Gerçek bilinmektedir, ancak gerçek Batı televizyonu ve yazılı medya tarafından gerekli değildir. Devlet Müsteşarı Victoria Nuland ile Amerikan Ukrayna Büyükelçisi Jeffrey Payette arasındaki bir telefon görüşmesini ele geçirmek, iki komplocunun Washington’daki kuklaların hangisini yeni kukla hükümetinde “adamımızı” yapacaklarını tartıştığını gösteriyor. Estonya Dışişleri Bakanı Urmas Paet ile AB Dışişleri Bakanı Catherine Ashton arasında yapılan bir telefon görüşmesini ele geçirmek, onun varlığından bahsetti ve daha sonra Washington protestosunun her iki tarafındaki insanlardan kaçan kişilerin, Washington’un desteklediği ihtilaf katılımcıları tarafından açıldığına dair şüphelerin bulunduğunu söyledi.
Kısacası, Washington 2004'taki Turuncu Devrimi düzenlediğinde ve Victoria Nuland'a göre, bu devrim Ukrayna'yı Batı'nın ellerine devretmediği zaman, Victoria Nuland'a göre 10'a milyarlarca dolar yatırım yaptı. Bu para Washington’un yanı sıra eğitime katılan sivil toplum örgütleri, demokrasi ve insan hakları faaliyetleri için mücadele ve aslında Washington’un beşinci sütununda rol alan politikacılara gitti.
Ukrayna’yı Avrupa Birliği’ne katılmaya davet etmenin tüm artılarını ve eksilerini göz önünde bulunduran Cumhurbaşkanı Yanukoviç, reddettiğinde, Washington iyi finanse edilmiş sivil toplum örgütlerini savaşa gönderdi. Kiev'de, katılımcılar Yanukoviç 'in kararını değiştirmesini ve AB'ye katılmasını talep eden protestolar başladı (metinde olduğu gibi - yaklaşık olarak Transl.).
Bunlar barışçıl protestolardı, ancak çok geçmeden aşırı milliyetçiler sokaklarda neo-Nazilerle birlikte ortaya çıktı ve şiddet başladı. Protestocuların talepleri değişti. Şimdi Ukrayna'nın AB'ye girmesi konusunda değil, Yanukoviç ve hükümetinin devrilmesi konusunda ısrar ettiler.
Kiev'deki Bağımsızlık Meydanı'ndaki protestocular
Siyasi kaos vardı. Washington, kukla bir hükümeti yolsuzlukla mücadele eden demokratik bir güç olarak sunan iktidara getirdi. Ancak, Sağ Sektörden neo-Nazileri olan aşırı milliyetçiler, Washington tarafından oluşturulan kukla hükümet üyelerini korkutmaya başladı. Sindirmeye yanıt veren Washington'un kuklaları, Rusça konuşan Ukrayna nüfusuna karşı konuşmaya başladı.
Ülkenin güneyindeki ve doğusundaki bazı bölgeler, Sovyet liderlerinin Ukrayna'ya dahil ettiği eski Rus bölgeleridir. Lenin, Sovyetler Birliği'nin ilk yıllarında Rus topraklarını Ukrayna'ya ekledi ve 1954'te Kruşçev, Kırım'a teslim edildi. Ukrayna'nın Hitler'den Kızıl Ordu tarafından kurtarılmasının onuruna dikilmiş Sovyet askeri anıtlarının yıkılmasından endişe duyulan bu Rus bölgelerinden insanlar, Rus dilinin resmi olarak statüsünün kaldırılmasının yanı sıra Rusça konuşan Ukrayna halkına yönelik saldırıları protesto etti. Kırım bağımsızlığa oy verdi ve Rusya ile yeniden birleşmeyi istedi. Aynı Donetsk ve Lugansk bölgesi yaptı.
Washington, AB kuklaları ve Batı medyası, Kırım, Donetsk ve Luhansk'ta oy kullanmanın samimi ve kendiliğinden olduğunu reddetti. Bunun yerine Washington, protestoların referanduma yol açtığını ve referandumun kendisinin rüşvet, tehdit ve zorlama yoluyla Rus hükümeti tarafından organize edildiğini iddia ediyor. Kırım'da Rusya'nın bir istila ve ilhak eylemi gerçekleştirdiğini söyledi.
Bu bariz bir yalan ve yabancı seçim gözlemcileri bunun farkında. Ancak Batı medyasında oy kullanma hakkı yoktur, çünkü Batı medyasının Washington Propaganda Bakanlığına aittir. Bir zamanlar gurur duyan BBC bile Washington’un çıkarlarına yalan söylüyor.
Washington, bu sosyal yardım çalışmalarını sıkı kontrol altına alarak “Ukrayna krizini” açıklamayı başardı. Kırım, Donetsk ve Lugansk'taki insanlara "terörist" etiketini yapıştırdı. Buna karşılık, Ukrayna neo-Nazileri “demokratik koalisyon” üyelerine yükseldi. Daha da çarpıcı olanı, Ukrayna medyasındaki neo-Nazilerin bölgeleri “teröristlerden” protesto eden bölgelerin “kurtarıcıları” olarak adlandırılması. Büyük olasılıkla, Rus-Nazik neo-Nazi militanları, Washington’a bağlı bir kukla hükümetin ordusu haline geliyor, çünkü Ukrayna silahlı kuvvetlerinin birçoğu barışçıl protestoculara ateş etmek istemiyor.
Şimdi ise, Rusya Devlet Başkanı Putin’in bu oyunda nasıl davranacağı sorusuyla karşı karşıyayız. Batı medyası, tereddütlerinden faydalandı ve Lugansk ve Donetsk bölgelerinin Rusya'ya geri dönmesi konusundaki kuşkularını ve kuşkusuz olduğunu belirtti. Rusya içinde, sivil toplum kuruluşları ve Washington'dan finanse edilen Rus milliyetçileri bundan faydalanacak.
Putin bunu anlıyor, ancak Washington’ın gerçekten çizdiği Rusya devlet başkanının şeytani portresini teyit etmek istediğini de biliyor. Eğer Putin, Donetsk ve Luhansk’ın Rusya’ya geri kabul etme talebini kabul ederse, Washington, Rus işgali ve ilhakları ile ilgili ifadelerini tekrarlamaya başlayacak. Büyük olasılıkla, Putin zayıf değil ve korkmuyor, ancak iyi nedenlerden dolayı Washington’a Avrupa’da propaganda için yeni fırsatlar vermek istemiyor.
Washington, Rusya'ya yönelik yaptırımlarda ısrar ediyor, ancak Almanya'da bir engelle karşılaşıyor. Almanya Şansölyesi Angela Merkel de Washington'dan bir vassal, ancak Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier ve Alman endüstrisi yaptırımlara izin vermiyor. Almanya’nın Rusya’dan doğal gaz teminine bağlı olmasının yanı sıra, bu ülkede binlerce Alman şirket iş yapıyor ve bu tür ekonomik ilişkiler Almanlara birkaç yüz bin iş veriyor. Eski Almanya Şansölyeleri Helmut Schmidt ve Gerhard Schroeder, Merkel'i Washington'a teslim olması nedeniyle eleştirdi. Merkel'in pozisyonları zayıfladı, çünkü kendi salaklığıyla, Washington'ın uğruna Almanya'nın çıkarlarını feda etti.
Bir çeşit tepkisiz Batılı siyasetçi olmadığını kanıtlayan Putin, Washington’un Berlin’deki baskısı ile Almanya’nın gerçek çıkarları arasındaki çatışmayı NATO’yu ve Avrupa Birliği’ni bölme fırsatı olarak görüyor. Almanya, Yanukoviç’in yaptığı gibi, Rusya’yla ekonomik ilişkilerin sürdürülmesinin ve Washington’un kuklası olmasının kendi yararına olduğuna karar verirse, ABD Alman hükümetini devirip daha güvenilir bir kukla kurabilir mi?
Belki de Washington Almanya bıkmış durumda. Almanya, Amerikan birlikleri tarafından işgal edildi (II. Dünya Savaşı sonundan sonraki yıllar sonra 69!), Almanya böyle eğitici gelenekleri destekliyor; tarihböyle bir dış politika ve AB üyeliği politikası izler ve aynı zamanda Washington'un yürürlüğe koyması için böyle bir euro mekanizması kullanır. Almanlar en azından biraz ulusal bir gurur duyuyorlarsa (ve yeni birleşmiş insanlar olarak, bir tür ulusal gurur duymalılardı), Washington’un kendilerine dayattığı şeyleri kabul etmemeliler.
Her şeyden önce, Almanya Rusya ile ekonomik ve askeri yüzleşme istiyor. Almanya Başbakan Yardımcısı Sigmar Gabriel, "aslında Ukrayna ile Rusya ve AB arasında bir seçim yapması gerektiği konusunda Ukrayna'da izlenim yaratmanın en akıllı yolu olmadığını" söyledi.
Rus hükümeti, Washington’un Ukrayna üzerindeki kontrolünün veya ayrılmadan sonra kalanların Rusya’ya kabul edilemez bir stratejik tehdit olduğuna karar verirse, Rus ordusu, Rusya’nın bir parçası olan Ukrayna’yı ele geçirecek. Rusya Ukrayna'yı işgal ederse, Washington nükleer savaşı serbest bırakmaktan başka bir şey bırakmayacak. Varlığı tehlikede olacak NATO ülkeleri bu seçeneği kabul etmeyeceklerdir.
Putin Ukrayna'yı seçtiğinde geri alabilir ve daha sonra batıdan uzaklaşır, bu çöküntü ve şımarık eğitim, depresyonda kaplanır ve kapitalist sınıf tarafından yağmalanır. 21. Yüzyıl, Doğu, Çin ve Hindistan'a aittir. Ve Rusya'nın engin genişlikleri dünyadaki en kalabalık iki ülkenin kuzeyindedir.
Rusya, Doğu ile birlikte iktidara ve nüfuza yükselişe başlayabilir. Batı’ya tanınması için yalvarması için hiçbir sebep yok. ABD dış politikasının merkezinde, Washington'un Rusya'nın güçlenmesini önlemesi gerektiğini söyleyen Brzezinski ve Wolfowitz doktrinleri yer alıyor. Washington Rusya'ya karşı iyi niyete sahip değil ve tekerleklerini her fırsatta içine sokacak. Washington Avrupa’yı kontrol ettiği sürece, Rusya’nın Batı’ya dahil olma şansı yok. Onun için tek olasılık, Almanya, İngiltere ve Fransa’nın yaptığı gibi Washington’un kukla durumuna dönüşmesi.
Roberts, Reagan Yönetiminde Ekonomik Politika Maliye Bakan Yardımcısı olarak görev yaptı. Wall Street Journal'da editör yardımcısı ve köşe yazarı olarak görev yaptı ve Business Week'te ve Scripps Howard News Service'de bir köşe yazarlığı yaptı. Trends dergisi için yazıyor. Roberts birkaç üniversitede çalışıyor. Geçenlerde, Amerika Nasıl Kaybedildi adlı yeni bir kitap yayımladı.