Bir sanat fuarına gitmek için garip bir gün olan bir Perşembe günü New York’ta Frieze’in bu yılki baskısını ziyaret ettim. Deneyimsiz olanlar için açıklayacağım: Frieze ve Art Basel gibi büyük sanat fuarları tipik olarak (ancak her zaman değil) ilk açılışlarına – hüzünlü sanat dünyası dilinde “birinci tercih VIP” olarak bilinir – Çarşamba sabahları ev sahipliği yapar. Bunları çarşamba takip ediyor akşam açılış, aynı zamanda Çok Önemli, Ama Açıkça O Kadar Önemli Değil olan kişiler içindi. “Sıradan” insanlar, sektörle hiçbir bağlantısı olmayan ve sanatı gerçekten seven (onları kutsasın) veya iyi bir TikTok arka planı ve çocuklarının eğlenebileceği güzel, klimalı bir alan isteyenler, şovu ziyaret etme eğilimindedir. Cuma veya hafta sonu. Bu iki kategori arasında unutulmuş bir turşu gibi sıkışmış Perşembe, sanat fuarının belirsizlik günü.
Bu sabah, 2021’den beri Frieze’in evi olarak hizmet veren dev Hudson Yards multidisipliner sanat merkezi The Shed’e parlak gözler, açık bir zihin ve kalbimde ciddi bir soruyla geldim: Bugün kim var? Öğrendiğime göre yanıt, orta düzey sanat danışmanları, sanatçılar ve/veya onların ebeveynleri, ilk tercihin yapışkan olduğunu düşünen yaşlı zenginler ve görünüşe göre 11 civarında vals yapan Chris Rock’tan oluşan tuhaf bir karışım: 30:00 koyu gölgeler giyiyor (gerçi onu kendim yakalamadım).
Yolculuğum, deneyimli bir sanat tüccarı olan Miguel Abreu’nun, inanılmaz derecede küçümsenen sanatçı Scott Lyall’ın tablolarıyla dolu standında başladı. Bir sanat fuarında bulmayı bekleyeceğiniz türden işler değiller, çünkü onları bir telefon kamerasına çekmek neredeyse imkansız. Cam ayna üzerine altın nanopartiküller ve akrilik jel ortamından oluşan Lyall’ın titreşen yüzeyleri, ışığı yalnızca şahsen takdir edilebilecek büyülü, altın saat tarzında yansıtır.
Abreu bana birinci gün ile ikinci gün adil hiyerarşisi hakkında gerçekçi bir fikir verdi.
“‘VIP’ yeni pleb’dir,” dedi. “İşe aslında kendi açısından bakan insanlar, hafta içinde daha sonra gelmeye başlar.”
“VIP’lerin yerleşik bir filtresi vardır, neyi sevdiklerini ve ne istediklerini zaten bilirler. Bilmeyenleri severim, çünkü onlar bir şeyler keşfederler” dedi. “İnsanlar neyi sevmeleri ve neye bakmaları gerektiği konusundaki taleplerden kurtulduklarında genellikle daha sonra iyi iş çıkarırız.”
Abreu’nun açık sözlülüğünden güç alarak, fuarı, beni gerçekten sevdiğim işe yönlendiren, canlı bir olasılık duygusu ve gerçek bir merakla inceledim. New York galerisi Casey Kaplan, Matthew Ronay’ın yatay bir kaide üzerinde sanatçının mor, kırmızı ve macenta tonlarındaki kendine özgü biyomorfik şekillerini içeren 24 fitlik bir heykeli olan “The Crack, the Swell, an Ode” (2022)’yi sundu. Soyut ama anımsatıcı biçimler, zihnimde elektrik kıvılcımları gibi ateşleyen bir görsel referans çılgınlığı uyandırdı: Luis Barragán, yumurtalıklar, kaktüsler, ıstakozlar. Başka bir yerel satıcı olan James Cohan da solo bir sunum yapmayı tercih etti ve standı Naudline Pierre’in baştan çıkarıcı tablolarına odakladı. “The Only Way Is In” (2023) başlıklı devasa bir tuval olan merkez parçası, Kandinsky-sarı bir arka planda bir grup şeytani figürü ve ateşli girdapları tasvir ediyor. Ve Mendes Wood’un standında, Matthew Lutz-Kinoy’un bir aslanla zina yaptığı anlaşılan pembe bir figür portresi olan “Financier” (2019), matristeki bir aksaklık gibi gösterinin geri kalanının kendini beğenmişliğinden koptu.
Ama iyimser tavrım tahmin edilebileceği gibi hızla azaldı. Birkaç istisna dışında, Frieze tekdüze bir sanat eseri sergisiydi, o kadar sıkıcı ve unutulabilirdi ki, onda tam olarak neyin bu kadar korkunç olduğunu zar zor hatırlıyorum. Heyecana hasret, Glasgow galeri Modern Enstitüsü’ndeki bir görevliye, stantlarının bitişiğindeki küçük bir proje odasında ağır siyah bir perdeyle gizemli bir şekilde gizlenen sanat eserlerinin kısa bir videosunu çekip çekemeyeceğimi sordum.
“Hayır,” diye yanıtladı görevli gülümseyerek.
Şifreli bir şekilde “Bu bizim göstereceğimiz bir şey değil,” diye eklediler ve kendimi her zamankinden daha fazla ikinci gün hissettim.
Yakınlarda, pahalı görünen bir kamerası olan uzun boylu bir adam duruyordu. Adı Justin Lane’di ve Avrupa Basın Fotoğraf Ajansı’nda gösteriyi çekmek için tutulan bir fotoğrafçıydı. Fuarın gerçek merceğinden nasıl göründüğünü sorduğumda, “Bu ilginç bir sahne,” dedi. “Kendilerini belli bir şekilde açıkça sunan birçok insan var ve bunu görmekten zevk alıyorum” dedi. “Para, sanat dünyası, galeriler – bunu büyüleyici buluyorum.” Kendini “sanat dünyasından değil” olarak tanımlayan Lane, bu nadir ortamın sosyal dinamiklerine son derece uyum sağlamış ve ben de her şeyin tuhaf tiyatrosunu en başından gördüğüm anlık bir beden dışı deneyim yaşadım. dıştan.
Birkaç saat kabinlere girip çıktıktan sonra sonunda pes ettim ve küçük bir kafenin yanı sıra yaşlanma karşıtı serumlar ve tekila gibi şeylerin satıldığı bir dizi lüks eşya standının bulunduğu sekizinci kata çıktım. , A Oy vermek için kayıt olabileceğiniz masa. Yine de gözüme çarpan, adı bir dizi şeker ve kahve karıştırıcısının yanına büyük harflerle yazılmış olan sanatçı Judy Chicago’nun eseri olduğunu anında tanıdığım, girdaplı bir tasarıma sahip kağıtlanmış bir Illy kahve pop-up’ıydı. Küçük dükkânda ayrıca çerçeveli bir eser vardı ve dehşet verici şekilde, duvara yapıştırılmış küçük porselen kahve fincanları da sanatçının tasarımıyla basılmıştı. Sanatçı en çok “Akşam yemeği partisi” (1974–1979), bir zamanlar önemli bir feminist çalışma olarak lanse edilen ve o zamandan beri eleştiri ve yeniden değerlendirme. Güçlüler nasıl düştüdiye düşündüm, hem kahve fincanlarının hem de Chicago’nun son zamanlardaki duman sanat eserlerinin sıradanlığına üzülerek.
Açgözlü bir şekilde 17 dolarlık bir hindili sandviçi soluduktan sonra, mahzun bir şekilde aşağı indim. Ama günübirlik yola çıkmadan önce, ikinci katın girişinde duran ve kulaktan kulağa ışıldayan yaşlı bir adama yaklaşmak zorunda hissettim. Emekli bir avukat olduğunu söyledi ve ona Frieze hakkındaki izlenimlerini sorduğumda, beni hevesle fuarda en sevdiği sanat eseri olduğunu söylediği, Chapter Gallery’nin yakındaki standına götürdü.
Ann Greene Kelly’nin kendimi daha iyi tanımlayamayacağım bir zemin işini işaret ederek, “Bu, hayran kitabı türünden bir şeye dahil edilmiş bir scooterlı bir heykel,” dedi. Onu parçaya çeken şeyin ne olduğunu sordum.
“Şekle bayılıyorum, renge bayılıyorum, grinin tonlarına bayılıyorum… ve sanatçıyı tanıyorum,” dedi. “O benim kızım.” Nadiren bunlardan biri olan bir alanda sağlıklı ve iç açıcı bir andı.
Kaynak : https://hyperallergic.com/822978/who-goes-to-frieze-ny-on-a-thursday/