Su basmış pirinç tarlaları arasında kıvrılan dar bir toprak sırtında ayağımı tutmak için mücadele ediyorum. Neredeyse hasat etmeye hazır olan saplar, esintiyle dalgalanarak vadiye parıldayan yeşil bir deniz görünümü veriyor. Uzakta, yerden, belki de 400 fit yüksekliğinde, eski bir mercan kayalığının kalıntıları olan dik kireçtaşı tepeleri yükseliyor. Nehirler milyonlarca yıl boyunca manzarayı aşındırdı ve geride, kayadan sızan suyun oyduğu delikler, kanallar ve birbirine bağlı mağaralarla dolu bu tuhaf kuleler tarafından kesintiye uğratılan düz bir ova bıraktı.
İlgili Okumalarsatın al
İlgili İçerik
Endonezya'daki Sulawesi adasındayız, hareketli Makassar limanının kuzeyinde bir saatlik sürüş mesafesinde. En yakındaki karsta, uçurumun tepesindeki ağaçlardan bize çığlık atan ve eğrelti otlarından bir bambu merdiveni tırmanarak Leang Timpuseng adlı bir mağaraya giden bir grup büyük siyah makak tarafından engellenmeden yaklaşıyoruz. İçeride, günlük hayatın olağan sesleri -inekler, horozlar, geçen motosikletler- böcek ve kuşların ısrarlı cıvıltıları arasında zar zor duyulabiliyor. Mağara sıkışık ve hantaldır ve her an kapanabileceği hissini uyandıran bir kalabalık uzaya dağılır. Ancak mütevazı görünümü heyecanımı azaltamaz: Buranın büyülü bir şeye ev sahipliği yaptığını biliyorum, görmek için yaklaşık 8.000 mil seyahat ettiğim bir yer.
Duvarlara dağılmış şablonlar, kırmızı boya arka planına karşı ana hatlarıyla insan elleri. Soluk olmalarına rağmen, uzak geçmişten gelen heyecan verici bir mesaj olan keskin ve çağrıştırıcıdırlar. Arkadaşım Maxime Aubert beni bir katedralin apsisi gibi yarım daire biçimli dar bir oyuğa yönlendiriyor ve boynumu tavana yakın, başımın birkaç metre yukarısındaki bir noktaya doğru uzatıyorum. Sadece karartılmış grimsi kayanın üzerinde görünen, kırmızı çizgilerden oluşan soyut bir desendir.
Sonra gözlerim odaklanıyor ve çizgiler bir figürde birleşiyor, büyük, soğanlı gövdeli, sopa bacaklı ve küçücük başlı bir hayvan: bir zamanlar bu vadilerde yaygın olan bir babirusa veya domuz geyiği. Aubert, hayranlıkla, özenle çizilmiş özelliklerine dikkat çekiyor. Bakın, zemini temsil eden bir çizgi var, diyor. Dişi yoktur - dişidir. Ve arkada kıvırcık bir kuyruk var.
Bu hayaletimsi babirusa yerliler tarafından onlarca yıldır biliniyordu, ancak bir jeokimyacı ve arkeolog olan Aubert, tabloyu tarihlendirmek için geliştirdiği bir tekniği kullanana kadar önemi ortaya çıkmamıştı. Şaşırtıcı derecede eski olduğunu buldu: en az 35.400 yaşında. Bu muhtemelen onu dünyanın herhangi bir yerinde bilinen en eski figüratif sanat örneği yapar - dünyanın ilk resmi.
Sulawesi'deki, uzun zamandır dünyanın en eskisi olduğuna inanılan İspanya ve Fransa'daki en eski mağara sanatına rakip olan bir düzineden fazla tarihli mağara resmi arasında.
Bulgular, Aubert ve meslektaşları 2014'ün sonlarında açıkladıklarında dünya çapında manşetlere taşındı ve sonuçları devrim niteliğinde. Sanatın kökenleri hakkındaki en yaygın fikirlerimizi paramparça ederler ve türümüzün ilk olarak nasıl ve nerede uyandığına dair çok daha zengin bir tabloyu benimsemeye zorlarlar.
Dünyanın diğer ucundaki nemli bir mağarada saklanan bu kıvırcık kuyruklu yaratık, benzersiz hayal gücü ve sembolizm kapasitesiyle insan zihninin harekete geçtiği ana kadarki en yakın bağlantımızdır.
Sulawesi'nin kaya sanatı ilk olarak 1950'lerde keşfedildi.(Guilbert Gates)
**********
Dünyayı bizim gibi gören ve yorumlayan ilk insanlar kimlerdi? Genler ve fosiller üzerine yapılan araştırmalar, homo sapiens 200.000 yıl önce Afrika'da gelişti. Ancak bu ilk insanlar bizim gibi görünseler de bizim gibi düşündükleri açık değil.
Alet yapımı gibi insan evrimindeki entelektüel atılımlar, bir milyon yıldan daha uzun bir süre önce diğer hominin türleri tarafından yönetildi. Bizi farklı kılan şey, geleceği düşünme ve planlama, geçmişi hatırlama ve onlardan öğrenme yeteneğimizdir - erken insan bilişi teorisyenlerinin yüksek düzey bilinç dediği şey.
Bu tür sofistike düşünce, işbirliği yapmamıza, zorlu ortamlarda hayatta kalmamıza ve yeni toprakları kolonileştirmemize yardımcı olan büyük bir rekabet avantajıydı. Aynı zamanda hayali alemlere, ruh dünyalarına ve temel hayatta kalma dürtüsünün ötesinde hayatımızı anlamlandıran bir dizi entelektüel ve duygusal bağlantıya kapı açtı. Ve sembolik düşünmeyi mümkün kıldığı için - bir şeyin diğerinin yerine geçmesine izin verme yeteneğimiz - insanların hatırlayabilecekleri ve hayal edebilecekleri şeylerin görsel temsillerini yapmalarına izin verdi. Batı Avustralya Üniversitesi'nden bir kaya sanatı bilgini olan Benjamin Smith, daha yüksek düzeyde bir bilince sahip olana kadar sanatı kavrayamazdık ya da sanatın değerini kavrayamazdık. Bu anlamda, antik sanat bu bilişsel değişimin bir göstergesidir: Erken resimleri, özellikle hayvanlar gibi figüratif temsilleri bulun ve modern insan zihni için kanıt buldunuz.
Aubert, Sulawesi'ye gidene kadar, en eski tarihli sanat kesin olarak Avrupa'daydı. Güneydoğu Fransa'daki Chauvet Mağarası'ndaki muhteşem aslanlar ve gergedanların genellikle 30.000 ila 32.000 yaşında olduğu düşünülür ve Almanya'da bulunan mamut-fildişi heykelcikler aşağı yukarı aynı zamana karşılık gelir. Temsili resimler veya heykeller, binlerce yıl sonrasına kadar başka bir yerde ortaya çıkmaz. Bu nedenle, uzun zamandır, belki de şanslı bir genetik mutasyon tarafından kilidi açılan sofistike soyut düşüncenin, modern insanların yaklaşık 40.000 yıl önce Avrupa'ya gelmesinden kısa bir süre sonra ortaya çıktığı varsayılmıştır. Avrupalılar resim yapmaya başladıktan sonra yetenekleri ve insan dehaları dünyaya yayılmış olmalı.
Chauvet Mağarası, Ardèche, Fransa. Tarih: 30.000 ila 28.000 B.C. | Bir zamanlar en eski temsili sanatı barındırdığı düşünülen, aslanlar ve mamutlar gibi 1000'den fazla yırtıcı hayvan resmi, gelişmişlikleri bakımından eşsizdir.(DRAC Rhone-Alpes, Kültür Bakanlığı / AP Images)
Coliboaia Mağarası, Bihor, Romanya. Tarihli: 30.000 M.Ö. | Genellikle bir yeraltı nehri tarafından sular altında kalan bu mağara, 2009'da mağaracılara bir bizon, bir at, bir kedi ve ayıların ve gergedanların başlarını gösteren görüntüleri ortaya çıkardı.(Andrei Posmosanu / Romanya Mağara Bilimi Federasyonu)
Serra da Capivara, Piaui, Brezilya. Tarih: 28.000 ila 6.000 B.C. | Bu milli parkta jaguar, tapir ve kızıl geyik resimleri (burada gösterilmektedir, yaklaşık MÖ 10.000), dans ve avlanmayı içeren sahnelerde insan figürleriyle etkileşime girer.(Niède Guidon / Bradshaw Vakfı)
Ubirr, Kakadu, Kuzey Bölgesi, Avustralya'da. Tarih: 26.000 M.Ö. | Aborijin ressamlar binlerce yıl boyunca kaya sığınaklarını esrarengiz varlıklar ve hayvanlarla (buradaki kanguru gibi) ve çok daha sonra gelen gemilerle kapladılar.(Tom Boyden, Lonely Planet Resimleri / Getty Images)
Apollo 11 Mağarası, Karas, Namibya. 25.500 - 23.500 M.Ö. | İlk aya inişten kısa bir süre sonra keşfedilen yedi Apollo 11 taşı, karakalem ve hardal renginde kedi ve bovid benzeri figürlerle süslenmiştir.(Windhoek Müzesi, Namibya, Trust for African Rock Art aracılığıyla)
Bhimbetka Kaya Sığınakları, Madhya Pradesh, Hindistan. Tarih: 13.000 M.Ö. (tah.) | Beş doğal kaya barınağında kümelenmiş resimler, sopa benzeri insanların yanında Hint aslanı ve gaur (bir Hint bizonu) dahil olmak üzere büyük hayvan figürlerini gösteriyor.(Evrensel Görüntüler Grubu / Getty Images)
Cumberland Valley Caves, Tennessee, ABD Tarih: MÖ 4.000 | Bu Appalachian vadisindeki sanat, yerli Güneydoğu halklarının avcılıktan (burada görülen) dini ikonografiye kadar meşguliyetlerini göstermektedir.(Jan F. Simek / Tennessee Üniversitesi, Knoxville)
Ancak uzmanlar artık bu standart görüşe meydan okuyor. Güney Afrika'daki arkeologlar, pigment aşı boyasının 164.000 yıl önce mağaralarda kullanıldığını buldular. Ayrıca, mücevher gibi dizilmiş olduklarını düşündüren işaretlerle kasıtlı olarak delinmiş kabuklar ve bir tanesi zikzak desenle oyulmuş hardal rengi parçaları da ortaya çıkardılar; bu, sanat kapasitesinin insanlar Afrika'dan ayrılmadan çok önce mevcut olduğunu ima ediyor. Yine de, kanıtlar sinir bozucu bir şekilde dolaylı. Belki de hardal boyamak için değil sivrisinek kovmak içindi. Hollanda'daki Leiden Üniversitesi'nden erken insan arkeolojisi uzmanı Wil Roebroeks, gravürlerin tek seferlik, sembolik anlamı olmayan karalamalar olabileceğini söylüyor. Diğer soyu tükenmiş hominin türleri de benzer şekilde sonuçsuz kalan eserler bırakmıştır.
Buna karşılık, Avrupa'daki muhteşem hayvan mağara resimleri tutarlı bir geleneği temsil ediyor. Sanatsal yaratıcılığın tohumları daha önce ekilmiş olabilir, ancak birçok bilim adamı Avrupa'yı tam teşekküllü bir şekilde ortaya çıktığı yer olarak kutluyor. Roebroeks, kuzey İspanya'daki ünlü sanat dolu mağara olan Chauvet ve El Castillo'dan önce, figüratif sanat kokan hiçbir şeye sahip olmadığımızı söylüyor. Ama o andan itibaren, tam insan paketine sahipsin, diye devam ediyor. İnsanlar aşağı yukarı seninle ve benimle karşılaştırılabilirdi.
Yine de eski resimlerin eksikliği, kaya sanatının gerçek tarihini yansıtmadığı kadar, tarihlemenin çok zor olabileceği gerçeğini de yansıtmıyor olabilir. Chauvet'teki karakalem resimlerinin yaşını belirlemek için kullanılan tür olan radyokarbon tarihleme, radyoaktif izotop karbon-14'ün bozunmasına dayanır ve yalnızca organik kalıntılar üzerinde çalışır. Eski mağara resimlerinde sıklıkla kullanılan bir demir oksit türü olan hardal sarısı gibi inorganik pigmentleri incelemek için iyi değil.
Aubert burada devreye giriyor. Resimlerdeki pigmentleri doğrudan analiz etmek yerine, pek çok kayada eser miktarda bulunan radyoaktif uranyumu ölçerek, oturdukları kayanın tarihini çıkarmak istedi. Uranyum bilinen bir oranda toryuma bozunur, bu nedenle bu iki elementin bir numunedeki oranını karşılaştırmak, yaşını ortaya çıkarır; toryum oranı ne kadar büyükse, numune o kadar eskidir. Uranyum serisi tarihlemesi olarak bilinen teknik, Batı Avustralya'dan gelen zirkon kristallerinin dört milyar yıldan daha yaşlı olduğunu belirlemek için kullanıldı ve Dünya'nın minimum yaşını kanıtladı. Ancak aynı zamanda, mağaralarda su sızarken veya çözünür ana kayadan akarken oluşan, topluca mağaralar olarak bilinen sarkıt ve dikitler de dahil olmak üzere daha yeni kireçtaşı oluşumlarını da tarihlendirebilir.
Kanada'nın Lévis kentinde büyüyen ve çocukluğundan beri arkeoloji ve kaya sanatına ilgi duyduğunu söyleyen Aubert, kaya oluşumlarını antik tabloların hemen üstünde ve altında bir dakika ölçeğinde tarihlendirmeyi, minimum ve maksimum yaşlarını hesaplamayı düşündü. Bunu yapmak için bir mağara duvarından kesilmiş neredeyse imkansız incelikte katmanları analiz etmek gerekir - bir milimetreden daha az kalınlıkta. Daha sonra Aubert, Canberra'daki Avustralya Ulusal Üniversitesi'nde doktora öğrencisi, son teknoloji ürünü bir spektrometreye erişti ve bu kadar küçük örnekleri doğru bir şekilde tarihlendirip tarihlendiremeyeceğini görmek için makineyle deneyler yapmaya başladı.
Aubert, rekor kıran babirusa'nın evi Leang Timpuseng'i inceler.(Justin Mott)
Birkaç yıl içinde, Aubert'in doktora sonrası burs aldığı Wollongong Üniversitesi'nde arkeolog olan Adam Brumm - bugün ikisi de Griffith Üniversitesi'nde çalışıyor - Sulawesi'deki mağaraları kazmaya başladı. Brumm, küçücük hominin'i keşfeden merhum Mike Morwood ile çalışıyordu. homo floresiensis Bir zamanlar yakındaki Endonezya Flores adasında yaşayan. Bu sözde hobbitin evrimsel kökenleri bir sır olarak kalmaya devam ediyor, ancak Flores'e Güneydoğu Asya anakarasından ulaşmış olması için atalarının Sulawesi'den geçmiş olması gerekir. Brumm onları bulmayı umuyordu.
Brumm ve Endonezyalı meslektaşları, çalıştıkları sırada etraflarını saran el kalıpları ve hayvan resimleri karşısında şaşırdılar. Standart görüş, Neolitik çiftçilerin veya diğer Taş Devri insanlarının işaretleri en fazla 5.000 yıl önce yaptıklarıydı - tropik bir ortamda nispeten açıkta kalan kayaların üzerindeki bu tür işaretlerin, aşınmadan bundan daha uzun süre dayanamayacağı düşünülüyordu. Ancak arkeolojik kanıtlar, modern insanların en az 35.000 yıl önce Sulawesi'ye geldiğini gösterdi. Bazı resimler daha eski olabilir mi? Brumm, akşamları hurma şarabı içiyorduk, kaya sanatından ve onunla nasıl çıkabileceğimizden bahsediyorduk, diye hatırlıyor Brumm. Ve aklına geldi: Aubert'in yeni yöntemi mükemmel görünüyordu.
Sulawesi'deki tablolarla çıkma fikri Brumm'dan geldi.(Justin Mott)
Bundan sonra Brumm, her fırsatta mağara resimleri tarafından kısmen gizlenmiş resimler aradı. Bir gün izinli olarak Leang Jarie'yi ziyaret ettim, diyor. Leang Jarie, adını duvarlarını süsleyen düzinelerce şablondan alan Parmak Mağarası anlamına gelir. Leang Timpuseng gibi, mağara patlamış mısır olarak adlandırılan, sızan veya damlayan suyun buharlaşmasıyla oluşan küçük beyaz mineral büyümeleriyle kaplıdır. içeri girdim ve patlama , ben bunları gördüm. Bütün tavan patlamış mısırla kaplıydı ve arada el şablonları görebiliyordum, diye hatırlıyor Brumm. Eve gelir gelmez Aubert'e Sulawesi'ye gelmesini söyledi.
Aubert, önümüzdeki yaz bölgeyi motosikletle gezerek bir hafta geçirdi. Kısmen patlamış mısırla kaplı beş resimden örnekler aldı ve her seferinde elmas uçlu bir matkap kullanarak kayadan yaklaşık 1,5 santimetre genişliğinde ve birkaç milimetre derinliğinde küçük bir kare kesti.
Avustralya'ya döndüğünde, her birinde uranyum ve toryumu ayırmadan önce haftalarca kaya örneklerini ince tabakalar halinde öğütmek için harcadı. Aubert, tozu topladığınızı, ardından başka bir katmanı kaldırdığınızı ve ardından tozu topladığınızı söylüyor. Boya katmanına mümkün olduğunca yaklaşmaya çalışıyorsunuz. Ardından, kütle spektrometresini kullanarak numunelerini analiz etmek için Wollongong'dan Canberra'ya gitti, pahalı makinede ihtiyaç duyduğu gün sayısını en aza indirmek için laboratuvarın dışındaki minibüsünde uyudu. Proje için fon bulamadığı için Sulawesi'ye uçuşunun ve analizin masraflarını kendisi ödemek zorunda kaldı. Tamamen kırıldım, diyor.
Aubert'in hesapladığı ilk yaş, Parmak Mağarası'ndan bir el kalıbı içindi. 'Ah, kahretsin' diye düşündüm, diyor. O yüzden tekrar hesapladım. Sonra Brumm'u aradı.
Ne dediğini anlayamadım, diye hatırlıyor Brumm. '35,000!' diye ağzından çıktı. Şaşırdım. emin misin dedim Hemen bunun büyük olacağını hissettim.
**********
Sulawesi'nde ziyaret ettiğimiz mağaralar, çeşitlilik açısından şaşırtıcı. Küçük kaya sığınaklarından zehirli örümceklerin ve büyük yarasaların yaşadığı devasa mağaralara kadar çeşitlilik gösterirler. Her yerde suyun bu boşlukları nasıl oluşturduğuna ve değiştirdiğine dair kanıtlar var. Kaya köpürüyor ve dinamik, genellikle ıslak parlıyor. Kafatasları, denizanaları, şelaleler ve avizelere benzeyen şekillere püskürtülür. Tanıdık sarkıt ve dikitlerin yanı sıra sütunlar, perdeler, basamaklar ve teraslar ve her yerde patlamış mısır var. Tavanlarda ve duvarlarda midye gibi büyür.satın al
Makassar'daki Arkeolojik Mirasın Korunması Merkezi'nde arkeolog olan Muhammed Ramli bize katılıyor. Ramli bu mağaralardaki sanatı yakından biliyor. 1981'de öğrenciyken ilk ziyaret ettiği yer, Leang Kassi adlı küçük bir siteydi. Bunu çok iyi hatırladığını söylüyor, çünkü en azından geceyi mağarada geçirirken kendisini kelle avcısı sanan yerel köylüler tarafından yakalandı. Ramli şimdi, geniş kenarlı bir kaşif şapkası ve Mirasımızı Koruyun ve Sakin olun ve müzeleri ziyaret edin gibi mesajlar içeren bir T-shirt koleksiyonuyla, şişman ama enerjik 55 yaşında. Bu bölgedeki 120'den fazla kaya sanatı alanını katalogladı ve mağaraları hasardan ve duvar yazılarından korumak için bir kapı ve koruma sistemi kurdu.
Bana gösterdiği aşı boyası ve kömür rengindeki işaretlerin neredeyse tamamı, güneş tarafından aydınlatılan nispeten açık alanlarda görünüyor. Ve görünüşe göre topluluğun tüm üyeleri tarafından yapıldılar. Bir yerde, küçük, yüksek bir odaya incir ağacına tırmanıyorum ve 2 yaşındaki oğluma ait olabilecek kadar küçük bir elin ana hatlarıyla ödüllendirildim. Bir diğerinde, eller iki yatay iz halinde dizilmiş, hepsi parmaklar sola dönük. Başka yerlerde, muhtemelen bir şablonun diğeriyle örtüşmesiyle oluşturulmuş ince, sivri uçlu eller vardır; boyalı palmiye çizgileri ile; ve bükülmüş veya eksik parmaklarla.
Ramli, kötü ruhlardan korunmak için yeni bir evin orta direğine el izi yapmak için pirinç tozunu suyla karıştırmanın Sulawesi'de hâlâ bir gelenek olduğunu açıklıyor. Bu bir güç sembolü, diyor. Belki tarih öncesi insan da böyle düşünmüştür. Ve yakınlardaki Papua adasında, bazı insanların sevdikleri biri öldüğünde bir parmağını keserek kederlerini ifade ettiğini söylüyor. Belki de, eksik parmaklı şablonların bu uygulamanın da eski kökenlere sahip olduğunu gösterdiğini öne sürüyor.
Griffith Üniversitesi'nde kaya sanatı uzmanı olan Paul Taçon, el şablonlarının yakın zamana kadar kuzey Avustralya'da oluşturulan tasarımlara benzediğini belirtiyor. Röportaj yaptığı Aborjin Avustralyalı yaşlılar, şablonlarının belirli bir yerle bağlantıyı ifade etmeyi amaçladığını açıklıyor: “Ben buradaydım. Bu benim evim. Sulawesi el kalıpları da muhtemelen benzer nedenlerle yapılmış, diyor. Taçon, rock sanatına geçiş yapıldığında yeni bir bilişsel yolun -zaman içinde karmaşık bilgileri muhafaza etme yeteneğinin- belirlenmiş olduğuna inanıyor. Bu büyük bir değişiklikti, diyor.
Bu mağaralarda sanatın iki ana aşaması vardır. Son birkaç bin yılda Sulawesi'ye tanıtılan horoz ve köpek gibi hayvanları içeren geometrik şekiller ve çubuk figürler gibi bir dizi siyah karakalem çizimi tarihlendirilmemiştir, ancak muhtemelen bu türlerin gelişinden önce yapılmış olamaz. .
Bunların yanı sıra, çok farklı görünen kırmızı (ve bazen morumsu-siyah) tablolar vardır: Leang Timpuseng'deki babirusa da dahil olmak üzere el şablonları ve hayvanlar ve siğil domuz gibi bu adaya özgü diğer türler. Bunlar, Aubert ve makalesi, yayınlanan Doğa Ekim 2014'te , sonuçta 14 resimden 50'den fazla tarih içeriyordu. Hepsinden en eskisi, minimum yaşı 39.900 olan bir el kalıbıydı (rekor kıran babirusa'nın hemen yanında), bu da onu herhangi bir yerde bilinen en eski kalıp yapıyor ve dünyanın en eski bilinen herhangi bir mağara resminden sadece 900 yıl sonra. , El Castillo'da basit bir kırmızı disk. En genç şablon 27.200 yıl öncesine tarihleniyor ve bu sanatsal geleneğin Sulawesi'de en az 13 bin yıl boyunca büyük ölçüde değişmeden sürdüğünü gösteriyor.
120'den fazla siteyi kataloglayan Muhammed Ramli, Maros yakınlarındaki Leang Sakapao adlı bir mağaraya doğru yürüyor.(Justin Mott)
Bir far, Leang Sakapao'nun içindeki antik mağara sanatı el şablonlarını aydınlatıyor.(Justin Mott)
Parmak Mağarası'ndaki gibi şablonlar, avuç içi kayaya dayayıp üzerine ağız dolusu boya üfleyerek yapılmıştır.(Justin Mott)
Ramli, mağaralardaki resimlerin yerlerinin anlamlarını yorumlamaya yardımcı olabileceğini düşünüyor. Sabah veya öğleden sonra aydınlatılmayanların muhtemelen dindar olduğunu düşünüyor.(Justin Mott)
Domuzlar ve anoa gibi bazen cüce buffalo olarak adlandırılan hayvanlar, binlerce yıl boyunca yapılmış el şablonlarıyla serpiştirilmiştir. Henüz tarihlendirilmemiş olsa da, yukarıdaki hayvanların yaklaşık 35.000 yaşında olduklarına inanılıyor.(Justin Mott)
Aubert, Leang Sakapao'da çiftleşen domuzların resmini gösteriyor.(Justin Mott)
Endonezyalı bir arkeolog, Leang Timpuseng'in içindeki sanatı inceliyor.(Justin Mott)
Bulgular, insan yaratıcılığının doğuşu hakkında bildiğimizi sandığımız şeyleri yok etti. En azından, sanatın Avrupa'da ortaya çıkmadığını bir kez ve kesin olarak kanıtladılar. El ve at şekilleri Fransa ve İspanya'nın mağaralarını süslemeye başladığında, buradaki insanlar zaten kendi duvarlarını süslüyorlardı. Fakat bu sanat formlarını Avrupalılar icat etmediyse, kim icat etti?
Bu konuda uzmanlar ikiye bölünmüş durumda. Taçon, modern insanın Afrika'yı terk etmesinin ardından sanatın dünyanın farklı yerlerinde bağımsız olarak ortaya çıkmış olabileceği ihtimalini dışlamıyor. El kalıplarının Avrupa, Asya ve Avustralya'da yaygın olmasına rağmen, Afrika'da herhangi bir zamanda nadiren görüldüğüne dikkat çekiyor. Yeni topraklara girdiğinizde, yeni çevreyle ilgili her türlü zorlukla karşılaşacağınızı söylüyor. Yolunuzu bulmalı ve garip bitkiler, avcılar ve avlarla uğraşmalısınız. Belki de Afrika'daki insanlar zaten vücutlarını süslüyorlardı ya da yerde hızlı çizimler yapıyorlardı. Ancak kaya işaretleriyle göçmenler, tanıdık olmayan manzaraları işaretleyebilir ve kimliklerini yeni bölgelere damgalayabilirler.
Yine de en eski Sulawes ve Avrupa figüratif sanatı arasında düşündürücü benzerlikler vardır - hayvan resimleri ayrıntılı ve doğaldır, ustaca çizilmiş çizgilerle bir babirusa'nın kürkü veya Avrupa'da, bir atın yelesi izlenimi verir. Taçon, teknik paralelliklerin, natüralist hayvanların resmedilmesinin belirli bir kültürün geleneğinden ziyade ortak bir avcı-toplayıcı pratiğinin parçası olduğunu gösterdiğine inanıyor. Başka bir deyişle, böyle bir yaşam tarzının tek bir gruptan doğmaktan ziyade ortak bir pratiği kışkırtan bir şeyler olabilir.
Ancak Batı Avustralya Üniversitesi'nden Smith, aşı boyası kullanımı, elle şablonlama ve gerçekçi hayvanlar gibi benzerliklerin tesadüfi olamayacağını savunuyor. Bu tekniklerin kıtadan göç dalgaları başlamadan önce Afrika'da ortaya çıkmış olması gerektiğini düşünüyor. Birçok uzmanla ortak bir görüş. Bahse girerim, Leiden Üniversitesi'nden Wil Roebroeks, bunun ilk sömürgecilerin sırt çantasında olduğu yönündeydi.
Ünlü Fransız tarih öncesi Jean Clottes, şablonlama gibi tekniklerin, sonunda Sulawesi'ye yerleşenler de dahil olmak üzere farklı gruplarda ayrı ayrı geliştirilmiş olabileceğine inanıyor. Mağara sanatı konusunda dünyanın en saygın otoritelerinden biri olan Clottes, Avrupa insan devrimi fikrini körüklemeye yardımcı olan Chauvet Mağarası üzerine araştırmalara öncülük etti. İsterlerse neden el şablonları yapmasınlar? Fransa'nın Foix kentindeki evinde kendisine ulaştığımda soruyor. İnsanlar her zaman bir şeyleri yeniden icat eder. Ancak Aubert'in sonuçlarının diğer araştırmacılar tarafından tekrarlandığını görmek için istekli olsa da, Afrika'da bulunan delinmiş kabuklardan ve oyulmuş hardal sarısı parçalarından şüphelenilen birçok şeyin artık kaçınılmaz olduğunu hissediyor: Geç bir gelişme olmaktan uzak, sanatsal yaratıcılığın kıvılcımları, o kıtadaki en eski atalarımıza kadar izlenebilir. Modern insanı nerede bulursanız bulun, sanatı da bulacağınıza inanıyor.
**********
Yerel olarak Dağ-Tünel Mağarası olarak bilinen bir mağarada, kovalar, bir el arabası ve sayısız kil torbası, Adam Brumm'un adanın ilk sanatçılarının nasıl yaşadığını ortaya çıkaran bir kazıyı denetlediği, beş metre uzunluğunda ve üç metre derinliğinde düzgünce kazılmış bir hendeği çevreliyor. .
İnsanlar, yaklaşık 60.000 yıl önce Doğu Afrika'dan başlayan ve muhtemelen Kızıldeniz ve Arap Yarımadası'nı geçerek, o zamanlar Hindistan, Güneydoğu Asya ve Borneo'ya seyahat eden bir göç dalgasının parçası olarak Sulawesi'ye geldi. anakara. Her zaman bir ada olan Sulawesi'ye ulaşmak için, en az 60 millik okyanusu geçmek için teknelere veya sallara ihtiyaçları olacaktı. Bu döneme ait insan kalıntıları henüz Sulawesi'de bulunmamış olsa da, adanın ilk sakinlerinin yaklaşık 50.000 yıl önce Avustralya'yı kolonileştiren ilk insanlarla yakından ilişkili olduğu düşünülmektedir. Brumm, muhtemelen bugünkü Aborijin veya Papua halkına büyük ölçüde benziyorlardı, diyor.
Brumm ve ekibi, avlanma için silah yapımında kullanılmış olabilecek ateş yakma, ocaklar ve özenle hazırlanmış taş aletlere dair kanıtlar ortaya çıkardı. Ancak bu mağaranın sakinleri bazen yaban domuzu gibi büyük hayvanları avlarken, arkeolojik kalıntılar onların çoğunlukla tatlı su kabuklularını ve Sulawesi ayısı olarak bilinen bir hayvanı (uzun, kavrayıcı bir kuyruğu olan, yavaş hareket eden, ağaçta yaşayan bir keseli hayvan) yediklerini gösteriyor. .
Brumm ve ekibi, sanat dolu birkaç mağarayı tehlikeli bir geçidin birbirine bağladığı Dağ-Tünel Mağarası'nda toplanan eserleri sıralar. Brumm, sanatçıların yaşadığı yerin burası olduğunu söylüyor.(Justin Mott)
Endonezyalı arkeologlar, Dağ-Tünel Mağarası olarak da bilinen Leang Bulu Bettue'yi keşfediyor.(Justin Mott)
2013 yılında arkeologlar mağarayı kazmaya başladılar.(Justin Mott)
Maros bölgesindeki insan işgalinin en eski izlerini ortaya çıkarmayı umuyorlar.(Justin Mott)
Bir arkeolog, eserleri aramak için toprağı ayırır.(Justin Mott)
Brumm'un ekibinin üyeleri mağara sanatına rastlar.(Justin Mott)
Fransız antropolog Claude Lévi-Strauss, 1962'de ünlü bir şekilde, ilkel insanların hayvanları yemeleri iyi olduğu için değil, düşünmeleri iyi olduğu için hayvanlarla özdeşleşmeyi ve onları temsil etmeyi seçtiklerini savundu. Buzul çağı için Avrupalı mağara ressamları, atlar, gergedanlar, mamutlar ve aslanlar, ilhamdan çok akşam yemeği kadar önemliydi. Görünüşe göre eski Sulawesliler de sık sık yediklerinden daha büyük, daha göz korkutucu ve etkileyici hayvanları tasvir etmeye yöneldiler.
Bizi türümüzün uyanış anına daha da yaklaştırabilecek daha eski tablolar için av şimdi devam ediyor. Aubert, göçmenlerin Sulawesi'ye gidecekleri güzergah boyunca, Borneo da dahil olmak üzere Asya'nın başka yerlerindeki boyalı mağaralardan kireçtaşı örnekleri topluyor. O ve Smith ayrıca Avustralya ve Afrika'da yaygın olan kumtaşı alanları da dahil olmak üzere diğer mağara türlerini incelemek için yeni teknikler geliştirmek için bağımsız olarak çalışıyorlar. Kumtaşı mağara patlamış mısırı oluşturmaz, ancak kaya tarihlenebilen bir silika kabuğu oluşturur.
Birkaç kurumda meslektaşlarıyla birlikte çalışan Smith, en az 50.000 yıl önce modern insanların ulaştığı kuzeybatı Avustralya'da bir bölge olan Kimberley'deki tablo ve gravürlerin analizinden henüz ilk sonuçları alıyor. Beklenti, çok heyecan verici erken tarihler görebileceğimiz yönünde, diyor Smith. Oldukça hızlı bir şekilde Avrupa'dan daha erken bir tarih yığını alırsak beni hiç şaşırtmaz. Ve bilim adamları şimdi Afrika'daki mağara resimlerini analiz etme olasılığı hakkında heyecanla konuşuyorlar. Kaya sanatının yüzde 99,9'unun tarihsiz olduğunu söyleyen Smith, örnek olarak Sahra'da, genellikle kumtaşı ve granit üzerinde bulunan timsahların ve su aygırlarının aşı boyası temsillerine atıfta bulunuyor. Bunlar üzerindeki geleneksel tarihin 15.000 ila 20.000 yıllık olacağını söylüyor. Ama daha yaşlı olmamaları için hiçbir sebep yok.
Sanatın kökenleri geriye doğru uzandıkça, ilk etapta böyle bir estetik ifadeye neyin yol açtığına dair genellikle yerelleştirilmiş fikirlerimizi gözden geçirmemiz gerekecek. Daha önce Avrupa'nın sert kuzey ikliminin güçlü sosyal bağları gerektirdiği ve bunun da dil ve sanatın gelişimini tetiklediği öne sürülmüştü. Ya da yaklaşık 25.000 yıl öncesine kadar Avrupa'da bulunan Neandertallerle olan bu rekabet, modern insanları mağara duvarlarına resim yaparak - eski hominin bayrağı dikerek - kimliklerini ifade etmeye itti. Smith, bu argümanların ortadan kalktığını, çünkü bunun gerçekleştiği yer olmadığını söylüyor.
Clottes, sanatın karanlık odaların derinliklerinde saklandığı Avrupa'da mağara resimlerinin ana işlevinin ruhlar dünyası ile iletişim kurmak olduğu teorisini savundu. Smith aynı şekilde Afrika'da manevi inançların ilk sanatı yönlendirdiğine inanıyor. Arkeologların 65.000 ila 70.000 yıl önce insanların özenle yapılmış mızrak uçlarını yüzlerce dairesel delikle oyulmuş büyük bir kaya panelinin önünde yakarak veya parçalayarak kurban ettiklerini buldukları Botswana'daki Gergedan Mağarası'ndan söz ediyor. Smith, bunun gibi durumlarda bir tür ruhsal güce inandıklarından emin olabiliriz, diyor. Ve sanatın ve sanatla ilgili ritüelin, bu ruhsal güçleri kendi çıkarları için etkileyebileceğine inanıyorlardı. Bunu sadece güzel resimler yaratmak için yapmıyorlar. Bunu yapıyorlar çünkü toprağın ruhlarıyla iletişim kuruyorlar.
El kalıpları ve duvarlarında bol miktarda boya izleri bulunan Dağ-Tünel Mağarası'nda Brumm şimdi erken dönem sanatçıların malzemelerini de buluyor. Yakındaki şablonlarla aynı zamana tarihlenen tabakalarda, hardal renginde büyük bir artış olduğunu söylüyor. Ekibi şimdiye kadar, kenarları aşı boyası bulaşmış taş aletler ve sıyrık izleri olan golf topu büyüklüğünde aşı boyası parçaları buldu. Ayrıca, sanatçılar toprak boyasını suyla karıştırmadan önce öğüttüklerinde muhtemelen düşen ve sıçrayan dağınık parçalar da var - aslında, bu toprak diliminin tamamının kiraz kırmızısı lekelenmesine yetecek kadar.
Brumm, bu yerleşim katmanının en az 28.000 yıl öncesine uzandığını ve organik kalıntılar için radyokarbon tarihlemesi ve tortunun içinden geçen yatay dikitlerin uranyum serileri için eski katmanları analiz etme sürecinde olduğunu söylüyor.
Bunu çok önemli bir fırsat olarak nitelendiriyor. Dünyanın bu bölgesinde ilk kez, gömülü kanıtları kaya sanatıyla ilişkilendiriyoruz diyor. Bu kanıtın gösterdiği şey, en azından bu adada mağara sanatının her zaman uzak, kutsal alanlarda gerçekleştirilen bir etkinlik olmadığıdır. Dini inanç bir rol oynadıysa, gündelik yaşamla iç içeydi. Bu mağara tabanının ortasında, ilk Sulawesliler yemek pişirmek, yemek yemek, alet yapmak ve boya karıştırmak için ateşin etrafında bir arada oturuyorlardı.
**********
Küçük, gizli bir vadide Aubert, Ramli ve ben sabahın erken saatlerinde pirinç tarlalarında yürüyoruz. Yusufçuklar güneşte parıldar. Uzak uçta, nefes kesici bir manzaraya ve kırlangıçların yaşadığı mağaramsı bir giriş salonuna bir uçurumun yukarısındaki bir dizi adımı tırmanıyoruz.
İçerideki alçak bir odada, domuzlar tavana doğru koşarlar. Ramli, mağara sanatı için benzersiz olan ikisinin çiftleştiğine dikkat çekiyor. Karnı şişmiş bir diğeri hamile olabilir. Bunun bir yeniden doğuş hikayesi, mit malzemesi olduğu konusunda spekülasyon yapıyor.
Domuzları geçtikten sonra, daha derin bir odaya açılan bir geçit, baş yüksekliğinde, duvardan dışarı uzanıyormuş gibi görünen ön kollar da dahil olmak üzere iyi korunmuş şablonlardan oluşan bir panelin bulunduğu daha derin bir odaya götürür. Aubert bir keresinde bana rock sanatının geçmişin en mahrem arşivlerinden biri olduğunu söylemişti. Merak duygusu uyandırır. Bilmek istiyoruz: Kim yaptı? Neden? Hayvan resimleri teknik olarak etkileyici ama benim için şablonlar en güçlü duygusal bağa ilham veriyor. Kırk bin yıl sonra burada meşale ışığında durmak, bir kıvılcıma veya bir doğuma, evrende yeni bir şeyin işaretine tanık olmak gibi geliyor. Sıçrayan boyayla çevrelenmiş, parmaklar genişçe yayılmış, izler ısrarlı ve canlı görünüyor.
Bu şablonların anlamı ne olursa olsun, onlara bakmanın daha güçlü bir mesajı olamaz: Biz insanız. Biz burdayız. Biriyle buluşmak için elimi kaldırıyorum, parmaklarım antik çizginin bir santim üzerinde geziniyor. Mükemmel uyuyor.