4 hours ago
"En son kırk dördüncü kattaki cihaza ne zaman girdin?" diye sordu görev kalemi. Üç çocuk babası, dünyayı umursamayan bir adamdı. "Kendimle yüzleşmekten bıktığım günden beri," diye cevap verdim, aynı umursamaz ifadeyle. Yeni görevimi alacak, yoluma gidecektim.
Son yüz yıldır yaşayan tek duygu, umursamazlıktı.
Görev kalemi, kel kafasını kaşırken, 'bana ne' der gibi omuzlarını kaldırdı. Sütlü kahverengine dönmüş bilgisayarında bazı yerleri işaretleyerek çıktılarını almak için, çocuklarının resimlerinin yanındaki yazıcıya uzandı. "Moruk," bu fırsatı kaçırmamalıydım. "Umarım bu sefer aşağı katlarda bir görev verirsin." Yüzümün yarısını kaplayan sakallarımın arasından sesimin nasıl çıktığını bilmiyordum ama kulağıma gelen yavşakça sesten tiksinmekten zevk alıyordum.
Moruk görev kalemi, aklaşmış kaşlarının altından zaarsız bir tehditle bakınca, kendimi serin bir koridorda yürüyormuş gibi hissettim.
Serinlik en büyük ödüldü kuşkusuz. "Artık yaşlandığımı biliyorsun." "Yaşlandıysan cehenneme kadar yolun var. Al bunu ve önce kırk dördüncü kata çık. Eğer aklını onarmazsan sana bir daha görev falan verilmeyecek." Bunu da umursamama gerek yoktu aslında. Merdivenleri çıkmak haricinde hiç bir şey gözümde büyümüyordu doğrusu. Önce kırk dördüncü kata çıkıp o aptal makineye girip, aklımda yeşeren tüm anılarımdan temizlenmeli daha sonra yirmi altıya inip yeni görevimi yapmalıydım. Daha sonra on ikiye inip uyumalı, sabah kalkınca yirmi dokuzda kahvaltımı yapıp birinci kattan yeni görevimi alarak, hayatımı idame ettirmeliydim. "Kendine iyi bak moruk," dedim, kendime küçük bir eğlence anı daha yakalamak için.
Umursamadı.
Ben aklımın merdivenlerini tırmanmayı sürdürdüm.