Eğer bir ailenin yaşantısında babanın çocukları için artı bir öneminin olmadığını düşündüğümüz bir süre varsa, bu hamilelik ve bebeklik dönemleri olur çoğunlukla. Sözde biyoloji, söz konusu bu aylar her tarafında anneye başlıca görevi tahsisi etmiş gibidir. Ancak biyolojinin gebelik sırasında babalara da biçtiği bir rol vardır ve bu tıpatıp eşinde olduğu gibi vücutta yaşanan bir takım değişimleri kapsar. Kadınların gebelik esnasında geçirdiği somut ve ruhsal değişimlere, eşlerinin de geçirdiği benzer değişimler eşlik eder. Babanın hamilelik esnasındaki tavırlarıyla, çocuğa daha sonraki yaklaşımları aralarında manâlı bir tahvil bulunur; çocuğun doğumundan önce babada gerçekleşen değişimler, onun ileriki yıllarda nasıl bir baba olacağına tesir edebilir.
Yıllar baştan başa araştırmacılar ebeveynliği ikili ilişkiler adını verdikleri bir açıdan araştırdılar. Başlıca anne ve çocuğu en önemli ikili olarak ele alıp, babayı adamakıllı dışarıda bırakıyorlardı. Bu yaklaşımı değiştirmeye başlayan düşünürlerden biri, 1974’de Families and Family Theraphy isimli kitabı yayınlanan Salvador Minuchin’di. Aileye, her bir parçasının bütün diğerlerini etkilediği bütünleşik bir sistem olarak bakan ilk kişilerden biri Minuchin’dir. Şanzımanı, tahrik milini ve geri kalan diğer parçaları yok sayarsak, karbiratörü, egzozu borusunu ya da silindir bloğunu kimsesiz araştırmak bize arabanın hareketleriyle ilgili o kadar artı bir hafıza vermeyecektir. Aynı bir koşul aileler için de geçerlidir. Bezleri kimin değiştireceği, bulaşıkları kimin yıkadığı ya da ailede disiplini kimin sağladığı gibi ayrıntılar onu artı ilgilendirmez. Manâlı olan aile düzeninin çalışıyor, ebeveynlerin aralarında da bir ittifak kurulmuş olmasıdır.
Araştırmacılar 1960’larda baba ile oğlu arasındaki ilişkinin hayati bir siklet taşıdığını keşfettiler. Bir baba oğluyla sıcak bir ilişki kurduğunda, o çocuğun babası gibi olma ihtimali, babasıyla yakın ilişki olmayan erkek çocuklarına tarafından daha fazla olduğu sonucuna vardılar. Babanın kendi erkeksiliğinin bir önemi yoktu; önemli olan samimiyeti ve yakınlığıydı. Bir babanın, çocuğun sosyal gelişimi üstünde özellikle zinde bir etkiye sahip olduğunun birincil belirtilerinden biri huydu. Babalar ile oğulları ve kızları arasındaki sevgi doymuş ve de sevimli etkileşimler çocuğa babanın suratında oluşan duygusal ifadeleri, sonradan da akranlarınınkini okumayı öğreterek, okulda ve arkadaşları arasındaki popülerliğini belirler. Babaların uyguladığı katı disiplinse ilerleyen yıllarda çocuklarda tutum problemlerine yol açtığı görülmüştür.
Babalar ayrıca çocuğun dil gelişimine, okula armoni sağlamasını, ve mizacını da etkiliyor.Babalar çocuğu dünyaya açılmaya teşvik ediyor. Yine yapılan çalışmalar babaların, çocuklarının okula uyum sürecinde hassaslık gösterip özerkliğini desteklediğinde çocuğun, öğretmeniyle daha iyi bir ilişki kurmasını sağlayabildiğini gösterdi. Banın cesaretlendirmesinin aynı zamanda çocukta daha sürükleyici davranışlara ve sosyal yeteneklere sebep olduğu da bulunmuştur.