Din ile devlet dini veya dini otorite arasındaki ilişkiden doğan ikinci temel tip, siyasi iktidarın dini iktidardan önce gelmesi ve onu himayesi altına almasıdır. Yani bu hükümette teokrasiden farklı olarak din adamları siyasi iktidarın kontrolü altındadır.
Bu tür teşkilatlarda din adamları devlet otoritesine aittir ve devlet tarafından atanır ve kontrol edilir.
Bu şekilde dinin manevi gücü kontrol edilir. Siyasi otorite laik gücü elinde tutar, ancak sistemdeki önemli dini işlevler devam eder. Bu tür bir organizasyon, dinin hükümete tabi olduğu bir sistem olarak temsil edilir. Buna Bizans, Gallikanizm veya Sezaropapizm denir.