Jeo-uzamsal veri düzenlemeleri daha büyük bir resmin parçasıdır. Bunlar bir dizi reformun (toprak reformları, önerilen çiftlik yasaları, Orman Yasası’nda yapılan değişiklikler, yeni drone düzenlemeleri ve arazi dijitalleştirme planları) en sonuncusu ve hepsi bireyler için faydalı olarak konumlandırılmış, ancak özel şirketler için kolaylaştırıyor. Bu sektörlere girmek için
Son on yılda, birbirini izleyen hükümetler, giderek daha fazla Kızılderiliyi -kişisel ya da başka türlü- görünüşte kendi iyilikleri için verilerinden vazgeçmeye zorlamak için “dijital yönetişim” yoluyla refah sözü verdiler. Benzersiz bir biyometrik tabanlı kimlik olan Aadhaar gibi şemalar; çiftçiler ve çiftçilikle ilgili teknolojiler ve dijital veritabanlarından oluşan bir koleksiyon olan AgriStack; Sağlık Kimliği; ve diğerleri devasa, dijital veritabanlarıyla sonuçlandı. Farklı şeyler için özelleşmiş olsalar da, bu veritabanları birbirine bağlandığında, denetlenmeyen kapsam kayması, veri koruma yasaları ve bu verilerin kullanımı ve erişimiyle ilgili kabataslak düzenlemeler ile güçlü bir dijital üst yapı oluştururlar. Jeo-uzamsal veriler artık ele geçirilmek üzereyken, bunun diğer mevcut veritabanlarıyla nasıl bütünleştirilebileceği veya ilişkilendirilebileceği konusunda netlik yok.
Yani bu şirketler arazi verilerini çıkarıp para kazanmak için kullanabilirken, bu bölgelerde yaşayan ve geçimini topraktan sağlayan marjinalleştirilmiş insanlar daha da çeperlere itiliyor. Özel sektör yerli topraklara ve küçük çiftçilerin topraklarına ne kadar ilerlerse, eskinin toprak ve kaynakları üzerindeki kontrolü o kadar artar. Bu, örneğin, hükümetin iç su yollarını özel şirketlere kiralama planının yerel balıkçıların geçim kaynaklarını riske attığı güneydeki Andhra Pradesh eyaletinde oluyor.
Başka bir örnek Bunun nasıl gerçekleştiğini, tüketici kolektifi Nakitsiz Tüketici’den Srikanth L. tweet dizisi, dronlar kullanarak kırsal, yerleşim alanlarındaki arazi parsellerinin haritasını çıkarmayı amaçlayan Köy Alanlarında Doğaçlama Teknoloji ile Haritalama ve Köy Araştırması’ndan (Svamitva) gelmektedir.
Singh, Svamitva’nın şu anda belirli bir kırsal alanda yaşayan herkese mülklerine resmi bir unvan verdiğini ve bunun da krediler için teminat olarak hizmet edeceğini yazıyor. (Hindistan’da toprak sahipliği, yasal boşluklar ve zayıf idari kayıt tutma ile birlikte sömürge yönetimi sırasında oluşturulan sistemler nedeniyle karmaşık olabilir.) Ancak Srikanth şüpheci. Srikanth, “Bu, bunun olamayacağı anlamına gelmez” diyor. “Bu olacak, ama herkes için değil – belki erken benimseyenler için.” Bunun nedeni, kırsal kesimden borç alanların resmi bankacılık sisteminin dışında olma eğiliminde olmaları, hatta bazen uygun olabilecekleri feragat ve kredi planlarından habersiz olmaları ve büyük ölçüde gayri resmi krediye bağlı olmalarıdır.
Yine de vaat edilen teminat sistemi muhtemelen işe yaramayacak olsa da, Svamitva, drone gözetimi altyapısının getirildiği şemsiye haline gelebilir. Hindistan hükümeti, sürekli çalışan referans istasyonları (CORS) ağını finanse etmeye hazırlanıyor – bir tür “ Svamitva’yı desteklemek için drone’ların özerk bir şekilde uçmaları ve araştırmalarını yapmaları için otoyol”. Srikanth, Svamitva planının, insansız hava aracı teknolojisine girmek için kırsal yerleşim alanlarını araştırmanın “düşük asılı meyvesini” kullandığına inanıyor. Konut arazisini araştırmak, “örneğin, tarım arazilerinin peşinden gitmekten biraz daha az politik” diyor ve drone tabanlı teslimatlar, görüntüleme ve fotoğrafçılık gibi teknolojiler mümkün olduğunda, CORS devletin yatırım yaptığı önemli bir altyapı haline geliyor. içinde.
Bu jeo-uzamsal veri düzenlemelerinin, madencilik, savunma üretimi, sivil havacılık, uzay araştırmaları ve daha pek çok alanda yakın zamanda şirketleşme ve özelleştirme ile birlikte gelmesi muhtemelen tesadüf değil. Özel şirketler arka uç teknolojileri sağlamak için sıraya girecek. Jeo-uzamsal veri toplama için de birinin arka uç teknolojisini sağlaması gerekecek – dronları işletmek, verileri haritalamak, mülk kartları vermek vb.