Tanrım, çok soğuk. Ayaz yüklü bir rüzgâr bedenine çarparken Mick’in ilk düşündüğü buydu. İkincisi, yürüyüş yoluna giden basamakları inerken ayaklarım donuyor oldu. Sonra detaylar büyük resmin içinde boğuldu: Böyle olmaması gerekirdi. Benim bu adamı etkisiz hale getirmem gerekirdi, onunla kaçmam değil. Fakat bu şartlar altında, onunla beraber kaçmak yapabileceğini düşündüğü tek şeydi.
Fotoğraflar… Şu lanet fotoğraflar. Görüntüler kafasının içinde mühürlü kaldı. Hatırladığı an kalbi küt küt attı. Nabzı hızlandı. Midesi kıvrım kıvrım bir yılan gibi kendi etrafında düğümlenmişti. Kalın bulut kütleleriyle saklambaç oynayan her bir yıldıza bakıp durumun farklı olmasını dileyebilirdi ama gördüklerinden kaçış yoktu.
Ve gördükleri, her şeyi değiştirdi. İnanılmaz görünse de Nicco Amca’sı, Edward Lightfo-ot’un ölümüne – cinayetine- karışmıştı. Hiç şüphe yoktu. Fotoğraflar son derece açık ve netti. Nicco Amca’nın yüzü son derece netti. Lightfoot’un eşi ve kızları de aynı anda öldürülmüş olduklarına göre, onların ölümünde de Nicco Amca’mn parmağı olduğu neredeyse kesindi.
Fotoşop programıyla ilgili tuhaf bir düzmece değilse, onun orada bulunduğuna, suçlu olduğuna hiç şüphe yoktu. Mick bununla yüzleşmeliydi. Ayrıca bir başka düşünceyle daha yüzleşmesi gerekiyordu: Fotoğrafları görmüş olması onu sanki ateş edilirken de oradaymış gibi bir tanık konumuna sokmuştu.