Büyük İmparatoriçe gizemli bölgesinin sınavları, nihayet tam bir yılın ardından sona erdi.
Ama artık bunların Yi Yun ve Lin Xintong’la hiçbir ilgisi yoktu. Şimdilik dışarı çıkmayı düşünmüyorlardı.
O anda, Yi Yun ile Lin Xintong beyaz yeşimden bir merdivenin önünde duruyordu. Önlerinde, ağır, antik bir kapı vardı.
Kapı, bilinmeyen bir metalden yapılmıştı. Yüzeyinde, ayrıntılı desenler ve oymalar vardı.
Kapının sol tarafında bir Parlak Güneş oyması varken, sağ tarafında Donmuş Ay oyması vardı.
Bu kapı, Tanrı’ya Dönüşüm Kulesi’nin altıncı seviyesine giriş kapısıydı.
Burası son seviyeydi ve içindekiler hakkında, Yi Yun’un hiçbir fikri yoktu.
“Açamıyorum.”
Yi Yun, kapının önünde başını salladı. Elinde Azure Yang Simgesi olsa dahi bu kapıyı açamıyordu.
Yanında duran Lin Xintong, kapının üzerinde bulunan iki oymaya dikkatle baktı. Nazikçe parmaklarını uzattı ve parmak uçlarını oymanın yüzeyinde gezdirdi.
Ardından dedi ki: “Kapının yüzeyine yerleştirilmiş bir düzen var. Bu düzen, kapının kilidi. Belki de bunu açmak için birlikte çalışmamız gerekiyordur.”
Lin Xintong’un sözleri, Yi Yun’un dikkatini çekti. Odaklandı ve avucunu uzatarak kapının sol tarafındaki Parlak Güneş’e dokundu.
Bu Parlak Güneş oyması, ‘Tai Ah Kutsal Tekniği’nin Parlak Güneş resmine oldukça benziyordu. Elbette, derinlik seviyesi çok daha yüksekti.
Algısını Parlak Güneş oymasına yönlendirip yavaşça düzenin çekirdeğiyle etkileşime girdi. Böylece bunun arkasındaki ilkeleri anlamaya başladı.
Parlak Güneş’e ve Donmuş Ay’a, Saf Yang ve Saf Yin enerjilerini aktarıp güç vermeleri gerekiyordu. Bu, Tanrı’ya Dönüşüm Kulesi’nin altıncı seviyesindeki kapıyı açmanın tek yoluydu.
Tanrı’ya Dönüşüm Kulesi’nin ilk beş seviyesine giriş, sınav sonuçlarına göre elde ediliyordu, ama altıncı seviye farklıydı. Muhtemelen buraya girebilmek için ‘Büyük İmparatoriçe’nin Bilgeliği’nde belli bir seviyeye ulaşmak gerekiyordu…
Yi Yun hafif bir tereddütle, enerjisini Parlak Güneş oymasına enjekte etmeye çalıştı.
Lin Xintong da durumu anladı ve elini Donmuş Ay oymasının üzerine yerleştirdi. Bir ellerini düzenin üzerine yerleştirmişlerken, diğer elleriyle de el ele tutuştular.
Zihinleri birdi ve Yin ile Yang birbirini tamamlıyordu.
Saf Yang ile Saf Yin enerji kapıya doğru aktı. Antik semboller birer birer parlamaya başladı.
Bir anlığına, antik bronz kapı, ışık akışıyla titremeye başladı. Parlak Güneş ve Donmuş Ay oymaları hayat buluyormuş gibiydi. Oymaların dünyasında, gerçek bir dünya olmaya başlamış gölgeler gibiydiler. Parlak Güneş ortaya çıkarken, gökyüzünü bulut kümeleri doldurmaya başladı. Donmuş Ay yükselirken, beraberinde yıldızlarla dolu bir gökyüzü getirdi…
Yi Yun ile Lin Xintong’un enerjilerinin %70-80’i boşalana kadar, birbiri ardına farklı Yin ve Yang sahneleri ortaya çıktı. Yi Yun ile Lin Xintong’un alınlarında terler oluşmaya başlarken kapı hâlâ sıkı sıkıya mühürlüydü. Açılacakmış gibi görünmüyordu.
Sonunda...ikisi de tüm enerjilerini harcayıp Yuan Qileri’ni tükettiklerinde, çevrelerindeki muhteşem ışık figürleri kayboldu. Parlak düzen sembolleri de kararmaya başladı. Beyaz yeşim merdivenler, hiçbir şey olmamış gibi tekrar karardı.
Yi Yun ile Lin Xintong birbirlerinin gözlerine baktı. Çaresizdiler. Lin Xintong iç geçirdi ve başını yanlara doğru salladı. “Hâlâ gerekenden uzağız. Gücümüz, kapının açılmaya yetmesinden çok uzak.”
“Öyle…”
Yi Yun Saf Yang enerji akışını durdurdu, biraz kızgındı.
Tanrı’ya Dönüşüm Kulesi’nin altıncı seviyesinde ne vardı? Bunu gerçekten açabilirse, belki de Tian Yuan Dünyası’na yaklaşmakta olan felaketten korunacak bir şey bulabilirdi…
…
Yi Yun, Tanrı’ya Dönüşüm Kulesi’nin altıncı seviyesinin kapısına keyifsiz bir şekilde bakarken, ondan yüz milyonlarca mil uzakta, benzer bir sahne yaşanıyordu. Uzun bir merdiven vardı ve bir figür, yavaşça merdivenleri tırmanıyordu…
Geniş toprakların olduğu bir yerdi. Ortasında, kocaman, görkemli bir sunak vardı. Bu sunak, simsiyahtı ve yerden binlerce feet yüksekteydi. Sunağın taş sütunları düzgün değildi, çeşitli boyutlarda yumrularla kaplıydı. Büyük olanlar sarmal ejderhalara benziyorken, küçük olanlar bebek parmakları gibiydi.
Bu yumrular sadece dekorasyon amacıyla yapılmamıştı, onlar, sunağa yerleştirilmiş kemiklerdi.
Sayısız kemikten bir yasa enerjisi aurası yükseliyordu. Bunlar sıradan kemikler değildi, güçlü metruk hayvanların ya da antik çağların güçlü figürlerinin kemikleriydi.
Bu sunak, ilahi kemiklerden yapılmıştı!
Sunağın ortasında, uzun ve düz bir merdiven vardı. Merdivenden, kanla yıkanmış gibi kıpkırmızı bir parıltı yayılıyordu.
Merdiven, sunağın dibinden zirvesine kadar uzanıyordu. Aşağı doğru akan kızıl bir şelale gibiydi!
Bir kadın figürü yavaşça merdivenleri çıkıyor, sunağın tepesine doğru ilerliyordu…
Kadının ve sunağın çevresindeki arazide, sayısız metruk hayvan toplanmıştı. Sessizce bu sahneyi izliyorlardı.
Metruk hayvanların büyük olanları dağ gibiyken küçük olanları karıncalar gibiydi. Sonsuz sayıda görünüyorlar, ufkun bile ötesine uzanıyorlardı. İnsanın görüş mesafesi sınırında bile, sadece siyah bir sis görünüyordu. Bu sisin içinde bile metruk hayvan figürleri vardı. Bir sonu yoktu…
Metruk hayvanların hiçbiri, ne güçlü İlkel Gerçek Ruhlar ne de güçsüz sıradan hayvanlar, tek bir ses bile çıkarmıyordu. Metruk kemik sunağının etrafında bir saygıyla duruyorlardı. İfadelerinde huşu vardı ve her biri heykel gibi kıpırtısız duruyordu.
Kadın, kalın, koyu kırmızı, uzun bir cübbe giyiyordu. Ortalama bir insanın yarısı kadar olan bir asa tutuyordu. Asa, keskin bir sopa gibi görünüyordu. Üst kısmı sertken, ucuna doğru incelip keskinleşiyordu. Asanın üst kısmına, bilinmeyen Totemler oyulmuştu.
Kadının sırtından uzun pelerini sarkıyor ve yukarı doğru çıkarken merdivenlerde sürünüyordu. Pelerinin üzerine işlenmiş Antik Totemler vardı. Kadının siyah saçları, bir şelale gibi sırtına dökülüyor ve Totemleri kapatıyordu…
Kadının ince bir vücudu vardı. Dudakları parlak kırmızıydı ve kaşlarının ortasında üç kızıl nokta vardı. Kadının hareketlerine tarifsiz bir nitelik katıyorlarmış gibiydi.
Kadın, bu dünyada çiçek açan kırmızı bir erik gibiydi. İhtişamı boğucuydu.
Ona bakan insanlar, şu şiiri düşünmeden edemezdi: "Toprakları lekeleyen kandan barizdir ki, hasımların kaşlarındaki kızıl noktalara karşı ne yapar..."
Kadın yirmilerinde bile değildi ve adı…
Jiang Xiaorou.
O, Yi Yun’un hayatındaki en önemli insandı. Yi Yun burada olsaydı bile, iyice düşünüp taşınmadan ablasını tanıyamazdı…
Bulut Çölü’ndeki basit ve zarif kıza kıyasla, Jiang Xiaorou yeniden doğmuş gibi görünüyordu.
Adım üstüne adım atarak sunağa uzanan merdiveni tırmandı. Kızın kaşlarının ortasında, açıklanamaz bir melankoli belirtisi vardı. Adımları bilinçsizce yavaşlamaya başladı…
Sayısız metruk hayvanın arasında, Metruk Irk’tan olanlar da duruyordu. Onlar da bu sahneyi izliyordu.
“Rou’er, neden tereddüt ediyorsun?”
O anda, kızın kulaklarına güzel ve müşfik bir ses çalındı.
“Etmiyorum, Anne!”
Jiang Xiaorou usulca başını salladı. Kaşlarının ortasında ortaya çıkmış melankoli kayboldu. Asasını kavradı ve ilahi kemikten sunağın zirvesine doğru ilerlemeye devam etti.