We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Yahudi bir mobilyanın oğlu olan David Bohm, 20 Aralık 1917'de Pennsylvania'da doğdu. California Üniversitesi'nde Robert Oppenheimer'ın yanında doktorasını tamamlamadan önce Pennsylvania Eyalet Üniversitesi'nde fizik okudu.
1943'te Bohm, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Manhattan Projesi'ne katıldı. Sonraki iki yıl boyunca Robert Oppenheimer, Edward Teller, Enrico Fermi, Felix Bloch, David Bohm, James Chadwick, James Franck, Emilio Segre, Eugene Wigner, Otto Frisch, Leo Szilard ve Klaus Fuchs ile atom bombalarının geliştirilmesinde çalıştı. Hiroşima ve Nagazaki.
Savaştan sonra Bohm, Princeton Üniversitesi'nde yardımcı doçent oldu ve kitabını yayınladı. Kuantum teorisi (1951). Üniversitede Albert Einstein ile yakın çalıştı ve bilim ve ahlakı tartışmak için düzenli olarak toplantılar yaptılar.
1949'da Bohm, Robert Oppenheimer aleyhine Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi Komitesi önünde ifade vermeyi reddetti. Sonuç olarak Bohm tutuklandı ve Kongreye saygısızlıkla suçlandı. Yargılandı ama beraat etti.
Bohm, Princeton Üniversitesi'ndeki görevinden alındı ve Albert Einstein'ın çabalarına rağmen, yetkililer onu geri almak istemediler. McCarthyciliğin kurbanı olan Bohm, Amerika Birleşik Devletleri'nde iş bulamadı ve bu nedenle Brezilya'ya taşındı ve burada Sao Paulo Üniversitesi'nde profesör oldu. Bohm, 1957'de İngiltere'nin Bristol kentine taşınmadan önce İsrail'de de öğretmenlik yaptı.
1961'de Bohm, Londra'daki Birkbeck Koleji'nde fizik profesörü oldu. Sonraki otuz yıl boyunca Bohm'un çalışmaları esas olarak kuantum teorisi ve görelilik teorisinin temellerine odaklandı. Kitapları şunları içerir: Modern Fizikte Nedensellik ve Şans (1957), Özel Görelilik Teorisi (1966), Bütünlük ve Gizli Düzen(1980) ve Bilim, Düzen ve Yaratıcılık (1987). David Bohm 1992'de öldü.
Fark vardır, çünkü düşünce, şuraya bir oraya bir başka yöne giden bir akış gibi gelişir. Bir kez geliştiğinde, insanların baktığı gerçek fiziksel sonuçlar üretir, ancak bu sonuçların nereden geldiğini görmezler - bu, parçalanmanın temel özelliklerinden biridir. Bu bölünmeleri ürettiklerinde, gerçek şeylerin olduğunu görürler, sanki oraya birdenbire kendi başlarına gelmişler ya da doğada kendi başlarına evrimleşmişler gibi bu gerçek şeylerle başlayacaklardır. Bu düşüncenin yaptığı bir hatadır. Bir sonuç üretiyor ve sonra ben yapmadım diyor; kendi başına orada ve onu düzeltmeliyim. Ama eğer düşünce sürekli bu sonucu veriyorsa ve sonra 'Bunu durdurmalıyım' diyorsa, bu saçmadır. Düşünce bu saçmalığa kapıldığı için, her türlü olumsuz sonucu üretiyor, sonra onları bağımsız olarak görüyor ve “Onları durdurmalıyım” diyor.
Düşünce, dini tanımlar - Tanrı'nın doğası hakkındaki düşünce ve bunun gibi çeşitli sorular. Böyle bir düşünce çok önemlidir, çünkü o, yüce olması gereken Tanrı hakkındadır. En yüksek değerin ne olduğu düşüncesi en yüksek güce sahip olmalıdır. Dolayısıyla, bu konuda aynı fikirde değilseniz, duygusal etki çok büyük olabilir ve o zaman bunu çözmenin hiçbir yolu olmayacaktır. Tanrı hakkındaki iki farklı inanç bu nedenle yoğun bir parçalanma üretecektir - benzer şekilde toplumun doğası hakkındaki düşüncelerde, ki bu da çok önemlidir, ya da komünizm ve kapitalizm gibi ideolojilerle ya da aileniz ya da paranızla ilgili farklı inançlarla. Sizin için çok önemli olan her ne ise, onun hakkındaki düşüncenizdeki parçalanma, etkileri açısından çok güçlü olacaktır.
Benim önerim, her durumda zihnin uygun çalışma düzeninin, yalnızca biçimsel mantıksal, matematiksel terimlerle değil, aynı zamanda sezgisel olarak, görüntülerde, duygularda, dilin şiirsel kullanımında vb. genel olarak bilinenlerin genel olarak kavranmasını gerektirdiğidir. (Belki de 'sol beyin' ile 'sağ beyin' arasındaki uyumda işin bu olduğunu söyleyebiliriz). Bu tür bir genel düşünme biçimi, yalnızca yeni teorik fikirlerin verimli bir kaynağı olmakla kalmaz: insan zihninin genel olarak uyumlu bir şekilde işlemesi gerekir, bu da sırayla düzenli ve istikrarlı bir toplumu mümkün kılmaya yardımcı olabilir.
Benim önerim, her durumda zihnin uygun çalışma düzeninin, yalnızca biçimsel mantıksal, matematiksel terimlerle değil, aynı zamanda sezgisel olarak, görüntülerde, duygularda, dilin şiirsel kullanımında vb. genel olarak bilinenlerin genel olarak kavranmasını gerektirdiğidir. Bu tür bir genel düşünme biçimi, yalnızca yeni teorik fikirlerin verimli bir kaynağı olmakla kalmaz: insan zihninin genel olarak uyumlu bir şekilde işlemesi gerekir, bu da sırayla düzenli ve istikrarlı bir toplumu mümkün kılmaya yardımcı olabilir.
Bir özgür diyalog biçiminin, toplumun ve aslında bugün tüm insan doğasının ve bilincinin karşı karşıya olduğu krizi araştırmak için en etkili yollardan biri olabileceği ileri sürülmektedir. Dahası, böyle bir özgür fikir ve bilgi alışverişi biçiminin, kültürü dönüştürmek ve onu yıkıcı yanlış bilgilerden kurtarmak, böylece yaratıcılığın özgürleşmesi için temel bir önemi olduğu ortaya çıkabilir.
Bir diyalog ile sıradan bir tartışma arasındaki temel fark, ikincisinde insanların genellikle nispeten sabit konumlara sahip olmaları ve diğerlerini değişmeye ikna etmeye çalışırken kendi görüşleri lehinde tartışmalarıdır. En iyi ihtimalle bu, anlaşma veya uzlaşma sağlayabilir, ancak yaratıcı hiçbir şeye yol açmaz.
Yaşlı beyin güvenlik arıyor; bunu yapmak için inşa edilmiştir ve belirli bir düzeyde mantıklıdır. Şimdi, zorluk şu ki, yeni beynin ürettiği görüntü ve fikirlerin onu ne zaman harekete geçirmeye başladığını söyleyemez; cevap vermek için inşa edildiği şeylere oldukça benzer şekilde tepki verir. Bu nedenle ya aşırı zevkle ya da korkuyla ya da öfkeyle tepki vererek tüm sistemi bozabilir. Nefret ve öfkenin korkudan daha büyük bir zorluk olduğunu düşünüyorum. İnsanlar hüsrana uğrayarak öfke geliştirirler. Bir hayvanla bir deney gördüm. Yaşlı beyindeki belli bir zevk merkezine bir tele dokundular. Hafifçe dokundular ve kedi inanılmaz derecede memnun görünüyordu. Daha çok dokundular ve gerçekten çok korktular. Sonra ona daha yüksek voltaj verdiler ve ne kadar öfkeli olduğunu gösterdi. Seni paramparça etmeye hazırdı ama bunda bir zevk havası vardı. Bundan zevk alırdı.
Bohm'un uluslararası ünü nedeniyle, alışılmadık derecede mütevazı ve alçakgönüllü, nazik biri olduğu ortaya çıktı. O, dünyanın her yerinde ders verdiği gizli düzen felsefesine yoğun bir şekilde dalmış, kendini adamış araştırmacı ve araştırmacının paradigmasıdır. Bohm, gündelik tüvitler giymiş ve neredeyse her zaman bir kazak giymiş meşhur profesöre benziyor. Ortalama bir boyda, kahverengi saçlı, ela gözlü, oldukça solgun bir yüz, içe dönük ve entelektüel bir ifade, büyüleyici bir gülümseme ve sessiz, alçakgönüllü bir tavırla, fizik tartışması dışında, canlanıp neredeyse dönüştüğünde, canlı hareketlerle noktalar. O - bilim yoluyla - bir hakikat, güzellik, anlam, hatta iyiden oluşan bir evreni algılamış ve algılarını başkaları için çok inandırıcı bir şekilde canlı hale getiren biridir. David Bohm, doğanın arkasında yatan her şeyin kutsal olduğu duygusuyla dolu görünüyordu.
Bilim, Maneviyat ve Mevcut Dünya Krizi
Stanislav Grof, David Bohm'u takdim ediyor: Yeniden günaydın. Bu sabah Dr. Karl Pribram'ı tanıtırken bahsettiğim gibi, geleneksel bilimin maneviyatı varoluşun ilgili ve meşru bir boyutu olarak kabul etmeyi reddetmesinin nedenlerinden biri, beynin mekanik olarak anlaşılmasıdır. Bununla birlikte, bunun kendi içinde, felsefi materyalizm ile Isaac Newton ve Rene Descartes'ın belirli fikirlerinin seçici görüşleri arasındaki bir evliliğe dayanan fiziksel evrenin kendisinin mekanik anlayışında çok daha derin kökleri vardır.
Modern fiziğin öncüleri, yirminci yüzyılın ilk on yıllarında Newton-Kartezyen paradigmanın tüm temel yönlerini aşmış olsa da, bu düşünce tarzı, teorileri bu paradigmanın tarihsel türevleri olan diğer birçok bilimsel disiplin üzerinde hala sıkı bir kavrayışa sahiptir. Biyoloji ve tıp gibi ve ardından özellikle psikoloji ve psikiyatri gibi.
Maneviyatı varoluşun önemli bir boyutu olarak gören çoğumuz, bunun bizi otomatik olarak bilimin saflarından dışlamadığını hissetmek isteriz. Kuantum-rölativist fiziği geliştiren birçok büyük bilim insanının, kendi devrimci katkılarını, varoluşun ruhsal veya mistik boyutunun derin takdiriyle uyumlu bulmasını çok cesaret verici buluyorum, en iyi örnek Albert Einstein'dır.
Bu sabah, zamanımızın önde gelen fizikçilerinden biri olan Profesör David Bohm'u aramızda ağırlamaktan büyük onur ve ayrıcalığa sahibim. Holomovement teorisi, birçok kişi tarafından bilim tarihindeki en yaratıcı ve yaratıcı başarılardan biri olarak kabul edilir. Dr. Bohm'un açık ve örtük düzen kavramı, bilinç ile madde, düşünce, akıl ve zeka arasındaki ilişki, onun reomod taslağı (ki bu, isimleri kullanmayan bir dil biçimidir) – hepsinin sahip olduğu birçok farklı disiplinden teorisyenlere ilham kaynağı oluyor. Başlangıçta kuantum fiziğinin birçok paradoksunu çözme girişimi olarak düşünülse de, çalışmalarının bu disiplinin sınırlarının çok ötesine uzanan derin etkileri vardır. Bunlar, örneğin, insanlık tarihine, genel olarak yaratıcılığa ve özel olarak bilimde sanata, ekonomi ve politikaya ilişkin tamamen yeni bir anlayışı içerir.
Konferansımızın odak noktası küresel kriz olduğundan, özellikle Dr. Bohm'un bütünlükten ziyade ayrılık ve parçalanma açısından düşündüğü bu krizin kökenlerinin anlaşılmasına yaptığı önemli katkıyı vurgulamak istiyorum.
Dr. Bohm'un profesyonel kariyeri, Berkley'deki California Üniversitesi'ndeki çalışmaları, Berkley'deki Lawrence radyasyon laboratuvarlarında fizik ve felsefe araştırmalarını, New Jersey, Princeton'da, Brezilya'da Sao Paulo'da ve Hayfa'da görevlerde bulundu ve Dr. Londra'daki Birkbeck Koleji'nde şu anda teorik fizik profesörü.
Yayınları arasında Kuantum Teorisi ve Özel Görelilik Teorisi, Modern Fizikte Nedensellik ve Şans ve Bütünlük ve Kapalı Düzen üzerine önemli kitaplar bulunmaktadır. David Peat ile ortaklaşa yazılmış bir başka kitap: Bilim, Düzen ve Yaratıcılık. Fotoğrafçı Mark Edwards ile ortaklaşa yazılmış başka bir kitap daha olduğunu öğrendim ve bu kitap Bilincin Değişmesi adında ve özellikle ekoloji sorununa odaklanıyor.
Kişilerarası bir konferansta, Dr. Bohm'un Krishnamurti ile uzun süreli dostluklarını ve entelektüel alışverişlerini ve onların hem yazılı hem de video kaset şeklinde kaydedilmiş ilham verici diyaloglarını dışarıda bırakamam. Dr. Bohm Hayfa'dan Prag'a geldi ve burada Hayfa'da bir teknik üniversite olan Technion'dan Amerikan MIT veya Caltech ile karşılaştırılabilir bir fahri doktora derecesi aldı. Ve yine, daha önce Dr. Pribram ile olan ilişkimde olduğu gibi, biraz daha kişisel bir açıklama yapmak istiyorum. Dr. Bohm'un ailesi de bu bölgeden. Babası, Avusturya-Macaristan monarşisinde olan ancak şimdi Çekoslovakya sınırında bulunan Mukachevo adlı bir kasabadan geldi. Profesör David Bohm'a hoş geldiniz demek benim için büyük bir zevk. Teşekkürler.
David Bohm: Binlerce yıl önce kültürümüz şimdi olduğu gibi parçalara ayrılmadı. O zamanlar bilim ve maneviyat birbirinden ayrılmazdı. O zamandan beri birbirlerinden çok uzakta büyüdüler. Bence onları bir araya getirmek önemli.
Bilimi tartışarak başlayacağım. Bilim, temel olarak, neyin genel ve neyin gerekli olduğunu kavramayı amaçlayan - sistematik ve rasyonel olarak organize edilmiş - soyut bir bilgi türüdür. Newton yasaları, bu tür bilgilerin ideal biçimlerinden birini sağlar.
Bilim aynı zamanda kolektif bir faaliyettir ve onun aracılığıyla insanlar zaman içinde deneysel olarak test edilmiş ortak bir bilgi bütünü oluşturmak için birlikte çalışırlar. Bu etkinlik olmadan bilimin pek bir anlamı olmazdı. Ancak bilimin içinde merak, merak gibi bilginin ötesine geçen bazı özellikler vardır. Ve çok önemli olan ek bir özelliği var. Bilim, uygun şekilde yapıldığında, beğensek de beğenmesek de gerçeği kabul eder. Yani, derinden inandığımız inançlarımızla uyuşup uyuşmadığı. Gerçekleri kabul etmeye bu açıklık nadiren daha genel bir durumdur. Örneğin, siyasette veya çoğu dini organizasyonda bu şekilde çok ileri gidilemez.
Belli bir dürüstlükte böyle bir ısrar, benim bilimsel ruh dediğim şeyin kilit noktasıdır. Bu, bilimsel aktiviteyi besleyen bir ilkedir. Bu nedenle, bilimin gelişme biçimi, dolaylı olarak kayda değer bir manevi öneme sahiptir. Bu ruhun tüm yaşamda hüküm sürmesi gerçekten olağanüstü olurdu. Sorunlarımızın önemli bir kısmını ortadan kaldıracağını düşünüyorum.
Bu da bizi maneviyat meselesine getiriyor. ruh nedir? Kelime, solunum veya ilham gibi nefes veya rüzgar anlamına gelen Latince kelimeden türetilmiştir. Rüzgarın görünmez gücüyle hareket eden ağaçların önermesi. Böylece ruhu görünmez bir güç, bizi derinden hareket ettiren hayat veren öz veya her şeyi içeriden hareket ettiren bir kaynak olarak düşünebiliriz. Ruh bu nedenle tezahür etmez. Manifest kelimesi, Latince'de kelimenin tam anlamıyla elde tutulabilen anlamına gelir. Ruhu elinde tutamazsın. Bu ince. Bu gerçekten tezahürün tam tersi. Sözlüğe göre, dünya sübtil, son derece rafine, hassas, zor, tanımlanamaz anlamına gelir. Kelimenin Latince kökü aslında ince dokunmuş anlamına gelen subtilis'tir. Gerçeği kavramak için giderek daha ince ağları resmedebiliriz. Ama nihayetinde ruh o kadar süptildir ki hepsinden geçer. Görünmez ve kavranamaz olsa da kilit öneme sahiptir.
Ruhla ilişkilendirdiğimiz önemli bir nokta anlamdır. Sözlüğe göre kelimenin anlamının üç tanımı vardır: önem, değer ve amaç. Benim için çok şey ifade ediyor dersem yüksek değerle aynı, yapmak istiyorum dersem amacım bu demekle aynı şey. Şimdi anlam, basitçe bir şeye işaret eden bir işaret gibidir. Değer, yiğitlik ve yiğitlik ile aynı köke sahiptir ve güçlü anlamına gelir. Güçlü bir şekilde hareket ederek bir şeyin değerini hissederiz. Ayrıca, bir şey çok önemliyse, onun değerini hissettiğimizi ve bunun güçlü bir amaç oluşturduğunu söyleyebiliriz. Bunlar hayatın üç temel özelliğidir ve eğer anlamı olmasaydı hayatın pek bir değeri olmazdı. Çünkü o zaman önemi kalmazdı ve çok az enerji veya amaç üretirdik.
Bu nedenle ruhun anlamı çok ince veya kavranamaz olsa da muazzam bir etkisi var gibi görünüyor. Gerçekten de, önem, değer ve amaç olmadan yaşamın pek bir anlamı olmayacağını söyleyebiliriz. Toplumumuzdaki bir anlamsızlık veya anlamsızlık duygusu, mevcut rahatsızlığın çoğunun kökeninde olabilir.
Ayrıca anlamın tüm varlığımızın kökünde olduğunu da eklemek isterim. Nasıl davrandığımız, her şeyin bizim için ne anlama geldiğine göre belirlenir. Çok basit bir vaka, karanlık bir yerde yürüyen ve bir saldırganın orada olabileceğini düşündüren bir gölge gören bir kişidir. Gölgenin bu yorumu tüm vücudu - adrenalin, kalp ve diğer her şeyi - uyandırabilir. Bu değişiklikleri meydana getiren gölgenin anlamı. Anlamı sadece bir gölge olarak görürsek, hepsi yok olur. Çok daha büyük inceliklerin anlamları bizi çok daha fazla harekete geçirebilir. Zor problemler ve sorularla karşılaşacaksak, onların anlamlarını görmeli ve bunu yapacak enerjiye sahip olmalıyız. Gördüğümüz gibi, anlamın nihai kaynağı süptildir ve tezahür ettirilemez. Daha derin anlamlar, maneviyat sorununu [duyulmuyor] olabilir.
İnsan, maneviyata doğal bir yönelime sahiptir. Gerçekten de atalarımız ruhu her şeyde ve her şeyin nihai kaynağı olarak gördüler. Onlar için her şey canlıydı ve her birey hepsinin bir parçasıydı. Bu oldukça doğal bir görüntüydü. Yavaş yavaş, medeniyet geliştikçe insanlar doğayla doğrudan temastan çiftliklere ve şehirlere taşındı. Örgütlü dinler, manevi etkinlik olarak gelişti ve ruhla temel temas olarak doğanın yerini aldı ve aynı zamanda manevi ihtiyaçları toplumun ihtiyaçlarıyla ilişkilendirdi. Dinler genellikle belirli bir tür felsefeyi, o belirli dinin maneviyatla ilgili temel kavramlarıyla uyumlu genel bir dünya görüşünü içeriyordu.
Ancak daha sonra teknoloji ve bilim geliştikçe dinden ayrıldılar. Dinden giderek daha bağımsız hale gelen farklı bir dünya görüşü gelişti ve daha modern zamanlarda bu bilimsel görüş hakim olmaya başladı. Böylece eski Yunan'da evrenin dünyanın merkezinden düzenlendiğine ve artan mükemmellik düzeniyle cennete doğru yola çıktıkça ruhun daha önemli hale geldiğine dair bir görüş vardı. Gezegenler sonsuz mükemmel yörüngelerde hareket ederken, yeryüzünde her şey son derece kusurluydu. Bir cismin düşeceği söylendi çünkü onun için doğal yer dünyanın merkezindeydi ve oraya ulaşmaya çalışıyordu. Her şeyin bir yeri vardı ve yerine göre hareket etti. Bu fikir orta çağda daha da ileri taşındı. Hakim din ile uyumlu bir dünya görüşü üretti. Modern zamanlarda bu uyum bozuldu. Modern görüş, mekanizmadır ve evren, devasa bir makineye (başlangıçta saat mekanizması ve daha sonra atomların yapısı) benzetilmiştir.
Bu bakış açısı, insanı bir makine olarak görmeye devam etti ve yapay zekanın gelişimi ile bağlantılı. Böylece Descartes her şeyin bir makine olduğunu söyledi: tüm hayvanlar, insan vücudu vb. Sadece insanın ölümsüz ruhu bir makine değildi. Bu algı, din ve bilim arasında bir işbölümüne yol açtı. Böylece bilim, dinin müdahalesinden kurtuldu. Tanrı bu makineyi yarattı ve çalışmasına izin verdi. Bilim adamları kozmik makineyi inceleyebilirken, ilahiyatçılar insanın ölümsüz ruhuyla ilgilenebilirler. Bilim adamı böylece makinenin amaçlarına uygun bir iş olduğunu hissedebiliyordu çünkü ilahiyatçılar da mutluydu çünkü doğada ruh olduğunu söyleyen panteizmle savaşmak istiyorlardı. Bu fikirden pek çok nedenle hoşlanmadılar, bu yüzden tam da amaçları için ihtiyaç duydukları bu fikri kabul etmeye çok hazırdılar. Ama sonra uzun vadede kaybettiler çünkü bilim nihai gibi görünen şeyi araştırmaya başladı. Evrenin kenarlarına, hayata, bedene ve zekaya ve hiçbir yerde bu ölümsüz ruhu görmediler. Sanki her şeyi bir makine olarak açıklayabilirmişiz gibi görünüyordu.
Bu gelişme, kötü etkileri olan bir görüşün doğmasına neden olmuştur. Örneğin, zamanımızın önde gelen fizikçilerinden Steven Weinberg, kozmosa ne kadar çok bakarsak, herhangi bir anlam kanıtı o kadar az gördüğümüzü söyledi. Bunda ruha yer yoktur. Hepsi mekanizmadır.Ruhun alanı, bilim söz konusu oluncaya kadar geri çekildi. Buna rağmen yine de ruh fikrine tutunabiliriz, ama bunun pahasına hayatta bir tür bölünme pahasına. Mesela ben üniversitedeyken evrim dersi veren bir biyoloji profesörü vardı. Din konusunda daha köktenci görüşleri vardı. Bunu nasıl yapabileceği sorulduğunda, hafta içi günlerde evrimi öğrettiğimi ve Pazar günleri tamamen farklı bir görüşüm olduğunu söyledi.
Benzer şekilde, toplumda çalıştığımızda aslında mekanikçiyiz. Şu anda toplumda yapılmakta olan hemen hemen her şey mekanik veya mekanik yönelimlidir. Ancak özel durumlarda maneviyatı başka alanlara da taşımaya çalışabiliriz.
Bu, uyum eksikliğini gösterir. Tutarsızlık, bir arada tutmadığı anlamına gelir. Kendimize karşı çalışıyoruz ve enerjiyi boşa harcıyor ve verimsiz oluyoruz. Her durumda gerçek bir anlama sahip olmak tutarlılık gerektirir. Tutarsız anlamların nihayetinde hiçbir anlamı yoktur.
Bu muhtemelen anlamsızlığın köküdür, etrafta birbiriyle uyuşmayan ve bir anlam ifade etmeyen pek çok anlam vardır. Bilim hakkındaki modern görüşler, mevcut anlam eksikliğine katkıda bulunmalıdır. Birincisi doğrudan mekanik olmak, ikincisi ise dolaylı olarak maneviyata tutunmak isteyen insanları hayatlarının çeşitli yönlerinde tutarsız olmaya yönlendirmektir.
Fakat modern bilim bizi gerçekten mekanizmaya zorluyor mu? Şu anda, çoğu bilim adamı bunun kaçınılmaz olduğuna inanıyor gibi görünüyor. Belki on dokuzuncu yüzyılda bunun için makul bir argüman ileri sürülebilirdi, ancak o zamandan beri temel devrimler olan görelilik ve kuantum teorisi olmuştur. Görelilik ve kuantum teorisinin mekanik olmayan görüşle mekanik görüşten daha uyumlu olduğunu öne sürmek istiyorum. Özellikle, kuantum teorisinin matematiği, maddenin temel hareketinin bir tür açılma ve sarmalanma olarak anlaşılması gerektiğini ileri sürer. Matematik, örneğin, tüm uzaydan her bölgeye açılan ve sonra tekrar bütüne katlanan bir dizi dalga önerir.
Ya da başka bir deyişle, bütünün içindeki süptil bir kuşatmadan, birçok farklı ve ayrı nesnesiyle tüm tezahür eden evren bir açılma süreciyle ortaya çıkar. Bu tür bir harekete, dünyanın her bir parçasının varlığının sürekli olarak bütünden açılma ve tekrar bütüne dönüşme yoluyla sürdürüldüğü gizli düzen adını verdim. Hologram, bu prensibi gösteren bir araçtır.
O halde kilit nokta, modern fiziğin bir şekilde ve bir dereceye kadar her şeyin içsel olarak bütünle ve dolayısıyla diğer her şeyle ilişkili olduğunu ima etmesidir. İç ilişkinin başka bir örneği bilinçte bulunur. Çünkü bilinçte her şeyi alırız, her şey içimizdedir ve bilincin toplam içeriği ne olduğumuzu ve nasıl tepki vereceğimizi belirler. Bu nedenle, dışsal ve mekanik olarak değil, bütünle ve dolayısıyla diğer her şeyle içsel olarak ilişkiliyiz.
Örneğin, insanlar başkalarının eylemlerinin gidişatını değiştirmek istiyorlarsa, uygun yol mekanik olarak itip çekmemek (bu şiddet olurdu). Ama daha çok bir şey söylemek ve böylece anlam aktarmaktır. Böyle bir iletişim başarılı olursa, dinleyici söylenenin anlamını alır ve buna göre hareket eder. Bundan, örtük düzen gibi bir şeyin hem bilinçte hem de genel olarak maddede ortak olduğu sonucu çıkar. Bu nedenle örtük düzen, ikisinin ilişkisi için bir temel sağlayabilir. Böylece, örneğin, bilincin içeriğinin ilke olarak tüm maddi evreni kapsayabileceğini görebiliriz. Örneğin geceleri gökyüzüne bakıyorsanız.
Ancak bilinç, başkalarıyla iletişim de dahil olmak üzere fiziksel eyleme yol açtığı ölçüde, içeriği maddede ve başkalarının bilincinde saklıdır. Bu nedenle, tüm madde yalnızca içsel olarak ilişkili değildir, aynı zamanda madde ve bilinç de öyledir ve bu sayede tüm bilinç de içsel olarak ilişkilidir. Elbette bu, klasik fizikte verilen nesnelerin göreceli bağımsızlığını ve farklı insanların bilincinin göreceli bağımsızlığını inkar etmez.
Ancak daha genel olarak, yalnızca kendimiz ve zihnimiz, mekanizmanın ima ettiği tam dışsallık ilişkisine sahip değildir, ayrıca fiziksel nesneler bile derinlemesine bakıldığında (örneğin elektron seviyesinden) tamamen mekanik değildir. Ancak dünya ve bizler de dahil olmak üzere mekanik olmayan bütün, sınırlı bir alanda yaklaşık olarak bir makine gibi davranan parçalar üretecektir. Ancak bilim artık, maneviyat gibi daha incelikli bir şeyin kilit bir rol oynamasına izin veren mekanizmanın sınırlarını göstermek olarak anlaşılabilir.
Yine de bildiğimiz haliyle bilim, kendi başına nihai anlam, değer ve amaç gibi derin anlamda anlam veremez. Bilimin elbette değerleri vardır: Beğenseniz de beğenmeseniz de bunu kabul etmek önemli bir değer olduğu gibi bilimin de bilgi edinme ve merakı giderme amacı vardır. Ancak, bu hala oldukça sınırlı bir anlamdır. Bilim, katı bir şekilde mekanik bir anlamda alınırsa, tutarlı daha geniş anlama müdahale edebilir. Örgütlü dinler, inançları zımni değerleri ve amaçlarıyla mekanik bir şekilde zorla dayatarak da bunu yapabilirler. Nihayetinde bu tür görüşler, bilimdeki mekanik bakış açısından kaynaklanandan temelde farklı olmayan bir şekilde tekrarlayan, mekanik anlamlara yol açar.
Bu nedenle maneviyat üzerine bir araştırma, herhangi bir gerçeği kabul eden bilimsel bir ruhla yapılmalıdır. Beğensek de beğenmesek de, en azından ona bakıyoruz ve çoğu kişinin yaptığı gibi basitçe reddetmek ya da bakmayı reddetmek değil. Ama bunu gerçekten yapabilir miyiz yoksa sıkı sıkıya bağlı inançlardan gelen güvenlik duygusuna fazla mı bağlı kalacağız?
Dalai Lama'yı tanıyorum ve onunla birçok görüşmem oldu. Bir keresinde birinin ona bilimin Budizm'in inançlarından birinin doğru olmadığını göstermesi gerektiğini sorduğunu hatırlıyorum. Açıkça gösterilirse kesinlikle bırakacağımızı söyledi. Bu, bir tür dini görüşe sahip olmanın ve inançlarınızı hiçbir şeyin sorgulanamayacak kadar katı bir şekilde almamanın mümkün olduğunu gösterir.
Alternatif olarak, bilimde de daha fazla manevi kısım olabilir mi? Yaygın olarak kabul edilen güncel bir fikir, bilimin muhtemelen doğruluk, dürüstlük ve benzeri kavramlar dışında değerden bağımsız olduğudur. Ama bu gerçekten öyle değil. Böylece Thomas Khun, bilim adamlarının çıraklıklarında, içinde her türlü değeri barındıran paradigmaları neredeyse bilinçsizce benimsediklerini söylemiştir. Mevcut değerlerden biri, mekanizmanın doğru ve tek yol olduğudur. Diğer bir değer ise, her şeyi bir tür algoritma ile hesaplanabilir hale getirmek istememizdir.
Bilim adamlarının değerlerinin farkında olmaları ve onları gerçekten bilimsel bir şekilde incelemeleri iyi olur. [duyulmuyor] bilimsel ruh, bilimin değerlerinin incelenmesine ya da en azından onların orada olduklarını ve birçoğunun gerekli bir temele sahip olmadığını açıkça kabul etmesine izin verecek kadar genişler. Böyle bir yaklaşımda bilim adamları, temel değerlerindeki tutarsızlıkları tespit edebilirler. Bu onların bazılarını değiştirmek istemelerine yol açabilir.
Değerlerin önemi böylece açıktır. Arkalarında değerlerin önemi vardır. Bütünlük bir anlamdır ve mekanizma başka bir şeydir. Eğer evren mekanizmayı ve onda saklı olan değerleri ifade ediyorsa, o zaman bireyler kendi başının çaresine bakmalıdır. Mekanizma ile bireyler ayrıdır ve önce kendilerine bakmak zorundadırlar. Hepimiz birbirimizi zorluyoruz ve herkes kazanmaya çalışıyor.
Ancak bütünlüğün önemi, her şeyin içsel olarak diğer her şeyle ilişkili olmasıdır. Bu nedenle uzun vadede insanların başkalarının ihtiyaçlarını göz ardı etmesinin bir anlamı yoktur. Benzer şekilde, dünyayı dışsal olarak ilişkili çok sayıda küçük parçadan oluşmuş olarak kabul edersek, her bir parçayı sömürmeye çalışırız ve sonunda gezegeni yok ederiz. Şu anda gezegenle bir bütün olduğumuzu ve tüm varlığımızın ve özümüzün ondan çıktığını yeterince kavrayamıyoruz.
Genel anlamın önemli bir parçası, genel dünya görüşümüzdür ve bu tür dünya görüşlerinin değerler üzerinde derin etkileri vardır. Bu nedenle, bu şeyler hakkında söylediklerimiz veya varsaydıklarımız hafife alınmamalıdır. Bu tür bir araştırma, kültürümüzün tamamı için açıkça daha geniş bir öneme sahiptir. Bunun ne anlama geldiğini anlamak için öncelikle kültürün benim görüşüme göre paylaşılan anlam olduğunu belirtmek isterim. Gördüğümüz kültür biçimi ne olursa olsun, ister bilimde, ister sanatta, ister maneviyatta olsun, anlamın paylaşımıdır.
Sanat nedir? Sözcüklerin türetilmesine dönersek, sanat sözcüğü Latince sığdırmak anlamına gelen bir köke dayanmaktadır. İngilizcede artifakt, artifakt, makale ve zanaatkar gibi sözcüklerde görünür. Bütün bunlar, eski zamanlarda sanatın bir bütün olarak hayattan ayrı olarak görülmediğini gösteriyor. Ama uygarlığın genel olarak parçalanma eğilimiyle her şeyi parçaladık ve sanatın özel bir etkinlik olduğunu söyledik. Çok az pratik önemi vardır ve değeri esas olarak estetiktir. Ancak sanat söz konusu olduğunda, uyumun tutarlılık anlamına geldiğini vurgularım. Sanat, kendi tarzında, genellikle tutarlı bütünler oluşturmakla ilgilenir. Pek çok insan bütünsellik arıyor ama bütünsel görüşlerin hepsi tutarlı değil.
Örneğin Nazizm, bütün anlamına gelen bir tür totaliter yaklaşımı hedefliyordu, ancak oldukça tutarsızdı ve kesinlikle iyi sonuçlar getirmedi. Sadece herhangi bir bütünlük değil, tutarlı bir bütünlük aradığımız açıktır.
Bilim adamı gibi sanatçı da tutarlı bir bütün yaratmaya çalışır, ancak o, neyin gerekli olduğuna dair genel bir bilgi aramaması ve bir kural olarak sanatçının kolektif bir sanat yapısı oluşturmaması bakımından bilim adamından farklıdır. Aksine, sanatçılar genellikle bireysel eserler yaratmak isterler - mutlaka değil, kesinlikle öyle. Belirli bir sanat eserinin evrensel bir anlamı olabilir, ancak gerçek bir anda veya anların ardışıklığında deneyimlenen somut, algılanabilir bir biçimde olması gerekir. Kurallar veya evrensel yasalar tarafından ele alınmaz. Dolayısıyla, özü evrensellik ve zorunluluk amacı olan bilimsel bir teori gibi değildir. Gereklilik her sanat eserinde algılanır.
Sanatın, bir sanatçının belirli bir süre içinde oluşturabileceği soyut, genel bir fikir yapısı olmayan kendi içsel zorunluluğu vardır. Bu nedenle bireysel sanat eseri kendi başına ayakta durabilirken, bilimsel teoriler genel bir bilimsel bilgi bütününün parçaları olarak görülmelidir. Sanatın yalnızca içeriğinde değil, aynı zamanda onu üreten yaratıcılığında da derin bir manevi öneme sahip olabileceği konusunda genel olarak hemfikir gibi görünüyor. Bu nedenle sanatsal ruhu düşünebilir ve bir bütün olarak yaşamın bu sanatsal ruhla olduğu kadar bilimsel ruhla da aşılanıp aşılanamayacağını sorabiliriz. Yani, anbean eylemlerimizde, mekanik değil, tekrarlayıcı veya rutin olmayan, her şeyi uygun hale getirmeye, tutarlı olmaya doğru ilerleyeceğimiz algısal bir tutuma sahip olacağız.
Bilim bile, kurallara ve formüllere uymak yerine, bu sanatsal ruhla, fiili işleyişinde uygun şekilde yapılmalıdır. Bir bilim biliminin doğru olacağını ve çok ileri gideceğini düşünmüyorum. Bence buna bilim sanatı demek daha doğru olur. Bilimsel ruh ve sanatsal ruh olmadan genel olarak tutarlı bir maneviyata sahip olamayız. Tutarsız bir maneviyata sahip olmak yardımcı olmayacaktır. Bilim, sanat ve maneviyatın kültürün temel içeriği olduğu söylenebilir. Benim yapacağım gibi bu terimlerin anlamlarını genişletseler, bir şekilde bunlara dahil olmayacak çok fazla kültür yoktur. Bu unsurlar ayrı olduğu sürece, genel olarak tutarlı bir kültüre sahip olamayız. Kültür paylaşılan bir anlam olduğu için tutarlı bir paylaşılan anlama sahip olamayız. Yani kültürümüzün nihayetinde çok az anlamı olacak veya hiç anlamı olmayacak. Anlamsız bir şekilde toplumumuz parçalanacak. Hiçbir değeri ve amacı olmayacak.
Toplumun tüm dünyada dağıldığının kanıtlarını görebiliriz. Sadece bu da değil, temelleri bölünmüş bir kültürde birey sağlıklı veya bütün olamaz. Bireyler tutarlılık, önem, değer ve amaçtan yoksunlarsa, yalnızca zihinsel olarak değil, aynı zamanda fiziksel olarak da acı çekeceklerdir. Bu da toplumsal tutarsızlık ile bireysel tutarlılığın birbirini beslediğine ilişkindir. Tutarsız bir toplumda yaşayan bireyler, içsel olarak tutarsız olma eğilimindedir ve daha sonra, tutarsız bir toplum oluşturmaya yardımcı olurlar.
Dünya şu anda bir dizi krizle karşı karşıya: uygarlığımızın ve belki de türümüzün varlığını tehdit eden politik, sosyal, ekonomik, ekolojik ve manevi. Bir yandan bilim, tüm insanlık için yaratıcı ve daha mutlu bir yaşam için muazzam olanaklar açtı.
Öte yandan, az önce tanımladığım toplum ve bireyin genel tutarsızlığı nedeniyle, bilimin mevcut çizgisinde daha da ilerlemesinin bu krizleri çözemeyeceği ve hatta onları ağırlaştırma eğiliminde olabileceği açıkça ortaya çıktı. Bu nedenle, örneğin, bilimin, herkese yaşam için yeterli fiziksel ve sosyal temel sağlamak ve aynı zamanda gezegeni ekolojik felaketler yoluyla yok etmekten kaçınmak için gerekli olan tutarlılık ve genel iyi niyetle birlikte hareket etmemizi mümkün kılamayacağı açıktır. , iklim değişiklikleri vb. Milliyetçilik ve dini bölünme güçleriyle başa çıkmamıza da yardımcı olamaz, bu nedenle bunlar, dünya çapında bir doğaya sahip olan tüm bu sorunları çözmek için bir araya gelmemizi artık engelleyemez.
Açıktır ki, bu tür bir şey, ancak sonunda gezegensel olacak tutarlı bir kültürün yaratılmasına izin veren geniş kapsamlı bir anlam paylaşımı varsa mümkün olacaktır. Tutarlı bir kültür nasıl ortaya çıkabilir? Temel başlangıcın diyalog kurabilmek olduğunu önermek istiyorum. Bu şekilde, farklı alt kültürlerdeki insanlar anlamlarını paylaşmak için diyalog kurmak için bir araya gelebilirler, belki ortak olacak yeni anlamlarla ortaya çıkabilirler. Diyaloğu başlatmak için yeterince açık olan insanlarla başlamalıyız. İstemeyenlerle başlayamayız. İnsanların herhangi bir sorunu çözmeye çalışmadan sadece konuşmak için bir araya gelebilecekleri bir yere ihtiyacımız var. Sadece iletişim kurmak, paylaşmak ve ortak bir anlayışa varıp varamayacaklarını görmek.
Kendi kendine iletişim kurmak ve daha sonra bunu yapmaya çalışırken sorunlarla karşılaşmak dışında, iletişim kurmak için belirlenmiş bir biçim veya uygulama yoktur. Ayrıca, iletişim kurmak istediğimizi söylersek, ancak önceliği belirli bir pratik sorunu çözmeye verirsek, bu bizi sınırlayacaktır. Her pratik sorunun arkasında bizi durdurabilecek varsayımlar vardır. İletmek istediğimiz bazı şeyler bu varsayımlarla uyumlu olmayabilir. Bu nedenle, herhangi bir sorunu çözmek için ilk önceliğimiz olmayacağımızı iletmek istediğimizi söylüyoruz.
Bu bana yıllar önce okuduğum bir hikayeyi hatırlattı. Bir antropolog, bir Kuzey Amerika Kızılderili kabilesini inceliyordu. Sık sık, sanırım yirmi ila otuz kişi arasında bir daire içinde bir araya geldiklerini ve konuştuklarını gözlemledi. Gündem yoktu, karar verme yoktu, yetki yoktu. Belli bir noktada konuşmayı keseceklerdi ve antropolog durma noktasını anlamadı. Ancak durduklarında, birbirlerini çok iyi anladıkları için ne yapacaklarını biliyor gibiydiler.
Bunu şimdi yapamayız. Muhtemelen çok fazla insan var ama insanların gerçekten birlikte çalışmasını sağlamaya çalıştığımızda toplantılarımız çok daha zor oluyor. İnsanların bir ülkede bile bir araya geldiklerini hayal edin. Ülkeler, kültürler ve dinler arasında bir aile bile yapamayız, çünkü en başından bilinçsizce tam tersini yapmaya kendimizi adadık. Bu nokta. Bunu bu kadar zor bulmamız bir tesadüf değil. Bu taahhüdün üstesinden gelmeye çalışıyoruz. Ancak bu, yapmaya çalıştığımız şeye bilinçsizce direndiğimiz anlamına gelir. Bu direniş hafızamızda ve tüm kültürümüz dahil tüm sistemdedir. Tutarlı değil, aynı anda hem bir şeyler yapmaya çalışmak hem de geri tutmaya çalışmak ters tepiyor.
Yeni bir kültür oluşturabilecek küçük bir grup insan olan bir çekirdekle başlayarak kültürü dönüştürmemiz gerektiğini düşünüyorum. Yine de bir tane yapmaya başlayabilir. Dediğim gibi, bunu yapmak aslında bir uygulama değil, sürekli bir yaratıcı öğrenme ve iletişim durumudur. Anlamı paylaşmaya başladığımızda, değerleri de paylaşacağız ve ortak bir amaç geliştireceğiz. Herkes aynı şeyi anlarsa, hep birlikte çalışabiliriz. Hepimiz farklı görürsek ve farklı amaçlara sahipsek bunu yapamayız. Asıl sorun, daha önce de söylediğim gibi, tutarlı bir kültüre sahip olmamamızdır.
Antropolojik araştırmalar, daha eski zamanlarda insanların genellikle daha tutarlı bir kültüre sahip olduğunu göstermektedir. Şimdi tutarlı bir kültür yaratmamız çok önemli. Aksi takdirde, insan ırkının çok yaşayabilir olduğunu düşünmüyorum. En azından Taş Devri seviyesinin ötesine geçmeye çalışırsak. Modern teknolojinin gelişiyle bu adımı atmak zorundayız yoksa devam edemeyiz. Modern teknoloji, gücümüzü çarçabuk artırıyor. Yok etme ve yaratma gücü. Örneğin, demir balta ile Roma döneminde büyük oranda ağaçları kesebildik ve Kuzey Afrika'nın çoğundan çöller yaptık. Ve şimdi motorlu testere ile istersek her şeyi kısa sürede kesebiliyorduk. Mesele şu ki, bu konuda akıllıca bir şeyler yapmak için bir araya gelmeliyiz. İnsanlar birlikte konuşamıyorsa biz nasıl yapabiliriz?
Konuyu anlayan ve gerekliliğini görenlerle başlamalıyız. Onlar çekirdek. Buna daha büyük, tutarlı bir kültürün mikrokozmosu diyebiliriz. Böyle bir mikrokültür kurabilirsek, bu yayılabilir. Ancak bunu kesin bir amacı olan bir gündemle kuramayız çünkü bu, direnişi doğuran bilinçsiz güdülerin çarpıtmasına yol açacaktır. Örneğin, sosyalizmi kurmayı düşünenler bu sorunla yüzleşmek için bir girişimde bulundular, ancak tüm bilinçsiz benmerkezcilik güdüleri buna direndi ve hiçbir zaman gerçekten işe yaramadı. Bence insanlar er ya da geç kapitalizmin de çalışmadığını keşfedecekler. Sadece ekolojik sorunlarımıza bakın. Gerçekten farklı bir şey yapmalıyız.
Tüm bu bilinçsiz güdülerin keşfedilebileceği özgür bir iletişim kurabilirsek, bunların hepsi değişebilir. Yapabilmemiz gereken şey konuşmak, iletişim kurmak. BM'deki insanlar temel meseleleri hiç tartışmıyorlar çünkü bunlar gerçekten pazarlık konusu değil. İnsanların takas etmeye hazır olduğu küçük noktaları görüşüyorlar ama bu şekilde ortak bir politikaya varamayız.
İhtiyaç duyulan şey, bu kelimenin temel anlamıyla diyalogdur. Bu, anlamın, herkesin kendi görüşünü hakim kılarak kazanmaya çalıştığı bir değiş tokuştan ziyade, insanlar arasında aktığını ima eder. Bu nedenle diyalog, herkesin kazandığı yeni bir şey yaratmak anlamına gelir.Diyaloğun temel fikri, kişisel fikirleri sanki onları önünüzde ve grubun önünde tutuyormuşsunuz gibi askıya alarak konuşabilmek, herkesin kendi tutarlılığını veya tutarsızlığını görmesi için onları bastırmadan, üzerinde ısrar etmeden veya ikna etmeye veya ikna etmeye çalışmaktır. Başkalarını değerlerine ikna edin. Bunun yerine sadece anlamak istiyoruz.
Bir bakıma bu, bilimsel ruhun iletişimimizi aşılamasına izin vermekle karşılaştırılabilir. Konuşurken bir tür bilimsel tavır sergilememiz gerekiyor. Bu, laboratuvar deneyleri yaptığımız anlamına geliyor ama çoğunlukla, hoşa giden ya da çirkin olan herkesin görüşlerini dinliyoruz. Bilimsel ruhun özü budur. Biz sadece dinliyoruz. Yapabiliriz. Bu diyalog sanatında birinci öncelik, kimin haklı kimin haksız olduğu konusunda herhangi bir karar vermek zorunda kalmadan herkesin tüm anlamını görmektir. Tüm anlamı görmek, herhangi bir görüşün hakim olması gerektiğinden daha önemlidir, çünkü bunu görmek, herkesin bilincinin ortak içeriğe sahip olduğu yeni bir zihin çerçevesi yaratacaktır. İçerik, hepimizin baktığı tüm bu görüşler. Diğer kişinin görüşüne benimkiyle aynı şekilde bakılır. Tutarlı olan ortak bir bilinç anlamına gelir. Her birinin tüm bilince ve bütünün her birine açıldığı bir tür örtük düzendir. Bu ortak tutarlı bilinçle birlikte düşünebilen yeni bir tür zekaya sahibiz.
Genellikle bir gruptaki insanlar birlikte düşünmezler. Her birinin kendi fikri vardır ve bazen bir başkasının görüşünün bir kısmını kabul etse bile, onu aktarmaya çalışır. Ve birlikte düşünerek, bir kişinin bir fikri olacak ve bu, onu kendi fikirleriymiş gibi alacak olan bir sonraki kişiye geçebilir. Adeta bir kişinin düşünmesi gibi böyle devam edecek. Fikir kimseye ait değildir. Bu, ancak diyalogun önündeki tüm engelleri (bahsetmiş olduğum bu bilinçsiz benmerkezcilik güdülerini) aşabilirsek gelişen tam bir güven gerektirir.
Bunun doğrudan veya kolay olacağı izlenimini vermek istemiyorum. İnsanlar gerekliliği görürlerse ve bu konuda ciddilerse bir şeyler yapabileceğimizi düşünüyorum. Bu ortak bilince, bu zekaya, bu arkadaşlığa sahip olabiliriz. Ortak bir kişisel olmayan dostluk veya katılım bağımız var. Bu dostluk, var olan en güçlü duygulardan biridir. Son zamanlarda birçok insanın sivil hayatta asla elde edemeyecekleri değerli bir yoldaşlık yaşadıkları için savaşta iyi bir şey bulduğunu okudum. Bunu elde etmek için savaşın tüm dehşetlerini yaşamaya hazırdılar.
Ama dostluk ya da yoldaşlığa sahip olmak için savaşa ihtiyacımız yok. Bu, yapmamız gereken bir keşif. Bu ortak bilinçle insanlar, her birey için tutarlı bir zihin ve beden anlamına gelen tutarlı bir kültür yaratabilirler.
Böyle bir bilincin altında yatan şey, tanımlanamayan bu sonsuz sübtil ruhtur ve bu ruhtan, bizim göremediğimiz veya kavrayamadığımız şekillerde nihai anlamlar ortaya çıkar. Bu, bütüne tutarlı ama dinamik ve yaratıcı bir anlam aşılar. Bu ruh bir anlamda birdir, bölünmez. O kadar incedir ki hakkında çok az şey söyleyebiliriz. Ancak orada olan olasılığı da göz önünde bulundurmak önemlidir. Orada olmadığını söylemeye çalışırsak, sonunda mekanizmaya geçeceğiz. O zaman, bizi doğaya tutarlı bir yaklaşımla tutarlı ve anlamlı bir toplum yaratmaya sevk edemeyen maddi değerlerle baş başa kalacağız. Önerdiğim incelikli ama dinamik ruh, bilimsel, sanatsal ve dini dahil olmak üzere pek çok açıdan ortaya çıkıyor ve hem bireysel hem de birlikte farklı bir yaşam biçimi ortaya çıkaracak ve bu da kesintisiz bir bütüne doğru hareket edecek. Bireye empoze edilmeyen ancak doğal olarak ortaya çıkacak yaratıcı özgürlük sağlar. İnsanlar bunun gerekliliğini görecek ve bunun diğer yoldan çok daha iyi olduğunu göreceklerdi. Bütünlük, sağlık ve kutsallık aynı köke sahip olduğu ve akıl sağlığı temelde benzer bir anlam olduğu için bedenin, zihnin ve toplumun tabii ki ötesindeki ruhun sağlığını ifade edecektir.
Tarih
İnsan düşüncesindeki parçalanmayı ele alan bir etkinlik olarak diyalog, ilk olarak Mayıs 1984'te İngiltere'de özel bir toplantıda tasarlandı. Londra Birkbeck College Üniversitesi'nde Teorik Fizik Profesörü David Bohm, Peter tarafından özel olarak davet edilen 45 kişilik bir grupla bir araya geldi. Garrett, Cotswolds'daki evinin yakınındaki bir otelde. Üç günlük güçlü bir hafta sonu toplantısıydı ve tutanaklar daha sonra 'David Bohm ile Diyalogun Bir Hafta Sonu' (1985) başlığı altında yayınlandı.
Takip eden yedi yıl boyunca, İsrail, İsviçre, Birleşik Krallık, ABD, Norveç, İsveç ve Danimarka'da, genellikle 25 ila 60 katılımcı ile bir dizi özel Diyalog toplandı ve Diyalog ihtiyacı kesin olarak belirlendi. David Bohm, Don Factor ve Peter Garrett'in Dialogue – A Proposal (1991) adlı makalesi, bu öncü çalışmanın sonucunu duyurdu ve bu çalışmaya hala internette yaygın olarak erişilebilir. Aşağıdaki gibi temel gözlemler yaptı:
“Erkekler ve kadınlar çok az zorlukla birlikte şarkı söyleyebilir, dans edebilir veya oynayabilir, ancak onlar için derinden önemli olan konular hakkında birlikte konuşma yetenekleri her zaman tartışmaya, bölünmeye ve sıklıkla şiddete yol açar. Bu, insan düşüncesi sürecinde derin ve yaygın bir kusura işaret ediyor.”
'Bilim Adamları ve Bilgelerle Diyalog: Birlik arayışı' (1986), 'Bilim, Düzen ve Yaratıcılık' (1987), 'Sistem Olarak Düşünce' (1990) ve 'Diyalog Üzerine' (1996) gibi diğer yayınlar farklı yönler geliştirdi. Diyalog için teorik ihtiyaç. Akademi, David Bohm ve meslektaşlarının bu zamana ait orijinal kayıtlarının ve transkriptlerinin bir arşivini hazırlar.
David Bohm'un 1992'deki ölümünün ardından, Diyalog'un keşfi, sosyal ve örgütsel çatışmalar da dahil olmak üzere birçok farklı ülkede ve insan çabasının alanında devam etti. İnsan düşüncesindeki parçalanma sorununu çözebilecek genel bir uygulama ortaya çıkmaya başladı ve yetenekli uygulayıcılar önemli ilerlemenin kanıtlarını gösterdi. 2017 yılına gelindiğinde yeni bir mesleğin şekillendiği ortaya çıktı ve Mart 2017'de Profesyonel Diyalog Akademisi, İngiltere, ABD, İsveç, Norveç ve Almanya'dan on Kurucu Üye tarafından uluslararası kar amacı gütmeyen bir organizasyon olarak kuruldu.
Tarih Bir Bilgin Sonunda Hakkını Aldı: David Bohm
1950 yılının Kasım ayında, fizik profesörü yardımcısı David Bohm, Kongre'ye saygısızlık suçlamasıyla suçlandı. Tez danışmanı J. Robert Oppenheimer hakkında Amerikan Karşıtı Faaliyetler Komitesi (HUAC) önünde ifade vermesi istenmişti. Bohm, Beşinci Değişiklik gerekçesiyle ifade vermeyi reddetti ve daha sonra beraat etmesine rağmen Üniversite onu askıya aldı. 1951'de tamamen Princeton'dan ayrıldı.
Bohm, Pennsylvania'nın kömür madenciliği ülkesinde büyüdü. Berkeley'deki California Üniversitesi'nde yüksek lisans öğrencisi olarak Berkeley Radyasyon Laboratuvarı'nda bir birliğin düzenlenmesine yardımcı oldu. 1942'de Komünist Parti'ye katıldı, ancak toplantılar önemsiz ve yorucu olduğu için bir yıl sonra ayrıldı. Daha sonra, "Önemsiz şeyler hakkında konuşmaktan, kampüste protesto gösterileri düzenlemeye çalışmaktan ve benzeri şeylerden başka bir şey yapmadıklarını hissetmeye başladım" dedi. "Toplantılar bitmez tükenmezdi, kampüste ortalığı karıştırmaya yönelik tüm bu bitmez tükenmez girişimleri tartışıyordu, ki bu gerçekten fazla bir şey ifade etmiyordu."
Fizik bölümündeki meslektaşların ve öğrencilerin desteğine rağmen, Dodds onu bırakmaya çoktan karar vermişti.
1947'de Princeton, teorik fizikte bir pozisyon için Bohm'u işe aldı. Princeton profesörü Henry DeWolf Smyth 1918 *1921, Başkan Harold Dodds *1914'e şunları yazdı: "Bohm, Oppenheimer'ın ortaya çıkardığı en yetenekli genç teorik fizikçilerden biri olarak bize tavsiye edildi." Ancak 21 Nisan 1949'da HUAC, Bohm'un Palmer Fizik Laboratuvarı'ndaki ofisine gelmeden önce bir mahkeme celbi çıktı. İşler hızla aşağıya doğru sarsıldı. Aralık 1950'de, fizik bölümünden Bohm'u yeniden ataması için bir tavsiye aldıktan bir ay sonra, yönetim onu görevden aldı ve kampüse ayak basmasını yasakladı. Fizik bölümündeki meslektaşların ve öğrencilerin desteğine rağmen, Dodds onu bırakmaya çoktan karar vermişti. 1951'de Dodds bir öğretim üyesine şunları yazdı: "Üniversitenin, Profesör Bohm'un bir fakülte üyesinden beklenmesi gereken kişilik ve yargı özelliklerine sahip olduğunu belirtmediğini kabul etmesi gerektiğini düşünüyorum."
Bohm Brezilya'da, İsrail'de ve son olarak, kariyerinin geri kalanını geçirdiği Londra Üniversitesi'ndeki Birkbeck Koleji'nde fakülte pozisyonlarında görev aldı. Giderek, kuantum teorisinin temellerini yeniden düşünmeye çalıştı. İkinci Dünya Savaşı'nı takip eden yıllarda, tarihçi Russell Olwell'in iddia ettiği gibi, önemli askeri yatırımlardan yararlanan Amerikalı fizikçiler, alanlarının teorik temellerini sorgulamak yerine büyük ölçüde pragmatik sorular üzerinde çalıştılar. Bohm ender bir istisnaydı ve onlarca yıl kuantum ortodoksilerine şüpheyle yaklaşan Albert Einstein ile yazıştı. Bununla birlikte, teorik-fizik topluluğu, Bohm'un çalışmasına çok az ilgi gösterdi, onun izolasyonunun, olağandışı ilgi alanlarının ve politik uygunsuzluğun bir yansımasıydı.
Olwell, son yıllarda Bohm'un çalışmaları bir "canlanma" yaşadı: "Bohm'un temel soruları giderek fizik ve genel olarak bilim felsefesiyle ilgili olarak görülmeye başlandı. . İronik olarak, Bohm'un çalışmalarından alıntı yapan ya da onun hakkında tartışan birçok genç fizikçi ve bilim felsefecisi, onun politik sorunlarından ve onun zamanının ötesinde olduğu düşünülen entelektüel marjinalleşmesinden habersizdir."
Burada, Cohen ve Schnelle'de (1986) önerilen Denkzwang'ın düşünce baskısı olarak tercümesini takip ediyorum.
Popüler bir biyografi için bkz. Peat (1997), Russel Olwell (1999) Bohm ve Soğuk Savaş siyasetine odaklanır. Olival Freire (2005), Bohm'un Brezilya'daki sürgünü ve teorisinin kabulü hakkında ayrıntılı bir fikir veriyor. Kevin J. Sharpe, David Bohm's World gibi diğer kitaplar: Yeni Fizik ve Yeni Din (Sharpe 1993), Bohm'un sonraki çalışmalarının felsefesine odaklanan bu çalışmayla hiçbir ilgisi yoktur.
David Bohm'dan Miriam Yevick'e mektup, 28 Ocak 1952, David Bohm Papers (DBP), Birkbeck College, Londra, kataloglanmamış.
David Bohm'dan Miriam Yevick'e mektup, 20 Kasım [1951], DBP, kataloglanmamış.
Giovanni R. Lomanitz ile röportaj, Shawn Mullet tarafından yönetildi, 26/27 Temmuz 2001, Amerikan Fizik Enstitüsü (AIP), Fizik Tarihi Merkezi, College Park, MD, ABD (s. 16-17, 24). Ayrıca bkz. Schrecker (1986, s. 24-62) ve Herken (2003, s. 28-32).
Martin Sherwin tarafından yürütülen David Bohm ile röportaj, 15 Haziran 1979, DBP, Klasör A.116 David Bohm ile yapılan röportaj, Maurice Wilkins, 1986, AIP, (s. 198–226).
Röportaj Bohm-Wilkins, (s. 257–258).
Amerika Birleşik Devletleri Atom Enerjisi Komisyonu, Matter J. Robert Oppenheimer. Personel Güvenlik Kurulu huzurundaki Duruşmanın Transkript ve Temel Belge ve Mektupların Metni, Washington, DC 12 Nisan 1954, 29 Haziran 1954 (Yeniden Basım Cambridge: M.I.T. Press, 1971, s. 149–150).
Kaliforniya Üniversitesi, Berkely, Kaliforniya'daki Radyasyon Laboratuvarına Komünist Sızma ve Atom Bombası Projesine İlişkin Duruşmalar—Cilt. I. Amerikan Karşıtı Faaliyetler Komitesi önündeki Duruşmalar, Temsilciler Meclisi, Seksen Birinci Kongre (Washington 1949, s. 319-327, 347-353).
age Olival Freire Jr.'ın gösterdiği gibi, Bohm Brezilya topluluğuna oldukça iyi entegre oldu ve Brezilya'daki uluslararası konferanslara katıldı. Bkz. Freire (2005, s. 1-34). Öyle görünüyor ki, Bohm diğer makalelerde ve kitaplarda varsayıldığı kadar Brezilya'da izole değildi, temel fark, Bohm'un fizikçi gibi dünya görüşüne sempati duyan veya paylaşan birçok insandan oluşan kendi araştırma grubunu kurabilmesidir. ve filozof Mario Bunge veya Fransız fizikçi Jean-Pierre Vigier. Böylece ABD topluluğu ve onun düşünce tarzı Bohm için önemini yitirdi ve kendi grubu araştırmaları için artan bir önem kazandı.
David Bohm ile Lilian Hoddeson tarafından yürütülen röportaj, 8 Mayıs 1981, AIP, (s. 11).
David Bohm'dan Miriam Yevick'e mektup, 7 Ocak 1952, DBP, kataloglanmamış.
David Bohm'dan Miriam Yevick'e Mektup, 7 Ocak, DBP, kataloglanmamış ve (Bohm 1952a, s. 167). 1967'de Max Jammer ile yaptığı bir röportajda Bohm, Blokhintsev veya Terletzkii tarafından İngilizce yazılmış bir makalenin motive olduğunu belirtti. Bohm'un bahsettiği makale hiçbir zaman tespit edilemedi, ancak Bohm'un ifadesi Rus fizikçilerinin etkisi hakkında spekülasyonlara yol açtı. Bkz. Jammer (1974, s. 279).
Röportaj Bohm-Wilkins, (s. 348–351), Röportaj Bohm-Hoddeson, (s. 13–14).
Bohm'un Einstein ile tartışmaları, Bohm'un yeni bir kuantum teorisi arayışı için yalnızca bir başlangıç noktasıydı. Sonunda, yerel bir teoriyi tercih eden ve genel bir alan teorisi temelinde bir çözüm bulmaya çalışan Einstein'ın yeniden itiraz ettiği yerel olmayan bir teoriye ulaştı. Einstein'ın eleştirmenleri için Fine'a (1986) bakınız.
Röportaj Bohm-Wilkins, Kısım II, (s. 46). Yazar tarafından vurgulama.
David Bohm'dan Melba Philips'e mektup, tarihsiz [ilkbahar/yaz 1954], DBP, Dosya C.47.
David Bohm, Modern Fizikte Nedensellik ve Şans (Bohm 1984 [1957]). Bu kitabın ana fikirleri, Bohm'un sonraki yıllarda üzerinde çalıştığı 1951/52'deki fikirlerine atıfta bulunmaktadır. Bohm Kitabı Brezilya'da bitirdi, ancak sol kanat fizikçiler Eric Burhop ve John D. Bernal tarafından desteklenen 1957'den önce Londra'da yayınlanmadı. Bkz. Röportaj Bohm-Wilkins, Kısım II, (s. 44, 33, 22–24). Bkz. Forstner (2007, s. 132–139).
Joseph Weinberg ile F. David Peat tarafından yürütülen telefon görüşmesi, bkz. Peat (1997, s. 59) ve David Bohm'dan Miriam Yevick'e mektup, 20 Kasım [1951], DBP, katalogsuz.
Bakınız Bohm ve Vigier (1954, s. 208–216), David Bohm'dan Miriam Yevick'e mektup, 7 Ocak 1952, DBP, kataloglanmamış ve David Bohm'dan George Yevick'e mektup, [Ocak/Şubat 1952], DBP, kataloglanmamış.
Bkz. Jammer (1974, s. 287–296). Bohm'un makalesinin kabulüne ilişkin ayrıntılı bir tartışma için bkz. Freire (2005, s. 10-28).
Yazar tarafından yürütülen Ernst Schmutzer ile röportaj, 24 Eylül 2002, Yazar Arşivi. Örneğin, Alman Demokratik Cumhuriyeti'nde Mart 1953'te, Gerhard Heber tarafından Bohm'un kuantum teorisi hakkında bir konuşmanın yapıldığı bir Fizik Topluluğu toplantısı vardı, ancak bu toplantıdan herhangi bir yayın çıkmadı. Yazar, toplantı programının bir kopyasını kendisine sağlayan Gerhard Heber'e teşekkür eder. Benzer yaklaşımlar için bkz. Freire (1997, s. 137-152).
Bohr'un semineri için bkz. Feyerabend (1997, s. 110) ve Paul Feyerabend'den F. David Peat'e mektup, 30th August 1993, DBP, Folder A.21. Weiszäcker'in Heisenberg'in katıldığı semineri için bkz. Jammer (1974, s. 376).
Wolfgang Pauli'den Markus Fierz'e mektup, 6 Ocak 1952, Pauli'de yeniden basıldı (1996, s. 499–502).
Örneğin bkz. Bohm, Schiller ve Tiomno (1957, s. 48–66) ve Bohm ve Schützer (1955, s. 1004–1047). Bohm'un “eter” hakkındaki fikirlerinin hiçbir yerde yayınlanmadığı, ancak arkadaşlarına ön baskılar gönderdiği kabul edilmelidir (bkz.
İçindekiler (8 bölüm)
Giriş: Soğuk Savaş Fırtınalarında Yaşamak, Kuantumu Anlamaya Çalışmak
Wilkes-Barre'den Fizik Doktorasına Berkeley'de (1917-1945)
Princeton'da Öğretim ve Araştırma Yapma, Soğuk Savaş Fırtınalarına Yakalanma (1947–1951)
Nedensel Yorum için Uzun Kampanya (1952–1960). Brezilya, İsrail ve Birleşik Krallık
Nedensel Yorumdan Bütünlük ve Düzene—Londra Yıllarının İlk Aşaması (1960–1979)
Nedensel Yorum ile Bütünlük Yaklaşımı Arasındaki Uyumluluk Arayışı (1979–1992)
David Bohm - Tarih
David Bohm ile F. David Peat ve John Briggs tarafından yürütülen bu röportaj, ilk olarak Ocak 1987'de Omni'de yayınlandı.
Bu röportajın sadece metin versiyonu indirilebilir.
David Bohm
1950'de David Bohm, birçok fizikçinin kuantum mekaniği üzerine örnek bir ders kitabı olarak kabul ettiği şeyi yazdı. İronik olarak, o fizik teorisini asla kabul etmedi. Bilim tarihinde başına buyruktur, Albert Einstein, Eugene Wigner, Erwin Schrödinger, Alfred Lande, Paul Dirac ve John Wheeler gibi küçük bir fizikçi grubunun üyesidir ve bir teorinin bir teori olduğuna dair ciddi şüpheler dile getirmiştir. indeterminizm ve şans üzerine kurulu, bize etrafımızdaki evren hakkında gerçek bir görüş verebilir.
Nükleer silahlardan lazerlere kadar kuantum fiziğinin çarpıcı başarılarından etkilenen günümüz fizikçileri farklı bir kafada. Kuantum mekaniğini orijinal yaratıcılarının asla hayal etmediği alanlara uygulamakla meşguller. Örneğin Stephen Hawking, kara deliklerden temel parçacıkların yaratılmasını tanımlamak ve evrenin kuantum-mekanik bir olayda patlayarak var olduğunu iddia etmek için kullandı.
30 yılı aşkın bir süredir modern fiziğin bu dalgasını alt üst eden Bohm, bir at sineğinin ötesinde bir şey. Kuantum mekaniğinin temellerine yönelik itirazları, yavaş yavaş, teorinin yeni bir gerçeklik görüşüne varacak kadar kapsamlı bir uzantısı haline geldi. Şeylerin doğasının parçalara veya parçacıklara indirgenemeyeceğine inanarak, bütüncül bir evren görüşünü savunuyor. Maddeyi ve yaşamı, örtük düzen olarak adlandırdığı, tutarlı bir alan olarak görmeyi öğrenmemizi talep ediyor.
Diğer fizikçilerin çoğu, inceleme zahmetine girmeden Bohm'un mantığını bir kenara atar. Zorluğun bir kısmı, onun gizli düzeninin paradoksla dolu olmasıdır. Diğer bir sorun ise, bilinç, toplum, hakikat, dil ve bilimsel teorinin kendi kendini oluşturma süreci gibi şimdiye kadar fiziksel olmayan konuları kapsayan fikirlerinin tamamıdır.
Bir mobilya satıcısının oğlu olan Bohm, 1917'de Wilkes-Barre, Pennsylvania'da doğdu. California Üniversitesi'nde J. Robert Oppenheimer ile fizik okudu. McCarthy duruşmaları sırasında eski öğretmeni ve diğer arkadaşları aleyhinde tanıklık etmek istemeyen Bohm, Amerika Birleşik Devletleri'nden ayrıldı ve Brezilya'daki São Paulo Üniversitesi'nde bir göreve başladı. Oradan İsrail'e, ardından İngiltere'ye taşındı ve sonunda Londra'daki Birkbeck Koleji'nde fizik profesörü oldu.
Bohm belki de en çok metallerdeki elektronların etkileşimleri üzerine yaptığı erken çalışmalarla tanınır. Bireysel, gelişigüzel hareketlerinin, plazma salınımı adı verilen oldukça organize ve işbirlikçi bir davranışı gizlediğini gösterdi. Görünürdeki kaosun altında yatan bir düzenin bu iması, Bohm'un gelişiminde çok önemliydi.
1959'da Yakir Ahronov ile birlikte çalışan Bohm, bir manyetik alanın elektronlara dokunmadan elektronların davranışını değiştirebileceğini gösterdi: Manyetik alan içeren bir uzayın her iki tarafından iki elektron ışını geçirilirse, alan bir ışının dalgalarını geciktirirdi. uzaya nüfuz etmemesine ve aslında elektronlara dokunmasına rağmen. Bu "AB etkisi" bir yıl sonra doğrulandı.
Elliler ve Altmışlar boyunca Bohm, görünüşte rastgele kuantum olaylarını kontrol eden gizli değişkenlerin varlığına olan inancını genişletti ve bu noktadan sonra fikirleri modern fiziğin ana akımından giderek daha fazla ayrıldı. Sırasıyla 1957 ve 1980'de yayınlanan Modern Fizikte ve Bütünlükte ve Gizli Düzende Nedensellik ve Şans kitapları, yeni teorisini oldukça ayrıntılı bir şekilde açıklar. Altmışlı yıllarda Bohm, Hintli filozof Jiddu Krishnamurti ile tanıştı ve The Ending of Time (Zamanın Sonu) adlı bir kitap olarak yayınlanan devam eden diyalogları, fizikçinin bütünlük ve düzen hakkındaki fikirlerini netleştirmesine yardımcı oldu.
Birkbeck Koleji'nden kısa süre önce emekli olan Bohm, şimdi, diğer fizikçilerin ciddiye alacağı kesin, test edilebilir teori türü olan kapalı-düzen hipotezinin matematiksel bir versiyonunu geliştirmeye çalışıyor. Bu kolay bir iş değil, çünkü Bohm'un evreni, geçmişin, şimdinin ve geleceğin bir arada var olduğu tuhaf, mistik bir yer. Evrenindeki nesneler, hatta atom altı parçacıklar bile ikincildir, temel olan kesintisiz bir bütünden sürekli açılma ve sarmalanma olan bir hareket sürecidir. Einstein, genel görelilik teorisini test etmek için, güneşin yerçekiminin uzak yıldızlardan gelen ışık dalgalarını bükeceğini tahmininde haklıydı. Şimdiye kadar Bohm, fikirlerini aynı şekilde destekleyebilecek deneysel bir yön bulamadı.
Yakın zamanda ciddi bir kalp ameliyatı geçirmiş olmasına rağmen, Bohm ders verdiği, meslektaşlarıyla konuştuğu ve öğrencileri teşvik ettiği Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ne sık sık seyahat etmeye devam ediyor. Fikirleri filozoflar, sinirbilimciler, ilahiyatçılar, şairler ve sanatçılar tarafından coşkuyla karşılandı.
Looking Glass Universe'nin yazarları John Briggs ve F. David Peat, Bohm'un Dalai Lama ile bir dizi toplantıya katıldığı Massachusetts'teki Amherst College yakınlarında iki günlük bir röportaj yaptı. Ek yorumlar, yazar Llee Heflin tarafından İngiltere'de yapılan önceki bir röportajdan alınmıştır.
Omni: Şimdi örtük düzen olarak ifade ettiğiniz bütünlük hissini ilk ne zaman deneyimlediğinizi hatırlıyor musunuz? Bohm: Ben çocukken, her gün İbranice'de söylediğimiz belirli bir dua, Tanrı'yı tüm kalbinizle, tüm ruhunuzla ve tüm zihninizle sevme sözlerini içeriyordu. Bu sözcükleri anlamam, yani bu bütünlük kavramı - ille de Tanrı'ya yönelik değil, bir yaşam biçimi olarak - üzerimde muazzam bir etki yarattı. Ayrıca çok erken bir doğa duygusu hissettim. Ağaçlar, dağlar ve yıldızlarla, şehirlerin tüm kaosuyla olmadığım bir şekilde içsel olarak ilişkili hissettim.
Kuantum mekaniğini ilk okuduğumda, bu içsel ilişki duygusunu yeniden hissettim - bu, sadece düşünmek yerine doğrudan deneyimlediğim bir şeyi anlatıyordu.
Dönme kavramı özellikle beni büyüledi: Bir şey belirli bir yönde döndüğünde, diğer yönde de dönebileceği, ancak bir şekilde iki yönün birlikte üçüncü bir yönde dönüş olacağı fikri. Bunun bir şekilde zihnin süreçleriyle ilgili deneyimi tanımladığını hissettim. Spin hakkında düşünürken doğayla doğrudan bir ilişki içinde olduğumu hissettim. Kuantum mekaniğinde sezgisel doğa anlayışıma yaklaştım.
Omni: Yine de kuantum mekaniğinin doğanın net bir resmini sağlamadığını söylediniz. Ne demek istiyorsun?
Bohm: Asıl sorun, kuantum mekaniğinin yalnızca deneysel bir sonucun olasılığını vermesidir. Ne bir atom çekirdeğinin bozunması ne de bir anda bozunup başka bir anda bozunmadığı gerçeği teoride tam olarak resmedilemez. Yalnızca çeşitli deneylerin sonuçlarını istatistiksel olarak tahmin etmenizi sağlayabilir.
Fizik, bir şeyleri açıklamaya ve fiziksel bir resim vermeye çalıştığında, önceki biçiminden değişti. Şimdi öz, matematiksel olarak kabul edilir. Formüllerde gerçeğin olduğu hissediliyor. Şimdi, daha geniş bir deneysel sonuç yelpazesini açıklamayı umdukları bir algoritma bulabilirler, ancak yine de tutarsızlıkları olacaktır. Eninde sonunda elde edilebilecek tüm sonuçları açıklayabileceklerini umuyorlar, ancak bu sadece bir umut.
Omni: Kuantum mekaniğinin kurucuları ilk olarak Quantum Theory kitabınızı nasıl aldı?
Bohm: Ellilerde, [Niels] Bohr, Einstein ve [Wolfgangl Pauli] dahil olmak üzere çeşitli fizikçilere gönderdiğimde Bohr cevap vermedi, ama Pauli bundan hoşlandı. Einstein benimle konuşmak istediğini belirten bir mesaj gönderdi. Tanıştığımızda, kitabın sizin kuantum mekaniği ile yapabileceğiniz kadar iyi iş çıkardığını söyledi. Ama yine de bunun tatmin edici bir teori olduğuna ikna olmamıştı.
İtirazı sadece istatistiksel olduğu yönünde değildi. Kuantum mekaniğinin doğru sonuçlar almasının bir tür soyutlama olduğunu hissetti, ancak onu anlaşılır kılacak pek çok şeyi dışarıda bıraktı. Nedensel bir yorumla geldim [elektron bir parçacıktır, ama aynı zamanda etrafında bir alanı vardır. Parçacık asla o alandan ayrılmaz ve alan parçacığın hareketini belirli şekillerde etkiler]. Yine de Einstein bundan hoşlanmadı, çünkü yorum uzaktan şu eylem nosyonuna sahipti: Birbirinden çok uzakta olan şeyler birbirini derinden etkiler. Sadece yerel eyleme inanıyordu.
Düzen kavramlarıyla ilgilenmeye başladığım altmışlı yıllara kadar bu gizli düzene geri dönmedim. O zaman anladım ki sorun şu ki, koordinatlar hala fizikte temel düzendir, oysa diğer her şey değişmiştir.
Omni: Anahtar konseptiniz, sarmalama dediğiniz bir şeydir. Açıklayabilir misin?
Bohm: Herkes bir katlama görüntüsü görmüştür: Bir yaprak kağıdı katlarsınız, küçük bir pakete çevirirsiniz, onu kesersiniz ve sonra onu bir desen halinde açarsınız. Kesiklerde yakın olan kısımlar uzak olmak için ortaya çıkıyor. Bu bir hologramda olana benzer. Enfoldment bizim deneyimimizde gerçekten çok yaygındır. Bu odadaki tüm ışık içeri girer, böylece tüm oda aslında her bir parçaya katlanır. Gözünüz bakarsa, ışık gözünüz ve beyniniz tarafından açılacaktır. Teleskoptan veya kameradan baktığınızda, tüm uzay ve zaman evreni her bir parçanın içine sarılır ve bu göze açılır. Düzgün ayarlanmamış eski moda bir televizyonda, görüntü ekrana sarılır ve daha sonra ayarlanarak açılabilir.
Omni: Biraz önce koordinatlardan ve düzenden bahsettin. Enfolding ile nasıl bağlanırlar? Bir ızgaradakiler gibi koordinatları mı kastediyorsunuz?
Bohm: Evet, ama mutlaka düz çizgiler değil. Onlar uzay ve zamanı haritalamanın bir yoludur. Uzay-zaman eğri olabileceği için çizgiler de eğri olabilir. Dünyanın her genel nosyonunun kendi içinde belirli bir düzen fikri içerdiği açık hale geldi. Eski Yunanlılar, yerden göğe artan bir mükemmellik fikrine sahiptiler. Modern fizik, madde cisimlerinin ardışık konumları fikrini ve bu cisimlere etki eden kuvvetlerin kısıtlamalarını içerir. Eski Yunanlılar tarafından araştırılan mükemmellik sırası artık alakasız kabul ediliyor.
Isaac Newton'dan bu yana düzen kavramındaki en radikal değişiklik kuantum mekaniği ile geldi. Kuantum-mekanik düzen fikri, koordinat düzeniyle çelişir, çünkü Heisenberg'in belirsizlik ilkesi, uzay ve zamanın ayrıntılı bir sıralamasını imkansız kılmıştır. Kuantum teorisini genel göreliliğe uyguladığınızda, on üzeri eksi otuz üç santimetre gibi çok kısa mesafelerde uzay ve zaman düzeni kavramı çöker.
Omni: Bunu başka bir düzen duygusuyla değiştirebilir misin?
Bohm: Önce sıra ile ne demek istediğimizi sormalısınız. Herkesin bununla ilgili örtük bir fikri vardır, ancak düzenin kendisini tanımlamak imkansızdır. Yine de örneklenebilir. Bir fotoğrafta, bir nesnenin herhangi bir kısmı bir noktaya görüntülenmiştir. Bu noktadan noktaya yazışma, nokta kavramını düzen anlamında temel olarak vurgular. Kameralar artık çıplak gözle görülemeyecek kadar büyük veya çok küçük, çok hızlı veya çok yavaş şeyleri fotoğraflıyor. Bu, her şeyin nihayetinde bu şekilde görülebileceğine olan inancımızı güçlendirdi.
Omni: Bahsettiğiniz çelişkiler, kuantum mekaniği adının ta içine gömülü değil mi?
Bohm: Evet. Fizik, kuantum mekaniğinden çok kuantum organizmasına benzer. Bence fizikçiler bunu kabul etmekte çok isteksizler. Kuantum mekaniğine uzun bir inanç tarihi var ve insanlar buna inanıyor. Ve bu inancın sorgulanmasından hoşlanmazlar.
Omni: Yani görüntümüz mercek, noktayı öneren aparat. Nokta sırayla elektronları ve parçacıkları önerir.
Bohm: Ve fotoğraftaki parçacıkların izi. Şimdi hangi enstrüman bütünlüğü temsil eder? Belki de holograf. Tüm nesneden gelen dalgalar hologramın her bir parçasına gelir. Bu, hologramı tüm nesnenin bir tür bilgisi yapar. Çok dar bir lazer ışını demeti ile incelerseniz, sanki o lazer ışını büyüklüğünde bir pencereden bakıyormuşsunuz gibi olur. Işını genişletirseniz, nesneyi daha kesin ve daha fazla açıdan gören daha geniş bir pencereden bakıyormuşsunuz gibi olur. Ama ne kadarını ya da azını alırsanız alın, her zaman nesnenin tamamı hakkında bilgi alırsınız.
Ama hologramı bir kenara bırakalım çünkü bu sadece statik bir kayıt. Gerçek duruma dönersek, bir nesneden çıkan ve orijinal dalgaya müdahale eden sabit bir dinamik dalga modelimiz var. Bu hareket örüntüsü içinde, uzay ve zamanın her bölgesinde birçok nesne bulunur.
Klasik fizik, gerçekliğin aslında dünyayı bağımsız unsurlarına ayıran küçük parçacıklar olduğunu söyler. Şimdi bunun tersini öneriyorum, temel gerçeklik sarmalama ve açılmadır ve bu parçacıklar bundan soyutlamalardır. Elektronu sürekli var olan bir parçacık olarak değil, içeri girip çıkan ve sonra tekrar giren bir şey olarak hayal edebiliriz. Bu çeşitli yoğunlaşmalar birbirine yakınsa, bir yola yaklaşırlar. Elektronun kendisi, zemini olan uzayın tamamından asla ayrılamaz.
Bu soruları araştırdığım sıralarda, bir BBC bilim programı bunları çok iyi gösteren bir cihaz gösterdi. İki eş merkezli cam silindirden oluşur. Aralarında gliserin gibi viskoz bir sıvı bulunur. Gliserin içine bir damla çözünmeyen mürekkep konursa ve dış silindir yavaşça döndürülürse, boya damlası bir ipliğe çekilecektir. Sonunda iplik o kadar dağılır ki görülemez. O anda hiçbir düzen yok gibi görünüyor. Ancak silindiri yavaşça geriye çevirirseniz, gliserin orijinal formuna geri döner ve aniden mürekkep damlası tekrar görünür hale gelir. Mürekkep gliserin içine sarılmıştı ve ters çevrilerek tekrar açıldı.
Omni: Diyelim ki silindire bir damla boya koyup birkaç kez çeviriyorsunuz, ardından aynı yere bir damla daha koyup çeviriyorsunuz. Silindiri geri çevirdiğinizde bir tür salınım olmaz mı?
Bohm: Evet, içeri ve dışarı bir hareket elde edersiniz. Bir damla boya koyup çevirebilir ve sonra biraz farklı bir yere başka bir damla boya koyabiliriz, vb. Birinci ve ikinci damlacıklar farklı sayıda katlanır. Bunu sürdürür ve silindiri geriye doğru çevirirsek, damlalar sürekli olarak belirir ve kaybolur. Yani bir parçacık uzaydan geçiyormuş gibi görünür, ama aslında işin içinde olan her zaman tüm sistemdir.
Tüm maddenin hareketini, holo-hareket dediğim bu katlanma ve açılma açısından tartışabiliriz.
Omni: Sizce holomovementin sırası nedir?
Bohm: Normalde bildiğimiz şekliyle zamanın dışında olabilir. Evren Büyük Patlama ile başladıysa ve kara delikler varsa, o zaman zaman ve uzay kavramının bozulduğu yerlere eninde sonunda ulaşmalıyız. Her şey olabilir. Çeşitli kozmologların belirttiği gibi, COCA COLA işareti yanıp sönen bir kara delik ortaya çıkarsa, bu şaşırtıcı olmamalıdır. Tekillik içinde, bildiğimiz yasaların hiçbiri geçerli değildir. Parçacık yoktur, hepsi parçalanmıştır. Yer ve zaman yoktur. Her ne ise, şu anda sahip olduğumuz herhangi bir kavramın ötesindedir. Mevcut fizik, fiziğin toplam kavramsal temelinin tamamen yetersiz olarak görülmesi gerektiğini ima eder. [Evrenin dört kuvvetinin] büyük birleşimi, başka bir bilinmeyen karşısında bir soyutlamadan başka bir şey olamaz.
Bunun gibi bir şey öneriyorum: Boş alanı dolduran sonsuz bir enerji denizi hayal edin, dalgalar orada hareket eder, ara sıra bir araya gelir ve yoğun bir nabız üretir. Diyelim ki belirli bir darbe bir araya geliyor ve genişliyor, uzay-zaman ve madde evrenimizi yaratıyor. Ama buna benzer başka darbeler de olabilir. Bize göre, bu nabız büyük bir patlama gibi görünüyor. Daha geniş bir bağlamda, küçük bir dalgalanma. Her şey, holo-hareketten açılma yoluyla ortaya çıkar, sonra örtülü düzene geri sarılır. Ben sarmalama sürecini "içerme" ve açmayı "açıklama" olarak adlandırıyorum. Birlikte ima ve açıklama, akıcı, bölünmemiş bir bütünlüktür. Evrenin her parçası, diğer her parçayla, ancak farklı derecelerde ilişkilidir.
İki deneyim vardır: Biri diğer şeylere göre harekettir, diğeri akış duygusudur Anlamın hareketi akış duygusudur. Ama uzayda hareket ederken bile bir anlam hareketi vardır. Saniyede yirmi dört kare olan hareketli bir resimde, bir kare diğerini takip ederek gözden optik sinir yoluyla beyne gider. Birkaç karenin birlikte deneyimi size akış hissi verir. Bu, örtük düzenin doğrudan bir deneyimidir.
Klasik mekanikte hareket veya hız, şimdiki konum ile kısa bir süre önceki konum arasındaki ilişki olarak tanımlanır. Kısa bir süre önce olan gitmiştir, bu yüzden olanla olmayanı ilişkilendirirsiniz. Bu mantıklı bir kavram değil. Kapalı düzende, bilinçte bir arada bulunan farklı çerçeveleri ilişkilendiriyorsunuz. Ne olduğunu ne ile ilişkilendiriyorsun. Bir an, akış veya hareket içerir. An, zamanla ölçüldüğü gibi uzun veya kısa olabilir. Bilinçte bir an, saniyenin onda biri civarındadır. Elektronik anlar çok daha kısadır, ancak tarihin bir anı bir asır olabilir.
Omni: Yani bir an tüm geçmişi mi kapsar?
Bohm: Evet, ancak yakın geçmiş daha güçlü bir şekilde örtülüdür. Herhangi bir anda, tüm geçmişin ve ayrıca beklenen geleceğin varlığını hissederiz. Hepsi mevcut ve aktif. Silindir örneğini tekrar kullanabilirim. Diyelim ki bir damlacık h kez sardık. Sonra bir damlacık daha koyuyoruz ve onu N kere sarıyoruz. Damlacıklar arasındaki ilişki, ne kadar iyice sarılmış olursa olsun aynı kalır. Böylece ortaya çıktıkça, orijinal ilişkiyi geri alacaksınız. Dört ya da beş damlacık aldığımızı hayal edin - hepsi oldukça sarmalanmış - aralarındaki ilişki, uzayda ve zamanda olmasa da, çok ince bir şekilde hala orada. Ama tabii ki silindir döndürülerek uzaya ve zamana dönüştürülebilir. En iyi metafor hafızayı içerebilir. Hepsi bir arada olan pek çok olayı hatırlıyoruz. Ardışıklıkları o anlık hafızadadır: O zaman ardışıklığını yeniden üretmek için hepsinden geçmek zorunda değiliz. Bizde zaten varis var.
Omni: Ve bir hareket duygusu - yani zamanı hareketle mi değiştirdiniz?
Bohm: Evet, orkestranın bir otobüste, diyelim ki fiziksel mekanda hareketinden ziyade senfoninin hareketi anlamında.
Omni: Sizce bu bilinç hakkında ne diyor?
Bohm: Deneyimlerimizin çoğu, örtülü düzenin bilinci anlamak için doğal olduğunu ileri sürer: Biriyle konuşurken, tüm konuşma niyetiniz çok sayıda kelimeyi kapsar. Bunları tek tek seçmiyorsunuz. Bilinç deneyimimizde saklı düzenin sayısız örneği vardır. Herhangi bir kelimenin arkasında, düşüncenin içine gizlenmiş bir dizi anlam vardır.
Bilinç her bireyde açılır. Açıkça, bir nesneye bakan ve aynı olduğunu doğrulayan insanlar arasında paylaşılıyor. Dolayısıyla herhangi bir yüksek bilinç seviyesi sosyal bir süreçtir. Tamamen bireysel olan bir duyu-motor algı düzeyi olabilir, ancak herhangi bir soyut düzey, sosyal olan dile bağlıdır. Dışarıda olan kelime, her insanın içindeki anlamı çağrıştırır.
Anlam, bilinç ile madde arasındaki köprüdür. Herhangi bir madde dizisinin herhangi bir özel zihin için bir önemi vardır. Bunun diğer yanı, anlamın maddede hemen etkili olduğu ilişkidir. Diyelim ki karanlık bir gecede bir gölge gördünüz. "Saldırgan" anlamına geliyorsa, adrenalininiz akar, kalbiniz daha hızlı atar, kan basıncınız yükselir ve kaslar gerilir. Bedeniniz ve tüm düşünceleriniz etkilenir, sizinle ilgili her şey değişti. Bunun yalnızca bir gölge olduğunu görürseniz, yine ani bir değişiklik olur.
Bu, örtük düzenin bir örneğidir: Anlam, tüm dünyayı benim içime sarar ve bunun tersi de geçerlidir - bu sarmalanmış anlam, önce bedenim ve sonra dünya aracılığıyla eylem olarak açılır. Hormon kelimesi "haberci", yani bir anlam taşıyan madde anlamına gelir. Nörotransmiterler anlam taşır ve bu anlam bağışıklık sistemini derinden etkiler. Bu anlayış, zihne ve hayata karşı farklı bir tutumun başlangıcı olabilir.
Omni: Descartes, zihni ve dış gerçekliği Tanrı ile bir arada tutuyordu. İkisini anlamlı tutuyorsun.
Bohm: Anlam varlıktır diyorum! Dolayısıyla toplumun herhangi bir dönüşümü, derin bir anlam değişikliği ile sonuçlanmalıdır. Birey için herhangi bir anlam değişikliği bütünü değiştirir çünkü tüm bireyler iletilebilecek kadar benzerdir.
Omni: Sence çok şüpheci görünen yeni nesil fizikçileri, örtülü düzenin araştırmaya değer olduğuna ikna edebilecek şey nedir?
Bohm: En inandırıcı olan şey, teoriyi matematiksel olarak geliştirmek ve bazı tahminlerde bulunmak olacaktır. Birkaç yıl önce The New York Times, bazı fizikçilerin büyük birleşme teorisini eleştirdiklerini ve pek bir şey başarılmadığını belirttiklerini kaydetti. Büyük birleşme teorilerinin savunucuları, sonuçları görmenin yaklaşık yirmi yıl süreceğini söyledi.
Formülleriniz varsa, insanlar sonuç için yirmi yıl beklemeye hazır görünüyor. Formül yoksa, düşünmek istemiyorlar. Formüller, ne anlama geldiklerini anlayana kadar tamamen saçma sapan konuşma araçlarıdır. Formüllerin her sayfası genellikle, nüfuz etmesi haftalarca süren sıkı bir çalışma gerektiren altı veya yedi keyfi varsayım içerir.
Daha genç fizikçiler, kuantum mekaniğini kavramayı kolaylaştırdığı için genellikle gizli düzeni takdir ederler.Lisansüstü okulu bitirdikleri zaman, bu konuda şüpheye düştüler, çünkü gizli değişkenlerin yalanlandıkları için hiçbir işe yaramadığını duydular. Tabii ki, kimse onları gerçekten reddetmedi.
Bu noktada asıl meselenin matematik olduğunu düşünüyorum. Süpersimetri teorisinde, herhangi bir deneysel doğrulama olmadan bile ilginç bir matematik parçası dikkat çekecektir.
Omni: Bilim adamları teorinizi kabul edebilseydi, bu onlar için doğanın anlamını değiştirir miydi? Genel olarak bilimin anlamını değiştirir mi?
Bohm: Bilim toplumu olduk. Bu toplum her türden keşif ve teknoloji üretmiştir, ancak bu, ya savaş yoluyla ya da doğal kaynakların yok edilmesi yoluyla yıkıma yol açarsa, o zaman şimdiye kadar var olan en az başarılı toplum olacaktır. Şimdi bunun tehlikesiyle karşı karşıyayız.
Nereye gideceğimiz, hepsi birbirinden farklı, çoğu birbirine zıt dört bin beş yüz milyon insanın programlarına bağlı. Her an bu programlar ayrıntılı olarak değişiyor. Bizi nereye götüreceklerini kim söyleyebilir? Yapabileceğimiz tek şey, anlamı değiştirmekle ilgilenen birkaç kişi arasında bir hareket başlatmak.
Omni: "Grup zihinleri" geliştirmenin mümkün olabileceğini öne sürdünüz. Bu anlam değişikliği için potansiyel bir yol olarak hizmet edebilirler mi?
Bohm: Yapabilirler: Eğer zihinler arasında bu mutlak sınırları koymazsak, o zaman bir şekilde tek bir zihin olarak birleşmelerinin mümkün olduğunu düşünüyorum. Bu grup zihninde gerçek bir bütünlük anlayışı ve hissi olsaydı, bir şeyleri değiştirmek yeterli olabilir - ancak dış koşullar hız kazandıkça daha da zorlaşır. Bu, özellikle bir felaket varsa önemlidir, böylece grup zihinleri kavramı hayatta kalanların bilincinde kalabilir.
Omni: Bütün bunlar, insan olma kavramında köklü bir değişikliği ima ediyor gibi görünüyor.
Bohm: Evet. Kalıcı kimlik nosyonu yol kenarına gidecekti. Bu ilk başta korkutucu olurdu. Kişilikle özdeşleşen mevcut zihin, kişisel "benlik" duygusunu bu teröre karşı korumak için tepki verirdi.
Omni: Bu, ölüm hakkındaki düşüncelerinizle çok uyumlu görünüyor.
Bohm: Ölüm, zaman ve kimlik sorunlarıyla bağlantılı olmalıdır. Öldüğünüzde, kimliğinizin bağlı olduğu her şey gidiyor. Hafızandaki her şey gidecek. Ne olduğunuza dair tüm tanımınız gidecek. Her şeyden ayrı olma duygusu kaybolacak çünkü bu senin kimliğinin bir parçası. Tüm zaman anlayışın gitmeli. Ölümün ötesinde var olacak bir şey var mı? Herkesin her zaman sorduğu soru budur. Bir şeyin zamanla devam ettiğini söylemek mantıklı değil. Bunun yerine her şeyin zamanın olmadığı gizli düzene battığını söyleyebilirim. Ama diyelim ki şu anda, ben hayattayken, aynı şey oluyor diyoruz. Gizli düzen her an tekrar tekrar ben olmak için ortaya çıkıyor. Ve geçmiş ben gitti.
Omni: O halde geçmiş siz, gizli düzene geri alındı.
Bohm: Doğru. "Ben" hakkında bildiğim her şey geçmişte kaldı. Şimdiki "ben" bilinmeyendir. Sadece bir örtülü düzen olduğunu söylüyoruz, sadece bir tane mevcut. Ama kendini bir dizi an olarak yansıtır. Sonuçta, tüm anlar gerçekten birdir. Bu nedenle şimdi sonsuzluktur.
Bir anlamda, ben dahil her şey her an sonsuzluğa ölüyor ve yeniden doğuyor, bu yüzden ölümde olacak olan tek şey, belirli bir andan itibaren belirli özelliklerin yeniden doğmamasıdır. Ancak tüm düşünce sürecimiz, kimliğimizi koruma çabası içinde bununla büyük bir korkuyla yüzleşmemize neden olur. Hayatın bu aşamasında ilgi alanlarımdan biri o korkuya bakmak.
BUD DAVIS BOHM TİYATROSUNDA AÇILIŞ GÜNÜNÜ UNUTMAYIN
George Bohm, yeni tiyatrosunu ilk olarak 1929 Noel Günü'nde Superior Caddesi'nde açtı. Büyük Buhran'ın henüz başladığı düşünüldüğünde, gerçekten bir mücevher ve özellikle büyüktü. Ve en büyük özelliklerinden biri, tüm çanlarıyla tamamlanmış Barton Theatre organıydı. ve dönemin sessiz filmlerine eşlik etmesi gereken ıslıklar.
O Noel sabahı erken saatlerde, ilk sinema gösterimini açmadan önce, Bay Bohm küçük bir arkadaş grubunu yeni tiyatroyu ve orgunu görmeye davet etti. Bu grup, Bud'ın annesi, üvey babası, 2 kız kardeşi ve River Rouge'dan amcası ve teyzesi Bay ve Bayan John Osborn'u içeriyordu. Osborn'lar öğretmendi ve Bayan Osborn, Lillian da River Rouge Tiyatrosu'nda ve kiliselerinde org çaldı. Bay ve Bayan Osborn, Albion Koleji mezunuydu. John aynı zamanda George Bohm'un liseden sınıf arkadaşıydı ve George, John'un karısı Lillian'ın Bohm orgunu çalmasından memnundu. O zamanlar sadece yedi yaşında olan Bud, halasının gizli derinliklerden yükselen muhteşem orgun başında oturduğunu görünce şaşırdı. Bohm'la ilgili diğer erken anıları, 12 yaşına geldiklerinde her çocuktan yetişkin fiyatını ne zaman alacağını bilen bilet satıcısı Helen Sharp'ın anılarını içerir.
Bud Davis, Albion'da büyüdü ve hayatının çoğunu bu bölgede geçirdi. Albion Lisesi'nden mezun olduktan sonra önce Ticaret ve Tasarruf Bankası'nda çalıştı. Dünya Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri'nde görev yaptı. Evde izinliyken, lisede tanıdığı Olivia (Ruby) ondan bir yıl gerideyken çıkmaya başladı. O zaman, Olivia Birleşik Devletler Donanması DALGALARI'nda görev yapıyordu ve o da izinliyken evdeydi. 1947'de evlendiler. (Maalesef Olivia 2019'da vefat etti). Savaştan sonra Bay Davis, Şehir Memuru ve Şehir Saymanı olarak işe alındı. Bir sonraki kariyer hamlesi, daha sonra ortak sahibi, başkan yardımcısı ve sayman olacağı Albion Industries oldu.
Bay Davis kısa süre önce, "Albion bana her zaman iyi davrandı" dedi. Ve gerçekten de, Albion'a olan takdirini, çeşitli projelerde Şehri ve Kolej'i destekleyen birçok hediye aracılığıyla ifade etti. Özellikle, Davis Film ve Gösteri Sanatları Merkezi olarak da bilinen Bohm Tiyatrosu'nun tarihi yenilenmesine büyük katkıda bulundu. Ayrıca Davis Galerisi'nin Bohm II'deki yerel sanatçıların eserlerini sergilemesini mümkün kıldı.
Bohm, Albion Şehri için gerçekten bir başyapıttır. Filmin yanı sıra müzik ve kültürel etkinlikler de dahil olmak üzere birçok etkinliğe ev sahipliği yapmaktadır. Kar amacı gütmeyen bir kuruluş olarak, her zaman toplum desteğine ihtiyaç duyar.
Yazar mısın
Bilim ve maneviyatın kışkırtıcı ve nüfuz edici felsefi klasiği - saygıdeğer manevi lider Krishnamurti ve ünlü fizikçi Dr. David Bohm arasında, insan çatışmasının kökenini ve içgörü ve bilincin önünde duran engeller hakkında neler yapabileceğimizi araştıran bir söylev. , şimdi yeni bir giriş ve eklenen diyaloglarla revize edildi ve güncellendi.
Zamanın Sonu sırasıyla felsefe ve fizikte çok farklı geçmişlere sahip olan Jiddu Krishnamurti ve Dr. David Bohm'un varoluşun temel doğasını aydınlatan derin varoluşsal soruları tartıştıkları, içgörü, illüzyon, uyanış, aşkınlık, yenilenme, ahlak, zamansal ve ruhsal. Yol boyunca, Krishnamurti ve Bohm bir kişinin toplumla ilişkisini keşfeder ve insan düşüncesi, ölüm, uyanış, kendini gerçekleştirme ve parçalanmış zihin sorunu hakkında yeni anlayışlar sunar.
Zamanın Sonu ayrıca insanlığın aldığı yanlış dönüşe de atıfta bulunur - düzeltilebileceğini iddia ettikleri bir durum. İnsanlığın temelden değişebileceği konusunda ısrar etseler de, dönüşümün kişinin dar ve özel çıkarlarından genele doğru gitmesini ve nihayetinde düşüncenin, zamanın ve hatta boşluğun ötesindeki şefkat, sevgi ve zekanın saflığına daha da derine inmeyi gerektirdiği konusunda uyarıyorlar.
Açık ve ilgi çekici bir dilde düzenlenmiş ve gözden geçirilmiş bu güncellenmiş baskı, yeni bir giriş ve daha önce ayrı olarak yayınlanmış ve “İnsanlığın Geleceği”ni inceleyen bir söyleşi içermektedir.
Eski Princeton Üniversitesi ve Londra Üniversitesi Birkbeck Koleji'nde Fahri Teorik Fizik Profesörü olan David Bohm'un bu muhteşem metni, kuantum teorisinin, klasik teorinin dışında ve ötesinde gelişen niteliksel ve yaratıcı kavramlar açısından bir formülasyonunu sağlar. Kuantum teorisinin ana fikirlerini esasen matematiksel olmayan terimlerle sunmasına rağmen, bunları önemli matematiksel detaylarda işlenmiş geniş bir özel uygulamalar yelpazesi ile takip eder.
Öncelikle ileri düzey lisans öğrencilerine hitap eden metin, kuantum teorisinin kökeninden ve erken gelişiminden maddenin dalga-parçacık özelliklerinin analizi yoluyla fiziksel formülasyonu üzerine bir çalışma ile başlar. Bölüm II'de Profesör Bohm, dalga fonksiyonlarını, operatörleri, Schrödinger denklemini, dalgalanmaları, korelasyonları ve özfonksiyonları inceleyerek kuantum teorisinin matematiksel formülasyonunu ele alıyor.
Bölüm III, matris formülasyonu ve spin ve açısal momentum dahil olmak üzere basit sistemlere ve kuantum teorisi formülasyonunun diğer uzantılarına yönelik uygulamaları ele alır. Kısım IV ve V, Schrödinger denkleminin yaklaşık çözüm yöntemlerini ve saçılma teorisini araştırıyor. Bölüm VI'da, kuantum ve klasik kavramlar arasındaki ilişki ile birlikte ölçüm süreci incelenmektedir.
Metin boyunca, Profesör Bohm, daha önce var olan klasik teoriden başlayarak ve deneysel gerçekler ve teorik akıl yürütme çizgileri boyunca adım adım ilerleyerek kuantum teorisinin doğal bir şekilde nasıl geliştirilebileceğini göstermeye güçlü bir vurgu yapar. kuantum teorisi ile klasik teori.
David Bohm, tüm zamanların en iyi fizikçilerinden biri olarak kabul edilir. Ayrıca insan iletişimine ve yaratıcılığına derin bir ilgisi vardı. Bilinen 'Bohm Diyaloğu'nda hem yönetim hem de iletişim teorisinde etkili olan On Dialogue hem ilham verici hem de öncüdür. Bohm, diyaloğun kökenini ve anlamını, "gerçek diyalog"un önüne geçenleri düşünerek ele alır. Farklı görüşlerin sunulmasına izin veren radikal bir keşif biçimi olarak diyaloğun, bizi çatışma çıkmazından ve yeni görüşlerin oluşturulmasına tartışmanın ötesine götürdüğünü savunuyor.
Dean Rickles'ın yeni önsözüyle.
Zamanımızın önde gelen bilim adamlarından ve düşünürlerinden biri olan David Bohm, Oppenheimer ve Einstein ile birlikte çalıştı. İçinde Bilim, Düzen ve Yaratıcılık o ve fizikçi F. David Peat, bilimlerde daha fazla yaratıcılığa ve iletişime geri dönüşü öneriyorlar. Formüllerden ziyade fikirlere, parçalardan ziyade bütüne ve salt mekanikten ziyade anlama yeni bir vurgu yapılmasını istiyorlar. Aristoteles'ten Einstein'a, Pisagor teoreminden kuantum mekaniğine kadar bilim tarihinin izini süren yazarlar, bilimsel teorilerin nasıl ortaya çıktığına, yaratıcılığın önündeki engellerin nasıl ortadan kaldırılacağına ve bilimin toplumun daha derin bir anlayışına nasıl yol açabileceğine dair ilgi çekici yeni anlayışlar sunuyor. insan durumu ve insan zihninin kendisi. Bilim, Düzen ve Yaratıcılık bilimin geleceğine zarafet, umut ve coşkuyla bakıyor.
". Çeşitli yetkiler vardır. Onlara siddhi diyorsun, değil mi? Bütün bunların güneşteki mumlar gibi olduğunu biliyor musun? Güneş olmadığında karanlık vardır ve o zaman mum ve mumun ışığı çok önemli hale gelir. Ama güneş, ışık, güzellik, berraklık olduğu zaman, o zaman tüm bu güçler, bu siddhiler – çeşitli merkezler, çakralar, kundalini geliştiriyor, biliyorsunuz tüm bu işler – mum ışığı gibi hiçbir değeri yok. Ve o ışığa sahip olduğunuzda, başka bir şey istemezsiniz."
- Bilinenlerden Özgürlük
- Tamamen Farklı Bir Yaşam Biçimi
- Kartalın Uçuşu
- Önümüzdeki Hayat
- Meditasyonlar
- Gelenek ve Devrim
- İçgörü İçin Keşif
- İstihbarat Yolu
- Eğitim Ve Hayatın Önemi
- İmkansız Soru
- Bunları Düşünün
- Sesin Ötesinde
- Gerçek ve Gerçeklik
- Dikkat Alevi
- Zamanın sonu
- Ölçüsüz Akıl
Filmde Görüşülen 17 Kişinin Profilleri
Bu belgesel için çok özel bir grup bilim insanı, filozof, akademisyen, meslektaş ve arkadaşla röportaj yapıldı&ndash&ndash&ndash, David Bohm ile anılarını, işbirliğini, etkileşimini ve paylaşılan yaşam deneyimlerini paylaştı.
H.H. Dalai Lama
Kutsal Dalai Lama, Tenzin Gyatso, kendisini basit bir Budist keşiş olarak tanımlıyor. Tibet'in manevi lideridir. 6 Temmuz 1935'te, kuzeydoğu Tibet'te Amdo, Taktser'de bulunan küçük bir mezrada çiftçi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. İki yaşındayken, daha sonra Lhamo Dhondup olarak adlandırılan çocuk, önceki 13. Dalai Lama Thubten Gyatso'nun reenkarnasyonu olarak kabul edildi.
Dalai Lamaların, Şefkatin Bodhisattva'sı ve Tibet'in koruyucu azizi olan Avalokiteshvara veya Chenrezig'in tezahürleri olduğuna inanılıyor. Bodhisattvalar, insanlığa yardım etmek için dünyada yeniden doğmaya yemin etmiş tüm canlı varlıkların yararına Budalığa ulaşma arzusundan ilham alan gerçekleştirilmiş varlıklardır.
Tibet'te Eğitim
Hazretleri, manastır eğitimine altı yaşında başladı. Nalanda geleneğinden türetilen müfredat, beş ana ve beş yan dersten oluşuyordu. Ana konular mantık, güzel sanatlar, Sanskritçe dilbilgisi ve tıptı, ancak en büyük vurgu ayrıca beş kategoriye ayrılan Budist felsefesine verildi: Prajnaparamita, bilgeliğin mükemmelliği Madhyamika, orta yol felsefesi Vinaya, manastır disiplini Abidharma, metafizik ve Pramana, mantık ve epistemoloji kanunu. Beş küçük konu şiir, drama, astroloji, kompozisyon ve eşanlamlıları içeriyordu.
23 yaşında, Kutsal Hazretleri 1959'da yıllık Büyük Dua Festivali (Monlam Chenmo) sırasında Lhasa'nın Jokhang Tapınağı'ndaki son sınavına oturdu. Onur derecesiyle geçti ve Budist felsefesindeki en yüksek doktoraya eşdeğer Geshe Lharampa derecesi ile ödüllendirildi.
Liderlik Sorumlulukları
1950'de, Çin'in Tibet'i işgalinden sonra, Kutsal Hazretleri tam siyasi iktidarı üstlenmesi için çağrıldı. 1954'te Pekin'e gitti ve Mao Zedong ve Deng Xiaoping ve Chou Enlai dahil olmak üzere diğer Çinli liderlerle bir araya geldi. Sonunda, 1959'da, Lhasa'daki Tibet ulusal ayaklanmasının Çin birlikleri tarafından acımasızca bastırılmasının ardından, Kutsal Hazretleri sürgüne kaçmak zorunda kaldı. O zamandan beri kuzey Hindistan'daki Dharamsala'da yaşıyor.
Evrensel Tanıma
Kutsal Dalai Lama bir barış adamıdır. 1989'da Tibet'in kurtuluşu için şiddet içermeyen mücadelesinden dolayı Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü. Aşırı saldırganlık karşısında bile sürekli olarak şiddet içermeyen politikaları savundu. Ayrıca, küresel çevre sorunlarına olan ilgisinden dolayı tanınan ilk Nobel Ödülü sahibi oldu.
Hazretleri 6 kıtaya yayılan 67'den fazla ülkeye seyahat etti. Barış, şiddetsizlik, dinler arası anlayış, evrensel sorumluluk ve merhamet mesajının tanınmasıyla 150'den fazla ödül, fahri doktora, ödül vb. almıştır. Ayrıca 110'dan fazla kitap yazmış veya ortak yazarlık yapmıştır.
Kutsal Hazretleri farklı dinlerin liderleriyle görüşmeler yaptı ve dinler arası uyum ve anlayışı teşvik eden birçok etkinliğe katıldı.
1980'lerin ortalarından bu yana, Hazretleri modern bilim insanlarıyla, özellikle psikoloji, nörobiyoloji, kuantum fiziği ve kozmoloji alanlarında diyalog içindedir. Bu, Budist rahipler ve dünyaca ünlü bilim adamları arasında, bireylerin iç huzurunu elde etmelerine yardımcı olmaya çalışan tarihi bir işbirliğine yol açmıştır. Ayrıca sürgünde yeniden kurulan Tibet manastır kurumlarının geleneksel müfredatına modern bilimin eklenmesiyle sonuçlandı.
Sir Roger Penrose
Matematiksel Fizikçi, Oxford Üniversitesi, Birleşik Krallık
Sir Roger Penrose BS ile ödüllendirildi. University College London'dan Matematikte Birinci Sınıf Onur derecesi ile mezun oldu ve ardından saf matematikte araştırma yapmak için Cambridge'e gitmeye karar verdi. John's College'a girdikten sonra cebirsel geometri araştırmalarına başladı. Penrose, 1957'de Cambridge Üniversitesi'nden cebir ve geometri alanındaki çalışmaları için doktora derecesini aldı, ancak bu zamana kadar fizikle ilgilenmeye başlamıştı.
1964'te Penrose, Londra'daki Birkbeck Koleji'nde Okuyucu olarak atandı ve iki yıl sonra orada Uygulamalı Matematik Profesörü oldu. 1973'te Oxford Üniversitesi'nde Rouse Ball Matematik Profesörü olarak atandı ve 1998'de Emeritus Rouse Ball Matematik Profesörü olana kadar bu görevine devam etti. O yıl Londra'daki Gresham College'da Gresham Geometri Profesörü olarak atandı.
Araştırma ilgi alanları, periyodik olmayan döşemeler teorisine, genel görelilik teorisine ve kuantum teorisinin temellerine katkıda bulunan geometrinin birçok yönünü içerir.
Penrose, Cambridge'de cebirsel geometri alanında doktorasını alırken, bir yüzeyi döşeyecek, ancak yinelenen bir desen (yarı simetri olarak bilinir) oluşturmadan bir dizi şekil bulunup bulunamayacağı sorunu üzerinde çalışmaya başladı. Sadece bir defter ve kurşun kalemle donanmış olan Penrose, ilk bakışta 'yarı-periyodik' desenler üreten karo setleri geliştirmeye başladı, desen düzenli olarak tekrar ediyor gibi görünüyor, ancak daha yakından incelendiğinde bunun pek de öyle olmadığını görüyorsunuz. Sonunda soruna bir çözüm buldu, ancak bunun için binlerce farklı şekil gerekiyordu. Yıllarca süren araştırma ve dikkatli çalışmanın ardından, sayıyı başarılı bir şekilde altıya ve daha sonra inanılmaz bir ikiye indirdi. Bunun hesaplamayla çözülemeyen bir problem olduğu ortaya çıktı.
1954'te babasıyla birlikte British Journal of Psychology'de temel imkansız figürler hakkında bir makale yayınladı: imkansız üçgen ve sonsuz merdivenler. Makalede imkansız üçgen (tribar olarak da bilinir) perspektif etkisi ile ortak görünümünde temsil edilmiştir. Bu imkansız figürler, Hollandalı sanatçı M.C. Escher.
Penrose, beynin hiçbir Turing tipi bilgisayarın gerçekleştiremeyeceği işlemleri gerçekleştirebileceğine inanıyor. The Emperor's New Mind (1989) gibi bilinç üzerine kitaplarıyla ünlüdür. Ayrıca, henüz kuantum yerçekimi teorisi olmadığı için fiziği de eksik görüyor. Penrose, yeterli bir kuantum yerçekimi teorisinin, bilincin doğasını ve ortaya çıkışını açıklamaya katkıda bulunabileceğini umuyor. Bu anlamda, fizikteki ana araştırma programı, Einstein'ın genel görelilik teorisini kuantum mekaniği ile birleştirme girişimi olarak 30 yıl önce ortaya çıkardığı bükümler teorisini geliştirmektir.
Sir Roger Penrose katkılarından dolayı birçok onursal ödül almıştır. Londra Kraliyet Cemiyeti Üyesi (1972) ve Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Bilimler Akademisi Yabancı Ortaklığı (1998) seçildi. The Emperor's New Mind için aldığı Bilim Kitabı Ödülü (1990), birçok ödülden sadece biri.Diğerleri arasında Cambridge Üniversitesi'nden Adams Ödülü, Wolf Vakfı Fizik Ödülü (evreni anlamaları için Stephen Hawking ile ortaklaşa), Amerikan Fizik Derneği'nden Dannie Heinemann Ödülü ve Amerikan Fizik Enstitüsü, Royal Society Kraliyet Madalyası, Dirac Madalyası ve İngiliz Fizik Enstitüsü Madalyası Kraliyet Astronomi Topluluğunun Eddington Madalyası Londra Matematik Topluluğunun Naylor Ödülü ve Albert Einstein Topluluğunun Albert Einstein Ödülü ve Madalyası. 1994 yılında bilime hizmetlerinden dolayı şövalye unvanını aldı.
18 Ocak 2006'da Emeritus Rouse Ball Matematik Profesörü Sir Roger Penrose, ABD'de Matematik Ortak Politika Kurulu'nun (JPBM) 2006 İletişim Ödülü'nü aldı. Her yıl verilen ödül, matematik hakkında matematikçi olmayanlarla iletişim kurmadaki olağanüstü başarıyı takdir eder.