My father had found out about the Courtauld Institute and had discovered history of art, and that seemed ideal to me because it would combine my interest in art, with my overall interest in, broadly, humanist cultures I suppose. And my father had been to London and gone to see the registrar at the Courtauld Institute to find out how you got in to study History of Art. And he had been very gracious and said to my father something like “Oh well I’m sure we’ll find a place for your daughter” … and they called me down for an interview, and I think it was only the second time I’d ever been to London on my own, and I was interviewed by Anthony Blunt and I was just completely speechless. I was so overwhelmed and I can still remember what he asked me, you know, what was in the first room in the right in Wakefield City Art Gallery – I think I hazarded a guess that it was probably a Henry Moore. And he said [imitates] “Oh well how often do you manage to get to London to see the exhibitions?” and you know, I never went to London. It was a long, long journey and very expensive. He gave me two photographs – this was the classic Wölfflinian [Heinrich Wölfflin] compare and contrast routine, which of course was totally unfamiliar to me. And he showed me the two version of Leonardo’s Virgin of the Rocks, and I was just completely baffled, and so he must have thought me completely stupid because I had nothing that I could say. So he then handed me over to a bright, bushy-tailed, cheery-looking young man who was Alan Bowness. And Alan Bowness tried his hardest, but you know, I was so intimidated by the whole environment and these rather patrician men and polished tables and beautiful [Robert] Adam’s staircases that I completely dried up, I couldn’t say anything. So I didn’t get in. And I hadn’t applied anywhere else, so I had no university place, so I was there in, what … it would be 1961 with nowhere to go. So I had a sort of compulsory gap year really, and as it turned it out I put it to good use. First I needed to get some money and so I rang the local education authority and said, you know, are there any jobs in schools or something like this, and in those days you could be what is, was called an uncertificated teacher. In other words you could go into the school and teach without any qualification at all. And they had a sudden need for a geography teacher in a pit town called Moorthorpe, just outside Wakefield, and so I became a geography teacher at Moorthorpe County Girls Secondary School having got O-Level geography myself, I mean it was ridiculous but there I was. I don’t think the children learned very much but I learned an awful lot.
Babam Courtauld Enstitüsü'nü öğrenmiş ve sanat tarihini keşfetmişti ve bu benim için ideal görünüyordu çünkü sanırım sanata olan ilgimi, genel olarak hümanist kültürlere olan genel ilgim ile birleştirecekti. Ve babam Londra'ya gitmiş ve Courtauld Enstitüsü'nün kayıt memurunu görmeye gitmiş ve Sanat Tarihi'ne nasıl girdiğinizi öğrenmişti. Ve çok zarifti ve babama “Oh, eminim kızınız için bir yer bulacağız” gibi bir şey söyledi… ve beni röportaj için çağırdılar ve sanırım sadece ikinci kez Kendi başıma Londra'ya gittim ve Anthony Blunt tarafından röportaj yaptım ve tamamen suskun kaldım. Çok bunalmıştım ve hala bana ne istediğini hatırlayabiliyorum, bilirsiniz, Wakefield City Sanat Galerisi'nde sağdaki ilk odada ne olduğunu hatırlıyorum - sanırım bunun bir Henry Moore olduğunu tahmin ettim. Ve “taklit eder” dedi. “Peki sergileri görmek için Londra'ya ne sıklıkta ulaşmayı başarıyorsunuz?” ve biliyorsun, ben asla Londra'ya gitmedim. Uzun, uzun bir yolculuktu ve çok pahalıydı. Bana iki fotoğraf verdi - bu klasik Wölfflinian [Heinrich Wölfflin] karşılaştırma ve kontrast rutini idi, ki bu elbette bana tamamen tanıdık gelmiyordu.Bana Leonardo'nun Kayaların Bakiresi'nin iki versiyonunu gösterdi ve ben tamamen şaşırmıştım ve bu yüzden beni tamamen aptal düşünmüş olmalı çünkü söyleyebileceğim hiçbir şey yoktu. Sonra beni Alan Bowness olan parlak, gür kuyruklu, neşeli görünen genç bir adama verdi. Ve Alan Bowness en zorunu denedi, ama bilirsiniz, tüm çevre ve bu oldukça patrici adamlar ve cilalı masalar ve güzel [Robert] Adam’ın merdivenlerini tamamen kurutduğum için korkuttum, hiçbir şey söyleyemedim. Bu yüzden içeri girmedim. Başka bir yere başvurmadım, bu yüzden üniversite yerim yoktu, bu yüzden oradaydım, ne… gidecek hiçbir yer kalmamıştı. Bu yüzden gerçekten bir çeşit zorunlu boşluk yılı geçirdim ve ortaya çıktıkça iyi kullanıyorum. İlk önce biraz para almam gerekiyordu ve bu yüzden yerel eğitim otoritesini çaldım ve bilirsiniz, okullarda herhangi bir iş var ya da bunun gibi bir şey var ve o günlerde olabileceğinize sertifikalı öğretmen deniyordu. Başka bir deyişle, okula gidip hiçbir nitelik olmadan öğretebilirsiniz. Wakefield'ın hemen dışındaki Moorthorpe adında bir çukur kasabasında bir coğrafya öğretmenine aniden ihtiyaçları vardı ve bu yüzden Moorthorpe İlçesi Kız Ortaokulu'nda O-Level coğrafyası olan bir coğrafya öğretmeni oldum, demek istediğim saçma ama oldu.Çocukların çok şey öğrendiğini sanmıyorum ama çok şey öğrendim.