Sadece 1970'lerde ve 80'lerde, Sovyet tasarımcıları yabancı meslektaşlarını aşan çeşitli askeri teçhizat ve silah modelleri geliştirmeyi başardılar. Denizaltı gemi inşasında, böyle bir örnek, SSCB'de "Pike-B" adını ve NATO kodlamasına göre "Köpekbalığı" ve "İyileştirilmiş Köpekbalığı'na göre çok amaçlı (veya aynı zamanda adlandırıldığı gibi) grev nükleer denizaltısıydı (ve daha sonra 971U'nun geliştirilmesi). "(Veya" Köpekbalığı-971 "). Bu proje altında inşa edilen teknelerin son K-2 "Çita" (parçası filo 2002'de), en son teknolojik gelişmelerin somutlaşmışı olan Batı'da "Köpekbalığı-3" denir. Bu projenin teknelerinden biri olan 971, K-152 "Nerpa", 23 Ocak 2012 tarihinde Hindistan'a kiralandı.
Yeni Sovyet nükleer denizaltı (teknenin teknik tasarımı, yılın 30 Eylül 1977'i tarafından onaylandı; lider gemi, yılın Nisan 16'inde 1988 piyasaya sürüldü) çok başarılı ve eksiksiz bir proje olduğu ortaya çıktı. Bazı yönlerden Amerikan amirallerine gerçek bir şok verdi. "Köpekbalığı" ailesinin denizaltıları, 33 düğümünde tam bir su altında kalırken, çok düşük gürültü seviyelerine sahipler ve gemide etkileyici bir silah cephanesi taşıyorlardı. Gemide, toplamda 533 ünitesine kadar yük taşıyan dört 650-mm ve dört 40-mm torpido tüpü vardı ve bunlar çok çeşitliydi. 28 mühimmat üniteleri, 533 mm kalibreli olarak hizmet ederken, bu torpido tüpleri, Granat kompleksinden binlerce kilometre uzunluğa sahip menzilli füzeler fırlatmak için kullanılabilir. Bu füzeler hem yüksek patlayıcı hem de nükleer savaş başlığı ile donatılabilir. Buna ek olarak, Shkval yüksek hızlı denizaltı füzeleri (seyir hızı 3 km / s), roket torpidoları ve geleneksel gemi karşıtı, denizaltı karşıtı ve evrensel torpidolar, 971 denizaltı tasarımı silahlarına dahil edilmiştir.
1980'lere kadar, Sovyet nükleer denizaltıları, Amerikan seviyelerine göre gürültü seviyesi kadar önemli bir göstergeden daha düşüktü. Özel denizaltı karşıtı uçakların ve ABD donanma gruplarının akustik algılama teçhizatı, Sovyet denizaltı kuvvetlerinin (zor olmasa da) hareketlerinin izlenmesini mümkün kılmıştır. Ancak, Sovyet denizaltıları SSCB'de üçüncü nesil denizaltıların yaratılmasıyla görünürlük açısından Amerikalılar ile aynı seviyedeydi. Aynı zamanda, ikinci nesil denizaltıların modernizasyonu gerçekleştirildi, bu da düşman denizaltı savunma silahlarına karşı çok daha etkili oldu. Bu, 1985РТМ projesinin yükseltilmiş denizaltılarının birkaç ay boyunca, ABD Doğu Kıyısı'nın yakın çevresinde tespit edilmeksizin devriye gezdiği “Aport” (1987 yılı) ve “Atrina” (671 yılı) operasyonlarıyla kanıtlandı.
ABD Deniz Kuvvetleri, bunu dikkate alarak, yalnızca düşük gürültü ve akustik görünürlükte değil, aynı zamanda düşman gemilerini tespit ve imha etmenin karmaşık yollarını içermesi gereken özel bir avcı denizaltı oluşturma programı başlattı. Başkan Reagan’ın ABD’de saltanatının başında, “600 Gemileri Filosu” adlı bir program başlatıldı, avcı denizaltısının oluşturulması bu programın hedeflerinden biriydi.
"Civulf" - dördüncü neslin bir dizi Amerikan nükleer çok amaçlı denizaltı. Tüm tekneler, General Dynamics Electric Boat Corporation tersanelerinde, 1989'tan 2004 yıllarına inşa edildi. Başlangıçta, ABD komutunun planları, bu tür denizaltıların 29 inşasını içeriyordu, ancak program, ilk olarak 12 denizaltılarına ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, dizinin yalnızca öncü gemisinin yapıdayken bile proje tamamen terk edilmesine rağmen yavaş yavaş azaldı. Sonuç olarak, sıra yalnızca üç denizaltıyla sınırlıydı. Serinin bu kadar az bir kısmı, sorunların ilk teknenin inşası sırasında çoktan başlamış olmasından ve 1995'in başında fiyatlardaki denizaltının maliyetinin çok büyük bir orana - 2,94 milyar dolara ulaşmasından etkilendi. Tüm bunlar, jeopolitik durumdaki ciddi bir değişiklikle birlikte, Seawolf teknelerini bir parça mal haline getirdi. Aynı zamanda, o zamanlar bu tekneler, özellikleri bakımından en mükemmel ve aynı zamanda daha önce yapılanlar arasında en pahalı olanı oldu.
Amerikalı tasarımcıların karşılaştığı asıl görev denizaltının sesini radikal bir şekilde azaltmaktı. Bu, İngiltere'de yeni bir ses yalıtımlı kaplama kullanılması ve pervane yerine Trafalgar tipi denizaltılar için İngiltere'de geliştirilen su jeti tahrikinin kullanılmasıyla sağlandı. Ek olarak, teknede gürültü sensörleri yaygın olarak kullanılıyordu, 600 takıldılar (karşılaştırma için: "Los Angeles" gibi nükleer denizaltılarda bu tür sensörlerin yalnızca 7'i vardı). Ayrıca, Sea Wolves o zamanlar en gelişmiş tespit araçlarını aldı.
Bu teknenin tasarım çalışmaları sırasında, Amerikalı mühendisler ilk kez yapının yüksek dereceli modülerliğini kullandılar; bu, çıkışta Los Angeles (Advanced Los Angeles) teknesinin en son gövdesinden önemli ölçüde daha yüksek olan bir takım özellikler elde etmeyi mümkün kıldı. Buna ek olarak, bu yaklaşım denizaltıların gelecekteki yükseltmeleri için büyük bir potansiyel korumamıza ve onları umut verici ekipman ve silah modelleriyle donatmamıza izin verdi.
Ayrıca, tasarımcılar teknenin gürültü seviyesini düşürerek olağanüstü bir başarı elde etmeyi başardılar. “Deniz Kurt” gövdesi ses emici bir kaplama ile tamamen gizlendi, bir jet tahrik ünitesi kuruldu ve doğrudan denizaltı gövdesinin içine yerleştirilmiş çeşitli amortisörler ve gürültü emici kaplamalar yaygın olarak kullanıldı. Ana santralin mekanizmaları ile tekne gövdesi arasındaki mesafe de arttırıldı. Düşük seviyeli bir iç gürültü elde etmek, teknenin, 20 düğümlerine kadar suya batmış bir hızda sessiz bir çalışma modunu garanti etti.
Bu durumda, gövde tasarımı başlangıçta yüzmeyi ve zor buz koşullarında yükselmeyi dikkate alarak geliştirilmiştir. "Los Angeles" gemilerinin aksine denizaltının burun yatay dümenleri geminin içine girebilir. Kıç gidon da önceki tasarımlardan farklı çıktı. Pterygoid formun 6 stabilizatörlerini aldılar: 4, standart haç formuna (iki yatay ve iki dikey) göre düzenlenir ve 2, denizaltı denizaltı düzleminden geniş bir açıyla çıkar ve yatay ve alt dikey stabilizatörler arasında bulunur.
Gemide kurulu füze torpido silahlanma kompleksi, teknenin çeşitli ve çok güçlüydü. Teknenin yanlarında bulunan 8 mm 660 torpido tüplerinden oluşuyordu. TA'nın bu düzenlemesi Amerikan denizaltılarında geleneksel hale geldi ve on yıllardır kullanılıyor. TA'nın bu düzenlemesi, tasarımcıların, ekipmanın teknesinin ve sonar istasyonunun anteninin bulunduğu yerdeki tasarım çalışmaları kısıtlamaları sırasında kaçınmasını sağlar.
Gemideki torpido ve füzelerin toplam stoğu, 50 birimlerine ulaşır. Gemideki tüm roketler ve torpidoların yerine, denizaltı, TA aracılığıyla dağıtılan 100 mayınlarına yüklenebilir. Tüm mühimmat denizaltının burnunda bulunan bir bölmede saklanır. Denizaltı cephanesi şunları içerir: 48 kg ağırlığında güçlü bir savaş başlığı, pasif ve aktif hedef tespit aracıyla donatılmış evrensel torpidolar Mk267 ADCAP (Gelişmiş CAPability). Bu torpidolar tel kontrol sistemiyle veya telsiz sistemiyle hareket edebilirler. Etkin bir hedef arama sistemi kullanılması durumunda hedeflerin etkili imha aralığı 50 km'ye kadardır ve pasif araçlar kullanıldığında 38 km'dir. Torpillerin hızı sırasıyla 40 ve 55 düğümleridir ve parkurun derinliği 900 metrelere kadardır. Ayrıca Boeing’in Sub-Harpoon gemi karşıtı füzeleri (Sub-Harpoon) tekneden kullanılabilir, 130 km menzile sahipler ve hedefte aktif bir radar hedefleme kafası bulunan bir 225-kg savaş başlığı taşıyabilirler.
Son Los Angeles tipi denizaltılardan farklı olarak, Sivulf denizaltıları, Tomahawk seyir füzelerini ateşlemek için dikey fırlatma kurulumları (CIP) yapılmasını sağlamadılar, bu füzeler teknenin torpido tüplerinden atıldı. Aynı zamanda, “Deniz Kurtları” mühimmatı hem gemi karşıtı hem de bu füzenin stratejik versiyonunu içeriyordu. Stratejik versiyon, bir 200 kt savaş başlığı ile donatılmıştı ve ataletsel navigasyon sistemi TAINS (Tercom Destekli Atalet Navigasyon Sistemi) yardımıyla, yüzey altı uçuş hızında 2500 ile 15 metre arasındaki yüksek irtifada 100 km mesafesini kapsayabilir. Aynı zamanda, nükleer versiyondaki dairesel muhtemel sapma, 80 metreleri geçmedi. Cruise füzesinin gemi karşıtı varyantı birleşik bir homing ve ataletli homing sistemine sahipti ve menzil 450 km'ye yükseldi.
Tüm Deniz Kurtları, gemide gelişmiş bir istihbarat ve karşı önlem sisteminin varlığıyla ayırt edildi. Teknelerde, GTE ve kendinden tahrikli dalgıç hidroakustik simülatörleri tarafından geliştirilen bir EW AN / WLQ-1 (V) 4, Northrop Grumman tarafından oluşturulan bir hidroakustik keşif ve sayaç istasyonu AN / WLY-1 vardı.
Dizideki "Seawolf" adlı ilk tekne Ekim 1989'ta atıldı ve Temmuz 19'ta 1997 filosuna transfer edildi. Yılın Haziran 25'ini yalnızca 2001 ilk savaş devriyesinde tekneye girebildi. Operasyon yılının ilk 4'ine, yeni serinin ilk gemisi ve yeni neslin doğal olduğu birçok başarısızlık, teknik başarısızlık ve gemideki acil durumlar eşlik etti. Özellikle, jet itme sistemi, CICS, yürüyüş sırasında geniş açıklıklı antenlerin ayrı panelleri ile ilgili sorunlar ortaya çıktı ve kayboldu ve Tomahawk seyir füzelerinin denizaltından fırlatılmasını sağlamak uzun bir süre mümkün değildi. Ağustos ayında, ana gemi 2000, hatta ABD Donanması'ndan geçici olarak çıkarıldı. Connecticut adlı ikinci tekne, yılın Eylül 1992'inde atıldı ve yılın Aralık 1998'inde filoya transfer edildi.
"Jim Carter" dizisinin üçüncü denizaltıdaki çalışmayı finanse etmedeki gecikmeler, bu denizaltının yeni bir değiştirilmiş proje üzerine inşa edilmesine karar verilmesine neden oldu. Tasarımcılar bu teknede, daha sonra SEAL kuvvetlerinin özel operasyonlarını yürütmek, keşif yapmak, taktiksel durumu izlemek, hedeflerin koordinatlarını tespit etmek ve belirlemek, gizli mayınları yürütmek ve düşmanın mayınlarını aramak ve yok etmek için kullanılması planlanan yeni teknik çözümler üretmeye karar verdiler.
Denizaltı gövdesinin orta kısmında (ağırlık merkezinin yakınında) tasarlanan her şeyi uygulamak için, toplam 30,5 metre uzunluğunda çift gövdeli bir bölüm gömülürken, teknenin gövdesinin uzunluğu 138 metrelere yükselmiştir. Issız su altı araçları ve diğer özel su altı araçları, kenar çubuklarının aralarına yerleştirildi. Ek olarak, özel kuvvetler asker ve dalgıçlarını almak ve serbest bırakmak için tasarlanmış, yaklaşık 1,5 metre çapında bir kilit odası ortaya çıkmıştır. Denizaltının sağlam gövdesinde, 50 özel kuvvet askerlerini bulmak için tasarlanmış konaklamaların yanı sıra insansız su altı araçlarının uzaktan kumandaları vardı.
Düşük hızlarda ve sığ suda çalışırken yüksek manevra kabiliyetine sahip Jim Carter teknesine ulaşmak için, denizaltının pruvasında bulunan ek bir direksiyon simidi belirdi. Yapılan çalışmalar sırasında, teknenin yer değiştirmesi yüzey pozisyonunda 10 468 tona, su altında kalmış pozisyonda 12 158 tona yükselmiştir. Aynı zamanda, yapılan tüm çalışmalar sırasında teknenin gürültü seviyesi, yalnızca 2 dB ile hafifçe arttı. Aynı zamanda, bir tekne inşa etmenin maliyeti 3,2 milyar dolara yükseldi.
Programdaki haç büyük ölçüde SSCB'nin beklenmedik şekilde hızlı çöküşünü ayarladı. Yeni ABD deniz stratejisi şimdi kıyı bölgelerinde rekabet etmeye yönelik çekirdek çabalarda bir kayma içerdi. Bu nedenle, Dünya Okyanusu'nun geniş alanlarına hakim olmak için geliştirilen “Deniz Kurtları”, Amerikan filosunun savaş oluşumlarında, özellikle de bu tür denizaltıların büyük maliyeti göz önüne alındığında bir yere sahip değildi. Kıyı operasyonları için daha uygun ve daha düşük maliyetli olan Virginia sınıfı denizaltıların lehine bırakıldılar - tekne başına yaklaşık 1,8 milyar dolar.
SSN-21 Seawolf'un taktik ve teknik özellikleri:
Kaba ölçüler: uzunluk - 108 m, gövde genişliği - 12 m.
Yüzey yer değiştirme - 7460 t, su altında - 9137 t.
Daldırma derinliği - 450 m.
Maksimum daldırma derinliği - 600 m.
Maksimum su altı hızı 35 düğümüdür, “sessiz” - en fazla 20 düğümü.
Enerji santrali, S6W tipi bir güç reaktörüdür, güç 45 000 hp
Borsalarda yüzmenin özerkliği rezervleri - 70 gün.
Mürettebat - 116 görevliler dahil olmak üzere 15 kişi.
Bilgi kaynakları:
http://vpk-news.ru/articles/1487
http://warspot.ru/1015-seawolf-hischnik-na-glubine
http://las-arms.ru/index.php?id=437
http://www.modernarmy.ru/article/121
Açık kaynaklı materyaller