Bir bedende yaşamak karmaşık bir deneyimdir.
Yetişkin hayatımdaki en gerçeküstü deneyimlerden biri, işyerinde masamda otururken, bir hemşirenin telefonda bana doktorlarımın son MRG sırasında bir dizi beyin ve omurga lezyonu keşfettiğini söylediğini dinlerken meydana geldi.
Bana görünmeyen bu lezyonlar nasıl var olabilir? Bence bu, başkalarının başına gelen türden bir şeydi, bana değil.
Altı yıl sonra, o günden önce kendimi beyin ve omurga lezyonları olan biri olarak tanımlamamıştım, çünkü elbette, bu çağrıyı alana kadar hiçbirimiz yapmıyoruz. Hayatlarımız için hayal etme eğiliminde olduğumuz şeyin bir parçası değil.
Tıbbi teşhisler kendi bedenlerimize yabancılaşabilir. Yeni multipl skleroz (MS) teşhisinin ilk günlerinde ve haftalarında, cildimde bir yabancı gibi hissettim.
Teşhisten önceki dönem, daha fazla değilse de aynı derecede tuhaftı.
MS beni ilk kez bir sabah yataktan kalktığımda sinir hissinde önemli bir değişiklik olarak ziyaret etti.
Sol ayağım serin zemini hissetti ve sağ ayağım ısındı. O ilk gün bacağımdan kalçama kadar bir haftadan fazla süren deri derinliğinde bir uyuşukluk süründü. Sonunda, sol bacağımın yan taraflarını değiştirdi ve gövdenimin ortasına kadar daha da yükseğe yayıldı.
Bu his haftalarca ve ardından aylarca kaldı. Vücudumun neden bu kadar tuhaf davrandığını anlayamadım.
Bana gelecek yıllarda bu yeni nörolojik hastalığın ortaya çıkışına vücudumla daha iyi bir ilişkinin başlangıcı olarak bakacağımı söyleseydin, muhtemelen güler ve kaşlarını kaldırırdım. Yine de bugün size bunun tam olarak ne olduğunu söyleyebilirim.
Tedavi edilemez bir hastalığın yaşamı değiştiren teşhisinin ortasında bile, vücudumla olan ilişkim nasıl daha iyi hale geldi?
Vücudumun ihtiyaçlarına güvenmeyi öğrenmek
MS hastası olduğumu öğrenmeden önceki dönem, hem fiziksel hem de psikolojik olarak benim için zordu.
“Garip bacak uyuşması” olayına ek olarak, enerji seviyemde önemli bir değişiklik yaşadım. Kullanmayı bildiğim tek kelime “yorgun” idi, ancak geriye dönüp baktığımda, bunun “lassitude” olarak adlandırılan daha da derin bir MS yorgunluğu türü olduğunu görebiliyorum.
O zamanlar, bu “yorgunluğun” neden sürekli ortaya çıktığı konusunda kendimden muazzam bir şüphe hissettim.
Çoğu gün işyerinde masamın altında gizlice uyuklamaya başvurmuştum ve yardım edemedim ama George, işte gizlice uykular yapabileceğini öğrendiğinde Seinfeld bölümünü düşündüm.
Kendimi gerçekten bir George Costanza tipi olarak tanımlamıyorum, bu yüzden bu biraz utanç getirdi. İşyerimdeki meslektaşlarımla güvenilir ve profesyonel bir ilişki kurmak için çok çalıştım.
Bu şekerlemeler kendimi gördüğüm şeklin çok dışındaydı ve yine de onlara ihtiyacım vardı.
Tembel miydim? İşimi önemsemeyi bırakmış mıydım? Henüz tanı koymadığım için tek bildiğim, doğrudan bir kişi olarak kim olduğumu içten suçlamaktı.
Eyvah.
Teşhisimden sonra bile, kendinden şüphe duyma devam etti. Bazen beynimdeki ve omurgamdaki lezyonların gerçek görüntülerine bakmamın önemi bile yoktu; içimdeki bir şey semptomlarımın geçerliliğinden şüphe ediyordu.
Ya sadece ben ve tavrım olsaydı? Belki de bundan kurtulmam ve daha pozitif, enerjik ve dirençli olmam gerekiyordu.
Zamanla ve gerçekten sevdiğim bir klinisyenle psikoterapi ile, çoğumuz K-12 okul sisteminde utanç ve korku yaşadığımız çocukluktan itibaren kendinden şüphe duyma ve kendini suçlama kalıplarını öğrendiğimi anlamaya başladım. , ailevi ilişkilerimizde ve bir bütün olarak önce iş kültüründe.
Tıp dünyasında da çocuklar ve kadınlar sıklıkla şüphe duyulabilir ve zarar görebilir. Biz buradayken, transların ve beyaz olmayan kadınların, kişisel olarak ilişki kuramayacağım, ancak kesinlikle çok gerçek olan, tamamen başka bir tıbbi hükümsüzlük ve kötü muamele seviyesi yaşadıklarını belirtmek önemlidir.
Bu kendinden şüphe kalıplarını keşfettikçe, bedenimle ve düşüncemle ilişki kurmanın yeni yollarını bulmaya başladım. Kendimden şüphe duymak yerine, semptomlarıma ve vücuduma inanmayı denedim.
Eski modelim, ihtiyaçlarımı ikinci kez tahmin etmemi, sadece devam etmeye çalışmamı ya da ölçemediğim için kendimi suçlamamı sağlardı. Şimdi, iş yerinde ihtiyaç duyduğum şeyden daha fazlasını konaklama ve izin şeklinde sormayı öğreniyordum. İhtiyacım olduğunda arkadaşlarımdan nasıl destek, zarafet ve esneklik isteyeceğimi öğreniyordum.
Artık vücudumun ihtiyaçlarını görmezden gelebilecek bant genişliğine sahip olmamak – ilk başta olduğu kadar garip ve rahatsız edici – bazı açılardan bir armağandı.
Vücudumu görmezden geldiğimi keşfederken, onunla olumlu, duyarlı bir iletişime kapı açtım. Durmam, eve gitmem ve dinlenmem gerekirse bunun tamamen kabul edilebilir olduğunu öğrendim.
İç çocuk ve iç koruyucuyla ilgili
MS ile yaşadığım yıllar (ve hatta daha fazla “yetişkinlik” geçirdim) bile, bazı doktor randevularına kadar giden tıbbi kaygı yaşıyorum.
Hastanede bir ilaç infüzyon gününe giderken göğsümdeki emniyet kemeri hissini hatırlayabiliyorum. Midem ters döndü ve hedefime yaklaşırken ön cam sileceklerinin uğursuzca ileri geri hareketini izledim.
Aklımdan “ne olabilir” imgeleri geçti. Evde olma ve battaniyelerin altına saklanma arzusu üzerimi yıkadı ve üzgün, kızgın ve korkmuş hissettim.
Çocukken, aşı zamanı geldiğinde doktorun ofisinde banyoda saklanırdım ya da çocuğumun dediği gibi, “aşı”. Ah. O zamanlar korku güçlüydü!
Bir yetişkin olarak, bazen aynı korkuyu görmezden gelmeye ve her şey yolundaymış gibi davranmaya mecbur hissediyorum. Ama bu oldukça doğal değil, çünkü gerçek şu ki, bazen hala korkuyorum.
Bir psikoterapist olarak aldığım eğitimde, çocukken yaptığımız gibi korkuyu hissedebilen iç çocukla ilişki kurmanın gücünü öğrendim.
Çocuksu korkularımızı yatıştırmaya ve doğrulamaya yardımcı olmak için gerçekten ihtiyacımız olan şefkatli, besleyici bir parçamız olduğunda, çoğumuz bu korkulara “iç problem çözücü” benliğimizden yanıt vermeyi varsayılan olarak kabul edebiliriz.
Bu yüzden bir gün, doktorun muayenehanesine yapılan korkunç bir yolculukta, onlardan uzaklaşmak yerine korkutucu duygulara dönmeye karar verdim.
Beklenenden daha iyi gitti.
Kendi içimdeki korkuyu hayatımdaki sevgili bir çocuktan gördüğüm gibi görmeye başladığımda, küçük biriyle yaptığımın tam tersi davrandığımı fark ettim.
Muhtemelen korkmuş bir çocuğu dinler, korktuğunun mantıklı olduğunu söyler, elini sıkar ve her zaman yanında olacağımı ona bildiririm.
Kendime korkmayı bırakmamı söylemek yerine, koruyucu, besleyici benliğimle korkmuş küçük çocuğum arasında içsel bir konuşma yaptım.
Ona her duyguyu hissetmenin sorun olmadığını ve korktuğu için onu suçlamadığımı söyledim. Ağlamasına, dişlerini sıkmasına, kollarını çaprazlamasına ve genel olarak her şey hakkında kendini kötü hissetmesine tam izin verdim.
Kendime zor duygular hissetmeme izin verirken, kendimi besleyen tarafımdan bakım ve koruma deneyimleme yeteneğimi açtım.
Bir tür öz saygı gibi hissettirdi.
Kendime yanıt vermenin bu yeni yolunu uygularken, randevularım tıp personeline ve dünyaya karşı benim gibi hissetmeye başladı ve daha çok randevu önüme ne getirirse getirsin, farklı parçalarım arasında bir işbirliği gibi hissetmeye başladı.
Bu yeni yaklaşım, duygusal aralığımı artırmama yardımcı oldu. hissettim yani Randevulardan sonra kendimle gurur duyuyorum – hatta bazen neşeli – çünkü geldiklerinde kendime sert duyguları hissettiriyordum.
Bu, ortaya çıktıklarında kendimin korkulu yanlarını terk etmektense yanımda kalmak demek.
Bedeni bir kap olarak görmek
Bir keresinde, beni ve sınıf arkadaşlarımı benim için işe yaramayan bir yaklaşımla motive etmeye çalışan iyimser bir eğitmenle bir kadın egzersiz kursuna katıldım.
Bize yeni ve zorlu bir hareket öğrettiği için, çok çalışırsak, taliplerimizden daha büyük ve daha pahalı elmas nişan yüzükleri ortaya çıkaran – ve şaka yapmıyorum – “güzel” bedenlerle ödüllendirileceğimizi önerdi. Düşündüğümde hala kıkırdıyorum.
Birkaç yıl sonra, farklı bir yaklaşımla başka bir öğretmen tarafından yönetilen bir grup egzersiz sınıfına gittim. Bizi, bu egzersizleri başarırsak, belirli sporları ustaca ve gerçek bir güçle oynayacak donanıma sahip olacağımızı söyleyerek cesaretlendirdi.
Bu ikinci yaklaşımı sevdim, çünkü başkalarının bedenlerimiz hakkındaki görüşlerine öncelik veren ilk eğitmenin dışarıdan yaklaşımına karşı kendi zevkime dayalı olarak bedenimle daha fazlasını yapmam için bana güç verdi ve ilham verdi.
Bir kız olarak büyürken ve şimdi bir kadın olarak dünyada ilerlerken, vücudumu düşünmem için “beklediğim” ince ve açık yolları öğrendim. Bu kendi makalesi olabilirken, tüm bu yardımcı olmayan sosyal mesajları tek bir cümleyle özetleyebilirim: “Başkalarının vücudunuzu nasıl gördüğünden endişe edin.”
Her zaman bedenlerimizin dış görünüşünden zevk alan ve onları kutlayan kadınların bir destekçisi olacağım, ancak bunun ruhuma baskıcı olmaktan çok nasıl özgürleştirici hissettirebileceğine dair kendi anlayışımı bulmam biraz zaman aldı.
Yeni teşhis edilmiş bir sağlık sorunuyla yaşamak, tüm bu konseptle hızlı ilerlememe gerçekten yardımcı oldu. Ableizm ve cinsiyetçilik, ilk egzersiz eğitmenine çok benzeyen eleştirel bir iç ses yaratmak için güçlerini birleştirebilir.
Kendime başkalarının beni MS ile bile arzu edilir olarak görüp görmeyeceklerini sorduğumda, bu sorunun kim olduğumun bakış açısına ne kadar odaklandığını fark etmeyi güçlendirici buluyorum. başkasının bakış açısı veya “dıştan içe” değerler sistemi.
Bu, başkalarının bizi fiziksel olarak nasıl gördüğüne bağlı olarak değerimizi belirlememiz gereken kültürel mesajla birlikte gider.
MS ile yaşarken vücudumla olan ilişkimi geri kazanırken, onu içten dışa doğru tanımlamaya başladım.
Vücudum için ben mi ve dünyayla olan ilişkim için. Arkadaşlarıma ve aileme sarılmak, gün doğumunu izlemek, hayatımdaki çocuklarla yerde oynamak, yemeklerin tadını çıkarmak, sıcak banyo yapmak ve benim için önemli olan her şey için.
Vücudumu sevdiğim şeyi yapmama izin veren bir kap olarak gördüğümde, kim olduğumu sonsuz ve sınırsız, gökyüzündeki tüm yıldızlar kadar güçlü ve çarpıcı hissediyor.
Buradan, kendimi nasıl layıktan daha az bir şey olarak görebilirim?
Fiziksel sınırlamalarla yaşamak, bedenim doğada yürüyüşe çıkmak için hazır değilken bir bitkinin veya çiçek demetinin canlılığının tadını çıkarmak veya arkadaşlarla mesajlaşmak gibi, tam olarak istediğimi yapma yeteneğim olmadığında yaratıcı olmak anlamına gelir. Şahsen takılmak için kendimi yeterince iyi hissetmediğimde.
Bugün amacım, sevdiğim şeyleri yapmak ve çevremdeki dünyadan zevk almakla o kadar meşgul olmak ki başkaları tarafından nasıl yargılandığım konusunda endişelenmeyi unutuyorum. Devam eden bir süreç ama bu yaklaşım bana büyük bir özgürlük getirdi.
Alt çizgi
Kronik bir hastalıkla yaşasanız da yaşamasanız da, bir vücutta yaşamak karmaşık bir deneyimdir.
Bizi kendimize ve bedenlerimize güvenmemeye, gerçek duygularımızı bastırmaya ve bize neşe ve doyum veren şeylerden çok başkalarının bedenlerimiz hakkında ne düşündüğüne odaklanmaya sevk eden faydasız fikirlere bağlanmak kolaydır.
Vücudunuzla olan ilişkiniz size aittir ve muhtemelen hayatınızın geri kalanında gelişecektir. Onunla nasıl ilişki kuracağınızı siz seçersiniz ve kişiliğinize, ihtiyaçlarınıza ve tatmin duygunuza bağlı olarak doğru hissettiren şeyi yapmanız için sizi tamamen destekliyorum.
Senin için dileğim, anları – hatta bir ömür boyu yaşaman! – sahip olduğunuz bedene inanmak, beslemek ve zevk almak. Biri sana söylediği için değil, senin olduğu ve arkadaşlığına layık olduğu için.
Lauren Selfridge, California’da bulunan lisanslı bir evlilik ve aile terapistidir ve kronik hastalıklarla yaşayan insanlarla ve çiftlerle çevrimiçi olarak çalışmaktadır. Kronik hastalıklarla ve sağlık sorunlarıyla dolu yürekli yaşama odaklanan röportaj podcast’i “Bu Sipariş Ettiğim Değil” sunuculuğunu yaptı. Lauren, 5 yıldan fazla bir süredir tekrarlayan ve düzelen multipl skleroz ile yaşadı ve yol boyunca neşeli ve zorlu anlardan payını aldı. Lauren’ın çalışması hakkında web sitesinde daha fazla bilgi edinebilir veya onu takip et ve onun dijital ses dosyası Instagram’da.