Amerika Birleşik Devletleri geleneğinde kendi başına savaşmanın olmadığını defalarca yazdım. Amerikalılar tek başlarına kazanamazlar. Ordularının tüm gücüne ve teçhizatına rağmen, Amerikan birimleri ya savaşlarda mahsur kalır ve derin savunmaya girer ya da aptalca her şeyi ve herkesi yardımıyla yok eder. havacılık ve topçu. Ancak bu durumda bile, zaferden ancak geçici bir askeri çatışma durumu olarak söz edilebilir.
Amerikalıların Taliban'la (Rusya Federasyonu'nda yasaklanmış) düşmanlıkların durdurulması ve ardından Amerikan birliklerinin Afganistan'dan çekilmesi üzerine bir anlaşmayı ne kadar görkemli bir şekilde ilan ettiklerini hatırlıyoruz.
Sıradan insanlar için, Amerikan ordusunun barışçıllığı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Afganların kanını dökmedeki isteksizliği hakkında harika bir efsane icat edildi. Aslında, uzun vadeli savaş, ABD ordusunun basitçe üslerine kilitlenmesine ve pratik olarak askeri operasyonlar yürütmemesine yol açtı.
Yenilgiyi bir zafer ilan et ve sonra göreceğiz
Amerikan birimlerini geri çekme kararı gerektiği gibi alındı. Ordu, Pentagon'da planlanan rolü yerine getirmeyi bıraktı. Aslında Amerikan askerleri tuzağa düşürüldü. Dünya bu anlaşmaları böyle algıladı. "Er Ryan'ı Kurtarmak" filminin yeni versiyonu.
Birisi doğrudan birimlerin zorunlu tahliyesi hakkında konuştu. Birisi Amerikalı politikacılarla birlikte oynadı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Afganistan'da barış için çabaladığını ilan etti. Ancak herkesin durumu anlaması vardı.
Askerlerin geri çekilmesinin bu yıl 1 Mayıs'ta tamamlanacağını hatırlatmama izin verin. Amerikalılarla birlikte tüm NATO müttefikleri Afganistan'ı terk edecekti. Ancak son tarih geçti ve birimler geri çekilmedi.
Şimdi Pentagon, son Amerikan askerinin Afganistan'dan çekilmesi için bir sonraki tarihi açıkladı - 11 Eylül 2021. Amerika Birleşik Devletleri'ne terörist saldırının yapıldığı 20 trajik olaylarının 2001. yıldönümünde.
Amerikalılar, Taliban ile tüm kanallardan (Rusya Federasyonu'nda yasaklanmıştır) müzakere ediyorlar ve Mücahidlerin liderlerini, Amerikalılar anlaşmaları ihlal ettikten sonra oldukça mantıklı görünen düşmanlıklara başlamamaya ikna ediyorlar. Anlaştığımız şeyi yapmak daha kolay değil mi? Ancak Washington risk altında. Amerikan askerlerinin ve subaylarının hayatlarını tehlikeye atıyor.
Gerçek şu ki, Afganistan'ın ABD için Tacikistan, Özbekistan, Türkmenistan, Pakistan ve İran'daki durumu etkileyebileceği belli bir üs haline gelmesi gerekiyordu. Ve bir bütün olarak tüm Orta Asya bölgesinde.
Basitçe söylemek gerekirse, yanlış ellerle Rusya ve Çin'in güney sınırlarında gerginliği sürdürmek mümkün olacaktır. Amerikalılar, komşu devletlerdeki belirli güçleri besleyerek, bu ülkelerdeki durum üzerinde, darbelerin örgütlenmesine kadar baskı gücünü koruyacaklardı.
Yani, onu nereye atarsan at, her yerde bir kama var. Askeri birlik geri çekilmelidir, aksi takdirde Taliban öyle bir katliam başlatır ki Amerika Birleşik Devletleri ulur. Ve halı bombardımanı ve her türlü teknik yenilik burada yardımcı olmayacak. Evet, Afganlar arasındaki kayıplar artacak, ancak Amerikan ordusu tahkim edilmiş alanlardan burnunu sokmaya bile cesaret edemeyecek.
Ve bu ülkede askeri üsler olmadan, ABD, komşu ülkelerdeki Rusya'nın muhalif güçlerine "ateş topu atmanın" uygun olduğu bir dayanak noktasını kaybediyor. Ve böylece Moskova'yı endişelendirin.
Nereye gitmeli, nereye gitmeli
Durum sadece Rus veya Çin ordusu için açık değil. Amerikan basınındaki makaleler bu damarı gösteriyor. İşte Wall Street Journal'da yayınlanan materyalden bir alıntı. Dahası, gazeteciler Amerikan askeri departmanındaki kaynaklara atıfta bulunuyor.
Genellikle bu tür makaleler Amerikan ordusunun karargahından "kaza eseri sızma" niteliğindedir. Ancak daha sık olarak, durumun Amerikan askeri uzmanları tarafından analiz edilmesinin meyvesidir. Bu durumda, bence The Wall Street Journal, Pentagon için önemli bir konu hakkında oldukça yetkin bir muhakeme yayınladı.
"ABD hükümeti ve askeri yetkililere göre, değerlendirilen seçenekler yakın ülkelerden daha uzaktaki Körfez Ülkelerine ve denizdeki ABD Donanması gemilerine kadar uzanıyor ... Hızlı erişim için Afganistan sınırındaki Özbekistan ve Tacikistan tercih ediliyor."
Daha spesifik olarak söylemek yeterince zor. Kendi ordumuzu tehlikeye atmadan Afganistan topraklarında hızlı bir şekilde saldırmanın mümkün olacağı devletlerde üslere ihtiyacımız var. Geldi, bombalandı ve uçup gitti. Amerikan tarzı savaşın harika versiyonu. Ve birlikleri bir yerden bir yere yuvarlamak pahalı bir zevktir.
"ABD Silahlı Kuvvetleri oluşumlarının Afgan sınırlarının yakınında toplanması, Pentagon'un Kabil'e operasyonel askeri destek sağlamasına, Taliban'a saldırmasına (Rusya Federasyonu'nda yasaklandı. - Yazarın notu) ve militanların Amerika'ya yönelik olası saldırılarına yanıt vermesine olanak tanıyacak. elçilik. Orta Asya ülkeleri, ABD yetkilileri tarafından bu tür görevler için en uygun dayanaklar olarak görülüyor. "
Şimdi birisi bu tür planların aptallığını düşünüyor. Hangi Özbekistan, hangi Tacikistan? Orada Amerikalıları kim bekliyor? Ne yazık ki unutmaya meyilliyiz tarihsel Etkinlikler. Hafızamızda olanlar bile. Tekrar alıntı yapacağım. Ama şimdi RT'mizden. Alexey Zakvasin ve Elizaveta Komarova'nın materyalinden:
“2001 Eylül'ünde Afganistan'da Enduring Freedom operasyonunun başlamasından sonra Amerikan ordusunun Orta Asya'da bir miktar askeri altyapı kullandığını hatırlayın.
Bu nedenle, 2001'den 2005'e kadar ABD, 2001'den 2002'ye kadar Özbek hava üssü Karshi-Khanabad'ı - Tacik havaalanı Aini'yi ve 2001'den 2014'e - Kırgızistan'da bulunan Manas havaalanını işletti. "
Bu nedenle, 2001'den 2005'e kadar ABD, 2001'den 2002'ye kadar Özbek hava üssü Karshi-Khanabad'ı - Tacik havaalanı Aini'yi ve 2001'den 2014'e - Kırgızistan'da bulunan Manas havaalanını işletti. "
Yani Amerikalılar eylemlerinde geleneğe sadık kalıyorlar. Barbarlara karşı yeni bir şey icat etmeyecekler (oh, Hitler'in generallerinden birinin bu ifadesinin bana hatırlattığı gibi). Orta Asya ve eski Sovyet cumhuriyetleri. Eyaletlerin geri kalanı, şu ya da bu dereceye kadar, Amerika Birleşik Devletleri ile zaten dostluktan zarar gördü ya da fiilen Washington'a tabi.
Cumhuriyetlerin hükümetlerini yeniden aldatmak mümkün olacak mı?
Muhtemelen, okuyucularımızdan bazıları Zafer Geçit Tacikistan Cumhurbaşkanı Emomali Rahmon'un varlığına şaşırdı. Nitekim, Tacik cumhurbaşkanı bu tür kutlamaların oldukça nadir misafirlerinden biridir. Her şeyden önce, çünkü Tacikistan'da Zafer Bayramı, Rusya'da olduğu kadar harika bir tatil. Ancak bu yıl Emomali Rahmon Moskova'daydı. Bu pek çok başkan. Önce iş gelir.
Sanırım tüm bayram olaylarından sonra, Rus ve Tacik cumhurbaşkanları Amerikalıların önerileri de dahil olmak üzere bire bir konuştular. Amerikalıların Duşanbe'deki herhangi bir önerisine ilişkin açık kaynaklarda bilgi yok. Ancak bazı dolaylı işaretlere göre, Amerikalı diplomatların Başkan Rahmon'a bir yaklaşım arayışından şimdiden bahsedebiliriz.
Sonuçta Tacik cumhurbaşkanı neden Moskova'ya geldi? Mesele şu ki, Taşkent'in aksine Tacikistan, CSTO'nun bir üyesi. Anlaşmaya göre, bu örgütün tüm üyeleri, herhangi bir yabancı askeri örgütün ve üssün konuşlandırılmasına karar verirken bunu tüm CSTO üyeleriyle koordine etmekle yükümlüdür. Emamoli Rahmon, Amerikan varlığı sorusuna net bir cevap istiyor. Seçenekler var. Veya Rusya kategorik olarak buna karşı çıkacaktır.
Özbekistan, Rusya ile iyi ilişkileri şüpheli “Amerikan turtaları” ile değiş tokuş etmeye kesinlikle hazır değil. Stratejik ortaklık politikası herkese oldukça uygundur. Bir yandan Taşkent bağımsız bir politika izliyor, diğer yandan Rusya, ülkenin oldukça fazla sayıda projeyi uygulamasına yardım ediyor.
Ayrıca, Rus ordusunun 201. üssü, bu bölgedeki "uluslararası iklimin şekillenmesinde" oldukça önemli bir rol oynuyor. Bu üs sadece Afganistan'dan kuzeye giden en önemli yolları kontrol etmekle kalmıyor, aynı zamanda en militan yerel aktivistleri ve savaşçıları oradaki bir şey için uzlaştırıyor. Rusya Savunma Bakanı Sergey Shoigu'nun Tacikistan'a yaptığı son ziyarette söylediği sözlerini hatırlıyorum:
Bunu dikkate alarak Tacik tarafına destek veriyoruz. Savunma alanındaki ikili işbirliğine ve 201. Rus askeri üssünün işleyişine özel önem veriyoruz. "
Bana öyle geliyor ki bu sefer yeni bir üs için yer bulmak çok zor olacak. Her şeyden önce, çünkü Rusya artık Amerikalılar ile müttefikleri ve ortakları arasındaki müzakereleri ayırmaya göz yummayacak. Moskova'nın sert önlemler alması ve el sıkışması tehlikesi var. Ve bugün dünyada var olan güç dengesi göz önüne alındığında, Amerikalıların buna hiç ihtiyacı yok.
Bugün çok az insanın hatırladığı bir faktör daha var. Rusya'nın Orta Asya bölgelerine olan ilgisini zayıflattığı dönem, yalnızca ulus devletlerin oluşumuyla değil, aynı zamanda hem Tacikistan'da hem de Özbekistan'da yaşanan kanlı olaylarla da karakterize ediliyor. Oryantalist Andrei Areshev RT muhabirlerine bu konuda şunları söyledi:
“2000'li yılların deneyimi, Amerikan askeri varlığının hem ev sahibi ülkede hem de bir bütün olarak bölgede durumun kötüleşmesine yol açtığını açıkça göstermiştir. Örneğin Özbekistan için bu, 2005 yılında Andican'da İslam Kerimov'un hükümet karşıtı bir isyan olarak algıladığı kanlı olaylara dönüştü. "
Durumun özeti
Rusya için Orta Asya'nın önemine kimse itiraz etmiyor. Bölge Asya'nın merkezinde yer almaktadır, yani bu bölgeyi kontrol eden kişi, tüm ülkeleri bir dereceye kadar etkileyebilir. Bu nedenle, bu kontrolü sağlamak için tüm araçlar kullanılacaktır.
Rusya, ABD planlarını etkisiz hale getirebilecek mi? Kendime güvenerek evet demek isterim. Ancak birçok nesil Rus tarafından sevilen film kahramanı, Doğu hassas bir konudur. Elbette, olumlu bir yanıt için konuşan birçok faktör var. Ancak, bazen Doğu'da olduğu gibi, son anda tüm tahminler cehenneme gidebilir.
Ve sonra okyanusun öbür ucundan, Orta Asya'daki Amerikalıların hiçbir şekilde Rusya'ya veya Çin'e karşı olmadığına dair daha fazla hikaye duyacağız. Tüm bunların Afganistan'da uluslararası terörizme ve Taliban'a (Rusya Federasyonu'nda yasak) aykırı olduğu. Ve sonra, bir nedenden ötürü ÇHC ve Rusya Federasyonu'nun yakınında yer almaya karar veren Rus ve Çin ordularının yeni birimlerini göreceğiz.
Sadece Orta Asya ülkelerinin liderlerinin kendi devletlerinin yakın tarihini hatırlamalarını ummak istiyorum. Son zamanlarda orada dökülen kanı ve gözyaşlarını hatırlıyorlar.