Tarihten bir yaprak: Şairlerden biri, yeni yazdığı bir şiirini Padişaha takdim etmek için huzura kabul edilir.
Padişahtan başka orada, birinci ve ikinci vezirlerde bulunmaktadır. Padişah bir, birinci vezir iki, ikinci vezir de üç defa okunanı hemen ezberlemektedir.
Şair, şiirini okuduktan sonra, Padişah çok beğenir ve şaire latife yapmak ister der ki:
– Bu şiiri herkes burada herkes bilir. Yeni diye aldatmaya kalkmak uygun mu?
Şair, kendinden emin olarak, bu şiiri ilk defa burada okuduğunu arzeder. Padişah, gayet ciddi olarak şiiri aynen tekrar eder. Şairin çok şaşırdığını görünce de, birinci vezire,
–Şairimiz, bana inanmıyor, gibi şaşırdı der. şiiri bir de sen okuda inansın.
Birinci vezir de okuyunca, şairin şaşkınlığı iyice artar. Pâdişahda, şaşkınlığını daha da arttırmak için, ikinci vezire:
–Demek ki şairimiz, ikimize de inanmak istemiyor. Bir de sen oku da artık inansın.
İkinci vezir de okuduktan sonra, şair büsbütün şaşırır ve olanlara bir mâ’nâ veremez. Padişah, sonradan durumu açıklar ve şaire hediyeler vererek uğurlar.
Şair, bir daha anlar ki; devletin başında hakikaten şeçilmiş büyükler vardır.
Tarihten bir yaprak: Şairlerden biri, yeni yazdığı bir şiirini Padişaha takdim etmek için huzura kabul edilir.