toplumdaki paylaşım düzenini şuna benzetirim hep: ortada bir kuzu, kuzunun etrafında kurtlar var. kurtların en irisi lokmanın büyüğünü kapıp götürüyor. diğer kurtlar da eti paylaşıyorlar. kurtların olay mahallini terkinden sonra avın başına çakallar üşüşüyor. kalan et parçalarından, iç organlardan ve kemiklerden nasipleniyorlar. çakalların gitmesine yakın kargalar ve kuzgunlar doluşuyor, leşten geriye kalanları da onlar tırtıklıyorlar. en sonunda karıncalar ve diğer böcekler kırıntıları silip süpürüyor. işte toplumsal tabakalar arasındaki paylaşım da bu durumdadır. bu paylaşım, vahşi doğada adil bir paylaşımdır, yedikleri şeyler karıncaya da yeter kurda da. fakat insanlar için adil olamaz, çünkü hepimiz insanız ve birbirine benzer ihtiyaçlarımız var. kimi insanların eti kapıp götürdüğü, kimilerinin artıklarla, kırıntılarla yaşadığı bir sistemde adalet olamaz.