Ulus neden bugün seksen yılda olduğundan daha acı bir şekilde bölünmüş? Neden şimdi, McCarthy'nin anti-komünist cadısı sırasında bile 1950'leri, 1960'lerde sivil haklar için cazip bir mücadele, bölücü Vietnam savaşını veya Watergate skandalını neden olduğundan daha fazla öfke, işgal ve politik kutuplaşma var?
Bir şey olursa, bunun göreceli sakin bir dönem olacağını düşünürsünüz. Sovyetler Birliği ortadan kayboldu ve Soğuk Savaş sona erdi. Sivil Haklar mücadelesi devam ediyor, ama en azından artık siyah orta sınıf ve hatta siyah Başkanımız var. Irak ve Afganistan'daki savaşlar tartışmalı olsa da, tamamen gönüllü olan ordu genç Amerikalıların kendi isteklerine karşı savaşa sürüklenmedikleri anlamına geliyor. Ve politikacılar skandallar üretmeye devam etmelerine rağmen, salıvermeler Watergate gibi hükümetin bütünlüğünü tehdit etmiyor.
Ve yine de, hemen hemen her önlemle, Amerikalılar günümüzde daha huysuzlar. Hükümet, iş, medya gibi hemen hemen bütün büyük kurumlara karşı daha alçakgönüllüler. Milletin yanlış yolda olduğuna ikna oldular. Ve çok daha kutuplaşmışlar.
Siyaset bilimciler, ortanca Cumhuriyetçi seçmen ile ortanca Demokrat arasındaki boşluğun, bugün 1920'lerden bu yana olduğundan çok daha fazla sayıda sorun olduğunu söylüyorlar.
Kuşkusuz, sosyal medya bir rol oynamaktadır - insanların söyledikleri şey için fazla sorumluluk almadan kendilerini susturmalarına izin vermek. Ve çoğumuz, üyeleri tüm önyargılarımızı ve varsayımlarımızı onaylayan sanal veya gerçek topluluklarda koza olabilir.
Bu arada, kablolu haberler ve bağırma telsizi izleyiciler ve dinleyiciler için daha da istikrarlı bir şekilde rekabet ediyor. Çok uzun zaman önce bir Cumhuriyetçi ekonomi danışmanını kablolu televizyon programında tartışmıştım. Kısa bir mola sırasında, şovun yapımcısı bana "angrier olmamı" söyledi. Ona angrier olmak istemediğimi söyledim. “Yapmalısın” dedi. “İzleyiciler yüzlerce kanal arasında dolaşıyor ve bir gladyatör yarışması için duracak.”
Bu kakofonide, çoğu Amerikalı'nın inandırıcı bulduğu şekilde neler olduğunu açıklayabilecek olan güvenilir hakemleri kaybettik - Edward Murrows ve Walter Cronkites.
Beraber yaşadığımız ve birlikte yaşadığımız bir dönemin en büyük hatırasını da kaybettik - Büyük Buhran ve II. Dünya Savaşı - birlikte başarabildiğimizde ya da başarısız olunca. O yıllarda, açıkça birbirine bağımlıydık ve aynı toplumun üyeleri olarak birbirimize ne kadar borçlu olduğumuzu anladık.
Ancak, olanlar için daha derin bir açıklama yapmanın ekonomik kökleri olduğunu düşünüyorum. II. Dünya Savaşı'nın sonundan geç 1970'lere kadar, ekonomi neredeyse herkesin gelirinde olduğu gibi iki katına çıktı. Neredeyse tüm Amerikalılar birlikte büyüdü. Aslında, gelir merdiveninin beşte altındakiler gelirlerini iki katından fazla görüyorlardı. Amerikalılar büyük ölçüde yukarı doğru hareketlilik yaşadı.
Oysa son üç buçuk yıldır, orta sınıf zemin kaybediyor. Erkek işçilerin ortanca maaşı şimdi enflasyona göre ayarlanmış olan 1980'tekinden daha düşük.
Ek olarak, son otuz yıl boyunca bu inişin etkilerini en aza indirgemek için kullandığımız tüm mekanizmalar - genç anneler 1970'ların sonlarında ve 1980'lerin sonunda, ücretli çalışanlar için 1990'lerde çalışan ve daha sonra yükselişe geçen borçlanmalar evlerimizin değerleri - artık tükenmiştir. Ve ücretler hala düşüyor - medyan şimdi sözde toparlanmanın başlangıcındaki oranın altında yüzde 4.
Bu arada, gelir, servet ve güç, en üstte doksan yılda olduğundan daha konsantre hale geldi.
Sonuç olarak, çoğu güverte onlara karşı istiflenmiş olduğuna inanmaya başladı. Önemli olarak, hem Çay Partisi hem de İşgalci hareketleri Wall Street'in kurtarılmasıyla başladı - her iki grup da büyük hükümetin ve büyük finansmanın geri kalanımıza karşı komplo kurduğu sonucuna vardığında. Eski hükümet suçladı; ikincisi Wall Street'i suçladı.
Siyaset bilimciler de eşitsizlik ve siyasal bölünme arasında yüksek bir ilişki olduğunu keşfettiler.
Amerika'nın bu acı bir şekilde böldüğü son kez, en son elde edilen gelir, servet ve iktidar olan 1920'lerde bulunuyordu.
Ortalama insanlar oyunun hileli olduğunu hissedince, sinirlenirler. Ve bu öfke, fakirlerin, siyahların, göçmenlerin, sendikaların, iyi eğitimli, devletin derin küstahlıklarına kolayca ulaşabilir.
Bu şaşırtıcı olmamalı. Tarih boyunca demagoglar günah keçilerini hedeflemek için öfke kullandı - böylelikle insanları bölüp ele geçirdi ve insanları hayal kırıklıklarının gerçek kaynaklarından uzaklaştırdı.
Hata yapma: Amerika'nın bugün yaşadığı vahşi eşitsizlik son derece tehlikelidir.
Yazar Hakkında
ROBERT B. REICH, Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi Şansölye Kamu Politikası Profesörü, Clinton yönetiminde Çalışma Sekreteri idi. Time Magazine onu geçen yüzyılın en etkili on kabine sekreterinden biri olarak seçti. En çok satanlar da dahil olmak üzere on üç kitap yazdı.Aftershock" ve "Milletlerin Çalışmaları"Onun sonuncusu"Outrage Ötesinde, "şimdi ciltsiz çıktı. Ayrıca Amerikan Prospect dergisinin kurucu editörü ve Common Cause'un başkanı.
Robert Reich tarafından Kitaplar
Kapitalizmi Kurtarmak: Birçoğuna, Çok Değil - Robert B. Reich tarafından
Amerika bir zamanlar büyük ve müreffeh orta sınıfı tarafından kutlandı ve tanımlandı. Şimdi, bu orta sınıf küçülüyor, yeni bir oligarşi yükseliyor ve ülke seksen yıldaki en büyük servet eşitsizliği ile karşı karşıya. Neden Amerika'yı aniden güçsüzleştiren ekonomik sistem bizi başarısızlığa uğratıyor ve nasıl düzeltilebilir?
Buraya Tıkla Daha fazla bilgi için veya Amazon'da bu kitabı sipariş etmek için.
Öfkenin Ötesinde: Ekonomimizde ve demokrasimizde neyin yanlış gittiğini ve nasıl düzeltileceğini -- Robert B. Reich tarafından
Bu zamanında kitabında, Robert B. Reich, vatandaşlara enerji verilmeden ve Washington’un kamu yararı için harekete geçmesini sağlamak için örgütlenmedikçe, Washington’da hiçbir şeyin iyi olmadığını savunuyor. İlk adım, büyük resmi görmektir. Öfkenin Ötesinde, gelir ve servetin artan oranının zirveye çıkmasının neden herkes için iş ve büyüme yarattığını, demokrasimizi baltaladığını; Amerikalıların halk yaşamı hakkında giderek daha alaycı olmalarına neden oldu; ve birçok Amerikalıyı birbirine karşı çevirdi. Ayrıca “gerileme hakkının” önerilerinin neden yanlış olduğunu açıklıyor ve bunun yerine yapılması gerekenler konusunda net bir yol haritası sunuyor. İşte Amerika'nın geleceğini önemseyen herkes için bir eylem planı.
Buraya Tıkla Daha fazla bilgi için veya Amazon'da bu kitabı sipariş etmek için.