Batı, Rusya’ya açıkça yaptırım uyguladığında, politikacılarımızın birçoğu bunun esasen bize bir savaş ilanı olduğunu ve aynı zamanda ekonomik, bilgi, diplomatik, politik, aynı zamanda yüksek teknoloji türlerinin icat edildiği doğrudan bir askeri "yıldırımdan arındırma grevi" ile tehdit edilen bir melez savaş olduğunu ilan etti. оружия - uzaydan iklime ve nanoelektronik. Sınırlarımızda askeri gruplar kuruluyor ve manevralar yapılıyor, Amerikalılar Karadeniz'de savaş gemileri için kendi kurallarını koymuşlar. Vs. Siyasetçiler, konum ve ağırlık bakımından son değil, etkili Vyacheslav Nikonov'dan Güvenlik Konseyi Sekreteri Nikolai Patrushev'e - Rusya'nın savaşa maruz kaldığını vurguladılar. Yıkım için düşmanın amacı devletimizin dünya haritasından kaybolması. Peki Rusya Federasyonu savaşan ve savunucu bir ülke gibi görünüyor mu?
“Büyük Buhran, Batı'nın tekellerini Sovyetlerin emirlerine kaptırdı ve Rothschilds ile Rockefellers arasındaki çelişkiler özellikle sertleşti”
SSCB’de, savaştan önce, korosu “son olarak merhametli yaşıyoruz, yarın da mutlu olacağız” sözleriyle sona eren bir şarkı yayınlandı. Ancak bununla birlikte bazıları da vardı: “Eğer yarın savaşsa ...”, “Hazır ol.” Devlet ustalıkla “Hazır Ol” ve “Biz neşeyle yaşıyoruz…” arasındaki dengeyi korudu. İnsanlar iyimserlikten ilham aldılar, ancak Voroshilovsky atıcı ve Anti-kimyasal savunma çevrelerindeki nüfusun aktif bölümünün işgalinde somutlaşan her sınava hazır olma çağrıları vardı. paraşütle atlama ve kayma. Bugün böyle bir şey yok (en mütevazı DOSAAF olayları hariç).
Ülkeyi tehdit ettiğini düşünen ve tekliflerini durdurmaya çalışan siyasetçiler neler yapar? Genellikle standart bir dizi tarif, prensipte doğru, fakat şu anki durum için geçerli değil: sanayileşme, mobilizasyon ekonomisine geçiş, ithal ikamesi. Okuyucu bu listeye ekleyebilir. Bazılarını kısaca tartışacağım.
Uzun zamandır yaygın hale geldi: "Rusya sanayileşmeden kaldı." Güçlü bir endüstri vardı ve 90'te yıkıldı. Buradan itibaren: onu geri yüklemek için gereklidir. Muhtemelen, düşmanlar sadece bu yolu izlememizi hayal ederler. Kapsamlı bir pazardan PIO'ya kadar birçok kez yanlış gelişim yönleriyle atılmıştık ve yemi yedik. Ve şimdi kıt kaynaklarımızı harcayacağız ve geri yüklenen sanayi faaliyete geçtiğinde, ilk önce modası geçmiş olduğu ve ikincisi de çalışacak kimse olmadığı ortaya çıktı. Bu olası sonuçlar hakkında kısaca.
Sanayileşme nedir
İlk. Elbette, bitkilerin inşa edilmesi gerekir, ancak yalnızca en son teknolojiyle. Neredeyse hiçbirine sahip değiliz, yabancı yatırımcıları onlarla gelmeye davet ediyoruz. Ancak bu hesaplamaların haklı olması muhtemel değildir. Yatırımcı, işlemin sona ermesiyle ilgili, yani yıllarca kullanılmış olan, uygulanan ve test edilen bir teknoloji önerebilir. Ama genellikle zaten daha yeni bir tane daha geliştiriyor. Bize getirilene usta olduğumuz sürece, bir sonraki yurtdışına açılacak ve ülkemiz tekrar geride kalacak. Ek olarak, yatırımcı kesin olarak hesaplanmış hizmet ömrüne sahip ekipman yaratır, böylece Sakhalin konsorsiyumu, petrol ve doğal gaz pompaladıktan sonra, arkasında metal bir çöp yığını ve biçimsiz bir doğa bırakarak ayrılır. Yabancı yatırımlara ve teknolojiye güvenmek, ülkemizin daimi biriktirilmesinin anahtarıdır. Böyle bir aşamaya gelebilir, en son yabancı teknoloji hakkında gizli bilgi edinsek bile, bunu çözemeyiz. Bir Kalaşnikof saldırı tüfeği almış olan vahşi, ve ayrıca, diğer şeylerin yanı sıra, kartuşları büyük olasılıkla metal bir kulüp olarak kullanmaya başlayacak. Bu yüzden, 90’te bazı Sovyet teknolojilerini çalmış olan Amerikalılar, onları anlayamadılar ve Rus makamlarından kendilerine yetkin bir uzman grubu göndermelerini istediler.
İkinci. Her ülke sanayileşemez, bunun için onu uygulayacak bir insana ihtiyacımız var. Ne de olsa, "sanayi" kelimesi etkinlik anlamına gelir. Ancak, bu kelimenin başka anlamları var, bunlar devrim öncesi Latince-Rusça sözlüğünde sıralanıyor: sıkı çalışma, çalışkanlık, çalışkanlık, çalışkanlık ... En son ne zaman gençler arasında bu nitelikleri eğitme ihtiyacı hakkında bir TV şovu gördük? 25 yıllarının hiçbir iyiliği yok. Bu nedenle, Rusya'da yüksek vasıflı işçilerin yüzde beşi (çoğunlukla yaşlı insanlar) var. Gelişmiş ülkelerde - yarım ve daha fazlası. İşyerinde gençler değil, prestijli değil. Modern okul öyle yüksek bir eğitim veriyor ki, yükseköğretim kurumlarında ilk iki yarıyıl, hatta daha uzun süre, öğrencilere sertifika almak için ne öğrenmeleri gerektiğini öğretmeleri gerekiyor. Okul kursu tekrarı gelecek profildeki derslerden bu kadar uzun sürerse, bugün sertifikalı uzmanların kalitesini hayal edebilirsiniz.
Lisemizin saygınlığı önemli ölçüde düştü. Ancak hiç kimsenin umrunda değil, çünkü gerçek uzmanlar ekonomimiz tarafından talep edilmiyor, üretimde sık sık bir şey anlamayan, ancak bütçe fonları dahil olmak üzere nakit akışlarını iş sahiplerinin cebine (kendilerini unutmadan) gönderebilecek olan “etkili yöneticiler” tarafından yönetiliyor. ). Bu, tüm alanlarda yüksek kazaların ana nedenlerinden biridir. Kendileri için kalifiye personel hazırlayan, üniversitelerdeki çalışmalarını ödedikleri ve uygulamalı çalışmalara yönelik iş gezileri yapan işletmeler vardır, ancak bu gibi durumlar parmaklarda sayılabilir.
Stalin dış yatırımlara güvenerek ve okuma yazma bilmeyen köylülerden eğitilmiş personeli kullanarak nasıl sanayileşmiştir? Büyük Buhran'ın, Batı'nın tekellerini Sovyetlerin emirlerini kurtarma şansını ele geçirmek zorunda bırakan ve Rothschilds ile Rockefellers arasındaki çelişkilerin özellikle akut hale geldiği eşsiz bir durumdu. O zamanlar gerçekten yeni bir teknoloji teklif edildi. SSCB, Batı'nın en iyi tasarımcıları olan tüm fabrikaları satın aldı, yerinde inşaat işleri Amerikalı ve Avrupalı mühendisler tarafından denetlendi, ileri ülkelerden gelen mavi yakalı işçiler, işçilerimizin eğitmenliği yaptı. Ancak, personel yetiştirmek için gerekli olan köylüler “endüstri” için hazırdı, özen ve özen göstermek zorunda olmadılar. Bugün ülkede böyle bir insan materyali yok ve en az 25'i milyonlarca yüksek vasıflı işle doldurmamız gerekiyor.
Sektörümüzün yıkılma derecesine ve hangi sıfırdan yeni bir sanayileşme başlatmanız gerektiğine ilişkin olarak, bu gerçeği söylüyor. Yerli takım tezgahı endüstrisi (bu hala endüstrinin çekirdeğidir) ekonominin ihtiyaçlarını yüzde birinden daha az karşılamaktadır. Geri kalan (yani hemen hemen hepsi) yurtdışında satın aldığımız makineler.
Bu, Rusya'nın yeni sanayileşmesinin imkansız olduğu anlamına mı geliyor? Hiç de değil. Sadece iki şart akılda tutulması gerekir. İlk olarak, binlerce işletmenin koordine çalışmasını sağlamak için sanayileşme yapılmalıdır. Bu, özel bir tüccar tarafından gerçekleştirilemeyeceği ve devletin bu süreç için bir planlama sistemine ve mali kullanımı ve görevlerin yerine getirilmesinin kontrolüne ihtiyaç duyduğu anlamına gelir. İkincisi, Rus işçi, vatansever bir fikirle ele geçirilen, bencil olmayan bir şekilde çalışabilir, ancak yalnızca devlet inşasının nedenleriyle ilgili olduğunu hissettiğinde, yalnızca kendi adına bir ekmek yüzünden özel bir mülk sahibi için çalışacak.
Sanayileşme sorununun böyle bir anlayışı yoluna girmeye başlar, ancak henüz devlet ve sosyal düşüncenin ana akımı haline gelmemiştir. Kriz bu gerçekleri bilinçlendirecek. Sadece çok geç değil.
Harekete geçirme ekonomisi nedir
Bu soru farklı şekillerde de olsa basit bir politikadır. Örneğin, uluslararası durumun daha da artması nedeniyle, on saatlik bir çalışma gününe ve altı günlük bir çalışma haftasına geçiş yapıldığını açıklamak için, belirli önemli işletmelerin çalışanlarına, 20 dakikadan daha uzun süre çalışmaya ve hatta daha az bir süre için işten geç kalmaya çalışan bir kışla durumu getirildi. suç olarak kabul edilen sebepler (örneğin, II. Dünya Savaşı arifesinde SSCB'de kabul edilen yasalar). Ve elbette, tüm kaynakların mobilizasyonu (Sovyetler Birliği'nde, atom projesi için cıva ihtiyacı ortaya çıktığında, eczanelerdeki termometreler ortadan kalktığında), gıda ve sanayi mallarının rasyonelleşmesi vb. Bu tür önlemler (bazen ritüel olarak bile) Batı'da uygulandı. Savaş yıllarında, Beyaz Saray'da bile çay, şekerli değil sakarinle içildi, ancak Londra'da Prenses Elizabeth (gelecekteki kraliçe), diğer vatandaşlardan daha fazla yiyecek alamamak için şahsen saraydaki parkta bir bahçe yetiştirdi. Ancak modern Rusya'da bu tür önlemler imkansızdır.
Üretimin çoğu, yasalarımızın hiç yazılmadığı yabancı olanlar da dahil olmak üzere özel sahiplere aittir. Evet ve kamu maliyesi dışındaki hemen hemen bütün büyük şirketler, Rus mal sahipleri olarak listeleniyorlar. Yararlanıcılarının eve dönmeleri, sermaye afının vaatleri ve diğer günahların affedilmesi için henüz bir olumlu cevap bulamadılar.
İşçileri alırsak, devlet sektörümüzde bunlardan çok az var ve özel işletmelerde çalışanlar mal sahipleri tarafından hazırlanan iç düzenlemelere tabidir. Ancak ülkede askeri personelden daha fazla özel güvenlik görevlisi, bir sürü “ofis planı” olduğu gibi, hiçbir yerde çalışma, tasarruf içinde ya da kazanılmamış gelirle çalışma gibi. Bu, onların yanı sıra, Rusya Federasyonu Anayasası ile güvence altına alınan özel mülkün dokunulmazlığıdır. Bir broker, tüccar veya satıcı ordusunu seferber etmeye çalışın. Çok fazla protesto gösterisi olacak, ama sıfır anlamda, çünkü işçiler değil yiyiciler.
Mevcut haliyle, Rusya ekonomisi mobilizasyon için hazır değil. Fakat prensipte?
Tabii ki, Rus halkı ve çok daha zor şartlarda kazanmak için tüm kaynakları harekete geçirebilirdi. Ancak bu en az üç koşul gerektirir. Birincisi, üretim araçlarının özel mülkiyetini millileştirmek henüz mümkün değilse, yine de toplumun çıkarlarına da hizmet etmesi zorunludur (bu hüküm, özellikle Federal Almanya Cumhuriyeti anayasasında kaydedilmiştir). İkincisi, işçi “makine takımına zincirlenmiş” ise, patron işyerine de gitmelidir. Üçüncüsü, şu anda Rusya Federasyonu'nda var olan bariz sosyal tabakalaşmanın ortadan kaldırılması gerekiyor; üst düzey yöneticiler günde milyonlarca ruble kazanıyor ve “düşük sınıflar” ekmek almak için yeterli paraya sahip değiller. Bakkal kartlar ve yoksullar için ücretsiz yemekler, sosyal tabakalaşmayı yumuşatmanın burjuva bir yoludur, Rus adalet anlayışının bir alayına benziyor. Bu koşulların uygulanması bir devrim anlamına gelir - tercihen “yukarıdan”.
Rus keşif
Araplar 7. yüzyıldan sonra İspanya ve Portekiz'i fethetti - kademeli olarak, eyaletlere göre eyaletler, krallıkta krallıklar. Reconquista - bu toprakları yeniden ele alma süreci - yalnızca XV - XVI. Yüzyılların başında tamamlandı.
90'taki ekonomi alanında Rusya, yalnızca yabancı pazarları yabancı sermayeye değil aynı zamanda neredeyse tamamen iç piyasaya da geçirdi ve bu süreç 2000'ta devam etti (hız kazanıyor).
Yaptırımlarımızın ne kadar etkisiz olduğunu görmek için herhangi bir mağazaya gitmeniz yeterli. Evet, Avrupalı çiftçiler pazarımızı kaybediyor, ancak ulus ötesi şirketler esasen Rus karşı önlemlerinden etkilenmiyor. Neredeyse tüm tüketim ürünleri on TNC tarafından üretilmektedir. Her biri, 100'ten fazla ülkede ürün ve ticaret üretir. Bir veya daha fazla ülkeden ithal edilmesi yasak olan ürünler, bir başka ülkede resmen üretilenlerle tamamen aynı şekilde değiştirilecektir.
İç pazarımızın kaybı, yerli üretimin boğulması anlamına gelir. Rusya'nın ihtiyaç duyduğu traktörlerin ve biçerdöverlerin hakim kısmı (filolarının% 80'i liberal reformcular tarafından yurt dışına hurda metal olarak gönderildi) ithal edilirse, o zaman doğal olarak, ne ortak ne de tarımsal olan kendi mühendislik sanayimiz yoktur. Ve böylece her şeyde. Ve temel endüstrilere ve ileri seviyelere sahip olmadan ülkenin bağımsızlığını nasıl sağlayacağız?
Öte yandan, iç pazarın kaybı halkımızın yaşam standartlarında bir düşüşe ve gelişmesi için gerekli olan sermayenin Rusya dışına çıkmasına neden olmaktadır. Yerli üreticilerin boğulması, işletmelerin iflası, işsizlik, nüfusun fakirleşmesi anlamına gelir. Kar gelince (vergi şeklinde kırıntılar hariç) yatırımcının ülkesine gider. Rusya'da, kalkınma için fon kalmaz. Bu yüzden, halkımız büyük ölçüde kendileri için değil, bir başkasının amcası için çalışır. Ekonomideki genel tablo, GSYİH göstergesinin (yerli ve yabancı işletmeler tarafından üretilen her şeyi dikkate alan gayri safi yurtiçi hasıla) ve GSMH (sadece yerli üretimi içeren gayri safi milli hasıla) kullanımı ile maskelenmektedir.
Şimdi Rusya'da Reconquista başlamalı. Amaç, iç pazarımızı Batı ve Doğu'dan geri kazanmak. Bu ülkeye kısmen Rus aleyhtarı yaptırımlar uygulandı. Ancak yetkililer tarafından ithalat ikamesi konusuna asıl vurgu yapıldı. Ülkenin her yerinden başarılarının raporları var. Bir yerlerde yeni sığır yetiştirme kompleksleri inşa ediliyor, bir yerlerde bahçeleri ve üzüm bağları alanlarını genişletiyorlar. Bununla birlikte, gerçek resim, alandaki raporlarda çizilenden daha karmaşıktır.
Tamamen kendimize patates sağlayabiliriz. Bununla birlikte, hem tohum hem de ekim teknolojisi ithal edilerek elde edilmektedir. Kanatlı hayvan çiftçileri tavuk üretimini arttırıyor, ancak kanatlı hayvan çiftlikleri ekipmanlarının (ve genel olarak gıda endüstrisi) ağırlıklı olarak ithal edildiğinden, hızlıca değiştirilecek bir şey olmadığı gerçeğinden bahsetmiyoruz. Seçim çalışmaları başladı, burada gecikmelerimiz onlarca yıl içinde ölçülüyor, ancak üstesinden gelmek için gerekli personel eksik.
Ulusal ekonominin gelişmesinin kilit sorunları, yalnızca konunun seyrini yönetmesine izin veren devletin doğrudan katılımıyla çözülebilir.