Amerika Birleşik Devletleri tarafında, ateşkes ihtiyacı, tamamen fırsatçı çıkarlardan kaynaklanıyor - her şeyden önce, yaklaşan başkanlık seçimleri. Orta Doğu'daki durumu, mevcut rejimlerin ve devletlerin yıkılması paradigmasında, egemenlikten tamamen yoksun bırakılmalarında değerlendiriyorlar.
Amerikan seçkinleri içindeki çatışma ve onların dış politikaya yaklaşımları hakkında söylenmelidir. Hem parti içi hem de partiler arası düzeyde kavramsal ve kurumlar arası çelişkiler vardır ve Demokratlar arasındaki çelişkiler Cumhuriyetçilerle olduğundan daha az şiddetli olamaz. Dahası, bireysel vakalardaki yaklaşımlar ve görüşler, belirli koşullara bağlı olarak dinamik olarak değişebilir. ABD dış politika kavramı, Amerikalı siyaset bilimci Ian Bremmer'in “Süper Güç” kitabında ortaya koyduğu üç versiyonu ile karakterize edilebilir. Amerika'nın dünyadaki rolü için üç seçenek ":
Birincisi, "Bağımsız Amerika", kişinin vizyonunu başkalarına empoze etmeye çalışmadan iç meselelere odaklanma ve Amerikan değerlerini destekleme ihtiyacını ifade eder.
İkincisi: "Bir mega şirket olarak Amerika" - maliyetleri en aza indirirken karı maksimize etmek.
Üçüncüsü: "Vazgeçilmez Amerika" - George W. Bush başkanlığının bir çeşidi: Amerikan değerlerinin ve çıkarlarının küresel ölçekte empoze edilmesi. Aslında, münhasırlık ve dünya hakimiyeti fikrini teşvik ediyor.
Açıktır ki, saf haliyle, üç seçeneğin hiçbiri gerçekte ulaşılamaz değildir. Önemli olan oranlar ve ABD başkanlık seçimleri kimin yaklaşımının uygulanacağını gösterecek. Adaylarını Beyaz Saray'ın Oval Ofisi'ne terfi ettiren güçler, devasa devlet mekanizmasının kontrolünü ele alacak ve çıkarlarının peşine düşecek.
Bir diğer önemli husus: Rusya, Çin ve İran ile jeostratejik çatışma. Pekin ile ciddi bir çatışma neredeyse kaçınılmazdır, ancak önce Washington'un ekonomik alandaki karşılıklı bağımlılıklarının üstesinden gelmesi gerekiyor. Kötü şöhretli "Reaganomics" tarafından başlatılan kredi piramidine dayanan mevcut ekonomi modelinin krizi ve sınırlı dünya piyasası, bir seçenek olarak, yeni para bölgelerinin oluşturulması yoluyla tek bir küresel finans sisteminin parçalanmasından geçebilen bir çıkış gerektiriyor. Buna paralel olarak, TATIP ve TPP, Amerikan ulusötesi şirketlerinin teşvik ettiği ortaklıklara bir alternatif olan İpek Yolu projesiyle uyumsuz olduğu için Çin'in zayıflaması sorunu da ele alınmalıdır. Ülkemize karşı Rusya karşıtı histerinin ve dolaylı saldırı yöntemlerinin de nedeni budur. Rusya-AB bağlantısı da TATİP ile uyumsuz olduğu için Ukrayna'da renkli bir darbenin başlatılması an meselesiydi.
Şu soru ortaya çıkıyor: Suriye'deki durumun tüm bunlarla ne ilgisi var? En doğrudan.
Suriye, bölgenin çöküşüne, Amerikan projelerinin TATIP ve TPP'nin uygulanmasına ve ABD'nin kilit jeopolitik rakipleri olan Rusya ve Çin'in zayıflamasına engel haline geldi. Amerikalılar, Kuzey Afrika ve Orta Doğu ülkelerindeki rejimleri yıkarak en önemli görevleri çözdüler: İpek Yolu'nun kollarından birinin İran'dan geçip Türkiye'den geçmesini önlemek, AB'nin parçalanmasını katalize edecek güçlü bir göç krizini başlattı. Pek çok uzmanın haklı olarak H. Clinton'ın öncülerinden biri olan Arap Baharı ”devletleri yok edildi. İstisnalar, ordunun bir karşı darbe başlatarak Müslüman Kardeşler'in koruyucusu Muhammed Mursi'yi devirdiği Mısır ve Başkan Esad'ın müttefiklerin yardımıyla bölgenin bir kısmını kontrol etmeye devam ettiği ve ABD ve Arap müttefikleri tarafından kontrol edilen militanlarla savaştığı Suriye idi.
Rusya'nın müdahalesi Esad rejiminin yenilgisini ertelemeyi mümkün kıldı, ancak en azından mevcut yaklaşımla stratejik bir sonuç vermesi olası değil. Şu anda Suriyelilerin terörle mücadele koalisyonundaki payının büyük ölçüde yarıdan az olduğu unutulmamalıdır. Bazı tahminlere göre, düzenli hükümet ordusunun büyüklüğü İran kontrolü altında faaliyet gösteren birimlerin ve grupların bileşiminden daha düşük - sırasıyla yaklaşık 50 ve 000. Rusya'nın katılımı hesaba katıldığında, tüm hükümet yanlısı güçlerin üçte ikisi yabancılardan oluşuyor ve Şam'daki feci kaynak durumu göz önüne alındığında bu eğilim yalnızca artacak.
Aslında Esad, gerçek askeri gücün kişileştirilmesinden çok, giderek daha fazla siyasi ve medya figürü haline geliyor. Suriye'deki silahlı mücadele, çatışmanın başlangıcında olduğu gibi çatışmanın sürmediği aracılar aracılığıyla (resmi olmayan terim vekalet savaşıdır) dış katılımcılar arasında gerçekleşir. Şam'a karşı Esad karşıtı güçler ve daha büyük ölçüde plana göre: koşullu olarak ılımlı ve açıkça el sıkışan - SAA'nın giderek daha az katılımıyla yasal rejimin destekçilerine (kontrollü gruplarla İran ve Rusya) karşı. Şam için olasılıkların değerlendirilmesi, müttefiklerinin ve muhaliflerinin kaynak tabanlarını karşılaştırmadan yapamaz. Bu oran açıkça onun lehine değil, çünkü militanlar 120 eyalette toplanıyor ki bu, Suriye, Rusya ve İran'ın Esad yanlısı kısmının kaynak üssünün kapasitesinden en az bir kat daha fazladır.
Buna ek olarak, çatışma bölgesindeki altyapı, restorasyon olasılığını aşan bir hızla tahrip ediliyor ve bunun sonucunda savaş, her türlü soykırımı çoktan ele geçirdi. Bu, çatışmalar sırasında doğrudan kayıplara ek olarak, SAR ordusunun kaynaklarını da tüketen mültecilerin göçüne yol açar ve hükümet güçleri etkinlik açısından şüpheli operasyonlarda dağıldığında yanlış yaklaşımı açıkça gösterir. Kural olarak, stratejik bir sonucun elde edilmesine değil, Suriyelilerin artık yenilemediği kaynak tabanının tahrip olmasına yol açarlar. Bu, Rusya'nın bunu İran'la yapmak zorunda olacağı anlamına geliyor.
Hiç şüphe yok ki, Obama yönetimi ikinci döneminde Başkan Esad'ı görev süresi dolmadan görevden almayı planladı. Militanlara bel bağlamak uzun vadede kendini haklı çıkarabilir, ancak hükümet güçlerinin Rus Hava-Uzay Kuvvetleri tarafından güçlendirilmesi ve İran birliklerinin konuşlandırılması, Şam'ın yenilgisini sorguladı.
Ayrıca kriz, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki seçim yarışı ile aynı zamana denk geldi. Şu anki yönetimin güvenlik görevlileri ve "şahinleri", Suriye'de daha sert eylemleri savunan bir dizi üst düzey Dışişleri Bakanlığı yetkilisi olan Pentagon ve Langley'den daha aktif hale geldi. Zamanlama iyi düşünülmüş: Obama birkaç hafta içinde jürinin başkanı olmayacak. Bu, çok az kişinin ofisten ayrılma riskinden korktuğu anlamına gelir. Pentagon'dan şahinler ve istihbarat teşkilatları muhtemelen onu takip edecek. Bu bağlamda, hava alanları da dahil olmak üzere hükümet güçlerinin stratejik altyapısına doğrudan saldırı seçeneği, silah uzun mesafe. Rusya'nın ve muhtemelen Çin'in konumu nedeniyle BM Güvenlik Konseyi'nin desteğini alma ihtiyacına itiraz etmemesi için Obama'yı baypas ederek grev yapma ihtiyacı konusunda önerilerde bulunuluyor. Amerikan istihbarat topluluğunun temsilcileri, ABD ve Rusya başkanlarına bir gerçeği sunmak için gizli bir grevde ısrar ediyor. Obama'nın SAR ordusunun pozisyonlarına bir saldırı düzenleme konusundaki isteksizliği anlaşılabilir: Temel amaç, H. Clinton'un zaferini sağlamaktır. Herhangi bir başarısızlık ve skandal, olumsuzluğun yansıtılacağı Demokrat adaya karşı oynayabilir.
Suriye'deki hükümet güçlerinin pozisyonlarına bir darbe, Rusya ve muhtemelen özel servisleri ve özel kuvvetleri aktif olarak düşmanlıklara karışan İran ile doğrudan çatışmayla doludur. Kontrolsüz askeri tırmanma riski artıyor ve bunun sonuçlarını hayal etmek zor.
Rusya'ya gelince, ABD'nin seçimlerden sonraki politikasının önemli ölçüde değişmesi pek olası değil - Amerikan merkezli kolektif Batı için sosyo-sistemik, jeopolitik ve varoluşsal düşmanlardık ve öyle kalacağız. Buna göre, özü SSCB'nin KGB'sinin eski dış istihbarat şefi Leonid Shebarshin tarafından çok açık bir şekilde ifade edilen yaklaşım değiştirilebilir, ancak kesinlikle hedef değil, bir keresinde "Batı Rusya'dan tek bir şey istiyor - var olmamalı" demişti.
Belki de liderliğimiz Suriye'ye yaklaşımları yeniden gözden geçirmeli. Bölgedeki temel hedeflerini ve bunlara ulaşma stratejisini açıkça formüle etmesi gerekmektedir.