Dünyadaki en karmaşık ilişkilerden biri Anne ve Kızın ilişkisidir. Kollarınızda sırıtarak yatan, tombul minik eller size uzanan, soğukkanlı kız bebek. Zevk çığlıkları ve bebek kıkırdamaları.
Sana bir şey söyleyeyim. Yaklaşık on üç ya da on dört yıl sonra, şu anda kadınlığın zirvesindeki o küçük bebek kalbini kıracak. Sıkacak, bükecek ve sonra biraz daha sıkacak. Ve iyi bir ölçü olarak, üzerine damgalayacak.
Ama yine de onu seviyorsun.
Gençlik yıllarına hoş geldiniz. Hormonal çalkantılı yıllar, somurtmalar, çığlıklar, en saçma şeyler üzerine tartışmalar. Çarpılan kapılar, sarhoş olmak, kötü etkiler. Arka kapıdan geceleri görünmeden ve duyulmaması gerektiği halde dışarı kayması. Size ve ailenin geri kalanına uzaylı bir varlık gibi bakıyor ve kendini kesiyor, sadece arkadaşlarının söyleyecekleriyle ilgileniyor. Ve bazı durumlarda, bu "arkadaşlar", kaçınmak için yol boyunca koşturacağınız veya en azından uzaklaşmak için mağazadaki soğutucu dolabının arkasına dalacağınız türden insanlardır.
Diğer genç kız Annelerine bakıyorsun. Kızları mükemmel, iyi huylu, hiç sorun yok, birlikte olmak bir zevk. Mutlak bir zevk.
Yoksa onlar mı? Anneler genellikle başarısız olarak görülmekten hoşlanmazlar. Okulda harika bir performans sergileyen, koroda yer alan ve içten dışa "Venedik Taciri" ni okuyabilen "Darling Katie", kapalı kapılar ardında öfkeli bir inek olabilir ve aile evinde tam bir katliama neden olabilir. Ama annem bunu asla kabul etmeyecek. Anne, kızının sorunlu olduğunu kabul etmektense kendi bacağını kesmeyi tercih ediyor. Çünkü kafasında sıkıntılı bir kız annelik yeteneklerini yansıtır.
Aile evindeki savaşlara ve kavgalara rağmen, her şeyin gayet iyi ve züppe olduğunu ve dışarıdaki dünyanın görmesini istediğimiz bir resim sunmalıyız. Anneden Kızına sevginin gücü öyledir ki, tüm endişelere rağmen, hormonların devreye girmesinden yıllar önceki halcyonu hatırlar. Serinleyen bebek, okulun ilk yıllarında, kolları uzanmış size koşan küçük bir figür. Elini tutup seninle konuşma isteği.
Mumsnet , " Genç kızımdan nefret ediyorum" , daha da kötüsü, "Artık başa çıkamıyorum" gibi dolambaçlı gönderilerle dolu . Bu Anneler başarısızlık değil. Söyledikleri için cesurlar, bir sorun olduğunu kabul etmekte cesurlar. Çaresizce kurtulmaya çalıştıkları bir problem. Çünkü çoğu durumda kızlarını severler ve onlara yardımcı olacak ışıkların olmadığı karanlık, hormonal dağınık bir yolda yollarını bulmaya çalışırlar.
Bu gençlik yılları boyunca, Kız daha da uzaklaşır. Yuvadaki yabancı ama yine de rahminden çıkarken sonsuza dek Anne'ye bağlı. Bir Annenin babasına olan tutkusunun yaşayan bir sonucu.
Sonra bir şey olur. Buna yetişkinlik denir. Sonunda hormonlar durur. Kızınız Kolej veya istihdam yoluyla büyük dünyaya çıkıyor. Yeni bir yaşam biçimi artık onun, yeni insanlar, yeni sahneler. Annesi olarak kenarda durarak en iyisini umuyor ve her şeyin yolunda gitmesi için dua ediyorsunuz. Günlük annelik artık yapılıyor ve o artık “sorumlu bir yetişkin”. Ama ne gelirse gelsin, hala O'nun Annesisin.
Bu noktada, özgür, sizden ayrı ve başkalarının dünyasında dışarıda. İlk işinden heyecan duyuyor ve günü hakkında konuşmak istiyor. Neler oldu ve kim kime ne söyledi.
Mutfakta birbirinize çarpıyorsunuz. Artık geceleri geçen gemiler yok. Size gününden bolca bahsediyor ve zihninizde, sekiz yaşındaki coşkulu bir kızın uzun süredir kayıp bir fotoğrafı beliriyor. Senin kızın ve o seninle ve seninle konuşuyor.
Her şey değişir ve yine de her şey aynı kalır. Anne ve Kız kalır ama şimdi eklenen arkadaşlıktır. Kan bağı ve kararlı bir şekilde bağlanan bir Anne sevgisi sonunda onları oraya getirdi.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Her zaman kendimden daha büyük bir şeyin parçası olmak istemişimdir. Çocukken, mutlu, işlevsel bir aile hayal ettiğim kadar masalsı bir düğünü hayal etmedim.
“… Artık hastalığın yayılmasını durdurmak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız. İngiltere'deki ilk okullar, ortaokullar ve kolejler yarından itibaren uzaktan hizmete geçmeli… ”“ Ah, ne? Aman Tanrım, lütfen hayır! " Televizyonu kapattığınızda, son kilitlemenin görüntüleri zihninizde yanıp söner.
Her yeni ebeveyn gibi, babalıkla ilgili pek çok endişem vardı. Fiziksel engelli bir baba olmak, bahçe çeşitliliğinize fazladan bir endişe katmanı ekledi, yeni ebeveyn endişeleri beni sevecekler mi? ve ne yaptığımı hiç bilecek miyim?
Asla evde doğum yapmayı düşünecek bir insan olmadım. Çoğu anne gibi ben de yıllarca hastanede yaşanan çılgın doğumları televizyonlarda ve filmlerde izledim ve bunun benim de deneyimim olacağını düşündüm - kocama hakaret etmek ve hemşirelere gölge düşürmek.