ABD, Almanya ve İngiltere’nin “Standart” savaş gemileri. En iyisi kim? giriş
Bu yarışmada, yalnızca miktarla değil, aynı zamanda en yeni savaş gemilerinin kalitesinde de büyük bir rol oynadı ve söylemeliyim ki, müthiş bir hızla geliştiler. Bu geminin sınıfının kurucusundan yalnızca 7 yıl sonra kurulan Kraliçe Elizabeth, Savaş Gemisinin kendisinin önceki savaş gemilerini geçmediği kadarını aştı ve aslında deniz işlerinde bir devrim olarak kabul edildi.
O yıllarda, geleceğin lineer gemisi kavramının aranması gerçekleşti ve bilimsel ve teknik ilerlemeler o kadar hızlı bir şekilde acele etti ki, uygulayıcıların ve mühendislerin var olanları uygulamada test etme fırsatı doğmadan önce yeni kavramlar üzerinde düşünmeleri gerekiyordu. Bu nedenle, farklı ülkelerde (ve bazen birinde), birbirinden oldukça farklı olan savaş projeleri oluşturuldu. Ancak, Birinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre önce, savaşın savaştaki yeri ve rolü konusunda İngiltere, Almanya ve ABD çok benzer görüşlere geldi. Ne bu ülkelerde 1913-1914 olduğu gerçeğine yol açtı. çok benzer (tabii ki, ulusal gemi inşa okullarına uyarlanmış) gemiler atıldı: ikincisine genellikle “standart” savaş gemileri denir.
Bu neden oldu ve neden korkma yarışına katılan diğer ülkeler (Fransa, Japonya, İtalya, Rusya vb.) “Standart” savaş gemileri inşa etmediler? Biz gemilerin bu sınıfın gelişmesinde büyük dünya trendlerini hatırlayacak olursak Cevap, basittir. Gerçek şu ki, bütün ülkelerin savaş gemilerinin gelişmesi iki temel faktörden etkilenmiştir:
1. Donanma topçu gücünün patlayıcı büyümesi. Korkusuzluğun doğduğu an, 280-305-mm topların yeterli ateş gücü sağlayacağına inanılıyordu. Bununla birlikte, bazı 5 yıllarından sonra dünya, 343 mm toplarla donanmış süper korkakların gücünü gördü. Ancak, birkaç yıl sonra, 343-356-mm topçu bile, amiraller organize etmeye son verdi ve çok daha güçlü 381-406-mm toplar hizmete girmeye başladı ... Genel olarak, savaş gemilerine mümkün olduğunca ağır silah koyma isteği ülkeye elverişliydi) savaş gemilerinin oluşumunda en önemli leitmotif oldu
2. Ekonomik kısıtlamalar. Dünyanın önde gelen ekonomilerinin cüzdanları bile boyutsuz değildi, bu yüzden standart olarak yapılan savaş gemilerinin boyutları az ya da çok bütçe dostu boyutlara uyacak şekilde araştırıldı. Birinci Dünya Savaşı'ndan hemen önceki dönem için bu kısıtlama, 30 000 T'deki normal yer değiştirmeydi - 1913-1914'e dahil edilen gemiler ona yaklaşmıştı ya da biraz daha büyüktü.
Başka bir deyişle, belki de ateş gücünün ve maliyetin çok önemli olduğunu söyleyebiliriz, ancak dünyanın farklı ülkelerindeki zırhlıların gemi yapımcılarının hızı ve korunması yukarıdaki postülalar ve uygulama kavramı temelinde dengelendi. filo. Ancak gerçek şu ki İngiltere, ABD ve Almanya için diğer ülkeleri çok fazla rahatsız etmeyen başka bir sınırlayıcı faktör vardı.
Dünyadaki herhangi bir savaş gemisindeki topçu silahlı silahlarındaki olağanüstü üstünlüğün yanı sıra, İngiliz "Korkusuz" unun hızda ikincisini aştığını hatırlayın - klasik savaş gemilerine karşı 21 düğümü 18-19. Yani, eğer Dreadnought'ın topçu ve zırhının gücü çok hızlı bir şekilde aşıldıysa, o zaman uzun bir süre boyunca hızı standart hale geldi ve savaş gemileri için oldukça yeterli olarak kabul edildi - deniz kuvvetlerinin büyük bir kısmı, 20-21 düğümünün maksimum hızıyla korku yarattı. Ancak, "korkusuz ateşi" nin diğer üyelerinden farklı olarak, sadece üç güç var: Büyük Britanya, Almanya ve 1913-1914 yıl boyunca inşa edilen ABD. “21 düğümü” savaş gemilerinden oluşan gerçekten çok sayıda doğrusal filo. Bu ülkelerin üçü de, dünyadaki en güçlü deniz gücünün rolü için “tartışmaya” hazırlanıyorlardı ve bu “anlaşmazlık”, o yılların operasyonel görüşlerine göre, yalnızca genel bir deniz savaşında çözülebilirdi. Doğal olarak, “Armageddon” için, tüm nakit savaş gemilerini bir yumrukta toplamak ve tek bir savaş oluşumunda onlarla savaşmak gerekliydi.
Ancak bu durumda, 21 düğümü üzerinde umut vaat eden savaş gemilerinin hızını artırmanın bir anlamı yoktu - bu, yeni gemilere taktiksel avantajlar sağlamayacaktı, çünkü eski yapının nispeten düşük hızlı korkusuyla birlikte hareket etmek zorunda kaldılar. Bu nedenle, ateş gücünün artması ve savaş gemilerinin korunması lehine hızın artırılmasının reddedilmesi mükemmel bir karar gibi görünüyordu.
Deniz teorisyenlerinin, lineer kuvvetlerin savaşında hızın önemini anlamadıklarını, ancak İngiltere ve Almanya'da savaş kruvazörlerinin ve (İngiltere'de) Kraliçe Elizabeth gibi yüksek hızlı savaş gemilerinin “yüksek hızlı kanat” rolünü üstlenmeleri gerekir. Ancak Amerika'da, daha sonra eylemlerini sağlayan güçlerin inşasını erteleyerek, korku sayısının artması daha önemli olarak kabul edildi.
Bu nedenle, İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya, kendilerine rağmen, donanmanın gelişimine ilişkin ulusal görüşlere rağmen, yine de çok benzer koşullara geldi: normal deplasmanlarda 30 000 t içinde yer alan savaş gemileri tasarlamak ve inşa etmek 21 düğümünü geçmeyen bir hızla, mevcut olan ağır silahlar. Ve elbette, yukarıdaki şartların yerine getirilmesi durumunda mümkün olan azami güvenlik.
Açıkçası, sadece Oklahoma-Nevada çiftinden başlayarak inşa edilen Amerikan savaş gemileri genellikle “standart” olarak adlandırılır: seriden serilere yer değiştirmeleri biraz arttı (bu sadece Pennsylvania'dan muhtemelen doğru olsa da); seviye 21 bağlarının yanı sıra tek bir zırh koruma prensibi de uygulanır. Ancak, yukarıda belirtilen sebeplerden ötürü, İngiltere ve Almanya'nın son savaş öncesi savaşlarına bazen “standart” da deniyor, ancak belki de bu tamamen doğru değil. Ancak, gelecekte onlara "standart" da diyeceğiz.
Dikkatinizi çeken makale döngüsünde, aralarında üç tip savaş gemisini ele alacağız ve karşılaştıracağız: “R” tipi “İngilizler” (“Rivendzh”), Alman tipi “Bayern” ve Amerikan tipi “Pennsylvania”. Neden bu gemiler? Hepsi yaklaşık aynı anda tasarlandı - bu tiplerin baş savaşları 1913'a atıldı. Hepsi tamamlandı ve filonun bir parçası oldu (Almanlar - çok kısaca, ama bu kesinlikle gemilerin kendilerinin hatası değil).
Bu tür savaş gemileri düşmanlıklara katıldı. Ve elbette, hepsi kendi türlerine karşı çıkmak için “standart” bir savaş gemisi kavramı çerçevesinde yaratıldı, bu yüzden karşılaştırmaları tam doğru görünüyor.
Gerçek şu ki, yaratılışın ortak ön koşullarına rağmen, tüm bu savaş gemileri, lineer filonun ulusal özelliklerinden ve kavramlarından etkilendi ve birçok benzerliğe rağmen, önemli farklılıklar da vardı. Dolayısıyla, örneğin, Alman ve İngiliz savaş gemilerinin silahlarının neredeyse kalibre kalibrelerine rağmen, birincisi “hafif mermi - yüksek başlangıç hızı” ve ikincisi - aksine - yaratıldı. Üç ülkeden de gemi yapımcıları “yavruları” için maksimum koruma sağlamaya çalıştılar, ancak Amerikan savaş gemileri ünlü “ya hep ya hiç” programını aldı, ancak İngiliz ve Alman savaş gemileri çok daha geleneksel bir şekilde rezerve edildi. Bu farklılıkları belirlemeye çalışacağız ve bu savaş gemilerinin varsayımsal muhalefetinin sonuçları üzerinde ne gibi bir etkisi olacağını önereceğiz. "Bayern", "Rivendzh" ve "Pennsylvania" tipindeki gemileri inceledikten sonra, aralarında bir lider ve bir yabancı ile aralarındaki "orta alanı" tanımlayacağız.
Diğer ülkeler neden “standart” savaş gemilerinin inşasında üç lider deniz gücünü desteklemedi? Sebepler tamamen kendine aitti. Örneğin, Fransa standart bir savaş gemisine basitçe "büyümedi" - rıhtımları, 25 000'un üzerinde normal bir yer değiştirmeyle savaş gemilerine hizmet edemezdi ve bu limitler içinde biri süper merkez yayılımına güvenebilirdi - İngiliz "Demir Dükü" veya Alman "König". Ek olarak, Fransızların, yeterli ateş gücü sağlamak için en az 340 yerleştirmek için gereken 12-mm'den daha büyük bir silahları yoktu. Ve bu oldukça “ağır” bir çözümdü - sekiz daha büyük kalibreli silah daha hafif olurdu ve zırh ve geminin yapıcı koruması için daha fazla yer değiştirmeye devam ederdi.
Japonya, özünde, savaş gemileri değil, savaş gemisi ile savaş gemisi arasında bir şey aramaya çalıştı. Japon filosunun hızının Rus-Japon Savaşı savaşlarında onlara verdiği devasa avantaj göz önüne alındığında, Japonlar rakiplerinin sahip olacağından daha hızlı olan lineer kuvvetlere sahip olmaya devam etmek istedi. Böylece, Yükselen Güneş ülkesinin savaş gemilerinin gelişiminde uzun yıllar boyunca ateş gücü ve hız bir öncelik haline geldi, ancak koruma bir tarafa geldi. Ve 1912'a dahil edilen “Fuso” savaş gemileri, bu konsepti tam olarak ifade ettiler - iyi silahlanmışlar (12 * 356-mm silahlar) ve çok hızlı (23 knot), yine de oldukça zayıf bir savunmaya sahiplerdi. (Resmi olarak, aynı zırh kemerinin kalınlığı 305 mm'ye ulaştı, ancak savunduğu şeye bakarsanız ...).
Rusya'da da benzer eğilimler Japonya'da olduğu gibi devam etti: Sevastopol tipi savaş gemileri ve Izmail tipindeki savaş kruvazörlerinin tasarımını yaparken, atalarımız da, makul yeterlilik ilkesiyle sınırlı olarak korunmaları bakımından, ateş gücüne ve gemilerin hızlarına azami özen gösterdiler. Ne yazık ki, gemi silahlarının gücünün büyümesini öngörmek açısından büyük yanlış hesaplamalar, makul yeterliliğin en eksiksiz yetersizlik haline gelmesine neden olmuştur (bununla birlikte, “Sevastopol” tipindeki savaş gemileri için bu, “İzmaili” için daha az bir ölçüde geçerlidir). Karadeniz savaş gemilerine gelince, tarih yaratılmaları çok özeldir ve ayrı bir materyale layıktır (belki de yazar bu döngünün sonunda devreye girer). Elbette, dördüncü Karadeniz savaş gemisinin “İmparator Nicholas I” nin, bu arada “Havariler Prens Vladimir'e eşit” olabileceğini (Egemen Babanın ve yeni gemiyi adlandırmanın bu seçeneğinin onaylanması için sunulduğunu), 1914 g’de attığını hatırlarsınız. ... yani, "Bayern", "Rivengi" ve "Pennsylvania" başından bile daha geç. Ancak, hiçbir şekilde “standart” savaş gemisinin Rus karşılığı değildir. İmparator Nicholas I'i tasarlarken, 1911 g'de yer alan üç İmparatoriçe'yi, tam tugaya, yani dört savaş gemisine tamamlayabilen, mümkün olduğu kadar çabuk bir savaş gemisi almaya vurgu yapıldı. En yeni Rus savaş gemisi için, en yeni 12-mm / 356 toplarına sahip 52 de dahil olmak üzere, Izmail kruvazörlerinde kullanacaklarına benzer fakat sonunda en ucuz ve en hızlı olanları seçildi. 305-mm topçu ile sürüm. Bundan sonra, Rus savaş gemilerinin sonraki projeleri, ilk olarak, Rivendzha, Bayern ve Pennsylvania'dan çok daha sonra yaratıldı ve ikincisi, ne yazık ki, hiç bir zaman metal içine dahil edilmediler.
İtalya savaş gemileri gelince, bunlardan bazıları geldi: İtalya'nın, 1909'tan 1912'e kadar olan dönemde filosunun güncellenmesine ciddi olarak "yatırım yapmasına" rağmen. Kaptan, şimdiden bir sonraki 1913 adlı altı filosuna savaş gemisi koydu, İtalyan filosunun iki ana Akdeniz rakibi olan Fransa ve Avusturya-Macaristan'ın gerisinde kaldığı açıkça belli oldu. Ne yeni bir projeye ne de yeni bir silaha sahip olan İtalyanlar, “Andrea Doria” tipi gemileri 1912 * 13-mm ana topuyla 305'taki ana kalibreli topçu, aynı yıl Fransa'da attılar. On adet 340-mm tabanca ile "Brittany" yazın. Avusturya-Macaristan'a gelince, "Viribus Unitis" gibi çok başarılı "305-mm" dreadnough'larının ortaya çıkmasından sonra, 350-mm silahlarla silahlı yeni savaş gemileri yaratmaya başlayacaklardı.
Böylece, İtalyanlar belli ki geride kalıyorlardı ve bunun yanında uzun inşaat süreleriyle karşı karşıya kalıyorlardı - Avrupa'daki en güçlü endüstrilerden uzak olan endüstrileri için, korkak yaratıklar çok zor bir iş haline geldi. Döşeme sırasında 305 mm tabancalarla yapılan ilk İtalyan savaş gemileri, yapım aşamasında olan öncü güçlerin korkaklarına kıyasla oldukça yeterli performans özelliklerine sahipti. Ancak, denizin işletmeye alındığı tarihte, 343-356 mm topçularına sahip süper korkaklar zaten ateş etmişti, 305-mm topçularıyla İtalyan gemileri artık eşit gözükmüyordu (ancak, kesinlikle konuşuldukları kadar aşağı görünmüyorlardı).
Ve yukarıdakilere dayanarak, savaş gemileri projesinde Francesco Caracolo, İtalyan gemi yapımcıları, mevcut Fransız ve Avusturyalı Macar rakiplerini kesinlikle aşacak, ancak aynı zamanda, büyük deniz güçleri tarafından inşa edilen akranlarına vermeyecekleri bir gemi yaratmaya çalıştı. Başka bir deyişle, İtalyanlar uzun yıllar boyunca bir savaş gemisinin gelişimini öngörmeye ve bu tahminleri metalde somutlaştırmaya çalıştılar: buna göre “Francesco Caracciolo” tipi gemileri İtalyan tasarımında yüksek hızlı savaş gemisi kavramının öncüsü olarak kabul edilebilir. Fakat burada tarif ettiğimiz anlayıştaki “standart” savaş gemileri, elbette değildi.
Ülkelerin geri kalanına gelince, ya süper-korkaklar inşa etmeye, “305-mm savaş gemileri” (İspanya ve Avusturya-Macaristan gibi) yerleşmeye başlayabilmişler ya da yurtdışındaki korkaklar sipariş etmişlerdi - ama temamız çerçevesinde bunlar değil. ilgi çekici değil. Buna göre, savaş öncesi yıllarda savaş tarihine kısa gezimizi sonlandırıyoruz ve tasarımın açıklamasına geçiyoruz ... belki de "Rivend" türündeki İngiliz savaş gemileriyle başlayalım
Devam edecek ...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.