Almanya uzun zamandır dünyada son derece rahat bir yer işgal ediyor. İhracata dayalı bir ekonomisi var, arabalarını ve makinelerini dünyanın en büyük silah ihracatçılarından biri olarak çok sayıda tank ve denizaltı satıyor. Ancak ister İslam Devleti ister Putin olsun, algılanan güvenlik tehditlerine karşı koymak söz konusu olduğunda, müttefiklerin liderliği ele geçirmesine izin verdi. Alman liderler Afganistan’a asker gönderdiler, ancak Alman askerleri 2. Dünya Savaşı’ndan bu yana ilk kez orada kara muharebesine girseler bile, bundan bir “savaş” olarak bahsetmekten büyük ölçüde kaçındılar. Almanya’nın askeri güce duyduğu nefret, göze batan bir gerçekle destekleniyor: Savunması, NATO çerçevesinde dünyanın önde gelen süper gücü ABD tarafından garanti ediliyor. Dış politikayı kimin kimi soyduğu sorularına indirgeme eğiliminde olan Başkan Donald Trump, Almanya’yı askeri harcamalar konusunda “suçlu” olarak nitelendirerek, Alman savunmasının serbest bırakılması olarak gördüğü şeye özellikle takıntılıydı. Ama sadece Trump değildi. Her yeni ABD yönetimi, Almanları ve diğer Avrupalı müttefikleri ordularını güçlendirmeye ve NATO’nun gayri safi yurtiçi hasılanın yüzde 2’si olan savunma harcaması hedefine – Almanya’nın uzun süredir altından kalktığı bir hedefe – ulaşmaya çalıştı ve çoğunlukla başarısız oldu.
Putin’in retoriği ve eylemleri giderek daha kavgacı hale gelse bile, bir mantra “Wandel durch Handel,” veya “ticaret yoluyla değişim”, Almanya’nın Rusya’ya yönelik dış politikasını tanımlamaya devam etti. Rusya ile ekonomik karşılıklı bağımlılığın, Rusya’nın demokratikleşmesini veya en azından saldırgan eylemleri engelleyen kurallara dayalı bir uluslararası düzeni teşvik edeceği düşünülüyordu. İş için de iyiydi. 2015 yılına gelindiğinde, Putin’in emperyal emelleri giderek daha net hale geliyordu. Yine de Alman yetkililer, Rus doğal gazını Ukrayna’daki mevcut boru hatlarını atlayarak doğrudan Baltık Denizi üzerinden Almanya’ya getirecek olan yeni Kuzey Akım 2 boru hattını desteklediler. (Aynı rotayı izleyen Kuzey Akım 1, 2011’de açıldı.) Almanlar, Almanya’nın Rus gazına bağımlılığının Putin’e avantaj sağladığından korkan ABD’li milletvekillerinin uyarılarına rağmen projeyi sürdürdü. Bu milletvekilleri, Putin’in saldırganlığından giderek daha fazla endişe duyan Doğu Avrupa ülkelerinin liderleriyle birlikte, yeni boru hattının Ukrayna’nın güvenliğini tehlikeye atacağından, onu tecrit edeceğinden ve onu Rusya’dan Avrupa’ya gaz taşımak için kazançlı geçiş ücretlerinden mahrum bırakacağından endişe ediyorlardı.
Almanya’nın fosil yakıt alımlarından elde edilen gelir, Kremlin’in askeri genişlemeyi finanse etmesine yardımcı oldu. Aynı zamanda, GSYİH’nın bir kısmı olarak Alman askeri harcamaları, II. Dünya Savaşı sonrası en düşük seviyeye yakın kaldı. Almanya ile Rusya arasında sıkışıp kalmanın büyük coğrafi talihsizliğine göğüs geren ve hem Hitler hem de Stalin altında büyük acılar çeken Polonya ve Ukrayna gibi Doğu Avrupa ülkelerinin liderleri, Almanya’nın Rusya’ya yaklaşmasından çileden çıktılar. Daha 2006 yılında bile, Polonya’nın o zamanki savunma bakanı Radoslaw Sikorski, ilk Kuzey Akım boru hattını inşa etme planlarını 1939 Molotov-Ribbentrop paktına, yani Nazi Almanyası ile Sovyetler Birliği arasında Doğu Avrupa’yı nüfuz alanlarına bölen saldırmazlık anlaşmasına benzetiyordu. . Brüksel’de düzenlenen bir güvenlik konferansında Sikorski, “Polonya’nın koridorlar ve anlaşmalar konusunda bizim başımızın üzerinde özel bir hassasiyeti var” dedi. “Bu 20. yüzyıldı. Bunun tekrarlanmasını istemiyoruz.”
Almanya söz konusu olduğunda, tarih, yumuşak güç uzlaşmasının sert güçle gözdağı vermekten daha etkili olduğunu göstermiştir. Wandel Durch Handel birçok yönden Batı Almanya’nın Soğuk Savaşı’nın bir uzantısıydı Doğu Politikası1960’ların sonunda Sosyal Demokrat hükümet tarafından nükleer savaş korkusuyla uygulamaya konan Rusya ile yakınlaşma politikası. Batı Almanya daha sonra bir Sovyet işgalini caydırmak için güçlü bir orduya sahip olsa da, Batı Alman liderler ekonomik karşılıklı bağımlılığın bir kıyameti önlemek için çok önemli olduğuna inanmaya başladılar. Sovyet doğal gazını Almanya’ya getirmek için artık tanıdık bir modelde boru hatları inşa edildi. Yıllar içinde Amerikan başkanları, Almanya’nın Sovyetlere fazla bağımlı hale geldiği ve orduları için gelir sağladığı yönündeki endişelerini dile getirdiler. Ama Almanya’da, Doğu Politikası özellikle siyasi solda Soğuk Savaş’ın sona ermesinde etkili olarak görüldü.
Rusya, Şubat ayında Ukrayna’yı işgal ettiğinde, Alman politikasının başarısızlıkları Almanlar için bile netleşti: Almanya’nın ordusu, yaklaşık 183.000 kişilik eskimiş bir kuvvetten oluşuyordu. Alman askerleri yalnızca ağır silah ve mühimmattan değil, aynı zamanda koruyucu yelek, kask ve sırt çantası gibi temel ihtiyaçlardan da yoksundu. İşgalin olduğu gün, Bundeswehr’in üç şubesinden biri olan Alman Ordusu’nun komutanı Korgeneral Alfons Mais, hayal kırıklığını yayınlamak için LinkedIn sayfasını kullandı. “Yönetme ayrıcalığına sahip olduğum ordu az çok çıplak” Mais yazdı. “Bu hiç iyi hissettirmiyor!” Nisan ayında, Angela Merkel döneminde dışişleri bakanı olarak görev yapan ve Almanya’nın Rusya politikasının mimarı olan Sosyal Demokrat Başkan Frank-Walter Steinmeier hatalarını kabul etti. “Rusya’nın artık inanmadığı ve ortaklarımızın bizi uyardığı köprülere tutunduk” Berlin’de gazetecilere anlattı. “Rusya’yı da içeren ortak bir Avrupa evi inşa etmekte başarısız olduk.”
Çok az ülke Rusya’nın işgaliyle Almanya kadar temelden sarsıldı. Artan enerji maliyetleri Alman endüstrilerini baltalıyor. Wandel Durch Handel Başkan Xi Jinping’in gücünü pekiştirdiği ve Çin’in silahlı kuvvetlerini toplayıp askeri harekât tehdidinde bulunduğu bir dönemde, yalnızca Almanya’nın geçmişteki Rusya politikasını değil, aynı zamanda otokratik Çin – Almanya’nın en büyük ticaret ortağı – ile mevcut ilişkisini de sorgulayarak gözden düştü. Tayvan’a karşı. Almanya’nın liderleri şimdi çılgınca yeni enerji kaynakları arıyor ve sert gücün gerekliliğini tartışıyorlar.
onun bir parçası olarak zeitenwende Konuşmasında Scholz, NATO’nun savunma harcaması hedefini “bundan böyle” karşılama sözü verdi, ancak hükümeti o zamandan beri bunun ne zaman gerçekleşebileceği konusunda kararlı değil. Bu kısmen, silahlara para harcama sürecini buz gibi yavaşlatan yerleşik bürokrasiden kaynaklanıyor. Alman liderler sözlerini yerine getirirlerse, Almanya dünyadaki en büyük üçüncü veya dördüncü askeri harcama yapan ülke haline gelecek. Savaştan önce, böyle bir artış pek popüler olmazdı. Ancak işgalden hemen sonra Alman devlet televizyonu için yapılan bir ankette, Almanların yüzde 69’u bunu destekledi.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2023/01/24/magazine/germany-military-army.html