We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Korkunç İvan, Rusça İvan Grozny, tam anlamıyla Rusça İvan Vasilyeviç, IV. İvan olarak da bilinir, (25 Ağustos 1530, Kolomenskoye, Moskova [Rusya] yakınlarında — ö. 18 Mart 1584, Moskova), Moskova büyük prensi (1533- 84) ve Rusya'nın ilk çar ilan edilen (1547'den).
17. yüzyıl boyunca, boyarların sosyal ve politik önemi azaldı. 18. yüzyılın başlarında Çar I. Büyük Peter, boyar rütbesini ve unvanını kaldırdı ve devlet hizmetini bürokratik hiyerarşide yüksek bir konuma ulaşmanın münhasır aracı haline getirdi.
Korkunç İvan
1547'de, Büyük İvan'ın torunu IV. İvan, Kremlin'deki Uspensky Katedrali'nde tüm Rusya'nın ilk çarı (çar terimi sezar'dan türetilmiştir) olarak taç giydi. Ayrıca Moskova, Kutsal Rus İmparatorluğu'nun başkenti oldu.
Aynı yıl Ivan, Anastasia Romanov ile evlendi. 1560'taki ölümünden sonra birkaç kez daha evlendi, ancak bu ilk evlilik en mutlusu gibi görünüyor. Romanov hanedanı, Rusya'yı 1613'ten 1917'ye kadar yönetti ve tahttaki iddiasını Anastasia'nın kardeşi Nikitu aracılığıyla takip etti.
Ivan, derin bir paranoya ve acımasızlıkla hüküm sürdü, söylendiğine göre, Aziz Basil'i inşa eden mimarların gözlerini oydu, böylece böyle güzel bir katedral bir daha asla yaratılamazdı.
Korkunç İvan, Sibirya gibi geri kalan bağımsız prenslikleri fethetmeyi başardığında çarın gücü mutlak hale geldi. Devlet ayrıca bir mülkün etrafındaki toprakları işleyen köylülere bir efendi atadı ve serflik sistemini taşa yerleştirdi.
Ivan, bölgelerini yönetmek için Streltsy'yi (ordu seçkinlerinin üyeleri) ve boyar (yönetici sınıf soyluları) isyanını bastırmak için Oprichniki'yi (ilk polis gücü) örgütledi.
Boyarların mülküne el koydu ve kendisine hizmet edenlere devlet mülkü verdi. Askerleri ömür boyu devlete bağlı olduklarından, toprak bağışları kalıtsal hale geldi ve yeni bir yönetici elit oluşturdular.
1582'de Polonya ve İsveç ile yapılan Livonya Savaşı'ndan sonra Rusya, en kuzeydeki topraklarını ve Baltık'a erişimini kaybetti. Aynı yıl çar, oğlu İvan'ı da bir öfke nöbeti içinde öldürdü.
Korkunç İvan 1584'te öldüğünde, Rusya neredeyse tamamen siyasi ve ekonomik bir yıkım içinde kaldı.
Genişletmeler ve Reformlar
İvan, taç giyme töreninden sadece iki hafta sonra, resmi tsarina unvanını taşıyan ilk kadın ve Ivan'ın Rurik hanedanının ölümünden sonra bocaladıktan sonra iktidara gelecek olan Romanov ailesinin bir üyesi olan Anastasia Romanova ile evlendi. Çift, Ivan'ın nihai halefi Feodor I de dahil olmak üzere üç kızı ve üç oğlu olacaktı.
1547'deki Büyük Yangın Moskova'yı kasıp kavurup şehrin büyük bölümlerini harap edip binlerce ölü ya da evsiz bıraktığında, Ivan hemen hemen büyük bir krizle karşı karşıya kaldı. Suç, Ivan'ın anne Glinski akrabalarına düştü ve güçleri neredeyse yok edildi. Bununla birlikte, bu felaketin yanı sıra, İvan'ın erken saltanatı nispeten barışçıldı ve ona büyük reformlar yapmak için zaman bıraktı. Hükümdarlığının ilk birkaç yılında yasal yasayı güncelledi, bir parlamento ve bir soylular konseyi oluşturdu, kırsal alanlara yerel özyönetimi tanıttı, daimi bir ordu kurdu ve matbaanın kullanımını sağladı.
Ivan ayrıca Rusya'yı belirli bir miktarda uluslararası ticarete açtı. İngiliz Muscovy Company'nin ülkesine girmesine ve ülkesiyle ticaret yapmasına izin verdi ve hatta Kraliçe I. Elizabeth ile bir yazışma başlattı. Eve daha yakın, Kazan yakınlarındaki Rusya yanlısı duygulardan yararlandı ve Tatar komşularını fethetti, bu da onun ilhakına yol açtı. tüm Orta Volga bölgesi. İvan, fethini anmak için, şimdi Moskova'nın Kızıl Meydanı'nın ikonik görüntüsü olan, en ünlüsü Aziz Basil Katedrali olmak üzere birkaç kilise inşa ettirdi. Efsanenin aksine, katedrali tamamladıktan sonra mimarı kör olmaya zorlamadı mimar Postnik Yakovlev başka birkaç kilise tasarlamaya devam etti. Ivan'ın saltanatı, Rus keşiflerini ve Sibirya'nın kuzey bölgesine doğru genişlemesini de gördü.
IV. İvan "Korkunç" Bir Liderdi (Ya da İvan, Korkunç İvan Nasıl Oldu?)
Yirmi beş yıl ve sayısız hayat sonra, İvan'ın Livonia'yı işgali hiçbir şey elde edememişti.
Tüm Rusların ilk çarı olan IV. İvan Vasilyeviç, tebaası arasında gerçekleştirdiği terörle nam salmış, tarihin en azılı despotlarından biri olarak tarihe geçmiştir. Daha az bilinenler, krallığını genişletmek için yaptığı sayısız ve kanlı savaşlardır. Avrasya'nın kasvetli bozkırlarında tecrit, Muscovy eyaleti için hayatın bir gerçeğiydi. Halkını refaha ulaştırmak isteyen Ivan'ın kararlı gözleri, krallığını Avrupa ticaretine açabileceği ve tacına layık bir imparatorluk kurabileceği Baltık'a batıya doğru baktı. Sonunda, orada yürüttüğü savaş çeyrek yüzyıl sürecek, saltanatını tüketecek ve bir saplantıdan başka bir şey olmayacaktı. Bittiğinde Ivan, çarın unvanına uygun yeni bir unvan kazanmıştı: “Korkunç İvan”.
Rusya'nın Denize Açılması
Moskova hükümdarlarının nesilleri, prensliklerini denize genişletmeyi hayal etmişti, ancak 16. yüzyılın ortalarında Muscovy henüz kuzey sularında bir limana sahip değildi. İvan'ın büyükbabası III. İvan, 1470'lerde Novgorod Cumhuriyeti'ni fethettiğinde, Neva Nehri'nin Bothnia Körfezi'ne döküldüğü dar bir bölge mirasını devralmıştı. Orada, zengin Livonya şehri Narva'nın karşısında İvangorod kalesini inşa etti. İç kısımda çok uzaklarda bulunan İvangorod, hiçbir zaman ticari bir başarı elde edemedi. IV. İvan'ın 1547'deki taç giyme töreninde, Muscovy hala coğrafi ve ekonomik olarak izole edilmişti.
Muskovitler, Baltık komşularının onlara her türlü nedeni verdiği karayla çevrili tuzakları konusunda paranoyak hissettikleri için affedilebilirdi. Danimarka, İsveç ve Polonya-Litvanya'nın bölgesel güçleri Moskova'nın büyümesinden korkuyordu. Onlara göre Muscovy, Ortodoks Hıristiyanlığın yabancı formu aşağılık olan gizemli ve batıl inançlı bir ülkeydi. Muscovy, Batı ile deniz yoluyla doğrudan temas kurmaya çalışırken, komşuları, Batı mallarının ve teknolojisinin, özellikle de silahların İvan'ın topraklarına ulaşamadığı sanal bir abluka yoluyla onu engellemeye çalıştı. Bazen, abluka savaşa yol açtı. Polonya-Litvanya, 1532'deki ateşkese kadar Muscovy'nin izolasyonunu sürdürmek için savaşırken, İsveç 1557'ye kadar Moskovalılarla kısaca savaştı. Ardından gelen barış anlaşması, İsveç'in Muscovy'ye karşı gelecekteki herhangi bir koalisyona katılmaktan kaçınma taahhüdünü getirdi. Bu, Ivan'a fetih için başka bir yere dönme esnekliği sağladı: Livonia'nın yeni gelişen eyaleti.
Parçalanan Livonia
Günümüz Letonya ve Estonya'sına yayılmış ticari şehirlerin bir parçası olan Livonia, Muscovy için en önemli ekonomik tehditti. Livonyalılar, İvan'ın topraklarına yapılan ticarette aracılardı ve yüksek tarifeleri Moskova'nın büyümesini ve sınırlı ticareti sakatladı. Ivan, yeni imparatorluğunun refahının bağımsız Livonya devletlerinin ölümüne bağlı olduğunu anlamıştı. Anlaşıldığı üzere, zaman onun lehine işliyordu. Riga, Reval ve Narva'nın ait olduğu kuzey ticaret şehirlerinin bir organizasyonu olan Hansa Birliği, en parlak dönemini çoktan geçmişti. Birleşik devletlerin, en önemlisi Danimarka'nın büyümesi, kaynakları daha modern devletlerle rekabet edemeyen Hanse'yi mahkum etti. Ayrıca, Livonia'nın diğer önde gelen gücü, Livonya Şövalyeleri Düzeni de hızlı bir düşüş yaşıyordu. Yüzyıllar önce Doğu Baltık'ın putperest halklarını dönüştürmek amacıyla kurulan tarikatın büyük ölçüde Protestan Alman şövalyeleri, 16. yüzyılın ortalarında mülk sahipleri olarak lüks bir gönül rahatlığına yerleşmişti. Enerjilerinin yok olması, önemlerinin ve askeri güçlerinin de buna eşlik eden düşüşünün habercisiydi.
1558'de, düzen yaklaşık 60 kaleyi elinde tutarken, bağımsız şehirler, özellikle Riga ve Dorpat, yaklaşık 50 kaleyi daha kontrol etti. Çoğu zaman en son barut teknolojisiyle iyi bir şekilde donanmış olsalar da, kaleler aynı zamanda eskimiş ve atlı askerlere aşırı önem verilmesi nedeniyle ciddi şekilde yetersizdi. Livonia parçalanıyordu ve İsveç ve Litvanya gibi güçler, kaçınılmaz parçalanmanın ganimetlerini toplamak için komplo kuruyorlardı. Livonia'nın düşüşündeki kişisel payı herkesinkinden daha yüksek olan Ivan, onun adil tatlılarını almaya kararlıydı.
“İşte Harika Büyüyecek Küçük Bir Şey”
İstila bir meşruiyet havası gerektiriyordu. Bunun için Ivan, Muscovy'ye 1503'te imzalanan bir anlaşmaya dayanan 50 yıllık haraç borçlu olduğunu iddia ettiği Livonya şehri Dorpat'a döndü. Baskı yapıldığında, Dorpat itiraz etti ve ödemelerde bir indirim için pazarlık yapmaya çalıştı. Kısa bir süre sonra, Dorpat Piskoposu Moskova Büyükelçisine bir protesto mektubu gönderdi, o da peygamberce cevap verdi: "İşte büyüyecek küçük bir şey." Kısa bir süre içinde, Livonyalılar pes ettiler ve haraçları tam olarak ödemeye söz verdiler, ancak büyükelçilikleri Moskova'ya eli boş geldiğinde, Ivan'a işgal etmesi için ihtiyaç duyduğu tüm gerekçeyi fiilen verdiler. 22 Ocak 1558'de Moskova ordusu Livonia'ya geçti.
Baltık güçlerinin en iyi çabalarına rağmen, Moskova ordusu teknolojik ve askeri olarak en yakın rakiplerine eşitti. Livonyalılar gibi, Moskovalılar da büyük ölçüde süvarilere güveniyorlardı, bu da onların durumunda toprak sahipleri tarafından mülklerini korumanın bir koşulu olarak sağlanan feodal bir vergiydi. Piyadelerin çoğu, silahşörlerin kalıtsal bir bölümü olan streltsy dışında benzer bir şekilde oluşturuldu. Başlangıçta streltsy sadece 3.000 güçlüydü, ancak sadece birkaç yıl içinde 15.000'den fazla erkeğe şişecekti. Moskovalıları güçlendirmek, vassal olarak savaşan Cheremis, Çerkesler, Başkurtlar ve Kazan Tatarlarından oluşan geniş bir birlikti. Vahşi Tatarlar, özellikle düşmanlarının yüreğine korku salmakta ustaydılar.
Korkunç İvan'ın Livonia'yı İşgali
40.000 kişilik Moskova ordusu, Neuhausen kasabası yakınlarındaki Livonya topraklarına girdi. Üç sütunu, Ivan'ın amcası Mikhail Glinsky ve 7.000 kişilik Tatar birliğine liderlik eden Kazimov Hanı Şah Ali tarafından ortaklaşa komuta edildi. Ivan'ın yakın arkadaşı Andrey Kurbsky, arka korumayı yönetti. Başlangıçta Livonyalılar, çarın yalnızca haraç almaya geldiğine inanıyorlardı, ancak İvan, haraçları gecikmeli olarak getiren bir elçiyi reddettiğinde, bunların hepsinin bir bahane olduğunu çabucak anladılar. Ivan'ın birincil hedefi Dorpat değil, denize açılan penceresi olan Narva'ydı. Bu arada, Moskovalılar yollarındaki kaleleri atladılar veya izole ettiler ve ilerlemelerini hızlandırmak için kırsal bölgeyi yağmalamaya odaklandılar. Livonya kasabaları geçici olarak bağışlandı, ancak tarlaları boşa harcandı.
Moskova ordusu, Mayıs ayı başlarında şehre ulaştıktan hemen sonra Narva'yı bombalamaya başladı. Savunucular, her yönden yardım için yalvarışlar gönderirken, uzun bir kuşatmaya hazırlandılar ve hazırlandılar. Reval ve Fellin'den gelen takviyeler kısa sürede geldi, ancak bu tür meydan okuma hareketleri Ivan'ı sadece öfkelendirdi. 11 Mayıs'ta şehrin merkezinde büyük bir yangın çıktı ki, daha sonra Moskovalılar, yangının merkezi olmasına rağmen mucizevi bir şekilde hayatta kalan iki dini ikonun yakılmaya çalışılmasından kaynaklandığını iddia edeceklerdi. Kuşatanlar, ardından gelen kaosu surlara başarılı bir şekilde saldırmak ve şehri ele geçirmek için bir siper olarak kullandılar.
Narva'yı güvenli bir şekilde elinde tutan Ivan, Livonia'nın geri kalanını yemeye başladı. Syrensk ve Neuhausen çok fazla sorun yaşamadan teslim oldular ve 19 Temmuz'da Dorpat, geleneksel özgürlüklerinin ve ticari ayrıcalıklarının garantisi karşılığında İvan'ın Tatarlarına teslim oldu. Anlaşma, Ivan'ın şehri yağmalamayı yasakladığı Tatarların gösterdiği kısıtlama ile büyük ölçüde kolaylaştırıldı. Livonia'nın dört bir yanında köylüler Alman efendilerine karşı ayaklanıyorlardı, çarın hayırseverlik gösterileriyle teşvik etmeye hevesli olduğu bir şeydi bu. Halkın direnişinin olmaması, Moskovalıların Riga'ya kadar iç kesimlere baskın yapmalarını sağladı. Yıl sona ermeden önce, yaklaşık 20 kale onların kontrolü altındaydı.
Altı Aylık Ateşkes
Livonya Düzeni ve kalan bağımsız şehirler, dinleyen herkesten yardım için çılgınca yalvardılar, ancak ricaları çok az sonuç verdi. Hanse, diğer şehirlere yardım edecek durumda değildi ve Kutsal Roma İmparatoru, sempatilerinin ötesinde hiçbir şey teklif etmedi. Düzenin yeni Büyük Üstadı olarak seçilen Gotthard Kettler, Polonya-Litvanya'dan yardım istedi, ancak Kral Sigismund, İsveç veya Danimarka ile bir çatışmayı kışkırtma korkusuyla araya girmek konusunda isteksizdi. Bu arada İsveç, şimdi Narva'dan gelişen Moskova ticaretinde aracılar olarak Livonyalıların yerini almaya ilgi gösterdi. Kral Gustav Vasa, Muscovy'nin iyileştirilmiş ticaret koşullarını engellemeye çalışırken Ivan'ı yatıştırmak için hassas bir oyun oynadı. 1559'un başlarına kadar, Danimarka Kralı II. Frederick bir ateşkes için arabuluculuk yapmak için gönüllü olduğunda, Livonyalılar sonunda bir umut ışığı görmediler.
Çok erken bir an değildi. Dvina Nehri'ni geçen Moskovalılar, Courland'dan geçerek Riga'ya yaklaşıyorlardı. Ivan bir ateşkes havasında değildi, ancak çarın baş danışmanı Alexei Adashev, Muscovy'nin güney sınırındaki Tatar faaliyetinden korkarak Danimarka teklifini kabul etmesi için ona yalvardı. Geçen yaz Sigismund'u bir ittifaka ikna etmekte başarısız olan Ivan, Sigismund'un reddi, kendi saldırı planlarından ziyade Ivan'ın fahiş hükümlerinin doğrudan bir sonucu olmasına rağmen, kendisine karşı bir Baltık koalisyonunun oluşmasından endişe duyuyordu. İvan, isteksizce Mayıs 1559'da altı aylık bir ateşkesi kabul etti, ancak emrin egemenliği altına girmeyi reddetmesi ve Danimarka'nın Livonia'ya Danimarka bağımlılığı olarak boş ama sinir bozucu iddiası ağzında acı bir tat bıraktı.
Korkunç İvan'ın 6 Büyük Başarısı
Tarihte pek çok insan kötü şöhretlidir ve yine de büyük ilgi gören konulardır. Korkunç İvan veya IV. İvan böyle bir kişilikti. Korkunç İvan'ın soyundan gelen Korkunç İvan'ın birçok başarısı vardır, ancak çoğunlukla kusurları ve rahatsızlıklarına atfedilen bazı ciddi hatalarla hatırlanır.
1. Rusya'nın İlk Çarı
IV. İvan, Rusya'nın Çar olarak da yazılan ilk Çarı oldu. Ivan Chetvyorty Vasilyevich, Ivan Grozny, Ivan IV Ivan Vasilyevich ve takma adı Grozny olarak bilinir. Korkunç İvan, Rusya'yı 1533'ten 1584'e kadar yönetti. Çar olarak bilinen ve Antik Roma'nın Sezar'ından esinlenilen bir terim olan merkezi bir Rusya'nın ilk hükümdarıydı. İmkânları doğru olmasa da, Rus topraklarının büyük ölçüde genişlemesinden o sorumluydu. Zamanın bir noktasında, gezegendeki en büyük ulusu yönetti ve tamamen merkezi bir yönetim sistemini sürdürmeyi başardı. Çin'deki hanedanlar ve Cengiz Han'ın benzerleri bile, geniş krallıklarında valilere ve temsilcilere güvenmek zorunda kaldı.
2. Askeri Fetihler
Antik çağda ve hatta Çin'deki çeşitli hanedanların saltanatı, Avrupa topraklarının veya kolonilerinin genişlemesi, Avrupa'daki karanlık ortaçağ ve Asya'daki Moğol egemenliği sırasında, şiddet ve savaşa karşı acımasız yaklaşımlar her zaman askeriyenin temel taşı olmuştur. strateji. Genellikle hızlı genişlemenin, askeri gücün büyümesinin ve fethedilen topraklarda hakim bir varlığın temelini attılar. Korkunç İvan, hanlıkların kontrolündeki toprakları fethetmeye başladığında böyle bilinmiyordu. 1533'ten 1584'e kadar süren uzun saltanatı, yönetiminin ilk aşamalarında Astrakhan, Kazan ve Sibirya hanlıklarını yendiğinde kısmen katılaştı.
Korkunç İvan çok zekiydi. Keskin bir zekası ve kurnazlık tutkusu vardı. Karmaşık davranışının sonucu mu yoksa kontrol edilemeyen öfkesi mi, zihninin çalışma biçiminin bir yan ürünü müydü, belirsiz.
3. Etkili Muscovy Çarı
Korkunç İvan, Muscovy çarı olduğunda IV. İvan olarak biliniyordu. Saltanatının ilk yıllarında Anastasia Romanovna ile evlendiğinde çok etkili bir hükümdar olduğunu kanıtladı. Kırsal Rusya'da kendi kendini yönetmeyi veya bir tür kendi kendini yönetmeyi kuran birkaç reformu kurumsallaştırdı. Ayrıca, çoğunlukla kiliseyle ilgili vergi reformları, yasal yasalar ve dini reformlar getirdi. Unutulmamalıdır ki, bu süre zarfında Moğollar daha fazla toprak gasp etmek için etraflarında dolaşmakta ve Baltık Denizi'ne kadar olan topraklarda yeterli hakimiyete sahip olmaktadırlar. IV. İvan, tüm saldırı girişimlerini engellemeyi başardı ve sonunda merkezi Rusya'nın ayrılmaz bir parçası olacak toprakları fethetmeyi başardı.
4. Rusya'nın Genişlemesi
IV. İvan'ın genişleme eğilimi vardı ve bu, Urallar ve Hazar Denizi'ne kadar uzanan toprakları fethetmeye başladığında ortaya çıktı. Bu süre zarfında, 1552'den 1556'ya kadar, IV. İvan kendi yöntemleriyle daha şiddetli olmaya başladı. Rusya ile Moğollar arasında bir tampon bölge inşa etmek istiyordu.
5. Ekonomik Kargaşa
IV. İvan, genişlemelere ve Moğollara kafayı taktı. Saltanatını kurma girişiminde ekonomiyi görmezden geldi. Ortodoks dini inançlarını koruması konusunda sesini yükseltmiş olmasına rağmen, desteği zamanla aşındı ve Moskova'daki Kızıl Meydan'daki bazilikanın hizmete alınması gibi çabalar soylu ailelerin veya krallıktaki etkili stratejistlerin ilgisini çekmedi.
6. Meşhur Döküntü
Bu bir başarı olarak adlandırılamaz, ancak IV. İvan, karısının ölümünden sonra Korkunç İvan oldu. Depresyondan acı çekti ve sonuç olarak bir münzevi oldu. Birçok asil aile onu terk etti ve bu yas evresinde halk desteğini kaybetti. Moskova'dan ayrıldı ve takip edeceği ciddi bir tehdit olup olmadığı bilinmese de tahttan çekilmek istedi.
Döndükten sonra Korkunç İvan paranoyaklaştı. Öfkesini kontrol edemedi ve sonunda kanunları çiğneyenleri ve hainleri infaz etti. Adil olmayan bir infaz olarak görülen şeyi her başlattığında adaletine ve ardından otoritesine meydan okundu. Sadece hainleri ve kanunları çiğneyenleri idam etmekle kalmayacak, mallarına da el koyacaktı. Düşen popülaritesi ve artan hoşgörüsüzlüğün ortasında, Rusya'daki büyük soylu aileleri yok etmeye başladı. Yanlışlıkla kendi oğlunu öldürdüğünde, endişeleri ve kötü muameleleri affedilemez bir sonuçla karşılaştı.
Korkunç İvan, tüm yanlış nedenlerle hatırlanmasına rağmen, tarihçiler, yüzyıllardır var olan merkezi bir Rusya'yı kurduğu için ona itibar ediyor. Ölümünden sonra ülke kargaşa içindeydi ama varlığı ya da bugün bildiğimiz şekliyle Rusya IV. İvan tarafından kuruldu.
Moskova Büyük Prensliği
Moskova Büyük Prensliği (Moskova Büyük Dükalığı veya Muscovy olarak da bilinir), Rusya Çarlığından önce gelen devletti. Moskova, 12. yüzyılda küçük bir ticaret kasabası olarak kurulmuş ve sonraki yüzyılda Moğolların Rus işgali sırasında yıkılmıştır. 1263'te hala önemsiz bir kasaba olan Moskova, Alexander Nevsky'nin ölümünün ardından en küçük oğlu Daniel I'e verildi. Daniel ve torunları Rus topraklarını birleştirmeye çalıştı. Büyük Rus topraklarının birleştirilmesi, III. İvan Vasilyevich (Büyük İvan olarak da bilinir) döneminde tamamlandı. İvan'ın 1505'te ölümü sırasında, Moskova Büyük Prensi aynı zamanda Rusya'nın gerçek hükümdarıydı.
III. İvan'ın yerine, saltanatı nispeten sorunsuz geçen oğlu III. Vasili geçti. Ancak Vasili'nin önemi, 1533'te üç yaşındayken Moskova Büyük Prensi olarak onun yerine geçen IV. İvan'ın babası olması gerçeğinde yatmaktadır. Rusya. IV. İvan, Rusya Çarlığını kurmuş ve resmi olarak Rusya Çarı olarak taç giyen ilk Rus hükümdarı olmasına rağmen, kavramın kendisi III. İvan'ın saltanatına kadar uzanabilir.
III. İvan, Rusya'nın birleşmesini tamamlarken, Bizans İmparatorluğu, Konstantinopolis'in 1453'te Osmanlı Türkleri tarafından fethedilmesiyle sona ermişti. Osmanlılar Balkanları işgal etmeye başladılar ve böylece Moskova Büyük Prensi'ni geriye kalan tek Ortodoks hükümdar olarak bıraktılar. dünyada. Bunun bir sonucu olarak, Moskova'nın Konstantinopolis'in halefi ve 'üçüncü Roma' olarak tanınması için çağrılar yapıldı. Ayrıca, 1472'de III. İvan, Bizans mahkemesinin geleneklerini onunla birlikte Moskova'ya getiren son Bizans imparatoru Zoe (daha sonra Sophia) Paleologina'nın yeğeni ile evlendi.
İlk Rus Çarı Korkunç İvan hakkında 7 gerçek
Çar IV. İvan 1552, 1880'de Kazan'ı fethetti. Kazan Tatar Hanlığı'nın başkenti Kazan, 1552'de bir kuşatma sonucu Korkunç İvan'ın Rus ordusunun eline geçti. Şehrin savunucuları ve sivillerin çoğu katledildi.
1. İlk Rus Çarıydı
1547'de, yetişkinliğe ulaştıktan sonra Ivan, Tüm Rusya'nın Çarı olarak taç giydi. Ondan önce Muscovy'nin tüm yöneticileri Büyük Prens idi. İvan, gücü doğrudan Tanrı'dan gelen Avrupa'nın "imparator" geleneğinde "Sezar" olarak kendini çar olarak atayan ilk kişiydi.
Böyle bir unvan, Rusya'ya ve hükümdarına Avrupa hükümdarlarının gözünde önemli bir ağırlık verdi. Korkunç İvan, Kraliçe I. Elizabeth, Habsburg Hanedanından Kutsal Roma İmparatoru Maximilian II ve diğerleri tarafından imparator olarak tanındı. Ivan, Elizabeth ile uzun bir yazışmaya devam etti ve efsaneye göre, elini bile istedi. Teklifi reddetti, ancak tam da o sırada Rusya ve İngiltere birbirleriyle ticarete başladılar.
IV. İvan'ın Portresi, Viktor Vasnetsov, 1897 (Tretyakov Galerisi, Moskova). Kaynak: Wikipedia.org
2. Bir reformcu olarak başladı
IV. İvan, gençliğinde ilerici bir şekilde yönetmeye çalıştı: 1549-1560'ta ülkeyi Seçilmiş Rada (bir sırdaşlar, aristokrasinin genç temsilcileri ve din adamları çemberi) adı verilen gayri resmi bir hükümetle birlikte yönetti.
Rada bir dizi önemli reformu hayata geçirdi, gücü çarın elinde topladı ve boyarların otoritesini sınırladı. Ivan daha sonra meclisi feshetti ve tek başına yönetmeye başladı.
3. Rusya'da ilk kitlesel baskıları gerçekleştirdi
1565'te, Seçilmiş Rada'nın gelmesinden sonra oprichnina, acımasız baskılar çağı. Çar, Rus topraklarını boyarların otoritelerini koruduğu Zemschina'ya ve Ivan'ın doğrudan onun yardımıyla yönettiği Oprichnina'ya böldü. oprichniki (ulusal muhafızları oluşturan korumalar).
Çağdaş Alman aristokratları Taube ve Krause'ye göre Oprichnina'nın çekirdeği, bizzat Çar İvan tarafından yönetilen belirli bir "kilise düzeni"nden oluşuyordu. Tarikatın üyeleri keşişler gibi giyinmiş ve çarla birlikte dua etmişlerdir. Sembolleri bir köpek kafası ve bir süpürgeydi. Taube ve Krause, "Bu, önce köpek gibi ısırdıkları ve sonra ülkedeki gereksiz her şeyi süpürdükleri anlamına gelir," diye yazdı.
1572'ye kadar oprichniki, boyarları ve destekçilerini terörize ederek tüm aileleri ortadan kaldırdı. Tarihçi Dmitry Volodikhin, "Kadınlar ve çocuklar bile öldürüldü, sadakatsizlikle suçlanan kadınlar alaycı bir şekilde istismara uğradı ve insanlara alenen en acımasız şekillerde işkence gördü" diye yazdı. Bu dönemin sonunda önde gelen oprichnikiler bile öldürüldü. Tarihçiler bu tasfiyelerde en az 4.500 kişinin öldüğünü tahmin ediyor ve o zamanlar için çok sayıda insan var.
4. Savaşlar yaptı
Ivan, tüm kuralını savaşarak, ülkenin topraklarını genişletmeye çalışarak geçirdi. Bir yandan Kazan ve Astrahan hanlıklarını yenerek onları Rusya ile birleştirdi. Ayrıca Volga ve Urallara el koydu ve Sibirya'nın uçsuz bucaksız topraklarını keşfetmeye başladı.
Ancak öte yandan Rusya, İsveç ve Polonya-Litvanya Topluluğu'na karşı Livonya Savaşı'nı (1558-1583) kaybetti ve Baltık Denizi'ne giremedi. On yıllar boyunca Rusya'nın orta kısmı Kırım Tatarları tarafından yağmalandı. 1571'de Moskova'ya bile ulaştılar ve Kremlin hariç her şeyi yaktılar. Tatarlar yenildi, ancak Rusya mali olarak mahvoldu.
Korkunç İvan, İlya Repin'in oğlunun tablosunu öldürürken. Kaynak: Wikipedia.org
5. Çelişkili ve şüpheliydi
İvan, Tanrı'ya içtenlikle inandı ve rahipler de onun emriyle öldürülmesine rağmen cömertçe manastırlara bağışta bulundu. Eğitimli, iyi bir hatip, Moskova'daki Danimarkalı kitap matbaacılarının yardımıyla IV. İvan, Rusya'da ilk matbaayı kurdu ve din adamlarından çocuklara okuma yazma öğretmek için okullar düzenlemesini istedi. Onun zamanında Moskova'da konservatuarlara benzer bir şey bile ortaya çıktı.
Aynı zamanda son derece zalim ve kinciydi (özellikle Oprichnina sırasında kendini gösteren bir özellik), en karmaşık infazlar için bizzat emirler veriyordu. Ivan, "Kölelerimize hayran olmakta özgürüz ve onları idam etmekte özgürüz," dedi.
6. Zor bir çocukluk geçirdi
Ivan'ın babası, varis sadece üç yaşındayken 1533'te öldü. O yıl Ivan, ülkeyi yönetemeyeceği açık olmasına rağmen, resmen Moskova Büyük Prensi oldu. Eski aristokrasinin temsilcileri olan etkili boyarlar iktidar için savaştı.
Ivan sekiz yaşındayken yetim kaldı. Koruyucuları olan Shuisky prensleri onu ihmal etti ve hatta Ivan'a göre ona yeterince yiyecek vermedi. Tarihçi Sergei Solovyov, Ivan'ın zalim karakterini oluşturan şeyin zorlu yetiştirilme tarzı olduğuna inanıyor: "Kişisel çıkar, ortak iyiliği hor görme, yaşamı ve komşunuzun onurunu küçümseme Shuisky'lerin ektiği şeydir ve işte Korkunç İvan işte böyledir." büyüdü," dedi Solovyov.
7. Kişisel hayatında mutsuzdu
Ivan'ın en az altı karısı vardı. Çoğu bebekken ölen sekiz çocuğu vardı. En büyük çocuğu İvan 1581'de öldü. Bir dizi vakayiname, çarın yanlışlıkla çareviç'i bir tartışma sırasında asa ile vurarak öldürdüğünü söylüyor.
Çar Ivan IV, altıncı karısı Vasilisa Melentyeva'ya hayran. Grigory Sedov'un 1875 tablosu. Kaynak: Wikipedia.org
Moskova'daki Tretyakov Galerisi'ndeki en ünlü tablolardan biri bu efsaneye adanmıştır: Korkunç İvan oğlunu öldürüyor İlya Repin'in fotoğrafı. Çılgın şişkin gözleri olan yaşlı bir adam olan Ivan'ı, ölmekte olan oğlunu kucaklayarak, az önce ne yaptığını dehşet içinde anladığını gösteriyor.
Ivan neden bu kadar korkunçtu?
Bugün, 'korkunç' kelimesi, özellikle kötü bir yemekten milyonlarca insanı öldüren doğal bir felakete kadar her şeyi tanımlamak için kullanılabilir. 16. yüzyılda Rus hükümdarı IV. İvan'a verilen bir takma ad iken, özellikle 'hayret uyandıran', 'güçlü' ve 'korkunç' anlamına geliyordu. Ancak, ülkeyi şimdiye kadar yöneten en paranoyak, kana susamış ve öngörülemeyen adamlardan birinin saltanatını incelersek, belki de modern 'son derece kötü' tanımı o kadar geniş değil mi? Peki, Ivan'ı tam olarak bu kadar korkunç yapan şey neydi?
İvan'ın dönüşeceği korkunç insanın tohumları, onun sefil çocukluğunda atılmıştı. Babası, Moskova Büyük Prensi Vasili, Ivan sadece üç yaşındayken öldü ve annesi sekiz yaşındayken vefat etti. Genç prens daha sonra soyluların çeşitli üyeleri, özellikle de güçlü Shuisky ve Belesky aileleri arasındaki güç mücadelelerinin nesnesi haline geldi. Kraliyet mahkemesi tehlikeli bir cinayet ve entrika kaosuna düşerken, Ivan ve sağır-dilsiz kardeşi Iurii'ye birkaç sokak çocuğu gibi davranıldı.
Korkunç İvan
Ivan ve kardeşinin paçavralar içinde ve açlığın eşiğinde bırakıldığı zamanlar oldu. İvan, yakın arkadaşı Prens Andrei Kurbsky'ye yazdığı bir mektupta, "Kutsal hafızadan kardeşim Iurii ve beni serseriler ve en yoksulların çocukları gibi büyüttüler" diye yazdı. 'Giysi ve yiyecek yokluğu için ne çektim!' İhmal edilmesi ve politik bir futbol gibi davranılması Ivan'ın soylulara güvensizlik duymasına neden oldu: bir güvensizlik, yaşlandıkça kör edici bir nefrete dönüşecekti. Çar olduğunda, kötü muamelesi, Ivan'ın krallığının soylu ailelerini en muhteşem şekilde ısırmak için geri dönecekti. Ancak, bunların hepsi gelecekteydi. Öfkesini işkencecilerinden çıkaramayan Ivan, öfkesini ve küskünlüğünü bunun yerine hayvanlardan çıkardı, canlı kuşların tüylerini çekti ve pencerelerden köpekleri ve kedileri fırlattı.
On üç yaşındayken Ivan sonunda dişlerini gösterdi. Güçlü Shuisky ailesi, bu zamana kadar Rusya'nın fiili hükümdarlarıydı ve Belskey'lerle olan güç mücadelesinden prens üzerinde kontrol sahibi olmak için muzaffer çıktı. Ancak bunca yıldır görmezden geldikleri ve istismar ettikleri çocuğu hesaba katmamışlardı. 1453'te düzenlenen bir ziyafette Ivan, Shuisky'lerin en güçlüsü Prens Andrei'yi ülkeyi kötü yönetmekle suçladı ve onu tutuklayıp idam ettirdi. Bazıları talihsiz Andrei'nin aç av köpekleri tarafından parçalara ayrıldığını söylüyor, ancak daha inandırıcı bir hikaye Andrei'nin gardiyanlarının onu ölümüne dövdüğü.
Tam güç on altıncı doğum gününde Ivan'a devredildi. İki hafta sonra ilk karısı Anastasia ile evlendi. Ivan'ın tahttaki ilk yıllarında özellikle korkunç bir şey yoktu. Gerçekten de, göreceli bir barış ve ilerleme zamanıydı. Büyükbabası tarafından getirilen ceza kanununun güncellenmesini, daimi bir ordunun kurulmasını ve bölgesel özerk yönetimin getirilmesini içeren reformlar başlattı. Ivan ayrıca Rusya'ya ilk matbaaları tanıttı ve Kazan'ın Tatar bölgesini fethetmesinin ardından muhteşem Aziz Basil Katedrali'nin inşasını emretti. İvan'ın bitmiş katedralden o kadar etkilendiği ve bir daha asla bu kadar güzel bir şey üretememesi için mimarı kör ettirdiği günümüze kadar devam eden bir hikaye var. Körlemenin gerçekleştiğine dair hiçbir kanıt yok, ancak Ivan'ın itibarının bir kanıtı, birçoğunun hala onun böyle aşağılık ve kültürsüz bir davranışta bulunabileceğine inanmaya hazır olması.
Daha fazla bilgi edinin: Rusya
Büyük Catherine ve onu İmparatoriçe yapan darbe
Ivan'ı aşırıya kaçan ve makul bir hükümdardan tam bir tiran haline getiren şey, hem 1558'de hem de 1560'ta meydana gelen iki olaydı. Birincisi, büyük arkadaşı Prens Kurbsky'nin ihanetiydi. Asilzade, İvan'ın 1558'de Baltık bölgesi Livonia'yı fethetmek için talihsiz girişimi sırasında Litvanyalılara sığındı. Kurbsky, Litvanya ordusunun sorumluluğunu üstlendi ve Polonya ve İsveç'ten gelen kuvvetlerin yanı sıra Rusya'ya bir yenilgi verdi, bu da İvan'ı öfkeyle kendi yanında bırakan bir yenilgiye uğrattı ve ülkesinin soylularının onu almaya gittiğine hiç olmadığı kadar ikna olmuştu. İkinci olay, sevgili karısı Anastasia'nın 1560'ta ölümüydü. İvan, karısının düşmanları tarafından zehirlendiğinden emindi. While no evidence could be found of poison at the time, a 20th Century examination of the Tsarina’s bones uncovered unusually high levels of mercury, indicating that the paranoid young monarch might well have been right for once.
Ivan’s initial reaction to the death of his wife and the betrayal of his friend was to remove himself from Moscow to Alexandrov, a town located 120 kilometres northeast of the Russian capital. Here, he wrote two letters signalling his intention to abdicate. His council of noblemen and clergymen attempted to rule in his absence, but when this proved impossible, an envoy was sent to beg Ivan to change his mind. He did so, on the proviso that he be given the right to seize the lands of those who had betrayed him and execute anyone he suspected of treason. The desperate council and clergy agreed to Ivan’s demands. It was to prove a costly mistake.
Favourite execution methods included boiling alive, impalement, being roasted over an open fire or being torn limb
Ivan returned to Moscow and set about separating the country into two administrative areas. One would be ruled by the nobility and the other, named the Oprichnina, would be governed by Ivan himself in any way he saw fit. This, it turned out, involved the torture and execution of the vast majority of his political rivals and pretty much anyone else who got in his way. To police his new territory, Ivan created the Oprichniki. Dressed all in black, the Oprichniki were Ivan’s personal bodyguard and enforcers who roamed the newly created territory doing the Tsar’s bidding. The Oprichniki were given carte blanche to torture and murder anyone Ivan suspected of betrayal. A gang of paid thugs loathed and feared by everyone in the Oprichnina, the Oprichniki rode around with severed dogs’ heads attached to their saddles to symbolise the sniffing out of traitors. It soon became a common sight in the towns and villages of the Oprichnina to see peasants, the middle classes and the high-born fleeing for their lives as word spread that the Oprichniki were in the area.
The Oprichniki were utterly ruthless. Anyone Ivan suspected of disloyalty was tortured and horribly put to death. Favourite execution methods included boiling alive, impalement, being roasted over an open fire or being torn limb from limb by horses. To live in the territory ruled over by Ivan and the Oprichniki was to live in a permanent state of fear, as was amply demonstrated by the terrible fate that fell on Novgorod – Russia’s second-largest city and Moscow’s most powerful rival.
Read more about: Medieval History
Torture in the Middle Ages
Convinced that the city’s leaders, clergy and most prominent citizens were conspiring against him, Ivan ordered an assault on the city in 1570. Priests and monks were rounded up and beaten to death while their churches and monasteries were ransacked. Prominent merchants, officials and noblemen were tortured and executed many were roasted alive on specially constructed frying pans. As these poor unfortunates suffered slow and agonising deaths, their wives and children fared no better. They were rounded up, tied up and thrown in the river Volkhov. Any unfortunates who tried to escape were pushed under the icy waters and drowned by soldiers armed with boat hooks, spears and axes.
It would take centuries for Novgorod to fully recover from the attack
Merchants lower down the social ladder were targeted by the Oprichniki, who were ordered to seize all profitable goods and destroy storehouses and shops. Anyone who attempted to resist was killed, as indeed were many who offered no resistance. The poor fared no better. The city was full of destitute peasants looking for work as a result of a series of famines that had occurred in the region over the previous few years. Along with the evicted merchants and their families, these poor souls were thrown out of the city and left to freeze and starve to death in the harsh Russian winter.
All in all, the orgy of bloodshed and destruction visited on Novgorod resulted in the deaths of an estimated 12,000 of its citizens. With its administrative and religious structures destroyed, its prominent citizens executed, its commercial centre a gutted shell and most of its wealth stolen, the city was so decimated by the attack that it ceased to be Russia’s second city. Most of what remained of its population fled the ruins for a better life elsewhere. It would take centuries for Novgorod to fully recover from the attack, and it would never again be a rival to Moscow. Novgorod was just one of many examples of Ivan’s merciless approach to conquest. He was very much 'a sack the city and kill everyone in it' kind of man throughout the long years of his brutal rule.
Nobody, not even his own family, was safe from Ivan the Terrible.
The massacre of Novgorod proved to be the last moment in the sun for the hated Oprichniki. Ivan’s crushing paranoia had already led him to begin to suspect its leaders of conspiring against him before the sacking of the city, and an attack on Moscow by the Tartars that the Oprichniki failed to repel convinced Ivan that they were not as loyal as they professed to be. The organisation was disbanded and many of its leaders were executed in 1571. The Oprichnina region itself was abolished in 1572, after which it became an offence punishable by death even to mention the word.
Ivan’s constant warmongering, brutalising of his own population, attacks on the clergy, nobility and middle classes, torturing and executing of anyone he felt was against him and raiding of the nation’s wealth eventually brought the Russian economy to its knees, and things did not improve as Ivan aged and his mental health deteriorated even further. One of the last brutal acts of his reign occurred in 1581 when, upon encountering his heavily pregnant daughter-in-law in a state of undress, he beat her so severely that she miscarried. On hearing the news of the loss of his unborn child, Ivan’s second son confronted his father. Ivan, who always carried a sharpened baton around which he used to to beat anyone who displeased him, hit his son over the head so hard that he collapsed and died several days later. Nobody, not even his own family, was safe from Ivan the Terrible.
Ivan died from a stroke while playing chess with a close friend in 1584 at the age of fifty-three. His kingdom passed to his middle son, a feeble-minded fool called Feodor who died childless in 1598, plunging Russia into a period of lawlessness and anarchy that came to be known as the ‘Time of Troubles’.
9 facts about 'the Anarchy': England's dark period of lawlessness and war
From butchering his subjects to slaughtering the citizens of the towns and cities he conquered to the killing of his own son, Ivan was terrible in both the old and new definition of the word. He had started as a reasonable ruler, but his escalating paranoia and the deterioration of his mental health from 1558 onwards turned him into a monstrous tyrant who left death, destruction and economic ruin in his wake. Yes, Ivan the Terrible truly was as terrible as his nickname suggests.
Illustrated Chronicle of Ivan the Terrible
NS Illustrated Chronicle of Ivan the Terrible (Russian: Лицевой летописный свод , romanlaştırılmış: Litsevoy letopisny svod) is the largest compilation of historical information ever assembled in medieval Russia. It covers the period from the creation of the world to the year 1567. [1] It is also informally known as the Tsar Book (Царь-книга), in an analogy with Tsar Bell and Tsar Cannon [2]
The set of manuscripts was commissioned by Ivan the Terrible specifically for his royal library. [1] The literal meaning of the Russian title is "face chronicle," alluding to the numerous hand-painted miniatures. The compilation consists of 10 volumes, containing about 10 thousand sheets of rag paper. It is illustrated with more than 16 thousand miniatures.
The volumes are grouped in a relatively chronological order and include four major areas: Biblical History, History of Rome, History of Byzantium and Russian history. The titles and contents of the 10 volumes are:
- Museum Miscellany (Музейский сборник, State Historical Museum) – 1031 pages, 1677 miniatures. Sacred Hebrew and Greek history, from the creation of the world to the destruction of Troy in the 13th century BC.
- Chronograph Miscellany (Хронографический сборник, Library of the Russian Academy of Sciences) – 1469 pages, 2549 miniatures. History of the ancient East, the Hellenistic world, and ancient Rome from the 11th century BC to the 70s in the 1st century AD.
- Face Chronograph (Лицевой хронограф, Russian National Library) – 1217 pages, 2191 miniature. History of the ancient Roman Empire from the 70s in the 1st century to 337 AD, and Byzantine history to the 10th century.
- Galitzine Volume (Голицынский том, RNL) – 1035 pages, 1964 miniatures. Russian history from 1114–1247 and 1425-1472.
- Laptev Volume (Лаптевский том, RNL) – 1005 pages, 1951 miniatures. Russian history from 1116-1252.
- Osterman Volume I (Остермановский первый том, LRAS) – 802 pages, 1552 miniatures. Russian history from 1254-1378.
- Osterman Volume II (Остермановский второй том, LRAS) – 887 pages, 1581 miniature. Russian history from 1378-1424.
- Shumilov Volume (Шумиловский том, RNL) – 986 pages, 1893 miniatures. Russian history in 1425, and 1478-1533.
- Synod Volume (Синодальный том, SHM) – 626 pages, 1125 miniatures. Russian history from 1533–1542, and 1553-1567.
- Regal Book (Царственная книга, SHM) – 687 pages, 1291 miniature. Russian history from 1533-1553.
The manuscript is thought to have been created between 1568 and 1576. The work seems to have been started as early as the 1540s. [3] It was commissioned by Ivan the Terrible for the royal library for the purposes of educating his children. [ kaynak belirtilmeli ] The tsar's confidant Aleksey Adashev was involved in the creation of the work. [3]
Facial Chronicle. Two-page opening with description of Abraham's Theophany ( Gen 18 )