We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Zama savaşında hangi ordunun yerli asker oranı daha yüksekti? Bu soru bağlamında, birliklerin ya "yerli" ya da "paralı asker" olduğunu düşünün. Yerli birlikler bağlılıktan, paralı askerler ise tazminata dayalı olarak hizmet eder.
Soru ortaya çıktı, çünkü geçen gece yemekte biri, "Romalılar Zama savaşını kazandı çünkü askerlerinin çoğu "yerli oğulları", Kartaca tarafındaki askerlerin çoğu paralı askerlerdi." Bu görüşün geçerli olup olmadığı sorusunu bir kenara bırakırsak, öncül olgusal olarak doğru muydu? Yani, Roma için savaşan askerlerin çoğu gerçekten "Roma yanlısı" mıydı ve Hannibal'in askerlerinin çoğu paralı asker miydi? Örneğin; Numidyalılar bu konuda "Roman yanlısı", Roma ile müttefik bir "kral ve ülke" (Numidia) için savaşıyorlardı.
Bu savaşta yer alan kuvvetlerin kesin miktarları bilinmiyor veya en azından tartışmalı görünüyor. Benim görüşüm, Polonya'nın ana tarihi kurulunda 10 sayfalık bir tartışma konferansına dayanıyor.
Genel olarak, şunu söylemek güvenlidir: cevap evet, Romalı askerlerin çoğu "Romalı" ve Hannibal'in askerlerinin çoğu paralı askerdi. Paralı askerleri müttefiklerle değiştirmek daha yeterli olsa bile.
Ama savaşı kazanmanın sebebinin bu olduğunu iddia etmiyorum ki bu çok daha karmaşık bir şey.
Aşağıdaki alıntılar Appian'ın Roma Tarihi'nden alınmıştır.
Anibal:
Hızla yaklaşık 50.000 adam ve seksen fili savaş düzenine soktu. Düşman saflarına korku salmak için belirli aralıklarla filleri ön saflara yerleştirdi. Onların yanına ordusunun Keltler ve Liguryalılardan oluşan üçüncü bölümünü yerleştirdi ve onlarla her yerde Mağribi ve Balear okçuları ve sapancılarını karıştırdı. Bunların arkasında, Kartacalılar ve Afrikalılardan oluşan ikinci çizgisi vardı. Üçüncü sıra, yenilgiyi en çok onlar anladığı için en çok güvendiği, kendi ülkelerinden onu takip eden İtalyanlardan oluşuyordu. Süvariler kanatlara yerleştirildi. Bu şekilde Hannibal kuvvetlerini düzenledi.
Scipio:
[§41] [202] [Proconsul Publius Cornelius]'un yaklaşık 23.000 ayak ve 1.500 İtalyan ve Roma atı vardı. Müttefikleri olarak çok sayıda Numidya atıyla Massinissa ve 1.600 atıyla Dacamas adında başka bir prens vardı.
Bu şekilde, Hannibal'ın birbirini tanımayan ve daha önce birlikte işbirliği yapma tecrübesi olmayan üç ayrı ordusu olduğunu varsayabiliriz. Bunlardan biri Magon'un Keltler, Ligures ve diğer kabileleri içeren ordusu, ikinci Afrikalılar (Libyalılar ve Kartacalılar) ve Hannibal'in en çok inandığı üçüncü ordu - İtalya'dan gaziler. Ayrıca süvarilerinin yarısı Numidyalılardı.
Aynı zamanda, Scipio'nun ordusu ağırlıklı olarak Roma ve İtalyan askerlerinden oluşuyordu ve Numidia'daki gücü ele geçirme yolunda rakibini desteklediği için Kartacalılardan intikam almak isteyen Masinissa kuvvetleri tarafından güçlendirildi.
Romalılar, Zama'da paralı Numidya süvarilerini kullandılar ve Roma süvarilerinde "Yerli Oğullar"dan daha etkiliydiler, bu yüzden iddia yanlıştır.
Scipio, Hannibal'den daha iyi bir general, devlet adamı ve politikacıydı. Bu hemen hemen her şeyin başı ve sonu.
Zama'daki Kartaca ordusuyla ilgili en rahatsız edici şeylerden biri, Hannibal'in İtalyan seferlerindeki "gazi" birliklerinin Kartacalı olmamasıydı. Ve ordusundaki Kartacalılar, hevesli ve iyi eğitimli olmalarına rağmen, temelde bu savaşa kaydolan gaziler değildi. İspanya'dan kıdemli olmayan paralı askerlerden oluşan üçüncü bir grup vardı. Bu nedenle, Kartacalılar, beklenebilecek bir "ev sahası" avantajına sahip değillerdi.
Öte yandan Romalılar, "yerli oğulları" (Roma'nın) ve çoğunlukla İtalya'da Hannibal'e veya İspanya'daki diğer Kartacalılara karşı seferlerin gazileriydi. Savaşın yapıldığı Kuzey Afrika'da onlardan daha "yerli" olan Romalı olmayan bir grup vardı. Bunlar, günü süvarileri belirleyen Kartaca sınırındaki bir ülkeden Numidyalılardı. Romalı olmasa da, aslında ülkeleri bir Roma zaferinden (özellikle Kartaca bölgesi) en çok kazanacak olana sahipti. Daha az tehlikede olan başka bir süvari grubunun Romalılar için savaşı kazanamaması ve Kartacalıların kazanmasına izin vermesi mümkündür.
KARTAJIN ORDULARI
Kartaca ordusu, İspanyol ve Afrikalı müttefiklerinin yüksek oranı nedeniyle her türden birlik karışımına sahiptir.
Kartacalılar büyük ölçüde paralı askerlere güveniyorlardı. Polybius (6.52.4), Roma ordusunun Kartacalılardan daha üstün olduğuna inanıyordu, çünkü Roma yurttaşlardan oluşan ordular kurarken Kartaca yabancı paralı askerler kullanıyordu. Kartacalılar tarafından kullanılan en ünlü paralı askerler Numidyalı atlılardı. Hafif deri kalkanlarla donatılmış (Sall. Iug. 94.1), bazen bineklerinin dayanıklılığını uzatmak için iki at üzerinden dövüşürlerdi (Livy 23.29.5). Ancak, Yunanlılarla daha önceki savaşlarında Kartaca kendi yurttaş kuvvetlerine de güveniyordu. Plutarch (Tim. 27-9) 341'deki Crimisus Nehri savaşında 10.000 Kartacalı hoplitinin demir zırhlar, bronz miğferler ve büyük beyaz kalkanlarla donatıldığını ve her biri yirmi beş dosya halinde bir falanks olarak hazırlandıklarını kaydeder. derin. Ordunun seçkin birimi, sayısı 2500 olan Kutsal Grup'tu (Diod.’Sic. 16.80.4). Bu, piyadenin 500 kişilik birimler halinde düzenlendiğini gösteriyor.
Savaş arabaları Kartacalılar tarafından da kullanılıyordu. Onlardan ilk olarak 341'de Crimisus Nehri savaşında bahsedilir. Seleukos savaş arabaları gibi dörtlüydüler ve ana hattın önüne çekildiler (Plut. Tim. 25.1,27.2). Filler, onları temin edebilen Helenistik ordular tarafından kullanıldı. . 91 İlk başta file bir fil ve bir ya da iki savaşçı biniyordu. Daha sonra, fillere mürettebata koruma sağlayan kuleler takıldı ve filler giderek daha fazla zırhlandı.
Kartacalılar, muhtemelen Pyrrhus'un canavarlarının elinde acı çektikten sonra, eski savaş arabaları yerine savaş fillerini benimsediler. Filler, bu çağda savaşların belki de en belirgin özelliği haline geldi.
Kartaca, yeni kaynakları ve bölgesel hakimiyetleriyle bir kez daha en az Roma kadar güçlüydü. İtalyan müttefikleriyle birlikte Romalılar, toplam üç ila dört milyonluk bir nüfusta, askerlik çağındaki bir milyon erkeğin yaklaşık dörtte üçünü çağırabilirdi. Korosu, müttefikleri ve Lepcis Magna'dan Gades'e kadar tebaasıyla Kartaca, aşağı yukarı benzer bir nüfusa sahip olacak. 218'de, Hannibal'ın kendi rakamlarına göre (Polybius'un hesabından öyle görünüyorlar), yaklaşık 122.000 askeri hizmete alırken, Roma'nın sahra ordularının toplamı 71.000'di. Ne de günün herhangi bir Romalı generali, ne de savaşın ilk on yılı, Hannibal'la boy ölçüşemezdi. İki dezavantaj vardı: Hem İspanyol hem de Afrika sularındaki filolar, Roma'nın 220 tam donanımlı savaş gemisine kıyasla cılızdı ve tüm savaştaki diğer Kartacalı komutanların hiçbiri, hatta Hannibal'in kardeşleri bile, düşmanın 8217'sinden daha iyi olduğunu kanıtlamadı. .
Hannibal, Romalılar ilan etmeden önce savaşı bekliyordu. İtalya'yı işgal etmek için büyük bir ordu hazırladı: Alternatif olarak, İspanya'da kendisine saldırmalarını ve Libya'yı da işgal etmelerini beklemek söz konusu bile değildi. İtalya seferinin ilk yılları, Alpleri aşarak ve birbiri ardına Roma ordusuna karşı kazandığı üç büyük zaferle açık ara en iyi bilinen yıllarıdır: Aralık 218'de Trebia Nehri'nde, bir sonraki yıl Haziran'da Trasimene Gölü'nde ve Cannae'de. Orta ve güney İtalya'nın çoğunu onun merhametine bırakan, Ağustos 216'da Puglia'da. Bu zaferlerin görkemi, ününü ölümsüz kıldı –, gerçekten de adı hâlâ anında tanınan tek Kartacalı. Güney İtalya'nın çoğu, 216'dan sonra onunla müttefik olmak için taraf değiştirdi, böylece 212'de Kartaca, Roma'yı neredeyse her tarafı kuşattı.
Bu yeni destekçilerinin yanı sıra, müttefik olarak Numidya kralları, kuzey İtalya'daki Galyalılar, Sicilya'daki Syracuse ve Adriyatik'teki Makedon krallığı vardı. Ayrıca İspanya'nın çoğunu kontrol etti. 216'nın sonlarından 207'nin ortalarına kadar Kartaca, Batı Akdeniz'in en büyük gücüydü, küçülmüş ve eziyet çeken bir Roma'yla karşı karşıyaydı.
Bu üstünlük kolayca kazanılmadı ya da ciddi kusurlardan arınmış değildi. Hannibal 218'in ortalarında Pireneler'i geçtiğinde, kardeşi Hasdrubal'ı İspanya'nın başında bırakarak 59.000 askeri vardı, ancak kuzey İtalya'ya vardıktan sonra sadece 26.000 asker vardı. Bu şaşırtıcı kayıp için olağan açıklamalar, rota boyunca Galyalılar tarafından yapılan saldırılar ve Alpler'deki kar ve buzdur, ancak gerçekte Galyalıların aralıksız saldırılarının tamamı söylendiğine göre, kar ve buz sırasında sadece yedi gün süren savaşlara tekabül etmektedir. sadece son haftada, geçişte ve İtalya'ya inerken karşılandılar. Yoldaki erzak, sonbahardaki Alp vadilerinde bile boldu. Galya'da da garnizon bırakmadı. En olası açıklama, Libyalı, Numidyalı ve İspanyol askerlerinin sayısının, onun yoklamasından önce hem güney Galya'da hem de daha sonra kuzey İtalya'da basitçe firar etmesidir. Şans eseri, kuzey İtalya'daki Galyalılar Romalı fatihlerine karşı ayaklanmış ve ona değerli ekstra kuvvetler getirmişlerdi.
218'den 216'ya kadar Romalıların tepkisi, Akdeniz savaşının normal yolunda işgalcilere karşı karşıya gelmek oldu. Hannibal'ın yöntemi de buydu. Büyük İskender, bir dizi yıkıcı zaferin, üçünden sonra en heybetli düşmanı bile nasıl alaşağı edebileceğini göstermişti, Hannibal, konuşmak için paramparça Romalılara baktı. Akdeniz'in büyük güç standartlarına göre alışılmadık, ancak Pyrrhus'a ve Birinci Pön Savaşı felaketlerine verdikleri yanıtlarla tamamen uyumlu olan tepkileri, her türlü görüşmeyi reddetmekti. Bu arada askeri stratejilerini değiştirdiler.
Hannibal'ın üzerlerinde ezici bir baskı oluşturmak için en az iki fırsatı vardı ama bundan kaçındı. Trasimene'den sonra, Romalılar ve kendi tarafı, bir ordu için sadece dört gün ve süvari için daha az gün uzakta, doğrudan Roma'ya yürümesini bekledi. Kartaca'dan bir filo onunla bağlantı kurmak için Etrüsk kıyılarına yelken açtı, ancak doğuya Adriyatik'e doğru döndüğünü bulmak için. Bir yıl sonra Cannae'den sonra, bölgede neredeyse hiç Roma kuvveti kalmamışken, yine şehre ilerlememeyi seçti. Livy'nin ünlü hikayesinde cesur süvari generali Maharbal, 'nasıl kazanılacağını biliyorsun, Hannibal zaferle ne yapacağını bilmiyorsun' diye ekşi bir yorumda bulunuyor. Roma'yı kuşatarak almak kesinlikle imkansızdı. Bununla birlikte, onu dışarıdan kesmek, özellikle kırsal kesimde sorun çıkaracak organize Roma kuvvetleri olmadığında mümkündü ve Trasimene'den sonra yapılabilirdi. Mathos'un ve Spendius'un 241'de Tunes'daki isyanı gibi, bu aynı zamanda – ve belki de kesin olarak –, Roma'nın tüm huzursuz İtalyan dostlarına açıkça baskın olan işgalciye geçmeleri için bir işaret olabilirdi.
ZAMA SAVAŞI (ZAMA SAVAŞ ALANI)
Zama Muharebesi, Kartaca'nın gücüne etkili bir şekilde son veren ve Roma'nın Batı Akdeniz'deki üstünlüğünü önümüzdeki altı yüzyıl boyunca pekiştiren İkinci Pön Savaşı'nın doruk noktasıydı. Bu nedenle, Roma İmparatorluğu'nun genişlemesinin belirleyici olaylarından biri olarak kabul edilir. Erken Kuzey Afrika tarihinin en büyük savaşlarından biriydi ve aynı zamanda eski zamanların en büyük askeri komutanlarından biri olan Hannibal'ın yaptığı son savaştı. Modern Tunus çölünde bulunan savaş alanı, 1943'te Kuzey Afrika kampanyası sırasında General Patton tarafından ziyaret edildi (önceki yaşamında Zama Savaşı'nda savaştığını iddia ettiği ünlü).
Tarih
On yıldan fazla bir süredir, ünlü lider Hanibal yönetimindeki Kartaca orduları, İkinci Pön Savaşı sırasında İtalyan Yarımadası'nı harap etmişti. Sonunda Hanibal'in ordularını güney İtalya'da tecrit edebilmiş olsalar da, Romalılar Kartacalıları kesin bir çarpışmaya zorlayamadı veya onları İtalya'dan tamamen uzaklaştıramadı. Böylece MÖ 207'de Romalılar, kendi parlak komutanları Scipio Africanus yönetiminde taktik değiştirdiler. Hanibal'i işgal altında tutarken, İspanya ve Kuzey Afrika'daki Kartaca topraklarına karşı topyekün bir saldırı başlattılar.
MÖ 206'da Scipio, Ilipa Savaşı'nda Kartacalıları bozguna uğrattı, böylece İberya'yı Roma için güvence altına aldı ve Hanibal'in Avrupa'daki tedarik üssünü ciddi şekilde sakatladı. Başarıyla dolup taşan Scipio, Roma'ya döndü, Konsül seçildi ve Kartaca şehrinin kendisinin fethi için hazırlanmaya başladı. MÖ 203'te büyük bir Roma kuvveti Kuzey Afrika'ya indi. Ordu, on yıl önce Cannae'deki felaketten sağ kurtulan askerleri içeriyordu.
Hanibal, elinden geldiğince birliklerle Kartaca'ya döndü, yeni kuvvetler topladı (çok sayıda tüccar dahil) ve Roma saldırısını karşılamaya hazırlandı. Uzun bir hazırlık ve manevra döneminden sonra iki ordu MÖ 19 Ekim 202'de Zama meydanında karşı karşıya geldi. Sonuç, Hanibal için neredeyse Cannae'deki zaferi kadar büyük bir felaket oldu.
Artık Hanibal'in taktiklerine çok aşina olan Romalılar, Kartacalılarla mükemmel bir şekilde eşleşti. Savaş fillerinin saldırısından, onları süvari rezervleriyle bitirmek yerine Roma hatlarından geçmelerine izin vererek hayatta kaldılar. Cesur bir çabaya rağmen, Kartacalılar üstün tutuldu, kuşatıldı ve katledildi. Savaştan sonra, Kartaca barış için dava açtı ve güçlerini sonsuza dek sakat bırakan ve sonunda Roma İmparatorluğu'na emilmelerine yol açan aşağılayıcı bir yenilgiyi kabul etti.
Ziyaret
Patton filmi sayesinde Zama Battlefield, alışılmışın dışında olsa da askeri tarih meraklıları için popülerdir. Savaş alanının kendisi büyük ölçüde geniş ve düz bir alandır ve geniş bir manzaraya sahiptir. Ağaçlarla ve savaş alanlarının birkaç işaretiyle noktalanmıştır (Patton filmi Zama'yı yanlış bir şekilde Kartaca harabelerinin yakınına yerleştirir, ancak bölgede çok az kalıntı vardır).
Arka plan
MÖ 218'de İkinci Pön Savaşı'nın başlamasıyla, Kartacalı general Hannibal cesurca Alpleri geçti ve İtalya'ya saldırdı. Trebia (MÖ 218) ve Trasimene Gölü'nde (MÖ 217) zaferler elde ederek, Tiberius Sempronius Longus ve Gaius Flaminius Nepos liderliğindeki orduları bir kenara attı. Bu zaferlerin ardından, ülkeyi yağmalayarak ve Roma'nın müttefiklerini Kartaca'nın tarafına geçmeye zorlamaya çalışarak güneye yürüdü. Bu yenilgilerden dolayı sersemlemiş ve kriz içinde olan Roma, Kartaca tehdidiyle başa çıkmak için Fabius Maximus'u atadı.
Hannibal'ın ordusuyla savaşmaktan kaçınan Fabius, Kartaca ikmal hatlarına baskın düzenledi ve daha sonra onun adını taşıyan yıpratma savaşı biçimini uyguladı. Roma kısa süre sonra Fabius'un yöntemlerinden memnun olmadığını kanıtladı ve yerini daha agresif Gaius Terentius Varro ve Lucius Aemilius Paullus aldı. Hannibal ile çarpışmak için harekete geçtiler, MÖ 216'da Cannae Savaşı'nda bozguna uğradılar. Zaferinin ardından, Hannibal sonraki birkaç yılını İtalya'da Roma'ya karşı bir ittifak kurmaya çalışarak geçirdi. Yarımadadaki savaş çıkmaza girerken, Scipio Africanus liderliğindeki Roma birlikleri İberya'da başarılı olmaya başladı ve bölgedeki Kartaca topraklarının büyük bir bölümünü ele geçirdi.
MÖ 204'te, on dört yıllık savaşın ardından, Roma birlikleri doğrudan Kartaca'ya saldırmak amacıyla Kuzey Afrika'ya çıktı. Scipio liderliğinde, Hasdrubal Gisco liderliğindeki Kartacalı güçleri ve Syphax komutasındaki Numidyalı müttefiklerini Utica ve Great Plains'de (MÖ 203) yenmeyi başardılar. Durumları belirsiz olan Kartaca liderliği, Scipio ile barış için dava açtı. Bu teklif, ılımlı şartlar sunan Romalılar tarafından kabul edildi. Anlaşma Roma'da tartışılırken, savaşın sürdürülmesinden yana olan Kartacalılar, Hannibal'i İtalya'dan geri çağırdılar.
16. Yüzyılda Bilinmeyen Bir Sanatçı Tarafından Zama Savaşı
Bu ilginç tablo, Hollandalı kimliği belirsiz bir 16. yüzyıl sanatçısı tarafından yapılmıştır. Anonim sanatçı ya bu sahneyi İtalyan ressam Giulio Romano'nun (ö. 1546) bir çalışmasından kopyaladı ya da bunun yerine Hollandalı matbaacı Cornelis Cort (c. 1533-1578) tarafından yaratılan Romano'nun eserinin bir baskısına atıfta bulundu. Durum ne olursa olsun, tüm sanat eserleri (orijinaller, baskılar veya elle boyanmış kopyalar) ilhamını MÖ 202 yılında Roma ile Kartaca arasında yapılan Zama Savaşı'ndan almıştır.
O zamanlar Roma kuvvetlerine liderlik eden Publius Cornelius Scipio adında bir adamdı. İkinci Pön Savaşı'nın son yıllarında savaşı doğrudan Kartaca'ya götürmek için MÖ 204 civarında Kuzey Afrika'da on binlerce Romalı savaşçıyı karaya çıkardı. Bu arada, Kartaca'nın parlak generali Hannibal Barca, MÖ 218'den beri yaptığı gibi, hala İtalyan kırsalını tehdit ediyordu. Bununla birlikte, Hannibal'in İtalya'daki ikameti, MÖ 203'te, Kartaca'nın kalbini Scipio'nun seferlerine karşı savunmak için Afrika'ya geri çağrıldığında sona erdi. Ne yazık ki Hannibal için, geri çağrılması onu reaktif bir temele oturttu ve Scipio ve Romalıların kendilerini elverişli bir arazide konumlandırmalarına ve gelecek savaşın gidişatını yönlendirmelerine izin verdi. Ek olarak, Romalılar ve Numidyalı müttefikleri, o zamanlar Kartacalılar üzerinde büyük bir süvari avantajına sahipti - bu, Hannibal'in asi savaş filleriyle sağlamaya çalıştığı bir zayıflıktı. Farklı sayıda at ve fil olmasına rağmen, Roma ve Kartaca kuvvetlerinin, MÖ 202'de Zama Savaşı'nda sonunda yüz yüze karşılaştıklarında insan gücü bakımından oldukça eşit oldukları söyleniyordu.
Livy adında bir Roma tarihçisi (MÖ 59-17 CE), savaşın ölçeğini ve sonuç niteliğindeki doğasını çarpıcı bir şekilde tanımladı: “[Bu] büyük meseleye karar vermek, dünyanın en zengin iki ulusunun en ünlü iki generali ve en güçlü iki ordusu. dünya savaşa doğru ilerledi, her birinin geçmişte kazandığı birçok zaferi taçlandırmaya ya da yok etmeye mahkum" (Livy, Roma Tarihi, 30.32). Sonraki hesaplaşmada, Scipio'nun süvari avantajı hayati olduğunu kanıtladı, oysa Hannibal'in filleri görünüşe göre Romalılara kendi ordusundan daha az zarar verdi. Yunan tarihçi Polybius (c. 200-118 BCE), savaşı şöyle anlattı:
“Yalnızca sayılarda değil, cesarette, savaşçı ruhta ve silahlarda da eşit olduklarından, mesele uzun süre dengede kaldı. Pek çoğu her iki taraftan da düştü, bulundukları yerde şiddetli bir kararlılıkla savaştılar, ancak sonunda Masinissa ve Laelius'un [Roma hizalı] filoları Kartaca süvarilerinin peşinden döndüler ve çok önemli bir anda bir şans eseri geldiler. Hannibal'in birliklerine arkadan saldırdıklarında, adamlarının büyük bir kısmı saflarında azaldı, kaçanlardan ise sadece birkaçı kaçtı..." (Polybius, Tarihler, 15.14).
Hannibal, başka bir gün savaşmak için yaşayan Kartacalılardan biriydi. Ancak, Zama'dan sonra Kartaca, Roma ile barış için dava açmak zorunda kaldı. Bunu takip eden müzakerelerde, Kartaca donanmasını dağıtmaya, yüklü miktarda savaş tazminatı ödemeye ve İspanya'daki Kartaca topraklarını resmen Romalıların kontrolüne bırakmaya zorlandı. Yukarıda belirtilen sanat eserinin arkasındaki tarih budur.
Sonuçlar
Kaybedilen savaştan sonra Kartaca artık bir savaş yürütemedi. MÖ 201'de Kartacalıların mülklerini yalnızca Afrika'da tutabilecekleri bir barış yapıldı. Roma'nın izni olmadan hiçbir savaşa giremezlerdi, üstelik elli yıllık bir süre içinde 10 bin gümüş talent gibi büyük bir katkı ödemek zorunda kalmışlardı. On devriye gemisi hariç tüm donanmalarını geri vermek ve antlaşmanın tüm şartlarını yerine getirmenin garantisi olarak rehine vermek zorunda kaldılar. Zama savaşında Scypio'yu destekleyen Kral Masynissa, Kartaca'nın Afrika'daki tüm faaliyetlerini kontrol altına almaktan sorumluydu.
Hannibal'in kaderi gerçekten ilginç. Bir süre Kartaca'da kaldı.
Cesaretinin son eyleminden sonra Hannibal, Kartaca'ya çağrıldığı Hadrumetum'da saklandı. Çocukken ayrıldıktan sonra otuzlu yaşlarında bu yere geri döner. Sadece bir muharebeyi değil, bütün bir savaşı kaybettiğini ve tek doğru çözümün barış yapmak olduğunu Carhagin Senatosu önünde itiraf etti.
– Titus Livius, Roma tarihi ab urbe condita., IX, 35.
Sonunda Roma entrikaları Hannibal'ı geri çekilmeye zorladı. Seleukos kralı Üçüncü Antakya'nın sarayına sığındı. MÖ 189'da Roma'ya karşı savaşta Antiochia'nın yenilmesinden sonra Hannibal, Bitynia'ya kaçar ve burada babasından aldığı ve her zaman yüzüğünde taşıdığı bir zehri içerek intihar eder. Bütün bunlar Romalılar tarafından yakalanmamak ve zaferleri sırasında kafese konmamak için. Ölümden önce şöyle dedi: “Yaşlı adamın ölümünü beklemenin çok uzun olduğunu iddia ederlerse Romalıları kaygılarından kurtaralım”.
Zama savaşındaki yenilgi, güçlü Kataginya ülkesi için bir son oldu. Scypio'nun Roma ordusunu yeniden düzenlemesi sayesinde neredeyse yenilmez hale geldi. Roma, çevresinde düşman olmayan Akdeniz bölgesindeki en büyük güçtü. Bu yüzden gelecekteki büyük Roma İmparatorluğu olmak için genişlemeye başladı.
İçindekiler
Alpleri geçen Hannibal, MÖ 218'de İtalyan yarımadasına ulaştı ve Roma ordularına karşı birkaç büyük zafer kazandı. Romalılar onu sahada yenemediler ve o İtalya'da kaldı, ancak Scipio'nun MÖ 206'da İspanya'daki Ilipa Savaşı'ndaki kesin zaferinin ardından, İberya Romalılar tarafından güvence altına alındı. MÖ 205'te Scipio, oybirliğiyle konsül seçildiği Roma'ya döndü. Artık yeterince güçlü olan Scipio, doğrudan Kartaca anavatanını işgal ederek savaşı sona erdirmeyi önerdi. Quintus Fabius Maximus tarafından girişimin çok tehlikeli olduğuna ikna edilen Senato, başlangıçta Scipio'nun bu iddialı tasarımına karşı çıktı. Scipio ve destekçileri sonunda Senato'yu planı onaylamaya ikna ettiler ve Scipio'ya istila girişiminde bulunmak için gerekli yetki verildi. Γ] : 270
Başlangıçta, Scipio hiçbir askeri birlik almadı ve 7000 heterojen gönüllüden oluşan bir grupla Sicilya'ya gitti. Δ] : 96 Daha sonra, Cannae Muharebesi'nde maruz kaldıkları aşağılanmanın cezası olarak adaya sürgün edilen 5. ve 6. Lejyon'un kalıntılarından oluşan Sicilya'da konuşlu düzenli kuvvetleri çalıştırma yetkisi verildi. . Δ] : 119
Scipio, birliklerini yerel sığınmacılarla güçlendirmeye devam etti. Γ] : 271 Utica'ya ayak bastı ve MÖ 203'te Büyük Ovalar Savaşı'nda Kartaca ordusunu yendi. Paniğe kapılmış Kartacalılar, Scipio'ya barış teklif etmekten başka seçeneklerinin olmadığını hissettiler ve bunu yapma yetkisine sahip olan Scipio, cömert şartlarda barışı sağladı. Anlaşmaya göre, Kartaca Afrika topraklarını elinde tutabilirdi ancak denizaşırı imparatorluğunu kaybedecekti. oldubitti. Masinissa'nın Numidia'yı Afrika'nın bazı bölgelerine yaymasına izin verilecekti. Ayrıca Kartaca filosunu küçültecek ve savaş tazminatı ödeyecekti. Roma Senatosu anlaşmayı onayladı. Kartaca senatosu, Scipio MÖ 203'te Afrika'ya ayak bastığında (yarımadanın güneyiyle sınırlı olmasına rağmen) hâlâ İtalya'da bulunan Hannibal'i hatırladı. Bu arada Kartacalılar, Tunus Körfezi'nde mahsur kalan bir Roma donanmasını ele geçirip erzaklarını ellerinden alarak ateşkes anlaşmasını ihlal ettiler. Kartacalılar artık bir anlaşmanın avantajlı olduğuna inanmıyorlardı ve Roma'nın büyük protestosu altında anlaşmayı geri çevirdiler. Ζ]
Zama Savaşı ve Hannibal'ın Nihai Yenilgisi
MÖ 19 Ekim 202 civarında, Zama Savaşı Publius Cornelius Scipio Africanus (Scipio) tarafından yönetilen ve komutan Hannibal tarafından yönetilen bir Kartaca kuvvetini yenen bir Roma ordusu arasında savaştı. Hannibal sayısal üstünlüğe sahip olmasına rağmen, Scipio savaş fillerini şaşırtmak ve yenmek için bir strateji tasarladı. Kartacalıların anayurdundaki yenilgi, 17 yıllık 2. Pön savaşının sona erdiğinin işaretiydi.
İkinci Pön Savaşı
218 – 201 B.C.'den Kartaca ile Roma Cumhuriyeti arasındaki ikinci Pön savaşı. önemli ölçüde Roma tarafından başlatılmıştı, ancak Hannibal'ın şaşırtıcı kara yolculuğu ve Alpler'i pahalıya mal olması, ardından Galyalı müttefikler tarafından takviyesi ve Trebia Savaşı'nda Roma ordularına karşı ezici zaferler ve dev pusu ile dikkat çekiyor. Trasimene'de. Savaşlara “Punik Savaşları” denir çünkü Roma'nın Kartacalılara verdiği isim Poeni idi, Fenikeli yerleşimciler tarafından Kartaca'nın kuruluşuna atıfta bulunan Poenici'den türetilmiştir. MÖ 216'da Hannibal'ın ordusu Romalıları bu sefer güney İtalya'da Cannae'de tekrar yendi. Hem askeri tarihin en büyük taktik başarılarından biri hem de Roma tarihinin en kötü yenilgilerinden biri olarak kabul edilir. Bu yenilgilerin bir sonucu olarak, birçok Roma müttefiki Kartaca'ya gitti ve İtalya'daki savaşı on yıldan fazla uzattı.
Publius Cornelius Scipio Africanus
Hannibal'ın savaş alanındaki becerisine karşı Romalılar, bir yıpratma ve dolaylı savaş yoluyla bir rakibi yıpratmak için meydan muharebelerinden ve önden saldırılardan kaçınılan Fabian stratejisini kullandılar. Roma kuvvetleri, kuşatma savaşında Kartacalılardan daha yetenekliydi ve düşmana katılan tüm büyük şehirleri yeniden ele geçirmenin yanı sıra, Metaurus Savaşı'nda Hannibal'i güçlendirmek için bir Kartacalı girişimini yendi. Bu arada, Kartaca ordusunun ana insan gücü kaynağı olarak hizmet veren İberya'da, Publius Cornelius Scipio Africanus Major komutasındaki ikinci bir Roma seferi, Carthago Nova'yı taarruzla ele geçirdi ve Ilipa Savaşı'nda İberya üzerindeki Kartaca egemenliğine son verdi. Son hesaplaşma, Scipio Africanus ve Hannibal arasındaki Afrika'daki Zama Savaşıydı.
Zama Regia
İkinci Pön Savaşı'ndaki çoğu savaşın aksine, Romalılar süvaride, Kartacalılar piyadede üstünlüğe sahipti. MÖ 202 yazında Zama Regia yakınlarında karşılaştıklarında, her iki ordu da 35 ila 40 adamdan oluşuyordu. Hannibal'in artık yanında güçlü bir fil birliği vardı, ancak piyadeleri yüksek eğitimli Scipio lejyonlarına göre daha düşük kalitedeydi. Ayrıca Scipio, kralları Masinissa'nın komutasındaki güçlü bir Numidya kuvvetinin kendisine katılmasına izin verecek kadar uzun bir süre nişanı geciktirerek süvaride bir avantaja sahipti.[1] Hannibal, bu orduyu savaşa sokmayı reddetmişti çünkü onların dayanabileceklerini beklemiyordu. Onunla oligarşi arasında çok sert tartışmalar olmuştu. Yardımcı generali Hasdrubal Gisco, Hannibal'in bu tür birliklerin savaşa götürülmemesi gerektiği görüşünü desteklemek için konuşmasının ardından şiddetli bir kalabalık tarafından intihara zorlandı. Savaştan önce, Hannibal yeni birliklerine değil, sadece gazilerine konuşma yaptı.
Zama Savaşı, Henri-Paul Motte, 1890.
Roma Zaferi
Scipio, beklenen bir Kartaca fil saldırısına karşı çıktı, bu da Hannibal'in bazı fillerinin kendi saflarına dönmesine ve süvarilerinin kargaşaya düşmesine neden oldu. Roma süvarileri bundan yararlanmayı başardı ve Kartaca süvarilerini sahadan sürdü. Ancak, savaş yakın bir şekilde devam etti ve bir noktada Hannibal'ın zaferin eşiğinde olduğu görülüyordu. Ancak Scipio adamlarını toplayabildi ve süvarileri Kartaca süvarilerini kovalamaktan geri döndü ve Hannibal'in arka tarafına saldırdı. Bu iki yönlü saldırı, Kartacalı oluşumunun parçalanmasına ve çökmesine neden oldu.
Kartaca'nın Yenilgisi
İtalya'yı işgalinden 16 yıl sonra Hannibal'ın ordusu yok edildi ve Kartaca yenildi. Ordusundan 20.000 kadar adam öldürüldü ve köle müzayedesinde satılmak üzere eşit sayıda esir alındı. Bu arada Romalılar, 500 ölü ve 4.000 yaralı kaybetti. Zamanın tüm stratejistlerinin ustasını mağlup eden Scipio, şimdi dünyanın en büyük generali olarak duruyordu. Publius Cornelius Scipio, başarısının bir ödülü olarak Afrikalı. Ancak Hannibal katliamdan kaçmayı başardı ve küçük bir eskortla Hadrumetum'a döndü. Kartaca'ya ellerinden gelen en iyi şartları kabul etmelerini ve bu zamanda Roma'ya karşı daha fazla savaşın beyhude olduğunu tavsiye etti.[2] Özellikle, devam eden direnişi destekleyen bir konuşmacıyı zorla kaldırarak meclisin kurallarını çiğnedi. Daha sonra davranışından dolayı özür dilemek zorunda kaldı.
Romalı tarihçi Livy'ye göre,
“şimdiye kadar yapılmış tüm savaşların en unutulmazı: Kartacalıların Hannibal'in idaresi altında Roma halkıyla sürdürdüğü savaş. Çünkü hiçbir devlet ve ulus, kaynaklarında daha verimli bir rekabete girmedi ve kendileri de başka hiçbir dönemde bu kadar büyük bir güç ve enerjiye sahip olmadılar.“
Sonrası
Hannibal birkaç yıl boyunca bir iş adamı oldu ve daha sonra Kartaca'da liderlik rolünü üstlendi. Bununla birlikte, demokratikleşme politikası ve yolsuzluğa karşı mücadelesinden rahatsız olan Kartaca soyluları, Romalıları onu Küçük Asya'da sürgüne zorlamaya ikna etti ve burada tekrar Romalılara ve müttefiklerine karşı savaş alanında ordulara liderlik etti. Sonunda yakalanmamak için intihar etti (MÖ 182). Kesin bir Roma zaferi ile İkinci Pön Savaşı'nı kesin olarak bitiren Zama Savaşı, antik tarihin en önemli savaşlarından biri olarak kabul edilmelidir. Afrika'yı başarılı bir şekilde işgal eden ve en kurnaz ve amansız düşmanını yenen Roma, bir Akdeniz imparatorluğu vizyonuna başladı.[5]
Yovisto akademik video aramasında, Prof Diana Kleiner'in Roma Mimarisi üzerine ders dizisinde Roma Cumhuriyeti ve Roma İmparatorluğu hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz.
14.Cannae Savaşı
|Tarih||2 Ağustos 216 M.Ö.|
|Konum||Cannae, İtalya|
|savaşçılar||Roma Cumhuriyeti ve Kartaca|
|Sonuç||Kartaca zaferi|
Cannae Savaşı sırasında bir eylem
Cannae savaşı, İkinci Pön Savaşı sırasında yapıldı ve Roma tarihinin en kötü yenilgilerinden biri oldu.
Kartacalılar ve müttefikleri savaşta Hannibal tarafından yönetildi, oysa Romalılar konsül Lucius Aemilius Paullus ve Gaius Terentius Varro altında izledi.
Romalılar zaten Trebia Muharebesi ve Trasimene Gölü Muharebesi'nden ağır kayıplar veriyorlardı. Kayıpları telafi ettikten sonra, Cannae'de Hannibal ile karşılaşmaya karar verdiler.
Hannibal, savaş alanında 40.000 piyade ve 10.000 süvari ile hazırdı. 86.000 asker ve müttefik birlikleriyle Romalılar, savaşı başlatmak için ağır piyadelerini topladılar.
Hannibal, bölgedeki ana su kaynağı olan Aufidus Nehri'ni çoktan kapatmıştı ve Romalıları güneye bakmaya zorladı. Daha sonra Romalılar güneybatıya yöneldiler. Orada bir an için düşman kuvvetini geri püskürtmeyi başardılar.
Ancak Hannibal, çifte kuşatma taktiğini kullanarak Roma ordusunu kuşattı. Ardından, Hannibal'in Afrikalı, Galyalı ve Keltiberyalı birlikleri Romalıları katletti.
Bu yenilgi ile Romalılar 55.000 ile 70.000 arasında değişen askerlerini kaybettiler. Savaşta yer almayan sadece 15000 Roma garnizonu hayatta kaldı.
This defeat compelled several Italian city-states, including Capua, to defect Carthage from the Roman Republic.
The Battle of Zama
The Battle of Zama was fought in October of 202 BC between “a Roman army led by Publius Cornelius Scipio Africanus” and “a Carthaginian force led by the legendary commander Hannibal.” (Battle of Zama)
Scipio set himself apart from other historical leaders by using scouts and spies from both his own, and the Carthaginian army to benefit his cause. When Hannibal came to Zama, “he sent spies to ascertain the place, nature, and strength of the Roman general’s encampment.” The Roman soldiers caught them, and brought them before Scipio to decide their fate, but rather than punishing them, he “appointed a tribune to show them everything in the camp thoroughly and without reserve,” and then “gave them provisions and an escort, and dispatched them with injunctions to be careful to tell Hannibal everything they had seen.” This reaction was so far from the norm that it seemed to charm Hannibal into “a lively desire for a personal interview with” Scipio, at which meeting he proposed a treaty which, although not successful, seemed to hint at some intimidation by Scipio’s tactics. (Polybius)
Hannibal’s terms for a new treaty (Now that they had broken the previous one) were unnacceptable to Scipio, and eventually told Hannibal the Carthaginians “must submit [them]selves and [their] country to us (The Romans) unconditionally, or conquer us in the field.” Hannibal chose to attempt the latter.
Scipio had also been studying Hannibal’s techniques for years. “Having been at Cannae,” He knew most of Hannibal’s tricks, and was able to “trump [him] with a few minor adjustments.” Having seen the use of war elephants before, he knew how to counter them in a battle. After they were taken care of, he used Hannibal’s own “battle strategy from Trebbia and Cannae” (Billau) to defeat him. One might say that he had been gathering intelligence for fourteen years, and it served him well.