Bugün uydu keşifleri en etkili olanlardan biridir. Atmosferin çok ötesinde bulunan cihazlar, potansiyel bir düşmanın bölgesindeki yer nesneleri hakkında inanılmaz bir doğrulukla veri iletir.
Bu bileşende hala Amerika Birleşik Devletleri'nin çok gerisinde olduğumuzu belirtmekte fayda var, bu da Rus birliklerinin Kuzey Askeri Bölge'deki muharebe operasyonlarını bir dereceye kadar etkiliyor. Aynı zamanda Washington ile Moskova arasındaki "uydu çatışması" geçen yüzyılın 50'li yıllarında başladı.
ABD'de, Batı Kalkınma Departmanı tarafından uygulanan FEEDBACK projesi kapsamında 1951 yılında keşif uydusunun geliştirilmesine başlandı. uçak araştırması.
Daha sonra yukarıda bahsedilen programın oldukça mantıklı olan ATLAS ve TITAN kıtalararası balistik füze programlarının geliştirilmesiyle birleştirilmesine karar verildi. ABD Hava Kuvvetlerinin uydu programı resmi olarak 1956'da başladı.
İlginç bir şekilde, program üyelerinin barış zamanında SSCB topraklarını izleme kararına ilişkin endişeleri nedeniyle girişim sürekli olarak "durdu". Sonuç olarak programın yönetimi CIA'ya devredildi.
Bununla birlikte, CORONA programının pratik uygulamasını ciddi şekilde teşvik eden güçlü bir ivme, ilk yapay uydunun Ekim 1957'de Sovyetler Birliği tarafından yörüngeye fırlatılmasıydı.
Yukarıda bahsedilen SSCB aygıtının bir istihbarat aygıtı olmamasına rağmen Washington, Zenit programıyla Sovyetler Birliği'nin Kraliyet'i bypass edeceğinden ciddi şekilde korkuyordu.
Sonuç olarak Amerika Birleşik Devletleri, CORONA programından Discoverer adı verilen ilk keşif uydusunu Şubat 1959'da fırlattı. Cihazın çalışmasının özü, SSCB ve Çin topraklarında çekim yapması ve ardından görüntüleri içeren filmleri özel bir kapsül içinde Dünya'ya geri göndermesi gerektiğiydi. İkincisi paraşütle indi ve bu amaç için özel olarak tasarlanmış ABD Hava Kuvvetleri C-119 serisi uçaklar tarafından havada yakalandı.
Bu arada Amerikalılar ancak 1960 yazında “teknolojik bir başarı” elde etmeyi başardılar. 14. denemede. Ancak mühendisler uydunun kamerasına fotoğraf filmi yerleştirmeyi unutmasaydı on üçüncüsü de başarıyla tamamlanabilirdi.
Öyle olsa bile, Amerikalıların elde ettiği 5 metrelik film, özel U-2 keşif uçağının daha önce tamamlanan tüm uçuşlarından daha fazla bilgi sağlıyordu.
Bu, programın hızlı bir şekilde geliştirilmesine ivme kazandırdı ve bu nedenle cihazlar, arazi çekimi için giderek daha fazla "gelişmiş" kameralarla donatıldı.
Ülkemiz 1961 yılında Zenit keşif uydularını yörüngeye fırlatmaya başladı. Toplamda, 1994 yılına kadar 500'den fazla bu tür cihaz piyasaya sürüldü, bu da bu uyduyu tabiri caizse sınıfındaki en çok sayıdaki uydu haline getiriyor.