Vücut
Hindistan'ın eski kenti Varanasi'ye gizlice giren otobüsümüz, sadece bu dar caddelerin ve sokakların en az üç bin yıl önce inşa edildiğinde anlamlı olacak bir trafik akışı düzeninde durdu. Yol boyunca yanmakta olan pişirme yangınlarından çıkan dumanla yanan hava, nehrin nemli çürümesi ve insanlığın ezilmesi ciğerlerimde biraz fazla oyalandı. Vedik ilahiler yakındaki tapınaktan sızdı, tütsü kokusuyla kaplıydı. Her sabah Kleenex'imde ortaya çıkan siyah kiri hava geçişlerimde biriktiğini hissedebiliyordum.
Onbir kez Hindistan'a seyahat ettikten sonra, en sevdiğim, en çok dayaktan geçen yolu ziyaret etmek için son bir inzivaya çekilmeyi planlamıştım. Buraya seyahat etmekten güvenle geçmem için bana güvenen inatçı bir yogiler grubu için duraklar. Geçen sene boyunca her detayı planlamıştım. Delhi'den daha uzak yerlere giden “Prenses otobüsleri” - banyolu otobüsler vardı. Her varış noktasını ve kusursuzluğa her geçişi zamanladım, “Hint zamanını” dengelemek için saatlerimizi ve günlerimizi doldurdum. Bu yogilerin çoğunun sahip olduğu dünyadan çok farklı bir ülkede seyahatin pürüzlülüğünü ortadan kaldırmaya çalıştım. bilinen veya hayal edilen.
Ancak önemli bir detayı ihmal etmiştim.
Hindistan kendisi için konuşuyor.
Bu, belki de neden bu ülkeye ilk başta böylesine dik bir çizgide aşık oldum.
İlk başta 2000'lerin başında buraya geldiğimde yoga okumak için gelmiştim. Sıcak suyu korumak için “kova banyoları” aldık, güvenilir elektrik beklemiyorduk ve sarkan kamerasının köklerini dizlerimize çekip, çöpe ıslak kamuya ait tuvalet zeminlerine gizlenmekten kaçınmak için tehlikeli bir şekilde çömelmeyi öğrendik.
Sokaklarda yürüdük, çiğ inek gübresinden uzak durduk ve mümkün olan en yakın tapınağa en yakın olan tünemiş arabalarda satılan çiçek patlamalarını kokladık. Parmaklarımız, Varanasi'nin dokumacı mahallelerindeki eski el dokuma tezgahlarında dokunan ipek ipleri okşardı; burada her aile üyesi farklı bir örüntü tanıdı ki, hiç kimse onu “hepsi” bilmiyordu. tavus kuşu ve kereste renkleri yükseldi, tonumuzun altınıyla ışıltılı ve Amerikan versiyonumuzdan daha zengin. Ve hepsinin altında, içimizden gelen bir canlılık - bir heyecan, bir bağlantı, bir kuduz.
Hindistan bunu insanlara yapıyor. Önyargıları ortadan kaldırır ve gerçekte ne olduğunu merak etmenize izin verir. Burada çözülmesi zor olan anlama seviyeleri vardır, örneğin - “kafa bobası”. Evet, hayır, belki de delirdiniz mi? Ve bu olasılıklar arasındaki farkı görmeye başlamam için muhtemelen Hindistan'a üç seyahatim oldu.
Ve böylece, otobüsümüz Eski Varanasi'de karaya oturduğunda, korna sesleri ve Bollywood müziğinin yakındaki arabalardan patlaması ve rasgele gezen ineklerin yumuşak renkli kokulu göz havuzları ile dolaşırken ineklerimizden aşağıya bakmaktan çok şaşırmadım. çatıdaki ahşap bir platforma bağlanmış örtülü bir gövdeyle doğrudan yanımızdaki bir arabayı görmek için aşağıdaki pandemoniye tünemiş.
İniş yaptığımız andan beri, Hindistan ya da evren, onu evcilleştirmeye çalıştığım için bir anlam ifade etmemi istedi. Her uçuş yoğun sis tarafından ertelenmişti. Altın Tapınağın güneş ışığında parladığını görmek için Amritsar'a gelmek yerine, orada gece yarısı parıldamasını izlemek için zorlukla yaptık.
Ama, parıltı o yaptı…. Her taraftaki su ile çevrili olan tapınağın yansıması, yapay bir havuzun sakin yüzeyinde, kutsal bir geminin yüzeyine yayılan safran yağı gibi dalgalanıyordu. Bir mücevher gibi parlıyordu, karanlığa hafiflik sokuyordu. Kelimenin tam anlamıyla nefesim, üst kemere adım attığımda ve onun güzelliğini gördüğümde boğaza girdi.
Ancak, belki de parıltılı tapınağın görülmesinden daha ilham verici, kutsal kitaplarını bu parıldayan yapının içine gizlenmiş olarak görmeye gelen Sih hacılarının throng'larının sevgisini ve bağlılığını hissedebileceğiniz bir yer. . Burada, inançlarının gerçek kanıtlarıyla karşılaşıyorsunuz.
Yukarıdaki güzelliğin altına sarkan mağara odaları ve tünellerde, benzeri olmayan bir mutfak yatıyor. Burada ortalama bir günde en az elli bin ziyaretçiye ücretsiz yemek verilir. Herkes, her sosyal durumdan, her kasttan, herhangi bir dinden, taş zeminde uzanan uzun dokuma halıların üzerinde yan yana oturur ve birlikte yemek yerler.
Yemek pişirme ve servis yapma zamanınızı ve çabanızı sunmak veya iki bin kilogram taze sebzenin bazılarını sağlamak, onbeş yüz kilo pirinç veya her gün kullanılan on iki bin kilo un un kullanılması büyük bir onur olarak kabul edilir. Kutsal görev. Eski görünümlü, mamut büyüklüğündeki metal kaselerdeki pişirme kapları, bir erkeğin omzunun yüksekliğine dayanıyordu. Ve gönüllülerin bezelye bombaladığı, roti hazırladığı veya bulaşık yığınlarını yıkadığı animasyonlu sohbetler arasında bir şefkat akımı ve insanlığa duyulan sevgi ile karşılaştım.
Altın Tapınağın gündüzleri de çok güzel olacağına eminim, ama soğuk geceyi aydınlatması için hiçbir şey beni hazırlayamazdı.
Ama şimdi, o sürünen sis de Ganj nehrine bir ayak parmağına dokunmanın bile tüm safsızlıkları temizlediği söylenen kutsal ofiva şehri Varanasi'ye gelişimizi geciktirmişti. Birçok insan burada bir hac yapmak için ömür boyu tasarruf eder - ya da Ganj kıyılarına yakılıp kutsal sulara serpilir.
Öğrencilerim yorgundu. Programımız öylesine kırıcıydı ki, iki gün boyunca āsana uygulamamızı yapamadık. Aç, huysuz ve şikayet etmeye başladılar.
Ve sonra… cesedi gördüler.
Ve Hindistan'ı anlamaya başladılar.
Kendi ritmiyle saldırıyor. Burada, doğduğum herhangi bir yerde, herhangi bir anda doğum, ölüm, samādhi ve umutsuzluğa daha yakınsınız.
Ancak, onu “canlı” yapan şey budur.
Evreni soluyor, beklentileri soluyor ve olasılıkları soluyor. O canlı, koklamak ve yüksek sesle. İçeri girer ve başka türlü alamayacağınız bir şeye dokunur, yaşlı bir domuzun ruhunuzu çekmek için göğsünüze çarpık bir parmağa uzanması ya da annenizin gençken size bakabilmesi ve sadece ne olduğunuzu bilmesi gibi yapmıştı.
Yakında otobüsümüzün sorunlu bir durumda olduğu ve yakın zamanda hiç mobil olamayacağı belli oldu. Bu yüzden biraz terbiyeli otelimizden gelen cılız çocuklar tarafından yönetilen pandemoniye gittik.
Yogilerin bir kısmı vücuda bakmamaya çalıştı.
Diğerleri uzağa bakamadı.
Bu çocuklar çantalarımızı genç omuzlarına tıktılar, etrafımızı sardılar ve dilenci ve avcıları geniş gözlü arkadaşlarımdan caydırmayı başardılar. Dar ahşap teknelere yönlendirildik ve daha önce yaz aylarında kaldığım eski bir maharaja ikametgahı olan otelimizin eteğinde su kenarına kadar inen antik taş basamakların dibinde biriktirdik. Bu yeri kasten seçmiştim, çünkü batılı turistlerin çoğunun kaldığı yirmi mil iç kısımdaki modern noktadan çok uzaktı.
Arkadaşlarımın Ganj'daki sis boyunca şafağın pembemsini deneyimlemelerini, nemli soluklarını alabilmelerini, bu kutsal alanın etrafında dönen yaşamın canlılığını duymak yerine gün boyu hapsedilmelerini istemiştim.
Yani, bu zarif eski mülke geldiğimizde, hubbubun ortasındaki sakin bir yerdeydi, çaycılarla karşıladı, boynumdaki gerginliğin azalmaya başladığını hissettim… en azından birkaç ay önce bunu öğrenene kadar Otelin alt yarısı su altındaydı - büyük Ganj annesi tarafından sular altında kaldı.
Çürüme yosun kokusu hala ağır taş duvarlara yapışmış, ancak burada olan tarihin bir rezonansı oldu. Dokuma sarmaşıklarla çevrilmiş ayrıntılı halılar zemini süsledi. Ve orijinal göründüğü metal anahtarlarla donatılmış ağır ahşap panelli kapılar, odaları süsledi. Ancak, en iyi bölüm, yukarıdaki tüm aktiviteyi gündüz veya gecenin herhangi bir saatinde izleyebileceğimiz tepedeki balkondu.
Yardım edemedim ama dünyanın her yerinden bu balkondan kimin çıkardığını merak ettim - bir zamanlar burada yaşayan Maharaja, elbette, ama aynı zamanda hanımlar, perdeleri halkın gözünden koruyacak şekilde özenle sundu. Birbirlerini oyunda kovalamış olmalılar….
Yani, sıcak su biraz "iffy" idi - bu Hindistan! İlk başta, grubumun bir kısmı gerçekten bunun çok sade olduğunu ve yirmi mil uzaklıktaki Holiday Inn'e gitmeyi tercih ettiklerini düşünüyordu. Ancak, kova banyolarına başvurmak zorunda kalmadık. Ev yapımı yemekler lezzet ile dans ediyor. Ve bunun daha önce bulunduğum yerlerin çoğundan çok daha sinirli olduğunu biliyordum. Ve tam anlamıyla, eski şehirdeki en güzel yerdi, tam Ganj'a tünemiş.
Ertesi gün, tekrar teknelerle, güneş doğarken nehre çıktık. Dondurucu sabahları ıslanan damlayan hacılar sudaki bekçilerine ayağa kalktı. Dhobi wallahs saris ve dhotis'i kayalara karşı temizledi ve kurumaya bıraktı. Nehre dökülen devasa bir taş platformun tepesinde bir sıraya oturan Saṇskrit öğrencileri itaatkar bir şekilde ayetlerini okudu. Sadhus - korkak düğümlü saçlara, sandal ağacı mala boncuklarına ve kül lekeli yüzlere sahip kutsal adamlar - aynı turuncu cüppeler giymiş gibi, insanlığın ezilmesinin ortasında karıştı, ancak gerçekten para için yalvarıyorlardı. Hawkers, ahşap el sanatlarını bizim yanımıza çekti, mercan ve cam boncuklar, küçük tanrılardan heykeller ve Ganj'dan kutsanmış damlacıkları getirip getirecek pirinç şişeleri sattı.
Ve sonunda, yorulmayan halatlarımız bizi yanan yollardan aşağıya indirdi. Dumanın kıvrımları martılar ve sisle karışmış. Haphazard odun yığınları, Varanasi'de yakılacak kadar şanslı olanların piretlerini çevreledi ve sonra Ganj'ın arındırma sularına serpildi.
Cenaze törenlerinden biri, daha önceki gece gördüğümüz cesedi içeriyordu. Ve bunu bilmek, hepimizi yaşam döngüsüne biraz daha yaklaştırdı - ve belki de hepsinin belirsizliği konusunda bizi biraz daha rahatlattı.
Akşam, aarti törenini sudaki yerimizden, gövdesiyle cüruflu gök mavisi veya kumkat-turuncu boya ile süslenmiş ahşap teknelerle dolu bir nehrin gövdesiyle izledim. Karada, rahipler ağır tören ateş batonlarının ağırlığıyla sallandılar. Ancak, aramızda, kadife çiçeği teknelerde beşikli mumlar, camsı dalgaların üstüne taşarak gemiler arasında dolaştı. Bu teklifler, ölenlerin anısına veya hala hayatta olanları ümit etmek için - sevgi, terfi, sağlık ya da servet için rüzgara fısıldayan dileklerini vermişti.
Sessizce, hepimiz küçük peri teknelerimizi yaktık ve akıntıyla sürüklenmeleri için onları serbest bıraktık. Dudaklarımızdan sessiz dualar geldi. Gözlerimiz neşe, keder, takdir ve merhamet gözyaşları ile buğuldu. Kalbim, arkadaşlarımın “gerçek” Hindistan'ı görmeye başladığı bilgisiyle şişmişti.
Her zamanki gibi, bu geri çekilmelerden döndüğümde, bunun sonuncusu olduğunu ilan ettim. Bir araya getirmek için çok emek harcıyorlar, planlar ters gittiğinde korkularıyla dolular. Fakat Hindistan beni çağırıyor… beni çağırıyor. Onu inkar edemem, çünkü o hayatın nefesi.
Ve biliyorum ki muhtemelen başka bir gezi yapacağım….
Okuduğunuz için teşekkürler! Bu hikayenin tadını çıkardıysanız şunları da beğenebilirsiniz:
Hikaye ve fotoğraflar © Erika Burkhalter, tüm hakları saklıdır.