Ona iyi günler dileyip işaret ettiği yerden döndüm. Birkaç adım attıktan sonra arkama baktığımda Gustav hala köşede durmuş, kutunun kenarından başını uzatmış beni seyrediyordu. Ben dönünce başını hararetle salladı -kutu el sallamasına engel oluyordu- ve yoluna devam etti. Döndüğüm sokak daha çok konutların bulunduğu bir sokaktı. Biraz yürüdükten sonra, sokağın daha sakin bir bölümüne geldim; iki yanımdaki İspanyol balkonlu apartmanları Stephan’ın arabasıyla sokaktan geçtiğimiz geceden hatırladım. Apartmanlar sıra sıra devam ediyordu; yürüdükçe, o gece Boris’le birlikte önünde beklediğimiz apartmanı tanıyamayacağımdan korkmaya başladım. Ama sonra kesinlikle tanıdık gelen bir girişin önünde buldum kendimi; biraz durduktan sonra yaklaştım ve kapının iki yanındaki cam panolardan içeri baktım. Girişteki hol düzenli, bir özelliği olmayan eşyalarla döşenmişti; bir fikir edinemedim. Sonra o gece Stephan’la Miss Collins’in içeriye geçmeden önce bir süre öndeki oturma odasında konuştuklarını hatırladım ve hırsız zannedilme tehlikesini göze alarak alçak duvarın üstünden bacağımı aşırıp en yakındaki pencereye doğru uzandım. Parlak güneş içeriyi görmemi zorlaş tırıyordu, ama neredeyse pencerenin tam karşısındaki bir koltukta tek başına oturan beyaz gömlekli, kravatlı, tıknaz adamı seçebildim. Bakışları bana dikili gibiydi, ama boş boş bakıyordu, beni görüp görmediği bile belli değildi; belki de düşüncelere dalmış, boşluğa bakıyordu. Bu gördüklerimden pek bir şey anlayamamıştım, ama bacağımı duvardan çekip tekrar kapıya baktığımda, gerçekten de o kapı olduğuna kanaat getirdim ve zemin kattaki dairenin zilini çaldım. Kısa bir süre bekledikten sonra camlı panolardan Miss Collins’in bana doğru geldiğini görünce memnun oldum. “A, Mr. Ryder,” dedi kapıyı açarak, “sizi bu sabah görüp gö remeyeceğimi merak ediyordum ben de.