Bilim adamları olmuştur işaret ederek “kırık” fosfor döngüsü On yıldan fazla bir süredir: İnsanlık, tarlalara dönmek yerine su yollarında dolaşan çok büyük miktarlarda elementi ortaya çıkardı.
Sorun boka sarıyor. İnsanlar ve çiftlik hayvanları ekinleri yerler ve bunun sonucunda fosfor salgılarlar. (Bir Iowa Üniversitesi araştırmacısı, eyaletteki besi hayvanlarının bir ulusa eşdeğer miktarda dışkı ürettiğini hesapladı. 168 milyon insan.) Ama çoğu bitkiyi tekrar beslemekle bitmeyecek. Atık arıtma, çamuru veya gübreyi tekrar gübre haline getirebilir, ancak taşınması ve arıtılması genellikle pratik değildir, bu nedenle stoklar ve “kuru yığınlar” başka bir mahsulü artırma şansı olmadan.
Ya da sistem sızdırıyor olabilir: Kanalizasyon, foseptik tankları, stoklar ve aşınmış toprak, fosforu okyanuslara ve nehirlere damlatır ve orada ekosistemleri bozarak unutulmaya yüz tutar. Örneğin, fosfor akıntısı, Florida’nın deniz çayırlarını öldüren ve binlerce deniz ayısını aç bırakan zararlı alg çiçeklerini harekete geçirir.
Demay’ın modeli, 67 yıllık bir süre içinde insanların neredeyse milyar ton yenilenemeyen fosforun gıda sistemlerine Ekibinin rakamları türetilmiştir istatistiksel veri Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü’nden. Ülkelere göre ayrılmış küresel veriler, 1961’den 2017’ye kadar yetiştirilen buğday miktarı veya domuz ve inek sayısı gibi tarımsal verimleri bildirdi. (1950’den 1961’e kadar olan veriler, diğer veri setleri.)
Ekibi ayrıca kullanım trendlerini de analiz etti. 2017’de Batı Avrupa, Kuzey Amerika ve Asya’da her bölgenin topraklarında bulunan bitkiye hazır toplam fosforun yaklaşık yüzde 60’ına ulaştı. Brezilya, Çin ve Hindistan, kullanımlarını hızla sırasıyla yüzde 61, 74 ve 67’ye çıkarıyor. Fransa ve Hollanda’nın sayıları artık artmıyor çünkü bazı kullanımların yerini aldı gübreli fosfat kayası; şimdi kabaca yüzde 70 ve 50’de oturuyorlar. Yine de Zimbabwe gibi Afrika ülkelerinde, toprak fosfor eksikliği mahsul verimini sınırlar. Demay’ın tahminleri, Zimbabwe’de mineral gübre kullanımını yüzde 20 ila 30 aralığında gösteriyor ki bu, tüm Afrika için yüzde 32 olan ortalamanın bile altında.
Elser’e göre bu, küresel bir eşitsizliği aydınlatıyor: Daha fakir ülkeler, daha fazla ihtiyaç duymalarına rağmen çok daha az gübreye erişiyor. Ve zengin ülkeler onlarca yıldır kaya rezervlerinden stoklar toplayabilirken, gıda güvenliği ile mücadele eden ülkeler aynı şeyi yapmayı göze alamıyor.
Bu, gübrenin geleceğini kimin kontrol edeceğine dair endişeleri artırıyor. Dünya arzının yaklaşık yüzde 75’i Fas ve Batı Sahra madenlerinde bulunuyor. Ekonomistler, bir emtia birkaç güçlü kişinin elinde konsolide edildiğinde endişelenirler. (OPEC dünya petrolünün kabaca aynı kısmını kontrol ediyor, ancak 13 üye devletler.)
Ve malzemelerin ne kadar süreceği tam olarak belli değil. 2009’da Cordell, küresel bir “en yüksek fosfor” anının olabileceğini tahmin etti. en kısa zamanda 203050 ila 100 yıllık azalan rezervler bırakacaktı. Bugün, o ve Elser, lityum demir fosfat piller gibi diğer kullanımlar için talep hızla artabileceğinden, ne zaman olacağını tahmin etmek zor olsa da, zirvenin muhtemelen daha sonra geleceği konusunda hemfikir. Elser, yeni analizlerin artık maksimum arzı yaklaşık 300 ila 400 yıl olarak belirlediğini belirtiyor.
Kaynak : https://www.wired.com/story/the-worlds-farms-are-hooked-on-phosphorus-its-a-problem/