Hafta sonu bir yerde okudum ve “Yeterince adil” diye düşündüm. Bunu bir meslektaşımdan duydum ve “Tamam, ama .. . . Siyasi olmayan arkadaşlar bunu söylediğinde, fikrin o kadar yaygın olduğunu ve sallantıda olması gerektiğini biliyordum.
Bu, İngiltere’nin Amerika’dan daha iyi bir yurttaş sağlığına sahip olduğu iddiasıdır. Ve Boris Johnson’ın milletvekili olarak istifa etmesi bunun kanıtı. İlk olarak, parlamentodaki Muhafazakarların Kongre’deki Cumhuriyetçilerden daha az ileri gittiğini kabul edelim. Örneğin, Brexit yanlısı bir sağcı ve hala Johnson’ı sorumlu tutan komitenin vicdanlı bir üyesi olan Sör Bernard Jenkin’e selam olsun. Bir yönetimi merkez sağ partisinin davranışlarına göre yargılarsak, Britanya kazanır.
Ama neden biz? İşte dikkate alınması gereken başka şeyler.
Amerika bir seçimde Donald Trump’ı tahliye etti. İngiltere bunu Johnson’a yapmadı. Bunun nedeni, şansı olduğunda, Jeremy Corbyn’de daha da kötü biriyle karşı karşıya gelmesiydi. Evrensel imtiyazdan bu yana Birleşik Krallık’taki en kötü seçim olan 2019 seçiminin modern Amerikan eşdeğeri yok. ABD’deki her iki ana taraf da aynı anda etik çamurda yuvarlanmama eğilimindedir. İngiltere yaptı. Polisin İskoç Ulusal Partisi’ni soruşturmasıyla birlikte, krallıktaki en önemli üç parti birkaç yıl arayla arızalandı. Pek çok aptalca fikre sahip olan ancak aynı zamanda genel sistemi sabitleyen asgari standartları olan bir parti olan Demokratların eşdeğeri yok.
Amerikalı bir gözlemci Birleşik Krallık siyaseti hakkında başka ne bulabilir? Genel seçimlerde göreve gelen son başbakan 13 yıl önce David Cameron’du. O zamandan beri Theresa May, Boris Johnson, Liz Truss ve Rishi Sunak, 67 milyonluk bir ülkede 200.000’den az nüfusu olan Tory partisinin iç işleyişi sayesinde Downing Caddesi 10’a ulaştı. Cumhuriyetçi ön seçimleri kazanmanın otomatik ödülünün Beyaz Saray olduğunu hayal edin.
Bir sonraki Birleşik Krallık seçimi, seçmenlerin hayatlarını zaten değiştirmiş olan seçilmemiş bir görevdeki kişiyi tutması veya terk etmesiyle hayatımda daha iyi bir “onay” olarak adlandırılabilecek beşinci seçim olacak. Mayıs, İngiltere için Avrupa tek pazar üyeliği seçeneğini kapattığında ve Truss trajikomik bütçesini yaptığında, her birinin kendi adına bir Wyoming senatöründen daha az oyu vardı. Parlamenter sistemde, açık olmak gerekirse, bu meşrudur. Aynı zamanda azami suistimal için lisanstır.
Ve bu bile Amerika ile en aşağılayıcı karşılaştırma değil. Yani Lordlar Kamarası. 700’den fazla seçilmemiş kişi, alt odadan daha büyük olan – küresel bir nadirlik, bu – bir üst odaya giriş yapmak için günde 342 sterline kadar vergiden muaf bir meblağ talep edebilir. Ve bunu sonsuza kadar yapabilirler. Bu şamatanın pratikte bir zararı olmadıysa, kendini rahat bırakmakla ilgili bazı Burkevari bromürleri bir araya getirebilirsin. Ama etrafına bak. Lordlar öyle bir lütuf ki, içeri girme yaygarasıyla siyaset giderek daha fazla çarpıtılıyor. Johnson’a veya herhangi bir lidere duyulan sinsi saygının ne kadarı, bunun soyluluğa yol açacağı umuduna indirgeniyor?
Sanırım şu anlama geliyor: Bir demagog olsaydınız, İngiltere’de mi yoksa Amerika’da mı faaliyet göstermeyi seçerdiniz?
Trump, bir Cumhuriyet Kongresi’nde bile kıskıvrak yakalandı. Yasama konusundaki başlıca başarısı, bir Bush ya da Reagan’ın onaylamış olabileceği bir vergi indirimiydi. Duvarı asla gerçekleşmedi. Yargıtay onu ayaklar altına aldı. Bir Birleşik Krallık başbakanının yargıya veya yürütme bürokrasisine müttefikler akıtamayacağı doğrudur. Ancak diğer birçok yönden, ofis bir megalomanyakın rüyasıdır. Normal zamanlarda İngiltere’nin Napolyon yönetimi ile Amerika’nın kuvvetler ayrılığı arasında yaşanacak bir tartışma vardır. İçinde bunlar Bazen bir haydut hükümet başkanı olabilir, olduğundan emin değilim.
İngiltere şu ya da bu şekilde zorlanması çok kolay bir ülke. Parti içi yönetim taktiği olarak kurgulanan referandumda yüzde 52’ye 48 oyla kendi kıtasıyla ilişkilerini değiştirdi. ABD’de, sadece bir anayasa değişikliği, 1992’den beri aşılamayan (ve hatta 1789’daki eski bir öneriyi henüz tamamlamış olan) göz korkutucu engelleri ortadan kaldırmalıdır. Bir anlamda İngiltere’nin Daha sahip olduğu demokrasiyi sapkın bir şekilde tehlikeye atan demokrasi.
ABD, şüphesiz anti-demokratik şiddete daha fazla düşkün. Ancak bazen, İngiliz söyleminden, milletvekillerinin öldürüldüğünü ve olası bir sonraki iktidar partisinin antisemitizm nedeniyle soruşturulduğunu bilemezsiniz. Bir başka şey. Trump Çarşamba günü 77 yaşına giriyor. Johnson 58 yaşında. Her biri hayatlarının geri kalanında kendi demokrasilerine musallat olmaya kararlıysa, İngiltere daha uzun bir çileye razı olmak zorunda.
[email protected]