“İslamo-solculuk”: Fransa, McCarthycilik dönemine giriyor
Son haftalarda, “İslamo-solculuk” kavramı hararetli bir kültürel tartışmanın merkezinde yer alırken, bir başka siyasi kutuplaşma dalgası Fransa’yı vurdu. CNews ile yapılan bir röportajda, Fox News’in Fransız eşdeğeri, Yüksek Öğretim ve Araştırma Bakanı Frédérique Vidal, “İslamo-solculuğun üniversiteleri rahatsız ediyor” konusunda hemfikir olup olmadığı soruldu. Cevabı anında ve şok ediciydi: “İslamo-solculuk tüm toplumu rahatsız ediyor” dedi.
- Cornelia Meyer: “Türkiye: Merkez bankası yöneticileri neden önemli?”
- Yemenliler sadece ölmekle kalmıyor, ölüme terk ediliyorlar
- Michael Stürmer: Rusya’nın öfkesi, Çin’in gücü, Amerika’nın aşırı talepleri
Şöyle devam etti: “Üniversitelerde bu konularla ilgili tüm araştırma akımlarının araştırılmasını isteyeceğim, böylece uygun akademik araştırmayı aktivizm ve fikirden ayırabiliriz.”
Vidal’ın “İslamo-solculuk” konusundaki açıklaması, Fransa’daki seçilmiş yetkililer tarafından yapılan bir dizi benzer açıklamanın sonuncusudur. Haziran ayında, Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron gazetecilere şunları söyledi: “Akademik dünyanın sorumluluğu kendisine aittir. Bunun iyi bir araştırma hattı olduğunu düşünerek sosyal sorunun etnikleştirilmesini teşvik ettiler. Ancak sonuç ancak ayrılık olabilir. Bu, Cumhuriyeti ikiye bölmek demektir. “
Ekim ayında Milli Eğitim Bakanı Jean-Michel Blanquer, “İslamo-solculuğun” “toplumu kasıp kavurduğu” uyarısında bulundu ve “terörizmin entelektüel suç ortaklığı” dediği şeyi kınadı.
Akademiye ve solcu entelektüellere yönelik bu acımasız saldırılar, Fransız ana akım medyasında ve sözde entelektüel seçkinler arasında tekrarlandı.
Geleneksel olarak seküler bir güç olan sola karşı halkın nefretini, Fransız toplumunun ebedi öcüsü olan “İslamcılık” ile ilişkilendirerek kışkırtmayı hedefliyorlar. Bu tür bir kışkırtma, hükümet için siyasi olarak uygun olsa da, Fransa’yı yavaş ama istikrarlı bir şekilde kendi McCarthycilik dönemine itiyor. Macron ve destekçileri, 1950’lerde Senatör Joseph McCarthy tarafından yönetilen ve Amerikan kurumlarını şüpheli komünist ajanlardan, militanlardan veya sempatizanlardan “arındırmayı” amaçlayan Birleşik Devletler’deki cadı avına benzer bir zemin hazırlıyorlar.
Bu sürecin gerçekleştiği siyasi bağlamı anlamak önemlidir. Tüm bu açıklamalar bir seçim hilesinin parçası olarak görülmelidir. Macron 2022’de yeniden seçilmek üzere aday olacak, ancak hükümeti COVID-19 salgınıyla kötü bir şekilde başa çıktı.
Ülke bugüne kadar 4 milyondan fazla enfeksiyon ve 90.000’den fazla koronavirüs kaynaklı ölüm gördü. Geçen yıl, Fransız ekonomisi yüzde 8,3 küçülürken, yoksulluk oranları neredeyse ikiye katlandı. Eylül ayında yapılan bir ankette, ankete katılanların yüzde 33’ü gelirlerinin sadece geçim sağlamak için yeterli olduğunu söyledi; Yüzde 18 hiç yeterli olmadığını söyledi. Ekim ayında yapılan bir ankette, ankete katılanların yüzde 61’i Macron’un pandemiye yeterli bir yanıt vermekte başarısız olduğunu hissetti.
COVID-19 krizinin gelecek yılki seçimleri büyük ölçüde etkilemesi muhtemeldir, Macron anketlerde şiddetli bir rekabet bekliyor ve desteği canlandırmak için etkili bir strateji arıyor. Şu anda, kamuoyunu hükümetin birçok başarısızlığından uzaklaştırmak için İslam’a saldırmaktan ve “İslamcı komplolar” peşinde koşmaktan daha iyi hiçbir şey işe yaramıyor gibi görünüyor ve Macron, dümdüz etme oranlarını yükseltme fırsatını kaçırmış gibi görünüyor.
Hükümeti, Müslüman toplumu sindirmeyi ve sivil toplum kuruluşlarını bastırmayı amaçlayan acımasız bir kampanya başlattı. Diğer baskıcı önlemlerin yanı sıra, Cumhuriyet’in yasal çerçevesi içinde İslamofobinin Müslüman kurbanlarını savunan Collectif contre l’islamophobie en France’ı (Fransa’da İslamofobiye Karşı Kolektif) feshetti.
Ancak Macron, Müslüman topluma saldırmanın ötesine geçmek istiyor ve şimdi de solu hedef alıyor.
Ve bunu yaparken, en büyük rakiplerinden biri olan aşırı sağcı Ulusal Ralli Başkanı Marine Le Pen’in oyun kitabından bir sayfa alıyor. “İslamo-solculuk” fikri, 2012’deki ilk başkanlık kampanyasında popülerleştirdiği bir şey.
Görünüşe göre Macron’un siyaseti, Ulusal Miting’in dilini tamamen kucaklayacak kadar sağa kaymış durumda. Fransız toplumunda hayali İslamcı-sol komploya karşı halka açık bir haçlı seferi başlatarak, yalnızca Le Pen’in oylarının bir kısmını çalmayı değil, aynı zamanda solu zayıflatmayı da umuyor.
Macron, özellikle solcu La France insoumise (France Unbowed) partisine nişan alıyor. Lider Jean-Luc Mélenchon, İslamofobiyi ve Fransız Müslümanların damgalanmasını kınayan tek politikacı – 2019’da İslamofobiye karşı Yürüyüşe katılan tek parti başkanıydı. Bugün aynı zamanda cumhurbaşkanlığı seçimlerinde şansı olan tek önde gelen solcu. gelecek yıl.
Macron, Le Pen’in ırkçı dilini benimseyerek ve solu, özellikle de Mélenchon’un partisini şeytanlaştırarak, Fransız halkının aşırı sağcı bir hükümetten kaçınmak için oylayacağı ve hala korunmuş hissettiği, uzlaşmacı aday, “daha az kötü” olarak yeniden ortaya çıkmayı umuyor. “İslamcı öcü” den.
Ancak başkan, acımasız ve vicdansız oyunlarla yeniden seçim peşinde koşarken, Fransız toplumuna büyük zararlar veriyor. Akademiyi hedefe koyarak, akademik özgürlüğü doğrudan tehdit ediyor.
Vidal’ın röportajının yayınlanmasından kısa bir süre sonra, ülkenin tüm bilimsel disiplinlerden en iyi beyinlerine ev sahipliği yapan en önde gelen akademik kurum olan Ulusal Bilimsel Araştırma Merkezi (CNRS), onun suçlamalarını reddeden ve “kullanmaya çalışanlar” terimini kınayan bir bildiri yayınladı. İslamo-solculuk ”] akademik özgürlüğü sorgulamaya çağırıyor”. Bu terimin “siyasi sömürü” nün, “bilgeliğin üzücü bir araçsallaştırılmasının simgesi” olduğunu ve “hiçbir bilimsel gerçekliğe karşılık gelmediğini” vurguladı.
Bu arada Vidal, sözlerini ikiye katladı ve akademide “İslamo-solculuk” üzerine bir soruşturma yapılmasında ısrar etti. Sözünü tutarsa, bunun Fransa’daki akademik yaşam üzerinde yıkıcı bir etkisi olabilir.
Eğitim kurumlarını hükümetin politikalarını veya ana akım tutumlarını sorgulayabilecek herhangi bir entelektüel veya siyasi muhalefetten temizlemek, önemli siyasi ve sosyoekonomik konularda kamusal tartışmayı ciddi şekilde engelleyecektir.
“İslamo-solcu” olmakla suçlanan akademisyenlerin peşinden gelmek, kesinlikle akademik özgürlüğü sınırlayacak ve otosansüre yol açacaktır. Fransız devleti tarafından teşvik edilen ve onaylanan Fransa’nın sömürge geçmişi hakkındaki anlatıya meydan okuyan sözde sömürgecilik yanlılarının çalışmalarını bozacak ve böylece Fransız sömürgeciliğinin hastalıklarına dikkat çekecektir.
Aynı zamanda, yönetici seçkinlerin siyasi ve ahlaki iflasları için nihai günah keçisi olarak Fransa’daki Müslüman topluluğun konumunu sağlamlaştıracaktır.
“İslamo-solculuk”, Fransa’daki muhalefete karşı bu savaşın son taktiği. Hem siyasi düşmanları hem de Fransız yönetimini ve toplumunu rahatsız eden İslamofobi ve ırkçılığa karşı çıkan Müslümanları susturmak için yararlı bir araçtır. Fransa’yı, yukarıdan atılan direktifleri eleştirmeye, karşı çıkmaya veya sorgulamaya cesaret eden herkesin lekelenip susturulduğu otokratik bir kurala daha da yaklaştırıyor.