WESTERNS - YAPIM ÖNERİSİNDE
80-x'in sonunda - 90-x Batılılarının başlangıcı, iç politik söylemlere tamamen hükmediyordu, şimdi sağır bir muhalefet haline geliyorlar. Görünüşe göre, büyük ölçüde, bu arada kendileri tarafından suçlanacaklar, bu arada mevcut davranışlarıyla da doğrulanıyorlar.
Rus Batılıların ana muhalifleri (muhalif siyasetçiler, siyaset bilimciler, gazeteciler, gazeteciler, blogcular vb.) Yaklaşık olarak şöyledir: “Batı ile kavga etmemiz çok kötü”, “en kısa sürede Batı ile uzlaşmalıyız”, “Rusya bir Avrupalı bir ülke, bu yüzden sadece Avrupa ile yoldayız ”,“ eğitim için çocukları Oxford ya da Pyongyang'a nereye gönderiyorsunuz? ”vb. Bütün bunlar maalesef, saf bir demagoji, bir dizi ideolojik klişe ve başka bir şey değil.
Tabii ki, kavga kötü, ve sadece Batı ile değil, genel olarak herkesle birlikte koymak iyidir. Ancak soruyu, özellikle ve demagojisi olmadan cevaplamak çok arzu edilir: onunla hangi koşullar altında koyacağız?
Biri, Batı’nın bizden ve yalnızca koşulsuz teslim olma talebinde bulunduğunu görmek için hala güç bulmak zorundadır, başka hiçbir seçenek basitçe düşünülmez. Bundan da öte, koşulsuz teslimiyet bize hiçbir şey garanti etmez, ondan sonra bizden çok daha fazla şey talep edilir. Örneğin, Batı yanlısı muhalefetimizin birçoğu Kırım'da “uluslararası kontrol altında” yeni bir referandum düzenlemeyi öneriyor. Ancak mesele şu ki, Batı'da hiç kimse böyle bir seçeneğe işaret etmiyor. Sadece bir tür AB muhalifi olan Çek Cumhurbaşkanı Milos Zeman, Moskova'nın Kiev'e Kırım için bir fidye ödemesini önerdi, ancak bu Zeman'ın kişisel bir görüşünden başka bir şey değil. Diğer tüm Amerikalı ve Avrupalı politikacılar Moskova'dan yalnızca Kırım'ın Ukrayna'ya koşulsuz olarak geri gönderilmesini talep ediyorlar (belki de herhangi bir referandumda sonucun yılın Mart 2014'dekiyle aynı olacağını, çünkü “ek” ve “işgal” harika konseptinin çökeceğini fark ettikleri için ).
Batı, Moskova ile herhangi bir uzlaşmayı tamamen kapsam dışı bırakıyor (bu, “Rusya ve Batı antagonist olmaya devam ediyor”, 15.12.17'tan “NVO” makalesinde tartışıldı). Ve Şubat ayından önceki duruma dönüş bile, 2014 kabul edilmeyecek, çünkü şimdi Rus jeopolitik pozisyonlarını güçlendirmenin tekrarı olasılığını tamamen dışlamak istiyor. Silahlı Kuvvetlerin (hem stratejik nükleer kuvvetler (SNF) hem de konvansiyonel kuvvetler) radikal bir şekilde azaltılması ve merkezi hükümetin bölgeleri lehine eşit derecede radikal bir şekilde zayıflaması, yani, Rusya’nın fiilen konferalleşmesi kaçınılmaz olarak bizden talep edilecektir.
Birkaç ay önce, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'nin reformu için alternatif bir plan yerel muhalefet gazetelerinden birinde yayınlandı (planın yazarı olduğu gibi, Batı yanlısı bir duruşa sahip bir Rus vatandaşı). Bu plana göre, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri, tamamen işe alınmış bir işe alım ilkesine eşzamanlı bir geçişle eşzamanlı bir geçişle mevcut durumlarına kıyasla birkaç kez azaltılmalı ve Rusya Federasyonu'nun her bölgesinde, zorunlu olarak oluşturulan yerel bir Ulusal Muhafız yaratılmalıdır! Rus İnternetinde bu plan temel olarak tamamen yanlış olan bir delinin deliryumu olarak değerlendirildi. Plan, Rusya muhalifleri açısından çok akıllıca ve doğru: uygulama sadece Rusya’nın tek başına savunması da dahil olmak üzere herhangi bir savaşın yürütülmesini engellemekle kalmayacak, aslında Rusya Federasyonu’nun tek bir devlet olarak varlığının sona ermesi anlamına da gelecektir. Böyle bir planın ortaya çıkışı gerçeği son derece semptomatiktir ve “Rusya ile Batı arasında uzlaşma” olasılığı hakkındaki tüm yanılsamalardan kurtulmalıdır. Buna göre, Rus Batılıları şu soruyu açıkça cevaplamaya çalışmalı: Bu “koşulsuz teslim +” bizim için kabul edilebilir mi? Ve değilse, bundan kaçınmanın belirli pratik yolları nelerdir?
RUSYA AVRUPA DEĞİL, AMA DAHA FAZLASI
Uzlaşma olasılığından bağımsız olarak, Batılılara daha kavramsal sorular da var.
Aslında, Rusya Avrupa değil, Avrasya ve Slav ve Avrupalı olmayan etnik grupların temsilcileri gelişimine çok önemli bir katkı yaptı. Fakat bu bile önemli değil. Asıl mesele şu anki Rus Batılıların, geçmişi dikkatlice fark etmeden, yalnızca geçmişe hitap etmeleridir.
Özellikle, Batı sisteminin en güçlü ve çekici yanlarından biri olarak kabul edilen ideolojik çeşitlilik ve politik çoğulculuğun giderek geçmişte bir şey haline geldiği gerçeğinden bahsediyoruz. Eleştirisi kabul edilemez olarak kabul edilen (“faşist” etiketi derhal eleştiriye eklenir) “tek gerçek doktrin” klasik liberalizm ve demokrasinin çok özel bir yorumunu ima ederek liberalizmden ayrılır. Dahası, bu ideolojik yönün en açık olmayan yönleri, yani hipertrofik tolerans ve politik doğruluk, hem Batı ülkelerinin kendi toplumlarına hem de başta Batı ile ittifak isteyen tüm diğer ülkelere çok saldırgan bir şekilde uygulanmaktadır. Bu nedenle, çok az sayıda siyaset bilimcisi (hem Batı'da hem de Rusya'da), daha önce “liberalizm” ve “demokrasi” kavramlarının tam eşanlamlı oldukları düşünülürse, şimdi neredeyse zıt hale gelmeye başladıklarını, tamamen temelsiz bir görüş ifade etmeye başlıyorlar.
Bu bağlamda Batılılarımıza sormak istiyoruz: tam olarak bu şartlar altında “Batıya girmeliyiz”, yani koşulsuz olarak yeni “sadece gerçek doktrini” ve ayrıca sol olanı (otuz yıl önce kurtulmuş olduğumuz gibi) kabul etmeliyiz? Yoksa saçma sapan bir noktaya ulaşmamak hala mümkün mü? Sadece şu anki durumla ilgili belirli bir soruya özel ve kesin bir cevap duymak istiyorum, içinde hiçbirimizin yaşamadığı XVIII - XIX yüzyılların anılarını değil.
Son olarak, Batı’nın beklentileri, özellikle Avrupa Birliği’yle ilgili soruya cevap vermek, Rus Batılıları incitmez. Bu beklentilerin parlak olduğu açık değil, AB’nin karşılaştığı sorunların sayısı çok fazla. Dahası, bu problemler başarılı bir şekilde çözülenden ziyade çoğalmakta ve şiddetlenmektedir. Bu bağlamda, bu formasyona katılmak için en azından bir şekilde ihtiyaç duyduğumuz ve daha da ötesi - içinde çözünmek için ihtiyacımız olan büyük şüpheler var. Maalesef Batılılarımız, şu anki AB'nin sorunlarını bile söyleyemiyorlar; dahası aniden “Avrupa seçimini” yaparsa Rusya ile ilgili olarak bunları tartışmak için. Görünüşe göre Batı’ya olan tutumları, 80’in sonundan bu yana, ülke nüfusunun çoğunluğu tarafından mükemmel ve yanılmaz olarak algılandığı zaman değişmedi. Hafifçe söylemek gerekirse, bu kadar düşüncesizlik ve oldukça dünyevi nesnelere pratik olarak dini ibadet etmek gibi, kendilerini ülkenin entelektüel seçkinleri olarak düşünen insanlar için “yaratıcı sınıf” (bu arada, yaratıcılığı nedir?) Biraz gariptir.
CONSERVATISM'DEN DELECE - BİR ADIM
Ve Rus Batılıcılar için bir soru daha (her şeyden önce siyasi liderleri için), daha ziyade zaten retorik: vatanseverlik karşıtlarıyla kendi seçim üslerini yok ettiklerini anlıyorlar mı? Nüfusun ezici çoğunluğu için, bu vatanseverlik o kadar kabul edilemez ki, Batılılaştırıcıların diğer makul program hükümleri, makul olanları da dahil olmak üzere, artık bir rol oynamıyor. Ve zaten bu vatanseverliği paylaşan az sayıda vatandaş için, tanım gereği Rusya'nın önemi yok, vatandaşları sadece pasaportlarında değil, öz benlik anlamında değil. Bu nedenle, görüşlerine göre yeniden inşa etmek için hiçbir çaba sarf etmeyecekler, oradan daimi ikamet için ayrılmak suretiyle Batı'ya kişisel kapasitelerine katılmak daha kolay. Yani, seçimlerle yılın Devlet Duma 2016’inde yapılan seçimlerle onaylanan Batılılara oy verebilecek hiç kimse yok: sol liberal “Yabloko” ve PARNAS, toplam oy kullanmaya hak kazanan toplam Rus vatandaş sayısının% 1,4’i olan 1,3 milyondan fazla oy aldı. Bu, bu politik yönün gerçek popülaritesidir.
Şu anda, Batılılarımızın amacının Batı’daki Rusya’yı yalnızca ulusal çıkarların değil, aynı zamanda toprak bütünlüğünün ve ulusal kimliğin reddedilmesiyle tamamen çözmek olduğu yönünde en güçlü izlenim var. “Koşulsuz teslimiyet +” değil, “koşulsuz teslim olma +” + 'dan bile memnun kaldıkları görülüyor. İlginçtir ki, bu seçenek bile Rusya’yı (veya geri kalanını) ekonomik durumu iyileştirmek ve nüfusun yaşam standartlarını iyileştirmek için garanti etmemektedir. Bunun tam tersini garanti ediyor - her ikisinde de önemli bir bozulma, Ukrayna'da "Avrupa seçimini yaptıktan sonra" olduğu gibi. Bununla birlikte, bu “ilham verici örnek”, Batılılarımız da dikkatlice görmezden geliyor, çünkü teori gerçeklerle çelişiyorsa, gerçekler için daha da kötüsü varsa, bu, modern sol liberalizmin en önemli prensibidir.
Bilindiği gibi, Rus makamları bugün Batı solcu liberalizminin koruyucu özelliklerini koruyan, bazen de açık sözlü müstehcenliği hatırlatan özelliklerine cevap veriyor. Bununla birlikte, bu cevap bile, Batı’daki artan sayıda destekçi ile çok belirgindir, çünkü oradaki insanlar, normal çoğunluğa göre çeşitli azınlıkların zaferini yormaya başladılar (ve Avrupalılar, ayrıca, seçilmemiş bir uluslar arası bürokrasinin yoksunluğundan çoktan bıktılar).
Rusya sağcı, vatansever liberalizm yolunu izleyecekti - ve sadece bir güç değil, aynı zamanda Batı ve dünya için bir ideolojik alternatif kutup da oldukça gerçekçi olacaktı. Ne yazık ki, mevcut Rus hükümetinden sağcı liberalizme bir dönüş beklemenin bir nedeni yok. Fakat ne yazık ki, bunun Batı yanlısı muhalefetten de beklenmesi beklenmiyor, temsilcilerinden hiçbiri böyle bir seçeneğe işaret etmiyor. Bu nedenle, normal Ruslar, alay ile eşcinsel geçit töreni arasında seçim yapmalı, Stalin’in ünlü ifadesini neredeyse aynı sebepten hatırlayarak: “Her ikisi de daha kötü”.
Çin DOĞU HAYALARI
Batılıların tam tersi yerli doğusudur. Bununla birlikte, bu en muhtemel olanın tam tersi - aynı zamanda tamamen Batı merkezli bir düşünceye sahipler ve ayrıca Batı ile ilgili olarak çok güçlü bir aşağılık kompleksi yaşıyorlar. Ancak Batılılar bu nedenle Batı'da dağılmaya hazırsa, Doğu’luların sadece kulaklarını değil, bütün kafalarını da Batı’daki büyükannelerine rağmen dondurmaya hazırlar. Batılılar gibi onlar da, Çin’e mümkün olduğunca yakın yaslanma umuduyla, Rusya’nın bağımsız kalkınması ihtimalini düşünmüyorlar. Bazen Doğulu insanlar, yalnızca bir Çin dahil olmak üzere, dayanmamız gereken daha geniş jeopolitik yapıları icat ediyorlar. Ancak bu yapılar gerçeklikle “Batı ile uzlaşma” ile aynı ilişkidedir. Aynı zamanda, Doğu’nun ezici çoğunluğu Çin’in zihniyetini veya Çin’in karşılaştığı zorlukları ve sorunları kesinlikle anlamıyor.
Yerli Doğuluları okumak ve dinlemek oldukça eğlenceli olabilir. Yıllar geçtikçe, Rus-Çin “stratejik ortaklığının” beklentilerinin ne kadar büyük olduğu ve Moskova ile Pekin’in Washington’un hegemonizmine ne kadar harika dayanacağı hakkında konuşuyorlar.
Bu arada, 90'lerin ortasında Rusya ve Çin'in “stratejik ortaklığı” ilan edildi. Dolayısıyla, büyük umutlarla ilgili değil, büyük başarılarla ilgili olarak uzun zamandır yazmak ve konuşmak gerekli olmuştur. Fakat gerçek şu ki, hiçbiri yok. İki ülke arasındaki sert askeri çatışma SSCB'de 80'in ortasında durdu. İki ülke arasındaki karşılıklı ticaret hacmi (ve sadece geleneksel ticarettir, başka bir şey değildir), 4,3 bin km uzunluğunda bir kara sınırına sahip olmasının yanı sıra, büyük ekonomilere sahip iki büyük güçten bahsettiğimizi düşünürsek, son derece küçüktür. Bu ticaretin yapısı Rusya için son derece küçük düşürücü - Çin otomobilleri ve tüketim malları için enerjimiz ve ağacımızın değişimi ve dahası, bu yapı daha güçlü. Daha fazlası hakkında hiçbir şey söyleme.
Dahası, bazı nedenlerden dolayı, Çinli Rus sevenler kategorik olarak Çinlilerin kendilerini duymak istemiyorlar. Ve “stratejik ortaklığımız” boyunca olanlar Rusya Federasyonu ile Çin Halk Cumhuriyeti arasındaki ilişkilerin hiçbir zaman bir sendika niteliği taşımayacağını ve hiçbir zaman üçüncü ülkelere yönelik olmadığını açıklar. Ve Rusya ile birlikte Çin, ABD’ye hiç karşı çıkmayacak, ABD ile ilişkileri onun işi, Rusya’yı hiç ilgilendirmiyor.
Özellikle, son dört yılda ortaya çıkan “stratejik ortaklığın” özü açıkça ortaya çıktı. Yerli Doğu'lar kendinden geçmiş bir şekilde, Çin'in Kırım, Ukrayna ve Suriye'de bizi nasıl desteklediğini söyledi. Gerçekte, tüm bu meselelerde Çin, dikkat çekici bir Rus karşıtı aksanla buz nötrlüğünü korumuştur. Böylece, yılın 2014 yazında (Kırım zaten Rus olduğu zaman, Donetsk ve Lugansk halk cumhuriyetleri ilan edildi) Pekin, Bağımsızlık Günü'nü kutladı "45 Ukrayna'nın milyonlarca insanı" (bu, Kırım'la birlikte Ukrayna nüfusu ve Donbas ile birlikte). Moskova’yı Çin’i ziyaret eden resmi Rus delegasyonlarına katılmamaya şiddetle teşvik etti. Çin, dünyanın çoğu ülkesinde olduğu gibi, Kırım ve Ukrayna'ya da Rusya'ya karşı herhangi bir yaptırım uygulamamış, ancak bu yaptırımları Batı'dan çok iyi kullanmış ve Rusya ile olan tüm ekonomik işlemlerde zaten son derece zorlu konumlarını önemli ölçüde sıkılaştırmıştır. Pekin, sözleriyle bile, Moskova'nın Suriye askeri kampanyasını desteklemedi, aksine, Esad'ın tarafındaki Türkiye ve Arap monarşilerinin konumuna çok daha meyilliydi. Dahası, Çin, Rusya için herhangi bir istisna belirtmeksizin, Suriye savaşına herhangi bir yabancı askeri müdahaleyi defalarca kınadı.
PEKİN'DE AŞK GÜCÜ
Bununla birlikte, 2016’in sona ermesinden bu yana, Pekin’in konumu değişmeye başladı. Çin medyasında Kırım tarih Tanımlayıcı-nesnelci bir tarzda sunulmaya başlandı, belki Rusya'nın bir şekilde haklı olduğunu ima etti. Çin, BM Genel Kurulunda, Kırım'a karşı Rusya karşıtı kararlara karşı oy kullanmaya başladı (ondan önce böyle kararlar almadı). Kırım'da ortaya çıkan Çinli turistler. Ve Esad bir şekilde yavaş yavaş Suriye'nin meşru başkanı değil, Çin'in bir arkadaşı oldu. İlginçtir ki, bundan sonra, Mart ayının 2017’inde, ilk defa Çin’e “İslam Devleti” nden (Rusya’da yasaklanan bir terör örgütü olan - Rusya Federasyonu’ndan) Suriye’deki Esad karşıtı güçlerden bahsetmemek için tehditler vardı. Pekin'i bir düşman olarak niteledi. Çin’in böylesine “sürünen bir yeniden doğuşu” son derece açıklayıcı: Tabutunun derinliklerinde Pekin, Moskova ile “stratejik bir ortaklık” gördü, ancak diğer yandan, gücü çok iyi takdir ediyor ve anlıyor. Moskova bunu kanıtladı - Pekin cevap verdi. Ancak, ne yazık ki, şimdilik bu sadece özel bir durumdur ve hiçbir şekilde bir eğilim değildir.
Rus Batılıcılar şu anki Batı’nın beklentilerini tartışmaktan kaçınmaya çalışıyorlarsa, Doğu’lular Çin’e benzer bir şekilde davranıyorlar ve burada da bu kadar basit değil. Tabii ki, Çin’in ekonomik başarıları muazzamdır, Avrupa zaten çok uzun zamandır ve hayal etmiyor. Ancak kalkınmanın çelişkileri ortadan kalkmadı. Örneğin, yetkililerin çabalarına rağmen, halihazırda feci ekolojik durum bozulmaya devam ediyor ve bu durum ekonomi ve sosyal alan üzerinde çok fazla baskı yaratıyor. Nüfusun refahında önemli bir artış açıktır, ancak ana batı ülkeleri hala çok uzak, Çin bile bu anlamda Rusya'yı yakalayamadı (Rusya medyasında Çin'deki ortalama maaşın şu anda Rusya'dakinden daha yüksek olduğunu bildirmektedir. gerçeklikle ilgili değil). Aynı zamanda, Çin ürünleri zaten rekabetçiliğini yitirmeye başlıyor, çünkü öncelikle çok düşük işgücü maliyetine dayanıyorlardı. Bu nedenle, daha önce seri üretim Batı'dan Çin'e taşındıysa, şimdi işçilerin ücretlerinin Çin'den çok daha düşük olduğu Çin'den komşu Güneydoğu Asya'ya (Güneydoğu Asya) geçiyor. “Bir aile - bir çocuk” politikası, resmi olarak iptal edilen ciddi demografik dengesizliklere neden oldu. Ancak, nüfus artışı yeni sorunlara yol açacak, daha kesin olarak - eskileri ağırlaştıracak.
Çin'in iç politikasında çok ilginç şeyler oluyor. Şu anki Çin Halk Cumhuriyeti Başkanı Xi Jinping, ülkenin liderinin görevini yalnızca iki yıllık beş yıl boyunca (TBM kongreleri arasında) sürdürdüğü Mao'dan sonra, gücün kullanılmasına ve uygulamadan vazgeçmeye başladı. Tam da kendi gücünü güçlendirmek ve özellikle de bu sırada ortaya çıkan yolsuzlukla mücadeleyi sürdüren rakip fraksiyonları yenmek (herkes çalıyor, ancak yalnızca Xi Jinping’in potansiyel rakipleri oturuyor). Sadece askeri değil, aynı zamanda politik anlamda da görkemli bir askeri reform var (“Yeni Çin Seddi”, 20.10.17’tan “NVO”). PLA'nın kara kuvvetlerinin parçalarının ve oluşumlarının büyük bölgesel ve örgütsel "karıştırılması", Xi Jinping’in sadakatsizliğinden şüphelenilen memurları ve generalleri görevden almanıza ve diğerlerinin bölgesel sivil otoritelerle olan bağlarını koparmanıza izin verir. Çin, bir asırdan daha kısa bir süre önce olan ve ordu tarafından desteklenen bölgesel ayrılıkçılıktan çok korkan “militaristlerin” her yerde bulunma zamanlarını çok iyi hatırlıyor.
YENİ İPEK YOLU VE RUSYA
Sınai üretimin azaltılması (Çin’in ABD’nin en az iki katı büyüklüğünde olduğu için) ülke için çok kötü bir sosyal sonuç doğuracak, çünkü büyük bir işsizliğe yol açacak. Bu nedenle, Pekin’de, Çin’den alınan ve ülkedeki sanayi üretimini desteklemeye ve emek ihracatını düzenlemeye izin veren bir megaproje fikri ortaya çıktı. Bu megaproject “Yeni İpek Yolu” idi, daha sonra “One Belt - One Road” (OPOP) olarak yeniden adlandırıldı. Bugün bu proje aslında Doğu Yarımküre'de Pekin'in dış ve dış ekonomi politikası ile eş anlamlıdır. Çin'den batıya ulaşım koridorlarının inşa edilmesini içerir; bu, farklı bir altyapıyı içermeli ve hemen hemen tüm Avrasya ve Afrika'yı Çin'in etki alanına çekmelidir (ilk önce ekonomik, sonra politik ve çoğu durumda askeri). Çin, bu iki kıtanın ülkesine aktif olarak girmekte, yerel varlıkları ve nesneleri satın almakta ve kendi nesnelerini kendi bölgelerinde inşa etmektedir. Tabii ki, ülke ne kadar fakir ve daha yozlaşmışsa, Pekin’in o kadar kolay satın alması o kadar kolay olur. Bu nedenle, neredeyse Afrika'nın tamamını satın aldı; Güneydoğu Asya'nın en fakir ülkeleri (Laos, Kamboçya, Myanmar, Bangladeş) kontrolü altındaydı. Şimdi Çin, Doğu Avrupa’ya giriyor ve bu da onu açık kollarla alıyor. Sovyet komünizmi hakkında sonsuz histeriyle savaşan Polonyalıları ve Baltıkları gözlemlemek özellikle eğlenceli (bir nedenden dolayı bugünün Rusya'sına aktarılıyor), ancak Çin Komünistlerini yalamıyorlar. Ancak Batı Avrupa zaten Çin etkisine çok aktif bir şekilde cevap veriyor. Çin ekonomisi daha güçlü hale geliyor ve AB ekonomisinde daha fazla sorun ortaya çıkıyor, Çin'deki insan hakları ihlalleri konusunda daha sessiz olan Avrupa'daki kızgınlık (özellikle Pekin bu kızgınlığı tamamen göz ardı ettiğinden beri) ve Avrupalı liderlerin pahalı olanlar karşısında gülümsemesi Kelimenin tam anlamıyla) Çinli misafirler. Aralık sonunda, İspanya Şampiyonası'nın yanı sıra tüm Avrupa futbolu Real Madrid-Barcelona'nın da ana maçı, her zaman olduğu gibi akşamları değil, Madrid'in 2017'inde daha rahat olması için yapıldı. Çinlileri izle! Dahası, İspanyol futbolcuları bir sonraki “el-classic” in doğrudan Çin’e gidebileceğini ima ediyor! Bu örnek, şu anda kimin "ev patronunda" olduğunu açıkça göstermektedir.
Çin OPOP projesinin en başından beri kendine özgü bir özelliği, büyük bir geçiş potansiyeline sahip olan en önemli “stratejik ortağı” olan Rusya'yı neredeyse tamamen görmezden gelmesiydi! “Stratejik ortaklığın” kurgusunun ne olduğuna dair daha güçlü kanıtlar bulmak zor (en azından Çin için). “Yeni İpek Yolu” nun sadece küçük kuzey rotası, Rusya topraklarından en kısa versiyondan geçti - Orenburg bölgesindeki Kazakistan sınırından Belarus sınırına kadar. Çin projesinden Transsib tamamen dışlandı. Anlaşılan, Rus Sibirya ve Uzak Doğu, Çin’in yurtdışı projelerinin bir parçası olmadığından, bunlar doğrudan sömürgeleştirme içindir.
En ateşli yerli Oryantalistler bile bu durumu görmezden gelemedi ve bir şekilde bunun ortak olmadığını söylemeye utanmaya başladılar. Görünüşe göre Kremlin de kırıldı. Sonuç olarak, Xi Jinping’in Mayıs 2015’te Moskova’ya yaptığı ziyaret sırasında yine de Vladimir Putin ile One Belt ve One Road projelerinin ve Avrasya Ekonomik Birliği'nin entegrasyonu konusunda bir anlaşma imzaladı. O zamandan bu yana neredeyse üç yıl geçti, ancak bu entegrasyonun ne olduğu (veya en azından olması gerektiği) hala belirsiz. Görünüşe göre Kremlin, rahatsız edilmeye devam ediyor, çünkü bunlardan yalnızca OPOP ve EAEU’yu değil, aynı zamanda SCO ve ASEAN’ı da, içerisindeki Çin projesini “çözmek” için bir araya getirme girişimini öne sürdü. Bu proje gerçekten görkemli, sadece uygulamada nasıl uygulanacağı belli değil. Moskova'nın kendisi bunu açıklamıyor, bu yüzden kimse teklifine tepki göstermiyor.
Doğu halkı, Rusya'nın, yirminci yüzyılın 40-e - 50-e yıllarında olduğu gibi, Çin için “ağabeyi” olma şansının olmadığını biliyor. Bu nedenle, bazıları Rusya'ya Çin için “abla” olmayı teklif ediyor, Çin geleneğine göre “küçük erkek kardeş” duruma göre “kız kardeş” durumu ne olursa olsun saygı duymalı ve ilgilenmeli. Açıkçası çok saçma görünüyor, çünkü Çin, böyle bir gerçeklik algısının en ufak tezahürüne sahip değil. Daha gerçekçi Doğu vatandaşları, artan askeri gücü sayesinde Rusya'ya OPOP'un Çin dışındaki resmi “bekçisi” olmalarını teklif ediyor. Bu rol çok imrenilmez görünmese de, elbette, yalnızca bir köleden daha çok bir güvenlik görevlisi olmak daha iyidir. Sadece Çin bu varyantı aramıyor, “Pearl String” i, yani Hainan'dan Arap Yarımadası ve Afrika'ya kadar bir askeri üs ve lojistik noktaları zinciri oluşturuyor.
CELESTIAL'NİN GENİŞLENMESİNE KARŞI DELHI İLE BİRLİĞİ
Rusya için Hindistan'la ittifak ideal jeopolitik strateji olacaktır. Kendi özelliklerini taşıyan, ancak Batı’daki sol liberal sapmaları olmayan demokratik bir ülke. Bu, Rusya ile derin bir dostluk geleneğine sahip ve bununla örtüşen çıkarları olmayan bir ülke. Asıl mesele, birinci ve ikinci güçleri (ABD ve Çin) tamamen dengeleyecek olan dünya güçlerinin üçüncü ve dördüncü güçlerinin birliği olması. Dahası, birliğimizde daha yaşlı ve genç olanlar olmazdı, birbirlerini birçok yönden tamamlayan eşit ortaklar birliği olurdu. O zaman diğer güçlü düşük dereceli ülkeler (örneğin, Vietnam ve Kazakistan) bu ittifağa katılabilirler.
Moskova, Hindistan ile hiçbir zaman bir ittifak yapmamış gibi gözüküyor, ancak yalnızca Delhi’yi Hindistan’da Çin’le Batı’ya karşı arkadaş olması gereken kimerik jeopolitik yapılarına itiyor. Ancak, Hindistan Batı'da dağılmayacak, ancak ona direnme noktasını görmüyor. Sadece Çin'e karşı ittifak yapması gerekiyordu. Sonuç olarak, Moskova çok başarılı bir şekilde kendi elleriyle Delhi'yi Washington'un kucağına itti (Moskova'da kimse Hindistan ve ABD arasındaki yakınlaşmanın öncelikli olarak "olağanüstü" dış politikamızın sonucu olduğunu itiraf etmedi). Ve hiçbir koşul altında olmayacak olan Hindistan’ın Çin’le Çin’e dostluğunu dayatmaya devam ettiği için, Rusya’nın geri dönüşü çok zor olacak.
Bu nedenle, bugün Rusya’yı hem Batı’ya hem de Çin’e yaslamak, en iyi ihtimalle imkansız ve en kötü ihtimalle intihara meyillidir. Gerçekten bağımsız gelişme seçeneğini önerecek kimse yok gibi görünüyor. Bu nedenle, zaten bilinen sloganı tarafından yönlendirilmeye devam ediliyor: “Rusya'nın sadece iki müttefiki var - ordu ve donanma.” Bu sloganın uygulanmasının bir parçası olarak, ülkenin Uralların batısındaki savunması çok tatmin edici olursa, durumun Ural'ların doğusuna ve özellikle de Baykal'ın doğusuna o kadar pembe olmadığını not etmek iyi olurdu: “Keskin bir kılıç ve dayanıklı bir kalkan en iyisidir” devletin refahının garantisi "," NVO "nun 25.08.17'tan) Ve kendimizi en azından doğu yarısının Rusya'sını sütten kesen askeri yöntemden garanti etmek gerekiyor, ne yazık ki, daha da kötüsünü yaptığımız diğer yollarla barışçıl sütten kalma yöntemine karşı güvence altına almalıyız.