Tarihte Bu Gün: 17 Haziran 1631
Prenses Arjumand Banu Begum gelecekteki Babür İmparatoru Prens Khurram ile tanıştığında, ilk görüşte nadir bir kraliyet aşkı vakasıydı. Daha sonra Şah Jahan olarak bilinen prensin iki karısı daha vardı, ancak "Sarayın mücevheri" anlamına gelen 'Mumtaz Mahal' adını verdiği göze sahip olmasının sırrı yoktu. Mutlu çift evlendi 1612'de.
Mumtaz Mahal, merhameti, lütfu ve güzelliği nedeniyle büyük övgü aldı. Kocasıyla her yere gitti ve en yakın arkadaşı ve danışmanıydı. Siyasi bir özlem taşımadı ve sadece Şah sığınağını ve rahatlığını pek çok sorumluluktan sağlamakla ilgiliydi. İmparatorluk mührünü verdiği için ona tamamen güvenmişti.
Çift, birbirlerinin şirketindeki her anı harcadılar. Mumtaz Mahal ve Şah Jahan, birçok kraliyet evliliğinden farklı olarak, şüphe ya da entrika ile ilgisiz bir ilişkiden hoşlanırlardı. Sadece kocasıyla fakirleri savunmak için önemli etkilerini kullandı.
Şah Jahan’ın saltanatının Hindistan’ın Altın Çağı olarak bilinmesi tesadüf değil. Ülke, artan nüfuz, refah ve sanatsal başarıların tadını çıkarıyordu. Mutlu karısı, mutlu hayat - ve mutlu imparatorluk.
İmparatoriçe olmanın mesleki tehlikelerinden biri neredeyse kalıcı bir hamilelikti. Mumtaz Mahal, 17 Haziran 1631'de 14'üncü çocuğuyla birlikte çalışmaya gittiğinde kocasıyla yola çıktı, ancak kızlarının doğumu sırasında komplikasyonlardan öldü. Kocası, acı ve üzüntüyle felç olmuştu, tamamen inkar edilemezdi.
Şah, Kraliyet Sarayı'nın tam karşısında, Yamuna Nehri üzerinde muhteşem bir beyaz mermer mozolenin inşasını devreye alarak onun kederini ele aldı. Yapı, dört küçük kubbe ile çevrili 73 metre yüksekliğinde bir orta kubbeye sahiptir. Türbe boyunca kakma, ametist, turkuaz, lapis lazuli ve kakma dahil olmak üzere yarı değerli taşlar. Tac Mahal'i karısının onuruna ve onun için sonsuz sevgisine çağırdı.
Tac Mahal yüzyıllar boyunca sevgili, şair ve sanatçılara ilham kaynağı olmuştur. Gerçek aşkın gerçekliğine ve tarihin en büyük kraliyet aşk maçlarından birine bir anıt olarak kanıt olarak duruyor. Nobel ödüllü Rabindranath Tagore, Tac Mahal'ı “Zamanın yanağında bir gözyaşı” olarak tanımlamak için harekete geçti.
Şah Jahan 1666'da öldüğünde, sonsuza dek sevgili Mümtaz Mahal'in yanında dinlenmeye koyuldu.