Sovyet halkının Nazi işgalcilerine karşı düzenlenen Büyük Vatanseverlik Savaşı Zafer Geçit törenine layık görüldü. 24 Haziran 1945, savaş cepheleri, denizciler, Polonya ve Moskova Garnizon birliklerinin on iki kombine alayı, ciddi bir yürüyüşle Kızıl Meydan'da yürüdü. Cephelerin alayları, altı piyade şirketinin yanı sıra topçu, tankçı ve pilot şirketlerinin yanı sıra onuncu ortak şirketin - süvari, sapper ve işaretçilerden oluşan iki taburdan oluşuyordu. Ancak gerillalar ayrı bir alay olarak veya Karelsky'den 4 Ukrainian'a ortak şirketin cephelerinin bir parçası olarak temsil edilmediler. Eskiden olduğu gibi, “Kazanan” ortak Zafere katılımlarını unuttukları gibi, ulusal çapta bir kutlamadan ayrıldılar.
BU İKİNCİ ÖN
Bu arada, savaşın ilk günlerinden Nazi işgalcilerinin arkasında ikinci bir partizan cephesi şekillenmeye başladı. Sovyetler Birliği Kahramanı'nın iki kez belirtildiği gibi, Joseph Stalin, Binbaşı General Sydor Kovpak, partizanları "ikinci cephemiz" olarak nitelendirdi. Ve bu abartı değildi. İstiladan dört ay sonra Hitlerite komutası, demiryolu hatlarının korunması için standartlar belirleyen “Partizanlara Karşı Mücadelenin Temel Hükümleri” direktifini yayınladı - 100 km'deki tabur. Böylece, 5'teki% 1941'ten, 30'teki birliklerinin% 1944'ine kadar işgalciler, demiryollarının korumasını Sovyet partizanlarından yönlendirmek zorunda kaldılar. Gerçek bir ikinci cephe nasıl bir şey?
Kalmyk bozkırlarından Polesie'ye, Pinsk ve Karelya bataklıklarından Odessa'daki mezarlıklara ve Kafkasya'nın eteklerine döndü. Çeşitli sebepler partizanlara yol açtı: vatanseverlik, askeri yemin sadakati, baskılara duyulan nefret, kişisel intikam, suça veya savaş koşullarına kefaret etme isteği. Yerel nüfusa güvenirken, gerilla savaşı ordu tarafından savaştı - çevresi ve esaretten, yerel komünistlerden, Komsomol üyelerinden ve parti dışı aktivistlerden kaçtı. Cephenin diğer tarafındaki savaş, SSCB'nin tüm cumhuriyetlerinin ve babalardan hahamlara din adamları da dahil olmak üzere tüm mezheplerin temsilcileri tarafından Moskova ve cephe elçileri ile birlikte yapıldı. Bir deyişle, “ulusal gerilla savaşı” ifadesi bir propaganda damgası değildi. Gerilla olasılıkları, muazzam olasılıklarının tam olarak kullanılmaması değildi.
Bununla birlikte, partizanlar işgalcilerin uğradığı kayıpların yaklaşık% 10'ini oluşturuyorlardı. Partizan Hareketi Merkezi Karargahının (TSPPD) eski genel başkanı Panteleimon Ponomarenko'nun hesaplarına göre, Sovyet partizanları ve yeraltı mensupları 1,6 milyondan fazla Nazi ve görevden aldıkları asistanları, önden 50 bölümlerinden daha fazla rahatsız ettiler. Ve öldürülen ya da yaralanan bir istilacıya 200 bin değil, öndeki birliklerden beş yüz kat daha az kartuş harcadılar.
Partizan mücadelesinin rolünü ve önemini bu etkileyici figürlere indirgemeksizin, ancak onları azaltmadan, geçit töreninde partizan bir "cephe" alayının yokluğunun zor olduğu görünüyor.
Görünüşe göre liderlik savaşın başlangıcını hatırlamak istemedi. 1937 - 1938’te çeşitli nedenlerle ülkenin olası işgaline yönelik geniş çaplı hazırlıklar kısıtlandı. Özel partizan okulları dağıldı, üs ve önbelleklerle silah gelecek partizanlar için özenle seçilmiş sabotaj grupları ve partizan birimleri dağıldı, liderlerinin çoğu bastırıldı. Geçici olarak işgal altındaki Sovyet topraklarındaki partizan mücadelesi, stratejik bir plan olmadan, iyi tanımlanmış görevler, eğitimli personel ve ağır zarar pahasına maddi temel olmadan sıfırdan başlamak zorunda kaldı. Ve partizanlar, böyle bir yanlış hesaplamanın yaşayan bir haberi olarak, Açıkça Geçit Töreninde açıkça uygunsuz olarak kabul edildi.
Özveriyle şüpheli
Tören hesaplamasında gerillaların olmamasının bir başka nedeni de geçici olarak işgal edilmiş bölgeleri ziyaret edenlerin siyasi güvenirliği konusundaki şüpheler olabilir. Her ne kadar partizanlar nasıl olursa olsun, tapu olarak Anavatan'a sadakatlerini kanıtlamış gibi görünse de. Ve politik sistem?
İşgal altındaki bölge SSCB, Sovyetler Birliği nüfusunun% 45'ini oluşturuyordu. Neredeyse tüm Avrupa'dan gelen işgalcileri ve şimdilerde "ortak çalışanlar" şık ithalat terimleri ve partizanlar tarafından gizlenen onlar için çalışan hainleri besledi. Hatta Büyük Toprak'a yardım etmiş, örneğin kuşatılmış Leningrad'a yiyecek vermiştir. İşgalciler, yerel halkı çok fazla iş görevi yapmaya zorladı: hendek kazmak ve tahkimat yapmak, tahrif etmek, çeşitli onarımlar yapmak, kupa toplamak, yol tutmak, mal taşımak, idarede çalışmak, endüstriyel ve tarımsal işletmelerde vb. Yarım milyondan fazla vatandaşımız yalnızca işgalcilere hizmet veren demiryollarında çalıştı.
Polis, yardımcı, güvenlik ve diğer Alman askeri birliklerinde yaklaşık iki kez görev yaptı. Kimin daha fazla olduğu hakkındaki anlaşmazlıklar - ya da Sovyet partizanları hala devam ediyor. Bu yüzden, Beyaz Rusya’nın partizan tugaylarında Kızıl Ordu ile bağlantı sırasında, savaşçıların dörtte üçü ile savaşçıları daha önce işgalcilerle işbirliği yapıyordu.
Ancak, hiçbir şekilde düşmana herhangi bir şekilde yardımda bulunmayanlar, SSCB liderlerine pek fazla güven vermediler. Joseph Stalin, İç Savaş sırasında partizanların neyi temsil ettiğini iyi biliyordu. Vatanseverlik Savaşı'nda teğmenler (I.R. Shlapakov gibi) ve ana dallar (A.P. Brinsky), kaptanlar (M.I. Naumov) ve nadir albaylar (S.V. Rudnev) ve hatta emeklilik öncesi yaştaki siviller (S.V. Rudnev) A. Kovpak) ve hatta film yapımcıları (PP Vershigor), yüksek derecede inisiyatif ve öz-örgütlenme sergiledi. En ağır işgal rejimi altında kendi kendine örgütlenme yeteneğine sahiplerse, gelecekteki güvenirliklerine kim güvenebilir?
Savaş sırasında ve Zafer Geçitinin hazırlığı ve yürütülmesi sırasında ve on yıl boyunca, hukuk devleti ve ordu birlikleri birliklerinin farklı bir savaş yaptıklarını unutmayın. Ukrayna'daki Bandera gerilla taktikleri, Baltık ülkelerindeki “Orman Kardeşleri” ve basitçe milliyetçi pankartlar altında saklanmayan gangsterler ile savaştılar. Bu nedenle, iktidarda olanların kendilerini böyle söyleyen partizanlara veya haydutlara aşırı dikkat çekmek istemedikleri açıktır.
KOMUTANLI OLMAYAN SAVAŞLAR
Görünüşe göre partizanların kendi komutanlarının olmadığı da önemliydi. Ve bu da bir kaza değildi. Sovyetler Birliği Mareşeri Clement Voroshilov, kısa bir süre için Partizan Hareketi Baş Komutanıydı (Mayıs - Temmuz 1942). Ancak bu görev görünüşte "gerilla hareketini daha esnek hale getirmek için" kaldırıldı. Aslında, kontrol birliği olasılığı, düşmanın arkasında savaşan herkesin eylemlerinde tutarlılık ortadan kalktı. Gerilla mücadelesinin liderliğine yeniden yapılanma, çoğaltma, tutarsızlık, örgütlenme ve hatta liderlik eksikliği eşlik ediyordu.
Devlet düzeyinde, askeri profesyonellerin yalnızca “gerçek partizanların yardımcıları” olan spontan popüler partizan hareketi hakkında çok yönlü bir görüş geliştirildi (PK Ponomarenko). Söylesene, partizan mücadelesi herhangi bir parti sekreterini örgütleyebilir ve yönlendirebilir. Genel rütbeye layık görülen yirmi partizan komutanının onbeşinin yeraltı bölge komitelerinin ve bölgesel parti komitelerinin sekreterleri olması tesadüf değildir.
Parti liderliğinin klasik bir örneği TSPPD'dir. Aralık'ta düzenlemek 1941, I.V. Stalin, Belarus Komünist Partisi Merkez Komitesi Sekreteri PK'ye talimat verdi. Ponomarenko. Ocak ayında, yılın 1942'ini bu siparişin iptali izledi. Aynı yılın Mayıs ayının 30'i, Devlet Savunma Komitesi, aynı PK'nın öncülüğünde Merkezi Sınır Koruma Kurulunun oluşturulmasına karar verir. Ponomarenko. Dokuz ay sonra, CSPP elimine edilir ve bir buçuk ay sonra restore edilir. 13 Ocak CSPD'nin 1944'i savaşın sona ermesinden çok uzaktayken nihayet kaldırıldı ve Sovyet partizanlar Avrupa ülkelerinin kurtuluşuna katıldılar.
Açıkça görülüyor ki, CSPM'nin kupa pahasına partizanların arzı üzerine kurulması ve maddi desteği olmayan çok sayıda görevin formülasyonu yönetsel şaheserler için geçerli değildir. Daha açık bir şekilde gruplarını ve Halk Savunma Komiserliği İstihbaratının ve NKVD-NKGB'nin ayrılmalarını yönetti. Sabotaj ve istihbarat çalışmalarına odaklandılar.
59'in 2'in ordusunun tüfek bölümünün ayrı keşif taburunun komutanı olan babam, 10 in ordusunun XIUMX tüfek bölümünün silahlı saldırı hattının arkasında, 1941 yazından 1944'in baharına ve Doğu Belarus'taki doğudaki Vitebsk'ten Batı Ukrayna'daki Volin'e kadar savaştı. Ve her yerde işgalcilere karşı silahlı mücadele yoluna çıkan yerel sakinler veya bireysel savaşçı grupları aradı ve buldu. “Kitlesel kahramanlık, Sovyet halkının davranışının normuna dönüştü” dedi. 18 savaşçılarıyla partilemeye başladı ve 2800 süngüleri geniş acenta ağını saymaz, halefi tarafından kabul edildi. Aynı zamanda, onlarca değil, babanın yerel partizan komutanları VZ'ye devrettiği yüzlerce insan Korzhu, V.A. Begme, A.F. Fedorov.
BİLİMSELLER VE ÇEŞİTLER
Kişisel silah avcılarının GI adında gerilla dekolmanı sunumu. Kotovsky. 1943 Yılın Fotoğrafı
Savaşın ilk yılındaki deneyimi, özel olarak eğitilmiş keşif ve sabotaj grupları bazında oluşturulan oluşumların en yüksek verimini göstermiştir. Bu gruplar, tutsaklıktan, askerlerden, yerel komünistlerden, Komsomol üyelerinden ve aktivistlerden kaçma pahasına hızla büyüdü ve büyük ayrılmalar ve oluşumlar haline geldi. Birkaç askeri profesyonelin kaynaşması ve yerel koşulların farkında olan yerel halk kitlelerinin en iyi şekilde savaşa hazır olduğu ortaya çıktı.
Demiryolu sabotajı düşmanın arkasındaki en etkili savaş aracı haline geldi. NKVD'nin ünlü OMSBON'u düşmanın askeri kademelerinin 1200'inden fazlasını raydan çıkardı. 1943'in başlangıcında OMSBON, NKVD-NKGB SSCB'nin altındaki Özel Amaçlı Bir Kadro'da (OSNAZ) yeniden düzenlendi. Bu askeri birlik sadece düşmanın arkasındaki keşif ve sabotaj çalışmaları için tasarlanmıştı.
OMSBON-OSNAZ'ın savaş sırasındaki sabotaj faaliyetinin sonucu (komuta göre) 1232 lokomotiflerinin ve 13 181 otomobillerin, tankların, platformların imhasıydı. Özel oluşumlar Genelkurmay Başkanlığı İstihbarat Teşkilatı Sabotaj Grupları I.N. Banova, A.P. Brinsky, G.M. Linkov, 2000 Nazi treninden daha fazla raydan çıktı. Sadece onlar düşmana Demiryolu Savaşı Merkez Demiryolunun yaygın şekilde propagandası operasyonundan daha fazla hasar verdiler. Ancak, profesyonel sabotajçı Ilya Grigorievich Starinov'un partizanların çabalarını demiryolunun patlaması üzerine değil, trenlerin Merkezi genişbant internet hizmeti tarafından imha edilmesine odaklanması çağrısında bulunulmadı.
Yedi dabenin gözü olmayan bir çocuğu olduğu bilinmektedir. CSPD liderliğindeki gerillalar, GRU GSh KA ve NKVD-NKGB’in Chekistleri istihbarat subayları cephenin diğer tarafında savaştılar. Ve düşmanın arkasında, SMERSH Sivil Savunma Ana Müdürlüğü, NK Donanması ve diğerlerinden gruplar vardı, cephe savaşı işinin liderliğini birleştiren tek bir emir yoktu. Zafer Geçit Törenine hazırlanırken baş komutan olmadan partizan ordusu hakkında hatırlamadım.
Savaş ödüller için değil ama hepsi aynı ...
Doğal olarak, partizan mücadelesi gibi böylesine karmaşık bir sosyal fenomen hatasız değildi. Pek çok partizan memoist dürüstçe bunun hakkında yazdı. Onlarla nasıl başa çıkılacağı gibi. Örneğin, partizanlar, Bakanlar Emri'ni, A.P. Formasyondaki ayrılma komutanlarına, az sayıda kadınla serbest ilişkilerin kabul edilemezliği konusunda saflarında uyardıkları Brinsky. Ancak, günlük yaşamdaki en büyük yanlış hesaplamalar ve partizanların savaş çalışmaları bile, onların Zafer Geçit Törenine katılmalarını engellemek için bir temel teşkil edemedi.
Başka bir karakteristik nüans. 1942’te, “Keskin Nişancı”, “Mükemmel Madenci”, “Mükemmel İzci”, “Mükemmel Nişancı”, “Mükemmel Tankçı”, “Mükemmel Denizaltı”, “Mükemmel Torpedist” rozetleri ve “Mükemmel fırıncı”, “Mükemmel” aşçı ”,“ Mükemmel şoför ”vb. Partizanlar için hiçbir ayrım bulunamadı. Şimdiye kadar. Başlıktaki enine kırmızı şeridin tüm Sovyet partizanlarının gayri resmi olarak nitelendirilebileceği mi? “Hiç olmadığı kadar iyi geç” - Partizan Günü ve yeraltı işçisinin zaferinin ardından 65 yıllarında yapılan ifadeyi mükemmel bir şekilde yansıtıyor gibi görünüyor. Ama, gerçekten, geç. Ve soru şu ki, Partizan ve Yeraltı İşçi Bayramı kutlandığında, “Ne?” Gibi herhangi bir oyun programına güvenle girebilirsiniz. Nerede? Ne zaman? ”, Yani göze çarpmayan bir şekilde ülke genelinde gerçekleşir.
2 Şubat 1943 uzun zamandır, sadece iki adım olan "Yurtseverlik Savaşı Partizanı" madalyası kuruldu. Toplamda, birincisi 56 binden fazla kişiye ikinci derece madalya verildi, ikincisi 71 bin civarında, yani partizan madalyası ile ödüllendirilenlerin sayısı açıkça arkada savaşan Alman faşist birliklerinin gerisinde kalıyor. Bu, “Almanya Zaferi İçin” ve “Japonya Zaferi İçin” madalyaları gibi şehirlerin savunma, yakalama veya serbest bırakma madalyalarının, madalya başlığında açıklanan etkinliğin doğrudan katılımcılarına verilmesi durumunda, partizan madalyası ile farklıydı. Sadece katılmak için değil, aynı zamanda ayırt etmek de gerekliydi. Bu nedenle “şehirler için” madalyaların önüne geçildi.
Zaferden sonra “seçkin devlet sınırlarının korunması için” ve “Mükemmel kamu düzeni hizmeti için” (1950) ve daha sonra - “Ateşe cesaret vermek için” (1957), “Boğulma insanlarının kurtuluşu için” (1957) üzerine yeni gerilla madalyaları verildi. ve üç dereceli "Askerlik hizmetinde ayrım için" (1974) - "Askerlik ve politik eğitimde mükemmel performans için." Bir kez daha, geçmiş ateşler ve cephesi olmayan savaş suları ve gönüllü partizanların yanları yerlerine gösterildi ...
Ve Sovyet partizanlarının nazileri, ayırt edilmeye değer bulundu. Almanya'da partizanlarla mücadeleye katılmak için muhteşem bir göğüs plakası kuruldu. Bir bıçağın üzerinde gamalı haçlı bir kılıçtı, çapraz kemikleri olan bir kafatasını delip çok kafalı bir hidranın havasını aldı. Partizanlara karşı düşmanlıklara yirmi gün katılım, bronz bir rozet, gümüş için 50 gün ve altın için 100 hakkına sahipti. Luftwaffe için sırasıyla 30, 75 ve 150 sortileri için.
Evet, ödül için savaşmazlar. Ancak herkes savaşan kardeşliğine ait olmaktan gurur duyma hakkına sahiptir - uçuş veya sınır, Afgan veya öğrenci, tank, amfibi, vb. Herkesin kendine özgü bir amblemi veya üniforması var. Sovyet partizanlar da bundan mahrum. Bölgesel, cumhuriyetçi partizan işaretleri var. Evet, 2010’te, Bryansk Bölge Duma’sı “Partizanların ve Yeraltı Eyleminin Onurunda” hatıra madalyası aldı.
Elbette, gerillalar değil, Kızıl Ordu ve Deniz Kuvvetleri, Alman faşist birliklerinin mağlup edilmesinde önemli bir rol oynadı. Eh Anavatan Savaşı kahramanlarının adı bilinen, nefret işgalcilere karşı mücadelede iyi sonuçlar elde edilmiştir: Sovyetler Birliği pilotu Ivan Nikitovich Kozhedub ve Alexander Pokryshkin Heroes, dalgıçlar Nicholas Aleksandroviç Lunin ve Alexander Marinesko, keskin nişancı Vasili Zaitsev ve Lyudmila Mikhailovna Pavlichenko. GRU'nun eski başkanı Sovyetler Birliği Kahramanı ordu ordusu Peter Ivashetin de dahil olmak üzere 5000'in yakınında sabotaj yapan Anton Petrovich Brinsky'yi bu sıraya koymak mantıklıdır. Her ne kadar "Altın Yıldız" № 800 babası sabotaj için ödüllendirilmedi.
Büyük Vatanseverlik Savaşı partizan eylemlerinin yüksek verimliliğini doğruladı. Partizanlar sadece yabancı işgalciler için müthiş bir güçtü. Etkileri ve güçleri ülkenin liderlerinden korkuyordu. Halkı popüler bir savaşa çağıran partizanın "ikinci cephesini" yakından izlediler. Ve Zafer Geçit Töreninden önce partizanları tarihi görevi unutmayı tercih etti.
Soğuk Savaş sırasında, Hitler karşıtı koalisyon müttefikleri tarafından Avrupa'da açılan ikinci cephenin rolü büyük ölçüde azaldı. Askerlerimizin Amerikan konserve eti olarak adlandırdıkları ikinci bir cephe olduğu sıkça hatırlanırdı. Perestroyka'nın başlangıcıyla - zıt eğilim: Avrupa'da ikinci cephe faşizmin yenilmesinde neredeyse kesin olarak ilan edildi. Bununla kabul edemeyiz.
Müttefiklerimiz, Avrupa’nın yalnızca 1944’in Haziran ayında, Kızıl Ordu’nun Nazi Almanya’yı kendi başlarına bitirebileceğini fark etmesiyle ikinci bir cephe açtılar. Bu nedenle, iyi bir sebeple, Kızıl Ordu'nun asıl ikinci cephesinin, Alman faşist birliklerinin arkasında faaliyet gösteren Sovyet silahlı kuvvetleri olduğunu söyleyebiliriz. Son 70 yıllarında meydana gelen yaklaşık iki yüz savaşın, çoğu durumda, özel partizan yöntemleriyle savaştığını söylemek uygundur.
Elbette, savaş sonrası nesiller Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın aşırı kalaylı bir resmi ile boyandı. Bu aynı zamanda partizan tablolarına da uygulanır. Bununla birlikte, partizan mücadelesinin tüm eksiklikleri ve bunun bilimsel-tarihsel, gazetecilik, hatıralar, kurgu ve diğer sanat eserlerine yansıması için, partizan destanının tamamı kahramanlıktı. Gerilla savaşı, Hitler’in saldırganlığına doğal bir tepki oldu. Ve bu, acımasız işgal rejimi koşulları altında işgalcileri kendi topraklarından sürmek için silah alan gönüllülere meşru bir gurur veriyor. Partizanlar Zafer Geçit Töreninde temsil edilme fırsatına sahip olmadıkları için, en yüksek standarda vatanseverlik göstermeleri yüzyıllar boyunca kaybolmayacaktı.
9 Mayıs 2015, "Ölümsüz alay" yapılan geçit törenini takip etti. İnsanların kendi faaliyetlerinin canlı olduğunu ikna edici bir şekilde gösterdi.