Anton Webern Kimdir ?
Anton Webern Kimdir ?
Besteci
Doğum tarihi: 3 Aralık 1883, Viyana, Avusturya
Ölüm tarihi ve yeri: 15 Eylül 1945, Mittersill, Avusturya
Anton Webern Biyografi
Schoenberg’in ilk önemli öğrencilerinden biri olan Avusturyalı besteci Anton Webern (1883-1945), bu ustanın fikirlerinin çoğunu mantıksal uçlarına taşıdı. Webern’in müziği, savaş sonrası Avrupalı besteciler üzerinde çok etkiliydi.
Anton von Webern, 3 Aralık 1883’te Viyana’da maden mühendisi Karl von Webern ve eşi Amalia’nın çocuğu olarak dünyaya geldi. On yaşındayken aile Klagenfurt’a taşındı. Webern ilk müzik derslerine orada başladı; piyano, çello ve teorinin temellerini okudu ve şarkı bestelemeye başladı. Spor salonunda beşeri bilimlerdeki geleneksel dersleri okudu.
1902’de mezun olduktan sonra Webern, Richard Wagner’in eserlerinin performanslarını dinlemek için Bayreuth’a gitti. Bu deneyim Webern’i derinden etkiledi ve 1902 sonbaharında Viyana Üniversitesi’ne girdikten sonra, kendisini Guido Adler altında müzikoloji derslerinin yanı sıra armoni ve kontrpuan çalışmalarına daha yoğun bir şekilde adadı. Bu dönemin tipik bir parçası, orkestra eşliğinde bir balad, Jung Siegfried, Wagnerci fikirlerin etkisini gösterir.
1904’te, Berlin’de Hans Pfitzner ile çalışmak için başarısız bir girişimden sonra, Webern, Schoenberg’in fikirlerinin bazılarını eski bestecinin tamamen onaylayabileceğinden daha ileri taşımasına rağmen, hayatının baskın figürü olan Arnold Schoenberg ile derslere başladı. Bu sırada da Webern, başka bir Schoenberg öğrencisi olan Alban Berg ile arkadaş oldu. Dostluk, Berg’in 1935’teki ölümüne kadar sürdü; her iki besteci için de kişisel ve sanatsal olarak teşvik edici bir ilişkiydi.
Webern, Schoenberg’in rehberliğinde kendine özgü stilini geliştirirken, müzikoloji alanında da büyük bir projeyi tamamlıyordu. 1906’da, Rönesans’ın önemli bir ayin kompozisyonları koleksiyonu olan Heinrich Isaac’ın Choralis Constantinus’u üzerine yaptığı tez için Viyana Üniversitesi’nden doktorasını aldı . Bu çalışmanın ikinci bölümünün baskısı hala standarttır.
Webern’in Schoenberg ile çalışmaları 1908’e kadar sürdü. Bu 4 yıllık dönemde yazılan bazı eserler şunlardır : Orkestra için Passacaglia , koro Entflieht auf leichten kähnen (metin Stefan George’dur) ve Beş Şarkı (ayrıca George’un metinleriyle birlikte) Do Majör Piyano Beşlisi olarak. Beş Şarkı’da Webern, klasik tonalitenin sınırlarını aşma konusunda Schoenberg’i zaten takip etti. Aşağıdaki eserleri atonaldir, yani bir kilit merkeze atıfta bulunmadan yazılmıştır.
Webern’in sonraki 10 yıldaki besteleri giderek daha özlü hale geldi; bazıları bir dakikadan kısadır. Dinamik etkileri genellikle hassastı; Klangfarbenmelodie (ton-renk melodisi) fikrini kullandı , sıklıkla bir melodiyi ardışık farklı enstrümanlar arasında bölerek ton renginde ince değişiklikler meydana getirdi. Yaylı çalgılar Dörtlüsü için Beş Parça (1909), Keman ve Piyano için Dört Parça (1910), Yaylı Çalgılar Dörtlüsü için Altı Bagatelles (1913) ve Çello ve Piyano için Üç Küçük Parça (1914) bu yeni stili temsil eden eserlerdir. , orkestra parçaları ve şarkı grupları gibi. Schoenberg’in 1924’te Universal-Edition tarafından yayınlanması için yazdığı Altı Bagatelles’e önsözü, üslubun canlı bir izlenimini veriyor:
“Nasıl ki bu parçaların kısalığı onların lehinde konuşuyorsa, yine de bu kısalıktan yana konuşmak gerekir. Bu kadar kısa bir ifadenin gerektirdiği kesinliği bir düşünün! Her bakış bir şiir, her iç çekiş bir roman. Böyle bir konsantrasyonu elde etmek için -bir romanı tek bir hareketle, tek bir nefeste büyük bir neşeyi ifade etmek için- duygusallığın her izi buna uygun olarak ortadan kaldırılmalıdır.”
Çello ve Piyano için Üç Küçük Parça (1914) bu yeni stili temsil eden eserlerdir. , orkestra parçaları ve şarkı grupları gibi. Schoenberg’in 1924’te Universal-Edition tarafından yayınlanması için yazdığı Altı Bagatelles’e önsözü, üslubun canlı bir izlenimini veriyor:
“Nasıl ki bu parçaların kısalığı onların lehinde konuşuyorsa, yine de bu kısalıktan yana konuşmak gerekir. Bu kadar kısa bir ifadenin gerektirdiği kesinliği bir düşünün! Her bakış bir şiir, her iç çekiş bir roman. Böyle bir konsantrasyonu elde etmek için -bir romanı tek bir hareketle, tek bir nefeste büyük bir neşeyi ifade etmek için- duygusallığın her izi buna uygun olarak ortadan kaldırılmalıdır.”
Bu yıllarda Webern, tiyatro şefi olarak işten işe gidiyordu. Bad Ischl, Viyana, Teplitz, Danzig ve Stettin’de çalıştı. Ancak bu pozisyonlar ona uymadı. İçine kapanık, duyarlı besteci, taşra kasabalarındaki opera salonlarının düşük standartlarından memnun değildi ve tiyatro hayatını sevmiyordu. 1911’de kuzeni Wilhelmine Mörtl ile olan evliliği, bu oldukça sinir bozucu varoluşa hoş bir istikrar getirdi. 1915’te Avusturya ordusuna gönüllü olarak katıldı, ancak bir yıl sonra görme bozukluğu nedeniyle görevden alındı.
Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Webern, Schoenberg’in Viyana’daki Özel Gösteriler Derneği’nde aktif bir rol aldı. Bu organizasyon, önemli çağdaş besteleri oldukça seçici bir dinleyici kitlesine sunma konusunda değerli işler yaptı. Artan maliyetler nedeniyle 1922’de dağılmak zorunda kalınca Webern, Viyana İşçi Senfoni Orkestrası’nın yönetimini devraldı ve ertesi yıl Viyana İşçi Şarkıları Topluluğu’nun sorumluluğunu ekledi. Mahler’in Sekizinci Senfonisi’nin bu gruplar tarafından onun yönetiminde 1926’da icrası uzun süre hatırlandı.
Webern’in on iki ton yöntemini benimsemesi, 1924’te soprano, keman, klarnet ve bas klarnet için Drei Volkstexte ile geldi. Dini halk şiirine dayanan bu şarkılar, Webern’in Schoenbergci anlamda katı on iki tonlu diziler kullandığı ilk eserlerdi. Yeni tekniği gönülden kabul etti ve ömrünün sonuna kadar kullandı. 1920’lerin önemli on iki tonlu besteleri, String Trio (1927) ve Symphony (1928) ile iki grup şarkıydı.
1933’ten sonra Webern çok emekli bir varoluşa öncülük etti. Almanya ve Avusturya’daki siyasi koşullar onun radikal müziğini desteklemedi. Geçimini daha çok özel ders vererek sağladı; 1941’den sonra Universal-Edition tarafından okuyucu olarak işe alındı ve değerlendirilmek üzere kendilerine gönderilen yeni puanları değerlendirdi. 1933 ve 1945 yılları arasında bestelenen başlıca eserler arasında Dokuz Enstrüman Konçertosu (1934), Piyano Varyasyonları (1936), Yaylı Çalgılar Dörtlüsü (1938), soprano solo, karışık koro ve orkestra için Birinci Kantata (1939), Orkestra Varyasyonları ve Soprano ve bas solo, karma koro ve orkestra için İkinci Kantat (1941-1943). İki kantata ait metinler Hildegard Jone’a aittir; o ve kocası, heykeltıraş Josef Humplik, Webern’in en yakın arkadaşları arasındaydı.
Webern, II. Dünya Savaşı sırasında emekliliğini sürdürdü ve Viyana yakınlarındaki Mödling’deki evinde kaldı. 1945 yılının Paskalya’sında, ailesini daha güvenli olacağını düşündüğü Salzburg yakınlarındaki Mittersill’e taşıdı. Orada, trajik bir hata sonucu, 15 Eylül 1945’te bir Amerikan işgal askeri tarafından vurularak öldürüldü.
İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra genç Avrupalı bestecilere ilham veren Schoenberg’den çok Webern’in eseriydi. Webern’in radikal konumu, bu bestecilerin onu yeni müziğin gerçek kurucusu olarak görmelerine yol açtı.