Gülle atma hem kadınların hem de erkeklerin boy gösterdiği bir spor dalıdır. Atletler ağır, metal bir topu iniş alanı içinde kimin daha uzağa atacağını görmek için yarışırlar. Erkekler gülle atma yarışları 1896’da Olimpiyatlar başladığından beri oynanırken, kadınlar 1948’den beri Olimpik karşılaşmalarda gülle atıyorlar. Bu spor dalının ağır taşlar atma pratiğinden esinlendiğine inanılıyor. 19. yüzyılda bir kurallar sistemine oturtulmuş gülle atma, 1896’daki ilk modern Olimpiyatlardan beri erkeklerin yarıştığı bir spor dalı. Kadınlar için ilk Olimpik gülle atma yarışı, Londra’daki 1948 Oyunlarında yapıldı.
Atlet Profili
Gülle alıcıları genelde uzun ve sağlam yapılıdır: Ortalama bir erkek atlet 1.87 metre uzunluğunda ve 125.6 kilogram ağırlığındayken; kadınların boyları 1.75 metreden, ağırlıklarıysa 90 kilogramdan fazladır. Gülle atmanın dönüşlü stili, iri ve ağır atletlerin yanısıra, daha kısa ve hafif atletlere de yarışma imkanı sunar.
Süzülmek mi Dönmek mi
Gülle atma yarışlarında kullanılan iki ana stilden biri doğrusal fırlatmayı içeren süzülme tekniği, diğeriyse disk atıcılarının fırlatma dönüşlerine birçok yönden çok benzeyen dönme tekniğidir. Her iki teknikte de patlayıcı ivme ve gövdesel güç madalya kazandıran neticeler elde etmek için esastır.
O’brien Süzülüşü: 1950’lerin Amerikalı şampiyonu Parry O’Brien’ın adıyla anılan bu teknikte atlet, dairenin arka tarafında, bir ayağı üzerinde çömelerek harekete başlar. Bütün ağırlık, güllenin arka tarafına verilmiştir. Atlet, daha sonra, yukarı ve ileri doğru atılıp dairenin ön tarafına gelerek güçlü bir şekilde gülleyi fırlatır.
Barışnikov Dönüşü: Bu tekniğin mucidi, 1970’lerde yanşan Rus adet Alexsandr Barişnikov’dur. Teknik, disk atıcıların dönüşlerine çok benzer ve atışın fırlatma hızını arttırmayı kolaylaştırır. Başta büyük tartışmalara yol açan Barişnikov Dönüşü, şu anda gülle atıcıların en çok kullandığı stildir.