Yeniden doğuş mucizesi
Yeniden doğmak için doğduk. Hayattaki en büyük değişikliği deneyimlemek benim kaderim kadar senin de - spiritüel. Tanrı, bizi onun ilahi doğasında paylaşabilmemiz için yarattı. Yeni Ahit, bu ilahi doğadan, insani günahsızlığın kirli katmanını temizleyen bir kurtarıcı olarak bahseder. Ve hepimiz bu ruhsal temizliğe ihtiyacımız var, çünkü günah her insandan saflık alıyor. Hepimiz asırlık pisliğin sarıldığı resimlere benziyoruz. Bir şaheser parlaklığıyla çok katmanlı bir pislik filmi tarafından bulanıklaştırıldığı için günahkarlığımızın kalıntıları, yüce efendi sanatçının orijinal amacını zedelemiştir.
Sanat eserinin restorasyonu
Kirli tablo ile analoji bize manevi arınma ve yeniden doğuşa neden ihtiyacımızın daha iyi anlaşılmasını sağlamalıdır. Michelangelo'nun Roma'daki Vatikan'daki Sistine Şapeli'nin tavanındaki doğal tasvirleriyle ünlü bir hasar görmüş sanat vakası vardı. Michelangelo (1475–1564) Sistine Şapeli'nin sanatsal tasarımıyla 1508'de 33 yaşında başladı. Dört yılı aşkın bir süre içinde, neredeyse 560 m2'lik tavanda İncil sahneleri ile çok sayıda resim yaptı. Musa Kitabından sahneler tavan resimlerinin altında bulunabilir. İyi bilinen bir motif Michelangelo'nun antropomorfikidir (Tanrı'nın insan imgesi üzerine modellenmesi: ilk insana, Adem, Tanrı'nın eli ve parmaklarına doğru uzanan kol. Yüzyıllar boyunca tavan freskleri (Sanatçı taze sıva üzerine boyadığı için fresk olarak adlandırıldı) ve sonunda bir kir tabakasıyla kaplandı. Zamanla tamamen yok olacaktı. Bunu önlemek için, Vatikan temizlik ve restorasyonu uzmanlara emanet etti. Resimler üzerindeki çalışmaların çoğu 80'lerde tamamlandı. Zaman şaheserde iz bırakmıştı. Toz ve kurum yüzyıllar boyunca tabloya ciddi şekilde zarar vermişti. Sistine Şapeli'nin sızan çatısından nem - yağmur bile nüfuz etmişti - tahribatı bozmuş ve sanat eserini renklendirmişti. Ancak paradoksal olarak, belki de en kötü sorun, yüzyıllar boyunca resimleri korumak için yapılan girişimlerdi! Fresk, kararan yüzeyini hafifletmek için bir hayvan tutkal verniği ile kaplanmıştır. Kısa vadeli başarı, giderilecek eksikliklerin genişlemesi olarak ortaya çıktı. Çeşitli vernik katmanlarının bozulması, tavan boyasının bulanıklaşmasını daha da belirgin hale getirdi. Tutkal ayrıca resmin yüzeyinin büzülmesine ve eğilmesine neden oldu. Tutkal bazı yerlerde dökülmüş, böylece renk partikülleri de gevşemiştir. Daha sonra resimlerin restorasyonu ile görevlendirilen uzmanlar çalışmalarında son derece dikkatliydi. Jel formunda hafif çözücüler uyguladılar. Ve süngerleri kullanarak jeli nazikçe çıkararak, kurum kararmış çiçeklenme de ortadan kaldırıldı.
Bir mucize gibiydi. Kasvetli, karanlık fresk yeniden canlanmıştı. Michelangelo tarafından üretilen temsiller yenilendi. Onlardan parlak ihtişam ve yaşam tekrar dışarı çıktı. Önceki karanlık durumuna kıyasla, temizlenmiş fresk yeniden yaratılmış gibi görünüyordu.
Tanrı'nın şaheseri
Michelangelo tarafından yapılan tavan resminin restorasyonu, insanın yaratılışının Allah tarafından günahkârlığından ruhsal temizliği için uygun bir metafor olup, usta yaratık olan Tanrı, bizi en değerli sanat eseri olarak yaratmıştır. İnsanlık kendi imajında yaratıldı ve Kutsal Ruh'u almaktı. Trajik bir şekilde, günahkârlığımızın yarattığı yaratılışın kirletilmesi bu saflığı ortadan kaldırdı. Adem ve Havva günah işlediler ve bu dünyanın ruhunu aldılar. Biz de ruhsal olarak yozlaşmış ve günahın pisliği ile lekelenmişiz. Neden? Çünkü bütün insanlar günahlardan etkilenir ve yaşamlarını Tanrı'nın iradesine aykırı olarak yönlendirir.
Fakat Cennetteki Babamız bizi ruhen yenileyebilir ve İsa Mesih'in hayatı hepimizin gördüğü ışıktan yansıyabilir. Soru şu: Tanrı'nın bizimle ne yapmak istediğini gerçekten yapmak istiyor muyuz? Çoğu insan bunu istemez. Hala hayatlarını karanlıktaki çirkin günah lekesi ile lekeli yaşıyorlar. Elçi Pavlus, Efes'teki Hristiyanlara yazdığı mektupta bu dünyanın manevi karanlığını tarif etti. Önceki yaşamından şöyle dedi: "Sen de bu dünyada yaşadığın günahların ve günahların yüzünden öldün" (Efesoslular 2,1: 2).
Ayrıca, bu yozlaştırıcı gücün doğamızı bulanıklaştırmasına izin verdik. Aynen Michelangelo'nun freskleri Russ tarafından kirlenmiş ve tahrip edilmiş gibi, ruhumuz da öyle. Bu nedenle, Tanrı'nın özüne yer vermemiz çok acil. Bizi temizleyebilir, günahın kokusunu bizden alabilir ve ruhsal olarak yenilenmemize ve parlamasına izin verebilir.
Yenileme görüntüleri
Yeni Ahit, ruhsal olarak nasıl yeniden yaratılabileceğimizi açıklar. Bu mucizeyi açıklığa kavuşturmak için birkaç uygun analojiye işaret ediyor. Michelangelo'nun freskini kirden arındırmak için gerekli olduğu gibi, ruhen temiz bir şekilde yıkanmalıyız. Ve bunu yapabilen Kutsal Ruh'tur. Bizi günahkâr doğamızdaki kirleticilerden arındırır.
Ya da Pavlus'un yüzyıllarca Hıristiyanlara hitap eden sözlerine söylemek gerekirse: "Ama sen temiz yıkandın, kutsandın, Rab İsa Mesih'in adıyla haklı gösterildin" (1 Korintliler 6,11). Bu temizlik, bir kurtuluş eylemidir ve Paul (Kutsal Ruh'ta yeniden doğma ve yenilenme) olarak adlandırılır (Titus 3,5). Günahın bu şekilde uzaklaştırılması, temizlenmesi veya ortadan kaldırılması sünnet metaforuyla da iyi bir şekilde temsil edilir. Hristiyanların kalpleri sünnetlidir. Tanrı'nın bizi günah kanserinden kurtarmak için ameliyatla bizi lütfunda kurtardığını söyleyebiliriz. Günahın bu ayrılığı - manevi sünnet - günahlarımızın affedilmesinin bir resmidir. İsa ölümüyle bunu tam bir kefaret olarak mümkün kıldı. Paul şöyle yazdı: "Ve sizi günahlarda ve bedeninizin sünnetsizliğinde ölü olan ve hepimizi günahlardan bağışlayan onunla yaşattı" (Koloseliler 2,13).
Yeni Ahit, günahkar varlığımızın kendimizi öldürerek tüm güçlerden nasıl mahrum edildiğini göstermek için haç sembolünü kullanır. Pavlus şöyle yazdı: "Yaşlı adamımızın onunla [Mesih] çarmıha gerildiğini biliyoruz, böylece günahın bedeni yok edilsin ki artık günah hizmet etmeyelim" (Romalılar 6,6). Mesih'teyken günah egomuza gelir (günahkâr benliğimizi çarmıha gerdiler, ya da ölür. Tabii ki, dünyevi hala ruhumuzu günahın kirli elbisesiyle örtmeye çalışıyor. Fakat Kutsal Ruh bizi korur ve günahın çekiciliğine direnmemizi sağlar. Kutsal Ruh'un eylemi ile bizi Tanrı'nın varlığıyla dolduran Mesih sayesinde, günahın üstünlüğünden kurtulduk.
Elçi Pavlus, Tanrı'nın bu hareketini cenaze metaforunu kullanarak açıklar. Cenaze de, günahkar "yaşlı adam" yerine yeni doğan "yeni insan" anlamına gelen sembolik bir dirilişi içeriyor. Yeni hayatımızı mümkün kılan, bize sürekli affedici ve hayat veren güç veren Mesih'tir. Yeni Ahit, eski kendiliğimizin ölümü ile restorasyon ve sembolik dirilişimizi yeni hayata yeniden doğuşla karşılaştırır. Dönüşümümüz sırasında ruhsal olarak yeniden doğuyoruz. Kutsal Ruh tarafından yeniden doğduk ve hayata döndük.
Pavlus Hristiyanlara Tanrı'nın “büyük merhametinden sonra bizi İsa Mesih'in ölümden dirilişi ile yaşayan bir umutla yeniden doğduğunu” bildirmesini sağladı (1 Petrus 1,3). "Yeniden doğmuş" fiilinin mükemmel olduğunu unutmayın. Bu, bu değişimin Hıristiyan hayatımızın başında gerçekleştiği gerçeğinin bir ifadesidir. Dönüştürüldüğümüzde Tanrı içimizde yaşar. Ve bununla yeniden yaratılacağız. İçimizde yaşayan İsa, Kutsal Ruh ve Baba'dır (Yüzyıl 14,15-23). Manevi olarak yeni insanlar olarak yeniden dönüştürüldüğümüzde veya doğduğumuzda, Tanrı evimize taşınır. Baba Tanrı içimizde çalışıyorsa, Oğul ve Kutsal Ruh da aynı şekilde çalışır. Tanrı bize ilham verir, günahlardan arındırır ve değiştirir. Ve bu ihsan bize dönüşüm ve yeniden doğuş yoluyla verilir.
Hıristiyanlar inanca nasıl yetişiyor?
Tabii ki, yine doğanlar Hıristiyanlar - Peter'ın sözlerine - "yeni doğan çocuklar gibi". Onları imanla olgunlaşmaları için besleyen "mantıklı, daha yüksek sesli süt için istekli" olmaları gerekir (1 Petrus 2,2). Peter, yeniden doğan Hıristiyanların zamanla içgörü ve manevi olgunluk kazandıklarını açıklar. "Rabbimiz ve Kurtarıcı İsa Mesih'in lütfu ve bilgisiyle" büyürler (2 Petrus 3,18). Pavlus, Mukaddes Kitap hakkında daha geniş bir bilginin bizi daha iyi Hıristiyanlar yaptığını söylemiyor. Daha ziyade, Mesih'i takip etmenin ne anlama geldiğini gerçekten anlayabilmemiz için manevi farkındalığımızı daha da keskinleştirme ihtiyacını ifade eder. İncil anlamında "bilgi" pratik uygulamasını içerir. Bizi daha çok Mesih yapan şeyin sahiplenme ve kişisel farkındalığıyla el ele gider. Hıristiyan inancının büyümesi, insan karakter oluşumu anlamında anlaşılamaz. Mesih'te daha uzun süre yaşadığımız zaman Kutsal Ruh'taki ruhsal büyümenin sonucu da değildir. Aksine, içimizde zaten var olan Kutsal Ruh'un çalışmasıyla büyüyoruz. Tanrı'nın doğası bize lütuftan gelir.
Gerekçeyi iki şekilde elde ederiz. Bir yandan, Kutsal Ruh'u aldığımızda kaderimizi haklı çıkarır ya da kaderimizi yaşarız. Bu açıdan gerekçelendirme bir çöküşte gerçekleşir ve Mesih'in Kefareti ile mümkün olur. Bununla birlikte, Mesih'in içimizde yaşadığı ve bizi Tanrı'ya ibadet etmeye ve hizmetinde hizmet etmeye hazırladığı zaman boyunca da gerekçe görüyoruz. İsa bizi dönüştürdüğümüzde bizi evimize götürdüğünde, Tanrı'nın özü veya "karakteri" zaten bize verilmiştir. Tövbe edip İsa Mesih'e iman ettiğimizde Kutsal Ruh'un güçlendirici varlığını alırız. Hıristiyan hayatımızda bir değişim yaşanıyor. Kendimizi, içimizde zaten var olan Kutsal Ruh'un aydınlanma ve güçlendirme gücüne daha fazla maruz bırakmayı öğreniyoruz.
İçimizdeki Tanrı
Ruhani olarak yeniden doğduğumuzda, Mesih tamamen İçimizde Kutsal Ruh aracılığıyla yaşar. Bunun ne anlama geldiğini düşünün. İnsanlar, İçinde yaşayan Mesih'in eylemini Kutsal Ruh aracılığıyla değiştirebilirler. Tanrı, ilahi doğasını bizimle insanlarla paylaşır. Yani, bir Hıristiyan tamamen yeni bir insan oldu.
«Eğer birisi Mesih'te ise, o yeni bir yaratıktır; eski geçti, bakın, yeni oldu, »diyor Pavlus 2 Korintliler 5,17.
Tekrar ruhsal olarak doğmuş olan Hıristiyanlar, Yaradan'ımız olan Tanrı'nın görüntüsüyle yeni bir imaj kazanır. Hayatınız bu yeni manevi gerçekliğin aynası olmalı. Bu yüzden Paul onlara şu talimatı verebildi: "Ve kendinizi bu dünya ile eşit hale getirmeyin, ancak zihninizi yenileyerek kendinizi değiştirin ..." (Romalılar 12,2). Ancak bunun Hıristiyanların günah işlemediği anlamına geldiğini düşünmemeliyiz. Evet, Kutsal Ruh'u alarak tekrar doğduğumuz anlamında bir andan diğerine değiştik. Ancak, bazı "yaşlı adam" hala orada. Hıristiyanlar hata yapar ve günah işlerler. Ama alışkanlıkla günah işlemezler. Sürekli affedilmeli ve günahkârlıklarından yıkanmalıdırlar. Bu nedenle manevi yenilenme, bir Hıristiyan yaşamı boyunca sürekli bir süreç olarak görülmelidir.
Bir Hristiyanın hayatı
Tanrı'nın iradesine göre yaşarsak, Mesih'i takip etme ihtimalimiz daha yüksektir. Her gün günahtan vazgeçmeye ve Tanrı'nın isteğine tövbeye sunmaya hazırlıklı olmalıyız. Ve bunu yaptığımız gibi, Tanrı, İsa'nın kurban kanı sayesinde bizi sürekli günahlarımızdan arındırır. Ruhsal olarak, O'nun küstahlık fedakarlığını ifade eden İsa'nın kanlı elbisesiyle temizleniriz. Tanrı'nın lütfuyla, ruhani kutsallıkta yaşamaya izin verilir. Ve bunu yaşamlarımıza çevirerek, Mesih'in yaşamı yaptığımız ışığa yansır.
Teknolojik bir mucize Michelangelo'nun donuk ve hasarlı tablosunu değiştirdi. Ama Tanrı bizde çok daha şaşırtıcı bir manevi mucize gerçekleştiriyor. Lekeli manevi varlığımızı restore etmekten çok daha fazlasını yapar. Bizi yeniden yaratıyor. Adem günah işledi, İsa affetti. Kutsal Kitap Adem'i ilk insan olarak tanımlar. Ve Yeni Ahit, dünyevi insanlar olarak onun gibi ölümlü ve bedensel olduğumuz anlamında Adem'le aynı yaşama verildiğini gösteriyor (1 Kor 15,45-49).
1’te. Ancak Musa'nın Kitabı, Adem ve Havva'nın Tanrı imajında yaratıldığını belirtir. Tanrı imajında yaratılmayı bilmek, Hıristiyanların İsa Mesih tarafından kurtarıldıklarını anlamalarına yardımcı olur. Başlangıçta Tanrı imajında yaratılan insanlar olarak, Adem ve Havva günah işledi ve günahın suçu ile kendilerini suçladı. İlk doğan insanlar günahkârlıktan suçluydu ve sonuç olarak ruhsal lekeli bir dünyaydı. Günah hepimizi kirletti ve kirletti. Ancak iyi haber şu ki, bağışlama hepimize verilebilir ve bizler manevi olarak yeniden yaratılabiliriz.
Tanrı bizi bedendeki kurtarıcı çalışmaları, İsa Mesih, günahın bedeli: ölüm ile kurtarır. İsa'nın kurban ölümü, Yaradan'ı insan günahı nedeniyle yaratılışından ayıran şeyleri kullanarak cennetteki Babamızla uzlaşır. Başrahipimiz olarak, İsa Mesih bize içsel Kutsal Ruh aracılığıyla gerekçe verir. İsa'nın Kefareti, insanlık ve Tanrı arasındaki ilişkiyi bozan günahın engelini kırar. Fakat bunun ötesinde, Mesih'in Kutsal Ruh aracılığıyla çalışması bizi aynı zamanda mutlu ederek bizi Tanrı ile birleştirir. Pavlus şöyle yazdı: "Hala düşman olduğumuzda oğlunun ölümü ile Tanrı'ya mutabık kalsaydık, şimdi uzlaştıktan sonra hayatından ne kadar daha kurtulacağız" (Romalılar 5,10).
Elçi Pavlus, Adem'in günahının sonuçlarını Mesih'in affedilmesiyle karşılaştırır. Başlangıçta Adem ve Havva günahın dünyaya gelmesine izin verdi. Sahte vaatler için düştüler. Ve böylece tüm sonuçlarıyla dünyaya geldi ve onu ele geçirdi. Pavlus Tanrı'nın cezasının Adem'in günahını izlediğini açıkça ortaya koyuyor. Dünya günaha düştü ve tüm insanlar günah işliyor ve ölüme avlanıyor. Başkalarının Adem'in günahı için öldüğü ya da günahını soyundan geçirdiği değil. Elbette, “carnal” sonuçları gelecek nesillere zaten etki ediyor. Adem, günahın özgürce yayılabileceği bir ortamın kökeninden sorumlu ilk kişiydi. Adem'in günahı daha fazla insan eyleminin temelini attı.
Aynı şekilde, İsa'nın günahsız yaşamı ve insanlık günahları için istekli ölümü herkesin Tanrı ile ruhsal olarak uzlaşmasını ve onunla yeniden bir araya gelmesini mümkün kıldı. “Çünkü Bir'in günahından dolayı [Adem] ölüm, Bir'in aracılığıyla hüküm sürdüyse,” diye yazdı Paul, “Birliğin içinde lütuf doluluğu ve adalet kuralının armağanını alanların daha ne kadar alacağı, İsa Mesih "(17'e). Tanrı günahkâr insanlığı Mesih aracılığıyla kendine bağlar. Ve bunun ötesinde, Mesih tarafından Kutsal Ruh aracılığıyla yetkilendirilen bizler, tekrar Tanrı'nın çocukları olarak Tanrı'nın vaadinde yeniden doğarız.
Dürüstlerin gelecekteki dirilişine atıfta bulunan İsa, Tanrı'nın "ölülerin tanrısı değil, yaşayanların tanrısı" olduğunu söyledi (Markus 12,27). Bununla birlikte, konuştuğu insanlar canlı değil, ölülerdi.Tanrı, hedefine ulaşma gücüne sahip olduğundan, ölülerin dirilişinden dolayı, İsa Mesih onlardan canlı olarak söz etti. Tanrı'nın çocukları olarak, Mesih'in dönüşünde hayata dirilişini dört gözle bekleyebiliriz. Ayrıca şimdi bize yaşam, Mesih'te bir yaşam verildi. Elçi Pavlus bizi cesaretlendirir: "... günahtan öldüğünüzü ve İsa Mesih'te Tanrı'yı yaşadığınızı düşünün" (Romalılar 6,11).
Paul Kroll tarafından