Ratko Mladiç‘in yakalanması 16 yıllık derin yaraların tekrar kanamasına neden oldu. 1995’te Srebrenitsa’yı işgal eden Sırp ordusunun başındaki isim general Ratko Mladiç, Avrupa’nın gözleri önünde vahşet dolu bir katliama imza attı.
Katliamda kocasını ve iki çocuğunu kaybeden Fadıla o günleri dün gibi hatırlıyor:
“Çok kibirli görünüyordu. Karşımızda kimin ölüp, kimin yaşayacağına karar veren bir asker vardı. Çocuklarımızın ve erkeklerimizin ölüm kararını o aldı. Askerlerine herkesi öldürmeleri emrini verdi. Eğer gerçekten yargılanmasını isteselerdi, onu 16 yıl önce yakalarlardı.”
Fadıla’nın gözlerindeki kederi, Srebrenitsa katliamından kurtulanların hepsinde görmek mümkün. Katliamda kocalarını ve çocuklarını kaybeden kadınlar, bir de bitmek bilmeyen kimlik belirleme sürecini sabırla beklemek zorunda. Kadriye hala çocuklarının cesetlerini arıyor:
“Son 16 yılı çocuklarımı arayarak geçirdim. Kocam bulundu fakat çocuklarımdan bir haber çıkmadı. Sadece büyük oğlumun kafasını, bir bacağını, diğer bacağınınsa alt kısmını bulduk. Uzun süre daha beklemem gerekecek. Vücutlarının geri kalanı bulunduğunda belki de ben hayatta olmayacağım.”
İzzettin’in ise Mladiç ile apayrı bir hatırası var. Katliamın hemen öncesinde kampa gelen Mladiç, onunla konuşmuş ve başını okşamış. Kameralara yansıyan bu kare acımasız savaşın tezatlıklarını da gözler önüne seriyor…
“Bana bir çikolata verildiğini hatırlıyorum. Oraya diğer çocuklarla beraber getirilmiştim ve Ratko Mladiç bana bir çikolata verdi.”
Bir yandan kamera önünde çikolata ve umut dağıtan Mladiç, diğer yanda da katliamı planlıyordu.
İzzettin’e göre Mladiç‘in yakalanması bu kadar uzun sürmemeliydi:
“Onu çok önce yakalamaları gerekiyordu. Saklanmamalıydı, uzun zaman önce teslim olmalıydı.”
Srebrenitsa’dan kaçmayı başaran babasıysa çok geçmeden Sırp güçleri tarafından yakalandı. Vücudundan geri kalanlar bir çukurda bulundu. Tıpkı katliamda hayatını kaybeden binlerce Bosnalı Müslüman gibi.