İçimdeki Esaret #Wattys2018
By lilaya_22
Onu sevmenin bedeli neden bu kadar ağırdı ki?
Sevgi yeşertmez miydi insanın kalbindeki aşk tomurcuklarını?
Eğer öyleyse, neden hep yeşeren nefret ruhumu acımasızcasına kanatıyordu?
Ben onun beni içinde yaşadığı tek kişilik acı hayatına, alacağı umudunu yıllarca tüketirken, o benden kurtulmak için an kolluyordu.....
Gözleri beni baştan aşağı süzdüğünde, önce burukça gülümsedi. Sonraysa dudağının sağ tarafını yukarıya kıvırarak,
-Değişmişsin"dedi aşık olduğum sesiyle ve gözlerini gözlerime dikti. Söylediği şey o kadar çok batmıştı ki bana, haykırmak istemiştim o an beni sen değiştirdin diye. Gözlerim yanmaya başladığında, burukça gülümseyerek,
-Sende değişmişsin"dedim ve derin bir nefes aldım. Gözlerimle onu süzmeye başladığımda, anılar canlanmıştı beynimde.
Yıllar geçmişti evet. Ve evet o çok değişmişti. Büyümüştü. Artık kirli sakal bırakmaya başlamıştı. Takım elbiseden nefret eden adam, takım elbiseyle duruyordu tam şu an karşımda.
Ama değişmeyen bir şey vardı....
Alışkanlıkları....
Her gerildiğinde, ya da sinirlendiğinde boynunda beliren o ince damar halen daha duruyordu orada ben değişmedim deyip ünlem bırakarak. Tuhaf ama gülümsetmişti beni.