Ruh Ormanı’nın köşesindeki hafif açık bir alanda büyük bir ağacın köküne oturdum ve Sieg-san’ın bana verdiği bentoyu açtım.
[Vay…]
İçinde basit bir sandviç ve bazı hafif yemekler vardı ve lezzetli görünse de aynı zamanda kadınsı ve sevimliydi.
Sanırım Sieg-san’dan bu beklenir ha, ekmeğin kabukları düzgün bir şekilde çıkarılır ve sandviçler tam yenecek gibi görünen boyutlarda düzenlenir.
Dolgu… Bu nedir acaba? İçinde yumurta ve marul benzeri sebzeleri belli belirsiz tanıyorum ve belki de benim çok fazla sebze yemeyen bir adam olduğumu, aralarında biraz etli sandviçler de olduğunu düşündü.
Tavuğa benziyor ama… bu ne tür bir et? Bu biraz, errr, o zorba solucan yüzünden… Demek istediğim, o koca tırtıl şişini bilmeden yediğim için, bu dünyada ete karşı temkinli oldum.
Hayır, o devasa solucan eti aslında bir yılan olsa bile, onu Dünya’da yaptığım gibi yemekte yine de zorlanırım. Ancak, bu dünyanın insanları için çok yaygın bir bileşen olabilir.
Evet, çoktan pişmiş ve ne tür bir et olduğunu bilmiyorum, o yüzden düşünmeyelim… Bir de içimde kötü bir his varken, diğer malzemelerin ne olduğunu da sormayalım.
Garip bir yöne meylediyormuş gibi görünen fikrimi değiştirerek sandviçlerden birini elime alıp ağzıma götürdüm.
[…Lezzetli.]
O sandviç, “Lezzetli!” diye bağırırken tüm kıyafetlerimi soyacak kadar çirkin değil, ama onu her ısırdığımda, özenle pişirilmiş et, yumuşak ve hassas tatlarıyla ağzımı dolduracak, yumuşayacak ve yumuşacık olacak.
Süslü lokantalarda yediğiniz yemekler ya da onlar gibi bir şey değil, evinizin yumuşaklığını tadabilirsiniz herhalde… Çok beğendiğim bir lezzet.
Sonra diğer yan yemekleri denedim.
Belki de çıplak elle yendiği için mezelerin hepsi lokmalık hale getirilip tek elle kolayca yensin diye tahta şişlere geçirilmiş.
Sieg-san’ın detaylara gösterdiği tipik özenin içimi ısıttığını hissederken, ilk önce hangi mezeyi yiyeceğimi görmek için bakışlarımı hareket ettirirken, dikkatimi bir şey çekti.
[Mini hamburger biftekleri…]
(Ç/N: Aslında onlara sadece mini hamburger diyor, ama sanırım çoğu animede gösterilen köfteye benzeyen yemeği kastediyor.)
Görünüşe göre burger biftekleri bu dünyada da teslim edilmiş ve üzerine ısırık büyüklüğünde burger biftekleri yapıştırılmış şişi görünce heyecanlandığımı hissedebiliyorum.
Ne diyebilirim ki, heyecanlı bir çocuk gibi konuşunca biraz utandım ama… Burger bifteği benim en sevdiğim yemek desem abartmış olmayız.
Hatırladığım kadarıyla Sieg-san daha önce bana en sevdiğim yemeğin ne olduğunu sormuştu ve ben de ona hamburger bifteklerinden bahsettiğimi hatırladım. Hatırlamış gibi görünüyor.
Mini burger biftek şişine uzanıp ağzıma koyduğumda üzerinde sos veya başka bir şey olmayan sade bir şiş olduğunu fark ettim.
Benim için tuzlu ve biberli basit bir burger bifteği en iyisidir ve restoranlarda yemek yerken demi-glace soslu çok fazla burger bifteği yediğimi hatırlamıyorum.
O yüzden Sieg-san’ın yaptığı hamburger köfteleri favorim diyebilirim.
[……]
Lezzetli… gerçekten lezzetli.
Yumuşak çıtır çıtır dokusu, ağzıma sızan suları ve basit tuz ve karabiber çeşnisi etin lezzetini vurguluyor, tadı o kadar lezzetli hale getiriyordu ki sanki vücuduma batıyordu.
Ah, işte bu… en sevdiğim şey bu.
Yavaşça ve tutumlu bir şekilde burger bifteğimin tadını çıkarırken, gözlerim biraz ısındı ve bazı nostaljik anılar zihnimde canlandı.
——Kaito, ne düşünüyorsun? Annenin burger bifteği lezzetli, değil mi!?
——Bunun yerine anne. Yaptığınız burger bifteği bir yana, aşçılığınız pek iyi değil.
——-Uggghhh… UUuhhh… Yemek pişirmede pek iyi değilim sonuçta.
——–Bundan bahsetmişken, geçen gün babam “Annem onun yemek pişirmesi dışında ideal kadın olurdu…” dedi.
——–Orada bekle canım!? Tsk, kaçtı!? Hey, orada dur!!!
Annem berbat bir aşçıydı, değil mi… O kadar dikkatsizdi ki dikkatsizce kendini yakabilirdi ve hatta bıçağı yanlış tutabilirdi, bu yüzden çocukken mutfağa girdiğinde gergin olduğumu hatırladım.
Ayrıntılı yemekleri hiç beceremezdi ve baharat sayısında sık sık hata yapardı…
Oysa küçücük göğüslerini şişirirken yüzünde hep bir gülümsemeyle servis ettiği yemek gerçekten sıcacıktı…
Geçmişi hatırladıkça biraz dalgın hissediyordum… ve ne olduğunu anlamadan önce, önümde bir ruh belirdi, beslenme çantama ilgiyle bakıyordu.
[…Yemek istermisin?]
[…….!]
Bento’mdan biraz yemek istediğini düşünerek ona sorduğumda, ruh… hayır, ruhlar şiddetle başlarını salladılar.
H-Hmmm. Ne yapmalıyım? Her biri sadece küçük bir parça yiyebilse bile, bu kadar çokken, herkese dağıtabilir miyim bilmiyorum.
Ancak, onları sadece bazı çocuklara verirsem, diğer çocuklar oldukça acınası olur… Hmmm.
[…Ah, doğru. Kurabiyeyse, bende çok var ama acaba beğenirler mi?]
[!!!]
Sihirli kutumdan çok sayıda reçelli kurabiye çıkarıp ruhlara gösterdiler, hepsi beklentiyle bana bakmadan önce onlara ilgiyle baktılar.
[Tamam, hadi birlikte yiyelim. Herkes biraz alırdı, bu yüzden düzgün bir şekilde sıraya girin.]
[!]
Görünüşe göre reçelli kurabiyeler de iyi, çünkü ruhlar sözlerimi takip ediyor ve düzgün bir şekilde sıralanıyor.
” “
Benim için lokmalık kurabiyelerdi, ama ruhlar için bu reçelli kurabiyeler yüzleri kadar büyük ve içlerinden birinin yemesi zor olacak gibi görünüyor, bu yüzden ikiye bölüp veriyorum. onlara birer birer
Yüzden fazla kurabiye varken dağıtmayı bitirmek biraz zaman aldı ama sonunda herkese dağıtmayı bitirdim ve ben bentomu yerken ruhlar mutlu bir şekilde kurabiyeleri azar azar yiyor, yüzlerini sallayarak. hava.
Daha önce insanlardan küçük şeylerin ne kadar sevimli olduğunu duymuştum ve öyle görünüyor ki reçelli kurabiye yiyen ruhlar çok sevimli ve onları yerken izlemek oldukça rahatlatıcı bir manzara.
Alkol sayesinde modum düzeldi ve birçoğuyla öğle yemeğimi yiyebiliyorum.
Ağaçların arasından sızan ışık büyülü bir şekilde etrafımızı aydınlattı ve kendimi bir peri masalına girmiş gibi hissettim.
Öğle yemeğinden sonra, tam hasada devam etmek üzereyken, ruhlar aniden tuhaf göründü.
Huzursuz bir şekilde etrafta uçmaya başladılar.
İlk başta, onlara daha önce verdiğim reçelli kurabiyelerin vücutlarında bir soruna neden olduğundan endişelendim, ancak Sempati Büyüm acıyı değil, bunun yerine neşe ve şaşkınlık karışımını iletti.
[Hepinizin derdi ne?]
[ ! ? ! ? ]
[Ha? Seni takip etmemi ister misin?]
[!!!]
[A- Peki.]
Duruma anlam veremiyordum ama sanki ruhlar elimi çekerek beni bir yere götürmeye çalışıyor gibiydi ve beni onları takip etmeye çağırdılar ve ani değişimlerinden kafam karışsa da itaatkar bir şekilde onları takip ettim.
Beni bol böğürtlen bulunan yerlere götürdükleri zamanın aksine, biraz aceleleri varmış gibi görünüyorlar… Evet, tarif etmem gerekirse, sanki “onlar” gibi hissediyorlardı. zamanında yapamayacak” bir şeye.
Ruhları takip ediyorum… Ormanın derinliklerine doğru ilerliyorlar gibi görünüyorlar ve az önce geçmekte olduğumuz geniş, yürümesi kolay yol giderek daha çok engebeli bir hayvan izine benziyordu.
Ancak yürüdüğüm yol ilerleyemeyecek kadar değil çünkü ruhlar önümde yabani otları temizliyor.
Ancak kendimi keşfedilmemiş bir bölgeye götürülüyormuş gibi hissediyorum ve beni nereye götürecekleri konusunda biraz endişeliyim.
Pekala, eğer bu kadar çok ruh varsa, muhtemelen bir dereceye kadar güvenlidir ama… Cidden, dünyanın neresine gidiyoruz?
Muhtemelen yaklaşık 10 dakikadır ve hayvan izinden ruhları takip ederken gözlerimdeki sahne büyük ölçüde değişiyor.
Hayır, orman olduğu gerçeği değişmedi ama… Önümde çok sayıda ruh görebiliyorum.
Sadece birkaç dakika önce beni takip eden sayıya kıyasla bu çok saçma bir sayı çünkü burada binden fazla ruh toplanmış.
Bu sıra dışı manzara karşısında başımı yana eğerken ayağımı biraz daha ileriye attım… ve orada tek bir ağaç buldum.
“…Seni çok fazla etkilememiş gibi görünüyor. Bu bir rahatlama.”
Bir yerlerde yankılanan bir ses duyabiliyorum… ama kimseyi göremiyorum.
Yani, henüz kulaklarım patlamadıysa… Sanırım az önce önümde ki ağacın konuştuğunu duydum?
“Oya mı?”
Soruma cevap verircesine, o ağacın sesini tekrar duydum… ve sanki ağacın gövdesi daha önce dönüyormuş gibi—— Eh?
[Ne!?]
Ağaç sanki geriye bakıyormuş gibi hareket etti ve gözlerimle karşılaşan manzara karşısında istemsizce sesim dışarı sızdı.
Ağacın gövdesinde… tam ortasında, bir yerlerde “gömülü” bir kabileyi anımsatan bir kıyafet giyen bir kadın vardı… H- Hayır, bu yanlış. Gömülmektense… Elleri ve vücudunun alt kısmı ağaçla kaynaşmış gibi duruyor.
Bu arada, ağaçla kaynaşmış varlığın bir kadın olduğunu düşünmemin nedeni, bol, etnik elbise tarzı kıyafetlerinin üzerinde bile açıkça görülebilen o bol bol şişkinliği.
Pekala, bu tür bir durumda neden böyle düşündüğümü kendi kendime merak ediyorum, ama eğer bir erkeksen, gözlerimi o iğrenç çıkıntılardan ayıramadığım için beni affetmelisin.
Her neyse, o kadın, nasıl desem… inanılmaz derecede gizemli bir atmosfere sahip bir varlıktı.
Gözleri mücevher gibi güzel bir zümrüt yeşiliydi ve uzun canlı yeşil saçları güneş ışığıyla parıldıyordu… Eh? Hayır, yakından bakınca bunlar kıl değil. Onlar yapraklar!? Bu küçük yapraklar, uzun saç benzeri bir şekil oluşturmak için katmanlar halinde birbirine dizilir.
Ağaçla bütünleşmiş bir gövde ve yapraklardan saç. Onu eskiden oynadığım RPG’ye dayandıracak olursam, şu “Dryad” canavarlarına benziyor.
…Eh, en azından bir insan gibi görünmüyor.
“……”
Kadın mücevher gibi gözleriyle sessizce bana baktı.
Kadının yüzü havada oldukça yüksekte ve belki de ağaca kaynaşmış olduğundan, bana yukarıdan bakıyormuş gibi görünüyor, bu da beni rahatsız ediyor.
Bu kadın kim olabilir? Eğer Ruhlar Ormanı’ndaysa, bu onun bir ruh olduğu anlamına mı geliyor? Hayır, ama şimdiye kadar gördüğüm ruhlardan açıkça farklı bir şey, evet, statü bir şey.
Kelimelere dökmek zorunda kalsaydım, bu bir mevcudiyet duygusu olur muydu? Karşımda sanki gökleri delip geçecek kadar büyük bir ağaç varmışçasına muazzam atmosfer beni suskun bırakıyor.
Kadın benimle sakince konuşmadan önce bir süre bana bakmaya devam etti.
“…sen Miyama Kaito-san olma ihtimalin var mı?”
[Ha?]
Bunu nasıl söylesem… Sesinde bir tuhaflık var ve kadının ağzı hareket bile etmiyordu ve ses sanki ağzından değil de tüm vücudundan geliyormuş gibi geliyordu.
Ancak daha da şok edici olan, daha önce hiç tanışmamış olmamız gerekirken benim adımı söylemesiydi… Gerçekte kimdi o?
[…Errr, ben kesinlikle Miyama Kaito’yum ama… sen kimsin?]
“Kabalığımı bağışlayın. Kendimi tanıtmadan adınızı sormam büyük kabalıktı.”
Ağzımdan dökülen soruyu duyan kadın nazikçe gülümsemeden önce başını bir kez hafifçe eğdi.
“Benim adım Lillywood… “Lillywood Yggdrasil”. İblis Diyarında “Dünya Kralı” olarak bilinen benim.”
[…Ha?]
Bana sakince duyurulan sözleri duyunca bu sefer düşüncelerimin tamamen durduğunu hissettim.
Sevgili Anne, Baba—– Ruhlar Ormanı’nın derinliklerinde, ruhların beni getirdiği yere vardığımda—— Dünya Kralı ile karşılaştım.
//==========
Bu arada Lillywood, kendisini Altı Kral’dan biri olarak doğru dürüst tanıtan ilk kişidir.