Kaybolmak kolaydır. Etrafınıza bakınmak ve aniden kendinizi nasıl bulduğunuzu merak ederek bulmak İşte - ve neden olabileceğinizi düşündüğünüz yerden çok uzak görünüyor. Ne yanlış dönüş yaptın? Geri dönüp tekrar başlamak için hala zaman var mı? İstediğin kişi olmak için mi? İstediğiniz şeyleri yapmak için?
Bir gün, hızlı bir şekilde on yıla dönüşen bir yıl olur. Sen bilmeden önce, hayal ettiğin hayattan mil uzaktasın.
“Yarın,” diyorsun kendine. “Yarın işleri düzelteceğim.”
Ama yarın gelir ve gider ve aynı yoldan devam edersin, hayatın yükselen nehrine yakalanırsınız.
Dünya gezisi yarışmamın girişlerini okumak aklımın ön saflarına pişmanlık getirdi. İçeri giren yabancılardan çok şey gördüm; kalbimi bana dökmek, acı çekmek, ıstırap çekmek, rüyalar görmek ve ikinci şanslar için bana dökmek isteyen yabancılar.
Ancak tüm endişelerin, pişmanlıkların ve üzüntülerin altında umut vardı.
Yeni bir başlangıç arzusu. İstedikleri kişi olma şansı; hayatlarında amaç bulmak; istemedikleri bir gelecekten kaçmak için - ama kaçınılmaz görünen bir taneden.
Yazar ve blog yazarı Cory Doctorow'un dediği gibi, “Kendi blooper makarasını yaşıyorsun ve başkalarının vurgu makarasını yaşa.”
İnsanlara neden dünyayı gezmek istediklerini sorduğunuzda ve 2.000 kişi, “yeni bir başlangıç” versiyonuyla biten hikayelerle geri dönüyor, bu açık ancak unutulmuş bir aklımı yeniden aklınıza getiriyor.
Kendi hayatım bir pişmanlık mayın tarlasıdır - hem büyük hem de küçük: Daha erken seyahat etmediğim için, çok fazla partiye girmediğiniz, yabancı bir dilde asla akıcı olmadığınız, yurtdışında eğitim almadığınız, belirli bir ilişkinin kaymadığı, arkadaşlarla temasta kalmadığı için pişmanlık duyma, Daha fazla tasarruf etmemek, yavaş hareket etmemek ve bağırsaklarımı takip etmemek. Sonra günden güne pişmanlık duyuluyor - 30 dakika önce bilgisayarımı kapatmamak veya daha fazla okumak ya da patates kızartmasını daha fazla bırakmak gibi şeyler. Sayısız pişmanlık var.
Kendi meselelerimizi düşünürken, etrafımızdaki herkesin kendi iç savaşlarıyla savaştığını sık sık unuturuz. Çimlerin hiçbir zaman daha yeşil olmadığından. Biri markette size sıkıntı yaşattığında, ofiste yanınızda ya da size iğrenç, trolling bir e-posta gönderdiğinde, onlar da sizin gibi kendi iç iblisleriyle uğraşıyorlar.
Onlar, senin gibi, ikinci şansı, kaçırılmış fırsatı ve gerçekleşmemiş hayalleri düşünürler.
“Yaşam boyu pişmanlıktan” kaçınmak için toplum tarafından öğretildik. “Pişmanlık duymuyorsun!” Mantramız. Fakat pişmanlığın güçlü bir motivasyon olduğunu düşünüyorum. Bu bir öğretmen, daha iyi bir yaşam için bir el kitabı.
Pişmanlık, nereye gittiğimizi ve tekrarlanmaması gereken hataları bize öğretir.
Bu girişleri okumak başlangıçta beni şaşırtmıştı. Yardım edemedim ama, “Orada çok fazla mutsuz insan var.” Diye düşündüm.
Ama ne kadar çok düşündüm de, mutsuz olmadıklarını fark ettim. Evet, bu yarışma girişlerinde pişmanlık, acı ve üzüntü vardı - ama aynı zamanda çok umut, kararlılık ve enerji vardı. Bu girenler pişman olmayacaklardı. İlerlemek için bir yol arıyorlardı. İlham verdiler, motive oldular. Birçoğu, girişlerinin sonucu ne olursa olsun, değişiklik yapmaya kararlı oldukları konusunda söz verdi.
Bu girişleri okumak bana pişmanlığın hayatın en iyi motive edici olduğunu gösterdi. İki bin kişi “Bir daha olmaz - bunu iki kez yapmayacağım!” Dedi.
Belki de "ömür boyu pişmanlık duymak" aslında demek oluyorsun var yaşadı.
Pişmanlık çıkıyor, sonuçta o kadar da kötü bir şey değil.