Mukaddes beldeler; Mekke, Medine ve Kudüs'ü devletin sınırlarına dahil eden Yavuz Selim kendi tabiriyle "Hâdimü'l Haremeyni'ş?şerîfeyn" sıfatını da almıştır.
İçerisinde Peygamber Efendimizin Hırka?i Şerifi, kılıcı ve diğer eşyaları bulunan "Mukaddes Emanetleri" de, "Halife?i Müslimîn" sıfatıyla alarak İstanbul'a getirmiştir. "Emânat?ı Mukaddese"nin nakli ve daha sonra Topkapı Sarayı'nda hususi yerine yerleştirilmesi esnasında gösterdiği hassasiyet dikkate şayandır.
Yavuz Sultan Selim, "Emanât?ı Mukaddese"nin Mısırdan İstanbul'a nakli esnasında yol boyu durmaksızın Kur'an?ı Kerim okutmuş, daha sonra Topkapı Sarayı'nda, bu mukaddes emanetler için "Hırka?i Saadet" dairesini yaptırmıştır. Dairenin inşası esnasında geceli gündüzlü bizzat inşaatla ilgilenmiştir. Daha sonra Hırka?i Şerif dairesinde 24 saat aralıksız Kur'an?ı Kerim okutmuş, bu vazife için 40 hafız tayin etmiştir. Kırkıncı hafız olarak da bizzat kendisi Kur'an?ı Kerim okumuştur.
Yavuz Selim; hususi hayatındaki sade giyimi ve yaşayışıyle, âlimlere gösterdiği hürmet ve onlara verdiği değerle, İslam'a bağlılığıyla, vatanının bekası, milletinin saadeti için çalışmasıyla, harp meydanlarındaki cihangirce davranışlarıyla, usta kumandanlığıyla, ilmiyle, faziletiyle kendinden sonraki nesillere örnek olmuş şanlı büyüğümüzdür.
Onu harp meydanlarında en ön saflarda, yalınkılıç harbederken görür gibi olur, heyecandan titreriz. Şah İsmail üzerine yürürken askerlerin sabatsızlığı karşısında;
"Ehl?ü ıyâl kaydünde olanlara desturdur, gerü karularunun yanıma getsünler! Biz buraya gerü dönmek içün gelmedük! Rahat isteyen bu yola yaraşmaz! Bizi isteyüp yolumuzda can ve baş fidâ idecek yiğitler ölümden havfitmez. Ölümden korkanlar geri dönsün! Düşmanla çarpuşacak merdler benümle gelsün! Eğer içünüzde er yoğ ise ben yalunuz gidenim!" dediğini hatırlayarak sarsılmaz azmi karşısında hayranlık duyarız.
Cenk meydanlarının bu namlı cengâverini âlimler yanında halim selim görmekteyiz. Mısır seferinden dönüşte çamurlu bir yolda İbn?i Kemal'in atının ayağından sıçrayan çamurun Padişah'ın kaftanına bulaşması üzerine telaşa kapılan değerli âlime, "Efendim telaş etme. Âlimlerin atlarının ayaklarından sıçrayan çamurlar bizim için şereftir. Padişahlar her zaman âlimlere muhtaçtırlar" dediğini ve daha sonra bu çamurlu kaftanın vefatında sandukası üzerine örtülmesini vasiyyet ettiğini hatırlayıp âlime hürmetin derecesini takdirden âciz kalırız...
İlme âşık Yavuz Selim, âlimlere de son derece kıymet vermiştir. Devlet işlerinden arta kalan vaktini âlimlerle sohbet ederek geçirmiştir. Edebiyata meraklı, aynı zamanda "Farsça" divan sahibi bir şairdir. ~|~