barış akarsu'dan sonra ölümüyle beni en çok yaralayan kişi oldu desem yeridir. normalde ölen şarkıcıların/oyuncuların başlıkları altında duyar kasanlara hep ayar olmuşumdur ama bu benim için öyle farklı ki. ergenliğim bu adamla geçti benim be. ne zaman reddedilsem, ne zaman benle dalga geçilse, ne zaman anlamsızca hüzünlensem, ne zaman yalnız kalsam çareyi kulaklığı takıp numb'ı dinlemekte bulurdum. liseme giderken geliş gidiş 1.5 saatim bıkmadan linkin park'ı dinleyerek geçti benim. her ruh haline uygun şarkıları vardı desek yanlış olmaz herhalde. sanırım linkin park'a, chester'a bu denli bağlanmamın sebebi de buydu. daha ne söylenebilir ki. kolay kolay ağlamayan ben bu adam için bu gece birkaç damla gözyaşı döktüm. belki birkaç güne, haftaya etkisi geçecek ama geride bıraktığı 5 çocuğunu, grup arkadaşlarını düşünmeden edemiyor insan. neyse, daha fazla söze gerek yok. huzur içinde yat güzel insan.
https://www.youtube.com/watch?v=eVTXPUF4Oz4 +
"i tried so hard and got so far,
but in the end
it doesn't even matter.'