Atilla, Hun İmparatoru
Hun Attila (m.S. 434-453), Hunlar olarak bilinen eski göçebe halkın lideri ve kurduğu Hun İmparatorluğu'nun hükümdarıydı . Adı "Küçük Baba" anlamına gelir ve bazı tarihçilere göre doğum adı değil, "onun tahta çıkışına verilen bir sevgi ve saygı ifadesi" olabilir (Man, 159). Bu isim, düşmanları ve ordularının içinden geçtiği bölgelerin genel halkı arasındaki terörle eş anlamlıydı.
Attila'nın Germania bölgelerine yaptığı akınlar, nüfusu Batı Roma İmparatorluğu sınırlarının ötesine sürükledi ve MS 5. yüzyılın sonlarında düşüşüne katkıda bulundu. Özellikle Vizigotların akını ve daha sonra Roma'ya karşı isyanları , Roma'nın düşüşüne önemli bir katkı olarak kabul edilir. Vizigot de Romalılar karşı zafer Edirne Savaşı'nda 378 CE bir olaydı Roma askeri tamamen kurtarıldı asla. Ayrıca, bu zafer Hunları Roma'yı yağmalamak için Vizigotlara (eski düşmanları) katılmaya teşvik etti.topraklar. Roma'nın bariz zayıflığı, Hunların lideri olduktan sonra Attila'yı, sonuçlarından korkmadan antlaşmalar yapmaya ve bozmaya (MS 439'daki Margus Antlaşması gibi) teşvik etti ve Roma şehirlerini ve kasabalarını geniş çaplı yıkımı ile karşı karşıya kaldı. çoğunlukla çok az direniş ya da hiç direniş olmaması, Roma ordusunun artık bir zamanlar olduğu gibi yenilmez bir savaş gücü olmadığını açıkça ortaya koyuyordu.
ATTİLA PARLAK BİR SÜVARİ VE ASKERİ LİDERDİ VE BİREYSEL KİŞİLİĞİNİN GÜCÜYLE İMPARATORLUĞUNU BİR ARADA TUTTU .
Attila'nın geniş bir savaşçı ordusuna (genellikle Alanlar, Alemanniler ve Ostrogotlar gibi farklı kabilelerden oluşan) komuta etme yeteneği , zamanının Romalı olmayan birliklerini kontrol altında tutmakta zorluk çeken Romalı generallerin aksineydi (en açık şekilde). karşı Romalı general Litorius' kampanyası görülen Gotların onun tutamadı hangi 439 CE, Hun müttefiklerin geçtikleri bölgelere baskın yapmaları). Attila parlak bir süvari ve askeri liderdi, komuta varlığına sahipti ve bireysel kişiliğinin gücüyle imparatorluğunu bir arada tuttu. Hunları sadece zamanın en etkili savaş gücü yapmakla kalmadı, aynı zamanda on yıldan daha kısa bir sürede neredeyse sıfırdan büyük bir imparatorluk kurdu. Zirvede, bu imparatorluk Orta Asya'dan günümüz Fransa'sına ve Tuna Vadisi'ne kadar uzanıyordu. 453'te öldükten sonra oğulları imparatorluğunu bir arada tutmaya çalıştı ama başarısız oldu ve 469'da dağıldı.
Erken Yaşam ve İktidara Yükseliş
Atilla'nın doğum tarihi ve yeri bilinmiyor. Tarihçi Peter Heather şöyle yazıyor:
Hunlar hakkındaki cehaletimiz şaşırtıcı. Hangi dili konuştukları bile belli değil. Elimizdeki dilsel kanıtların çoğu, Attila zamanından Hun hükümdarları ve yandaşları gibi kişisel isimler biçiminde gelir. Ancak o zamana kadar Cermen, Hun İmparatorluğu'nun ortak dili haline gelmişti ve kaydedilen isimlerin çoğu ya kesinlikle ya da muhtemelen Cermen'di. İranlı, Türk ve Fin-Ugrian (sonraki Macarlar gibi) hepsinin [Hunların dilini] savunanları oldu, ancak gerçek şu ki Hunların hangi dili konuştuğunu bilmiyoruz ve muhtemelen hiçbir zaman da bilemeyeceğiz. Hun göçünün motivasyonları ve biçimleri için elimizdeki doğrudan kanıtlar da aynı derecede sınırlıdır. [Antik yazar] Ammianus'a göre, 'Bütün kötülüklerin kökeni ve tohum yatağı: Azak Denizi'nin ötesinde, donmuş okyanusun yakınında yaşayan ve oldukça anormal bir şekilde vahşi olan Hun halkı.' O kadar şiddetliydiler ki etrafta dolaşıp insanlara vurmaları doğaldı. Hun vahşetine benzer görüntüler başka kaynaklarda da bulunur.
Günümüzde annesinin adı bazen Hungysung Vladdysurf olarak verilse de aslında adı bilinmemektedir ve bu isim yeni bir uydurma olarak kabul edilmektedir. Babasının adı Mundzuk'du ve amcası Rugila (Rua ve Ruga olarak da bilinir) Hunların kralıydı. Genç bir adam olarak Attila ve ağabeyi Bleda (Buda olarak da bilinir) okçuluk, binicilik, ata bakma ve dövüşmeyi öğrettiler. Ayrıca Romalılar ve Gotlarla iş yapmalarını sağlamak için Latince ve Gotik öğretildi. Bununla birlikte, tarihçiler, Attila'nın ilk yıllarıyla ilgili olarak ne kadar kesin olarak söylenebileceği konusunda bölünmüştür ve bazıları (John Man gibi) erken yaşamı hakkında hiçbir şeyin, hatta doğum adının bile bilinmediğini ve hiçbir şeyin onun temel alınarak çıkarılmaması gerektiğini iddia eder. sonraki başarılar
Rugila'nın yerine geçecek oğulları olup olmadığı bilinmiyor ve Mundzuk çocukların hayatlarının erken döneminde ölmüş gibi görünüyor, bu nedenle Bleda veya Attila'nın Rugila'nın varisi olacağı ve onu kral olarak başaracağı anlaşılıyor; bu nedenle, savaş konusundaki eğitimleri ve öğretimleri onları liderliğin sorumluluklarına hazırlardı (Christopher Kelly gibi bazı tarihçiler, Attila ve Bleda'nın iktidarı ele geçirmek için sefer sırasında Rugila'nın oğullarına suikast düzenlemiş olabileceğini öne sürseler de ve yine Man böyle bir iddiada bulunmaz). varsayımlar yapılmalıdır). Her iki çocuğun da Hun savaşında bulunduğu düşünülüyor.erken yaşlardan itibaren konseyler ve müzakereler. Attila kral olmadan önce bile, Hunlar zorlu bir savaş gücüydü, ancak daha sonra onun yönetimi altında olacaklardı. Antik raporlara göre, atları dişleri ve toynaklarıyla savaşta onlar için savaşacak olan uzman atlılardı . Tarihçi ve eski ABD Ordusu Yarbay Michael Lee Lanning, Hun ordusunu şöyle anlatıyor:
Hun askerleri, bol miktarda hayvansal yağ ile yağlanmış ağır deri katmanlar giyerek savaş kıyafetlerini hem esnek hem de yağmura dayanıklı hale getiriyordu. Boyunlarında ve omuzlarında deri kaplı, çelik astarlı miğferler ve zincir zırhlar, Hun süvarilerini oklardan ve kılıç darbelerinden daha da koruyordu. Hun savaşçıları, binmek için mükemmel, ancak yürüyerek seyahat etmek için oldukça işe yaramaz yumuşak deri çizmeler giyiyorlardı. Bu askerler için uygundu, çünkü eyerde yere göre çok daha rahatlardı.
Rugila MS 433'te Konstantinopolis'e karşı sefer sırasında öldüğünde , liderlik Attila ve Bleda'ya geçti. Lanning'in yazdığı,
Attila, komşularına, özellikle de Doğu Roma İmparatorluğu'na karşı yüzlerce yıldır savaşan bir orduyu miras aldı . Ruga'nın Romalılara karşı operasyonları o kadar başarılı olmuştu ki, Roma barışı korumak için Hunlara yıllık bir haraç ödedi.
Kardeşler ortaklaşa yönetiyorlardı - her biri kendi bölgelerini ve halklarını kontrol ediyordu - ve Lanning'in belirttiği gibi, eskiden Roma'nın sınırlarını taciz eden diğer kabilelerle ilgilenmeleri için paralı askerler olarak Hunlara para ödeyen Doğu Roma İmparatorluğu ile sık sık uğraşıyorlardı , ama şimdi Hunların istilasını önlemek için para ödüyorlar.
Attila ve Bleda birlikte MS 439'da Roma ile Margus Antlaşması'na aracılık ettiler. Bu antlaşma, Roma-Hun ilişkilerinde Atilla'nın ölümüne kadar aşağı yukarı sabit bir koşul olacak olan barış karşılığında Hunlara ödeme yapan Roma örneğini sürdürdü.. Hunlar ve Romalılar arasındaki bir anlaşma, MS 435'te, gençliğinde Hunlar arasında rehine olarak yaşamış, onların dilini konuşmuş ve onları kendi dillerinde kullanmış olan Romalı general Flavius Aetius (391-454 CE) tarafından zaten yapılmıştı. imparatorluktaki çeşitli güç mücadelelerinde avantaj sağladı. Margus Antlaşması, Aetius'un anlaşmasını genişletti: Romalılar, Roma topraklarına kaçan tüm Hun mültecilerini geri gönderme sözü verdi, Hunların düşmanlarıyla anlaşma veya anlaşmalara girmeyecek, adil ticaret hakları sağlayacak ve elbette " yıllık yedi yüz pound altın ödemesi yapmak doğrudan Attila ve Bleda'ya" (Kelly, 118). Hunlar ise Roma'ya saldırmamaya, Roma'nın düşmanlarıyla paktlar veya antlaşmalara girmemeye ve Tuna sınırını ve Roma İmparatorluğu'nun eyaletlerini savunmaya söz verdiler.
Anlaşma sonuçlandı, Romalılar birliklerini Tuna bölgesinden çekebildiler ve onları Roma'nın Sicilya ve Kuzey Afrika'daki eyaletlerini tehdit eden Vandallara karşı gönderdiler . Hunlar, Margus Antlaşması'ndan sonra dikkatlerini doğuya çevirdiler ve Sasani İmparatorluğu'na karşı savaştılar.ama püskürtüldüler ve ana üsleri olan Büyük Macar Ovası'na geri sürüldüler. Bir zamanlar sınırı koruyan Roma birlikleri şimdi Sicilya'ya konuşlandırıldığında, Hunlar kolay yağma için bir fırsat gördüler. Kelly, "Attila ve Bleda, filonun Sicilya'ya doğru yola çıktığına dair güvenilir bir istihbarat alır almaz, Tuna taarruzunu başlattılar" (122) diye yazıyor. Romalıların, Roma topraklarındaki tüm Hun mültecilerini geri göndermeyerek Margus anlaşmasını ihlal ettiğini iddia ettiler ve ayrıca, bir Roma piskoposunun Hun mezarlarına saygısızlık etmek ve değerli mezar eşyalarını çalmak için Hun topraklarına gizli bir yolculuk yaptığını iddia ettiler - ve istediler. bu piskopos onlara döndü.
ATTİLA VE BLEDA, ORDULARINI SINIR BÖLGELERİNE SÜRDÜLER VE ILLYRİCUM EYALETİNİN ŞEHİRLERİNİ YAĞMALADILAR.
Theodosius, generali Flavius Aspar'ı Attila ve Bleda ile müzakere etmeye çalışması için gönderdi, ancak bunun bir faydası olmadı. Attila, Aspar'a yakın zamanda rahatsız edilen mezarları gösterdi, ancak kimin mezarları olduğunu, onları kimin rahatsız ettiğini veya onlardan ne alınmış olabileceğini söylemenin bir yolu yoktu. Aspar, hiçbir suç kanıtı olmadan piskoposu Hunlara teslim etmeyi reddetti ve ayrıca Roma topraklarında Attila ve Bleda'dan saklanan Hun mültecileri hakkında hiçbir bilgisi olmadığını iddia etti. Hunlar ısrar ettiler, Aspar buna uyamadı ve müzakereler bir çıkmaza girdi. Aspar, bu gelişmeleri Theodosius'a bildirmek için Konstantinopolis'e döndü, ancak yakın bir Hun istilası tehdidi olduğunu hissetmemiş görünüyor. Söz konusu mülteciler, Attila'nın yönetiminden kaçan ve kendisine isyan çıkaramadan geri gönderilmesini istediği Hunlardı. Anlaşıldığı üzere,Şehir o olduğu gibi Aspar basitçe ilk etapta üzerinde onu ve mültecileri teslim olsaydı Hunlar için Margus yüzden, daha iyi olurdu.
Ancak bunu yapmadı ve anlaşmanın bozulduğunu düşünerek Atilla savaş için seferber oldu. Aspar MS 441 yazında Konstantinopolis'e geri dönerken, Attila ve Bleda ordularını sınır bölgelerinden geçirdiler ve çok karlı Roma ticaret merkezleri olan Illyricum eyaletinin şehirlerini yağmaladılar . Daha sonra, o şehre binerek ve onu yok ederek (kapıları açan piskoposun yardımıyla) Margus Antlaşması'nı daha da ihlal ettiler. II. Theodosius (401-450 CE) daha sonra anlaşmanın bozulduğunu ilan etti ve Hun saldırısını durdurmak için ordularını eyaletlerden geri çağırdı. Attila ve Bleda, Roma'nın başkenti Konstantinopolis'in 20 mil yakınına kadar Roma şehirlerini yağmalayıp yok ederek tam ölçekli bir istila ile karşılık verdi. Naissus şehri, doğum yeri Roma imparatoru Büyük Konstantin yerle bir edildi ve bir asır sonra yeniden inşa edilmedi. Hunlar , Roma ordusunda hizmet ettikleri zamanlardan Roma kuşatma savaşı hakkında çok şey öğrenmişlerdi ve bu bilgiyi ustaca kullanmaya başladılar ve kelimenin tam anlamıyla Naissus gibi bütün şehirleri haritadan sildiler. Saldırıları daha da başarılıydı çünkü tamamen beklenmedikti. II. Theodosius, Hunların anlaşmayı tutacağından o kadar emindi ki, aksini öneren herhangi bir konseyi dinlemeyi reddetti. Lanning bu konuda şunları yazıyor :
Atilla ve kardeşi anlaşmalara çok az, barışa ise daha az değer veriyordu. Tahta geçtikten hemen sonra, Roma'ya ve önlerine çıkan herkese karşı Hun saldırısını yeniden başlattılar. Önümüzdeki on yıl içinde Hunlar, bugün Macaristan, Yunanistan , İspanya ve İtalya'yı kapsayan toprakları işgal etti . Attila, ele geçirilen zenginlikleri anavatanına geri gönderdi ve askerleri kendi ordusuna çekerken, sık sık istila edilen kasabaları yaktı ve sivil sakinlerini öldürdü. Savaşın Hunlar için kazançlı olduğu kanıtlandı, ancak görünüşe göre servet onların tek amacı değildi. Atilla ve ordusu savaştan gerçekten zevk alıyor gibiydiler, askeri hayatın zorlukları ve ödülleri onlara çiftçilik yapmaktan veya hayvancılıkla uğraşmaktan daha çekici geliyordu.
II. Theodosius, yenildiğini anlayan ama tam yenilgiyi kabul etmeye isteksiz, şartlar istedi; Roma'nın Hunları daha fazla yıkımdan korumak için ödemesi gereken miktar üç katından fazlaydı. Tarihçi Will Durant, "Doğu İmparatorluğu'nun II. Theodosius'u ve Batı'nın III. Valentinianus'unun her ikisi de barışa rüşvet olarak ona haraç ödedi ve bunu halkları arasında bir bağımlı kral tarafından verilen hizmetler için ödemeler olarak gizledi" (39). Tuna Taarruzu'ndan sonra Attila ve Bleda, birliklerini Büyük Macar Ovası'na geri götürdüler ve burada Bleda daha sonra tarihi kayıtlardan kayboldu. Saldırıdan üç yıl sonra, "Hunların kralı Bleda, kardeşi Attila'nın entrikaları sonucu suikasta uğradı" diye yazan Priscus, Kelly'nin "en güvenilir Romalı anlatımı"ndan alıntı yapar. Avrupa .
Atilla'nın Erken Saltanatı ve Honoria'nın Teklifi
Gotların günümüze ulaşan tek antik öyküsünü yazan tarihçi Jordanes (MS 6. yüzyıl), Atilla'yı uzun uzadıya betimleyerek onların Hunlarla olan etkileşimlerini içerir:
O, ulusları sarsmak için dünyaya gelmiş bir adamdı, tüm ülkelerin belası, kendisi hakkında yurt dışında çıkan söylentilerle tüm insanlığı bir şekilde korkuttu. Yürüyüşünde kibirliydi, gözlerini bir oraya bir buraya deviriyordu, öyle ki gururlu ruhunun gücü vücudunun hareketinde kendini gösteriyordu. O gerçekten bir savaş aşığıydı, ancak eylemde ölçülüydü; öğütte güçlü, yalvaranlara karşı lütufkâr ve bir zamanlar onun koruması altına alınanlara karşı hoşgörülü. Boyu kısaydı, geniş bir göğsü ve büyük bir kafası vardı; gözleri küçüktü, sakalı inceydi ve kırlaşmıştı. Düz bir burnu ve esmer bir teni vardı, kökenini ortaya koyuyordu.
Attila neredeyse her zaman at sırtında kalabalığı katleden kötü bir savaşçı olarak temsil edilse de, aslında Attila ile tanışan ve yemek yiyen Romalı yazar Priscus'un sunduğu gibi, aslında daha karmaşık bir bireydi. Tarihçi Will Durant (Priscus'unkiler gibi eski anlatılardaki açıklamaları takip ederek) Attila hakkında şöyle yazar:
Zorlamaktan çok kurnazlığa güvenmek konusunda diğer barbar fatihlerden farklıydı. Majestelerini kutsallaştırmak için halkının kafir batıl inançlarını kullanarak hükmetti; zaferleri, gaddarlığının abartılı hikayeleriyle hazırlanmıştı, belki de kendi uydurmuştu; sonunda Hıristiyan düşmanları bile ona "Tanrı'nın belası" dediler ve onun kurnazlığından o kadar korktular ki, onları ancak Gotlar kurtarabilirdi. Ne okuyabilir ne de yazabilirdi ama bu onun zekasını düşürmedi. O bir vahşi değildi; onur ve adalet duygusu vardı ve çoğu zaman Romalılardan daha yüce gönüllü olduğunu kanıtladı. Sade yaşar ve giyinir, ölçülü yer ve içer, lüksü altın ve gümüşlerini sergilemeyi seven astlarına bırakırdı.mutfak eşyaları, koşum takımları, kılıçlar ve karılarının hünerli parmaklarını gösteren narin işlemeler. Attila'nın birçok karısı vardı, ancak Ravenna ve Roma'nın bazı çevrelerinde popüler olan tekeşlilik ve sefahat karışımını küçümsedi. Onun sarayı büyük Loghouse katlı ve rendelenmiş kalaslarla duvarlı, ama zarif oyma veya cilalı ahşap ile süslenmiş ve soğuktan korunmak için halı ve derileri ile güçlendirilmiş oldu.
Durant, "kâfir batıl inançları" arasında, Roma savaş tanrısı Mars tarafından kendisine bırakıldığını iddia ettiği Attila'nın taşıdığı savaş kılıcını da not eder . Jordanes'e göre bu kılıç kazara keşfedildi:
Bir çoban, sürüsünden bir düvenin topalladığını gördüğünde ve bu yara için bir neden bulamayınca, endişeyle kan izini takip etti ve sonunda, otları kemirirken farkında olmadan çiğnediği bir kılıca geldi. Kazıp doğruca Attila'ya götürdü. Bu hediyeye sevindi ve hırslı olarak, tüm dünyanın hükümdarı olarak atandığını ve Mars'ın kılıcı aracılığıyla tüm savaşlarda üstünlüğünün kendisine garanti edildiğini düşündü.
ATTİLA, ROMA'YI ZAYIF BİR DÜŞMAN OLARAK GÖRDÜ VE TEKRAR MOESİA BÖLGESİNİ İŞGAL EDEREK 70'DEN FAZLA ŞEHRİ YOK ETTİ.
Attila, Roma'yı zayıf bir düşman olarak gördü ve bu nedenle MS 446 veya 447'den başlayarak tekrar Moesia bölgesini (Balkan bölgesi) işgal etti, 70'den fazla şehri yok etti, hayatta kalanları köle olarak aldı ve ganimeti kalesine geri gönderdi. Buda şehri (muhtemelen günümüz Macaristan'ında Budapeşte, ancak bu iddia bazı tarihçiler tarafından reddedildi). Yenilmez olarak kabul edildi ve Durant'in sözleriyle "Doğu'nun kanını sonuna kadar akıttıktan sonra, Attila Batı'ya döndü ve savaş için alışılmadık bir bahane buldu" (40). MS 450'de Valentinianus'un kız kardeşi Honoria, Romalı bir senatörle anlaşmalı bir evlilikten kaçmak istiyordu ve nişan yüzüğüyle birlikte Attila'ya bir mesaj göndererek yardım istedi. Evlilik gibi bir şeyi asla amaçlamamış olsa da, Attila mesajını ve yüzüğü bir nişan olarak yorumlamayı seçti ve şartlarını çeyiz için Batı İmparatorluğu'nun yarısı olarak geri gönderdi. Valentinianus, kız kardeşinin ne yaptığını öğrendiğinde, Attila'ya her şeyin bir hata olduğunu ve hiçbir teklif, evlilik ve müzakere edilecek bir çeyiz olmadığını söyleyen haberciler gönderdi. Attila, evlenme teklifinin meşru olduğunu, gelini kabul ettiğini ve alacağını ileri sürerek ordusunu Roma üzerine yürümek için seferber etti.
Galya ve Kataluan Ovaları Savaşı
MS 451'de muhtemelen yaklaşık 200.000 kişilik bir orduyla fetihlerine başladı, ancak Jordanes gibi kaynaklar bu sayıyı yarım milyon olarak daha yüksek olarak belirledi. GalliaBelgica eyaletini (günümüz Belçika'sı) kolayca aldılar ve toprağı mahvetmeye devam ettiler. Attila'nın bir fetihten geri çevrildiği tek zaman Sasanilerdi ve Galya'dan geçerken katliam ve yenilmezlik konusundaki ünü ondan önce geldi. Durant yazıyor,
Tüm Galya dehşete kapıldı; Burada Sezar gibi medeni bir savaşçı yoktu, hiçbir Hristiyan... bu korkunç ve iğrenç Hun'du, flagellum dei [Tanrı'nın Kırbacı], meslekleri ve yaşamları arasındaki muazzam mesafe için Hristiyan ve paganları aynı şekilde cezalandırmak için geldi.
Hunların gaddarlık ve ayrım gözetmeyen katliamlarla ünleri çok iyi biliniyordu ve karadaki insanları, canları pahasına canları pahasına kaçmaya gönderdiler. Romalı yazar Ammianus Marcellinus (MS 330-391) , Roma Tarihi adlı eserinde Hunlar hakkında şunları yazmıştır :
Hunların ulusu, vahşi yaşamda diğer tüm barbarları geride bırakıyor. Ve [Hunlar] sadece insan suretinde (çok çirkin bir kalıba sahip) olsalar da, medeniyette çok az ilerlemiş durumdalar. yemeklerini hazırlarken ateşten ya da herhangi bir lezzetten yararlanmazlar, tarlalarda buldukları köklerle ve herhangi bir hayvanın yarı çiğ etleriyle beslenirler. Yarı çiğ diyorum çünkü kendi baldırları ile atlarının sırtları arasına koyarak bir nevi pişme havası veriyorlar. Saldırıya uğradıklarında, bazen düzenli savaşa girerler. Ardından, sıra sıra kavgaya girerek, havayı çeşitli ve uyumsuz çığlıklarla doldururlar. Bununla birlikte, daha sıklıkla, düzenli bir savaş düzeni içinde savaşmazlar, ancak hareketlerinde son derece hızlı ve ani davranarak dağılırlar ve sonra hızla gevşek bir düzende tekrar bir araya gelirler, geniş ovalara kargaşa yayarlar ve surların üzerinden uçarlar. düşmanlarının kampını, daha onların yaklaştığının farkına varmadan hemen hemen yağmalıyorlar. Savaşçıların en korkunçları olduklarına inanılmalıdır, çünkü şafta takdire şayan bir şekilde bağlanmış keskinleştirilmiş kemiklere sahip füze silahlarıyla uzaktan savaşırlar. Kılıçlarla yakın dövüşteyken, kendi güvenliklerini düşünmeden savaşırlar ve düşmanları kılıçların vuruşunu savuşturmak isterken, üzerine bir ağ atarlar ve uzuvlarını öyle dolaştırırlar ki, yürüme veya binme gücünü kaybeder.
Hun ordusu, düşmanlarını çabucak vuran, ne merhamet dileyen ne de merhamet etmeyen devasa bir süvari birliğiydi. Lanning'in yazısı şöyle:
Hareket kabiliyetine ve şok etkisine güvenen Attila, askerlerini nadiren yakın ve sürekli bir savaşa adadı. Ok menziline gelene kadar birliklerini gizlemek için araziyi kullanarak düşmanına yaklaşmayı tercih etti. Bir rütbe, savunucuların kalkanlarını yükseltmesine neden olmak için yüksek açılardan ateş ederken, diğeri doğrudan düşman hatlarına ateş etti. Yeterli zayiat verdikten sonra, Hunlar hayatta kalanların işini bitirmek için kapandı.
Hiçbir generalin Attila komutasındaki Hun kuvvetleriyle çarpışmaya özellikle hevesli olmamasına şaşmamak gerek. Kelly, Hunların "hiç yoktan varmış gibi göründüklerini ve eriyip gittiklerini, arkalarında sadece yıkım bıraktıklarını. Etkili bir erken uyarı sistemi kurmak imkansızdı" diye belirtiyor (38). Attila, Trier ve Metz'i karşı koymadan aldı, vatandaşları katletti ve ardından yoluna çıkan her şeyi yok ederek yoluna devam etti. Sonunda savaşta, Hun stratejisini ve taktiklerini anlayan Flavius Aetius komutasındaki Romalılar ve Kataluan Ovaları'ndaki I. Cataluanian Fields Muharebesi ya da Chalons Muharebesi olarak bilinen bu çarpışma, tarihin en kanlı askeri çatışmalarından biri ve ilk defa Attila' olarak nitelendirilmiştir. Avrupa'nın işgali sırasında kuvvetleri durduruldu. Tarihçi Jack Watkins savaşı şöyle anlatıyor:
Yüksek alanı işgal eden Romalılar, Hunları kafa karışıklığı içinde geri püskürtmeyi çabucak başardılar ve Attila, savaşa geri dönmeleri için onlara nutuk atmak zorunda kaldı. Şiddetli göğüs göğüse çarpışmalar sırasında Vizigotların Kralı Theodoric öldürüldü. Ancak Vizigotların cesaretini kırmak yerine, krallarının ölümü onları öfkelendirdi ve öyle bir ruhla savaştılar ki, gece çöktüğünde Hunlar kamplarına geri sürüldüler. Birkaç gün boyunca Hunlar kamplarından ayrılmadılar, ancak okçuları Romalıları uzak tutmayı başardı. Hayal kırıklığına uğramış Vizigotların firarları, Attila'nın ordusunu savaş alanından ve ganimet vagonları bozulmadan geri çekmesine izin verdi. Romalılar onu takip etmediler; ama yenilmezlik aurası paramparça olmuştu.
İtalya'daki Kampanya
Attila işgalinde durdurulmuş olmasına rağmen, pek yenilmemiştir. Ancak Romalılar zaferi talep ettiler ve Attila'nın şimdi başka birini taciz edeceği umuduyla evlerine döndüler. Ancak MS 452'de İtalya'yı işgal etmek için geri döndü ve kendisine evlilik sözü vermiş olan gelini talep etti. Burada, Galya'da olduğu gibi, geniş bir yıkım alanı yaydı ve böylece Aquileia şehrini tamamen yağmaladı.sadece bir daha asla yükselmeyeceğini değil, aynı zamanda nerede durduğunu bile kimsenin bilmediğini. Kendilerinden önceki Galyalılar gibi İtalya halkı da Hun istilasından korkmuştu ama şimdi, bir önceki yılın aksine, Aetius'un Attila'yı durdurmak için yeterli bir ordusu yoktu. Tüm nüfus daha güvenli bölgeler için şehirlerini ve köylerini terk etti ve aslında Venedik şehri bataklıklardan bu şekilde yükseldi ve günümüzde bilinen adıyla "Köprüler Şehri" (diğer isimler arasında) oldu. gün. Atilla'nın ordusundan kaçan insanlar, Atilla'nın baypas edeceğini düşündükleri sulu bölgelerde bulabildikleri sağlam zemine sığındılar. Attila'nın kuvvetleri lagünlerden kaçınarak ve daha çekici alanlara doğru ilerleyerek akıllıca bir seçim yaptılar.
VALENTİNİANUS, PAPA I. LEO'YU BİR DELEGASYONLA ATTİLA'DAN ŞARTLAR İSTEMEK İÇİN GÖNDERDİ , ANCAK BU GÖRÜŞMENİN DETAYLARI BİLİNMİYOR.
Hunlar, kimsenin bilmediği sebeplerden dolayı Po Nehri'nde durdu. İki yılın büyük bir bölümünde İtalya'yı bir kıtlık sarmıştı ve büyük olasılıkla Attila'nın erzakları bitmişti. Ayrıca Attila'nın ordusunda veba salgınının onu planlarından vazgeçmeye zorladığı öne sürülmüştür . Ayrıca, adamlarının onu Roma'yı yağmalamaya devam etmemesi konusunda uyardıklarına dair bir öneri var. Gotik komutan AlaricI (m. 394-410) MS 410'da Roma'yı yağmalamıştım ve kısa bir süre sonra öldüm; batıl inanç, Alaric'in ölümünün böyle prestijli bir şehre yaptığı saldırının doğrudan bir sonucu olduğunu ileri sürdü. Atilla ile Roma arasında bir tür barış anlaşması yapılmış olması da mümkündür. Valentinianus, Papa I. Leo'yu bir delegasyonla Attila'dan şartlar istemek için gönderdi, ancak bu görüşmenin detayları bilinmiyor. Açık olan tek şey, I. Leo ve delegeleri ile görüşmesinin ardından Atilla'nın geri dönüp Macaristan'daki kalesine çekildiği.
Ölüm ve Miras
Honoria'yı ve çeyizi hatırlayıp hatırlamadığı bilinmiyor (Durant ve diğerleri, kendisine gönderilmediği takdirde Honoria için İtalya'ya dönmekle tehdit ettiğini iddia ediyor, ancak bu birincil kaynaklarda net değil), ancak kısa süre sonra yeni, genç bir çeyiz aldı. karısı, MS 453'te Ildico adında. Durant, "Düğünü yeme ve içme konusunda alışılmadık bir hoşgörüyle kutladı. Ertesi gün genç karısının yanında yatakta ölü bulundu; bir kan damarını patlatmıştı ve boğazındaki kan onu boğarak öldürmüştü" diye yazıyor. (40-41). Büyük İskender'de olduğu gibi, Attila'nın ölümünün alternatif versiyonları önerildi, ancak Durant'in versiyonu, ilk verilen ve en güvenilir olarak kabul edilen Priscus'un versiyonunu takip ediyor. Diğer versiyonlar arasında, Attila'yı öldüren Doğu imparatoru Marcian'ı (MS 450-457) içeren bir komplo olan Ildico tarafından suikast ve alkol zehirlenmesi veya çok fazla içmekten kaynaklanan yemek borusu kanaması ile kaza sonucu ölüm sayılabilir.
Tüm ordu, liderlerinin kaybından dolayı yoğun bir kedere düştü. Attila'nın atlıları yüzlerini kana buladılar ve vücudunu tutan çadırın etrafında sabit bir daire çizerek yavaş yavaş sürdüler. Kelly, Attila'nın ölümünün sonrasını şöyle anlatıyor:
Romalı tarihçi Priscus of Panium'a göre, onlar [ordu adamları] uzun saçlarını kesmişler ve yanaklarını kesmişlerdi, "böylece tüm savaşçıların en büyüğünün yası gözyaşlarıyla ya da kadınların feryadı ile değil, kadınların kanıyla yas tutulsun. " erkekler." Bunu keder, ziyafet ve cenaze oyunlarıyla dolu bir gün izledi; antik dünyada uzun bir geçmişi olan bir kutlama ve ağıt kombinasyonu. O gece, Roma imparatorluğunun sınırlarının çok ötesinde, Atilla gömüldü. Vücudu üç tabutla kapatıldı; en içteki altınla, ikincisi gümüşle ve üçüncüsü demirle kaplıdır. Altın ve gümüş, Attila'nın ele geçirdiği yağmayı sembolize ederken, sert gri demir savaştaki zaferlerini hatırlattı.
Efsaneye göre, bir nehir daha sonra yönlendirildi, Attila nehir yatağına gömüldü ve daha sonra sular akmak için serbest bırakıldı ve noktayı kapladı. Cenazeye katılanlar, mezar yeri asla açığa çıkmasın diye öldürüldü . Kelly'ye göre, "bunlar da onurlu ölümlerdi", çünkü takipçilerini bugüne kadar getiren ve onlar için çok şey başaran büyük savaşçının cenaze töreninin bir parçasıydı.
Cenazesinin ardından imparatorluğu, en büyük pay için birbirleriyle savaşan, kaynaklarını çarçur eden ve krallığın dağılmasına izin veren oğulları arasında bölündü. 469 yılında, Attila'nın ölümünden sadece 16 yıl sonra imparatorluk gitmişti. Ancak Attila'nın hatırası, tüm zamanların en büyük askeri liderlerinden biri olarak yaşıyor. Ölümünden bu yana, bir savaşçı-kralın özeti olarak tasvir edilmiştir ve son tasvirler bu geleneksel imajı takip etmektedir. Geçerken bile ona atıfta bulunan dramatik uzun metrajlı filmler, onu güçlü bir savaşçı olarak sunar ve hatta MS 2006'daki Hollywood komedisi Müzede Gece'de bile , Hun Attila zorlu bir güç olarak tasvir edilir. Lanning'in yazısı şöyle:
Hun Attila, çağının en büyük savaş kaptanıydı, ünü Tanrı'nın Kırbacı'ndan hem korkan hem de ona saygı duyan düşmanlarını korkutuyordu. Bin beş yüz yıldan fazla bir süre sonra, adı agresif süvari ve savaşçı değerlerle eş anlamlı olmaya devam ediyor.
2014 yılının Mart ayında, Attila'nın mezarının , şu anda Attila'nın başkenti Buda'nın bir parçasını oluşturduğu düşünülen Macaristan'ın Budapeşte kentinde keşfedildiği bildirildi . Buluntu büyük ilgi uyandırdı ve hatta araştırmacılardan birinin şu sözleri aktarıldı: "Aslında burası kesinlikle her şeye kadir Atilla'nın dinlenme yeri gibi görünüyor, ancak bunu doğrulamak için daha fazla analiz yapılması gerekiyor. ” Mezarı keşfettiği iddia edilen ekipten olmayan başkaları tarafından yapılan daha fazla analiz, iddianın bir aldatmaca olduğunu ortaya çıkardı.Bilim adamları, Attila'nın bir nehrin altına gömüldüğü hikayesine sıklıkla şüpheyle yaklaşmış olsalar da, bunun emsali var. Gılgamış Fırat Nehri'nin bir nehrinin altına gömüldüğü söyleniyordu ve bu uzun zamandır bir efsane olarak kabul edildi. Ancak MS 2003 yılının Nisan ayında, bir Alman arkeolog ekibi, Gılgamış Mezarı'nı tam olarak eski metinlerin söylediği yerde keşfettiklerini iddia etti.
Fırat'ın eski nehir yatağı ve çevresinde manyetizasyon içeren modern teknolojiyle yürütülen arkeolojik kazılar, Gılgamış Destanı'nda anlatılan bahçe çevrelerini, belirli binaları ve yapıları ortaya çıkardı.büyük kralın mezarı dahil. Efsaneye göre Gılgamış, ölümü üzerine sular ayrıldığında Fırat'ın dibine gömüldü. Attila'nın zamanına çok daha yakın olan I. Alaric'in, MS 410'da ölümünden sonra İtalya'daki Busento Nehri'nin sularının altına gömüldüğü, suların yönlendirildiği ve daha sonra yataklarına geri döndüğü söylendi. Attila'nın cenazesi ile ilgili antik kaynaklara göre, o da bir nehrin altına gömüldü ve daha sonra mezarı örtmek için geri döndü. Gılgamış'ın mezarı hikayesinin emsalini ve Alaric'in gömülmesinin raporunu göz önünde bulundurarak, büyük savaşçı Hun Attila'nın son dinlenme yeri hakkındaki hikayeleri reddetmek ve başka bir yere gömüldüğünü iddia etmek mantıksız görünüyor. Mezarının nerede olduğu ve ne tür hazineler içerdiği bilinmiyor. Bununla birlikte, mezarının keşfinin hikayesine olan dünya çapındaki ilgi, Attila'nın hala insanların hayal gücü üzerinde ne kadar büyük bir hakimiyet kurduğunun bir kanıtıdır. Bu güne kadar antik tarihin en ilginç ve ilgi çekici isimlerinden biri olmaya devam ediyor ve adı hala durdurulamaz bir güç kavramıyla ilişkilendiriliyor.