Bazı insanlar için, çeşitli sosyal gruplarındaki insanlardan çok “yabancılardan” öğrendiklerini kabul etmek zordur. Bu günlerde ve zamanlarda, böyle bir şeyi kabul etmek ihanete benzer. Ancak on beş yıl sonra, Hristiyan olarak ağırlıklı olarak Müslüman bir okula devam ederken öğrendiğim dersleri hala kullanıyorum. Siyahların sahip olduğu işletmelerde ve diğer dini topluluklarla inançlar arası programlarda siyah liderliğin ve karakterin en iyi örneklerini nasıl gördüğümü hala düşünüyorum. İslami İlimler profesörümden aldığım teolojik temeli ve beni topluluk önünde konuşmaya hazırlayan öğretmenimden aldığım Dil sanatları eğitimini düşünüyorum.
Atlanta'daki Muhammed Okulları, kendimi güvensiz hissettiğim bir mahallede 11-17 yaşımdan beri benim için bir yuvaydı. Kendimi yeterince güvende hissettiğim ve zekamı kucaklayacak kadar değerli hissettiğim ve ağırlığı çok fazla görünse bile görüldüğümü hissettiğim yer. Bana meydan okuduğu kadar beni kutsadı, ama ihtiyacım olduğunda orada olduğu için minnettarım.
O yılın başlarında Mayıs ayında East Lake İlkokulundan mezun olduktan sonra 2000 yılının Ağustos ayında Muhammed Okullarına geldim. Doğu Atlanta'da, o zamanlar Coan Ortaokulu, Southside veya Thurgood Marshall olan yerel ortaokullardan birine gitmek kaderimdi. Sınıf arkadaşlarımın birçoğunun bu okulların hiçbirinde yanlış bir şey görmediğinden emin olsam da, annem zamanını Atlanta Devlet Okulu Sisteminde yedek öğretmen olarak çalışarak geçirdi ve benim kadar hassas bir çocuk için işlerin ne kadar tehlikeli olabileceğini biliyordu.
Benim bölgemde, benim gibi daha küçük sınıf mevcudu ve daha fazla yapıya sahip daha sakin bir ortama ihtiyaç duyan çocuklar için çok az seçenek vardı ve bu yüzden annem, evliliğini kaybetme riskini göze alarak babamı okulumu finanse etmeye zorladı. Bu son derece riskli bir hareketti, annemin konuyu zorladığı birkaç seferden biriydi, ama şüphesiz hayatımın en etkili seçimlerinden biri.
Tabii o zamanlar öyle görmüyordum. Benim için nelerden fedakarlık ettiğini göremeyecek kadar olgun değildim ve büyük resmi göremiyordum. Benim için tek görebildiğim, sadece filmlerde gördüğüm insanlarla konuşmak için yabancı bir bölgeye gittiğimdi. Müslüman bir okula gitmenin ne anlama geldiğine dair gerçek bir fikrim yoktu. Ama öğrenecektim. O ağustosta, Atlanta'daki Muhammed Okullarının yarısı olan Clara Muhammed Okulu'nda başladım.
Çok az insan onun adını veya neyi temsil ettiğini biliyor, ancak Clara Muhammed'in adı Betty Shabazz, Coretta Scott ve Myrlie Evers-Williams'a gösterilen saygıyı hak ediyor. Çoğu zaman insanlar onun İslam Milleti'ndeki rolünü basitçe Elijah Muhammed'in karısı olarak havale ederler, ancak insanlar Clara'nın 1931'de siyah Müslüman çocuklar için ilk bağımsız okulların yaratılmasında ve sürdürülmesinde ve aynı zamanda başlangıç aşamasında Clara'nın oynadığı rolü nadiren bilir veya kabul eder. MGT (Eğitimdeki Müslüman Kızlar) gibi gruplar .
Clara sayesinde bugüne kadar Müslüman okullarımız var ve okulumun oğlu Warith Deen Muhammed'in öncülük ettiği ortodoks İslam'ı benimsemesinin nedeni de bu.
Muhammed Okulu'ndaki ilk yılım, hayatımın belirli alanlarında büyüyüp ilerlediğimi gördüğüm için bir kasırga gibiydi. Hayatımı en çok değiştiren anlar, okulun disiplini ve yapısının, umutsuzca özlem duyduğum bir şekilde görülmemi ve kabul görmemi sağladığını fark ettiğimde geldi. Okul çok küçük olduğu için, her öğrenci okulda öğrendiklerimizi pekiştirmek için toplulukta çalışan öğretmenleri tarafından görülme şansına sahip oldu.
Arapça öğretmenimiz aynı zamanda cemaatin imamı veya dini lideriydi, bu yüzden sadece sınıfta değil Cuma günü de Cuma günü Arapça duyuyorduk. Her iki toplumdan da öğrenme zihniyetiyle Cuma'ya kiliseye gittiğim gibi katıldım. Cuma günleri biz öğrenciler ve öğretmenler okuldan çıkıp camiye gitmek için caddeden aşağı yürüyüşe geçtik. Öğretmenler topluluk içinde çalıştılar ve topluluk içinde dua ettiler, bu yüzden başarılı olduğumuzdan emin olmak için kendilerini zorunlu hissettiler. İhtiyaç duydukları veya hak ettikleri maaşları vermediler, ancak insanların hayatlarını bize yardım etmeye adadıklarını görmek, bana çocuklara öğretmenin değerini gösterdi ve gelecekteki kariyerimin tohumlarını ekti.
O sırada orada bitiren tek Hıristiyan olmak hem gurur kaynağı hem de ağır bir yüktü. Eleştirel düşünmeyi ve kendimi rahatsız hissettiğimde bile kendi inançlarımı değerlendirmeyi ve aynı şekilde kendimi savunmayı öğrendim. Daha önce olmadığım bir şekilde görüldüm ve diğer zamanlarda benzerlikleri paylaştığım bir grubun dışındaymışım gibi hissettim.
Orada geçirdiğim sekiz yıl, hoşgörü ve kabul konusunda klasik bir kurstu. İslami İlimler ve Arapça öğrenmek bana başka bir dil öğrenmenin değerini gösterdi. Derste Kuran okumak ve Ramazan ayında oruç tutmak daha iyi bir Hıristiyan olmamı sağladı. Aynı zamanda, Tanrı'ya dair uzun süredir devam eden inançlarımı daha yeni bakış açılarıyla uzlaştırmak için savaşırken bugün bile devam eden kişisel psişeme sağlıklı bir şüphecilik dozu getirdi.
Hocalarımın çoğu İslam Milleti aracılığıyla İslam'a girdi. Hem erkek hem de kadınlardan birçoğu, Millette İslam Meyvesinin üyeleri olarak veya Eğitimdeki Müslüman Kızlar aracılığıyla hizmet etti. Zamanla bilinçleri değişti ve Warith Deen'i Ulus'tan Müslüman Amerikan Cemiyeti'ne geçerken takip ettiler. Müslüman Amerikan Topluluğunu NOI köklerinden ayrı görmek bana dönüştürücü liderliğin gücünü gösterirken aynı zamanda seksin çizdiği gizli sınırları da gösterdi.
Her şeyden çok, orada olmak bana güvenli bir yer sağladı. Sonunda güvenli bir şekilde büyüyebileceğim ve çocukluğun garip aşamalarından gençliğe geçebileceğim bir yer buldum. Ama hepsinden önemlisi, kendi bakış açımı formüle ederken farklı bir bakış açısı görme şansım oldu, bu da dünyaya daha liberal bir zihniyet benimsememe yardımcı oldu. Karakterim orada şekillendi, öyle ki mezuniyet sırasında İslami karakteri örnek aldığım için özel bir ödül aldığım yere kadar.
Toplulukta böyle bir ödül alan ilk öğrenciydim ve kendimi onların inancının bir parçası olarak görmesem de, topluluklarının bir parçası gibi hissettim. Bu deneyime değerdi.
İsa - o gerçek bir insandı, değil mi? Dönemin çağdaşlarının çoğu ihtiyatlı olma eğilimindeyken ve muhtemelen yaptığı konusunda hemfikir olsa da, kanıtlarda büyük boşluklar var. Aslında, varlığına dair bu kadar az doğrudan kanıt olmasına şaşırdım.
Annem ve ben, karanlık garaj yolunda farlar açık bir şekilde oturduk ve babamın beyaz Volvo SUV'sinin nereye park edilmesi gerektiğine baktık. Mart ayının soğuk bir akşamı.
Bu blogda, İngilizce'ye yaklaşımımı nasıl ve neden değiştirmeye karar verdiğimi ve yaptığım bazı etkinliklerden para kazanarak bir yıldan kısa bir sürede fakir bir B1'den başlayarak B2 seviyesine nasıl geldiğimi tartışacağım. İçindekiler Okulda örnek bir öğrenci olmasam da İngilizce öğrenmek her zaman kültürel geçmişime eklemek istediğim bir şeydi.
26 Temmuz'da Kilise, Meryem Ana'nın ebeveynleri olan Aziz Joachim ve Anne'yi inançları ve azimleri için anıyor. İşte ailemin hikayesi - hayatlarını sadelik içinde yaşayan ve bize yedi çocuğuna yaşam boyu eğitim veren basit bir çift.
Mars, Uranüs ve Kuzey Düğümü, 1 Ağustos 2022'de 18 derecede Boğa burcunda kavuşuyor. Yataklarımız yanarken nasıl uyuruz?-Gece yarısı yağı Yılın en önemli astrolojik yönlerinden biri olan Mars ve Uranüs'ün kaderin Kuzey Düğümü ile kavuşumu, gerçek bir aciliyet hissinin eşlik ettiği büyük bir uyandırma çağrısıdır.
Arka hikaye Her ürünün bir hikayesi vardır ve bu Yapdoof'un başlangıç hikayesidir. Yapdoof, Omept Technology Nijerya Limited'in bir ürünüdür.