Ben bir tepenin üzerindeyim ve sana bunları yazıyorum. Düşümde bu gece, bir kavgaya atılıyorduk. İkindi aydınlığıydı ve sen siyah üzerine haki giyinmiştin. Gönlümüzde bir ülke vardı; fikir cellatlarının olmadığı, ulusun bir duvar gibi beraber ve ayakta olduğu bir ülke. "Buradayım." demiştin, "Tutuşturacağız karanlığı."
Uyandım... Hâlbuki ne sahiciydi sesin, kaşlarını kaldırarak söz verişin.
Daha yatamadım. Evden çıkıp, yürüdüm patika boyunca. Bir tepenin üzerine çıkıp oturdum. Yemişi olmayan kara ağaca yasladım sırtımı.
Omzumda ılık bir rüzgâr, toplayıp savuruyor ormanın tohumlarını. Ovada körpe çiçekler kıvıl kıvıl bir hale. Doğuyor işte ölmeyenin baharı...