Bu, Karayipler’de kölelik tazminatı sorununu vurgulayan bir dizinin ikinci makalesi. (İlki burada.) CARICOM Tazminat Komisyonu başkanı Sir Hilary Beckles ile derinlemesine bir sohbetin yer aldığı NGC Bocas Lit Fest’in canlı yayın etkinliği “The Case for Reparations” da tartışılan konulara dayanıyor.
Uluslararası Tazminat Günü’nün anısına, Karayipler’in önde gelen edebiyat festivali NGC Bocas Lit Fest, bölgedeki kölelik tazminatlarına duyulan ihtiyaçla ilgili konuları tartışan bir oturuma ev sahipliği yaptı.
Serinin bu bölümünde Global Voices, eski sömürge güçlerinin Karayipler’deki kasıtlı azgelişmişliklerini telafi edebilecekleri birçok yolu inceliyor.
İngiliz imparatorluğunun ‘kenar mahallesi’
Karayip bağımsızlığının bir parçası olarak, Britanya’nın eski kolonileri, temel altyapı ve kamu hizmetlerinin yerine getirilmesine yardımcı olmak için kalkınma fonları talep ettiler, ancak kontrolsüz bir şekilde reddedildiler, Eric Williams, Trinidad ve Tobago’nun ilk başbakanı ve bağımsızlık hareketi demek:
Batı Hint Adaları bir portakal konumundadır. İngilizler onu emdi ve bugün tek endişeleri, kabuğundan kaymamaları ve zarar görmemeleriydi […]
İlginç bir şekilde, Britanya’nın Doğu Hint Adaları’ndaki kolonileri, egemenliğe geçişlerini kolaylaştıran Colombo Planı kapsamında 50 milyon İngiliz sterlini [yaklaşık 65.083.000 ABD doları] aldı. CARICOM Tazminat Komisyonu başkanı Sir Hilary Beckles, İngiltere’nin Batı Hint Adaları’nın finansman talebini reddetmesini, bölgenin “beyaz üstünlük kültürlerinin evi” olduğu gerçeğine bağlıyor. Siyah halkın bir kalkınma planına hakkı olmadığı ve bunu hak etmediği görüldü; Aslında, eski Başbakan David Lloyd George bir keresinde Batı Hint Adaları’nın İngiltere’nin küresel prestijini azaltacak “gecekondu imparatorluğunun” kanıtı olduğunu öne sürdü.
‘Arthur Lewis modeli’
CARICOM Tazminat Komisyonu’nun konumu, İngiltere’nin 15 milyon köleleştirilmiş insandan 200 yıllık ücretsiz emeğin değerine dayalı olarak bölgeye borcu olduğu yönündedir. Sir Hilary, bu ödenmemiş borcun, ülkenin gayri safi yurtiçi hasılasından (GSYİH) daha fazla olan yaklaşık 7 trilyon sterlin [9 trilyon ABD dolarının biraz üzerinde] değerinde olduğunu tahmin ediyor. Bunu çözmek için, sürdürülebilir kalkınma altyapısını oluşturmak için Karayipler’e büyük bir sermaye enjeksiyonu yapılması gerekiyor – ve ileriye dönük yol olarak “Arthur Lewis paradigması” olarak bilinen şeyin üzerine inşa edilmesi öneriliyor.
Sir Arthur Lewis, 1979’da İktisadi Bilimler dalında Nobel Ödülü’ne layık görülen St. Lucian’lı bir ekonomistti. Lewis, Karayipler için ekonomik reformu ve daha adil refah dağılımını desteklemek için sert eyleme dayalı bir kalkınma modeli geliştirmişti. Lewis, “daha zengin ülkelerin, daha yoksul ülkelerin kamu hizmetlerini iyileştirmelerine olanak sağlamak için bir yardım hibe sistemi kurması gereken” Marshall Planı’nı önerdi ve şöyle yazıyordu:
İngilizler […], ataları Büyük Britanya’nın zenginliğine milyonlar katkıda bulunan ve henüz geri ödenmemiş bir borç olan sakinlerinin çoğunluğunun bu adalardaki varlığından sorumludur.
Borç iptali ve eğitim, tarım ve halk sağlığına yapılan yatırımları içeren somut önlemler, bölgenin güvenli bir ekonomik temel bulmasına yardımcı olmak için uzun bir yol kat edecektir.
Özür dilemek yeterli değil
George Floyd’un cinayeti etrafındaki küresel protestoların ve University College London veritabanında İngiliz köle mülkiyetinin mirasının açığa çıkarılmasının ardından, Bank of England ve Lloyd’s of London, yakın zamanda, transatlantik köle ticareti.
Ancak CARICOM Tazminat Komisyonu, özür dilemenin yeterli olmadığını açıkça belirtti. Sir Hilary, ileriye giden yolun, Colombo Planı tarafından kamu yararına bir yatırım olarak başarıyla kullanılan bir model olan, maden çıkarma sahasında yardımcı olacak bir yatırım geliştirme fonu olduğunu savunuyor. Kendisi için sorumluluk alan bölgenin ayrılmaz bir parçası olarak görüyor:
Bu parçalanmış kolonileri hiçbir destek almadan işlevsel demokrasilere dönüştürdük. […] Birinci Günden itibaren kalkınmamızı desteklemek için borç para alıyorduk ve şimdi bu borç krizini yaşıyoruz çünkü […] servetimizi yağmalayanlar tarafından terk edildik. Kendi kalkınmamızı finanse etmek için gidip onlardan borç almak zorunda kaldık. Bu, yoksulluğa hapsolduğunuz döngüdür. Tazminatlar, bu döngüyü kırmaya yardımcı olacak araçlardan biridir.
Onarıcı adalet hareketini “21. yüzyılın en büyük siyasi hareketi” olarak adlandırarak, dünyanın her yerinden sömürgeleştirilmiş insanları birleştireceğini, artık bu “medeniyet” sistemini kabul etmediklerini ve adalet istiyorlar.
Afrika’nın önemi
CARICOM Tazminat Komitesi ile birlikte Karayip Topluluğu (CARICOM) liderleri bölgenin taleplerini Birleşmiş Milletler’e taşıma konusunda titiz davrandılar, ancak Afrika Birliği içindeki muazzam küresel etkisi ve savunuculuk ağırlığı nedeniyle hala Afrika’dan destek almayı umuyorlar. .
Bazı ikili görüşmeler çoktan gerçekleşti, ancak Sir Hilary, Afrika devletleri konuşmaya “adım attığında” bunun “oyunun kurallarını değiştirecek” olacağına inanıyor. Pek çok kişinin, köle ticaretinin zulmüne “önceki hükümetlerinin ortak olduğu fikrine” kurban gittiğinden şüpheleniyor – “mutlak mitoloji” dediği bir anlatı.
Yerel bir ortak olmadan uluslararası bir suç işleyemezsiniz […] ancak yerel ortağın varlığı, ulusu ve o toplumun insanlarını ortak yapmaz.
Atlantik ötesi köle ticaretini yasadışı uyuşturucu ticareti ile karşılaştırarak, Avrupalı köle tüccarlarının hem sayı hem de silah bakımından o kadar iyi donanımlı olduklarını açıkladı ki, Afrikalı liderlerin hayatları, eğer yollarına çıkmazlarsa, çoğu zaman tehlikede. Yine de, ticareti sona erdirmek için direnen ve savaşan birçok Afrikalı vardı.
Bu dizinin üçüncü ve son bölümü, telafi edici adalete doğru harekette üniversitelerin önemini ve şu anda Karayipler’in karşı karşıya olduğu üçlü tehdidi tartışacak.
Kaynak https://globalvoices.org/2020/10/15/the-caribbeans-case-for-reparations-part-ii/