şöyle bir hikayeye başlamışım:
"İstasyonun merdivenlerinden inerken platformda bekleyen treni gördüm. Beni evime taşıyacak olan trendi. Kapıları kapalıydı. Platformda bir ileri bir geri yürüdüm. Kapıları açılmadı. Geç kalmıştım. Sonra, tren evimin olduğu yöne doğru hareket etti.
Bugün yolda sana benzeyen bir kadına rastladım. Nasılsın?, diye sordum. Şaşırdı tabii... Birkaç saniyelik bir tereddütten sonra belli belirsiz gülümseyerek; iyiyim, dedi. Senin de iyi olduğunu hissettim. Çok sevindim. Kadına teşekkür edip yoluma devam ettim. Eminim benim deli olduğumu düşünmüştür. İdare edivermiştir. Gene de minnettarım, tersleyebilirdi. Tahammül giderek azalıyor sokaklarda.
Karıma yeni bir peruk almam gerekiyordu. O yüzden dışarıdayım. Yoksa rahat koltuğumu terk etmem pek... Orada hatıralarıma gömülü yaşarım. Kazandık kazanacağımız kadar çok şükür... Gerisini çocuklar kendi başlarına arttırsın. Ben yorgunum. Karımın istekleri olmasa sokağa adımımı atmam."
belki bir ara devam ederim...