Bir yaz günü beni aldılar ve "teröristsin" diyerek Vatan Emniyet Müdürlüğü'ne götürdüler. Ergenekon Terör Örgütü'nün üyesiymişim "Mişim" diyorum çünkü herkes gibi ben de Ergenekon'un aslında bir Türk destanı olduğunu biliyordum. Polisler bana "ırkçı" olduğumu söylediler. "Türk ırkçısı”ymışım ama aynı zamanda “Makedon asıllı, Sırp kökenli” ve “ülkem Arnavutluk'ta asker kaçağıymışım" Yani aynı anda hem Türk ırkçısı olup aslen Makedonyalıyken, Sırp olmayı başarıp henüz hiç gitmediğim tek Balkan ülkesi olan Arnavutluk'ta askerden kaçıyormuşum. Benim göz altına alınmamı emreden dönemin "kudretli" ve zırhlı araç hediyeli savcısı Zekeriya Öz büyük suçlu yakalamıştı. Sanırım dünyanın en yetenekli "terörsistlerinden" biriydim ben çünkü iddiaya göre Arnavutluk'ta askerlik yapabilecek durumda olan Makedon asıllı, Sırp bir Türk ırkçısıydım (Bu arada Arnavutluk'ta üniversite mezunlarına 2005'ten itibaren zorunlu askerlik yok, zaten ben de Arnavutluk vatandaşı değilim). Bu yüzden Zekeriya Öz beni dört gün göz altında tuttuktan sonra bir Cumartesi günü tatil yapmak yerine sabahın köründe sorguya aldı. İki üç gereksiz ve bana göre saçma sorudan sonra serbest bıraktığını söyledi ama asıl amacı zaten beni doğduğum topraklardan sürmekti. Hiç unutmuyorum eşiyle telefonla konuşup lüküs bir otelde Boğaz manzaralı akşam yemeği için randevulaştı, telefonu kapattı ve kendi ağzıyla: "Türkiye doğumlusun, Türksün ama sınırdışı edileceksin" dedi. Bir de "Haber Masası'nda bana çok vuruyordun" dedi. Ben de "kişilere değil, yanlış fikirlere vururuz" dedim ve sürgün edilmek üzere yabancılar şube müdürlüğüne gönderildim. Oysa insan hakları evrensel beyannamesine göre suçu olmayan hiç kimse doğduğu topraklardan sürülemez. Neyse empati yazısı ya bu insanlıktan bahsettik madem, bana kızcağınızı bile bile Zekeriya Öz'le empati kurmaya çalışacağım.
BEN MAKEDONYA'YA, SEN ERMENİSTAN'A
Zekeriya Öz, insansın, insanım o yüzden senin yaşadıklarını anlamaya çalışacağım. Kemalistim ben, ülkesini çok seven ve ülkesine Vatan diyen bir Kemalist. Aklım var ama vicdanım da var. Hani beni sürgüne gönderirken tesbih çekerek eşine Boğaz'da yemek randevusu vermiştin ya o gün aklım bana "üzülme Teoman haklısın ve zafere dönmek üzere gidiyorsun" diyordu. Vicdanım ise senin için üzülüyordu çünkü kaybedeceğini ve kaçacağını biliyordum. Gün geldi savcı Öz, gün geldi. Ben tıpkı giderken Türk bayraklarıyla uğurlandığım gibi, Almanya'da Türk bayraklarıyla karşılandığım gibi yine Türk bayraklarıyla karşılanarak Vatanıma döndüm. Sen nasıl gittin bu ülkeden? Gözlüklerin arkasına saklanarak ve tanınmamak için başına şapka takarak. Önce Gürcistan'a sonra Ermenistan'a. Vay be! Tarih ne büyük, gerçek ne devrimci.
Ergenekoncu dediklerinize "neoittihatçı" diyordunuz ya, büyük tarihimiz beni ittihatçıların ocağı Makedonya'ya gönderirken devrimci gerçek seni emperyalist uşaklarının topraklarına yolladı. Sonra da aynı yerde kesiştik, Almanya'da. Sen, ittihatçı Talat Paşa'nın vurulduğu yere, O'nu vuran emperyalist işbirlikçisi katilin ülkesinden gittin Almanya'ya, bense mücadeleye devam etmek için Makedonya dağlarından. Ne hissediyorsun bilmiyorum? Paçayı kurtardım mı diyorsun, ABD'ye gitmek için ilk adımı attım mı diyorsun bilmiyorum ama sanırım sen de en azından Boğaz'ı özlüyorsundur. Ailen var elbet onlar seni sen onları özlüyorsundur. Oysa sen bu ülke için doğru yerde olsaydın, kumpasların içinde yer almasaydın “CUMHURİYET SAVCISI” olacaktın. Büyük Atatürk sadece senin mesleğinin başına “CUMHURİYET” kelimesini uygun görmüştü. Sürgün günlerim zordu ama beni bekleyenler ve sevenler hergün kırmızı beyaz selamlar gönderiyorlardı. Sevgilim eşim olmuştu, anam herkesin anası, kardeşimin gözleri parlıyordu, büyük milletim dönmemi bekliyordu. Ya sen ne hissediyorsun şimdi? Biliyor musun, Pensilvanya kışın çok soğuk oluyormuş.
Teoman Alili
ulusalkanal.com.tr