Başak Kadınları İçin En iyi Hediye Fikirleri
Gece gökyüzüne bakıp takımyıldızlarını gördüğünüzde aklınıza ne geliyor? Uzayın derinliklerini keşfetmek büyük bir arzu mu? Yoksa gökyüzündeki bu şekillerin bir şeyi temsil etmesi, yalnızca merak duygusu mu? Yoksa sizden önce gelen sayısız insan nesli gibi, gökyüzüne bakıp belirli kalıplar gördüğünüz duygusu mu? Yukarıdakilerden herhangi birine cevabınız evet ise, o zaman doğru yoldasınız.
Çoğu insan en az bir takımyıldızı adlandırabilirken, sadece çok azı nereden geldiklerinin hikayesini bilir. Onları ilk fark edenler kimlerdi? İsimleri nereden geliyor? Ve gökyüzünde kaç takımyıldız var? İşte cevaplardan birkaçı, ardından bilinen her takımyıldızın bir listesi ve bunlarla ilgili tüm ilgili bilgiler.
Bir takımyıldız, esasen gökyüzünün belirli bir alanıdır, ancak terim daha çok gece gökyüzündeki yıldızların şans eseri gruplandırılmasıyla ilişkilendirilir. Teknik olarak, yıldız gruplamaları asterizm(yıldız deseni) olarak bilinir ve onları bulma ve bunlara isim verme uygulaması asterizm olarak bilinir . Bu uygulama binlerce yıl öncesine, hatta muhtemelen Üst Paleolitik’e kadar uzanır. Aslında, arkeolojik araştırmalar, Güney Fransa’daki Lascaux’daki ünlü mağara resimlerinde (yaklaşık 17.300 yıllık) Ülker Kümesi ve Orion Kuşağı’nın tasvirleri olabilecek işaretleri tespit etti.
Şu anda, birlikte tüm gökyüzünü kaplayan, resmi olarak tanınan toplam 88 takımyıldız vardır. Bu nedenle, bir göksel koordinat sistemindeki herhangi bir nokta, açık bir şekilde bir takımyıldıza atanabilir. Aynı zamanda, gökyüzündeki nesneleri konumlandırırken, koordinatlarının onları hangi takımyıldıza yakınlaştırdığını belirtmek ve böylece nerede bulunabilecekleri hakkında kaba bir fikir vermek, modern astronomide yaygın bir uygulamadır.
Takımyıldız kelimesinin kökleri, “yıldız kümesi” olarak çevrilebilecek Geç Latince constellatio teriminden gelir . Daha işlevsel bir tanım, görünüşleri efsanevi karakterler, yaratıklar veya belirli özelliklerle ilişkilendirilen tanınabilir bir yıldız modeli olacaktır. “Takımyıldızı” kelimesinin konuşma dilindeki kullanımının genellikle bir yıldız işareti ile onu çevreleyen alan arasında bir ayrım yapmadığını belirtmek de önemlidir.
Tipik olarak, bir takımyıldızdaki yıldızların tek bir ortak noktası vardır – Dünya’dan bakıldığında gökyüzünde birbirlerine yakın görünürler. Gerçekte, bu yıldızlar genellikle birbirlerinden çok uzaktadır ve yalnızca Dünya’dan olan muazzam uzaklıklarına göre sıralanıyormuş gibi görünürler. Yıldızlar da Samanyolu’nda kendi yörüngelerinde hareket ettikleri için takımyıldızların yıldız desenleri zaman içinde yavaş yavaş değişir.
İlk insanların Dünya’da yaşadıkları zamandan bu yana, gece gökyüzüne bakma ve onlara isim ve karakter atama geleneğinin var olduğuna inanılıyor. Bununla birlikte, asterizm ve takımyıldız adlandırmalarına ilişkin en erken kaydedilen kanıtlar bize antik Mezopotamya’dan ve yaklaşık olarak M.Ö. 3000 yıllarına dayanmaktadır.
Bununla birlikte, astronomik olayların periyodik olduğunu ve matematiksel olarak hesaplanabileceğini ilk fark edenler eski Babilliler oldu. En eski Babil yıldız katalogları Orta Tunç Çağı’nda (yaklaşık MÖ 2100 – 1500) oluşturuldu ve daha sonra Yunan, Roma ve İbrani bilginlerin kendi astronomik ve astrolojik sistemlerini oluşturmaları için onlara danışılacaktı.
Antik Çin’de astronomik gelenekler, Anyang’da ortaya çıkarılan kehanet kemiklerinin yıldız isimleriyle yazılı olduğu orta Shang Hanedanlığı’na (yaklaşık M.Ö. 13. yüzyıl) kadar uzanabilir. Bunlarla daha önceki Sümer yıldız katalogları arasındaki paralellikler, bunların bağımsız olarak ortaya çıkmadıklarını gösteriyor. Zhanguo döneminde (MÖ 5. yy) yürütülen astronomik gözlemler daha sonra Han döneminde (MÖ 206 – MS 220) gökbilimciler tarafından kaydedildi ve klasik Çin astronomisinin tek sistemine yol açtı.
Hindistan’da, geliştirilmekte olan bir astronomik sistemin en erken belirtileri İndus Vadisi Uygarlığına (3300-1300 BCE) atfedilir. Bununla birlikte, astronomi ve astrolojinin kaydedilen en eski örneği, zamanın daha geniş Vedik literatürünün (yani dini) bir parçası olan ve MÖ 1400-1200 yıllarına tarihlenen bir çalışma olan Vedanga Jyotisha’dır .
MÖ 4. yüzyılda Yunanlılar Babil sistemini benimsediler ve karışıma birkaç takımyıldız daha eklediler. MS 2. yüzyılda Claudius Ptolemaus (diğer adıyla Ptolemaios), bilinen 48 takımyıldızı tek bir sistemde birleştirdi. Almagest olarak bilinen eseri, ortaçağ Avrupalı ve İslam bilginleri tarafından bin yıldan fazla bir süre kullanılacaktı.
8. ve 15. yüzyıllar arasında İslam dünyası, Al-Andus bölgesinden (günümüz İspanya ve Portekiz) Orta Asya ve Hindistan’a kadar uzanan bir bilimsel gelişme patlaması yaşadı. Astronomi ve astrolojideki gelişmeler, eski ve klasik bilginin özümsendiği ve genişletildiği diğer alanlarda yapılanlarla yakından paraleldi.
Buna karşılık, İslami astronomi daha sonra Bizans ve Avrupa astronomisinin yanı sıra Çin ve Batı Afrika astronomisi (özellikle Mali İmparatorluğu’nda) üzerinde önemli bir etkiye sahipti. Aldebaran ve Altair gibi gökyüzündeki önemli sayıda yıldız ve alidade, azimut ve almucantar gibi astronomik terimler hala Arapça isimleriyle anılmaktadır.
16. yüzyılın sonundan itibaren, keşif çağı, dairesel navigasyona yol açtı ve bu da Avrupalı gökbilimcilerin ilk kez Güney Gök Kutbu’ndaki takımyıldızlara tanık olmasına yol açtı. Amerika, Afrika, Asya ve gezegenin daha önce keşfedilmemiş tüm diğer bölgelerine yapılan keşif gezileriyle birleştiğinde, modern yıldız katalogları ortaya çıkmaya başladı.
Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) şu anda 88 kabul edilmiş takımyıldızdan oluşan bir listeye sahiptir . Bu büyük ölçüde, 1922’de IAU’ya göksel küreyi 88 resmi sektöre bölmede yardım eden Henry Norris Russell’ın çalışmasından kaynaklanmaktadır. 1930’da, bu takımyıldızlar arasındaki sınırlar, Eugène Delporte tarafından dikey ve yatay doğru yükseliş ve eğim çizgileri boyunca tasarlandı.
IAU listesi aynı zamanda Ptolemy’nin Almagest adlı eserinde listelediği 48 takımyıldızı temel alır; erken modern modifikasyonlar ve sonraki astronomlar tarafından yapılan eklemelerle – örneğin Petrus Plancius (1552 – 1622), Johannes Hevelius (1611 – 1687) ve Nicolas Louis de Lacaille (1713 – 1762).
Bununla birlikte, Delporte’un kullandığı veriler, göksel kürede sınırları belirlemek için önerinin ilk yapıldığı 19. yüzyılın sonlarına tarihlendirildi. Sonuç olarak, ekinoksların devinimi, modern yıldız haritasının sınırlarının artık dikey veya yatay olmadığı bir noktaya kadar biraz eğri olmasına neden oldu. Bu etki yüzyıllar içinde artacak ve revizyon gerektirecektir.
Yüzyıllardır tek bir yeni takımyıldız ya da takımyıldız adı ileri sürülmemiştir. Yeni yıldızlar keşfedildiğinde, gökbilimciler onları en yakın oldukları takımyıldıza eklerler. Bu nedenle, 88 takımyıldızın tümünü listeleyen ve her biri hakkında bilgi veren aşağıdaki bilgileri güncel olarak değerlendirin! Zodyak, anlamları ve tarihleriyle ilgili birkaç bağlantı bile attık.