Bilge Karasu "Usta Beni Öldürsen E!" öyküsünde bunu hatırlatıyordu bize. Öleceğini bilerek yaşamanın aslında imkânsız olduğunu. O yüzden yaşamanın yolunun ölümü unutmaktan geçtiğini. Bunu yapabilen usta cambaz yaşıyor, ölümü aklından çıkaramayan çırak ise kaçınılmaz sona ulaşıyordu. Çünkü "Usta, bir yerde, yaşamanın yolunu da bulmakta ustalaşmış değil midir ki?"
bir köşe yazısında bu öyküye dair şöyle demişti: "Karasu’nun buradaki varlığımızı anlatmak için bulduğu imgeye hayranlık duymamak elde değil. Hayat dediğimiz şey, zaten böyle bir ip cambazlığı değil midir? Biz de ipten ipe, halkadan halkaya kendimizi atıp dururuz. Bilincin ağırlığı sırtımızda. Herkes bir gün düşer tabii. Ama bazıları gökyüzüne asılmış o salıncağın üzerinde daha uzun kalır. Düşmemeye çalışmanın o korkunç 'şimdi'sinde salınarak."
Yani evet, sürekli öleceğimizi düşünerek yaşamak, günlük hayatımızı düzenleyen, bir açıdan da kayıp geleceğe varmak yolunda vakit geçirmemizi sağlayan işler hakkında "neden okuyorum, neden yazıyorum, neden öğreniyorum, neden izliyorum, neden çalışıyorum?" gibi sorular sormaya, bizi anlamsızlığa itmeye yarar yalnızca. Ya da bu işleri büyük bir ideal uğruna, gelecek nesiller için, insanlık adına yapmak bu duygudan kurtulmamızı sağlayabilir mi? Sanmam. Çünkü ölümlü olan sadece biz değiliz. Bizden sonrakiler de bizim kadar yaşayacaklar.
Geleceğini kaybeden adamın anı yaşaması çok kolay değil, kendini kandırması gerekiyor. Kendimizi kandırmamız gerekiyor. Sanırım insanoğlu da farkında olsun, olmasın bunu yapıyor zaten.