Biden yönetimi Doğu Akdeniz’de
Dean Acheson, siyasi denemelerden oluşan koleksiyonunun başında saygın ABD Yüksek Mahkemesi Yargıcı Oliver Wendell Holmes Jr.’dan bir alıntıyla, A Democrat Looks His Party’de: “Ve bana öyle geliyor ki, şu anda açık bir şekilde eğitime ihtiyacımız var. belirsiz olanın araştırılması. ” Holmes’un sözleri, Acheson’un ABD Dışişleri Bakanı olarak görev süresinin bitiminden sadece iki yıl sonra yazdığı, metnin geri kalanında açıkladığı şeyin etkili bir özetini sağladı.
Acheson, dışişleri bakanı olarak görev yaparken, cesur ve vizyoner dış politika girişimlerinin hakim olduğu bir dönemin en cesur ve en vizyoner dış politika girişimlerinden birini gerçekleştirdi. Acheson, 1949’da NATO’nun başlangıcından Şubat 1952’ye kadar, çeşitli Avrupalı müttefikleri ve Kongre’yi Türkiye Cumhuriyeti’ni tam bir NATO ortağı ve müttefiki olarak kabul etmeye ikna etmek için uzun bir tartışma, kandırmaca ve nihayetinde ikna etme sürecine girdi. Acheson’un başkanlığını yürüttüğü Başkan Harry Truman, Türkiye’yi destekleme kararını “… Hiroşima’nın bombalanmasının ardından verdiği en önemli karar” olarak değerlendirdi (Türkiye Dışişleri Bakanı Acheson arasında yapılan bir Görüşme Memorandumunda bildirildi) Necmettin Sadak ve Türkiye’nin ABD Büyükelçisi Feridun Erkin, 12 Nisan 1949).
Acheson’un Türkiye’nin desteğe ihtiyacı olduğuna dair inancı, dış politikaya yaklaşımındaki açık görüşlülüğün ve ABD çıkarlarının ilkeli takibinin bir kanıtıydı. Gerçekte, Acheson, sadece Kongre’yi değil, özellikle de dahil olan çeşitli Avrupa devletlerini, Türkiye’yi NATO’ya kabul etmede yüzyıllardır süren önyargı, dini şovenizm ve açık ırkçılığın üstesinden gelmeye zorluyordu.
Acheson’un uluslararası ilişkiler konusunda eğittiği odaklanmış, gerçekçi bakış, ABD dış politikasını on yıllardır rahatsız eden karmaşa ile tam bir tezat oluşturuyor. ABD’nin Soğuk Savaş politikasını tanımlayan ahlaki haçlı seferi, Berlin Duvarı ile birlikte buharlaştı. O zamandan beri, Amerika’nın emperyal aşırılığı ve “Teröre Karşı Savaş” ABD’yi hem politika hem de ilkeler açısından giderek daha derin çatışmalara ve çelişkilere sürükledi. Joe Biden, zafer konuşmasında, yönetiminin “örneğimizin gücüyle” liderlik edeceğini iddia etti, ancak ABD liderliği uzun zaman önce çeşitli güç türleri aracılığıyla dayatmalarla karakterize edildi. Şimdi, dünya çok kutuplu hale geldikçe ve ABD’nin küresel egemenliğine en önemli meydan okuyan Çin, özür dilemeden anti-demokratik olduğundan, ABD, uluslararası ilişkileri için başka bir somut, tartışılmaz ve kapsamlı temel belirleyemiyor.
Biden-Blinken dış politikası ve Türkiye Cumhuriyeti
ABD’nin Acheson’un NATO’ya girmek için büyük bir kararlılıkla çalıştığı müttefike karşı yanlış yönlendirilmiş ve kafa karıştırıcı davranışı öne çıkan bir örnektir. Çarpıcı bir şekilde, ABD yirmi yıldır açıkça, bazen kasıtlı olarak Türk çıkarlarına zarar veren ve yüzlerce Türk vatandaşının ölümüyle sonuçlanan politikalar uyguladı. George W. Bush yönetimi, bölgesel Pandora’nın Kutusu’nu açan Irak’ı işgal etti, ancak Suriye’de PKK’nın Suriye kolu dışında hiçbir şey yapmamayı seçen Obama yönetimi oldu.
ABD Başkanı Joe Biden’ın dışişleri bakanı olarak seçtiği Antony Blinken, kısa bir Senato onay sürecinden sonra 26 Ocak’ta yemin etti. Türk basınında yaygın olarak bildirildiği üzere ve Güney Carolina Senatörü Lindsey Graham’ın sorusuna (buruşuk bir kağıt parçasından okundu) yanıt olarak, teyit oturumları sırasında Blinken, Türkiye’den “sözde stratejik ortak” olarak bahsetti. Graham, Türkiye-ABD ilişkilerine yabancı değil, bu nedenle S-400 durumu hakkındaki sorusu şaşırtıcı değildi. Blinken’in yanıtı da şaşırtıcı olarak görülemez. Duruşmalar halka açık bir forumdu ve Blinken, Senatörlerin sorularına istekli bir şekilde yanıt verdi, her iki tarafı da memnun etmeye ve Washington’un mevcut siyasi havasına uygun yanıtlar sunarak herhangi bir anlaşmazlık veya gerilimden kaçınmaya çalıştı.
Blinken’in duruşma sırasındaki yorumlarının bromidler olarak anlaşılması gerekmesine rağmen, Graham’a verdiği yanıt kasıtsız bir ironiyle boğulmuştu. Blinken’in açıklamasının tamamı, “Türkiye’nin S-400’ü satın alırken bir NATO müttefiki olarak yaptığı şeyin kabul edilemez olduğunu düşünüyorum. Stratejik – sözde stratejik – ortağımızın Rusya’daki en büyük stratejik rakiplerimizden biri ile aynı çizgide olacağı fikri kabul edilemez. ” Blinken’in yorumu, diğer NATO müttefiklerinin Rus yapımı silah sistemlerine sahip olmasının ve bunları kullanmasının ötesinde, ABD’nin aktif olarak silahlandırılması, finanse edilmesi ve PKK’nın organik bir şubesini – esasen Türkiye’yi hedef alan ve ABD tarafından belirlenmiş bir terör örgütü – eğitmesinden sonra geliyor on binlerce Türk vatandaşının hayatı – son altı yıldır. Blinken, başarısız Temmuz 2016 FETÖ darbe girişiminin ardından bombalanan Türk parlamentosundaki enkazı gezdi, bu nedenle Türk kamuoyunun ABD algısının olumlu olmadığının farkında olmalı. Çoğu Türk vatandaşı Blinken’in yorumlarına ABD’nin yaptırım uygulanması gereken “sözde stratejik ortak” olduğunu belirterek yanıt verecektir.
Siyasi gerçek şu ki, Obama yönetiminin eski bir üst düzey üyesi olan ve Obama’nın başkan yardımcısı tarafından dışişleri bakanı olarak görevlendirilen Blinken, yönetimin özellikle Türkiye’ye ve Doğu Akdeniz’e yönelik politikalarının kasvetli mirasını beraberinde getiriyor. Genel olarak. Ancak Blinken’in (veya Biden’in) Türkiye bölgesinde Obama’nın kötü niyetli kararları ve geçici kırmızı çizgileriyle yarattığı felaketlerden ders aldığına dair hiçbir işaret yok.
Blinken yemin eder etmez, Dışişleri Bakanlığı, Biden’ın “ittifaklarımızı onaracağı” iddiasını tweetledi, ancak Biden, Ankara karşısındaki konumunun gerçekte ne kadar zayıf olduğunu açıkça anlamadı. Biden yönetiminin Ankara ile temasa geçmesinden yaklaşık iki hafta önce geçti ve o zaman bile temas sadece Biden’ın Ulusal Güvenlik Danışmanı Jake Sullivan aracılığıyla oldu. Bu, Obama’nın Gülen tarikatının başarısız Temmuz 2016 darbe girişimine verdiği zayıf ve zayıf tepkisinin hayaletlerini diriltiyor.
Daha da kötüsü, Biden yönetiminin göreve gelmesinin hemen ardından Suriye’nin kuzeyinde bir PKK / PYD şiddet dalgası patlak verdi. Buna cevaben Dışişleri Bakanlığı, şiddeti kimin yaptığından bahsetmekten kaçınmak için son sekiz yıl boyunca kullanılan retorik hilekarlığın aynısında ısrar etti. Blinken’in resmi görevine başlamasından sadece bir hafta sonra Dışişleri Bakanlığı, Boğaziçi Üniversitesi’nin yeni rektörünü çevreleyen protestolarla ilgili resmi bir açıklama yaparak Obama dönemini anımsatan bir adım daha attı. Türkiye’nin iç siyasetiyle ilgili sürekli yorumlar, Türk halkının ABD’ye yönelik kızgınlığını daha da alevlendirmekten başka bir işe yaramayacak ve ABD’nin çıkarlarına hizmet etmeyecektir. Özetle, Obama yönetiminin Türkiye’ye ve bölgesine yönelik tutumu, sanki son dört yıl hiç yaşanmamış gibi, tek bir adım atmadan toparlandı.
ABD’nin şu anki Türkiye Büyükelçisi David Satterfield’ın faaliyetlerinden daha iyi bir örnek alınabilir. Eylemleri ve açıklamaları her zaman suçlamanın üzerinde olmamasına rağmen, selefleri Francis Ricciardone ve John Bass’in utanç verici, bazen utanç verici davranışları üzerinde güçlü bir gelişme oldu. Örneğin Satterfield, Türk basını aracılığıyla Türk halkıyla samimi ve saygılı bir şekilde iletişim kurmaya daha fazla önem vermiştir. Anadolu Ajansı’na son zamanlarda verdiği kapsamlı yorumlar, bu daha yapıcı kamu diplomasisi uygulama tarzını yansıtıyor.
İyi adam sorumluluk alır
Antony Blinken’in defalarca karşılaştığı tanım, onun “iyi” olduğudur. Buna inanmayı tamamen mümkün buluyorum çünkü onun söylemesi gereken şeyi okuduğumda ya da onun görüntülerini izlediğimde aynı izlenimi alıyorum. Örneğin, Blinken’in dışişleri bakanı adaylığının tanıtım videosunu ele alalım, şu özellikler… Grover. Amerika’nın “Çocukluk Kültü” siyasetine bile nüfuz ettiği ölçüde: Önümüzdeki dört yılı Xi Jinping’in ve Vladimir Putin’in temsilcileriyle etkileşim içinde geçirirken, Avrupalıları da en basit karşılıklı tavizler vermeye ikna etmeye çalışan kişi. İnsanlığın geleceği uğruna, kendisini bir Muppet ile küresel topluluğa tanıttı.
Blinken, son 30 yılın çoğunu Washington’da geçirmiş ve dış ilişkilerle uğraşmış olmasına rağmen, Condoleeza Rice’tan bu yana herhangi bir dışişleri bakanı arasında en düşük kamu profiline sahip pozisyona geliyor. Türkiye’ye ve Türkiye’nin bölgesindeki meselelere gelince, bazı görüşlerini biliyoruz. Örneğin Blinken, 2017’nin başlarında NYT için, Amerikan halkını kandırmak için PKK’nın Suriye kolu (PYD / YPG) için yaratılan takma ad olan “Suriye Demokratik Güçleri” ne (SDG) ABD’nin desteğini sürdürmeye çağıran bir başyazı kaleme aldı. Blinken daha önce ABD’nin Türkiye ile ilişkileri hakkında yorum yapmıştı, ancak Biden’in Aralık 2019’da NYT’ye yaptığı düşmanca açıklamalardan çok daha ihtiyatlı bir şekilde yorum yapmıştı. özelde tamamen farklı fikirler. Bu nedenle, Blinken’in SDF’nin başyazısı uğursuz görünüyor.
Öte yandan, Biden’in ilk dış politika hamlesi, Blinken’in görünüşe göre enerjisinin çoğunu harcayacağı Çin ve Asya’ya daha fazla vurgu yapmaktır. Blinken’in SDG’ye verdiği destek göz önüne alındığında, kişi başlangıçta bu gelişmede rahatlama bulacaktır. Ancak bu durumda, “muhalif görüşleri arayacağını ve uzmanları dinleyeceğini” iddia eden iyi adam, daha sonra ABD’nin Türkiye bölgesine yönelik politikası üzerinde daha fazla etki sahibi olacak, Cumhurbaşkanı Biden’in koordinatörü olan kişiye tercih edilirdi. Orta Doğu ve Kuzey Afrika, Brett McGurk. Blinken’in odak noktası Asya olacaksa, McGurk daha fazla hareket özgürlüğüne sahip olacak çünkü etki alanına daha az dikkat gösterilecek.
McGurk, 2015’in sonlarından Aralık 2018’e kadar PKK / PYD / YPG’ye silah, para ve eğitim sağlamada oynadığı rolden dolayı Türkiye’de neredeyse evrensel olarak küçümseniyor. McGurk açık bir şekilde, gerçekte PKK’lı teröristler. Türk vatandaşlarının büyük çoğunluğu McGurk’ü ellerinde sadece Suriyeli sivillerin değil, Türk vatandaşlarının da kanı olarak görüyor. Bu nedenle, Suriye’nin kuzeyinde onlarca kişinin hayatını kaybettiği son PYD / PKK bombardımanları dizisi Türkiye’de “McGurk geri döndü” şeklinde kasvetli bir açıklama ile karşılandı.
Blinken, ABD ile Türkiye ilişkilerinin seyrini değiştirebilir mi?
Sonunda, önümüzdeki dört yıl Türkiye-ABD ilişkileri, her şeyden önce Blinken’in Türkiye’ye yönelik mevcut ABD politikasının yalnızca yanlış değil, ikiyüzlü ve sadece ABD çıkarları için değil felaket olduğunu fark edip edemeyeceğine bağlı olacak. aynı zamanda Türkiye ve diğer bölgesel toplumlar için. Blinken tanıtım videosunda “Amerikan değerleri” ve küresel zorlukların üstesinden gelmek için “müttefikleri askere alma” hakkındaki tipik klişelerden bahsediyor. Türkiye 1950’den beri bir NATO müttefiki olan bir demokrasidir, şu anda Rusya’ya karşı tek bölgesel siperdir ve eğer ABD sadece Türkiye’nin çıkarlarını tanırsa, ABD ile olabildiğince çok işbirliği yapmaya son derece isteklidir.
Blinken, Türk müttefikini askere almak istiyorsa, Türk yetkilileri dinlemek ve onlarla çalışmak zorunda kalacak. Türk yetkililer, bölgenin gerçekten demokratik olarak seçilmiş tek hükümetinin temsilcileri olmanın yanı sıra, bu bölgeyi ABD’li yetkililerden çok daha iyi anlıyor. ABD’li yetkililerin, bölgesel durumu yeni perspektiflerden anlamaya ve Türkiye ile uzlaşmaya istekli olması gerekiyor. En önemlisi, İkinci Dünya Savaşı’ndan beri olduğu gibi, ABD çıkarlarının Türkiye’nin çıkarlarıyla yakın bir uyum içinde olduğunun farkına varmaları gerekiyor.
İkincisi, Blinken ABD’nin Türkiye politikasının değişmesi gerektiğini kabul etse bile, o zaman bir yön değişikliği için savaşabilir mi? Yalnızca Dışişleri Bakanlığı’ndan sorumlu olacak ve diğer ABD kurumları, Türkiye bölgesinde politikaları uygulama konusunda son derece bağımsız olduklarını kanıtladılar. Örneğin Donald Trump, birkaç kez bu kurumsal aktörlere karşı çıkmaya karar verdi, ancak kararlarının uygulandığını görerek yalnızca sınırlı bir başarı elde etti. Blinken ve onun nezaketinin, Trump’ın kargaşalı duruşuna karşı dayanıklı olduğu kanıtlanan Pentagon gibi kurumlara karşı argümanlarda herhangi bir şansı olur muydu? Blinken, New Jersey Demokrat Senatörü Robert Menendez’in Blinken’e Senato onay oturumunun sonuna doğru tanınmasını sağladığı garip Türkiye karşıtı “yeminini” ihlal etmeyi düşünür müydü?
Açıkta eğitim
ABD’li yetkililer için kabul etmesi ne kadar zor olsa da, ABD’nin ilgi odağı olma zamanı yavaşlıyor gibi görünüyor. Diğer güçler yükselecek ve sonunda ABD’nin yerini alacak. Bu durumdaki temel endişe, demokrasinin korunması ve insanlara daha iyi yaşamlar sağlayan bir siyasi sistem olarak yaşayabilirliğidir. Bu nedenle ABD’nin Türkiye’nin önemini kabul etmesi ve Türkiye ile çalışmak için gerekli tavizleri vermesi hayati önem taşımaktadır. ABD’nin etkisinin gözle görülür şekilde azaldığı, AB’nin geleceği fırtına bulutları tarafından kuşatıldığı ve diğer yükselen güçlerin demokratik olmaktan çok uzak olduğu bir çağda, demokrasinin devam eden uygulanabilirliği tehlikededir. Türkiye’nin yetkilileri ve en önemlisi vatandaşları demokrasiye bağlı. Ancak ABD’nin Türkiye’ye ve bölgesine yönelik mevcut politikası, ilgili herkes için demokratik bir gelecek için bir tehdit oluşturmaktadır.
Daha da kötüsü, ABD’nin Türkiye’ye yönelik politikasının son on yıldır izlediği yanlış, feci gidişatı tespit etmek ya da anlamak zor olmamalı – Türk yetkililer bunu ABD’li yetkililere her zaman anlatmaya çalışıyorlar. Bu arada, Türk güvenlik personeli ve vatandaşlar PKK / PYD / YPG şiddetinin kurbanı olmaya devam ettikçe ve birbirini izleyen ABD yönetimleri ABD’ye sığınan FETÖ üyelerini iade etmeyi reddettikçe Türk halkının öfkesi giderek arttı. Bölgesel çıkmaz, Türkiye ve Rusya’nın artan sayıda bölgesel çatışma bölgesinde karşı karşıya kalmasıyla da derinleşti. Ancak Türkiye, Dağlık Karabağ’da Azerbaycan’ı destekleyerek ve Moskova’ya karşı Kiev’i destekleyerek, 300 yıl sonra Rusya’ya karşı ilk açık, bağımsız olarak elde ettiği askeri ve diplomatik zaferini kazandı.
Tüm bu ortam, Adalet Holmes’un “apaçık eğitim” ihtiyacına işaret ediyor. Türkiye, ABD’nin küresel çıkarları için, Acheson’un NATO müttefiklerini Türkiye’yi bir ortak olarak kabul etmeye ikna etmek için böylesine yoğun bir çaba sarf ettiği 70 yıl önce olduğu kadar hayati önem taşımaktadır. Türkiye, canlı, sanayileşen bir demokrasi ve 2. Dünya Savaşından bu yana Amerikan demokratik modelinden olumlu yönde etkilenen bir toplumun en önemli örneğidir. Senato Dışişleri Komitesi ve Sekreter Blinken, “Çin modelinin” ABD demokratik modelini tehlikeye attığını anlayabiliyorsa, o zaman neden aynı yetkililer, Türkiye’yi tehdit eden belirlenmiş bir terör örgütünü (PKK / PYD / YPG) desteklemenin farkına varamıyorlar. Bu bölgede ABD’nin çıkarlarına asla hizmet edemez mi? Neden aynı yetkililer, Türkiye’nin demokrasisini ve devlet kurumlarını yıkmayı amaçlayan şiddet içeren bir dini kült barındırmanın Türkiye ile ilişkilerinde ABD’nin çıkarlarına asla hizmet edemeyeceğini neden anlayamıyor?
Daha sonra Bir Demokrat Partisine Bakıyor’da Acheson, başarılı bir dış politika için gerekli olan iki hayati bileşeni tartışıyor: Amerika’nın bir hedefe ulaşma isteği ve yabancı toplumların bu hedefe ABD ile birlikte ulaşma iradesi. Acheson, yabancı bir devletin ve toplumun ABD ile ortak bir amaç için çalışma iradesi varken bile, “özgür uluslardan oluşan bir koalisyondaki liderlik sorunu” hâlâ devam ediyor:
Böyle bir grup, rıza esasına göre çalışır. … Liderlik, güvenin ilk verildiği yerde verilir. Ve güven, davranışa bağlıdır. … Ama güven derken neyi kastediyoruz? Koruduğumuz çıkarların bize güvenen insanların çıkarlarını kucakladığına dair güven uyandırdığımızı kastediyoruz ”(s. 96-97).
Acheson’un açıklaması, Türk-Amerikan ilişkilerinde yinelenen temel sorunu tartışmasız açıklığa kavuşturuyor.