Her ay farklı bir sağlık konusuna giriyor ve araştırmayı keşfediyoruz. Ekim ayı için, otoimmün hastalıklarla ilgili en ilgi çekici yeni araştırmalardan geçtik ve sizin için önemli çıkarımlara sahibiz.
-
JCI Insight (2019)
Kadınların otoimmün hastalığa yakalanma olasılığı erkeklerden dört kat daha fazladır. Lupus olma ihtimali erkeklerden dokuz kat daha fazladır. Bu cinsiyet önyargısının nedeni bilim adamlarından kaçtı. Araştırmacılar, östrojen gibi kadın seks hormonlarının bağışıklık sistemini uyarmada rol oynayabileceğini varsaydılar, ancak diğerleri bunun tüm hikayeyi anlatmadığını iddia ediyor. Michigan Üniversitesi'ndeki araştırmacılar tarafından yapılan yeni bir araştırma, bu hikayenin bir kısmının deri içinde anlatılabileceğini öne sürüyor. Kadınların daha önce ciltlerinde körelmiş aile üyesi 3 (VGLL3) adı verilen bir proteinin daha yüksek seviyelerde olduğu gösterilmişti. VGLL3, otoimmün hastalıklarda rol oynayabilecek bazı bağışıklık ile ilgili genleri düzenler.
Michigan araştırmacıları, farelerin derisindeki VGLL3 seviyelerini artırırlarsa ne olacağını test etmeye karar verdiler. Bu, normal VGLL3 seviyelerine sahip kontrol farelerinden daha kolay otoimmün koşullar geliştirmelerine neden olur mu? Altı hafta sonra, genetik olarak daha yüksek seviyelerde VGLL3'e sahip olacak şekilde değiştirilmiş fareler, lupusun belirleyici bir semptomu olan yüzlerinin etrafında daha kalın cilt ve pullar geliştirmeye başladı. Ayrıca, kontrol farelerinden önemli ölçüde daha yüksek iltihaplanma ve erken başlangıçlı lupus biyolojik belirteçlerine sahiptiler. Daha sonra, araştırmacılar farelerden alınan deri örneklerini analiz ettiler ve bunları lupuslu insanlardan alınan deri örnekleriyle karşılaştırdılar. Değiştirilmiş farelerin derisi ile lupus hastaları arasında gen ifadesinde önemli benzerlik vardı. VGLL3'ü kadınlar arasında artan otoimmün hastalıkların potansiyel tetikleyicisi olarak belirlemek ilk adım ve inanılmaz derecede heyecan verici. Yine de bir sonraki adım biraz daha zor olabilir: kadınların VGLL3 seviyelerini yükseltmesine neyin sebep olduğunu ve bunun vücuda zarar vermesini nasıl önleyeceğinizi belirlemek.
-
PLOS Tıp (2018)
Hamilelik ve emzirme döneminde antikorlar anneden bebeğe plasenta ve anne sütü yoluyla geçer. Geçtiğimiz birkaç yıl içinde yapılan araştırmalar, bebeklerin annelerinden ek bağışıklık desteği aldığını da göstermiştir. vajinal doğum çünkü çocuğun mikrobiyom gelişimini destekleyen tonlarca faydalı bakteriye maruz kalıyorlar. Daha az anlaşılan şey, bir annenin diyetinin bir çocuğun bağışıklık gelişimini etkileyip etkilemeyeceğidir.
İngiliz araştırmacılardan oluşan bir ekip tarafından yapılan bir meta-analiz, maternal diyet, çocukluk çağı alerjileri ve otoimmün hastalıklarla ilgili mevcut tüm çalışmaları analiz etti. On dokuz çalışmada, probiyotik takviyesi (özellikle Lactobacillus rhamnosus ) hamilelik ve emzirme döneminde, dört yaşında ve daha küçük çocuklarda egzamanın önemli ölçüde azalmasıyla ilişkilendirilmiştir. Hamilelik ve emzirme döneminde Omega-3 balık yağı takviyesinin altı çalışmada, bir yaşındaki çocuklar arasında yumurta alerjisi riskini önemli ölçüde azalttığı gösterilmiştir. İki çalışma, hamilelik sırasında omega-3 desteğinin yer fıstığı alerjisi riskini de azaltabileceğini ileri sürdü. Araştırmacılar ayrıca daha uzun süre emzirmenin egzama, hırıltılı solunum ve tip 1 diyabeti azaltabileceğine dair bazı kanıtlar buldular, ancak bu ilişkiler istatistiksel olarak anlamlı değildi.
-
JAMA (2018)
Stresin bağışıklık sistemini baskılayarak hastalıklara yatkınlığı artırdığı gösterildiğinden, tekrarlanan stresin sadece zihinsel sağlık üzerinde değil, fiziksel sağlık üzerinde de olumsuz etkileri olabilir. İsveç'teki araştırmacılar, stres ve stresle ilişkili durumlara bağlı uzun vadeli bağışıklık etkileri olup olmadığını belirlemek için otuz yıllık bir süre boyunca TSSB gibi stresle ilişkili bozuklukları olan 100.000'den fazla hastadan oluşan bir kohort üzerinde çalıştı. Daha sonra bu hastaların kardeşlerini (genetik ve ailesel etkiyi kontrol etmek için) ve ayrıca stresle ilgili rahatsızlıkları olmayan 1 milyondan fazla kontrol deneğini kaydettirdiler.
Stresle ilgili bozuklukları olan hastaların, kontrol grubuna göre yüzde 36 daha yüksek bir otoimmün hastalık geliştirme riskine sahip olduğunu buldular. Ve özellikle TSSB teşhisi konan hastalar için, üç veya daha fazla otoimmün hastalık geliştirme riski, yalnızca bir otoimmün hastalığı geliştirme riskinden daha güçlüydü. Bununla birlikte, otoimmün bir hastalık geliştirme riskleri, TSSB tanısının ilk yılında SSRI antidepresan kullandıklarını bildirdikçe azaldı ve bu da tedavinin otoimmün duyarlılık üzerinde yararlı bir etkisi olabileceğini düşündürdü. Araştırmacılar ayrıca stres bozuklukları ve otoimmün bozukluklar arasındaki ilişkinin genç hastalar arasında daha güçlü olduğunu buldular.
Yazarlar, stres koşulları ile otoimmün hastalık arasındaki ilişkinin, bağışıklık sistemini baskılayan ve iltihabı teşvik eden travma gibi biyolojik nedenlerden veya yaşam tarzı faktörlerinden kaynaklanabileceğini varsaydılar. Örneğin, ciddi bir travma geçirmiş kişiler, iyi bir gece uykusu almakta sorun yaşayabilir veya başa çıkmaya yardımcı olmak için sigara içmeye daha meyilli olabilirler, bu da her ikisi de otoimmün bir hastalık geliştirme riskini artırabilir.
-
Doğa Biyomedikal Mühendisliği (2019)
Otoimmün hastalıklar arasındaki ortak nokta, vücudun bağışıklık sisteminin aşırı çalışması ve vücudun kendi sağlıklı dokusu da dahil olmak üzere yollarına çıkan her şeye saldıran beyaz kan hücreleri ve antikorlar üretmesidir. Kortikosteroidler gibi otoimmün hastalıklar için mevcut ilaçların çoğu, bağışıklık sistemini geniş ölçüde baskılayarak çalışır. Ancak bu, bir kişinin doğal bağışıklığını da azaltarak, onları vücudunun normalde mücadele edebileceği ciddi enfeksiyonlara karşı çok daha duyarlı hale getirebilir. İdeal olarak, lupus veya multipl skleroz gibi otoimmün durumlar için immünsüpresan ilaçlar, yalnızca sorunlara neden olan beyaz kan hücrelerini ve otoantikorları hedefleyebilir. Ve işlerini yapmaları için sağlıklı bağışıklık hücrelerini rahat bırakırlardı. Bu tür ilaçlar henüz geliştirilmemiştir çünkü araştırma henüz emekleme aşamasında.
Bu araştırmanın ilginç bir alanı, bağışıklık tepkisini artıran veya azaltan bağışıklık kontrol noktalarıdır. 2019 yılında yapılan bir çalışmada, Utah Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, beyaz kan hücreleri tarafından ifade edilen programlanmış hücre ölüm proteini 1'in (PD-1) bağışıklık sistemini etkili bir şekilde modüle edip edemeyeceğini test etmek için bir fare modeli kullandılar. Araştırmacılar, PD-1 hücrelerini hedef alan ve öldüren bir protein tasarladılar, ardından bu proteini deneysel otoimmün ensefalomiyelit (insanlarda multipl skleroza benzer) olan farelere enjekte ettiler. Protein, PD-1 ve beyaz kan hücrelerini azaltmayı başardı, ancak şaşırtıcı bir şekilde farelerin doğal bağışıklığını etkilemedi. Otoimmüniteyi azaltmaya yönelik bu olası müdahalenin mevcut immünosupresan ilaçlardan daha iyi olup olmadığını görmek için insanlarda PD-1 ve PD-1 hedefleyen ilaçlar hakkında daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.