KEMAL ÖNSOY / 1954 Eğirdir
1980 yılında İstanbul Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu’nu bitirdi. 1990-1992 yılları arasında çalışmalarına New York’ta devam etti. Halen İstanbul’da yaşamaktadır. Kemal Önsoy’un 1990’lı yıllarda oluşturduğu resimler, tahrip edilmiş yüzeyde doğal dokuların peşine düşen bir inşa hareketinin ürünleri gibidir. Muhtelif gereçleri bir arada kullanarak elde edilen bu dokunun, uygarlığı temsil eden bir yıkım hareketiyle kazınması, bir anlamda da bunun yaratıcı eylemin kendisi haline getirilmesi; aslında Önsoy’un primitif olanı önemseyen ve bellek/zaman paradoksunda düğümlenen mutlak bir görselliği aramasıyla ilgilidir. Böylelikle bakışını kent duvarlarının dokusuna odaklayan sanatçı, arkeolojik ilgisini doruğa taşıyan bir ilişkiler sürecini, sanki resminin katmanlarında yeniden keşfeder. Kemal Önsoy’un açıkça bir boyasal oluş sürecine dayalı ve/fakat bir o kadar da bu sürecin izlerini tahrip etmeye adanmış (ve bu tahribatın izlerini taşıyan yüzeyi organik bir yapı ve yeni bir bütünlük alanı olarak sunduğu) dizi resimleri, bellek/zaman ilişkisizliğinin görkemli yüzeyleri olarak tanımlanabilir. Çok kültürlü ve çok katmanlı bu yüzeyler, estetik kimliklerini hızla öteleyen, araladıkları yer-zaman ve kültür katmanında potansiyel bir gücü içeren görsel dokulara dönüşürler.