Achtung! Makalenin duyurusunda yazılanlar ABD’nin resmi konumuna alınmamalıdır. Bu uzmanların görüşüdür. Bununla birlikte, büyük ve etkili bir uzman baskısında - Ulusal İlgi - açıklandı. Ayrıca, ABD’nin dünyadaki tüm çatışmalara burnunu sokması gerektiğini ve dış politikadan ziyade öncelikli olduğunu düşünmemesi gerektiğini düşünen Yoldaş Trump’ın seçim tezleriyle bir şekilde bağlantılı olduğunu da not ettik. Birleşik Devletler bu şekilde yaşamalı: köprüler ve yollar inşa etmeli, yasadışı göçmenleri boynuna sürmeli ve insanlara normal bir eğitim vermeli ve Ukrayna'ya demokrasi ile gitmemeli. Ama kim Trump'ı dinleyecek? Bu uzman Carpenter'ın dinlemesi pek mümkün değil.
Ted Galen Carpenter’ın “Amerika’nın NATO’dan Çıkma Zamanı mı?” Adlı makalesinde "Ulusal İlgi"ABD’nin NATO’dan ayrılma olasılığını ve bu askeri bloğun tamamen dağıldığını düşünüyor.
Analist, Nisan ayında NATO'nun varlığının altmış yedinci yıldönümünü kutlayacağını söyledi. Bu tarihi bir başka aptal klişe ile "67'in doğum gününde," Amerika Birleşik Devletleri ve tüm dünya güvenliği için ittifakın tüm zamanlardaki önemi hakkında "kutlamak yerine, NATO’nun 21’inci yüzyıldaki çıkarlarına olan bağlılığının NATO’nun çıkarına olan bağlılığının“ uzun süredir geçmiş olduğu bir değerlendirme ”yapılabilir. Ne de olsa, yazarın bu konuda gerçekten bir kanıt olduğuna dair bir kanıt yok. Evet ve ondan önce değildi.
NATO’nun 1949’te yaratılması “şimdiye kadar yabancı güçlerle ittifaktan kaçınan geleneksel Amerikan politikalarının en belirgin şekilde kırılması” ve genel olarak “müdahaleci olmayan bir seyir izlemiştir”.
Yazar, Pearl Harbor’daki “psikolojik olarak yıkıcı saldırı” nın bu tür dış politika için ölümcül bir darbe aldığına inanıyor.
Senatör Arthur Vandenberg gibi tanınmış müdahaleciliğin bile muhalifleri bile dünyanın değiştiğini ve “izolasyonsallaştırma” (“terimin kasten yanlış yorumlanması”) politikasının artık Amerika Birleşik Devletleri'nin ihtiyaçlarını karşılamadığını kabul etti. NATO üyeliği sonunda Avrupa güçleriyle bir ittifak başlattı ve böylece Washington’un politika değişikliğini doğruladı.
NATO'nun savunucuları, dünyanın II. Dünya Savaşı'ndan bu yana değiştiği konusunda ısrar ettiler ve bu nedenle gezegenin ABD küresel liderliği üzerine kurulu "yeni bir paradigmaya" ihtiyacı var.
Ancak, bir sorun ortaya çıktı: o zamandan bu yana onlarca yıl geçti ve diğer önde gelen akıllar hala bu değişimin (2. Dünya Savaşı ve sonuçları) “tek büyük olay” olduğunu ve diğer her şeyin “yeni paradigma” çerçevesine uyduğunu ileri sürüyor. Ancak bu varsayımın "kesinlikle yanlış" olduğunu yazıyor.
Değişim “sürekli bir süreç” dedi. Bugün, Avrupa, yılın Avrupa 1949'inden farklıdır. Bununla birlikte, NATO kurumları ve ilgili ABD politikalarının çoğu hiç değişmedi - “aynı kaldı”.
Tüm dünyadaki durum “güvenlik açısından” da farklıdır.
Eskiden bölünmüş Avrupa demokrasileri şimdi Avrupa Birliği'nde birleşmiş durumda. Nüfusu ve toplam GSYİH, Amerika Birleşik Devletleri'ninkinden daha büyük! Bu birleşmiş ülkeler, Ortadoğu'daki “türbülans” ve “Rus ayısının kükremesi” konusundaki endişelerine rağmen, “her iki sorunu da çözebilir”. Ek olarak, Vladimir Putin’in Rusya’sı yalnızca “Sovyetler Birliği’ne yönelik bir tehdidin soluk gölgesi” dir. Nüfus bakımından Avrupa Birliği Rusya'dan üç kat ileride ve ekonomisi de Rus ekonomisinden neredeyse on kat fazla.
AB ülkelerinin kendi güvenlikleri için daha fazlasını yapmamasının temel nedeni basittir: ABD, öncü rolü üstlenmekte “ısrar” ve savunmada “harcamaların çoğunu” üstlendi. Sonuç olarak ABD, GSYİH'nın neredeyse yüzde XN'ini askeri ihtiyaçlara harcıyor; Avrupa’daki NATO ülkeleri için bu rakam ancak% 4’e ulaştı. Amerika bir "kıyaslanamaz ekonomik yük" taşıyor!
Avrupa güvenlik ortamı farklı bir yönde değişmiştir. İttifakın varlığının ilk on yılında, Washington’un amacı büyük oyuncuların güvenliğini korumaktı (Batı Almanya, İtalya, Fransa, Büyük Britanya). ABD liderleri, 1991’te Sovyetler Birliği’nin çöküşünden sonra, İttifak’ın Orta ve hatta Doğu Avrupa’nın ülkelerine ittifakını genişletmekte ısrar etti. Sonuç olarak, “marjinal müttefikleri” bloğun içine girdi (bu yaklaşık olarak Facebook'taki insanların rastgele arkadaşlar eklemesiydi).
Evet, sadece NATO Facebook değil! Askeri ittifak ciddi bir girişimdir, uzmanı hatırlatır. Kendiniz için Hakim: NATO, 5 adlı makalesiyle, ittifak üyelerinden birine yapılan saldırıyı herkese yönelik bir saldırı olarak görüyor. Böyle bir taahhüt, ABD’yi “Amerika’nın kendi güvenliği ile hiçbir ilgisi olmayan” bir silahlı çatışmaya kolaylıkla çekebilir.
Yazar, “NATO’nun 21. yüzyıldaki saçmalıkları Şubat 2016’te zirveye ulaşmış olabilir. İttifak, Washington’a coşkulu bir destek vererek, küçük Karadağ’ı üye olarak tanıdı” diye yazıyor.
II. Dünya Savaşı'ndan sonraki ilk on yılda, yeni yaklaşımın destekçileri ittifakın Amerika’nın güvenliğini güçlendireceğini iddia etti. Fakat bu mikro ülke olan Karadağ, Amerika’nın muazzam askeri gücünü ve ekonomik gücünü nasıl güçlendirebilir? Bu muhtemelen “büyük bir sır”.
Hadi, Karadağ en azından "büyük güç düşmanlarına" sahip değil. Aynı diğer üç küçük üye için söylenemez - Estonya, Letonya ve Litvanya. Rusya ile olan ilişkileri soğuk - dondurucu soğuk. Ek olarak, bir “düşünce tankı” analizi, Baltık ülkelerinin Rus askerlerinin birkaç gün içinde onları yakalayabilecekleri kadar savunmasız olduğunu açıkça gösterdi.
Amerika’nın maksimum güvenliğini ve refahını ((“en yüksek önceliktir”) yazarın not ettiği) düşünmek, eylemlerin temeli olarak “statik düşünceyi” alamaz.
Altmış yedi yıl, değişmeyen bir politika için çok uzun bir süre. Amerikan’ın NATO’yla ilgili politikaları giderek daha fazla başarısız oluyor. Ona mantıklı bile diyemiyorsun. Bu nedenle, ayrıntılı bir analiz yapmak ve “en radikal seçenek: ABD'nin ittifaktan çekilmesini” düşünmek iyi olur.
Başvuru için: Ted Galen Carpenter, Cato Enstitüsü'nde kıdemli bir arkadaş ve Ulusal İlgi Alanında katkıda bulunan bir editördür. Bu adam, NATO’nun faaliyetleri hakkında bir kaç cilt de dahil olmak üzere uluslararası ilişkiler üzerine on kitabın yazarı.
* * *
Elbette, Bay Carpenter’ın ironik analizi ayrıntılı değil. ABD’nin NATO’nun varlığını bir miktar ilgi ve oldukça büyük. 20. yüzyılın sonunun ve 21. yüzyılın başlangıcında, özellikle blok devletlerin katılımıyla ve çoğu zaman Amerika Birleşik Devletleri'nin öncü rolünü sürdürürken gerçekleştirilen büyük müdahaleleri hatırlatmakta yeterlidir.
Öte yandan, Kuzey Atlantik İttifakı bu istila ve “demokratikleşme” operasyonlarına temel teşkil edemezdi. Gerekirse, Birleşik Devletler Fransa, İngiltere veya diğer müttefiklerle bir çift üzerinde hareket edebilir. NATO’nun dağılması durumunda bu devletler ABD’yle olan ittifaklarını bırakmayacaktı. NATO operasyonları yerine ortak müttefik operasyonlar gerçekleştirilecektir. Ancak, örneğin, Baltık savaşçılarının Afganistan'da belirleyici bir rol oynadığını söylemek gerekli değildir.
Bununla birlikte, NATO'nun varlığını haklı çıkaran ve halk bilincini manipüle etmek için uygun bir Amerikan aracına dönüştüren başka bir uluslararası nüans vardır. NATO, kısmen gezegendeki Amerikan etkisi ve “savunma” bloğunun geniş faaliyeti nedeniyle bir kuklaya dönüşen BM'ye karşı bir tür kollektif karşılaşmadır. Ve eğer BM Batı’nın potansiyel muhaliflerine karşı veto edebilirse - öncelikle Rusya, Kuzey Atlantik İttifakı Rusya’ya direnmek için kuruldu.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru