Bazı modern kahramanlar, kahramanca, topraklarının düşman yarısını kendilerine emanet eden bir savaş bırakmadan, milislerinin saflarına Beyaz Muhafız omuz kayışlarını bile taktılar ... Sözde olmak. Bütün dünyaca bilinen ülkenin “kırmızı kuşak” ı
Zaman zaman masum bir şekilde öldürülen ve kovulan soylular hakkında ağlamak moda oldu. Ve her zamanki gibi, Kızıllar günümüzün tüm sıkıntıları için suçlanıyorlar ve “elit” e öyle davrandılar.
Bu konuşmaların ardında, asıl şey farkedilmez hale geliyor - mücadelede kazanılan Kırmızılar, ancak “seçkinler” sadece Rusya'yı değil aynı zamanda o zamanın en güçlü güçlerini onlara karşı savaştı.
Ve neden şimdiki “soylu beyler”, o büyük Rus kargaşasındaki soyluların zorunlu olarak beyazların tarafında olduğunu kabul etti? Vladimir İlyiç Ulyanov gibi diğer soylular proleter devrim için Karl Marx ve Friedrich Engels'ten çok daha fazlasını yaptılar.
Gerçeklere dön.
Kızıl Ordu'da, 75 binlerce eski memura hizmet vermiştir (bunlardan 62 binlerce soylu kökenli), Belaya'da ise Rusya İmparatorluğu'nun bininci memur binasının 35'inden 150 binlerce civarındaydı.
7 Kasım 1917, Bolşevikler iktidara geldi. Rusya hala Almanya ve müttefikleri ile savaş halindeydi. İsteseniz de istemeseniz de savaşmalısınız. Bu nedenle, Kasım ayının 19'i çoktan başlamıştı: Bolşevikler, Başsavcı Baş Komutanlık Kurmay Başkanlığına atandı ... kalıtsal bir asil, İmparatorluk Ordusu’nun Başsavcı Korgeneral Mikhail Dmitrievich Bonch-Bruyevich.
Cumhuriyetin silahlı kuvvetlerini ülkenin en zor döneminde, Kasım 1917 - Ağustos 1918 arasında ve eski İmparatorluk Ordusu ile Kızıl Muhafız birliklerinin ayrı birimlerinden Şubat ayına kadar 1918 İşçi Köylü Kızıl Ordusu'nu oluşturacak. Mart-Ağustos ayları arasında Bonch-Bruyevich, Cumhuriyet Yüksek Askeri Konseyi'nin askeri liderinin görevini ve 1919'te - Saha Çalışanlar Başkanı Rev. Mil. Cumhuriyet Konseyi.
1918'in sonunda, Sovyet Cumhuriyeti'nin tüm Silahlı Kuvvetleri Komutanlığı görevine başlandı. Sizden, tüm Sovyet Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri'nin baş komutanı Sergey Sergeyevich Kamenev'i (daha sonra Zinoviev'le birlikte vurulacak olan Kamenev ile karıştırılmaması), sevmenizi ve iyiliğinizi rica ediyoruz. Personel subayı, İmparatorluk Ordusu Albay'ı 1907'teki Genelkurmay Akademisi'nden mezun oldu.
İlk 1918 - Temmuz 1919 arasında görev yapan Kamenev, piyade bölüğü komutanından Doğu Cephesi komutanına yıldırım kariyerine girdi ve son olarak Temmuz 1919'ten İç Savaşın sonuna kadar II. Dünya Savaşı sırasında Stalin'in işgal edeceği görevini üstlendi. Temmuz'dan beri 1919g. Sovyet Cumhuriyeti kara ve deniz kuvvetlerinin tek bir operasyonu, doğrudan katılımı olmadan tamamlanmadı.
Sergey Sergeevich'e büyük yardımları, hemen astları tarafından yapıldı - Ekselansları Pavel Pavlovich Lebedev, Kızıl Ordu Saha Genel Merkezi Şefi, kalıtsal asilzade olan İmparatorluk Ordusu Genel Müdürü. Bonch-Bruyevich’i Saha Çalışması Şefi olarak değiştirdi ve onu 1919’ten 1921’e (neredeyse tüm savaşa) yönlendirdi ve 1921’ten Kızıl Ordu Genelkurmay Başkanlığına atandı. Pavel Pavlovich, Kolchak, Denikin, Yudenich, Wrangel birliklerini yenmek için Kızıl Ordunun en önemli operasyonlarının geliştirilmesine ve yürütülmesine katıldı ve Kızıl Bayrak ve İşçi Bayrağının Nişanı'nı aldı (o zamanlar Cumhuriyetin en yüksek ödülleri).
Rusya Genelkurmay Başkanı Ekselans Alexander Alexandrovich Samoilo’nun iş arkadaşı Lebedev’in meslektaşını görmezden gelemeyiz. Alexander Alexandrovich ayrıca kalıtsal bir asil ve İmparatorluk Ordusu'nun Baş Generalidir. İç Savaş sırasında askeri bölgeye, orduna, cepheye, Lebedev'de milletvekili olarak çalıştı, sonra Vseroglavshtab'a geçti.
Öyle değil mi, Bolşeviklerin personel politikasında çok ilginç bir eğilim var mı? Lenin ve Troçki'nin, Kızıl Ordu'nun en üst düzey komutanlarını seçerek, bunların kalıtımsal soylular ve İmparatorluk Ordusu'nun rütbeli görevlilerinden aldıkları albaydan daha düşük olmayan bir önkoşul olduğunu kabul edebiliriz. Ama elbette öyle değil. Sadece zorlu bir savaş zamanı hızlı bir şekilde profesyonelleri ve yetenekli insanları öne çıkardı, aynı zamanda her türlü "devrimci balabolok" u da hızla bastırdı.
Bu nedenle, Bolşeviklerin personel politikası oldukça doğal, şimdi savaşmak ve kazanmak zorunda kaldılar, öğrenecek zaman yoktu. Ancak, asillerin ve memurların kendilerine ve hatta bu sayılara gelmeleri ve Sovyet hükümetine çoğunlukla inanç ve hakikatle hizmet etmeleri şaşırtıcıdır.
Çoğunlukla, Bolşeviklerin soyluları zorla Kızıl Orduya zorla sokarak subay ailelerini baskı altına almakla tehdit ettikleri iddiaları var. On yıllardır bu efsane sözde-tarihsel edebiyatta, sözde-monograflarda ve çeşitli “araştırma” türlerinde ısrarla abartılmıştır. Bu sadece bir efsanedir. Korku için değil vicdan için görev yaptılar.
Ve potansiyel bir hainin emrine kim güvenebilir? Sadece birkaç memur hile hakkında bilinir. Fakat önemsiz güçlere komuta ettiler ve üzgünler, ama yine de bir istisna. Çoğunluk dürüstçe görevlerini yerine getirdi ve bencilce hem Entente hem de sınıftaki “kardeşleri” ile savaştı. Anavatanlarının gerçek vatanseverleri için olması gerektiği gibi davrandılar.
İşçi Köylü Kırmızı Filosu genellikle aristokrat bir kurumdur. İç Savaş sırasında komutanlarının bir listesi: Vasily Mikhailovich Altfater (kalıtsal asilzade, İmparatorluğun Arka Amirali) filo), Evgeny Andreyevich Berens (kalıtsal asilzade, İmparatorluk Filosunun arka amirali), Alexander Vasilyevich Nemitz (kişisel veriler tamamen aynıdır).
Evet, orada komutanlar, Rus Donanması'nın Deniz Genel Merkezi, neredeyse tam güçle, Sovyet iktidarının tarafına geçti ve böylece tüm İç Savaş filosuna öncülük etmek için kaldı. Anlaşılan, Tsushima'dan sonra Rus denizciler, monarşi fikrini, söyledikleri gibi belirsiz olarak algıladılar.
Altfater’in Kızıl Ordu’ya kabul edilme konusundaki açıklamasında şöyle yazdı: “Şimdiye kadar görev yaptım çünkü elimden geldiğince ve elimden geldiğince Rusya’ya faydalı olacağını düşündüm. Ama ben bilmiyordum ve sana inanmadım. Şimdi hala pek bir şey anlamadım, ama Rusya’yı çoğumuzdan daha çok sevdiğine ikna oldum. Şimdi size kendim olduğumu söylemeye geldim. ”
Aynı sözlerin, Sibirya'daki Kızıl Ordu Komutanlığı Genelkurmay Başkanı (İmparatorluk Ordusu eski Teğmeni) Baron Alexander Alexandrovich von Taube tarafından tekrarlanabileceğine inanıyorum. Taube'nin askerleri, 1918 yazında Beyaz Çekler tarafından mağlup edildi, kendisi de yakalandı ve kısa süre sonra ölüm cezasında Kolçak hapishanesinde öldü.
Bir yıl sonra, bir başka “kırmızı baron” -Vladimir Alexandrovich Olderogge (aynı zamanda İmparatorluk Ordusunun ana generali olan kalıtsal asil bir üyesi), Ağustos 1919’tan Ocak 1920’a, Kızıl Cephenin komutanı - Ural’larda Beyaz Muhafızlar’ı bitirdi ve sonunda Kolchak’ı ortadan kaldırdı. .
Aynı zamanda, Temmuz-Ekim ayları arasında, diğer en önemli kırmızı cephenin 1919'i - Güney - Ekselansları tarafından İmparatorluk Ordusunun eski Korgeneri Vladimir Nikolayevich Yegoriev'in başındaydı. Yegoryev komutasındaki birlikler, Denikin’in saldırısını durdurdu, üzerine bir dizi yenilgiye uğradı ve rezervler Doğu cephesinden gelinceye kadar sürdü ve sonuçta güneydeki beyazların son yenilgisini önceden belirledi. Güney Cephesi'ndeki bu zorlu şiddetli aylarda, Yegoriev’in en yakın yardımcısı yardımcısıydı ve aynı zamanda ayrı bir askeri grubun komutanı olan Vladimir İvanoviç Selivachev (kalıtsal soylu, İmparatorluk Ordusu Korgeneri).
Bilindiği gibi, 1919 yaz ve sonbaharında, Beyaz İç Savaş'ı muzaffer bir şekilde sonlandırmayı planlıyordu. Bu amaçla, her yöne kombine bir grev yapmaya karar verdiler. Bununla birlikte, Ekim ayının ortalarında 1919, Kolchak cephesi zaten umutsuzdu, Kızıllar ve Güney'in lehine bir dönüm noktası vardı. Bu noktada, beyazlar kuzeybatıdan beklenmedik bir darbe aldı.
Yudenich Petrograd'a koştu. Darbe o kadar beklenmedik ve güçlüydü ki zaten Ekim ayında beyazlar kendilerini Petrograd banliyölerinde buldular. Şehrin teslim edilmesi ile ilgili bir soru vardı. Lenin, yoldaşlarının saflarında iyi bilinen paniklere rağmen şehir teslim olmamaya karar verdi.
Ve şimdi şerefine (İmparatorluk Ordusu'nun eski albaysı) komutasındaki 7 Kızıl Ordusu Sergei Dmitrievich Kharlamov Yudenich'e doğru ilerliyor ve Ekselansları (İmparatorluk Ordusu Genel Komutanı) Sergei İvanoviç Odintsov komutasındaki aynı ordunun ayrı bir grubu yan tarafa geliyor. Her ikisi de - en kalıtsal soylulardan. Bu olayların sonucu iyi bilinmektedir: Ekim ayının ortalarında Yudenich hala Red Petrograd'ı dürbünle izliyordu ve Kasım ayında Revel'deki 28 paketi açılmış valizleri (amatör genç erkeklerin işe yaramaz bir komutan olduğu ortaya çıktı ...).
Kuzey cephesi. Sonbahar 1918'ten ilkbahar 1919'e kadar, bu Anglo-Amerikan-Fransız işgalcilere karşı mücadelenin önemli bir parçasıdır. Peki Bolşevikleri savaşa kim götürecek? Önce Ekselansları (eski Korgeneral) Dmitry Pavlovich Parsky, ardından Ekselansları (eski Korgeneral) Dmitry Nikolaevich Nadezhny, her ikisi de kalıtsal soylu.
Narva yakınlarındaki 1918'ın ünlü Şubat savaşlarında Kızıl Ordu birliklerini yöneten Parsky olduğu unutulmamalıdır, bu nedenle büyük ölçüde Şubat 23'i kutladığımız için teşekkür ederiz. Ekselansları Yoldaşı Kuzey'deki savaşın bitiminden sonra güvenilir olması, Batı Cephesi komutanlığına atanacak.
Kızılların hizmetinde soylular ve generallerle böyle bir durum hemen hemen her yerdedir. Bize söyleyecekler: Burada her şeyi abartıyorsun. Kızıllar soylulardan ve generallerden değil kendi yetenekli askeri liderlerine sahipti. Evet, onlar, isimlerini iyi biliyoruz: Frunze, Budyonny, Chapaev, Parkhomenko, Kotovsky, Shchors. Ancak belirleyici savaş günlerinde kimlerdi?
Sovyet Rusya'nın kaderi 1919'te belirlendiğinde, en önemlisi Doğu Cephesi (Kolçak'a karşı) idi. İşte kronolojik sıradaki komutanları: Kamenev, Samoylo, Lebedev, Frunze (26 gün!), Olderogge. Bir proleter ve dört asil, vurgulayacağım - hayati sektörde! Hayır, Mikhail Vasilyevich'in haklarını küçümsemek istemiyorum. Gerçekten yetenekli bir komutan ve Doğu Cephesi askeri gruplarından birine komuta eden aynı Kolçak'ı yenmek için çok şey yaptı. Ardından emrindeki Türkistan cephesi Orta Asya'daki karşı devrimi ezdi ve Kırım'da Wrangel'i yenme operasyonu haklı olarak bir askeri sanat şaheseri olarak kabul edildi. Fakat adil olalım: Kırım'ın yakalanması sırasında, beyazlar bile kaderlerinden şüphe etmediler, savaşın sonucuna nihayet karar verildi.
Semyon Budyonny başkomutandı, süvari ordusu bazı cephelerin operasyonlarında kilit rol oynadı. Ancak, Kızıl Ordu'da düzinelerce ordu bulunduğunu unutmamalıyız ve bunlardan birinin zafere karar vermesinin katkısı olduğunu söylemek gergin olur. Nikolay Aleksandrovich Shchors, Vasili Ivanovich Chapaev, Alexander Yakovlevich Parkhomenko, Grigory Ivanovich Kotovsky - bölümler. Bundan dolayı, tüm kişisel cesaretleri ve askeri yetenekleri için savaşın gidişatına stratejik bir katkı sağlayamadılar.
Ancak propaganda kendi yasalarına sahiptir. En yüksek askeri görevlerin, soylu ordunun kalıtsal asilleri ve generalleri tarafından tutulduğunu öğrendikten sonra, herhangi bir proleter şöyle der: “Evet, bu bir sayaç!”
Bu nedenle, Sovyet yıllarında kahramanlarımızın etrafında bir çeşit sessizlik komplo doğdu ve şimdi daha da fazla. İç Savaşı kazandılar ve sararmış operasyonel haritalar ve cimri emir çizgileri geride bırakarak sessizce unutulmaya başladılar.
Fakat “mükemmeliyetleri” ve “büyük onurları”, proleterlerden daha kötü olmayan Sovyet iktidarı için kanlarını aktı. Baron Taube hakkında zaten bahsedildi, ancak bu tek örnek değil.
1919'in baharında, Yamburg savaşlarında, Beyaz Muhafızlar, eski İmparatorluk Ordusu Genel Komutanı AP Kommersh'in 19 tüfek bölümünü ele geçirdi ve idam etti. Nikolaev. Aynı kader, eski Binbaşı General A.V.’nin 1919 tüfek bölümünün komutanının 55’inde de ortaya çıktı. Stankevich, 1920'te, eski Genel General A.V.'nin 13 tüfek bölümünün komutanı. Sobolev. Dikkat çekici bir şekilde, ölümden önce, bütün generallere beyazların yanına gitmeleri teklif edildi ve hepsi reddetti. Bir Rus subayın onuru hayattan daha değerlidir.
Yani bize soyluların ve personel subaylarının Kızıllar için olduğunu söyleyeceklerini mi düşünüyorsun?
Tabii ki bu düşünceden çok uzaktayım. Burada “asilzade” ahlaki bir kavram olarak “asalet” den bir sınıf olarak ayırmanız yeterlidir. Asil sınıf neredeyse tamamen beyazların kampındaydı, aksi halde olamazdı.
Rus halkının boynunda otururken çok rahat oldular ve aşağı inmek istemediler. Doğru, soyluların beyaz yardımı çok azdı. Kendin için yargıç ol. 1919'un kritik yılında, yaklaşık olarak Mayıs ayına kadar, beyaz orduların şok gruplarının sayısı: Kolçak ordusu - 400 bin kişi; Denikin ordusu (Rusya'nın güneyindeki Silahlı kuvvetler) - 150 bin kişi; Yudenich'in ordusu (Kuzey-Batı ordusu) - 18,5 bin kişi. Toplam: 568,5 bin kişi.
Ve bu da, esas olarak, infaz tehdidi altında harekete geçen ve daha sonra bütün ordularla (!), Kolchak gibi, Kızıllara giden köylerden gelen “lapotniki”. Ve bu, o zamanlar 2,5 milyon asil olan, yani Rusya’da. Askerlik çağındaki en az 500 adam! Burada göründüğü gibi, karşı-devrimin şok kopması ...
Örneğin beyaz hareketin liderlerini ele alalım: Bir memurun oğlu Denikin, büyükbabası askerdi; Kornilov bir Kazak, Semenov bir Kazak, Alekseev bir askerin oğlu. Başlıklı kişilerden - sadece Wrangel ve o İsveçli baron. Kim kaldı? Nobleman Kolchak, “Rus asilzade” için çok tipik bir soyadı ve standart dışı yönelimli, esir bir Türk ve Yudenich akışıdır. Eski günlerde, soyluların kendileri sınıflarının böyle adamlarını azgın olarak tanımladılar. Ancak “bezbiech ve kanser için bir balıktır”.
Prens Golitsyn, Trubetskoy, Shcherbatov, Obolensky, Dolgorukov'a bakmamalısınız, Sheremetev, Orlovykh, Novosiltsev ve beyaz hareketin daha az önemli rakamları arasında. Arkada, Paris'te ve Berlin'de "boyar" lar oturuyorlardı ve bazı laklarının diğerlerini kemente götürmesini beklediler. Beklemeyin.
Dolayısıyla Malinin’in teğmenler Golitsyn ve Obolensky’nin kornişleri hakkındaki uluyanları sadece bir icat. Doğada yoktular ... Ama yerli toprakların ayaklarının altında yanması, sadece bir metafor değildir. Gerçekten de İtilaf birliklerinin ve “beyaz” dostlarının altında yandı.
Ancak hala ahlaki bir kategori var - "asilzade". Kendinizi Sovyet iktidarının yanında bulunan “Ekselansları” yerine koyun. Ne bekleyebilir? En fazla - bir komutanın rasyon ve bir çift çizme (Kızıl Ordu'da olağanüstü lüks, sandalette rütbe ve ayakkabı ayakkabısı). Aynı zamanda, birçok "yoldaş" şüphesi ve güvensizliği sürekli olarak komisyon görevlisinin uyanık gözüne yakındır. Bunu Çar ordusunun büyük generalinin yıllık maaşının 5000 ruble ile karşılaştırın ve aslında birçok Ekselanslar da devrimden önce aile mülküne sahipti. Bu nedenle, bu tür insanlara bencil ilgi dışlanır, bir şey kalır - bir asil ve bir Rus subayının onuru. Soyluların en iyileri kırmızıya döndü - Anavatanı kurtarmak için.
Polonya'nın 1920 işgali sırasında, soylular da dahil olmak üzere Rus memurlar, binlerce kişi tarafından Sovyet iktidarının tarafına geçti. Eski İmparatorluk Ordusu'nun üst düzey generallerinin temsilcilerinden olan Kızıllar, Cumhuriyet'in bütün Silahlı Kuvvetleri komutanı altında Özel bir toplantı - özel bir organ yarattı. Bu organın amacı, Kızıl Ordu ve Sovyet Hükümeti'nin Polonya saldırganlığını engelleme emri için öneriler geliştirmektir. Ayrıca, Özel Toplantı, Rus İmparatorluk Ordusu'nun eski memurlarına, Anavatan'ın Kızıl Ordu saflarında savunulması için çıkma çağrısında bulundu.
Bu temyizin dikkat çekici sözleri, belki de Rus aristokrasisinin en iyi bölümünün ahlaki duruşunu tamamen yansıtıyor:
“Bu kritik tarihsel halkımızın yaşamı anında, biz, kıdemli yoldaşlarınız, Anavatan'a sevgi ve bağlılık duygularınıza hitap ediyoruz ve sizi tüm hakaretleri unutmaya, gönüllü olarak tam özveriliğe gitmeye ve hükümetin nerede olursa olsun Kızıl Ordu'ya avlanmaya çağırıyoruz. "Sovyet İşçi-Köylü Rusya sizi atamadı ve korku için değil, vicdan için hizmet etti, böylece dürüst hizmetinizle, hayattan tasarruf etmeden, Rusya'yı savunmak, her ne pahasına olursa olsun sevgili ve yağmalarını önlemek için."
Temyizde mükemmelliklerinin imzası yer alıyor: Süvarilerden General (Mayıs-Temmuz 1917 Rusya Ordusu Başkomutanı) Alexei Alekseevich Brusilov, Piyade Genel Başkanı (1915-1916 Rus İmparatorluğu Genel Başkanı, Alexei Andreyevich Polivanov, Infantia Genel) Zayonchkovsky ve Rus Ordusunun bir çok generali.
Mutlak rakamlarda, Rus subaylarının Sovyet hükümetinin zaferine katkısı şöyledir: İç Savaş sırasında, 48,5 binlerce kraliyet subayı ve general, Kızıl Ordu'nun saflarına çekildi. Belirleyici 1919 yılında, Kızıl Ordu'nun toplam komuta personelinin% 53'ini oluşturdular.
Kısa incelemeyi, Bolşeviklerin patolojik kötülük mitini ve onlar tarafından Rusya'nın soylu sınıflarının tamamen imha edilmesini daha iyi çürütemeyen insan kaderlerinin örnekleriyle sonuçlandırmak istiyorum. Bolşeviklerin aptal olmadıklarını hemen hatırlıyorum, bu yüzden Rusya'nın korkunç durumu göz önüne alındığında, gerçekten bilgiye, yeteneklere ve vicdanlı insanlara ihtiyaç duyduklarını anladılar. Ve böyle insanlar, kökeni ve devrim öncesi yaşamına rağmen, Sovyet hükümetinin şerefine ve saygılarına güvenebilirdi.
Ekselansları General ile topçu Alexey Alekseevich Manikovsky'den başlayalım. Aleksei Alekseevich, I. Dünya Savaşı'na kadar geri döndü, Rus İmparatorluk Ordusu Ana Topçu Müdürlüğüne başkanlık ettim. Şubat Devrimi'nden sonra, Savaş Bakanı Yoldaş (Vekil) olarak atandı. Geçici Hükümet Savaş Bakanı Guchkov, askeri konularda hiçbir şey anlamadığından, Manikovski'nin bölümün fiili başkanı olması gerekiyordu. 1917'in unutulmaz Ekim gecesinde, Bay Manikovsky, Geçici Hükümetin geri kalanıyla birlikte tutuklandı, sonra serbest bırakıldı. Birkaç hafta sonra, tekrar tutuklandı ve tekrar serbest bırakıldı, Sovyet yetkililerine karşı komplolarda fark edilmedi. Zaten 1918'ta Kızıl Ordu Ana Topçu Müdürlüğüne başkanlık etti, daha sonra Kızıl Ordu'nun çeşitli görevlerinde görev yapacak.
Veya, örneğin, Rus Ordusu Ekselansları Başsavcısı Kont Alexei Alekseevich Ignatiev. Birinci Dünya Savaşı sırasında, Başlıca Genel rütbesinde Fransa'da askeri ataş olarak görev yaptı ve silah alımlarından sorumluydu - gerçek şu ki, Çar hükümeti, ülkeyi savaş için kartuşları yurtdışında satın almak zorunda olacak şekilde hazırladı. Bunun için, Rusya çok para ödedi ve Batı bankalarında yattı.
Ekim ayından sonra, sadık müttefiklerimiz anında devlet hesapları da dahil olmak üzere yurtdışındaki Rus mülküne pençe attı. Ancak, Alexey Alekseevich, Fransızlardan daha hızlı yöneldi ve parayı müttefiklere ve onun adına da kullanılamayan başka bir hesaba transfer etti. Para, altın olarak 225 milyon ruble veya mevcut altın oranından 2 milyar dolardı.
Ignatiev, beyazlardan veya Fransızlardan para transfer etme girişimlerine boyun eğmedi. Fransa, SSCB ile diplomatik ilişkiler kurduktan sonra, Sovyet elçiliğine geldi ve mütevazı bir ifadeyle, "Bu para Rusya'ya ait" ifadesiyle tam bir çek verdi. Göçmenler çok sinirlendi, Ignatiev'i öldürmeye karar verdiler. Ve katil kardeşi olmak için gönüllü oldu! Ignatiev mucizevi bir şekilde hayatta kaldı - mermi kafasını bir santimetrede başını deldi.
Her birinize Kont Ignatiev'in başını zihinsel olarak denemeyi ve bunu yapıp yapamayacağınızı düşünmeyi teklif edeceğiz? Ve buna eklersek, devrim sırasında Bolşeviklerin aile mülkü Ignatiev'e ve Petrograd'daki aile konağına el koyduğunu?
Ve söylemek istediğim son şey. Stalin'in o zamanlar nasıl suçlandığını, Rusya’da kalan tüm çar subaylarını ve eski soyluları öldürdüğü için onu suçladığını hatırlıyor musunuz?
Böylece, hiçbir kahramanımız baskıya maruz kalmadı, herkes şeref ve şerefle (tabii ki, İç Savaşın cephelerine düşenler hariç) doğal bir ölümden öldü. Ve onların küçük yoldaşları, örneğin: Albay B.M. Shaposhnikov, A.M. Vasilevski ve F.I. Tolbukhin, İkinci Teğmen L.A. Govorov, Sovyetler Birliği'nin Marshaları oldu.
Tarih, her şeyi uzun bir süre yerine koydu ve tarihi bilmeyen, ancak yalanlar için nasıl para kazanılacağını bilen her türlü Radzinsky, Svanidze ve diğer riffraff'ı denemeye bakılmaksızın, gerçek devam ediyor: beyaz hareket kendini gözden düşürdü. ve İtilaf'ın hizmetinde küçük bir dolandırıcı ...