Yunan sanatı, Girit-Miken sanatının düşüşünden sonra MÖ 1000'den MÖ 1. yüzyılın sonuna kadar Yunanistan anakarası, güney İtalya ve Ege Denizi çevresindeki bölgede zenginleşen sanata atıfta bulunur. MÖ 12. yüzyıl civarında yavaş yavaş Yunanistan'ı işgal eden Dorlar, yerli Akha güçlerini Mora Yarımadası'ndan kovdu ve derin bir Girit rengine sahipti. Miken uygarlığı Sanatını tamamen yok etti. Böylece Yunanlılar, Yunanlıların yavaş yavaş kendi etnik kökenlerine dayanan yeni sanatlar yaratmaya başladıkları uzun bir kültürel karanlık dönemine girdiler. Bu Yunan sanatı, 3000 yıldan biraz fazla değişen aynı dönemin eski Mısır sanatının aksine, erken, eski moda ve çocuksu aşamalardan endişe verici bir hızla gelişti. MÖ 4. yüzyıl civarında, Batı sanatının ebedi "tipik" i olarak kabul edilen klasik sanat çiçek açtı. Yunan sanatının büyüklüğünün nedeninin Yunanlıların olağanüstü sanatsal yeteneği olduğunu söylemeye gerek yok. Aynı zamanda, her zaman insanlar üzerinde yargı standardını belirleyen insan merkezli bir dünya görüşü, tanrıları güzel bir insan figürü olarak gören dini bir görüş ve aşırı ve radikalleri dışlayarak ılımlı ve ılımlı şeyler arayan bir uyum duygusu. bir şeyler. İnsanın çıplak bedenine saygı duyma ruhu ile güzelliği sayısal ve akılcı kurallarla yakalamaya çalışmanın entelektüel tavrının Yunan sanatının idealist karakterinin temeli olduğu göz ardı edilemez. .. Bununla birlikte, insan güzelliğinin peşinde koşmanın bu ideal tavrı nedeniyle, Yunan sanatı çoğu kez güçlü laikliğe sahip sanat olarak yanlış anlaşılır. Ancak heykellerinin çoğu tapınak ibadet heykelleri, kutsal alanın adak heykelleri, mezarlık anıtları, tapınak dekoratif heykelleri, el sanatlarının çoğu adak ve cenaze törenleri ve mimari çabaları içindir. Yunan sanatının, eski Yakın Doğu ve ortaçağ sanatı gibi, doğası gereği çok dini olduğu anlaşılabilir.Tarzın gelişimi
Yunan sanatı, üslup gelişimi nedeniyle genellikle sonraki dönemlere ayrılır.Geometrik stil dönemi (MÖ 1000 - MÖ 700)
Geometrik üslup, Yunanlıların Miken sanatının yok edilmesinden sonra yarattığı ilk sanat tarzıdır ve bu dönemin çanak çömleği ağırlıklı olarak geometrik ve soyut figürlerle süslendiği için bu isimle anılır. Ana dekoratif motifler paralel çizgilerdir, Meandel , Eşkenar dörtgenler, üçgenler, dama, eşmerkezli daireler vb. Yunanlıların sanata karşı entelektüel ve rasyonel tutumunu da gösterir. Attika, çanak çömlek yapımının merkezidir ve cenazeler için büyük, özenli çanak çömlek Atina'dadır. Kera Meikos Büyük bir kısmı mezarlıktan çıkarılmıştır. Çanak çömlek dışında pişmiş toprak, bronz ve küçük fildişi heykelleri kalmıştır.
→ Geometrik stil
Geometrik stillerin sökülmesinden Pers Savaşı'nın patlak vermesine kadar Yunan sanatının ilk aşamalarını belirleyen bir dönem. 7. yüzyılda hayvanlar, bitkiler ve fantastik canavarlar gibi dekoratif motiflerin kullanıldığı sözde "Oryantalize tarz" çanak çömlek geometrik tarzlar yerine popüler hale geldi. Benzer şekilde Doğu'nun, özellikle de Mısır'ın etkisiyle ilk büyük taş oymalar MÖ 7. yy'ın ortalarında yapılmıştır. MÖ 600 civarında, dik bir çıplak Coulos Heykellerin ve giysilerin (Gençlik) Kore Adak heykelleri ve mezar heykelleri olarak birçok (kız) heykel yapılmıştır. Erken dönem heykellerinin görünümü hala çok çocukça ve naif olsa da, sanatçının fotogerçekçi ilgisi MÖ 6. yüzyıl boyunca endişe verici bir oranda artmış ve Geç Arkaik dönem eserleri çok doğru ve organik olarak oluşturulmuş bir insan vücudu ifadesine sahiptir. Gösterildi. Ayrıca tüm heykeller için ortak Arkaik Gülümseme Sanatçının heykele canlı bir insani duygu katma çabasının bir tezahürüdür.
→ Arkaik sanat
Pers Savaşı'nın gergin döneminin fonunda, klasik müzikte Yunan sanatının tamamlanmasına hazırlık dönemini ifade eder. Arkaik Gülümseme, heykelin yüzünden kaybolur ve görüntünün ifadesi sert ve hatta bazen depresiftir. İnsan vücudunun iskeletinin ve kas dokusunun ifadesi son derece doğrudur, ancak <hareket> biraz serttir ve akışkanlıktan yoksundur.Klasik dönem (MÖ 450 - MÖ 320)
Perikles'in Atina'nın kontrolünü ele geçirmesinden Büyük İskender'in ölümüne kadar Yunan sanatının uyumlu ve ideal formunu tamamladığı zamandır. Klasik klasik adı Latince classicus kelimesinden gelir ("üstünlük belirten" ve "örnek" anlamına gelir) (klasik, aslen, klaslardaki üstünlük belirten classici'nin (Roma vatandaş sınıfı) sıfat biçimidir). ， Kelimenin anlamı değiştirildi). Bu dönem genellikle MÖ 5. yüzyılın sonlarına ait yüksek rönesans klasikleri (<asil stil>) ve MÖ 4. yüzyıl geç klasikleri (<zarif stil>) olarak ikiye ayrılır (bu ayrım ve adlandırma Winkelmann'a aittir). Altın çağ klasiğinde Parthenon, Propylaea ve Electeion gibi muhteşem binalar Perikles'in Akropolü yeniden inşa planına göre tamamlandı ve Fadias, Myron ve Polykleitos gibi ustalar heykelde aktif bir rol oynadı. MÖ 5. yy'ın sonundaki Peloponnesos Savaşı ve MÖ 4. yy'da polis arasında süregelen çatışmalar ve çatışmalar sayesinde, insanların duyguları ve fikirleri daha gerçekçi ve insani hale geldi ve dini çıkarları giderek zayıfladı. Bu eğilimi yansıtan geç klasik heykeltıraşlar Praxiteles, Scopas, Lysippos ve diğerleri zarif ve insancıl heykeller yarattılar.Helenistik dönem (MÖ 320 - MÖ 30)
Büyük İskender'in ölümünden Ptolemaios Mısır krallığının düşüşüne kadar geçen dönemi ifade eder. Alexandros keşif gezisinin bir sonucu olarak, daha önce Yunanlılarla (Helenez) sınırlı olan Yunan sanatı, Küçük Asya, Suriye ve Mısır dahil olmak üzere Doğu boyunca geniş çapta yayıldı ve her bölgenin kültürel gelenekleri ve tarihi koşulları. Bununla bağlantılı olarak birçok farklı eser yarattı. Bergama, Efes, Rodos ve İskenderiye dahil olmak üzere sanat merkezi doğuya taşındı. Heykelden klasik sanatın idealliği ve dini azalır ve gerçek hayatla yakından ilişkili seküler karakter fark edilir hale gelir. Aynı zamanda her gün, bireysel, tutkulu, çirkin, sefil ve anormal şeyler soğuk, gerçekçi bir gözle algılanır ve sanat yavaş yavaş Yunan özünden uzaklaşır.
→ Helenistik sanat
Antik Yunan kenti, fırlatma, kale ve kutsal alan gibi işlevleri olan Akropolis ile akropolisin eteklerine kadar uzanan şehir merkezinden oluşur. ， Vatandaşların evleri dizildi. Parlamento, idare ve yargı gibi kamu tesisleri genellikle Agora çevresinde yan yana kurulur, ancak orta eğim gerektiren tiyatrolar, geniş alan gerektiren stadyumlar, eğitim ve beden eğitimi tesisleri vb. Agora'dan uzakta. Tüm kasaba surlarla çevriliydi. Rumların bu tesisler için geliştirdiği mimarinin en önemlisi tapınaktı.Tapınak mimarisi
Tapınak, Yunan kamu mimarisinin en eski kalıntılarını koruyor ve mimari tarzı yalnızca diğer Yunan mimarisi için bir model olarak hizmet etmekle kalmadı, aynı zamanda sözde klasik tarz olarak Batı mimarisinin normu haline geldi. Oldu. Tapınağın düzlemi basit Megaron Derin bir derinliğe sahip uzun dikdörtgen bir salon (Naos) ve önünde Naos'un yan duvarı uzanan bir poşetten (Pronaos) oluşur. Pronaos'un önünde, giriş portikosunu oluşturmak için yan duvarlar arasına iki sütun dikilir ve bu forma in-antis tarzı denir. Yan duvarı öne doğru yansıtmak yerine, yan duvarın önüne bir sütun dikilebilir ve dört sütun öne dizilebilir. Bu tip, ön ayak tipi (prostyles tipi) olarak adlandırılır. Naos'un arkasında hiçbir şey olmayabilir veya Pronaos'la aynı şekle sahip bir kese (opisted yosun) takılabilir. Tüm tapınağın etrafına inşa edilmiş sütunlu tapınaklar, peri-sütun tipi veya peripteros tipi olarak adlandırılır ve dört turun etrafına iki sıra sütun dizisi yerleştirilir. Çift sütunlu tip (Dipteros tipi) olarak adlandırılır. Çift çevresel sütun türünün iç sütunu çıkarılır ve iki açıklık için geniş portikonun etrafından geçen sütun, sözde çift çevresel sütun türü (Sözde-Dipteros türü) olarak adlandırılır. İlk tapınakların duvarları genellikle güneşte kurutulmuş tuğlalardan yapıldığından, revak muhtemelen çamur duvarları korumak için derin çıkıntılı saçakları desteklemekten kaynaklanıyordu.3 sipariş biçimi
Tapınağın taş yapı olarak kalıntıları MÖ 6. yy'dan itibaren görülebilmektedir. Genellikle dikey oluklu sütunlar ile üç katmanlı kademeli bir tabana sahiptirler. Bir kirişe karşılık gelen bir arşitrav (episturion), küçük bir duvara karşılık gelen bir donma (diazoma) ve duvar yüzeyinden çıkıntı yapan bir korniş (geison) yerleştirin. Sütun üzerindeki tüm yapı saçak olarak adlandırılır. Saçaklığın şekli, erken dönem ahşap çatının yapısından gelmektedir. Onu başlatan mimari gelenekler bölgeden bölgeye farklılık gösterdiğinden Dor tarzı mimari Yunanistan ana karası ve güney İtalya'da gelişirken, İon tarzı mimari Küçük Asya'nın batı kıyısında paralel olarak gelişti.
Dor düzeninde, silindire 20 sığ yiv tutturulmuştur ve yivlerin sınırları keskin sırtlar oluşturur. Sütun gövdesi yumuşak bir entasis eğrisi çizer ve üstte biraz daha incedir. Stigma (başkent), tersine çevrilmiş bir kagami mochi ve kalın bir kare plaka (Abaküs) gibi görünen bir Equinos yığınıdır. Abaküsün tepesinde oturan arşitrav, tepesinde Tainia adı verilen basit bir silmeye sahip basit bir kare kerestedir. Ek olarak, Trigruffos'un üstte oturduğu yerde, tainia'nın altına altı mantar şekilli çiğ top süslemesine (gutta) sahip bir regra eklenir. Dondurucuda, sırt şeklinde oluklu üç dikey çubuğa benzeyen trigrufoss ve dönüşümlü olarak kareye yakın bir rölyef taş levha (methope) düzenlenmiştir. Prensip olarak, Trigruffos'un merkez çizgisi sütunun merkez çizgisine ve sütunların ortasına yerleştirilir, ancak her iki sütundaki Trigruffos, merkezi sütunun merkezi ile hizalamak yerine donar. Kenarına yerleştirilmesi gerekiyordu. Bu nedenle, sondaki metop diğerlerinden daha büyük hale gelir, bu nedenle metopun genişliğini tekdüze yapmak istiyorsanız, sütunları her iki uçta hafifçe içe doğru hareket ettirmeniz gerekir. Buna köşedeki sütunlar arasında kısaltma denir. Çatının üçgen şeklinde olması nedeniyle ön tarafında üçgen bir üçgen alınlık (alınlık) bulunmakta olup, içindeki Thunpanon (tampan) bir grup tanrı ile süslenmiştir. Alınlığın her iki ucuna ve ortasına akroter adı verilen dekoratif heykeller yerleştirilmiştir. Yukarıda belirtilen üyelerden bir silindir ve saçaktan oluşan mimari sisteme Dor düzeni denir.
İyon düzeni temelde Dor düzenine benzer, ancak sütunun bir damgası (tabanı) vardır ve standart derin oyulmuş yiv sayısı 24'tür, bu yivin sınırında düz bir kısımdır. Stigma, solda ve sağda kıvrımlar ile özel bir şekil gösterir, abaküs ince, arşitrav üç yatay bölüme sahiptir, donma trigruphos ve metop arasında bir bölünme yoktur ve süreklidir. Dor düzeninden temel farkı, dekoratif kabartmalı bir kemer haline gelmesidir. İyonya bölgesinde donma eksikliği yaygındır ve bunun yerine, kornişin altına yoğun şekilde dizilmiş merteklerin uçları gibi dentiller (diş süsleri) tutturulmuştur. Dor düzenine göre iyonik detaylar dekorasyon açısından zengin ve zarif bir izlenim veriyor.
Ayrıca, akanthus yaprakları ve girdaplarla süslenmiş stigmalar içeren Korint düzeni adı verilen bir düzen de vardır. Bununla birlikte, Yunan dönemindeki Korinth düzeni, damgalanma dışında İon düzeniyle hemen hemen aynıydı.
→ sipariş
Bu tapınak mimarilerinin ideali, binanın her bir üyesinin hak ettiği mükemmel güzelliğe ve çevresine sahip olması ve aynı zamanda üyeler arasında ve bütün ile her bir üye arasında makul bir denge (Shummetria) sürdürmesidir. Doğa ile uyum içinde olacaktı. Bu ideal, M.Ö. 5. yüzyılın ilk yarısının tapınaklarında Dor düzeninde, Olympia'daki Zeus tapınağı ve Paestum'daki Poseidon 2 tapınağı (her ikisi de M.Ö. 460 civarında) ile gerçekleştirildi. Bassai'deki Epikourios Tapınağı (yaklaşık MÖ 450'den sonra) ve Atina'daki Parthenon (MÖ 447) gibi MÖ 5. yüzyılın ikinci yarısının tapınakları, İon düzeniyle mümkün olduğunca erken karışmaya başladı ve sonra oldu İyon düzenine daha hafif bir oranda daha yakın. Değişecek. Ve Helenistik dönemden sonra Dor tapınağı pek inşa edilmedi.
Klasik dönemin en parlak döneminde, İyon tapınağında Atina'daki Athena Nike Tapınağı (MÖ 427) ve Electeion (MÖ 421) dışında kalan çok az kalıntı vardır. Efes'te yeniden inşa edilen Artemis Tapınağı (yaklaşık MÖ 356), Sardeis'teki Artemis Tapınağı (MÖ 350 civarı), Diduma'daki Apollon Tapınağı (MÖ 313 civarı), Priene'deki Athena Tapınağı (yaklaşık 340 M.Ö.) ve Magnesia'daki Artemis Tapınağı Klasik dönemin sonundan Helenistik döneme kadar (M.Ö. 175 civarı) gibi birçok ünlü tapınak bulunmaktadır. Korinth tapınakları, Küçük Asya'daki Uzunjabruch'taki Zeus Tapınağı (MÖ 300 civarı) ve Atina'daki Olympian (MÖ 174) gibi Helenistik dönemin başından beri var olmuştur.Kamu binası, konut
Agora çevresinde inşa edilen kamu binalarının çoğu, önlerinde sütunlar ve üç yanında duvarlar bulunan uzun bir salon (mağaza) şeklindeydi. Bazen sütunlar sadece öndedir ve bazılarının ortada başka bir sırası vardır. Bu durumda, iç sütun dizisinin sütunları arasındaki boşluk genellikle ön sütunlar arasındaki boşluğun iki katıdır. Ayrıca ofisler, mağazalar, toplantı odaları vb. İçin kullanılan küçük odalar mağazanın arka duvarı boyunca sıralanabilir. Helenistik dönemde, iki katlı, sözde Pergamon tarzı mağazalar aktif olarak inşa edildi. Bir örnek, Atina'daki Attalos Mağazasıdır. Zaman zaman, her tarafa inşa edilen dükkânlar, revakları ortak bir avluya doğru açarlar. Bu durumda dışa kapalı bir sütunlu avlu (peristuros) oluşur. Bir Yunan şehri olan Agora, bu tür mağazalarla çevrilidir ve yaklaşık aynı yükseklikte, kendine has özgünlükteki açık sütun sıraları meydanda bir düzen ve birlik duygusu yaratır.
Şehir yönetiminin en yüksek kurumu olan İhtiyarlar konferans salonu (Prytaneion) halk için bir yemek odası ve bir konferans salonuna sahiptir, ancak üye sayısı en fazla onlarca olduğu için yapı Helenistik dönemde geliştirilmiştir. Bir eve benziyor. Yüzlerce bin üyeye sahip olan meclis salonu (Breuterion), dikdörtgen bir salonun üç tarafında merdiven oturma yerlerine sahiptir ve neredeyse performans salonu (Odeion) ile aynı olan çatılı küçük bir tiyatro şeklindedir. Söylemesi zor. Tiyatro, merkezde dairesel bir orkestra (düz toprak zemin, koro salonundaki sahnenin bir parçası) ile çömlek şeklinde tribünler (teatronlar) oluşturmak için eğimleri kullanır. Arkasına iki katlı bir bina (Sukene) inşa edilmiştir. Sahne (Rogeion), ikinci katta zemin yüksekliğinde inşa edilmiş olup, sahnenin altı ve arkası oyunun ve soyunma odasının arka planı olarak kullanılmıştır.
Nüfusun en fazla 50.000'i geçmediği antik Yunan kentlerinde, yaşamak için gerekli su doğal kaynaklara dayanıyordu ve uzun süre halk kaynakları inşa edilmiş, ancak Helenistik dönemden sonra şehir ölçeğinde su kaynağı kullanılıyordu. Oldu. Şehir, bir ızgara düzeninde doğu-batı ve kuzey-güney ortogonal yollardan geçerek kutsal alan, kamu arazisi ve özel araziye bölünmüştür. Hipodam Rüzgar şehir planlaması MÖ 5. yüzyılda yaygınlaştı ve sonunda Helenistik şehir planlamasının temeli oldu. Her blok, yaklaşık 15 ila 20 m karelik yerleşim alanına bölünmüştür ve her blok için yaklaşık 220 ila 300 m 2 yer kaplaması standarttı. En yaygın yerleşim düzlemi kuzey, doğu ve batıdaki U şeklindeki bir binadır. sitenin yan tarafları ve merkezde doğu-batı yönünde pastus denilen geniş bir koridor benzeri boşluk alınır. Pastüsün orta güney tarafı bir avludu (lüks bir evde peristerus) ve Andron (misafir odası) ve Oex (oturma odası) gibi ana odalar pastüsün kuzey tarafında sıralanmıştır.
Yunan mimarisi, heykelleri ve resimleri arasında en çok Yunan özelliklerine sahip olanın heykel olduğu söyleniyor. Belki de bunun nedeni, insan merkezli dünya görüşlerinin burada en saf haliyle ortaya çıkmasıdır. Yunan heykelleri amaçlarına göre sınıflandırılırsa, tapınak ve kutsal alanların ibadet heykelleri, kutsal alana dikilen adak heykelleri, ölüler için mezar heykelleri ve yas rölyefleri, zafer ve rekabeti kutlayan anıt heykeller, tapınak Fırtınaları süsleyen mimari heykeller, metoplar ve donuyor. Görüldüğü gibi, Yunan heykellerinin çoğu orijinal olarak dinseldi, doğrudan ve dolaylı olarak Tanrı'ya hizmet ediyordu. Bronz ve mermer, heykel için en yaygın malzemelerdi ve küçük heykeller için kil (pişmiş toprak heykel), fildişi ve bazen altın ve cam kullanılmıştır. Taş heykelde deri, saç, bıyık, ağız, kostüm, nakış vb. Canlı renklerle, silahlar, taç, aksesuarlar vb. Ayrı ayrı metalden yapılmıştır. Ne yazık ki, nispeten az sayıda Yunan heykeli var. Özellikle klasik dönemin ustalarının orijinal eserlerinin çoğu kaybolmuştur. Bununla birlikte, Roma döneminde yapılan sayısız Yunan heykel taklidi, Pliny the Elder's Natural History, Pausania'nın Yunan Heykeli ve diğer antik edebiyat ve yazıtlara dair ipuçları ile Yunan heykelinin tarihi oldukça uzundur. Kadar yeniden yapılandırılabilir.
MÖ 10. ve 8. yüzyılların geometrik döneminde, sadece küçük bronz, pişmiş toprak ve fildişi heykelleri kalmıştır. Eski literatürden, xoanon adında basit ve basit bir ahşap oyma tanrı heykelinin olduğu biliniyor, ancak hiçbiri hala mevcut değil. Antik dönemde MÖ 7. yy'ın ortalarında Mısır'ın teşvikiyle tam ölçekli büyük bir taş heykel yapılmıştır. Delos'tan çıkarılan "Nicandra'nın İthaf Heykeli" ve Louvre Müzesi'ndeki "Auxerre Hanımı" en eski örneklerdir ve düz şekilleri ahşap heykel kalıntılarını muhafaza etmektedir.
MÖ 7. yüzyılın sonundan Arkaik döneme kadar birçok yaşam boyu veya daha büyük Kouros (gençlik) heykelleri yapıldı. Sounion Arkeolojik Sit Alanı'nın ilk eserleri arasında Sounionlu Kouros, Metropolitan Kouros ve Kleobis ve Biton kardeşler bulunmaktadır. Ortada, Tenea'lı Apollon ve ikincisinde, savaş sırasında çöken bir asker olan Kroisos'un mezarı. Bir heykel var. Erken dönem çalışmalarında insan vücudunun kavranması henüz olgunlaşmamış, oranlar doğal değil ve uzuvların saç ve eklem gibi detayların anlatımı tamamen klişeleşmiş, ancak orta ve geç aşamalarda her bir parçası olarak vücut kademeli olarak dengeli bir organik ilişkiye sahiptir ve doğal ve doğru bir tasvire yaklaşır. Öte yandan, giysili birçok Kore (kız) heykeli de yapılır ve Akropolis'in tepelerinde kazılan renkli izleri tutan bir grup zarif Kore heykeli özellikle çekici. Archaik'in diğer heykelleri arasında "Lampang Şövalyesi", "Buzağı Taşıyıcısı", "Narlı Tanrıça", Delos'tan "Uçan Nike" ve Samos'tan Circle sayılabilir. Sütunlu bir "Keramues İthaf Heykeli" vardır. Tüm bu çalışmalarda vücudun merkez ekseni düz bir çizgi üzerindedir ve görüntünün duruşu her zaman çift taraflı simetriyi bu eksen etrafında tutar. Tapınağı süsleyen mimari heykeller arasında MÖ 6. yüzyılın başlarında Korfu Adası'ndaki Artemis Tapınağı kar fırtınası kabartmaları, Selinunte'deki C Tapınağı Metope, Atina Akropolü'nün kireçtaşı kar fırtınası ve Tanrıların ve Devlerin kireçtaşı patlaması yer alıyor. . Savaşta mermer fırtınalar, Delfoy'un Sihnos Hazinesinde Donma ve Atinalıların Hazinelerinde Metope ve Arkaik'in son aşaması, Aigina Akropolü'ndeki bir grup fırtına olan Troia Savaşı gibi. Bir şaheser doğdu.
MÖ 5. yüzyılın ilk yarısının katı üslup döneminde, heykelin ağzındaki neşeli Arkaik gülüşü, Akropolis'in "Blonde Youth Head" ve "Eutudicos Dedication Girl" gibi sert ve ağır bir izlenim bırakarak heykelin ağzından kayboldu. Heykelin tüm şeklinden hissedilebilir. İnsan vücudunun kavranması, Arkaik'inkinden çok daha doğrudur, ancak henüz bir sonraki yüksek Rönesans klasiğinin özgürce rahat doğasına ulaşmamıştır. Ancak Akropolis'in Kritios Çocuğu'nda görüldüğü gibi, erkek heykelin ayakta duran ve sallanan bacaklar arasında küçük bir farkı vardır, bu nedenle heykelin merkez ekseni dikey çizgiden yavaş yavaş bükülmeye başlar. Bu. Bu dönemin temsili eserleri arasında iki bronz heykel, "Delphi'nin Arabacı" ve "Artemisium'un Zeus'u (Poseidon?)" Bulunmaktadır. Kabartma, Rudbisi tahtındaki ünlü "Afrodit'in Doğuşu" dur. M.Ö.460 civarında tamamlanan Olympia'daki Zeus Tapınağı'nın üçgen grup heykeli ve 12 metop kabartması, titiz tarzın son şaheserleridir.
Üç usta, Myron, Fadias ve Polykleitos, MÖ 5. yüzyılın ikinci yarısının yüksek rönesans klasiğinde aktif bir rol oynadılar. Myron, Discus gibi çalışmalarda görüldüğü gibi, insan vücudunun şiddetli hareketlerindeki anları yakalamada çok başarılıdır ve Fadias, eski zamanların en büyük tapınak yazarının adına yakışan asil ve ciddi bir heykel yaratmıştır. Buna ek olarak, Fadias Akropolis yeniden yapılanma projesinin genel müdürü olduğundan, Parthenon'un 92 kenarlı metop rölyefi, festival alayını temsil eden yaklaşık 160 m uzunluğundaki Friz kabartması ve efsaneyi ele alan doğu-batı fırtınası Koruyucu tanrıça Athena'nın görkemli sanatsal konseptinin grup imajına da yansıdığı görülmektedir. Argosyalı usta Polykleitos, erkek heykelinin ifade edilmesine "contrapposto" yöntemiyle klasik bir çözüm getirmiştir. Ayrıca insan vücudunun oranlarını da inceledi. Canon (Kriterler) ”yazılmıştır ve bu kanona dayanarak 《Mızraklı Gençlik》 ve 《Zafer Baş Bantlı Gençlik》 yapımcılığını üstlenmiştir. MÖ 4. yüzyılın geç klasiklerine giren heykel, yavaş yavaş daha yumuşak ve daha hafif olana dönüştü ve Tanrı'nın zarif ve kendinden emin yüzü daha insani ve duygusal bir görünüm kazandı. Bu sözde "zarif tarz" ın kuruluşudur.Bu dönemde, Atina Praxiteles tanrıçayı ilk önce Knidos Afroditinde çıplak olarak resmetmiş ve Apollo Sauro ve Olympia Hermes'te tanıdık bir insan Tanrı formu yaratmıştır. Aslen Paros'tan olan Scopas, "Potos" ve "Minus of Frenzy" gibi çalışmalarla insanların yoğun içsel duygularını ifade etmeyi başardı. Büyük İskender'in saray heykeltıraşlarından Lysippos, Büyük Kral'ın yanı sıra birçok portre de yapmış ve sporcuyu temsil eden Apoxyomenos, heykelden önceki ve sonraki derinlik alanını cesurca ifade ediyor.
Büyük İskender'in MÖ 4. yüzyılın sonlarında yaptığı keşif gezisi sonucunda heykel merkezi Yunanistan anakarasından Rodos, Bergama, İskenderiye ve Antakya'nın doğusuna taşındı. Klasik dönemin "yüce" ve "zarif" idealizmi yerine, heykeltıraşın dünyevi ve gerçekçi çıkarları arttı ve olgunlaşmamış bebekler ve aşırı yaşlı erkekler, siyahlar ve Galyalılar gibi yabancılar ve laik İdeal dramatik, tutkulu ve şehvetli tercih edildi. Günlük sahneleri yakalayan "Sarhoş yaşlı kadın" ve "Uyuyan satir", Yahudi olmayanların trajik sonunu yakalayan "Ölen Galyalılar", ölüm şeytanının acısını temsil eden "Laokoon" ve güçlü dolu "Samotrake'in Nike" hareket. 》 Pergamon'un güçlü bir aydınlık-karanlık etkisinde karmaşık bir mücadele sahnesi sergileyen Zeus Satyr Rölyefi, "Tanrılar ve Devler Arasındaki Savaş" vb. Hellenistik sanatın özelliklerini açıkça göstermektedir. Afrodit'in MÖ 4. yüzyılda başlayan çıplak anlatımı özellikle bu dönemde sevilmiş ve "Venus de Milo", "Venus de Milo", "Venus de Milo", "Venus de Milo" gibi ünlü heykeller ve "Venus de Milo" ve MÖ 3. yüzyıl Doidalsas tarafından kurulan "Çömelen Afrodit" tipi tanrıça heykellerinin birçoğu yapılmıştır. Bununla birlikte, birçoğu eski tanrısallığı sulandırdı ve tanrıça adına olgun, dolgun bir kadının vücudu için övgülere dönüştü. Yunan heykeli, orijinal dini karakterini kaybettiği için yavaş yavaş geri çekildi.
Yunan seramiği, her çağa ve dekoratif üsluba göre kabaca aşağıdaki dörde sınıflandırılır. İlk dönem MÖ 9. yüzyıldan MÖ 8. yüzyıla kadardı, MÖ 11. yüzyıldaki orijinal geometrik stili takip etti ve geometrik stil özellikle Atina'da dikkat çekici bir şekilde gelişti. Motifleri ve ifadeleri, geminin tüm yüzeyini dolduran gök gürültüsü, zikzak, eşkenar dörtgen, dalgalı ve ağ gibi katı sürekli cümlelerden oluşur. Tipik bir örnek, dipylon mezarlığından kazılan <dipylon amphora> adı verilen 1m yüksekliğindeki bir dizi amforadır. İkinci dönem, MÖ 8. yy'dan MÖ 7. yy'ın sonuna kadar Oryantalizasyon dönemi dönemidir ve bu dönem, motif olarak kanatlı hayvanlar ve bitkiler içeren Doğu çanak çömleklerinden güçlü bir şekilde etkilenmiştir. Bu seramiklerin merkezi, "Korinth çanak çömlekleri" olarak da bilinen Korint ve Ege sularıdır. Önceki geometrik stillerle karşılaştırıldığında, bunlar genellikle daha küçük şekillerde iken, doğu hayvan ve bitki motifleri dikkat çekici derecede zariftir. Üçüncü dönem, MÖ 6. yüzyıldan yüzyılın sonuna kadar Attika siyah figürlü seramiklerin doğuşuydu ve ilk kez, motifi antik bir efsane efsanesi olan bir kişi, dekorasyonun ana karakteri haline geldi. Bu yüzyılın ikinci yarısında, Amasis ressamları ve Exekias gibi mükemmel çömlekçiler aktif bir rol oynadılar ve siyah figürlü çömlekler özellikle Atina'da dikkat çekici bir şekilde gelişti. Çanak çömlek yüzeyini kahverengi bir arka planla doldurma ve ikonografiyi siyah siluet tarzında çizme ve ayrıntıları sivri uçlu bir fırça ile şekillendirme şeklindeki siyah figür tekniği Korinth çanak çömleklerinde halihazırda görülmüş, ancak anlatıyı anlatımını getirmiştir. ikonografi. Zaman zaman Yunan halkının insana bakışını ve aşağıdaki kırmızı figürlü çanak çömleği ikonografide kişinin içsel duygularını ifade etmesi ile ifade ettiği söylenebilir. Dördüncü dönem, M.Ö. 530 yılında Atinalı Andokides ressamı tarafından icat edildiği söylenen kırmızı figürlü çömleğin MÖ 6. yy sonunda icat edilmesinden sonradır. Bir önceki siyah figür tarzının aksine ikonografi siyah arka plandan ortaya çıkıyor ve detaylar bir fırça ile gölgelerde ifade ediliyor, bu da insani duyguları özgürce ifade etmeyi mümkün kılıyor ve konu mitolojik efsanelerle sınırlı değil. Günlük hayatın bir parçası gibi gerçeklik ekleyerek son derece çeşitli hale geldi. Bundan sonra Euphronios ve Euphronios gibi çömlekçilerin ortaya çıkmasıyla kırmızı figürlü seramikler MÖ 5. yüzyılın ortalarından itibaren altın çağına girmiş ve bunlar büyük miktarlarda İtalyan Yarımadası ve Karadeniz kıyılarına ihraç edilmiştir.Enstrüman şekli ve uygulaması
Erken evrelerde nispeten az sayıda çanak çömlek türü vardı, ancak klasik dönemden beri uygulamaya bağlı olarak yaklaşık 30 çeşit Yunan çanak çömleği bulunmaktadır. Bunlardan amfora, pelike ve stamnos esas olarak şarap, yağ, bal, buğday vb. İçin depolama kaplarıdır; krater, psykter, lebes, kantharos ve dinolar ziyafetler içindir, Kylix ve scuffolar içki bardaklarıdır ve küçüktür. Lekythos , Aryballos ve Alabastron susam yağı ile doldurulmuştu, ancak MÖ 5. yüzyıldan beri beyaz zeminli Lekythos sadece cenazeler için kullanılıyordu. Üç yapraklı ağızlı Oenochoe bir su şişesidir (veya likördür), dikey veya yatay saplı Hydria, bir kadının bir kaynaktan su çekmesi için bir su şişesidir ve uzun boyunlu Lutrofolos ve Leves Gamicos düğün gelinleridir. Silindirik kapaklı Pyxis için bir kadın tuvalet kutusu, tabaklar, kaseler ve kaseler vardı.teknik
Tüm kalıplama çömlekçi çarkıyla yapılır. En eski örnek, Miken döneminde Truva II kentinde kazılan çömlekçi çarkıdır. Yunan tekerleği genellikle 60-70 cm çapında ahşap, pişmiş toprak veya taştan yapılmış yuvarlak veya kare bir tekerlektir ve bir öğrenci tarafından ustasının talimatlarına göre elle döndürülürdü. Çanak çömleğin dekorasyonu kırmızımsı kahverengi zemin rengi ve siyah sırdan oluşur, ancak Yunan çanak çömleklerinde yaygın olarak sır olarak adlandırılan parlak siyah, aynı çanak çömlek kilinden ve tam anlamıyla elde edilmiştir. Camsı bir sır değil. Ateşleme, bir seferde üç ardışık adımda gerçekleştirilir: oksidasyon, ardından indirgeme ve son olarak yeniden oksidasyon. Pişirme sıcaklığının yaklaşık 800 ila 950 ° C olduğu tahmin edilmektedir.El sanatları
Yunan el sanatlarında çanak çömlek nitelik ve nicelik olarak ilk sırada, ancak diğerleri de var. Tanagra heykelcik Pişmiş toprak heykelcikler, altın eserler, bronz eşyalar vb. Gravür topu ， Züccaciye ， Altın / fildişi işi ( Chryselephantinos ) Ve diğer birçok mükemmel eser. Örneğin bronz teknolojisi sadece büyük heykellerle sınırlı değil, ilk günlerde Olympia'dan çıkarılan grifonlar, küçük asker ve at heykelleri, aynalar, Bix'ten çıkarılan dev takırtılar ve Rodos Adası'ndan altın işçiliğiyle kazılan altın plakalar. 5. yüzyıla ait altın ve gümüş aksesuarlar vardır ve fildişi taraklar, opak ve çok renkli cam eşyalar gibi birçok mükemmel eşya verilebilir. Bununla birlikte, en büyük kazısı, 1977'de Selanik'in 70 km güneybatısındaki Vergina'daki Makedonyalı II. Philip'in (Büyük İskender'in babası, MÖ 4. yüzyılın ortalarında) mezarından çıkarılan sayısız hazinedir. Çeşitli mücevherler, bronz eşyalar, demir eşyalar, cam işçiliği vb. İle işlenmiş zanaatların hepsi narindir ve yüksek düzeyde teknoloji gösterir.
Modern Avrupalıların Yunan sanatına olan ilgisi, eski edebi sanatların çalışılmasının aktif olduğu Rönesans'tan bu yana giderek artmıştır. Vatikan'daki "Belvedere Torso" ve "Apollon heykeli" ile Roma'da 1506'da keşfedilen "Laokoon" grup heykelinin Michelangelo ve Raphael gibi sanatçıların yaratılması ve azalması ve Goethe'nin sanat teorisi üzerinde büyük etkisi oldu. diğerleri. İyi bilinmektedir. Bundan sonra, Avrupa'nın dört bir yanından gelen ardışık papalar, Borghese, Farnese, Barberini ve Sülün gibi İtalyan prestijli isimler, krallar, aristokratlar ve milyonerler eski sanat eserlerini toplamak için yarıştı. Öte yandan, 17. ve 18. yüzyıllarda Yunanistan'ı ziyaret eden Batı Avrupalı turist sayısı arttı ve Spon J.Spon, Levett N.Revett, Stuart J.Stuart ve diğerleri seyahat anılarını ve antik mimari kalıntıların eskizlerini duyurdular. Ve Almanya'da Winkelman "Antik Sanat Tarihi" (1764) ve diğer eserleriyle Yunan sanatının tarihsel ve sistematik çalışmasının temelini attı. 18. yüzyılın sonunda, daha önce ilgi çekici olmayan Yunan çanak çömlek koleksiyonu (o zamanlar Etrüsk çömlekçiliği olduğu düşünülüyordu), Napoli'deki bir İngiliz diplomat olan Sir Hamilton tarafından başlatıldı. 19. yüzyılın başlarında, bir İngiliz diplomat olan Sir Elgin, Partenon heykellerine odaklanan çok sayıda mermer eseri kendi ülkesine getirdi. Elgin mermeri İngiliz mimar Cockerell ve meslektaşları, Aegina'daki Epikourios Tapınağı'nı ve Bassai'deki Epikourios Tapınağı'nı kazdılar ve tüm dekoratif heykellerini götürdüler. 1830'lara kadar, şiddetli kurtuluş savaşının Osmanlı Türkiye'sinin egemenliğini bozmasının ardından Yunanistan'ın eski sanatı ülkeden çıkarması yasaklandı. 1975 yılında, Alman arkeologlar ilk kez modern yöntemler kullanarak Olympia'da kazı yapmaya başladılar, bu da Atina'nın (Akropolis, Agora, Kerameikos), Delfoy, Delos, Corinthus, Pergamon ve Avrupa'daki diğer büyük ve küçük arkeolojik alanların yaratılmasına yol açtı. Amerika Birleşik Devletleri. Çeşitli ülkelerden arkeologlar tarafından birbiri ardına kazılmıştır. 19. yüzyıldan bu yana gittikçe artan sanat malzemelerine dayanarak, H. Brunn, A. Furtwängler, E. Curtius ， W. Delpfeld , A. Konze, CT Newton, LM Corignon, S. Renac, A. Michaelis ve diğer öncü bilim adamları, 19. yüzyılın ikinci yarısında Yunan sanatının temel araştırmalarına önemli ölçüde katkıda bulundular.
Latince classicus veya "üstünlük" kelimesi, eski Romalıların onu birinci sınıf Yunan edebiyatına ve modellenmesi gereken sanatına atıfta bulunmak için kullanmasıyla başlar. Sanatta, MÖ 5. ve 4. yüzyıllardaki "yüce" ve "zarif" üslubu örnek olarak kullanılmaktadır. Antik Yunan sanatına duyulan bu özlem, Augustus döneminde Roma'da başladı, mükemmel Yunan heykellerini taklit etti ve bu tarzlara göre birçok heykel yapıldı (" Greko-Romen tarzı ). Erken modern dönemden beri, sessiz ve düzgün insan figürlerine dayanan antik sanat tarzları ve antik mitlerin motifleriyle birçok eser üretildi. Özellikle İtalyan Rönesansı, resim ve heykel motifleri olarak antik sanatta sadece idealize edilmiş Apollon ve Venüs heykellerini değil, aynı zamanda Michelozzo, LB Alberti ve 16. yüzyıl Palladio mimarisinde antik mimarinin yeniden canlanmasını da tercih etti. Görülebilir. Klasik antik çağa yönelik bu yönelim, 17. ve 18. yüzyıl Avrupa'sında kayda değer bir ilerleme kaydetmiştir. Klasisizm Doğdu. JL David, Prudon, Resimde Açı, heykelde Canova ve Thorvaldsen ve mimaride Sinkel, antik Yunan ve Roma sanatını taklit eden zarif ve zarif bir çalışma bıraktı. Yunan mimarisinin yeniden inşası için ivme, 18. yüzyılın sonundan 19. yüzyıla kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde de görüldü. Bu şekilde, insan merkezli Yunan sanatı, Batı sanatında ideal güzelliğin tipik bir örneği olarak defalarca ele alınmıştır.