vakt-i zamanında yani bundan 6 sene evvel, öğrenci evinde kalırken ntv'de rastlamıştım haberine ve o gün kayıt yapmıştım ilgili haberin belli bir kısmını.. 6 sene sonra ise albümü edinme şansım oldu.. içerisindeki parçaların her biri güzel, çoğu daha önceden tanıdık, çoğunun içinde geçen sözler daha önceden tanıdık.. parçalarda geçen enstrümanların kullanıcıları o enstrümanlarda çevrelerinde oldukça tanınmış insanlar.. vokaller parçalara fazlasıyla uymuş durumda..
albümün kitapçığında ise, benim gibi doğu karadeniz kültür ve halklarına meraklı birisi için, hemşince, türkçe ve ingilizce güzel bir bilgilendirme yapılmış. bu kısmında hemşinlilerle ilgili deniyor ki;
"...rivayet olur ki; hemşinlilerin ataları ms 780'li yıllarda anadolu'ya gelip doğu karadeniz'in iç kesimlerine yerleşmişler. beyleri "hamam" adına bir şehir inşa etmiş, adına "hamşen" demişler. eteklerine yerleştikleri dağa "ğhaçi kar" (haç taşı), "kaçkar" demişler.
derler ki; hemşinlilerin ataları amatuniler anadolu'ya ilk gelen bir hıristiyan türk boyudur ve yeni yurtlarında ermenilerle o kadar iç içe olmuşlar ki, bir kısmı ermenice'yi hemşin lehçesi ile ana dilleri olarak benimsemiş ve daha sonra da müslüman olmuşlar.
derler ki; hemşinlilerin ataları amatuniler kendilerine doğu karadeniz'i yurt edinen bir ermeni boyudur. burada kendi kültür ve uygarlıklarını kurmuşlar. zamanla hemşinliler'i bir kısmı değişik nedenlerle karadeniz'in anadolu ve kafkasya kıyılarına göç etmiş, anadolu'da kalanlar türkleşip islam dinini benimserken, günümüzde hopa'da yaşayanları dışındakiler dillerini de unutmuşlar. hemşinliler'in karşı kıyıya göçen akrabaları ise hıristiyan olarak kalmışlar ve kendilerini "hamşetsi hay" (hemşin ermenisi) olarak ifade etmektedirler.
derler ki...
oysa bugün mısır tarlalarının yerini çay bahçeleri aldığından beri, en torğhi gor (gor: imece) kayni gor, peçki gor, dun şinuşi gor yapılıyor ve ne de köylerde düğün, evlerinin önünde horon teptiğimiz. belki bundandır baharı müjdeleyen "kukku"nun eskisi gibi ötmeyişii hani sesini duyduğumuzda onu elimizle işaret etmekten korktuğumuz (inanışa göre kukku kuşunu parmakla işaret etmek uğursuzluk getirir. kukku parmakla işaret edildiğinde "gideyim de geleyim, sungulini göreyim" dermiş, gelecek yıl geldiğimde mezar taşını göreyim anlamında. biz çocukken kendimizi tutamayıp kukku'yu işaret ettiğimizde uğursuzluğu kırmak için önce parmağımızı acıtacak şekilde ısırır, sonra da ayağımızın altında ezerdik)..."
bu son paragrafın son kısmı dikkatimi fazlasıyla çekti bu arada, zira bizim oralarda da*
köyde küçükken benzeri bir hareket yaptığımızı bilirim ama bu hareketi ne için yaptığımızı hatırlayamadım.. yukarıda ilgili ifadeyi ilk okuduğumda aklıma direkt o geldi yılların arasından..
yani kısacası her şeyiyle hem eğlendirici hem de öğretici bir albüm olmuş.. emeği geçen herkesin ellerine sağlık olsun.