İtalyan Filozof Machiavelli “Hükümdar” kitabında bir hükümdarın uygulaması ve uygulamaması gereken şiddetten bahseder. İyi şiddet ve kötü şiddet vardır. İyi şiddet hükümdarın yerini sağlamlaştırmak için bir kerede yapılır daha fazla yapılmaz, yenilenmez. Tekrar edilmediği için halkın kalbi tekrar kazanılabilir. Şiddet halk tarafından haklı görülebilir.
Şiddet devam ve tekrar ederse tahtı sallanır. Bir hükümdar gücünü gösterdikten sonra halkı tekrar kucaklamalıdır. Adaleti sağlamalıdır. Şiddet nefrete dönüşürse ve sürekli tekrarlanırsa halk bunalıma sürüklenir. Bir baba şefkati ile halkına sahip çıkması gereken hükümdar artık hırs ve kinle hareket eder. Sonuçları ağır olur. Özellikle günümüz modern politikasında örnekleri çoktur.
Orta Doğu’nun eski liderlerinin düştüğü hata buydu. Oysa her şey farklı amaçlarla başlamıştı. Muammer Kaddafi, 1969 yılında yapmış olduğu kansız darbe ile iktidara geldi. İktidara geldiğinde bağımsız ülkelerle birlikte ırkçılığa, sömürgeciliğe ve toplumsal baskıya karşı çıkacağını vaat etti. Kaddafi, Libya’ya yenilik getirmişti. Su ve doğalgazı bedava yaptı. Eğitim, sağlık bedava. İlaç bedava. Vatandaşlar vergi ödemiyor. Evlenmek isteyenlere daire bedava. Kulağa hiç de fena gelmiyor değil mi? Peki, Kaddafi hatayı nerede yaptı?
Machiavelli ‘ye göre hükümdar hatayı nerede yapar?
Kaddafi, ihtiyacı olmamasına rağmen, Libya vatandaşlarına verilen hizmetlerin çoğunun Avrupa ülkelerinde olmamasına rağmen, ona karşıt görüşlü olanları susturdu. Buna ihtiyacı yoktu. Medyayı katı bir devlet denetimi altına aldı. Muhaliflere göz açtırmadı. Söz hakkı tanımadı. Kaddafi, baskıyı artırdıkça muhalifler güçlendi çünkü şiddet devam etti. Muhaliflere destek Kaddafi’nin hata yapmasını bekleyen dış güçlerden geldi ve olan oldu. Operasyonlar başladı. Kaddafi kaybetti. Halbuki, şiddeti devam ettirmeseydi. Muhaliflerin başını okşayıp söz hakkı verseydi. Libya bu duruma düşer miydi?
Şiddet devam etti. Böylece hatalar birikti ve savaşlar çıktı. Kaybedenler sürekli devam eden şiddeti uygulayan liderler oldu. Halbuki, yapabilirlerdi. Topa basabilirlerdi. Şiddeti bırakıp adalet dağıtabilirlerdi.
Filozof Machiavelli, şöyle devam ediyor: “Şiddet tüm hışmıyla ve bir kerede uygulanmalıdır, halk tadına varmamalıdır yoksa canını yakar.”
Bir hükümdarın, liderin halk ile iletişimi güvene sevgiye dayalı olursa hükümdar yerini sağlamlaştırır. Machiavelli “modern politika”nın babası olarak tanınır.