Image 愚 木 混 株 Cdd20 (InnerSelf tarafından renklendirilmiş)
Yıllar önce ciddi bir hastalık ile mücadele ederken, duygularla temasa geçmenin iyileştirici gücünü keşfettim. Durumum tıbbi tanı veya tedaviyi engelledi ve gün geçtikçe hastalanıyor gibiydi. Laboratuar testi karışımları ve reçetelerdeki hatalar işleri daha da kötüleştirdi.
Bu doktorların benim için cevapları olmadığını ve sorunun bir parçası olmaya başladıklarını fark ederek eskiz defterime çaresiz kaldım. Ne yaptığımı ya da nereye götüreceğini fark etmeden, kağıda yazı yazıp karalamalar yaptım. Bu garip çizimler beni korkuttu ve şaşırttı.
Sanatta derecem vardı ve yıllarca profesyonel bir tasarımcı ve sanatçı olarak çalıştım, ama bu çizimler şimdiye kadar yaptığım hiçbir sanat eserine benzemiyordu. Hallmark ve diğer şirketler için yarattığım posterler, tebrik kartları ve afiş tasarımları gizemli dışında bir şeydi. Cesur, renkli ve dekoratiflerdi. Yorumlanacak hiçbir şey yoktu.
Bir Çizim Bin Gözyaşı Değerinde
Buna karşılık, bu spontan çizimler tuhaf bir şekilde ilkel gibiydi, bu da profesyonel bir sanatçı olarak edindiğim hiçbir teknik beceriyi yansıtmıyordu. Onları anlamadım. Keçeli kalem taslaklarında, küçük bir kız yerin dibinde çömelir, gözyaşları sanki şimşek gibi bölünmüş dev bir kalp ağacının altına sular. Solda üstte karanlık bir yağmur bulutu beliriyor, sağda iki kelebek ortaya çıkıyor.
Amacım olmadan, hayatımın önceki beş yılını (ayrılık, boşanma, iş ortaklığının dağılması), şimdiki (finansal mücadeleler, tek ebeveynlik, hastalık, yas tutma) ve geleceği (yeniden doğuş ve yeni bir yaşam) canlandırdım. O sırada bunların hiçbirini anlamadım.
Bu çizimleri oluştururken, elimi ele geçirmiş ve tüm işleri yapmış gibi hissetmiştim. Benim bilinçli aklım bir kenara çekilmişti; kağıt üzerinde hayal gibiydi. Uykumda ziyaret ettiğimiz aynı yere girmiştim.
Aklımı mı kaybediyorum? Merak ettim: Bu bir üniversite gezisinde psikiyatri servisine gittiğim akıl hastası sanatı gibi görünüyor. Çizimlerim bana bir şey ifade etmedi, yabancı bir dilde yazılmış kitaplar gibiydiler. Gerçekten onları çizmiş miydim? Ne demek istedi? Harikalar Diyarı'ndaki Alice gibi, istemeden tüm kuralların değiştiği gizemli bir yeraltı dünyasına düşmüştüm. Yine de bu çizimleri yaptıktan sonra her zaman daha iyi hissettim, bu yüzden çizmeye devam ettim.
İlgili Makale
Doğru hissetmeyen şeyi bırakma
Kendini iyi hissetmeyen, testten sonra test için tıbbi kliniğe gitmek, kafa karıştırıcı teşhis sonuçlarını almak ve hatalı tedavi almaktı. Yine başka bir laboratuvar hatasından sonra sabrım tükendi. Bir gün, büyük sıkıntıdan dolayı, eczane dolabına koştum ve çoğu kapsülün yan etkilerine neden olan tüm kapsül ve hapları çöpe attım. HMO'ya asla geri dönmedim.
Başka bir yolu olmalıydı. Ne olduğunu henüz bilmiyordum ama bunun işe yaramadığını biliyordum. Yıllar sonra, tamamen düzeldikten sonra, durumumun geçmişte ve şu anki sağlık sorunları için gözlerdeki izleri okuyan eski bir yöntem olan iridoloji ve skleroloji uzmanı tarafından teşhis edildi. Bağ dokusu veya kollajen bozukluğu yaşadığı söylendi. Hayatım dağıldı, topraksız geldim. Ama kendimi tekrar bir araya getirmiştim.
Dergi çizimleri ve yazılarımı birkaç yakın arkadaş ve meslektaşımla paylaşmaya başladım. Bunlardan biri Sally, çizimleri ve yazılarımı ciddiye almamı isteyen, özellikle de sahip olduğum rüyalar üzerine notlar almaya hevesli bir dergi tutucusu. Ayrıca bazı bütünsel sağlık bakımı uygulayıcılarına, koruyucu tıbbı uygulayan bir hekime ve karoserde eğitilmiş akupressür ile masajı birleştiren bir hemşireye giden yolu buldum.
Hayallerden Gerçekliğe
Hemşire ile ilk seansım, Louise, yakın zamanda günlüğüme kaydettiğim, iyileşen bir rüyanın gerçek anlamda canlanmasına dönüştü. Bu rüyada, doktorun beyaz önlüğünü giymiş bir kadın, ölmekten korktuğumu bildiğini söyleyerek beni rahatlattı ve rahatlattı. Ayrıca her şeyin iyi olacağına dair bana güvence verdi.
Louise ile yaptığım ilk seanstan sonra o rüyadan uyandığımda kendimi rahatlamış hissettim. Gerçekten mucizevi bir şey, hiç keşfetmediğim alemlerde gerçekleşiyordu. Hayaller, çizimler, bilinç akışı yazma, önyargılı görüntüler, uyanık gerçeklikle bütünleşiyordu. Tekrar hissetmeye başlamıştım; duygularım derin dondurucudan çözülüyordu. Duygularımı tanıyarak hayata geri dönüyordum.
Tam şu anda başka bir arkadaş, Bond Wright adında yerel bir terapist önerdi. Adının önemi benden kaçmadı. Ayrılmıştım ve kendimi tekrar bir araya getirmem gerekiyordu. Adının sözünde derin bir şey "Evet!" Dedi. İşlemsel analizin (genellikle TA olarak adlandırılır), Gestalt terapisi ve neo-Reichian enerji çalışmasının eklektik bir karışımını kullanarak, duygusal ve yaratıcı benliğime bir kapı daha açtı.
Bond ve ben büyülü terapi dünyasına girdiğimde, enerjim kendi kendine hareket etmeye başlayana kadar belirli fiziksel duruşları sürdürmeye yönlendirildim. Vücudum yenilenen yaşam gücünün dalgalanmalarıyla titremeye başladığında, aklımın gözünde, tıpkı gayzer gibi fışkıran duygularla mantarını esiyor gibi güçlü görüntüler gördüm. Hiçbir zaman duygularımın kendilerini böyle saflık ve doğrudanlıkla ifade etmelerine izin verilmedi. Bu seansların her birinde hemen bir rahatlama hissettim ve orada sahip olduğum görüntüler ve görüşler her zaman dergi çizimlerine çevrildi.
İlgili Makale
Çıkıp Oynama Zamanı!
Bir seansın sonunda Bond beni büyük bir gazete kâğıdı ve büyük bir anaokulu boyamasıyla yere oturdu. Bu öngörüleri günlük hayatıma nasıl uygulayacağımı yazmamı istedi. Sadece bir tane yakalamak vardı. Benim için sol el olan sıradan olmayan elimle yazmamda ısrar etti. Bu garip geldi ve yapabileceğimden emin değildim.
Çok az, hayatımı tamamen ve geri dönülmez şekilde dönüştürecek bir şey yapmak üzere olduğumu biliyor muydum. İşte iri, garip harflerle çizdiğim şey:
KENDİMİ VERİM İZİN
ÇOCUKLARIM ÇIKARMAK İÇİN
VE HAYIRIM DUYGULAR
VE Diyelim ki ben iyiyim !!
Sayfadaki her mektubu oluşturmaya çalışan genç bir çocuk gibi otururken, kelimeler okul öncesi yıllarımda aldığım ses tonu ve ses tonuyla kendiliğinden ağzımdan çıktı. Bond daha sonra oturumun bir video kasetinin olmasını istediğini söyledi. Dört ya da beş yaşına kadar gerildim. Kağıda yavaş yavaş yazdırırken hissettiğim yaşım işte bu kadardı. Bunun asıl mesele olduğunu açıkladı: Bana içimde olan Duygu Çocuğu hakkında ilk elden bir deneyim vermek. Gömülü, belki, ama hala hayatta. İşe yaradı.
Omuzlarımdan dev bir ağırlık kaldırılmış gibi o seansı yüzmeye bıraktım. Bu duyguları otuz beş yıl boyunca doldurulmuş tutmak için büyük miktarda enerji harcamıştı. Şaşırdım hastalanmıştım. Şimdi onlar dökülüyorlardı ve hiç tanımadığım bir baş dönmesi ve köpürme hissediyordum. Bazen korkutucu ama canlandırıcıydı.
Ne kadar çok kendi tavsiyemi takip etsem ve duygularımı çizim ve yazı ile yaratıcı bir şekilde ifade etmek ve hissetmek için kendime izin verdim, fiziksel olarak daha iyi hissettim. Bond ile haftalık haftalık seanslarda hedefime ulaşılmıştı: sağlığımın tamamen iyileşmesi. En önemlisi, gerçek kişiliğime eve gelmiştim - olması gereken kişi.
Kalbim daha sonra etkileyici sanat terapilerini keşfetmemi istedi. Öncü sanat terapisti Tobe Reisel ile birlikte çalışmak birkaç aydır doğal olarak yeni bir hayata ve sanat terapisinde yeni bir kariyere öncülük etti. Devam eden şifa sanat çalışmalarımda, çocukluğumdan beri uykuda olan birçok hayalimin farkına vardım: dans ve hareket eğitimi, kil ile heykel yapmak, doğaçlama tiyatroda hareket etmek, yazmak ve yayınlamak.
Ya Düz Bir Çizgi Çizemiyorsanız?
Ama ya zaten bir sanatçı, müzisyen, dansçı, yazar ya da oyuncu değilseniz? Sanatları, duygularınızı hissetmek ve ifade etmek için nasıl kullanmanız beklenebilir? Gerçek şu ki, siz bir sanatçısınız, henüz bunu bilmiyorsunuz. Sanat bizim doğal doğum hakkımızdır. Yani, birisi bize sağır olduğumuzu veya iki sol ayağımız olduğunu ya da sanatsal yeteneğinin olmadığını, söyleyip söyleyene kadar söyler. Görsel sanat: Bunun sadece bir alanda nasıl olduğunu göstereyim.
Görsel imge sözlü ve yazılı dilden önce gelir. Resimlerdeki geleceği düşünüyor, hayal ediyor, hatırlıyor ve hayal ediyoruz. Yazılı bir dil olmadan önce mağara resimleri vardı. Çocuklar yazmayı öğrenmeden önce çizerler.
Madde Kaynak:
Duygu ile Yaşamak: Duygusal İfade Sanatı
Lucia Capacchione tarafından.
Bir taslak ve öğretici kılavuz, davul ile bastırılmış öfkeyi ifade etmek, kil kalıplamaktan kaynaklanan incinme duygularını serbest bırakmak, baskın olmayan elimizle yazarak iç çocuğumla iletişim kurmak ve sonunda kendini keşfetmeye giden yolda başlamak için basit egzersizlerin nasıl kullanılacağını açıklar. .
Yazar Hakkında
Dr. Lucia Capacchione bir sanat terapisti ve çok satan yazardır. 1970'lerde Journal Therapy, Inner Child Work & Expressive Arts Therapy'nin ilk öncülerinden biriydi. Kapsamlı kariyeri boyunca, refah ve yaratıcılığa benzersiz yaklaşımlar yarattı. Özgün Creative Journal Expressive Arts (CJEA) yöntemi uluslararası olarak ruh sağlığı bakımı, bağımlılık tedavisi, beden-zihin iyileştirme, eğitim, yaşam ve kariyer koçluğu, yaratıcılık, ruhani rehberlik, eğitim ve daha pek çok alanda kullanılmaktadır.
Adresindeki web sitesini ziyaret edin http://www.luciac.com