Yemek boyunca Alice’i düşündüm. Ne yiyecekti? Tavşan yakalama konusunda çok iyiydi, yani aç kalmazdı. Sorunlardan biri böylece çözüldü. Ancak ilkbaharda, Kemikli Lizzie bir çocuğu kaçırdıktan sonra, köyden gelen erkekler evini ateşe vermişlerdi ve yıkıntılar sonbaharda pek fazla bir koruma sağlamazdı. Yine, Alice’in de söylediği gibi, hava henüz soğumamıştı. Hayır, onun için en büyük tehdit Hayalet’ti.
Yılın ılık geçen son gecesini yaşadık. Ertesi sabah havada hissedilir bir serinlik vardı. Rüzgâr giderek şiddetlenirken Hayalet’le birlikte yaylalara bakan bankta oturuyorduk. Yapraklar dökülmeye başlamıştı. Yaz artık hepten sona ermişti.
Defterimi çıkarmıştım bile, ama Hayalet derse başlamak için acele etmiyordu. Sorgulayıcı’yla yaşadıklarını henüz atlatamamıştı. Kahvaltıda çok az konuşmuş ve zamanın çoğunu boşluğa bakarak, derin düşünceler içindeymiş gibi geçirmişti.
En sonunda sessizliği bozan ben oldum. “Zehir artık özgür olduğuna göre neyin peşinde? Eyalete ne yapacak?”
“Bunun yanıtı kolay,” dedi Hayalet. “Hepsinden öte daha büyük ve daha güçlü olmak istiyor . Böylece saçacağı dehşetin sınırı olmaz. Tüm eyaletin üzerine bir kötülük bulutu gibi çökecek. Ve hiçbir canlı ondan gizlenemeyecek. Güçlerini tamamlayana kadar kan içip zihin okumaya devam edecek. Yeraltında bir yerlerde gizlenmesi gerektiğinde, gün ışığında dolaşabilen insanların gözlerinden görecek. Daha önce sadece katedraldeki rahipleri kontrol edip etkisini Priestown’da gösterirken, artık eyalette hiçbir yer güvenli olmayacak.
“Bir sonraki hedefi Caster olabilir . Ama Zehir önce küçük bir köyü ele geçirip bir uyarı olarak, sadece yapabileceklerini göstermek için köydeki herkesi presleyerek öldürebilir! Heys’i ve ondan önceki kralları bu şekilde kontrol etmişti. İtaatsizlik, bütün bir topluluğun preslenmesi anlamına geliyordu.”
“Annem onun Alice’i arayacağını söyledi,” dedim üzgün bir şekilde.
“Bu doğru evlat! Şu senin aptal arkadaşın Alice. Gücünü yeniden kazanmak için ona ihtiyacı var . Ona kanından verdi, yani hâlâ özgür olmasına rağmen hızla tamamen onun
kontrolü altına girmeye doğru ilerliyor . Bunu engelleyecek bir şey olmazsa, Zehir’in bir parçası haline gelir ve özgür iradesinden eser kalmaz. Küçük parmağımı oynattığım kadar rahat bir şekilde onu hareket ettirebilir , kullanabilir . Zehir bunu biliyor , ondan bir kez daha beslenebilmek için elinden geleni yapacaktır. Şu an onu arıyordur.”
“Ama Alice güçlü biri,” diye itiraz ettim. “Hem, Zehir’in kadınlardan korktuğunu düşünüyordum. Sizi kurtarmaya çalışırken yeraltı mezarlarında Zehir’le karşı karşıya geldik. Beni kandırmak için sizin kılığınıza girmişti.”
“Demek söylentiler doğru; aşağıdayken fiziksel bir biçim almayı öğrenmiş.”
“Evet, ama Alice ona tükürünce kaçıp gitti. Belki bunu yapmaya devam edebilir.”
“Evet, Zehir kadınları kontrol etmekte daha çok zorlanıyor . Kadınlar onu endişelendiriyor , çünkü inatçılar ve çoğu zaman ne yapacakları önceden kestirilemiyor . Ama bir dişinin kanını emerse işler değişiyor . Artık Alice’in peşindedir ve ona huzur vermeyecektir . Rüyalarına girip sahip olabileceği şeyleri gösterecektir –sadece istemesiyle onun olabilecek şeyleri– onu bir kez daha çağırma ihtiyacı duyana dek. Kuzenimin, Zehir’in kontrolü altında olduğuna hiç şüphe yoktu. Yoksa bana asla böyle ihanet etmezdi.”
Hayalet sakalını kaşıdı. “Evet, Zehir büyüyecek, büyüyecek ve eyalette her şey yozlaşana dek başkalarını kullanarak kötülük yapmasına engel olabilecek hiçbir şey olmayacak. Küçük İnsanlar’a da olan buydu, ta ki en sonunda umutsuz önlemler alınana kadar … Zehir’in tam olarak nasıl bağlandığını öğrenmemiz lazım; hatta daha da iyisi, nasıl öldürülebileceğini… Bu yüzden Heysham’a gitmeliyiz. Orada büyük bir tepe var , mezarlık tepesi ve Heys’le oğullarının bedenleri hemen yakınındaki taş mezarlarda.