Açım! II.Dünya Savaşı’ndan kısa bir süre sonra doğmuş bir çocuk olarak söylemeye cesaret ettiğimde, ailem genellikle bana şu yanıtı verdi: ‘Aç değilsin! Savaş sırasında açtık, sen en çok açsın! ‘
Ve yine de açım! Daha doğrusu kilometre açlığı. Biliyorum, bu garip bir şekil; Fazla kilolu olma endişesi duymadan teslim edebileceğiniz biri. Hayatım boyunca bundan “rahatsız oldum” ve bu açlıktan kurtulacakmışım gibi görünmüyor – ve istemiyorum!
Bu açlık kendini nasıl gösteriyor? Bunu tam olarak tarif etmek zor. Almanca “Fernweh” kelimesi – aslında “Heimweh” kelimesinin zıttı – muhtemelen onu en iyi şekilde ifade eder: mesafeye duyulan özlem. Dışarı çıkmayı, tercihen keşfedilmemiş mesafelere gitmek istemek, ancak bunlara erişilemiyorsa, daha önce keşfedilen mesafelerle tanışmanın derinleşmesi de olabilir. Şimdi, benim durumumda, bu mesafeye giden yol genellikle gerçek hedeftir; benim için yolculuk genellikle varış noktasından daha önemli.
Mesafeye özlem duyan ‘Fernweh’, profesyonel hayatımda da ufkun ötesinde ne olduğuna dair hem gerçek hem de mecazi anlamda sürekli merakla kendini ifade etti. Bu bana büyük bir memnuniyetle baktığım harika kişisel ve profesyonel deneyimler verdi, ama bazen kendiliğinden ‘evet, yapacağım’ dediğimde ve hala bilinmeyen ülkeye uçakta geride bıraktığımda ellerim nemliydi. Ufuk merak ediyordu. neye yeniden başlamıştım …….
‘Kilometre açlığına’ geri dönün. Şimdi esas olarak bisikletime binerek ve kilometrelerce içeride hevesle çalışarak sakinleştim. Birkaç yıl öncesine kadar da motosiklette. Öyleyse Hollanda’da, çünkü burada Tayland’da (henüz) bir motosiklete binmedim. Düzenli olarak sabah erkenden bisiklete bindim, genellikle önceden belirlenmiş bir hedef olmadan, aslında: başlangıçta, caddenin sonunda sola mı yoksa sağa mı döneceğimi çoğu zaman bilmiyordum. Günün sonunda, örneğin Randstad’dan Limburg üzerinden Eifel’e götüren gezintilerden sonra, tezgahta 700-800 km daha ile o caddeye geri döndüm ve sonra daireyi Lüksemburg üzerinden tamamladım ve Belçika yapmak için.
Sürmek uğruna binmek ve şimdi Chiang Rai’den bisikletle yaptığım şey tam olarak bu. Bundan çok zevk aldığım bir sır değil; Bu zevki daha önce bu blogda sizlerle paylaşmıştım. Aynı zamanda, buraya henüz motosiklet almamış olmamın nedenlerinden biri de bu: Bana bu kadar zevk ve tatmin veren bisiklet kilometrelerinin pahasına olacağından korkuyorum. Motorla menzilim elbette çok artacaktı, bunun farkındayım. Şimdi bu bir çember – merkezde Chiang Rai şehri ile – en fazla 65-70 km yarıçaplı, böylece koşullar ve fiziksel koşullar açısından her şeyin iyi gittiği günlerde en uzun günlük gezilerim ve Ben – çok önemli – gerçekten öyle hissediyorum, 140 km’yi geçmeyin.
Şimdi Chiang Rai’ye geri döndüğüm 4 haftadan fazla bir süre içinde birlikte neredeyse 1300 km bisiklet sürdüm, bu nedenle karantina döneminden ve Hollanda’daki hava koşulları nedeniyle önceki kısıtlamalardan sonra, durum düzeldi.
Yılın bu zamanında sıcaklıklar güzel. Sabahın erken saatlerinde hava hala güzel ve serindir, şu anda yaklaşık 15 santigrat derece, ancak 20 derece yakında geçecek ve öğleden sonra tekrar 26-28, hatta 30 derece olacak.
Ocak ayının ortasında, aniden burada – ve ayrıca Tayland’ın diğer bölgelerinde – kuzeydoğudan keskin bir rüzgarla birkaç gerçekten soğuk gün geçirdik. İyi ki, son dakikada bagaja bir termal gömlek ve uzun bisiklet şortları fırlatmıştım, çünkü onlara gerçekten ihtiyacım vardı …… .. Yolda görünüşte soğuk bir Taylandlı gördüğüm gibi, tabii ki etrafıma bir yorgan sarabilirdim. Honda Wave’inde, ancak pedal çevirmek biraz zor görünüyordu… ..
Elbette mesafeler her şeyi söylemiyor. Düz bir rotada veya tepelik veya dağlık alanlarda aynı mesafe: bu büyük bir fark yaratır. Örneğin, kısa süre önce Mae Suai semtindeki 118 numaralı yolda Charin Garden Resort’a gittim. En kısa – ama en az kolay – yolda sadece yaklaşık 80 km, ancak 50’den fazlası tırmanıp alçalıyorsunuz, yollar ara sıra eğimle eski buzağıları ısırırken yukarı ve aşağı sallanıyor.
Sonrasında memnuniyet harikaydı ama bir gün sonra hala bacaklarımda ağrı vardı. Neden hala orada bisiklet sürüyorum? Eh, her şeyden önce rotanın zorluğu, ama aynı zamanda: bir nehir üzerindeki konum – Mae Lao – güzel, orada harika bir şekilde oturuyorsunuz ve kahve ve kek tek başına çabaya değer. Birkaç gün sonra, uzun tembel bir Pazar öğle yemeği için eşi ve kızıyla birlikte bu kez arabayla oraya gittik; bu da eğlenceliydi!
Neyse ki, önemli yamaçlarla karşılaşmadan Chiang Rai’den daha uzun yolculuklar yapabilirsiniz. Örneğin, Myanmar sınırındaki Mae Sai’ye giden yol, tüm mesafe boyunca neredeyse düz. Mekong’daki tarihi Chiang Saen’e büyük ölçüde düz olan bir rota da seçebilirsiniz. Chiang Rai’den 65 km kadar her iki yere de gitmedim, ama çok fazla beklemeyeceğim. Yakın gelecekte sıcaklıklar tekrar yükselmekle kalmayacak, aynı zamanda hava kalitesi de bir faktör. Şu anda hala yapılabilir, ancak önceki yıllarda olduğu gibi önümüzdeki aylarda daha da kötüye gideceğini görmek için kristal bir küreye sahip olmanız gerekmiyor. Ne yazık ki, gerçek bu… ..
Bu, hareketsiz oturacağım anlamına gelmez, ancak bunu fiziksel efor derecesinde hesaba kattığım anlamına gelir. Sonuçta, tabii ki kilometrelerce süren açlığı tatmin etmeye devam etmelisiniz. Pas dinlenin!