Hindistan Demiryolu Deneyimi
Çin ordusunu indirgeyen Indian Railways, bordrosunda 1,6 milyon kişi ile gezegendeki en büyük işverendir. Bunu tecrübe etmek zorunda kaldım ve Delhi'den Haydarabad'a, duraklarla seyahat etmeyi planladım.
Otel benim gezi rezervasyonu ve ilk kısmı, Delhi-Agra beklenmedik bir şekilde oldu
düz, pürüzsüz. Rezerve koltuğum rahattı, klimalı ve temiz ve havadar bir koltuk yatardı. Türk usulü tuvalet temizdi, ancak tren çöktüğünde ve titreyerken, iki tuğla üzerinde dengesiz bir biçimde dengede dururken, orada çömelme gibi bir şey yapmadım. Bu yüzden, bu olayı kolaylaştıracak hiçbir şey yemeyi seçtim. Garson her seferinde bahşiş için biraz açık bir şekilde oyalanmasına rağmen hizmet, şişelenmiş su, chai, bisküvi, çorbanın serbest ve sık bir şekilde dağıtılmasıyla verimli ve nazikti; Treni terk etmeden önce ona büyük bir ipucu vereceğine söz vermemeliydim.
Agra İstasyonu shambolic ve gürültülü oldu. Beni Delhi Otel'e götürmek için bir çekçek tuttum, bana Delhi'deki otelimdeki masanın arkasındaki insanlar tarafından önerildi. İçinde onlar için bir şey olduğundan şüphelenmiştim ve olasılıkla ne tür bir otel olduğu hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Çekçek adamım hemen yukarıda belirtilen otel, kirli ve kokulu bir yere karşı uzun bir dağınıklığa girdi, beni temin etti, kötü yemekler ve her şeyin üzerine koşturan insanlar dolandırıcıydı. Daha sonra bana hepsi çok iyi yemek yapan ve çok dürüst insanlar tarafından işletilen birinci sınıf otellerden oluşan bir miktar yağlı kart gösterdi. Sahibinden iyi bir komisyon alacağı belli olduğunda, kendimi ikna etmeme izin verdim. Hızlı bir duştan sonra, istasyonda ilan edilen gezi otobüslerinden birine girmeye karar verdim. Hızlı bir yıkamadan sonra çıktığımda çekçek wallah'ım hala dışarıdaydı. Beklemenizi söylemedim, dedim ki, öyleydi.
beni beklemekten fena halde bir şey alacak, ama gülümsedi. Bir noktada çıkacağınızı biliyordum ve çekçek ihtiyacınız olacağından emindim, bu yüzden beklemeye hazırım, diye açıkladı. Makul bir adam gibiydi ve ne zaman yolculuktan döneceğimi bildiğimde, ona söyledim ve beni otele geri götürmemi bekleyeceğini söyledi. Adam daha mantıklı olamazdı ve ona yakışıklı bir bahşiş vermekten mutlu oldum.
Ancak öğleden sonra, yanında başka bir adam vardı. Kardeşim açıkladı ve çekçekin sahibi o. Ağabeyim seni otele geri götürmemeyi söyledi, dedi maviden. Ve neden? Diye sordum. Sizi ilginç şeyleri görmeye ve hepsine ücretsiz götürmenizi söyledi! İlginç şeyler? Evet, burada ilginç şeyler, mermer figürler, mücevherler, kuş kafesleri, işlemeli kutular üretiyoruz. Ama hiçbir şey almak istemiyorum, gördüm. Ama kim senden satın almanı istiyor? Sadece bakmak için. Reddettim; sadece beni otele götür. İki kardeş birkaç kelime değiş tokuş ettiler ve başlarını salladılar, fakat şimdiye kadar otele giden yolu biliyordum ve bu değildi. Bazı araçlarla protesto etmeye başladım, çekçek durdu ve kardeşim yanıma geldi ve arkasına oturdu. Bana çok yakın oturdu ve bir miktar tehditle karşıladı, çekçek işinin bir ödeme sorunu olmadığını ve iki ailelerini yaptıkları şeyle besleyemediklerini ve büyük mağazalardan komisyon aldıklarını söyledi. Sağlam durdum ve bir dükkanın dışında durduklarında dışarı çıkmayı reddettim. Sonunda otele gittim.
Agra-Bhopal gezisi de aynı şekilde rahattı ve ilk kısmın ayna görüntüsü idi, bir istisna dışında: bu sefer garson bana hizmet ettikten sonra oyalanmadı, ama aşağı doğru eğilerek, teepsss kelimesini kulağıma fısıldadı. Bir öncekine söylediklerimi tekrar ettim, ancak bu benim için bir şeyler getirdiğinde aynı tüfekten geçmesini engellemedi. Hemen resepsiyonist tarafından bir komisyon verilen çekçek sürücüsü tarafından otele alındım. Katip, kredi kartımı teklif ettiğimde nakit para ödemem gerektiğini söyledi. Nakit parayı nereden bulabilirim? Diye sordum. Ben bankaya gitmek zorunda kaldım. Neyse ki şoförüm hala etraftaydı ve beni çok rahatsız eden bir kadının pasaportumu talep ettiği bir bankaya götürdü. Oteldeki resepsiyonda pasaportu bıraktığımı ve geri almak zorunda olduğumu fark ettim. Otel için ödeme yapmadan önce toplam 4 çekçek turunu sıcak tozlu bir Bhopal öğleden sonra yaptım.
Her ne kadar Bhopal, Göl Şehri olarak adlandırılıyor ve çok etkileyici İslami
mimarlık, beni çekici bir yer olarak vurmadı. Neredeyse Hindistan'ın hemen her yerinde gördüğüm anlamsız bir anlamsızlık eksikliği vardı, sanki bir sonraki trajedinin onlara ne zaman vuracağından asla emin değilsiniz! Kırk artı yıl önce, hatalı donanım ve Union Carbide'deki en temel güvenlik prosedürlerinin ihmal edilmesi, Dokuz Eleven mağduru sayısının sekiz ila on katı olan ve atmosfere yüzlerce ton zararlı kimyasal madde döken bir patlamaya neden oldu. henüz çözülmedi. Pek çok insan, Amerikan şirketinin asla kendi ülkelerinde böyle alaycı davranmayacağını, çünkü üçüncü dünyadaki yaşamın ucuz olduğunu söyledi! Gördüm ama trajedinin etkisiyle aşikar olan, zarar görmüş gözleri olan bir avuç dolusu insan gördüm; Mağdurların çoğu şimdiye kadar ölmüş olmalı.
Müslüman çekçek şoförüm beni otele götürdükten sonra bir yere götürmekle ilgilenmiyordu. Çok daha yüksek bir amacı vardı: Bir Müslüman olduğumu bulduğunda
adı, ruhumla ilgileneceğine karar verdi. Öğleden sonra duaları için beni camiye götürürdü. Ondan oldukça kararsızca sıyrıldım.
Delhi otelindeki bayan bana seyahatimin tüm dilimlerinin teyit edildiğine dair güvence verdi, ancak sisteme aşina olduğumu öğrendiğimde, biletimdeki WL / 13'ün Bekleme Listesinde 13. olduğum anlamına geldiğini; Otelde biri bana trene binmediysem, tam bir geri ödeme alacağımı temin etti. Charles de Gaulle Havaalanında pasaportu olmayan İranlı adam gibi, kendimi sonsuza dek Bhopal'a saptığımı hayal ettim! Müslüman rickshaw wallah tarafından zorla camiye götürülme umudu!
Kötü hecelenen ismim, tren istasyonundaki bir gemideki Listeydi ve kalbim, bölmemi görünce battı, kirli ve rahatsız oldu ve bu şartlar altında sekiz saat boyunca seyahat etme fikrinden vazgeçmedim. Bir koku zaten yandaki tuvalete geliyordu. Hizmet yoktu, ama her zaman ve sonrasında çıldırmış bir adam, daha sonra Chai, chapati ve dal ya da her neyse tanımladığım bir şeyi bağırdı. Onu aradığımda çoktan ortadan kaybolmuştu. Bir süre yalnız kaldım, bir artıydı, sanmıştım, ama iki ya da üç durak sonra, hemen bana Amca olarak hitap etmeye başlayan üç coşkulu genç gülümseyen adamla birleştim. Kısa bir tatilden sonra hava kuvvetleri öğrencileri barakalarına geri döndüler. Her nasılsa, garson / satıcı bir cazibe gibi göründü ve bol bir yemek sipariş ettiler, ama yanımda kokulu tuvaleti kullanmak istemiyordum, biraz alçakgönüllülük hissederken, dal ve yağlı bir köri düşünmemiştim, ben de sordum. Ben sadece bir chapati sipariş edebilirim, ama satıcı hayır dedi, onunla başka bir şey sipariş etmek zorundasın. Ben de bana papati ve dal getir dedim, gereksiz yere dal yememe gerek olmadığını açıkladı. Garson reddetti. Hayır efendim, onu yemeyecekseniz size dal getiremem; Onunla boşuna tartışmıştım ve sonunda genç öğrenciler onunla konuştu ve başını salladı, ama ortadan kayboldu ve bir daha geri dönmedi. Genç adamlar benimle bir papaz paylaştı, ama kuru ve tatsızdı ve dünyadaki tüm çiğneme ve yutma sıkıntısı yaşadım.
Nagpur'a çok sayıda yeni bina inşa edilmiş canlı bir şehir, elektronik eşya satan çok sayıda dükkan ve diğer her şeyi buldum. Otelimdeki herkes bana küçük telif hakkı gibi davrandı, ancak daha sonra birisi bana beklediğim Otel Müfettişi olduğumu düşündüklerini söyledi. Sipariş verdim, başka ne? -beyazca portakal suyu yapılmış; Nagpur Hindistan'ın Turuncu Başkenti değil miydi? Hayır efendim, söylendi, özür dileriz, sadece konserve ananas suyumuz var. Bu benim tek hayal kırıklığım değildi, dışarı çıktım ve bir sokak alıcısından küçük bir portakal torbası aldım, ama onları yumuşak ve pipetlerle dolu buldum.
Bir sonraki trenim ertesi güne kadar değildi, ama rezervasyon durumumla ilgili olduğu için endişeliydim, istasyona oldukça erken gittim ve tekrar Listede ismimi bulmak için rahatladım. Biletimle, İstasyondaki Emekli Odasını kullanma hakkım vardı ve küçük bir ücret karşılığında geceyi orada geçirebilirdim. Birinin oturabileceği, hatta uzanabileceği ve rahatça bekleyebileceği geniş koltuklara sahip klimalı, güzel bir odadır. Portbandar'dan emekli bir jeoloji profesörü ile konuştum, oğlunu ziyaret ettikten sonra kendi treninin eve geri dönmesini bekliyordum. Hindistan jeologlarla dolu gibi görünüyor! Bana emekli bir adam olarak yönettiği mutlu hayatı anlatıyor, bütün gün Bhagavad Geeta'yı okuyor, çocukları ve torunları düşünüyordu. Herhangi bir bilimsel kitap okur musunuz, gazeteler bilmek isterdim. Başını iki yana salladı ve bana sanki yarı zekalıymışım gibi baktı. Mesele ne olurdu? diye sordum sana emekli olduğumu söyledim.
Haydarabad'a giden tren bir saatten fazla sürdü ve gemiye çıktığımda, bana tahsis edilen ranza yatağının kaba bir hüzünlü bir adam tarafından işgal edildiğini gördüm. Yanında durdum ve ilk başta bir şey söyleyemedim. Ne zaman yapabildim
konuşmak için ingilizce dedim, üzgünüm ama bu benim yerim. Bana baktı ve sonra uzağa baktı. Aynı şeyi Urduca'da da tekrar ettim. Hiçbir şey söylemedi ama çenesini yukarıdaki ranzaya çekti. Kalbim, pencerelerin olmadığını ve boşluğun kafamı çatıya çarpmaya devam edeceği şekilde olduğunu keşfetti. Kalküta'nın sağ kara deliği! Bak, dedim ki, burası benim yerim, üst ranza alsan iyi olur. Sonunda başımı salladı ve ranzamı boşalttı, özür dileyerek gülümsedi ve yukarı çıktı.
Taraftarlar tam kapasitede dönüyorlardı ve taslak oldukça kötüydü. Çarşaf ya da yatak yoktu ve etrafta soracağım tren personeli göremediğim için sırt çantamı yastık olarak kullanmaya karar verdim ve kendimi gerdim, ama üşüyordu. Battaniyelere sarılmış diğer yolculara ve fanları kapatmaları için herkese söyleyebilmemin hiçbir yolu yoktu, bu yüzden başka bir tişört giyerek başladım.
Taraftarların gürültüsü amansızdı ve bunun üzerine insanlar bütün gece konuştular ve güldüler. Tren sarsıldı ve sarsıldı ve başını salladığın an durdu. Çok yoruldum ve nihayet sabahın erken saatlerinde Haydarabad'a ulaştığımızda göz kırpma olmadı.
Delhi'ye trenle dönmeyeceğime karar verdim. Tren deneyimi ilginçti ama tamamen eğlenceli değildi.