. Bu halkı pek sevmeyen Almanlar, suç unsuru büyük bir güvensizlik ve tiksinti ile muamele etti, onu sadece en kirli ve en kanlı işler için kullanmaya çalıştı.
Ancak Nazilerin öncelikle Baltık devletlerinin, Batı Ukrayna ve Batı Beyaz Rusya'nın sakinlerini kastettiği "SSCB'nin dış mahallelerinin temsilcileri" onların lehindeydi. Yerel milliyetçiler, yalnızca bencil nedenlerle değil, aynı zamanda "fikir için" hizmet etmeye istekli olduklarından, genellikle işgalciler için gerçek bir keşifti. Ayrıca, başta işgalcilerin eline düşen partizanlar olmak üzere savaş esirlerine asker toplama yaklaşımları da hatasız bir şekilde üstlenildi. Burada "işbirliğinin" bedeli kendilerinin ve sevdiklerinin yaşamı ve işkence ve tacizin sona ermesiydi.
Bununla birlikte, Almanlar tarafından hainler için maddi teşvikler konusu, tüm doğal titizlikleri ve bilgiçlikleriyle çözüldü. İşte mükemmel bir örnek: partizanlarla savaşmak veya onlar hakkında bilgi almak için yerel halkın temsilcilerine ödenebilecek ücret miktarını öngören Wehrmacht'ın 28. Piyade Tümeni için bir emir: 100 rubleye kadar. Bununla birlikte, aynı zamanda, yapılan suçlamaların "sağlam" olması gerekir. Yerel nüfus durumunda, işe alınan hedeflerin ezici çoğunluğunun kadınlar olduğu da belirtilmelidir. Ve buradaki mesele, Nazilerin karmaşıklığı ve ilke eksikliği değildi, işgal edilen topraklarda çok az insanın kaldığı gerçeği.
Ajanlar ve provokatörler, yalnızca tehditler ve ilkel rüşvet yoluyla aceleyle yerel halktan değil, aynı zamanda genellikle Abwehr veya Gestapo tarafından yönetilen özel okullarda kapsamlı eğitim görmüş kişiler tarafından özel bir tehlike oluşturuyordu. İşgal altındaki Baltık topraklarında bulunan bir dizi benzer "eğitim kurumlarında" partizan karşıtı provokatör gruplarının eğitimi hakkında güvenilir bir şekilde bilinmektedir. Ancak başka yerlerde de var oldular. Sovyet karşı istihbarat teşkilatları, SMERSH ve NKVD, bu tür "yılan yuvalarını" tanımlamaya ve yok etmeye daha fazla dikkat ettiler. İşe alınan mezunlar da dahil olmak üzere genellikle kendi temsilcilerini göndererek.
İşgalcilerin ajanları nasıl davrandı? İdeal seçenek, Nazilere kompozisyonları, sayıları, silahları ve ayrıca partizan üslerinin yerleri ve koruma ve savunma sistemleri hakkında en doğru bilgileri iletmek için temsilcilerinin partizan müfrezelerine girmesiydi. Ayrıca, ihanet yoluna girenlere partizan depolarını yok etme, komutanları ve komiserleri ortadan kaldırma ve hatta tüm savaşçıları zehirleme görevi verilebilir. Ancak bazen oyun daha ince yöntemlerle oynanıyordu: gönderilen ajanların, insanların intikamcıları arasındaki disiplini bozmaları, onları sarhoşluğa ikna etmeleri, yağmalamaları, emirlere itaatsizlik etmeleri, panik dedikoduları ekmeleri ve partizanların morallerini bozmaları gerekiyordu.
Bu tür anlar, Alman faşist işgalcileri için önemliydi. Bu, en azından 1942'de ortaya çıkan "Partizanlarla mücadele için özel talimatlar" başlıklı özel bir belgeden bir alıntıyla kanıtlanmaktadır. etkisiz ”ve bunları gerçekleştirmeye bile çalışmamalısınız. Bundan yola çıkarak, Naziler tarafından tahrip edilen partizan müfrezeleri ve yeraltı hücrelerinin mutlak çoğunluğunun ölüm nedeninin tam olarak düşman ajanlarının ihaneti ve faaliyetleri olduğu söylenebilir.