Kedigiller (Felidae) ailesinden etçil memeli. Evcil kedinin (Felis catus), avcı ve etçil kedigillere özgü bir yapısı vardır. Kısa yüzlü büyük bir başı, kuvvetli çeneleri, esnek bir yay biçimindeki sırtı, çabuk gevşeyebilen güçlü kaslarıyla dikkati çeker. Tırnakları, öbür kedigillerinki gibi içeri çekilebilir. Göz- bebekleri, zayıf ışıkta yuvarlaktır, ama güçlü ışıkta basit bir dikey yarığa indirgenir. Böylece, kedi yarı karanlıkta bile görebilir. Kedi, son derecede sinirli bir hayvandır; bu nedenle fizyoloji uzmanlarının ilgisini çekmiştir. Kedinin özelliklerinden biri de çok yüksekten düştüğü durumlar dışında, her zaman dört ayağının üstüne düşmesidir. Evcil kediler, üç grupta toplanan çeşitli ırklara ayrılırlar: Tüysüz (çıplak) kediler; kısa tüylü kediler; uzun tüylü kediler. Birinci grupta yer alan tüysüz kediler eskiden Meksika’da yaşamışlardır. İkinci gruptaki kısa tüylü kediler bir çok ırkı kapsar. Bunların arasında ön çelikle yuvarlak başlı, sarı-turuncu gözlü ve gri-mavi tüylü Chartreux kedisi sayılabilir. Mavi İngiliz ve mavi Rus kedileri de bunlara oldukça benzerler. Siyam kedisinin bedeniyse uzamış biçimdedir; üçgensi bir başı, açık renk tüyleri ve esmer ya da maviye kaçan renkte ayakları vardır. Tipik Siyam kedisinin gözleri eğik bir çizgi biçimindedir ama bir de gözleri yuvarlak Siyam kedisi vardır: Buna da Birmanya kedisi denir. Habeşistan kedisi, sivri uzun kulaklı ve siyah benekli kızıl-kahverengi tüylüdür. Man adasının ünlü kedisi, kuyruğunun bulunmayışı ve arka bacaklarının uzunluğuyla dikkati çeker. Ama kısa tüylü kedilerin en yaygını sokak kedileridir. Tüyleri çok değişik renklerde, siyah, beyaz, siyah-beyaz, çizgili (tekir), vb. olabilir. Yapılan araştırmalar, rengin on kadar gene bağımlı olduğunu göstermiştir. Tüylerin sarı, beyaz ve siyah olmak üzere üç renkli oluşunun dişilere özgü bir özellik olduğu da bilinir. Avrupa yaban kedisi (Felis sylvestris) 80 sm boya erişebilen, 30 sm uzunlukta bir kuyruğu olan güçlü bir etçildir, ağırlığı 10 kg’dır, tüyleri çizgilidir. Yaban kedisi ormanlarda ve çaldıklarda yaşar. Bu tür, evcü kedinin atası değildir; evcil kedinin, tüyleri kaplan postunu andıran eldivenli kediden ya da Libya yaban kedisinden (Felis lybica) geldiği samlır. Zaten, kedi ilk olarak Afrika’da, daha doğru bir deyişle Mısır’da evcilleştirilmiştir. Üçüncü gruptaki uzun tüylü kedilerin arasında en başta mavi, beyaz, krem rengi, vb. olabilen sık ve ipek gibi çok güzel tüylü kediler gelir. Bu gruptaki kediler arasında özellikle Ankara kedisi, Van kedisi, İran kedisi sayılabilir. Anavatanı Ankara olan Ankara kedisi, günümüzde Avrupa’da çok tutulan İran kedilerinin atasıdır. Ankara kedisinin başlıca özellikleri, yukarısı geniş kafalarının aşağıya doğru inceldikten sonra çeneye doğru yuvarlaklaşması, dipleri yünümsü tüylerinin uçlara doğru ipeksi bir görünüm almasıdır. Tüyleri bembeyaz renkli olan Ankara kedisinin gözleri bademsi, mavi, amber, san, vb. renktedir. Eskiden beri Ankara kedileriyle karıştırılan İran kedileri daha kısa bacaklı, daha uzun ve yününisü tüylü, kısa kuyrukludur. Boynu kuşatan kabarık tüyler bir çeşit yaka oluşturur. İran kedileri, çeşitli renklerde olabilirler. Van kedilerinin uzun tüyleriyse, baştaki ve kuyruktaki turuncu-sarımsı lekeler dışında, bembeyazdır. Yüz, kulaklardan başlayıp çeneye doğru sivrileşir, çenedeyse yeniden yuvarlaklaşır. Gözleri açık amber-renktedir. Mısır’da İ.Ö. 2500’e doğru, yani V. Sülale zamanında evcilleştirilmeye başlayan kedi, su kuşlarının avlanmasında kullanıldı ve kısa sürede tanrılaştırıldı. Tanrıça kedi Bastet’in Mısır’ın tanrılar tapmağında seçkin bir yeri vardı. O dönemlerde bir kedinin ölümünden sonra sahipleri ağlayıp sızlarlardı. Mısır’da binlerce kedi mumyalanmış ve yeraltı gömütlüklerinde toplanmıştır. Avrupa’ya İlkçağ’da getirilmiş olan kedi burada uzun zaman boyunca ender olarak görülmüştür. XVII.yy’dan sonra da tam anlamıyla benimsenerek evcilleştirilmiştir.
Yaban Kedileri
Yukarda sözünü ettiğimiz Avrupa yaban kedisi ve eldivenli kedi dışında, dünyada başka yaban kedileri de vardır. Sözgelimi, Afrika’da koyu altın renkli ve kısa tüylü Batı Afrika kedisi (Felis aurata), Afrika kıtasının güneyinde yerleşmiş benekli, siyah ayaklı kedi (Felis nigripes) vardır. Asya, küçük kedigiller bakımından çok zengindir. Bunlar arasında çok yayılmış olan turuncumsu renkli ve yuvarlak kulaklı olan bozkır kedisi ya da manul (Felis manııl) sayılabilir. Bengal kedisi (Felis bengalis) küçük bir panter gibi beneklidir. Bir de Güneydoğu Asya ırmakları dolaylarında yaşayan avcı kedi ya da viverris kedisi (Felis viverrina) vardır. Borneo’daysa buraya özgü bir kedi yaşar. Güney Amerika’da da birçok yaban kedisi bulunur. Bunların arasında boğum boğum kuyruklu And kedisi (Felis jacobita), gene Andlar’a özgü olan ve yaşayan kod- kod (Felis guignaj ve Arjantin otluk bozkırlarının gri tüylü kedisi, pampa kedisi (Felis colocolo) sayılabilir.