Otizm; çocukluk çağında, 1.5-3 yaş aralığında ortaya çıkan ve yaşam boyu devam eden; sosyal etkileşim ve iletişimde problemler, tekrarlayıcı davranışlar ve kısıtlı ilgi alanlarıyla kendini gösteren, nörogelişimsel bir bozukluktur.
Otizmin en belirgin özellikleri; sosyal etkileşimler ve iletişimde problemler, kısıtlı ve tekrarlayıcı davranışlar ve ilgi alanlarıdır. Otizmi olan bireyler çok zeki olabildikleri gibi, normal zekaya da sahip olabilir ya da öğrenme güçlüğü çekebilirler.
Aileler; çocuklarındaki davranışların hayatın ilk yıllarında alışılmadık olduğunu fark edebilirler. Bunlar; gecikmeli konuşma, sallanma veya döndürme gibi tekrar eden davranışlar veya bir şeye odaklanarak geçirilen saatler olabilir. Otizmli çocuklar diğer çocuklarla oynamaktan çok kendi başlarına kalmayı tercih edebilirler. Bazıları da etrafında olan bitene hiç ilgi göstermeyebilir.Bu özellikler 2 yaş itibarıyla fark edilebilir. Ancak 3 yaşından önce tanı konulmaz. Bazı durumlar da tanının konulabilmesi çok daha zaman alabilir.
Otizmin nedenleri tam olarak bilinmemekle beraber, araştırmalar genetik faktörlerin etkili olduğunu göstermektedir.
Otizmli bireyler; bağımsız olarak veya destekleyici bir ortamda çalışarak (özel eğitim/rehabilitasyon) gerekli becerileri öğrenebilirler. Böylece yaşam kalitesini daha iyi bir hale getirmek için gerekli olan iletişim, sosyal ve yaşam becerilerini kazanabildikleri gözlemlenmektedir.