Abbie Thorrington, İngiltere’yi Olimpiyatlarda temsil etmenin saç teli genişliğine ulaştı. Ipswich Akademisi’nin müdürü ve eski profesyonel triatlet sporcusu Jess Staufenberg’e spor için okulları neden artık asla bırakmayacağını anlatıyor
Abbie Thorrington üç yaşındayken o kadar çok enerjisi vardı ki babasıyla birlikte Ipswich’ten Felixstowe’a bisikletle gitti. Suffolk’u bilmeyenler için gidiş-dönüş iki saatlik bir yolculuk. Sadece tekrarlamak için – o üç yaşında.
“Kardeşim ve ablam bizi yavaşlatıyorlardı,” dedi bana sırıtarak (Not: onlar daha büyüktü).
Thorrington’ın kayda değer enerjisini amaca yönelik faaliyetlere kanalize etmek için kendini adamış ebeveynlerinin uzun bir çabasının başlangıcıydı (teşhisi konmamış dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olduğundan şüpheleniyor ve bir yetişkin olarak disleksi teşhisi kondu).
Ve ailesinin rehberliği olmasaydı Thorrington, iki yıl önce memleketinde müdür olamayacağını söylüyor. Ama muhtemelen onu buraya getiren de aynı enerji: 26 yaşında öğretmenliğe başladı ve sadece 34 yaşında bir müdür.
Felixstowe’a yapılan bisiklet gezisinden birkaç yıl sonra, o ve babası yerel bir dükkandaydılar ve yakındaki bir özel okulda triatlonla ilgili bir duyuru gördüler.
Thorrington, “Ailemden hiçbiri triatlonun ne olduğunu bilmiyordu, ancak yüzmeyi, koşmayı ve bisiklete binmeyi görebiliyorlardı, benim her zaman yaptığım şeydi,” diyor.
Sekiz yaşındayken bir BMX’i (hileler için alçaktan asılı bir bisiklet) vardı ve sonsuza dek onu yırtıyordu. Babası ona BMX’iyle girdi. “Finansman yüzünden oldu” diyor. “Pek çok sporla ilgileniyordum ve haklı olarak ailem hiçbir şey almama izin vermiyordu.”
Ancak yarış için tasarlanmamış bir bisiklete binmesine rağmen kazandı. “Babam bana sadece enerjimin bir kısmını kullanmak için girdi!”
Thorrington daha sonra ülke çapında triatlonlarda yarıştı ve aile piknikle birlikte geldi. “Eve beş altın madalya ile dönmeseydim kötü bir gün olurdu” diye gülümsüyor.
Ancak okul dışındaki bu başarıya rağmen, büyüdüğü Ipswich’in yoksun kesimindeki ilkokul, olağandışı nörolojisini ve yeteneğini kanalize etmekte başarısız oldu.
6. yılda öğretmeni, ebeveynlerine başarı verilerinin ortalamanın altında olduğunu ve hiçbir zaman GCSE alamayacağını söyledi. Babası öğretmenden o kadar tiksindi ki bir daha anne babaların akşamına gitmedi.
“O zamandan beri, 11 GCSE, A seviyesi, birinci sınıf diplomam var” diyor. “İlkokulda o öğretmene geri döndüm ve ona ne yaptığımı gösterdim. O şaşırmıştı. Ona dedim ki: ‘Bir daha asla bir çocuğu küçümseme.’”
Thorrington’ı kurtaran, lisesi ve sporuydu. Yine, ailesi, onu yerel bir başarısız okul olan Holy Wells Lisesi’ne göndermemeye karar vererek çok önemli bir müdahalede bulundu.
Aslında, bugün Thorrington’ın liderlik ettiği okulun ta kendisidir (2015’te Paradigm’e yeniden dağıtılmadan önce, şu anda kapalı olan Learning Schools Trust altında bir akademiydi).
“Ailem bunu yapmasaydı, burada oturup seninle konuşuyor olmazdım,” diye başını salladı. Bunun yerine kendisini destekleyen “mükemmel” Kesgrave Lisesine gitti. Ancak Thorrington’ın bir zamanlar tek bir GCSE almayacağı tahmin edildiğini öğrencilerine kabul etmesi uzun yıllar aldı.
“Aslında utanç verici” diyor. “Önceden öyle gördüm. Şimdi bununla gurur duyuyorum.”
Thorrington açıkça bazı kişisel dağlara tırmandı ve konuyu açıklamak için, bir öğrencinin bir tepeye tırmanan iki dağcının resmi duvarda asılı. “Çocuklara her zaman birlikte bir dağa tırmandığımız bir yolculuğa çıktığımızı söylüyorum ve bazen bunu kolay, bazen de gerçekten zor buluyorsunuz.” Tekrar resme bakar. “Bu kadar dinlediklerini bilmiyordum!”
Ama en büyük kişisel dağı henüz gelmemişti.
Genç hayatı triatlon oldu: sevgili futbolunu bıraktı. “Denemeyen insanları yönetemem! Triatlonda sadece kendimi suçladım – futbolda beni hayal kırıklığına uğratabilecek on kişi daha var”.
Thorrington’ın rutini şaşırtıcıydı: sabah 5’te yüzme, kahvaltı, kısa bir uyku; sonra bisiklete binin, öğle yemeği ve rahatlayın, koşun veya spor yapın, çay, yatak ve tekrarlayın. Haftada 35 saat antrenman yapıyordu, sponsorlar tarafından ödeniyordu (“öğretmen olarak aldığımdan daha fazla” diyor kuru bir şekilde) ve hayata aşıktı. 22 yaşındayken Essex Üniversitesi’nde spor ve egzersiz bilimleri alanındaki son sınavından sonra tekrar izinliydi.
“Annem, Kanada’daki dünya şampiyonalarına gideceğim için otoparkta bekliyordu. Bu benim kariyerimin başlangıcıydı” diyor. “Çocukluk hayalimi yaşadım. Dünyayı bedava gezdim, harika insanlarla tanıştım ve paranın satın alamayacağı becerilere sahip oldum.”
Ancak 2012’deki önemli bir an, Thorrington’ı öğretmenliğe yöneltti.
“Team GB, Olimpiyatlar için üç kadın pozisyonuna sahipti. Yani her şey adil, bir seçim kriteri var. Üçüncü sıradaki GB triatlon sporcusuydum.” Başka bir deyişle, üçüncü sırayı almayı bekliyordu. Yapmadı – ve bugüne kadar nedenini tam olarak anlamadan yaşamak zorunda kaldı.
“Çocukluk hayalim olimpiyatlara gitmekti ve o da yok oldu. Kelimenin tam anlamıyla bir gecede artık yapamayacağımı düşündüm. O andan itibaren sadece yüzde 90 verebilirdim.”
Yıkılmış bir Thorrington, önce 2012’de öğretim asistanı olarak eğitim aldı, ardından eski Holy Wells okuluna taşınmadan önce eski okulu Kesgrave Lisesi’nde beden eğitimi öğretmeni olarak çalıştı. 2014 yılında özel önlemlerdeyken.
Sponsoru Learning Trust Schools, daha sonra okulu Paradigm’e vermeden önce geliştirmek için “yeterince yapmadığını” kabul edecekti.
Ama Thorrington yeni bir odak noktası bulmuştu. “Topluma hak ettikleri ikincil hizmeti vermek istedim. Onlardan ayrılmak istemedim.”
O andan itibaren, kendi okul deneyimlerinin teşvik ettiği okulun SENco’su oldu, ardından 2020’de müdür olmadan önce okul 2019’da ‘iyi’ bir Ofsted notu aldığında müdür yardımcısı oldu.
“Spora geri döneceğimi düşündüğüm bir gün olmadı. Spor çok acımasız” diyor.
Ancak sporda kazandığı beceri ve yetenekler, şefliğe dikey yükselişine açıkça katkıda bulundu. “Spor ve yetiştirilme tarzım… bana o mutlak kararlılığı verdi, asla pes etmedim, olamaz diye bir kelime yoktur.
“Bana yeniden değerlendirip, hadi tekrar gidelim deme esnekliği verdi.”
Sesinin sert çıkmasına neden olabilir, ancak Thorrington, dışarı çıkıp takım için bir vuruş yapmamı sağlayan bir sıcaklık ve güç yayar.
Tecrübeleri doğrultusunda, Ipswich’te müdür olarak ekip çalışmasına ve kararlılığa odaklanmıştır. Örneğin, rekabeti teşvik etmek için bir ev sistemi getirdi – ve geçen Cuma, öğrencilerin rekabet etmesine ve kazanan olarak taçlandırılmasına izin veren spor günüydü.
Ayrıca okulun bölgesel bir spor gücü olarak “biraz yokuş aşağı gittiğinden” endişeliydi, ancak şimdi yetenekli spor öğrencileri yetiştiriliyor ve “Ipswich Akademisini haritaya koyan” yarışmalara katılıyorlar, diyor gülümseyerek.
Ancak hükümetin okullarda beden eğitimine odaklanmamasını şiddetle eleştiriyor. “Yeterince yüksek bir öncelik değil. Covid’den bu yana daha da hareketsiz kaldık. Öğrenciler Covid’den sonra ilk döndüklerinde korkutucuydu – bir saat boyunca devam edebilmeleri, dinlenmek istemeleri, hepsi o kadar aktif olmadıklarını gösteriyordu.”
Artık öğrencileri yıl başında ve sonunda dayanıklılık, hız ve el-göz koordinasyonu testleri yapıyor, böylece ilerlemelerini takip edebiliyorlar. Kulağa gerekli gibi geliyor: daha geçen ay, çocuklar için ulusal çapta tip 2 diyabet sevkleri Bir yılda yüzde 50 arttıve şimdi çocukların dörtte birinden fazlası ilkokulda obez oluyor.
Okulu ayrıca, öğrencileri macera kurslarına ve inişe alarak, müfredat dışı fırsatlar için Paradigm Trust’ın ‘Hinterland’ programından yararlandı. “Küçük bir çocuk ilk kez bisiklete bindi.”
Thorrington’ın olağanüstü bir hayatı oldu: Çok az okul liderinin Olimpiyatlar için seçilmeye bu kadar yakın olduğundan şüpheleniyorum. Ayrıca uluslararası sporun ihtişamı ve ihtişamıyla çevrili kaç kişinin öğretim asistanı olmayı seçeceğini de merak ediyorum.
“Kendimi bireysel spor olarak görmeden önce artık takım sporu yapıyormuşum gibi görüyorum” diyor. “Yüzde 100 kararlıyım.”
Kaynak : https://schoolsweek.co.uk/abbie-thorrington-principal-ipswich-academy/