Ulusal Yarışma "Yılın Kitabı" sonuçlarına göre, 12 ciltlik çalışma "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşı" kazanan olarak kabul edildi ve RF Savunma Bakanlığı Askeri Üniversitesi Araştırma Merkezi (SIC) tarafından oluşturulan Grand Prix'e layık görüldü. SIC Doctor'un Vekili Başkan Vekili, NVO muhabiri Oleg ANDREEV'e, zaferin neden bu kadar yüksek bir bedelle geldiğini ve komutanlarımızın sayı veya eğitimle nasıl savaştığını anlattı. tarihi Sci., Profesör Yuri RUBTSOV.
- Katılıyorum, Yuri Viktorovich, İkinci Dünya Savaşı'ndaki kayıplarımız çok büyüktü. Genel olarak, komutanlar fiyat için ayağa kalkmadı ...
“Elbette, düşman askerlerinin cesetleri ile sular altında kaldı ve kanımızla doluydu ... Çalışmalarımızın yazarları her zaman böyle“ tartışmalarla ”karşı karşıya kaldılar. Ancak savaşın ilk yarısı bağlamında bizle düşman arasındaki kayıp oranındaki önemli bir farktan hala bahsedebilirsek, o zaman sonuna kadar yaklaştıkça, Sovyet Silahlı Kuvvetleri lehine o kadar kararlı bir şekilde orantılı bir değişim yaşandı. Muhalifler, yüzbinlerce ölü ve yakalanan Sovyet askeri ile Kiev'in savunma operasyonu 1941'i veya yılın 1942'unun Kharkov savaşını hatırlamaya bayılır. Fakat isteksizce, bu bağlamda, örneğin, Kızıl Ordu’nun geri dönüşü olmayan zararlarının 78,3’i binlerce kişiyi ve Wehrmacht’ı - 400’i binlerce kişiyi ve 380’i binlerce esiri öldürdüğü Berlin operasyonu hakkında söylüyorlar. "Cesetlerle dolu" nerede? Zaten Mayıs sonunda 9'tan 17'e kadar olan savaşın sonunda, Sovyet birlikleri, binlerce düşman asker ve subayının 1 milyon 390'inden fazlasını ele geçirdi ve teslim etti. Rakipleri genellikle parantezleri alır. Fakat Wehrmacht'ın askerleri ve memurları, hiçbir şey yapmamak ve Marslılara teslim olmak için ellerini kaldırdılar mı?
Her şey çok basit, bize açıklıyorlar: Berlin yönündeki Kızıl Ordu, personel bakımından düşmanı 2,5 kat, topçu ve tanklar - Uçaklarda 4 kez - ikiden fazla. Bu doğru, ama aynı zamanda güçler dengesinin taban tabana zıt olduğu ve sonucun benzer olduğu tamamen farklı zamanlar da vardı. Örneğin, Aralık 1941'de Moskova yakınlarında Sovyet karşı saldırısının başlangıcında, her bakımdan avantaj, hariç havacılık, sadece Alman Ordusu Grup Merkezi vardı, ama kendisi için olumlu bir sonuç elde edemedi. Ve bu, nicel faktörün kendi kendine yeterli olmadığı gerçeğinin en görünür örneğidir. Savaş deneyimi, silah ve teçhizat, moral ve psikolojik istikrar, birlik ve personel eğitimi ön plana çıkıyor. Ve elbette, askeri liderlerin generalliği. Olaylar Sovyet-Alman cephesinde ortaya çıktıkça, bu faktörler Sovyet ve Alman birliklerinin eylemlerini ters orantılı bir ilişkide etkiledi. Burada Mareşal G.K. Zhukova: "Alman komutanlığının stratejik sanatı, Volga'daki savaştan başlayarak keskin bir düşüşe geçti ve 1945'e kadar geriledi."
Aynı Mareşal Zhukov'un açıkça kabul edilmesiyle, savaşın ilk aşamasındaki yerli askeri sanat, güçlü bir Alman okulundan belirgin şekilde aşağı kalıyordu. Dünyanın en güçlü ordularından biri olan Wehrmacht, çok ağır bir rakip ve acımasız bir akıl hocası olarak ortaya çıktı. Olayların gösterdiği gibi, marşallarımız ve generallerimiz iyi öğrencilerdi. Sadece bir örnek: eğer savaşın ilk ve kısmen ikinci dönemlerinde Kızıl Ordu sadece ardışık stratejik taarruz operasyonları gerçekleştirdiyse, üçüncü dönemde Yüksek Komuta karargahı ön gruplar tarafından eş zamanlı stratejik operasyonlar üstlendi. Bu sanat ilke olarak Alman saha marşallarına ve generallerine yabancıydı.
Komuta ve kontrol becerilerinin büyüme ve gelişme süreci, bir dizi ciltte, özellikle de işin beşinci bölümünde, “Zafer Finali” bölümünde geniş çapta tanımlanmıştır. II. Dünya Savaşı'nın son işlemleri. Japonya ile Savaş ”ve 11“ Zafer Politikası ve Stratejisi: Ülkenin Stratejik Liderliği ve Savaş Sırasında Silahlı Kuvvetler ”.
- Bu yeni bir kelime değil. Sovyet tarih yazımı, Alman komutanlarının bize komutumuzu nasıl kazanacağımızı öğrettiklerini kabul etti.
- Geçmişin haberine liberal yaklaşımlar ileri süren okurun bir kısmının 12 ciltlik baskımızdan hayal kırıklığına uğrayacağını dışlamıyorum. Gerçekten de, "popülerlik karşıtı Stalinist rejim" in öfkeli teşhirleri veya değerlendirmelerde artıdan eksiye ve tekrar geriye doğru radikal bir değişimle işaretlenmedi. "Sovyet tarih yazımı" teriminin kötüye kullanım olarak kullanılmasına güçlü itirazlar var. Geçmişe taş atmak genellikle verimsizdir ve bu durumda da hiçbir neden yoktur. Onaylama özgürlüğünü alacağım: yeni çalışma, öncüllerimiz tarafından geliştirilen Büyük Vatanseverlik Savaşı tarihinin temel kavramlarından hiçbirini iptal etmedi. Evet, mevcut nesil tarihçiler tarafından yeni bir metodolojinin kullanılması ve aynı zamanda son on yıllarda kaynak tabanının birkaç derece büyüklüğünde önemli ölçüde genişlemesi, savaşın çeşitli yönlerini daha derin bir şekilde anlamayı, tartışmayı genişletmeyi, değerlendirmeleri netleştirmeyi ve önceki hataları düzeltmeyi mümkün kıldı. Ancak bilimimizde yerleşmiş olan kavramsal savaş kavramları, zamanın sınavından geçmiştir.
- Mesela?
- Ana olanları adlandıracağım. Sovyetler Birliği "devrimin buzkıranı" değildi ve Almanya'ya saldırmayacaktı. Aksine, Hitler'in saldırganlığını durdurmak için Avrupa'da kolektif bir güvenlik sistemi oluşturma gücünde her şeyi yaptı. Savaşın ilk döneminde Kızıl Ordu'nun ağır yenilgileri, ülkenin savunma için yetersiz hazırlığının, orduyu yeniden yapılandırma sürecinin eksikliğinin ve filo yeni bir organizasyon ve personel ve teknik temel üzerinde. Stalinist liderliğin hataları ve yanlış hesaplamaları durumu daha da kötüleştirdi, ancak askeri başarısızlıklarımızın tek nedeni değildi. Savaş öncesi baskıya rağmen, savaş yıllarında gelecekteki zaferin en önemli kaynaklarından biri haline gelen güç ve insanlar üzerinde bir fikir birliği vardı. Dahası, “sosyalist üretim tarzının avantajları” konusunda rakiplerimizin ironisine rağmen, Sovyet ekonomisi Alman ekonomisinden ve müttefiklerimizin ekonomisinden daha üretken hale geldi ve böylece zaferin maddi temelini sağladı.
12 çalışmasının yazarları, Sovyet dönemindeki tarihçilerin çoğunun, tek partili bir sistemin ve hatta ideolojik birlikteliğinin koşullarında bile, retrogrades olarak sertleştiğimizden, tek parti sisteminin ve ideolojik birlikteliğinin koşulları altında bile, bizler sertleşmiş olduğumuz için kabul edilememekteydiler. Yüzyılın son çeyreği boşuna değildi, araştırma cephesini genişletmek ve modern aksanların anavatanımızın askeri geçmişini kaplamaya yerleştirilmesinde önemli bir temel oluşturuldu. Örneğin, dört ciltli çalışmayı “Büyük Vatanseverlik Savaşı” olarak adlandıracağım. 1941 - 1945. Çok önemli 1990-lerde ışığı gören askeri tarih kompozisyonları. Soruşturma başlattı ve ilk kez savaşın son derece belirsiz ve acı verici yanlarını - hükümet ve toplum arasındaki ilişkiyi, işgal altındaki topraklardaki vatandaşlarımızın dramatik kaderi, işbirliğinin, savaşın fiyatını - tamamen açıkladı.
Ve 12 cildimizi, 1960 ve 1970 yıllarında ortaya çıkan II. Büyük Vatanseverlik ve II. Dünya Savaşı tarihi ile ilgili çalışmaların bir parçası olarak görenlere, sonuçlara acele etmemenizi ve en azından yayına bakmanızı tavsiye ederim. Sadece profesyoneller için değil, birçok ilginç malzeme içerir.
- Özel olarak konuşursanız?
- En azından altıncı cildi alın - “Gizli Savaş. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda istihbarat ve karşı istihbarat. Eminim bu tema sadece tarihsel dedektiflerin hayranlarını değil kayıtsız bırakmayacak. Hacmin benzersizliği, zaten ilk defa bir kapak altında üç bölümden bilim adamlarının çalışmalarının ortaya çıktığı gerçeğinden oluşuyor - dış istihbarat, askeri ve karşı istihbarat. Sonuç bana öyle geliyor ki etkileyiciydi. İşte ciltte ortaya çıkan sorunlardan sadece birkaçı: istihbarat teşkilatlarının SSCB'ye askeri saldırı planlarını tanımlama çabaları, savaş sırasındaki askeri istihbarat, Sovyet-Alman cephesinde Alman istihbarat servisleri, işgal altındaki Sovyet topraklarında devlet güvenlik teşkilatlarının faaliyetleri, bölgedeki silahlı topraklara karşı mücadele SSCB.
Kaybolan başkentteki kazananlar.
1945 Yılın Fotoğrafı
1945 Yılın Fotoğrafı
Sayfalarındaki çok sayıda yayına göre, özellikle Büyük Zaferin 70 yıldönümü ile ilgili olarak, NVO okuyucuları yabancı ve askeri istihbarat hakkında ayrıntılı olarak bilgilendirilmektedir. Karşı istihbarat teşkilatlarının rolü daha az bilinmektedir, ki bu, çok hacimli organizasyonumuzun materyallerine dayanarak, birkaç rakam ve olguyla açıklamak istiyorum. Bilindiği gibi, NKVD'nin bölgesel ve ulaştırma birimleri ile askeri bölgelerin askeri istihbarat teşkilatlarının yanı sıra fabrikaları, elektrik santrallerini, köprüleri, iletişim hatlarını koruyan örgütler, arka organizatörlerle, felaketler, rivayet dağıtıcıları, düşman casusları ve sabotajcılarını korudu. Sadece 1941'un sonbahar ve kış aylarında Moskova ve Moskova bölgesinde, düşman istihbarat ajanlarının ve 200 paraşütçülerinin 23'inden daha fazlası ele geçirildi.
Alman istihbarat ajanları, her ne pahasına olursa olsun, askeri arkasına ve ülkenin derin arkasına nüfuz etmeye çalıştı. Ölçek ve aynı zamanda, bu çalışmanın karmaşıklığı L.P. 2 Ağustos 1942'ten GKO'da ve CPSU Merkez Komitesinde (b), 11 765 düşman ajanlarının KGB tarafından gözaltına alınmalarına göre, 222 paraşütçüsü bunlardan ele geçirildi, 74 radyo istasyonlarına el kondu. Toplamda, 1854 telsiz operatörü de dahil olmak üzere 631 paraşütçü ajanlar, Sovyet arkasındaki savaş yılları boyunca tespit edildi. Halk İçişleri Komiserliği'nin raporuna göre, Alman ajanlarının patlamasının geniş coğrafyası da yargılanabilir: bunlar ön kısımdaki bölgeler - Moskova, Leningrad, Tishvin, Kalinin, Ordzhonikidze, Grozny, Rostov-on-Don, Kalach, Stalingrad ve derin Moloto, Gotony, Gotony, Donov, Kalach, Stalingrad ve derin Moloto. Penza, Kazan, Saratov, Tiflis, Çelyabinsk. Düşman ajanları Kuzey Pechersk Demiryolunu, Chirchik Kombini, Krasnovodsk - Taşkent Demiryolunu ve diğer bazı nesneleri etkisiz hale getirmeye çalıştı, ancak bütün bu girişimler başarısızlıkla sonuçlandı.
Yapılmadı, elbette ve bir bayan olmadan. Böylece, savaş sırasında SSCB topraklarında terk edilen düşman ajanları arasından, 389 radyo istasyonlarıyla donatılmış tespit edilmemiş radyo ve istihbarat subay grupları kaldı. Ancak pek çoğu, çalışmaları için bilinmemekle birlikte, istihbarat raporlarından, yani, çoğu kez Sovyet topraklarına giren radyo operatörleri, yasallaşmaya cesaret edemediler. NKVD - NKGB’nin bölgesel organları, derin arka kısımdaki kelimenin tam anlamıyla izole edilmiş sabotaj olaylarını önlemekte başarısız oldu, bu arada, bu arada, önemli bir zarar vermedi.
Derneğin yazarları açıkça Sovyet özel hizmetlerinin faaliyetlerinde izin verilen ciddi yanlış hesaplamalar hakkında konuştu. Aynı zamanda, istihbaratın yeterince profesyonel olarak çalışmadığı ve Stalin'i Almanya ile savaşın kaçınılmazlığına ikna edemediği boş suçlamalar reddedildi. İşte o kadar basit değil. Hitler’in saldırganlığının zamanlamasını belirleyen kaba yanlış hesaplamalar, istihbarat bilgisi eksikliği değil, istihbarat ajanslarında çeşitli kaynaklardan çok çeşitli ve oldukça çelişkili bilgiler toplayabilen, onu genelleştiren ve ülkenin liderliği için sağlam öneriler geliştirebilecek analitik yapıların eksikliği idi. Başkalarının vardığı sonuçlarla rehin tutulmaktan korkan Stalin, bu gibi şeyleri geride bırakma hakkını bıraktı ve sadece istihbarattan çıplak bilgi istedi. Yabancı istihbarat şefi (NKGB’nin 1 yönetimi) Fitin'i kişisel bir rapor için ve ardından Komiser V.N.'nin huzurunda kabul etti. Merkulov, sadece bir kez - 17 Haziran yılın 1941. Bu prosedür, yabancı istihbaratın etkinliğini önemli ölçüde azalttı, çünkü başı devlet başkanıyla doğrudan iletişim sırasında gerekli açıklamaları sağlayamadı, istihbarat çalışmalarına verdiği tepkisi görmedi, ilk elden talimat almadı.
- Bu arada, Stalin hakkında. Resmi Sovyet tarih yazımı, Almanya'ya karşı kazanılan zaferde "partinin lider rolü" konusunda şüphe uyandırmadı. Daha sonra, tarihçiler “rehberlik ve rehberlik” konusunda oldukça ezildiler ve tez bile zaferin Stalin'e karşı kazanıldığını ortaya koydu. 12 cildindeki yazarların konumu nedir?
- Bolşevik Partinin başrolünü, devlet gücünün en önemli unsuru olan siyasi bir örgüt olmadığına göre itiraz etmek aptalca bir davranış. SSCB Devlet Savunma Komitesinin tüm üyelerinin - savaş zamanları boyunca ülkedeki en yüksek ve en acil otorite olduğunu söylemek yeterlidir: I.V. Stalin, V.M. Molotof, K.E. Voroshilov, G.M. Malenkov, L.P. Beria, N.A. Voznesensky, A.I. Mikoyan, L.M. Kaganovich, N.A. Bulganin - CPSU Merkez Komitesinin Politbürosu üyeleri veya aday üyeleriydi (b). Bunu düşünürseniz, sorunun kendisi “saçma” dır ve “teşekkürler” veya “aykırı” olduğu sorusu T-faturaları ve Yüksek Komutan'ın başkanına (ve Stalin’in parti ve devlette yedi üst sıraya yer aldığı savaş yıllarında) kazanıldı. Doğruluk, en karmaşık süreçleri basit formüllere indirgeme arzusu sadece gerçeği araştırmayı zorlaştırıyor.
Çalışmalarımız, hükümetin hedeflerine sert tedbirlerle ulaşmak için çaba harcadığı gerçeğini gizlememektedir - bu tür gerçekler özellikle “Devlet, toplum ve savaş” 10 cildinde belirtilmiştir. Sık sık, hatalarını suçladı ve halkı şaşkına çevirdi, işçi sınıfının, köylülüğün ve tüm çalışan halkın aşırı çalışan güçlerini telafi etti. Güçlü bir propaganda sistemi, ordudan ve halktan fedakarlık talep eden, kendini inkar etme iddiasıyla güç üzerinde çalıştı. Öte yandan, komuta-yönetim yönetim ve kontrol sisteminin, merkezi yönerge planlamasının, fon eksikliği olsa bile, düşmanı kovmak için mümkün ve gerekli her şeyi konsantre etmeyi mümkün kıldığı açıktır. Sovyet halkı, kendileri için savaş durumunun aşırı doğasının derinlemesine bir anlayış gösterdiğini, buna karşılık gelen ekonomik ve sosyal süreçleri yönetmenin acil durum yöntemlerini bilinçli olarak benimsedi. Komuta yönetim sisteminin ve savaş yıllarında gelişen kitlelerin fikir birliği, ülkenin tüm maddi kaynaklarının, toplumun ruhsal ve fiziksel güçlerinin harekete geçirilmesine olanak sağlamıştır. Sovyet halkının arkadaki benzeri olmayan münzeviliği, savaşçıların ve komutanların muazzam kahramanlıklarıyla savaş alanında eşleşti.
Çok az sayıda insan, milyonlarca ülkeye hükmetti - yukarıda bahsettiğim dokuz GKO üyesi ve Yüksek Komuta merkezinin yedi üyesi - Sovyet Silahlı Kuvvetlerinin en yüksek stratejik yönetim organı. Ancak devlet, parti, CPSU Merkez Komitesinin (b) kamu yapıları, SSCB Halk Komiserleri, halkın şehir savunma komitelerine komiserleri, Merkez Savunma teşkilatı temsilcileri, birincil parti hücreleri, köy konseyleri vb. Güç piramidi Stalin figürü tarafından taçlandırıldı.
Muhalif özelliklere çok garip bir şekilde karşı geldi: Sovyetler Birliği'nin büyüklüğü ve ülkeyi ulusal bir felaketin eşiğine sokan kibir ile ilgili çok yönlü sevinç; kadrolara dikkat ve insanlara nadir zulüm, "çark"; stratejik akıl ve küçük kibir, "tüm zamanların ve insanların en büyük komutanı" gibi başka bir yemyeşil unvan arzusu. Stalin'in doğasının bu ikili doğası, yetkililer ve toplum arasındaki zorlu ilişki söz konusu olduğunda hiçbir şekilde indirgenemez. Savaştaki kişisel zaferini, en azından insanların verdiği kadar insanlara borçludur.
Bu arada, 12 cildi - ve bu çalışmalarımızın en önemli noktalarından biri - devletin en önde gelen liderlerinin ve Silahlı Kuvvetlerin kısa politik portrelerini içeriyor - aynı Stalin, Molotov, Beria, Zhukov, Vasilevski, Antonov öfke ve taraflık ”karmaşık bir ikilik - güç ve insanlar iletmek için.
- Gdansk'ta, Sovyet tankı T-34'in kurulduğu Zafer Caddesi'nde, 2013'teki yerel Güzel Sanatlar Akademisi öğrencisi, hamile bir polkaya tecavüz eden bir Sovyet askerinin heykeli yaptı. Böylelikle, Polonya'yı Alman işgalcilerden kurtaran Kızıl Ordu'nun rolünü sunmak istedi. Bu "günün öfkesini" nasıl buldunuz?
- 12 cildinde alaycı bir “anıt” yazarından hiç bahsedilmez, ancak devlet sınırını aşan, yalnızca soygun ve şiddet hakkında düşünülmüş, savaş tarihinin revizyonist eğiliminin diğer utanmaz imalatları hakkında düşünen Kızıl Ordu gibi görünmeye çalışılması, umut ediyorum. ikna edici cevap. Çalışmada, Sovyet komutasının Nazilerden kurtarılan ülkelerin sivil nüfusuna karşı misilleme girişiminde bulunmayı kesin olarak durdurduğunu belirten özel veriler ve belgeler yer alıyor.
Ocak'ta Yüksek Komutan tarafından imzalanan “Almanya'daki davranış hakkında” sırasını hatırlatmama izin verin 1945: “Düşmanın ülkesine gidiyoruz ... Alman, Çek veya Kutup'un şiddetine maruz kalmamasına bakılmaksızın fethedilen bölgelerde kalan nüfus. Failler savaş yasalarına göre cezalandırılacak. ” Ve inan bana, bu emir titizlikle yerine getirildi.
Çalışmamızda, cephelerin ve orduların Askeri Konseylerinin belgeleri, bilimsel dolaşımın içine aktarıldı; bunun sonucunda Sovyet komutanlığı, personele yalnızca serbest bölgelerde bulunan Yüksek Komuta karargahının belirlediği davranış normlarını açıklamakla kalmadı, aynı zamanda, geri çekilenleri etkilemek için yasal olarak haklı önlemler aldı bu normların. Bu nedenle, Belarus Cephesi'nin 1 birlikleri komutanının direktifinde, Sovyetler Birliği Mareşali G.K. Zhukov ve Cephesi Askeri Konsey üyesi, Korgeneral KF Telegin'e, “Askeri konseylerin ve ordu komutanlarının, kolordu komutanlarının, siyasi kurumların başkanlarının, askeri savcıların bu direktifin uygulanması üzerinde kişisel kontrolü ele alması gerektiği bağlantılı olarak,“ Almanlara ilişkin keyfilik ve öz haklılığı ortadan kaldırması ”talimatı verildi. uygun durumlarda, ağır cezalar uygulanması. "
Elbette bu, ilerleyen Kızıl Ordu savaşçıları ile yerel, özellikle Alman halkı arasındaki ilişkilerde, idil'in hüküm sürdüğü anlamına gelmez. 1 Belarus Cephesi Askeri Savcısı, Baş General L.I. Yachenin, Ön Askeri Konsey'e “Almanların amaçsız ve (mantıksız) ateş edilmesinin, Alman kadınlarının yağmalanmasının ve tecavüz edilmesinin gerçeklerinin önemli ölçüde azaldığını, ancak yine de Yüksek Karargah ve Cephenin Askeri Konseyinin direktiflerinin çıkarılmasından sonra bile, bu tür davaların bazılarının kaydedildiğini” bildirdi. Sevdiklerini kaybetme trajedisini yaşayan, aniden kederinin ve nefretinin üzerinde yükselen, kendi ülkesinde düşmandan intikam alma arzusunun üstesinden gelmek, Sovyet askerleri ve memurları için kolay değildi. Bununla birlikte, bu tür suçların failleri toplam asker sayısının% 2'inden fazla değildir.
Tipik bir örnek: Berlin'in Treptow semtinin sakinleri, savaşın sona ermesinden sonra, bölgelerini Amerikan işgal bölgesine devretme planlarını öğrendiklerinde, "Ruslar için bölgeyi terk etme emrini vermek için dilekçe başlatma" talebinde bulunan burgere döndüler. Soru şudur: Huzurlu Berlinlilerden - Kızıl Ordu askerleri veya Anglo-Amerikan müttefikleri kimden daha çok korkuyordu?
Geçtiğimiz bir buçuk yılda, Sovyet askerleri tarafından Alman kadınlarının toplu tecavüz suçlamaları, sarı basından saygın gazetelerin sayfalarına ve hatta bilimsel olduğunu iddia eden kitaplara göç etti. Bu "çalışmaların" yazarlarından 2002’te Daily Telegraph’a konuşan İngiliz E. Beevor’un "Kızıl Ordu kuvvetleri, kamplardan serbest bıraktıkları Rus kadınlarına bile tecavüz ettiğini", ardından Rusya’nın İngiltere’nin büyükelçisi olduğunu söyledi. - Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanlığı Devlet Sekreteri G. B. Karasin. “Bu utanç verici” dedi ve gazetenin editör ofisine bir adreste “herhangi bir şekilde dünyayı Nazizm'den kurtaran insanlara karşı belirgin bir iftira ile ilgili olmak” dedi.
Yukarıda bahsettiğim belgesel kanıtlar rakiplerimiz tarafından algılanmıyor ve “sağırlıkları” tesadüfi değil. Sonuçta, II. Dünya Savaşı tarihçiliğinde revizyonist bir eğilimin ortaya çıkışı, önceden bilinmeyen herhangi bir belgenin keşfi ile doğrudan ilişkili değildir, ancak politika ve ideolojik yüzleşme alanında yatan ve bilim ile ilgisi olmayan faktörlerle belirlenir. Kızıl Ordu’nun, XXI. Yüzyılın başıyla yoğunlaşan Nazilerin işgalinden kurtardığı ülkelerin sivil toplumuna karşı suçlamaları, İkinci Dünya Savaşı’nın tarihinin “modern” yorumunda, Sovyetler Birliği’nin rolünün gözden geçirilmesinde ve modern Rusya’yı şeytanlaştırma çabalarında yeni bir aşamaya işaret ediyor.
Yukarıda bahsedilen E. Beevor ya da “I. Stalinist Avcı Savaşı (1941 - 1945)” kitabı olan Alman I. Hoffmann gibi bu “tarihçiler”, yalnızca Almanya'daki birkaç basıma dayanarak sakinlerin kolayca Rusça olduğuna inanıyorlardı. Bununla birlikte, herkes beyni yıkanamaz ve Batı'daki dürüst tarihçiler tükenmez. Son yayınlanan kitapta “Askerler Geldiğinde. II. Dünya Savaşı'nın sonunda Alman kadınlarına tecavüz etmek. ”Alman tarihçi Miriam Gebhardt, okuyucunun dikkatini, Avrupa'yı batıdan - Anglo-Amerikan seferi güçleri - özgürleştiren ordunun dikkatini çekti. Arşivdeki verileri analiz ettikten ve 1945'ta Bavyeralı rahipler tarafından sağlanan bilgilere dayanarak, II. Dünya Savaşı'nın sonunda ABD askerlerinin 190 bin Alman'a tecavüz ettiğini tespit etti.
Karakteristik olarak, din adamlarının ifadesi sadece 2014 yılında serbest bırakıldı. Gölge, insanlarına düşmediği için Alman makamlarından korkacak görünen şey neydi? Ancak korkuyorlardı - NATO müttefiklerini uzlaştırmak istemediler. Burada revizyonistlerin ortak yöntemlerinden birine sahipsiniz - “orospu oğullarının” toplu suçlarını gizlemek ve dediğim gibi, modern Rusya'yı şeytanlaştırmak amacıyla Kızıl Ordu'nun benzer eylem örneklerini şişirmek. Fakat Goebbels’in Batı’daki mirasçılarının hedefi açıksa, o zaman diğer yerli yazarların kafasındaki yıkımdan önce bazen kaybolursunuz ...
- Ne "mahvet"! Bu, tarihsel cephede tamamen bilinçli bir mücadeledir.
- 12-Tomnik projesindeki çalışmaların bir pastoral gibi görünmediğini gizlemenin bir anlamı yok. “Gelecek Yarın” filminin kahramanı, tarihsel gerçekleri ve olayları değerlendirmede “çürük tarafsızlığı” için yalvarmıyorum. Ancak, görüyorsunuz, diğer meslektaşların arzularına cevap vermemek zordur, görünüşe göre profesyoneller, şüphesiz toplumsal eğilimlere ayak uydurabilecekleri için objektif vaatlerde bulunmazlar. Kızıl Ordu’nun kurtuluş misyonunu “Avrupa’nın işgaline” sunma girişiminden çoktan bahsedildi. Ama hepsi bu kadar değil. Çalışma kavramının tartışılması sırasında, şu anki adı bırakıp “İkinci Dünya Savaşında SSCB” olarak değiştirmeye yönelik öneriler vardı. Bir zamanlar, tam da bu ruh içindeki FRG tarihçileri, 1939 - 1945'in küresel felaketine Üçüncü Reich'in katılımıyla ilgili çok sesliliklerini çağırdılar. Neden örneklerini takip etmeliyiz? Almanlar, savaşın agresif doğasını kendi taraflarına gizlemek ve Reich'in yenilgisinden bahsetmekten kaçınmak için böyle uzak bir dile ihtiyaç duyuyorlardı. Ve bizim ölümcül savaşın faşizme karşı adil, özgürleştirici karakterini açığa çıkarmamızın sebebi nedir? Arama - Sovyetler Birliği’nin Nazizm güçleriyle en ağır askeri çatışmasının doğasını taşıyan, daha evrensel bir kavramın aldatıcı bahanesi altında, kaçınılmaz olarak, “Büyük Vatanseverlik Savaşı” kavramının yerine geçen “Sovyet-Alman savaşı”, “Nazi-Sovyet savaşı” gibi tanımların ortaya çıkmasına yol açıyor. ".
Bu konuda mızrak kırmaya değmeyecek birine benzeyebilir. Durduğu gibi, bilimde kurulan kavramın biçimsel olarak reddedilmesi için temel şeylerin reddedilmesi, ardından Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın adil, özgürleştirici karakterinin tanınması, onu sadece “iki totaliter bir çatışma” olarak tasvir etmeye başlıyor. Ve böyle bir mantığın mantığı savaşın ulusal karakterinin reddedilmesine, Kızıl Ordu'nun kurtuluş görevine yol açıyor. İkinci cildin ilk versiyonlarını, Savaşın Kökeni ve Başlangıcını ve Savaş sırasında Sovyetler Birliği'nin Dış Politika ve Diplomasisinin ilk versiyonlarını hazırlarken bu girişimler yapıldı.
“Devlet, toplum ve savaş” adlı 10 cildinin çalışmalarının nasıl başladığını hatırlıyorum. Eğer ilk değişken reddedilmediyse, okuyucu hiç şaşırtıcı olmayan bir şekilde değildi ve eminim ki, SSCB'nin savaş zamanında bir tür devasa bir toplama kampı olduğu, yetkililer ve toplum arasındaki ilişkinin güvenlik organlarının ihmalinin azaldığı ve sosyopolitik süreçlerin toplumların ihracına indirgendiği tespit edildiğine inanıyorum. baskı ve işbirlikçiliği. Tekrar ediyorum: hepsi bir tür kanıt temeli olmadan! Bir akademik enstitünün direktörünün (şu anda eski olan) müdürünün, muhtemelen bilim adamlarını hiç boyamayan siyasetten ve hafiflikten utanmadan, makaleyi geri çekmek için Ana Editör Komitesi tarafından gözden geçirilmeden önce kendini acele etmesi muhtemel değildir.
Doğru anlaşılmasını istiyorum: 12 zor temel emeğin yazar ekibi rahatlamaktan uzak. Meslektaşlarım, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın çalışmasındaki noktanın hiçbir zaman ortaya çıkmayacağının farkındalar ve toplu çalışmamız, anavatan tarihindeki bu önemli olayı anlamanın, bir şeylerde yanlış olabileceğimizi anlama aşamalarından sadece biri. yeterince ikna edici değil. Ancak durduğumuz ve dayanacağımız şey üzerine, siyasetin siyasetin bilimle karıştırılmaması gerektiği kesin olarak inanılır. Ve biz rakip pozisyonlarda kazanılan pozisyonlardan vazgeçmeyi düşünmüyoruz.