Benim içimden susmak geçmiyor. Bu sefer hayır.
Habervaktim'in insanın sabrını zorlayan manşetlerine alışmıştım aslında. İşin doğrusu, bu tam olarak bir alışma hali değildi. Daha çok bir tür aldırış etmeme haliydi. Okumuyordum, açıp bakmıyordum, yok kabul ediyordum. Ancak bu sefer mümkün değil, Meral Okay'ın ölümü üzerine yazdıkları manşeti görmemek duymamak mümkün değil.
Önce: "O kadın öldü"
Ve sonra: "'O kadın' camiye mi gidecek, fırına mı?"
Bir dizinin senaryosunu beğenmediler diye oluyor bu. Bakın ne kadar komik. Bence aklı başında her insan evladı için bu, sadece ama sadece çok komik. Kanuni'yi öyle değil de böyle anlattığı için, hatta hiç anlatmadığı için, ya da hayal dünyasında yeni bir padişah yaratıp onu anlattığı için, veya hanım sultanların dekolteleri için, kim bilir belki de, sadece kafalarına uymadığı için, kadın olduğu için vs. vs.. ama sanırım en basiti: Bir dizi senaryosunu beğenmedikleri için, senarist, "o kadın" oluyor. Ölse de kurtulamıyor bunların dillerinden. Türkan Saylan gibi.
İnsan bazen başkaları adına utanabiliyor. Zerre sevip saymadığı insanlar, zihniyetler adına yerin dibine geçebiliyor. Ben şimdi geçtim o yerin dibine, halimden hiç memnun değilim.
Meral Okay öldükten sonra yakın beni demiş. Beni yakın, çünkü suya karışmak istiyorum demiş. Küllerimi denize atın demiş. Bunu da Habervaktim'e dememiş elbette. Ama onlar bir insanın özgür iradesiyle verdiği bir kararı tartışmaya açmaya çalışıyorlar. Yok Ankara'da bir fırın varmış, yok böyle bir istek aslında uygulanabilirmiş ama yok galiba uygulanamazmış falan filan.
Asıl mevzunun Meral Okay'ın vasiyeti olduğunu ben de sanmıyorum, yani eğer aklınızdan tam şimdi buna benzer bir şey geçiyorsa, evet ben de aklınızdan geçene katılıyorum. Mevzu vasiyet değil. Mevzu, "o kadın" diyebilen kafaların çizdikleri "o kadın" imajının içini, içleri sızlamadan doldurma çabası. Mevzu, daha bu sabah vefat eden bir insanı karalara bulama çabası.
İşin aslı ben Habervaktim'in haberlerinden çok, okuyucu yorumlarından korkar olmuştum. Şimdi bu iki haberin devamına bakamıyorum aynı korkudan. Okuyacaklarımdan çok korkuyorum. Utançtan ölmekten, yerin dibine dibine geçip, sinip kalmaktan ve nefes alamamaktan korkuyorum.