We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1963 baharında Martin Luther King, Jr. ve Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'ndaki destekçileri “Proje C” adını verdikleri bir planla karşı karşıya geldiklerinde, Birmingham sivil haklar hareketinin merkezi oldu. Bu noktada siyahlar, diğer beyaz vatandaşlardan farklı okullara gitmek, farklı restoranlarda yemek yemek, farklı mahallelerde yaşamak ve farklı çeşmelerden içmek zorunda kaldılar. King'in Amerika'da en ayrıksı olarak adlandırdığı yaklaşık 340.000 kişilik şehir, entegre rekabete karşı oynamasını izlemek yerine ikinci lig beyzbol takımını bile terk etmişti. Bu arada, 1947'den beri orada yaklaşık 50 bombalama ve düzinelerce çapraz yanma meydana geldi ve Birmingham'a “Bombingham” takma adı verildi.
King, C Projesi'ni şehir merkezindeki ayrılmış öğle yemeği tezgahlarında oturma eylemleri ve Belediye Binası'na yürüyüşlerle başlattı. 12 Nisan'da bu tür gösterileri yasaklayan bir mahkeme emrini ihlal ettiği için tutuklandıktan sonra King, ünlü "Birmingham Hapishanesinden Mektubu"nu kaleme aldı. Mayıs ayı başlarındaki ve bazılarının sekiz yaşında olduğu bildirilen 1000'den fazla çocuğun yer aldığı çocuk protestoları, daha sonra görüntüleri gazetelerde ve televizyonlarda yayınlanan polis köpekleri, gece çubukları ve yüksek güçlü yangın hortumlarıyla vahşice bastırıldı. ülke.
DAHA FAZLA OKUYUN: King'in Birmingham Hapishanesinden Mektubu
Başkan John F. Kennedy yönetiminin baskısı altında, yerel iş dünyası liderleri kısa süre sonra kademeli bir zaman çizelgesinde ırk ayrımını kaldırmayı kabul etti. Kennedy ayrıca ABD Kongresi'ne, 1964'te geçtiğinde, halka açık yerlerde ayrımcılığı ve ırk temelinde istihdam ayrımcılığını yasaklayan bir sivil haklar yasa tasarısı gönderdi. Haziran 1963'te televizyonda yayınlanan bir konuşmada, “Artık bu ulusun sözünü yerine getirme zamanı geldi” dedi. "Birmingham'daki ve başka yerlerdeki olaylar eşitlik çığlıklarını o kadar artırdı ki hiçbir şehir, eyalet ya da yasama organı ihtiyatlı bir şekilde onları görmezden gelmeyi seçemez."
1963 yazının sonlarında, Birmingham'ın golf sahaları, restoranları, büyük mağazaları ve okulları bütünleşmeye başlamıştı. Bununla birlikte, King'in erkek kardeşinin evinde bir isyana yol açan bir bomba da dahil olmak üzere, ırkla ilgili bombalamalar devam etti. 8 Eylül'de, bahar gösterilerinin yapıldığı 16. Sokak Baptist Kilisesi'ne bomba ihbarı yapıldı. Tam bir hafta sonra, sabah 10:22'de, kilisenin merdivenlerinin altında yaklaşık 10 ila 15 dinamit çubuğu patladı, tuvalet duvarında bir delik açarak, bodrumda iki fit derinliğinde bir krater oluşturdu ve her yere enkaz püskürttü. bina. Patlama o kadar güçlüydü ki, bir sürücüyü arabasından havaya uçurdu, dışarıda park etmiş araçları yok etti ve cam blokları paramparça etti.
1947'ye kadar giden önceki Birmingham bombalamalarının hiçbiri aslında kimseyi öldürmemişti. Ama bu sefer dört kız (14 yaşındaki Addie Mae Collins, Cynthia Wesley ve Carole Robertson ve 11 yaşındaki Denise McNair) sabah 11'den önce gittikleri bodrum katındaki bir banyoda ölü bulundu. Günü” hizmeti. Dört kişiden birinin kafası kesildi ve hepsinin kıyafetlerinin havaya uçurulduğu bildirildi. Banyodaki beşinci bir kız olan 12 yaşındaki Sarah Collins'in bir gözü kalıcı olarak kör oldu ve kilisenin başka yerlerinde 20'den fazla kişi de yaralandı.
DAHA FAZLA OKUYUN: Martin Luther King Jr. İçin Şiddetsiz Protesto Asla “Bekle ve Gör” Demek Değildi
O öğleden sonra, yetkililer ve mermi atan protestocular kilisenin dışında çatışırken, iki ölüm daha meydana geldi. 16 yaşındaki Johnnie Robinson'ın, polisin durmasını emrettiği sırada beyaz bir ayrımcının arabasına taş fırlattığı iddia ediliyor. Robinson bunun yerine koşmaya başladı ve hiçbir zaman suçlanmayan bir polis onu sırtından vurdu. 13 yaşındaki Virgil Ware adlı başka bir çocuk, 16 yaşındaki beyaz bir Kartal İzci onu yüzünden ve göğsünden vurduğunda kardeşinin bisikletinin gidonuna biniyordu. Ayrımcı bir mitinge yeni katılan Kartal İzci, yalnızca suç için denetimli serbestlik aldı.
Robinson ve Ware tarihe büyük ölçüde unutulacaktı, ama genç kızlar değil. Üçünün cenazesinde - dördüncünün ailesi küçük, özel bir hizmeti tercih etti - King onları “özgürlük ve insanlık onuru için kutsal bir haçlı seferinin şehit kahramanları” olarak övdü. Sivil haklar lideri ayrıca bu vesileyle “vitrayların güvenli güvenliği arkasında sessiz kalan her müjde bakanını” ve “seçmenlerini bayat nefret ekmeği ve ırkçılığın şımarık etini besleyen her politikacıyı” eleştirmek için kullandı. ” Alabama'nın ayrımcılık yanlısı valisi George Wallace, eleştiri için özel bir hedef haline geldi. King ona bir telgrafta “Küçük çocuklarımızın kanı senin ellerinde” dedi.
Ne yazık ki, ne King'in hitabı ne de 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın kabulü, adalet çarklarının yavaş hareket etmesini engelledi. Bombalamayla ilgili soruşturma başlatan FBI'ın Birmingham saha ofisi, en az dört şüphelinin yargılanmasını tavsiye etti. Ancak sivil haklar hareketinin tanınmış bir rakibi olan FBI Direktörü J. Edgar Hoover, bu tür eylemlerin gerçekleşmesini engelledi. Devlet yetkilileri de KKK üyesi Robert Chambliss ve diğer iki kişiyi dinamit bulundurmakla suçlamak dışında ilerlemeyi reddetti.
Dava, 1971'de Alabama Başsavcısı Bill Baxley'in seçilmesinin ardından yeniden açıldı ve altı yıl sonra bir jüri Chambliss'i, kısmen yeğeninin kendisine karşı verdiği ifadeden dolayı cinayetten mahkum etti. 1985'te hapishanede öldü. İki şüpheli daha, Thomas E. Blanton Jr. ve Bobby Frank Cherry, sırasıyla 2001 ve 2002'de mahkum edildi - her ikisi de müebbet hapis cezasına çarptırıldı - dördüncü şüpheli Herman Frank Cash ise 1994'te öldü. suçlamalarla karşı karşıya.
DAHA FAZLA OKUYUN: Martin Luther King Jr. Suikastı'ndan Sonra İnsanlar Neden Ayaklandı?
Birmingham Kilisesi Bombalaması - Ne Hatırlıyoruz, Ne Unutuyoruz
Elli yıl önce bugün, 15 Eylül 1963 sabahın erken saatlerinde, dört beyaz üstünlükçü, Alabama, Birmingham'daki 16. Sokak Baptist Kilisesi'nin merdivenlerinin altına bir kutu dinamit dikti. Bomba sabah 10:22'de patladığında, dört genç cemaatçiyi öldürdü, yaklaşık iki düzine kişiyi de yaraladı.
Kızlardan üçünün cenaze töreninde konuşan Martin Luther King, dördünü özgürlük ve insanlık onuru için kutsal bir haçlı seferinin şehitleri olarak övdü. Sözleri ileri görüşlüydü - bombalama, sivil hakları destekleyen Amerikan kamuoyunu harekete geçirdi. Hareket, daha önce hiçbir ırkçı şiddet eyleminin yapmadığı kadar güçlüydü ve dokuz buçuk ay sonra 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın kabulünün önünü açmaya yardımcı oldu.
Birmingham kilisesinin bombalanması artık Amerikan tarihinde bir dönüm noktası olarak anılıyor ve bugün saldırının ellinci yıldönümünde medya ve sosyal medya anma törenleriyle dolup taşıyor. Ancak hikayenin yanlış hatırlanan ve büyük ölçüde unutulan bazı unsurları var. Boşlukları doldursak iyi olur.
Öğrencilerime ve aktivistlerime o gün Birmingham'da öldürülen kızları sorduğumda, neredeyse her zaman onları altı ya da sekiz yaşında olarak tanımlıyorlar. Halkın hafızasında, birinci ya da ikinci sınıftayken fotoğraflarda saç örgüsü ve fiyonklarıyla gösterilen “dört küçük kız” olarak hatırlanırlar. Ama Addie Mae Collins, Carole Robertson ve Cynthia Wesley öldürüldükleri gün on dört yaşındaydılar, Denise McNair ise on bir yaşındaydı. Onlar çocuktu, ama popüler hafızanın zorbaları değillerdi. Genç kadın olma eşiğinde oldukları için hayatları ellerinden alındı.
Ve o gün Birmingham'da öldürülen tek siyah çocuklar onlar değildi.
Bombalama haberi yayılırken şehir ayaklanmaya başladı. Siyah işyerleri ve evler yakıldı, beyazlar konfederasyon bayrakları sallayarak siyah mahallelerden geçti. Saatlerce süren çatışmalarda siyahi vatandaşlar polisle karşı karşıya geldi.
Beyazlar ellerinde müttefik bayraklarıyla ırkçı hakaretler yağdırarak ve gazoz şişeleri fırlatarak ortaya çıktığında, bazı siyah gençler savaşarak arabalara taş fırlattı. Polis böyle bir çatışmaya vardığında, taş atanlar kaçtı. Memur Jack Parker kruvazörünün arka koltuğundan av tüfeğini iki kez ateşledi. On altı yaşındaki Johnny Robinson koşarken sırtından vuruldu. Hastaneye vardığında ölmüştü.
O günün ilerleyen saatlerinde, on üç yaşındaki Virgil Ware, entegrasyon karşıtı bir mitingden dönen on altı yaşındaki beyaz bir çocuk olan Larry Joe Sims tarafından vurulduğunda, kardeşinin bisikletinin gidonuna biniyordu.
Virgil Ware'i öldüren genç, ikinci derece adam öldürmeden suçlu bulundu ve iki yıl denetimli serbestlik cezasına çarptırıldı. Johnny Robinson'ı öldüren memur hiçbir zaman bir suçla itham edilmedi.
Amerika'da çok sık olarak, ırk ve tarih anlatılarımız, geçmişin yanlış bir şekilde basitleştirilmesi etrafında inşa edilir.
Bu anlatımda Rosa Parks, otobüsün arkasına gitmeyi reddettiğinde tam olarak neye yola çıktığını bilen 32 yaşındaki deneyimli sivil haklar aktivisti yerine, aziz, belli belirsiz yaşlı, ayakları yorgun terzi olur. . Martin Luther King, onlarca yıl süren şiddetli ve etkili ajitasyonundan çok, “I Have A Dream” konuşmasının birkaç şiirsel parçasıyla hatırlanır. Ve dört kız - masum, evet, suçsuz, evet, ama anaokulu değil ortaokul öğrencileri - sembollere dönüştürülür, gerçek biyografileri reddedilir. Bu arada, öfkeli, taş atan Johnny Robinson ve başka bir genç tarafından anlamsızca vurulan bir genç olan Virgil Ware tamamen silinir.
Sivil haklar hareketini mitolojikleştirdiğimizde, entegrasyonist davanın boğuk, asi dürüstlüğünü pasif, pastel renkli bir masumiyet fantezisine dönüştürdüğümüzde, kendimize sosyal değişimin - ve tarihin - gerçekten nasıl yapıldığını öğrenme fırsatını reddediyoruz. Ve şimdinin karmaşıklığını, belirsizliğini ve dağınıklığını o hayali geçmişin sepya tonlarına karşı ölçtüğümüzde, şimdiki zaman her zaman karşılaştırma yaparak acı çekecektir.
Rosa Parks bir aziz olduğu için kazanmadı. Organizatör olduğu için kazandı. Martin Luther King, kendini iyi hissettiren konuşmalar yaparak dünyayı değiştirmedi, sosyal adalet için kırılgan, karmaşık ve bölünmüş bir hareketi inatla harekete geçirerek dünyayı değiştirdi. Addie Mae Collins, Carole Robertson, Cynthia Wesley, Denise McNair, Johnny Robinson ve Virgil Ware sevimli tipler değillerdi, her gün metroda gördüğümüz ve çok sık geri teptiğimiz çocuklardı. İçlerinden biri kendisine ve çevresine uygulanan şiddet ve aşağılanmaya o kadar öfkeliydi ki, eline bir taş aldı ve hapiste bir gün bile geçirmemiş bir polis memuru tarafından sırtından vuruldu.
Addie Mae Collins, Denise McNair, Carole Robertson ve Cynthia Wesley ile Johnny Robinson ve Virgil Ware'i de hatırlamalıyız. Ve onları oldukları gibi hatırlama onurunu onlara vermeliyiz.
İçindekiler
16th Street Baptist Kilisesi bombalamasına giden yıllarda, Birmingham, herhangi bir biçimdeki geçici ırk entegrasyonunun bile şiddetli direnişle karşılandığı, gergin, şiddetli ve ırksal olarak ayrılmış bir şehir olarak ulusal bir ün kazandı. Martin Luther King, Birmingham'ı "muhtemelen Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en kapsamlı şekilde ayrılmış şehir" olarak nitelendirdi. [8]
Şehirde siyah polisler veya itfaiyeciler yoktu. Yüzyılın başından beri devletin çoğu siyahi haklarından mahrum bıraktığı göz önüne alındığında, seçmen kaydını esasen imkansız hale getirerek, şehrin siyah sakinlerinin çok azı oy kullanmak için kaydoldu. 1963'ten önceki sekiz yıl içinde siyahların mülklerinde ve kiliselerinde kaydedilen en az 21 ayrı patlamayla [9] kara evlerde ve kurumlarda bombalamalar düzenli bir olaydı, ancak bu patlamaların hiçbiri ölümle sonuçlanmamıştı. [10] Bu saldırılar şehre "Bombingham" lakabını kazandırdı. [11]
Birmingham Kampanyası Düzenle
Üç katlı 16th Street Baptist Kilisesi, 1963 baharı boyunca sivil haklar faaliyetleri için bir toplanma noktasıydı. Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı (SCLC) ve Irk Eşitliği Kongresi, Afro-Amerikalıları Birmingham'da oy kullanmaları için kaydetme kampanyasına katıldığında , şehirde tansiyon yükseldi. Kilise, yürüyüşçüleri organize etmek ve eğitmek için Martin Luther King Jr., Ralph David Abernathy ve Fred Shuttlesworth gibi sivil haklar liderleri için bir buluşma yeri olarak kullanıldı. Diğer yürüyüşler yapıldıktan sonra 1963 Birmingham kampanyasının Çocuk Haçlı Seferi'ne katılmak için James Bevel tarafından öğrencilerin organize edildiği ve eğitildiği yerdi.
2 Mayıs Perşembe günü, bazıları sekiz yaşında olduğu bildirilen 1000'den fazla öğrenci okulu bırakıp 16. Cadde Baptist Kilisesi'nde toplanmayı seçti. Göstericilere, Birmingham şehir merkezine yürümeleri ve belediye başkanıyla şehirdeki ırk ayrımcılığı konusundaki endişelerini tartışmaları ve şu anda ayrılmış binaları ve işletmeleri entegre etmeleri talimatı verildi. Bu yürüyüş şiddetli bir direniş ve eleştiriyle karşılansa da ve yalnızca ilk gün 600 tutuklama yapılsa da, Birmingham kampanyası ve onun Çocuk Haçlı Seferi 5 Mayıs'a kadar devam etti. Amaç hapishaneyi protestocularla doldurmaktı. Bu gösteriler, 8 Mayıs'ta şehrin iş dünyası liderleri ile Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı arasında, okullar da dahil olmak üzere kamu tesislerinin şehirdeki 90 gün içinde entegre edilmesi için bir anlaşmaya yol açtı. (Birmingham'da entegre edilecek ilk üç okul bunu 4 Eylül'de yapacaktı.) [12]
Bu gösteriler ve şehir liderlerinin göstericilerin çoğuna verdiği tavizler, Birmingham'daki diğer beyazlar tarafından şiddetli bir direnişle karşılandı. Devlet okullarının 4 Eylül entegrasyonunu takip eden haftalarda, Birmingham'da üç bomba daha patlatıldı. [10] Anlaşmayı başka şiddet eylemleri izledi ve birkaç sadık Klan üyesinin, entegrasyona karşı etkili bir direniş eksikliği olarak gördüklerine dair hayal kırıklıklarını ifade ettikleri biliniyordu. [13]
Sivil haklar aktivistleri için bilinen ve popüler bir toplanma noktası olarak, 16th Street Baptist Kilisesi bariz bir hedefti.
15 Eylül 1963 Pazar sabahının erken saatlerinde, United Klans of America'nın dört üyesi - Thomas Edwin Blanton Jr., Robert Edward Chambliss, [14] Bobby Frank Cherry ve (iddiaya göre) Herman Frank Cash - en az Kilisenin merdivenlerinin altında, bodrum katına yakın, gecikmeli 15 dinamit [15]. Yaklaşık olarak sabah 10:22'de kimliği belirsiz bir adam 16. Cadde Baptist Kilisesi'ni aradı. Çağrı, Carolyn Maull adında 14 yaşındaki bir kız olan Pazar Okulu sekreteri tarafından yanıtlandı. [16] İsimsiz arayan kişi, aramayı sonlandırmadan önce Maull'a "Üç dakika" [17] : 10 kelimesini söyledi. Bir dakikadan kısa bir süre sonra bomba patladı. Patlama sırasında bodrumda [18], merdiven boşluğuna yakın bir tuvalette bulunan beş çocuk, "Yuvarlanmayacak Bir Kaya" başlıklı bir vaazın hazırlıkları için koro kıyafetlerine [19] büründü. [20] Hayatta kalanlardan birine göre, patlama tüm binayı sarstı ve kızların bedenlerini "paçavra bebekler gibi" havaya fırlattı. [21]
Patlama, kilisenin arka duvarında yedi fit (2.1 m) çapında bir delik ve bayanlar bodrum katındaki salonda beş fit (1.5 m) genişliğinde ve iki fit (0.61 m) derinliğinde bir krater patlattı. kilise ve yoldan geçen bir sürücüyü arabasından dışarı atıyor. [22] Patlamanın meydana geldiği yerin yakınında park halindeki diğer bazı araçlar da tahrip edildi ve kiliseden iki blok ötede bulunan mülklerin pencereleri de hasar gördü. Patlamada kilisenin vitray pencerelerinden biri hariç tümü yıkıldı. Patlamada büyük ölçüde hasar görmemiş tek vitray pencere, İsa'yı bir grup küçük çocuğa liderlik ederken gösteriyordu. [10]
Polis kilisenin etrafına barikatlar kurarken ve öfkeli birkaç kişi polisle çatışırken, bazıları hafif yaralı yüzlerce kişi enkazda hayatta kalanları aramak için kilisenin üzerine geldi. Patlamayı takip eden saatlerde tahminen 2.000 siyah insan olay yerine geldi. Kilisenin papazı, Rahip John Cross Jr., 23. Mezmur'u yüksek sesle bir korna aracılığıyla okuyarak kalabalığı yatıştırmaya çalıştı. [23]
Dört kız—Addie Mae Collins (14 yaşında, 18 Nisan 1949 doğumlu), Carol Denise McNair (11 yaşında, 17 Kasım 1951 doğumlu), Carole Rosanond Robertson (14 yaşında, 24 Nisan 1949 doğumlu) ve Cynthia Dionne Wesley ( 14 yaşında, 30 Nisan 1949 doğumlu)—saldırıda öldürüldü. [24] Patlama o kadar şiddetliydi ki kızlardan birinin kafası koptu ve o kadar kötü bir şekilde parçalandı ki, cesedi ancak kıyafetleri ve bir yüzüğünden tanınabildi. [25] Başka bir kurban, kafatasına gömülü bir havan parçası tarafından öldürüldü. [26] Kilisenin papazı Peder John Cross, 2001 yılında kızların cesetlerinin "birbirinin üzerine yığılmış, birbirine yapışmış" halde bulunduğunu hatırladı. [27] Dört kızın da Hillman Acil Kliniğine vardıklarında öldükleri açıklandı. [28]
Patlamada 14 ila 22 kişi yaralandı, [29] [30] biri Addie Mae'nin küçük kız kardeşi 12 yaşındaki Sarah Collins idi. [31] Yüzünde 21 parça cam vardı ve bir gözü kördü. [32] Bombalamayla ilgili daha sonraki hatıralarında, Collins patlamadan hemen önce kız kardeşi Addie'yi elbisesinin kuşağını bağlarken izlediğini hatırlayacaktır. [33] Addie Mae Collins'in bir başka kız kardeşi olan 16 yaşındaki Junie Collins, daha sonra, patlamadan kısa bir süre önce kilisenin bodrum katında oturmuş İncil okuduğunu ve Addie Mae Collins'in elbise kuşağını bağlarken gördüğünü hatırlayacaktır. Carol Denise McNair üst kata kilisenin zemin katına dönmeden önce. [34]
Huzursuzluk ve gerginlikler
Bombalamayı takip eden saatlerde Birmingham'da şiddet, siyah beyaz gençlerin tuğla fırlatıp birbirlerine hakaretler yağdırdığı haberleriyle birlikte tırmandı. [35] Alabama Valisi George Wallace, huzursuzluğu bastırmak için ek 300 eyalet polisine talimat verdiğinden, polis siyah beyaz gençlerin ebeveynlerini çocuklarını evde tutmaya çağırdı. Birmingham Kent Konseyi, sokağa çıkma yasağı önerileri reddedilmesine rağmen, kent için güvenlik önlemleri önermek için acil bir toplantı yaptı. Bombalamadan sonraki 24 saat içinde, en az beş işyeri ve mülk ateşe verildi ve çoğu beyazların kullandığı çok sayıda araba ayaklanan gençler tarafından taşlandı. [10]
Birmingham Belediye Başkanı Albert Boutwell tarafından "sadece mide bulandırıcı" olarak tanımlanan kilise bombalamasına yanıt olarak, Başsavcı, kapsamlı bir adli soruşturma yürütmek üzere patlayıcı uzmanları da dahil olmak üzere 25 FBI ajanını Birmingham'a gönderdi.
Her ne kadar bombalama ve dört çocuğun hayatını kaybetme raporları beyaz üstünlükçüler tarafından yüceltilse de, çoğu durumda kaybı "dört daha az zenci" [36] olarak kutlamayı seçen beyaz üstünlükçüler, kilisenin bombalanması ve dört genç kızın ölümü gerçeği olarak övdüler. Ulusal ve uluslararası basına ulaşan patlamada hayatını kaybedenlerin çoğu, sivil haklar mücadelesini yeterince ciddiye almadıklarını hissetti. Bombalamayı takip eden gün, Charles Morgan Jr. adlı genç bir beyaz avukat, işadamları toplantısında, Birmingham'daki beyazların siyahların zulmüne boyun eğmesini kınadı. Bu konuşmada Morgan, "Kim yaptı [bombalamayı]? Hepimiz yaptık! 'Kim', 'zenciler' hakkında konuşan ve nefretinin tohumlarını komşusuna ve oğluna yayan her küçük bireydir. Birmingham'da yaşamak nasıl bir şey? Bu şehir Amerika Birleşik Devletleri'nin bir parçası olana kadar hiç kimse gerçekten bilmiyor ve hiç kimse bilmeyecek." [37] Bir Milwaukee Nöbetçisi başyazı, "Ülkenin geri kalanı için, Birmingham kilisesinin bombalanması vicdanı harekete geçirmeye hizmet etmeli. Ölümler... bir anlamda, her birimizin elinde." [38]
İki siyah genç daha, Johnny Robinson ve Virgil Ware, Pazar sabahı bombalamadan yedi saat sonra Birmingham'da vurularak öldürüldü. 16 yaşındaki Robinson, polisin durma emrini görmezden geldikten sonra bir ara sokaktan aşağı kaçarken bir polis tarafından sırtından vuruldu [36]. Polisin, siyahi gençlerin beyazların kullandığı arabalara taş atmasına müdahale ettiği bildirildi. Robinson hastaneye ulaşamadan öldü. 13 yaşındaki Ware, şehrin 15 mil (24 km) kuzeyindeki bir banliyöde bir tabanca [12] ile yanağından ve göğsünden vuruldu. 16 yaşındaki Larry Sims adlı beyaz bir genç, kardeşinin kullandığı bir bisikletin gidonunda oturan Ware'a (Michael Farley adlı başka bir genç tarafından verilen) silahı ateşledi. Sims ve Farley, kilisenin bombalanmasını kınayan bir entegrasyon karşıtı mitingden eve dönüyorlardı. [39] Sims, Ware ve kardeşini gördüğünde gözleri kapalı olarak iki kez ateş etti. (Sims ve Farley daha sonra ikinci derece adam öldürmeden mahkum edildi, [40] hakim cezalarını askıya aldı ve her gence iki yıl denetimli serbestlik verdi.[39] [41] )
Bazı sivil haklar aktivistleri, cinayetlere yol açan iklimi yaratmak için Alabama Valisi ve açık sözlü bir ayrımcı George Wallace'ı suçladı. Bombalamadan bir hafta önce Wallace bir röportaj verdi. New York TimesAlabama'nın ırk entegrasyonunu durdurmak için "birkaç birinci sınıf cenazeye" ihtiyacı olduğuna inandığını söyledi. [42]
Birmingham şehri başlangıçta bombacıların tutuklanması için 52.000 $ ödül teklif etti. Vali Wallace, Alabama eyaleti adına ek 5.000 dolar teklif etti. Bu bağış kabul edilse de [43] : 274 Martin Luther King Jr.'ın Wallace'a bir telgraf gönderdiği biliniyor: "Dört küçük çocuğun kanı sizin elinizde. devam eden şiddeti ve şimdi de cinayeti tetikleyen atmosfer." [10] [44]
Cenazeler Düzenle
Carole Rosamond Robertson, 17 Eylül 1963'te düzenlenen özel bir aile cenazesinde toprağa verildi. [45] Bildirildiğine göre, Carole'un annesi Alpha, kızının diğer kurbanlardan ayrı olarak gömülmesini açıkça talep etmişti. Dört kızın öldürülmesini mümkün kılan zihniyetin Alabama'daki siyah insanların "kayıtsızlığı ve gönül rahatlığı" olduğunu söyleyen Martin Luther King'in yaptığı bir sözden rahatsız oldu. [43] : 272
Carole Rosamond Robertson için yapılan ayin St. John'un Afrika Metodist Piskoposluk Kilisesi'nde yapıldı. Toplantıya 1.600 kişi katıldı. Bu ayinde, Rahip C. E. Thomas cemaate şunları söyledi: "Carole'a ödeyebileceğiniz en büyük haraç sakin olmak, sevimli olmak, kibar olmak, masum olmaktır." [46] Carole Robertson, Shadow Lawn Mezarlığı'nda mavi bir tabutun içine gömüldü. [47]
18 Eylül'de, bombalamada öldürülen diğer üç kızın cenazesi Altıncı Cadde Baptist Kilisesi'nde yapıldı. Bu törene hiçbir şehir yetkilisi katılmamasına rağmen, [48] tüm ırklardan tahminen 800 din adamı katılanlar arasındaydı. Martin Luther King Jr. da oradaydı. Kızların cenaze töreninden önce yapılan bir konuşmada King, çok sayıda beyaz insan da dahil olmak üzere tahmini 3.300 [49] yaslı kişiye hitap ederek şunları söyledi:
Bu trajik gün, beyaz tarafın vicdanıyla yüzleşmesine neden olabilir. Bu saatin karanlığına rağmen, buruk olmamalıyız. Beyaz kardeşlerimize olan inancımızı kaybetmemeliyiz. Hayat zor. Bazen pota çeliği kadar sert, ama bugün yalnız yürümüyorsun. [50] [51]
Kızların tabutları mezarlarına götürülürken King, orada bulunanların ciddi olmalarını ve şarkı söylemelerini, bağırmalarını veya gösteri yapmalarını yasakladı. Bu talimatlar, elinde bir boğa güreşi olan tek bir genç tarafından hazır bulunan kalabalığa iletildi. [50]
Başlangıçta, müfettişler, 16th Street Baptist kilisesindeki patlamaya yoldan geçen bir arabadan atılan bir bombanın neden olduğunu öne sürdüler. Ancak 20 Eylül'e kadar FBI, patlamaya kilisenin basamaklarının altına, kadınlar tuvaletinin yakınına [52] kasıtlı olarak yerleştirilen bir cihazın neden olduğunu doğrulayabildi. Burada bir zamanlama cihazının parçası olabilecek bir tel parçası ve kırmızı plastik kalıntıları keşfedildi. (Plastik kalıntılar daha sonra araştırmacılar tarafından kayboldu.) [17] : 63
Bombalamadan birkaç gün sonra, müfettişler dikkatlerini "Cahaba Boys" olarak bilinen bir KKK kıymık grubuna odaklamaya başladılar. Cahaba Boys, KKK'nın siyah insanlara ırk ayrımcılığını sona erdirmek için verilen tavizlere yanıt olarak kısıtlandığını ve iktidarsız hale geldiğini hissettikleri için 1963'te daha önce kurulmuştu. Bu grup daha önce 1963 ilkbahar ve yaz aylarında siyahların sahip olduğu işyerlerine ve siyah topluluk liderlerinin evlerine yapılan birkaç bombalı saldırıyla bağlantılıydı. [17] : 57 Cahaba Boys'un 30'dan az aktif üyesi olmasına rağmen, [53] aralarında Bunlar Thomas Blanton Jr., Herman Cash, Robert Chambliss ve Bobby Cherry idi.
Müfettişler ayrıca, 15 Eylül sabahı erken saatlerde kilisenin yakınında görülen 1957 Chevrolet'nin turkuaz rengindeki bir grup beyaz adamı doğrulayan çok sayıda tanık ifadesi topladı. [54] Bu tanık ifadeleri özellikle beyaz bir adamın binadan çıktığını gösteriyordu. arabayı alıp kilisenin merdivenlerine doğru yürüdü. (Bu kişinin görgü tanıkları tarafından yapılan fiziksel tanımlaması değişkendi ve Bobby Cherry ya da Robert Chambliss ile eşleşebilirdi. [43] )
Chambliss 26 Eylül'de FBI tarafından sorgulandı. [41] : 386 4 Eylül 1963'te yasadışı yollardan dinamit satın almak ve taşımakla suçlandı. O ve iki tanıdığı John Hall ve Charles Cagle suçlu bulundu. 8 Ekim'de yasa dışı olarak dinamit bulundurmak ve taşımak suçundan eyalet mahkemesine çıkarıldı. Her biri 100 dolar para cezası (2021 [güncelleme] itibariyle 850 dolara eşdeğer) ve ertelenmiş 180 gün hapis cezası aldı. [55] [56] O sırada, bombalamayla ilgili olarak Chambliss'e veya diğer komploculara karşı hiçbir federal suçlamada bulunulmadı. [57]
FBI'ın davayı kapatması
FBI, bombalamayla ilgili ilk soruşturmasında zorluklarla karşılaştı. Daha sonraki bir rapor şunları söyledi: "1965'e gelindiğinde, [dört] ciddi şüphelimiz vardı - yani Thomas Blanton Jr., Herman Frank Cash, Robert Chambliss ve Bobby Frank Cherry, hepsi Klan üyesiydi - ancak tanıklar konuşmaya isteksizdi ve fiziksel kanıtlar eksikti. Ayrıca, o zaman, gözetimimizden elde edilen bilgiler mahkemede kabul edilemezdi. Sonuç olarak, 60'larda hiçbir federal suçlama yapılmadı." [58]
13 Mayıs 1965'te, yerel müfettişler ve FBI, bombalamanın failleri olarak Blanton, Cash, Chambliss ve Cherry'yi resmen adlandırdı ve Robert Chambliss dördünün muhtemel elebaşısıydı. [59] Bu bilgi FBI Direktörü J. Edgar Hoover'a [60] iletildi, ancak dört şüpheli hakkında kovuşturma yapılmadı. Yerel ve federal müfettişler arasında bir güvensizlik geçmişi vardı. [61] Aynı yılın ilerleyen saatlerinde, J. Edgar Hoover, şüphelilere karşı yaklaşan federal kovuşturmaları resmen engelledi ve ajanlarının eyalet veya federal savcılardan elde ettiği herhangi bir kanıtı ifşa etmeyi reddetti. [62]
1968'de FBI, adı geçen şüphelilerden herhangi birine karşı suçlamada bulunmadan bombalamayla ilgili soruşturmasını resmen kapattı. Dosyalar J. Edgar Hoover'ın emriyle mühürlendi.
Birmingham kampanyası, Ağustos'ta Washington'da Mart, 16th Street Baptist kilisesinin Eylül ayında bombalanması ve sivil haklar davasının ateşli bir destekçisi olan John F. televizyon [63] —Amerika Birleşik Devletleri'ndeki medeni haklar davasına yönelik dünya çapında farkındalığı ve sempatiyi artırdı.
John F. Kennedy'nin 22 Kasım 1963'te suikaste uğramasının ardından, yeni göreve başlayan Başkan Lyndon Johnson, selefi tarafından aranan medeni haklar yasa tasarısının geçmesi için baskı yapmaya devam etti.
2 Temmuz 1964'te Başkan Lyndon Johnson, 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nı yürürlüğe koydu. Martin Luther King Jr. da dahil olmak üzere Sivil Haklar Hareketi'nin önde gelen liderleri katıldı. [63] Bu yasa, ırk, renk, dine dayalı ayrımcılığı yasakladı. , yasa önünde Afrikalı Amerikalıların tam ve eşit haklarını sağlamak için cinsiyet veya ulusal köken.
Resmi olarak, 16. Sokak Baptist Kilisesi bombalaması, William Baxley'in Ocak 1971'de Alabama Başsavcısı seçilmesinden sonraya kadar çözümsüz kaldı. Baxley, 1963'te bombalamayı duyduğunda Alabama Üniversitesi'nde öğrenciydi ve daha sonra hatırladı: "Ben istedim. bir şey yapmak için, ama ne olduğunu bilmiyordum." [64]
Göreve başladıktan sonraki bir hafta içinde Baxley, bombalamayla ilgili orijinal polis dosyalarını araştırdı ve orijinal polis belgelerinin "çoğunlukla değersiz" olduğunu keşfetti. [65] Baxley, 1971'de davayı resmen yeniden açtı. Bazıları ilk soruşturmada tanıklık etmeye isteksiz olan kilit tanıklarla güven inşa etmeyi başardı. Diğer tanıklar, Chambliss'i bombayı kilisenin altına yerleştiren kişi olarak tanımladı. Baxley ayrıca Chambliss'in bombanın yerleştirilmesinden iki haftadan kısa bir süre önce Jefferson County'deki bir mağazadan dinamit satın aldığını kanıtlayan kanıtlar topladı, [66] bu dinamitin KKK'nın Otoyol 101 yakınlarında satın aldığı araziyi temizlemek için kullanılacağı bahanesiyle [67]. ] : 497 Tanıkların ve kanıtların bu ifadesi, Robert Chambliss'e karşı resmi bir dava oluşturmak için kullanıldı.
Baxley davayla ilgili orijinal FBI dosyalarına erişim talebinde bulunduktan sonra, FBI tarafından 1963 ve 1965 yılları arasında adı geçen şüpheliler aleyhine toplanan kanıtların Birmingham'daki yerel savcılara açıklanmadığını öğrendi. [54] FBI'dan ilk direnişle karşılaşmasına rağmen, [43] : 278 1976'da Baxley, Adalet Bakanlığı'nı kanıtları sakladığı için kamuoyu önünde ifşa etmekle tehdit ettikten sonra, FBI tarafından derlenen bazı kanıtlarla resmen sunuldu. bu da bombalamayı gerçekleştirenlerin yargılanmasına neden olabilir. [68]
Robert Chambliss'in Kovuşturulması
14 Kasım 1977'de, o zamanlar 73 yaşında olan Robert Chambliss, Birmingham'daki Jefferson County Adliyesinde yargılandı. Chambliss, 24 Eylül 1977'de büyük bir jüri tarafından 1963'teki kilise bombalamasında ölen her çocuk için dört cinayet suçlamasıyla suçlanmıştı. [69] Ancak 18 Ekim'deki duruşma öncesi duruşmada, [70] Yargıç Wallace Gibson, sanığın bir cinayetten yargılanacağına karar verdi—Carol Denise McNair'in [70]—ve kalan üç cinayet suçlamasının kalacaktı, ancak bu üç ölümle ilgili olarak suçlanmayacaktı.
Duruşmasından önce, Chambliss ailesi ve destekçileri tarafından toplanan ve 18 Ekim'de yayınlanan 200.000 dolarlık bir tahvil karşılığında serbest kaldı. [70] [71]
Chambliss suçlamaları reddetti ve bombalamadan iki haftadan daha kısa bir süre önce bir kasa dinamit satın almasına rağmen, dinamiti Gary Thomas Rowe Jr adlı bir Klansman ve FBI ajanı provokatöre verdiğinde ısrar etti. [72]
Chambliss'in Rowe'un bombalamayı gerçekleştirdiği yönündeki iddialarını itibarsızlaştırmak için, savcı William Baxley, Chambliss'in tutarsız masumiyet iddialarına ilişkin ifade vermek üzere iki kolluk görevlisini göreve getirdi. Bu tanıklardan ilki, 15 Kasım'da Chambliss ile 1975'te yaptığı konuşma hakkında ifade veren emekli bir Birmingham polis memuru olan Tom Cook'du. Cook, Chambliss'in 1963'te dinamit bulundurmaktan tutuklanmasıyla ilgili suçunu kabul ettiğini, ancak (Chambliss) bombalamadan önce dinamiti Rowe'a verdiği konusunda ısrar etti. Cook'un ifadesinin ardından Baxley, polis çavuşu Ernie Cantrell'i tanıttı. [73] Chambliss'in 1976'da karargâhını ziyaret ettiğini ve 16. Sokak Baptist Kilisesi'nin bombalanmasının suçunu KKK'nın tamamen farklı bir üyesine yüklemeye çalıştığını ifade etti. Cantrell ayrıca Chambliss'in bir olta şamandırası ve sızdıran bir kova su kullanarak bir "damlama yöntemiyle bomba"nın nasıl yapılacağı konusundaki bilgisiyle övündüğünü belirtti. (Savunma avukatı Art Hanes Jr. tarafından yapılan çapraz sorguda Cantrell, Chambliss'in kiliseyi bombalamayı kesinlikle reddettiğini kabul etti.)
Hayatta kalanları aramaya yardım etmek için olay yerine giden Charles Vann, daha sonra, Robert Edward Chambliss (Ku Klux Klan'ın bilinen bir üyesi) olarak tanıdığı yalnız bir beyaz adamın bir barikatta tek başına ve hareketsiz durduğunu gözlemlediğini hatırladı. . Vann'ın daha sonraki ifadesine göre, Chambliss "ateşini izleyen bir ateş böceği gibi kiliseye doğru bakıyordu". [15]
İddia makamı adına tanıklık edecek kilit tanıklardan biri, Chambliss'in yeğeni Rahip Elizabeth Cobbs'du. Rahip Cobbs, amcasının, 1940'lardan beri siyahlara karşı "tek kişilik bir savaş" olarak adlandırdığı şeye katıldığını defalarca bildirdiğini belirtti. [74] Ayrıca, Cobbs 16 Kasım'da, bombalamadan bir gün önce, Chambliss'in kendisine "Birmingham'ın yarısını düzleştirmeye" yetecek kadar dinamit olduğunu söylediğini ifade etti. Cobbs ayrıca, bombalamadan yaklaşık bir hafta sonra, Chambliss'i bombalamada öldürülen dört kızla ilgili bir haber makalesini izlerken gözlemlediğini ifade etti. Cobbs'a göre, Chambliss şöyle demişti: "[bomba] kimseye zarar vermek için değildi. Gerektiğinde patlamadı." [19] Tanıklık edecek başka bir tanık, 1963'te KKK'ya katıldığına ve kısa bir süre sonra Chambliss ile tanıştığına dair ifade veren William Jackson'dı. Jackson, Chambliss'in Klan'ın ırksal entegrasyon konusunda "ayaklarını sürttüğünden" duyduğu hayal kırıklığını dile getirdiğini ifade etti [13] ve kendini direnişe daha fazla adamış bir kıymık grubu oluşturmaya hevesli olduğunu söyledi. [75]
17 Kasım'da jüri önünde yaptığı kapanış konuşmasında [76] Baxley, bombalamanın tek failinin Chambliss olmadığını kabul etti. [77] 1963 yılında eyalette yürürlükte olan ölüm cezası yürürlükten kaldırıldığı için, devletin bu davada ölüm cezasını talep edemediğini üzülerek ifade etmiştir. Mevcut eyalet ölüm cezası yasası, yalnızca geçişinden sonra işlenen suçlara uygulandı. Baxley, kapanış tartışmasının Carol Denise McNair'in 26. doğum gününe denk geldiğini ve muhtemelen bu tarihte anne olacağını kaydetti. Babası Chris McNair'in ailenin kaybıyla ilgili verdiği ifadeye atıfta bulundu ve jürinin suçlu olduğuna karar vermesini istedi. [78]
Savunma avukatı Art Hanes Jr., çürütme kapanış argümanında, iddia makamı tarafından sunulan delillerin tamamen ikinci dereceden delillere dayandığını belirterek [79] benzer ikinci derece delillerin varlığına rağmen, Chambliss'in 1963'te kilisenin bombalanmasıyla ilgili kovuşturma yapılmadığını da sözlerine ekledi. Hanes, savunma tarafından Chambliss'in bombalama günü nerede olduğuna dair ifade vermek üzere çağrılan 12 tanığın birkaçı arasında çelişkili ifadeler kaydetti. Bir polis memuru ve bir komşu, Chambliss'in o gün Clarence Dill adında bir adamın evinde olduğuna dair tanıklık etmişti.
Kapanış tartışmalarının ardından jüri, altı saatten fazla süren ve ertesi güne kadar devam eden müzakerelerine başlamak için emekli oldu. 18 Kasım 1977'de [79] Robert Chambliss'i Carol Denise McNair'i öldürmekten suçlu buldular. [80] Kadını öldürmekten müebbet hapis cezasına çarptırıldı. [81] Mahkûmiyeti sırasında Chambliss, yargıcın önüne çıktı ve şunları söyledi: "Yargıç, sayın yargıç, tek söyleyebileceğim Tanrı biliyor ki ben hiç kimseyi öldürmedim, hayatımda hiçbir şeyi bombalamadım. O kiliseyi ben bombalamadım. " [82] [83]
Chambliss'in suçlu kararının açıklandığı aynı öğleden sonra, savcı Baxley Thomas Blanton'a 16. Baxley, bu aşamada Blanton'u suçlamak için yeterli delili olmadığını bilmesine rağmen, mahkeme celbinin Blanton'ı korkutarak olaya karıştığını itiraf etmesini ve devlet kanıtlarını yardımcı komplocular aleyhine çevirmek için bir savunma anlaşması müzakere etmesini amaçladı. Ancak Blanton bir avukat tuttu ve soruları yanıtlamayı reddetti. [67] : 574
Chambliss, yasaya göre mahkûmiyetine itiraz etti ve davasında sunulan delillerin çoğunun - KKK içindeki faaliyetlerine ilişkin ifadeler de dahil olmak üzere - suç ile yargılanması arasındaki 14 yıllık gecikmenin anayasal hakkını ihlal ettiğini gösteren koşullara bağlı olduğunu söyledi. hızlı bir yargılamaya ve savcılık, Chambliss'in savunma avukatlarına karşı avantaj elde etmeye çalışmak için kasıtlı olarak gecikmeyi kullanmıştı. Bu itiraz 22 Mayıs 1979'da reddedildi. [84]
Robert Chambliss, 29 Ekim 1985'te 81 yaşında Lloyd Noland Hastanesi ve Sağlık Merkezinde öldü. [85] Hapsedilmesinden bu yana geçen yıllarda, Chambliss, kendisini diğer mahkûmların saldırılarından korumak için tek kişilik bir hücreye kapatılmıştı. Suçsuzluğunu defalarca ilan etmiş, asıl failin Gary Thomas Rowe Jr. olduğunda ısrar etmişti. [86] [87]
1995'te, Chambliss'in ölümünden on yıl sonra, FBI kilise bombalamasıyla ilgili soruşturmasını yeniden açtı. Failleri kovuşturma umuduyla sivil haklar döneminin soğuk vakalarını gözden geçirmek için yerel, eyalet ve federal hükümetler arasındaki koordineli bir çabanın parçasıydı. [88] Daha önce 1960'larda FBI tarafından toplanan 9.000 parça delili açığa çıkardılar (16. Sokak Baptist Kilisesi bombalamasıyla ilgili bu belgelerin çoğu, 1970'lerde DA William Baxley'e verilmemişti).Mayıs 2000'de FBI, 16. Cadde Baptist Kilisesi bombalamasının KKK kıymık grubunun dört üyesi tarafından işlendiğine dair bulgularını kamuoyuna açıkladı. Cahaba Boys. FBI raporunda adı geçen dört kişi Blanton, Cash, Chambliss ve Cherry idi. [53] Duyuru sırasında Herman Cash de ölmüştü, ancak Thomas Blanton ve Bobby Cherry hala hayattaydı. İkisi de tutuklandı. [89]
16 Mayıs 2000'de Alabama'daki büyük bir jüri, Thomas Edwin Blanton ve Bobby Frank Cherry'yi 16. Adı geçen her iki kişi de dört adet birinci derece cinayet ve dört adet evrensel kötülükle suçlandı. [90] Ertesi gün, her iki adam da polise teslim oldu. [91] : 162
Eyalet savcılığı başlangıçta her iki sanığı birlikte yargılamayı amaçlamıştı, ancak Bobby Cherry'nin duruşması, mahkeme kararıyla psikiyatrik değerlendirmenin bulguları nedeniyle ertelendi. [92] Vasküler demansın zihnini bozduğu ve bu nedenle Cherry'yi yargılanmak veya kendi savunmasına yardımcı olmak için zihinsel olarak yetersiz kıldığı sonucuna vardı. [93]
10 Nisan 2001'de Yargıç James Garrett, Cherry'nin duruşmasını daha fazla tıbbi analize kadar süresiz olarak erteledi. [94] Ocak 2002'de Yargıç Garrett, Cherry'nin yargılanmaya zihinsel olarak yetkili olduğuna karar verdi ve ilk duruşma tarihini 29 Nisan olarak belirledi.
Thomas Edwin Blanton
Thomas Edwin Blanton Jr., 24 Nisan 2001'de Alabama, Birmingham'da Yargıç James Garrett'ın huzurunda yargılandı. [60] Blanton suçlamaları reddetti ve duruşma boyunca onun adına tanıklık etmemeyi seçti.
Savunma avukatı John Robbins, jüri üyelerine yaptığı açılış konuşmasında, müvekkilinin Ku Klux Klan ile ilişkisini ve ırk ayrımcılığı konusundaki görüşlerini kabul etti. Ancak jüriyi uyardı: "Onu sevmemeniz bombalamadan onu sorumlu yapmaz." [27]
Savcılık, kurbanların akrabaları, 16th Street Baptist Kilisesi'nin eski papazı John Cross, William Fleming adında bir FBI ajanı ve eski bir Klansman olan Mitchell Burns dahil olmak üzere Blanton aleyhindeki davalarında ifade vermeye toplam yedi tanık çağırdı. ücretli bir FBI muhbiri olmak. Burns, Blanton'la, bombalama hakkında konuşurken övündüğü ve başka bir kiliseyi bombaladığında polisin onu yakalayamayacağıyla övündüğü birkaç konuşmasını gizlice kaydetmişti. [95]
Blanton'ın davasında sunulan en önemli kanıt, FBI tarafından Haziran 1964'te gizlice kaydedilmiş bir ses kaydıydı; burada Blanton, kocasını kendisiyle bir ilişki yürütmekle suçladığı duyulabilen karısıyla bombalamaya katılımını tartışırken kaydedildi. Bombalamadan iki gece önce Waylen Vaughn adında bir kadın. 27 Nisan'da delil olarak sunulan kaydın bazı bölümleri anlaşılmaz olsa da, Blanton'ın iki kez "bomba planla" veya "bombayı planla" ifadelerinden bahsettiği duyulabilir. En önemlisi, Blanton'ın Bayan Vaughn ile birlikte olmadığını, ancak bombalamadan iki gece önce Cahaba Nehri üzerindeki bir köprüde diğer Klan üyeleriyle bir toplantıda olduğunu söylediği duyulabilir. [96] Dedi ki: "Bir bomba planlamak için bir toplantınız olmalı." [96]
Savunma, iddia makamının davasındaki kusurlara dikkat çekmenin yanı sıra, ifade veren bazı iddia makamı tanıklarının hafızalarındaki tutarsızlıkları da ortaya çıkardı. Blanton'ın avukatları, kanıt olarak sunulan 16 ses kaydının geçerliliğini ve kalitesini eleştirdi, [97] savcılığın ses kaydının Blanton'ın mutfağında gizlice elde edilen bölümlerini düzenleyip birleştirdiğini ve böylece kasetin tamamını 26 dakika azalttığını savundu. . Kanıt olarak sunulan bölümlerin ses kalitesinin düşük olduğunu ve savcılığın jüriye doğruluğu şüpheli metin transkriptlerini sunmasına neden olduğunu söyledi. Blanton Burns ile konuşurken yapılan kayıtlar hakkında Robbins, Burns'ün daha önce Blanton'ın bombayı kendisinin yaptığını veya yerleştirdiğini hiçbir zaman açıkça söylemediğini ifade ettiğini vurguladı. [98] Savunma, delil olarak sunulan ses kayıtlarını, "iki ahmağın araba kullanıp içki içtiklerinin" ve birbirlerine sahte, egolarını şişiren iddialarda bulunmalarının ifadeleri olarak sundu. [99]
Duruşma bir hafta sürdü. Yedi tanık iddia makamı adına, iki tanık da savunma için ifade verdi. Savunma tanıklarından biri, savcılık tanıklarının bombalamadan önce Blanton'u kilisenin yakınında gördüklerine dair ifadelerini itibarsızlaştırmak için ifade vermeye çağrılan Eddie Mauldin adında emekli bir aşçıydı. Mauldin 30 Nisan'da, patlamadan hemen önce Konfederasyon bayrağıyla süslenmiş bir Rambler istasyon vagonunda iki adamın kilisenin önünden defalarca geçtiğini ve bombanın patlamasından saniyeler sonra arabanın "kauçuk yaktığını" gözlemlediğini ifade etti. uzaklaştı. (Thomas Blanton'ın 1963'te bir Chevrolet'i vardı [100] ne Chambliss, ne Cash ne de Cherry böyle bir araca sahip değildi.)
Her iki avukat da 1 Mayıs'ta jüri önünde kapanış savlarını sundular. Kapanış savında, savcı ve müstakbel ABD Senatörü Doug Jones, davanın bombalamadan 38 yıl sonra yapılmasına rağmen daha az önemli olmadığını söyledi ve ekledi: "Asla gerçeği söylemek için çok geç. bir adamın suçlarından sorumlu tutulması için asla geç değildir." Jones, duruşmada daha önce sunulan ses kayıtlarına atıfta bulunmadan önce, Blanton'ın Ku Klux Klan ile olan kapsamlı geçmişini gözden geçirdi. Jones, Blanton'ı işaret ederek ve "Bu, bu adamın ağzından çıkan bir itiraf." [101]
Savunma avukatı John Robbins kapanış konuşmasında jüriye müvekkilinin kabul edilmiş bir ayrımcı ve bir "gür ağızlı" olduğunu hatırlattı, ancak kanıtlanabilecek tek şey buydu. Bu geçmişin, kararlarını iade etmeleri gereken bir kanıt olmadığını söyledi. Blanton'ın inançları nedeniyle yargılanmaması gerektiğini vurgulayan Robbins, sunulan ses kayıtlarının geçerliliğini ve düşük kalitesini ve delil olarak sunulan bölümlerin seçiciliğini bir kez daha şiddetle eleştirdi. Robbins ayrıca, daha önce bir hükümet tanığı olarak Blanton'ı bombalamadan kısa bir süre önce kilisenin yakınında gördüğünü iddia eden FBI ajanı William Fleming'in ifadesini de itibarsızlaştırdı. [102]
Jüri, Thomas Edwin Blanton'ı dört adet birinci derece cinayetten suçlu bulan bir kararla dönmeden önce iki buçuk saat tartıştı. [103] Yargıç tarafından, ceza verilmeden önce söyleyecek bir şeyi olup olmadığı sorulduğunda, Blanton, "Sanırım Rab, Kıyamet Günü halledecektir." dedi. [104]
Blanton ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. [105] [106] Alabama, Springville'deki St. Clair Islah Tesisinde hapsedildi. [107] Blanton, sıkı güvenlik altında tek kişilik bir hücreye kapatıldı. Bombalama olayına karıştığından nadiren söz etti, sosyal faaliyetlerden kaçındı ve nadiren ziyaretçi kabul etti. [108]
İlk şartlı tahliye duruşması 3 Ağustos 2016'da yapıldı. Öldürülen kızların akrabaları, savcı Doug Jones, Alabama Başsavcı Yardımcısı Alice Martin ve Jefferson County bölge savcısı Brandon Falls, Blanton'ın şartlı tahliyesine karşı çıkmak için duruşmada konuştu. Martin, "Bu nefret suçunun soğukkanlı duygusuzluğu geçen zaman içinde azalmadı" dedi. Af ve Şartlı Tahliye Kurulu, Blanton'ın şartlı tahliyesini reddetmeden önce 90 saniyeden daha az bir süre tartıştı. [109] [110]
Blanton, 26 Haziran 2020'de belirsiz bir nedenle hapishanede öldü. [111]
Bobby Frank Kiraz Düzenle
Bobby Frank Cherry, 6 Mayıs 2002'de Alabama, Birmingham'da Yargıç James Garrett'ın huzurunda yargılandı. [12] Cherry suçlamaları reddetti ve duruşma sırasında kendi adına tanıklık etmedi.
Savcılık için yaptığı açılış konuşmasında Don Cochran davasını sundu: Kanıtların Cherry'nin bombalamayı işlemek için bir komploya katıldığını ve kendisini suçla ilişkilendiren kanıtları gizlediğini ve daha sonra kurbanların ölümlerinden memnun olduğunu göstereceğini söyledi. . Cochran ayrıca, sunulacak delillerin kesin olarak Cherry'nin bombayı yerleştirdiğini veya ateşlediğini göstermemesine rağmen, birleşik delillerin eylemin işlenmesine yardım ve yataklık ettiğini göstereceğini de sözlerine ekledi. [91] : bölüm. 35
Cherry'nin savunma avukatı Mickey Johnson, sunulan kanıtların çoğunun ikinci derece olduğunu öne sürerek müvekkilinin masumiyetini protesto etti. Ayrıca Cherry'nin başlangıçta FBI tarafından bombalamayla bağlantılı olduğunu ve bombalamadan on beş ay sonra Cherry'nin bombayı bombalamadan kısa bir süre önce kiliseye yerleştirdiğini gördüğünü iddia eden bir muhbir aracılığıyla bağlantılı olduğunu kaydetti. Johnson, jüri üyelerini kanıt ve kanıt arasında ayrım yapmaları gerektiği konusunda uyardı.
Açılış konuşmalarının ardından savcılık tanık sunmaya başladı. Cherry'nin davasında çok önemli bir ifade, 1970'de Cherry ile evlenen eski karısı Willadean Brogdon tarafından verildi. Brogdon 16 Mayıs'ta Cherry'nin kilisenin basamaklarının altına bombayı yerleştiren kişi olmakla övündüğünü söyledi. daha sonra dinamitin fitilini yakmak için saatler sonra geri döndü. Brogdon ayrıca Cherry'nin, çocukların asla üreyemeyecekleri konusundaki memnuniyetini eklemeden önce bombalamada çocukların ölmesinden duyduğu üzüntüyü söylediğini ifade etti. Brogdon'un ifadesinin güvenilirliği duruşmada tartışma konusu olmasına rağmen, adli tıp uzmanları, bombalamanın yerleştirilmesiyle ilgili açıklamasının önceki faillerin davalarında tartışılanlardan farklı olmasına rağmen, Brogdon'ın Cherry'nin ekime ilişkin hesabını hatırladığını kabul etti. ve ardından bombanın yakılması, bombalamadan sonra neden bir zamanlama cihazının hiçbir kesin kalıntısının bulunmadığını açıklayabilir. [113] (Zamanlama cihazının bir parçası olabilecek bir tel bölümüne bağlı bir olta şamandırası, bombalamanın ardından patlama kraterinden [79] 20 fit (6,1 m) uzaklıkta bulundu. Birkaç araçtan biri ağır hasar gördü. patlamanın olta takımı taşıdığı tespit edildi.[114] )
Barbara Ann Cross da kovuşturma için ifade verdi. Rahip John Cross'un kızıdır ve 1963'te 13 yaşındaydı. Cross, bombalama gününde dört kurbanla aynı Pazar Okulu dersine katılmıştı ve saldırıda hafif yaralandı. 15 Mayıs'ta [115] Cross, patlamadan önce kendisinin ve öldürülen dört kızın her birinin, fiziksel bir adaletsizliğe nasıl tepki verileceğinin öğretildiği bir Gençlik Günü Pazar Okulu dersine katıldıklarını söyledi. Cross, mevcut her kıza, İsa'nın ıstırap veya adaletsizliğe nasıl tepki vereceğini düşünmenin öğretildiğini ve onlardan "İsa Ne Yapardı?" Diye düşünmeyi öğrenmeleri istendiğini söyledi. [91] Cross, bir sonraki vaaz için cübbelere bürünmek üzere genellikle arkadaşlarına bodrum katındaki salona kadar eşlik ettiğini, ancak kendisine bir görev verildiğini söyledi. Kısa bir süre sonra, kafasına enkaz çarpmadan önce "en korkunç gürültüyü" duymuştu.
Duruşma boyunca, Cherry'nin savunma avukatı Mickey Johnson, defalarca iddia makamının tanıklarının çoğunun ya şartlı ya da "doğal olarak güvenilmez" olduğunu gözlemledi. Blanton'ın davasında sunulan aynı ses kasetlerinin çoğu, Bobby Cherry'nin davasında da delil olarak sunuldu. Jürinin duruşması dışında delil olarak sunulan ses kasetlerinin geçerliliği konusunda tartışılan kilit bir nokta, Dördüncü Değişiklik uyarınca Cherry'nin kasetlerin delil olarak sunulmasına itiraz etmek için hiçbir gerekçesinin olmamasıydı. ev veya mülk, FBI tarafından gizli kayıtlara tabi tutulmuştu. Don Cochran, Alabama yasasının "kanıtları gizleme amaçlı komploların" hem çıkarım hem de ikinci derece kanıtlarla kanıtlanmasını sağladığını öne sürerek bu pozisyona itiraz etti. [91] Savunmanın çürütücü argümanına rağmen, Yargıç Garrett bazı bölümlerin çok önyargılı olduğuna, ancak bazı ses kayıtlarının bazı bölümlerinin de kanıt olarak sunulabileceğine karar verdi. Bu kararlar sayesinde Mitchell Burns, savcılık adına ifade vermeye çağrıldı. Tanıklığı, kayıtların delil olarak kullanılmasına izin verilen alanlarla sınırlıydı.
21 Mayıs 2002'de hem kovuşturma hem de savunma avukatları kapanış savlarını jüriye sundular. Savcılık için yaptığı kapanış konuşmasında Don Cochran, kurbanların "Gençlik Pazar [vaazı] asla gerçekleşmedi. Çünkü bu davalının nefreti tarafından yok edildi" dedi. [116] Cochran, Cherry'nin 1950'lere dayanan kapsamlı ırksal şiddet kaydının ana hatlarını çizdi ve bir Deniz yıkım uzmanı olarak görev yaptığı hizmette bombaları inşa etme ve yerleştirme konusunda deneyim ve eğitime sahip olduğunu kaydetti. Cochran ayrıca jüriye, Cherry'nin ilk karısı Jean'e kendisinin ve diğer Klan üyelerinin bombayı bombalamadan önceki Cuma günü işyerinde inşa ettiklerini söylediği, daha önce delil olarak sunulan gizlice elde edilmiş bir FBI kaydını hatırlattı. . Cherry'nin 9 Ekim 1963'te FBI'ın huzurunda kendisinin, Chambliss ve Blanton'ın bu tarihte bu tesislerde olduğunu teyit eden bir yeminli beyanı imzaladığını söyledi. [117]
Savunmanın kapanış konuşmasında, avukat Mickey Johnson, Cherry'nin bombalamayla hiçbir ilgisi olmadığını savundu ve jüri üyelerine, müvekkilinin inançları nedeniyle yargılanmadığını hatırlatarak, "Burada atış yapmak için daha fazla zaman harcanmış gibi görünüyor. Eylül 1963'te olanları kanıtlamaktan ziyade n-kelimesi etrafında." [116] Johnson, Cherry'yi bombalamayla ilişkilendiren somut bir kanıt olmadığını, sadece o dönemden kalma ırkçı inançlarını doğrulayan kanıtlar olduğunu yineledi ve kendisine karşı tanıklık eden aile üyelerinin hepsinin yabancı olduğunu ve bu nedenle güvenilmez tanıklar olarak kabul edilmesi gerektiğini de sözlerine ekledi. . Johnson, jüriyi müvekkilini dernek yoluyla mahkum etmeye çağırdı.
Bu kapanış tartışmalarının ardından jüri, kararlarını değerlendirmek için emekli oldu. Bu tartışmalar ertesi güne kadar devam etti.
22 Mayıs öğleden sonra, jüri yaklaşık yedi saat görüştükten sonra, ön kadın kararlarına ulaştıklarını açıkladı: Bobby Frank Cherry, dört adet birinci derece cinayetten suçlu bulundu ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. [118] Cümle yüksek sesle okunurken Kiraz soğukkanlılığını korudu. Dört kurbanın akrabaları açıkça rahatlayarak ağladı. [119]
Yargıç tarafından ceza verilmeden önce söyleyeceği bir şey olup olmadığı sorulduğunda, Cherry, savcılara şunları söyledi: "Bu zümre bu olayda [yargılamada] yalan söyledi. Ben doğruyu söyledim. Neden bilmiyorum" dedi. Bir hiç için hapse gireceğim. Ben hiçbir şey yapmadım!" [61]
Bobby Frank Cherry, 18 Kasım 2004'te 74 yaşında kanserden öldü ve Kilby Islah Tesisinde hapsedildi. [118]
Blanton ve Cherry'nin mahkumiyetlerinin ardından, Alabama'nın eski Başsavcısı William Baxley, 2001 ve 2002 davalarında tanıtılmadan önce FBI ses kayıtlarının varlığından asla haberdar edilmemiş olmasından duyduğu hayal kırıklığını dile getirdi. Baxley, 1960'larda Alabama'daki tipik jürilerin, bu kayıtlar kanıt olarak sunulsaydı bile, muhtemelen her iki sanık lehine de eğileceğini kabul etti, [120] ancak kendisine verilmiş olsaydı, 1977'de Thomas Blanton ve Bobby Cherry'yi yargılayabileceğini söyledi. bu kasetlere erişim (1980 Adalet Bakanlığı raporu, J. Edgar Hoover'ın 1965'te dört bombalama zanlısının yargılanmasını engellediği sonucuna vardı, [7] ve 1968'de FBI soruşturmasını resmen kapattı. [60] )
Hem Blanton hem de Cherry, 16th Street Baptist Kilisesi bombalama olayına karıştıklarını inkar etseler de, 1985'teki ölümüne kadar, Robert Chambliss defalarca bombalamanın Gary Thomas Rowe Jr. Rowe tarafından 1960 yılında Klan'a katılmaya teşvik edildiği konusunda ısrar etti. 1961'de ücretli bir FBI muhbiri oldu.[121] Bu rolde Rowe, 1961 [122] ve 1965 yılları arasında ajan provokatör olarak görev yaptı. . Rowe'un daha sonra kendi itirafıyla, FBI muhbiri olarak görev yaparken kimliği belirsiz bir siyah adamı vurup öldürmüş ve Viola Liuzzo cinayetine suç ortağı olmuştu. [123]
Soruşturma kayıtları, Rowe'un 16th Street Baptist Kilisesi bombalamasına ve iki ayrı, ölümcül olmayan patlamaya olası katılımıyla ilgili olarak sorgulandığında iki kez yalan makinesi testlerinde başarısız olduğunu gösteriyor. [124] Bu yalan makinesi sonuçları, bazı FBI ajanlarını Rowe'un bombalamadaki suçluluğuna ikna etmişti. Chambliss'in 1977 davasındaki savcılar başlangıçta Rowe'u tanık olarak çağırmayı amaçlamıştı, ancak DA William Baxley, bu yalan makinesi testlerinin sonuçları hakkında bilgilendirildikten sonra Rowe'u tanık olarak çağırmamayı seçmişti.
Hiçbir zaman FBI tarafından resmi olarak komploculardan biri olarak adlandırılmasa da, Rowe'un yalan makinesi testlerindeki aldatma kaydı, Chambliss'in iddialarının bir dereceye kadar doğru olma olasılığını açık bırakıyor. [124] Yine de, 1979'da yapılan bir soruşturma Rowe'u 16. [125]
- Bombalamanın ardından, 16. Sokak Baptist Kilisesi, değerlendirmeler ve daha sonra mülk üzerinde onarımlar yapıldığı için sekiz aydan fazla kapalı kaldı. Hem kilise hem de yaslı aileler, halktan tahmini olarak 23.000 dolar nakit bağış aldı. [43] Dünyanın dört bir yanından toplam 186,000 doları aşan hediyeler bağışlandı. Kilise, 7 Haziran 1964'te halkın hizmetine yeniden açıldı ve bugün yaklaşık 2.000 ibadetçinin haftalık ortalama katılımıyla aktif bir ibadet yeri olmaya devam ediyor. Kilisenin şu anki papazı Rahip Arthur Price Jr. [127]
- 16. Sokak Baptist Kilisesi bombalamasından en ciddi şekilde yaralanan kurtulan Sarah Jean Collins, bombalamanın ardından iki aydan fazla bir süre hastanede kaldı [128]. Collins'in yaraları o kadar genişti ki, sağlık personeli başlangıçta iki gözünü de kaybedeceğinden korktu, ancak Ekim ayına kadar Collins'e sol gözünü tekrar göreceğini bildirebildiler. [129] 15 Ekim 1963'te bombacılara karşı hisleri sorulduğunda, Collins önce onunla ilgilenenlere teşekkür etti ve taziye mesajları, çiçekler ve oyuncaklar gönderdi, ardından şunları söyledi: "Bombacıya gelince, insanlar onun için dua ediyor. Acaba bugün çocukları olsa ne düşünürdü merak ediyoruz Allah'la yüzleşecek Bu sorunu Allah'a havale ediyoruz çünkü Birmingham'ın sorunlarını başka kimse çözemez.Onları çözmeyi Tanrı'ya bırakıyoruz." [129], 16 Eylül 1963'te coşkulu bir konuşma yapan genç beyaz avukat, Birmingham'daki beyaz nüfusun çoğunun, Müslümanların sindirilmesine ve sindirilmesine yönelik hoşgörü ve gönül rahatlığını kınıyor. siyahlar -böylece şehirdeki nefret iklimine katkıda bulunur- konuşmasını takip eden günlerde kendisi ve ailesine yönelik ölüm tehditleri aldı.Üç ay içinde, Morgan ve ailesi Birmingham'dan kaçmak zorunda kaldı.[130][37] Sivil Haklar Hareketi içinde önde gelen bir figür ve Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nın organizatörü, 16. o zamanki karısı Diane, Alabama'ya yerleşti, [131] burada, tüm uygun vatandaşlar için tam oy haklarını genişletmeyi amaçlayan Alabama Oy Hakları Projesi üzerinde yorulmadan çalıştılar. f Alabama, ırktan bağımsız olarak. Bu girişim daha sonra 1965 Selma'dan Montgomery'ye yürüyüşlerine katkıda bulundu, bu da 1965 Oy Hakları Yasası ile sonuçlandı ve böylece oy verme sürecinde her türlü ırk ayrımcılığını yasakladı.
1963'te Birmingham'daki 16. Sokak Baptist Kilisesi'ndeki Pazar Okulu'nun bombalanmasını hatırladım. Bunun olduğunu görmedim ama olduğunu duydum ve hissettim, sadece birkaç blok ötede babamın kilisesinde. Asla unutamayacağım, sonsuza kadar kulaklarımda yankılanacak bir ses. O bomba, arkadaşım ve oyun arkadaşım [Carol] Denise McNair de dahil olmak üzere dört genç kızın hayatını aldı. Suç hesaplandı, rastgele değil. Genç yaşamların umudunu emmek, özlemlerini gömmek ve eski korkuların bir sonraki nesle aktarılmasını sağlamaktı. [138]
Birmingham kilisesinin bombalanmasını hatırlamak
Elli altı yıl önce bugün, sivil haklar döneminin en iğrenç beyaz üstünlükçü terör eylemlerinden birinde dört değerli küçük kız öldürüldü.
15 Eylül 1963'te CT 10:21'de, kızlar Alabama, Birmingham'daki 16. Sokak Baptist Kilisesi'nin bodrum katında “Gençlik Pazarı” hizmetine hazırlanıyorlardı.
Addie Mae Collins ve Carol Denise McNair koroda şarkı söylemeye hazırlanıyorlardı. Carole Robertson ve Cynthia Wesley yer gösterici olacaklardı.
Bir dakika sonra bir dinamit bombası patladı. Kızlar anında öldürüldü ve 20'den fazla kişi yaralandı.
Bombayı yerleştiren Klan üyeleri, kiliseyi bir buluşma yeri, eğitim alanı ve Birmingham Çocuk Haçlı Seferi ve diğer doğrudan eylemler için toplanma noktası olarak kullanan siyah toplumu ve liderlerini terörize etmek istedi.
Tabii ki, Klansmen etki konusunda yanılıyordu. Belki de diğer tüm olaylardan daha fazla, çocukların kiliseye giderken öldürülmeleri ulusu utandırdı. On ay sonra, Başkan Johnson Sivil Haklar Yasasını imzaladı.
Ve bundan yedi yıl sonra, Güney Yoksulluk Hukuk Merkezi, büyük ölçüde, şampiyonu olmayanlar için adalet aramak ve Yasayı sivil haklar davalarında uygulamak için doğdu.
Nefret yeni bir şey değil. Bunu yüzyıllardır biliyoruz ve çoğumuz bunu ilk elden deneyimledik. Ancak yükselişte ve ülke genelinde beyaz milliyetçiliği ve ırkçı şiddetin yükselişini görüyoruz.
Ulusumuzun artan çeşitliliğinin korkusu ve kızgınlığı, Amerika'da kabaran nefretin merkezinde yer alıyor. Defalarca gördük. Charlottesville, Virginia'da. Pittsburgh, Pensilvanya'da. Poway, California'da. El Paso, Teksas'ta.
Korku, nefret ve şiddet içinde ticaret yapmaya devam edenleri reddetmeli ve umut, eşitlik ve gerçek adaleti getirmek için birlikte çalışmalıyız.
Birmingham Bombardımanını Hatırlamak
Bu öğleden sonra, Addie Mae Collins, Denise McNair, Carole Robertson ve Cynthia Wesley'i (Cynthia Diane Morris) onurlandıran Kongre Altın Madalya Törenine katılma ayrıcalığına sahip oldum. önce bu ay.
Bu öğleden sonra, Addie Mae Collins, Denise McNair, Carole Robertson ve Cynthia Wesley'i (Cynthia Diane Morris) onurlandıran Kongre Altın Madalya Törenine katılma ayrıcalığına sahip oldum. önce bu ay.
Ülkenin Washington'da Mart'ın 50. yıldönümünü anmasından sadece iki hafta sonra gerçekleşen tören ve Dr. King'in "Bir Rüyam Var" konuşması, büyük ilerlemelerin çoğu zaman büyük bedellerle geldiğinin dokunaklı bir hatırlatıcısıydı.
Burada SPLC'de Addie Mae, Denise, Carole ve Cynthia'yı her gün anıyoruz çünkü isimleri ofisimizin önündeki Sivil Haklar Anıtı'nın granit taşına oyulmuş. Klan grubunu kilise bombalamasının arkasına koyan bir dava açtığımız için biraz teselli bulsak da, daha yapılacak çok şey olduğunu biliyoruz.
Ülkemizde haksızlığa uğrayan, karakterlerinin içeriğinden çok ten rengine göre yargılananlara hizmet ederek anılarını onurlandırıyoruz. Bizimle birlikte olduğunuz ve Dr. King'in rüyasını canlı tutmak için yaptığınız her şey için teşekkür ederiz.
Birmingham'ın 'Dinamit Tepesi' Mahallesini Hatırlamak
Üç sivil haklar çalışanı, Eylül 1963'te NAACP avukatı Arthur Shores'ın evinin önünde nöbet tutuyor. Bir gece önce ev dinamit tarafından patlatıldı.
1963'teki Sivil Haklar yürüyüşlerinin Birmingham, Ala.'yı ulusal ilgi odağı haline getirmesinden çok önce, bir yerleşim caddesindeki siyah aileler durmadan Jim Crow'un ayrımcı yasalarını çiğniyor ve bunun için bir bedel ödüyordu. NPR'den Debbie Elliott, 50 yıl önce ülkeyi değiştiren çığır açıcı olaylara bakış serimizin bir parçası olarak Birmingham'ın Dinamit Tepesi'ni ziyaret etti.
Birçok yönden, modern Birmingham'ın hikayesi, düzenli tuğla ahır tarzı evlerin sıralandığı yapraklı bir tepe olan Center Street'te başlar. 1940'larda Center Street şehrin renk çizgisiydi. Bazıları için batı tarafı beyaz taraftı ve doğu tarafı geçiş halindeydi.
Tepenin tepesinde duran Jeff Drew, ilk siyah ailelerin bu ayrımı geçmeye çalıştıklarını hatırlıyor.
Drew, "Center Street'in batı tarafında bir ev almak isteseydiniz, beyazlardan biraz direnç görme ihtimaliniz olurdu," diyor.
Ancak Drew'un ailesi, gelecek vadeden diğer siyah profesyonellerle birlikte, Amerika'nın en ayrılmış şehirlerinden birini ele geçirmek için kararlı bir çabayla Center Street'in batı tarafına taşındı. Drew, ilk başta Ku Klux Klan'ın Afrikalı-Amerikalıların taşındığı evlerin kapılarını yakacağını söylüyor. Bazen Klan üyeleri gecenin karanlığında ateş ederdi.
Drew, "O büyük katedral pencereleri her zaman vurulan şeydi," diye hatırlıyor.
Ve sonra dinamit vardı. Drew, hizmet dışı bırakılan polis kruvazörlerinin Center Caddesi'nde lastik yaktığını duyduklarında bir patlamanın geleceğini bildiklerini söylüyor.
"Tepeye uçarlar. O bombayı atarlardı ve biz de bu adamların ne kadar hızlı araba kullanabildiğine hayret ederdik. Korkaklar. Tam bu tepede," diyor Drew.
Bu geziler o kadar sıktı ki, Center Street Dinamit Tepesi olarak tanındı ve bu, kendi kötü şöhretli takma adı "Bombingham" olan bir şehirde oldukça farklıydı.
Birmingham tarihçisi Horace Huntley, arkalarında hükümetin ve polisin gücü olan beyaz üstünlükçülerin sivil haklar öncülerini sindirmeye çalıştıklarını söylüyor.
Huntley, "40'ların sonu ile 60'ların ortaları arasında Birmingham'da 40'tan fazla bombalama gerçekleşti. Kırk tane faili meçhul bombalama oldu" diyor.
Sık sık hedeflenen bir hedef NAACP avukatı Arthur Shores ve ailesinin Center Street'teki eviydi. Şimdi ölmüş olan Shores, Birmingham'ın ayrılmış imar düzenlemelerine meydan okuyan davaları aldı ve Vali George Wallace'ın ayrımcılığı sürdürme sözüne rağmen Alabama Üniversitesi'nin entegrasyonuna yardımcı oldu.
Arthur Shores'ın kızı Helen Shores Lee, şimdi bir Birmingham yargıcı. Dinamit Tepesi'ndeki o günleri hatırlıyor.
"Pencereden sık sık kurşun sıkılırdı. Takip ettiğimiz bir ritüelimiz vardı: yere çarptın ve güvenli bir yere sürünerek gittin" diye hatırlıyor. "Evimiz iki kez bombalandı. Annem, patlamadan önce bahçesinde üçüncü bir dinamit vakası buldu."
Lee ve kız kardeşi Barbara Shores, kitaplarında o çalkantılı günleri anlatıyor: Dinamit Tepesi'nin Nazik Devi. Bugün, babalarının öncü sivil haklar çalışmasıyla gurur duyuyorlar. Ama çocuklar olarak, bir ücret aldı.
"Ailemize yapılan tehditler, sürekli tehditler yüzünden okula bir sokak bile yürüyemezdik. Liseden eve başka çocuklarla yürüyemezdim. Hepsi bu, 13 yaşına geldiğinde... Yapmak istediğin şey, erkek arkadaşınla eve yürümek [ve] dondurma ya da şeker almak için köşedeki dükkana uğramak ya da neyin var," diyor Lee.
Kızların korunma şekli ve arabayla her yere götürülmesi, arkadaşlık kurmayı zorlaştırıyordu.
Lee, "Diğer çocukların bizim sorunlu veya ayrıcalıklı olduğumuzu düşünmelerine neden oldu. Telefon numaramı veremedim. Bu yüzden buna biraz içerledim. Buna çok içerledim" diyor.
Lee o kadar kırgındı ki, üniversite için Birmingham'dan ayrıldı ve onlarca yıl geri dönmedi. Ama babası, Birmingham'daki savaşın daha büyük savaşı kazanmak olduğunu anlamıştı. Bu yüzden aile Ağustos 1963'teki ilk bombalamadan sonra Center Caddesi'nde kaldı.
Arthur Shores, 1974'te Kuzey Carolina Üniversitesi ile yaptığı sözlü tarih röportajı sırasında, iki hafta sonra meydana gelen ikinci bombalamayı anlatıyor.
"Tam dışarı çıkmak için ayağa kalktığımda. Bir iki dakika daha erken olsaydım cam yüzüme çarpardı. Tam dışarı çıkmak için kalkarken. Ön kapım havaya uçtu. O zaman Karım yaralandı. Emekli olmuştu. Beyin sarsıntısı geçirdi” diyor Shores sözlü tarih röportajında.
Bir bombalamanın ardından Center Caddesi'nde bir isyan çıktı. Silahla geri dönen polise insanlar taş ve şişe atıyordu. Bir adam vurularak öldürüldü.
Hala büyüdüğü Dynamite Hill evinde yaşayan Jeff Drew, "Terörizm bizim için yeni bir şey değil. Bu yeni bir terim. 50'li ve 60'lı yıllarda neredeyse her gün terörize edildik. Bu olağandı" diyor. Drew, ailesinin Martin Luther King'in yakın arkadaşları olduğunu söylüyor. "Mike Amca"nın Dynamite Hill evinde birçok gece geçirdiğini söylüyor.
Yine de, şiddete rağmen, Birmingham kampanyası için stratejik toplantılar devam etti.
"Bir keresinde babamla birlikteydim ve Klan onu aradı ve 'Zenci Drew, bu gece evini bombalayacağız' dedi. Babam, 'Beni ne için aradın? Hadi, hadi. Hemen yap. Beni aramana gerek yok. Hadi, hadi' dedi. Telefonu kapat. Babam da buradaki diğer insanlar gibi cesurdu."
Drew, Dinamit Tepesi'ndeki ailelerin haklı bir dava yürüttüklerini bildiklerini söylüyor.
Drew, "Sivil Haklar hareketi zenci Amerikalıları insan yapmakta başarılı oldu" diyor.
Drew, Dinamit Tepesi'nin zirvesine yakın bir yerde bulunan evinin önünde duruyor. Şimdi asmalarla kaplı uzun, uzun bir tuğla duvar var. Mermileri ve bombaları saptırmak için ailesinin diktiği bir duvar. Onu yırtmış değil.
Drew, "Bu duvar, şiddet ve terör karşısında eğilmemek için bir vasiyet olarak inşa edildi" diyor.
Drew, Birmingham'ın 50 yıl önceki olayları anma törenine katılıyor ve kendisini ailesi ve komşuları tarafından Dinamit Tepesi'nde başlatılan çalışmaya adadı.
Bombalamanın kardeşleri: 50 yıl sonra Birmingham kilisesinin patlamasını hatırlamak
BIRMINGHAM, Alabama (CNN) — Bir bombanın, Birmingham'ın 16th Street Baptist Kilisesi'ndeki eski kutsal saatin bir ulusu değiştirecek bir anda kilitleyip durdurmasının üzerinden elli yıl geçti.
Patlamada öldürülen dört kız, isimleri tarih kitaplarına kazınmış, sivil haklar şehitleri olarak onurlandırıldı.
Ama zar zor hayatta kalanlar da dahil olmak üzere kardeşleri ne olacak?
Dört kızın erkek ve kız kardeşleri için temellerini sarsacak, hayatlarını şekillendirecek bir olaydı. Bazıları anlayışı ve eşitliği teşvik etmeye devam edecekti. Diğerleri hala mücadele ediyor, geçen yarım yüzyıl sonra savaşıyor.
Üç eyalete dağılmış durumdalar, düşünülemez bir trajediyi paylaşıyorlar. Ancak dünyayı dolaştılar ve saçma sapan şeyleri çok farklı şekillerde anlamlandırdılar.
15 Eylül 1963 Pazar günü, Ku Klux Klansmen tarafından bir dış merdivenin altına gizlenmiş bir dinamit yığını, kilisenin bir tarafında büyük bir delik ve krater bıraktığında saat 10:22 idi. Patlama, pencereleri patlattı, yeri toz ve enkazla doldurdu ve bodrumdaki bir bayanlar tuvaletini tahrip ederek dört kızı öldürdü ve yaklaşık iki düzine insanı yaraladı.
Bombalamadan önce bile, şehrin siyah topluluğunun kalbinde — olan kilise —, sivil haklar hareketinin fonuydu. Martin Luther King Jr. da dahil olmak üzere yüksek profilli ziyaretçileri çekmişti. Yürüyüşler için bir sahne olan Kelly Ingram Park'tan dar bir köşeye oturarak toplantılar için mükemmel bir yer haline geldi. İtfaiye hortumları ve köpekler tarafından saldırıya uğrayan gençlerin tüyler ürpertici fotoğrafları arka planda kilisenin basamaklarını gösteriyor.
Bu Güney kentindeki bombalar yeni değildi. “Bombingham” takma adı iyi bir nedenle kazanıldı. O gün kilisede olan 65 yaşındaki Carolyn Maull McKinstry, bu bomba patladığında şehirde çok sayıda faili meçhul — ve soruşturulmamış — bombalı saldırı olduğunu söylüyor.
Dört kızla arkadaş olan ve “While the World Watched”'de bombalama hakkında yazan McKinstry, patlamaların hayatın bir parçası, manzaranın bir parçası olduğunu ve ailesinin ön verandasından duyulabildiğini söylüyor. patlamalar dünyayı hareket ettirirdi.
Birmingham Sivil Haklar Enstitüsü'nün içindeki bir odadan, tarihi kilisenin karşısındaki caddede, “Terörizm bizim için yeni değil” diyor. Topluluğunun terörizmi — bildiğini ve Trayvon Martin gibi isimlerin dünya tanımadan çok önce olduğunu da ekliyor.
Bu saldırı gerilimi ve bahsi yükseltti. Masum çocukları kutsal bir alanda öldürdü, bu da bombanın dünya çapında duyulmasını sağladı. Washington'daki Mart'tan birkaç hafta sonra, King'in rüyasını paylaşmayanların ayrımcı topuklarına kazdıkları gibi oldu.
Soruşturma başlangıçta fazla ileri gitmedi ve dava kapatıldı. 1971'de yeniden açıldı, ancak bir ons adaletin yerine gelmesi on yıldan fazla sürecekti. 1977'de bir zanlı cinayetten hüküm giydi ve müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Diğer ikisi, dava ikinci kez açıldıktan sonra 2000 ve 2001'e kadar ödeme yapmadı. O zamana kadar dördüncü bir şüpheli ölmüştü ve asla mahkemeye çıkmayacaktı.
Bombalama korkuyu ve değişimi ateşledi. 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası ve 1965 tarihli Oy Hakları Yasası'nın kabul edilmesine yardımcı olan çok önemli bir andı.
O sabah, 11 yaşındaki Denise McNair ve 14 yaşındaki Addie Mae Collins, Carole Robertson, Cynthia Wesley, Pazar okul dersinden sonra hazırlarken öldürüldüler.
Filmlerde, kitaplarda ve şarkılarda hatırlandılar. Plakalar, heykeller ve sanat eserleriyle anıldılar. Mezar taşlarında “şehit,” “Özgürlük yaşasın diye öldü,” ve “her şeyi sevdi— ama deli bir bombacı kendi türünden nefret etti” gibi ifadeler var.
Bu haftanın başlarında, ABD Başkentinde, ölümlerinden sonra Kongre Altın Madalyası ile ödüllendirildiler. Bu onuru kabul edenler arasında, hepsinin kendi hikayeleri olan hayatta kalan kardeşler vardı.
Bombalamadan sonra doğan bir çift kız kardeş, bilmek istedikleri bir figürün gölgesinde büyüdüler. Haberi aldığında çoktan büyümüş ve evden çıkmış bir başkası, kimliğini koruyacak ve asla Güney'e geri dönmeyecektir.
Bir başka kız kardeşi, bir boşluğu doldurmak için kurbanın ailesi tarafından evlat edinilirken, kurbanın biyolojik kardeşi hala onun yerini bulmakta zorlanıyor.
Bir de o gün dört kızla birlikte olan kız kardeş var. Hem fiziksel hem de ruhsal olarak korkunç bir şekilde yaralandı, öfkesi ve adaletsizlik duygusu hâlâ hissediliyordu.
onun gölgesinde
İkonik, neredeyse efsanevi bir ruhun gölgesinde büyümek gerçeküstü, tuhaf ve bazen kafa karıştırıcıydı. Cemaatteki hanımlar onlara biraz fazla ya da uzun süre sarıldığında ya da ellerine sarılıp onlar için dua ettiklerini söylediğinde, McNair kızları bu ilgiden ne anlaması gerektiğini bilemezlerdi.
Kız kardeşleri Denise'in kiliselerinde bir bombalamada öldüğünü ve bunun tarihte önemli bir olay olduğunu biliyorlardı, ancak ebeveynleri ayrıntıları paylaşmayı reddetti. Sordukları sorulara bir veya iki kelimelik cevaplar verildi. Belki de geçmiş hakkında konuşmak çok acıtıyordu. Babaları daha sonra bunu yüzlerine vurmak istemediğini söyleyecekti.
'Akrabalar, babanın altı ay, belki bir yıl boyunca ağlamadığını söyledi' diyor bombalamadan bir yıl dört gün sonra dünyaya gelen Lisa.
Anneleri, “yaptıysa bizim görmediğimiz yerde yaptı” diyor.
Lisa'dan dört yıl sonra dünyaya gelen Kimberly, çirkin gerçek ortaya çıkmaya başladığında 8 yaşında olduğunu söylüyor. Biri Denise'den bahsettikten sonra büyükannelerini ziyaret ediyorlardı, yaşlı kadın gizemli bir kutu getirdi ve açtı.
İçeriden, Denise'in kafasına saplanmış beton yığınını çıkardı. Ayakkabıları, çantası, o gün alerjisi için kullandığı damlalar. Kızlar büyülenmiş bir şekilde oturup dinlerken anneleri oturdu ve ağladı.
“O, bilmemiz gerektiğini hissetti,” diyor Kimberly, "çünkü o da bizim bir parçamızdı”.
Ancak, McNair kardeşlerin tam olarak anlayacağı, 1997'de Oscar'a aday gösterilen Little Girls” belgeseli için Spike Lee tarafından ebeveynleri ile röportaj yapılana kadar olmazdı. Ebeveynlerinin kendilerine sakladığı her şey ortaya çıktı. Kimberly'nin dediği gibi, film Denise'i "üç boyutlu" yaptı. Babaları filmin galalarına katılmak için farklı şehirlere gider ve her birinde hıçkıra hıçkıra ağlardı. İnanıyorlar ki, umutsuzca ihtiyaç duyduğu tasfiye buydu. Şimdi, kız kardeşler filmi ne zaman izleseler, açılış jeneriği geçer geçmez ağlamaya başlıyorlar.
Anneleri Maxine, bomba patladığında kilisenin korosunun çatı katındaydı. Molozlara gömüldüğünü bilmeden kızını bulmak için ayağa fırladı. Hastanede kocasıyla birlikte tek çocuklarının cansız bedenini teşhis edene kadar Denise'i bir daha göremeyecekti.
Maxine, “birkaç gün çığlık atmaktan kendimi alamadım,” diyor. “Sinirlerimi yatıştırmak için bana iğne yapmak zorunda kaldılar.”
Denise doğduğundan beri daha fazla çocuk sahibi olmaya çalışan çift, sessizce eve geldi.
Neredeyse tam bir yıl sonra bir kızları daha oldu ve sonra bir başkası mucize gibi geldi.
Bugün Lisa ve Kimberly annelerine huşu ve hayranlıkla bakıyorlar.
“Yatağa girip hayatının geri kalanını ağlasaydı, kimse onu suçlamazdı,” diyor Lisa. “Annem, bir bakan arkadaşının ona, ‘Maxine, Tanrı'nın ilahi bir planı olduğunu ve sadece onu takip etmen gerektiğini söylediğini söyledi.'”
Bir akşam yaz fırtınası, ailenin paylaştığı Birmingham bölgesindeki evin oturma odası tavan pencerelerini döverken, kurtarma köpekleri Banjo kucak alanı için yarışıyor.
Şimdi 85 yaşında ve Alzheimer'dan muzdarip Maxine, köpeği — “alın şu şeyi yere.” savuruyor. Gözlerini kapatıyor ama dinlemeyi asla bırakmıyor. Konuşma Denise'in ne olabileceğine dönerken Maxine'in gözleri açılır.
Denise'in başkaları için ayağa kalktığı hikayelerini hatırlayan Lisa, "Harika olurdu" diyor. “Bir doktor, avukat veya politikacı.”
“Sanırım Birmingham'ı terk ederdi. Ben sadece onun maceraperest olacağını düşünüyorum, dedi Kimberly. “Ve eminim ki annemle babama istedikleri torunları verirdi.”
“Torunlarımız var,” diyor Lisa, Banjo'yu sıkıyor.
“Siz ikiniz delisin!” Maxine kahkahalarla uluyor.
Daha sonra, 50 yıl önce kaybettiği ve aklı erirken bile unutmadığı ilk çocuğunu düşündükçe yüzü bir an için ciddileşiyor.
“O dünyanın yanından geçip gitmesine izin vermeyecekti.”
Diğer kızları, Denise'inkinden farklı bir zamanda reşit oldu. Onların dünyası daha entegreydi. Kız kardeşlerinin fedakarlığının meyvelerini topladılar.
Kimberly McNair Brock şimdi 44 yaşında evli ve annelerinin birincil bakıcısı olarak hizmet ediyor. Aynı zamanda bütünsel beslenmeye odaklanan bir şef.
48 yaşındaki Lisa bekar ve hayvanları insanların iyileşmesine yardımcı olmak için kullanan kar amacı gütmeyen bir kuruluşta çalışıyor.
Kaybettikleri kız kardeş için hayatlarını yaşamak zorunda olduklarını hissetmeseler de Kimberly, anonim olmadan ve gözleri ona çevrilmiş olarak doğduğunu hissettiğini söylüyor.
“İnsanlar ben buraya gelmeden önce beni tanıyordu”, diyor. “kimsenin sana olduğun kişi olma fırsatı vermesinden önce zaten ölçülüydün.”
Ayrıca, kendisinden yaklaşık 17 yaş büyük kadınlara ilgi duyduğunu söylüyor, Denise hala hayatta olsaydı aynı yaşta olurdu, bu bir boşluğu doldurmak için bilinçsiz bir çaba.
Kız kardeşler, Denise'in mirasını onurlandırmak için bir görev hissediyorlar. Lise öğrencilerine sivil haklar hareketi hakkında bilgi veren bir program olan Sojourn to the Past'a katılırlar. Lisa, dört kızın hafızasında — “insanlara yapamadıklarını yapma şansı veren bir burs fonunda da faaliyet gösteriyorlar,” diyor.
Dahası, konuşmanın onlara ait olduğunu biliyorlar.
Yetişkin hayatlarının çoğunda, babaları Chris McNair aile sözcüsü olarak görev yaptı. Ancak uzun süredir 87 yaşında olan ilçe komiseri, 2006 yılında rüşvet almaktan suçlu bulundu ve ardından felç geçirdi. Kısa süre önce federal bir hapishane sağlık tesisinde iki yıl hizmet ettikten sonra serbest bırakıldı.
Yol boyunca, Lisa ve Kimberly adım atmayı öğrendi. Kız kardeşlerine, ailelerine olanlar, sahip olmaları gereken Amerikan tarihinin bir parçasıdır.
Denise'i hiç tanımamış olsalar da, anlatacakları kız kardeşlerin hikayesidir.
‘Benden daha diplomatsın’
Ağabeyi üniversiteye gittikten sonra kendi odası olabilirdi ama Dianne Robertson küçük kız kardeşi Carole ile paylaştığı yatak odasında kalmayı tercih etti. İkisi, beş yıl arayla geceleri radyo dinlerdi. 1950'lerin sonlarıydı ve rock ‘n’ roll hakimdi.
“Bütün şarkıları biliyordu,” diyor Dianne. “‘In the Still of the Night,’ bunu gerçekten beğendi.”
Dışarıda, Carole sık sık Dianne ve arkadaşlarıyla takılırdı. Sinemada, genç kız, Dianne ve diğerleri, siyahların kümelendiği üst balkondan buz ve patlamış mısır atmak gibi "her türlü şeytan" dediği şeye korku içinde bakardı. aşağıdaki beyazlar. Erkek arkadaşları genç kızlara kollarını doladığında, Carole nefesi kesilir ve "Anneme söyleyeceğim!" derdi.
“Bu’ hepimizin hatırladığı şey. Dianne, herkesin küçük kız kardeşi olduğunu söylüyor. Anne babamıza söylememesi için ona rüşvet vermemiz gerekiyor.”.”
Her ikisi de eğitimci olan Robertson'lar, çocuklarını başarıya ulaşmak için yetiştirdiler. Aile, siyah rol modelleriyle zengin, sıkı sıkıya bağlı bir toplulukta yaşıyordu: işletme sahipleri, avukatlar, doktorlar, vaizler ve öğretmenler. Pazar günleri, akşam yemeğinden sonra aile, sadece beyazların yaşadığı mahallelerdeki büyük, güzel evleri hayranlıkla gezerdi. Üniversiteye gitmek ve hayaller için çekim yapmak verildi.
Ama geldikleri yer mükemmel olmaktan uzaktı. Birmingham'daki mahallelerine çok fazla patlama olduğu için “Dinamit Tepesi” adı verildi. Ebeveynleri onları çirkinliğin çoğundan korudu. Çocukların geceleri yalnız dışarı çıkmalarına asla izin verilmezdi. Aileleri arkada oturmanın onur kırıcılığını hissettikleri otobüslere binmelerine izin vermek yerine onları sürmekte ısrar etti.
Yine de hiçbir barınma onları karanlıkta tutamazdı. Dianne, annesi arkadaşlarıyla tartışırken kulak misafiri olduğunu hatırlıyor. İyi paralarını şehir merkezinde harcamaktan ve bu kolaylıkları sadece beyazlara ayıran mağazalarda ayakkabı ya da giysi deneyememekten rahatsız oldular. Çocuklarının hâlâ ayrı olan okullarında aldığı kitapların, beyaz öğrencilere verilenlere kıyasla daha soluk olduğunu biliyorlardı.
1963 yazında, Dianne'nin Atlanta'da iki yıllık bir koleji vardı. Kuzeydeki akrabaları ona New York'taki bir palto fabrikasında iş bulmasına yardım ettiğinde ilk kızına hamileydi.
Bir teyzenin yanına taşındı ve Birmingham'daki ailesiyle iletişimini sürdürdü. Dianne'nin küçük kız kardeşinden aldığı son mektup Haziran'da geldi. Irk sorunları üzerine bir kilise komitesinde görev yapan Carole, bir gençlik konferansında 16. Cadde Baptist Kilisesi'ni temsil etmek üzere seçildiği için heyecanlıydı. Hiç katılamadı.
15 Eylül'de, teyzesi aradığında Dianne diğer aile üyeleriyle birlikte ziyarete gidiyordu.
“Teyzem bana bombalamadan bahsetti”, “ve birden bayıldım.” Biraz sonra annesiyle konuştu. Babasının konuşamadığını söylüyor. Carole'un cesedini teşhis etti ve eve geldiğinde verandadaki bir kapıyı çok sert çarptığı için ikiye böldü. On yıl sonra, büyük bir kalp krizinden ölecekti. Dianne, kızına olanları asla atlattığını düşünmüyor. Ağabeyi, iki yıl önce ölene kadar kızgın ve acı içinde kaldı, diyor.
“Kalpleri kırıldı” diyor. “Koruyucu olmaları gerektiğini düşündüler ve bu konuda yapabilecekleri hiçbir şey yoktu.”
Dianne, Carole öldükten bir gün sonra Birmingham'a uçtu. Ailesi işlerle meşguldü, o salı için cenazeyi planlıyorlardı. Annesi, Carole'un bombalama günü giydiği kıyafete uygun bir kıyafet seçmişti: beyaz bir elbise ve o trajik sabah Pazar okulunu takip edecek olan gençlik servisi için özel olarak seçilmiş ilk küçük tulumu. Öğleden sonra, King ve Rev. Ralph Abernathy de dahil olmak üzere sivil haklar liderleri Robertsons'a geldi ve onlardan planlarını yeniden gözden geçirmelerini istedi. Bir gün sonra planlanan dört kız için ortak bir cenaze törenine katılmalarını istediler. Ailesi, Dianne'nin kararlarını desteklediği bu fikri aktarmayı seçti.
Dianne, “Dünya üzgün ve incindi, ama bizim ailemizin kederiydi”, diyor. “Bunun gerçekten takdir ettiğim bir mahremiyeti vardı.”
Dianne New York'a döndü ve çocuğunun babasıyla evlendi. Kızları doğduğunda adını Carole koymuşlar. Daha sonra ikinci bir kızları olacak olan çift, her zaman Birmingham'a yerleşeceklerini varsaydılar. Ama bombalamadan sonra Dianne asla yapamayacağını söyledi. Queens College'a kaydoldu.
“Birmingham'da veya Güney'de olmamak bana çok yardımcı oldu”, diyor. “New York'ta, beyaz Amerika'ya yepyeni bir bakış açısı getirdim. Birlikte çalışıyorduk. İyiliği ve iyiliği gördüm.”
Yıllarca sadece birkaç yakın arkadaşına ablasının başına gelenleri anlattı. Hakkında konuşulamayacak kadar korkunçtu ve kimsenin onu bir onur nişanı olarak taktığını düşünmesini istemiyordu. Carole'u kaybetmekle ilgili hiçbir şey onurlu hissettirmedi.
Şimdi 69 yaşında ve boşanmış olan Dianne Robertson Braddock, 40 yıldır Laurel, Maryland'de yaşıyor ve burada geçmişin simgelerini taşıyor. Carole'un annesinin aile örtüsünde sakladığı portreleri artık onunla. Diğer kurbanların çoğu kardeşleri gibi, o da dört kızın sanatsal tasvirlerine sahip.
Ciddiye meyilli, hevesli bir okuyucu ve klarnetçi olan bir kız kardeşi ve kuşağını ve tüm rozetlerini sergilemeyi seven gururlu bir İzci Kızı anlatıyor. Carole düşünceli ve dikkatli bir dinleyiciydi. Ailenin bebeği olmasına rağmen, büyük kardeşleri arasındaki tartışmalarda arabuluculuk yapıyor.
“Benden daha diplomat olurdu”, diyor Dianne. “Diplomat, politikacı, tarihçi olabilirdi.”
Diane, kariyerini eğitim alanında geçirmiş, kendisinden önce gelen kadınlar ve merhum kız kardeşi gibi başkalarının hayatlarını iyileştirmek için çalışmıştır. Bir öğretmen olan anneanneleri, Birmingham'da ilk siyah PTA'yı kurdu. Anneleri kendini seçmen kaydı hareketine kaptırdı. Dianne lise öğrencisiyken el ilanları dağıttığını hatırlıyor. Geçen Haziran'da ABD Yüksek Mahkemesi'nin Oy Hakları Yasası'nın bir kısmını iptal eden kararı, onu ürpertiyor.
Ablasının hatırasının nasıl canlı tutulduğuyla gurur duyuyor. Chicago'daki üç öğrenim merkezi onun adını taşıyor. Carole Robertson Günü, her yıl, gençliği güçlendirmek için var olan ve annelerinin önderlik ettiği ulusal bir organizasyon olan Jack ve Jill of America'nın bölümleri tarafından gözlemlenir.
En büyük pişmanlığı ise ablasını bir yetişkin olarak tanıyamamaktır. Carole onun “küçük kız kardeşi” olduğunda, beş yıllık bir yaş farkı önemli görünüyordu. Bugün, bunun bir anlamı olmayacağını biliyor.
Bir kurban, iki bakış açısı
61 yaşındaki engelli bir gazi olan Fate Morris dikkatli hareket eder. Konuşması hafif bozuk, 10 yıl önce geçirdiği açık kalp ameliyatı sonrası geçirdiği felç sonucu vücudunun sağ tarafı kısmen felçli.
Kız kardeşi Cynthia, Wesley'lerle yaşamaya gittiğinde, bekar bir anne tarafından büyütülen sekiz çocuklu bir ailenin bebeğiydi. Zekiydi ve Wesley'lerin potansiyeliyle dolup taşıyordu; kendi çocukları olamayan her iki eğitimci de annelerinin besleyemeyeceği şekilde onu besleyebiliyordu.
“Ona aşık oldular ve onu daha iyi okullara gönderebilirler” diyor. “Onu çok özledik, ama hepimiz bunun en iyisi olduğunu biliyorduk.” Yine de hafta sonları eve gelirdi, Pazar günleri Wesley'lere dönerdi, diyor. Ona göre, Morris olmaktan asla vazgeçmedi.
Aklında, ayrıldığında 10 ya da 11 yaşındaydı. Kanıt olarak, anneleri tarafından yapılmış bir elbise içinde bir portresini gösteriyor ve fotoğrafın Cynthia 9 yaşındayken çekildiğini söylüyor. yaklaşık 6 yaşındaydı. Akrabalar resmi bir evlat edinme işlemi yapılmadığını söylediğinde kimin haklı olduğunu bulmak zor olurdu.
Hafıza acımasız bir silah olabilir ve Cynthia öldüğünden beri Fate'e musallat oldu ve onu dövdü.
Patlamayı duyduğunda ve hissettiğinde 11 yaşındaydı ve evde, kiliseden üç blok ötedeydi. Sokakta öfkeli bir kalabalığın dışarıda toplanmış olan polise bağırdığını gördü. 14 yaşındaki bir arkadaşıyla enkazın kaldırılmasına yardım etmeye başladığını söylüyor.
'Biri, 'burada başka bir ceset daha var' demişti,' diye hatırlıyor, gözyaşları akmaya başladı. “Sonra duyduğum son şey, ‘burada bir vücudum var ama kafası yok.'”
Bulunduğu güne kadar 16. Cadde Baptist Kilisesi'ne gittiğini bilmiyordum' diyor.
Kader, 50 yıldır her gün sabah saat 4'te o anı ve nasıl tepki verdiğini hatırlayarak ağladığını söylüyor. O kaçtı. Kalamazdı. Ve bunun için kendini affedemez.
Birmingham'ın hemen dışındaki karanlık panelli evinde hıçkıra hıçkıra ağlıyor. “I’m çok üzgünüm. Çok üzgünüm. Arkadaşım ‘Kalmalısın’ dedi,’ ve ben kalmadım. Onu gömülü bıraktım. Elli yıldır bununla yaşıyorum. … Onun için ne yapabilirdim? Onu bıraktım. Gittiğini biliyordum ama beni rahatsız eden onu terk etmiş olmamdı.
Bu yıllarca sakladığı bir sırdı. O gün orada olduğunu annesine hiç söylemedi.
Kader, hayatta kalan hiçbir kardeşin yapmadığı gibi açıkça ağlar. Bunun, taşıdığını söylediği suçluluk duygusundan kaynaklandığını tahmin ediyor. Kendisini aşan duygularla başa çıkmak için hiçbir zaman yardım almadığını söylüyor. Psikiyatristlerle tanıştığını söyleyerek denedi, ancak hikayesine inanmadıklarını söyledi. O sırada neler olduğunu anlamayan genç doktorların cehaletini suçluyor.
Cynthia'nın dört kızdan üçü için düzenlenen cenaze töreninde King'in bir methiyesi vardı. Kader, Wesley'ler kendi adlarını paylaşan kız kardeşinin tabutunun yanında yerlerini alırken, ailesinin en arkada durduğunu söylüyor.
“Annemi neredeyse ayakta tutmak zorunda kaldık” diye hatırlıyor.
Yıllar geçtikçe ve medyada Cynthia Wesley'den bahsedilirken, annesine bu ismi duymanın onu rahatsız edip etmediğini sorduğunu söylüyor. Ona öyle olduğunu söyledi. Bu konuda bir şey yapmak isteyip istemediğini sordu. "Hayır" dedi. Adını çamura sürüklemek istemiyorum.
Ama annesi 1988'de öldü ve Morris'in hayatta kalan tek kardeşi olduğunu söyleyen Fate, onun hiç yapmadığı savaşlara girmesine yardım etti. Cynthia'nın hiç evlat edinilmediğini kanıtlamak için bir avukat tuttuğunu söylüyor. Doğum belgesinin kopyalarına ve Cynthia'nın doğum adını ve gerçek ebeveynlerini listeleyen 2002 yılında onaylanmış ölüm belgesindeki bir değişikliğe işaret ediyor.
Bir noktada, onun ölümünün tazmin edilmesini umduğunu söylüyor, ancak bugün gelecekse, bunun uzun zaman önce olması gerektiğine inanıyor.
Şimdilik, tarih kitaplarında, tarihi işaretlerde ve mezarında kız kardeşinin adının Morris olarak değiştirilmesinden mutlu olacağını söylüyor.
“Annemi mutlu edeceğini biliyorum”, diyor. “Ve bu bana huzur verebilir.”
Kaderin mücadelesi birdir, 63 yaşındaki Shirley Wesley King ona acır, ancak o, Cynthia'nın olduğu yerdedir ve farklı bir görüşe sahiptir.
Siyah toplulukta resmi olmayan evlat edinmelerin uzun bir geçmişi var, diye açıklıyor. Shirley, Cynthia gittikten sonra 1964'te aileye katılacak olsa da, hem o hem de Cynthia bu şekilde Wesley oldular.
Shirley, bekar bir anne tarafından yetiştirilen dört kız çocuklu bir ailenin en küçüğüydü. Yemek pişiren, temizlik yapan ve başkalarının çocuklarına bakan annesi, kızlarına sürekli kitap okuturdu. Shirley öğrenmeyi yuttu.
Umutsuzca üniversiteye gitmek ve sosyal hizmet uzmanı olmak istiyordu ama üniversitenin annesinin karşılayabileceği bir şey olmadığını biliyordu. Shirley'nin açlığını — gören ve Wesley'lerin — olduğunu bilen bir öğretmen, onun hayallerini gerçekleştirmesine yardımcı olacaktır.
1963 sonbaharının sonlarında, bombalamadan sonra öğretmen, Shirley'nin annesine Wesley'lerden ve Cynthia'ya kendi çocuklarıymış gibi davrandıklarından bahsetti. Wesley evindeki başka bir çocuğun yaralarını iyileştirmeye nasıl yardımcı olabileceğini ve Shirley'ninki gibi hırsları olan bir kızı destekleyecek araçlara sahip olduklarını açıkladı.
Bu ilginç bir teklifti ama Shirley'nin annesi bunun onun kararı olmadığını biliyordu.
Annem bana bu aileyi ziyaret etme konusunda ne düşündüğümü sordu. Shirley, 'Üniversiteye gitmeyi çok isterim' dediğimi hatırlıyor. “dedi, ‘pekala, ben de üniversiteye gitmeni istiyorum.'”
Wesley'lerle olan ilişkisi yavaş yavaş büyüdü. Çift ilk olarak bir ziyaret için geldi ve yanlarında Tootsie adında bir cockapoo olan aile köpeğini getirdi. Aylar boyunca, birçok ileri geri ziyaret izledi. Aileler birbirini tanıdı ve saygı duydu. Shirley, Nisan 1964'te yanlarına taşındığında, karma bir ailenin parçası olmaktan keyif aldığını söylüyor. Biyolojik ailesi okulun yakınında yaşıyordu, bu yüzden onları görmeyi hiç bırakmadı. Ama Wesley'leri de anne babası olarak adlandırırdı.
Shirley, Cynthia'dan 18 ay daha gençti ve bazı açılardan Cynthia'nın bıraktığı yerden adım atmış olsa da, hiçbir zaman onun yerine geçecek bir kız gibi hissetmedi. Olması mümkün değildi, diyor. Cynthia, Wesley evinde “sabit bir ruhtu”, diyor, gözleri dolu dolu. Hepsinin bir uzantısı — kendisi de dahil.
“Bir dereceye kadar onun yerine geçebilirdim” diyor, ama onlar farklı insanlardı. “O klarnet çalardı. Ben yapmadim. Piyano çaldım.”
Shirley'nin her gün çalıştığı piyanonun üzerinde büyük bir Cynthia portresi asılıydı. Bir zamanlar Cynthia'ya ait olan ikiz yatakta uyudu ve sürekli Cynthia hakkında konuşan bir büyükanneyle aynı yatak odasını paylaştı. Wesley'lerin kaybettiği kız hakkında gözyaşları vardı ama Shirley, “Ellerinden geldiğince hayata odaklanmak istediler” diyor.
Orada olmasının Wesley'lerin başa çıkmasına ve bir süreklilik görüntüsü bulmasına yardımcı olduğunu biliyor. Ama şimdi Dallas'ta yaşayan Shirley, karşılığında da aynısını aldığını biliyor.
Onlarla birlikte dünyası açıldı. Çiftin paylaştığı aşk ona ilham verdi. Yüksek öğrenime ve farklı çevrelere erişmenin ötesinde yeni tutkular geliştirdi.
Wesley'ler, farklı inanç, ırk, sosyoekonomik ve etnik kökenden insanları bir araya getiren bir organizasyona dahildi. Shirley, farklılıklardan korkmamayı, zor konuşmaları benimsemeyi ve iyiyi aramayı öğrendi.
Doktora derecesi aldı. sosyal hizmet alanında öğretmenlik yaptı ve bir üniversitede dekan yardımcısı oldu. Etik ve çeşitlilik hakkında kurslar verdi ve diyalogları teşvik etti. Güney Yoksulluk Hukuk Merkezi'nde aktif oldu ve — hayatının nasıl değiştiğine bir selam vererek — uzun süredir koruyucu aile ve evlat edinme alanlarında çalışmalar yaptı.Çocuk refahı alanında çalışan insanları eğitmiş, kurumlara ve gönüllülere danışmış, müstakbel ve mevcut ailelere tavsiyelerde bulunmuştur. Bugün klinik psikolog olan kocasına akıl sağlığı ve madde bağımlılığı tesisi işletmesinde yardımcı oluyor.
“Kaybınız ne olursa olsun, değiştiremeyeceğiniz şeylere değil ” olumluya odaklanmalısınız”, diyor. “Ve affetmeyi öğrenmelisin. Öfkeye tutunursan, sonunda en büyük düşmanın olursun.'
Sol ayakta
O kilise banyosundaki patlamadan sadece bir kişi sağ kurtuldu ve o da kurban Addie Mae Collins'in küçük kız kardeşi Sarah Collins'di. O sırada 12 yaşındaydı, sekiz çocuklu bir ailenin en küçüğüydü ve her şeyi hatırladığını söylüyor.
"Beşinci küçük kız" olarak adlandırılan Sarah, o gün ciddi şekilde yaralandı ve hayatının çoğunu görmezden gelindiğini hissederek geçirdi. Bazen o da ölseydi dünyanın onunla daha fazla ilgileneceğini düşünüyor.
O ve Addie o sabah Pazar okulunu asmışlardı ve bodrumdaki bayanlar salonunda saklanıyorlardı. Sarah, ders bittikten sonra Denise, Carole ve Cynthia'nın kendilerine geldiklerini görmek için kapıdan dışarı baktı. Hızla içeri girdi ve ellerini yıkamak zorundaymış gibi yaparak lavaboya gitti. Addie onun yanında duruyordu.
Diğer üç kız salona geldi. Sarah, dört ya da beş dakikadan fazla birlikte orada olmadıklarını söylüyor. Denise, Addie'den elbisesinin kuşağını bağlamasını istedi. Sarah omzunun üzerinden baktı, elleri hâlâ lavabodaydı ve izledi.
“O ses,” diyor, “bu’ ruhumda. Şimdi hala atlıyorum. O bombayı uykumda duyuyorum.
Oda parçalara ayrıldı. Geride, Diane McWhorters'ın ufuk açıcı kitabı “Carry Me Home”'de anlatıldığı gibi, duvarda yediye yedi ayak büyüklüğünde bir delik ve bir buçuk metre genişliğinde ve iki metre derinliğinde bir krater vardı. bodrum duvarı batı duvarına çarpmıştır.
Pencere patladı. Sarah'nın gözlerine, yüzüne ve göğsüne cam sıçradı. Kör oldu ve “Addie! Addie!” Yanıt gelmedi.
İnsanlar Sarah'nın enkazın altında bulunduğunu ve tezgahların olduğu ayrı bir odada olduğunu ve onu kurtaran şeyin bu olduğunu söylediler. Ama hafızası farklı. Salondaki o lavaboyu hiç terk etmediğini ve ayakta durmadığını söylüyor.
“Tanrı beni yere düşürmedi’,” diyor.
Kiliseye giden biri tarafından kollarının altından alındı ve dışarı çıkarıldı.
Daha sonra, yanında 15 yaşındaki kız kardeşi Janie ile Addie'nin nerede olduğunu sordum. Addie'nin sırtını incittiğini ve yarın beni ziyarete geleceğini söylediğini hatırlıyor Sarah. “Üzülmemi istemedi.” Janie'nin bir hemşireye Addie'nin öldürüldüğünü söylediğini duyunca gerçeği öğrendi. İki aydan fazla bir süre hastanede kaldı ve Addie için ağladı.
Sağ gözünü kaybetti ve daha sonra protezle değiştirilmesi gerekecekti. Sol gözünde hala bir cam parçası var ama acımadığını söylüyor. Bir genç olarak glokom geliştirdi, ancak doğru doktor ve gözlük sayesinde bunun dışında gayet iyi gördüğünü söylüyor.
Eve döndüğünde, annesinin Addie konusunda ona odaklanamayacak kadar üzüldüğünü söylüyor. Onun yerine Janie devreye girdi.
Sarah'nın yüzü camla kaplanmıştı. Göğsüne bir parça daha saplanmıştı. Doktorlar ellerinden geleni çıkardılar ama dahası da vardı.
Sarah, 'yüzeye çıktığı zaman yüzümden camı seçiyor', diyor Sarah.
Yabancılar onu teselli etmek ya da sarılmak için uzanmadı, diyor. Yaralı görünümünün onları korkutup korkutmadığını merak ediyor. Aylarca okulu kaçırdı, geride kaldı ve geri döndüğünde öğretmenlerinden birinin ona karşı pek sabrının olmadığını söyledi.
'Bana yapılan muameleden dolayı içimde ölü gibi hissediyordum' diyor.
Yabancılar, öğretmenler, ona yardım edebilecek durumda olan kişiler tarafından — görmezden gelinme hissi Sarah ile birlikte kaldı.
Evde kimse bombalama hakkında konuşmadı.
Ailesi mücadele etti. 1967'de vefat eden babası, annesi temizlikçi olarak çalışırken bir Çin lokantasında masaları doldurdu. Addie gidene kadar Sarah, üç kız kardeşle — “ikisi başında, ikisi de ayaklarında,” bir yatağı paylaştı.
Sarah, McNair, Robertson ve Wesley kardeşlerin sahip olduğu rol modelleriyle çevrili olarak büyümedi. Buna rağmen, hemşire olmayı hayal ettiğini söylüyor. Çizim yapmayı seven Addie, bir sanatçı olurdu, diyor.
Anneleri kararlı bir kilise müdavimiydi. 16th Street Baptist Kilisesi'ne gittiler ve koroda şarkı söylediler. Ancak yaklaşık dokuz ay sonra tekrar açıldığında Sarah içeride olmaya dayanamadı. Diğer kurbanların aileleri orada teselli bulurken, iki ya da üç hafta içinde Sarah'nın ailesi gitmeyi bıraktı.
Hiç danışmanlık almadı ve bunun için çok geç olduğunu düşünüyor. Daha sonra acıyı dindirmek için alkole ve esrara yönelirdi. İkisi de onu daha az incitmedi.
Liseyi bitiren 62 yaşındaki Sarah, 'kurtulmak zorundaydım', diyor. “Bana yardım eden tek şey Tanrı'ya yaklaşmaktı,” bunu 1986'da yaptı.
İki başarısız evliliği vardı ve çocuk sahibi olamamıştı.
“Annem asla çocuk sahibi olmayacağımı söyledi,” diyor, “çünkü midemde hâlâ cam var.”
2000 yılındaki doğum gününde, yıllar önce liseye birlikte gittiği George Rudolph ile evlendi. Onun ifadesini duyduğunda hala ağlıyor.
Oturma odalarındaki sehpa hatıralarla dolu. Yıllardan beri bazıları sararmış makaleler bir yığın halinde duruyor. Sivil haklar dönemiyle ilgili kitaplar dengeli yığınlarda. Birini açarak hastane yatağında eski bir siyah beyaz fotoğrafını gösteriyor, bandajlar hâlâ gözlerini kapatıyor. Bu tarihi dipnotların arasında takdir belgeleri, bir şehrin anahtarı, bir üniversiteden gümüş bir kupa vardır; bunların hepsi onun kim olduğunu onurlandırmak içindir.
Ancak bu şeyler sadece belirteçlerdir. George'da bulduğu mutluluk ve Rab'de bulduğu kurtuluş ne olursa olsun, Sarah zaman zaman içini ısıtıyor.
Hayatını unutulmuş hissederek yaşadı. Her üç cinayet davasında da ifade verdi, ancak onu öldürmeye teşebbüs için hiçbir zaman bir dava olmadığı gerçeğine itiraz etti.
Son iki davayı kovuşturan Doug Jones, Sarah'nın ifadesinin önemini övdü. Ancak, 1971'de devlet soruşturmayı yeniden açtığında, cinayete teşebbüs için zamanaşımının çoktan geçtiğini söyledi.
Sarah ayrıca kız kardeşinin ölümünden yabancıların yararlanmasına ve — dört kızın adına burs verilmesine ve hiçbir şey almadığını söylemesine içerliyor.
“Yaşayanlar için bir şeyler yapacaklarını sanıyorsunuz ama ölüler daha çok oluyor, ben size söyleyeyim,” diyor.
Resmi olarak hiçbir şey yapmadılar — “Yine de,” diyor ama Sarah ve kocası, onun çektiği acıların ve kız kardeşinin kaybının tazmin edilmesini umuyorlar. George, Boston Maratonu bombalamasından ve 11 Eylül'den sağ kurtulanlar haklarını aldılar, diyor George, neden o olmasın? Vur, diye ekliyor, öğrenciler tarafından zorbalığa uğrayan bir otobüs izleyicisi yüzbinlerce nakit geldi.
Bu nedenle bu yılın başlarında, o ve Cynthia Wesley'nin biyolojik kardeşi Fate Morris, dört kızı vermek için bir yasa tasarısı imzalarken, Başkan Barack Obama'nın yanında olmak üzere Washington'a davet etmekten kaçındılar. ölümünden sonra, Kongre Altın Madalyası. Madalya değil, para istediklerini söylediler o zaman. Ancak aylar sonra, gerçek madalyaları almak için 10 Eylül törenine katıldılar.
Sarah'nın bakış açısında bir ironi var. Göz ardı edildiğini hissediyor ama kendini ortaya koymaktan hoşlanmıyor. Spike Lee, bombalamayla ilgili çok beğenilen belgeselinde yer alması için ona yaklaştığında, reddetti, çünkü ona hiçbir şey ödemeyeceğini söylüyor.
“Bu’bu yüzden kimse beni bilmiyor”, diye itiraf etti, pişman olmadığını söylemeden önce.
“Good Times” adlı TV şovundaki rolüyle tanınan aktris Bern Nadette Stanis, hayatıyla ilgili önerilen bir sahne performansında Sarah rolünü oynamak istediğini söyleyerek ziyarete geldiğinde, Sarah filme bir göz attı. sözleşme imzalamış ve imzalamayı reddetmiştir. Doğru görünmediğini söylüyor.”
Geçen Kasım ayında, bir Birmingham News makalesi sadece ona odaklandı. Çerçeveli ve evinde belirgin bir şekilde yer alıyor.
Yanında, onun için daha fazla olmasa da çok şey ifade eden bir şey asılı. Dört kızın, onurlandırıldığı bir etkinlikte kendisine verilen büyük bir karakalem, yine de neyin kaybedildiğini gösteren bir sanat eseri. Ama bu resimde beşinci bir kız var — Sarah.
Arka planda değil, önde ve ortada oturuyor. Ve Sarah'ın koluyla birlikte oturan Addie, ölümleri değişime yol açacak, yabancılara dokunacak ve kardeşlerin geleceğini şekillendirecek dört kızdan biri. Yolları ayrılsa ve anıları değişse de, sonsuza dek bir tarihi paylaşacaklar.
Birmingham'ın 16. Sokak Baptist Kilisesi sergileri, acı çekmenin, iyileşmenin hikayesini anlatıyorBir ziyaretçi, 15 Eylül 1963'te kilisenin beyaz üstünlükçüler tarafından bombalanmasında öldürülen dört kız hakkında Birmingham'ın 16. Sokak Baptist Kilisesi'ndeki bir sergiyi izliyor. (Alabama Güç Vakfı)
Alabama Güç Vakfı tarafından
15 Eylül 1963'te 16. Cadde Baptist Kilisesi'nin bombalanmasının öyküsü ve bunun sonucunda yaşanan trajedi, uzlaşma ve bağışlama, hürmet ve haysiyetle anlatılmalıdır.
Şimdi, o günün hikayesi, Birmingham kilisesinin alt katında, kutsal alanın hemen altında hareketli ve profesyonel bir şekilde sunuluyor. Bu dokunaklı bir hikaye - dört masum kızın kaybı, acı çekme ve iyileşme ve kiliseden dünyaya devam eden bir mesaj.
Theodore “Ted” Debro Jr., duvarlarında kelimeler, fotoğraflar, eserler, Kutsal Yazılardan pasajlar ve alıntılar içeren paneller bulunan geniş odaya bakarken, kiliseye giren herkesin yüreğine dokunan olayların yeni anlatımı üzerine düşünür.
Kilisenin mütevelli heyeti başkanı ve değişikliklere öncülük eden adam Debro, “İnsanların, özellikle de ayrımcılık vizyonu olmayan veya insanların neleri feda ettiğini bilmeyen gençlerin burada neler olduğunu bilmeleri gerekiyor” dedi. “O Pazar günü 'A Love that Forgives' konulu Pazar okul dersini hatırlayarak, Hristiyanların birbirini önemseme ve onu daha iyi bir dünya yapma mesajını duyuyoruz.”
Debro, Alabama Güç Vakfı ve diğer duyarlı toplum kuruluşlarının yeni yorumu mümkün kılmasından önce bu alanı gösteren fotoğrafları bulmak için iPhone fotoğraflarına geri dönüyor. “Bina temeli desteklenmişti, ama tuğlaların etrafındaki açıklığı görüyor musunuz? Duvarlardan dışarıyı görebiliyordunuz. Bombalamadan sonra bariz nedenlerle bazı onarım çalışmaları yapıldı ve yıllar içinde başka işler yapıldı, ancak bu, bu alanı doğru bir şekilde kullanmamızı sağlayan proje oldu.”
Ziyaretçi için zaman tersine kayar. Her yeni oluşturulan panel, kilise üyesi ailelerden toplanan ve hikayeyi kapsamlı bir anlatımla bir araya getiren bir tarihçi tarafından bağlam içine konan fotoğraflardan yararlanıyor. Sıralanan sergiler, şehrin inşasına, topluluğun inşasına, kilisenin kendisine ve medeni haklar savaşına odaklanıyor.
Debro, dört kıza adanan bir sonraki sergiden önce dikiliyor: Addie Mae Collins, Carole Robertson, Cynthia Wesley ve Denise McNair. "Anıtlarını bu alana, patlama olduğunda bulundukları banyonun yanına yerleştirdik" dedi. Bir Tatil İncil Okulu enstantanesi, mutlu zamanlarda kilise üyelik kartlarının siyah-beyaz fotoğraflarının yanında asılı olduğu üç kızın gülümseyen görüntülerini gösteriyor.
Diğer yeni sergiler, bombalama ve sonrasında toplumda yer edinmek, Kutsal Yazıları “Affeten Bir Aşk” ı yaşamak ve cemaatin topluluğuna olan bağlılığı hakkında daha fazla ayrıntı sağlıyor.
Kırmızı minderli sıralarla küçük bir alan olan Deneyim Odasına adım atan ziyaretçiler, röportajlar, tarihi fotoğraflar, hareketli müzik ve günün gerçekliği ile heyecan verici bir video ortaya çıkarken karanlığa gömülüyor. Görüntülü, sesli ve her zaman var olan bir inançsızlıkla anlatılıyor. Bomba anının ani titreşimi, tarihi değiştirdiği gibi duyuları da sersemletir. Işıklar dönerken yan tarafta duran bir saat 10:22'de donuyor, tam da sıradan Pazar gününün kayıpla eş anlamlı hale geldiği saat.
Bu yorumun çok azı vakfın hediyesinden önce buradaydı. Buraya her yıl yaklaşık 100.000 ziyaretçi yürüyerek veya grup turlarıyla geliyor. Debro, bir ziyaretçi merkezi, insanların tepki gösterebilecekleri ve tepkilerini tartışabilecekleri alanlar - belki de yemekle - ve hem orijinal kilise mimarı Wallace Rayfield'ı hem de kilisenin yaratıcısı John Petts'i onurlandıran bir müze gibi olası sonraki adımları düşünmediğinde bazılarına rehberlik ediyor. Kutsal alandaki Galler Penceresi.
Debro, "Rehberlerimizin çoğu, ya hareketin parçası olan ya da bir şekilde olayları deneyimleyen emekli insanlardır" dedi. "İster o pazar burada olsunlar, isterse hikayeyi anlatan bir akrabaları olsun, hepsinin farklı deneyimleri var." Debro'nun turları, Atlanta'daki Ebenezer Baptist Kilisesi'nde trajik haberi öğrendiğinde balkonun ön sırasında oturma deneyimini içeriyor.
Bazı kelimeler ve anlar, geçen zamana rağmen hala duyguyu tetikliyor. O gün kilisede duran sunağın üzerinde yazılı olan Kutsal Yazılardan bir kısmını yüksek sesle okurken, Debro'nun sesi çatlıyor ve son sözlerini fısıldıyor: "Seni lanetleyenleri kutsa, senden nefret edenlere iyilik yap."
Bu tür reaksiyonlar olağandışı değildir. "İnsanlar bu kiliseye girerken bile duygulanıyorlar. Bazen oturup meditasyon yapıyorlar ve şimdi bu sergiler ve Deneyim Odası ile hikaye daha da öne çıkıyor. Kolayca boğulurum.”
Debro, ziyaretçilerin kiliseyi ziyaret etmeye devam edeceğini ve mesajlardan etkileneceğini söyledi. “Medeni haklar aslında şu anda Alabama'ya gelen ziyaretçiler için 1 numaralı çekiliş ve buna atıfta bulunduğumuz gibi turizm bakanlığımız rolümüzü ve tarihimizi paylaşmamıza yardımcı oluyor.
"Bu iyi çünkü biri 16th Street Baptist Kilisesi'nden ayrıldığında, dünyayı daha iyi hale getirmek için ellerinden gelen her şeyi değiştirme taahhüdünde bulunmalarını istiyoruz" dedi.
"Bu kilise Birmingham'da bir mücevher ve gerçekten olanları bastırmaya çalışmak yerine, onu paylaşmamız, açmamız, sohbetler başlatmamız, ilişkiler başlatmamız ve insanların mücadelelere gözlerini açmamız gerekiyor."
Kilise Bombalaması
15 Eylül 1963 Pazar sabahı yaklaşık 10:22'de 16th Street Baptist Kilisesi'nin Pazar okulu sekreteri bir telefon aldı ve bu sırada isimsiz bir erkek arayan sadece "üç dakika" dedi. Saniyeler sonra, kilisenin bodrum katındaki ön basamaklarının altında güçlü bir bomba patladı. Patlama sırasında, çoğu Pazar okuluna giden çocuklardan oluşan yaklaşık 200 kilise üyesi, ironik bir şekilde “A Love That Forgives” başlıklı bir vaazın yer aldığı 11:00 ayininde toplanmıştı.
Patlama, kilisenin iç duvarlarında meydana geldi ve park yerine tuğla ve harç sıçradı. Cemaat mensuplarının çoğu sıraların altında güvenlik bulup binadan kaçmayı başarırken, Addie Mae Collins (14 yaşında), Carole Robertson (14 yaşında), Cynthia Wesley (14 yaşında) ve Carol adlı dört genç kızın parçalanmış cesetleri Denise McNair (11 yaşında) molozlarla dolu bodrumda bulundu. Beşinci bir kız, Addie Mae Collins'in 12 yaşındaki kız kardeşi Susan hayatta kaldı ama kalıcı olarak kör kaldı. Patlamada 20'den fazla kişi de yaralandı.
2 yorum
bunun için teşekkür ederim. dedem 1940'ların başından 1960'lardaki ölümüne kadar 16. sokak vaftiz kilisesinin papazıydı. Annem ve kardeşlerinin çocukluk evi papaz eviydi ve o gün kiliseyle birlikte bombalandı. addie mae collins ve carolyn robertson'dan kurtulan kardeşler, her aile tatili toplantımda kalıcı (ve kalıcı olarak yaralanmış) demirbaşlardı (denise mcnair tek çocuktu, ancak ailem babasının ölümüne kadar ailesiyle yakın kaldı. wesley ailesini tanır).
annemin birmingham'daki tüm nesli TSSB ile büyümüş gibi görünüyor. Bazıları, bombaların patladığı yer “içeri” olduğu için içeride çok uzun süre kalmaktan kelimenin tam anlamıyla korkuyor. Şimdi 60'larında, hayatta kalanlar genellikle hala eski benliklerinin kabukları. 16. sokak bombacılarının ölüm döşeğindeki itirafları, gecikmiş mahkumiyetleri vb. haberleri duyunca hala televizyonu kapatıyoruz. bunlar en yakın arkadaşlarımızın hayat dolu genç kızları ve kızlarıydı. çoğu hala korku hakkında konuşmaya hazır değil.
Bu parça için teşekkür ederim, çünkü annem bana her zaman ware ve Robinson erkeklerinin öldürülmesini hatırlattı. 16. caddede uluslararası medyanın bulanıklığında onlara hiçbir zaman gerektiği gibi medya ilgisi gösterilmedi ve katilleri hiçbir zaman gerçek bir adalete teslim edilmedi. Ancak, aileleri bugün hala perili. aileleri hala öldürüldükleri kavşaklardan geçiyorlar ve tüm bunların korkunç dehşetini hala yaşıyorlar. aileleri hala, katledilen bir sivil haklar hareketi kurbanından kurtulan herkesin paylaştığı aynı travma sonrası stresi yaşıyor. ve onları büyütüp bu yükü onlarla paylaşmamızın zamanı geldi.
16th Street Baptist Kilisesi Bombardımanını Hatırlamak
Soldan sağa, Denise McNair, 11 Carole Robertson, 14 Addie Mae Collins, 14 ve Cynthia Wesley, 14, 15 Eylül 1963'te Birmingham, Ala.'daki 16. Sokak Baptist Kilisesi'nin bombalanmasında öldüler. (AP)
50 yıl önce bugün, 15 Eylül 1963 sabahı 16. Cadde Baptist Kilisesi'nin bombalanması, dört küçük kızın, Addie Mae Collins, Cynthia Wesley, Carole Robertson ve Denise McNair'in bir gecede öldürülmesi olayıydı. Ku Klux Klan tarafından gerçekleştirilen ve bugün hala yankılanan ırkçı güdümlü terör eylemi.
15 Eylül 1963 Pazar sabahı sabah 10:22 sularında yirmi altı çocuk, '8220' başlıklı vaaz için bodrum katındaki toplantı odasına yürüyordu.Bağışlayan Aşk,” bomba patladığında,” tarihin akışını değiştirdi ve Birmingham’'ın takma adını ve itibarını“ olarak pekiştirdi.Bombingham.”
1963, Martin Luther King Jr.'ın Özgürlük Bildirisi ve Gettysburg Konuşmasından 100 yıl sonra 'Bir Rüyam Var' Konuşması'nı verdiği yıl olacaktı. Aynı yıl Doç.King, Birmingham'da yerel Birmingham hükümetinin ırksal eşitliğin alevlerini şiddetle bastırmak için oluşturduğu protesto karşıtı tedbiri ihlal ettiği için tutuklandı. “'sini bu bağlamda yazdı.Birmingham Hapishanesinden Gelen Mektup” ırkçılığa ve adaletsiz yasalara karşı şiddet içermeyen direnişi savunmak.
1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın Başkan Lyndon Johnson tarafından imzalanmasıyla sonuçlanan Sivil Haklar hareketine yönelik kamu duyarlılığında büyük değişimlere sahne olan bir yıldı. İtfaiye hortumları ve köpeklerle saldırıya uğrayan çocukların görüntüleri ve raporları, yemek kontuarlarında coplarla kırılan oturma eylemleri, çocuklar da dahil olmak üzere binlerce protestocunun tutuklanması, yerel hapishaneleri yapısal sınırlarına kadar doldurmuş ve Amerika'da ırkçılık sorununu gündeme getirmişti. halkın yüzüne baktı ve onları diğer tarafa bakmaya devam etmeye cesaret etti.
Beyaz işadamları, politikacılar ve yerel medya tarafından desteklenen yerel beyaz din adamları, Alabama Valisi George Wallace ve dönemin Kamu Güvenliği Komiseri önderliğinde, takım elbiseli rozetli Bull Connor'ın Klan üyeleri, beyaz kültürlerini ve miraslarını korumak için harekete geçti. beyaz adam için özgürlük ve özgürlük kisvesi altında bütün bir insan ırkının yaşamlarını ve geçim kaynaklarını yok ederek.
Sivil haklar liderleri bu terör eyleminin ardından birlik ve bağışlanma çağrısında bulunurken, Rahip John Cross hala kilisenin artık enkaz haline gelen merdivenlerindeki parçaları toplamaya çalışırken, 'affedici olmalıyız' diyerek Mesih bağışlayıcı olduğu için ilerleme yakındı, ancak bunun bir bedeli yoktu.
Tüm ırklardan 800 din adamı da dahil olmak üzere 8.000'den fazla yaslı, dört kurban için yapılan hizmetlere katıldı.
Kimliği belirsiz yas tutanlar, 17 Eylül 1963, Birmingham, Ala, 14 yaşındaki Carol Robertson için cenaze törenleri sırasında caddenin karşısında duruyorlar. Kız önceki bomba patlamasında öldürülen dört genç Afrikalı Amerikalıdan biriydi. Pazar. (AP)/Günlük Canavar Yoluyla
Ancak siyah topluluk kiliselerine yönelik yangın bombaları Alabama'da ve Güney'de 1990'lı yıllara kadar devam etti ve 1993-1996 yılları arasında düzinelerce olay meydana geldi.
Bu arada, zamanın bir ürünü olarak 1995, Amerika'nın beyaz yanlısı militanlar Timothy McVeigh ve Terry Nichols tarafından en yıkıcı iç terör eylemini yaşadığı yıl olacaktı. Hükumetin özgürlüklerine ve yaşam tarzlarına yönelik saldırıları olarak algıladıklarına şiddetle karşılık veren iki adam, altısı çocuk 168 kişinin ölümünden sorumlu olan Oklahoma City'deki Murrah Federal Binasının bombalanmasını planladı ve gerçekleştirdi.
16th Street Baptist Kilisesi bombalamasından sonra, federal ve yerel yetkililer şüphelileri olmasına rağmen tutuklama yapmak konusunda isteksiz davrandılar. 8 Ekim 1963'te Robert E. Chambliss(“)Dinamit Bob“) izinsiz 122 çubuk dinamit bulundurmaktan tutuklandı ve 100 dolar para cezasına çarptırıldı ve altı ay hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1977 yılına kadar olmayacaktı. dinamit bob cinayet ve bombalamadan hüküm giyen ilk kişi olacak. Tanıkların ve kanıtların eksik olduğunu iddia eden Robert E. Chambliss, Bobby Frank Cherry, Herman Frank Cash ve Thomas E. Blanton, Jr.'ın tüm Klansmen'lerin isimleri, J. Edgar Hoover tarafından Mayıs tarihli bir FBI notunda belirlendi. 3 Aralık 1965. Bu not, dava yıllar sonra 1971'de Alabama Başsavcısı Bill Baxley tarafından yeniden açılana kadar açıklanmadı.
Hoover aradan çekilince ve artık kanıtları gizleyemezken, Robert Chambliss nihayet 1977'de mahkum edildi. Neredeyse 40 yıl sonra, Bobby Cherry nihayet 2002'de mahkum edildi. Thomas E. Blanton, Jr. 2001'de yargılandı ve suçlu bulundu. 62 yaşında. Herman Cash, 1994'te hiçbir suçlama olmaksızın öldü.
Bombalamadan sonra, 16 Eylül 1963 tarihli bir Washington Post haberinde,
Kilisede çerçevesi içinde kalan tek vitray pencerede İsa'nın bir grup küçük çocuğa önderlik ettiği görülüyordu. İsa'nın yüzü şişmişti.
Bu hafta, Birmingham, Alabama, 16th Street Baptist Kilisesi'nin bombalanmasının 50. yıldönümünü kutladı.
Geçtiğimiz hafta Kongre, Addie Mae Collins, Denise McNair, Carole Robertson ve Cynthia Wesley'i Kongre Altın Madalyası ile onurlandırdı.