Tank-elektrofracker "218"
Diğer işletmelerle birlikte, mayınlara karşı mücadele konusu Leningrad Kirov Fabrikası tarafından incelenmiştir. 1940'te, personeli A.V. Serdyukov ve N.A. Karpinsky mayın patlayıcı engellerin üstesinden gelmek için tamamen yeni bir yol önerdi. KV-2 tipi tankın özel elektrikli ekipman ve yüksek güçlü elektromanyetik dalga yayıcılarla donatılması önerildi. İkincisinin, düşman mayınlarının elektrik sigortalarını etkilemesi ve zırhlı araçtan güvenli bir mesafede tetiklenmelerini sağlaması gerekiyordu.
“Tank-elektrik çöpü” çalışma ismini alan konsept, ilgilenen tasarımcılarla ve 1940'un başında bir sonraki proje başladı. SKB-2 LKZ, J.Ya. Kotin. Projedeki lider rol Kirov fabrikasının kendisi tarafından oynanırken, bazı bileşenlerin ve montajların taşeronlardan sipariş edilmesi gerekiyordu. Projenin elektrik kısmı, XXUMX. Leningrad Fabrikasına ve Elektrosila işletmesine verilmiştir.
Tam teşekküllü bir proje geliştirmeden önce, erişilebilir bir şaside deneysel bir örnek üretmeye ve test etmeye karar verildi. 1940'in ilkbaharında, Leningrad Kirov Fabrikası, Electrosila ve XXUMX Fabrikası ile birlikte, yeni tipte özel ekipman aldığı T-211 üretim tankının yeniden ekipmanına başladı. Yeniden yapılanma sırasında, tank, elektrik ekipmanı olan bir zırhlı kutunun monte edildiği ana kulesini kaybetti. Arabanın içine, bir UHF radyasyon jeneratörü takıldı. Kasanın alnında en basit anten yüksekliği 28 m göründü.
T-28'e dayanan bir prototip alan testlerini geçti ve kabul edilebilir bir performans gösterdi. Yeni ekipman görevleri tamamen çözdü. Bir çift dinamo ve bir radyasyon üreteci, kendilerinden belli bir mesafedeki mayınların patlamasını tetikleyen gerekli elektromanyetik alanı yarattı. Aynı zamanda, bir elektrik tankeri şartlı düşmanın mayınlarını istenen hızlarda hareket ettirerek patlatabilir.
Deneyimli bir tankın ağır bir T-28 temelinde test edilmesinin sonuçlarına göre, fikir onaylandı ve tam uygulama için kabul edildi. Yeni proje SKB-2, "218" çalışma adını aldı. Ayrıca bazı kaynaklarda başka bir yazı daha var - “218 Nesnesi”. Birkaç yıl sonra aynı atamanın, şimdi T-80 olarak bilinen ana tankın taslağını alması şaşırtıcı. Bununla birlikte, "isimsiz" zırhlı araç örneklerinin farklı dönemlerden karıştırılması son derece zordur.
Ağır tank KV-2 şimdi seri üretim ve birliklere tedarik için tam teşekküllü bir elektrikli çöpün temeli olarak seçildi. İstenilen elektrikli ekipman ile donatılmasını mümkün kılan büyüklüğü ve büyük iç hacmi ile ayırt edildi. Ek olarak, bu makinenin ön kenarında herhangi bir sorun olmadan çalışmasına ve mayın tarlalarında geçişler yapmasına izin veren güçlü bir zırh koruması vardı. "218" projesine göre, bitmiş tankın bazı birimleri kaybetmesinin yanı sıra tamamen yeni bir cihaz seti edinmesi gerekiyordu. Yeni makinenin özel ekipmanının bileşimi, genel olarak, deneyimli bir T-28 yapılandırmasına karşılık geldi.
“218 Nesnesi” standart KV-2 seri zırhlı kolordu tuttu, ancak iç hacimleri şimdi farklı şekilde kullanıldı. Gövde, zırh plakalarından, 75 mm'ye kadar kalınlığı olan, tüm açılardan anti-mermi korumasıyla kaynaklanmıştır. Vücudun ön kısmı, rasyonel eğim açılarıyla yerleştirilmiş birkaç eğimli tabakadan oluşuyordu. Sağlanan dikey kenarlar ve nispeten karmaşık bir şekle sahip besleme. En düşük koruma seviyesi yatay bir çatı ve alttan 40 mm kalınlığa kadar sağlandı.
Yeni projede, KV-2'in karakteristik büyük boyutlu kuleyi gövde rezervasyonuna eşdeğer bir koruma ile tutması gerekiyordu. Projede kulenin tüm ana parçaları, 75 mm, maske tabancaları - 110 mm kalınlığa sahipti. Elektrik tankeri, ekipmanı değiştirilen bir seri kule alacaktı.
Davanın iç hacminin düzeni, yeni görevlere uygun olarak değiştirildi. Davanın önünde, sürücünün işyerinde yönetim departmanını tuttular. Merkezde, kulenin omuz askısının altına, bir jeneratör seti ile ilave bir muhafaza yerleştirilmesi önerilmiştir. Santral bölmesi hala santral ve şanzıman altında verilmektedir. Kulenin iç hacimlerinin kardinal işlemesi gerekli değildi. Aynı zamanda, bazı cihazların yerleşimi de değişti.
“Nesne 218” in kıçında, daha önce olduğu gibi, mekanik şanzımana bağlı 2 hp gücünde dizel motor В-500К bulunacaktı. Bu birimlerin yeni projede işlenmesi öngörülmedi. Çok diskli bir ana kavrama, beş vitesli bir şanzıman, yan kavramalar ve dişliler sayesinde, sert tahrik tekerleklerine tork verildi.
Her panoda altı temel patinaj pistine sahip normal koşu teçhizatı da kaldı. Makaralar, dengeleyici parkur duruşu ile ayrı bir burulma çubuğu süspansiyonu almış olmalıdır. Gövdenin önünde, kıçtan başlayarak, kılavuz tekerlekler vardı. Tırtılın üst kolunun destek silindirleri üzerinde uzanması gerekiyordu.
«218» gövdesinin savaş bölmesinde yeni elektrikli cihazlar kurmayı planlıyordu. İçine oldukça büyük bir kasa motor ve bir çift jeneratör yerleştirildi. Bir ZIS marka araba karbüratör motoru kullanmaya karar verildi. Mekanik şanzıman yardımı ile iki DC dinamo tahrikini gerçekleştirdi. Yüksek voltaj jeneratörü güç 28 kW, düşük voltaj - 7,5 kW gösterdi. Güç ekipmanı kasasında sağlanan soğutma araçları. Motor egzoz gazları ayrı bir borudan ana motor manifolduna verildi.
Kasanın önüne ultra yüksek frekanslı bir tüp jeneratörü yerleştirildi. İki dinamodan elektrik alırken, patlayan mayınları çalıştırabilen gerekli parametrelerle radyasyon yayması gerekiyordu. Bu tür radyo sinyallerini iletmek için, vücudun ön kısmına monte edilmiş antenlerin kullanılması önerilmiştir. Ayrıca mürettebat emrinde bir uzaktan kumanda güç ekipman ve radyasyon jeneratörü oldu.
Yeni tank-elektrikli araç, mühendislik ekipmanı kategorisine aitti ve bu nedenle başka bir karakteristik fırsat aldı. Kenarların ve çitlerin arkasında, tahrip edici tahribat masrafları için bağlantı elemanları takılması önerildi. 1 t ağırlığına kadar olan mühimmat, hedefe ulaştırılabilir, düşürülebilir ve sonra - uzak bir baltalama üretmek için güvenli bir mesafeye taşınır.
Zırh gövdesinde büyük özel birimlerin bulunması, 152 mm obüs içeren standart silahlanmanın tutulmasına izin vermedi. Kendini savunma için özel "218 Nesnesi", 45-mm tank tabancası 20-K taşıyordu. Silahın karakteristik maskesinin korunması ve seri bir ağır tankın obüs namlusunu taklit eden özel bir kamuflaj kılıfının kullanılması önerildi. Mevcut hacimlerde, 80 mermilerinden cephane koymak mümkündü.
"218" tankı, KV-2 tabanında kullanılan üç DT makineli tüfeğini üçten kurtarabilir. Bunlardan biri tabancanın üzerine yerleştirildi, ikincisi - kulenin arka sayfasına. Tabii makineli tüfek durumda durumda terk edildi. İki makineli tüfek toplam mühimmatı - birkaç düzine mağazada 2000 kartuştan daha fazlası.
Dövüş bölümünün ikinci versiyonunun gelişimi hakkında bilgi var. Bu durumda, KV-1 tankının kulesine mümkün olduğu kadar kubbenin kullanılması önerilmiştir. 45-mm top ve makineli tüfeklerin yanı sıra onlar için mühimmat da barındırabilirdi.
Özel makinenin ekibi dört kişiye düşürüldü. Kasanın önünde bir sürücü vardı ve diğer üç yer de dövüş bölümünde omuz askısı hizasında ya da üstünde bulunuyordu. Kapaklar ve gözetim ekipmanları aynı kalabilir. Mürettebatın emrinde SSTB radyo istasyonu ve TPU-4 dahili telefonu kaldı.
Yeni cihazların ve montajların ortaya çıkmasına rağmen, boyut ve ağırlıktaki tank-elektromotor, temel makineden farklı olmamalıdır. Hesaplamalara göre uzunluğu 7 m, genişlik - 3,3 m, yükseklik - 3,25 m'yi geçmedi Savaş ağırlık - önceki 52 t Sürüş özellikleri aynı seviyede kalmalıydı.
Elektrikli çöpün savaş kullanımı özellikle karmaşık değildi ve aşağıdaki gibi görülüyordu. Otomobilin mayın tarlasına çıkması, radyasyon jeneratörü ile elektrikli ekipmanı açması ve 10-15 km / s'den daha hızlı olmayan bir hızla hareket etmeye başlaması gerekiyordu. Yerleşik ekipman tarafından üretilen elektromanyetik alanın, madenlerin elektrik sigortalarını etkilemesi ve tetiklenmelerini tetiklemesi gerekiyordu. Mühimmatın zayıflaması, hesaplamalara göre, tanktan 4-6 m mesafede gerçekleşebilir. Radyatörün çalışması, elektrikli silahlar ve piyadeler için birkaç metre genişliğinde bir şeridin elektrik sigortalı mayınlardan temizlenmesini mümkün kılmıştır.
Mevcut duruma ve görevlere bağlı olarak, “218 Nesnesi” daha tanıdık gelebilir silâh. Zırhlı araçlar ve piyade ile savaşmak için, silahları ve makineli tüfekleri vardı ve tahliye edilen yıkıcı suçlamaların yardımı ile tahkimatlar ve diğer hedefler imha edilebilir. Bu tür bir mühimmatın patlaması için uzaktan kumanda kullanılmış, tankerlerin riskleri azaltılmış.
Dövüş bölümünün yeni düzeni, kasanın içinde büyük bir kasanın bulunmasıyla bağlantılıydı. Çizim "Yerli zırhlı araçlar. XX yüzyıl"
Ayrıca, 218 tank tipi elektrikli trol savaş alanının dışında da kullanılabilir. Düşük güçlü elektromanyetik radyasyon yardımıyla, makinenin yakınındaki personeli ısıtmak için teklif edildi. Havada konforlu koşulları sağlamak için birkaç dakikadan fazla zaman alabilir.
1941'in baharında, Leningrad Kirov Fabrikası yeni bir projenin geliştirilmesini tamamladı. Nisan ayında, kuruluşun atölyelerinden birinde, gelecekteki tankın "218" ahşap düzeninin montajı başladı. Bu ürünün yapıldığı ve muhtemelen potansiyel bir müşteriye gösterildiği bilinmektedir.
Sonra tarih en ilginç proje tamamlandı. Bilinen verilere göre, en geç 1941 baharının bitiminden sonra, “218” elektrikli tanker projesinin çalışması durduruldu. Bu zamana kadar, çalışmanın gerçek sonuçları sadece seri T-28 ve yeniden inşa edilen KV-2 modeline dayanan bir prototipti. KV-2’e dayanan tam teşekküllü bir prototip inşa etmek, bildiğimiz kadarıyla başlamadı.
218 Nesnesini terk etmenin kesin nedenleri bilinmemektedir, ancak mevcut bilgiler bazı varsayımlara işaret etmektedir. Önerilen tank elektromotorunun - o zamanki eşsiz fırsatlara rağmen - bir dizi üretim ve işletme problemi yaşadığını görmek kolaydır. Ek olarak, savaş alanındaki gerçek yetenekleri belirli sorunlara yol açabilir.
Her şeyden önce, "218" tankı aşırı karmaşıklığı değiştirdi. Ve bu olmadan, en basit ve en ucuz KV-2, gözle görülür bir komplikasyon ve ekipman maliyetine yol açan ek elektrikli ve elektronik ekipmanlarla donatılmalıdır. Yer kuvvetlerinin durumu üzerinde olumlu etkiye sahip olabilecek elektrikli traktörlerin seri üretiminin çok pahalı olduğu ve standart tankların üretimine çarptığı ortaya çıktı.
Testler, elektronik donanıma sahip hareketli bir tankın, mayınları bir elektrikli sigorta ile uzaktan zayıflattığını göstermiştir. Ancak, 1940-41’te, bu tür bir mühimmat fazla dağılıma sahip değildi. Çeşitli mekanizmalara veya piroteknik bileşimlere dayanan sigortalı daha yaygın mayınlar aslında elektromanyetik dalgalardan korkmadı. Bu nedenle, elektrik çöpünün önünde değil, altında tetiklenmeleri gerekirdi. Bununla birlikte, bu problem, özel bir tankın mevcut yapının trolüne donatı ile çözülmesiyle çözülebilir.
Gelecek vaat eden bir mühendislik tankının "218" projesi, mühendislik açısından belli bir ilgi alanına girdi ve aynı zamanda mayın patlaması engelleriyle başa çıkma alışılmadık bir şekilde çalışmasına izin verdi. Aynı zamanda, benzer bir makine o anda kara kuvvetlerinde bir yer bulamazdı. Sınırlı avantajlara sahip olan önerilen elektrik tankeri, en ciddi dezavantajları olmadan değildi. Bununla bağlantılı olarak, 1941'in ilkbaharında, proje üzerindeki çalışmalar kısıtlandı. Elektromanyetik radyasyon yardımıyla mayınlarla savaşma fikri, birkaç on yıl sonra geri döndü - elektrik ve elektronik sigortalı büyük mayınların ortaya çıkmasından sonra.
Göre:
http://arsenal-info.ru/
http://army.lv/
http://русская-сила.рф/
Solyankin A. G., Pavlov M. V., Pavlov I. V., Zheltov I. G. Yurtiçi zırhlı araçlar. XX yüzyıl. - M: Exprint, 2002. - T. 1. 1905 - 1941.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.