– Dedem her sabah erkenden kalkar, merdiven başındaki balkona oturarak sabah kahvesini yudumlardı. Uyku mahmuru biz torunları da etrafına üşüşür, sessiz sessiz onu izlerdik. Sabah sessizliğini ilk bozanlar biz değil, gürültücü ebabiller olurdu. Evin çatısına hızla konup aynı hızla kendini gökyüzüne yeniden bırakan onlarca ebabil! Çatıya girerken bazen bize o kadar yaklaşırlardı ki korkardık. Dedem […]Continue Reading... No Comments.