Aret Gıcır'ın karikatürleri/ karikatürü bende şu Ermeni Hissiyatlanması'nı yarattı. Geçen gün baktım komşum, camına "Hrant için, Adalet için" yazısını dayamış.
Kaygılandım anında.
Ya camını taşlarlarsa, bir şey yaparlarsa diye. Korktum.
Evlerden sarkan bayrakları görünce de kaygılanıyorum. "Burası Türkiye. Bayram değil seyran değil. Niye bu bayraklanmalar? İşgal altında mıyız?" oluyorum.
Son kertede HEPİMİZ ERMENİ'YİZ. Demokrat olanlarımız, faşizme/ ırkçılığa karşı olanlarımız, kendini azınlık duyanlarımız, hakikatten yana olanlarımız, her nevi atmasyon edebiyatlanmadan artık bulanan/ bunalanlarımız.
Korkuda, korkmakta HEPİMİZ EŞİTİZ.
Bugün Türkiye'de ben kendimi bir Ermeni'den daha"az" Ermeni görmüyorum.
Ermeni Hissiyatlanması'yla kast ettiğim budur.
O nedenle de Aret Gıcır'ın "karikatürleri" hepimizin arka bahçesinde göstermemeye gayret ettiğimiz korkuların/ karanlıkların/ tedirginliklerin/ güvercin ürkekliklerinin bire bir fotoğraflarıdır.