Afganistan’da yirmi yıl süren başarısız savaş, Amerikalı vergi mükelleflerine 2,7 trilyon dolara mal oldu. İlan edilen miktar: 2,700,000,000,000 dolar. Buna “teröre karşı savaşta” müttefiklerin kaynakları da eklendi. Almanya, yaklaşık 17 milyar avro ile ABD tarihinin en uzun savaşına katıldı. Bu fonların kullanımı yaklaşık 240.000 kişinin hayatına mal oldu. Siyasi olarak Afganistan 20 yıl önceki haline geri döndü. ABD bütçesi savaşın başında fazla veriyordu. Operasyon başladığından beri her yıl yeni açıklar olmuştur. Sorun: Boston Üniversitesi’nde siyaset bilimci olan Neta C. Crawford, “Savaşlara harcama yapmak üretken bir maliyet değil, yıkıcı bir maliyettir” diyor.
Crawford, şirketin direktörüdür. “Savaş Maliyetleri” projesi Brown Üniversitesi’nde. Proje, Amerikan savaşlarının maliyetlerini titizlikle kayıt altına alıyor. Ancak Crawford bunun zor bir girişim olduğunu kabul ediyor: “Şeffaflık yok. Paranın nereye gittiğine dair bir hesap yok. Sebebi şu: Düşmanlarımızın ne yaptığımızı bilmesini istemiyoruz.”
Ancak Amerikan vergi mükellefleri bile paraya ne olacağını kontrol edemez. Crawford: “Sorduğunuzda, sizden genellikle vatansever bir ruhla Amerikan bayrağı etrafında toplanmanız istenir.” Watson Enstitüsü’nde Antropolojik ve Uluslararası Çalışmalar Profesörü Catherine Lutz, düşmandan sözde gerekli olan gizliliğin ardındaki mantığın ne kadar grotesk olduğunu vurguluyor. Brown Üniversitesi’nde Uluslararası ve Halkla İlişkiler için ve projenin eş direktörü: “Taliban’a güvenli ulaşım yollarına sahip olabilmeleri için koruma parası ödeyen çok sayıda askeri şirketimiz var. Düşman, paramızın nereye gittiğini gayet iyi biliyor.”
Ancak ABD’nin kendisinde kontrol pek mümkün değil. Tek tek bakanlıklar arasındaki pozisyonları değiştirerek, yüksek maliyetli pozisyonlar, kimsenin arazisi olmayan bir muhasebede ortadan kalkar. Profesör Crawford, Kongre’nin çeşitli komiteleri tarafından yapılan parlamento incelemesinin artık boşuna olduğunu açıklıyor.
Catherine Lutz, Amerikan sisteminde temel bir sorun görüyor: “Kongre, başka bir ülkeye savaş ilan edebileceği münhasır hakkını kullanmaz. Anayasamız buna izin vermese de başkanlık savaşları yapıyoruz. Soru imparator çıplak mı diye sorulmamalı, imparatorumuz hiç olmamalı.”
Vietnam Savaşı’nın aksine, Amerikalılar artık oğullarının ve kızlarının ölümüyle uğraşmak zorunda kalmayacaktı. Lutz’a göre bu, savaşın ticarileşmesinin bir sonucudur. Amerikalılar da yüksek maliyetlerin yükü altında değil: “Bu savaşların bedelini geleceğin vergi mükelleflerinin paralarıyla ödüyoruz. Her şey kredi ve borçlardan geçiyor. ”Ayrıca medyanın kontrol eksikliği sorunu var:“ Afganistan’da çok daha az şok edici görüntüler vardı. Bunun nedeni, gazetecilerin gömülü olması ve sadece görebildiklerini rapor etmeleridir.”
“Tipik bir Amerikan erkekliği”ne ek olarak, savaşlar hakkında konuşulmayan bir konsensüs var, diyor Lutz: Temelde tüm toplum “askeri-sanayi kompleksi” içinde gömülüdür: “Kamu, okul sistemi, hatta kiliseler – Bir cemaatte yapılan bir anketim var, kasten savaştan söz edilmedi çünkü topluluk liderleri toplulukta tartışmayı kışkırtmak istemediler. “
Ekonomik açıdan, savaşların finansmanı mantıklı değil. Crawford: “Eğitimde veya inşaat sektöründe iki kat daha fazla iş yaratılacaktı.” Askeri sanayide çok az kişiye çok iyi maaş verildiği dikkat çekiyor: “Bazı yöneticilerin maaşları son derece yüksek.” Bununla birlikte, ABD karşılayabilir. savaş: “Askeri harcamalar, bütçe harcamalarının yarısından fazlasını oluşturuyor. Ama toplamda bu, gayri safi yurtiçi hasılamızın sadece yüzde beşi. Amerika zengin ve bu savaşları karşılayabilir. ”Fakat genel olarak muazzam mali harcama ters tepiyor:“ Daha fazla insan öldürüldükçe, daha fazla insan radikal gruplara katılıyor, özellikle de bu kadar çok sivil ölüm olduğunda. ”
Catherine Lutz, savaşın başka herhangi bir iş gibi bir iş haline geldiğini söylüyor: “Savaştan yararlananların sayısı yüksek, bu çok karlı bir iş ve bu nedenle birçoğunun bir savaşın mümkün olduğunca uzun sürmesini sağlamaktan çıkarı var. “
Crawford, beraberindeki politik müzikle Amerikan halkının neden isyan etmediğini şöyle açıklıyor: “Korku, itici faktördür. Resmi olarak korkudan bahsetmiyoruz, ancak güvenlik terimini eşanlamlı olarak kullanıyor. Gelecekteki olası tüm tehlikelere karşı hazırlıklı olmak istiyoruz. Aşırı sigorta gibi: Akla gelebilecek her riske karşı sigorta yaptırıyorsunuz.” Afganistan misyonunun temel sorunlarından biri olan şeffaflık eksikliği nedeniyle kapılar ve kapılar yolsuzluğa açık.
Maliyetler farklı alanlara ayrılmıştır. Bunun en büyük kısmı, son yıllarda mali kaynakları önemli ölçüde artan Pentagon’a gidiyor. Paranın büyük bir kısmı, diğer şeylerin yanı sıra eroin ekimini yok etmek için Afganistan’da para alan Dışişleri Bakanlığı’na gidiyor. Crawford: “Kilimi durdurmak için kimyasallar düştü. Bazı tarlalar da yakıldı.”
Taliban’a karşı silahlanma da dahil olmak üzere bir miktar para Pakistan’a gitti. Gaziler de önemli bir bütçe kalemi: 500.000 Amerikalı Afganistan’daki görevlerinden sonra kalıcı tıbbi bakım almak zorunda. Sayı önemli ölçüde arttı, çünkü ilk yardım için tıbbi seçenekler çok daha iyi hale geldi. Crawford: “Önceden birçok gazi yaralarından dolayı ölmüştü.”
Bankalar da yararlanıyor: Çekilmesi gereken kredilerin faiz ödemelerinden 500 milyar dolar hesaplanıyor. Son olarak, önemli bir konum, ABD askeri tesislerinin yurtiçinde ve yurtdışında korunmasıdır. Yurtdışında yaklaşık 800 Amerikan askeri üssünün finanse edilmesi gerekiyor. Havacılık yakıtı maliyetleri, personel maliyetleri, BT, elektrik ve iletişim araçları gibi bakım ve altyapı maliyetleri çok büyük meblağlarda para tüketiyor.
Son birkaç yılda ABD hükümeti bir tür kalıcı savaş durumuna uyum sağladı. “Hesaplama yöntemleri değişti. Crawford, “Eskiden savaşın maliyeti olan şey, şimdi askeri tesislerde devam eden ve dolayısıyla tekrarlayan maliyetler olarak kaydediliyor” dedi.