Freud, Trump hakkında bize ne söylüyor
'Gelecekteki tarihçiler çağdaşlarına, 20. Yüzyıl'da bir ofiste çalışan insanların, birbiri ardına gelen, insanların mutsuzluklarını bir saat boyunca dinledikleri bir mesleğin neden ortaya çıktığını açıklamak zorunda kalacak. Ben 35 yıldır bir terapistim ve bunu hala anlamıyorum.'
27-10-2018 14:39
Çeviri: Metehan Akman
Bu yazıda, bir psikoterapist olarak, Trump Beyaz Saray’a çıktığından beri neler öğrendiğimi anlatacağım.
Gelecekteki tarihçiler çağdaşlarına, 20. Yüzyıl'da bir ofiste çalışan insanların, birbiri ardına gelen, insanların mutsuzluklarını bir saat boyunca dinledikleri bir mesleğin neden ortaya çıktığını açıklamak zorunda kalacak. Ben 35 yıldır bir terapistim ve bunu hala anlamıyorum. Anlaşılmaz bir dilde konuşmuyorum, ulvi bir kesinlik sağlamıyorum ya da şamanik bir sihirbaz değilim; gerçeği söylemek gerekirse pek de bir şey yapmıyorum, sadece karşılarında oturup, onları dinliyorum ve gerçeği söylemeye çalışıyorum. Bu kolay değil! Sizi diğer insanların acılarına ortak olmaya zorluyor ve beni hayatımı buna adamaya iten ve beni buna katlanmak zorunda bırakan şey her ne ise değişmiyor. Bana, ekmeğimi hala bu saçma işten kazanmamı sağlayan piyasaya minnettarım.
Sanırım tarihçiler ayrıca piyasayı oluşturan ve tedavisi bir saatliğine bir dinleyici tutmak olan patolojik rahatsızlıkları süreğen hale getiren bir politik ekonomiyi de önemli bir noktaya koyacaklardır. Daha etkileyici olan ise, dinleyici kastını yasal olarak tanımlayan profesyonel altyapı, -ofisler, lisanslar, paraya çevrilen zaman- olacak.
Psikoterapiyi, kapitalizmin otopsisi, hatta çöküşünün başlıca belirtisi olarak masaya yatıracak gelecekteki araştırmacıları kıskanıyorum. Şöyle diyecekler: Eğer gelinen nokta paralı dinleyiciler ise, çürük çok derinde olmalı. Ancak bu zamanda yaşadığımız için, mesleğin varlığını, ilginçliğini ve onun günlük yaşamla bağını ortaya çıkaran anların varlığını söylememiz yeterli olacaktır. Böyle anlarda, dürüst terapistler sadece yapabileceklerinin sınırını değil, ayrıca problemin bir parçası olduklarını da fark ediyorlar.
POLİTİK OLANIN KİŞİSELLEŞMESİ
9 Kasım 2016’yı kötü bir şöhretle anılacak bir günün ertesi olarak görüyorum. Bu meslekte pek çok toplumsal felaket deneyimledim ve, iyi ya da kötü, dünya yanarken onu görmezden gelen ya da kuleler yıkılır ve okullara silahlı saldırılar olurken kişisel meselelerimize dönmemizi sağlayan tedavi becerisi beni hayrete düşürüyor. İşte o çarşamba günü, her ne kadar içsel sorunlarıma dönmek istediysek de kendimizi Trump’ım yükselişinden başka bir şey konuşamaz halde bulduk. Önemli bir olay, işlerin olağan bir ters dönüşü. Politik olan, en gerçek biçimiyle kişisel hale geldi.
Her insan kendine has sorunlara sahip, ancak bunların dışa vurumunde görünenin ardında meslektaşlarımın ve benim kategorilere ayırdığımız ortaklıklar var. Bununla yaşayabilenler ve takıntılılar, endişeliler ve depresifler, ahlaki probleme sahip olanlar ve gergin kişiler: Hepsi üzüntülü ve sersemlemiş görünüyorlar, çünkü çoğu yataktan kalktıklarında haberlere baktılar ve tükenmiş hissettiler. Sanki o gece her biri ailelerinde beklenmedik bir ölümle karşılaşmışlardı ve acılarının ilk evrelerinde bana gelmişlerdi.
Psikoterapi, Sigmund Freud’a göre sevgiyle iyileştirme, sevgi ise Milan Kundera’ya göre aralıksız bir sorgulamadır; ben ise o gün kimseyi tedavi etmiyordum. Üzüntülerini sorgulamıyordum. O anda, durum şüpheye yer bırakmaksızın açıktı ki bu ancak terapistin kendisi de hastası ile aynı hislere sahipse olur. Tepkinin ilginçliği, benim dikkatimi ancak ilerleyen haftalarda yoğun duygular hafifleyip seçim sonrası yaşamda bu tepkilerin sessiz dışavurumu kendini gösterince çekti. Neden bu kadar hüzünlüydük?
Daha fazlasını soramam, –terapinin tüm özelliği benimle değil sizinle alakalı olması – yani biri soruları sormaya gönüllü değilse, ben ancak tahmin yürütebilirim. Ancak soru soracak biri çıkarsa, bir cevabım var: Sizi, 63 milyon komşunuzun başkanlık makamına bir çığırtkan ucubeyi seçecek kadar aptalca ve tehlikeli bir şey yaptığını izlemekten daha çaresiz hissettirecek başka bir şey yoktur. Seçim sona erdikten sonra, iyi birer demokrat olarak, onun sonuçlarını ölüm kadar kesin bir şekilde kabul etmeliyiz. İşleri düzeltmenin bir yolu yok. Ne derseniz deyin, kaybettiyseniz kaybettiniz. Sevdiğiniz birinin ölümünü izlersiniz, köpeğinize araba çarpar, sevgilinizden ayrılırsınız ve yapabileceğiniz hiçbir şey yoktur. Çaresizlik acıya açılan kapıdır ve acı çekmek, kaybınızı kabullenene kadar ona katlanmak ve onun hakkında konuşmaktır.
Ancak kaybedilen neydi? Her şeye rağmen, seçimden sonraki gün ülke hala bir bütündü, ekonomi canlanmıştı ve sokaklarda ya da taşrada askeri birlikler yoktu. Soracak olsaydım, alacağım cevaplar kimilerinden bir çeşit gurur, diğerlerinden ise kendileri için önemli bir değerin –üreme hakları, ırk ayrımına dönük hoşgörü, cinsiyet eşitliği– birdenbire tehdit altına girdiği olurdu. Kimileri için ise, gurur duymayı öğrendikleri ülkelerinin itici bir adam tarafından temsil edilecek olmasının getirdiği bencilce bir durumdu. Muhtemelen bu tepkilerin benzerlerini bu insanların kisisel geçmişlerinde bulabilirdim.
Ancak bu çöküntünün kaynağını kişisel bilinç dışı süreçlerden daha derinde bulmak mümkün. Bahsettiğim şey tarihsel bilinç dışılık; bizi, biz daha fark etmeden, kendimiz ve dünyamız hakkında çeşitli beklentilerle donatan ve üzüntümüzü itiraf etmek icin terapiye gitmemizi sağlayan; geçmişin şu anda anlaşılarak, eğer yapabilirsek, beklenilen geleceğin kurulmasına olanak sağlayacağını düşünmeye iten şey.
ACININ GERÇEKLİĞİ
Neredeyse her zaman, geçici de olsa, geleceği sorgulamamıza sebep olan kayıplar, işin en zor kısmı. Uzmanlar dahil olmak üzere hiç kimse acı hakkında bir şey bilmiyor. Benim dahil olduğum meslek grubu, birkaç yıl önce normal acının klinik depresyondan ayrılması sorunu üzerine sarsıldı. Tartışmanın kendisi dikkate alınmayacak kadar aptalcaydı, ancak önemli bir nokta gözden kaçtı: Eğer normal hüzün diye bir şey olduğunu kabul etmezsek üretilen argümanların tamamı boşa düşer.
Gelgelelim bunun varlığını kabul ederiz. Çünkü doğal seleksiyonun, bizi kaybın yarattığı enkazı temizleyen ve bir süreden sonra sevdiğimiz şeylerin sonsuza dek bizimle kalacağına olan inancımızı tazeleyen bir mekanizmayla donattığına inanmak isteriz. Ancak gerçek şu ki doğal seleksiyon acılarımızı, kederlerimizi umursamıyor bile. Eğer yeteri kadar kayıp yaşar veya bunlara şahit olursanız, muhtemelen geleceğe olan güveninizi önce sorgulayacak, ondan şüphe edecek ve sonunda da onu kaybedeceksiniz; bu durumda kaçınılmaz olanın karşısında, onu sevmek şöyle dursun, normal hayata devam etme kapasitesi bile anlaşılmaz olur. Bundan sonra belki de büyük kayıpların başka duygusal yaralardan daha derin olduğunu ve her ne olursa olsun ondan kurtulmanın bir mucize olarak görülebileceğini göreceksiniz.
Ancak normal acıyı patolojik olandan ayıracak bir ölçü varsa, o da şudur ki normalde kim için ya da ne için üzüntü duyduğumuzu biliriz. Freud, melankoliyi matem durumundan tam da bu noktada, acının gerçek bir kaybın artık onun tanımlanmasının mümkün olmadığı bir yere kadar uzaması durumunu öne sürerek ayırmıştır. Melankolikler, kayıp hissini def etmek yerine sevdikleri birine bağlanırlar. Onların durumu, Freud’un belirttiği gibi, melankoli normal bir hüzne dönüşünceye, yani acı geçmişe gömülünceye kadar düzelmeyecektir.
Freud, ve ondan sonraki psikiyatristler, kaybedilene karşı tepkinin kaynağı olarak aileyi ele almış olsa da, aynı zamanda ne hafızamızın inatçılığı ne de yakın zamanda sevdiğimiz birini kaybetmenin şoku olan hüznü görmüştür. Üzerinde çalıştığı şey bir hasta değil kendisiydi, travmatik olay ise ensest ya da hane içi şiddet değil, eşi benzeri görülmemiş büyüklükte ve korkunçlukta olan bir yıkımdı: Birinci Dünya Savaşı. 1915’te yazdığına göre savaşın patlak vermesi, medeniyetimizin başarılarından duyduğumuz gururu, pek çok düşünüre ve sanatçıya olan saygımızı ve insanların ve ırkların arasındaki ayrımların nihayet üstesinden gelebileceğimize dair umudu yerle bir etti. Savaş, yüzlerce yıllık eğitimle kontrol altına aldığımızı düşündüğümüz içimizdeki şeytanı serbest bıraktı. Vatanımızı gene dar sınırlara hapsetti. Bu yolla, sevdiğimiz pek çok şeyi bizden çaldı ve sağlam olduğunu düşündüğümüz pek çok şeyin ne kadar kırılgan olduğunu gösterdi.
Freud’un “Transience” (Geçicilik) adını verdiği kısa denemesi pek bilinmez ve bize “değerli olanın kalıcı olmadığı” anlaşıldığında ne yapılacağını da söylemiyor. Bu denemeden sonra bir yıl içinde, dikkatini yeniden kendi anlayışına en uyumlu olan aile içi ve kişisel talihsizliklere çevirdi. Toz pembe gelecek tahmini, “hüznün üstesinden gelindiğinde ... savaşın yok ettiği her şeyi, belki de daha sağlam bir temelde ve eskiye nazaran daha kalıcı biçimde yeniden inşa edeceğiz.” bu mesele hakkında son sözü olacaktı; ta ki Naziler Almanya’da güç kazanırken yazılan ve çok daha karanlık bir tablo çizen Uygarlığın Huzursuzluğu’na dek. Ne acı ki Freud bu konuyla uğraşmayı çok çabuk bıraktı; çözüm yolunu göstermiş olacağından dolayı değil, iki deneme arasındaki 15 yılda psikoanalizin geleceği, belki de demokrasinin geleceği, adına çok daha belirleyici bir şey olduğundan: Psikoanaliz ABD’ye geldi.
'PSİKOANALİZ ABD'YE GELDİ'
Freud, psikoanalizi ABD’ye 1909’da getirdi. Ama oradan nefret ediyordu ve bu duygu büyü ölçüde karşılıklıydı. EL Doctorow bunu anlatmak için Ragtime’da şöyle diyordu, “Freud’un intikamını alması ve düşüncelerinin Amerika’da seksi sonsuza kadar yok etmeye başladığını görmesi için en azından 10 yıl geçmesi gerekiyordu”. Freud bizi arzularımız hakkında daha dürüst ve onların günlük hayatımızda kendilerini nasıl gösterdiklerinin bilincine varmış hale getirmiş olabilir, ancak o ayrıca cinselliğin, onu saklarken aynı zamanda derinleştiren gizemini ortadan kaldırmıştır.
Ne bir vatandaş ne de bir terapist olarak şikayetçiyim; görünen o ki dürüstlük ve zevkler bizi birbirimize yakınlaştırabilir. Ancak cinsellikle somutlanan içgüdülerimizi bastırmakta ısrar edersek, Freud’a göre bu, duygularımız aleyhine tüm baskıları bertaraf etmek anlamına gelmeyecektir. Tam tersine, medeni insanlar olarak görevimiz, başka insanları kendimizle alakalı nelerden korumamız gerektiğini bulmak ve sonra bunu sağlayacak kontrol mekanizmamızı inşa etmektir. Ve bunların tamamını içimizdeki canavarı yok ettiğimiz sanrısına kapılmadan yapmaktır. Bilinçsiz baskının yerine bilinçli bir kurtuluş planını koyarak bir medeniyete ve onun nimetlerine –istikrar, ortak amaç, kültürün gelisimi– sahip oluruz.
Bu durumdan elde etmediğimiz şey mutluluk; onun yerine, Freud’un ortaya koyduğu gibi, “nevrotik acı”dan ziyade “ortak mutsuzluk” gelir. Bu, muhtemelen psikoanalizin ABD’de yerleşmesinin 10 yıldan fazla zaman almasının gerçek sebebidir. Çünkü o, trajik bir farkındalığı kaderimiz haline getirerek seksi mahvedecek ve mutluluk arayışını sona erdirecek bir şeydir.
Ancak, piyasanın buna hizmet edecek bir çözüm, analitik teçhizatı kullandığı bir yol ortaya koyması an meselesiydi. 1980’lerin ortasında terapi okuluna gittiğim zaman,
Freud’un formülü çoktan yeniden değerlendirilmiş, kaynak olarak sorunların yerine akıl konmuştu. Kimi kabul etmese de ve kendim de yıllar sonra fark etsem de psikoterapinin amacı iç dünyamızı dünyadan korumak haline gelmişti. Terapi ofisinin yarattığı güvenli alan sadece kaçılacak bir yer değil, aynı zamanda dünyanın nasıl olması gerektiğini gösteren bir modeldi. Özelliği ise, işi bizi koşulsuz sevmek ve bize kendimizi aynı şekilde sevmemizi öğretmek olan ve böylece bize tüm potansiyelimizi kullanma imkanı veren insanlarla dolu olmalarıydı.
İçgüdülerimizin izlerini korkusuzca süren Freudcu yöntem hala revaçtaydı, ancak şüphe ve dizginleme öğelerinden arınmıştı. Freudcu doktrinler, Yeni Dünya’ya ulaştıklarında, Amerikan kültürünün renklerini taşımaya başladılar; terapiye olan güven, içgüdülerimizde -özellikle duygularımızda- bilgeliğin yattığına olan bir kabule dayandırıldı. Bu anlayışın doğal sonucu ise, psikolojik acının temelini içgüdülerimizin medeniyete teslim olmakta başarısızlığa değil, medeniyetin bizi acıdan ve zarardan koruyamadığı inancı oldu. Terapistler artık insanlara, duygusal yaşamlarını dış etkenlere karşı korumayı başararak, kişisel acılarından her başarılı kurtuluşla güçlenen kendi saykelerinin yöneticisi olmalarına yardım edecekti. Sonuçta gelinen nokta ise, sorunun bizim ülkemiz için ne yapabileceğimizden ülkemizin bize zarar vermesini nasıl engelleyebileceğimize evrilmesiydi.
'TANRI ÖLDÜYSE BİRLİKTE NASIL YAŞAYACAĞIZ'
Kişisel alanın politik alandan terapistler öncülüğünde ayrılması, eski günlere özlemi doğurdu ve sağcı çığırtkanlar tarafından dikkat çekilen bir husus oldu. Ben onların yolundan gitmeyeceğim. Bunun yerine, iç dünyamıza dair olumlu ve olumsuz görüşlerin ardında bekleyen ve bizi Aydınlanma’dan beri uğraştıran bir soruya dikkat çekeceğim: Tanrı öldüyse ve rahipler sadece hurafe saçan kişilerse, kaderimizi kendi ellerimize aldıysak, birlikte nasıl yaşayacağız? Her şey kabul edilebilirse, kurallar artık biz onların ne olmasını istiyorsak o ise, içimizdeki şeytanı nasıl ehlileştirebiliriz? Tedavi süreçlerindeki cevap, kendi kendini kısıtlayan yaratıklar olduğumuzu, özgürlüğe, öz bilince ve bunları ifade edecek imkana sahip olduğumuzda tarihin çarklarını ileriye doğru çevireceğimizi söyleyen varsayımdır.
Sizin için bu formül nasıl çalışıyor? Görünen o ki pek de iyi değil! En azından Aydınlanma değerlerinin politik doğruculuk, küreselcilik ve köhnemiş elitlik olarak görüldüğü; görünmez elin sizi desteklediği, mantığın size ahlaki ölçütlerinizin fazlasıyla önyargılı olduğunu söylediği ve bilimin, vasat ve düşük ücret aldığınız işinizi yapmaya gitmek için kullandığınız arabanızın buzulları erittiği konusunda ısrar ettiği Trumpistan’da yaşıyorsanız... Bu çürümüş yerde, bir terapistin ofisine hiç ayak basmamış, hatta terapistlerin yaptığı işi tamamen boş bir iş olarak görüyor olsanız bile terapinin size vermeye çalıştığı gerçeği kavramışsınızdır. Bu gerçek şudur: Acı ve yakınma her zaman haklı sebeplere sahiptir, kurban her zaman doğru ahlaki konumdadır ve eğer öfkeli, endişeli ya da umutsuzsanız, yenilmişseniz, doğuştan gelen haklarınızdan yoksun bırakılmışsınızdır. Çünkü dünyaya, en azından bu ülkeye, mutluluğu elde etmek için geldiniz; eğer bunu artık hayal bile edemiyorsanız, bunu düzeltmekle görevlisiniz. Eğer bunu yapacağınız yollar size kapalıysa, o zaman belki de yüklerinizi bir buldozere bağlayıp yeni bir yol açmalısınız.
Freud, 1910’da toplanan bir kongrede şunu demiştir: “İnsanlığın içsel güvensizliğini ve otorite arzusunu hiçbir zaman abartmış olmazsınız”. Bu arzu, kendisi tarafından başka bir yerde uyandığında “kendisine karşı ancak pasif mazoşist bir tavrın mümkün olduğunu ve tüm iradenin kendisine teslim edilmesi gereken tehlikeli bir reis figürü” arayan “arkaik miras” olarak adlandırılmıştır. Yüz yıl önceye kıyasla bugün, kurbanı suçlamak doğallaştı ve bu bir elitin otorite arzusuna sahip insanlara karşı tahammülsüzlüğüne işaret etse de, o gün ofisime gelen insanların henüz dinmemis üzgünlüğünü açıklamaz. Ancak, daha melankolik duygularımızdan birini, kimi yönleriyle açıklayabilir. Bu duygu, Trump’ın inatla körüklediği nostalji duygusudur. Tüm nostaljiler gibi, Amerika’yı yeniden muhteşem yapma isteği de hiç var olmamış olanı arzu etmektir ve bize eskide neyin var olduğundan çok şimdi neyin eksik olduğunu gösterir.
Ancak Freudcu görüşe göre Trump yandaşı muhafazakarların başarısı bize arkaik mirasımızı hatırlatmalı. Aslında Trump’ın ve yandaşlarının hayranlık duyduğu geçmiş, 20. yüzyılın ortalarından daha eskilerde, o kırmızı şapkalar neyi ifade ediyorsa orada yatmakta. Trump, toplumsal hiyerarşide beyazlara en üstte yer vermekten fazlasını, dünyayı, elitlerin ve toplumsal adalet savaşçılarının araya girmesine gerek olmaksızın anlaşılır kılmayı vadediyor. Bizi medeniyetin boğucu ağından kurtulmaya, bilimi dışlamaya, mantığı keyfimize uydurmaya, köhnemiş inançlara sarılmaya, gücü serbest bırakmaya, içgüdülere ve adalet arayışına dair mantığı ve şüpheciliği savunan toplumsal anlaşmanın temel koşullarını ortadan kaldırmaya çağırıyor. En sonunda tüketmek, yağmalamak, yok etmek, komşularımızı duvarların ardına itmek ve kötü koşullarda yaşadıkları için insanlardan nefret etmek özgürlüklerini sağlayan ilkel bir Amerika’ya geri döneceğiz.
'TRUMP VE AYDINLANMAYI BERTARAF ETMEK'
Trump, yüzsüz yalanları, ahlaksızlığı, iyi olanı küçümseyici tavrı, tutarlı olmayı ya da başka türden bir bütünlüğü umursamaması ile vadettiğinden daha fazlasını yapıyor, bu vaatleri kendi bedeninde cisimleştiriyor. O, Aufklärer’in karşıtı. En büyük arzusu ise, her sözünün ardında bulunan ancak açıkça söylenmeyen bir şey: Aydınlanma’yı bertaraf etmek, bizi hiçbir şeyin kesin olmadığı ve her şeyin –ekonomik refah, ulusal sınırlar, cinsel kimlikler, aile içi düzenlemeler– değişebilir olduğu bir dünyada mantığa dayalı bir yaşantının zincirlerinden kurtarmak, güçlünün egemen olmasına izim vermek.
Birinci dünya savaşında kullanılan otomatik silahlar ve hardal gazı Freud’a değişmez görünenin kırılganlığını göstermişti, Trump’ın seçilmesi ise onun, yıkılmasını olmasa da, köhneliğini gösteriyor. Hiçbir çatışma olmadan, sadece öfke ve nefretin kolektif dışavurumuyla seçmenlerin neredeyse çoğu akıllarıyla hareket etmedi. Reddettikleri ise bir aday ya da bir parti değil, Freud’un da parçası olduğu, 500 yıldan fazla sürede oluşmuş değerler bütünüydü. Onlar, modernitenin sunduğu, şeyleri kendi kendimize kavramak için aklımızı kullanmamız gerekliliğine karşı ayaklandılar ve onun yerine eski kuralları değil, Trump’ta vücut bulan güdüleri, intikam, zalimlik ve öfkeyi koydular. Sınırlarımızı ancak onlara feci şekilde ihtiyacımız olduğunu kavradığımızda fark edeceğimize dayanan Freud’un görüşü ve onun yeniden değerlendirilmiş hali tamamen yetersizdi. Bu noktada John Adams, demokrasinin kendini “tükettiği, yorduğu ve öldürdüğü”, bireylerin kendilerini kontrol altına alabilecekleri ancak “ulusları ve milyonlarca insanı hiçbir zaman” değiştiremeyecekleri saptamasıyla dikkat çekiyor.
Gene de, sorun cevaplarımızda değil, sorunun içinde olabilir. Dünya’da yaşamın insanların yönetebileceğinden daha karmaşık ve kaotik, tesadüfen edindiğimiz güçlü ve zayıf yanlarımızın bu karmaşaya uyum sağlayacak biçimde evrilmemiş, süreğen bir düzeni kurabileceğimize olan ve Aydınlanma ile zirveye ulaşmış düşüncenin sadece kibirli bir inanç olabileceği de mümkün. Bu kibirli inanışlardan bir diğeri de ilerlemenin kaçınılmazlığıdır. Açıklama uğraşında olduğumuz karanlığın öteki yüzünde, kendimizi ve dünyayı değerlendirirken hayal bile edemeyeceğimiz; bize, demokrasinin bir Lascaux Mağarası ressamına olduğu kadar yabancı ve içinde kendi yıkılışının tohumlarını taşımayan bir anlayış olabileceği de mümkün.
Ancak bu kesin olmaktan çok uzak ve bu noktada mesleğim ve onun bizim iç dünyamızın değerlendirilmesiyle alakalı öğrettiği her şey kullanışlı hale geliyor. Çünkü bu müthiş deneyimin, kendi gösterimizi yapma becerisini bulacağımız düşüncesinin getirdiği hüznü hissetmeye yeni başladık ve çöküşümüzü izlerken yas tutma konusunda çok iyi olmalıyız. Meslektaşlarım ve ben yardım etmeye hazırız.
İLGİLİ HABERLER
Yiğit yoldaşımız Taylan Özgür’ün katledilişinin 50. yılı: Böyle kalır sanma devran…
Taylan Özgür de emperyalist güçlerin, “öldürülecekler” listesine rastgele seçilmiş bir devrimci değildi. Tıpkı Deniz gibi, Yusuf gibi, Mahir, Hüseyin Ulaş gibi… Kaypakkaya, Cevahir gibi asılarak, vurularak, işkence yapılarak öldürülen yüzlerce binlerce devrimci kardeşimiz gibi… Varlıklarıyla, eylemleriyle, halklarıyla kucaklaşarak emperyalizme karşı örgütlenmeleriyle emperyalistleri ve işbirlikçilerini tedirgin ettiği bilinerek ölüm emri verilmiş devrimcilerden, infazı gerçekleştirilen ilk devrimci idi.
23-09-2019 12:08
Tuncay Çelen
23 Eylül 2019, Taylan Özgür’ün alçakça katledilişinin 50. yılı…
Devrimci, yiğit kardeşimiz Taylan, 23 Eylül 1969 tarihinde İstanbul’da, güpegündüz herkesin ortasında, Beyazıt Meydanı’nda, ‘tetikçi’ Lisan Çakıcı tarafından kahpece öldürüldü.
Böyle kalır sanma devran
Yola devam eder kervan,
Öldü Sinan, doğdu Taylan,
Omuzladı silahını…
68 devrimci gençliğinin simgelerinden sevgili Taylan Özgür’ün sokak ortasında kontrgerillanın-Ergenekon’un, adı ne zıkkımsa, kökü ABD’den; CIA’dan beslenen, dalları NATO’ya üye ülkelere sarkan devlet içinde örgütlenen, yarı resmi, ama tümüyle yasa dışı cinayet örgütü tarafından katledilmesinden bu yana 50 yıl geçti.
Taylan Özgür; CIA’nın, 1952’den itibaren NATO’YA bağlı tüm Avrupa ülkelerinde “gladyo”, “kontrgerilla”, “özel harp dairesi” adı altında kurduğu ve komünistleri, yurtseverleri yok etmeyi amaçlayan örgütlerin direktifiyle, tetikçiler tarafından , bilinçli ve planlı bir şekilde öldürülmüştür.
Çünkü Taylan, varlığı ve mücadelesi ile emperyalizme ve işbirlikçilerine karşı yürütülen mücadelenin her anında ve en önünde olan yiğit bir devrimciydi. ODTÜ Sosyalist Fikir Kulübü üyesiydi. Kulübün tüm etkinliklerine katılır, her eylemde en önde olurdu.
ODTÜ Öğrenci Birliği ve Sosyalist Fikir Kulübü’nün ortaklaşa düzenlediği “köylülerle ve işçilerle ilişki kurma ve sorunlarını yerinde tespit etmeyi” amaçlayan yaz çalışmalarında Taylan, gerek kitlelerle kurduğu ilişki ve gerekse aldığı olumlu sonuçlarla, çalışmalara katılanların önde gelenlerindendi.
1967 yazında, tek başına görevlendirildiği Amasya Taşova’da 34 köyü dolaşarak verdiği raporla, bir rekor kırmıştı.
(Soldan ikinci: Taylan Özgür - Sağdan ikinci: Tuncay Çelen)
Taylan, aynı zamanda, 6 Ocak 1969'da Amerikan CIA AJANI İŞKENCECİ Komer’in makam arabasını ODTÜ’de yakan arkadaşlarımızdandı. Komer, Türkiye’ye gelmeden önce Vietnam’da her türlü işkence, şiddet ve baskı ile Vietnam halkının sindirilmesi hareketini yöneten kişiydi.
Taylan, bu özellikleri nedeniyle 1969 yılı ODTÜ Öğrenci Birliği seçimlerine “Toplumcu Grup” adıyla katılan sosyalistlerin adaylarındandı. “Toplumcu Grup”un başkan adayı ise Taylan öldürüldükten sonra doğan çocuğuna onun adını veren Sinan Cemgil’di.
Doğan çocuğuna, çok sevdiği Taylan’ın ismini koyan Sinan Cemgil, 30 Mart 1972’de Nurhak’ta yargısız infazla katledildi.
“Öldüğümde beni Taylan Özgür’ün mezarının yanına gömün” diyen Deniz Gezmiş, 6 Mayıs 1972’de hukuk dışı, öç almaya yönelik siyasi bir kararla idam edildi.
Emperyalistler ve işbirlikçiler, arkadaşlarımızın ölülerinden bile korktular. Deniz’in, istemine rağmen, Taylan Özgür’ün yanına gömülmesine izin verilmedi. Üç fidanın; Deniz, Yusuf ve Hüseyin’in mezarlarının aralarına bile başka mezarlar konuldu. Uzun süre mezarlarının ziyaret edilmesi yasaklandı.
Ama halkın sevgisi yasakları deldi geçti. Mezarları her gün ellerinde çiçekler; genç, ihtiyar, kadın çocuk yüzlerce kişi tarafından ziyaret ediliyor. Yıl 360 gün, yaz-kış, bir gün bile mezarlarında güller, karanfiller eksik olmuyor.
Onlar, işçilerin, köylülerin, gençlerin, emekçilerin bilinçlerinde ve yüreklerinde birlikte yürümeye devam ediyorlar.
Sinan’ın oğlu Taylan da bugün 50 yaşında.
Bugün Taylan’ın her yaştan binlerce adaşı var. Deniz gibi, İnan gibi, Ulaş, Mahir gibi on binlerce çocuğa verildi ismi.
Ne yazık ki, dün Taylan Özgürleri, Sinan Cemgilleri katledenler; Deniz Gezmişleri asanlar; bugün onların kardeşlerini Abdullah Cömertleri, Ali İsmail Korkmazları, Mehmet Ayvalıtaşları, Ethem Sarısülükleri, Medeni Yıldırımları daha nicelerini aynı kirli yöntemlerle aramızdan ayırıyorlar. Düşünen, sorgulayan insanları cezaevlerinde çürütüyorlar.
Lisan Çakıcı’nın üzerinde Komer'in arabasını yakmaktan sanık olanların listesinin çıkması bir tesadüf değildi. Bu listede isimleri bulunanlardan Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan asılarak, Sinan Cemgil Nurhak’ta, Ulaş Bardakçı İstanbul’da vurularak katledildiler.
Taylan Özgür de emperyalist güçlerin, “öldürülecekler” listesine rastgele seçilmiş bir devrimci değildi. Tıpkı Deniz gibi, Yusuf gibi, Mahir, Hüseyin Ulaş gibi… Kaypakkaya, Cevahir gibi asılarak, vurularak, işkence yapılarak öldürülen yüzlerce binlerce devrimci kardeşimiz gibi… Varlıklarıyla, eylemleriyle, halklarıyla kucaklaşarak emperyalizme karşı örgütlenmeleriyle emperyalistleri ve işbirlikçilerini tedirgin ettiği bilinerek ölüm emri verilmiş devrimcilerden, infazı gerçekleştirilen ilk devrimci idi.
(Soldan sağa: Halil Çelimli, Yusuf Aslan, Taylan Özgür, Kasım Çelik, İrfan Uçar, Tuncay Çelen, Seçkin İnceefe)
Taylan Özgür'ün katli bu nedenle siyasi tarihimizin önemli kilometre taşlarından biriydi.
“Faili belli” bir cinayetin “faillerinin” günümüze kadar, devlet güçleri tarafından korunup kollanması, adı ve varlığı herkes tarafından bilinen, fakat üstüne gidilmeyen, gidilemeyen CIA yönetimindeki, “terör ve cinayet örgütü”nün dinci-faşist güçlerin tetikçi olarak kullanıldığı kanlı eylemleri o günden beri hız kesmeden sürdü.
Özellikle 12 Eylül öncesi darbeye zemin hazırlamak için düzenlenecek provokasyonlar için, Milliyetçi Cephe iktidarları döneminde, uluslararası “kontrgerilla” örgütlenmesinin Türkiye ayağı “Ergenekon” güçlendirildi. Binlerce kişinin katledildiği yüzlerce katliam düzenlendi.
15 Şubat 75 Malatya olaylarında, 1 Mayıs 77 provokasyonlarında,16 Mart 1978 İstanbul Üniversitesi’ne atılan bombalarda, 23 Aralık 1978 Maraş Katliamı’nda, 28 Mayıs 1980 Çorum olaylarında çoluk çocuk, genç ihtiyar demeden binlerce kişi vahşice katledildi.
12 Eylül faşist askeri darbesi ordunun emir komuta zinciri içinde tepeden indiğinde, darbeye ortamı hazırlamış bulunan özel faşist birliklere de artık ihtiyaç kalmamıştı. Kullanılmış kâğıt mendil gibi, işlevlerini gördükten sonra buruşturulup atıldılar.
12 Eylül’de ABD’nin “bizim çocuklar” dediği “onların oğlanları” fiilen iktidarda olduğundan faşizm doğrudan devlet adına yasallaştırılarak sürdürüldü.
Dinci gericiliğin emperyalist güçlerin desteğiyle nasıl beslenip palazlandırıldığı “FETÖ” adı verilen kanlı bir örgüte dönüştürülebildiği açıkça görüldü.
Dünün “Saygıdeğer Fethullah Hocaefendisi” bu gün bu kanlı örgütün elebaşısı ilan edildi. Bir zamanlar “Saygıdeğer Fethullah Hocaefendi” birlikte olanlar, onların belirlediği insanlık dışı kuralları uygulamadılar mı? Yurtseverleri türlü türlü kumpaslarla cezaevlerine atmadılar mı? “Vatan haini” ilan etmediler mi? Zindanlarda ölmelerine göz yummadılar mı?
Ne çabuk unutuldu? Birileri kendilerini “bu davaların savcısı” ilan etmedi mi?
Önümüze “kontrgerilla” diye, “Ergenekon” diye cadı kazanında pişirilmeye çalışılan garip bir “bulamaç” sunulmadı mı?
Buyurun yerseniz diye; içi kumpaslarla doldurulmuş, ABD’siz, CIA’sız, NATO’suz, 12 Martsız, 12 Eylülsüz, bir garip yumurtasız “omlet” konulmadı mı?
Evet, “fikrini” ABD’den alan, ABD tarafından “finanse” edilen, içine Pentagon’un, CIA’nın sızdığı, “her ilde bulunan silah depoları”ndaki silahları kullanan, “çok dindar, çok memleket sever” mensuplarının “memleket” adına cinayetler işlediği, ülkenin gençlerini, aydınlarını insanlarını kahpece katlettikleri bu malum yarı gizli örgüt, adı ne zıkkımsa, “kontrgerilla”, “Ergenekon” elbette açığa çıkartılmalıdır.
Ancak, ordusu NATO’YA bağlı bir ülkede, kökü NATO’ya, CIA’ya, ABD emperyalizmine uzanan bir yarı resmi, yarı legal “terör örgütü” açığa çıkartılamaz.
Dün önümüze “Ergenekon” diye getirilen yumurtasız omletin “kontrgerilla”,”Ergenekon” gerçeğiyle ilgisi olmadığı; yüzlerce yurtsever insanın yalan yere, boş yere ölümlerine neden olunduğu, ağır mağduriyetlere uğratıldığı tüm çıplaklığıyla açığa çıktı.
Ama “gerçek Ergenekon” hala lanet olası işlevini sürdürmeye devam ediyor. Ve mutlaka açığa çıkartılmalıdır.
Bu görev emeğin örgütlü güçlerince er veya geç ama bir gün mutlaka yerine getirilecektir.
NATO’dan çıkılmış, Amerikan üslerine el konulmuş, emperyalizmin işbirlikçileri ile birlikte def edildiği, sermayenin egemenliğine son verilmiş bir ülkede TAYLAN dahil, tüm katliamlar açığa çıkartılacak, “Ergenekon” defteri dürülecek ve ülke ‘ÖZGÜR’leşecektir.
Küba’da tasarlandı: Soğuk Savaş Tasarımları
21-09-2019 10:05
Çeviri: Ada Bülbül
Küba’nın ikonik poster dizaynlarının çoğu tüm dünyada anında tanınabilecek özelliğe sahiptir. Che Guevara’nın bilindik resmini kullanmanın yanı sıra, Küba’lı tasarımcılar ülkelerinin devrimci mesajını tüm dünyaya yayabilmek amacıyla bilinmedik tasarım ve çizimler ürettiler. Bu çalışmalar şimdiye kadar çok bilinmiyordu.
Soğuk Savaş Tasarımları, Küba’nın ‘’Altın Çağı’’nda gerçekleştirilen ilk büyük tasarım sergisidir. Bu sergi, OSPAAAL tarafından dünyaya yayılmış olan 100 poster ve 70 dergiden oluşuyor. OSPAAAL, Fidel Castro’nun kurduğu, Asya, Afrika ve Latin Amerika Halklarının Dayanışma Kuruluşu’dur. Bu kuruluş, sosyalist ülkeler ve özgürlük hareketleri arasında bir kooperatifçilik kurmak için oluşturulmuştur.
1966’dan 2019’a kadar Havana’daki OSPAAAL tasarımcıları ABD’nin ‘’ Black Panther Party’’si ile dayanışmayı ifade eden, Güney Afrika’daki ırkçılığı ve Vietnam Savaşını mahkum eden ve son olarak da Latin Amerika’nın devrimci karakterlerini tebrik eden yüzlerce poster ve dergi yayınladı. ABD’nin Guantanamo Koyu'ndaki askeri üssünü eleştirmeleri veya Kuzey ve Guney Kore’nin birlikteliğini savunması gibi bazı düşünceleri bugün hala geçerli.
Soğuk Savaş sırasında, Alfredo Rostgaard, Helena Serrano, Rafael Enríquez ve Gladys Acosta Ávila gibi bazı sanatçılar provakatif posterler ve Tricontinental için cesur dizaynlar hazırladı. Tricontinental, radikal toplumsal figürleri konu alan resimli bir dergidir. Tahmin edilebileceği gibi Che Guevara ve Malcolm X gibi figürleri konu edinmiştir, bunun yanında Jean Paul Sartre ve Jane Fonda gibi isimleri de konu almıştır.
Sergideki çalışmaları 33 tasarımcı yapmıştır ve bunların çoğunu kadınlar oluşturmaktadır. Tasarımların hepsi 1965 ile 1992 yılları arasında yapılmış ve Soğuk Savaş’ın bilindik hikayesini alışılmadık bir penceren anlatarak yeniden oluşturmuştur.
Serginin sorumlusu Oliva Ahmad şöyle diyor: ‘’ Cesurluk ve bu sergiye yaklaşımlar gerçekten göz kamaştırıcı. Tasarımcılar belli bir ideolojiyi aktarmak için bu çalışmaları yapmış olsalar da tek bir estetik dizayna bağlı kalmadılar, onların çalışmaları sıradışı bir özgürlük ile açıklanabilir. Ziyaretçiler zıt renkler ile oluşturulmuş tasarımları, popüler kültürden esinlenilen çizgileri ve daha bir çokşeyi görebilecek. Bu dergiler ve posterler yalnızca örnek oluşturabilecek tasarımlar değildir, bunlar aynı zamanda 20. Yüzyılın çatışmalı ideolojik durumunu gözler önüne seriyorlar.
İklim değişikliği ve yoksulluk
20-09-2019 15:35
Deniz Özdeniz Fettweis
Antroposen, diğer bir deyişle İnsan çağı olarak tanımlanan içinde bulunduğumuz bu çağda, çevresel ve insan temelli ortaya çıkan sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel değişimlerin tartışmasız en büyüğü İklim değişikliği ve devamında gelen İklim Krizi.
İklim değişimi, halihazırda orman yangınları, kasırgalar, seller, kıyı taşkınları, gibi gezegenin ciddi biçimde tahribatına neden olan yıkımlara zaten çoktan sebep oldu. Neredeyse hiç de distopik nitelendirilemeyecek bir senaryoya göreyse kıtlık, doğal afetler ve kitlesel göçler kapıda. Gezegenin karşı karşı olduğu bu fiziksel tahribatı ve onun sorumluluğunu almak üzere, gelişmiş toplumlarda bu güne kadar hatırı sayılır bir farkındalık oluştuğu ve bunun kolektif eylem çağrılarına sağlam bir zemin oluşturduğu kuşkusuz. Ancak 20 yıllık bir gelecek projeksiyonuyla öyle görünüyor ki iklim krizinin etkilerinin bilhassa yoksulların ciddi bedeller ödeyeceği bir tür ‘iklim apartheid’ine dönüşmesi son derece mümkün.
20 Eylül’de Dünya genelinde yapılacak olan iklim eylemlerine gidilirken krizin ekonomik, politik ve insan hakları ölçeğindeki gündelik hayata etkilerinin somut olarak neler olabileceğine dair şu soru öne çıkıyor: İklim değişimini önlemek adına yapılacakların insan haklarına saygılı bir şekilde sürdürülmesi mümkün mü?
Bu sorulara yanıt sunmak ve çözüm üretmek amacıyla Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği için, iklim değişiminin hukukun üstünlüğü, demokrasi ve insan hakları üzerine olan etkisine ilişkin değerlendirmeleri de içeren bir rapor hazırlandı. Söz konusu rapor bizleri, insan haklarının yaklaşmakta olan ayaklanmalara dayanamayacağı, iklim değişikliğin diğer tüm etkilerinin yanı sıra, yoksullara karşı vicdani bir saldırı olduğu gerçeğiyle yüzleştiriyor. Rakamlarla, en zengin %1'lik kesimde yer alan bir kişi, en yoksul %10'da yer alan bir kişiden 175 kat daha fazla karbon salımına sebep oluyor.
Rapor, bu başarısızlığı gidermeye başlamak için atılması gereken bir dizi adımdan söz ederken dünya genelinde en olumsuz etkilenecek grubun yoksulluk içinde yaşayanlar olduğu gerçeğini belirli argümanlarla ortaya koyuyor. Bu, şimdiye kadar İnsan Hakları Komitesi’nin iklim değişikliği meselesine güçlü bir biçimde katılma konusundaki isteksizliğine karşı da bir eleştiri ve bu varoluşsal mücadeleye ciddi bir çağrı niteliğinde.
Raporda yere alan iklimin krizinin ‘ekonomik dönüşümün gerekliliği’ başlığında belirtilenler son derece çarpıcı. Buna göre; iklim karşıtı ülkeler, onların politikacıları ve çok uluslu şirketleri ekonomik iklim hareketinin ekonomik büyümeyi tehdit ettiğini, vatandaşların yaşam tarzına zarar verdiğini ve "işlerini öldüreceğini" dar görüşlü argümanlar ile öne süredursun, yapılan bilimsel araştırmalar 2030 yılına kadar yapılacak tüm yeni enerji projeleri için rüzgara, suya ve güneşe dayanmanın ve 2050 yılına kadar da tüm enerji sistemini mevcut teknoloji ve fosil yakıtlara yaklaşan maliyetlerle yenilenebilir enerjiye dönüştürmenin mümkün olduğunu belirtiyor. Buna göre ekonomik refah, iyi iş ve çevresel sürdürülebilirliğin aslında tamamen uyumlu olabileceği, yenilenebilir enerjinin yeni iş alanları yaratırken, enerji tasarruflu yatırımlar sayesinde daha fazla enerji tasarrufu ve daha az emisyon üretilmesini sağlanabileceğinin altı çiziliyor. Üstelik iklim adaptasyonu ile yeşil ve sürdürülebilir bir ekonominin, sağlık ve çevresel bozulma maliyetlerini düşürerek, gıda ve su güvenliğini sağlayarak yoksulluk ve eşitsizliği azaltabileceği öngörülüyor. Bu sayede tekrar anlaşılıyor ki iklim değişimine karşı alınacak önlemlerin önündeki engeller zannedildiği gibi teknolojik ya da ekonomik değil son derece sosyal ve politik.
Raporda, derin yapısal bir dönüşümün acil olarak hayata geçirilmesi gerektiğinin de altı çiziliyor. Buna göre iklim değişikliği, devletlerin sosyal güvenlik, su, sağlıklı çevresel koşullar, eğitim, yiyecek, sağlık, barınma gibi uzun süre görmezden gelinen ve göz ardı edilen ekonomik ve sosyal haklarını yerine getirmeleri için bir katalizör olarak görülmelidir. Bu yeşil ve sürdürülebilir ekonomiye geçiş süreci, yerinden edilmiş işçileri desteklemek, geçişlerini kolaylaştırmak ve yeni işlerin kaliteli olmasını sağlamak için yerel düzeyde sağlam politikalar gerektirecektir. Şayet bu geçiş iyi yönetilebilirse, yeni ve daha iyi iş kolları yaratılabilir, çalışanları kayıtlı sektöre taşıyabilir, eğitim ve öğretim sağlayabilir, yoksulluğu azaltabilir, ekonomik refahı korurken ayrımcılık ve eşitsizliğe de çözüm getirebilir. Ancak, eğer kötü yönetilirse, bilhassa yoksul insanlar için yıkıcı etkileri olacağının üzerinde ısrarla duruluyor. Dolayısıyla bu yapısal reform sürecinde, iklim eyleminin insan haklarına saygılı, yoksul insanları olumsuz etkilerden koruyacak ve daha fazla insanın yoksullaşmasını engeleyecek şekilde ele alınmasının iklim krize karşı alınacak önlemlerin başında gelmesi gerektiği belirtiliyor.
İklim eylemleri sürerken kitlelerin aktif bir biçimde eylemlere destek vermesi ne kadar önemliyse halihazırdaki toplumlar ve ekonomilerinin canı gönülden bu değişime katkı koyması bir o kadar gerekli. Bir başka deyişle iklim krizinin ele alınma biçiminin değişmesi ve bu konuda yapılacak kolektif bir acil eylem planına olan ihtiyaç son derece hayati. Rapor, iklim krizinin etkileri, tehlikeleri ve çözümlerinin bütün karar düzeylerine yansıyacak şekilde anlaşılması, planlanması ve finanse edilmesini sağlayacak bir devrim çağrısı sunuyor. Ancak bu önerilerin eyleme dönüşüp dönüşemeyeceği insan hakları komisyonu, gelişmiş ülkeler ve sivil toplumun beraber atacağı adımlarla belli olacak.
Kaynak: Climate Change and Poverty, 258/06/2019, Human Rights Council
*Deniz Özdeniz Fettweis - Y.Mimar-Kentsel Tasarımcı
toplumcumeclis.org
Özgür günlerde görüşeceğiz!
15-09-2019 08:15
Kutsal Hasan Çoğal
“Yaşam ne kadar ilginç değil mi, tanıştığımız dönemden yıllar sonra sana zindandan mektup yazıyorum. Hem de 15-20 yıllık dostlarıma yazmadığım kadar yoğun duygularla.”
Gönderdiği mektubunda bu satırlara yer vermesi aynı duyguları paylaştığımızın kanıtı gibi. 2011 yılında Eskişehir’de tanışmıştık. Arkadaşım Yunus’un dershaneden arkadaşıydı.
Zamanla görüşmeye, kitap alışverişleri yapmaya sonra bu kitapların üzerine konuşmaya başladık. Bu dönem uzun sürmedi ama dostluğumuz baki kalmış demek. Sonra uzun zaman hiç görüşmedik, haberdar da değildik birbirimizden. En azından ben haberdar değildim. 29 Haziran’da basına yansıyan haberini görene kadar.
3 yıla yakındır tutsakmış. Basından yeni öğreniyordum. Kendisini teşhis edemeyen tanığın ifadesiymiş tutsaklığının nedeni. Bu zaman zarfında ailesi hukuki mücadeleden bir adım geri atmamış, kararlılıkla davanın takipçisi olmuşlar. (Ayrıca soruşturmayı yürüten yüzbaşı ve emniyet müdürü şu anda Gülen Cemaatinden tutuklu.)
59 yıl hapis cezası isteniyormuş. Dava istinaf mahkemesine taşınmıştı ailesi tarafından. Olumlu sonuç çıkması bekleniyordu, çıkmadı.
Avukatı olmayan bir eylemden 59 yıl ceza verilmesinin çok ağır olduğunu ve böyle bir cezanın Türkiye’de ilk olduğunu belirtiyor.
Hukuki mücadeleden bir adım geri atmama kararlılığına devam eden ailesi sonucu Yargıtay’a taşıyacak. Buradan olumlu sonuç çıkmasını bekliyoruz. Çıkmazsa da davanın takipçisi olmaktan vazgeçilmeyeceğini belirterek.
Bu süreçte durum yoğun şekilde haberleştirildi, sosyal medyada gündeme getirildi, vekiller tarafından meclise taşındı vs. Toplumdan gelen tepkinin yarattığı basıncın, geri adım artırma noktasında etkili olduğuna yakın zamanda defalarca şahit olduk. Bu durumu kullanabilmek adına her alanda etkin bir biçimde davaya sahip çıkıp, Yargıtay’dan çıkacak sonuca etki edebilecek kamuoyu yaratma görevi önümüzde duruyor. Baran Barış’ın içeriden çıkaramadığı ses olup gerçeğe sahip çıkma görevi.
Bu görevi zorlaştıran en önemli durum ise içinden geçtiğimiz sürecin ta kendisi. Hukukun göstermelik, adaletin belli kesimler için olduğu bir dönemde mahkemelerde kararların hukuk kurallarına göre değil, güçlünün siyasi tercihlerine göre alındığı gerçeğidir.
Yapabilecek çok şeyimizin olduğunu biliyorum. Hep birlikte yaparsak başarabileceğimize de inanıyorum.
Yazıyı dostumun gönderdiği mektubun son satırlarıyla bitiriyorum. Sanki hepinize, hepimize yazmış gibi.
“Sevgili Hasan bu seferlik mektubumu kısa tutuyorum bir dahakine daha geniş ve uzun yazarım. Kendine çok iyi bak ailene ve arkadaşlarına çok selam. Tekrardan en içten duygularımla sarılıp öpüyorum. Özgür günlerde görüşmek dileğiyle”.
11 Eylül’de çöken üçüncü kule patlatıldı mı?
13-09-2019 21:03
Yazar: Paul Schreyer
Çeviri: Özer Erdin
11 Eylül 2001 günü ABD’de yaklaşık 3000 kadar insanın ölümüne neden olan tarihin en büyük terör saldırısı gerçekleşti. Birçok insan 11 Eylül’de devasa boyutta olan iki binanın çöktüğünü sanıyor. Ancak o gün çöken bina sayısı üçtü. Yani 400 metreden daha yüksek olan ikiz kuleler World Trade Center 1 (WTC1) ve World Trade Center 2’nin (WTC2) yanında 186 metre yüksekliğindeki WTC7 de çöken binalar arasındaydı. ABD’de yer alan “Architects and Engineers for 9/11 Truth” adlı 3000’den fazla mimar ve mühendisin üyesi oldukları derneğin mali katkısıyla yapılan bir araştırma sonucunda resmi açıklamaların aksine binanın yangından çökmemiş olduğu sonucuna varıldı. Zamanın ABD Başkanı G. W. Bush’un saldırıları gerekçe göstererek başlattığı ve halen devam etmekte olan Ortadoğu’yu ve Afganistan’ı kana bulayan savaşlar göz önüne alındığında 11 Eylül 2001 tarihinin önemi bir kez daha öne çıkarıyor. Telepolis yazarı Paul Schreyer söz konusu rapora dair bir yazı kaleme aldı.
Geçen hafta doktor unvanına sahip inşaat mühendisleri Leroy Hulsey, Zhili Quan ve Feng Xiao, yangın sonucunu işaret eden resmi hükümet açıklamasının aksine WTC7’nin çöküşünün “binanın her kolonunun takriben eş zamanlı olarak devre dışı kalması” nedeniyle gerçekleştiğini açıkladılar. Söz konusu araştırmacılar çalışmalarını termik etkinin çelik konstrüksiyon üzerindeki etkisini detaylı olarak canlandıran bir bilgisayar simülasyonuna dayandırdılar. 126 sayfalık rapor hakkında 3 Eylül 2019 tarihinde Fairbanks Alaska Üniversitesi’nde bir sunum yapıldı. Ne var ki bu rapor hakkında ana akım medyada şimdiye kadar herhangi bir haber yayınlanmadı.
Araştırma sonucu, ABD devlet kurumu “Milli Standard ve Teknoloji Enstitüsü’nün” (NIST) kendi bilgisayar simülasyonuna dayanarak, yangın nedeniyle çelik yapı taşıyıcılarının deforme olması ile büroların alev aldığı ve bundan dolayı tekil bina katlarının birbiri ardına çökerek 186 metrelik binanın yıkılmasına neden oldukları hakkındaki açıklama ile çelişiyor. Hatırlanacağı üzere resmi açıklamanın yapıldığı tarihte ZDF ve BBC kanalları ortaklaşa hazırladıkları masraflı bir belgesel ile WTC7 özelinde 11 Eylül hakkındaki son gizemin de resmi olarak aydınlatılmış olduğunu duyurmuşlardı.
Ancak binanın çöküşünü asimetrik bir biçimde öne eğen, bina dış örtüsünde güçlü deformasyonlar içeren ve binanın çöküşünü hiçbir biçimde dikey olarak canlandırmayan NIST simülasyonundan çok farklı olan video kayıtları nedeniyle (WTC7’nin çöküşünü farklı açılardan görüntüleyen yarım düzineden fazla kayıt mevcut) resmi kayıtlara dair süregelen bir problem daima var oldu.
Bir diğer problem ise; binanın çökmesi esnasında iki saniyelik bir süre zarfında serbest bir düşüş içinde hareket etmiş olmasıydı. Yetkililer bu olguyu ilk inkârdan sonra gerçi kabul ettiler; fakat bunu hiçbir zaman tam olarak açıklayamadılar.
Yeni araştırma sonuçlarına göre ise NIST’in öne sürdüğü araştırmanın çok büyük metodik eksiklikler içerdiği anlaşılıyor. Çünkü NIST, mevcut bulon (çelik yapı elemanı birleşim cıvatası) ve diğer çelik konstrüksiyon güçlendirme elemanlarını kendi simülasyonunda kullanmamış (yeni araştırma sonucu sayfa 74-86). Başka bir deyişle, ilkin bu gerçek konstrüksiyon verilerinin çarpıtılması ile son resmi araştırma sonuçları elde edilmiş olunuyor. Hatırlatmak gerekirse ZDF ve BBC, NIST’in 2008’deki araştırma sonuçları hakkında şunları söylemişlerdi: “Her ayrıntı, yani binanın her bir cıvatası dikkate alındı.” Ne var ki bu yayın kuruluşları son araştırmayla birlikte ortaya çıktığı üzere yalan söylediler. Bulonların binada kullanılmış olduğu ‘Arup’ ve ‘Nordenson’ adlı Amerikan mühendislik firmalarının bilirkişi raporunda da hâlihazırda 2010 yılında ispatlanmıştı. O tarihte New York’lu bir enerji üretim firması ve WTC7 işletmecisi arasında yaşanan hukuksal bir anlaşmazlık sonucunda binanın alt bölümünde yer almış olan firmaya ait teknik bir sistem, çökme nedeniyle tahrip olduğu için zarara uğrayan işletme, sigorta alacağından ötürü dava açmıştı.
Hulsey ve çalışma arkadaşları, davacı ve davalı tarafından mahkeme süreci çerçevesinde hazırlatılmış olan teknik bilirkişi raporunun birçok yerinde NIST raporunun başlıca iddialarının çürütüldüğüne dikkat çekiyorlar.
Öte yandan NIST araştırmasının başkanı Dr. Shyam Sunder, güncel araştırma hakkında ne düşündüğüne ilişkin olarak Telepolis tarafından kendisine yönetilen soruyu yanıtsız bıraktı. NIST raporu genel anlamıyla şeffaflık yoksunu. Hükümet yetkilileri ise bilgisayar simülasyonlarına dayandırdıkları ham verilerin kamuya açıklanması için kendilerine sunulan talebi 2009 yılında “kamu güvenliğini tehlikeye sokar” gerekçesiyle reddetmişlerdi. Hal böyle olunca o zamanlar hükümetten bağımsız olarak yapılacak bir araştırma zorlaştırılmıştı.
Alaska Üniversitesi’nin araştırmacıları ise şimdi böyle bir araştırmayı gerçekleştirdiler ve NIST’in hatalı varsayımının kabulünde bile (bulonların ve çelik konstrüksiyon güçlendirme elemanlarının kullanılmamış olması) simülasyonda hiçbir biçimde bir yapı çökmesinin ilerleyişinin gözlemlenemediği sonucuna ulaştılar. Başka bir deyişle, NIST’in kabul ettiği gibi kattan kata ilerleyen bir çöküş söz konusu olmamıştı.
Yeni araştırma ile elde edilen bir başka bilgi 47 katlı gökdelenin çatısının üzerinde yer almış olan doğu terasının çökmesi ile ilgili. Video kayıtlarından da görüleceği üzere bu kısmi çökme tüm binanın çöküşünden yaklaşık 5 saniye önce gerçekleşiyor. Alaska Üniversitesi araştırma ekibi, NIST’in iddiasının aksine bu kısmi çöküşün 13. kata ait bir kolonun yıkılması ile açıklanamayacağını söylüyor. Araştırmacılar, video kayıtlarında gözlemlenen sonuca kolonlar bilgisayar simülasyonunda ancak 45. kata taşındığı zaman ulaşabiliyorlar; ne var ki 45. katta 11 Eylül günü yangın çıkmamıştı. Yani, binanın tümünün çöküşünden önce gerçekleşen teras katının çöküşü yangın ile açıklanamamaktadır. Bundan hareketle araştırmacılar bilgisayarda yapılan birçok denemeden sonra binanın video kayıtlarında gözlemlenen çöküşüne eşitlenebilecek en yakın olası değişkeyi şöyle geliştirdiler: “Binanın içinde yer alan tüm kolonların eş zamanlı çöküşü 8 katlık bir alanın üzerinden gerçekleşirken, bunu 1,3 saniye sonra takip eden tüm dış kolonların çöküşü, takriben video kayıtlarındaki çökmeye en yakın hareketi ifade etmektedir.” Buna göre, binanın yıkılışı 16 veya daha aşağı katlarda başlamış olmalıdır. Bu varsayım dikkate alındığında ise çöküşün hangi katta başladığının saptanmasından bağımsız olarak elde edilen tüm sonuçlar özdeştir.
300.000 Dolardan fazla bir bütçeyle “Architects and Engineers for 9/11 Truth” derneği tarafından finansa edilmiş olan araştırmada tüm suçlamalardan ve siyasi spekülasyonlardan kaçınılıyor. Bunun yanında tüm raporda “patlatılma” kelimesine belki hiç yer verilmiyor; fakat “tüm kolonların eş zamanlı çöküşü” ifadesi dikkate alındığında akla binanın patlatılmış olduğundan başka bir fikir gelmiyor.
Söz konusu araştırmada kullanılmış olan ham veriler eylül ayının sonuna kadar Alaska Üniversitesi’nin proje web sayfasında yayınlanacak. Ayrıca araştırmanın uzman değerlendirmeleri 1 Kasım 2019 tarihine kadar toplanarak, yıl sonunda yayınlanacak nihai bir rapora dâhil edilecek.
Kaynak: Telepolis
Twitter Neo-Nazileri engellemeyecek çünkü bu durum Cumhuriyetçi Parti’yi etkileyebilir
09-09-2019 15:11
Çeviri: Ada Bülbül
Neo-Nazileri Twitter’dan uzaklaştırmak kolay bir süreç midir? Büyük ihtimalle kolay değildir. En azından ırkçı tweetlere karşı bir önlem alınamaz mı? Alınır, fakat nefret söylemleri kaldırılan kişiler durumdan mutlu olmayacaktır.
321 milyon kullanıcıya sahip olan Twitter, bu ırkçı ve yabancı düşmanı olan tweetleri engellemek için yardımcı olursa ülkedeki dijital nefret söylemlerinin bu denli hızlı yayılmasının önüne geçebilir. Bir Twitter çalışanının neden önlem alınmadığını merak ettiği ortaya çıktı.
22 Mart’ta düzenlenen ve her bölgeden çalışanların katıldığı toplantıda bir çalışan, Twitter’ın yapay zekası kullanılarak beyaz ırkçılarını siteden atabilecekken şirketin hangi sebeple bu konuda adım atmadığını sordu. Bundan önce, Twitter İslam Devleti propagandasının yapıldığı hesapları engellemişti. Twitter’ın bu konudaki hamlelerini daha önceden incelemiş olan birine göre cevap hiç de şaşırtıcı değildi: Nefret söylemlerini belirlemek için oluşturulan içerik filtreleri Cumhuriyetçi politikacıların engellenmesine yol açabilir.
‘’MotherBoard’’,yöneticinin algoritma süreci ile ilgili yaptığı açıklamayı ayrıntılandırdı.
Yönetici şöyle açıkladı: ‘’Ne çeşit içerik filtresi kullanılırsa kullanılsın, hepsinde bir şeyi elde etmek için başka bir şeyden vazgeçilir. Örnek olarak Twitter IŞİD’e karşı önlem aldığında bu aynı zamanda Arapça yayın yapan kanalları da engelliyor. Genel olarak toplum, bu hamle başkalarını etkilese de IŞİD’in engellenmesinin gerekli olduğunu kabul ediyor.’’
MotherBoard tarafından doğrulanan farklı tartışmalarda ise soru soran çalışan, Twitter’ın beyaz ırkçılarına karşı aynı hız ve kararlılıkla hamle yapmadığını çünkü bu durumdan etkilenecek olan hesapların içinde Cumhuriyetçi politikacılarınki de olabileceğini söyledi.
Bu çalışan, teknik açıdan Cumhuriyetçi politikacıların içeriklerinin de beyaz ırkçılarının içerikleri gibi silinebileceğini söyledi. Beyaz ırkçılarının tüm tweetlerinin silinmesi uğruna politikacıları engellemenin toplum için kabul edilemez olacağını vurguladı.
Öyleyse tam olarak kimler bu filtreler yardımıyla engellenebilir? Yeni başlayanlar için, Iowa’nın Cumhuriyetçi Steve King’i, üçüncü kez beyaz ırkçısı biri tarafından atılan ırkçı tweeti alıntıladı. Bu işi kendileri yapanlar da bulunmakta: Cumhuriyetçi Parti adayı Paul Nehlen, Prince Harry ve Meghan Markle hakkında ırkçı bir tweet atması sınucunda kendi kendini engelletti.
Twitter MotherBoard’a çalışanın ifadesinin şirketin politikalarını ya da uygulamalarını doğru bir şekilde ifade etmediğini söyledi. Bu sırada, Facebook beyaz ırkçılarını engellemeye başlamıştı.
Bu haberler, Donald Trump’ın Twitter CEO’su Jack Dorsey ile toplantı yapmasından ve takipçi kaybetmek konusunda yakınmasından günler sonra bizim elimize ulaşmıştır. Başlangıçta toplantı ‘’2020 seçimlerinin öncesinde kamuya açık konuşmanın sağlığını korumak ve opioid krizine cevap vermeye yönelik çabaları’’ tartışmak üzere alındı. Fakat kısa sürede neden Twitter’ın kullanıcı sayısının düştüğüne yönelik Sıkça Sorulan Sorular (SSS) toplantısına dönüştü. Trump, Obama’nın Twitter kullanma konusunda kendisinden daha ‘’kötü’’ olduğuna inanıyor. Trump’a yakın iki kişiye göre ise Trump, buna rağmen Obama’nın nasıl daha fazla takipçisi olduğu konusunda yakınıyor.
Kaynak: Yahoo