Whitman'ı Okumanın En İyi Yolu
Dört, belki beş gündür bir şey yemedim. Tam olarak ne kadar sürdüğünden emin değilim, ancak iplerdeki bir resim dünyasında yüzdüğüm gibi, hayalet gibi bir his hissedecek kadar aç olduğumu biliyorum.
Bir şekilde berbat ettim, bir yerlerde paramı ve iş bulma yeteneğimi yanlış hesapladım. Bu, hayatımda bu tür şeylerin tamamen nadir olmadığı bir zamandı, bu yüzden şu andan önceki kesin koşullar bana net değil.
Aspen, Colorado’nun ayrıcalıklı çöp tenekelerinde bol miktarda yiyecek vardı, ancak “çöpçü” olmak istediğim gezgin markası değildi. Çocukluğumdan beri ekmeğim için çalıştım ve dünyanın bu saygınlığı benden almasına izin verirsem lanetlenirdim.
Kahrolasıca hayırseverlik yapmadan önce teneke kutulardan bir şeyler yemiştim, ama eğer gelseydi.
Böylece, Aspen halk kütüphanesinde yüzdüm, raflardaki Çimen Yapraklarının bir kopyasını aldım ve oturdum. Midemdeki acı beni fazla rahatsız etmedi. İçeriden açlıktan daha kötü bir şekilde çaresiz kaldım.
Dünyayı bir anda tüm alanında tanımak ve görmek ve görmek için saplantılı bir ihtiyaç duyduğum, koleje gitmek ya da bir kariyer başlatmak yerine, 18 yaşında, tek başına Amerikan vahşi doğasına girmiştim. Tam anlamıyla arayışımda ölürdüm, gerekliydi, bu yüzden manik bu ihtiyaçtı.
Şimdi tekrar düşününce, aklımın gözündeki genç adamın, aptalca bir görüşte, aptalca bir görme arayışıyla kütüphaneye pis ve sıska bir şekilde çıkıp Jack Kerouac olmaya çalıştığını görüyorum.
Oh, ama o çok eskiden beri o genç adamdı. Gerçekten orada daha fazla bir şey olduğuna inanıyordu ve olduğu gibi aptal, gerçekten onu aramaya, her şeyi çizgiye koymak için toplara sahipti - ve bunun için ona hayranım.
O zamanlar halk kütüphanesindeki o genç adamın başında kendimi hiç iyi hissetmiyordum. Korkunç karışıklık ruhumu yenmişti. Dünyada faturalardan ve kemiklerden başka bir şey olmadığından şüphelenmeye başladım.
Gerçek umutsuzluk kalbimi doldurdu.
Whitman'ın bu kopyasına, boş zamanları geçiren, gazeteleri ve dergileri okuyan, sıcak, yumuşak insanların sıcak, yumuşak düşüncelerini düşünen insanlarla dolu bir kütüphanede oturdum.
Kitabı “Sevinçlerin Şarkısı” na açtım.
Daha iyi, daha somut sevginin idealleri, ilahi olanın hazineleri
karısı, tatlı, ebedi, mükemmel yoldaş?
Herkese sahip olduğun kendi ölümsüz olanı, sana layık olan neşe
ruh.
Ellerim açlıkla değil (en azından o zaman aç olduğunu düşünmedim) değil, manevi elektrikle sallanmaya başladı.
Ey ben hayatın hükümdarı olarak yaşarken, köle değil
Hayatı güçlü bir fatih olarak karşılamak,
Duman yok, ennui yok, daha fazla şikayet ya da küçümseme yok
eleştiriler,
Hava, su ve yerin bu gururlu yasalarına,
iç ruhumun dokunulmaz olduğunu kanıtlamak,
Ve hiçbir şey dış bana asla hakim olmaz.
Sevinçler, sevinçler, sevinçler! Neredeyse herkesin görüşüne göre halk kütüphanesinde ağladım.
Tam olarak ne hissettiğimi veya düşündüğümü söylemek imkansız. Bunlardan hangisinin, garip epifani olduğunu, hissettiğini veya düşündüğünü bile söyleyemem.
Sadece bir dakikalığına, insanlığın tüm geniş renk örneğine dağıldığını biliyordum. “Ben” yoktu. Sadece volkanik bir neşe vardı, aynı anda hem tamamen canlı hem de ölü olmak gibi çok mutlu bir his vardı. Ruhum dünyadaki bütün nefes alan kişilerin saçlarına aynı anda dokundu.
Vücuduma geri döndüğümde ve kendimi tekrar kütüphanede bulduğumda, eldeki Grass of Grass kopyaları, etrafımdaki herkesi kapmak ve uyanmak için bağırmak için ezici bir dürtü hissettim! Bu anı kucakla! Bütün bunlar aptal, 18 yaşındaki kafamda gürledi.
Şimdilik inşa edilmedik. Zaten uzun sürmez. Beyinlerimiz her zaman ufuk için tasarlanmıştır. Gurus, insanları nesiller boyunca bunun için çare olarak satıyor, ancak sonunda insanları aydınlanmaya başlayan kısa bir baskının ardından umutsuzluğa düşürüyor.
O zaman hiçbiri başıma gelmedi bana. O an için, dünya ve insanlık, mantıklı bir yere, iyi bir yere doğru gidiyor gibiydi.
Hayatımın bu anı için, teşekkür edecek her neye teşekkür ederim, Tanrı ya da kozmik kaza.
Bu nedenle, Walt Whitman'ı okumanın en iyi yolunun dört beş yıl aç, evden on milyon mil uzakta, yabancılarla dolu bir halk kütüphanesinde, yalnız ve deliliğin sonunda olduğunu söylüyorum.
Telif Hakkı 2018 Jeff Suwak