Manhalis, arkadaşlarını kafeteryada bırakarak Radruum'u aramaya başladı. Yeniden canlandırılan arkaik insan Yoo Khann nedeniyle olsa gerek Vertigo° kalabalık görünüyordu. İnsanlar nostaljik zamanların bilinmeyen yönlerini data şeklinde değil de hissederek keşfetmek istiyor olmalıydı. Bu eski, hatta hurda uydudaki yoğunluğun başka bir açıklaması yoktu çünkü.
Vertigo°'nun en ücra köşesine vardığını, çıkmaz koridorun sonunu görünce anlayan Manhalis geri döneceği sırada ilginç bir kapı gördü. Mekanda bir anomali gibi görünüyordu. "Madem uzayın bilinen en sıra dışı yerinde misafirsin, bu kapının arkasındakileri de görmeden ayrılmak olmaz" dedi kendince. Kapının açılması için herhangi bir yardımcı yoktu. Bekledi, sonunda elini sürdüğünde yavaşça açıldı; uzunca bir uykudan uyanan gözler gibi. Burası bir atölyeydi. Mitolojik kitaplardan bir alıntı kadar eskiye benziyordu. İçeride ihtiyar bir adam çalışıyordu. "Hoş geldin!" dedi. Bir kaç adım attı, yaklaştı ihtiyara. Müzelik gözlüklerinin üstünden baktı Manhalis'e ve konuşmaya başladı: "Bu küre, yörüngeler çağının başlangıcı kadar eski. Ekipmanları da öyle. Bazı mühendislik sorunlarını gidermek için bilgi yetmiyor. Tecrübe gerek. Peki sen, neden buradasın?" Manhalis "Sanırım yolumu kaybettim, rahatsız ettiğim için affedersiniz" dedi ve çıkmak üzere kapıya yöneldi. İhtiyar "Hiç kimse yolunu kaybetmez. Çünkü hep kendi içindedir yolculuğu. Gerçekler de, hayaller de, rüyalar da sadece aynı beynin içinde gerçekleşiyorsa, gerçekler halinde dışarıya çıkamıyorsa ve dışarıya çıkmak ancak ölümle gerçekleşiyorsa... Ölmeden evvel ölmeyi deneyimlemek istemez miydin?"
...
| Vertigo°'dan bir pasaj.