Evvela belirtmek lazım; bu satırların yazarı aklını peynir ekmekle yemedi ve elbette Sneijder ve Belhanda gibi adamları çıplak gözle izlemek, en azından bir yazısında “yahu bugün Sneijder resmen Amsterdam kasabı gibi oynadı!” ya da “bu Younes Belhanda da toptan anlamıyor!” demek istiyor. Fakat…
AH YEŞİLÇAM GENLERİMİZ
Teknik direktörleri saymıyorum, sadece bizim yörüngeye girip ya kaymış ya da kaymaya yakın uzaklaşan yıldızları düşünüyorum. Jean-Marie Pfaff; 1987 yılında dünyanın en iyi kalecisi seçildi, 1989'da Trabzonspor'a gelip oynadı, Pele'nin seçtiği “yaşayan en iyi 100 futbolcu” listesinde bulunuyor.
Toni Schumacher; 2 dünya kupası, 1 Avrupa şampiyonası görüp F.Bahçe'ye geldi, 3 sezon oynayıp B.Münih'e gitti. Savunmacılardan, belki de Türkiye'ye gelen en kariyerli adam R.Carlos ve Ferrari, Zago, Frank de Boer başta olmak üzere diğer yıldızlarla ilgili detay vermeye gerek yok, hafızalarda taze. Anelka; PSG, Arsenal, R.Madrid, Liverpool ve M.City'den sonra F.Bahçe'ye geldi ve 1 sene takılıp İngiltere'ye döndü.
Frank RIbery; Sami Yen'den rüzgar gibi geçti. Ariel Ortega için Maradona “veliahtım” diyordu ama kariyerinin yuvarlanıp ufalanma aşamasında Türkiye'ye geldi ve iyice dibe vurdu. Ariel Ortega hakkında en son alkol ve başka dertlerle boğulduğunu duymuştuk.
Rapaic buraya gelirken Perugialı taraftarlar ayaklanıp kulüp binasını basmıştı. Kleberson; uzaktan güzel goller attı, iyi mücadele etti Türkiye'de. Manchester United'tan sonra Türkiye'de 2 sene kalıp Brezilya'ya gitti. Ricardinho, Rebrov, Lincoln, Guti, Gio dos Santos, Simao ve Quaresma… Hepsi çok estetik adamlardı, hepsi güzel bilek hareketleri yaptı ve şık paslar attı. Hepsi bizi saman alevleriyle ısıtıp gitti.
Bize kalan yine bu teşhisi konulmamış, konulsa da kimsenin işine gelmemiş, toplum olarak eleştiriye açık olmadığımız için bizi kızdırmış olan bu yörünge oldu yine. Biz yine 2 hafta aynı ismin peşinde köşe kapmaca oynayan Yeşilçam genlerimizle ilkel kaldık bu coğrafyada. Çocuk gibi masum, çocuk gibi toy.
RAHAT OLUN…
Adını anamadığım birçok başka “büyük transfer” var, malum. Örneğin Taffarel, Hagi ve Popescu'yu ise bilerek sona bıraktım. Uluslararası kupalara, parayı basıp alma dönemine girdiğimizden beri sadece 3 isim dokunabildi. Büyük rol oynasalar da, tek başlarına yapmadılar. Galatasaray'ın altın kuşağıydı asıl mesele. Ama hepsinden geriye yine hazin bir tortu kaldı.
Bu tip yıldızlar yaklaşık 20 yıldır gelip gidiyor bu ülkeye. 20 yılın pek kısa özeti olan bu yazı biliyorum ki hiçbir şeyi çözmeyecek. Ve eminim, Sneijder-Belhanda olmazsa başka yıldızlar mutlak gelecek. İçiniz rahat olsun.