Orta çağda makaslar esas olarak koyunların yapağılarını kesmek için kullanılıyordu. Koyunun yününü alan kişiye kırkıcı denir. Her yetişkin koyun genellikle yılda bir kez kırpılırdı.
Eski Mısırlılar, MÖ 1500 kadar uzun bir süre önce makasın bir versiyonunu kullandılar. Bunlar, metal bir şerit tarafından kontrol edilen iki bıçak şeklinde biçimlendirilmiş, tipik olarak bronz olan tek bir metal parçasıydı. Şerit, bıçakları sıkışana kadar ayrı tuttu. Her bıçak bir makastı. Toplu olarak, bıçaklar makastı, ya da söylentiye göre. Ticaret ve macera yoluyla, cihaz sonunda Mısır'ın ötesine dünyanın diğer bölgelerine yayıldı.
Romalılar, Mısırlıların tasarımını MS 100'de uyarladılar ve bugün sahip olduklarımıza daha uygun olan döner veya çapraz bıçaklı makaslar yarattılar. Romalılar da bronz kullanıyorlardı, ancak bazen makaslarını da demirden yapıyorlardı. Roma makaslarında birbirinin üzerinden kayan iki bıçak vardı. Pivot, çeşitli özelliklere uygulandığında iki bıçak arasında bir kesme etkisi yaratmak için uç ile tutamaklar arasına yerleştirildi. Makasların hem Mısır hem de Roma versiyonlarının düzenli olarak bilenmesi gerekiyordu.
Orta Çağ'ın En Korkunç 10 İşkence Aleti
İşkence: Bugün hala devam eden eski bir uygulamadır. Ortaçağda işkence, cezalandırma, sorgulama ve caydırıcılık için kullanıldı. Bugünlerde kendimizi daha insancıl olarak görmek kolay, ancak burada listelenen bazı araçlar ölüme yol açsa da, modern zamanlarda, belirsiz zaman dilimleri için aşırı acı verme yeteneğinde ustalaştık ve belki de, daha kötüsü.
Kafa üst kapağın altına ve çene alt çubuğun üzerine yerleştirildiğinde, bu korkunç cihazın üst vidası yavaşça döndürülerek kafatasını sıkıca sıkıştırdı. Önce dişler yok edilir, kırılır ve çeneye doğru parçalanır. Sonra gözler yuvalardan sıkılır ve bazı versiyonlarda onları yakalamak için özel yuvalar bulunur. Son olarak, kafatası kırıkları ve kafanın içindekiler zorlanarak çıkarılır. Daha önceki aşamalarda, işkenceci başı sıkıca kenetlenmiş halde tutabilir ve her darbe kurbanın vücudunda ağrıyı yankılayarak periyodik olarak metal kafatası başlığına vurabilirdi.
Kedi Pençesi (veya İspanyol Gıdıklayıcısı) çoğu zaman boyut ve görünüm olarak bir sapa takılırdı, işkencecinin elinin bir uzantısıydı. Bu şekilde, vücudun herhangi bir yerinden eti kemikten koparmak ve koparmak için kullanıldı.
Engizisyon sırasında popüler bir işkence aleti olan diz kırıcı, dediğini yapar: Kurbanların dizlerini kırar ve onları işe yaramaz hale getirir. İki çivili ahşap bloktan inşa edilen diz ayırıcı, kurbanlarının dizinin üstüne ve arkasına yerleştirilir. Blokları birbirine bağlayan iki büyük vida daha sonra döndürülerek iki bloğun birbirine yakınlaşmasına ve kurbanın dizini etkili bir şekilde yok etmesine neden olur. Bu cihaz aynı zamanda kollar gibi vücudun diğer kısımlarına da zarar vermek için kullanılabilir.
Scavenger's Daughter, Henry VIII döneminde Londra Kulesi Teğmeni Sir William Skeffington (William Skeffington olarak da bilinir) tarafından bir işkence aleti olarak icat edildi. Bir oturuşta başın A'nın en üst noktasına bağlandığı, ellerin orta noktasında ve bacakların alt yaylı uçlarda başı aşağı salladığı ve dizleri zorladığı A-çerçevesi şeklinde metal bir raftı. burun ve kulaklardan kanı zorlayacak şekilde vücudu sıkıştıran pozisyon. Scavenger's Daughter, Duke of Exeter's Daughter'ın (raf) mükemmel bir tamamlayıcısı olarak tasarlandı çünkü vücudu germek yerine sıkıştırarak rafın tersi prensibini işledi.
Bu prosedür, Orta Çağ'dan günümüze kadar esasen değişmeden kalmıştır. Kurban, ağırlığı anüste, vajinada, skrotumun altında veya kuyruk sokumunun altında (son iki veya üç omur) bulunan noktaya dayanacak şekilde yukarı kaldırılır ve piramidin ucuna indirilir. Cellat, sorgulayıcıların zevkine göre, basıncı sıfırdan toplam vücut ağırlığına kadar değiştirebilir. Kurban sallanabilir veya tekrar tekrar noktaya düşmesi sağlanabilir. Yahuda beşiği bu nedenle İtalyanca (culla di Giuda) ve Almanca (Judaswiege) olarak da adlandırıldı, ancak Fransızca'da la veille, "uyanıklık" veya "gece nöbeti" olarak biliniyordu. Günümüzde bu yöntem, elektrikli bel halkaları ve piramit noktaları gibi iyileştirmeler olsun ya da olmasın, Latin Amerika'daki ve başka yerlerdeki birkaç hükümetin lütfuna sahiptir. Judas Chair'a benzer ama muhtemelen daha da kötüsü İspanyol Eşek:
İspanyol Eşek, iki çapraz kirişe tutturulmuş bir kama ile kesilmiş bir ana karttan oluşan bir cihazdı. Çıplak kurban, bir eşeğe biniyormuş gibi ana tahtaya ata biner gibi yerleştirildi ve ayaklarına çeşitli ağırlıklar bağlandı. Acı, daha hafif veya daha ağır ağırlıklar kullanılarak &lsquo ince ayarlı&rsquo olabilir. Kaynaklar, ara sıra, ayağına binen muazzam ağırlık nedeniyle kamanın kurbanı tamamen keseceğini söylüyor.
Bu aletler oral ve rektal formatlarda ve daha büyük vajinal formatta kullanıldı. Kurbanın ağzına, makatına veya vajinasına zorlanırlar ve orada vidanın gücüyle bölümlerin maksimum açıklığına kadar genişletilirler. Söz konusu boşluğun içi, neredeyse her zaman ölümcül bir şekilde, onarılamaz bir şekilde sakatlanmıştır. Segmentlerin sonundaki sivri uçlar boğaza, bağırsaklara veya servikse daha iyi girer. Oral armut genellikle sapkın vaizlere uygulandı, ama aynı zamanda alışılmışın dışında eğilimlerden suçlu olan meslekten olmayan kişilere de rektal armut pasif erkek eşcinselleri ve vajinal armut Şeytan veya onun yakınlarıyla cinsel birliktelikten suçluydu. Yukarıdaki resim, &ldquoPear of Anguish&rdquo olarak adlandırılan choke armutun bir versiyonudur.
Kurşun sprinkler esasen bir sapın ucundaki bir kepçeydi. Kürenin üst yarısı çıkarılabilir ve alt yarısı erimiş metal, kaynar yağ, kaynar su, zift veya katranla dolduruldu. Delikli üst yarı daha sonra yeniden takıldı. Fıskiyeyi kurbana doğru sallamak veya hafifçe vurmak, onu kepçenin kaynayan içeriğine bulaştırdı. Kurban, elbette, önceden pinyon edilmişti.
Bu madde hem cezalandırıcı hem de sorgulama aracı olarak kullanıldı. Cezalandırıcı olarak, evli olmayan annelerin memelerini işaretlemek için kızardı. Engizisyon mahiyetinde, sapkınlık, küfür, zina, kendi isteğiyle kürtaj, erotik beyaz büyü ve engizisyoncuların seçtiği diğer suçlardan hüküm giymiş mahkum kadınlar üzerinde kullanıldı. Pençeler, bir dişinin açıkta kalan göğüslerinde soğuk veya ısıtılmış olarak kullanıldı ve onları kanlı posa haline getirdi. Bir varyasyon Örümcek olarak adlandırıldı. Bu, duvardan çıkıntı yapan pençeli çubuklardan oluşuyordu. Bir kadın, göğüsleri parçalanana kadar parmaklıkların yanında çekildi.
Timsah makası geç ortaçağ Avrupa'sında kullanılan bir işkence aletiydi ve tipik olarak krala suikast girişiminde bulunan (ve belki de başarılı olan) rejisyonlar için ayrılmıştı. Makaslar demirden yapılmıştı ve kerpeten konseptine dayanıyordu, ancak standart çeneler veya bıçaklar yerine, timsah makasları, birbirine kapatıldığında uzun, dar bir boru oluşturan bir çift yarım silindirik bıçakla son buluyordu. Bıçakların iç kısımları cömertçe dişler veya sivri uçlarla kaplanmıştır. Kızgın bir şekilde ısıtıldıktan sonra, ereksiyon halindeki penise timsah makası uygulandı, bu da & msandan yeterli gerilime maruz kaldıktan sonra mahkûmun vücudundan koptu veya en azından ciddi arteriyel kanamaya yol açtı.
Ortaçağ Makasları - Tarih
Makas tarihinden bazı parçalar
Alıntı, “Aşikar olan o kadar sıradan ki, burnumuzun önünde el salladığımızda çoğu zaman onu bir an bile düşünmeyiz, hatta orada olduğunu fark etmeyiz. Bazı nesneleri o kadar doğal kabul ederiz ki, insan hayatında ilk kez nasıl ortaya çıktıklarını kendimize sormaktan muhtemelen hiç vazgeçmeyiz. Makasla ilgili durum budur: Bir asır, iki asır veya yirmi mi? Paslanmaz çelik mutfak makaslarımız muhtemelen köşedeki bir marketten alındı ama ilk makas ne zaman dünyaya geldi? Çılgın bir mucidin adını bulmaya çalışmak, benzer birçok durumda olduğu gibi kesinlikle işe yaramazdı, makaslar bir yaratıcı deha anında icat edilmedi, aksine kesmeye, ayırmaya yönelik diğer birçok araçla birlikte adım adım gelişti. ve ilk, ilkel örneklerden - ya da en azından arkeoloji ve edebiyatın ortaya çıkardığı ilk örneklerden - günümüz makasına kadar tasarım, malzeme ve dekorasyonda değişikliklere uğrayan delme. Makas Massimiliano Mandel'in fotoğrafı.
Bu gelişen nesnelerin bir örneği ve Bay Mandel'in güzel (baskısı tükenmiş gibi görünse de) kitabından başka alıntılar için aşağıya bakın.
8. Kelebek vida
Thumbscrew, Orta Çağ Avrupası'nın en yaygın sorgulama işkence cihazlarından biriydi. Çoğu zaman keskin metal dişlerle kaplı kırma çubukları ile basit bir mengeneydi. Kurbanın başparmaklarını veya diğer parmaklarını yavaşça ezmek için kullanıldı.
Parmakların ezilmesi, üstteki tutacağı çevirerek, dişli kırma çubuklarını yavaşça birbirine iterek sağlandı. Bu işkence yöntemi, hem son derece acı verici hem de çok kalıcı olduğu için öncelikle mahkumlardan itiraf almak için kullanıldı.
İşkencenin sonraki aşamalarında, kişinin ayaklarını yavaşça ezmek için “Çizme” adı verilen benzer bir cihaz kullanıldı.
Daha Fazla Ortaçağ Büyüsü ve Büyücülük
Büyücülerin ve simyacıların olduğu yerde cadılar da vardır. Hem iyi hem kötü. Ortaçağ Zamanlarında sihir belirli biçimlerde kabul edilebilirdi. Ve belirli kişiler tarafından. Simyacılar asil bilim adamları olarak düşünülürken, doğaüstü güçlere sahip gibi görünen kadınlardan korkuldu, suçlandı ve birçok cephede idam edildi. Boşuna Karanlık Çağ demediler! Karanlık Çağlar, dolandırıcı cadı avcıları, çarpık suçlamalar, işkence ve infaz zamanıydı. Ortaçağ'da cadı olarak anılmak istemezdin!
Zaferin Eli: Orta Çağ Büyücülüğünün Korkunç Bir Biçimi
Orta Çağ'da kullanılan tüyler ürpertici büyülü bir eşya, Şan Eli olarak bilinir. Efsaneye göre zafer eli asılmış bir adamın elinden yapılmıştır. Tuzla marine edilmiş, yol ayrımına gömülmüş ve günlerce kilise kapısında baş aşağı asılı kalmış. İnsanın yağından, bazen zararlı otlar, hayvan idrarı ve adamın saçıyla karıştırılan bir mum yapıldı. Sonra zaferin eline geçti ve soymayı planladığı karanlık bir eve bir hırsızın yolunu açtı. Zaferin eli dondu ya da ışığında herkesi büyüledi ve kilitli kapıları açarak hırsıza “onları kör olarak soyma” şansı verdi.
Bazen mum ele konulur, bazen de parmaklar yakılırdı. Bir panzehir: Kedinin safrasından, bir tavuğun kanından ve diğer zararlı maddelerden yapılmış bir merhemi eşiğinize sürün. Zafer elinin ölü bir adamın elinden mi yoksa Mandragora bitkisinden mi yapıldığı konusunda bazı spekülasyonlar var. Antik çağlardan beri büyücülükte kullanımıyla bilinen adamotu kökü.
İngiltere'deki Whitby Müzesi'nde ölü bir adamın elinden yapılmış meşru bir Şan El'i sergileniyor. Bu kalıntı, Danby'deki Hartby Cottage'ın çatısında bulundu ve 1820'de kullanıldı! Zafer Eli, son 2 yüzyılda kitapları, şiirleri ve filmleri etkiledi ve etkilemeye devam ediyor.
Whitby Müzesi'nde sergilenen Glory'nin Eli kalıntısı.
Hırsızlık Tespiti ve Çalınan Eşyaların Geri Alınması İçin
Anlayabileceğiniz gibi, hırsızlar Orta Çağ'da gerçek bir sorundu. Feodal zincir sisteminin tepesinde değilseniz, en altta ve bir köylüydünüz. Her şey için çok çalışmak zorundaydınız ve bazen çok çalışmak yeterli değildi. Böylece insanlar hırsızlığa başvurdu. Ama elinizde çok az şey varsa ve biri sizden çalıyorsa, bu da bir sorundur! Böylece insanlar çalınan mallarını bulmak için Ortaçağ büyüsüne başvurdular. Reginal Scot, 1584'te Cadılığın Keşfi'nde Elek ve Makas yöntemini yazdı.
Bir elek kabuğuna bir çift makas yapıştırın ve iki kişinin her birinin işaret parmağının üst kısmında, makasın üst kısmında onu elek ile yerden sabit bir şekilde tutmasına izin verin. Ve Peter ve Paul'a kaybolan şeyi A, B veya C'nin çalıp çalmadığını sorun ve suçlu kişinin aday gösterilmesinde elek dönecektir.
Ortaçağ Hançeri & # 038 Bıçak
A hançer veya bıçak çok keskin bir noktaya ve genellikle iki keskin kenara sahiptir. Tipik olarak bir itme veya bıçaklama silahı olarak tasarlanmış veya kullanılabilecek nitelikte olan hançerler, insanlık tarihi boyunca yakın muharebe çatışmalarında kullanılmış ve genellikle ikincil bir savunma silahı rolünü üstlenmiştir.
Hançerler, keskin bir şekilde sivrilen bir noktaya, merkezi bir omurgaya veya daha dolgun bir kısa bıçağa sahiptir ve genellikle, iki kesme kenarı bıçağın tüm uzunluğunu keskinleştirir. Çoğu hançer ayrıca tam bir çapraz korumaya sahiptir.
Dönem hançer Erken Orta Çağ'da ortadan kaybolduktan sonra, yalnızca Geç Orta Çağ'da ortaya çıkar ve yerini kesme bıçağı veya deniz balığı alır.
Hançerin Tarihi
NS en eski hançerler Neolitik çağda çakmaktaşı, fildişi veya kemik gibi malzemelerden yapılmıştır. Bakır Hançerler ilk olarak erken Tunç Çağı'nda ortaya çıktı ve erken Minos örnekleri Knossos'ta (MÖ 2400-2000) ele geçirildi. Demir Mısır'daki hançerler, törensel altın muadillerine eşit bir düzeyde değerlendi. İberia'nın (bugünkü İspanya ve Fransa) zanaatkarları ve demircileri, MÖ 5. yüzyıldan 3. yüzyıla kadar çeşitli demir hançerler ve yüksek kaliteli kılıçlar ürettiler. Roma İmparatorluğu döneminde lejyonerlere bir pugio, 7-12 inçlik bir bıçağa sahip çift kenarlı demir bir hançer.
Sırasında Ortaçağ Çoğu erkek ve kadın, günlük kıyafetlerinin bir parçası olarak bir kılıf içinde küçük bir bıçak giyer ve onu çok amaçlı bir yemek kap ve aleti olarak kullanırdı. 12. yüzyılda, hançer “şövalye hançeri,” veya daha uygun bir şekilde çapraz kabza veya quillon hançer olarak biliniyordu. Bu çapraz kabzalı hançerlerin çoğu minyatür kılıçlara benziyor, çapraz muhafızlar ve kabzalar form olarak dönemin kılıçlarına çok benziyor. Şövalye hançeri, 14. yüzyılda daha büyük bazlard bıçağına dönüştü.
Koruyucu plaka zırhın ortaya çıkmasıyla birlikte, hançer mükemmel bir yakın dövüş silahı olarak giderek daha değerli hale geldi. bıçaklama zırh boşlukları aracılığıyla. Bu zaman zarfındaki dövüş teknikleri ayrıca, bir rakibin zincir zırhını veya plaka zırhını delmek veya parçalamak için bıçak ucunu işaret edecek şekilde adapte olmak zorundaydı.
WLB HB XIII 6 Weltchronik & Marienleben'de 1300-1350 tarihli bir hançer. Aşağı Avusturya. El Yazması Minyatürleri'nin izniyle.
Hançer ve Bıçak Çeşitleri
Süre hançerler öncelikle bıçaklama amaçlıdır, bıçaklar genellikle tek kenarlıdır ve esas olarak kesme amaçlıdır. Bununla birlikte, birçok bıçak ve hançer ya saplama ya da kesme yeteneğine sahiptir (her ne kadar Avrupa rondel hançeri veya Farsça pesh-kabz gibi yalnızca tek bir kesici kenara sahip olanlar da dahil olmak üzere birçok itici bıçak hançer olarak tanımlanmış olsa da).
Ortaçağ hançerleri genel olarak şu şekilde sınıflandırılabilir:
Anelace
14. yüzyılda İngiltere'de bir ortaçağ uzun hançeri veya çok kısa bir kılıç türü, kuşaktan bir halka ile askıya alındı. Sloane MS (c. 1400), moda aksesuarları olarak büyük boy bazalı bıçakların kullanımını hicveden bir şarkı kaydeder.
Bazlard
Geç Orta Çağ'ın tarihi bir hançer veya kısa kılıcı türü. 13. yüzyıldan kalma şövalye hançerinden gelişen I şeklinde bir sapı vardır. Dönem temel kökenli bir Orta Fransızca veya Orta Çağ Latincesi Almanların yolsuzluğudur. basler [messer] “Basel bıçağı.” Baselards, sivil toplumun şiddete daha yatkın kesimi tarafından taşınan popüler bir silahtı.
Poignard
Öncelikli olarak yakın mesafede veya meç ile birlikte bıçaklamak için kullanılan hafif bir hançer. Bu uzun, hafif itme bıçağı, keskin bir şekilde sivri uçlu bir bıçağa ve çapraz korumaya sahipti ve tarihsel olarak üst sınıf, soylular ve şövalyeler tarafından giyildi.
Misericorde
Yüksek Orta Çağ'dan ağır yaralı bir şövalyeye ölüm vuruşu (veya merhamet vuruşu) vermek için kullanılan uzun, dar bir bıçak.
Rondel
Beline bir tür sert ağızlı hançer takılırdı ve belki de tüccarlardan şövalyelere kadar çeşitli kişiler tarafından bir yardımcı alet olarak kullanılırdı. Hançer, adını yuvarlak (veya sekizgen) tutamağından ve yuvarlak veya küresel kulptan alır.
Hançer
13. ve 18. yüzyıllar arasında popüler olan, erkek testisleri andıran korumada iki oval şişkinlik bulunan, belirgin şekilli bir kabzaya sahip bir tür hançer. Britanya içinde, hançer hançer yaygın olarak mızrak ve kılıcın yedeği olarak taşınırdı.
Auguste Demmin'in "Resimli Silah ve Zırh Tarihi: En Erken Dönemden Günümüze" kitabından farklı hançer türleri. George Bell tarafından 1894'te yayınlandı.
1) İngiliz pala, onuncu yüzyıl. Bıçağın üzerinde “Edwardus” ve “prins çevik” adları bulunur. Edward II'ye atfedilir. 2) Demir hançer, yaklaşık bir ayak uzunluğunda, on üçüncü yüzyıl. 3) Demir hançer, on üçüncü yüzyıl. Bıçak yaklaşık 12 inç ve sap yaklaşık 5 inç ölçer. 4) Demir midilli, muhtemelen İskoç, on dördüncü yüzyıl. 5) Yukarıdakiyle aynı. 6) Poniard, on dördüncü yüzyılın başı. 7) Demir hançer, yaklaşık 14 inç uzunluğunda, on dördüncü yüzyılın başında. Sap çok uzun. 8) Demir hançer, yaklaşık 19 1/2 inç uzunluğunda, on dördüncü yüzyılın sonu. 9) 14 1/2 inç uzunluğunda demir hançer, on dördüncü yüzyılın sonu. Sap oyulmuş kemiktendir. 10) Demir hançer, on dördüncü yüzyılın sonu veya on beşinci yüzyılın başı. 11) Poniard, on dördüncü yüzyılın sonu. 12) Hançer, on beşinci yüzyıl. 13) İskoç hançeri, yaklaşık 14 1/2 inç uzunluğunda, ahşap saplı, on beşinci yüzyıl. 14) Tek başparmak halkalı hançer, yaklaşık 16 inç uzunluğunda, onbeşinci yüzyıl. 15) Çift başparmak halkalı hançer, on altıncı yüzyıl. İki halka, süvarilere direnmek için hançeri bir şafta veya bir mızrağın ucuna sabitlemek için oraya yerleştirildi. 16) Hançer, anelaceveya Verona hançeri, on beşinci yüzyıl. 17) Hançer, anelace, On Beşinci Yüzyıl. 18) Hançer, on beşinci yüzyıl. 19) Bir Alman lansquenet hançeri, on altıncı yüzyıl, yaklaşık 14 inç uzunluğunda. cilalı çelik kılıf. 20) Alman lansquenet'in hançeri, on altıncı yüzyıl. 21) ana galoş, İspanyolca, bu silahın 1701 yılında kullanıldığını gösteren “Viva Felipe V.” yazısıyla. 22) Stiletto (Spitzdolch), yaklaşık 12 inç uzunluğunda, on altıncı yüzyılın sonu. Almanya'da bu silahlara Panzerbrecher veya zırh kırıcı da deniyordu. 23) Hançer, İsviçre, on altıncı yüzyıl. Bu hançerlere genellikle zırhın kayışlarını kesmeye, delik delmeye ve çeşitli amaçlara hizmet eden küçük bıçaklar bulunur. 24) Hançer, Almanca, on altıncı yüzyıl. 25) Poniard, Almanca, dalgalı bıçaklı, çok kısa ve geniş. 26) Poniard, Almanca, on altıncı yüzyıl. Muhafızın dört quillonu var. 27) ana galoş, onaltıncı yüzyıl. 28) ana galoş, Almanca, on altıncı yüzyıl. 29) ana galoş, Almanca, yaklaşık 20 inç uzunluğunda, on altıncı yüzyıl. Oyulmuş sap. 30) ana galoş, Alman, düşmanın kılıç başparmak halkasını kırmak için girintili bıçak ve on altıncı yüzyıl ters yönlerde kavisli quillons. 31) ana galoş, Almanca, kılıç kırmak için girintili bıçaklı, on altıncı yüzyıl. 32) Önceki hançerin girintili bıçağının yakından görünümü. 33) Büyük Almanca brise-épée, onaltıncı yüzyıl. 34) Önceki hançerin girintili bıçağının yakından görünümü. 35) Poniard, Almanca, on altıncı yüzyıl. 36) Büyük ana galoş, Alman, girintili quillons ve kılıç kırıcı olarak rendelenmiş bekçi, on yedinci yüzyıl. Yaklaşık 25 x 10 inç ölçülerindedir. 37) Stiletto, Almanca, denir panzerbrecherya da zırh kesici, yaklaşık 12 inç uzunluğunda, on altıncı yüzyıl. 38) Poniard, yaklaşık 10 inç uzunluğunda, zengin değerli taşlarla süslenmiş. Bu silah Polonya Kralı Sobieski'ye aitti. 39) Poniard, Almanca, denir panzerbrecher. Bıçağın üzerindeki sayılar muhtemelen topların çapını ölçmek için kullanılıyordu.
2 Cevap 2
Bu giysinin temel biçimi, gugel, başı koruyan ve omuzları da örten bir başlık. Bunların öncüleri Roma paenula veya Alp Kotze çeşitli yünlerden yapılmıştır.
Bu Olumsuz Bu temel tarz, orta çağların sonlarında, önce alt sınıflarda, daha sonra toplumun üst katmanlarında bir süre oldukça moda olmasına rağmen, orta çağa özeldir.
Avcılar için bu tür baş ve omuz koruması için yeni bir teklif indirimde şimdi:
Bunların en eski buluntularından biri 'Orkney Davlumbazı'dır. Demir Çağı zaten bu tür görünüşte 'süs' bir etek ile giysiler.
İşlevsel olarak panço ile aynı tip olduğundan, kolların iyi hareket etmesine izin verirken omuzları korumalı ve sıcak tutması avantajlarıdır.
Ayrıca kullanılan kumaş oldukça su iticidir ve bu nedenle yağmura karşı koruma sağlar.
Bu, "kasteller" için küçük bir husustur: yağmur yağdığında bu saçak suyu biraz kanalize eder ve ayrıca daha hızlı kurumaya izin verir. Etki gerçekten büyük değil ve soruda tasvir edilen kare tarzı için kesinlikle daha da azaldı.
genellikle bir saçakla süslenirler - orijinal olarak, giysinin yağmuru dökmesine ve ıslandığında daha hızlı kurumasına izin vermek için işlevsel bir ayrıntıdır, çünkü saçak, suyu dağıtmak için bir dizi fitil veya tüyler gibi davranır.
(WP: Buckskins)
Bu klişe versiyonda efekt bu kadar büyük olamaz. Gerçekte bu tarzda giyilirse, bu işlevsel bir geçmişe sahip bir süs kalıntısıdır. Burada, çizimler için basmakalıp bir gelenek olması daha olasıdır. İlk resimde sadece üç kişiden birinin bu etek ucunu giydiğine dikkat edin. Başka bir deyişle: bu resimde 'sadece Robin kapüşon takıyor' ve burada bazı girintilerle veya hançerlerle veya Alman topraklarında genellikle oldukça karmaşık zaddeln.
Böyle bir etek ucunun gerçek hayatta ara sıra kullanılmış olabileceği, önceki ifadeyle engellenmiyor. Moda her zaman pratiklikle gerçekten ilgilenmez.
Günümüzde bu giysinin, genellikle kapüşonsuz olan en yakın benzerliğine genellikle pélerine denir (farklı dillerdeki Wikipedia sayfalarındaki resimleri karşılaştırın) ve ayinle ilgili maddelerde bir chasuble ve mozzetta'ya benzerlik görülür. Almanca terim Gugel Normannic'te olurdu cagoule, Her ne kadar bu isim altındaki modern ürün şimdi biraz farklı görünse de kolları kollarla kaplıyor.
Arkeolojik buluntular açısından, 1350–70 tarihli İsveç 'Bocksten Mannen', aynı anda her iki olası varyantı da sunar: bir gugel (başlık) ve bu durumda oldukça yarı dairesel uzun bir manto olarak giyilen kapüşonsuz pelerin, Her ikisi de basit bezemesiz kenarlı, püskülsüz de olsa.
Ortaçağ 'av kitabı' (Livre de la chasse) 1387 ve 1389 yılları arasında yazılmış ışıklı bir el yazmasıdır. Bunun bazı versiyonlarında tüm bu tiplerin resmedildiğini görürüz: kapüşonlu ve kapüşonsuz, süslemeli kenarlı veya eteksiz.
Daha fazla gelişme ve isimler:
Çok geç ortaçağ ve erken rönesansta, gugel/hood esas olarak üç farklı gelişmeye girdi. Yüz kaplaması artık genellikle başın üstüne giyilirdi, geri kalanını 'refakatçi' ile biten sarkık kenarlı bir şapkaya dönüştürürdü. Baş örtüsü omuz örtülerinden ayrılarak bir tür Frig şapkası haline getirilmiştir. Gugel'in alt kısmı 14. yüzyıldan beri golcü (Latince: yaka, ) veya parça.
— Herbert Norris: "Ortaçağ Kostümü ve Modası", 1999. Kapşonun baskın stilleri için göreceli bir zaman çizelgesi gösterir.
— Sarah Thursfield: "Ortaçağ Terzinin Asistanı. Ortak Giysi Yapımı 1200 -1500", 2001. Bu davlumbazların en temel kesimlerini ve yapımını gösterir.
— Mary G Houston: "İngiltere ve Fransa'da Ortaçağ Kostümü ve Modası. 13., 14. ve 15. Yüzyıllar", 1939. (Siyah ve beyaz çizim livre de Chasse, s 170.)
Demir Sandalye, çok sayıda küçük çiviyle süslenmiş bir sandalyeydi. Hiçbir organ delinmediğinden ve tüm yaralar kapatıldığından, kişi sandalyeden kaldırılana kadar ölüm gerçekleşmedi.
Iron Maiden, içinde birçok keskin çivi bulunan dik bir metal tabuttur. Kurbanlar içeri yerleştirilip Iron Maiden kapatıldığında, kurban ya tekrar tekrar kazığa oturtulur ya da sivri uçlar tarafından delinmeden hareket edemezdi. Bu işkence genellikle ölümle sonuçlandı, ancak bazıları hayatta kalacak kadar şanslıydı.
Yün Ticaretinin Tarihi
Hammadde olarak yün, koyunların evcilleştirilmesinden bu yana yaygın olarak bulunmaktadır. Makaslar icat edilmeden önce bile yün tarakla hasat edilirdi ya da sadece elle koparılırdı. daha dolgun (tarihin en kötü işlerinden biri) yünün idrarla işlenmesinde önemli bir rol oynamıştır.
Yün, bir varil bayat idrarın içine yerleştirildi ve dolgun, daha yumuşak bir kumaş üretmek için bütün gününü yünü ezerek geçirdi:
Ortaçağ İngiltere'sinde yün büyük bir iş haline geldi. Başta kumaş üretmek ve köylülerden büyük toprak sahiplerine kadar toprağı olan herkes koyun yetiştirmek için muazzam bir talep vardı.
İngilizler kendi kullanımları için kumaş üretirken, üretilenlerin çok azı aslında yurt dışına satıldı. Yabancı dokuma tezgahlarını beslemek için gereken İngiliz koyunlarından elde edilen ham yündü. O zamanlar en iyi dokumacılar Flanders'ta ve kumaş üreten zengin şehirler olan Bruges, Ghent ve Ypres'te yaşıyordu, İngiliz yünü için en yüksek fiyatları ödemeye hazırdılar.
Yün, on üçüncü yüzyılın sonları ile on beşinci yüzyılın sonları arasında ortaçağ İngiliz ekonomisinin belkemiğini ve itici gücü oldu ve o zamanlar ticaret, "bölgedeki mücevher" olarak tanımlandı! Bugüne kadar Lord Yüksek Şansölyesinin Lordlar Kamarası'ndaki koltuğu, Orta Çağ'daki İngiliz servetinin başlıca kaynağını hatırlatan, 'yün çuvalı' adı verilen büyük bir kare yün torbasıdır.
Yün ticareti arttıkça, lordlar, başrahipler ve piskoposlar da dahil olmak üzere büyük toprak sahipleri servetlerini koyun cinsinden saymaya başladılar. Manastırlar, özellikle de Cistercian evleri ticarette çok aktif bir rol oynadılar, bu da ihraç edilen her yün çuvalından vergi alabilen kralı memnun etti.
İngiliz pazarlarında yün satın alan yabancı tüccarlar
Kuzeydeki Göller Bölgesi ve Pennines'ten Cotswolds'tan Batı Ülkesinin inişli çıkışlı tepelerine, güney Downs'a ve East Anglia'nın malikanelerine kadar çok sayıda koyun yün için tutuldu. Flaman ve İtalyan tüccarlar, günün yün pazarlarında, hem lorddan hem de köylüden yün satın almaya hazır tanıdık figürlerdi, hepsi hazır paraya. Yün balyaları yük hayvanlarına yüklendi ve değerli kargoların Antwerp ve Cenova'ya gönderileceği Boston, Londra, Sandwich ve Southampton gibi İngiliz limanlarına götürüldü.
Zamanla daha büyük toprak sahipleri yurtdışındaki kumaş imalatçılarıyla doğrudan ticaret bağlantıları geliştirdiler, oysa köylüler zorunlu olarak gezgin yün tüccarlarıyla iş yapmaya devam ettiler. Açıkçası, orta adamı kesip daha büyük miktarlarda ticaret yaparak, toprak sahipleri çok daha iyi bir anlaşma elde ettiler! Belki de bu yüzden İngiltere'de yün ticaretinin orta sınıf/işçi sınıfı ayrımını başlattığı söylenmektedir.
Ardışık hükümdarlar yün ticaretini ağır bir şekilde vergilendirdi. Kral Edward I ilkti. Yün ticareti çok başarılı olduğu için, yün ihracatına ağır vergiler koyarak askeri çabalarını finanse etmek için bir miktar kraliyet geliri elde edebileceğini hissetti.
Bu vergilerin kraliyet kasası için önemini fark eden Edward III, kısmen Flanders ile yün ticaretini korumaya yardımcı olmak için aslında Fransa ile savaşa girdi. Zengin Flaman kumaş kasabalarından gelen kasabalılar, Fransız derebeylerine karşı yardım için ona başvurdular. Yüz Yıl Savaşı olarak adlandırılsa da, çatışma aslında 1337'den 1453'e kadar 116 yıl sürecekti.
Bu dönemde alınan vergiler yün ticaretine zarar vermeye başladı ve bu da nihayetinde İngiltere'de daha fazla kumaş üretilmesine neden oldu. Savaşın ve Fransız yönetiminin dehşetinden kaçan Flaman dokumacılar, çoğu Norfolk ve Suffolk'a yerleşerek İngiltere'de ev kurmaya teşvik edildi. Diğerleri, dokumacılığın köylerde ve kasabalarda gelişmeye başladığı West Country, Cotswolds, Yorkshire Dales ve Cumberland'e taşındı.
Suffolk'taki Lavenham, İngiltere'deki bir ortaçağ yün kasabasının en iyi örneği olarak kabul edilmektedir. Tudor zamanlarında, Lavenham'ın küçük boyutuna rağmen İngiltere'nin en zengin on dördüncü şehri olduğu söyleniyordu. Güzel ahşap çerçeveli binaları ve güzel kilisesi, yün ticaretinin başarısı üzerine inşa edilmiştir.
On beşinci yüzyıla gelindiğinde, İngiltere sadece kendi kullanımı için yeterli kumaş üretmekle kalmıyordu, artık malzemeler de yurt dışına satılıyordu. Dokumacılar ve aileleri, küçük kulübelerinde çalışarak ham yünü ince kumaşa dönüştürdüler ve sonunda Bristol, Gloucester, Kendal ve Norwich pazarlarında satışa çıkacaklardı.
1570'lerden 1590'lara kadar, hükümetin yün endüstrisini destekleme planının bir parçası olarak, soylular dışındaki tüm İngilizlerin pazar günleri kiliseye yün şapka takmaları gerektiğine dair bir yasa çıkarıldı.
İngiltere'de yün üretimi elbette sadece İngiltere ile sınırlı değildi. Hem Galler hem de İskoçya'daki toprak sahipleri ve çiftçiler, bir koyunun sırtından elde edilebilecek büyük kârların farkındaydı. Özellikle İskoçya'nın Dağlık Bölgesi boyunca, İskoç tarihinin en karanlık günlerinden bazıları 1750 ile 1850 yılları arasında yaşanmıştır.
'Yayla Açıklıkları' olarak bilinen toprak sahipleri, kiracıları geniş Highland Estates'lerinden zorla çıkardılar, bu süreçte konutları ve diğer binaları tahrip ettiler ve araziyi ekilebilirden koyun yetiştiriciliğine dönüştürdüler. Ortaya çıkan zorluk, tüm topluluklara kıtlık ve ölüm getirdi ve Highlands'in çehresini sonsuza dek değiştirdi. Durum o kadar kötüydü ki, birçok İskoçyalı kendi ülkelerinden kaçtı ve binlerce kişinin Kanada ve Amerika'nın doğu kıyısına yerleştiği Yeni Dünya'ya sığındı.
Kumaş yapımı sanayi devriminin ön saflarında yer alan şehirlerden biri, yün üzerine inşa edildiği söylenen Leeds'ti. Sanayi on altıncı yüzyılda başladı ve on dokuzuncu yüzyıla kadar devam etti. Leeds – Liverpool kanalı ve daha sonra demiryolu sistemi gibi çeşitli ulaşım yollarının inşası, Leeds'i kıyıya bağladı ve bitmiş ürünün tüm dünyaya ihracatı için çıkışlar sağladı.
Dünyanın gördüğü en büyük, güçlü, mekanize Leeds değirmenleri, artan miktarlarda hammadde gerektiriyordu ve sürekli genişleyen İngiliz İmparatorluğu, Avustralya ve Yeni Zelanda kadar uzaklardan gelen yün ile vahşi canavarı beslemeye yardımcı olacaktı. Bu tür ticaret, 1960'ların başlarından itibaren Uzak Doğu'dan daha ucuz ithalat İngiltere'ye akarken, güçlü değirmenler nihayet sessiz kalana kadar yirminci yüzyıla kadar devam edecekti.
Bugün, bir zamanlar Britanyalı dokumacılar tarafından üretilen kalitenin hatırlatıcıları, Dış Herbrides'te kalan üç Harris Tweed Mills tarafından üretilen kumaşlarda bir an için görülebilir. Harris Tweed, İskoç adalı Lewis, Harris, Uist ve Barra tarafından evlerinde, Dış Hebridlerde boyanmış ve eğrilmiş saf bakire yün kullanılarak el dokuması kumaştır.