75 yıl önce, Kızıl Ordu, Stalingrad'da, Alman Stalingrad grubunun kuşatılması ve yokedilmesiyle sonuçlanan bir karşı saldırı başlattı. Bu savaş yalnızca Büyük Vatanseverlik Savaşı için değil, tüm dünya savaşı için en önemli olaydı. Savaşta radikal, stratejik bir dönüm noktası vardı.
Kızıl Ordu, tüm Sovyet-Alman cephesinde karşı saldırı başlattı ve düşmana birbiri ardına yenilgiye uğradı, Rus (Sovyet) topraklarını ve ardından tüm Avrupa'yı "siyah-kahverengi veba" dan (Nazizm ve Faşizm) kurtardı. Stalingrad savaşı bütün Sovyet ülkeleri ve Sovyet halkı için büyük öneme sahipti. Sovyetler Birliği, halk ve ordu, 1942 yılının korkunç yıllarına dayanarak ikinci bir rüzgâr kazandılar, düşmanın Stalingrad ve Kafkaslardaki ordularını ezdiler. Almanlar Stalingrad'a "Red Verdun" adını verdiler - en iyisi, Wehrmacht'ın şok güçleri Volga şehrinde sallandı, hareket kabiliyetlerini ve manevra kabiliyetlerini kaybetti. Başarının metre cinsinden ölçüldüğü, zorlu bir pozisyon mücadelesi olan, viskoz, kanlı bir "püresi" başladı! Şehir harabeye çevrildi. Ancak Alman birlikleri Chuykivtsi'yi (Chuikov’un ordusu) Volga’ya atamadı. Alman ordusu tükenmişti, kanını boşaltmıştı ve ahlaki olarak kırılmıştı. Sovyet-Alman cephesinin karşısındaki Wehrmacht defansa girdi.
1300 kilometrelik cephede (Voronezh ve Stalingrad yönleri) yoğun bir savaş gerçekleştirdi Ordu Grubu B, Bryansk, Voronezh, Güney-Batı, Don ve Stalingrad cephelerinin direncini kıramadı. Wehrmacht'ın ana grev grubu - 6. alan ve 4. tank Ordu - Aşağı Volga'da şiddetli savaşlarda kaldı. Alman komutanlığı, Kafkasya'da faaliyet gösteren "A" ordu grubundan 32 bölümün büyük kayıplarını telafi etmek için Stalingrad'a transfer etmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, Wehrmacht'ın Kafkas grubu da çarpıcı gücünün çoğunu kaybetti ve kendisine verilen görevleri çözemedi. 1. Panzer ve 17. Saha Ordusu Kafkasya'nın derinliklerine istila ettiler, ancak Grozni ve Bakü'nün "kara altını" ele geçiremediler. Kafkasya'da ve Stalingrad yakınlarında, Wehrmacht'ın konumu tehlikeli hale geldi, operasyonel ve stratejik rezervler harcandı. Wehrmacht ilkbahar - 1942 yazının başarıları amortismana tabi tutuldu. 1942 kampanyasının hedefi - Sovyet silahlı kuvvetlerinin tamamen yenilmesi ve SSCB'nin askeri-politik çöküşü ulaşılamaz hale geldi.
Bu nedenle, yılın 1941 kampanyasında olduğu gibi, Alman askeri-politik seçkinleri hesaplarında fena halde yanlış hesaplarlardı. Berlin’in planlarına göre, Kızıl Ordu’nun ve SSCB’nin tamamen çökmesine yol açacak olan Sovyetler Birliği’nin ana ekonomik bölgelerini ele alma fikri, Sovyet liderliğinin ahlaki ve siyasi faktörünün (genel olarak istikrar ve genel olarak ahlaki nitelikler) askeri bir değerlendirmesine dayanıyordu. ve Sovyetler Birliği'nin ekonomik potansiyeli. SSCB'nin manevi, askeri-politik ve ekonomik istikrarı, Hitler'in Almanya'sında (ve bir bütün olarak Batı'da) düşündüklerinden çok daha yüksek çıktı. “Kil ayaklarındaki colossus” aslında en şiddetli katliamlara dayanabilecek ve kazanabilecekleri çelik bir titanyum oldu. hikayeler İnsanlığın Sovyet medeniyet projesi ve sosyalist sistem, Batı dünyasının gelişmiş yırtıcı projesi olan “Ebedi Reich” e göre en yüksek verimlilik ve üstünlüğü gösterdi.
Kızıl Ordu, yüksek Sovyet komutanlığı bu anı açıkça ortaya koydu. Savaştaki stratejik inisiyatifi ele geçirmek, düşmana güçlü bir karşı saldırı uygulamak ve işgalcilerin kendi topraklarından atılmasını başlatmak için bir fırsat vardı. Ayrıca, Stalingrad'daki savaş, diğer stratejik alanlardaki savunma ve birliklerin sıralanmasını, stratejik rezervler hazırlamasını ve nihayet ekonomiyi “savaş raylarına” aktarmasını mümkün kıldı. 1942'in ikinci yarısında askeri-sanayi kompleksi çalışmalarında da köklü bir değişim sağlandı. Sovyet ulusal ekonomisi zaferini kazandı. Aralık 1942 yılında uçak üretimi Aralık 1941 yılına göre Aralık 3,3 kat arttı. 1942'in ikinci yarısında Sovyet hava kuvvetleri aylık ortalama 2260 uçak aldı ve tüm yıl boyunca ülke 25 436 uçakları üretti. Ve çok önemli olan, yeni Sovyet uçakları (IL-2, Yak-7, La-5, Pe-2), Alman uçaklarına karşı savaşma niteliklerinde yetersiz değildi. Tankların üretimi hızla arttı. 1942'te, 24% X'in üzerindeki orta T-668 tankları dahil olmak üzere 34 50 tankları piyasaya sürüldü. Aynı yıl, 3237 roketatarlar (“Katyush”), Sovyet birlikleri tarafından görevlendirildi, yaklaşık 30 bin kalibrelik 76 mm ve üzeri silahlar, 300 mm harç üretimi% 120 arttı. Kızıl Ordu, savaşta bir atılım yapmak için gerekli tüm silahları aldı.
Ayrıca şunu not etmek önemlidir: Stalingrad savaşı, ABD ve İngiltere sahiplerini Sovyetler Birliği için daha elverişli bir senaryo üzerinde hareket etmeye zorladı. İlkbahar - 1942 yazında, Batılı "ortaklarımız" ana Avrupa savaş tiyatrosu üzerinde aktif olarak hareket etmeyi bile düşünmediler. Savaşın başlangıcında, ABD ve İngiltere’nin ordusu ve politikacıları, genel olarak askeri ekonomik potansiyeli Avrupa'nın bir kısmından daha fazla baskı altına alan Hitler’in ve müttefiklerini (İtalya, Finlandiya, Macaristan, Romanya, İspanya, Slovakya ve gönüllülerin bize karşı savaştıklarını unutuyorlardı). tüm Avrupa'dan) birkaç hafta veya ay içinde Sovyetler Birliği ile ilgilenecek. SSCB'ye karşı Alman saldırganlığının başlangıcında Başkan Yardımcısı Truman şunları söyledi: “Almanlar kazanırsa, Ruslara yardım etmeye değer, eğer Ruslar üstün ele alırsa, Almanlara yardım etmelisin - ve birbirlerini mümkün olduğunca öldürmelerini sağla!” ABD'nin o zaman sözde tarafsız bir ülkeydi. 1942 yılındaki bir askeri ofisteki toplantıda Churchill, görevi şu şekilde formüle etti: "Rus barbarları doğuda mümkün olduğunca tutuklamak, böylece özgür bir Avrupa'yı tehdit etmemek."
Aslında başka bir dünya savaşını serbest bırakan Washington ve Londra ustaları, Almanları ve Rusları kendilerine başarılı bir şekilde kırdı, bu katliamdan çok memnun kaldılar. Birliği Anglo-Saksonları'na meydan okuyabilecek iki büyük güç, birbirlerini mahvetti. Ve en önemlisi, Sovyet projesi Batı’ya “yeni bir dünya düzeni” yaratma - küresel bir köle medeniyeti olma meydan okudu. İnsanoğluna bir alternatif sundu - köleliğin olmadığı aydınlık bir dünya, “iki bacaklı aletler”, “insanlık dışı insanlar”, bir hizmet ve yaratma topluluğu, sosyal adalet üzerine birkaç “seçilmiş olanı” parazitleştiriyordu. Batı'nın ustaları için çok zordu. Binlerce yıllık bir “küresel toplama kampı” yaratma projeleri çöktü. Sovyetler Birliği'ni durdurmak için Batı'nın ustaları “Hitler” projesini yarattılar. Askeri ekonomik potansiyelini geri kazanmaları için Führer'e Almanya'yı boyun eğdirmeleri için verdiler. Almanları tek bir savaş mekanizması haline getirmek için yasak psikoteknolojilerin yardımı ile. Aslında, Batı Avrupa'da, kapıları cehenneme açtılar ve “kara güneş” medeniyetini yarattılar. Almanya, Avrupa’nın çoğunu (Fransa’yı bile!) Verdi ve Rus (Sovyet) küreselleşme projesini ezmek ve bir kez ve herkes için Rusya’ya ve Ruslara son vermek için Hitler’in “sarışın canavarlarını” Rusya-SSCB’ye attı.
Almanya, SSCB ile güçlü bir darbeyle uzaklaştı. Hitler'in Londra ile (Rudolf Hess'in uçuşu) gizli bir anlaşması vardı, bu yüzden gerçek bir ikinci cephenin açılmasından korkmadı. Berlin, bütün kuvvetleri Rus (Doğu) cephesinde yoğunlaştırabilirdi. O zaman ABD, İngiltere ve Almanya'nın sahipleri gezegenin etki alanlarına ayrılması konusunda hemfikir olabilirler. Hitler'in tasmayı uçurmadığı için, ABD'nin sahiplerinin mutlak bir tartışması vardı - bir atom projesi. Öte yandan, ABD ve İngiltere’nin sahipleri, Doğu’daki savaşın Almanya’yı tüketeceğini ve Rusya’nın direnişini yıkıp Rusya’nın engin genişlemelerini kontrol altına alacağını ve Rusya’nın büyük bir işgal ordusuna ve kaynaklarına ihtiyaç duyacağını biliyordu. Bu nedenle, Berlin terimlerini dikte edebilecektir. Hitler'in aşırı özerklik göstermesi durumunda “saray darbesi” senaryosu da hazırdı. Hitler, "Batı ile pazarlık etmek" isteyen generalleri ve kıdemli subayları ortadan kaldırmak zorunda kaldı.
Wehrmacht’ın Stalingrad’daki yenilgisi ve Kafkasya’daki yenilgileri Batı’nın ustalarını strateji ve planlarını ölçmeye zorladı. SSCB'nin, devasa zararların bedelinde olmasına rağmen, süreceği belli oldu. Yani, Avrupa'nın çoğunu Hitler'e bağlı olan Moskova'nın etki alanına bırakmamak için “ikinci bir cephe” oluşturulması gerekecek. Berlin ile olan gizli anlaşmayı bırakmak ve “dünya topluluğunun” (Birleşik Devletler ve uydular ile İngiltere) baştan beri Nazizm ve faşizme karşı olduklarını iddia etmek gerekecek. Gerçekte, faşizmi besleyen Londra ve Washington'un ustaları olmasına rağmen, Nazizm'in kendisi de Avrupa'da ve dünyada büyük bir savaş başlattı.
Bu durumda, Stalingrad savaşı Büyük Oyun'un akışını değiştirdi. Savaşta radikal bir değişiklik oldu. Almanya, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki stratejik girişimini kaybetti ve SSCB'ye geçti (nihayet Kursk Muharebesi'nden sonra). Birleşik Devletler ve İngiltere, SSCB'nin savaşta yenilmesini bekleyen bir stratejiden, başka bir senaryoya geçti - Moskova’ya aktif ekonomik yardım, Sovyetler Birliği’nin (Batı’da hala son derece zayıf olduklarını umdukları Batı’da savaş sonrası dünyadaki konumlarını sürdürme mücadelesi) yakında düşer). Japonya, Moskova savaşı sırasında olduğu gibi, bir kez daha Sovyetler Birliği'nin gücüne ikna etti ve Rusya Uzakdoğu'yu istila etme planlarını terk etti. Türkiye ayrıca tarafsızlığını korumuştur, ancak daha önce Berlin-Roma-Tokyo eksenine yaslanmıştı.