Ambulansta Mykytenko adını sordu. Sasha olduğunu söyledi. Rus top mermisi düştüğünde sokak kedilerini beslemek için dışarı çıkmıştı. Sanki bir şey ona çarpmış gibi hissetti, dedi ona.
Mykytenko ve Yaremko, Sasha’nın bacağına turnike uygularken on dakika geçti, acısını dindirmek için onu morfin damlasına bağladı ve onu konuşturdu. Bunca zaman, etrafı korumasız bir tarlanın ortasına park etmiş, başka bir bombardıman başlarsa sağlık görevlilerinin kendileri ateş hattındaydı. Her zaman bir “çifte vuruş” riski vardır: Rus kuvvetleri, hedefi bitirmek veya belki de kasten ilk müdahaleyi yapanları hedef almak için bir saat içinde aynı yeri iki kez vurma eğilimindedir.
Yaremko, “Çalışırken sadece tedavi ettiğiniz kişiyi düşünürsünüz” dedi. “Tabii, doğrudan bombardımana uğrarsak başka bir yere doğru yola çıkıyoruz. Ama o an az çok sakin görünüyorsa, hasta için gerekeni yaparız. Sonra oradan çıkıyoruz.”
Ukrayna’nın ilk müdahale ekipleri bu savaşın en tehlikeli işlerinden bazılarına sahipler. Silahlı veya müstahkem bir askeri pozisyonun arkasında değiller. Ancak son iki aydır, yaralıları tedavi ederken kendilerini korumak için sadece kurşun geçirmez bir yelek ile tehlikeye girerek Rusya ile savaşların ön saflarında çalıştılar.
Washington Post, savaşın ilk gününden bu yana hava saldırıları ve topçu tarafından ağır bir şekilde hırpalanan Rusya sınırına yaklaşık 25 mil uzaklıktaki doğu Ukrayna şehri Kharkiv’de 24 saatlik bir vardiya için bir sağlık görevlisi tugayının gölgesinde kaldı.
Gelen ve giden yangın sesleri tüm gün ambulans istasyonunda yankılandı. Ancak Yaremko ve Mykytenko’nun telefonları, ambulanslarını uzaktan aniden yükselen karanlık dumana yönlendiren çağrıyı aldıklarında, neredeyse 18:30’a kadar sessiz kaldı.
Ukrayna savaşından son gelişmeler
Vardiya sabah 8’de bir dersle başladı. Sağlık görevlileri, turnikenin nasıl düzgün şekilde uygulanacağını göstermek için ambulans istasyonunun lobisine akın etti. Şu anda karşılaştıkları feci kanama vakalarının sayısıyla birlikte tazeleme gerekliydi.
İstasyon köpeği Zhuzha, odanın ortasına uzandı. O bir kurtarma köpeği ve sağlık görevlileri, şiddetli patlamalardan saklanacak bir yer arayarak bombardımanı hissedebildiğini söylüyor. Kolektif ustalarının böyle bir seçeneği yok.
Yaremko’nun günü farklı bir gelenekle başlar – karısının bir çağrısı. O, iki kızı ve iki torunu şu anda ülkenin en güvenli bölgesi olarak kabul edilen batı Ukrayna’da, çünkü bu doğu bölgesindeki çatışmalardan en uzak yer. İyi olduğunu haber vermek için aramadığı için onu azarladı. Her sabah ve her gece check-in yapması gerekiyor. Endişeleniyor, dedi.
“İşlerimiz barış zamanında bile her zaman tehlikeli ve ciddi olmuştur,” dedi omuz silkerek.
Yaremko’nun evi hala ayakta, ancak yakınlardaki Rus topçularının camları kırıldı. Savaşın ilk günlerinde, o ve diğerleri ambulans istasyonunda yaşıyorlardı – üst kattaki gıcırtılı yaylı yataklarda uyuyorlardı. O zamandan beri, görevde olmadığı zamanlarda bir arkadaşının evine taşındı.
O, bu istasyonda kıdemli, sabit el. Eski bir askeri muharebe doktoru olan Yaremko, Ukrayna’nın 2014 yılında Rusya ile olan çatışmasından – Kiev güçleri ile doğu Ukrayna’nın Donbas bölgesindeki Rus destekli ayrılıkçılar arasındaki savaştan – deneyime sahip. Bu savaşın başlangıcından bu yana meslektaşları gençleştiğinden, daha sert çağrılar alma eğiliminde.
Birçok ambulans çalışanı şehri terk ederek ülkenin daha güvenli bölgelerine ya da tamamen dışına taşındı. Bu, 23 yaşındaki tıp öğrencilerinden oluşan büyük bir birliğin daha fazla eylem ve sorumluluk almasına neden oldu.
Artık her birinin telefonlarında, çağrıldıkları yerlerde gözlemledikleri şarapnel fotoğrafları var.
Anastacia Boldyr, “İlk başta çok zordu” dedi. “21. yüzyılda çılgın bir komşunun size saldırabileceği gerçeğini aklımdan çıkaramıyordum. Ama şimdi her seferinde dışarı çıkıp ‘Sen değilsen kim?’ diye düşünüyorsun. Bunu biz yapmazsak kim yapacak?”
Savaşın ilk günleri göz korkutucuydu. Bir doktor olan Dmytro Kolesnyk, çocukluk arkadaşlarının yaşadığı apartmanları yıkmak için çağrılar yaptı. Yaralıların tedavisine odaklanmaya çalışırken, arkadaşıyla birlikte bir bankta oturup bira içtikleri yeri gördü. Ama şimdi yedek kulübesi gitmişti ve arkadaşının evi yıkılmıştı.
Yine 23 yaşındaki Nazar Marynychenko, ambulansını doğrudan bombardımana gönderen vardiyalarla hala sarsılıyor. Şimdi en rutin koşular bile – küçük bir rahatsızlığı olan yaşlı bir kişiye yardım etmek veya sarhoş bir kişiye eğilimli olmak için – onlar için ek bir tehlike katmanı var. Ancak ambulans çağrıları da daha az çünkü insanlar genellikle evlerini terk etmekten korkuyor.
Kolesnyk, “Korkmak normaldir,” dedi. Normal insanlar gibi korkuyoruz ama mümkün olduğunca çok insanı kurtarmak için işimizi yapmaya devam etmeliyiz.”
Hırpalanmış Kramatorsk’ta çoğu insan ayrıldı, ancak bazıları yardım etmek için kaldı
Sağlık görevlileri, koşudan önce kendilerine “iyi şanslar” dileyen herkes hakkında batıl inançlara sahiptir. Savaşın başlamasından bu yana, Dünya Sağlık Örgütü ambulanslar da dahil olmak üzere sağlık tesislerine en az 175 saldırı bildirdi.
Çarşamba gecesi Kharkiv grev sahasında amaç, Yaremko ve Mykytenko’nun hastalarını aramadan sonraki 30 dakika içinde hastaneye götürmesiydi. Ambulans apartman bloğuna doğru ilerlerken, apartman sakinleri onu binanın arka tarafına yönlendirdi.
Olay yerine ilk ulaşan polis, ilk adamın öldüğünü söyleyen Yaremko’ya doğruca Sasha’nın yanına gitti. Ambulansta Yaremko, hastasına ağrı hissedip hissetmediğini sordu.
“Hiçbir şey hissetmiyorum,” diye yanıtladı Sasha.
“Bu iyi,” dedi Yaremko.
Sasha sivil bir kazaydı, ancak şarapnel ile ilgili yaralanmalarla ilgili daha fazla deneyime sahip olduğu için yerel askeri hastaneye götürdüler. Askeri kontrol noktaları için sürekli değişen ablukalar da başka bir engel: Ambulans şoförünün hastaneye bir yoldan varması bekleniyordu, ancak beklenmedik bir barikata girdikten sonra geri dönüp farklı bir yol aramak zorunda kaldı.
Zamanında başardılar. Sağ bacağının bir kısmı gitmiş olsa da Sasha’nın yaşaması bekleniyor. Daha sonra olay yerine başka bir ambulans ekibi de hayatını kaybeden kişinin cesedini almak için geldi. O gün için şehrin tek sivil ölümüydü – burada oldukça sessiz bir savaş günü olarak kabul edildi.
Yaremko, “Elinizden geldiğince buna alışırsınız” dedi.
İstasyona geri döndüğümüzde, Mykytenko arabanın içini dikkatlice temizleyip dezenfekte ederken, Yaremko bir olay raporu doldurdu. İşi bittiğinde, eli kalçasında durdu ve derin bir nefes aldı. Sadece bir arama yorucuydu ve sırtı ağrıyordu.
Ayakkabılarını istasyon girişinin önündeki metal parmaklığa dayadı – üzerlerinde hâlâ kan varsa diye – ve bir sonraki aramayı beklemek için içeri girdi.
Maria Avdeeva bu rapora katkıda bulunmuştur.
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/world/2022/05/01/ukraine-kharkiv-medical-rescue-squad-treats-wounded/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world