Herkesin beyaz olduğu bir ülkede siyah olmak… Paule’nin kökeni Afrika’da, Almanya ise Avrupa’da! Onu doğuran annesi Somalili, Paule oraya hiç gitmediği için ülkesini tanımıyor.
Kimin karnından çıktığımız önemli mi? Paule bu soruyu soruyor kendine. Kendisi gibi kahverengi olan annesini merak ediyor ama Alman ailesinden de memnun. Onlar onun annesi, babası, babaannesi ve dedesi. Hepsi çok eğlenceli insanlar. Babasıyla futbol bile oynuyorlar!
Meleklerin hepsi beyaz mı? Neden resimlerde öyle? Kahverengi renkli melek yok mu? Paule bir soru soruyor, ben üç… Melekler çikolata rengi olsa daha sevimli olurlar hem! Peki, Paule okuldaki oyunda Cebrail’i oynayabilir mi? Neden olmasın?
Buralarda başka Afrikalı yok mu? Paule’nin kankası Andreas, sırf Afrikalı diye Peter’i onun babası mı sanıyor! Annesi kapıda onları görünce ne düşünüyor?
Paule’nin kardeşi kendisiyle aynı renkte olmak zorunda mı? Yine de kardeş olabilirler mi? Oğlan kardeşi olsa birlikte futbol oynayabilirler. Ya kız olursa? Bu kardeş meselesi çok karışık doğrusu…
İşleri iyice karıştıran bir sürü insan var, heyecanlı olaylar bizi bekliyor. Çok eğlenerek ve farklı olmanın nasıl bir şey olduğunu hissederek okuyoruz.
Aslında bütün bu sınırları biz yaratıyoruz. Farklı olmanın yaşamın kendisi olduğunu unuttuk. Siyah-beyaz, oralı-buralı, şu dinden-bu dinden… Bir uzaylı gelse, ona bu ayrımları anlatsak kısa devre yapıp kaçar!
Ben Paule’yi çok sevdim, onun sayesinde sadece insan olduğumu hatırladım, sayfalarda onunla birlikte yol alırken kahverengileştim, çikolata oldum!
Gaye Dinçel – edebiyathaber.net (31 Temmuz 2012)