James Snell bir yazar ve araştırmacıdır. Spectator World, Foreign Policy ve diğer mecralar için yazmıştır..
İngiliz kuvvetleri Ukrayna’da meşgul değil. Ülkenin Ukrayna güçlerini silahlandırmaya ve eğitmeye katkısı da en büyük değil. Ve İngiliz yardımı, Ukrayna’nın ekonomisini komşularının sağladığı gibi ayakta tutmuyor.
Ancak tüm bunlara rağmen, Birleşik Krallık savaşın propagandasında hem Ukrayna hem de Rusya tarafında çok büyük bir rol oynuyor.
Ukrayna Savunma Bakanlığı geçtiğimiz günlerde bir müzik video takdir İngiltere’nin yardımından. Bu arada, Rus devlet televizyonunda, sunucular tam olarak nasıl yapacaklarını planladıkları için İngiliz uzlaşmazlığı ve entrikalarından şikayet ediyorlar. İngiltere’yi nükleer savaş başlıklarıyla yok etmek ve Dışişleri Bakanı Liz Truss’un olup olmayacağı hakkında spekülasyon yapın. cehenneme gönderildi Rus Ortodoksluğu patriğini onaylamak için.
Her durumda, bu abartıdır. İngiltere, Ukrayna’nın en büyük müttefiki değil, Rusya’nın da en derin, en kararlı düşmanı değil. Ve tüm bu savaş retoriğinin ortasında – bazen İngiltere hükümetinin kendisinden muzaffer bir şekilde ortaya çıkıyor – İngiliz ordusunun krallığı savunma işini yapma kapasitesi genellikle varsayılıyor. Ama öyle mi olmalı?
Rusya’nın Ukrayna’daki askeri başarısızlığının derinlikleri beklenmedikti. Michael Kofman ve Rob Lee gibi Rus ordusunun bilginleri, belgelenmiş Moskova’nın savaşların nasıl yapıldığına dair kendi kusurlu varsayımlarıyla ilgili Rus askeri başarısızlıkları.
Bununla birlikte, bu inançlar ve gerçekler arasındaki uçurumda ötmekten ziyade, bariz bir olasılık dikkate alınmalıdır: zengin dünyanın silahlı kuvvetleri ve NATO bölgesi benzer hatalar yapıyor ya da yapabilirdi.
Batılı askeri yeteneklerin son testleri, rahat bir okuma yapmıyor. Teröre karşı savaş dönemi, Batılı orduların yenilmezliğini kanıtlamadı.
ABD, Afganistan’da stratejik açıdan uzun süre mağlup oldu ve Ağustos 2021’in aşağılayıcı çöküşüyle sonuçlandı. Stratejik özerkliğe değer veren ve son yirmi yılda Afrika’nın Sahel bölgesinde birkaç askeri misyon başlatan bir NATO ülkesi olan Fransa, atıldı. Oradaki cunta tarafından Mali’den çıkarıldı ve bölgenin çoğunda ABD tarafından değiştirildi ve Afrikalı diktatörler giderek daha acımasız ve daha istekli Rus paralı askerlerine yöneliyor.
İngiltere, Fransa’nın bağımsız eylemi için bile askeri kapasiteden yoksundur.
Simon Akam’ın yakın tarihli bir kitabı, kültür, liderlik ve finansman konusunda eksik olan bir İngiliz Ordusunu tasvir ediyor. Kronik olarak ne için olduğundan emin olmayan bir ordu. Akam’ın belgelediği gibi, İngiltere’nin silahlı kuvvetleri Irak ve Afganistan’da dövüldü ve on yıldan fazla bir süredir kesinti ve bozulma ile karşı karşıya kaldı.
Bazen “dünyanın en iyi küçük ordusu” olarak kavramsallaştırılan bir kuvvet, pratikte basitçe Amerikan silahlı kuvvetlerinin küçük bir yardımcısı olarak hizmet eder. Örneğin, İngiliz kuvvetlerinin İslam Devleti ile savaştığı son büyük çarpışma sırasında, bir aşamada İngiltere, üç yedekte olmak üzere yalnızca altı aktif Typhoon savaş uçağına katkıda bulundu.
Birleşik Krallık’ta ordu, politikacıların diğer devlet kurumlarındaki çatlakları kapatmak için bağımlı oldukları yapışkan bir sıvadır. Askerler aşı kampanyaları planlar ve uygularlar, sürücülerin sıkıntısı olduğunda ağır kamyonları kullanırlar ve 2004 tarihli Sivil Acil Durumlar Yasası’nın koruması altında sık sık gıcırdayan polis kuvvetleri rollerini üstlenirler.
Geçen hafta, Boris Johnson isteksizce kabul etti savunma harcamalarını artırmak 2022’ye kadar GSYİH’nın yüzde 2’sine – NATO’nun asgari sınırına – düşeceği tahmin edilen on yılın sonunda. Johnson, kendisine söylenmesine rağmen bir süre dayanmıştı. halka açık Savunma bakanı tarafından ülkenin silahlı kuvvetlerinin “duman ve aynalar, içi boş oluşumlar ve fantezi verimliliği tasarrufları diyeti” üzerinde var olduğunu söyledi.
Nominal olarak, İngiliz silahlı kuvvetleri tarafından istihdam edilen toplam personel 190.000’i aşıyor. Ama bu brüt bir rakam – ve brüt bir abartı. İngiliz ordusu aslında 72.500’e düşürüldü Savunma analisti Jonathon Kitson’ın 2025 yılına kadar birliklere benzettiği kapasite kalabalık orta büyüklükte bir futbol stadyumunda – ve umutsuzca topçu eksikliği olan bir stadyumda.
Üçüncü taraf istatistiklerine göre, Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü’nün 2022 Askeri Dengesinden elde edilenler gibi, İngiltere’nin savunma bütçesi hala üçüncü en büyük dünyada. Ancak, geçen Aralık ayındaki de dahil olmak üzere, askeri tedarikle ilgili çok sayıda meclis soruşturmasının gösterdiği gibi, israf ve etkisiz harcama.
Bu bir sayı oyunu ve Avrupa genelinde ülkeler savunma harcamalarını artırıyor. Toplam 11 NATO üyesi, 2014’te sadece üç olan GSYİH’lerinin yüzde 2’sinden fazlasını 2021’de savunmaya harcadı.
Örneğin Almanya, Şubat ayında, ekonomik olarak özgürlükçü Maliye Bakanı Christian Lindner’ın 100 milyar Euro’luk yeni borç konusunda endişelenenleri cezalandırmasıyla, harcamalarında büyük bir artış olduğunu duyurdu. Bunun Alman özgürlüğüne yapılan bir yatırım olduğunu söyledi.
İngiltere’de böyle şeyler söylenmez.
Bu doğrultuda, İsveç ve Finlandiya artık resmen NATO’ya katılmaya davet edildikleri için, yalnızca Rus emperyalizminin doğasını değil – onları buna mecbur bırakan – ayrıca daha önce neden kendilerini güvende hissettiklerini de incelemeye değer.
Tarafsızlık, güçlü silahlar ve büyük sayılar gerektirir. Fin ordusu yedek gücünü yaklaşık 900.000 olarak hesaplıyor ve bir istila durumunda yetişkin nüfusunun önemli bir bölümünün hızlı bir şekilde silahlandırılması ve seferber edilmesi için planları var.
Rus stratejistler, ülkenin Ukrayna’daki yıpratma savaşının doğasından yakınırken, bunu aynı zamanda sayılar prizmasından da yapıyorlar.
GRU iç güvenlik servislerinden emekli bir subay ve 2014’ten itibaren Donetsk ve Luhansk’ta Rus ve müttefik kuvvetlerinin komutanı olan Igor Girkin, diğer adıyla Strelkov, Rusya’nın bu savaşın “özel bir askeri operasyon” olduğu konusundaki ısrarından pişmanlık duyuyor. Bu bir “savaş” olmadığı için Rusya, barış zamanında bir orduyla savaştı. Sadece kitle seferberliği, Girkin hıçkırıklar, Ukraynalıların bir milyon adamı sahaya koyma becerisine denk gelebilir.
Benzer bir nokta, eski bir albay olan Mikhail Khodarenok tarafından “haydut gitti“Mayıs ayında bir devlet televizyonu talk show’unda. Mobilizasyon önemlidir – bu bir sayı oyunudur.
Ama Britanya’nın ordusu küçük ve küçülüyor; donanması pahalıdır ama geniş değildir. Ana adaları savunmak ve aynı zamanda Avustralya ve ABD ile AUKUS ittifakını güçlendirmek için Hint-Pasifik’te operasyonlar yürütmek için ikiden fazla uçak gemisi, altı muhrip, 12 fırkateyn, dokuz denizaltı ve Horatio Nelson’ın korunmuş HMS Zaferi gerekebilir.
İngiltere, askeri önemine ilişkin Rus ve Ukrayna imajlarını eşleştirmek isteseydi, savunma harcamalarını büyük ölçüde artırırdı. Ayrıca, taktiksel olarak yenildiği teröre karşı savaş çatışmaları için daha az planlamaya başlayacak ve bunun yerine, Ukrayna ve Rusya’nın şu anda savaştığı savaş türüne odaklanacaktır. Topçuların önemli olduğu, sayıların önemli olduğu ve yetişkin nüfusun büyük bir bölümünün hizmet etmesi gerekebileceği bir savaş.
Kaynak : https://www.politico.eu/article/uk-defense-peacock-parade-army/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication