eskizler-karalamalar
4.4.17
8.2.17
31.1.17
18.10.16
"Ben tavan arasındayım sevgilim!" diye bağırdı delikten aşağı doğru. "Eski kitaplar bugünlerde çok para ediyor. Bir bakmak istiyorum onlara." Son sözlerimi duydu mu? "Orası çok karanlıktır; dur, sana bir fener vereyim." İyi. Durgun bir gün. Bütün hayatım boyunca sürekli bir ilgi aradığımı söylerdi birisi bana. Gülümsediğimi gösteren bir ayna olsaydı; biraz da ışık. "Bir yerini kırarsın karanlıkta." Delikten yukarı doğru bir el feneri uzandı. Fenerli elin ucundaki ışık, rastgele önemsiz bir köşeyi aydınlattı; bu eli okşadı. El kayboldu. Ne düşünüyor acaba? Gülümsedi: Yine mi düşünüyor?
Yıllardır bu tozlu, örümcekli karanlığa çıkmamıştı. Işığı gören bazı böcekler kaçıştılar. Korku; fakat yararlı olacağını düşünmek kuvvetlendirdi onu. Belki de hiçbir şey söylemeden başarmalıydım bu işi. Benden bir karşılık beklemiyor. Ona yardım etmek mi bu? Bilmiyorum, bazen karıştırıyorum; özellikle, başımda uğultular olduğu zamanlar. Onun gibi düşünmeyi bilmek isterdim. Bana belli etmemeye çalışarak izliyor beni. Çekiniyor. Acele etmeliyim öyleyse. Feneri yakın bir yer tuttu; annesiyle babasının resimleri. Aralarında eski bir ayakkabı torbası, kırık birkaç lamba. Neden hiç sevmediler birbirlerini? Ölecekler diye öylesine korkmuştum ki. Torbayı karıştırdı: Tuvaletle gittiğim ilk baloda giymiştim bunları. Her gecve biriyle dışarı çıkardım, dans etmek için Aman Allahım! Nasıl yapmışım bunu? Ellerinin tozunu elbisenin üstüne sildi. Mor ayakkabılarına baktı: Buruşmuşlar, küflenmişler. Sol ayağına giydi birini: Ölçülerin hiç değişmemiş. Utandı, yine de çıkaramadı ayağından. Topallayarak bir iki adım attı. Sonra resimlere yaklaştı, diz çöktü, yan yana getirdi onları. Dirseğiyle tozlarını sildi biraz. Beni de kendilerini de anlamadılar. Ne kadar ağlamıştım. Aşağıda onlara bir yer bulabilir miyim? Koridorda sandık odasında... Saçmalıyorum. Onları unutmadım, onları unutmadım. Babasının yüzünde gururlu bi rsomurtkanlık vardı. Aynı duvara asamam onları. Evin düzenini hızla gözünün önünden geçirdi. Yan yana olmak istemezlerdi; mezarda bile. Resimlerden birini aldı; feneri yere bırakmıştı, hangi resmi aldıüğını bilemedi. Yüksekçe bir yere koydu onu. Biraz telaşlanmıştı; dizini bir tahtaya çarptı. Sendeledi, yere düştü; hafif bir düşüş. Kalkmaya cesaret edemedi; emekleyerek fenerin yanına gitti. Bir torba daha. Boşalttı: Eski fotograflar! Amacından uzaklaşıyordu. Bana baskı yaptığını düşünmemeliyim. Yüzüne karşı söylesem bile, içimden geçrimemeliyim bunu. Acdeleyle resimleri yere yaydı, el fenerini dolaştırdı tozlu karartılar üzerinde. Başka bir eve çıkmış olabilirdim, bir daha hiç görmeyeceğim birine bırakmış olabilirdim bütün bunları. Resimleri karıştırdı: Ne kadar çok resim çektirmişim yarabbi! Çoğu da iyi çıkmamış. Gülümsedi: O zamanlar ne kdar uzunmuş etekler! Çirkin bir uzunluk. Duruşlar da gülünç Kim bilir hangi filmden? Arakamı dönüp yürüyormuş gibi yapmışım da birden başımı çevirmişim. Kime bakmışım acaba? Aynı elbiseyle bir resim daha. Yanımda biri var. Resim çok tozlanmıştı. Tozlu da olsa tanıyor insan kendini. Parmağını ıslattı diliyle; tozlar önce çamur oldu, sonra... İlk kocasının gülümseyen yüzünü gördü parmağının ucunda. Aman yarabbi! Bir zamanlar evliydim ben de... sonra yine evliydim. İnsan bir günde varamıyor bir yere, ne yapalım? Nereye? Tanımlayamadığım, bir ad veremediğim duygular yüzünden ne kdar üzülmüştük. Eğildi, bir avuç resim aldı yerden: Bu resim çekilmeden önce, nasıl hiç yoktan bir mesele çıkarmıştım, sonra da yürüyüp gitmiiştim. Sonra ne olmuştu? Sonra... Buradasın ya... bu evde. Demek sonra ghiçbir şey olmadı onunla ilgili. Ne kötü, ne de iyi bir şey: demek ki hiçbir şey. Ama bunu hissetmedim; geçişler öyle sezdirmeden oldu ki... Hayır, düşüncelerin karıştı; basit anlamıyla sözlerin... Bununla ne ilgisi var? Fakat ben... ondan kaçarken, nasıl oldu da birden başımı çevirip bu resmi çektirdim. Hep böyle mi durdum resimlerde? Yükzekçe bir yere oturdu, başını ellerinin arasına alıp düşünmeye başladı. Onun da yüzü kim bilir nasıldı? Herhalde ben suçluyum, resim çekilirken değil... belki o sırada haklıydım, muhakkak haklıydım. Çok daha önce... çok daha önce...
Bir an önce kitaplara ulaşmak istedi, geriye doğru bu sonsuz yolculuk bitsin istedi. Eski balo ayakkabısını ayağından çıkarmaya çalıştı. Sonra arkası kapalı yumuşak terliklerini bulamadı bir türlü. Sendeleyerek el fenerine doğru yürüdü. İlerdeki köşede olmalıydı kitap sandığı. Fakat orada kitap sandığına benzemeyen karanlık çıkıntılar vardı. Feneri bu garip yığına doğru tuttu. Korkuyla geri çekildi: Biri vardı orda, oturan buir. Feneri alıp bütün gücüyle deliğe kaçmak istedi, kımıldayamadı. Korkusuna rağmen fenerle birlikte, ona yaklaştı. Ne yapmışsa korkusuna rağmen yapmıştı hayatı boyunca. Yoksa çoktan kaybolup gitmişti. Feneri onun yüzüne tuttu: Aman Allahım! Eski sevgilisi yatıyordu yerde. Tozlanmış, örümcek bağlamış; tavan arasındaki her şey gibi. Kitap sandığına ver resim tahtalarına örümcek ağlarıyla tutturulmuş eski bir heykel gibi. Sağ kolu bir masanın kenarına dayalı; parmakları kalem tutar gibi aşağı ayrılmış, boşlukta. Dizleri titredi, dişleri birbirine çarptı, ayağının altından kayıp gitti döşeme; kayarken de ayağına çarpan resim masası devrildi. Kol yine boşlukta kaldı: Örümcek ağlarıyla tavana tutturulmuştu. Bu eliyle ne yapmak istedi:? Bir şeyler mi yazmaya çalıştı? Ne yazık, hiçbir zaman bilemeyeceğim. Sol yerdeydi., bir tabanca tutuyordu. Ah! Kendini mi öldürdü yoksa? Olamaz!Bir şey yapsaydı ben bilirdim; her şeyi söylerdi bana. Öyle konuşmuştuk. Beni bırakmazdı yalnız başıma.
Sonra hatırladı: Bir gün tavan arasına çıkmıştı eski sevgilisi, şiddetli bir kavgadan sonra. İkisinin de, artık dayanamıyorum, dediği bir gün. Ayrıntıları bulmaya çalıştı: Belki de büyük bir tartışma olmamıştı. Biraz kavgalıydılar galiba. Gülümsedi Bu biraz sözüne kızardı. Onu tavan arasında bırakıp sokağa fırlamıştı. Öleceğini hissediyordu. Peki ama neden? Bilmiyuordu; duygunun şideeti kalmıştı aklında sadece. Sonra 'onu' görmüştü sokakta: Bütün mutsuzluğuna, kendini zayıf hissetmesine, ölmek istemesine rağmen 'onun' gözlerindeki ilgiyi, insanıalıp götüren başkalığı fark etmişti nedense. O gün eve yalnız dönmüştü tabii. Ne kadar daha çok gün eve yalnız döndüm onda sonra da. Şimdi karşımda konuşsaydı. 'Ne kadar dah çok' olur mu? Deseydi. Titreyen dizlerinin üstüne çöktü, el fenerini tutu onun yüzüne: Gözleri açıktı, canlıydı. Bakamadı, başını karanlığa çevirdi. Sonra baktı yine; onu, ölüm kalım meselelerinde yalnız bırakmayan gücünden yararlandı yine. Hiç bozulmamış; geç kalmasaydım böyle olmazdı belki. Üzüldü. Fakat hiç değişmemiş; son gördüğüm gibi, gözleri bile açık. Yalnız, gözleribn bu canlılığında bir başkalık var: Her şeyi bildiği halde duygulanamayan bir ifade. Görünüşüme bakma, içim öldü artık diye korkuturdu beni. İnanmazdım. Öyle şeyler bulup söylerdi ki öldüğü halde. Belki beni izliyor yine. Yerini değiştirdi. Benimle ilgili değilsin diyerek üzerdim onu. Hayır bakmıyor bana. Belki de düşünüyor. Birden konuşmaya başlardı. Bütün bunları ne zaman düşünüyorsun diye sorardım ona.
Ne zaman düşündüğünü bir türlü göremiyorum. Hayır, gerçekten ölmedi; çünkü ben yaşayamazdım ölseydi. Bunu biliyordu. Bu kadar yakınımda olduğunu bilmiyordum ama sen bir yerde var olursan yaşayabilirim ancak demiştim. Nasıl olursan ol, var olduğunu bilmek bana yeter demiştim. Bunu kavgadan çok önce söylemiştim asma çalışmamızın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyordu. Sonra onu bir süre görmek istemediğim halde, onun orada olduğunu bildiğim halde, tavan arasına bir türlü çıkamadığım halde onu düşündüğümü, onsuz yaşayamayacağımı biliyordu. Sonra neden aramadım? Bür türlü fırsat olmadı; her an onu düşündüğüm halde hep bir engel çıktı. Aşağıda yeni se4sler, yeni gürültüler duyduğu için inmedi bir süre herhalde. Oysa biliyordu: Aramızda, hiçbir yeni varlığın önemi yoktu; konuşmuştuk bütün büunları. Ben de onun inmesini beklemiş olmalıyım. Beni üzmek için inmediğini düşündüm önceleri. Sonra... Bir türlü olmadı işte. Çıkamadım: Gelenler, gidenler, geçim sıkıntısı, yemek, bulaşık, evin temizliği 'onun' bakımı (çocuk gibiydi, kendisine bakmasını bilmiyordu), babamla annemin ölümü, bir şeyler yapma telaşı, önümde hep yapılması gereken işlerin yığılması. Orada tavan arasında olduğunu unuttum sonunda. (Onu unutmadım tabii). Ne bileyim, daha mutsuz insanlar vardı; onlarla uğüraştım. Tavaqn arasında bu kadar kalacvağını da düşünemedim herhalde. Bir yolunu bulup gitmiştir diye düşündüm. Başka nasıl düşünebilirdim? Yaşamam için, onun her an var olması gerekliydi. Başka türlü hissetseydim, ölmüştüm şimdi. Ayrıca, kaç kere tavan arasına çıkmayı içimden geçirdim. Hele kendini öldürdüğünü duysaydım, muhakkak çıkardım. Dargın olduğumuza filan bakmazdım.
Duydum mu yoksa? Bir keresinde yukarıda bir gürültü olmuştu galiba, rüzgar bir kapıyı çarptı sanmıştım. Fakat nasıl olur? Onun tavan arasına çıkmasından günlerce sonra duymuştum bu sesi. Ve ben günlerce bir köşeye büzülüp kalmıştım. Hiçbir yere çıkamamıştım. Ateş etmişti demek. Yoksa kalbine... Titreyerek eğildi: Kalbine bakmalıyım. Elbisesinin sol yanı çürümüştü; elinin hafif bir dokunuşuyla dağıldı. İçinden bir sürü hamamböceği çıkarak ortalığa yayıldı. Onun bakımıyla ilgilenmedim, elbiselerini hiç gözden geçirmedim; belki de dikmedğim bir sökükten yemeye başladılar hamamböcekleri onu. Deliği büyüttüler sonunda. Eliyle elbisenin altını yokladı. Neyse iç çamaşırlarından öteye geçememişler. Derisi olduğu gibi duruyor. Teni çok sıcak sayılmaz ama kalbi yerindedir herhalde. Korkara göğsünün sol yanına dokundu: İşte orada biliyorum. Başka türlü yaşayamazdım çünkü. (Çünkü'yü cümlenin başında söylemeliydim, şimdi kızacak. Evet, her an onun sözlerini düşünürek yaşadım, şimdi acaba ne der diye düşündüm.) Yalnız bu kadarı çürümüş. İyi. Şimdi onu nasıl inandırabilirm bütün bu süreyi onunla birlikte yaşadığıma? Onun unutmuş gibi yaşarken onu düşündüğüme?Anlamaz, görünüşe kapılır, anlamaz. Başkasına rastladığım için, bu yeni ilişlkinin her şeyi unutturduğunu düşünür.Oysa her şeyi hatırlıyorum; tavan arasına çıktığı gün bu elbiseyi giydiğini bile. El fenerini ölünün üzerinde dolaştırdı: Örümcek ağlarının gerisinde sesli bir görünüşü var.
Yalnız ağların arasından elimi, onun kalbine götürdüğüm yer biraz karanlık. Rüya gibi bir resim. Birlikte hiç resim çektirmemiştik. Bir sürü şey gibi bunu da yapamadık nedense; bir türlü olmadı. Bir koşuşma, durmadan bir şeylerle uğraşma... Neden koşuyorduk, acelemiz neydi? Tavan arasına çıktığı güne kadar, bir şeyin arkasından hep başka bir şey yaptık, hiç durmadık, hiç tekrarlamadık. Sonra köşemde kaldım günlerce; ne yedim ne düşündüm. Sigara içtim durmadan. Evi yaşanmaz bir duruma getirdim sonunda. Bir savaş sonu kargaşalığı sardı her yanı. Düzen içinde yaşamayı bir bakıma sevdiğim halde, dayanılmaz bir pislik ve pasaklılık içinde çırpındım. Belki de böylece kendimi cezalandırmış oldum. Sokağa fırlamak, 'ona' gitmek için, öldürücü bi rümitsizliğe düşmek istedim. Kim bilir? Belki de, kendim için böyle kötü şeyler düşünmemi istersin diye söylüyorum bunları. Fakat senin öleceğini, kendini öldüreceğini hiç düşünmedim. Uzak bir yerde, hiç olmazsa görünüşte sakin bir yaşantı içinde olacağını hayal ettim senin.
Işığın altından kaçmaya çabalyan bir hamamböceği takıldı gözüne, kendine geldi. El feneriyle izledi böceği: Çirkin yaratık, yukarı çıkmaya çalışıyordu ağlara takılarak. Böceğin ayakları, elbiseyi parçalar diye korktu. Yıllar geçmişti, küçük bir dokunuşa dayanamzdı, kim bilir? İşte, boynundan yukarı doğru çıkıyor, yanağında biraz sendeledi: Sakalı biraz uzamış da ondan; zaten her gün tıraş olmayı sevmezdi. Yanaktan ukarı çıkan böcek, şakağa doğru gözden kayboldu. El fenerini oraya tutsam mı? Hayır. Korktu; fakat yarı karanlıkta kurşunun deliğini gördü. Titreyerek geri çekildiği sırada, aynı delikten çıktı hamamböceği: Bacaklarının arasında küçük, pürüzlü bir parça taşıyordu. Dehşete kapılarak feneri deliğin içine tuttu: Işınlar, kafatasının iç duvarlarında yansıdı. Eyvah! Böcekler beynini yemişlerdi, en yumuşak tarafını. Belki de hamamböceği son parçayı taşıyordu. Kendini tutamadı: "Seni çok mu yalnız bıraktılar sevgilim?" dedi. Aşağıdan, başka bir deliğin içinden sevgilisinin sesini duydu.
"Bir şey mi söyledin canım?"
Elini telaşla kitap sandığına soktu. "Hiç" diye karşılık verdi aceleyle. "Kendi kendime konuşuyordum."
21.9.16
1.8.16
13.7.16
|...|
There is that in me—I do not know what it is—but I know it is in me.
|Wrench’d and sweaty—calm and cool then my body becomes;|
|I sleep—I sleep long.|
|I do not know it—it is without name—it is a word unsaid;|
|It is not in any dictionary, utterance, symbol.||1310|
|Something it swings on more than the earth I swing on;|
|To it the creation is the friend whose embracing awakes me.|
|Perhaps I might tell more. Outlines! I plead for my brothers and sisters.|
|Do you see, O my brothers and sisters?|
|It is not chaos or death—it is form, union, plan—it is eternal life—it is HAPPINESS.||1315|
The past and present wilt—I have fill’d them, emptied them,
|And proceed to fill my next fold of the future.|
|Listener up there! Here, you! What have you to confide to me?|
|Look in my face, while I snuff the sidle of evening;|
|Talk honestly—no one else hears you, and I stay only a minute longer.||1320|
|Do I contradict myself?|
|Very well, then, I contradict myself;|
|(I am large—I contain multitudes.)|
|I concentrate toward them that are nigh—I wait on the door-slab.|
|Who has done his day’s work? Who will soonest be through with his supper?||1325|
|Who wishes to walk with me?|
|Will you speak before I am gone? Will you prove already too late?|
The spotted hawk swoops by and accuses me—he complains of my gab and my loitering.
|I too am not a bit tamed—I too am untranslatable;|
|I sound my barbaric yawp over the roofs of the world.||1330|
|The last scud of day holds back for me;|
|It flings my likeness after the rest, and true as any, on the shadow’d wilds;|
|It coaxes me to the vapor and the dusk.|
|I depart as air—I shake my white locks at the runaway sun;|
|I effuse my flesh in eddies, and drift it in lacy jags.||1335|
|I bequeathe myself to the dirt, to grow from the grass I love;|
|If you want me again, look for me under your boot-soles.|
|You will hardly know who I am, or what I mean;|
|But I shall be good health to you nevertheless,|
|And filter and fibre your blood.||1340|
|Failing to fetch me at first, keep encouraged;|
|Missing me one place, search another;|
|I stop somewhere, waiting for you.|
3.3.16
28.6.15
15.11.14
16.9.14
17.9.13
3.9.13
19.7.13
15.1.13
Giles: I got one thing, same as you.
House: Really? Well apparently you know me better than I know you.
Giles: I know that limp. I know the empty ring finger. And that obsessive nature of yours, that's a big secret.You don't risk jail and your career to save somebody who doesn't want to be saved, unless you got something. Anything. One thing. The reason normal people got wives and kids and hobbies, whatever, that's because they ain't got that one thing that--that hits a man hard and that true. I got music, you got this, the thing you think about all the time, the thing that keeps you south of normal. Yeah, makes us great, makes us the best. All we miss out on is everything else. No woman waiting at home after work with a drink and a kiss, that ain't gonna happen for us.
House: That's why God made microwaves.
Giles: Yeah. And when it's over, it's over.
House: Yeah. (House opens the door and starts to move Giles' bed out of the room)
Giles: What are you doing?
House: It's not over for me. Either you're gonna call the cops again or we're doing this. If you wanna die you can do it easily inside an MRI machine.
9.11.12
Artık sınırlar kalmadı, dolayısıyla herhangi bir faşizan söylem veyahut bir ulus, ırk inancına dair bahsedilenler kocaman saçmalıklardan ibarettir. Bağnazlığı modern hale getiren ve gelişen dünyayı eskiyle ilişkilendirerek yaratılan idealar kesinlikle amacını yerine getiremeyeceklerdir. Bahsedilen ütopyalar günümüz yerine toplum geçmişlerinden feyz aldıkları için kesinlikle gerçekleşmeyecek ve eskinin daha iyi anlatılan bir masalı olarak kalacaktır.
23.2.12
13.12.11
13.6.11
"Dünya halklarının yüzde 80'i bilinçsiz, sadece üretim için yaşıyor, Amerika da dahil. Gerçek entelektüel yüzde 5'i bile bulmaz. Demek ki cahil olan yüzde 80'le ilişki kurup meşhur oluyorsun. Böyle meşhur olmak aslında utanılacak bir şey, ben utanırım. Değerli olmak önemli. Müziğim, sesim, şarkılarım tanınsın, ama ben tanınmayayım."
6.3.11
28.1.11
Do you know the warm progress under the stars?
Do you know we exist?
Have you forgotten the keys to the Kingdom?
Have you been borne yet & are you alive?
Let's reinvent the gods, all the myths of the ages
Celebrate symbols from deep elder forests
[Have you forgotten the lessons of the ancient war]
We need great golden copulations
The fathers are cackling in trees of the forest
Our mother is dead in the sea
Do you know we are being led to slaughters by placid admirals
& that fat slow generals are getting obscene on young blood
Do you know we are ruled by T.V.
The moon is a dry blood beast
Guerilla bands are rolling numbers in the next block of green vine
Amassing for warfare on innocent herdsmen who are just dying
O great creator of being grant us one more hour to perform our art & perfect our lives
The moths & atheists are doubly divine & dying
We live, we die & death not ends it
Journey we more into the Nightmare
Cling to life our passion'd flower
Cling to cunts & cocks of despair
We got our final vision by clap
Columbus' groin got filled w/ green death
(I touched her thigh & death smiled)
We have assembled inside this ancient & insane theatre
To propagate our lust for life & flee the swarming wisdom of the streets
The barns are stormed
The windows kept & only one of all the rest
To dance & save us
W/ the divine mockery of words
Music inflames temperament
(When the true King's murderers are allowed to roam free a 1000 magicians arise in the land)
Where are the feasts
We were promised
Where is the wine
The New Wine
(dying on the vine)
Resident mockery give us an hour for magic
We of the purple glove
We of the starling flight & velvet hour
We of arabic pleasure's breed
We of sundome & the night
Give us a creed
To believe
A night of Lust
Give us trust in
The Night
Give of color
Hundred hues
A rich Mandala
For me & you & for your silky pillowed house
A head, wisdom & a bed
Troubled decree
Resident mockery
Has claimed thee
We used to believe in the good old days
We still receive In little ways
The Things of Kindness & unsporting brow
Forget & allow
Did you know freedom exists in a school book
Did you know madmen are running our prison
W/in a jail, w/in a gaol, w/in a white free protestant
Maelstrom
We're perched headlong
On the edge of boredom
We're reaching for death
On the end of a candle
We're trying for something
That's already found us
We can invent Kingdoms of our own
Grand purple thrones, those chairs of lust
& love we must, in beds of rust
Steel doors lock in prisoner's screams
& muzak, AM, rocks their dreams
No black men's pride to hoist the beams
While mocking angels sift what seems
To be a collage of magazine dust
Scratched on foreheads of walls of trust
This is just jail for those who must
Get up in the morning & fight for such unusable standards
While weeping maidens show-off penury & pout ravings for a mad staff
Wow, I'm sick of doubt
Live in the light of certain
South
Cruel bindings
The servants have the power dog-men & their mean women
Pulling poor blankets over our sailors
(& where were you in our lean hour)
Milking your moustache?
Or grinding a flower?
I'm sick of dour faces
Staring at me from the T.V.
Tower. I want roses in my garden bower; dig?
Royal babies, rubies must now replace aborted
Strangers in the mud
These mutants, blood-meal
For the plant that's plowed
They are waiting to take us into the severed garden
Do you know how pale & wanton thrillful
Comes death on strange hour
Unannounced, unplanned for like a scaring over-friendly guest you've brought to bed
Death makes angels of us all & gives us wings where we had shoulders smooth as raven's claws
No more money, no more fancy dress
This other Kingdom seems by far the best until its other jaw reveals incest & loose obedience to a vegetable law
I will not go
Prefer a Feast of Friends
To the Giant family..
19.1.11
29.9.10
Asla bize; uğruna ölebileceğimiz bir vatanın, bir kadının, bir işin varlığından bahsedilmedi. Eski zamanların yaratılmış tanrılarından yoksun büyüdük. Aşkı kaybettiğimizden beri amaçlarımızı da kaybettik.
Neron'un nasıl bir fikirle Roma'yı yakmaya kalkıştığı,
Ferhat'ın bir dağı tek başına nasıl delebileceğini,
Mevlana'nın kendisine nasıl bu kadar aşık alabileceği,
Kanuni'nin Viyana'nın ötesinde neyi o kadar hırsla istediğini,
Kesinlikle anlayabilmemiz mümkün değil ama bunun da kendimizce bir açıklaması olabileceğini düşünüyorum. Bildiğimiz her hikayenin sonunda varılmış ya da varılacak olan yerden daha ziyade, yol sırasındaki anlatıların, amaçları uğruna feda ettiklerinin, vadedilenlerin büyüsüne dair yaşadıkları, onlara yaşama tutkusu veren. Biz bu tutkuyu günlük plasebolar ile çeşitli dozlarda üst seviyede alabilecek durumdayız. Hayalini kurduklarımız, bir hayal olarak bize sunulmakta.
Sırf bu yüzden her seferinde gerçekliği arayıp, onu bulmaya çalıştığımızda kazanamayacağımız bir savaşın ortasına kalkansız, silahsız düşüveriyoruz. Kazamayacağımızı bildiğimiz için de denemekten korkuyoruz bir çok zaman. Zamanımızın modern zindanlarında uyuşturulmuş hayatlarında günlerini harcamaktan zevk alan mahkumlarız.
..
(İçeriye bağırır.)
-Reklamlar bitti!
15.9.10
31.8.10
22.8.10
10.8.10
2.8.10
Uyku sersemi, ahmak bir adam, zıplayarak yürümeye çalışan su birikintileri arasından. Acıdan yapma kızıl bir kefen akşamüstü, şehrinin üstündeki. Birkaç damla gözyaşı tanrıya ait. Afrika çöllerinden gelme, turuncu bir tufan ve kum tepeleri arabalar. Hiçlik meydanýnda yükselen, korkunç binalar biraz daha yalnızlık katan şehrine. Personel harici girilmez!
Kolundan fışkıracağına korktuğu damarları, mosmor ve bulanık. Karanlık bulmuş biraz,anlatmakta iken yalnızlığını, aynada ki boşluğuna. Salak! Işık gerek ışık. Lise 2, fizik dersi, konu bilmem kaç.Kullanmadan önce prospektüsü okuyunuz.
Bir kaç şişe, birkaç paket, son kalanlar. Kurtarın bunlar da bitmeden. Yere düşen damlanın tınısı kulaklarındaki. Eski bir Çin işkencesi aklına gelen. Yangın çıkarsa ilk kurtarılacaktır!
Lüzumsuzsa güneşi doğurtmayın! Daha kaç tane piç bırakacak buraya. Dedik ya. Personel harici…
Beklenmedik durumlarla karşılaşırsanız, tanrınıza başvurunuz. Yenisini versin.
Ha ! Unutmadan.Garaj önüdür. Burada gebermeyiniz.
Biraz uyku. Yarın daha sıradan bir güneşin selamına, söverek uyanmak için. Şimdilik bu kadar. Yeter.
Hadi! Uyut beni.
Ekim 2007
24.6.10
30.5.10
17.5.10
Collect your things, you’re comin with me
When the world ends
I’ma rock you like a baby when the cities fall
We will rise as the buildings crumble
Float there and watch it all
Amidst the burnin, we’ll be churnin
You know love will be our wings
The passion rises up from the ashes
When the world ends
13.5.10
/kadın;tekli koltukta oturmuş, telefonuna sarılır gibi tutunmakta ve dizleri göğsündedir.
-En kötü kabusuna dönüşeceğim bebeğim.Bu yüzden her gün uyumadan önce, beni düşünmekten vazgeçmelisin.
-Ama ben senin yanında olmak istiyorum.
-Benim yanımda olmak, saf acıdan başka bir şey vermeyecektir sana.
-Benim gerçek hissetmemi sağlıyorsun.
-Bu ateşten gömlek.
-Benim çekeceğim acıdan sana ne? Ben, seni istiyorum.
-Kendine, seni sevebilecek bir adam bul.
-Benim sana ihtiyacım var!
-Bana değil, çin malı ucuz üretilmiş bir oyuncağa ihtiyacın var sadece.
-..
-Benden önce yaşadığın plastik dünyanda senin içi ayrılmış, güzel yalanlarla döşenmiş salonlar bekliyor seni.Böylesi daha kolay.
-Korkuyorsun.
-...
/dudağının kenarından gülümser.
-.....
......
......
/bu sırada duymayacağımız,anlaşılmaz bir sürü şey zırvalar kız.Bir nefes alma anında.
/adam;
-Vaktinde biraz zekaya sahip olduğunu düşündüğüm için acıyorum kendime.
-Siktir git! Megolaman bir manyaktan daha fazlası değilsin.
/telefon kapanır.adamın dudağının kenarında ki gülümseme adeta oraya yapışmış ve kulaklarına doğru genişlemektedir.karanlık sokağa doğru arkasını döner ve sakince gözden kaybolur.
*Film: Megolaman Manyak
**Dipnot:Yazarın bozuk Türkçesinin sebebi, bu diyalog fikrine ilk düştüğünde, İngilizce haliyle varolmasıdır. Şu şekilde;
7.5.10
Her öğrendiğim, okuduğum, duyduğumdan sonra, yaptığım karşılaştırmalar sonucu, elektrikli sandalyeyi icat eden adamdan daha ileri gidemediğim için kendimi suçlamaktan vazgeçtim bugün.
Bu kadar nefreti barındıracak adam değilim ben.
25.4.10
Hala gerçek kaldığına inanabileceğim bir kaç şey ile karşılaşabileceğimi düşünüyorum.
Çok da uzatmaya gerek yokmuş.
Az önce duyduğu kokunun bahçesinin şimdi öpeceği elde gizli olduğundan bahsediyor. Bizim rutubet diye isimlendirdiğimiz olguyu tanımlarken odanın içinde insanı boğmayan, görülmeyen bir su kütlesi olduğundan bahsediyor. Selma’nın arkasından bakarken köşeden onun yitip gitmesi yeterli olmuyor, gölgesi de kaybolana kadar onu izliyor. Taife-i Allah’tan bahsederken şıhların, büyücülerin açıklanamaz bir kargaşadan meydana gelen ruh halinin düğümleri içinde, nefes almanız gerektiğini hatırlatan ufak molalar veriyor. Ard arda kurulan, farklı cümlelerden oluşan büyük ve tek cümleyi hazmetmeniz için defalarca tekrarlamanızı sağlıyor üstüne basa basa. Sandığım kadarıyla, maddeci bir tavırla zincirleme düşünürken(bir fikirden zıplayıp, yoluna çıkan yeni fikirlerin üstlerinden atlarken) bunların hepsinin düşünüldüğü, bilindiği ve her şeyin tamamen aynı şekilde yapıldığı ve ulaşılabilecek en mükemmel zamanın insan beyninde defalarca çözüldüğünü tekrar tekrar kanıtlayıp, fikrinin uçurumunda yaşattığı ütopik dünyasını dahi beğenmiyor, yetersiz, kusurlu buluyor. Bir hikâyesinin bir yerinde vaktiyle dalga geçtiği ananelerin, 50 yıl sonra ne kadar manidar ve komik şeyler olarak anılacağından bahsediyor. Kaba hesapla o bahsettiği 50 yılın üzerine, başka bir 50 yıl daha geçtiği düşünülürse, kendinin bile tahmin edemeyeceği kadar yavaş çalışıyor toplumların kafası. Şahsının kafasının çalıştığı zamanlarda ise takip edebilmek bir yana dursun, iki ayrı fikrin arasındaki uçurumun birinden diğerine atlamaya çalışırken düşüyor insan. Kayboluyor.
Pek hoş.
-Burdan öte köy yok!
-Daha cehennemin dibi var.
İlk kez hikaye anlatmıyorum, masal söylemiyorum sanırım. Hiç beklemediğim biri dedi ki geçen günlerde:
-Sen koskocaman bir başak tarlasının ortasındasın. Çok büyük sonu başı belirsiz. Koşa koşa sayısız iz bırakmışsın tarlanın her yerinde ama hala bir çıkışın yok. En sonunda kendine yusyuvarlak bir iz yapmış ve orta yerine uzanıp dinle(n)meye başlamışsın.
..(bu ve bunun gibi şeyler)
Haklıydı sanırım.
Öleceğiz çocuk(!) varacağımız yer olmadan.
26.3.10
5.3.10
-I-
Kendi yazdığını okuyamayan bir adamdan; bir çok şeyi bekleyemezsiniz.
Düzgün konuşamaz bile.
-II-
-II-
Vazgeçemeyeceğini bildiğin birçok şeyi kendinden uzaklaştırarak, gerçek acılarının üstünü örtsün diye, kendine sanal acılar yaratıyorsun. Başın çok ağrıdığında, sert bir yere yumruk atarken yaptığın gibi.
-III-
-III-
Heryanuçurum!
(Yazar bu cümlesindeki boşlukları kaldırarak, en azından kelimelerin arasındaki uçurumları kaldırdığını düşünmüştür. Bu yönteme vs. vs….)
2.2.10
28.6.09
Hiçbir zaman kolay olmadıysa, kolayı beklemek saçmalıktan öte bir şey değildir. Her şey seni üzüyorsa sevinmek anlıktır. Her şeyi terk etmek delikanlıca olsa da bir nevi beklenti azaltmaya çalışmaktır. Kedi kendine ettiğin büyük laflar kendi dünyanın en büyük adamı yapar seni. Kişisel hegomanyanı tatmin edip kafandaki bin insanın üstüne çıkma çalışmasıdır. Yüzyılın en fos kralısındır oysa. Hatta birkaç yüzyılın. Kendi hayatını idame ettiremez, iki ayağın olduğunun farkında olmana rağmen ayakta durmayı beceremezsin. Sen dünyanın en büyük yalanısın.
-II-
Bütün yüzlere dudağının sol kenarından gülümseyip dalga geçebilirsin, kişisel yalnızlığının arkasına saklanırken. Yalnızlık somut insan yoksunluğu değildir sadece. İnsanların senin gibi görmediğini senin gibi üzülmediğini, senin gibi sevmediğini fark eder, gün geçtikçe kendi dünyana daha çok kapanır ve düzgün, seviyeli birkaç maske edinirsin kendine. Onlara onların istediğini verir, kişisel yalnızlığının derinlerinde bir yerlerde güneşe insana ihtiyaç duymadan yaşamaya başlarsın. Bu taraftan bütün ikiyüzlüler, aldatanlar, sevmeyi beceremeyenler daha berrak gözükür. Onlara her baktığında içinde oluşan kusma isteği, onlarla dalga geçme hakkını verir sana. Girdikleri şekilleri izlerken, çimenlere uzanmış bulutları izler gibi hissedersin kendini, ama bu seferki mecazi varlıklarını asla güzel sıfatlarla tanımlayamaz ve kendini daha yalnız hissedersin.
-III-
Dünya mideni bulandıracak kadar hızlı dönmeye başladığında, içinde oluşan inme isteği, dünyayı diğer insanları eğlendirebilecek kadar çok döndürmekle sorumlu olan varlığın elinde iken, sen daha ne kadar uzun cümleler kurabileceğini düşünmeye başlarsın. Kurduğun uzun cümlelerin başında aslında sonunda bahsetmediğin bir şeyi anlatacağını fark eder, cümlenin başına tekrar dönmek isterken sonunda ki kelimelerin çekiciliğine kapılır, daha uzun bir cümlenin sonunda daha güzel kelimelerle baş başa kalacağını düşünürsün. Güzel cümlelerle anlatılan onlarca mutlu sonlu masallara söver, asla başladığını bitiremezsin. Hiçbir acı anlatılamaz oysa. Kimse kimsenin derdine ortak olamaz, ya da onun hissettiği gibi hissedemez, yazmak içinde ki kusma isteğini tatmin etmeye çalışmaktır ve ne kadar uzun cümleler kurarsan o kadar çok parça koptuğunu görür daha başka daha eksik hissedersin. Daha eksik hissetmek (aslında öyle olmasa da) kötü olan şeyleri bıraktığını hissetmektir.
2.4.09
Yeniyi anlamak istemeyen, sabit görüşlü insanlar topluluğuna, yeni bir şeyler sunup kabul ettirmeye çalışmak saf aptallıktır
Yapacağın ters davranışların getirilerinden korkarak, susmak, saf aptallıktır.
27.3.09
26.3.09
19.3.09
5.3.09
17.2.09
Boşluk uzayın hepsine “Tanrı” ismini verelim ve biz de bu uzayın seyahatçileri olalım. Gidilecek yöne şahsen karar veriyoruz. Aynı zamanda deneyimlemek istediğimiz sorun ise gidilecek yönleri çoğaltıp, farklı yolculukları da eş zamanlı olarak yapıp, varılacak yeni kırılma noktaları hakkında düşünmek. Bu yolculuk sırasında izlenmiş yollarda oluşacak her kırılma noktasında, seçenekler kadar klonlanan kişisel evrenlerimiz olduğunu varsayalım. Kısaca “Paralel Evrenler” yaratalım kendi hayatımızda ya da kader dediğimiz olguyu sonsuz hale getirelim bu sayede.
Deneyimizin kilit noktası ise her klon kendi kararıyla yarattığı yeni kişisel evreninde yoluna devam edecek ama diğer paralel uzayların sonuçlarından haberdar olmayacak. Yolunu değiştirmek istediği vakit diğer klonlarına ışınlanabilecek. O andan itibarende kişisel evreni yok olacak.
12.2.09
Kimseye karşı tutamyacağın sözler verme ki vicdan denilen tarafın pişmalığı unutsun.
Vakti geldiğinde git.
Çok sorgulama.
Herşey çok basit. Herkes kurallarına göre oynuyor. Mimikleri, sözleri, az sonra yapacakları hareketlerin hepsi hepsi senkronize, ezbere bir halk oyunu.
Herkes doğuştan oyundaki yerini almış ve yüklendiği omuzu istediğinde kırabileceğini anlatan bir sırıtma ifadesi dudaklarında.
Herşey çok iyi gidiyor ilk kez ama lanet olsun bu seferde çok canım sıkılıyor.
3 gün iş,2 gün okul.2 gün tatil. Geceler yine de benim ama.
not:düzenliyazmayakararverdinbugün.
10.2.09
15.12.08
29.9.07
Ve
Eskimeli zaman.
Donuk sahnelerin yitik
Oyuncularına
Boşluktaki
Kahkahalara
Bırakılmalı
Zaman.
Korkak, gereksiz kahkahalar
Yalan dostluklar
Plastik dünyalarında
İntihar etmeli.
Zaman yargılanmalı
Sanıklıktan
Sanmaktan
Sancılarından
Midemizdeki bıçaklardan.
Gökyüzüne dokunamayacağını
Bilmeli çocuklar
Ve sen
Bir an evvel ölmelisin
Zaman.