Tayvan sorunu, ABD ve müttefiklerinin liderleri tarafından genellikle demokrasi ve otoriterlik arasındaki bir yarışma olarak görülüyor. Bununla birlikte, Güney Kore perspektifinden bakıldığında, Tayvan sorunu aynı zamanda milliyetçilik ve liberalizm arasındaki bir çatışmayı da temsil ediyor. Demokrasi, genel seçimler yoluyla bir hükümet kurma süreci olarak tanımlanırken, liberalizm, bireycilik ve devredilemez hakların devlet baskısına karşı korunması fikirlerine odaklanır. Hem Güney Koreliler hem de Tayvan vatandaşları, bireysel haklarını korumak ve özgürlüklerini ulusal birliğin ihtişamı için fedakarlık yapmaya zorlanmaktan korumak için liberal bir arzuyu paylaşıyorlar.
Birçok farklılıklarına rağmen, Kore Yarımadası ve Tayvan Boğazı karşılaştırmaya değer. Gibi Çinli yetkililer Güney ve Kuzey Kore, 1991’de eş zamanlı olarak Birleşmiş Milletler’e kabul edilen iki egemen devlet olarak tanınmaktadır. Buna karşılık, Tayvan’ın egemenliği, yalnızca Çin Halk Cumhuriyeti ile diplomatik ilişkileri sürdüren birçok ülke tarafından tanınmamaktadır. Sonuç olarak, Tayvan halkı, Güney Kore’deki genel kamuoyunu ilgilendirmeyen bağımsızlık ilan etmenin sonuçlarını düşünmelidir. Ancak devletten ziyade ulus olma merceğinden bakıldığında iki bölge arasındaki benzerlikler ortaya çıkmaya başlıyor. Benedict Anderson, bir ulusu şöyle tanımlıyor:hayali bir topluluk” Bu tanımdan yola çıkarak Pekin, Tayvan’ın Çin devletinin bir parçası olduğunu iddia ederken, Çinli liderler Tayvan’ın hala ayrı bir ulus olduğunu zımnen kabul etmektedir. Aksi takdirde, neden “ulusal” birleşmeden bahsetme zahmetine girsinler? Bu nedenle, Güney Kore ve Tayvan eyaletleri bakımından farklılık gösterse de, benzer ulusal birlik sorunuyla ilgileniyorlar.
Kore birliğine gelince, Kuzey Kore’nin motivasyonu etnik milliyetçilik tarafından yönlendirildi. 1980’de, Kuzey Kore’nin kurucusu ve şu anki liderin büyükbabası olan Kim Il-sung, konfederal bir sistemi ve ABD Kuvvetlerinin Kore’den çekilmesi de dahil olmak üzere kademeli bir süreci savunan “Koryo Demokratik Konfederal Cumhuriyeti” adlı birleşik bir devlet önerdi. . Kim Jong-un, tüm Kore halkının uzun zamandır beklenen birleşme hayalini gerçekleştirme tarihsel misyonunu yerine getirdiğini iddia ediyor. Bu milliyetçi yaklaşım, Kuzey Kore halkı tarafından geniş ölçüde desteklenmektedir. İçinde 2019 anketi Güney Kore’ye yerleşen Kuzey Koreli sığınmacıların %87,1’i Kuzey Kore’de yaşarken birleşmeyi desteklediklerini söyledi. Çoğunluğu (%41,4) “Kuzey ve Güney Korelilerin aynı insanlar olduğuna” inandıkları için birleşmeyi umuyorlardı. Ekonomik gelişme ve savaştan kaçınma da destek gerekçeleri arasında gösterilirken, etnik temelli motivasyon en yüksek yüzdeyi oluşturdu.
Öte yandan Güney Kore hükümeti resmi olarak birleşme peşinde koşarken, Güney Kore vatandaşları bu fikre olan ilgiyi zamanla azalttı. Buna göre 2021 raporu Kore Ulusal Birleşme Enstitüsü’nden Güney Kore’nin birleşme tercihi 2016’da %37,3’ten 2020’de %22,3’e düşerken, barış içinde bir arada yaşama desteği %43,1’den %56,5’e çıktı. Güney Koreliler birleşmeyi desteklediklerini ifade ediyorlarsa, bu genellikle Kuzey Korelileri tek etnik uluslu bir ulusun parçası olarak görmekten ziyade güvenlik tehditlerini ortadan kaldırmak veya ekonomik kalkınma için fırsatlar yaratmak gibi pragmatik nedenlerledir. Özellikle, 20’li ve 30’lu yaşlarındaki Güney Koreli gençler, birleşmeye karşı oldukça olumsuz bir görüş ifade ettiler. %71,4 gibi çarpıcı bir oran 1991’den sonra doğmuş ulusal birlik yerine iki Kore arasında barış içinde bir arada yaşamayı tercih ediyor.
Pekin’in ısrarla Tayvan’la birleşme arayışının arkasındaki ana itici güç kuşkusuz milliyetçiliktir. Xi Jinping, 2019 yılında “Tayvan’daki Yurttaşlara Mesajı”nda bağlantılı Çin’in prestijini canlandırma “Çin rüyası” ile ulusal birleşme. 2022’deki 20. Parti Kongresinde Xi tekrarlanan Pekin’in ulusal yeniden birleşme hedefine ulaşmak için “güç kullanmaktan asla vazgeçme sözü vermeyeceği”. Çin halkının çoğunluğu ulusal birleştirme politikasını destekliyor gibi görünüyor. Çin halkına küçük yaşlardan itibaren ulusal birliğin önemi öğretilir; çocuk ders kitapları Tayvan’ın Çin’in bir parçası olduğunun açıkça altını çiziyor. Tayvan ile ilgili konular ne zaman manşet olsa, Çinli gençliğin aşırı milliyetçiliği ortaya çıkıyor. Örneğin, dönemin ABD Meclis Başkanı Nancy Pelosi Ağustos 2022’de Tayvan’ı ziyaret ettiğinde, Çinli netizenler öfkesini dile getirdi ve hatta uçağını düşürmek gibi aşırı bir tepki talep etti.
Buna karşılık Tayvanlılar, ulusal birleşmeye verdikleri desteği giderek daha fazla geri çekiyor. Çin ile birleşmeyi destekleyen vatandaşların yüzdesi reddedildi 1996’da %20’den 2022’de yalnızca %5’e. Ayrıca, %84,7’lik ezici bir çoğunluk Reddedilmiş Pekin’in birleşme formülü olarak “bir ülke, iki sistem” önerisi. Özellikle, Tayvanlılar kendilerini Çinli yerine giderek daha fazla “Tayvanlı” olarak tanımlıyor. Tayvan Ulusal Chengchi Üniversitesi’nin araştırmasına göre, kendilerini “Çinli” olarak tanımlayanların oranı 1992 ile 2022 arasında %25,4’ten %2,4’e düştü. tanımlamak “Tayvanlı” olarak %17,6’dan %63,7’ye yükseldi. Birleşmeye yönelik düşük destek eğilimleri ve Tayvanlıların tanımlanması özellikle genç Tayvanlılar arasında belirgindir. Genç Güney Korelilere benzer şekilde, Tayvanlı gençler de milliyetçilik mantığına dayalı birleşme hedefini desteklemiyor.
Hem genç Güney Koreliler hem de Tayvanlılar, ulusun “hayali cemaatine” değil, liberalizmin normlarına ve değerlerine dayanan farklı bir kimliğe sahiptir. Milliyetçilik, grubun birey üzerindeki önemini vurgularken, liberalizm ayrıcalıklar bireysel. Milliyetçi bir bakış açısından, bireylerin tercihlerini ulusun hedefleriyle uyumlu hale getirmesi beklenir. Bununla birlikte, genç Güney Koreliler ve Tayvanlılar, devlet zorlamasıyla ihlal edilemeyecek bireysel haklarının devredilemez olduğunu düşünüyorlar. 1980’den sonra Güney Kore ve Tayvan’da doğanlar, biçimlendirici yıllarını demokratikleşmeden sonra geçirdiler. Önceki nesillere kıyasla oldukça eğitimli, çok seyahat eden ve kültürel olarak kozmopolit insanlar. Sonuç olarak, hem genç Güney Koreliler hem de Tayvanlılar, milliyetçi birleşme hedefi için bireysel tercihlerini sunmaları gerektiğini varsaymıyorlar.
Bu gözlemler, Pekin’in milliyetçi birleşme mantığı ile Tayvan halkının özerk yaşam için liberal özlemi arasındaki uyumsuzluğa yeni bir ışık tutuyor. Pekin, birleşme politikasını Tayvanlıların ulusal birleşme için aynı özlemleri paylaştığı varsayımına dayanarak haklı çıkarıyor. 20. Parti Kongresi sırasında Xi ileri sürülen “Çin’in tam olarak yeniden birleşmesini gerçekleştirmenin … Çin ulusunun tüm oğullarının ve kızlarının ortak özlemi” olduğunu ve Tayvan halkının “kanla bağlı tek bir ailenin” üyeleri olduğunu. Bununla birlikte, anket verileri sürekli olarak birleşmeyi destekleyenlerin Tayvan’da küçük bir azınlık olduğunu gösteriyor. Dolayısıyla, Çinli liderlerin “Tayvan yurttaşlarının” aynı birleşme hayalini paylaştığı varsayımı, yalnızca onların hayal gücünde var. Çinli liderlerin neden Tayvan’da birleşmeye yönelik gerçekçi olmayan halk desteği anlatısını desteklemeye devam ettikleri belirsizliğini koruyor. Muhtemel açıklamalardan biri, yükselişten endişe duymalarıdır. liberal güçler Çin’in kendi içinde ve milliyetçi bir birleşme kampanyası yoluyla kontrolü sağlamaya çalışıyorlar.
Kısacası, Güney Koreliler Tayvan vatandaşlarının birleşmeye yönelik değişen tutumlarına sempati duyabilir. Yukarıdaki anket verileri ve karşılaştırmalı analiz, Güney Koreliler Çin’in ulusal birleşme arzusunu anlayabilirken, birçoğunun Pekin’in savaşı bir birleşme aracı olarak kınamayı reddetmesini desteklemeyeceğini gösteriyor. Güney Kore görüşü, uluslararası toplum Tayvan’ı Çin’in bir parçası olarak tanısa da, Çin kuvvetlerinin birleşme adına Tayvanlı vatandaşları öldürmesine yol açacak savaş trajedisine karşı çıktığı şeklindeki liberal mantığı güçlendiriyor.
Yazarın bu makaledeki görüşleri kendisine aittir ve ABD Savunma Bakanlığı’nın veya Asya Pasifik Güvenlik Araştırmaları Merkezi’nin bakış açılarını yansıtmamaktadır.
Kaynak : https://www.brookings.edu/blog/order-from-chaos/2023/05/05/nationalism-versus-liberalism-a-south-korean-view-of-taiwan-issues/