Perşembe günü, trans bireyler yedinci yıllık Transseksüel Gündelik Günü'nü kutladılar. TDoV, Michigan trans aktivistleri tarafından Kasım'ın kasvetli Transseksüel Anma Günü törenine daha fazla karşı çıkmak için kuruldu. Kuruluşundan bu yana, yerel bir buluşmadan dünya çapındaki bir etkinliğe ulaştı. Ne yazık ki, bu yılki şenlikler, trans topluluğun şu anda karşı karşıya olduğu gerçeklikler tarafından gölgeleniyor. Bu durum, Cumhuriyetçi milletvekillerinin giderek artan tepkisi ile kısmen transların görünürlüğünü ve farkındalığındaki son güçlü yükselişe bağlı gibi görünüyor. Devletlerin yaklaşık yarısı, bir tür anti-trans yasası ve trans trans kadınlara karşı şiddetin giderek artmasıyla birlikte, giderek daha fazla görünmek gibi görünmek, translar için çift taraflı bir kılıçtır. Ben (ve diğer birçok trans), birkaç yıl öncesine göre artık daha az güvende hissetmekteyim.
İlk Transgender Day of Visibility etkinliğine beş yıl önce Michigan'da katıldığımda, ilk defa tek bir alanda büyük bir grup trans insanı gördüm. Daha geniş trans topluluğundan büyük ölçüde tecrit edilmiş, trans-trans trans kızdım. Dışarıda duran çok sayıda insanın cesurluğu, kendileri olmak, görünür olmak, ilk östrojen dozunu almaktan iki yıl uzakta olan bir kız için inanılmaz bir ilham kaynağı oldu.
Bu noktada, transgender konuları ana akım medyadan hala büyük ölçüde uzaklaşmıştır. Laura Jane Grace ve Laverne Cox gibi insanlar henüz büyük medya gürültüsü yapmamıştı. Caitlyn Jenner, ünlü Diane Sawyer röportajından hala dört yıl uzaktaydı. Trans haklar açık bir şekilde saldırıya uğramak yerine çoğunlukla sessizce göz ardı ediliyordu, çünkü daha geniş odak noktası açıkça evlilik eşitliğiydi. Trans topluluğun görünmezliği, kendi mücadelelerimle kendi kavgalarımın daha da zorlaşmasını sağlayan bir şeydi. 20'li yaşlarımdayken diğer bir trans kadınla buluşmanın hayatımı nasıl değiştireceğine dair hala çok konuşuyorum. Aynı zamanda lezbiyen, gey ve biseksüel insanların görünürlüğünü kabullerini arttırmak için ne kadar yapmış olduklarını gördüm. Kendimi düşünmeyi hatırlıyorum "Tanrım, eğer insanları sadece dünyalarının bir parçası olarak gey insan olarak olduğumuzun farkına varabilirsek, belki işler daha iyi olur."
Trans topluluğun görünmezliği, kendi mücadelelerimle kendi kavgalarımın daha da zorlaşmasını sağlayan bir şeydi. 20'li yaşlarımdayken başka bir trans kadını bile buluşturabilirdim.
Açıkçası, son yarım on yılda çok şey değişti. Trans topluluğunun görünmezlik probleminden muzdarip olduğunu söylemek zor olurdu. Bunun yerine, dünyanın varlığımıza uyandığına göre, neredeyse çok görünür olduğumuzu hissediyor. Belirsiz meraktan, muhafazakarların haftanın devam eden korkularına kadar gittik. Kuzey Carolina'da yeni imzalanmış nefret uyandıran anti-trans faturası gibi durumlar, yakın zamanda birçok eyalette veto edilen benzer faturalar ve Michigan'daki transseksüel öğrencilere yönelik korumalara karşı çirkin geri dönüş, görünür olmanın trans insanlara dikey olarak yerleştirildiğini açıkça ortaya koyuyor. Cumhuriyetçi politikacıların, trans halkının muhafazakar nüfuzlarını inşa etmeleri için korku ve yanlış bilgilendirme yapmak istediklerini vurguladılar. Sırtımızda dev bir hedefle yaşıyoruz.
Geçen sene, neden trans bir trans kadın olarak yaşamaya karar verdiğim konusunda derin bir kişisel yazı yazdım, çünkü umarım arkamda takip edecek diğer trans insanlar için yolu düzeltebilirim. Yazdığım her kelimenin arkasında dururken, özellikle de savunmasız genç ve yeni çıkmış insanlar olmak üzere başkalarının da görünür olmasını istemek ya da başkalarını da davet etmek için rahat hissetmek gittikçe zorlaşıyor. En çok konuştuğum genç transların konuşmayı istediği şeylerden biri, geçişten sonra her şeyin düzeleceği, şeylerin daha iyi olacağıdır. Son 12 ay içinde, onlara güven vermenin çok daha zor ve zor oldu. Korkunç gerçek şu ki, çoğu kişi için, dolabın dışındaki hayat, içinde kalmaktan çok daha az tehlikeli değil.
Bazı yönlerden, görünürlük konusuna odaklanmamız aslında bizim topluluğumuzun üyelerini öldürüyor olabilir.
Benim gibi cis-geçen insanlar en azından trans insanlar olarak açık bir şekilde yaşayıp yaşamaya ya da sinsi davranmaya tercih etmelerine rağmen, çok sayıda trans insanın görünürlükleri konusunda çok az seçeneği vardır. Cis-görünen olmak, büyük ölçüde genetik, şans ve sosyal ayrıcalıktır. Bu faktörlerin bir araya gelmediği kişiler için, deneyimlediğimiz hipermetivite, muhafazakarların insanlara aşıladığı transgücü kudretiyle, onları taciz, ayrımcılık ve şiddete maruz bırakma riskiyle birleştirir. Her şeyden önce, ABD'nin çoğunluğunda translara karşı ayrımcılık yapmak son derece yasal. Bu tehlikeler, transparan, benzeri görülmemiş düzeylerde şiddet ve en kötü ayrımcılık oranlarıyla karşılaşan trans trans renkli insanlar, özellikle de trans trans kadınlar için güçlendiriliyor. trans topluluk içindeki yoksulluk. Bazı yönlerden, görünürlük konusuna odaklanmamız aslında bizim topluluğumuzun üyelerini öldürüyor olabilir.
Meselenin gerçekliği, gerçek bir kurum ve etki olmadan artan görünürlüğün, transları, ister eğlence ister siyasal şemalar olsun, cisimleştirici insanlar için bir gösteri olmaktan çok daha fazla bir hale getirdi. Eşcinsel topluluğu için çalışıyordu çünkü zaten medyada gerekli yerleri işgal ediyorlardı ve bu görünürlüklerin onlar için çalışmasını sağlayacak mali sermayeye sahipti. Trans insanlar televizyonda görünmekle birlikte, trans karakterleri büyük ve küçük ekranlarda görünmekle birlikte, nadiren mesajın kontrolünde olanlarız. Röportajları kontrol etmiyoruz, senaryo yazmıyoruz ve TV şovlarını yönetmiyoruz. Oldukça basit, politik, ekonomik ve sosyal etkilere çok az erişimimiz var. Yeni bulunan spot ışığımızı, gey ve lezbiyen topluluğunun 90'lar ve 00'larda yaptığı gibi bizim avantajımıza dönüştürmemiz neredeyse imkansız hale geldi. Görüyoruz ama kabul edilmiyor. Farkettik ama insanlaştırılmadık.
Bu noktada, transların, görünürlüğün topluluğumuzda desteklememiz gereken bir şey olduğunu kabul etmesinin zamanı geldiğini, ancak politik hareketin tek başına görünürlüğünün, en azından büyük ölçekte başarısız olduğunu düşünüyorum. Elbette, arkadaşlarımızı ve komşularımızı etkiliyor olabiliriz, ancak görüldüğü üzere, kamuoyunun gözaltına alınma riski olmaksızın bir kamu tuvaleti kullanabileceğine dair temel şeylere izin verilip verilmeyeceğine dair kamuoyunun geleceğini değiştirmeyeceğiz. Saldırı, işten ayrılma ya da trans-kapsayıcı sağlık hizmeti sağladı. Görülenden daha fazlasına ihtiyacımız var , insan olarak görülmemiz gerekiyor. Görünmemize gerek yok; kabul edilmeli, kucaklanmalı ve dahil olmalıyız.
Trans Görünürlük Günü gibi olaylar, topluluğumuzun sağlığı için hala hayati önem taşımaktadır. Trans insanlar hala umutsuzca hayatta kalan, çalışan, yürüten, yaratan ve her şeyden önce gelen diğer trans insanlarını görmeye ihtiyaç duyuyor. Ve bu nedenle, son birkaç yıldır olduğu gibi yaşayacağım ve görünmeye devam edeceğim. Ancak, beş yıl önce görünürlüğümün, trans topluluğun can damarı olan her şey için sihirli bir mermi olabileceğine inandığım naifliği ve idealizmi kaybettim. Birbirimiz için görünür olmaya devam edelim, ama aynı zamanda politik hedeflerimizde amacımızı daha da yükselelim. Gerçekten ihtiyacımız olan güçlendirme .