HABERRUS - İngiltere’nin Avrupa Birliği’nden ayrıldıktan sonra Rusya karşıtı politika ve söylemleri keskin bir şekilde arttı.
Rusya’nın önde gelen gazetelerinden Nezavisimaya Gazeta’da Yenilikçi Geliştirme Enstitüsü Jeopolitik Araştırma Merkezi Direktörü Dmitry Nikolaeviç Rodionov’un makalesinde tarihi perspektiften İran, Afganistan ve Orta Asya’daki 18’inci 19’uncu yüz yılda Rus-İngiliz mücadelesi ele alınarak geçen yüzyılda İngiltere’nin Hitler Almanyası’nı Sovyetler’e karşı kışkırttığı tezi dile getirilerek İngiltere'nin benzer bir oyunun ikinci versiyonunu oynadığı iddia ediliyor.
İngiliz istihbaratı, Türkiye üzerinde ciddi bir etkiye sahip ve Rusya'yı bölgeden daha da uzaklaştırmaya çalışıyor
Benzer bir oyunun günümüzde Londra tarafından Türkiye ve Ukrayna kullanılarak yeniden senaryo edildiği ve uygulamaya konulduğu vurgulanan Malakede İngiliz istihbaratının Türkiye üzerinde ciddi bir etkisinin olduğuna ve Rusya'yı bölgeden daha da uzaklaştırmaya çalıştığına inanıldığı vurgulanıyor.
İngiltere’nin altı ay önce Rusya'nın Büyük Britanya için "bir numaralı tehdit" olduğunu açıklayan Rusya ile "savaşmaya" da hazır oldukaları açıklamalara değinen haberde geçtiğimiz günlerde Genelkurmay Başkanı Tony Radakin’in, Rusya'yı ulusal güvenlik, krallığın değerleri ve çıkarları için bir tehdit olarak nitelendirmesini hatırlatıyor ve soruyor;
Hepsi savaşmaya hazır mı yoksa bunlar sadece yüksek sesle söylenen sözler mi?
17'inci yüzyılın sonunda Avrasya'nın en büyük iki imparatorluğu arasında "Büyük Oyun" adı verilen küresel bir çatışmanın başladığını hatırlatılan makalede bunun nedenlerin, İngilizlerin Kuzey Amerika kolonilerini kaybetmesi ve hızla ana "hazinesi" haline gelen Hindistan'ı aktif olarak geliştirmeye başlaması ve Rusya'nın İngilizleri korkutan Asya'ya yayılması gösteriliyor.
Makalede: ‘‘Ardından benzer bir olay, bir asır sonra Soğuk Savaş olarak adlandırılan şey başlıyor: taraflar birbirleriyle savaşa girmeden, o dönemin kıtasının ana jeopolitik çatışmasının ana arenaları haline gelen Kafkasya ve Orta Asya'da dolaylı olarak savaşıyor. Böylece, 1808'de İngilizler, Perslerle Rusya'ya karşı bir anlaşma imzaladılar, ancak savaş, neredeyse tüm Transkafkasya'yı aldığımız Gülistan Barışı ile sona erdi. Bundan sonra İngilizler, Persleri 1825'in sıkıntılarından yararlanmaya ikna etti, ancak Rusya yine kazandı ve bölgedeki kazanımlarını daha da genişletti. Bazı tarihçiler, 1829'da Tahran'da Alexander Griboyedov'un öldürülmesinin ardında Londra'nın kulaklarının tıkandığına inanıyor. Başka bir çatışma alanı, İngilizlerin Rusları ne pahasına olursa olsun engellemeye çalıştığı Afganistan'dı - hatta orada iki kez savaşmak zorunda kaldılar, her ikisi de başarısız oldu.’’ ifadeleri kullanılıyor.
Londra, 1853-1856'da Kırım Savaşı'na ve 1877-1878 savaşına para, silah ve eğitmenlerle yardım ederek, Türkiye'yi Rusya'ya karşı kışkırttı
Makalede ayrıca Londra’nın 1853-1856'da Kırım Savaşı'na ve ardından 1877-1878 savaşına girerek para, silah ve eğitmenlerle Osmanlı’ya yardım ederek, Türkiye'yi Rusya'ya karşı kışkırttığı Ayrıca Rusya ile savaşan Kafkas halklarına da sponsor olduğu hatırlatılıyor.
Tarihçilerin "Büyük Oyun" un sonu olarak iki imparatorluğun etki alanlarını bölen 1907 sözleşmesi olduğu kabul ettiği, bunu Almanya'ya karşı birinci dünya savaşındaki kısa bir "dostluk" döneminin izlediği belirtiliyor.
Ancak, Rusya'daki devrimden sonra iki ülke arasındaki çatışma hızla yeniden başladı. İngiltere, müdahalenin arkasındaki ana itici güçlerden biri oldu. Ancak İngiltere, Rusya’daki iç savaşın sona ermesinden sonra, sakinleşmedi, Hitler'i SSCB'ye karşı aktif olarak kışkırttılar, para ve teknolojik yardım ettiler, uluslararası arenada birlikte oynadılar ve sonunda ilan edilmesine rağmen onunla savaşmadılar.
İngiltere Savaş’a, SSCB'nin Almanya'yı kaçınılmaz olarak yeneceği belli olana kadar Hitlere karşı girmedi.
Son olarak, Soğuk Savaş'ın ideolojilerinden biri haline gelen "Bolşevizme karşı haçlı seferinin" ana başlatıcısı İngiltere Başbakanı Winston Churchill'di ...
O zamana kadar, İngiltere önde gelen bir dünya gücü statüsünü kaybetmiş, yerini Amerika Birleşik Devletleri'ne bırakmış ve ABD’nin Avrupa'daki ana temsilcisi haline gelmişti.
Bununla birlikte, SSCB'nin çöküşü, kısmen, Londra'ya intikam alma fırsatı veren Büyük Oyun'da Rusya'nın gecikmiş yenilgisini sembolize etti.
Tabii ki İngiltere artık 200 yıl önceki gibi değil ve Hindistan'a da sahip değil, ayrıca Asya'ya uzanmak için resmi bir nedeni yok.
Ancak, İngiliz istihbaratının Türkiye üzerinde ciddi bir etkisinin olduğuna ve Rusya'yı bölgeden daha da uzaklaştırmaya çalıştığına inanılıyor.
İkinci Karabağ savaşının gösterdiği açıktır ki, Türkiye'nin yardımıyla Londra, Akdeniz'de bir yer edinmek ve Ankara'yı Atina ile olan çatışmasında desteklemek istiyor. Bu arka plana karşı İngiltere'nin önemli bir küresel jeopolitik oyuncu statüsünü kaybettiğini iddia etmek pek mümkün değil.
Bugün pek çok uzman, Washington'un dikkatinin Çin ve Asya-Pasifik bölgesine kaymasıyla bağlantılı olarak, İngiltere'nin Avrupa'yı "izler gibi" kaldığına inanıyor.
Peki, Anglo-Saksonlar birbirinden daha fazla kime güvenebilir?
Polonyalı uzman Mateusz Piskorski, İngiltere'nin Polonya-Belarus sınırına asker gönderme kararı hakkında “Londra fırsatı değerlendiriyor, ABD'nin şu ya da bu şekilde Çin sorununa odaklandığı fırsatı değerlendiriyor. Bu nedenle, Londra'nın 19. yüzyılda olduğu gibi Rusya'ya karşı “Büyük Oyunu” sürdürmeye çalıştığını düşünüyorum.’’ Yorumunda bulunuyor.
Göç krizi nedeniyle. Bu adımın Minsk'ten çok Moskova'ya yönelik olduğu açıktır.
Ayrıca açık bir şekilde Rus karşıtı bir adım olarak kabul edilebilecek olan "Rus saldırganlığını" püskürtmeye yardımcı olmak için Ukrayna'ya yaklaşık 600 özel kuvvet göndermeye hazır olduğunu beyan eden İngiltere, zaten uzun zamandır Kiev'e silah, para ve eğitmen sağlıyor. Ayrıca İngiltere, Ukrayna'ya iki deniz üssü inşa etmeye ve savaş gemileri tasarlamaya başladı bile.
Ve son zamanlarda ortaya atılan bir iddiaya göre Londra'nın "Rusya ile savaş durumunda" Almanya'da büyük bir askeri üs alacağı da dillendiriliyor.
Makalede çatışmanın yayıldığı coğrafyanın çok daha geniş ve her iki tarafın da nükleer silahlara sahip olması dışında genel olarak her şeyin 19. yüzyıldaki ile aynı olduğu vurgulanıyor.