Tüm ansiklopedilerde kimyasalın yazılı olduğu silâh Birinci Dünya Savaşı'nda Almanlar tarafından yaratıldı ve ilk kez yılın 22 Haziran 1915'inde kullandılar ve ardından dünya savaşının en korkunç silahı oldular.
Ancak, benimle çalışma sırasında tarih Kırım Savaşı, Pavel Stepanovich Nakhimov'un arkadaşı olan Arka Amiral Mikhail Frantsevich Reineke'nin Sevastopol günlüğünü yakaladı. Orada, Mayıs 13'in 1854'i için bir giriş var: “... bugün (Sevastopol'da - A.Sh.'da) Odessa'dan getirilen iki kokuşmuş bomba (11 nisan (köknar)) İngilizce'den (Li) ve Fransız (Fransız) buhar gemileri Odessa'dan getirildi. Bunlardan biri Kornilov'un huzurunda Menşikov'un avlusunda açılmaya başladı ve göbeğin mükemmel bir şekilde açılmasından önce dayanılmaz bir koku, Kornilov'un kendisini hasta hissettiğini o kadar kuvvetlendirdi ki; bu nedenle, manşonun sökülmesini bıraktılar ve bileşimlerinin ayrıştırılması için her iki bombayı eczanelere gönderdiler. Aynı bomba Odessa'da da açıldı ve onu açan topçu duyularını kaybetti, güçlü bir kusma aldı; iki gündür hastaydı ve iyileşip iyileşmediğini bilmiyorum. ”
BAYAN - DAHA İYİ
Bu nedenle, modern tarihte ve barışçıl bir şehre karşı ilk defa kimyasal mermileri kullanan İngilizlerin olduğu doğrulandı. 1854'ten önce Odessa'da askeri bir liman ya da kıyı bataryaları yoktu.
Kimyasal mermilerin zayıf olduğu ortaya çıktı ve İngilizler artık onları kullanmamayı tercih etti ve Rus hükümeti, Avrupa gazetelerinde İngiliz karşıtı kampanya için kullanılması gerçeğini kullanmak istemedi.
1854’te ünlü İngiliz kimyacı ve üretici Mackintosh’un, oksijenle temastan yanıcı olan çok sayıda maddenin icat ettiği cihazların yardımıyla patlayan Sevastopol’u ele geçirmek için şehrin kıyı bölgelerine özel gemilerin getirilmesi önerildi. kaleyi veya bataryayı kucaklayan, bezlere ve sersemlemelere nüfuz eden ve topçuları ve içindeki herkesi süren kalın siyah, boğucu sis veya çad oluşumu. ”
McIntosh, kampa giren düşmana karşı icatlarının kullanımını geliştirdi: "Bombalarımı ve füzelerimi, özellikle de anında yanan kompozisyonla dolu olanları ateşleyerek, tüm kampı geniş bir ateş denizine dönüştürerek, genel bir ateş ve insan ve malzemelerin imha edilmesi kolaydır."
İngiliz askeri bakanlığı önerilen mermilerin testlerini yaptı, gemi operasyonları sırasında kullanımlarına odaklandı ve McIntosh'a buluşu için patent verdi.
Kırım Savaşı'ndan sonra, alaycı bir şekilde bu "planları" anlatırken, Mechanic Magazine şöyle belirtti: "Aydınlatılmış bir savaşın insanlık dışı ve iğrenç geleneklerine bu tür kabukların kullanımı diyebilirsiniz, ancak ... eğer insanlar savaşmak istiyorsa, daha ölümcül ve yıkıcı savaş biçimleri, çok daha iyi. ”
Bununla birlikte, İngiliz kabine Sevastopol yakınlarında toksik maddelerin (OM) kullanımını kabul etmedi.
"DUSKY" NÜKLEUS
Rus topçu tarihinin yıllarında, bazı yerlerde Korkunç İvan zamanında “kokuşmuş” çekirdeği kullanma girişimleri görülür. Bu nedenle, 1674'teki Kiev kalesinde bulunan mühimmatlar arasında, amonyak, arsenik ve “assa fatuda” içeren “kokulu yangın çekirdeği” olduğu kesin olarak bilinmektedir. Sonuncusu, asa-fetipa'yı bozabilir - Orta Asya'da yetişen ve güçlü bir sarımsak kokusuna sahip olan Ferule cinsinden bir bitkinin adı. Yakıcı çekirdekler için karışımların bileşiminin, çekirdeklerin söndürülmesini önlemek için kuvvetli kokulu veya zehirli maddelerle yapılması mümkündür.
Kimyasal mühimmat kullanma konusunda ilk gerçek girişim, Kırım Savaşı'ndan sonra Rusya'da yapıldı. 19. yüzyılın sonunda 50, Devlet Tarım Üniversitesi Topçu Komitesi, zehirli ajanlarla dolu bombaları tek boynuzlu atların cephanelerine yerleştirmeyi önerdi. One-pod (196-mm) kale tek boynuzlu atları için, OM - siyanid Cacodyl (modern adı Cacodilo-cyanide) ile doldurulmuş deneysel bir seri bomba üretti.
Bombalama, çatısı olmayan büyük bir Rus izba gibi açık bir ahşap evde yapıldı. Günlük evine bir düzine kedi yerleştirildi ve onları kabuk parçalarından korudu. Patlamadan bir gün sonra, GAÜ özel bir komisyonunun üyeleri, eve yaklaştı. Tüm kediler yerde hareketsizdi, gözleri çok suluydı, ama ne yazık ki hiçbiri ölmedi. Bu vesileyle, Başkonsolos Alexander Alekseevich Barantsev, Çar'a bir rapor yazdı; kategorik olarak, topçu mermilerinin, toksik maddelerle mevcut ve gelecekte kullanımının tamamen dışlandığını belirtti.
O zamandan 1915'e kadar, Rus askeri departmanı kimyasal mühimmat oluşturma girişimi yapmadı.
RUSYA'NIN IFR VE YANITI ÜZERİNE ATAK
22 Nisan 1915, Ypres Nehri üzerindeki Almanlar ilk kez zehirli gazlar kullandı. Gazların piyasaya sürülmesi silindirlerden yapıldı, ancak yakında topçu mermileri ve zehirli ajanlarla dolu harç madenleri ortaya çıktı.
Kimyasal mermiler, tamamen kimyasal maddeye bölündü; bunlar, sıvı kimyasal madde ile dolduruldu ve küçük miktarda (toplam ağırlığın% 3'ine kadar), geleneksel bir patlayıcı ve benzer miktarda konvansiyonel patlayıcı madde ve katı OM ile donatılan parçalanma kimyasalı.
Kimyasal bir mermi kırıldığında, sıvı OM hava ile karışmış ve rüzgarda hareket eden bir bulut oluşmuştur. Patlamadaki parçalanma-kimyasal kabukları, neredeyse sıradan el bombaları gibi parçalara çarptı, ancak aynı zamanda düşmanın gaz maskesi olmadan kalmasına izin vermedi.
Almanlar ilk kez Doğu Cephesi'ne ilk kez 1915’te Doğu Cephesi’ne saldırı düzenledikten sonra, GAÜ’deki Rus generaller misilleme önlemleri almak zorunda kaldılar. Bununla birlikte, kimyasal silahlar alanında sadece kendi gelişmelerinin olmadığı, bileşenlerini üretebilecek neredeyse hiç bitki olmadığı ortaya çıktı. Böylece, ilk başta Finlandiya'da sıvı klor üretmek istediler ve Finlandiya Senatosu müzakereleri bir yıl boyunca erteledi - Ağustos 1915 - 9 - 22 - Ağustos 1916.
Sonunda, Savunma Özel Toplantısı, likit klor kütlesini Senato altında kurulan özel bir komisyona devretmeye karar verdi ve iki tesisi donatmak için 3,2 milyon ruble serbest bırakıldı. Komisyon, Rusya hükümetinin temsilcilerinin katılımıyla - Devlet Denetim Bürosundan ve Kimya Komitesinden - Rusya ekonomik komisyonları modelinde kuruldu. Profesör Lilin komisyon başkanlığı yaptı.
Rusya'da özel sektörden fosgen edinme denemesi, sıvı fosjen için son derece yüksek fiyatların atanması ve siparişlerin zamanında yerine getirilmesinde garanti olmaması nedeniyle başarısız oldu. Bu nedenle, Devlet Tarım Üniversitesi'nde Tedarik Departmanı komisyonu, devlete ait bir fosjen tesisi inşa etme ihtiyacını ortaya koydu.
Tesis Volga bölgesinin bir şehrinde inşa edildi ve 1916'un sonunda faaliyete geçti.
Temmuz ayında, 1915, Güney-Batı Cephesinde İcra Kurulu Başkanı'nın emriyle, yırtılmaya neden olan kloroaseton üretmek için bir askeri kimyasal tesis düzenlendi. 1915 Kasım ayına kadar, tesis cepheye yönelik mühendislik malzemeleri şefi yetkisi altındaydı ve ardından tesisi genişleten, orada bir laboratuvar kurup kloropicrin üretimini kuran Devlet Tarım Üniversitesi'nin eline geçti.
Rus ordusu ilk defa gaz tüplerinden zehirli maddeler kullandı. Servis belgelerinde adı verilen gaz tüpleri, her iki tarafta yuvarlatılmış tabanları olan içi boş demir tüplerdi, bunlardan biri sıkıca kaynaklandı ve diğeri de gaz başlatma için bir vanaya (musluğu) sahipti. Bu musluğa uzun bir kauçuk hortum veya disk püskürtücülü metal bir tüp takılmıştır. Silindirler sıvılaştırılmış gaz ile dolduruldu. Valf silindire açıldığında, zehirli sıvı hemen hemen buharlaşarak dışarı atıldı.
Manevra kabiliyetine sahip bir savaş için, gaz tüpleri ağır, bölünmüş savaş ve ışık için tasarlanmıştır. Ağır şişe, 28 kg sıvılaştırılmış toksik ajan içermekteydi, kullanıma hazır durumda silindirin ağırlığı, yaklaşık 60 kg idi. Kütle gaz başlatılması için, silindirler birkaç düzine parça tarafından “balon piller” içine toplandı. "Manevra savaşı" için hafif bir tank sadece 12 kg ajan içeriyordu.
Gaz tüplerinin kullanımı birçok faktör tarafından karmaşıklaştırılmıştır. Mesela rüzgar gibi, daha doğrusu yönü. Gaz tüpleri, sıklıkla yoğun topçu ateşi altında ön hatta iletilmek zorundaydı.
SİLİNDİRLERDEN KABUKLARA
1916'in sonunda, gaz şişelerinin kullanımını ve kimyasal mermilerle topçu ateşine geçişi azaltma eğilimi vardı. Kimyasal mermileri ateşlerken, top ve silahın izin verdiği herhangi bir alanda ve neredeyse rüzgarın yönü ve kuvvetinden bağımsız olarak ve neredeyse meteorolojik koşulların yönünden bağımsız olarak, herhangi bir yönde ve herhangi bir yerde bir zehirli gaz bulutu oluşturmak mümkündür. Kimyasal kabukların ateşlenmesi, 75 mm kalibreli herhangi bir topçu mermisi ile yapıcı herhangi bir değişiklik yapılmadan hizmette olan bir mermi ile yapılabilir.
Doğru, düşmana önemli zararlar vermek için büyük miktarda kimyasal mermi harcaması gerekiyordu, ama aynı zamanda gaz balon saldırıları da büyük miktarda toksik madde tüketimine ihtiyaç duyuyordu.
Rus fabrikalarındaki 76-mm kimyasal kabuklarının seri üretimi 1915'un sonunda başladı. Kimyasal mermiler orduya Şubat 1916’te girmeye başladı.
1916'ten bu yana, Rusya iki tür kimyasal 76-mm bombası üretmeye başladı: solunum organlarının ve gözlerin tahrişine neden olacak şekilde boğulma (sülfüril klorürlü kloropikrin); ve zehirli (hidroksik asit, kloroform, klor arsenik ve kalaydan oluşan Vensinit ile klor kalaylı veya Vensinit ile fosgen), bunun etkisi vücuda genel bir hasara ve ağır vakalarda ölüme neden olmuştur.
Bir 76-mm kimyasal merminin yırtılmasından kaynaklanan gaz bulutu yaklaşık 5 karelik bir alanı kapladı. Alanın bombardımanı için gerekli kimyasal mermi sayısını hesaplamak için kullanılan standart şudur: 76 kare başına bir 40-mm kimyasal el bombası. m kare ve 152 kare başına bir 80-mm kimyasal mermi. m kare. Bu kadar miktarda mermide sürekli olarak verilen, yeterli savaş konsantrasyonuna sahip bir gaz bulutu yarattı. Gelecekte, elde edilen konsantrasyonun korunması için üretilen kabuk sayısı yarıya iner.
Kimyasal mermilerin bu şekilde yakılması, yalnızca rüzgarın 7 m / s'den az olduğu (tam bir sükunetten daha iyi) olduğu durumlarda, mermi patlaması sağlayan hedefin yakınında katı zeminde şiddetli yağmur ve yüksek sıcaklığın olmadığı ve 5 km'den fazla olmayan bir mesafede kullanılması tavsiye edilir. Mesafelerin kısıtlanması, sıvının kaçınılmaz ısınmasıyla genleşmesine izin vermek için merminin iç hacminin tamamını doldurmayan zehirli sıvının transfüzyonu sonucu, merminin uçuş sırasında devrilmesini sağlama ihtiyacının varsayılmasından kaynaklanmıştır. Bir mermiyi devirme olgusu, özellikle yörüngenin en yüksek noktasında, büyük yanma mesafeleri üzerinde etkili olabilir.
1916'un sonbaharından itibaren mevcut Rus ordusunun 76-mm kimyasal kabukları için gereksinimleri tam olarak karşılandı: ordu, her ay bir zehirli park ve dört boğucu da dahil olmak üzere her ay beş park 15 bin mermi aldı.
1916 kasım ayından önce orduya toplam 95 bin zehirli ve 945 bin kısma mermisi gönderildi.
YARIŞ KİMYASAL ARMS
Bununla birlikte, Rusya'nın Almanya ve Batı müttefikleri ile karşılaştırıldığında, 20'te ve hatta 100 katlarında daha az kimyasal silah kullandığı belirtilmelidir. Örneğin, yalnızca Fransa’da, savaş sırasında, 17 milyon 13-mm ve 75 mm’den 4 mm’ye 105 milyon kalibre dahil olmak üzere, yaklaşık 155 milyon kimyasal kabuk üretildi. Edgewood’un Amerika’daki savaşının son yılında cephaneliği, günde 200’e kadar binlerce kimyasal mermi üretti. Almanya'da, topçu mühimmatındaki kimyasal mermilerin sayısı% 50'e yükseltildi ve Temmuz ayında 1918, Marne'ye saldırdıklarında, Almanların% 80 kimyasal mermilere yönelik mühimmatı vardı. Ağustos gecesi 1 1917, 10 km önünde, Nevilli ve Meuse nehrinin sol yakası arasında, 3,4 milyon değerinde hardal kabukları ateşlendi.
Cephedeki Ruslar, eylemi oldukça tatmin edici değerlendirmeler almış olan esas olarak boğucu kabuklar kullandılar. Topçu genel müfettişi, Devlet Tarım Üniversitesi'nin başkanına, Mayıs ve Haziran aylarında, 1916'in (sözde Brusilov adı verilen) saldırganının, kimyasal 76-mm'lik mermilerin "orduya büyük bir hizmet verdiğini", hızlı bir şekilde düşman pillerini susturduklarını söyledi.
İşte bir düşman pilinin Rus kimyasal kabukları tarafından bombalanmasına tipik bir örnek. “Ağustos ayındaki net ve sessiz bir 22 gününde, 1916 Galiçya'daki (Lviv yönünde) Lopushana'da pozisyondaydı, Rus bataryalarından biri düşmanın siperlerine ateş etti. Özel olarak sürgün edilmiş bir uçağın yardımıyla, düşmanları olan 15-cm'lik batarya, Rus bataryası üzerine ateş açtı ve kısa sürede çok geçerli oldu. Düşman duman halkaları yönünde, tepelerden birinden yükselen dikkatli bir gözlem bulundu.
Bu yönde, Rus bataryasından bir takım ateş açtı, ancak takım ateşinin doğru yönüne ve doğru tanımlanmış yükseklik açısına rağmen düşmanın bataryasının ateşini zayıflatmak mümkün değildi. Sonra Rus bataryasının komutanı, düşman bataryasını kimyasal “boğucu” mermilerle bombalamaya devam etmeye karar verdi (boğma maddesiyle dolu 76 mm bombası kollarının alt kısmı kırmızı renkte boyandı). Arkasında, düşmanın pilinin atışlarından çıkan dumanın tespit edildiği sırtın arkasındaki alanda kimyasal 76 mm bombaları çekildi, silahın yaklaşık 500 m uzunluğunda ateşi, hızlı ateş, silahın içinde 3 mermisi görüldü. 7 - 8 ile dakikalar sürüyor, 160'in yanına kimyasal kabukları ateşleyen Rus pilinin komutanı, Rus pilinin ateşi düşman siperlerine götürdüğü ve net bir şekilde kendini gösterdiği açıkça görünse de, ateş pilinin sessiz olduğu ve ateşe devam etmediği için bombardımanı durdurdu. ” , - Yevgeny Z. Barsukov “Rus Ordusunun Topçu” adlı kitabında yazdı.
1915'in sonunda, donanma. Görünüşe göre, neden? Sonuçta, savaş gemileri 20-30 deniz mili hızda seyahat etti, yani en büyük gaz bulutundan bile çok hızlı bir şekilde geçebildiler ve bunun yanı sıra mürettebat hava geçirmez iç mekan odalarında hızla saklanabilirdi.
1 kimya ekibinin savunucuları tarafından, 38 bölümünün savunma sektöründe, Mart 1916 Mart ayında, Ikskyla kapsamında hazırlanan ilk Rus gaz lansmanının hazırlanması. 1916 Yılın Fotoğrafı
Deniz hedeflerinde şarapnel ve hatta daha fazla kimyasal kabuk atmanın anlamsız olduğu açıktır. Sadece sahile ateş etmek için tasarlandılar.
Gerçek şu ki, 1915 - 1916 yıllarında, Boğaz'da bir inişin en katı gizlilik çerçevesinde hazırlandığı. Bir operasyon planı hayal etmek zor değil. Rus gemilerinin kelimenin tam anlamıyla Boğaz’ın tahkimatlarına kimyasal bomba atması gerekiyordu. Sessiz piller, iniş gücü tarafından yakalandı. Ve Türklerin uygun tarla kısımlarında, gemilerin şarapnel ile ateş açmaları gerekiyordu.
1915 yazında Rus şef kimyasal silahlarla ilgilenmeye başladı. havacılık Büyük Dük Alexander Mikhailovich.
Temmuz ayında, GAÜ'ye atanan Albay Hronov, 1915 ve Teğmen Krasheninnikov, GAÜ'ye atanan, ekipman için özel valflerle donatılmış ve boğulma bombalarının çizimleri ve gerekli sızdırmazlığı sağlayan GAÜ Genel Manikovsky'ye sundu. Bu bombaları sıvı klor ile donatıldı.
Çizimler, Ağustos 20'in bu tür mühimmat 500'in üretimini kabul ettiği Savaş Bakanı altındaki Yürütme Komisyonuna sunuldu. Aynı yılın Aralık ayında, Rus Mermi Üretimi Derneği, kimyasal bomba bombalarında ve Slavyansk şehrinde Lyubimov, Solyev ve Co. fabrikalarında ve onları Elektron fabrikalarında klor ile donattı.
Aralık ayının sonunda 1915, orduya 483 kimyasal bombalar gönderildi. Orada, 80 bombaları, 2-I ve 4-I havacılık şirketleri, 72 bombaları - 8-I havacılık şirketi, 100 bombaları - Ilya Muromets uçaklarının bir filosu ve 50 bombaları Kafkas Cephesi'ne gönderildi. Böylece devrim öncesi Rusya'da kimyasal bomba üretimi durdu.
İç savaşta kuru kimyasal
1917'un sonunda İç Savaş başladı. Çatışmanın her tarafında kimyasal silahlar vardı - kırmızı, beyaz, müdahaleciler ve hatta ayrılıkçılar. Doğal olarak, 1918 - 1921 yıllarında, kimyasal silah kullanımı veya kullanılmaya çalışılmış düzinelerce vaka olmuştur.
Zaten Haziran 1918’te ataman Krasnov, halkı temyize götürdü: “Cossack kardeşlerinizle bir zil sesiyle tanışın ... Direnirseniz, size gelir, buraya gelirim ve benimle 200 000’in seçtiği birlikleri ve yüzlerce silahı; Tüm bölgeyi boğacak şekilde 3000 gaz tüpleri getirdim ve sonra tüm yaşam yok olacak ”dedi.
Aslında, Krasnov o zaman ajanlarla birlikte tüm 257 silindirlere sahipti.
Bu arada, Başsavcı ve Ataman Krasnov'u nasıl tanıtacağımı hayal etmekte zorlanıyorum. Sovyet tarihçileri onu istilacı bir Beyaz Muhafız olarak görüyordu ve Anton İvanoviç Denikin, Don-Kafkas Birliği'ni, Alman İmparatorluğu'nun himayesinde yarattığı bir devlet kuruluşu olan Don-Kafkas Birliği'ni "daha fazla bir parçalanma" olarak görüyordu.
Müdahaleciler sistematik olarak kimyasal silahlar kullandılar. Bu nedenle, Nisan 12’te Mitava’nın yakınındaki Alman zırhlı treni (şimdi Jelgava), 1918 Sovyet Letonya’nın 300 tugayının bazı kısımlarında fosgen ile daha fazla 3 mermisi kullandı. Sonuç olarak, genel olarak saldırı başarısız olmasına rağmen zehirlendiler: kırmızıların gaz maskeleri vardı ve yağışlı hava gazların etkisini zayıflattı.
Ekim ayında, Kuzey-Batı Genel Ordusu Ordusu Avalov 1919 topçuları, Riga'yı birkaç hafta boyunca kimyasal bombalarla bombaladı. Daha sonra bir görgü tanığı şöyle yazdı: “Bu tür kabukların düştüğü yerlerde, hava, sokaktaki insanların ve atların öldüğü zehirli vahşi siyah dumanla kaplıydı. Bu tür kabukların yırtıldığı yerde, kaldırım taşları ve evlerin duvarları açık yeşil boya ile boyandı. ”
Ne yazık ki, kimyasal saldırılardan muzdarip Riga sakinleri hakkında güvenilir veri yoktur. Ve yine Kuzey-Batı Ordusu ve Prens Avalov'u nasıl tanıtacağımı bilmiyorum. Ona kırmızı demek zor, ama kırmızı olanlarla kavga etmedi ve yalnızca Letonyalı milliyetçileri ve İngiliz-Fransız müdahalecilerini dövdü. Asıl adı ve soyadı Pavel'tir (Pesach) Rafailovich Bermont, babası bir Yahudi, bir Tiflis kuyumcu. Bermuda, Büyük Savaş'ta kaptan rütbesine ulaştı ve daha sonra genel olarak teğmen rütbesini yaptı. Unvan, sadece küçük taneli Gürcü Prens Avalov tarafından kabul edildikten sonra alındı. Avalov ordusunda, Kaptan Heinz von Guderian'un savaşmayı öğrenmesi merak uyandırıyor.
Ekim 5 1920, Astrakhan'a zorla girmeye çalışan Wrangel Kafkas Ordusu, Salt Warlock bölgesinde Sovyet 304 alayına karşı kimyasal mermiler kullandı. Ancak, savaş beyazların geri çekilmesiyle sona erdi.
VE DİKKATLİ İNGİLİZCE
En yoğun kimyasal silahlar, Kuzey Cephesinde İngilizler tarafından kullanıldı. 7 Şubat Yılın 1919'i, Genel Sekreteri Savaş Bakanı Winston Churchill, "kimyasal kabukları hem birliklerimiz hem de tedarik ettiğimiz Rus birlikleri tarafından en üst düzeyde kullanma" emri verdi.
Nisan ayında, Kraliyet Ağır Silahlar Komutanı 4, Binbaşı Delagues, kimyasal teçhizat da dahil olmak üzere cephaneyi silahlara dağıttı. Onları, hafif bir 18 kiloluk silah üzerinde - 200 parçaları, bir 60 kiloluk silah üzerinde - bölgeye bağlı olarak 100'den 500'e, 4,5-inç obüs - 300'e, iki 6 inçlik böceğin, 700'in serbest bırakılması hedeflendi. .
1 - 2 Haziran 1919, İngilizler, Ust-Poga köyüne 6 inç ve 18 kiloluk silahlarla saldırdı. Üç gün boyunca piyasaya sürüldü: 6-dm - 916 bombası ve 157 gaz mermileri; 18-fn - 994 fragman bombası, 256 şarapnel ve 100 gaz kabukları. Sonuç - beyazlar ve İngilizler geri çekilmek zorunda kaldı.
Shenkursky Bölgesi'ndeki 6 Ordusu'nun ilginç bir özeti: “160 alayındaki kayıplarımıza AIC, Eylül 1, 5 Kızıl Ordu, 28 Kızıl Ordu, 5 Kızıl Ordu, 50 Kızıl Ordu, yaralı 3 komandoları; xnumx eksik. 15 mahkumları yakaladı, bunlardan biri İngiliz ...
Eylül 3’te, düşman sol bankamıza karakol ateş etti ve 200’e kimyasal mermiler ateşledi. Zehirlenmiş bir 1 eğitmenimiz ve bir Kızıl Ordu 1'imiz var. ”
Not, İngilizler yüzlerce kimyasal kabuk ve kırmızı olanları serbest bıraktı - tek bir ölüm değil.
İngiliz subaylar, Kuzey'de Stokes sisteminin 4-inç (102-mm) kimyasal harçlarını kullanmayı önerdi. Bununla birlikte Churchill, gizlilik nedeniyle yapılmasını yasakladı ve böylece SSCB'de harç vakasının gelişimini 10 yıllarında yavaşlattı.
Mühendislerimiz, hayali üçgen planına göre (yani, tarihin ilk modern harcı) yaratılan Stokes harcı ile ilgili karanlıkta kalmaya devam etti ve harçları boş bir şemaya göre, yani büyük bir destek plakası üzerine damgalamaya devam etti. CER’in çatışması sırasında Çin’den alınan Stokes - Brandt sisteminin ilk ele geçirilen harçlarının Moskova’ya geldiği yılın Aralık ayındaki 1929’uydu.
Doğal olarak, kimyasal silahlar Kızıl Ordu komutasını kullanmaya çalıştı.
Mesela, 1918 mayıs ayında Upper Don Flotilla denizciler tarafından kimyasal silahlar kullanıldı. Mayıs 28'te Voronezh römorköründe bir makineli tüfekle donanmış kırmızı gemilerin çıkarılması, yılın iki 3-inç (76-mm) model 1900 modeli tarla tabancası ile mavna ve iki makineli tüfek ile bir buhar teknesi Kotyaak'tan ayrıldı ve Don'u indirdi.
Dekolman nehir boyunca yürüdü ve belirli aralıklarla Kazak köylerine ve Sovyet rejimine karşı isyan eden isyancılara ait olduğu düşünülen ayrı Kazak gruplarına ateş açtı. Hem parçalanma hem de kimyasal mermiler kullanılmıştır. Böylece, Matyushensky ve Rubizhny çiftliklerinde, yalnızca “düşmanın pilini bulmak için” raporunda belirtildiği gibi, kimyasal mermiler tarafından ateş yakıldı. Ne yazık ki, onu yetiştirmek mümkün değildi.
Ekim ayında, 1920, plan Perekop fırtınası sırasında kimyasal silah kullanmaktı. Himrota kuruldu, GAÜ Rus ordusundan kalan balonları ve mermileri toplamaya başladı, ardından Güney Cephesine gönderildi.
Bununla birlikte, Sovyet bürokrasisi ve White’ın Perekop’u ciddi şekilde savunma isteksizliği bu projeyi mahvetti. Kimyasal silahlar, Kırım'ın düşüşünden birkaç gün sonra verildi.
Başka bir efsane veya unutulmuş fiili
Ancak son yirmi yılda yerel medya, Tambov bölgesindeki Alexander Antonov isyanı sırasında Mikhail Tukhachevsky tarafından kimyasal silahların kullanımı hakkında hevesle yazıyor. Makalelerde binlerce ve hatta on binlerce gazla boğulmuş köylü ortaya çıkıyor.
Buna paralel olarak, yirminci yüzyılın sonunda onlarca araştırmacı, isyanın bastırılmasına tanık olan birçok yaşlıyla röportaj yaptı. Ama, ne yazık ki, hiçbiri kimyasal silahlar hakkında hiçbir şey duymadı.
1980'lerde, ben sık sık Tambov bölgesinde kavga ortasında 15 yaşındaki bir kız olan yaşlı bir kadınla konuştum. Ayaklanmanın pek çok meraklı detayını anlattı, fakat aynı zamanda kimyasal mühimmat hakkında da bir şey duymadı.
Duygu fanlarının çalışmalarında, Tambov bölgesinde kullanılan kimyasal mühimmatların türü veya sayısı hakkında herhangi bir veri bulunmadığı gibi, isyancıların herhangi bir yerde kimyasal silah kullanımı sırasında isyancıların kayıpları hakkında hiçbir veri olmadığı açıktır.
1920'in askeri teknik literatürünü oldukça iyi biliyorum. O zaman kimse, Büyük ve Sivil Savaşlarda kimyasal silah kullanımını tanımakta tereddüt etmedi. Ve Tambov bölgesindeki zehirli maddelerin ciddi kullanımı her durumda askeri teknik literatürde parçalara ayrılmıştı ve zorunlu olarak kapalı olanlarda değil (tekrar ediyorum, bu 1920-s'nin başlangıcı olan 1930-x, daha sonra her şeyin ve her şeyin sınıflandırılması ile ilgilidir) Kızıl Ordu'nun silahlarıyla ilişkili).
Gerçekten neydi? Kimyasal mühimmat kullanımı konusunda çok az bilgi sahibi olan Tukhaçevski, yüzlerce hektarlık alanda haydutlar tarafından birkaç on yıl süren haydutlar tarafından serbest bırakılmalarını emretti ve bu kötülükler hiçbir şey fark etmediler.
Kısa bir özet. Birinci Dünya Savaşı, kimyasal silahların konumsal bir savaşta etkin bir şekilde kullanıldığını gösterdi. 76 - 152 km önünde binlerce ve hatta binlerce 50 - 100 mm kalibreli mermi kovanı (büyük kalibreli mermilerin kullanılması karsızdır) veya bombalardan (1 - 3-kg) bahsediyoruz.
İç Savaş, bu silahın etkisizliğini manevra savaşında gösterdi; teknik olarak bile kimyasal silahların kitlesel kullanımını sağlamak imkânsız.
Kanımca, II. Dünya Savaşı'ndaki kimyasal silahların yalnızca düşük etkinliklerinden dolayı kullanılmadığı, insani düşünceler, Cenevre Sözleşmesinin yasakları vb.