Cale’in ne düşündüğünü bilmesinin hiçbir yolu olmayan Amiru, Cale’in yüzündeki ciddi ifadenin ne kadar ilgili biri olduğundan kaynaklandığını düşündü. Daha sonra konuşmaya devam etti.
“Kıyafetine ve fiziğine bakılırsa Whipper Krallığı’ndan birine benziyordu.”
Kesinlikle Toonka’ydı.
Amiru konuşmaya devam ederken Cale’in yüzü bembeyaz oldu.
Whipper Kingdom’da büyücülere karşı savaşan büyücü olmayan hizip, büyücüler tarafından barbarlar olarak görmezden gelindi.
Ancak bu dünyada barbarlar yoktu.
Bütün insanlar aynı beyne sahipti. Sadece zaman geçtikçe ve tarih yaratıldıkça hepsi kendilerine en uygun şekilde büyüdü ve gelişti.
Whipper Kingdom’ın büyücü olmayanları, Whipper Kingdom’ın sert dağlarının ve kıyılarının kontrolünü herhangi bir sihir kullanmadan ele geçirmeyi başaran güçlü bireylerdi. Sihir gibi diğer faktörlere güvenmek yerine insan vücudunu güçlendirmeye odaklanan insanlardı.
İsyan ediyorlardı çünkü sadece büyücülerin kolay yaşaması için yapılmış olan mevcut Kırbaç Krallığını yok etmek ve orijinal haline döndürmek istiyorlardı.
Whipper Krallığı’nın vatandaşları bu büyücü olmayanların tarafındaydı. Yabancılar, barbarların krallığı ele geçirmeye çalıştığını düşünebilir, ancak Whipper Kingdom vatandaşları için barbar değillerdi. Onlar sadece özgür insanlardı.
Bu mantık krallığını yıkmak için içgüdüyü kullandılar.
“Sorun şu ki, Toonka son derece aptal.”
Akıllı bir barbar mı? Bunu söyleyenler vardı ama Cale’e göre Toonka çok güçlü olan basit ve aptal bir insandı.
Ve aptal insanlar en korkunç insan tipiydi.
Bunun nedeni, onlarla konuşamamanızdı.
“Genç efendi Cale, o kişi için endişelenmene gerek yok. Çok çabuk iyileşmiş gibi görünüyordu.”
Cale, Amiru’nun sözlerini duyduktan sonra güldü.
“Hiç endişelenmiyorum. Aslında uzun bir süre tedavi görmeye devam etmesini tercih ederim.”
Cale, o gidene kadar Toonka’nın iyileşmesini umuyordu. Amiru ve başkentte onunla birlikte olan şövalyelerin hepsi sıcak bakışlarla Cale’e baktı.
Cale’in bu tür bakışlara dikkat edecek zamanı yoktu. Toonka’nın neden buraya bu kadar erken geldiğini anlamaya çalışırken başı yeterince ağrımıştı.
“Genç bayan Amiru, lütfen bize odalarımızı gösterir misiniz?”
“Elbette. Hala tam gücünde değilsin, değil mi?”
“Evet. Hala canım yanıyor.”
“…Oh hayır, o zaman acele edelim.”
Amiru, Cale’in hızına geri dönmeden önce yüzünde ciddi bir ifadeyle hızla yürümeye başladığında, Cale’in kafasında tek bir düşünce vardı.
Billos bir Flynn olabilir ve son derece yeteneklidir, ancak İç Savaş’tan nasıl bu kadar emindi? Nasıl bu kadar erken öğrendi?’
Cale, Billos’un yeteneklerini bildiği için romanı okumuştu. Ancak, Billos şu anda hâlâ piç bir oğul olarak dışlanmıştı. Bilgi toplamasının bir sınırı olmalıydı.
Bu, Billos’un bunu bilmesi, hikayenin değişmekte olduğu anlamına geliyordu.
“İç Savaş, romandakinden daha erken oluyor olmalı.”
Cale bu şekilde düşünürse, her şey mantıklıydı. Ama İç Savaş’ı ne ortaya çıkarırdı? Ancak Cale bu soru üzerinde fazla düşünmedi.
Toonka’nın gemi kazası geçirmiş olması, gemisinin büyücülerin saldırılarıyla yok olduğu ve güç kazandıktan sonra kuzeyden döndüğü anlamına geliyordu.
Bu, yukarı taşınsa bile hikayenin kendisinin değişmediği anlamına geliyordu.
Büyücülere korku salan güç. Fiziksel güç söz konusu olduğunda insan potansiyelinin zirvesi. Toonka yalnızca fiziksel gücüyle deniz, dağ, çöl, orman, volkan ve buzullarda hayatta kaldı. [1]
Toonka, doğa ve onun en sert unsurları sayesinde hayatta kalmıştı. Doğadan aldığı bir güç olan manayı kullanan büyücülerin böyle bir insanı yenmesine imkân yoktu.
“Belki bir ejderha onu öldürebilir.”
Bir ejderha muhtemelen Toonka’yı tek bir vuruşla öldürebilir.
Cale, konuta varır varmaz dinlenmesi gerektiğini söyledi ve tavana bakıp konuşmaya başlamadan önce herkesi odasından çıkardı.
“Hey.”
“Ne var, insan.”
Kara Ejder kendini gösterdi. Cale ejderhayla ciddi bir şekilde konuşmaya başladı.
“Bir süre hiçbir yere gitmeden yanımda kal.”
Cale, Choi Han ve Kara Ejder’in durumundan bir şey anlamıştı. Toonka’dan kaçınmaya çalışırsa, bunun yerine daha da fazla bagajla sonuçlanabilirdi. O an için kendini hazırlaması gerekiyordu.
“Ne istersem yapacağım.”
Kara Ejder homurdandı ve Cale’den uzaklaştı. Ancak ejderhanın kanat çırpış şekli, Cale’in Kara Ejder’in onu dinleyeceğini anlamasını sağladı. O bir şey söylüyordu ama vücudu başka bir şey söylüyordu.
Cale bunu Kara Ejder’e anlattıktan sonra kendini çok daha iyi hissetti. Cale daha sonra odasına baktı. Ubarr ailesinin reisinin bir süre önce bu küçük köyde yaptırdığı bir konuttu.
“Köyün geri kalanına pek uymuyor.”
Bu lüks oda, bulundukları köye uymuyordu. Bu, Ubarr bölgesinin başı olan Amiru’nun annesinin, bu konutu ilk inşa etmeye başladığında zaten bu bölgeyi geliştirmeyi planladığı anlamına geliyordu.
Bu vizyon nihayet 10 yıl sonra gerçeğe dönüşüyordu.
“Gilbert’in ailesini çekmek ve Wheelsman ailesinin korumasını almak muhtemelen biraz zaman aldı.”
Cale, Ubarr bölgesinden ayrılmadan önce Amiru’nun annesiyle buluşacaktı. O sıralarda Ubarr ailesinin ana mülkü olan şehirden gelecekti.
Cale, pencerenin önünde durmadan önce bu toplantıyı biraz düşündü. Büyük pencereden tüm köyü ve Rüzgar Uçurumunu görebiliyordu.
Rüzgar Kayalığı.
Yüzlerce yıl boyunca uçurumun önündeki su bir girdap tarafından tahrip edildi ve denize açılmaya çalışan Ubarr vatandaşlarının baş ağrısına neden oldu.
Ancak Amiru’nun ailesinin bu bölgeyi hâlâ önemli görmesinin bir nedeni vardı.
Deniz kenarında iki köy daha vardı ama bu köy üçünün merkezindeydi. Hilal şeklindeki kıyı şeridinin ortasında, iki yanında iki kayalık olan bu köy, teknelerin yola çıkmasını kolaylaştıran tek köydü.
Ayrıca köyden görünen irili ufaklı adalar da oldukça güzel bir görüntü oluşturuyordu. Askeri bir üs için harika bir yer olurdu.
Cale yarın sabah en küçük adaya gidecekti. Tüm bu girdapların kaynağı olan ‘Rüzgarın Sesi’, o adanın hemen yanında bulunuyordu.
Toonka, romanda Rüzgarın Sesi hakkında şunları söylemişti.
Bu tam olarak Cale’in aradığı şeydi.
Güçlüler için kaosa neden olurken hızlı ve sessizce kaçmasına izin verecek bir güç. Cale yarın sabahın beklentisiyle hafifçe gülümsemeye başladı.
Bu sırıtış kısa sürede yerini memnuniyetle dolu dolu bir gülümsemeye bıraktı.
“Genç usta-nim! Beacrox Amca bu deniz ürününü senin için yaptı!”
“Amca deniz için çok heyecanlı!”
“Tamam! Cale-nim, lütfen çok ye!”
Cale, odasına yiyecek getiren on kurt çocuğa memnuniyetle baktı.
Diğerlerine Lock’un kuzenleri olduklarını ve aileleri haydutlar tarafından öldürüldüğünde hepsinin aynı köyde yaşadıklarını söylemişti.
Cale’in gülümsemesi daha da yoğunlaştı. On tanesini sevdiği için değildi. Cale’in gözleri, çocukların arkasından yemek tepsileri getiren Beacrox’a odaklanmıştı.
Ron’un oğlu, bir şef ve bir işkence uzmanı. O Beacrox’du. Genelde kırışıksız, hatta toz zerresi olmayan giysiler giyerdi.
Şu an da aynıydı. Ancak gözlerinin altında ciddi torbalar vardı.
“Lütfen ye, genç efendi Cale.”
“Harika, teşekkürler. Hepinizin mutfakta Beacrox’a yardım etmesi iyi bir karardı.”
Cale çatalını almadan önce 10 kurt çocuğunun en büyüğü olan on iki yaşındaki Maes’e teşekkür etti.
‘Genç usta-nim, çalışmak istiyoruz. Lock hyung bize sizden sülükle kurtulamayacağımızı söyledi.”
Başta Maes olmak üzere kurt çocuklar, yolculukları sırasında onun arabasına koşmuş ve ondan onları çalıştırmasını istemişler. İşte o zaman Cale, Beacrox’a yardım etmeye başlamalarını istedi.
“Mm, şövalyelerle çalışmamızın daha iyi olacağını düşünüyoruz ama yine de elimizden gelenin en iyisini yapacağız.”
12 yaşındaki Maes, Lock’un aksine kendinden emin ve sakindi. Ayrıca Kurt Kabilesinin güçlü yönlerinin de oldukça farkındaydı. Bu yüzden Cale, Beacrox’a mutfakta yardım etmeleri konusunda daha da kararlıydı.
‘Siz hala çocuksunuz. Şövalyelerle eğitim gibi tehlikeli bir şey yapmak için henüz çok erken. Beacrox’a mutfakta yardım et.’
‘Sen gerçekten Lock hyung’un bahsettiği gibisin. Evet, elimizden gelenin en iyisini yapacağız.’
Çok çalışacaklarını söyleyen çocuklar gerçekten çok çalıştılar. Belki de bu yüzdendi ama Cale, her geçen gün daha da yorulan Beacrox’a sırıtmaktan kendini alamadı. Beacrox, kurt çocuklar masayı kurup dışarı çıkarken orada öylece durdu.
“Amca, gelmiyor musun?”
Kurt çocukları zeki ve saftı. Beacrox’a amca dediler ve ona ailedenmiş gibi davrandılar.
“…Geliyorum.”
Onun yorumunu duyduktan sonra önce çocuklar yola koyuldu. Sanki daha önce hiç ücra bir köyde yaşamamışlar gibi hepsi temiz giyinmiş ve saçlarını bakımlıydı.
Beacrox’un tarzıyla bu kaçınılmazdı.
“Şimdi düşünüyorum da, gerçekten iyi bir bebek bakıcısı olurdu.”
Cale, Beacrox’un ne düşündüğünü bilse mutfak bıçağıyla üzerine geleceğini düşünerek bakışlarını Beacrox’tan kaçırdı. Beacrox şu anda temiz ve saygılı bir şef olarak yaşıyordu. Kurt çocuklarına soğuk davranamazdı.
Tek yapabildiği, ara sıra Cale’e ters ters bakmaktı.
Cale, Beacrox’un çatal ve bıçağı alıp konuşmaya başlarken odadan ayrılmasını izledi.
“Bana her zaman lezzetli bir yemek verdiğin için teşekkürler.”
“…Evet efendim.”
Tıklamak.
Beacrox odadan çıktı ve arkasından kapıyı kapattı. Cale kapıya baktı ve konuşmaya başladı.
“Babası yokken neden babasının işini yapmaya çalıştığını bilmiyorum.”
Beacrox’un yemeği ona getirmesi için hiçbir neden yoktu. Ancak Beacrox, eline geçen her fırsatta Ron’un işini yavaş yavaş yapıyordu. Ne yazık ki bu, Cale’in Ron’un ayrılışından kalan boşluğun tadını çıkarmasını engelledi.
Kurt çocuklar ya da Beacrox her zaman Ron’un yerini almak için gelirdi.
Cale yan taraftaki odanın köşesine baktı ve konuşmaya devam etti.
“Gel yemek ye.”
“Cale’in yemek arkadaşları On, Hong ve Kara Ejder masaya koşup yemeye başladılar. Cale yemeğini keyifle yerken okyanus üzerinden gün batımına baktı.
Sonraki gün.
“Merhaba.”
“Tanıştığıma memnun oldum, genç efendi-nim.”
Cale, yaşlı bir adamla selamlaştı.
Bu, Ubarr denizinde dolaşan ve onlarca yıldır girdaba karşı savaşan bir balıkçıydı. Bu küçük sahil köyünde Ubarr denizinin en büyük gazisi olarak bilinen bu yaşlı adamın teni çok bronzdu ve bu, denizde ne kadar zaman geçirdiğini temsil ediyordu.
“Sadece güven bana. Seni güvenle merkez adaya götüreceğim.”
Cale’in yanındaki Amiru başını sallayıp devam etti.
“Doğru. O harika bir insan, yani o seninle olduğu sürece Ubarr denizinde istediğin yere gidebilirsin. Üzgünüm, sana etrafı gezdirmem gerekse bile seninle gelemeyeceğim. Yapacak bazı işlerim var.”
“Sorun değil. Beni uzman bir balıkçıyla tanıştırman yeterli.”
Amiru’nun da onunla gitmesi karışık olurdu. Cale, bugün onunla gidecek kişileri çoktan belirlemişti. Balıkçı sordu.
“Sadece üçünüz mü?”
“Evet. Bırak gidelim.”
“Evet efendim. Lütfen binin.”
Cale küçük ama sağlam tekneye bindi. Yardımcı Yüzbaşı da arkasından bindi. Yardımcı Yüzbaşı yanında olacağından, Cale’in yanına başka şövalye almasına gerek yoktu. Adalarda ıssız olduğu için bu gerçekten bir sorun olmamalı.
“Lütfen güvende olun, genç efendi.”
“Anladım.”
Uşak yardımcısı Hans, Cale’in gidişini izlerken kollarında On ve Hong vardı. Yavru kedi On ve Hong, suya yaklaşan Hans’tan uzaklaşmaya çalışıyorlardı. Denizin kokusunu sevseler de On ve Hong suyu sevmiyordu.
– Uçacağım.
Doğal olarak, Kara Ejder görünmez kalarak onları takip etmeyi planlıyordu. Cale, tekneye binen son kişiyle şakalaştı.
“Beacrox, görünüşe göre adanın yakınındaki ağlar pek çok nadir deniz ürünü yakalıyor. Damak zevkini genişletmek harika olacak.”
“…Çok teşekkür ederim, genç efendi Cale.”
Sonunda Cale’in emriyle onlarla birlikte giden Beacrox, sert bir ifadeyle tekneye bindi. Cale, herkes gemiye bindiğinde balıkçıya emir verdi.
“Hadi gidelim.”
“Evet efendim.”
Bu küçük kayığın kaptanı olan balıkçı, oğluyla birlikte kürek çekmeye başlamış. Bu girdap dolu denizde ne büyük bir gemi ne de hızlanma büyüsü önemliydi.
Deneyimli bir balıkçıyla birlikte olmak ve onların uzun yıllara dayanan kürek çekme deneyimlerine güvenmek daha güvenliydi.
“Tekne biraz sallanabilir, bu yüzden lütfen sıkıca tutun.”
Tekne hareket ederken yaşlı adam gelişigüzel bir şekilde duyurdu. Onlar gittikten kısa bir süre sonra Cale küfretmeye başladı.
“Bok.”
Tekne sallanıyordu. Tekne, her şeyi içine çekecekmiş gibi görünen girdaptan zar zor kaçıyordu. Rüzgarın gücü tekneyi çok sallıyordu.
Sıçrama, döküntü.
Yaşlı balıkçı bağırırken Cale’in kulaklarında her türlü su çarpma sesi çınladı.
“Hahaha. Genç usta-nim, girdap muhteşem değil mi?”
Balıkçı çok cesur bir adamdı. Cale, solgun bir ifadeyle giysilerini tutan Yüzbaşı Yardımcısının elini itti.
Deniz tutmuş hissediyordu.