Micheál Martin’in ilk iki haftası zorlu geçti. Sınırlı kabine seçimleri, düşmanlar ve arkadaşlarla aynı şekilde iyi gitmedi. Ve bazılarının yüksek şikayetlerini söylemeye cesaret ediyorum ve diğerlerinin garip bir şekilde utanç verici davranışı, FF’nin neden eski destek tabanının büyük bölümleriyle, özellikle de kırkların altında 2011 den beri.
Kendisine olumsuz bir haber öyküsü ile birlikte, hükümetin bir çok cephede hükümete karşı çıkma işini sürdürmekle meşgul olan nispeten sessiz bir Sinn Féin liderliğindeki muhalefete layık görüldü (Katlı cenazesi olağanüstü derecede güney herhangi bir kuzey öyküsüne ulaşmak için) muhtemelen Taoiseach’nin zorluklarından yararlanma yeteneklerini köreltti.
Ancak, haftanın ortasında, Fintan O’Toole sıra dışı bir yazı yazdı kaside 1999 yılında Eğitim Bakanı olarak görev süresi boyunca yeni Raoiseach’in ahlaki karakterine, Mary Rafftery’in İrlanda Endüstri Okulları’nda şiddete maruz kaldığı, uygun bir şekilde adlandırılan üç bölümlük bir belgeselde Korku Durumları:
Martin kolayca başını aşağıda tutabilir ve prosedürel waffle’ın arkasına saklanabilirdi. Etmedi. Önemli siyasi cesaretle olaya yükseldi. 13 Mayıs 1999’da, Dáil’de sistemden kurtulanların “yüzleşmekten ziyade rahatsızlığı görmezden gelmeyi tercih eden kamuya açık bir İrlanda tarafından göz ardı edilmesi” konusunda sert bir konuşma yaptı.
Raftery’nin çalışmalarına, sistem için özür dileyenlerden acımasız bir saldırı altında kaldığı bir zamanda önemli bir resmi onay verdi: “İnanılmaz çalışmasını kabul ediyorum. Mary Raftery ve States of Fear serisinin yapım ekibi. Büyük bir kamu hizmeti gerçekleştirdiler ve bize en iyi kalitede belgesel çalışmanın zorlayıcı gücünü gösterdiler. ”
Daha önce hiç şüphelendiğim bir şey yapmaya devam etti. Bakanlar kendi departmanlarına ve üst düzey kamu hizmetlerine verilebilecek bilgileri gönüllü olarak açıklamazlar. Sadece Martin bu omertà kodunu kırmadı – bilgiyi kendisi çıkardı.
Bir tarihçi eğitim alarak kendi bölümündeki dosyaları okudu. Ayrıca, çalışmaları 1970 yılında endüstriyel okul sisteminin kapanmasına yol açan Kennedy Komisyonunun hayatta kalan üyeleriyle şahsen tanıştı – operasyonunun gerçek vahşeti ortaya çıkmasa da.
++++++++
Bu bölümü, Micheál Martin’in DNA’sında bir yerde gerçek cesaretle hareket etme ve kendi partisinin yaşadığı iktidar sistemlerinden kopma kapasitesi olduğunu göstermek için tekrar ziyaret ediyorum. Bu konuşmada “gittikçe daha zor soruların sorulacağını ve toplumumuzla ilgili kavramımızın sorgulanacağını” söyledi ve bunun gözlerinde iyi bir şey olduğu açıktı.
Belki o zamandan beri yirmi yılda yıpranmıştı. Belki kafasını aşağıda tutarak zor sorular sormamak için dolaplarda çok uzun zaman geçirdi. Ancak “toplumumuzdaki konseptimiz” yeniden sorgulandığında iktidara geldi. Böyle bir anda, hangi tarafta olması gerektiğini bildiği bir zaman vardı.
Martin, partisinde birçok kişiyi hayal kırıklığına uğratır. 2016 yılında Enda Kenny’ye karşı iyi bir mücadele vermiş olabilir, ancak yeni yardımcısı (ve eski Taoiseach, Leo Varadkar) karşı iç eleştirmenleri onu dijital bir Tanaiste ile analog bir Taoiseach olarak tanımlıyor. WhatsApp ve selfies kesinlikle değil Micheál Martin. Ve eğer Big Brother siyaseti son sözü söylese, bu onun son yaşadığı şey olabilir.
David Cameron’ın Gordon Brown tanımına yapılan atıfın kesin bir rezonansı var. Konağın değerli, gayretli ama teknokrat oğlu Brown, “ulusun babası” rolüne girdikten sonra kendi uzun hırsıyla mücadele etti. Bu iş, kamuya açık bir hikaye anlatıcısının ‘hileci olmasa da, Martin’in bir tarihçi olarak eğitiminin kullanımını yasakladığını gerektiren bir iştir.
İronik bir şekilde Cameron’la, kendine ait olmayan partilerle koalisyon halinde olmanın, kendi dikkatine karşı ters talepler yapan büyük ve sıkıntılı bir backbencher grubu arasında sürekli olarak bakanlık himayesi yapmaktan daha kişisel bir şey olabileceği anlamında bir şey paylaşıyor. Taoiseach. Cameron’un durumunda, bu felaketle sonuçlanacaktı.
Ve yine de, Tim Bale olarak Irish Times’da bu haftanın başındaseçmenlere% 50’den fazla destek veren büyük bir koalisyon, daha önce ulaşılması imkansız olduğu düşünülen bazı şeylerin …
… Tek parti çoğunluklarının manifesto vaatlerini koalisyonlardan daha fazla onurlandırma eğilimi göstermesine rağmen, çoğunluk koalisyonları, aksi takdirde son derece çekişmeli reformlar gerçekleştirmeyi başarmayı genellikle daha kolay (ve elbette azınlık hükümetlerinden çok daha kolay) bulabilirler. Bunun nedeni, bazen kırılgan olsa bile, taraflar arası konsensüsün bir ölçüde yerleşik olmasıdır.
Bir Martin liderliğindeki koalisyonun Cumhuriyet için ne anlama geldiğini anlamak için henüz çok erken, ancak Covid sonrası ekonomik şok, konut krizi ve Brexit yaklaşırken, Fianna Fáil ekibi geri döndükçe Fine Gael’e benziyordu (birçoğu için politik kariyerlerinde ilk kez) bir zamanlar partilerinin tartışmasız alanı olan hükümet binalarına, öğrenmek için çok az zamanları var.
Parti meslektaşlarının kızgınlıklarını geçmesi için önceki günlerinin ahlaki gücüne ihtiyacı olacak, kendisi ve daha geniş halk arasında giderek büyüyen bir boşluk yaşayan fakir bir medya ve siyasetin daha çok benzediği bir çağdan itibaren hilelerle hızla dikkati dağıtacak. gerçek olanın incelenmesinden ziyade bir gerçeklik televizyon programı.
Adamızın sıkıntılı geçmişi, kafa karıştırıcı hediyemiz ve öngörülemez geleceğimiz göz önüne alındığında, adadaki herkesin uzak olması gerekiyor anlatmayı seçtikleri hikaye türleri hakkında daha uyanık kendileri hakkında. Ve yeni Taoiseach’deki tarihçi, adasının tüm çeşitliliği ve parçalarında gelişmek ve gelişmek için ihtiyaç duyduğu hikayeleri anlatmasına izin vermelidir.
“Dáil Éireann – Bir Taoiseach Seçimi – 27 Haziran 2020” tarafından Oireachtas Evleri altında lisanslanmıştır CC BY
Mick, Slugger’ın kurucu editörüdür. İnternetin siyaset ve daha geniş medya üzerindeki etkileri üzerine yazılar yazdı ve İrlanda, İngiltere ve Avrupa genelinde düzenli bir konuk ve konuşma etkinliği. Twitter: @MickFealty