Fransa'nın deniz kuvvetlerinin amiral gemisi. ABD dışında inşa edilen ilk nükleer uçak gemisi. Avrupa'nın en güçlü ve mükemmel savaş gemisi. Denizin gerçek efendisi. Bütün bunlar Fransız denizciler uçak gemisi "Charles de Gaulle" (Charles de Gaulle, R91) için gerçek gururdur. Yenilmez Poseidon, düşmanı yeryüzü yüzeyinde, su ve hava sahasında binlerce kilometre yarıçapında parçalayabiliyor!
40 savaş uçakları ve helikopterleri, güdümlü füze silâh (Aster-8 uçaksavar füzelerini ateşlemek için dört 15 şarj modülü UVP, iki Sadral kendini savunma füzesi sistemi). Benzersiz bir algılama araçları seti: Çeşitli aralık ve amaçlara sahip 6 radarlar, VAMPIR-NG arama ve izleme sistemi (IR aralığı), eksiksiz bir radyo durdurma ve elektronik harp sistemleri seti.
8 hedeflerine eşzamanlı olarak tahsis, sınıflandırma ve destek alma yeteneğine sahip bilgi ve kontrol sistemi "Zenit-2000" ile savaş. 25 bilgisayar terminalleri, 50 haberleşme kanalları, uydu haberleşme sistemleri Inmarsat ve Syracuse Fleetsacom - uçak gemisi Charles de Gaulle, denizcilik grev grubunun amiral gemisi rolüyle zekice başa çıkıyor.
500 ton uçak cephane, 3400 ton havacılık gazyağı. Rafale avcı-bombardıman uçakları, Super Etandar saldırı uçağı, E-2 Hawkeye erken uyarı ve kontrol sistemleri, çok amaçlı, anti-denizaltı ve arama kurtarma helikopterleri dahil olmak üzere tam teşekküllü bir hava grubu Uzaysal Dolphin ve Cougar - en fazla Uçuş ve hangar güvertelerinde bulunan 40 uçak birimi.
İki adet hava uçağı kaldırma kapasitesi 36 tondur. İki C-13F buhar mancınığı (American Nimitz'de kurulu olanlara benzer) - her biri bir 25 tonluk uçağı 200 km / s hıza kadar hızlandırabilir. Uçağın "de Gaulle" destesinden salınım hızı - dakikada 2 makineleri. Uçağın alım hızı, teorik olarak, bir uçak gemisi güvertesinde 20 dakika boyunca 12 makinelere güvenle inmenizi sağlar. Tek sınırlama, uçuş güvertesinin boyutlarının ve tasarımının uçağın aynı anda inmesine ve inmesine izin vermemesidir.
Fransız mühendislerin özel bir gururu, SATRAP (Système Automatique de TRAnquilisation et de Pilotage) - 12 kompansatörlerinin galerinin güvertesindeki özel oluklar boyunca hareket eden 22 kütle blokları şeklinde otomatik stabilizasyon sistemidir. Merkezi bilgisayar tarafından kontrol edilen sistem, çeşitli rüzgar yüklerini dengeler, viraj alırken viraj alırken, gemiyi sürekli olarak doğru konumda tutar - bu, denizde 6 noktalarına kalkış ve iniş işlemlerini gerçekleştirmenizi sağlar.
köprü
Devasa geminin tam yer değiştirmesi 42 000 tona ulaşıyor. Uçuş güvertesi çeyrek kilometre uzunluğunda. Mürettebat - 1350 denizci + 600 adam kanadı.
Fantastik tasarım, denizi 27 düğümü hızında (50 km / s) sürmektedir. Bir reaktörün yeniden şarj edilmesi, 6 yıllarında sürekli çalışma için yeterlidir - bu süre zarfında, “de Gaulle”, Dünya Ekvatorunun 12 uzunluklarına eşdeğer bir mesafeye seyahat etmeyi başarır. Aynı zamanda, geminin gerçek özerkliği (gıda, havacılık yakıtı ve mühimmat) 45 günlerini geçmez.
Uçak gemisi "Charles de Gaulle"! Güzel, güçlü ve karizmatik bir gemi. Tek dezavantajı: “de Gaulle”, 13 yıllık servisinin çoğunu ... tamirhanelerde geçirdi.
Fransa, en yeni uçak gemisi Charles de Gaulle'den vazgeçmeyi planlıyor. Fransız Donanması için "de Gaulle" yerine İngiliz yapımı yeni bir uçak gemisi türü "Kraliçe Elizabeth" satın alınacak. Şok edici ve beklenmedik bir çözümün nedeni, Fransız uçak gemisi gemisinin ilk faaliyet yıllarında tespit edilen sayısız sorun ve düzensizliklerdir. (Orijinal cümle "Charles de Gaulle" dır).
- site http://www.strategypage.com, haber 5'ten Aralık 2003
Tanımlanan olaylardan sadece iki yıl önce hizmete giren tamamen yeni bir geminin (18 Mayıs 2001) neredeyse hurdaya çıkarıldığı ortaya çıkan bu iğrenç durumun asıl nedeni ne olabilir?
Fransızlar, harika yaratımlarıyla (herhangi bir ironi olmadan) dünyayı defalarca şaşırtan deneyimli gemi yapımcılarıdır. Efsanevi denizaltı topçu kruvazörü "Surkuf" - 1930 teknolojisinin gerçek bir mucizesi. Modern gizli "Lafayette" ve "Horizon" 'u fırlatır. Eşsiz iniş gemilerinde "Mistral" - modüler tasarımı sayesinde, sadece birkaç yıl içinde inşa edilmiş dev bir "kutu"! Fransa, nükleer teknolojiyi yakından tanıyor - Fransız Donanması'nın denizaltı bileşeni, kendi tasarımının üst düzey teknolojisiyle donatılmıştır: Triumphan denizaltı, Barracuda denizaltı tabanlı balistik füzeler M45, M51. Tüm silahlar en yüksek uluslararası standartlara uygundur.
Fransa, deniz algılama, kontrol ve iletişim sistemlerinin geliştirilmesinde tanınmış dünya liderlerinden biridir: radar ve sensör sistemleri, CICS, termal kameralar, haberleşme cihazları. Fransızca'yı suçlayacak hiçbir şey yok.
Fransız gemi yapımcıları uçak gemisi gemilerinin gelişimi ve inşasına yabancı değil: geçen yüzyılın ortasında, Fransız Donanması Clemenceau tipinde iki uçak gemisi kabul etti - bunlardan biri Sao Paulo (eski adıyla Foch) Brezilya Donanması. Yerinden ve büyüklüğü modern "de Gaulle" nin özelliklerine yakın olan katı gemiler.
Ve aniden - beklenmedik bir başarısızlık! Bu nasıl olabilir? Herhangi bir tasarımın yaptığı arızalar ve “çocukluk hastalıkları” yeni Fransız uçak gemisinin kaderini olumsuz yönde etkiledi mi?
"Çocuk hastalıkları" - Bu kötü söyleniyor. "De Gaulle" operasyonundaki problemler Fransız Donanması için gerçek bir felaket haline geldi.
Gemiler kavga etmeden ölüyor
Charles de Gaulle'nin kaderi, gelecekteki uçak gemisinin alt kısmının Brest kentindeki DCNS tersanesine atıldığı 1989 yılında başladı. İlk başta, her şey oldukça başarılı oldu: kuruluştan sadece 5 yıl sonra, Mayıs 1994'te Fransa'da şimdiye kadar yapılmış en büyük savaş gemisi, Başkan François Mitterrand'ın huzurunda başlatıldı. Aynı yılın yazında, uçak gemisine reaktörler yerleştirildi. Teknolojik donanımlarla gövde doygunluğu başladı. Ancak, çalışma ilerledikçe, projeyi belirtilen program dahilinde tutmak zorlaşmaya başladı.
Gemideki sistemlerin ve mekanizmaların olağanüstü bolluğu, devasa bir uçak gemisi inşa etmek için zaten zaman alan süreci geciktiren sürekli bir dizi değişime yol açtı. Örneğin, yeni Avrupa radyasyon güvenliği standartlarına uygun olarak, reaktör koruma ve soğutma sistemini tamamen elden geçirmek zorunda kaldık - tüm bunlar zaten bitmiş bir gemide. 1993'te uluslararası bir casus skandalı patlak verdi - tersane çalışanlarının İngiliz istihbarat MI6 ile bağlantıları olduğundan şüphelenildi.
Uçak gemisinin inşası, Fransa Parlamentosu tarafından düzenli olarak engellenerek, bu “son derece önemli” savunma programını finanse etmek için fonları azalttı. Tersanede yapılan çalışmaların tamamen durduğu gün geldi (1990 yılı) - bu durum 1991, 1993 ve 1995'te birkaç kez tekrarlandı, sonuç olarak Charles de Gaulle sonunda uzun vadeli inşaat işine dönüştü.
40 uçağının Charles de Gaulle uçak gemisine binmesinin gerçekte imkansız olduğu açıktır. Uçağın yarısı, üst güvertede paslanmaya devam eder; burada rüzgâr, nem ve kavurucu güneş, makineyi hızlı bir şekilde tamamen yok etmeye getirir. Ortalama olarak, bir uçak gemisi 20 savaş uçakları, bir çift DRLO kompleksi ve çeşitli pikaplar taşıyor
Resmi verilere göre, gemi 10 yıllarında inşa edildi ve Fransız vergi mükelleflerine 3,3 milyar dolar verdi - "Nimitz" (4,5 ... 5'in sonunda 1990 milyar dolar) gibi Amerikan süper taşımacılığının maliyetinden biraz daha az.
Ancak asıl trajikomedi, bir dizi deniz denemesinden ve 1999'ta bir geminin güvertesine uçak inişini test ettikten sonra başladı.
Sabit titreşimler, reaktörün soğutma sistemindeki problemler, uçuş güvertesi kalitesiz kaplama. Beklenmedik bir şekilde, tasarımcıların gerekli pist uzunluğunu hesaplarken bir hata yaptıkları ortaya çıktı - E-2 Eagle XHUMX Şahin uçağının güvenli inişinde, uçuş güvertesini bir 4 metre ile uzatmak gerekliydi.
Arıza onarımı bir yıl sürdü, nihayet Ekim 4 yılı 2000, Charles de Gaulle, Toulon'un deniz üssünde tek başına geldi.
Yeni teknolojinin onaylanması acil bir mesele olarak başladı - “de Gaulle” ekibi 1997 yılında geri kuruldu ve üç yıl boyunca gemisi için sabırla bekledi. Birkaç gün içinde, uçak gemisi ana limanını terk etti ve ABD kıyılarına, Norfolk'un deniz üssüne dostça bir ziyarete başladı.
Ne yazık ki, o zaman Amerika kıyılarına ulaşmak mümkün değildi - Karayip Denizi'ndeki eğitim manevraları sırasında sağ vidanın kılıcı düştü. Uçak gemisi, üç düğümlü bir rotada Toulon'a geri döndü. Soruşturma, kazanın nedeninin (iyi düşünecek!) Kalitesiz parça üretimi olduğunu gösterdi.
- Vidaları kim yapıyordu?
- Firma "Atlantik Endüstrileri".
“Bu alçakları buraya gönder!”
“Mösyö, Atlantic Industries artık yok ...”
Sessiz sahne.
Sorun şu ki, Atlantic Industries firması sadece dürüst olmayan bir şekilde yapılan sözleşmenin ücreti ile değil, vida üretimi için tüm dokümantasyonlarla birlikte, iz bırakmadan kayboldu. Ve 19 tonluk külçelerin bakır, demir, manganez, nikel ve alüminyumdan çift eğriliğe sahip yüzeylerden hesaplanması ve üretilmesi basit (ucuz değil) bir iştir. Gemide geçici bir önlem olarak görevden alınmamış uçak gemisi "Clemenceau" dan vida taktı. “De Gaulle” hızı 24 ... 25 düğümlerine düşürülürken, kıç bölümünün tamamı mürettebatın hayatı ve çalışması için uygun değildi - titreşim ve gürültü 100 dB'ye ulaştı.
Uçak gemisi neredeyse tüm yılı onarım, test ve deniz denemelerine harcadı. Ancak, Mayıs 2001'in sonunda, Charles de Gaulle rıhtımdan çıkma ve Golden Trident deniz tatbikatlarında yer alma gücünü buldu. 10 günlük manevraların sonucu Rafal M savaşçılarını çevreleyen skandaldı. filo uçaklar zemin kaplaması için uygun değildir. Gelecek vaat eden savaşçıların tamamı kararlı bir şekilde reddedildi.
Ancak bu sadece "uçak gemisi" Charles de Gaulle "adlı bir şakanın başlangıcıdır.
Yılın Aralık ayındaki 2001’inde, “de Gaulle”, Arap Denizi’ne yaptığı ilk savaş gezisine çıktı. Görev, Afganistan topraklarında “Uzun Özgürlük” operasyonunun havacılık desteği. Yürüyüş sırasında, Super Etandar taşıyıcı tabanlı saldırı uçağı, 140 km'ye kadar bir süre ile Orta Asya'daki 3000 savaş görevlerini gerçekleştirdi. En yeni “Rafale” ye gelince, savaş kullanımlarının kronikleri çelişkili: bir kaynağa göre, savaşçılar Taliban militanlarının pozisyonlarında birkaç darbe yaptı. Diğer verilere göre, hiçbir sıralama yapılmadı - Rafali, yalnızca ABD Donanması'nın güverte uçağı ile yapılan ortak tatbikatlara katıldı.
Her durumda, savaşta "Charles de Gaulle" nin rolü tamamen sembolikti - tüm çalışmalar, on bin savaş yapan ve Afganistan toprakları üzerinde çeşitler sağlayan Amerikan uçakları tarafından yapıldı. Kendi değersizliğini anlayan "de Gaulle", mümkün olduğunda tiyatrodan ayrılmaya çalıştı ve Amerikan uçakları Afgan dağlarını çarparken, Fransız uçak gemisi Singapur ve Umman limanlarında fotoğraf çekimleri düzenledi.
Temmuz ayında 2002, de Gaulle, Toulon'un deniz üssüne geri döndü. Yürüyüş, gemideki radyasyon kazası nedeniyle, uçak gemisinin mürettebatının beş kat radyasyon dozu alması dışında başarılı oldu.
Fransızlar uzun süredir yeterli izlenime sahipti - gelecek üç yıl boyunca, “de Gaulle” uzun zamlar yapmadı. Uçak gemisi, yalnızca 2005 yılında Hint Okyanusu'na geri döndü. Müreffeh Fransızlar, dushmansky mermileri ve Stinger füzelerinin altına uçma ihtimalinden açıkça memnun değildi - sonuç olarak, de Gaulle, Hint Donanması ile Varuna kod adı altında ortak egzersizlere katıldı ve sonra Toulon'daki üsse geri döndü.
Benzer bir senaryoda, 2006 yılı geçti - bundan sonra X geldi. Reaktör çekirdeği tamamen yandı ve değiştirilmesi gerekiyor. Deniz unsurları gemiyi serin bir şekilde okşadı, jet motorlarının sıcak egzozu, uçuş ekipmanını eritti, yardımcı ekipmanın bir kısmı başarısız oldu - uçak gemisinin elden geçirilmesi gerekiyordu.
Yılın Eylül 2007’inde, “de Gaulle”, 2008’in sonuna kadar bırakmadığı yerden kuru havuza gitti. Reaktörün yeniden başlatılmasıyla gerçekleşen 15 aylık onarımı Fransa'ya 300 milyon Euro tutarındaydı. Talihsiz uçak gemisi nihayet yerli vidalarını, telsiz elektroniklerini geliştirdi, 80 km elektrik kablolarını döşendi, mancınıkları ve aerofinish'leri güncelledi ve havacılık mühimmatını genişletti.
Taze boya yanıp sönen uçak gemisi, Toulon'un deniz üssüne geldi ve üç ay sonra güvenli bir şekilde çalışma dışı kaldı. Tüm 2009 yılı, geminin tekrar onarım için harcadığı bir yıl.
Son olarak, 2010 tarafından ana kusurlar ortadan kaldırıldı ve yeni özelliklerin tamamlanması için geminin yoğun hazırlığı başladı. Önümüzde - Dünyanın diğer ucunda uzun ve tehlikeli kampanyalar, yeni savaşlar ve Büyük Zaferler. Ekim 14 2010, Fransız donanmasının savaş gemisi filosu olan amiral gemisi Charles de Gaulle tarafından yönetilen XNUMX, Hint Okyanusu'na düzenli olarak görev yaptı.
Zam tam olarak bir gün sürdü - uçak gemisindeki lansmandan bir gün sonra tüm güç sistemi başarısız oldu.
Acil iki haftalık bir onarımdan sonra, “de Gaulle” hala seçilen rota boyunca devam etme gücünü buldu ve tüm 7 aylarını uzak enlemelerde harcadı. Uçak gemisinin önceki tüm "başarıları" göz önüne alındığında sadece inanılmaz bir sonuç.
Mart ayında, küresel medya 2011 sansasyonel haberi dolaştı - Fransız uçak gemisi Libya kıyılarına taşınıyor. De Gaulle tarafından gerekliliğini kanıtlamak için yapılan bir sonraki girişim, tam bir ev - taşıyıcıya dayalı havacılıktan geçti ve Libya üzerinden “uçuşa yasak bölge” sağlama yüzlerce savaş görevi gerçekleştirdi. Çok amaçlı savaşçılar "Rafal", toplam 225 yüksek hassasiyetli AASM mühimmatı kullanarak yer hedeflerine bir dizi saldırı düzenledi. Çatışma bölgesinde 5 aylarında çalıştıktan sonra, Charles de Gaulle, 2011 yılının Ağustos ayının başlarında Toulon'a geri döndü. Bir sonraki tamirde.
Muhtemelen birkaç vuruş "eklemelisin" hikayeler bu zammı. De Gaulle hava grubu, 16 savaş uçaklarından (10 Rafale M ve 6 Super Etandard) oluşuyordu. Aynı zamanda, Libya’ya saldırmak için NATO’nun komutanlığı daha fazla sayıda 100 vuruş makinesi çekti; bunlardan bazıları B-1B ve F-15E “Grev Kartal” gibi “canavarlar” idi.
Bu askeri operasyonda uçak gemisinin katkısı "paha biçilmez" hale geliyor. Ve 225 AASM bombalarının her birinin maliyeti düştü (“yüzer bir havaalanı” bakımının maliyeti düşünüldüğünde) sadece astronomikti - bir yörünge savaş istasyonundan bir lazer çekmek daha ucuz olurdu.
2012 önemli bir başarı getirmedi - “Charles de Gaulle” periyodik olarak güverte pilotlarını eğitmek için Akdeniz'e gitti ve zamanın geri kalanını sonsuz onarımlar için harcadı.
Yakın gelecekte (geçici olarak 2015 yılı), uçak gemisi reaktörün şarj edilmesi ile birlikte başka bir “sermayeye” sahip olacaktır.
Tanı
Mutsuzluk, uçak gemisi "Charles de Gaulle" 'yi izleyerek tek bir nedene sahip - geminin aşırı karmaşık tasarımı, siklopean boyutuna göre ağırlaştırılmış. Bütün bunlar, onarılamaz güvenilirlik kaybına yol açar. Binlerce mekanizma, milyonlarca parça - gemide her saniye yapısal unsurlardan biri mutlaka kırılıyor. Periyodik olarak kritik nesnelerden biri başarısız olur - ve sonra çığ gibi bir teknik sorun artışı başlar ve bu da geminin savaş kabiliyetinin tamamen kaybedilmesine yol açar.
Geleneksel roket ve topçu muharebe gemilerinin aksine, uçak gemisi periyodik olarak 20 km / s (Rafal iniş hızı) hızlandıran, üst güverte boyunca ve geminin içinde sürekli hareket eden 250 tonluk nesnelerle (uçak) çalışmak zorundadır. Buradan - 260 metre güvertesi, mancınık, tutuklama donanımı, optik iniş sistemi, güçlü asansörler ve güç ekipmanı.
Uçaklar daha yüksek bir tehlike kaynağı olarak hizmet eder: jet motorlarının akkor egzozlarını nötralize etmek için, kuvvetli pompalarla birlikte uçuş güvertesi altına onlarca kilometre soğutma sistemi borusu döşenmesi gerekir. Füze kruvazörü ya da denizaltısından farklı olarak, genellikle her dönüşte tam anlamıyla dağılmış, yanıcı ve patlayıcı maddelerle yapılan kalıcı çalışmalar - bunların hepsi uçak gemisi tasarımına (yakıt depolama, yangın güvenliği ve mühimmat asansörleri için özel önlemler). Ayrı bir öğe, mancınıkları güçlendirmek için enerji çıkarma sistemine sahip devasa enerji santralleridir.
Aster-15 roketli UVP. Arka planda optik iniş yardım sistemi
Sonunda kendini savunma sistemleri. Fransız uçak gemisi durumunda, yerleşik silahlar fırkateyn veya küçük bir destroyere karşılık gelir. Artı - zorunlu izleme, tespit, iletişim ve kontrol kümesi. Ancak, burada her şey yolunda - her şey yolunda gidiyor - elektronik hareketli mekanik parçaların (GEM, mancınık, vb.) Aksine asgari düzeyde sorun getiriyor.
Yukarıdaki faktörlerin tümü, mekanizmaların devi ve geminin korkunç büyüklüğü ile çarpılır. Sonuç açık.
Modern bir uçak gemisinin olduğu formda - bu delilik. Ve burada hiçbir şey sabitlenemez - uçakların boyutları ve iniş hızları çok büyük. Ancak en önemlisi - günümüzde, “yüzen havaalanlarına” ihtiyaç yoktur.
Bu tuzağa düşmüş olan, ülkelerinin prestijini vurgulamak isteyen Fransızlar değil. 10 nükleer uçak gemilerine sahip olan Amerikalılar eşzamanlı olarak 4-5 savaş gruplarından daha fazlasını koyamaz - gemilerin geri kalanı demirledi. Son derece düşük güvenilirlik - “Nimitz” kelimenin tam anlamıyla gözümüzün önüne “dökün”. Kalıcı problemler. Sonsuz onarım.
Fransızlar bunun farkındaydı, bu yüzden “de Gaulle” türündeki 2 uçak gemilerini inşa etmeyi planladılar - bir tanesi en kritik anda yıkılırsa bir başkası kurtarmaya gelmeli. Doğal olarak, bir “yedekleme” inşa etme planlarının tümü çöktü, öncü geminin hizmetinin sonuçları çok az biliniyordu.
PS 2013'te, Fransız savunma bütçesindeki yıl (sözde Livre Blanc), ortak bir uçak gemisi yaratma çerçevesinde İngiltere ile daha fazla işbirliğini ifade etmiyor. Yakın gelecekte, Fransa uçak gemisi gemileri inşa etmeyi planlamıyor.