Sung Hanedanlığı döneminin meşhur şairlerinden Su Tung Po Buddhacılık yolunun inançlı bir öğrencisiydi. Fo Ying adında bilge bir Zen öğretmeniyle arkadaşlık ediyordu. Fo Ying’in tapınağı Yang Tse Nehri’nin batı yakasındayken Su Tung Po’nun eviyse nehrin doğu yakasında kalıyordu. Bir gün Su Tung Po, Fo Ying’i ziyarete gitmiş evde olmadığını görünce de çalışma odasında oturup onu beklemeye başlamıştı. Beklemekten sıkılınca yazı masası üzerinde bulduğu bir kâğıda uzun uzadıya bir şeyler karaladıktan sonra şu cümleyle imzalamıştı: “Su Tung Po, Dünyevi Sekiz Rüzgârın bile yerinden sarsamayacağı esaslı Buddhacı.”
Biraz daha bekledikten sonra Su Tung Po beklemekten sıkılıp evine döndü. Fo Ying geri dönüp de masasının üstünde Su Tung Po’nun yazdıklarını görünce altına şu satırı ekleyip Su Tung Po’ya gönderdi: “Zırva! Bu ipe sapa gelmez laflar olup olacağı bir yel üfürüğü!”
Bu kaba yorumu okuyan Su Tung Po öyle öfkelendi ki hemen ilk kayığa atlayıp nehrin öbür yakasına geçerek alelacele tapınağa çıktı. Fo Ying’i kolundan tutup, “Sen kim oluyorsun da böyle bir dille beni aşağılamaya kalkıyorsun? Ben kendini Dharma’ya adamış bir Buddhacı değil miyim yani? Bunca yıldır beni tanıyıp da bunu görmüyor musun?” diye bağırdı.
Fo Ying bir anlığına sessizce onu süzüp sonra da gülümseyip şöyle dedi: “Dünyevi Sekiz Rüzgârın kendisini yerinden bir milim bile oynatamayacağıyla övünen Su Tung Po’ya da bakın, kıçımdan yellendiğim bir osurukla Yang Tse Nehri’ni aşmış.”