Olağanüstü yaratıcı ebeveynler tarafından yetiştirildim, yapmaya değer her şeyin mümkün olduğunca yaratıcı bir şekilde yapmaya değer olduğuna inanarak büyüdüm. Ayrıca, eğer yaparsak her şeyin sanatsal hale gelebileceği anlayışıyla büyüdüm. İster annem resim yapsın, bir kitaplığı yeniden düzenlesin, babam reklam yazısı yazsın veya en renkli şekilde tepsiye sunmak için sebze dilimlesin, bunun doğru olduğunu gözlemledim.
Yüksek lisans için yola çıktığımda, yaratıcılığın hoş karşılanacağı bir yer olmasını bekliyordum. Ama yüksek lisans programımın ilk yılında bir profesör makalemin kenarına “Bu kadar yaratıcı olmaya çalışma” yazmıştı. O zamanlar 22 yaşındaydım, sonunda meslektaşım olacağını bildiğim profesörler tarafından fark edilmek ve övülmek için can atıyordum. Bu yüzden yorumu canını sıktı. Aynı zamanda yanlış ve temelden uzak hissettim, ama onu yuttum ve devam ettim.
Doktora için daha keskin ve daha ilerici olduğu bilinen başka bir programa geçtim. Ve orada, yeterlilik sınavlarına eşdeğer olan şeyin ne olduğunu savunmam sırasında, feminist olduklarını iddia eden iki kadın profesör bana bir soru yöneltti ve ardından “hissediyorum…” ile başladığımda cevap vermediler. Onların gözünde bu, sunduklarımdan bazılarını gözden geçirmem gereken korkunç bir hataydı. Bir kez daha, bunun birçok düzeyde yanlış olduğunu sezdim, ama yine de bıraktım ve gözlerimi ödülde tuttum: Doktora. sosyolojide.
Şimdi, 52 yaşında ve kadrolu bir profesör olarak, bu yorumlar aptalca ve işimin esasıyla ilgili her şeyden çok diğer insanların güvensizliklerinin bir yansıması gibi görünüyor. Ancak bu tür yorumlar da zararlıdır. Kendi özel durumumda, çalışmamın neyle ilgili olduğunu ve hala neyle ilgili olduğunu kalbine yerleştirdiler: duygular, kimlikler, güç ve sosyal yapı arasındaki ilişkileri yeniden düşünmeyi amaçlayan halk sosyolojisi. Statükoyu korumakla hiçbir zaman ilgilenmedim ve hala ilgilenmiyorum.
Akademideki ödül yapısının farkında olarak, ihtiyacım olan çemberleri atlamak için bilinçli ve hatta bilinçsiz kararlar verdim. Ama aynı zamanda yaratıcı olmak ve hissetmek zorunda olduğum cesareti korumak için de çalıştım – buna direnen ve reddeden bazı meslektaşlarım olacağını bilsem bile. Bu makalede, bir akademisyen olarak yaratıcı bir yaşam kurmanın mümkün ve ödüllendirici yollarını keşfedeceğim.
Radikal Bir Eylem
yaratıcılık nedir? Genellikle hayal gücü ve yenilik açısından tanımlanır ve özellikle sanat eseri üretimi ile ilgilidir. Yine de yaratıcılık ille de sanatla ilgili değil, sanatlı olmanın bir niteliğidir. Bu bir başyapıt yaratmakla ilgili değil, daha çok günümüze anlam ve zenginliği nasıl yarattığımız ve ördüğümüzle ilgili. Yaratıcı olmak, merak, keskin bir şekilde gözlemleme yeteneği ve uzayda ve zamanda yeni yollarla hareket etmek için yenilik tutkusuna sahip olmak anlamına gelir. Bu, bilinmeyende oynayabilmemiz için sezgimize güvenmek için bir adım atmamızı gerektiren farklı bir şey denemek anlamına gelir.
Neden daha yaratıcı olmak için çabalamalıyız? Akademide, öğretmenler ve akademisyenler olarak, yorumlama derinliğini ortaya çıkaran, anlam oluşturmayı gösteren, bağlantılar oluşturan, mevcut düşünce biçimlerinin sınırlarını zorlayan ve yeni sorular ve fikirlerle oynayan şekillerde öğretmeli ve yazmalıyız. Örneğin, konu öğretmeye geldiğinde, bizi öğretmenler olarak canlandıran yeni bir kurs oluşturabiliriz. Bu tür yeni hazırlıklar, öğretime yeni bir enerji katar ve yaşam boyu öğrenenler olarak bizi meşgul eder, bu da öğrenciler için önemli bir modeldir. Son sekiz yılda, sosyoloji müfredatımız için üç yeni ders oluşturdum: Sociology of the Body, Sociology of Food ve Sociology of Love – ve her biri benim öğretim ve kendi yazma pratiğim için dönüştürücü oldu.
Ancak ne yazık ki, yüksek öğretimde, her yerde, birçok öğretim üyesinin yaratıcı uygulamalar söz konusu olduğunda sık sık boğulmuş veya körelmiş hissettiğini bildirmesini paradoksal buluyorum. Akademinin yaratıcılığı beslemek için daha açık alanlardan biri olacağı düşünülebilir. Ancak bildiğimiz gibi, burs ve pedagojiyi başarılı yıllık değerlendirmeler elde etmemiz ve görev süresi ve terfi yoluyla rütbeleri yükseltmemiz için yeterince iyi yapan şey için genellikle formüle dayalı ve statükocu yapılar hakimdir.
Akademide birçok önemli danışmanım da dahil olmak üzere pek çok insanın nihayet yazmak istedikleri türden şeyler yazmak için emekli olmak için sabırsızlandıklarını itiraf etmek beni çok üzüyor. Bu şekilde askıya alınmış yaşamak ve çalışmak çok şartlı ve kısıtlayıcıdır; içsel yaratıcı yaşamımız üzerinde boğucu bir tutuş gibi işlev görür. O kadar beklemeye dayanamazdım.
Böylece kendi yaratıcılığımı geri kazanmayı radikal bir eylem olarak görmeye başladım. Bu, hayatımda ve işimde daha fazla yer almanın ve bugün daha yaratıcı olmam konusunda ısrar eden acil ve önemli içsel fısıltılara yanıt vermenin bir yolu – bundan on yıllar sonra emeklilikte değil.
Bu zihniyete daha derinden demir atmanın en iyi yolunun, başka bir icat alanından enerji ve momentum ödünç almak olduğunu buldum. Konserlere gittiğimde müzisyenlerin alışkanlıklarını, rutinlerini ve uygulamalarını düşünürüm. Ve başkalarının yaratıcılığın önünü açan görünüşte sıradan günlük ritüellerini duymak için her zaman meraklı ve enerji doluyum. Başkalarının yaratıcılığına tanık olmak, kendi yaratıcılığımızı harekete geçirebilir.
Örneğin, annem öldüğünden beri son iki yıldır, onun resimlerinin ve baskı resimlerinin kutularını açıyorum. Ne kadar geniş bir çalışma bütünü yarattığına ve onu nasıl koruduğuna, sürekli yeni riskler alıp tekrar denemesine hayran kaldım. Sabahları duble espresso içtikten sonra kendimi misafir odasına girerken buldum, şimdi sanat galerisine döndüm ve bazı parçaların ince ayrıntılarını okşadım. Bazen taze çiçeklerle ya da sevdiğim bir çömlekçinin işiyle -renklerle, şekille, ışıkla ve formla oynayarak- fotoğraflarını çekip sosyal medyada paylaşıyorum.
Her zaman insanlar, sanatlarının birbirini ne kadar tamamladığı için annemle çömlekçinin birlikte iş yapıp yapmadığını soruyorlar. Bunu açıklıyorum, hayır, aslında sadece paralellikleri fark ettim ve birlikte fotoğraflamaya karar verdim. Bu tür görsel bağlantılar ve yan yana yerleştirmeler yaparken kendimi çok yaratıcı ve eğlenceli bir sentez hissediyorum ve bunun beni oturup kendi yazımı yapmak istemeye ittiğini görüyorum.
Yaratıcılık, görmenin, hissetmenin ve olmanın yeni yollarını hayal etmeyi içerir. Bunu yapmanın bir başka basit yolu da evimde bir odaya bakmak ve bir nesne bulmak, bir an için işlevleri hakkında meditasyon yapmak ve sonra başka ne için kullanılabileceğini düşünmek. Bir nesneyi başka bir amaçla kullanmak gibi basit bir eylem, onunla olan ilişkimi değiştirir ve her şeyi taze tutar. Sıkıştığımda, yaratıcı bir akış durumunda en çok hissettiğim zamanları duraklatmaya ve yansıtmaya çalışırım ve en çok dokunmam gereken nitelikler için tekrar ziyaret etmek için bu deneyimin çok duyusal bir resmini çağırırım.
Zaman ve Mekan Sorunları
Akademide bizler çoğu zaman bunaltıcı kurumsal talepler ve kısıtlamalarla boğuşmak zorunda kalsak da, yaratıcı bir dosya hazırlamak hala mümkündür. Örneğin, yaratıcı kamusal entelektüeller olmayı taahhüt eden bizler için mesele, meslektaşlarımızı ne yaptığımız ve bunun neden önemli olduğu konusunda eğitmek haline gelir. Çok disiplinli bir sosyal bilimler ve beşeri bilimler bölümünde çalıştığım ve tüm üniversitedeki disiplinlerden öğretim üyelerinin görev süresi ve terfi komitesini oluşturduğu üniversitemde, dosyam için halk sosyolojisi konusundaki niyetimi yakalayan kişisel bir açıklama hazırladım. ve disiplinimin meşru ve sağlam temelli bir parçası olduğu yolları.
Ayrıca pandeminin insanların işi, mekanı ve yeri kavramsallaştırma şeklini nasıl değiştirdiğini hepimiz gördük ve bunu ofis saatleri gibi görevlere zamanımızı nasıl sunduğumuzu ve yönettiğimizi yaratıcı bir şekilde yeniden düşünmek için kullanabiliriz. Onları temiz havada ve güneş ışığında dışarıda yürütmek veya kampüste bir öğrenciyle bir yürüyüş ve konuşma seansı yapmak mümkün olabilir. Ya da belki yürürken ya da bisiklet sürerken telefonla randevu verebiliriz. Bu fikirlerin ruhu, çoklu görevleri güçlendirmek değil, başkalarının başarısını ve büyümesini desteklerken kendimize geri verebileceğimiz yolları düşünmektir. O zaman mesele daha fazlasını eklemek değil, zamanımızı ve iş yükümüzü yaratıcı genişliğe öncelik verecek şekilde nasıl müzakere ettiğimizle ilgili olur.
Benzer şekilde, kampüslerde yapılan hizmetin çoğu, kurumsal bakım amacıyla ödenmemiş emektir. Kendi hizmet fırsatlarımızı yaratmak isteyebiliriz. Örneğin, yıllar önce bir meslektaşım ve ben, toplumsal cinsiyet sorunlarıyla ilgili aylık akşam etkinlikleri oluşturduk ve tüm kampüs topluluğunu davet ettik. Kampüsümüzde daha önce böyle bir şey yoktu ve o zamanlar çeşitli kampüs liderleri bu çabayı anlamlı ve özel bir hizmet katkısı olarak kabul ettiler.
Bu zaman ve mekan meselesi, bilime ve bunun üretken olması için nasıl müzakere ettiğimize kadar uzanır. Sonsuz saatler ve günlere sahip olabilseydik, nihayet daha fazlasını yazıp yayınlayabileceğimize – mükemmel olana kadar, çalışmamızı henüz göndermeye cesaret edemeyeceğimize ve muhtemelen yapamayacağımıza dair inançları bloke etmekle sınırlıyız. Akademide bu kadar yaygın olan sahtekarlık sendromu göz önüne alındığında, zaten ne yaptığımızı bilmiyorum. Ancak bu “keşke”, “ne zaman” ve “sonuna kadar değil” zihniyeti, kendimizden beklentilerimizi ve korkumuzu artırıyor ve bizi yaratıcı riskler almaktan alıkoyuyor. Aynı zamanda yaratıcı bir yaşama ters düşen bir kıtlık zihniyetini de besler.
Ayrıca, yaratıcı çabalarımıza öncelik vererek ve diğer talepler tarafından bunalmadan veya yoldan sapılmadan yer açmalıyız. İlk içgüdümüzün bir şeye hayır demek olduğunu öğrendim, bunu söylemek ya da “Bunun hakkında düşünmem ve sana geri dönmem gerekecek” demenin ve sonra hayır ile geri dönmenin en iyisi olduğunu öğrendim. Bazı meslektaşlar, bir şeyi kabul etmemizi sağlamak için yoğun övgü ve baskı ile toplantılara katlanacaklardır. “Bunda iyi olacağımı düşündüğün için teşekkürler, ama şu anda bir cevaba ihtiyacın varsa, hayır olmalı” demen sorun değil. Aklımda, ünlüleri hayal ediyorum New Yorklu telefondaki bir adamın takvimine baktığı ve “Peki ya asla – senin için asla iyi değil mi?” dediği karikatür.
Kişisel yaşamlarımız da bize yaratıcı olmak için sonsuz fırsatlar sunuyor. İçinde Sanatçının Yolu, Julia Cameron günlük yürüyüşler yapmayı, her gün sabah sayfaları yazmayı ve mümkün olduğunca düzenli olarak yaratıcı bir gezi yapmayı öneriyor. Bu modelin içerdiği ritüeller, yapı ve yaratıcı olmaya açık olma ihtiyacıdır. Yaratıcılığımızı susturmak yerine besleyen arkadaşlıklar ve yakın ilişkiler içinde olmanın esas olduğunu da eklerdim.
Bir öğretim üyesinin hayatı olan üç halkalı sirkte – öğretim, burs ve hizmet taleplerinin dengelenmesi – iş-yaşam dengesini artıracağı için sorumluluklarımıza mümkün olduğunca yaratıcı bir şekilde yaklaşmak avantajlıdır. Çoğu zaman, içimizdeki en yaratıcı vahaya düştüğümüzde, hayatın her zamankinden daha aydınlık, renkli ve daha geniş göründüğü şekillerde serbest bırakılmış özgürlüğü, zamansızlığı, akışı ve enerjiyi deneyimleyebiliriz. Bu yeni akademik yıla, daha fazla yaratıcılık geliştirmenin canlılığına katılmayı hak ettiğimize dair hararetli bir inançla başlarsak ve bunu niyet ve eylemle takip edersek, işimizi ve hayatımızı önemli ölçüde daha iyiye dönüştürmeye başlayabiliriz.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/advice/2022/09/23/how-and-why-cultivate-your-creativity-academe-opinion