Kendimi balık olarak tanımladığımdan, daha doğru bir tabirle "tanımlayıverdiğimden" olsagerek, karşılaştığım diğer tüm balıklar ilgimi çekti. Yani neden "balık" olduklarını anlamak istedim çünkü benimki anlamlı bir oluştan çok içine düşüştü. Ben Samed Behrengi'yi sorumlu tuttum. Onların kimi sorumlu tuttuğunu da merak ettim haliyle... O yüzden onu görünce yazmadan edemedim.
Benim için ona ulaşmak zor oldu. Kapalı bir insandı ve benim de çabalamaya düşkün olduğum söylenemez, sözkonusu hiç tanımadığım birini tanımaksa demek istiyorum. Çünkü hepimiz biliriz, artık biliyor olmalıyız ki "evcilleştirdiğimiz canlıdan sorumluyuz" ve "evcilleştirilmeyi kabullenmek birkaç damla gözyaşını da beraberinde getirir." O nedenle ne evcilleştirmek ne de evcilleştirilmek konusunda cesur davranabilirdim. Niyetim de hiçbir zaman bu olmadı.
Ama bir de aşamadığım bir... Neyse bu konuya girmek istemiyorum.
Sadece o öyle inceydi ki... Yani hiçbir şey konuşmayıp birbirimize sadece link verdiğimiz olurdu. Aynı şarkılarla huzur bulan insanlar da aralarında büyük bir dostluk geliştirebilir mi? Ben arkadaş olup olmadığımızı bile bilmiyorum ama Luna bu "birbirinin kalbini hisseden insanlar"la ilgili çok güzel şeyler söyle(miş)di.
Şimdi o balık yok ve hayatımdan kocaman bir şey eksilmiş sanki. Acaba nerede, nasıl?
Bazen "Ben geldim" diyip sonra ismimi söylemeyi, veya beni sıkan bir şeyi anlatmayı, içinden çıkamayınca konuyu değiştirmeye çalışmasını özlüyorum. Veya bir şarkı gönderivermesini. Sonra ona dalıp gitmeyi, ağzım hayretten açık bir şekilde "Balık, bu çok güzeldi!" demeyi...
Ortada fol / folluk / yumurta yokken "O zaman benimle sahafları gezer misin?" demeyi ve "Ben kitaplarla ilgilenmem ama dilersen sana eşlik ederim." yanıtını almayı... Sonra "Keşke çocukluk arkadaşı olsaydık" diyivermeyi ve bunu gerçekten istiyor olmayı...