Editörün Seçimi
none
Otizm spektrum bozukluğunu (ASD) çevreleyen birçok tartışma var. Spektrum çok çeşitli semptomları ve yetenekleri kapsadığından ve nedenleri ve en iyi tedaviler hakkında net cevaplar hala eksik olduğundan, otizm topluluğundaki insanlar arasındaki anlaşmazlıklar bazen derinleşir.
İşte ana tartışma alanlarından beşi.South_agency / Getty Images
Otizmin teşhis kriterleri zamanla kökten değişti ve otizm teşhisi için kimin gerçekten uygun olduğunu (veya bir kez kalifiye olduğunu) tanımlamayı zorlaştırdı.
20. yüzyılın başlarında otizm, gerçeklikten neredeyse tamamen ayrılma ile işaretlenmiş, nadir ve şiddetli bir şizofreni formu olarak kabul ediliyordu. Otizmin şizofreni ile ilgili olmayan ayrı bir bozukluk olarak tanımlanması 1980 yılına kadar değildi; o noktada ruhsal bir hastalıktan çok gelişimsel bir bozukluk olarak görülüyordu.
1994 yılında Asperger sendromu, Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve İstatistiksel El Kitabı'na (DSM-IV) eklendi. Tanı tipik olarak yüksek IQ'ları ve güçlü sözel becerileri olanlara, sosyal becerilerde zorlukların yanı sıra dar ilgi alanları ve tekrarlayan davranışları olanlara verildi.
DSM-IV, Asperger sendromu, otistik bozukluk, başka türlü tanımlanmamış yaygın gelişimsel bozukluk (PDD-NOS), Rett sendromu ve çocuklukta parçalanma bozukluğu dahil olmak üzere beş farklı (ve şimdi modası geçmiş) otizm spektrum tanısını tanıdı.
DSM-5 2013 yılında yayınlandığında, bu beş bozukluk ortadan kaldırılmış ve "otizm spektrum bozukluğu" tek teşhisi haline getirilmiştir.
Bu nedenle, OSB şimdi, bazıları ciddi şekilde entelektüel olarak meydan okuyan ve diğerleri zeki ve başarılı olan çok sayıda insanı içermektedir. Kriterlerin evrimi, ebeveynler, kendi kendini savunanlar ve uygulayıcılar arasında otizmin gerçekte ne anlama geldiğine dair fikir ayrılıklarına yol açtı.
Bazı insanlar otizmin olağandışı içgörülere yol açabilecek normal bir nörolojik varyasyon (bazen "nörolojik çeşitlilik" olarak adlandırılır) olarak kutlanması gerektiğine inanıyor ve çoğu zaman Einstein ve Mozart gibi insanların bugün otizm teşhisi konulabileceğini iddia ediyorlar. Bazıları otizmin tedavi edilmesi ve hatta iyileştirilmesi gereken bir hastalık olarak görülmesi gerektiğini düşünüyor.
Otizm oranları son yıllarda çarpıcı bir şekilde artmaktadır, ancak bunun daha fazla kişiye teşhis konulmasından mı, çevresel faktörlerden mi yoksa her ikisinin bir kombinasyonundan mı kaynaklandığı net değildir. Bu artış, otizm araştırmalarında bir artışa neden oldu. Bilim adamları, hem genetik hem de çevresel faktörlerin muhtemelen bir rol oynadığına inanıyor ve bazı araştırmacılar otizmi olanların beyinlerinde farklılıklar buldular.
1940'larda psikiyatrist Leo Kanner, soğuk, sözde "buzdolabı" annelerin otizme neden olduğunu öne sürdü. Ebeveyn mizacının otizmle bir ilgisi olduğuna dair hiçbir kanıt olmadığı için bu teori reddedildi.
OSB'nin bilinen bir nedeninin olmaması gerçeği, hiçbirinin onları destekleyecek sağlam araştırmalara sahip olmayan yan teorilere yol açmıştır. Bunlar arasında aşıların (ve belirli bir aşıda eser miktarda cıva) çocuklarda otizmin başlamasına neden olduğu inancı vardır. Bu doğru değil. Aslında, bir çalışma, aşılanmamış veya aşılanmamış çocuklarda daha yüksek otizm oranlarının ortaya çıktığını buldu.
Diğerleri, otizmin uçak kontra, pire önleyici tozlar veya cep telefonlarından kaynaklandığına inanıyor. Tüm bu teoriler çürütüldü, ancak bazıları ısrar ediyor.
Otizmi olan herkeste temel semptomları güvenilir şekilde tedavi eden veya hafifleten bir tedavi yoktur. Bazı terapiler dikkatlice araştırılır, diğerleri gece uçurulur ve diğerleri yine arada bir yerdedir. Hangi tedavilerin en etkili, en uygun, en insancıl, en saygılı ve en güvenli olduğu konusunda muazzam anlaşmazlıklar var.
Tedavi teorisindeki en önemli bölünmelerden biri, aşıların otizme neden olduğu inancıyla 1990'larda meydana geldi. Bu efsane, vücuttan ağır metalleri "şelatlama" veya uzaklaştırma amaçlı tedavilerin ortaya çıkmasıyla sonuçlandı. Genellikle kurşun zehirlenmesi için kullanılan bu tedaviler tipik olarak klinik bir ortamda sağlanır - ancak ebeveynler evde bir miktar yaralanma riski ile şelasyon yaptı ve sağladı.
Diğer riskli ve şüpheli tedaviler arasında hiperbarik oksijen odaları ve kök hücre tedavisi yer alır. Ağartıcı içeren bir lavman türünü savunanlar bile var.
Bu daha aşırı yaklaşımlara ek olarak, uygulanan davranışçı terapinin (ABA) Floortime veya Oyun Terapisi gibi gelişimsel terapilerden daha uygun olup olmadığı konusunda meşru görüş farklılıkları vardır. Davranışçı terapi kapsamlı bir şekilde araştırılmış olsa da, bazı kendini savunanlar ve ebeveynler bunun en kötü ihtimalle acımasız ve en iyi ihtimalle uygunsuz olduğunu düşünüyor. Aslında, iki kamp yıllar içinde çok daha yakın hale geldi: Bazı davranışsal terapi biçimleri artık gelişimsel yaklaşımlara çok benziyor.
Diyet tedavileri konusunda da önemli tartışmalar var. Bazı araştırmalar, otizmli çocukların gerçekten de mide-bağırsak sorunlarına daha duyarlı olduklarını ve bu da ağrıya ve rahatsızlığa yol açabileceğini öne sürüyor. Bununla birlikte, otistik çocukları özel diyetlere sokmak tartışmalı bir konudur.Otizm İçin En İyi Tedavi Nedir?
Engelli Bireyler Eğitim Yasası (IDEA), özel eğitim ve ilgili hizmetlerin yanı sıra, uygun niteliklere sahip engelli çocuklara bir halk eğitimini garanti eder. Ancak ebeveynler ve eğitimciler, otizmli bir çocuğu tipik bir eğitim ortamına akademik olarak yetenekliyse ancak davranışsal zorluklar sergiliyorsa veya tam tersi şekilde dahil etmenin iyi bir fikir olup olmadığı konusunda bazen hemfikir değildir. Çoğu zaman, dahil olma konusundaki tartışmalar arabuluculuğa ve hatta ebeveynler ve okul bölgesi yetkilileri bununla mücadele ederken davalara dönüşür.
Diğer anlaşmazlıklar, otistik çocuklara ne öğretilmesi gerektiğiyle ilgilidir. Bir çocuk akademik olarak öğrenebiliyorsa, temel eğitim odağı akademisyenlere mi yoksa topluluk içinde gezinmek için ihtiyaç duyacakları sosyal / iletişim becerilerine mi odaklanmalı?
Benzer şekilde, bazı ebeveynler ve okullar, yalnızca otizmin kullanıldığı eğitim ortamlarının ideal olduğuna inanmaktadır. Bu ortamlar, fiziksel olarak duyusal zorlukları azaltmak için kurulur ve otizme özgü programlar sağlayabilen otizm uzmanları tarafından görevlendirilir. Öte yandan, bu tür ortamlar otistik çocukların kendi topluluklarına katılma ve nörotipik akranlarıyla ilişki kurma fırsatını reddeder.
Otizm spektrumundaki iyi eğitimli yetişkinler bile tam zamanlı istihdamı, ev idaresini ve günlük etkileşimleri son derece zor hale getirebilecek zorluklara sahiptir. Düşük işlevli uçtakiler, nadiren herhangi bir finansal veya kişisel destek olmadan tamamen kendi başlarına yaşayabilirler.
OSB, bu kadar geniş bir yetenek yelpazesini kapsadığından, hangi otistik yetişkinlerin genel toplulukta, hangilerinin grup ortamında yaşaması gerektiği ve bazen geniş ihtiyaçlarını kimin karşılaması gerektiği her zaman açık değildir. Otizm topluluğunun dışında, bir üniversite mezununun günlük yaşamın talepleriyle baş edemeyeceğini iddia etmek zordur, ancak çoğu durumda bu sadece bir gerçeğin ifadesidir.
Tüm bu konular, bireysel ve eyalet bazında ele alınmaktadır. Bazı eyaletler otistik yetişkinler için liberal kaynaklar sağlarken, çeşitli konut seçenekleri ve destekler için fon sağlarken, diğerleri neredeyse hiçbir şey sağlamıyor. Yetişkinler için finansman sağlama konusundaki siyasi anlaşmazlıklar, neyin hangi bireyler için hangi kalitede mevcut olduğu konusunda eşitsizliklere yol açmaktadır.