Zamanla, zamanla, oyun yazarlarının ve müzisyenlerin daha fazlasını yapmasına izin veren bir şair için buna olağanüstü bir miras diyebilirim. Kuşkusuz, Langston Hughes’un şiirinin sadece bir kısmını okudum. O, ilk okuduğunuzda her şeyi anladığınızı düşünmenize neden olacak kadar doğrudan dili olan türden bir yazardır.
Çalışmasına yönelik bu hatalı yaklaşım, Kara Palyaço bir müzikal tiyatro parçası isimsiz 1931 Hughes şiiri , bu yılın bir parçası olarak sahnelendi Çoğunlukla Mozart Festivali New York'ta. Besteci Michael Schacther ve başrol oyuncusu bas-bariton Davóne Tines tarafından tasarlandı, Kara Palyaço ABD prömiyerini geçen sonbaharda Cambridge, MA'daki American Repertory Theatre'da yaptı.
Anlatıcıların ve sunucuların komik veya trajik bir etki yaratacak şekilde bir gösterinin olaylarına yakalanmalarından oluşan teatral bir gelenek vardır (düşünün, Ormanda, Kabare Rahatsız edici Tören Efendisi, Che from Önlemek ). Aynısı için de geçerlidir Kara Palyaço şarkı sözleri şiirden alınmıştır (sahne yönleri Hughes'un “Ruh Hali” olarak adlandırdığı orijinal parçanın ayrı bir kısmından türemiştir).
Tines, Hughes’un yankılanan sesiyle orijinal sahne notlarını okuyarak şovu açıyor: 'Beyaz takım elbise ve palyaço şapkası içindeki saf kanlı bir zenci tarafından, bir piyano veya orkestranın müziğine konuşulacak dramatik bir monolog.'
Önemli bir şekilde, Tines'ın palyaçosu bu kostümle dışarı çıkmaz, ancak ilk sayıyı ('You Laugh') söylerken titizlikle giyer, sadece Marx Brothers, Red Skelton ruhuyla değil, vodvile bir hürmettir. ve Stooges, ama belki de daha anlamlı bir şekilde, Bill 'Bojangles' Robinson şık gösterisi. Yapımın tamamen siyahlardan oluşan topluluğu, bu sekansta özellikle muhteşemdir; dansçı Amber Pickens, Josephine Baker tipini temsil ederken, Evan Tyrone Martin ve Darius Barnes, bir zamanlar hayal edilemeyen başarılarını kopyalar. Nicholas Kardeşler (yerçekimine meydan okuyan bölünmelere kadar).
Harlem Rönesans döneminden kalma bir akşam yemeği kulübünde geçen bu erken rutinlerin coşkusu, Palyaço’nun dertleriyle çabucak söndü: “Ben tüm dünyanın aptalıyım. / Gül ve beni aşağı it. / Sadece şarkı ve kahkahada / Tekrar yükseliyorum - siyah bir palyaço. ' Coşkulu koreografi ve yorgun ağıtın zıtlığı, hem Hughes’un selefi Paul Laurence Dunbar’ın özlü şiirini hatırlatır. 'Maskeyi Takıyoruz , ”Ve sosyolog W.E.B. DuBois’in ünlü “çifte bilinç” kavramı - siyah yaşamların özgünlük arayışındaki performanslar olduğu, beyaz izleyenleri zorla yatıştırmaya eğilimli, ancak birey ne kadar içerlese de.
Şiir gibi dizi de tahmin edilebileceği gibi çoğunluğu beyaz olan bir izleyiciye hitap ediyor. Hughes’un şiiri 'biraz burnundan' yazıyorsa, bunun sebebi muhtemelen hedef kitlesinin altında neler olduğunu anlamamış olmasıdır. Görsel-müzikal bir yapım olarak, Kara Palyaço Hughes’un net ifadelerindeki incelikleri ortaya çıkarır ve oynar. Gösterinin 'olay örgüsü', siyah Amerikan tarihinin kıvrımıdır - Harlem Rönesansı ile eşzamanlı bir dönemde başlayan, sessiz konuşmalarla bölünmemiş vinyetler. Zamanında kölelik ve aile ayrılıkları çağına geri dönüyoruz, sonra İç Savaş sonrası Amerika'nın, çalışma kamplarının, Jim Crow Everywhere'in, siyah kiliselerin ve cenaze törenlerinin yanlış yerleştirilmiş iyimserliğine doğru ilerliyoruz; Tek bir ampulle aydınlatılan hapishane hücresi ve Black Power'ın devam eden çağına.
Tines, Palyaço'yu, unutan ya da bilme lüksüne hiç sahip olmayan, herkes gibi olması gereken bir Herkes olarak oynuyor. “Bazen Annesiz Bir Çocuk Gibi Hissediyorum” un dikkat çekici bir yorumunda, koro onunla birlikte şarkı söyleyerek onu canlandırmaya çalışırken bile yalnızlığından şikayet ediyor. Gösteri boyunca çeşitli noktalarda, Palyaço, Yeraltı Demiryolu boyunca bir kondüktör, etrafında bir çift siyah 'zombi' canlandıran bir Haitili bokor, başka bir deyişle, bir anlatıcının olmasını beklediğimiz gibi, kendi iradesine göre güçlü bir ajan. .
Ama aynı zamanda kaçakların, belki kölelerin ya da kaçak mahkumların ya da sokaktaki protestocuların, yorucu keder görüntülerine, terleyen, kükreyen ve unutulmaz sesi olan şarkıcı-eylemci Paul Robeson'u anımsatan bir adam önünde dururken de itiliyor ve empati onu her zaman umutsuzluktan kurtarmadı.
Kara Palyaço birçok hakim anı var, ama hiçbiri 'Freedom' şarkısı kadar yakıcı, komik ve ayıltıcı değil (Tines şarkı söylüyor ve Hughes yazıyor, 'Özgürlük! / Abe Lincoln beni özgür bıraktı - / Küçük bir dakika / Neşeyle dans etmek'). Bu, sahnede hareketli bir siyasi çizgi film gibi oynanan yaklaşık on dakikalık bir fantazmagori: siyah Abraham Lincoln, palyaçodan daha palyaço görünerek ayaklıklar üzerinde dışarı çıkıyor ve Kurtuluş Bildirisi metninin bulunduğu dev bir parşömeni açıyor. Görünüşe göre siyahlar özgür. Topluluk her yalpayı vuruyor ve Charleston tam da kukla ustası Abe'nin onları yönlendirdiği gibi, boas gibi zincirlerle görünmez bir podyumda geziniyor, ardından ip atlamak ve seksek ve halat çekmek için oturma odası kadar uzun bir ilmik kullanıyor.
Açık bir mesajdır, o kadar açıktır ki izleyiciye daha fazlasını sorması ve kendisinin karmaşık hale getirmesi için yalvarır. Kara Palyaço Hughes’un eserlerindeki bu cevherin tozunu ustaca çıkarıyor. Sadece daha fazla dansçı ve şarkıcının yakında şairin çalışmalarına rastlayacağını umabiliriz.