İngiltere’deki Rus askeri ajanı (şimdi Fransızcılığa böyle bir kişi diyoruz - “ataşe”), gerekli tüm bilgileri toplamak ve St. Petersburg’daki amirlerinin emrinde olmakla görevlendirildi. Mutlu bir tesadüf eseri, o zaman Londra'da çeşitli buharlı araç sistemlerinin test edildiği ve atalarının - İmparatorluk Majesteleri Majesteleri Novitsky'nin emekli - tüm gerekli malzemeleri hızlı bir şekilde toplayıp St. Çok fazla çaba gerektirmedi, çünkü deneyler basında geniş çapta rapor edildi ve rutierlerin açıklamaları üreticilerle temasa geçilerek elde edilebilirdi.
Devlet düzeyindeki tartışma muhtemelen uzun sürecek, ancak Eylül 1871’te ordunun yol motorunu çalışırken görmek için gerçek bir fırsatı vardı. Riga yakınlarında büyük bir mülkiyeti olan Baron Buksgevden, onun için Thomson sisteminin bir rutiyerini satın aldı. Bu mesajın geldiği anda St. Petersburg, ordusu, baronun izniyle, varlıklarıyla yenilikçiliği denemek için temsilcilerini gönderdi. Testler 19, 20 ve 27-29’ta Eylül 1871’ta, Riga şehri ile Olai köyü arasındaki karayolu üzerinde yapıldı. Askere ek olarak, bunlara Demiryolları Bakanlığı temsilcileri de katıldılar.
İngiltere'de Burel tesisinde inşa edilen Thomson sistemi lokomotifi, 18 güçlü bir buhar motoruna sahipti. Tahrik tekerlekleri beş ayak çapındaydı (1 a 0,3048 m'ye eşit) ve yükün büyük kısmını taşıyorlardı. Önünde üçüncü tekerlek vardı. İki katıydı, sadece iki buçuk feet çapındaydı ve raporda belirtildiği gibi "lokomotifin gidişatını kontrol etmek" için hizmet etti. Bu tekerlek hareket yönünü belirleme ve dönüşleri gerçekleştirme özel bir kolu tarafından çevrildi. Dönme mekanizmasının izin verdiğinden daha dik bir dönüş yapmak gerekirse, tahrik tekerleklerinden biri yavaşladı ya da durduruldu, diğeri ise tüm cihazı çevirerek dönmeye devam etti. Zemin ile çekişi arttırmak için tahrik tekerlekleri, 15 genişliğinde 1 inç genişliğinde ve 2,54 inç genişliğinde lastik tekerlekleri olan 12 inç genişliğinde demir jantlarla donatılmıştır. Bu cihazlar aynı zamanda rutinin hareketi sırasında karayolunun tahrip olmasını engelliyordu.
Deneylerin amacı, makinenin manevra kabiliyeti, yükselişlerin üstesinden gelme kabiliyeti, çeşitli yollarda (asfaltlanmamış dahil) taşıma kapasitesi ve manevra kabiliyeti, en yüksek yük, yakıt ve su tüketimi gibi hızları tespit etmektir. Eylül 19 için planlanan ilk testler, lokomotifin toplam ağırlığı yaklaşık 575 pound olan birkaç silahı çekip çekemeyeceğini tespit etmekti. O gün adil bir kir tabakasıyla kaplı olan Mitavskoye Karayolu üzerinde geçti. Buna rağmen, mekanik traktör saatte altı versite eşit bir hızda hızlandı ve “üç derecelik yokuş aşağı” slayttan inerken hız saatte dokuz versite ulaştı. Doğru, araba daha yavaş yokuş yukarı gitti - sadece beş mil. Sonuç o kadar güven verici ki, iki kez düşünmeden, aynı zamanda mürettebatın manevra kabiliyetini test etmeye karar verdiler ve “onu iki buçuk metre derinliğinde ve üç buçuk metre genişliğinde bir otoyol hendisine yolladılar”.
Ancak bu engelin zor olduğu kanıtlandı. Ön tekerlek, yol seviyesinden sadece bir ayağı yükselen bir hendek ve ağır bir hassasiyeti başarıyla geçti, yere uzandı ve hareketi durdurdu. Acilen silahları sökmek ve çukurun yamaçlarını kazmak zorunda kaldım. Bundan sonra, hafifleyen ruthier sadece ondan kurtulmakla kalmadı, aynı zamanda kendisine tekrar bağlanan her iki silahı da çekti. Sonra biraz otla büyümüş kumlu toprak ile düz bir alan vardı. Ve sonra, ağırlığın ağırlığına rağmen, çekici silahlı lokomotif saatte aynı 6 versiyonunu gösterdi. Tekerlekler “arkalarında sadece ayak izleri bıraktılar, ancak isyan etmediler” diyor test raporuna bir giriş. Doğru, geri dönerken, araba bir kazaya girdi - yolda bir köprü ağırlığında çöktü. Lokomotif sıkışmış ve testlerin kesintiye uğraması gerekiyordu. Ertesi gün devam etmişlerdi, ancak yağmur karayolu sürülmesini zorlaştırdı.
Bu kez bir lokomotif, bir platform, büyük rampalar ve iki şehir faytonundan oluşan bir “yol treni” ayarladılar. 50 adamının yerleştirildiği “tren”, Olay istasyonu yönünde başladı ve saatte bir 9-10 hızını geliştirerek iki buçuk ay yürüdü. Sonra araba 6 geniş otoyolunda serbest kaldı ve hareket noktasına aynı hızla oturdu. Orada, rutier kömür ve suyla doluydu, her iki arabada bir çift kuşatma silahıyla değiştirildi ve “orta sertlikte bir yol” boyunca fırlatıldı. 100 yakınlarındaki sazenden geçtikten sonra, lokomotif dar (sadece dört sazhen genişliğinde) bir yolda neredeyse dik açılı bir şekilde dönmesi gerekiyordu. Çekilen silahlar sıraya uymasa da, genel olarak manevra doğru şekilde gerçekleştirildi. Sonra “oldukça dalgalı” bir yol boyunca ilerlemek zorunda kaldık ve silahların ağırlığı “önemli makine gerilmelerine” neden oldu, bu yüzden bir silahı çıkarmak zorunda kaldı. "Motor hemen daha serbest ve pürüzsüz gitti."
Aynı gün, tren, “toprağa kuvvetlice gömüldü” ve yumuşatılmış topraklara sahip bir ovadan “sürüldü”. Ancak bir bütün olarak komisyonun sonuçları iyimserdi: “Orta sertlikte toprak yollarda sürüş yaparken, kuşatma tabancasına kıyasla daha az derinlikte bir boşluk bırakıyor. Hareketin ortalama hızı ... Sanırım, saatte beş buçuk mil. "
Diğer deneyler yarıda kesildi ve sadece Eylül 27'te devam etti. Bu kez rutinin manevra kabiliyeti test edildi. Lokomotif, toplam ağırlığı 150 pound olan iki ürün platformu ve iki tekerlekli sandalye çekti. Otoyol, o zamana kadar çoktan kurmuştu ve bu nedenle 650 dakika içinde 13 kulağını geçen tren, altı kulağı olan bir yol genişliğiyle “dönüş hareketi için oldukça kolay ve serbest bir dönüş yaptı”. Aynı zamanda, komisyon dönme yarıçapının üç kısma eşit olduğunu düşündü. Manevranın uygulanmasında sadece yarım dakika sürdü. Geri dönüş yolunda, tren yedi dakika içinde bir mil hızla yürüdü, tekerlekler ise “yarım inçten daha fazla bir yere basılmadı”. Testler ay sonuna kadar devam etti. Sonuç olarak, Ana Mühendislik Direktörlüğü Asistanı Genel Sekreteri Seyms, Ana Görevli Genel Sekreter Yardımcısı, İkinci Sapper Tugayı Başhekimi ve bazı subay ve mühendislerden oluşan yetkili komisyon aşağıdaki sonuçlara varmıştır: “Deneyler boyunca yapılan hareket çok doğru bir şekilde gerçekleştirildi. Gürültü, bu yüzden ... bu tür buhar çekişinin karayolu üzerindeki varsayımı, bir yaz yolu varken geçenler için herhangi bir kısıtlamadan korkmak için bir neden vermiyor. ” Doğru, bu trenlerin hızına dikkat edildi ve gerekirse “hareket hızını azaltmak ve aşırı durumlarda hiç durmak” istendi. Ayrıca, bu tür lokomotiflerin etrafındakileri bacadan çıkan kıvılcımlardan güvenli bir şekilde koruyacak bir “durdurucu” cihazla donatılması gerektiği söylendi. Şehirlerde lokomotif kullanma olasılığından bahseden “tüm tehlikelerden sakinlere, şikayetçilerden şikâyetçi olanlara tamamen yardım edecek” yollarını atlamak zorunda kalacakları kaydedildi. Test koşullarında tanımlanan ve operasyonda sakıncalı olan bazı tasarım kusurlarına dikkat çekildi. Özellikle ruthorların otoyoldan sıkıntı çekmediği vurgulandı ve bu nedenle kullanımlarına izin vermek oldukça mümkün. Kısacası, “… Thomson sisteminin lokomotifi” komisyonu, karayollarında yükleri ikincisine zarar vermeden ve geçerken sakıncalı olmadan taşıyabiliyordu ”.
Protokol, ruthier'in askeri yeteneklerine gelince: “Testler, nihai sonuçlara zemin sağlamamış olmalarına rağmen, yine de yol vapurları kullanma olasılığını ve hatta bu tür çekişe izin veren alanlarda çizilebilecek faydaları reddetmiyorlar. Yani, Thomson lokomotifi, kale silahlanmasında çok faydalı olabilir, çünkü kuşatma silahlarını vagonlara yükseltmek için kullanılan kuvvet, toplam çabaları rekabet edemeyen çok fazla birimden oluşuyor lokomotifin gücü ile.
Platformlarına provizyon ve mühimmat malzemesi getirebilir, çeşitli askeri araç ve araçları doğrudan hareket ettirebilir, atları bir 32 yükü ile ve 16'i minimum miktarda indirir, içeriği lokomotiflere gerekli miktarda yakıt tedarik etmekten daha zordur. su. Aynı yüke sahip buhar motorlarından yapılan taşıma, daha az gerilir, daha kolay durdurulabilir ve gruplandırılabilir ve düşman birimler tarafından monte edildiklerine saldırıldığında daha az rahatsız edilebilir, bu nedenle binicilikten eskort ve koruma için daha uygun olacaktır. ”
Bu olumlu değerlendirmeler Kuvvet Hareketi Komitesi üyelerine iletildi ve Kasım 11 1871 toplantısında görüşüldü. Aynı toplantıda, Baron Buksgevden’in, lokomotiflerin Samara’dan Orenburg’a ve Taşkent’e ne kadar uzak olduklarını araştırmaya istekli olduğunu ifade ettiği söylendi. Yolların uygun olduğunu ispatlarsa, bu yol üzerinde test araçlarına bir lokomotif göndermeye hazırdır, i sonunda bu tür araçların askerlik hizmetine uygun olup olmadığına karar vermek için.
Baron, daha sonra karayolu lokomotifleriyle ilgilendiği komite başkanı Binbaşı General Anenkov'u bilgilendirdi. Önerinin genel olarak dikkate değer olduğu görülüyordu - Türk Askeri Bölge Birlikleri ile düzenli temas halinde olmak çok gerekliydi ve Baron'un bu konuda destek vermesine izin verdi. Ancak, bu ilginç girişimin nasıl sona erdiği bilinmiyor, ancak tarih ruthers ile uzun bir devam filmi vardı. Deneyler ve denemeler birkaç yıl sürdü, cetveller yurt dışından taburcu edildi ve Rusya'ya ulaştı. Sadece 1876’te Rus ordusu nihayet sözlerden tapulara geçmeye ve kendi mekanik traktörlerini almaya karar verdi. Savaş Bakanı, bu konuda yazılan raporlardan birine aşağıdaki kararı verdi: “Tuna’daki düşmanlıklar durumunda, orduya bağlı herhangi bir cihaza ait birkaç yol lokomotifine sahip olmak çok yararlı olacaktır. Büyük kuşatma tabancalarını ve bazen de yem eksikliğinin olduğu yiyecek malzemelerini taşımak için bunları kullanabilirsiniz. Bu lokomotifleri mümkün olduğunca çok sayıda nasıl elde edeceğinizi düşünün ... ”Davaya bir dönüş yapıldı ve sonuçta bir düzine yol lokomotifinin ilk kez yeterli olacağına karar verildi. İkisi emekli bir general Sergei İvanoviç Maltsev'i Bryansk yakınlarındaki fabrikada emretti ve geri kalan her birimin hazine beş bin rubleye mal olacağına inanılarak yurt dışından taburcu edildi.
Lokomotif "Thompson"
Lokomotif "Fowler"
Steam çekici markası "Evelyn Porter"
Aynı yılın kasım ayında, Maltsev'den sipariş verilen lokomotifler hazırdı. Fabrikadaki test ve kabulleri için, Usov'a bir mahkeme danışmanı gönderdiler. Birliklerin kara ve suyolları tarafından taşınması için Komite'ye sunduğu raporda şunları söyledi: “Lokomotiflerin incelenmesi, mekanizmalarının genellikle tatmin edici olduğunu buldu. Buharlı kazan örneği, herhangi bir kusurun dış belirtisi olmadan 10 atmosferinin basıncına dayandığını gösterdi. Sonuç olarak, yukarıda belirtilen buharlı lokomotifler fabrikadan benim tarafımdan alındı ... "
Acımasızları kabul eden Usov, onları 11 tüfeği taburu Kremkov'un özel komutanı kaptanı Kremkov'a ve 3 Saperny taburu Kvalishevsky'nin ikinci teğmenine, biri Odessa'ya, diğeri Sevastopol'a lokomotif götürmesi emrini verdi. Ancak, Maltsev, makinistlerine ve stokerlerine makineler üzerinde çalışmalarını sağlayamadığı için bu reçeteyi yerine getirmek kolay değildi. Acilen alt saflardan uzmanları aramak ve ruthiers üzerinde çalışmak için onları yeniden eğitmek zorunda kaldım. Maltsev lokomotifini kontrol etmek için dört kişiye ihtiyaç vardı: bir sürücü, bir yardımcı sürücü ve iki itfaiyeci. İşleri kolay değildi, çünkü toprak yolda vagonların tekerlekleri raylardaki lokomotiften çok daha fazla direnç görüyordu ve ağır bir arabayı döndürmek kolay değildi.
Maltsev'in ustaları teknik olarak neydi? Bunlar oldukça hantal mekanizmalardı - her birinin ağırlığı 450 pound'a ulaştı. 20-30 beygir gücündeki buhar motoru, saatte iki buçuk ila üç buçuk ay hızda hareket etmelerini sağladı. İhale, bir miktar su 50 kova ve bir kübik yakıt arshini yerleştirdi. Aynı zamanda, rutinin toplam ağırlığı 550 pound'a ulaştı ve sadece karayolu üzerinde ya da aşırı durumlarda yoğun toprak yollarda çalışabildi. Bir saatlik çalışma için, iki metreküp yakıt, bir kilo yağ, iki kilo yağ ve üç kilo katran tüketildi. Arabalar lokomotife bağlandı. Farklı toprak tipleri üzerinde yapılan testlerde, traktör, 320'e kadar yük taşıyan arabaları yokuş yukarı bile çevirdi. Zeminde, ruthi'nin yükü daha da yüksekti.
Arabaları alan Usov, raporunda bildirdiği bazı ciddi kusurları fark etti: “Bence, Bay Maltsev’in tesislerinde inşaat için bir model olarak kullanılan lokomotiflerin tasarımının aşağıdaki gibi değiştirilmesi gerektiğini bildirmekten onur duyuyorum. :
- şanzıman milinin tasarımını değiştirin;
- teklifin yerleşimini değiştirmek;
- sürüş tekerleklerini değiştirin;
- direksiyonu değiştir ... "
Ancak, makineler alındı ve eksiklikleri gidermek için zaman kalmadı. Her iki demiryolu de güvenli bir şekilde hizmet yerlerine ulaştı. Sevastopol'da, biri 3 top tugayının 13 piline girdi. Odessa'da, araba hemen “davaya tutturmaya” çalıştığı topçulara da verildi - çekme silahları. Ancak lokomotifin gücü, 700 pound ağırlığında ağır silah taşımak için yeterli değildi. Askeri "ısrar" ve araba "aşırı gerildi". Tamir için "Bellino-Fenderikk" fabrikasına göndermek zorunda kaldım.
Bu arada, İngiltere'de üretilen ve Fransa üzerinden satın alınan çok sayıda arabadan iki lokomotif Varşova'ya geldi. Bunlar "Evelyn Porter" markasının ruthers idi. Onlarla birlikte, tamirci Smith Rus uzmanları eğitmek için geldi. Özel bir düzen altında, zanaatkarların alt sıralarındaki 24, yeni teknoloji üzerinde çalışmak üzere seçildi. Hepsi başarılı bir şekilde eğitildi ve arabaları kendi ellerine almaya hazırdılar.
Ancak başlangıç için lokomotifleri test etmeye karar verildi. Bunun için Razdolnoye istasyonu seçildi. Oradan, hem Maltsev lokomotifi hem de İngiliz Smith’ten biri, tamirci Smith ve ikinci teğmen Kvalishevsky’nin rehberliğinde, askeri kargo taşımacılığında kullanılmak üzere istasyon komutanına teslim edilmeleri için kendi yetkileri altında Kişinev’e gidecekti.
Kvalishevsky, İngiliz gelene kadar beklememeye karar verdi ve oradan Kişinev'e gitmeyi düşünerek tek başına Razdolnoye'ye gitti. Tam fabrikadan, tamir edilen rutier dört buçuk saat Odessa-Tovarna istasyonuna beş mil gitti ve bir süre orada tutuldu - onu göze çarpmayan gözlerden saklayan muşamba altındaki bir kulübede tuttu. Daha ileri gitme denemesi başarısız oldu. Yağmur, yolu temizledi ve tekerleklerin altına yerleştirilen levhalara rağmen, tüm 30'i geçtikten sonra, lokomotif ihaleye sıkıştı. Cesur ikinci teğmen, olayla ilgili olarak St. Petersburg'a telgraf verdi ve arabanın yanında kaldı, daha fazla emir bekliyordu ... Yetkililer, memurun inisiyatifinden memnun olmamasına rağmen, duruma müdahale etmesini sağladı ve sonunda her şey güvenli bir şekilde çözüldü.
Zaman geçti. Savaş Türkiye ile ilerliyordu. Yurtdışından çekilen Ruther, Revel'e (Tallinn) geldi ve deniz yoluyla, test edildikleri Petersburg'a taşındı. Asker, masrafları azaltmak için Maliye Bakanlığı'ndan, lokomotiflerin Rus topraklarına gümrüksüz ithalat yapma hakkı elde etti. Sipariş edilen on beş makineden on ikisi Rusya'ya geldi. Orijinal plana göre, Tuna Nehri üzerinde kalan on tane olan Transkafkasya cephesinde beş ruthier kullanılacaktı. Ancak Savaş Bakanı bütün arabaları Tuna'ya göndermeye karar verdi. Üç traktör henüz gelmediğinden, ikisi Rus yapımı olan 12 ruthers savaşa girdi.
Savaşta
Rusya-Türk savaşı, Rusya'nın karayolu taşımacılığı kullandığı ve bu alanda olumlu tecrübe kazandığı ilk askeri çatışmadı. Mücadeleye tabii ki makineler katılmamış. Daha çok nakliye için kullanılıyorlardı.
Genel Kurmay raporunun Temmuz 1879'ta derlendiğine inanıyorsanız, savaş sırasında izleyicilerin çalışmalarının sonuçlarının özetlendiği durumlarda öyleydi.
Yılın Nisan 5’inde 1877’i izleyen En Yüksek Sipariş’e göre, 12 Askeri Ofisi yol lokomotiflerini satın aldı: altı Evelyn Porter sistemi, üç Claytons, bir Fowler ve iki Maltsev mevcut ordunun Mühendis Şefine gönderildi ve ilk önce Bender kalesine girdi kuşatma topçularını taşımak için kullanılacaklardı. Davadaki makineleri denedikten sonra, topçular, "bu işi yalnızca karayolunda değil, aynı zamanda kuru havalarda toprak yollarda da başarılı bir şekilde" başarabileceklerine ikna oldular. Bu nedenle, traktörler derhal kuşatma silahlarının, mermilerin ve diğer topçu malzemelerinin trenle geldiği, askerlerin bulunduğu yerlere teslim edilmesi gereken, bazen de 10-12'in istasyondan çıkan demiryolu merkezlerine transfer oldu. Mayıs ayında 7'ten 25'e kadar, Ruthers, 21 500 pound askeri kargo taşıdı.
Bu sırada topçu birlikleri Tuna'ya gönderildi, onlardan sonra da traktör gönderilmesine karar verildi. Üçü Banyasy istasyonuna, diğer dokuzu Slatino kentine ulaştı. Ancak Banyas'taki yumuşak toprak yollar nedeniyle, lokomotifler kullanılmadı, ancak Slatina'da silahların taşınması için kuvvetli ve ana silahlarla ve ayrıca toprak yollarda sömürüldü! Dokuz gün boyunca, 10 000 kilo topçu yükünü taşıdı. Bu işi yaptıktan sonra, kendi çiftlerinde beş traktör, Slatino'dan 105 versts bulunan Turno Magarelles şehrine gitti. Altmış çeşit karayolu boyunca, diğerleri de toprak yollar boyunca geçti. Geçiş on gün sürdü. Ancak yeni sahadaki çalışma buharlı lokomotifler başarılı olamadı. Aküler geceleri silahlandı ve otomobiller topçuları sesleri ve ateşli parlamalarıyla çözebildi. Sadece pillerin devrilmesi bittiğinde, bir “lokomotif“ bir elektrik aydınlatma aparatı takarken ve silahların malzeme kısmını sabitlerken ”bir lokomotif kullanıldı.
Bu ruther, İstanbul Teknik Müzesi'nde tutuluyor. Türkiye de benzer makinelere sahipti.
Bu arada askerler, Tuna'yı ve arkasındakileri kandırdı. Geçtikten sonra, bir lokomotif ve bir elektrikli aydınlatıcı şeklinde kargoları bulunan Zimnitsa kasabasına gittiler. Orada, Ağustos ayında 12'e kadar arabalar işsiz kaldı ve daha sonra mermilerin Petrashany'ye taşındığı Parapan köyüne doğru yola koyuldu. Yerleşim bölgeleri arasındaki mesafe 12 mil, yollar - sadece asfaltsız ulaştı. Koşullar, kabul edilebilir olmakla birlikte, oldukça zordu, bu nedenle, kural olarak, taşımada üç ya da dört araba yer aldı ve bir ya da iki bakım ve onarım konusundaydı. Yönlendiriciler bir ay boyunca 26 000 pound kargo taşıdı.
Yaz bitti, ılık kuru mevsim sona eriyor. Yağmur, yolları çamur birikintilerine çevirmekle tehdit etmeye başladı. Aktif ordunun mühendis şef yardımcısı emriyle ağır buhar motorları yine Bükreş-Zhuranevskoe karayolu üzerinde çalışabilecekleri Frateshty istasyonunda bir araya geldi.
Sonbahar ve kış boyunca, hava hiç hoşuna gitmedi, otomobiller zorlukla hareket edebildiler ve yılın 28 Mart 1878'i yalnızca ara sıra trafiğe katıldı - Petrashany için bir buhar teknesi ve 1200 pound kömür gönderdi. Zaman içinde buharlı lokomotifler tamamen yeni silahlı mevsimi karşılamak için onarıldı ve bunlardan biri, Ekim ayında 30'ten 1877'a, Temmuz ayında 1'e, 1878, Fratesht'teki pompa istasyonunda çalıştı ve pompalara güç verdi. Ancak böyle bir iş için bir makine yeterli değildi ve ona yardım etmesi için bir tane daha vermesi gerekiyordu.
İlkbaharın başlangıcında, rutiye yapanların çoğu, “kara vapurlarının” su, yakıt ile denetlendiği ve onarıldığı bir üs olarak hizmet veren Frateshty istasyonunun yakınında tekrar arabaya atıldı. Toplamda, Mart ayının sonundan Haziran ayının başına kadar, buharlı motorlar, 258 025 ürün torbalarını varış yerlerine gönderiyor, günde dört ila altı araba yola çıkıyor. Gerisi tamir edildi veya dinlendi.
Bu arada, savaş ve onunla birlikte Tuna'nın sol yakasında yapılan çalışma sona ermişti, feribotun acımasızları Ruschuk kasabasına gönderildi; burada mermilerin, kuşatma silahlarının ve diğer malların transferini üstlenerek Rusya'ya geri döndüler. Sonra Ekim ayına kadar kaldılar.
Modern bir sanatçının Rus-Türk savaşında ruthier kullanımını temsil ettiği şey budur.
Buhar motorları aktif ordudayken - 28 Nisan 1877'ten 19 Kasım 1878'e kadar - çeşitli malların 558 070 kilolarını taşıdılar ve orduya çok para kazandırdılar. Teknoloji kullanımı oldukça karlı olduğu ortaya çıktı. Makineler sadece satın alma ve işletme masraflarını karşılamadı, aynı zamanda gümüş paraya yakışır parada yaklaşık yedi bin ruble kazandı. Savaşı tatmin edici bir şekilde sonlandırdılar ve onarıma rağmen hala hizmet edebildi. Doğru, inşaat kalitesi, raporlarda da belirtildiği gibi, yerli yönlendiriciler biraz yabancılardan biraz daha düşük.
Kampanya sırasında, makineler için en uygun çalışma koşulları ortaya çıktı. Bu nedenle, “yol lokomotiflerinin saatte dört ila altı versus arası sessiz bir sürüşe ihtiyaç duydukları, aksi halde yol düzensizliklerinden kaynaklanan titreme ve titremelerin onları büyük ölçüde bozdukları” not edildi.
Uygulamalarının kapsamı da ayrıca belirtildi: “Karayolundaki lokomotiflerin ordudayken yaptıkları çalışmalar, lokomotiflerin hem kısa hem de uzun mesafelerdeki malları taşımak için kullanılabileceğini açıkça gösterdi (15 veya daha fazla mil). Ancak bu ikinci durumda, kömürün kurulacağı ve küçük onarımların yapılabileceği, düzeltmeler ve gerekli su temininin yapılabileceği ara istasyonlara sahip olmak gerekiyor ... "
Savaş sırasında, her rutherde, makineye hizmet eden bir sürücü ve iki asistan vardı. Görünen o ki, bu rapor kolay değildi, çünkü aynı rapor şöyle belirtti: “İşin sonunda ve lokomotifi temizlerken, bu insanlar lokomotiflere binerken en az 24 saat dinlenmeli. son derece yorucu ve uygun bir dinlenme almayan, ertesi gün çalışmaya atanan insanlar, yalnızca bir lokomotifin doğru ilerlemesini izlemek için değil, hatta onarabilmek için de yetkin oldukları için çok yoruldu. ” Bunu hesaba katarak, makinistlerin ve asistanların personelinin kullanımına ilişkin programa ilişkin öneriler hazırlandı: “Lokomotifin, çalışmanın ardından 24 saatinden daha kısa bir süre sonra çalışmaya, atanması ve incelemesini mümkün kılacak en kısa sürede çalışmaya atanması zorunludur. hasar. Lokomotiflerin tamiri, makinist ve asistanlar tarafından değil, lokomotiflerin inşaatı sırasında mevcut bulunan çilingirler tarafından yapılmalıdır, bunun için lokomotifte çilingir sayısını artırmak gerekir: dört tamirci ve bir demirci.
Bu, orduda mekanik ekip kullanmanın ilk deneyiminin nasıl elde edildiğidir. Bu arada, Binbaşı Lemlein, düşmanlıklar sırasında kiracılardan sorumluydu ve asistanı, o zamana kadar teğmen Kvalishevsky olan bizler tarafından zaten biliniyordu.
Savaşın sona ermesinden sonra, otomobiller Odessa'da açık havada durdu, çünkü yerel askeri liderlik onarımlar için ve hatta kepçelerden onları kardan korumak için branda için para bile yoktu. Petersburg'a gitmek zorunda kaldım, ancak bu sorunu çözmek kolay olmadı, çünkü bütçe bir yıl önceden imzaladı. Asıl görevlere atanan daha düşük derecelerin içeriksiz olduğu ortaya çıktı.
Her şey çok üzgün ve çok Rus bir şekilde sona erdi: ekip görevden alındı ve başı piyade birimlerinde hizmet vermeye devam etti.
Fakat teğmen Alexander Kvalishevsky'ye, başka bir sınavın kaderi, çünkü makinelerin kuru bir ortamda ılıman alanlarda kullanılması fikri hâlâ havadaydı. Şubat ayında, Binbaşı General Gurchin, büyük prenslerden birinin emriyle, iki yol lokomotifinin Chikishlyar bölgesindeki Transcaspian departmanına malların taşınması için ayrılmasıyla ilgili bir rapor sundu. Tabii ki, makineler, mürettebat ve gerekli tüm aksesuarları ile donatılmış olmalıdır. İlgili raporun imparatora yapılmasından sonra, arabaları yeni bir görev istasyonuna göndermesini emretti. Komuta cesur teğmen emanet etti. Kvalishevsky, karısı ve en büyüğü üç yaşında olan üç çocuğuyla birlikte Doğu'ya taşınmak zorunda kaldı.
Yol lokomotifleri tamir edildi ve sonra Smolensk ve Tsaritsyn aracılığıyla Bakü'ye gönderildiler ve 17 yılının Mayıs 1879'inde güvenle geldiler. Hizmet yerine hareketlerinin daha fazla ihtimalini incelemek için, yolcuların kendi başlarına Chikishlyar'a gideceği güzergahı anlatan bütün bir sefer düzenlendi. Keşfedilen karayolu üzerinde yolu açacaklardı. Ancak, mekanların geçilmez olduğu, yedek parça, su ve yakıt depolamak için depoların olmadığı, mürettebatın geri kalanı için hiçbir tesis bulunmadığı, organizasyon ve inşaat için para olmadığı ortaya çıktı.
Bu arada Ruthery, akaryakıt haline getirildi ve Bakü civarında test edildi. Koşullar oldukça zordu ve test komitesi test makinelerinin geçemediği sonucuna vardı. Bu, yakında sadece mekanik ekipleri değil, aynı zamanda bu tür gönderiler fikrini de unutmuş olan yetkililere de bildirildi.
Ve hikaye, acımasızlarla sona erdi. Ordudaki buharlı traktörlerin kullanımı sorunu defalarca ortaya çıktı ve içten yanmalı motorlu makinelerin buhar motorlarını değiştirdiği 20. yüzyılın başına kadar güvenli bir şekilde gömüldü.
Ancak, destanın ruthers ile oynadığı rolü küçümsememeliyiz, çünkü ordunun 20. yüzyılın başında birikmiş olmasıydı. Askeri ulaştırmada mekanik taşıt kullanımında olumlu deneyim. Askerler arasında her yıl pozisyonlarını güçlendiren mekanik ekip destekçileri ortaya çıktı.
20. yüzyılın başlarında Rus ordusunda kara tekne