Creepypasta: Rus Uyku Deneyi
1940’ların sonlarında Rus araştırmacılar, deneysel bir gaz bazlı uyarıcı kullanarak, 5 kişiyi 15 gün boyunca uyanık tuttular. Yüksek konsantrasyonlarda zehirli olduğu için gazın, onları öldürmemesi amacıyla, oksijen alımlarını dikkatle izlemek için kapalı bir ortamda tutuldular. Bu kapalı devre kameralardan önceydi. Bu nedenle onları izlemek için sadece mikrofonlar ve odaya açılan 5 inç kalınlığında cam lomboz büyüklüğünde pencereler vardı. Odada kitaplar, uyumak için karyolalar vardı ama yatak yoktu, su ve tuvalet akıyordu ve beşine de bir ay yetecek kadar kuru gıda vardı.
Denekler, İkinci Dünya Savaşı sırasında devlet düşmanı olarak görülen siyasi mahkumlardı. İlk beş gün her şey yolundaydı. Deneklere testi kabul etmeleri için 30 gün boyunca uyumamaları halinde serbest bırakılacakları sözü (yalan olarak) verildiği için neredeyse hiç şikayet etmediler. Konuşmaları ve faaliyetleri izlenmiş ve geçmişlerindeki giderek artan travmatik olaylardan bahsetmeye devam ettikleri ve konuşmalarının genel tonunun 4 günden sonra daha karanlık bir hal aldığı görülmüştür.
5 gün sonra kendilerini bulundukları yere getiren koşullardan ve olaylardan şikâyet etmeye ve şiddetli paranoya göstermeye başladılar. Birbirleriyle konuşmayı bıraktılar ve dönüşümlü olarak mikrofonlara ve tek yönlü aynalı lombozlara fısıldamaya başladılar. Garip bir şekilde hepsi de yoldaşlarını, yani kendileriyle birlikte esaret altında tutulan diğer denekleri ele vererek deneycilerin güvenini kazanabileceklerini düşünüyor gibiydiler. Araştırmacılar, ilk başta, bunun gazın bir etkisi olduğundan şüphelendiler…
9 gün sonra içlerinden ilki çığlık atmaya başladı. 3 saat boyunca avazı çıktığı kadar bağırarak, odanın enine boyuna koştu. 3 saatten sonra da çığlık atmaya devam etti ama teknik olarak sadece ara sıra hırıltılar çıkarabildi. Araştırmacılar onun ses tellerini fiziksel olarak yırttığını varsaydılar. Bu davranışla ilgili en şaşırtıcı şey, diğer tutsakların buna nasıl tepki verdiğiydi… Daha doğrusu tepki vermeyişleriydi. Tutsaklardan ikincisi çığlık atmaya başlayana kadar mikrofonlara fısıldamaya devam ettiler. Çığlık atmayan 2 esir kitapları parçalara ayırdı, sayfaları kendi dışkılarına buladı ve sakin bir şekilde cam lombozların üzerine yapıştırdı. Çığlıklar hemen kesildi. Mikrofonlara fısıldayanlar da sustular.
3 gün daha geçtikten sonra araştırmacılar, çalıştıklarından emin olmak için mikrofonları her saat kontrol etmeya başladılar. Çünkü içeride 5 kişi varken hiç ses gelmemesinin imkansız olduğunu düşünüyorlardı. Odadaki oksijen tüketimi 5 kişinin de hâlâ hayatta olduğunu gösteriyordu. Aslında bu miktar 5 kişinin çok ağır bir egzersizde tüketeceği oksijen miktarıydı. Araştırmacılar 14. günün sabahında tutsaklardan tepki almak için yapmayacaklarını söyledikleri bir şeyi yaptılar: ya ölü ya da bitkisel hayatta olduklarından korktukları tutsaklardan herhangi bir tepki almayı umarak odanın içindeki dahili telefonu kullandılar.
Anons ettiler: “Mikrofonları test etmek için odayı açıyoruz. Kapıdan uzaklaşın ve yere yatın, yoksa vurulacaksınız. Buna uyarsanız biriniz derhal özgürlüğünüzü kazanacaktır.”
Şaşkınlık içinde sakin bir sesle tek bir cümle duydular: “Artık serbest bırakılmak istemiyoruz.”
Araştırmacılar ve araştırmayı finanse eden askeri güçler arasında tartışmalar başladı. Dahili telefondan daha fazla tepki alınamayınca nihayet 15. gün gece yarısı odanın açılmasına karar verildi.
Oda uyarıcı gazdan arındırıldı ve temiz havayla dolduruldu ve hemen mikrofonlardan itiraz sesleri gelmeye başladı. 3 farklı ses, sevdiklerinin hayatı için yalvarırcasına gazın tekrar açılması için yalvarmaya başladı. Oda açıldı ve askerler denekleri almak için içeri gönderildi. Her zamankinden daha yüksek sesle çığlık atmaya başladılar ve askerler de içeride ne olduğunu gördüklerinde çığlık atmaya başladılar. 5 denekten dördü hala hayattaydı, ancak hiç kimse onların içinde bulunduğu duruma “hayat” diyemezdi.
Beşinci günden sonraki yemek paylarına en ufak bir dokunuş bile yapılmamıştı. Ölü deneğin kalçasından ve göğsünden alınan et parçaları odanın ortasındaki giderin içine doldurulmuş, gideri tıkamış ve yerde 10 santim su birikmesine neden olmuştu. Yerdeki suyun tam olarak ne kadarının kan olduğu hiçbir zaman tespit edilememiştir. ‘Hayatta kalan’ 4 deneğin de vücutlarından büyük oranda kas ve deri parçaları koparılmıştı. Parmak uçlarındaki et ve açıktaki kemik tahribatı, yaraların araştırmacıların ilk başta düşündüğü gibi dişle değil elle açıldığını gösteriyordu. Yaraların konum ve açılarının daha yakından incelenmesi, hepsinin olmasa da çoğunun kendi kendine yapıldığını gösterdi.
4 deneğin de göğüs kafesinin altındaki karın organları çıkarılmıştı. Kalp, akciğerler ve diyafram yerinde kalırken, deri ve kaburgalara bağlı kasların çoğu koparılmış ve akciğerler göğüs kafesinin içinden açığa çıkarılmıştı. Tüm kan damarları ve organlar sağlam kalmıştı, sadece çıkarılmış ve yere serilmişlerdi. Deneklerin içleri boşaltılmış ama hala yaşayan bedenlerinin etrafına yayılmışlardı. Dördünün de sindirim sisteminin çalıştığı ve yiyecekleri sindirdiği görülebiliyordu. Sindirmekte oldukları şeyin, günler boyunca parçalayıp yedikleri kendi etleri olduğu kısa sürede anlaşıldı.
Askerlerin çoğu tesisteki Rus özel görevlilerdi ama yine de birçoğu denekleri çıkarmak için odaya dönmeyi reddetti. Odada bırakılmak için çığlık atmaya devam ettiler ve uykuya dalmamak için dönüşümlü olarak yalvardılar ve gazın tekrar açılmasını talep ettiler…
Herkesin şaşırdığı üzere, denekler odadan çıkarılma sürecinde şiddetli bir mücadele verdiler. Rus askerlerinden biri boğazının parçalanması sonucu ölmüş, bir diğeri testislerinin koparılması ve bacağındaki bir atardamarın deneğin dişlerinden biri tarafından kesilmesi sonucu ağır yaralanmıştır. Olayı takip eden haftalarda intihar edenleri de sayarsak 5 asker daha hayatını kaybetmiştir.
Boğuşma sırasında 4 canlı denekten birinin dalağı yırtıldı ve neredeyse anında kan kaybından öldü. Tıbbi araştırmacılar onu sakinleştirmeye çalıştılar ancak bunun imkansız olduğu kanıtlandı. Bir morfin türevinin insan dozunun 10 katından fazlası enjekte edildi ve yine de köşeye sıkışmış bir hayvan gibi dövüşerek bir doktorun kaburgalarını ve kolunu kırdı. Damar sisteminde kandan daha fazla hava olduğu noktaya kadar kan kaybından öldükten sonra kalbinin tam 2 dakika boyunca attığı görüldü. Kalbi durduktan sonra bile 3 dakika daha çığlık atmaya ve çırpınmaya devam etti, ulaşabildiği herkese saldırmaya çalıştı ve sonunda sessizliğe bürünene kadar “Daha fazla!” kelimesini tekrarladı, gittikçe zayıfladı.
Hayatta kalan 3 denek ağır bir şekilde bağlanarak tıbbi bir tesise götürüldü, ses telleri sağlam olan ikisi sürekli olarak gaz için yalvarıyor ve uyanık tutulmayı talep ediyordu…
3 kişiden en ağır yaralı olanı, tesisin sahip olduğu tek cerrahi ameliyathaneye götürüldü. Denek organlarının vücuduna geri yerleştirilmesi için hazırlanırken, kendisini ameliyata hazırlamak için verdikleri sakinleştiriciye karşı etkili bir bağışıklığı olduğu anlaşıldı. Kendisini uyutmak için anestezik gaz çıkarıldığında bağlarına karşı öfkeyle mücadele etti. Bir bileğindeki 4 inç genişliğindeki deri kayışı, o bileği de tutan 200 kiloluk bir askerin ağırlığına rağmen, yolun çoğunda yırtmayı başardı.
Onu uyutmak için normalden sadece biraz daha fazla anestezi gerekti ve göz kapakları dalgalanıp kapandığı anda kalbi durdu. Ameliyat masasında ölen deneğin otopsisinde kanında normalin 3 katı oksijen olduğu tespit edildi. Hâlâ iskeletine bağlı olan kasları kötü bir şekilde yırtılmıştı ve bastırılmamak için verdiği mücadele sırasında 9 kemiği kırılmıştı. Bunların çoğu kendi kaslarının onlara uyguladığı güçten kaynaklanıyordu.
Hayatta kalan ikinci kişi, 5 kişilik grup içinde çığlık atmaya başlayan ilk kişiydi. Ses telleri tahrip olduğu için ameliyata yalvaramıyor ya da itiraz edemiyordu ve sadece anestezik gaz kendisine yaklaştırıldığında başını şiddetle sallayarak onaylamaz bir tepki verdi. Birisi isteksizce ameliyatı anestezi olmadan denemelerini önerdiğinde başını evet anlamında salladı ve 6 saat süren karın organlarının değiştirilmesi ve derisinden geriye kalanlarla örtülmeye çalışılması prosedürü boyunca hiçbir tepki vermedi.
Ameliyata başkanlık eden cerrah, hastanın hâlâ hayatta olmasının tıbben mümkün olmaması gerektiğini defalarca ifade etmiştir. Ameliyata yardımcı olan dehşet içindeki bir hemşire, hastanın gözleri kendisiyle her karşılaştığında ağzının birkaç kez gülümseyecek şekilde kıvrıldığını gördüğünü ifade etmiştir.
Ameliyat sona erdiğinde hasta cerraha baktı ve yüksek sesle hırıldamaya başladı, bir yandan da konuşmaya çalışıyordu. Bunun çok önemli bir şey olduğunu düşünen cerrah, hastanın mesajını yazabilmesi için bir kalem ve bloknot getirtti. Mesaj basitti. “Kesmeye devam et.”
Diğer iki denek de aynı ameliyata tabi tutuldu ve her ikisine de anestezi uygulanmadı. Yine de ameliyat süresince onlara felç edici enjekte edilmesi gerekmiştir. Cerrah, hastalar sürekli gülerken ameliyatı gerçekleştirmenin imkansız olduğunu gördü. Denekler felç olduktan sonra araştırmacıları sadece gözleriyle takip edebildiler. Paralitik anormal derecede kısa bir süre içinde sistemlerinden temizlendi ve kısa süre içinde bağlarından kurtulmaya çalıştılar. Konuşabildikleri anda tekrar uyarıcı gazı istemeye başladılar. Araştırmacılar neden kendilerini yaraladıklarını, neden kendi bağırsaklarını söktüklerini ve neden tekrar gaz verilmesini istediklerini sormaya çalıştılar.
Sadece tek bir yanıt verildi: “Uyanık kalmalıyım.”
Her 3 deneğin de bağları güçlendirildi ve kendilerine ne yapılacağına karar verilmesini beklemek üzere odaya geri yerleştirildiler. Projelerinin belirtilen hedeflerinde başarısız oldukları için askeri ‘hayırseverlerinin’ gazabına uğrayan araştırmacılar, hayatta kalan deneklere ötenazi yapmayı düşündüler. Bunun yerine eski bir KGB komutanı potansiyel görmüş ve tekrar gaza maruz bırakılırlarsa ne olacağını görmek istemiştir. Araştırmacılar buna şiddetle itiraz etti ama reddedildi.
Tekrar odaya kapatılmaya hazırlanırken denekler bir EEG monitörüne bağlandı ve uzun süreli hapsedilmeleri için kelepçeleri takıldı. Üçünün de gaza geri dönecekleri söylendiği anda çırpınmayı bırakması herkesi şaşırttı. Bu noktada üçünün de uyanık kalmak için büyük bir mücadele verdiği açıktı. Konuşabilen deneklerden biri yüksek sesle ve sürekli mırıldanıyordu; dilsiz denek ise odaklanacak bir şey bulmak için bacaklarını deri bağlara karşı var gücüyle zorluyor, önce sola, sonra sağa, sonra tekrar sola çeviriyordu.
Diğer denek ise başını yastığından kaldırmış hızla gözlerini kırpıştırıyordu. EEG için ilk bağlanan kişi olduğu için araştırmacıların çoğu şaşkınlık içinde onun beyin dalgalarını izliyordu. Çoğu zaman normaldi ama bazen açıklanamaz bir şekilde düz çizgi çiziyordu. Sanki normale dönmeden önce tekrar tekrar beyin ölümü geçiriyormuş gibi görünüyordu. Onlar beyin dalgaları monitöründen çıkan kâğıtlara odaklanırken, sadece bir hemşire başını yastığa koyduğu anda gözlerinin kayarak kapandığını gördü. Beyin dalgaları hemen derin uyku dalgalarına dönüştü, ardından kalbi eş zamanlı olarak dururken son kez düzleşti.
Konuşabilen tek denek artık mühürlenmek için çığlık atmaya başladı. Beyin dalgaları az önce uykuya dalarak ölen biriyle aynı düz çizgileri gösteriyordu. Komutan, odayı içerideki 2 denek ve 3 araştırmacıyla birlikte mühürleme emrini verdi. Adı geçen 3 kişiden biri hemen silahını çekti ve komutanı 2 gözünün ortasından vurdu. Ardından silahı dilsiz deneğe doğrulttu ve onun da beynini dağıttı.
Sağlık ve araştırma ekibinin geri kalan üyeleri odadan kaçarken silahını hâlâ yatağa bağlı olan diğer deneğe doğrulttu. “Bu şeylerle burada kilitli kalmayacağım! Seninle olmaz!” diye bağırdı masaya bağlanmış adama. “Sen nesin?” diye sordu. “Bilmem gerek!”
Denek gülümsedi.
“Bu kadar kolay mı unuttunuz?” diye sordu özne. “Biz siziz. Hepinizin içinde gizlenen, en derin hayvan zihninizde her an özgür olmak için yalvaran delilik biziz. Bizler her gece yataklarınızda saklandığınız şeyleriz. Bizim ayak basamadığımız gece sığınağına gittiğinizde sessizliğe ve felce sürüklediğiniz şeyiz.”
Araştırmacı durakladı. Sonra deneğin kalbine nişan aldı ve ateş etti. Denek zayıf bir sesle “Yani… neredeyse… özgür…” derken EEG düzleşti.
Bu yazı sizin için yararlı olmadığı için üzgünüz!
Bu gönderiyi geliştirelim!
Bize bu yazıyı nasıl geliştirebileceğimizi söyleyin?