"Rusya için daha çarpıcı hedefleri ana hatlarıyla belirtin ..."
Alman Nazizmine ve Japon militarizmine karşı kazanılan zaferin 70 yıldönümüne eşlik eden uluslararası durumda, bu zaferi kesin olarak sağlayan SSCB, ABD ve Büyük Britanya’nın büyük bir birlikteliğinin şaşırtıcı bir şekilde çöktüğünü hatırlamak mümkün değil. Birkaç ay içinde, ortak düşmanla olan ortak mücadele Soğuk Savaş’a yol açtı. Eski müttefikleri başında görüş alanından birbirlerine bakmaya başladılar.
“Çarpıcı bir şekilde hızlı” ise, yalnızca büyük siyasetin sırlarını bilmeyen Büyük Zaferin çağdaşlarının görüşüne göre. Aslında Batı’nın SSCB ile yüzleşmesi için hazırlık İkinci Dünya Savaşı’nın zirvesinde başladı. Bu, özellikle, Müttefik kuvvetler merkezinin 1943’te geliştirdiği ve Anglo-Amerikan birliklerinin Batı Avrupa’ya inişinden sonra, Kızıl Ordu’nun darbeleri altında Almanların doğu cephesini yıkmaya başladığı “Rankin” planını hedef aldı. batıda ve onun yardımıyla Almanya'daki Sovyet birliklerinin ilerlemesini durdurdu. Ya da Winston Churchill'in “Düşünülemez” bir acil durum operasyon planı kapsamında SSCB'ye karşı bir savaş başlatması niyeti. Veya 1945 yazında Rankin planının ikinci doğumu: Anglo-Amerikalıların, Kızıl Ordu ile askeri bir çatışma olması durumunda, Wehrmacht'ın silahsız birimlerini kullanma niyetindeki ortak niyet.
Sovyet tarafı kesinlikle haklıydı ve Almanya İdare Kontrol Konseyi toplantılarından birinde tarih Bu ihanetin birkaç örneğini ve müttefik yükümlülüklerin ihanetini bilir. Birleşik Krallık Kontrol Konseyi'nin bir parçası olan Mareşal B. Montgomery, başlangıçta Sovyetler Birliği GK Mareşalinin dile getirdiği suçlamayı reddetmeye çalıştı Zhukov, ancak daha sonra Planking Planının varlığını doğrulamak zorunda kaldı. Bunu, seçim mitinglerinden birinde Churchill'in ardından yaptığı açıklamada, “Evet, Alman toplama emri” verdi. silâh ve daha önce esaret altında teslim olan Wehrmacht'ın birimlerini, Kızıl Ordu'ya karşı olası ortak eylemlere hazırlamak için gerçekten verdi.
F. Roosevelt’i cumhurbaşkanı olarak değiştiren G. Truman’a gelince, Churchill gibi, savaşın sona ermesini beklemeden Sovyet müttefiki için sert bir ton almayı mümkün buldu. ABD Dış Ticaret Komiseri V.N. Molotof, Polonya sorununun çözümü konusunda ilerleme kaydedilmediği için sert tepkiler dile getirdi. Bir baskının ölçüsü olarak, Truman, ödünç verilmeyen borçları bırakma tehdidini seçti (neden 1945 - 2014 modelinin ekonomik yaptırımları olmasın?).
Toplantıda hazır bulunan ABD'nin Moskova büyükelçisi A. Harriman, daha sonra şöyle hatırladı: “Truman'ın bu konuda çok sert olduğu için üzüldüm. Davranışı Molotov'a Stalin'e Roosevelt’in politikalarından ayrıldıklarını söylemek için sebep verdi. ” Harriman, durum hakkındaki değerlendirmesini yumuşattı: Yer işaretlerinin değişimi o ana kadar bir zamanlar tamamlanmış oldu. Washington'daki siyasal düşünce, SSCB ile çarpışma fikrinde giderek daha fazla dönmeye başladı. 1945 Mayıs ayı ortalarında düzenlenen bir mutabakatta, Dışişleri Bakan Vekili J. Grew ABD’nin Sovyetler Birliği’ne yönelik tüm politikasını “derhal sıkılaştırması” çağrısında bulundu. O, "Rusya'nın yeniden yapılanma çalışması yapmadan ve askeri, ekonomik ve bölgesel gücün devasa potansiyelini geliştirmeden önce bir çarpışmanın daha iyi ve daha güvenli olduğunu" söyledi.
Özellikle ABD'de yapılan testler ve Japonya'daki nükleer silahların Ağustos'taki 1945'taki pratik kullanımından sonra yoğunlaşan bir güçten gelen politikanın savunucuları. Potsdam Konferansı'nın son günlerinde, Sovyetler Birliği'nin en büyük şehirlerinin 15'ini listeleyen Amerikan nükleer silah programı başkanı için Potsdam Konferansı'nın son günlerinde, “Rusya'nın ve Mançurya'nın bazı sanayi bölgelerinin stratejik haritası” gizli belgesi hazırlandıysa ne tür bir dayanışma olabilirdi? bombalamanın başlıca hedefi olarak Moskova ile başlıyor. Ekte, Hiroşima ve Nagazaki'nin tecrübesi hesaba katılarak, bu şehirlerin her birinin imhası için gerekli olan atom bombası sayısı hesaplandı. Örneğin, Moskova ve Leningrad’ın yenilgisi için, belgenin yazarlarına göre, Hiroşima’ya atılanla aynı tipte altı atom bombası gerekiyordu.
1946'nın başlarında, SSCB'nin nükleer güce dönüşmesini önleyecek önleyici atom savaşı kavramı ABD'de haklı çıktı. Gelişimi doğrudan saygın ve bilgili askeri ve politik figürlerle ilgiliydi - Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri komutanı General H. Arnold, Tuğgeneral F. Everest, Ortak Askeri Planlama Komitesi'ndeki Hava Kuvvetlerini temsil ediyor, komutan havacılık Ordu Havacılık Komutan Yardımcısı General K. Spaats, savaş sırasında Almanya'nın "halı" bombalaması planının yazarlarından biri, General A. Iker ve diğerleri.
Ocak ayında, Truman tarafından kurulan atom enerjisi komisyonunda konuşan 1946, General L. Groves, nükleer silahlarda tekel kurmak istiyorlarsa, ABD için yalnızca iki alternatif davranış gördüğünü belirtti: “Ya da uygunsuz yorumlara sahip olmamalıyız. Atom silahlarının yasaklanmasını sağlayan tüm uluslararası anlaşmalar için gerçekçi ve bağlayıcı bir yaklaşım, ya da biz ve güvenilir müttefiklerimiz bu alanda özel bir üstünlüğe sahip olmalıyız. ” Bu, eğer Sovyetler Birliği ABD’nin atom silahlarının uluslararası kontrolü için önerdiği planı reddederse, ABD’nin “özel üstünlüğünü” bir kez ve herkes için garanti altına almak için Sovyet nükleer araştırma merkezlerine karşı önleyici bir grev başlatmaya hazır olduğu anlamına geliyordu. General Groves, aşağıdaki gibi hareket etmeyi teklif etti: bilimsel araştırma ve nükleer silahların üretimine son verilmesini talep eden Moskova'ya bir ültimatom sunmak, ve ültimatomu kabul etmeyi reddetmek durumunda, SSCB'ye karşı ezici bir nükleer grev yapmak.
Önleyici bir nükleer savaşın en ayrıntılı kanıtı, Üçüncü Dünya Savaşı'nın başlamış olduğunu varsayması gerektiğini öne süren Harvard Üniversitesi, J. Burnham'dan bir siyasi analist tarafından verildi. Ve eğer öyleyse, SSCB'nin atom bombası, Hiroşima ve Nagazaki'nin bombalanması olarak haklı olarak yeni bir askeri harekat aşaması olarak düşünülmelidir.
Tüm bu fikirler, ABD’nin 20’teki 1 / 18 No’lu 1948’undaki XNUMX / XNUMX’in, ABD’nin Sovyetler Birliği’yle yıllardır süren mücadelesini önceden belirleyen “Rusya’nın ABD Hedefleri” dir.
Yönergenin metni şöyle: “Hükümet, mevcut siyasi savaşın çıkarları doğrultusunda, şimdi bile, barış zamanında, Rusya’ya karşı düşmanlıkların başlamasından önce Almanya ve Japonya’ya karşı gerekli olandan daha kesin ve savaşçı hedefleri ana hatlarıyla belirtmeye mecbur kalıyor ...”
Batı’nın SSCB’ye karşı savaşının asıl amaçları açıkça belirlendi: “... a) Moskova’nın gücünü ve etkisini azaltmak; b) Rusya'da iktidardaki hükümetin uyguladığı dış politika teorisi ve pratiğindeki temel değişiklikleri yapmak ... "" Bu, her şeyden önce, Sovyetler Birliği'ni siyasal olarak zayıf kılmak ve sürdürmek için "vurgulanan yönerge" dir. askeri olarak ve psikolojik olarak dış güçlerle kontrolünün ötesinde karşılaştırıldı. ”
20 / 1 sayılı Direktifin derleyicilerinin Sovyetler Birliği'nin politikasını ve topraklarını SSCB'nin işgali altında kontrol etme iddialarının ideolojik değil, doğası gereği jeopolitik olmaları açısından kabul etmeleri büyük önem taşıyor: “Komünist olmayan hükümetlerle ilişki içinde hangi hedefleri gözetmeliyiz? savaşın bir sonucu olarak Rusya topraklarının bir kısmında mı yoksa tamamında mı ortaya çıkabilir? .. Komünist olmayan ve nominal olarak dostane bir rejimin bile olmasını sağlayacak otomatik garantiler oluşturmalıyız. a) büyük askeri güce sahip değildi; b) dış dünyaya ekonomik olarak güçlü bir şekilde bağlıydı ... ”
* * *
Washington, yedi yıl önce, “Rusya'da iktidardaki hükümetin uyduğu dış politika teorisi ve pratiğindeki temel değişiklikleri nasıl yapabileceğini” düşünüyordu. Bugün Truman ve Dulles'ın politik mirasçıları bugün bu sorunu çözmeye çalışıyor mu? Evet, görev aynı: Rusya'nın güçlü olmasına izin verme. Geçen Kasım ayında söylenen Rusya Dışişleri Bakanlığı başkanı S. Lavrov'un gözlemini reddedemezsiniz: Batı, Rus karşıtı yaptırımların amacının Rusya'daki siyasi rejimi değiştirmek olduğunu gizlemiyor.
Bunun Kırım ve Donbass'a bir tepki olduğunu düşünmeyin. Arzu, Batı medeniyetinin doğasında var olan, Rusya'nın var olmasına izin verirse, o zaman sadece “siyasi, askeri ve psikolojik olarak zayıf bir devlet” olarak var olan bir tezahürü.