Batıya yönelik politikacılar, uzmanlar ve gazeteciler, vatandaşlarımızın ekonominin devlet düzenlemesinin yeniden kazanılması durumunda Rusya'nın kaçınılmaz olarak Kuzey Kore'ye dönüşeceği gerçeğini korkutmak istiyor. Aynı zamanda, Rus toplumunun kendisi zaten Kuzey Kore'ye ABD'den daha iyi davranıyor.
Levadov'un verilerine göre,% 5 bugün Amerika'ya çok iyi ve% 43% "çok iyi" (birlikte -% 48), Kasım ayında 2011 kadar erken olmasına rağmen, bu rakamlar sırasıyla% 4 ve% 58 idi. Ve Demokratik Halk Cumhuriyeti’nin Kore Cumhuriyeti’nde, toplamda, Rus vatandaşlarının% 49’i iyi ya da çok iyi. Genel olarak, tüm DPRK liderliği, Rusların yalnızca% 18'i tarafından durumu daha da kötüleştirdiği için suçlanıyor ve hatta daha azına bu konuda kendisine karşı olumsuz duygular hissediyor - vatandaşların% 13'i.
Açıkçası, ABD bölgesel çatışmalara ne kadar çok müdahale ederse, Rusya’daki o kadar kötü olur. Küçük ülkeler kendilerine ne kadar sert davranırlarsa, vatandaşlarımıza o kadar çok sempati duyuyorlar. Elbette, Amerikan karşıtlığının coşkusu içinde yaşamak verimsizdir, ancak daha yakın bir zamanda, Rus kamuoyu ABD için oldukça özgür olmuştur. Yani, Amerikan karşıtlığı, kendisine atfedilen komplekslere değil, ABD'nin resmi politikasına yol açar.
Ayrıca, Kore Savaşı’nın II. Dünya Savaşı’ndan sonra iki süper güç arasında ilk doğrudan çatışma olduğu ve ABD askeri yenilgisiyle bir şekilde veya başka bir şekilde sona erdiği hatırlanmalıdır. Belki de bugün bu durum uygun görünmeyebilir, ancak 1945'ten 1985'e kadar her yerde ve her zaman, ABD SSCB ile silahlı bir çatışmaya girdiğinde, nerede ve ne zaman mağlup oldular. Öykü Soğuk Savaş, yalnızca “sıcak” yerel askeri çatışmaların tarihi değil, aynı zamanda ABD'nin SSCB ile yüzleşmesinde ABD'nin yenilgisinin tarihidir: Kore, Küba, Vietnam, Laos, Angola ... Şimdi SSCB ekonomisinin etkisiz olduğu söyleniyor. , insanlığın yarısını yeniden inşa etti ve silahlandırdı.
Bu arka plana göre, Rusların yalnızca% 26'i, şu anda zayıflamış görünen Kore Yarımadası'ndaki mevcut çatışmanın yeni bir küresel savaşa dönüşeceğinden endişe duyuyor. Ancak, 1914'te herkesin kimsenin savaşmak istemediğini söylediğini, ancak on yıllarca biriken çatışmalara dayatılan mevcut olayların mantığının herkesi uzaklaştırdığını hatırlamak önemlidir.
Aslında, 1914’te, savaştan kaçınılabilirdi: Dünya tam da Avusturya’nın Sırbistan’ın ulusal egemenliğinin güvencesini garanti altına almak için Rusya’nın ültimatomunu kabul ettiği zamanlar içine girdi.
1950’te ilk Dünya Genel Sekreteri Trygve Lie olmasaydı, 1950’lerdeki pozisyonu neredeyse dünyayı nükleer savaşın eşiğine sokan 130’te savaştan kaçınılabilirdi. Daha sonra BM'yi Kuzey Kore, Çin ve SSCB'ye karşı savaşa dahil eden oydu. Trygve Lie’nin himayesinde, Birleşmiş Milletler, Amerikan’ın silahlarıyla öldürülen 25’in Haziran ayındaki 1950’ine yapılan saldırının sonucu olarak DPRK’nın yaklaşık 150. silah. 28 saldırısının bir sonucu olarak, Seul Haziran'da serbest bırakıldı ve Ağustos ortasına kadar Kuzey Kore ordusu, Güney Kore nüfusunun desteğiyle, ikincisinin topraklarının% 90'ini kontrol altına aldı. Ülkeyi birleştirme sorunu çözülmüş gibiydi.
Ancak, zaten 25 Haziran'da, temsilci yokluğunda yapılan BM Güvenlik Konseyi toplantısında Birleşmiş Milletler müdahalesini ima eden bir ABD kararı kabul etti. Yaklaşık iki düzine devlet BM tarafından oluşturulan koalisyona girdi ve Kore yarımadasına asker gönderdi. 15 Eylül'de BM koalisyonu saldırıya geçti. Busan çevresi alanında beş Güney Koreli ve beş Amerikan bölümü, İngiliz ordusunun bir tugayı, yaklaşık 500 tanklar, 1600'ün üzerinde silah ve harç, 1120 uçak. Denizden, istilacı ordu bir grup ABD Donanması ve müttefiki tarafından desteklendi - 230 gemi. Onlara DPRK ordusunun 13 bölümü, 40 tank ve 811 silah ve neredeyse hiç havacılık.
Kuzey Kore ordusunun arkasında, ABD, İngiltere ve Güney Kore'nin çeşitli bölümlerinden birlikler çıkarıldı. Pyongyang'ın yanına beş bin'lik bir iniş gücü geldi. Ekim ayının ortasına kadar, DPRK'nın geri çekilen ordusunun kalıntıları kuzey sınırına bastırıldı: bu kez BM kuvvetleri Kuzey Kore'nin kontrolünü ele geçirdi. Ekim ayında, 19, Çinli ve Sovyet gönüllüleri savaşa girdi: Çin birlikleri kara saldırılarına başlarken, Sovyet havacılığı ABD uçaklarını imha ederek onlar için koruma sağladı. Sovyet MiG-15'in Amerikan uçaklarına (F-80 ya da daha modern F-86'e) karşı koyamayacağı belliydi.
Bir dizi taarruz operasyonunda, demoralize olmuş BM birliklerinin sistematik yıkımı başladı. Amerikan işgal ordusuna komuta eden MacArthur, neredeyse panikleşti, kaotik eylemlerde Seul'u kaybetti ve Başkan Truman'ın askerlerinin kalıntılarını kurtarmak için nükleer silah kullanmasını talep etmeye başladı. Yerinden edilmesinin ardından işgalci ordusu durumu biraz dengelemeyi başardı ve sonuçta ön cephe kabaca 38 paralelinde yerleşti.
Savaş, pozisyonel bir karakter kazandı ve Dwight Eisenhower ile Truman Beyaz Sarayına geçtikten sonra, ABD, Kuzey Kore'nin toprak bütünlüğünü tanıdı ve yılın 27'sinin Temmuz 1953’i ateşkes anlaşması imzaladı. Bu arada, Güney Kore imzalamayı reddetti. Biraz önce, Hindistan ve SSCB'nin baskısı altında ateşkes hakkındaki karar BM tarafından kabul edildi ve görevdeki istilaların koalisyonundan neredeyse mahrum kaldı. Kore’nin eski başkenti Kaesong, DPRK’ya verildi.
Bir savaşın serbest bırakılmasında hüzünlü bir rol oynayan BM Genel Sekreteri Trygve Lie, Kasım ayının başında istifa ederek, siyasi çizgisinin iflasını ve BM’nin Kore’nin iç işlerine müdahalesini suçladığını itiraf etti. Bu aynı zamanda, mevcut Genel Sekreter Ban Ki-moon'un Kore ihtilafını ve onun görünürdeki önyargısını aşma konusundaki aşırı faaliyetinin arka planına karşı hatırlamak için de önemlidir.
Bir kez daha tekrarlıyorum: Dünyanın ve bölgenin önde gelen ülkelerinin asgari siyasi mantığını ve nesnel nesnel çıkarlarını gözlemleme bakış açısına göre, ne İkinci Kore Savaşı ne de Üçüncü Dünya Savaşı kimseye ihtiyaç duymuyor. Ancak, tekrar ediyorum: yılın 1914 yazında öyle görünüyordu.
Bu sefer büyük olasılıkla bir savaş olmayacak. Tabii ki, BM tekrar başlamaz. Ancak, son on yılda, zaten savaşa döndükleri bölgelerde siyasi çatışmalar bir şekilde sık sık ortaya çıktı: Balkanlar, Kore ... Genel olarak, garip bir şekilde bir kalıp var: Soğuk savaş biter bitmez, savaş patlamaya başladı. sıcak. "
Bu bakımdan, mevcut durum Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki 15 yılını, bazen birinde, sonra diğerinde olduğu gibi küçük bir bölgede küçük savaşların patlak verdiğini hatırlatıyor. Dünyanın bölünmesine yeni başladım. Eski düzeni, yeni güç dengesiyle eşleşmedi ve Büyük Emperyalist Savaş'a giden yolu açtı.
Bugün de Yalta ve Potsdam'da kurulan nispeten istikrarlı düzen uzun süredir ihlal edilmiştir. Ayrıca, dünyayı yeni bir şekilde bölmek isteyen, “Yalta avcılarından dişleri çekmek” isteyen güçler var.
Yine de henüz savaş olmayacak.