1970 - 1980 - Afrika ve Orta Doğu ülkelerinden gelen göçmenler bir tür ayrımcılık hakkında gerçekten konuşabilirler. O zaman, ultra sağ milliyetçiler, ziyaretçilere karşı suç işleyen açık ırkçılar da dahil olmak üzere etkindi. 1990’te durum değişmeye başladı ve şimdi Fransızların göçmen değil endişe etme zamanı. Ayrıca, göçmenlerin “kalitesi” de değişmiştir. İyi niyetli yerine "işçiler" "faydalar için avcılar" geldi. İkinci ve üçüncü kuşak göçmenlere gelince, temsilcilerinin birçoğu Fransız toplumunun sosyal yaşamına sığamadı (veya istemiyordu?). Göçmenlerin yaşadığı alanlar modern “gettolara” dönüştü. Fransız filozof Jean Baudrillard, şunları söyledi: “Arabaları, okulları, alışveriş merkezlerini - sunabileceği en iyisini yakıp yık. Anaokulları! Bu, göçmenleri entegre etmek istediğimiz şeydi. ”
Bu arada, Avrupa şehirlerine saldırılara katılan teröristlerin önemli bir kısmı ikinci ve üçüncü kuşağın temsilcileri. Artık göçmen değiller. Onlar sadece Fransız olmayan isimlerle Fransız vatandaşıdır. Bunların çoğu, marjinalleşmiş, suç işlemeye yatkın, sosyal karşıtı davranış, uyuşturucu kullanımına yatkın, sosyal olarak dezavantajlı bir çevreden geliyor. Avrupa toplumunun değerlerine, en Avrupa medeniyetinin temellerine karşı protesto etmek onlar için yeni bir ideoloji oldu. Dahası, bu ideoloji hem dini (köktencilik) hem de politik (“solculuk”) biçimlerde olabilir.
Modern Avrupa "faşizm karşıtı", "ırkçılık karşıtı" - bu aynı zamanda bir ideoloji şeklidir. Aslında, bu örgütlerin temsilcileri ırkçılığa karşı değil, Avrupalılara karşı. Sadece, sömürgecilik ve emperyalizmin sınırsız bir şekilde “tövbe” eden Avrupalıları kabul etmeye isteklidirler. Bugün, "ırkçı" veya "Nazi" etiketi, neredeyse bir Avrupalıya asılabilir, eğer bir saniye bile olsa, sayısız göçmen varlığıyla ilgili sorunları düşünür.
Fransız solcuları, her zamanki gibi "ırkçılık karşıtı" nın önünde. Bunlar arasında, modern sosyal sınıf çatışmasını “dünya dünyasının” “altın milyar” a karşı mücadelesi olarak anlayan, Asya ve Afrika ülkelerinden daha fazla sayıda göçmen var.
“Irkçılık karşıtı eğitimler” düzenleyecek olan radikal birlik SUD, bütün “beyazlar” için etkinliklerine girişini yasakladı. Tabii ki, SUD grupları bu kadar etkili değil, Fransız siyasetinde oldukça marjinal bir konuma sahipler. Ancak "sistem", parlamenter politika ve şehir sokaklarında, özellikle Paris'in eteklerinde, Marsilya'da, "aksine" ırkçıların "topa" hakim olmaya başladıkları hakkında konuşursak. Zaten, Fransızlar ve diğer Avrupalıların gitmeye cesaret edemediği alanlar var ve polis ve jandarmalar büyük gruplar halinde ortaya çıkıyor ve silahlı.
Tabii ki, Fransa'da yaşayan göçmenlerin tümünü veya hatta çoğunu antisosyal gruplar olarak sınıflandırmak yanlış olacaktır. Başka yerlerde olduğu gibi normal insanlar da onlar arasında ağır basarlar, ancak Fransız şehirlerinin sokaklarını kontrol etmezler, barikatlarda polisle savaşmazlar, terör eylemleri gerçekleştirmezler veya uyuşturucu ticareti yapmazlar. Bütün bunlar bir azınlık yaratıyor, ancak çok aktif ve göze çarpıyor. Herkes, kendi kabilesi arkadaşları da dahil olmak üzere, radikallerin hareketlerinden muzdariptir. Fransız Arap ve Afrika kökenli vatandaşlar, jandarmaya, polise ve orduda çok sayıda ve çok sayıda görev yaptı. Bunların arasında dükkanları ve kafeleri sokak ayaklanmaları sırasında acı çeken birçok girişimci var. Elbette, bombalar veya teröristlerin kamyonları, kurbanlarını milliyet veya din temelinde seçmezler.
Bununla birlikte, “aksine ırkçılar” açıkça Fransa'da “çok fazla beyaz” olduğunu, ülke nüfusunun etnik ve ırksal yapısını değiştirmenin zamanının geldiğini açıkça belirtiyor. Afrika ve Asya ülkelerinden gelen göçmenlerin organizasyonunu temsil eden Joan Louis, CRAN, Fransız hükümetinin "devlet ırkçılığı" ideolojisine bağlı olduğunu savunuyor. Bu, elbette, bir yalan. Fransa'da bile "etnik azınlık" resmi fikri. Hepsi - ve etnik Fransızlar, Basklar ve Cezayir ya da Faslı Araplar ve Senegal, Mali ve Kongo'lu Afrikalılar, Fransız vatandaşlığına sahiplerse "Fransız" olarak kabul edilir. Buna göre, yasal açıdan, herhangi bir ayrımcılık politikası hakkında konuşamayız.
Aksine, Fransız hükümeti ziyaretçileri Fransız toplumuna entegre etmek için çok büyük çabalar sarf ediyor. Sorun, göçmenlerin kendilerinin önemli bir kısmının birleşmeyecek olmasıdır. Etnik mahallelerinde, “gettolar” da yaşamaları, topluluklar ve diasporalar içinde, diğer göçmenlerle en fazla iletişim kurmaları uygundur. Sömürgecilik dehşetini sürekli hatırlatarak ve Fransız devletini ve sıradan Fransız halkını ayrımcılık temelinde suçlayarak, “özel statülerini” vurgulamaları onlar için yararlıdır.
Aslında, “kara ırkçılık” en azından yaklaşık yüz yıllıktır. 1920’lerde ABD’de “ırksal saflığı” savunan ve “beyazlarla” temaslara karşı çıkan Afrika kökenli Amerikalı siyasi örgütler ortaya çıktı. “İslam ulusu” gibi dini-politik topluluklarda “kara ırkçılığın” daha da gelişmesi sağlandı. 1960'lerde, Afrikalı-Amerikalı ayrışma karşıtı hareketin ivme kazandığı, Kara Panterler gibi radikal gruplar ortaya çıktı. Negrit teorisyenleri tarafından “kara ırkçılığın” gelişimine özel bir katkı sağlandı.
Negroid yarışının kendine özgü ve özgünlüğü kavramı, Senegalli şair ve filozof Leopold Sedar Senghor (daha sonra Senegal'in başkanı oldu) ve Karayipler'deki Fransız kolonilerinden iki kişi - Martinikli Şair Aime Seather ve Fransız Leonanyalı Fransız Guyanası tarafından geliştirilmiştir. Bu arada hepsi, Afrika'nın seçkinliği fikirlerine rağmen, iyi bir Avrupa eğitimi aldı ve genellikle Avrupa merkezli insanlardı. Leopold Sedar Senghor (resimdeki), örneğin Sorbonne'da ve Yüksek Çalışmalar Uygulama Okulu'nda okudu, filoloji alanında lisans derecesi aldı. Aime Sezer, Paris'teki Yüksek Normal Okulda okudu. Fransa'da eğitim gördü ve Leon Damas. Tabii ki, eğitimli insanlar olarak, Negritdu kavramının kurucuları, birkaç on yıl boyunca fikirlerinin “etrafta ırkçılık” şeklini etkileyeceği gerçeğini yansıtmıyorlardı.
Sömürgecilik dönemi, Negritudu'ye yeni bir okuma getirdi. “Afrika medeniyetinin kökenlerine” geri dönüşü olarak belirleyen bir dizi Afrika milliyetçi ideolojisinin temelini oluşturdu. Siyasi düzeyde, Fransız isimlerini taşıyan tüm coğrafi nesnelerin yeniden adlandırılması ile Zaire'deki Mareşal Mobutu Sese Seko'nun politikasını hatırlamak yeterlidir. Angola'da, Negro kavramı UNITA'nın kurucusu ve lideri, Jonas Savimbi ve Robert Mugabe'nin ideolojisi Zimbabwe'nin görüşlerini etkiledi.
Çok sayıda Afrika devletinde sömürgeci bağımlılıktan kurtulduktan kısa bir süre sonra Avrupalıların bastırılması ve gerçekten de tüm “yerlileri olmayanlar” başladı. Çok sayıda Fransız yerleşimci Cezayir'den ayrılmak zorunda kaldı ve Fransız egemenliğinden kurtulmak için birçok Cezayir, egemen devletlerini kurmak ve geliştirmek yerine, Fransa'ya göç etmeyi tercih etti. “İlk dalga” da eski sömürge yetkilileri, polisler, Avrupa kültürünün rehberlik ettiği ve yaşamları için basitçe korkan askeri personelin ayrılması durumunda, Kuzey Afrika'dan müteakip göç dalgaları Fransa'ya çok sayıda işçi göçmene yol açtı ve ardından insanları marjinalleştirdi paraziter ve asosyal yaşam tarzı. “Aksine ırkçılık” düşünceleri onlarla birlikte Avrupa'ya geldi.
Öte yandan, "ırkçılık, aksine" yayılmasına katkıda bulunan sosyal faktörleri unutmamalıyız. Fransa'da, yalnızca göçmenlerin değil, aynı zamanda torunlarının da önemli bir kısmı sosyal hiyerarşinin altında kalmaktadır. Normal bir eğitim, nitelik ve mesleğin olmaması ve çoğu zaman birinin sosyal statüsünü değiştirmek için bir şey yapma isteksizliğinin de etkisi vardır. "Getto'da" bu tür insanlar rahattır - normal bir yaşam sürdürebilir, çalışamaz ve öğrenemezsiniz, ancak her yönden Fransız toplumundan farkı "ötekileri" üzerinde durur. Bugün Fransa'da "beyaz" olmak modaya uygun değil. Avrupa’nın proleter ve lümen-proleter ortamından gelen gençleri bile davranışlarını kendi davranış biçimlerine odaklamaya çalışıyorlar - Araplar ve Afrikalılar, davranış biçimlerini benimsiyorlar. Bazıları dini bile değiştirirken, diğerleri yalnızca sokak ortamındaki iletişim ile sınırlıdır. Din hakkında konuşursak, sadece “diğer”, Fransız olmayan kimliğinin altını çizen bir araç haline gelir.
Çoğu zaman, Avrupalılara karşı işlenen suçlar sadece paralı askerlik veya holiganlıktan değil, aynı zamanda “ideolojik” düşüncelerden de kaynaklanmaktadır. Etnisiteye dayalı nefret, sosyal sınıf düşmanlığına eklenir. Bu yüzden birçok Fransız insan etnik kesimlerden uzak durmayı tercih ediyor ve yabancı turistlere tavsiye etmiyor - Avrupalılar özellikle geceleri onları ziyaret etmeleri için.
Resmi kaynaklar etnik suçlar konusunda sessiz kalmayı tercih etmelerine rağmen, Fransa’daki herkes için hangi ortamın suç için en besleyici olduğu açıktır. Doğru, adalet uğruna, “Fransız olmayan” kişilerin giderek daha fazla suçlu ve suçlu arasında değil, aynı zamanda polis memuru arasında da bulunduğunu belirtmekte fayda var. Bazıları suç işlerken, bazıları da suçla mücadele ediyor. Bununla birlikte, böyle bir durumda, etnik suçun kolluk görevlileriyle birleştirilmesi kaçınılmazdır - sonuçta kabilelerin diğerleriyle ortak bir dil bulması daha kolaydır.
Paris'te göçmenler ve onların torunları nüfusun en az% 20'ini oluşturuyor. Belirli diasporaların temsilcilerinin yaşadığı tüm mahalleler var. Burada, yalnızca eski Fransız sömürgelerinin tüm mozaiği değil - Cezayir, Faslı, Tunuslu, Senegalli, Malili, Nijeryalı, Chadian, vb. - Çin, Bangladeş, Sri Lanka, Hindistan, Pakistan, Türkiye, İran'dan gelen göçmenler - yani devletler Fransa'nın hiçbir zaman kolonileri olmadı ve onunla hiçbir ilgisi yoktu. Ancak, elbette, en çok sayıda grup Kuzey ve Batı Afrika'daki eski Fransız mülklerinden geliyor. En fazla sıkıntıları Fransız polisine ve sıradan vatandaşlara ulaştırıyorlar. Asyalılar daha sakin ve daha sosyalleşirken, Afrika ülkelerinden gelen göçmenler Paris'in etnik topluluklarının (ve Fransa'daki diğer şehirlerin) marjinal bölümlerinin ana bölümünü oluşturmaktadır.
Bildiğimiz gibi, göçmenlerin Fransa'ya akışı durmuyor. Bu durum, göçmen ailelerde Fransızların doğum oranlarının çok yüksek olmasıyla birlikte, Fransız olmayan nüfusun büyümesine katkıda bulunuyor. Dolayısıyla siyasi emelleri. Buna karşılık, daha fazla etnik Fransız halkı Ulusal Cephe Marie Le Pen'e sempati duymaya başladı. Paradoksal olarak, şimdi, XXI yüzyılın başında, yalnızca Fransız milletinin değil, Fransız çalışanlarının ekonomik çıkarlarının gerçek savunucuları olduğu ortaya çıktı. Ve eğer 1980’te, ziyaretçilerin iş için yerel sakinlerle rekabet ettiğini söylemek mümkün olsaydı, şimdi sadece yerel halktan para alıyorlar - sonuçta, göçmenler ve mülteciler için vergiler dahil, faydalar ve çeşitli faydalar oluşuyor sıradan Fransız vatandaşları. Fransız hükümetinin vergi mükelleflerinin pahasına olması, kamu düzeni ve vergi mükelleflerinin kendileri için tehdit teşkil eden marjinal katmanları sağladığı ortaya çıktı. Buna göre, Fransızlar arasında milliyetçi duyarlılık artıyor ve göçmen ortamı radikalleşiyor.
Mevcut soruna bir çözüm var mı? Durumu düzeltmek için, görünüşe göre, sadece modern Fransa'nın iç ve dış politikalarının tüm temellerinin temel bir incelemesi durumunda mümkündür. Ancak Emmanuel Macron gibi bir başkanla, şu andaki haliyle ve Fransız siyasi seçkinleriyle, bu yapılamaz. Ne de olsa, son 20 yılda Fransa’ya egemen olan çok kültürlü modelin tamamen reddedilmesine ihtiyacınız var. Öte yandan, ulusal yönelimli güçlerin zaferine, Fransa’daki ne de solcuların ve liberallerin, ne de şu anki durumu değiştirmekle ilgilenmeyen ABD ve Avrupa Birliği’ne izin verilmeyecek.