The Trial of the Chicago 7 iyi bir dram, ama yazan / yönetmen Aaron Sorkin’in yaptığı seçimlerden bazılarını merak etmeliyim.
Film gerçek bir hikayeye dayanıyor lakin dehşet bir hal alıyor gerçeklerin çoğu yanlış. Süre çizgisiyle oynar, bunları yapmayan kişilere açıklanmış eylemler atar ve aniden artı defa iyice yapılmış dramaya yaslanır. Bana kadar buradaki hakiki hikaye çok daha düzgün. İşte bu yüzden Chicago 10’u izlemelisiniz.
Brett Morgen’in 2007 belgeseli, belgesellerden hoşlanmayanlar için bir film. Duruşma tutanağına dayanan ve yıldızlarla doymuş bir oyuncu kadrosu göre seslendirilen animasyonlu mahkeme sahneleri ile kayıtlar görüntülerini bir araya getiriyor ve bunların hepsi, zorunlu protesto müziğiyle batmış bir film müziğinin ritmiyle öne çıkıyor. Burada diğer belgelerde böylece bulamadığınız bir enerji var.
Film, 1968 Birleşmiş Devletlerindeki iç karartıcı durumu oluşturan evraklar görüntüleri ile eşleştirilmiş karamsar ortam müziği ve başlık kartlarıyla açılıyor. Vietnam Savaşı senelerdir şiddetleniyor, asker sayısı artıyor ve protestocular 1968 Demokratik Ulusal Kongresi’nde büyük bir eylem düzenleme fikri etrafında örgütleniyor.
Eşlik eden titrek siyah-beyaz kayıtlarda bu girişte, 1968 eyleminin merkezinde bulunan iki protesto grubuyla tanışıyoruz – Vietnam’daki Savaşı Sona Erdirme Seferberliği (“Mobe”) ve Yippiler – ve her birinde sonunda Chicago 7 davalı olacak olan kilit figürlerden birkaçıyla .
Brett Morgen’in 2007 belgeseli, belgeselleri defalarca sevmeyenler için bir film.
yine de sahneyi hazırlayan bastırılmış bir giriş: Bir protesto olacak, olacak Baskı zamanların ortasında büyük olun ve ilgili iki belli başlı grup koordine edilir David Dellinger, Thomas Hayden, Rennie Davis ve Abbie Hoffman gibi manyetik figürler göre.
Dağınık ve kopuk hissediyorlar … bir nevi sahte duruşmanın kendisi gibi! Ama bu sahnelerde uzağa bakmayı zorlaştıran bir enerji var.
Bunların çoğunun her oyuncunun arkasındaki seslerle ilgisi var. Hank Azaria ve Mark Ruffalo, anahtar Yippilerimiz, Hoffman ve Jerry Rubin. Dylan Baker, duruşmada ve ondan önceki olaylarda Sorkin’in önerdiğinden fazla daha büyük bir rol oynayan Dellinger. (Buna karşılık, Eddie Redmayne’nin oynadığı Netflix filminde kilit bir rol olan Hayden’in seslendirme sanatçısı yok.)
Liste oradan devam ediyor: Hak Bakanlığı savcısı Thomas Foran rolünde Nick Nolte, Roy Scheider Yargıç Julius Hoffman, savunma avukatı William Kunstler rolünde Liev Schreiber, Bobby Seale rolünde Jeffrey Wright, Rennie Davis rolünde James Urbaniak. Oldukça iyi bir oyuncu kadrosu, onları hiç görmeseniz bile.
Animasyonlu sekanslar ile reel çekimler arasında, çoğunlukla DNC protestolarından ve genellikle müziğe kadar gidip gelirken, net bir resim ortaya çıkıyor. Grup olarak tanıdık Chicago Sekiz, Yargıç Hoffman’ın sanığa ırkçı muamelesinin gerisinde Seale mahkemeden çıkarılıncaya değin, siyasi nedenlerden ötürü duruşma salonuna götürüldü.
Yargılandılar ve masum bulundular, fakat çoğu cezaevinde kaldı çünkü bu mahkeme esnasında asla olmaması gereken davranışları aşağılama suçlamalarıyla karşılandı.
İkisinin de kendine tarafından değerleri var. Ama Sorkin’in çekimi, bir öykü izah etmek namına reel bir olayı, imal olaylarını ve asla gerçekleşmemiş (veya çok bambaşka şekilde ortaya meydana çıkan) ilişkileri dramatize eder. Oturup yalnızca eğlenmek istiyorsanız her şey yolunda ve hoş.
Belgesel bununla birlikte bir takım açılardan çok iyi olmayan bir doküman. Kayıtlı bir anı ve ona yol açan olayları yakalamada etkilidir, fakat iyice dengelenmiş bir hesap değildir. Protestocular tekrar tekrar haklı değildi ve belgeselin Mobe ve Yippies’in herhangi bir kışkırtmaya nasıl katkıda bulunduğuna ya da kongre dışındaki kaosun birçok yönden Richard Nixon’un seçilmesine nasıl yol açtığına dair söyleyecek çok eksik şeyi var ve, sırayla, test. Sorkin’in filmi bu fikri fazla daha aracısız araştırıyor.
Oysa Chicago 10, eğitmek için eğlenceyi kullandığı için olduğu dek iyi çalışıyor. Söylenmemiş paralellikler çizmek için modern protesto müziğine dayanan yoğun bir şekilde stilize edilmiş prodüksiyonun arkasından, belirtilen bir manzara açısından, doğrusu ne olduğuna dair dikkatlice hazırlanmış bir belge yatıyor. ’68 DNC’den görüntüleri canlandırmaya gerek yok çünkü orada Chicago sokaklarında ortaya çıkan olaylar kendi adına konuşuyor.
Protestocuların birçok yüreklerinde doğrusu sevgi ile ortaya çıktı, barışma için ve biten savaşın sona ermesi için vaiz verdi.
Ortaya meydana çıkan ayaklanma büyük ölçüde uygunsuz devlete ait eylemlerin ürünüydü ve her şey o sırada haber kameraları göre çekilen görüntülerde gün gibi net.
AYRICA BAKINIZ: Netflix’in ‘The Trial of Chicago 7 ‘parlak bir Hollywood finaline direnemez
öte yandan mahkeme salonu hareketli bir yerdi. Abbie Hoffman kürsüye çıktığında, fiilen “Ne süre doğdunuz?” Sorusuna yanıt verdi. “Psikolojik olarak, 1960.” ile. O ve Rubin, bir noktada sahte adli cüppeler ve altına gizlenmiş sahte polis üniformaları ile mahkemeye çıktılar. Sanıklar, abuk subuk nedenlerle mahkemeye çıkarıldıklarını biliyorlardı ve mahkemeye yargı ettiklerini düşündükleri saygıyla davrandılar.
Uzun zamandır Chicago 10’a hayran kaldım çünkü o baharatların nadir bir belgeseli olayların kuru bir hesabı olabilirdi. İlk elden bir izah etme lehine konuşan kafa röportajlarından ve diğer ikinci el kaynaklardan ve senaryosunu aracısız orada söylenenden bölge duruşmanın tasvirinden kaçınıyor.
Özellikle derhal, modern toplumun gereğinden pozitif düşündüğü gibi. İlk Değişiklik hakkımızı protesto etmeye çok hevesli görünen militarize polis aygıtı olan Chicago 10, yankı uyandıran ve önemli bir egzersiz.