Sanki görünmez bir el alnımın ortasına bir kapı çizdi ve beni içeriye ittirip kapıyı üzerime kilitledi. Yaklaşık üç haftadır zihnimin içinden çıkamıyorum. İçerisi zifiri karanlık ve rutubetli. Önümü göremiyorum. Her adım attığımda ayaklarım ne olduklarını seçemediğim bir takım nesnelere çarpıyor. Senin de burada bir yerde olduğunu biliyorum. Hatta şu an kuytu bir köşeye sinmiş, yüzüne gelişigüzel geçirdiğin o yaramaz gülümsemeyle beni gözetlediğine bahse girerim. Üzerinde olabilecek en kötü senaryolara kafa yoran bir takım soruların yazılı olduğu kağıtları uçak yapıp bana fırlatmak üzere olduğunu da hissediyorum ayrıca. ‘‘Ya virüs mutasyon geçirirse? Ya ailemden biri koronavirüs yüzünden ölürse? Ya ben koronavirüs yüzünden ölürsem ve aile üyelerim benim acıma dayanamayıp teker teker ölürlerse? Ya karantina dönemi yıllarca sürerse? Ya insan ilişkileri bir daha asla eskisi gibi olmazsa? Ya sosyal hayat bir daha asla eskisi gibi olmazsa? Ya kafayı yersem? Ya kafayı çoktan yemişsem ama bunu henüz fark etmiyorsam? Ya bunların hiçbiri gerçek değilse? Ya bu bir rüyaysa? Ya bunun bir rüya olduğuna ‘yanlışlıkla’ ikna olursam ve bu rüyadan uyanmak için kendimi öldürmeye kalkarsam?’’
Seni ve saçma sapan sorularını hiç özlememişim eski dostum. Korkularımı birbirleriyle yarıştırıyorsun, ben de bu yarışı tribünden izliyorum. Ama alkış tutamıyorum, tezahürat dahi edemiyorum. Kendi korkularımın seyircisi oldum. Tepki vermemi, araya girmemi kim engelliyor? Ben dış kapının dış mandalı mıyım? Al işte. Somatik belirtiler de geldi. Kalp atışlarım hızlandı. Terlemeye başladım, ellerim titriyor. Bulunduğum mekan bir tuhaflaştı. Eşyalar şeffaflaştı, duvarlar kırmızıya çalan bir renge büründü. David Lynch’in ürpertici odalarından birinde olabilirim. O kanepe neden 10 kilometre ötede? Kanepede oturan adam kim? Sanırım kendisiyle evliyim. Giacometti’nin heykellerine benziyor adam; orantısız biçimde ince ve alabildiğine uzun. Karantinada olmak çok sevimsiz bir durum. Şu sıralar izin kağıdımı doldurup markete gitmek yaptığım en keyifli aktivite. Yanımdan insanlar geçtikçe içim gıdıklanıyor, hayat kaldığı yerden devam ediyormuş gibi hissediyorum. ‘‘İyi de hayat devam ediyor zaten’’ dediğinizi duyar gibiyim. Fakat binlerce yaşamın bir virüs yüzünden kaşla göz arasında son bulabildiği bir düzlemde insanın kendisini bu şekilde rahatlatmaya çalışması nezaketsiz değil mi? Zira hayatın kırılgan karakteri sürekli hatırlatıyor kendini. İnsanlığa geçmiş olsun, tez zamanda herşeyin yoluna girmesini diliyorum.
Melis Fettahoğlu-Hallier
5 Nisan 2020, Paris.
Written by Melis Fettahoğlu Hallier | Female of age 25-34 from France
Just because one idiot came up with the idea of eating bat or whateverthe***** he ate, right now i am unemployment and away from my family. I am constantly thinking of them and afraid of getting this virus.
One stupid decision created this chaos and the one lesson i ve learnt from this , never say it only concerns me. Nope it is not buddy.
But if this virus doesnt get me, i will find u and i will kill you.
When everyone should be at home- except the doctors and nurses and all other health workers- you are doing an amazing job in trying to learn and do online teaching, to reach your students via any communication media possible, and to read and grade papers/ assignments in between cooking and cleaning.
This is the time when people -who once complained about the length of your summer/ winter breaks- should feel ashamed of themselves.
Thank you