Bölüm 170: Yalnız Sang Luo
Meng Hao pişmanlıkla doluydu. Bu soruyu asla sormamalıydı. Et peltesinin bu konuda böyle uzun bir konuşma yapacağını hiç düşünmemişti. Derin bir nefes aldı, ama daha konuşmaya başlamadan önce et peltesinin ifadesi parladı.
“Oh, biliyorum. Daha Nüve Formasyonuna ulaşamadığın için dışarı çıkamadı. Hahaha! Dışarı çıkamadı…”
Meng Hao başını eğdi ve çaresizlikle doldu. Et peltesine acı bir gülümsemeyle baktı.
Konuşmaya başlamadan önce dişlerini uzun bir süre gıcırdattı, “Eğer sesini kesmezsen, seni Siyah Elek Tarikatına götürüp veririm!” Sadece kulaklarında aralıksız yankılanan monoton sesin neden olduğu bıkkınlığı dile getirmek istemişti.
“Sorun yok. Her hâlükârda bir efendiye bağlandım, bu yüzden işe yaramayacaktır. beni arıtmak için seni arıtmak gerekecek. Eee?” Et peltesinin yüzünü şaşkın bir ifade kapladı. Bir an düşündükten sonra tekrar konuşmaya başladı. “Bu iyi bir fikir! Eğer birlikte arıtılırsak nasıl bir hissiyat yaşarız acaba? Dur biraz düşüneyim.” Yüzünü beklenti dolu bir ifade kapladı, Meng Hao ise artık umutsuzluğun dibine vurmuştu.
“Senden nasıl kurtulabilirim?” dedi Meng Hao acı bir gülümsemeyle. Sesi bu sefer daha yumuşaktı.
Bunu duyan et peltesinin ifadesi aniden öncekine göre daha ciddi bir hal aldı. Ciddi bir sesle konuşmaya başladı. Meng Hao onu görmezden gelerek bir tütsü çubuğunun yanma süresi kadar havaya baktı.
“Sözün özü, seni asla bırakmayacağım! O kuşu çevirmem lazım. Onu çevirene kadar, asla gitmeyeceğim!”
Meng Hao kendini daima oldukça iyi odaklanan biri olarak düşünürdü. Kafasına bir şey koyduğu zaman, başka şeyler onu rahatsız edemezdi. Ama şimdi, bunun sadece et peltesiyle tanışmadan önce geçerli olduğunu fark etti.
İster Meng Hao olsun ister başka mükemmel uzmanlar olsun bu boş boğaz, lafı sözü bitmeyen şey karşısında çıldırırdı… Meng Hao derin bir nefes aldı. Artık bu şeyin kişiliği hakkında daha fazla şey öğrenmişti. Ona herhangi bir muhabbet konusu verilmemeliydi! Meng Hao kafasını eğdi ve yaklaşık bir saat sonra kulaklarında çınlayan bu konuşma seslerini biraz da olsa görmezden gelebilecek duruma geldi. Et peltesinin aralıksız konuşmasına rağmen, Meng Hao Elek Yeryüzü Hapını çıkarttı ve onu incelemeye başladı.
Yüzü ağırbaşlı bir ifadeyle doluydu, ama sonsuz boşboğazlığı görmezden gelmek oldukça zordu. Bu özellikle et peltesinin Meng Hao’nun kafasından inip karşısına dikildiği zaman için geçerliydi. Sanki görmezden gelinince kendini aşağılanmışmış gibi hissediyordu.
“Bunu yapamazsın. Bu ahlak dışı!!” diye bağırdı, yeni bir nutuk atma dalgası başlamak üzereydi.
Kısa süre sonra gece çöktü ve Meng Hao’nun yüzü yorgunlukla kaplanmıştı. Kulakları uğultuyla doluydu ve gözleri kan çanağına dönmüş bir şekilde et peltesini tamamen görmezden geldi. Et peltesine konuşacak konu vermesen bile hala konuşmaya devam ettiğini fark etmesi Meng Hao’yu tam anlamıyla yıkmıştı.
Şafak sökene kadar. Sonraki geceye kadar. Ay gökyüzünde parlakça asılı duruyordu.
Ve en nihayetinde et peltesinin konuşacakları bitmişti. Meng Hao derin bir iç geçirdi ve bunu yaptığında et peltesi göl kıyısına uçtu ve göldeki balıkla konuşmaya başladı.
(FN: İyi güldüm.)
Meng Hao rahat bir nefes aldı. Bakır Aynayı ve Xiao Klanından aldığı Ruh Taşlarını çıkarttı. Elek Yeryüzü Hapını aynaya yerleştirdi ve bir kopyasını yaptı. Meng Hao bir an düşündükten sonra bir tane yeşim kayış çıkarttı. Onu Ruhsal Duyusuyla damgaladı, ardından pencerenin dışına salladı. Bir süre sonra yanında bir Ruh Maymunuyla birlikte genç Xiao kadını gergince oraya doğru yaklaştı.
Maymun yaklaştığında tiz çığlıklar attı. Genç kadın bir an gölün kıyısında göle doğru bağıran et peltesine baktı.
“Xiao Caifeng büyüğünü selamlıyor.” Bakışlarını et peltesinden Meng Hao’ya ve onun etrafını saran sise çevirdi. Onu saygıyla selamladı ve ardından Ruh Maymununa bağlı olan ipi ona sundu. Meng Hao’nun gözleri açıldı. Hiçbir şey söylemeden maymuna doğru bir tane Elek Yeryüzü Hapı attı. Maymun hemen hapı yuttu.
Maymun bir kaç tiz çığlık attı ve gözleri döndü. Meng Hao parlak gözlerle onu gözlemledi ve Ruhsal Duyusuyla inceleme yaptı. Aniden, gökyüzündeki ay ışığı sanki ipliklere dönüşür gibi oldu ve maymun onları özümsemeye başladı. Maymunun gözleri memnun bir bakışla dolmaya başlamıştı.
Yaklaşık dört saat boyunca Meng Hao maymunu gözlemledi ve bu sırada Xiao Caifeng de sabırla bir köşede bekledi.
En sonunda, Meng Hao başını aşağı yukarı salladı.
“Çok iyi.” dedi sakince. Xiao Caifeng de rahat bir nefes aldı. Ellerini kenetledi ve Meng Hao’yu selamladı ve ardından maymunla birlikte oradan ayrıldı. Maymun öncekine göre çok daha güçlü görünüyordu.
Meng Hao düşünceli bir şekilde başını eğdi. Xiao Klanından aldığı Ruh Taşlarıyla hapı kopyalamaya başladı. Bu hapın tam ismi Ay Eleği Ana Yeryüzü Hapıydı ve sadece geceleri kullanılabilirdi. Besin olarak ay ışığını kullanıyordu ve mükemmel sonuçlar ortaya çıkıyordu.
Bu hapı kopyalama bedeli hatırı sayılır bir miktardı ve Xiao Klanı da büyük bir Klan değildi. Onlardan çok fazla Ruh Taşı çıkmamıştı ve Meng Hao bu Ruh Taşlarının yarısı harcamıştı bile. Sonuç olarak elinde şu an altı tane kopyalanmış hap vardı.
“Bir tane hap harcadım ama temkinli olmak şarttı.” Şafak söktü ve Meng Hao elindeki altı Elek Yeryüzü Hapına baktı. Gözlerini kapatarak düşüncelere daldı, dördüncü Tao Sütununu oluşturmak için kaç tane hap gerekeceğini düşünüyordu. Şu an üç Tao Sütunu çemberini tamamlamıştı, dördüncü Tao Sütununun ortaya çıkmaya başlaması uzun sürmeyecekti.
Zaman yavaşça geçti ve öğle vakti geldi. Et peltesi hala göl kıyısında göl suyuyla konuşuyordu. Meng Hao Ruhsal Duyusuyla göldeki bütün balıkların dibe kaçtığını görebiliyordu. Sadece bir tanesi orada kalmış artık bu eziyete katlanamıyormuş gibi kafasını kıyıya vuruyordu.
Kalbinde korkuyla Meng Hao kalan bütün Ruh Taşlarını toparlayıp kaldırdı. Et peltesinin dikkatini çekerek onun heyecanlı saçmalıklarını üzerine çekmekten çok korkuyordu. Şu an en son isteyeceği şey ona yeni bir muhabbet malzemesi vermekti.
Ruhsal Duyusunu geri çekti ve ardından aniden ifadesi titreşti. Yıldırım sisinin içinden dışarı doğru baktı.
O anda, gökyüzünde iki tane renkli ışık ışını Xiao köyüne doğru yaklaştı ve ardından çığlıklar eşliğinde köye doğru fırladı. Onlardan biri siyah cübbeli bir Gelişimciydi. Bu kişi oldukça kısaydı, hatta cüce olduğu bile söylenebilirdi. Uzun cübbesi yüzünü gizliyordu ve havada onun arkasından süzülüyordu. İlk bakışta onun içinde bir cüce olduğu fark edilmiyordu; sadece havada uçan siyah bir cübbe görülüyordu.
Cücenin arkasında gözlerinden öldürme arzusu yayılan sert yüzlü Xu Luodi geliyordu. Bu cüce, Xu Luodi’nin yardım istediği Bay Sang Luo’dan başkası değildi.
İkili çok hızlıydı ve saniyeler içinde Xiao köyüne indiler. Cücenin zalim ve keskin sesi bir gök gürültüsü gibi tüm köyü kapladı. Xiao Caifeng’in yüzü soluktu ve Xiao Chang’en’in göz bebekleri büzüldü ve gözleri korkuyla doldu.
Daha kimse çıkamadan havayı bir gürleme sesi doldurdu ve Xiao Klanının koruyucu kalkanı sarsılarak paramparça oldu. Gölün biraz dışında yer alan ana kapı hemen toz duman oldu. Tüm alanda şiddetli bir rüzgar esti.
Bu sırada Xiao Klanının köşk evlerinden bazıları sarsıldı ve bazıları ise yerle bir oldu. Xiao Klanında Gelişimci olmayan kişiler bu sesle titredi. Soluk yüzlü Xiao Chang’en hemen yanında bir grup insanla dışarı çıktı. Xiao Chang’en ana kapının yerle bir olduğunu görünce yüzü dehşetle doldu, cübbesi arkasından salınan cüce uzun adımlarla ileri yürüyordu. O sırada Xiao Chang’en geriye doğru sendeledi.
“Demek bu yabani… Acaba Xiao Klanı için kıyamet günü mü geldi…” Cücenin ortaya çıkışıyla Xiao Chang’en’in mücadele ruhu tamamen kaybolmuştu.
Bay Sang Luo bu bölgede oldukça ünlüydü. Kan Şeytanı Tarikatını kızdırmaya cüret edemese de, çevredeki Gelişimci Klanlarından onu kışkırtma cesareti gösterebilecek hiç kimse yoktu.
Onun Gelişim Merkezi son derece yüksekti. Geç Temel Kurulum aşamasında olsa da, Gelişen Çekirdek aşamasına adım atması çok uzun sürmeyecekti. O yabani ve zalimdi, eğer ona karşı yanlış bir kelime kullanılırsa vahşi bir şekilde saldırı yapabilecek biriydi. Bölgede gerçek anlamda korku verici bir itibara sahipti.
Onun böyle iyi bir pozisyonda olmasının tek nedeni bu değildi. Ne de olsa, bu bölgedeki Gelişimci Klanları, Kan Şeytanı Tarikatıyla bağlantılı insanlarla doluydu.
Fakat… Bu Sang Luo bir zamanlar Kan Şeytanı Tarikatının yeni nesil öğrencilerinden biriydi. Lakin, Tarikat kurallarını çiğnemiş ve atılmıştı. Gelişim Merkezine ise dokunulmamıştı ve dışarıda sıkıntı çıkartmasına engel olunmamıştı. Xiao Chang’en onun cüce olmayan bir büyük kardeşinin olduğunu ve sıra dışı bir gizli kabiliyete sahip olduğunu bile duymuştu. Bilinene göre bu kişi Kan Şeytanı Tarikatında bir Seçilmişti.
“Ben, Xiao Chang’en, Bay Sang Luo’ya selamlarımı sunuyorum.” dedi, bu sırada yanında ölüm saçan bir aurayla dolu olan Xu Luodi ile birlikte ona doğru yaklaşan Bay Sang Luo’yu bembeyaz bir yüzle izliyordu. Xu Luodi’nin gözlerindeki memnun ifade, onun kalbinden iç geçirmesine neden oldu. Şu an Meng Hao’dan çok bir umudu yoktu. Meng Hao’nun Ruh Kölesi çok güçlüydü, ama onun kendi Gelişim Merkezi çok zayıftı.
Sang Luo keskin bir homurdanmayla birlikte Xiao Klanına yaklaştı. Cübbesinin içindeki gözleri etrafa bakındı.
“Xiao Chang’en…” dedi Xu Luodi, “Buraya davet ettiğin Şaman Gelişimcisini çağır!” soğukça güldü. “Yüzünü göstermeye korkuyor musun Şaman çocuk? Çabuk dışarı çık!” Sesinin gürlemesiyle birlikte Xiao Chang’en olduğu yerde acı bir ifadeyle durdu ve bir şey söylemeye cesaret edemedi. Onun arkasındaki Klan Üyeleri titrediler. Sadece Xiao Caifeng hareketsiz duruyordu, yüzü soluktu ama gözleri öfkeyle doluydu.
Sang Luo olduğu yerde dururken Xiao Klanı üyelerinin gözlerindeki korkuyu keyifli bir şekilde izledi. Ayrıca Xu Luodi’nin sözleri de onu zevke getirmişti. İster istemez kalbinden bir iç geçirdi. Onun için hayat bir kar kadar ıssızdı. O, zirvede tek başınaydı ve içten içe onu yenebilecek birini bulmayı arzuluyordu.
Orada bulunanlar görmese de, Xu Luodi’nin sözleri yıldırım sisinden geçtiğinde, Meng Hao ayağa kalktı.
Meng Hao ayrıca et peltesini de duydu ve konuşmasını en nihayetinde bir sonuca ulaştırmaya hazırlanıyordu. Tahminine göre, geri dönüp onun kafasını ütülemeye başlaması çok uzun sürmeyecekti.
“Gerçekten beni bu işkenceden kurtaracak birini bulmama lazım.” diye düşündü. “Gerçekten acı çekiyorum!” dişlerini sıktı ve uzun adımlarla dışarı çıktı.
Gölün etrafındaki hava dalgalanırken gürleyen sisler kabarıyordu. Meng Hao yürürken biraz acı dolu bir halde gibi görünüyordu. Onun altındaki zemin şişerek sarmaşıklar dışarı fırladı ve ileri geri salınırken delici çığlıklar yaydılar.
Et peltesinin işkencesi sayesinde Meng Hao’nun gözleri kan çanağına dönmüştü. Önce Xu Luodi’ye, daha sonra cüceye baktı. Hedefinin Gelişim Merkezinin Geç Temel Kurulum aşamasında olduğunu saptadı, savaşın uzun sürmemesini umuyordu.
“Basit bir Erken Temel Kurulum aşaması...” dedi Sang Luo sakince, gözleri ona doğru yaklaşan Meng Hao’nun üzerindeydi. “Xu Luodi, gerçekten de aynı şekilde işe yaramazsın.” Cübbesindeki aralıktan dışarı bakan gözleri gurur ve mesafeyle doluydu. Bir kez daha kalbi güçlü bir kar yalnızlığıyla doldu.
“Bay Sang Luo, kıdemli, cidden beni ayıplayamazsınız...” dedi Xu Luodi hızlıca. “Benim için Ruh kölesinden kurtulursanız o herifi kolayca yerle bir edebilirim.” Meng Hao’ya doğru merhametsizce bir bakış attı.
Xu Luodi’nin bilmediği şey, gerçek zalimliğin Meng Hao’nun üzerine değil, kar gibi yalnız olan Sang Luo’nun üzerine çökeceğiydi. Sang Luo’nun hayatı boyunca unutamayacağı bir şey olacaktı. Geri kalan günleri kabusla dolacak ve ruhuna bir gölge düşecekti ve bu çok kısa sürede geçekleşecekti.
Belki de bunun ardından artık kar gibi yalnız hissetmeyecekti kendini...