“İsteğin” “özgürlüğe” indirgenemezliği ve hatta bu yakın kavramların gizli düşmanlığı bile dili hisseden herkes için açıktır.
Öyleyse, Batı’daki halkımızdan Rus yaşam yapısında bu kadar memnun olmayan şey nedir? Sonuçta, bu uygun değil aslında. Ve çok derin bir şey, radikal uygun değil. Ne kireç ister, ama ... gitmez ve gitmez! Ne, sormak Evet, bu Rus cihazına Batı standardına uymuyor. Burada patlamana rağmen, uymuyor! Bu, Batı değerlerinin ortodoks taşıyıcıları için hakarettir ve kısmen tehlikelidir. Diğer bir deyişle, burada yaşamalarının sadece tehlikeli ve tehlikeli bir şey değil, aynı zamanda küresel, tabiri caizse ölçeklenmeleri de sakıncalıdır. Ve bu soru, uzun zamandır görünüşte kültürel görünen "aygıtlar" arasındaki farkla ilgili olarak şimdi ordunun kategorisine giriyor. Batı yanlısı ortodoks tarikatının hangi ifadelerinde, aynı “büyük harfli azınlık” ifadesinde, “saygın çoğunluk” ile ilgili ifadelerinde, kabul edilebilir sınırın ötesine geçip bakılmadığının ne kadar olduğunu anlamak yeterli. Her toplumda geçerlidir!
Ancak bu - ifadeler hakkında - ayrı bir konudur. Ve şimdi sorunun esaslarına döneceğiz.
Yazarlarımızdan hangisi tüm dünyaya en çok hayran ve hayrandı? Bu arada, bu dünya değerlendirmesinin bizim için çok önemli olması gerektiğini düşünmüyorum. Ve yine de. Devam etmeden önce bu soruyu cevaplayalım. Özellikle bu cevap herkese açıktır. Diğer büyük yazarlarımızdan, genel olarak dünyadan ve özellikle Batı dünyasından çok daha fazlası, Fyodor Mikhailovich Dostoyevski'ye hayran ve hayran kaldı. Yirminci yüzyılın Batı edebiyatı üzerinde en büyük etkiye sahip olan Dostoyevski idi. Ve sadece literatürde değil. Örneğin felsefe, kültür ve hatta bilim - psikoloji üzerine. Şüphesiz bu gerçeği ortaya koyduktan sonra, daha ileri gideceğiz. Bizim büyük yazarlarımızdan hangisi fanatik olarak batılılaştırılmış “büyük harfli azınlık” ile Rusya arasındaki çatışmayı en fazla açıklık, derinlik, açıklık ve derinlik ile açıkladı? Dostoyevski.
Ve nihayet, o zaman Batı’yı en sert, en makul şekilde kim lanetledi? O zamanlar klasik burjuva Batı'yı vurguluyorum. Mevcut postmodern iğrenç özelliklerden yoksundu. Dostoyevski. Sapık özelliklerin ortaya çıkmasının kaçınılmazlığını öngören oydu. Ve Batı’yı da diğerleri gibi lanetledi.
Bütün bunlar hem Sovyet öncesi liberaller hem de Sovyet yetkililer tarafından mükemmel bir şekilde anlaşıldı. Bu nedenle hangi yazarın coşkulu bir nezaket ile aittir. Özellikle yazar, bir zamanlar değil, bu arada, devrimcilerimizin kurbanlık devrimcilerini lanetlemiş olduğundan, açıkça emperyal bir pozisyon aldı, istilacı "vasiler" ile arkadaş oldu ve Sovyet otoriteleri tepkilendiriciler olarak adlandırdı.
Dostoyevski'nin çalışmalarını Batılıcı-liberal bir şekilde yorumlamak, modern fanatik Batılımızın kalbine uygun olan Dostoyevski'nin bir görüntüsünü oluşturmak için - her türlü edebi, kültürel ve ideolojik bilinci tükürmekle yetinerek kendini sınırlamaya sokabilirsin. Bu arada, Batılılarımız için tehlikeli bir dil olan Rusça'da “vicdani” kelimesi, benzer kelimelerin yabancı dillerde olduğu anlamına gelmez. Bu doğrudan anlam aynıdır. Bu anlamda, iyi niyet profesyonel dürüstlüktür. Ancak Rus dilinin laneti, bunun (ve Batılılarımız tarafından nefret edilen) duyumunu, yani tamamen “çirkin” hissini tamamlamasıdır. Ve sonra "iyi" ve "vicdan"? Neden tamamen profesyonelce, bilirsin, bu yabancı maddeye sürüklenecek oyunlar?
Karl Popper Marx'ı kınadı - ne için? Bilimin değerine çizdiği şey için. Marx'ta ne Rusları büyüledi? Çok memnun oldum! Çünkü Ruslar çok iyi ayarlanmış. Ve onları değiştirmek mümkün değildir. Daha doğrusu, değişiklik dil ile başlamalıdır. Bu arada, ne ve ne. Bu Rus cihazındaki en önemli şey, bazı temel farklılaşmaların reddedilmesidir. İyilik ve güzelliğin olmadığı Ruslar için bir “gerçek” yoktur. Ve Ruslar için, hiçbir gerçek ve iyi olmayan güzellikler yoktur. “Güzellik dünyayı kurtaracak” demek için, bir Rus yazar olmalı. Goncurs öyle söyleyemez. Çünkü güzelliğin prensipte tasarruf hakkı yoktur. Estetik duyguyu tatmin etmeli, hepsi bu.
Ancak, bu önemli konunun ayrıntılı gelişimi bizi çok ileri götürecektir. Sadece genel olarak Rus yazarların ve özellikle de Dostoyevski'nin yazar değil, yaşam öğretmeni olduğunu bulmamız gerekiyor. Zamanlarının peygamberleri olarak algılandılar. Evet, kendileri de algılıyorlar. Bu arada, bu sadece yazarları değil aynı zamanda genel olarak kültürel çalışanları da ilgilendiriyor. Batıda herkes “tiyatro bir sandalye” diyebilir mi? Ve sonra bölüm? Okuyucuya, sadece temel öneme sahip bir tezi formüle etmek için tekrar tekrar konuşulan bu şeyleri hatırlatıyorum: Düşündüğümüz döküntünün fanatik Batı liberalini, RUSYA EDEBİYATI'YI HAZIRLAYEMEZ. Ya da köleleştirme, aynı olan. Edebiyat öğretmeni veya edebiyat eleştirmeni olabilir, ancak Rus edebiyatına Auschwitz mahkumlarıyla birlikte SS asker gibi davranıyor. Hatta toplama kampı bornozunda ayrı bir mahk “ma “batırılabilir” ve onunla romantizmi başlatabilir. Ama o bir SS adamı ve bu önemli. Rus edebiyatının yıkılması ve köleleştirilmesi, Rusya'yı bu şekilde yıkıp köleleştirme operasyonunun bir parçası. Yıkım, fesih, suçlama ve misillemedir. Köleleştirme yeniden yorumlama, keyfi yorumlama, canavar suçlu suçlamalarının rehberliğidir.
Yıkım ve köleleştirmenin gerçek ustaları postmodernistler. Bu nedenle, Rus edebiyatını yok eden ve köleleştiren bir postmodernist olamaz. Ve Rusofobi de Rus olabileceğinden ve bu anlaşılması çok önemli olduğundan - Rus Rusfobisi özel bir kategoridir. Sonuçta, Bykov Russophobia Rusça ve Rus kültürel matrisini yok ederek, kültürel matrisini yok ediyor. Sonuç Rus Rusfobi edebiyat eleştirmeni özel bir virüse dönüştüren inanılmaz derecede zehirli bir karışımdır. Muhtemelen dünya çapındatarihi - ya da daha doğrusu tarih öncesi - anlam. Bu virüsün bazı uğursuz dünya-tarihi kullanım için kaldırılması ya da burada şans eseri ve yerel amaçlar için oluşturulmuş olup olmadığı - her durumda, bu fenomen çok büyük ölçekli. Ve bu virüs, elbette, ideolojiktir. Yani, kelimenin tam anlamıyla bir fikir savaşından bahsediyoruz.
Bunun tam olarak nasıl yapıldığını düşünün. Spesifikasyonlar olmadan modelimiz gerekli niteliklere sahip değil. Diğer bir deyişle, virüsün spesifik "cüzzamını" tanımlamaya ve onlara uygun bir direnç sağlamaya izin vermez. Direniş Bykov'u veya onun parçası olduğu bütün topluluğu boğmakla ilgili değil. Ve kendilerini daha doğru anlamak için, kurtulmaya çalıştıkları “cihaz” dır. Anlaşıldığında, bu cihazı güçlendirin. Hem bizim hem de dünya için anlamlı olan direnişin temelini yapın.
Burada D. Bykov, önceki makalede daha önce değinilen Dostoyevski hakkında bir konferansta - Karamazovların (Rus halkını okuduğu) “sonsuzluk, immensite, kültürsüz vahşetin” olduğu bir konuşmadan bahseder. ... Will ... Tabii ki yalnız değil. Ancak, bu konuyu aldatma eşliğinde - zevkle ve azami içsel kurnazlıktan söz eden son kişi. Daha ayrıntılı olarak düşünün. Çünkü, yineliyorum, konu orada ve düpedüz askeri.
Evet, aynı anda dilde iki anlam ifade eden ve Rus zihniyeti için son derece önemli olan “irade” bu özel konsepte sahibiz, çünkü sözde kültürel çekirdeğin bileşenlerinden biri. Avrupa "özgürlük" kavramına eşit değildir. Rus muadili gibi. “İrade” nin “özgürlük” e indirgenemezliği ve hatta bu yakın kavramların gizli düşmanlığı, dili hisseden herkes için açıktır. Dahası, bu çelişkinin kendi kültürümüz çerçevesinde kendi anlayış ve tartışma tarihi vardır. En özlü ve net bir şekilde L. Tolstoy'nin Living Corpse oyununda açıkça ifade edilir. Orada, çingenelerin ünlü sahnesinde, “Akşam Gecesi” ni dinleyen kahraman Fedya Protasov şokta şöyle diyor: “Bu bozkır, bu onuncu yüzyıl, bu özgürlük değil, ama olacak!”.
Ancak özel bir maddeyle aynı irade duygusu tüm Rus edebiyatına nüfuz ediyor. Puşkin, Gogol, Leskov, Çehov, Blok, Gorki ... Tabii ki Dostoyevski ... Peki, başka türlü nasıl olabilir? Rus doğasında doğal olan budur. Sonuçta manzara büyülü! Kendisine dalıyor ve kendini dalıyor - psikologların dediği gibi içselleşmiş, insan tarafından. Dahası, antik ve sonraki zamanlarda, spesifik doğa ve coğrafya, bu genişliklerde yaşayan halklar arasında özel bir nitelikte, özel bir davranışsal kodun oluşturulması için tamamen nesnel ön koşullar yaratmıştır. Sonuç olarak, genel olarak barışçıl toprak genişlemesi, emperyal davranışı ve hatta “çar-babanın” özel rolü ile Rus tarihinin bütününe yol açtı. Çünkü bu “köle doğası” meselesi değil, kolektif sezgiden ibarettir: böyle bir ülkeyi güçlü bir merkezi otorite olmadan tutamazsınız. Genel olarak, bu en "kültürel çekirdek" dir - tahrip edilmesi zor, özellikle önemli bir şey ve Ruslarda (geniş ölçüde anlaşılan) Avrupalılardan farklı olarak düzenlenmiştir. Buna göre, A. Rakitov gibi Avrupa standartlarında “bu ülkeyi” baltalama hedefini belirleyenlerin, Rus fenomenine karşı savaşmak için tüm kraliyet ordusunu yükselttiklerini anlamak çok mümkün.
Özellikle fenomen, kapitalizmin Rusya’ya gelmesine rağmen, Batı’nın geçtiği yolu gecikmeli olarak yinelediği gerçeğini açıkça ortaya koyuyordu. Burjuvazi bir şekilde ortaya çıktı. Ancak romanın saf haliyle, bu “yeni zamanın eposları” ortaya çıkmadı - yani, roman ortaya çıktı, ama şaşırtıcı bir şekilde tuhaftı. Herzen, “Rusya Peter reformlarına Puşkin'in görüntüsü ile cevap verdi” dedi. Aslında, Rusya Modernitenin ortaya çıkmasına karşı “asimetrik” tepkisini geliştirmiştir. XIX. Yüzyılın Rus romanı (ancak tüm edebiyatlarda olduğu gibi), türün karakteristik özelliklerine rağmen: Bir bireysellik ile bir kahramanın ortaya çıkması, özel hayatı, toplumla olan ilişkileri - birisinin, Avrupalı bir roman olarak "yeni zamanın ruhunu" yansıtıyordu. Yani, geleneksel toplumun çöküşü ve pozitif aktif bireyin ortaya çıkışı. Bu temel farklılık, Tolstoy’un romanlarından bahseden T. Mann’i yakaladı; “okul estetiği tarafından öne sürülen, romanı destanın bir parçası olarak değil, romanı destanın bir ürünü olarak düşünmemek için okula epik .
Elbette, Rus edebiyatının bu özelliği, Rusya’nın kapitalizmi kabul etmediği gerçeğiyle bağlantılıdır. Yaşamdaki tamamen “atomik” birey istisna idi ve literatür bir mercek gibi konsantre olmuş, hatta Rusya’nın bütünlüğünü arzulayan özlemi yansıtıyordu. Geleneksel toplum parçalanmadı, laik kültür Ortodoks ruhunu kaybetmedi, popüler inancı Ortodoks ile birlikte sürdürdü, ama ... kapitalizm zaten oradaydı ve Rus ruhu çözümsüz bir çelişkiden kurtulmanın yolunu arıyordu.
Bu arada arandı ve bulundu. Özellikle liberalimizi kızdıran şey budur. Bu onun - bazen görünüşte açıklanamayan - yoğun bir şekilde Sovyet karşıtı doğasına yol açan şeydir. Ve böyle bir liberal SSCB’de SSCB’de bir şeyi övmeye başladığında bile, Bykov’un yaptığı gibi, kendini kandırmayacak - bu Sovyeti zehirli bir yorumla öldürmenin bir yolu. Burada yine okuyucuyu SS adamı ve tutsaklar hakkındaki metafora geri döndürüyorum. Dostoyevski ile ilgili aynı dersten sadece bir alıntı yapıyorum. Leo Tolstoy hakkında aynı anda konuştuktan ve “iki dev tarafından ele geçirilen” “hayat veren” (yani, yaşamı olduğu gibi kabullenemez, kötü, çürüten bir tür gnostik! Yazar aşağıdakileri belirtir.
“Luka'daki Gorki, Tolstoy anlamına geliyordu. Tolstoy'da asıl şeyi hissetti - insandaki en derin güvensizliği. Tolstoy, bir kişinin geleneklerden, inançtan, yetiştirme, aile, aile - korkunçlardan uzak durmak için dışsal koşulların bir kütlesine ihtiyacı olduğunu düşünüyor. Tolstoy adamın kendisine inanmıyor. Bir birey mahkumdur. Fakat Dostoyevski, garip değilse, kasvetli, kanlı Dostoyevski, insana inanır. Bir insanın düşmesi gerekir ... - sonbahardaki büyüklüğün daha da ötesinde (burada, ancak, bu güne dek “günahsız, tövbe etmeyeceksin”) bu temelde Tolstoy'a nasıl karşı çıkılacağı tamamen anlaşılmaz hale geliyor; ! Onu tüm erdemlerle ödüllendiren bir insana inanan sistem felaketle sonuçlandı ve insana inanmayan sistem inanılmaz bir rahatlığa kavuştu. ”
Mümkün olan ve müstehcen “ideolojik” olan şey anlaşılabilir. Postmodern bir propagandacı böyle davranmalı - kart keskinliği gibi alıntılara müdahale etmeli. “Konfor” ile ilgili bir kez daha saçma ve bir kez daha bu mektuptan azınlığın cidden saplantılı olduğunu gösteriyor. SSCB'de "en iyisini istediler, ama ..." denildiği gerçeği, dudağından övgüyle söz ediyor. Fakat sizi asıl çarpıcı kılan şey, bütün bu balabolizmaların bir sonucu olarak, Rus klasiğinin fikirlerinin kesin ve net bir anlamının tam anlamıyla kafasına çevrilmiş olmasıdır. Açık, net, kolayca kanıtlanabilir.
Rus yazarlar için neyin var Bay Good, çok kaba - asıl mesele şu ki, BRÜKS - iftira mı?