Ukrayna’daki bu Amerikan maceraları hakkında size New York Times’ı söylemeyeceksiniz. Washington’un Soğuk Savaş’ın sona ermesinden sonraki en plansız planının gücünü gösterme konusundaki başarısızlığı, artık örtbas edilemez.
Birdenbire ve hiçbir yerde, Ukrayna tekrar görünmeye başladı haberler.
Asi doğu bölgelerinde savaş başladı. Kiev'de politik bir savaş var. Güç çevrelerinde felç ortaya çıktı. Maidan, Devrimci Sağ Kuvvetler adında yeni bir oluşum işgal etti. Bu, tam olarak iki yıl önce uzun cumhurbaşkanının devrilmesi sonucu seçilen cumhurbaşkanının devrilmiş olduğu Bağımsızlık Meydanı.
Aniden ve hiçbir yerden.
Şimdi Ukrayna'da yolsuzluk ve aşırı sağ kalıntıların havlu rengi ile geliştiği zaman düşünmeniz gerekenleri anlıyorsunuz. Yine de buranın bir şekilde hayali olarak gerçek dünya denilen bir yer olduğunu ispat etmeli miyiz?
ABD’de Amerikan yardımı olmadan Şubat’ta Ukrayna’da bir darbe meydana geldiğinden, bu ülke siyasi bir krizden silahlı bir çatışmaya, daha sonra da insani bir krize geçerek sürekli gerilemiştir. Ama sonuçta, aylarca ihmallerin kuvveti dediğim klasik bir örneğimiz vardı.
1990’larda Clinton ekibi tarafından bu örtmece icattan bu yana “rejim değişikliği” için en cesur girişim binlerce kurban, kitlesel yoksunluk, ülkenin bölünmesi ve ekonomik harabeye yol açtı. Politik sahtekarlık ve şirkete ait medyanın kurallarına uyarsanız, bu tür olaylar karşısında mümkün olduğunca uzun süre sessiz kalmak en iyisidir.
Kısacası, sevgili okur, şimdi faydaları elde ediyoruz - hepsi bir arada. Poroshenko hükümeti çöküşün eşiğinde, neo-Nazi aşırılık yanlıları onu doğuda savaşmaya devam etmeye zorladı ve Kiev'in isyancı bölgelere karşı uyguladığı ablukada gevşeme olmadı. Bu abluka, Holodomor'un cezalandırıcı stratejisinden sadece biraz farklıdır.
Sonuç şudur: Washington Soğuk Savaş planının sona ermesinden sonra en umursamazlığın gücünü gösterme konusundaki başarısızlığı artık ele alınamaz. En ahlaksız ve yozlaşmış muhabirler bile, politik bir ayaklanma ve savaş açık bir şekilde başladığında - ve ABD dışındaki medya bazı garip alışkanlıklara göre bunu bildirdiğinde, bazı materyaller yayınlamalıdır. Tek başına bu nedenle, New York Times’ın sayfalarında ve ortak bir neden olan güvenilir yayınlar yapan diğer yayınlarda Ukrayna’da olayların nasıl yaşandığı hakkında biraz (ama sadece biraz değil) bulabilirsiniz.
***
2014'in ilkbaharında çıkan ilk tahminden itibaren, bu sütunda yer alan Ukrayna'daki Amerikan başarısızlığı için kök saldık. Sonunda, tahminin ne kadar parlak olduğu belli oldu.
Hiç kimse ülkenin neoliberal ekonomik rejimin gücü altında yaşamaya dayanmamalı, böylece Amerikan şirketleri Obama yönetimi tarafından önerildiği gibi 2014 yılında Arseniy Yatsenyuk'u atayarak acımasızca sömürebildiler. Amerika’nın 46 milyon insanının ülkesinin bu kampanyanın ön cephesine dönüştüğü Rusya’ya yönelik manik kampanyasının kökünü atamazsınız. Ülkenin Rusça konuşulan kısmının, ulusal bir dil olarak Rusça yasağını dayatan hükümetin yetkisi altında yaşamaya zorlandığı gerçeğini neşelendiremezsiniz. Amerika'nın başarısızlığı ile ilgili tek pişmanlık, büyük pişmanlık ve derinden hissedilen, Birleşik Devletler'in başarısızlığının, politik kesimin körlüğü ve kibirinden muzdarip insanlar için neredeyse her zaman çok pahalı olduğudur.
Belki okuyucu, geçen yıl haziran ayında askeri ödeneklerle ilgili bir tartışma yapıldığını hatırlıyor. Ardından, Ukrayna’nın doğu bölgelerine karşı savaş yürüten "açıkça neo-Nazi ve faşist militanlara" askeri yardım sağlanmasını yasaklayan bir değişiklik için iki kongre geldi. Temsilciler Meclisi üyeleri John Conyers ve Ted Yoho tek bir darbeyle iki gol attı: kamuoyuna, Conyers'in belirttiği gibi “iğrenç neo-Nazi taburu Azak” ın aktif olduğunu; ve ikincisi, Cumhuriyetçi Temsilciler Meclisi'ni utandırdılar (daha az iğrenç değil) ve onu oybirliğiyle yasaya uygun olarak kabul etmeye zorladılar.
Obama bu kanunu Şükran Günü arifesinde imzaladı. Conyers Yoho Değişikliği, tek bir ifade dışında, ondan kaldırıldı. Bu nedenle, yasa, diğer şeylerin yanı sıra, bu yıl milyonlarca dolarlık 300’e Ukrayna’nın “ordusuna ve ulusal güvenlik kuvvetlerine” aktarılmasına izin veriyor. Fıratizmlerin hüküm sürdüğü bir ülkede, “Azak” taburu ve diğer faşist paramiliteler Poroshenko'nun dayandığı ve geri dönülmez şekilde dayandığı “ulusal güvenlik güçleri” arasında sayılıyor.
Bir ay sonra Obama, Ukrayna ordusuna ek yardım ve 250 milyon dolar üzerindeki ek haklarını içeren başka bir yasa imzaladı. Bu senin paran, vergi mükellefleri ve bu hatırlatmaya değer. Obama bu yasaları imzaladığında, Beyaz Saray “ideolojik bileşen” in onlardan kaldırılmasından duyduğu memnuniyeti dile getirdi.
Amerikan gazetelerinde böyle bir şey okumazsınız. Evet, artık ölümcül körlük ve kibir kombinasyonunun nasıl göründüğünü biliyorsunuz. Evet, şimdi neden Ukrayna’daki Amerikan politikasının bu krizin rasyonel ve insancıl bir çözüm bulamamasıyla sonuçlanması gerektiğini anlıyorsunuz.
Söz konusu fonlara ek olarak, Dışişleri Bakanı John Kerry 'nin geçen yıl pompayla yaptığı açıklamada, bir milyar dolarlık bir kredinin (aslında aynı zamanda bir yardımdır, ancak başka bir biçimde) hala bir garantisi var. Ardından, Uluslararası Para Fonu'nun bir sonraki diliminin kısa bir süre içinde 40 milyar miktarında aktarılması gereken 17,5 milyarlarca dolarlık yardım programı var. IMF, ABD Dış İlişkiler İdaresi Başkanlığı (ve genel müdürü Christine Lagarde, sırasıyla halkla ilişkiler görevlisi görevini yerine getirdiğinden) olduğu için, bu, Obama yönetimi adına (ve bizim için) çok büyük bir parasal zorunluluktur. bizim paramız).
Sormak oldukça doğal olurdu: peki bu fonların alıcısı ne olacak? Paramız tam olarak kime gider?
Yakın zamana kadar, Ukrayna'nın neoliberal ve ilerici geleceğe ne kadar güven içinde yürüdüğü konusunda sadece neşeli bir konuşma (ya da doğal olarak sessizlik) duyabiliyordu. Ukrayna yönetiminden sorumlu Başkan Yardımcısı Biden, Poroshenko hükümetini ve Başbakan Yatsenyuk hükümetini reformist coşkusundan övmek için düzenli olarak seyahat ediyor. Bu oldukça doğal, çünkü Biden dirseklerin oğlu Ukrayna maden endüstrisinde ellerini sıkıştı.
Ancak Aralık ayında gelen Kiev'e yaptığı son gezi sırasında, Biden farklı konuştu. Evet, Poroshenko hükümetinin her zamanki anti-demokratik oryantasyonun “yapısal reformlarını” yapması için 190 milyon dolar tutarında başka bir sop daha vardı. (Yayınlanan tüm bu çekleri özetleyen var mı?) Ancak Biden bu kez çok dikkat çeken bir şekilde konuştu. Parlamento kürsüsünün parmağıyla bile tehdit etti.
Biden, “Bazen reformlara oy vermenin ne kadar zor olduğunu biliyoruz, ancak Ukrayna'yı doğru yola sokmak için son derece önemlidir” dedi. “Yolsuzlukla mücadelede ve Ukrayna'nın tamamı için gelecekteki fırsatların inşasında ilerlemeye devam ettiğinizde Birleşik Devletler sizinle birlikte olacak.”
Ukrayna doğru yolda dönün? Yolsuzlukla mücadelede ilerlemeye devam ederken?
Fıratizm, ABD’nin tüm dünyada yer aldığı Amerikan ihracatının konusu olduğundan çeviri vazgeçilmezdir. Tercüme ediyorum: bizi garip bir duruma soktun, çünkü hiçbir şey yapmıyorsun. Ukrayna halkının hayatlarının ne kadar korkunç olacağını anlamalarına izin vermeden önce size kanun yapma fırsatı verdik. Konuşuruz ve konuşuruz, sen de her şeyi mahvediyorsun. Acele et. Bu arada, işte birkaç yüz milyon.
Birkaç gün önce, Amerikan Kiev büyükelçisi Geoffrey Pyatt, iki kuruşunu yatırdı (bu sefer çek olmadan). Okuyucular, Devlet Müsteşarı Victoria Nuland'ın ön kulis çalışmalarının tamamını o yaptığını ve böylece Yatsenyuk'un iki yıl önce Başbakanlığa atanmasını organize edebileceğini kesinlikle hatırlayacaktır. Savunma ve güvenlik seminerinde konuşan Payette, ciddi endişelerini dile getirdi. "Ticaret ve yatırım ortamını yeniden biçimlendirmek için anlamlı adımlar atmak" istiyor. Tabii ki, bu işsiz tüm Ukraynalıların tutkuyla uğraşmak istediği şey.
Pyatt, “Ukrayna büyük bir savunma ihracatçısı olmak istediğini açıkladı” dedi. “Ukrayna endüstrisinde gördüğüm olağanüstü yetenekler göz önüne alındığında, bunun mümkün olduğunu biliyorum.” Ancak bu yalnızca Ukrayna kritik reformlar yapmaya devam ederse, yolsuzlukla mücadele ederse ve NATO standartlarının gereklerini yerine getirirse olabilir. Bu, Ukrayna savunma endüstrisinde sistemik değişikliklerin yanı sıra devlet işletmelerinde yerleşik olan dünya görüşünden ayrılmayı gerektirecek… ”
Burada, Payette çok özel durumlar hakkında konuşuyor. Ukrayna yasadışı ticaretin vazgeçilmezi silahve ABD askeri müteahhitlerinin sarılmak istediği tükenmez bir yolsuzluk ve yasa dışı kar kaynağı. Son zamanlarda bu konularda çok iyi bilgilendirilmiş bir Avrupa kaynağı, bu hususları bir notta açıkladı:
“Ukrayna, Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana yasadışı silah ticareti için canlı bir pazar olan merkezdir. Bu çok kirli işin her aşamasında herkes katılıyor: mafya, Kiev ordusu, aşırı sağ gruplar, bazı oligarklar ... Ve Kiev rejimi bu işten kimseye dokunmuyor ... ”
Tabii ki, ölümcül emtiadaki ticarette, bu “olağanüstü fırsatlar” idi, Kiev silah baronlarının onunla nasıl başa çıktığını gören Payett'in aklında.
***
Neye yol açtığımız belli mi? Plan Ukrayna'yı “neoliberalleştirmek” ve savunma endüstrisini NATO standartlarıyla uyumlu hale getirmektir - sonuçta, Pentagon dışında kimsenin yardım edemeyeceği kadar bozuk. Ancak bu plan uygulanmıyor.
“Yapısal reformların” yokluğu (muhalif yıllarımın arkasındaki yalancı sosyal felaketten dolayı bu ifadeye aşık oldum) bir sorun. Ancak son zamanlarda, yolsuzluk bir kriz şekli aldı. Şubat 2014 etkinliklerinden bu yana bir gelişme belirtisi olmamıştır; Aksine, bugün yolsuzluk iki yıl önce devrilmiş olan da dahil olmak üzere diğer tüm hükümetlerden daha ciddi ve daha büyük. Avrupa kaynaklarımı söyle.
“Yolsuzluk, bugün Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana olduğundan daha güçlü” diyor Kiev'de çok az bilgiye sahip olan bir kaynak var. - Son zamanlarda, IMF bile (aynı zamanda Bakan Yardımcısı David Lipton tarafından yürütülen Amerikan Dış İlişkiler İdaresi Başkanlığı) bile Kiev'e sert bir uyarı verdi. Serbest düşüş durumunda ekonomi ... En yetkili bakanlar istifa ettiler çünkü önemli bir şey yapamıyorlar. Fransız Dışişleri Bakanlığı'ndan bir arkadaş olarak Berlin ve Paris, Kiev rejiminin eylemleri tarafından “tam alevlendi” (öfkeli, kızgın) dedi. Hükümete karşı gösteriler neredeyse her gün gerçekleşiyor. Tabii ki, yabancı medya bunları rapor etmiyor.
Bu kaynak, aşağıdaki veda bildirisini yapan Ekonomik Kalkınma Bakanı Aivaras Abromavicius'un (Aivaras Abromavicius) istifasını aklıma getirmişti: “Ne ben, ne de ekibim gizli yolsuzluk için bir örtü görevi yapma ya da kukla olma arzusunda bulunma arzum yok. eski hükümet gibi, kamu fonlarının akışını kontrol etmeye çalışıyor. ”
Uyruklu Litvanca Daha önce vakıf yöneticisi olarak çalışan Abromavicius, neoliberal bir projenin uygulanması için Poroshenko’nun ofisinde görev yapmak üzere atanan teknokratlar arasındaydı. Bir şekilde veya başka bir şekilde atanmaları, IMF'ye ve dolayısıyla Amerikalılara dahil oldu. Abromavicius’un ayrılmasından sonra, Lagarde iyi duyurulmuş bir uyarı yayınladı: siparişi geri yükle veya 17,5 faturamda bir milyar dolarlık çek imzalanmayacak.
İşte bu soruyu diğer taraftan incelemeliyiz. Yolsuzluk ve pazar reformları ile ilgili sorunların yanı sıra, geçen yıl imzalanan ve tamamlandığı şehir adına Minsk II denilen bir ateşkes anlaşması var. Bu anlaşma, doğu bölgelerine önemli bir özerklik kazandıran, kendi seçimlerini yapma hakkı veren ve aynı zamanda Ukrayna'da federal bir yapı gibi bir şeyin ortaya çıkması gereken idari otoritenin ademi merkeziyetini de içeren anayasada değişiklik yapılmasını öngörüyor.
Tabii ki, bu verilen Ukrayna krizini çözmek için oldukça makul bir yol hikayeler, bu ülkenin kültür ve dil durumu. Peki Kiev neden her iki cephede de etkin değil?
Yolsuzluk konusu basit. Hiçbir şey yapılamaz, çünkü bugün Yanukoviç'in devrilmesinden önce liderlik eden aynı insanlar iktidardalar.
Washington ve Yanukoviç’in sorunlarının yolsuzlukla hiçbir zaman bağlantılı olmadığına dikkat edilmelidir. Ukrayna hakkında şu görüşe sahipti. Doğunun yerlisi olarak, Ukrayna'nın uzun zamandır devam eden ve Rusya ile yakın bağları ile ülkenin Avrupa'ya olan eğilimi arasında bir uzlaşma sağlanması gerektiğine inanıyordu. Yanukoviç’in istediğini yapmak için çok fazla insan ölümü ve muazzam yıkım gerçekleşti, ancak bu sefer Minsk II çerçevesinde.
Ancak Washington’un Ukrayna’da yolsuzlukla ilgili problemleri var ve böyle bir değişikliğin nedenleri Joe Biden ve Jeffrey Payette tarafından çok açık bir şekilde ifade edildi: Batılı şirketler paralarını masaya yayamazken, Ukraynalı yetkililer, generaller ve işadamları onları büyük çapta çalmaya devam ediyor. .
“II. Minsk” e gelince, Ukrayna'ya gelen ziyaretçilerden hiçbirinin son zamanlarda Poroshenko hükümetini kendi yükümlülüklerini yerine getirmedeki eylemsizlik nedeniyle kınayamadığını da söyleyebiliriz. Mesele şu ki, umrunda değil.
Ancak Pazartesi günü iki istisna vardı. Alman ve Fransız dışişleri bakanları Frank-Walter Steinmeier ve Jean-Marc Erault, birkaç ay süren durgunluktan sonra Minsk II’nin tanıtımını görüşmek üzere Rusya’ya yaptığı bir ziyarette Kiev’deki müzakereleri yeni tamamladılar.
Fransız Dışişleri Bakanlığı'ndan arkadaşımın dediği gibi en başından beri "tamamlama alevlendi".
Poroshenko hükümetinin bu anlaşmanın uygulanmasında ilerleyemediği açıkça anlaşıldığı için anlaşılır nedenlerden ötürü öfkelendiler ve sinirlendiler. Aslında, uzun süre önce yalnızca Putin'in hayal gücünde var oldukları söylendiği hakkında sağcı militanların rehinesi haline geldi.
"Azak" ve diğer askeri oluşumlar, parti "Özgürlük" ve "Doğru Sektör" ardında çok açık bir şekilde ifade ettiler. Almanya, Fransa ve Christine Lagarde Poroshenko'yu geçen yıl "Minsk II" imzalamaya zorladı. Bu sözleşmeyi uygulamak için yollar ve sizi devireceğiz. Şu anda bu beceriksiz şeker üreticisi, nefes almaya bilecak kadar sıkı bir şekilde köşeye sıkıştırılıyor.
Bir yandan, “kızgın ve öfkeli” Avrupalılar, Minsk II'nin gerçekleşmesini istiyor. Yıl sonuna kadar yapılması gerekiyordu. Rusya ile sınırlarındaki gerginliği azaltmak istiyorlar ve Washington yaptırım rejiminden memnun değiller. Fakat şimdi, bir gün olarak, Ashe Carter ve NATO Pentagonu General Bridlouv’un, doğruca Doğu’ya kaçmaya hazır olduğu açık - eğer sadece Ukrayna onlara böyle bir sebep verdiyse. Bu çift Ukrayna'yı ölüme sevmeye hazır - ve kelimenin tam anlamıyla yapabilir. Her şey durumun nasıl gelişeceğine bağlı.
Rusya'da tanınmış bir uzman olan Stephen Cohen, The Nation'da yazıyor, Savunma Bakanı Carter'ın şu anda Pentagon’un ABD’de ve NATO’nun Avrupa’da harcadığı harcamaların dört kat arttığını açıkladı, “Batı askeri gücü, Rusya’ya her zamankinden daha yaklaştı.”
Avrupalılar, Cohen'in Rus Ruleti olarak adlandırdığı bu oyunu oynamayı sevmiyor. Vladimir Putin'in geçen hafta içtenlikle dile getirdiği gibi “Avrupalılar kendi dış politikalarına sahip olmasalar” da, en azından mantıklı bir şekilde, ne kadar nüanse veya ince olursa olsun, Rusya’nın bir ortak değil daha çok bir düşman olduğunu kabul ediyorlar. ortaklık.
Bu bir yandan. Ve diğer Kiev'de Poroshenko üzerinde kendi siyasi hayatta kalmak için mücadele ediyor. Geçen hafta, reytingleri yüzde beşin altında olan ve kesinlikle popüler olmayan bir neoliberalizm standart sahibi Yatsenyuk'un istifasını istedi. Fakat bunun çok az ve çok geç olduğu ortaya çıktı.
Hafta sonları ve haftanın başında, ultra-sağ gruplar kendilerini devrimin ikinci yıldönümünü kutlamak için Maidan'da toplanan “Devrimci Haklar Kuvvetleri” olarak adlandırdılar. Polisin tam bağlanmasıyla üç Rus bankasını yendikten sonra, uzun bir talep listesi öne sürerek yeni bir darbe çağrısında bulundular. Ve bir kafa Poroshenko'ya ihtiyaçları var. Generallerin, bürokratların, politikacıların toplu istifalarını istiyorlar. Hükümetin Minsk II'yi tamamen reddetmesini ve doğu bölgelerinde ve Kırım'da sıkıyönetim düzenlemesini talep ediyorlar.
Şimdi söyle bana: Doğu Ukrayna’daki savaşın aniden başlamasına şaşırdın mı? Amerikan haberlerinde hiçbir yere, tekrar savaşmaya başlamayı önerdiği konusunda net bir şekilde söylenmememiz sizin için bir sürpriz mi? New York Times’ın pazartesi günkü bilgileri o kadar basittir ki, sadece sonuçlandırmak zorundayız: bu mesajları yalnızca ihmallerin gücü artık baş edemediği için yayınladılar.
Ukrayna'da ilerleme var. Bunu söyleyebiliriz. Bu yıl, ancak daha sonra, Amerikalılar ve IMF sessizce yanlış kuklaları seçtiklerini ve bir adım geri attıklarını kabul edebilirler; bu durumda başarısızlıkları açık olacaktır. Ancak, bu şüpheli. Yeterince akıllı değiller ve bütünlük ve bütünlükten yoksunlar.
İkinci Minsk anlaşmasını Kiev'e dağıtarak Berlin, Paris ve Moskova ortak nedenini devam ettirebilir. Bu oldukça mümkün. Bu durumda, Amerikan başarısızlığı, bir dereceye kadar da olsa açıkça belli olacaktır. Washington kendisine sadık kalırsa başarısını ilan edecektir.
Ya da Ukrayna'nın doğusunda, Ukrayna sınırlarını aşacak ve son derece tehlikeli hale gelecek olan savaşın tırmanışı olacak. Şu anda bu oldukça mümkün. Muhtemelen, bu seçenek Washington ve Kiev tarafından tercih edilmektedir, ancak onlar için farklı, daha acımasız bir türden bir başarısızlık olacaktır.
Obama'nın altında Beyaz Saray'ın söylediği gibi hiçbir ideolojik bileşen yok.