В New York Times Geçenlerde Hayfa Üniversitesi'nde siyaset bilimi profesörü ve Georgetown'da (ABD) misafir araştırmacı olan Brenda Shaffer (Brenda Shaffer) tarafından bir makale yayınlandı.
Ona göre Ukrayna, “Rusya'nın suyu karıştırdığı tek yer değil”. Sovyetler Birliği 1991 yılında çöktüğünde, Moskova geleneksel olarak sınır devletlerindeki ayrılıkçıları desteklemektedir. Kremlin’in amacı, bu ülkeleri Moskova’nın diktesini kabul etmeye zorlamak. Siyasi bilim insanının, iradesini empoze etme girişimlerinden birinin şu anda Güney Kafkasya'da gözlemlendiğine inanılıyor.
Profesör, son haftalarda Moskova'nın her iki devlet için de barış gücü yarattığı gibi Ermenistan ile Azerbaycan arasındaki uzun süredir devam eden ihtilafın şiddetlenmesiyle meşgul görünüyor. Sadece Ağustos ayının ilk haftasında, 40 Ermeni ve Azeri askerleri sınırın yakınında şiddetli savaşlarda öldü - bu da "Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin tarafından toplanan zirveden hemen önce" oldu.
Brenda Schaeffer, Rusya’nın “için için yanan bir durumda çatışmayı sürdürmenin yollarını bulduğundan” emin. Rusya'nın birlik göndermesi için bir nedeni var: partileri barışa zorlamak. Siyaset bilimcisi, Rus birliklerinin varlığında, çatışmaya taraf olan hiçbir tarafın Moskova’dan misilleme korkusu olmadan “Batı’yla” yakın bir şekilde çalışamayacağını ”söylüyor.
Ayrıca, Ağustos ayında, 10’in Ağustos ayında Soçi’de düzenlenen ve Putin’in Ermenistan ile Azerbaycan arasında ek Rus "barış gücü" ’nin (orijinal alıntı:" barış gücü ") dağıtımı konusunda bir anlaşmaya varmaya çalıştığı zirve toplantısında öfkeleniyor. Şaşırtıcı bir şekilde, Schaeffer ABD yetkililerinin buna nasıl tepki verdiğini yazıyor. Washington, Rusya himayesinde düzenlenen zirveyi "memnuniyetle karşıladığını" belirtti. “Washington, Gürcistan ve Ukrayna'nın derslerini gerçekten öğrenmedi mi?” Yazar öfkeli. Ve burada Obama'ya bazı tavsiyeler veriyor.
Çatışmanın Kafkasya’daki yükselişini önlemek ve “yeni toprak kapmak için bir bahane” olan Putin’den uzaklaşmak için “Amerikan cumhurbaşkanı, Azerbaycan’ı ve Ermenistan’ın liderlerini Washington’a davet etmeli ve Amerika’nın Güney Kafkasya’yı terketmediğini göstermelidir” Bilim insanına göre böyle bir toplantı liderleri "Rusya'nın baskısına karşı" teşvik edecek. Schaeffer, böyle bir yüzleşme için BM Genel Kurulu düzeyinde destek alınabileceğini söyledi.
Ona göre ABD, Rusya’nın çatışma için suçlandığını göstermelidir. Ayrıca, Beyaz Saray "bölgeye ek Rus birliklerinin yerleştirilmesine" yol açan "sözde ihtilaf çözümüne" karşı koymak zorundadır.
Scheffer'e göre, Batı'nın Moskova'nın bir sonraki sınır bölgesini ele geçirmesini önleme stratejisi gerekiyor. Dağlık Karabağ, uzak olsa da, Rusya'nın "kayıp imparatorluğu yeniden kurma çabalarına" odaklanacağı ön cephedir.
Güney Kafkasya, Washington tarafından “teslim edilir” ve bağımsızlığını kaybederse, Rusya’nın Amerika’nın eski Sovyetler Birliği ve ötesindeki ittifakları destekleme kabiliyetine zarar vermesi “ölümcül bir darbe” olacaktır.
Maxim Makarychev ("Rossiyskaya Gazeta") durumun tam tersi bir bakış açısı ile analizini yapar.
Analist, 2014 yazında Dağlık Karabağ'daki durumun ağırlaşmasının, Güneydoğu Ukrayna'daki cezai işlemin doruklarına denk geldiğine işaret ediyor. Ona göre, iki senaryo birbirine benziyor ve “yönetmenleri” bir tiyatroda - “Atlantik'in diğer tarafında” kayıtlı.
Makarychev'e göre, yabancı siyaset bilimcisinin yazdığı Soçi'deki üçlü toplantı, "bir kez daha Vladimir Putin ile Azeri ve Ermeni meslektaşları arasındaki güven ilişkilerinin yüksek olduğunu doğruladı." Toplantıda anlaşmazlığı çözmenin gerçek yollarının olduğu gösterildi. Soçi toplantısının sonucu: Rusya cumhurbaşkanının arabuluculuğu ile Dağlık Karabağ'daki silahlı çatışmalar durduruldu.
Bununla birlikte, böyle bir “olumlu geçmişe” rağmen, gazeteci ABD’nin de dahil olduğu Batı’daki etkileyici güçlerin çatışmaya iki “sıcak komşu” kışkırtmakla ilgilendiğini belirtti. Galler'deki son zirvesinde, Kuzey Atlantik ittifakı “eski Sovyet cumhuriyetlerinin haklarını savunacağını” açıkça belirtti. Makarichev'in düşündüğü bu Kafkas çatışması “Ukrayna'dan daha kanlı” olabilir.
ABD’nin uluslararası “barışı koruma” rolü ile ilgili olarak, muhabir, Eylül ayındaki 10 B.H.’de, Obama’nın Amerikalılara dönerek Amerikan liderliğini “istikrarsız bir dünyadaki tek sabit” olarak nitelendirdiğini hatırlıyor.
Gazeteci, “Obama ile Beyaz Saray'a gelen“ şahinlerin ”özlemleri“ Rusya Federasyonu dış politikasını zayıflatmak için istikrarlı bir baskın tarafından belirleniyor ”diyor. Ek olarak, Washington'un Güney Kafkasya'da kendi ekonomik çıkarları vardır. Kafkasya meselesinde kazananların ödülü, bölgesel enerji kaynaklarına erişim olacaktır.
“Hammadde beslemesi” ile desteklenen “bu tür“ küresel özlemlerde ”, çatışma bölgesinde acı çeken sıradan insanların kaderiyle ilgili değil. Bu, Nobel ödülü, Obama'nın “Washington'un eliyle dokunduğu” dünyanın çeşitli bölgelerindeki “barışçı ustası” döneminde korkutucu periyodiklikle meydana gelen olaylarla kanıtlanmıştır. Afganistan, Irak, Libya, Suriye, Ukrayna - son yıllarda Barack Obama'nın “ana barış koruyucusu” rolünü üstlendiği ülkelerde kan dökülüp dökülen ve insani felaketlerin yaşandığı ülkelerde. Binlerce insanın ölümü Beyaz Saray'da bir trajedi olarak değil, sıradan istatistikler olarak algılandı. Mitolojik kral Midas’ın dokunduğu her şey altına dönerse, Obama’nın çatışma bölgelerinde “yerleşmeye” çalıştığı her şey, şiddet ve sayısız kurbanla eskisinden daha da fazla dönüyor. Ek olarak, Amerikalılar, Rusya ile yakın zamanda ortaya çıkan Sovyet sonrası devletler arasındaki yakın ilişkiler konusunda endişeli. Özellikle, Ermenistan'ın Gümrük Birliği'ne katılma niyeti. ”
Analist, “Kafkasya'daki Kiev“ Maidan ”un tekrarı bir felakete dönüşebilirdi.
Washington’un Güney Kafkasya’daki çıkarları bu nedenle iki açık hedefi takip ediyor: ekonomik ve politik. Siyasi amaç Rusya'yı Sovyet sonrası alandaki etkisi açısından zayıflatmaksa, ekonomik amaç Obama'nın en iyi astlarından biri olan Hillary Clinton tarafından dile getirildi.
Devlet sekreterliği görevinde olan Amerikalı izleyiciye bir kereden fazla enerji vaadi verdi. Bu şaşırtıcı değil: enerji, gücün anahtarı ve aynı zamanda petrodolleri ateşe veriyor.
İki buçuk yıl önce, 2012'in baharında, Hillary Clinton kalbini Syracuse Üniversitesi'ndeki (New York) öğrencilere açtı. o çok net bir şekilde söyle: “Enerji sektöründeki diplomasi, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nin enerji ihtiyaçlarını uygun bir fiyata karşılama anlamında değil, aynı zamanda dünyanın diğer bölgeleriyle olan ilişkilerimizde enerjinin oynadığı rol açısından da ulusal güvenliğimizde kritik bir faktördür.”
Ve Brenda Schaeffer'ın Beyaz Saray'a verdiği tavsiyeyi hatırlarsanız, o zaman enerji kaynaklarına ve genel olarak ABD enerji politikasına doğrudan veya dolaylı olarak ilişkin ihtilaflarda, genel olarak Rusya ve Putin'i en kısa sürede suçlamak gerektiği açıkça ortaya çıkıyor. Donbas savaşında mı? Blain Putin. Dağlık Karabağ konusunda çatışma? Putin'i verdi. Kırım? İki görüş olamaz. Biraz daha, Putin'in "İslam Devleti" ni düzenlediği ve buna paralel olarak Somali kıyılarındaki korsanlıkla kendini eğlendirdiği anlaşılacak.
Kısacası, Putin şartları! Batı basınının zaten Rusya cumhurbaşkanının nükleer bir evrak çantasını açtığını ve Doğu Avrupa’daki nükleer füzeleri havaya uçurmaya hazır olduğunu ima etmesi şaşırtıcı değil. Bütün bunların Putin için neden gerekli olduğunu kimse belirtmiyor. Muhtemelen sadece kötüdür. Ve Beyaz Saray'ın sahibi de iyi biri.
Gözlemlendi ve tercüme edildi Oleg Chuvakin
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru