İnsanları anlamaya çalışmayı bırakalı çok uzun zaman oldu.
Aslında, onları anlamayı değil kendime onları anlatmayı bırakalı epey bir zaman oldu.
Kime neyi nasıl anlatır ki insan?
Bu seni duymayan birine çığlık çığlığa seni seviyorum demek.
Bu seni görmeyen birine "bak sana ne aldım" demek.
Anlamadım.
Anlamadılar.
Niye anlamadım bunu bile anlamadım.
Öylece kaçtım.
Kendim olmayan benden.
Ben, benden kaçtım..
Evet, en çok kendimden..
Kendimden kaçıp yine bir insana tutunmak istedim.
Bak, yine ben kendimi bile anlamadım.
Hadi onları geç kalbim,
Sen kendine neyi nasıl anlatacaksın.
Kendini nasıl avutacaksın hiçbir teselliyi hoş görmeyen şu yüreğine?
Sustum.
Hep sustum.
En çok ben sustum.
Baktım anlamıyorum, anlatamıyorum anlamıyorsunuz sustum.
Ben, en çok size sustum.
Ben, en çok sana sustum.
Oysa ki ne çok şey vardı anlatacak
Bir akşam serinliğinde kızıl akşamın esintisinde..
Çok şey vardı anlatacak.
Ama kime, neyi, nasıl?
Kendinden kaçan sen neyi anlatırsın karşındakine.
Anlamazlar.
Anlamayacaklar.
Anlamıyorlar..
Anlamıyorlar...
Susarak konuşmayı denedim bir süre.
Sonra bunu yapmayı bırakmayı..
Susarak anlattım çoğu şeyi size.
Size susan şu dilim çığlık çığlığa bağıran gözlerim bile kırgın.
Anlamıyor kimse beni, anlamıyor...