Başkan Obama, küresel liderliği bırakarak tehlikeli bir hata yaptı, ancak onun için doğru halefi seçersek eski pozisyonumuzu tekrar kazanabiliriz.
1983 yılında, Birleşik Devletlerin Sovyetler Birliği tehdidiyle karşı karşıya kalması durumunda, Başkan Ronald Reagan Amerika için özel bir sorumluluktan bahsetti. “Şimdi bir seçim yapma zamanı” dedi, “barışı ve özgürlüğü korumak için zor ama gerekli bir görev ile bu görevi görmezden gelmenin cazibesi arasında, özgürlük düşmanları her geçen gün artarken” dedi. Bu seçim şimdi önümüzde durdu ve şimdi önümüzde duruyor çünkü biz özel bir ülkeyiz. Amerika, dünyanın herhangi bir ülkesinden daha insanlığın çoğunun özgürlüğünü, güvenliğini ve barışını sağlar. hikayeler. Bizim gibi insanlar artık yok ve hiç olmadı.
Ülkemiz, insanlara “Yaratıcının, belli devredilemez haklara sahip olduğunu” söyleyen devrimci bir fikirden doğdu. İlk başta dünya için özgürlüğün ortaya çıkardığı fırsatlara bir örnek olduk. II. Dünya Savaşı sırasında özgürlüğün savunucuları olduk ve Soğuk Savaştan sonra dünyadaki tek süper güç haline geldik. Bu pozisyonu aramadık. İdeallerimiz, gücümüz ve ideallerimizin gücü bize geldi. İngiliz tarihçi Andrew Roberts'ın yazdığı gibi (Andrew Roberts), “Amerika'nın büyük doğup doğmadığı, büyüklüğü sağladığı veya aşağı indiği konusundaki tartışmada, üç pozisyon da doğru.”
Başka hiçbir ülke, uluslararası kuruluş yok, “uluslar topluluğu yok” yaptığımız şeyi yapamaz. Özgürlük zaferi için, sadece dünya işlerine doğrudan katılımımız önemli değil. Aynı derecede önemli, liderlik rolümüzdür. Yüzyıldan beri, dünyanın dört bir yanındaki milyonlarca insanın özgürlüğü ve güvenliği Amerika'nın askeri, ekonomik, politik ve diplomatik gücüne bağlıydı. Barack Obama iktidara gelmeden önce, temel olarak başarılı davrandık.
Franklin Roosevelt, bizi 1940’te “demokrasinin cephaneliği” olarak ilan ettiğinden beri, tüm cumhurbaşkanları - hem Cumhuriyetçiler hem de Demokratlar - genellikle Amerika’nın güçlü olması gerektiğini anlamıştı. Hem Truman, Nixon, Kennedy, hem de Reagan, Amerikan gücünü korumanın ve Amerikan üstünlüğünü korumanın gerekli olduğunu fark etti. 1940’lerde Amerikan liderliği II. Dünya Savaşı’nda zafer kazanmış ve milyonlarca insanı faşizmin gücünden kurtarmıştır. Soğuk Savaş sırasında, onun sayesinde özgürlük kurtuldu, Doğu Avrupa kurtarıldı, Sovyet totaliterliği mağlup oldu. Bu yüzyılda, onsuz, militan İslam yenilemez.
Bununla birlikte, terörist ideoloji ve terör örgütlerinin hızlı bir şekilde büyümesine rağmen, Ortadoğu'nun kalbinde bir nükleer hilafet ortaya çıkması, nükleer yayılışı оружия ve İran, Çin, Kuzey Kore ve Rusya’nın artan tehditleri üzerine Başkan Obama, Amerika’nın dünyaya egemenliğini sağlama geleneğinde, her iki tarafın başkanları tarafından desteklenen yıllar boyunca 75’ten ayrıldı.
Irak’tan ayrıldı, orada bir boşluk bırakarak, ne yazık ki hemen düşmanlarımız tarafından dolduruldu. Şimdi Afganistan'ı kaderin insafına bırakacak.
ABD ordusunu azaltarak tehlikeli bir adım attı. ABD Ordusu Ray Odierno'nun eski genelkurmay başkanlığına göre, 2011 Bütçe Kontrolü Yasası tarafından öngörülen tutuklama ile birlikte, tarihsel olarak ordumuzun hazırlığını rekor bir şekilde azaltmıştır. ABD Deniz Kuvvetleri Komutanı Jonathan Greenert hazır olduğunu iddia ediyor filo Şimdi "yılların en düşük noktasında". Hava Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Mark Welsh'e göre, Amerika şimdi "tarihin en küçük ve en eski filosuna" sahip.
Art arda yedi yıl boyunca, hem Cumhuriyet hem de Demokrat devlet başkanları Amerikan nükleer üstünlüğünün önemini anladılar. Başkan Obama bunun farkında gibi görünmüyor. Nükleer güçlerimizdeki saflığı, bunun hileli ülkeleri onun örneğini takip etmeye ikna edeceğini saf umuduyla savundu. Nükleer cephanemizi modernize etme ve sürdürme yeteneğimizi sınırladı. Ayrıca füze savunma yeteneklerimizi düşürdü.
Nükleer silahların yayılmasını önlemek istediğini söyledi. 45'in ardışık yıllarından fazla bir süre boyunca, her iki tarafın başkanları Nükleer Yayılma Önleme Antlaşmasının temel önemini kabul ettiler. 190 tarafından, İran dahil ülkeler tarafından imzalanan bu anlaşma, tartışmasız, tarihte en etkili çok taraflı silah kontrol anlaşması olmaya devam ediyor. Ancak, Başkan Obama onu paspaslamak istiyor. İran'la yaptığı nükleer anlaşma, diğer tehlikeli partilere ek olarak, NPT'nin öngördüğü uluslararası yayılmama rejiminde onarılamaz bir hasara yol açıyor.
İranlıların uranyum'u zenginleştirmeye devam etmelerine ve yakın gelecekte İran nükleer programındaki tüm kısıtlamaların kaldırılmasına izin vermek, Obama tarafından önerilen anlaşma, İran’ın yakında nükleer silahlara sahip olacağını garanti ediyor. Bu NPT'nin temellerini baltalıyor. Başkan Obama, dünyadaki terörün en aktif sponsoru olarak kabul edilen ve nükleer bomba elde etmeleri için devlete yardım edecek bir anlaşma için uluslararası proliferasyon sistemini imha etti.
Başkanın bize İran'la yaptığı nükleer anlaşma hakkında söylediği hemen hemen her şey doğru değil. İranlıların nükleer bomba almasına izin vermeyeceğini söyledi - ama gerçekte İran’ın nükleer cephaneyi silahlandırmasına ve meşrulaştırmasına yardımcı olacağını söyledi. Nükleer silahların çoğalmasını durduracağını, ancak Ortadoğu’daki ülkelerin Amerika’nın İran nükleer projesine karşı mücadele etmekte isteksiz olduklarını görmesini sağladığını ancak bunun hızlanacağını söyledi.
Başkan Obama bize güvene dayalı bir anlaşmayı asla kabul etmeyeceğini söyledi. İdare temsilcileri - enerji bakanı ve ulusal güvenlik danışmanı vekili dahil - anlaşmanın “herhangi bir zamanda yaygın teftişler” olacağını ima ettiler. Bunun yerine, Obama'nın kabul ettiği şartlara göre, İranlılar denetimleri aylarca geciktirebilecekler. Ayrıca, askeri tesislerde yapılan gizli çalışma meselesi halen devam etmektedir. Bu sitelerdeki kontroller gizli protokollere tabidir. Bu kesinlikle tarihi bir karardır, ancak Başkanın konuştuğu anlamda değildir. Bu anlaşmalar çerçevesinde, İranlıların geçmişte bir şeyi ihlal edip etmediklerini kontrol edecekleri bildirildi. Gelecekte bir aldatmacaya yakalanacağı zaman, İran kaçınılmaz olarak bu emsali ifade edecektir.
Başkan bize bu başarısız anlaşmayı satmaya çalışıyor ve bunun tek alternatifinin savaş olduğunu iddia ediyor. Aslında, sadece savaş olasılığını arttırır. Orta Doğu'da nükleer silahların çoğalmasına katkıda bulunacak ve yaptırımların hafifletilmesi İranlılara yüzlerce milyar dolar getirecek. Obama yönetimi bile bu paranın terörizmi desteklemek için kullanılabileceğini kabul ediyor. Anlaşma ayrıca İran’ın füze programını kısıtlamalardan muaf tutuyor, nükleer silah bulundurma yasağını yasaklıyor ve İran Devrim Muhafızları Birliği'nden, Kudüs birimi ve komutanı Kasem Soleimani'den yaptırımları kaldırıyor. Bu arada Süleyman Bey'in öncülüğünde “Quds” Ortadoğu'da şiddet ve terör ekiyor. Özellikle, Amerikan ordusunun Irak ve Afganistan'daki ölümlerinden sorumludur.
Obama’nın nükleer anlaşmasını desteklemek, barışı ve güvenliği savunmak anlamına gelmiyor. Bu, Tahran'ın felaket hedeflerine ulaşmasına yardımcı olacak bir anlaşmayı desteklemek - Birleşik Devletler ve müttefiklerimiz için potansiyel olarak feci sonuçları.
Obama'nın İran'la yaptığı nükleer anlaşma korkutucu bir şekilde İngiltere Başbakanı Neville Chamberlain'ın 1938'te gerçekleştirdiği Münih Anlaşması'nı hatırlatıyor. Her iki lider de zayıf pozisyonlardan söz etti ve ideolojik diktatörü yatıştırmak için taviz vermeye hazırdı. Hitler Çekoslovakya'yı ele geçirdi. Tahran mollalar milyarlarca dolar alacak ve nükleer bir cephaneye açık bir yol alacaklar. Münih II. Dünya Savaşı'na öncülük etti. Obama anlaşması İran’ın bir bombaya, Orta Doğu’da bir nükleer silahlanma yarışına ve büyük olasılıkla Hiroşima ve Nagazaki’den bu yana ilk nükleer silah kullanımına sahip olmasını sağlayacak.
ABD Kongresi bu anlaşmayı reddetmeli ve İran’ı müzakere masasına oturmaya zorlayan yaptırımlara dönmelidir. İran'ın nükleer silah elde etmesi engellenebilir, ancak bunun gerçekleşmesi için, Birleşik Devletlerin Tahran'la güçlü bir konumdan konuşmaları, kilit meseleler üzerinde taviz vermemeleri ve İranlılar kitle imha silahları oluşturma programını terk etmemesi durumunda zorlama yöntemlerine başvurmamız gerekebileceğini anlamamız gerekir.
Artık güvenlik tehditleri artıyor, ama umudumuzu yitirmemeli ve harekete geçmeye hazır olmamalıyız. Bir başkan tehlikeli bir yola çıkarsa, diğeri bizi kurtarabilir. Oval Ofis'teki uygun bir kişi Amerika'nın gücünü geri kazanabilir, müttefikleri iade edebilir, düşmanları yenebilir ve güvenliğimizi sağlayabilir. Tabii ki kolay olmayacak. Fırsatlar açık, ancak yeni cumhurbaşkanı çok kısa sürede zor kararlar vermek zorunda kalacak.
Yayıncı Charles Krauthammer'in yazdığı gibi (Charles Krauthammer) "tarihin bir dönüm noktasında" yaşıyoruz. Bizi bu testten geçirebilmek için başkanın uygun seviyede olması gerekiyor. Amerika’nın, ülkenin ne gezegende ne de karada, ne havada, ne denizde, ne denizde ne de siber uzayda bulunmayacak kadar silahsız kuvvetlere ihtiyacı olduğunu anlayan bir lidere ihtiyacı var. Dünya barışı ve güvenliği ve özgürlüğümüz buna bağlı - ve bu nedenle makul bir seçim yapmamız gerekiyor.
Ek olarak, vatandaş olarak başka bir sorumluluğumuz var - tarihimizi korurken ideallerimizi ve özgürlüklerimizi koruma görevi. Çocuklarımızın kim olduğumuzu, ne yaptığımızı ve Amerika'nın neden özgürlüğü koruyacağını bilmelerini sağlamalıyız.
Pointe du Oc ve Doolittle baskınını yapan Midway Atoll ve Iwo Jima'yı işgal eden adamları bilmeleri gerekir. Ardennes’de Naziler’le ve Okinawa’da Japonlarla savaşan genç Amerikalıların cesaretini hatırlamalılar. Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası atıp Amerika'nın savaşı sona erdirmesinin neden haklı olduğunu anlamalı ve Truman Doktrini, Marshall Planı, Berlin Hava Köprüsü ve Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü'nü oluşturan ülkenin asaletiyle gurur duyuyor olmalılar. Holokost’un kabusunun farkında olmalı ve “bir daha asla” ne demek olduğunu bilmeliler.
Vatandaşlarının ondan kaçmaması için bir duvar inşa etmesi gereken kötülük ve aldatıcı imparatorluğu ve Amerika'nın önderlik ettiği özgür dünyanın kazandığı zafer hakkında unutmamalılar. Onlara Eylül 11'te bize saldıran teröristlerden, itfaiyecilerin ve polislerin cesaretinden ve 93 uçuşunun yolcularının gösterdiği kahramanlıktan bahsetmeliyiz. Durdurmazsak İslam'ın nasıl bir dünya militan İslam'ı yaratacağını anlamalıdırlar.
Geçmişimizin büyük insanlarını hatırlamalılar - George Marshall, Dwight Eisenhower, Harry Truman ve Ronald Reagan. 20 yüzyılda kötülüğe karşı kazandığımız zaferin bize neye mal olacağını ve 21'ta bunun için neye ihtiyaç duyulacağını onlara açıklamamız gerekiyor. Onları silahlı kuvvetlerimizin cesur erkek ve kadınlarının özgürlüğümüzü ve milyonlarca insanın özgürlüğünü savunduğuna ikna etmeliyiz.
Çocuklarımız, istisnai bir ülke vatandaşı olduklarını, insanlık tarihindeki en güçlü, nazik ve soylu ülke olduklarını bilmelidir. Harika bir geçmişin ve büyük bir görevin mirasçıları olduklarını bilmeliler. Sıradan Amerikalılar birçok kez özgürlük adına bir şeyler yaptılar. Şimdi bu borç omuzlarımızda. Sebepsiz olarak, Omaha Sahili'ndeki Normandiya'daki inişin 40 yıldönümünde konuşan Başkan Reagan, “Her zaman hatırlayacağız. Her zaman gurur duyacağız. Her zaman hazır olacağız - bu nedenle daima özgür olacağız. ”