Uçan bot M-1
M-1 (Sea First) - Bu, 1913'te Rus Dmitry Grigorovich tarafından yaratılan özel bir tasarımın ilk deniz uçağı. Bu uçan tekne, hidroplanların ayrı bir uçak türüne tahsis edilmesine neden oldu.
Deniz uçağı üzerindeki çalışmalar, Birinci Rus Havacılık Birliği Shchetinin fabrikasında gerçekleştirildi. Gelişme nedeninin bir kaza olduğunu merak ediyor: Kaptan, deniz pilotu Alexandrov uçan Fransız teknesi Donne-Leveque'yi düştü. Rehine edilmekten kaçınmak için (ve görünüşte başarısız uçuş bir tür ihlalle gerçekleştirildi), Aleksandrov uçağı tamir etme talebiyle Schetinin fabrikasına döndü. Grigorovich, uçan gemilerde daha fazla çalışma yapmak için tasarımı incelemek amacıyla çalışmaya başladı. Böylelikle, doğadan yapılmış, gövdeyi kısaltan, kanatların profilini değiştiren, burnu daha omurgalı yapan çizimlere göre tasarımcı, deniz uçağı M-1'i yaptı. Sekiz metre uzunluğunda, saatte maksimum 14 kilometre hızına ulaşan yaklaşık 90 metre kanat açıklığına sahipti, iki ekip üyesi tarafından kontrol edildi ve 100 kilometreye uçabildi.
M-1 Aralık 2’te 1914’e kadar hizmette idi, o gün Teğmen Tuchkov onu yendi. Grigorovich yavrularını geliştirdi ve M-2, M-4 ve ardından tasarımcıya ün kazandıran M-5'i yarattı. Bu uçan tekne iyi uçuş özelliklerine ve denize uygun özelliklere sahipti, hemen kabul edildi. Bu arada, Amerikalılar Grigorovich'in uçaklarını örnek olarak kullanarak, Amerikalılar kendi seri hidroplan üretimini organize ettiler.
SSCB’deki ilk jet uçağı
P-1 modeli, SSCB'deki ilk deneysel jet uçan tekne olan bir deniz keşif uçağıdır. Kaderi karmaşık. Turbo jet motorlu jet uçağı oluşturma çalışmaları 1947, OKB-49 Beriev'de başladı. Tasarım görevine göre, uçan tekne keşif ve aynı zamanda bir bombardıman olmanın yanı sıra ABD merkezli savaş uçaklarıyla karşılaştırılabilecek bir hızda olacaktı.
P-1 martı tipi düz kanatlı ve uçlarında tek yüzgeci kuyruklu iki şamandıralı, tamamen metal bir tek kanatlı uçak olarak tasarlanmıştır. Deniz uçağı kapalı konumda hava geçirmez kapılarla altı su geçirmez bölmeye ayrılmıştır. Santral, 2700 kilogramında kalkış modlu iki turbojet motorundan oluşuyordu. Uçağın azami hızı saatte 800 kilometreye yaklaştı, silahlanmada dört adet 23 milimetre top ve 1000 kilogram derinlik yükleri ve torpidolar vardı. Uçuş navigasyon cihazı, gece ve gündüz gibi olumsuz hava koşullarında da uçuş yapmayı mümkün kıldı: Ek olarak, deniz uçağı fotoğraf ekipmanı ile donatıldı.
P-1'in fabrika testleri yılın Kasım ayında 1951'ta başladı. Ancak ilk uçuşlar, deniz uçağının yetersiz uzunlamasına stabiliteye sahip olduğunu gösterdi. 1952 Mayıs ayında devam eden testler, uçuşlarda kayma ve titremede zorluklar ortaya çıkardı. Fabrika değişiklikleri bir yıl daha aldı. 1953'te ikinci kopyayı oluşturmaya değil, tasarımcıya Beriev'e iki jet motorlu bir uçan tekne için yeni bir görev vermeye karar verildi.
Denizaltı karşıtı amfibi uçaklar Be-12
Be-12 Uçan Tekne "Martı" ilk kez 1960 yılında uçtu ve 1968'den beri Deniz Kuvvetleri ile hizmete girmeye başladı filo. Amfibi üzerine bir dizi hedef ekipman kuruldu, bu da düşman denizaltılarına karşı bir arama yapmayı ve savaşmayı mümkün kıldı. Tüm çalışma süresi boyunca, Be-12 46 dünya rekoru kırdı.
Be-12, üst kanatlı ve iki kuyruklu yüzgeci olan tamamen metal bir konsol monoplandır. Amfibi kara aerodromlarına dayanabilir - bu amaçla deniz uçağı tamamen geri çekilebilir bir iniş takımı ile donatılmıştı. Be-12, gücü 20 beygir gücü olan AI-5180D turboprop motorlarla donatılmıştı. Amfibiler, acil durum kapağının orijinal sızdırmazlık şemasını kullandılar, bu sayede acil durum ekibi tarafından araçtan çıkan acil durum sorunu çözüldü: Navigatör, her iki pilotun da çıkardığı yaylı kapaktan, telsiz operatörü arka giriş kapısından seçildi.
Savaş yükünün yapısı derinlik yükleri, kendinden güdümlü torpidolar, mayınlar, radyo-hidro-akustik şamandıralardı.
Be-12'in ilk prototipi, 1961'taki Azak Denizi üzerinde bir uçuş sırasında düştü ve battı. Sebep, mürettebat üyelerinden birinin hataydı. Afet sırasında amfibi yardımcı pilottan ayrılabildi ve gemideki komutan, denizci ve baş mühendis öldü.
İkinci prototipte ilk arabanın tüm eksiklikleri dikkate alındı. Durum testleri 1965 yılında sona ermiştir. 35 tonluk bir uçuş kütlesi ile Be-12, saatte maksimum 550 kilometre hızı gösterdi, pratik bir 12,1 kilometre tavana ve bir dizi 4000 kilometre uçuşa ulaştı.
Amfibi, Dimitrov adını taşıyan 86 No'lu Taganrog Havacılık Fabrikasında seri olarak üretildi. Bu deniz uçağının birkaç modifikasyonu var: Be-12PS (arama kurtarma), Be-12H (denizaltı karşıtı), Be-12P (yangın söndürme), Be-12XX (taşıma), Be-12П-200 (yangın söndürme, uçan laboratuvar), B 12SK (denizaltı karşıtı, bir nükleer derinlik bombasının taşıyıcısı).
Çok Amaçlı Amfibi A-40
A-40 Albatros, 2012'ten itibaren dünyanın en büyük amfibi jeti oldu. 148 dünya rekoru var. A-40 ülkesinden ilk uçuş Aralık 1986'te yapıldı ve bir yıl sonra sudan ilk kez yükseldi.
Uçan tekne, yüksek profilli bir şemaya göre tasarlandı (bu durumda, kanat, üzerinde veya üstünde bulunan gövde bölümünün üst yarısından geçer). Amfibi planlayıcısının yapımında, hücresel yapıştırılmış yapılar ve metalik olmayan malzemeler kullanılmıştır. Mürettebat A-40 sekiz kişiye kadar dahil. A-40'in maksimum kalkış ağırlığı 90 ton, seyir hızı saatte 720 kilometre, pratik aralık: 4000 kilometre. Amfibi savaş yükü, hidro-akustik şamandıralar, derinlik yükleri, mayınlar, torpidolar, denizaltı karşıtı füzeler dahil olmak üzere çeşitli silahların 6,5 tonuydu.
A-40 deniz uçağı Be-12'in yerine geçmeyi planladı. Ancak proje SSCB'nin çöküşünden sonra durduruldu. Amfibi üretimine yeniden başlanacağı gerçeği birkaç kez dile getirildi, ancak 2012'te Savunma Bakanlığı nihayet bu tür uçaklardan kaçındı.
Amfibi uçaklar Be-200
Amfibi Be-200, günümüzde dünyada bir takım teknik özelliklere sahip değildir. En sıradışı ve çok amaçlı uçaklardan biri olarak adlandırılır.
Be-200, öncül - А-40'te ortaya konan fikirleri temel alarak geliştirilmiştir. Bu sivil bir uçaktır: amacı yangınları söndürmek, kargo ve yolcu taşımacılığı, çevre misyonları, devriyeler vb.
Beriev ismini taşıyan ve Irkutsk'ta inşa edilen Taganrog Havacılık Bilim-Teknik Kompleksinde geliştirilen ilk prototip amfibi uçuşu, yılın Eylül 24 1998'inde yapıldı. Uçağın kanatçığı, artan korozyon direncine sahip alüminyum alaşımlarından yapılmıştır ve birçok parçasının yapımında kompozit malzemeler kullanılmıştır. Özel bir yangın söndürme sisteminin bileşenleri kabin tabanının altına yerleştirildi ve ilk kez yerli deniz uçağı yapımı uygulamasında teknenin tüm uzunluğu boyunca hava geçirmez hale geldi.
2000’teki Gidroaviasalon-2000’in üçüncü uluslararası sergisinde, Be-200, C-24 (deniz uçakları) ve C-2 (amfibi) sınıflarında 3, 3000 ve 6000 sınıflarında 9000 dünya rekorunu kırdı yüksüz ve bir 1000, 2000 ve 5000 kilogram yükü ile.
Temel versiyona ek olarak, Be-200 - taşımacılık, yolcu (72 halkının taşınması için), devriye, arama ve kurtarma uçağı olmak üzere birçok farklı değişiklik yapıldı.
Amfibi isminin adı - "Altair".