Yüzlerce iş kitabı okumuş biri olarak, özellikle de başarılı iş adamları hakkında olanlar, iş kitaplarını gözden geçirme ve değerlendirme konusunda adil bir yeteneğe sahibim. Henry Ford, Richard Branson, Cornelius Vanderbilt ve hatta Martha Stewart hakkında biyografiler okudum ama Eugene O’Kelly’nin Chasing Daylight gibi bir kitabını hiç okumadım.
Eugene O’Kelly başarılı, gerçekçi, harika bir adamdı. İki kızı, hayatındaki tek gerçek arkadaşı olan bir karısı vardı ve milyar dolarlık şirket KPMG’nin CEO’luğuna kadar yükseldi. Çoğu Amerikalı, her şeye sahip olduğu konusunda hemfikirdir; harika bir aile, çok saygı duyulan, iyi maaşlı bir iş ve tonlarca arkadaş. Ancak sadece iki yıl CEO olduktan sonra sağlığının bozulduğunu fark etmeye başladı. Yüzünün bir tarafı hafif sarkıktı ve felç olma belirtileri gösteriyordu. Ayrıca strese bağlı olduğunu düşündüğü baş ağrıları endişe verici olmaya başlamıştı.
O’Kelly yoğun programından ve uzun günlerden doktorlarını ziyaret etmek ve kafasında ve beyninde taramalar yapmak için zaman ayırdı. Sonuçlar korkutucuydu; Beyninin üç farklı bölümünde golf topu büyüklüğünde üç tümör vardı ve bu tümörler o kadar uzun süredir oradaydı ki doku öldü ve onu ameliyatsız bıraktı. Doktorlar ona prognozunun çok kötü olduğunu ve sadece üç ay daha yaşamayı beklemesi gerektiğini söylediler. Kemoterapi ve radyasyon, ona muhtemelen birkaç ay daha yaşam sağlayabilecek seçeneklerdi, ancak aynı zamanda yaşam kalitesini de büyük ölçüde azaltacaktı.
O’Kelly, teşhis konulduktan birkaç saat sonra kalan zamanından en iyi şekilde yararlanacağını fark etti. KPMG’deki CEO pozisyonundan hemen istifa etti, ancak sorunsuz bir geçiş sağlamak için birkaç hafta burada kalmayı kabul etti. Çoğu insan arkalarına yaslanıp aşırı derecede depresif ve sinirliyken, O’Kelly aktif kalmak ve mümkün olan en iyi ölümle ölmek istedi. Bu, yakın olduğu, ancak ailesi gibi inanılmaz derecede yakın olmayan kişilerden başlayarak, hayatında ona en yakın olan herkesi aramayı içeriyordu. Bu insanlar iş arkadaşları, kolej oda arkadaşları ve aile arkadaşlarını içeriyordu. Son bir veda etmek çok zor olduğu için bu insanlarla sohbetlerin ve toplantıların potansiyel olarak garip olabileceğini biliyordu, ama yine de devam etti. Bulduğu şey, bu toplantıların çok hoş olduğu ve hayatında hiç beklemediği mutluluklar sağladığıydı. Her şeyin daha iyi olamazdı gibi göründüğü “mükemmel anlar” dediği yüzlerce anı yarattı.
Zaman geçtikçe, Eugene gününü daha samimi toplantılarla ve iki kızı ve karısı Corinne ile geçirdiği zamanla doldurdu. Görüşü bulanıklaşmaya ve solmaya başladı ve motor becerileri kötüleşiyordu. Rahatlama ve iç huzuru bulma ihtiyacı hissetti ve bir gün parkta buldu. Bir su çeşmesinin sesi ve bir yerden başka bir yere akan suyun huzurlu düşüncesi, onun huzurlu bir bölgeye girmesine izin verdi. O kadar huzurluydu ki, kızı istediği zaman rahatlayabilmesi için ona evi için bir çeşme aldı. Kitap ayrıca Eugene’in bir tekne kiralayıp ailesini sadece rahatlamak ve su çevresinde olmak için gün boyu gezilere götüreceğinden bahseder.
Eugene’in yaklaşan ölümünü ele alma şekli gerçekten şaşırtıcıydı. Ölüm tarihinizi düşünmek korkutucu ama Eugene korku ve depresyonun üstesinden gelmeyi ve her günü en iyi şekilde değerlendirmeyi başardı. Kızlarıyla seyahat etti, karısıyla meditasyon yapıp rahatlamaya zaman ayırdı ve ailesine onları ne kadar sevdiğini ve kardeşinin ne kadar harika bir baba olduğunu anlattı. Ayrıca, fiziksel dünyadan manevi dünyaya geçişini belgelemek için bir kitap yazma konusunda takdire şayan bir fikri vardı. Bu kitap, kendi ölüm tarihinizi bilmenin aslında bir nimet olabileceğini göstermek ve hayatın ne kadar iyi olabileceğini anlamanıza izin vermek içindi. Sadece kendi yaşamı ve ölümü hakkında spekülasyon yapmakla kalmamış, kitap ona karısı Corinne ile üzerinde çalışması için son bir proje vermiş.
Corinne bu kitapta birçok kez muhteşem bir kadın olarak tasvir edilmiştir. Eugene’in onun dünyasını düşündüğü ve gerçekten aşık oldukları açıktır. Eugene kitabı yazarken ve hayatının son gününe kadar yazmaya devam edemeyeceğini bildiğinde, yazmayı bitirmesine yardım etmesi için Corinne’i işe aldı. Eugene O’Kelly’nin hayatından ve son günlerinden neler öğrenebileceğimizi belgeleyerek, kitabı kapatmak için birkaç bölümle katkıda bulundu. Karısı, her an olduğu gibi yüzleşmek ve şimdiki zamanda yaşamak gibi hayatımızı nasıl yaşayacağımıza dair ipuçları veriyor. Eugene ve Corinne, gelecek ve altı ay ya da bir yıl içinde ne olacağı hakkında endişelenmeyi bıraktığında çok daha iyi bir hayata sahip olduğunu keşfettiler.
Kitabın sonu umut verici ama bir yandan da tüyler ürpertici. Corinne, kocalarının hayatta kalan son üç dört günü hakkında yazarken, onun ne kadar özel bir erkek olduğunu anlamaya başlıyorsunuz. O’Kelly son derece zayıf ve hareketsiz hale geldi ve hayatının son günlerinde yatalak oldu. Mümkün olduğu kadar uzun süre savaştı ama sonunda bir iki gün içinde öleceğini biliyordu. Ailesi, kızı, karısı ve baldızı da dahil olmak üzere, veda ederken onu kuşattı ve öldü. Corinne, herkes çok üzgün olmasına rağmen, daha iyi bir yerde olduğunu ve Tanrı’ya olan güçlü inancının onu Cennete götüreceğini bilerek keyifli bir andı.
Bu kitap çok duygusal ve gözlerinizi yaşam ve ölümün anlamına açacak. Okuduktan sonra, herkesin daha üretken olma ve daha iyi bir yaşam sürme yeteneğine sahip olduğunu hissettim. Atılacak kolay bir adım, sevdiğiniz insanları aramak ve onlara söylemektir. İnsan olmanın zevklerinden biri de duygularımızı birbirimize iletebilmek ve birbirimizin yüzünü gülümsetebilmektir. Önem verdiğiniz birini telefonla aramanız, hatta birisine onları önemsediğinizi söyleyen kısa bir e-posta yazmanız bile uzun sürmez. Bir arama yapmak veya bir e-posta göndermek için zaman ayırırsanız, muhtemelen kendinizi daha iyimser bulacaksınız ve hatta kendinizi daha sık gülümserken bulabilirsiniz. Bu kitap herkesin okuması gereken bir kitap. Eugene O’Kelly muhteşem bir insandı ve hepimiz hayatımızın geri kalanını onun son üç ayı gibi yaşamaya çalışmalıyız. Bu kitap kesin olarak 5 üzerinden 5 olarak derecelendirilmiştir.