Yayın tarihi: 09.10.2009
Joseph Nicephore Niepce
Fotoğrafın doğuşu tek bir kişinin azmi sayesinde oldu. Joseph Nicéphore Niépce (1765-1833), Fransız taşra kasabası Châlons-sur-Saône’de bir kraliyet danışmanının varlıklı aristokrat bir ailesinde ve tanınmış bir avukatın kızı olarak dünyaya geldi. Nicephorus, din adamlarında bir kariyere hazırlanmak için Hatip Keşişleri Koleji’nde okudu, ancak bunu geri çevirdi. Niepce’nin gençliği Fransız Devrimi günlerine düştü. Kardeşi Claude ile birlikte devrimci orduya katıldı. Ancak, tifo hastalığına bağlı sağlık sorunları nedeniyle Niépce emekli olmak zorunda kaldı.
Deneyler için arka plan
1801’de Nice’de birkaç yıl yaşadıktan sonra, Niepce Châlons-sur-Saone’ye döndü ve Fransız ordusundan ayrılan kardeşiyle birlikte hayatının geri kalanını bilimsel araştırmalara adadı. Çalışmalarının sonucu, ilk dört zamanlı içten yanmalı motorun yaratılmasıydı. 1815’te buluşları için bir patent aldılar.
Bu arada, Nicephore Niepce, 1796’da Alois Senefelder tarafından icat edilen litografi veya düz baskı sürecini geliştirmek için de çalışıyordu. Senefelder bir baskı şekli olarak ağır Bavyera kireçtaşı kullandı – Niepce bunu bir kalay levha ile değiştirdi. Çizim yeteneği olmayan Nicephore, onun yerine ışık çekimi yapmak için gümüş tuzları denemeye başladı.
gravür kopyası
zor iş
Birkaç yıl boyunca tamamen farklı maddelerle deneyler yapan Niepce, ışığın etkisi altında çözünürlüğünü kaybetme özelliğine sahip toz asfalt ile deneyler yapmaya başladı. Mucit, toz asfaltı lavanta yağı içinde çözdü ve onunla cam, litografik taş, gümüş, bakır ve çinko levhaları ovuşturdu. İlk başta, Niépce bir camera obscura olmadan asfaltla deneyler yaptı. Bir cam plakayı ince bir çözelti tabakasıyla kapladı, kuruttu, bu plakaya bir gravür koydu (basıldığı kağıt daha fazla şeffaflık için yağlandı) ve kopyalayarak 2-3 saat doğrudan güneş ışığına maruz bıraktı. Daha sonra Niepce, levhayı ışığa maruz kalmayan yerlerde asfaltı çözen lavanta yağı ve gazyağı banyosuna gönderdi. Sonra tabağı suyla yıkadı ve kuruduktan sonra üzerinde gravürün hafif bulutlu bir görüntüsü kaldı. Henüz dünyanın ilk fotoğrafları değildi. Ve yöntemine Niépce heliografisi deniyordu.
Atölye penceresinden görünüm. Bu güne kadar hayatta kalan ilk fotoğrafik görüntü
İlk başarı
1826’da, bir camera obscura’nın yardımıyla Niépce, günümüze ulaşan ilk fotoğrafik görüntüyü elde edebildi. Stüdyosunun penceresinden görünen manzara buydu. Ayrıca, parlak güneş ışığına maruz kalma sekiz saat sürmüştür. Resimde, arazi neredeyse ayırt edilemezdi. Ancak mucidin kendi tabiriyle camera obscura’da çekilen bu “görünenin yansıması” ilk fotoğraf olarak tarihe geçti. Niépce, resmine “heliografi” adını verdi – Yunancadan “ışık çizimi” olarak çevrildi. Daha sonra, fotoğraf tarihinde bir camera obscura’da sabit bir görüntü elde etmek için kullanılan ilk yöntem heliografi olarak adlandırılmaya başlandı. Nicephore Niepce haklı olarak fotoğrafın mucidi ve ilk fotoğrafları çeken, yani ilk fotoğrafçı olarak kabul edilebilir.
1827’de Niepce, raporunu Royal Society of London’a sunmaya çalıştı. Bununla birlikte, mucit, güneş ışığını kullanarak sabit bir görüntü elde etme mekanizmasını açıklamayı reddetti, bunu gizli tutmaya çalıştı, ancak aynı zamanda raporunda metal ve cam üzerinde birkaç resim gösterdi. Niepce’nin buluşunun sırrını açıklamayı reddetmesi nedeniyle Kraliyet Cemiyeti onun teklifini reddetti.
Niépce’nin heliografisi korkunç, kusurlu bir yöntemdi. Ancak bugün ev fotoğraf yazıcıları, portre netliği, stüdyo fotoğrafçılığı ekipmanı ve çok daha fazlasını tartışmamıza izin veren bu buluş.