Sürrealist hareketin önemli bir figürü olan Carrington, 1917 yılında Clayton Green, Lancashire’de tekstil üreticisi olan Harold ile İrlanda doğumlu olan annesi Maurie Moorhead’ın evladı olarak doğdu. Çocukluğunu İngiltere’deki aile arazisinde geçirdi. Orada hayvanlarla, İrlandalı dadılarının peri masalları ve Kelt folkloru hikâyelerini dinleyerek büyüdü. Daha sonra ise bunları sanat eserlerine ilham verecek sembolizm kaynakları olarak kullandı.
Carrington, bir dizi yönetmen, öğretmen ve rahibe tarafından eğitilen, asi ve itaatsiz bir çocuktu ve iki manastır okulundan kötü davranışları nedeniyle sınır dışı edildi. Başka bir disiplinde sanatsal ifadeye çekildi; Bununla birlikte, ebeveynleri Carrington’un sanatsal eğilimleri konusunda kararsızdı ve Kral George V. mahkemesinde bir debutante olarak sunulma konusunda ısrar ettiler. İsyan etmeye devam ettiğinde, onu İtalya’nın Floransa kentinde kısa bir süre sanat eğitimi alması için yolladılar. Carrington, orada gördüğü ortaçağ ve Barok heykel ve mimarisinden etkilendi. Özellikle İtalyan Rönesansı tablosundan esinlendi. Londra’ya döndüğünde, Carrington’ın ailesi, ilk olarak Chelsea Sanat Okulu’nda ve daha sonra Fransız gurbetçi ve Kübist ressam Amedee Ozenfant tarafından kurulan okulda sanat eğitimi almasına izin verdi.
Avangard figür çalışmalarına maruz kalarak, Özenfant’ın akademi çalışmalarından olan iki kitabından derinden etkilendi.1936’da, Londra’daki New Burlington Galerisinde Uluslararası Sürrealizm Sergisine katıldı ve Sürrealistlerin gizemli sanatsal kodları için kendini gösterdi. Sürrealistlerin çoğu gibi, Carrington da yaratıcılığa engel olan ayrıcalıklı bir arka plandan geldi; İngiliz aristokrasisinin sınıf önyargılarıyla boğulmuş hissederek, Sürrealist estetiğin dönüştürücü gücüne çekildi.
1937 yılında, Londra’da bir partide Max Ernst’le bir araya geldi. İkili birbirine aşık oldu ve Paris’e doğru yola çıktı. Ernst karısını terk ederek Carrington ile 1938’de Fransa’nın güneyindeki Saint-Martin-d’Ardeche’ye yerleşti. Onların romantik döneminin bu aşamasında, Carrington Sürrealist uygulamalarına daldı. Resim, kolaj ve otomatik yazı ile ortak çalışma süreçlerini keşfetti. Ernst, Alman işgali altındaki Fransa’da birkaç kez tutuklandı ve sonunda Peggy Guggenheim’ın yardımıyla Amerika Birleşik Devletleri’ne kaçtı. Carrington, Ernst’ten ayrılarak Fransa’yı terk etti. Nazilerden kaçarak Madrid’e gitti. İspanya’da psikotik bir çöküntü yaşadı ve Madrid’de bir akıl hastanesinde yattı. Tekrarlayan sanrılar ve endişe saldırılarından acı çekmeye başladığında, ebeveynleri tıbbi bakımına müdahale etti. Sanatçı çektiği çile tarafından travmatize edildi ve sonunda Lizbon’un Meksika büyükelçiliğine sığındı.
Andre Breton’un cesaretlendirmesiyle, Carrington Down Below’ adlı ilk romanı yazdı. Romanında akıl hastalığına dair tecrübelerini yazdı. Bunun yanı sıra Psikotik çöküşünü çağrıştıran pek çok karanlık tablo yarattı. 1941 yılında Carrington, Pablo Picasso’nun arkadaşı olan Meksikalı şair ve diplomat Renato Leduc ile evlendi. Kısa ömürlü ortaklıklarında Carrington ve Leduc, nihayetinde can sıkıcı bir boşanma talep etmeden önce New York’a gitti.
Carrington, 1942’de Meksika’ya yerleşti. Mexico City’de, Yahudi Macar fotoğrafçı Emeric (“Chiki”) Weisz ile tanıştı. 1950’lerde kendini sanatına adamış, otobiyografik ve gizli sembolizmi birleştiren yoğun bir kişisel sürrealist duyarlılığı geliştirmiştir. Remedios Varo ve Benjamin Peret gibi Meksika’da çalışan diğer Sürrealistler ile yakınlaştı. 1947’de Carrington New York’ta Pierre Matisse Gallery’de sürrealizm sergisine katılmaya davet edildi ve çalışmalarının hemen ardından vizyoner ve benzersiz bir şekilde kadınsı olarak kutlandı. Çalışmaları, Modern Sanat Müzesi’ndeki grup sergilerinde ve New York’taki Peggy Guggenheim’in Yüzyıl Sanatında da yer aldı.
Carrington’ın mistisizm ve fantastik yaratıklara olan ilgisi, resimlerinde, baskılarında ve diğer medya çalışmalarında gelişmeye devam etti. Sürrealist tiyatro grubu Poesia en Voz Alta ile yaptığı işbirliği ve Varo’yla yakın arkadaşlığı sayesinde sanatsal ruhları akla getirdi. Devam eden sanatsal gelişimi, Carl Jung , Budizm ve Kabala’nın dini inançları ve yerel Meksika folkloru ve mistizmi gibi düşünürlerin araştırmalarını incelenmesi ile daha da artmıştır.
Carrington, Meksika’da on yıl boyunca birçok makale ve kısa öykü yayınladı. Ayrıca avangardın diğer üyeleriyle ve yazar Octavio Paz ve film yapımcısı Luis Bunuel gibi entelektüellerle işbirliği yaptı. 1960 yılında Carrington, Mexico City’deki Museo Nacional de Arte Moderno’da yaptığı çalışmaların büyük bir retrospektifiyle onurlandırıldı.
1990’lardan itibaren, Carrington, Mexico City’deki evi ile New York ve Chicago’ya ziyaretleri arasında zamanını geçirdi. Resimlerine, baskılarına ve çizimlerine ek olarak, bronz heykeller ve insan figürlerini ekledi. Zaman zaman süren Sürrealist deneylerinden, daha sonraki sanatsal istismarlarına kadar hayatı ve kariyeri hakkında canlı röportajlar verdi.
Carrington’un çalışmalarında, metamorfoz ve sihir gibi temalar, sanatına kalıcı bir çekicilik kazandırdı. Sürrealistlerin bilinçdışı zihin ve hayal dünyasına olan ilgisini paylaştı. Bu fikirlere, Kelt edebiyatı, Rönesans tablosu, Orta Amerika halk sanatı, ortaçağ simyası ve Jungian psikolojisi dahil olmak üzere, kendine özgü kültürel etki karışımını ekledi. Yarı insan ve yarı hayvan olan korkutucu ve esprili olmak üzere çeşitli fantastik hayvanların kombinasyonlarını melez figürlerle doldurdu. Bu imgeler sayesinde sürekli değişen bir dünyada tema ve dönüşüm temalarını keşfetti.
Carrington, Mexico City’de Mayıs 2011’de zatürree kaynaklı komplikasyondan ötürü hayatını kaybetti.
En önemli eserleri:
Max Ernst’in Portresi, Devler ( Yumurta’nın Koruyucuları ), Ulu’nun Pantolonu, Kuş Banyosu, Elveda Ammenotep, Çarşamba, Chen Tavus Kuşu, Yeşil Çay, Giordano Bruno’nun Yakılması, Komşu Tavsiyesi, Conjurer, Crookhey Salonu, Son Balık, Hafta, Başlıksız, Örümcek, Ressamın Kendi Portresi, Aşıklar
Kaynakça:
http://www.theartstory.org
Yazar: Börte Büşra Yavuz