Rusya'da bir dizi okul katliamı gerçekleşti - önce Perm'e, ardından Çelyabinsk bölgesinde, daha sonra Buryatia'da bir okul çocuğu balta ile bir çocuğa saldırdı ve bir de yanıcı karışımı olan bir şişeye saldırdı.
Perm’ta iki maskeli küçük çocuk okula girdi ve sınıfa bıçaklarla saldırdı - hepsi Batı trajedilerinin “geleneğinde”. Bir öğretmen de dahil olmak üzere 15 kişi yaralandı, yaralananların üçü derhal ameliyat masasına ciddi bir şekilde hastaneye kaldırıldı. Çocukların bir kısmı yakındaki bir alışveriş merkezine kaçtı. Sonuç olarak, saldırganlar tutuklandı, bunlardan biri, daha sonra ortaya çıktığı gibi, hemen sosyal ağlarda ve medyada tartışmaların nedeni olan psikiyatristler tarafından tescil edildi. Şimdi ergenler "İki veya daha fazla kişiyi öldürme girişimi" başlığı altında suçlanıyorlar.
Bundan sonra, Çelyabinsk bölgesinde, okulun bir öğrencisi diğerini kesti. Denetimin sonuçlarına göre, "Hafif bedensel zararın kasıtlı olarak verilmesi" maddesi kapsamında bir ceza davası başlatıldı.
Cuma günü Ulan-Ude'de bir saldırı oldu. Çeşitli kaynaklara göre, iki ya da üç öğrenci okulda kaos düzenledi, balta ve "Molotof kokteyli" ile silahlandırıldı, bu da sınıfa atıldı. Beş öğrenci ve bir öğretmen yaralandı.
Sorunun eğitim kurumlarının korunmasında olmadığı veya ailelerdeki zorlukların olmadığı ortaya çıkıyor. Sosyal varlık bilinci belirler, geniş çaplı eğitim ve aile krizlerinin üstesinden gelmek için sistemi değiştirmek gerekir. Demografi, Göç ve Bölgesel Gelişim Enstitüsü Denetleme Kurulu Başkanı Yury Krupnov, arifenin arifesinde şunu söyledi:
- Soruyu cevaplamak için, bu olayların sebebi nedir, tek kelimeyle başarısız, çünkü bir neden yok, ama büyük ölçekli bir kriz, her şeyden önce bir okul eğitimi krizi. Sovyet eğitim sistemini mahvettik ve öğretmenleri çok ciddiye aldık, 30 yıllar boyunca, büyük ölçüde aynı Dünya Bankası'nın Batı el kitaplarından yazılan anlamsız, sahte bir reform yaptı. Televizyonda, öğretmenin hiçbir şey ifade etmediğini ve öğretmenin kamuoyunda küçük düşürüldüğünü, nasıl mahkum edilebileceklerini, hepsinin “yaşlı, aptal, beceriksiz” olduğunu vb. Gösterdik. Ve ne istiyoruz?
İkinci nokta, tamamen şişirilmiş bir aile krizidir. Ailelerin çoğunun ya tamamlanmamış ya da ikinci ya da üçüncü bir evlilikte olduğunu anlamalıyız, sırasıyla çocuklar kendilerine ve Sovyetler Birliği'nde yaratılan çocukluk altyapısını, her şey üzerinde çalıştığı için dünyada en iyisi çocuk, özgür çevrelerden de zarar görmüştür. Öğretmenlerimize ve çocuklarımıza hayran olmak gerekiyor - bu durumda terkedilir ve yok ediliriz, genel olarak, her şey hala bir arada tutulur.
Üçüncü tam kriz, sosyo-ekonomiktir. Buradaki "sosyal" kelimesi güzellik için değildir, çünkü ilk önce, çocuklar arasında fırsatlar arasında çılgınca bir farklılaşma vardı, 30'i yıllar önce hayal etmek imkânsızdı. Tabii ki, dikey olarak sosyal asansörler kesinlikle kapalıdır (bu zaten yaygındır) - çocuklar iyi eğitimin ve genel olarak özen göstermenin, iyi bir disiplinin, sonunda yaşamda başarıya yol açtığını bilmiyorlar. Hayattaki başarı, şans, kurnazlık, el becerisi, kibir ve yeteneğini ve işini, eğitimini, bilgisini ilerletme yeteneğiyle değil, şans, kurnazlık, el becerisi, kibirlik ile belirlenen sosyal yardımların ve finansal yardımların statüsü ile belirlenir. Bu aynı zamanda mutlak bir krizdir, çünkü eğitim ve sosyal yeterlilik konusu sosyo-ekonomik başarı ile bozulur. Tabii ki, bu da çalışmıyor.
Bu sadece bir şekilde durdurulabilir - ülkedeki yepyeni bir sosyal sistemin ve yaşam biçiminin tartışmasına başlamak. Çünkü 30 yılları, her bakımdan, en sakar ekonomik göstergelerle bile - aynı GSYİH - hala Sovyetler Birliği ile yetişmediğimizi gösterdi, ancak bu sırada dünya ülkeleri 30 yıllık göstergelerin çok ötesine geçmişlerdi. Bugün oluşturulan ve büyük düşünür ve filozofumuz Alexander Zinoviev'in “boynuzlu tavşan” olarak adlandırdığı bu sistem daha fazla çalışmayacak.
Okulun ülke çapında tek bir Rus okulu yapması, sınıflandırma yapmaması, öğretmen statüsünü yükseltmesi ve okulda sosyal sistemin yeni ilkelerini ortaya koyması gerekiyor. Bu kilit bir projedir - okulun ülkenin dönüşümü ve gelişmesi için bir araç olarak kullanılması. Ancak, açıkçası, Hükümette kiminle tartışacağımız belli değil ... Genel olarak, korkunç bir durumdayız ve Hükümetimizin ülkenin gerçek sorunlarına yetersiz kalması korkunç.