Rahibe Ayahuasca ile tanışma - Tekillik içinde dualite
Ben ben ve sen sensin, ama ben de sen ve sen de Ben'im. Tekilliğin içinde dualite var
Ayahuasca Ana ile olan deneyimim, hem iç hem de dış gerçeklerimle ilgili çok büyük bir içgörü yarattı. Bu yazıda, ikinci törenimin deneyimini tıpta “tekillik içinde ikilik” ile paylaşacağım.
Okumak biraz zaman alabilir, fakat zamanın olmadığını hatırlayın, bu bir kavramdır. Şu anda var olan tek an şu an, ebedi bir şu an içinde yaşıyoruz :).
1 Aralık 2017'de, ilk bitki ilacı geri çekilmeye Perulu Amazon yağmur ormanlarında katıldım, burada anne Ayahuasca'nın bitki ruhuyla çalışma ilişkisi kurmaya başladım. Geri çekilmem, 23 kişi ‘pasajeros’la birlikte seyahat ederek, 7 törenle ilaçla buluşup içeceğim Light Işık Yolu Tapınağı’nın ev sahipliği yaptığı 21 günlük bir geri çekilme idi.
Bahsettiğim gibi, bu benim ikinci töremdi. İlk törenim son derece ılımlıydı ve iki küçük başlangıç dozu içmeme rağmen, ilaçla çok fazla bağlantı kurmadım.
Tören iki, kutsal demlemek için sıramı beklerken maloka (törenlerin yapıldığı büyük dairesel bina) yatağımda uzandım.
Benim sıram, içimden önce niyetimden vazgeçerken Maestros ve kolaylaştırıcımla birlikte oturmak için merkeze yürüdüm. Sonra tekrar bir neşe içtiğim bir haritaya (nicotiana rustica tütünle doldurulmuş bir sigara) içtiğim yatağıma geri döndüm, içimdeki ilacı, içime ilaç vermek için az miktarda nefes aldım. Mapacho'yu bitirdim, kendimi temizlediğim ve kutsal ile tanışmaya hazırladım, sonra da anne Ayahuasca ile olan birlikteliğimi beklerken meditasyona gidiyorum.
Meditasyona girdikten bir süre sonra, “düşme” hissini… düşme ya da dıştan duyarsızlaşma gibi, hislerim içsel bir farkındalığa dönüşmüş gibi hissettim. Daha sonra içimde yavaş çalışan ilacın midemde hareket eden hem fiziksel hem de enerjisel seviyeler üzerindeki etkisini ve algımı değiştiren ve farkındalığımı - bilincimi genişleten zihinsel düzeyde etkisini hissetmeye başladığımda bu farkındalıkla oturdum. Aynı zamanda, Maestro’nun güzel açılış Ikaros'unda (şifa şarkıları) yumuşak sessizliğin kırıldığını, Maestro'mun büyüleyici sesiyle dinliyorum.
Tıp, Ikaros'un tanıtıldığı gibi etkili oldu, Ikaros ilacı kontrol ediyordu, yılanını şarkısının tonlarıyla yönlendiren bir yılan büyücüsü gibi. Tam olarak olan buydu.
Bunu farkettiğimde, ince görseller, birbirleriyle oynayan yumuşak renkler, eterik iç içe geçme gibi yaşamaya başladım. Sonra farkındalığım genişledi, renkleri hissettim, görselleri hissettim, ancak o zaman yaşadığım bu iç içe geçen dansın aslında İkaros'un işitsel deneyiminin, Maestros'un sesi olduğunu fark ettim. Sesleri görüyordum, Maestro’nun seslerini görüyordum ve vizyonları hissediyordum. Düşünceleri hissettim, aklın ötesinde kesin olan şeyleri biliyordum - açıklama olmadan somut bir bilgiydi. Bilmenin aynı zamanda altıncı bir duyu olduğunu da fark ettim. Tüm duyular birdi, tüm duyular bir!
Maestrolar bu güzel şarkıları söylüyorlardı, ama bunu yaparken bir yaratılış ağı dokuyorlardı, aslında bu gerçeği olmak için şarkı söylüyorlardı. Maestros'un iki şarkısı, birlikte maloka içinde kozmik bir ağı dikmek için kullandıkları bir iplik oluşturmak için bir araya geldi. Sıradan realitemizin arasında, içinde ve altında bulunan enerjik bir neon ağı. Gerçekliğin gerçeğini gördüm, gördüm, hissettim, biliyordum.
Anında varlığımın içinde bu gerçekliğin var olan her şey olmadığını, bu birliktelikte var olan birden fazla gerçekliğin olduğunu, her şeyin şu anda sonsuza dek bulunduğu çok boyutlu bir birliğin olduğunu biliyordum. Bu enerjik gerçeklik şu anda aramızda, gerçek, biz oyuz. Maestroslar içinde bulunurlar ve onun ustalarıdır. Burası, işlerini yaptığı, sıradan gerçekliğimizin doğduğu asıl doğası olan bu enerjik gerçeklik ile dokuma ve çalışmalarının yapıldığı yerdir.
Sıradan realitemiz, gerçek realitenin sadece küçük bir yönüdür, sadece onun içinde görebildiğimiz ve yaşayabileceğimiz yüzüdür. Onun derisi gibi, ama gerçek doğası ve yapısının altında ve enerjik, yarattığı, küflendiren, şekillendiren ve realitemizin cildinin görünüm vermeye dayandığı gerçekliği oluşturan iskelet.
Söyledikleri her tonu, işyerlerini örmek için titreşimler yarattığını ve değiştirdiğini görebiliyordum. Onlar bu şifa yerini yarattılar, kelimenin tam anlamıyla şifa işlerini yaptıkları bu ortamı yarattılar. Tıpkı bu halıları sıradan gerçekliklerle ördükleri gibi, kumaşlarını yaratmaları gibi, sıra dışı gerçeklikte şarkıları iğne ve ipliği ve kumaş gerçekliktir.
Alan bir kez yaratıldıktan sonra şifa bulmaya gittiler. Hastane gibiydi, hepimiz hastalığın sıklığı düşüktü. Şifacılar bizi iyileştiren yüksek frekanslı, yüksek enerjik, neon renkli varlıklardı. Bizi tanıyorlar, onlar bizler, bizi görüyorlar ve durumumuzu ve tam olarak bizi nasıl iyileştireceklerini ve bizim için gerçek bir şefkat gösterdiklerini biliyorlar.
Şifa bulduklarında ve aldıklarında, onların şarkılarıyla bizi iyileştiren odanın etrafında yüzüyorlardı. Gerçeği yarattılar ve odanın ve her bireyin enerjisini kendi ikarolarıyla dönüştürdüler. Duydum, hissettim, gördüm ve anladım.
Kayıp, kopmuş ve yanlış yerleştirilmiş ipliklerdeki bir goblen gibi, onu görebilir ve düzeltebilirler. Bu iplikler, yaşadığımız hastalıktır ve Maestros kendimizi ve gerçekliğimizi temel alan bu enerjik ipleri yeniden örmektedir, bu bizi diğer seviyelerde nasıl iyileştirdiğidir - enerjik, zihinsel, fiziksel vb. Hastalık enerjikle ilgili bir sorundur maestros'un sizin için yeniden ördüğü goblen.
Bir noktada, kendimi inanılmaz derecede hasta / hasta / rahatsız hissettim… boğulmuş ve korku dolu hissettim. Ne yapacağımı bilemedim, tuvalete koştum ama ihtiyacım olmadı, kaçmaya çalıştığımı fark ettim.
Tek çıkış yolunun bittiğini bilerek, yatağıma geri döndüm ve bu duygularla oturdum, onlarla oturdum ve arkadaş oldum, onları oldukları gibi kabul ettim. Bunu yapar yapmaz, bu duygu ve hisleri sildim ve mutluluk dolu bir farkındalık bıraktım. Saf mutluluk, neşe, varlık, koşulsuz sevgi ve her şeyi bilen biriydim. Onları hissetmedim, onlardım. Hiç aklım olmadı, birlik yaşadım.
Varlığımızın bu saf doğal durumuna oturduğumda hepsini biliyordum ve bu gösterildiğimi, kendim için bildiğimi, yaşadığımı;
Zamanın varolmadığını, bir insan yapısı olduğunu, varlığın doğrusal olmadığını anladım. Her şey şu anda mevcut ve oluyor, geçmiş veya gelecek yok, sadece bir sonsuz mevcut an var.
Tam ve eksiksiz varlık olduğumuzu gösterdim. Sadece kendimize olmadığımızı söyleriz, kendimize anlattığımız bu hikayeler ve kendimize ait inançlarımız kendimiz için yarattığımız kalıplar, onları yaratırız ve onlar da bizi yaratırlar. Başkalarıyla, kendimizle ve gerçeklikle etkileşime girme şeklimizi yaratırlar. Bunlar kendimiz için yarattığımız, kendimize anlattığımız hikayeler ve onları meydana getiren bir olay olarak görmek yerine, daha sonra tanımladığımız deneyimler tarafından geliştirilen ve yaratılan filtrelerdir.
Kendimiz ve gerçeklerimiz hakkında, kendimiz hakkında, başkaları hakkında, dünya hakkında, gerçeklik hakkında inandığımız hikayeler ile yaratırız. Sahip olduğumuz inançlar. Geçmişimizin hikayeleri, geçmiş deneyimlerimiz ve sahip olduğumuz inançlar bizim kim olduğumuz değil, hepimiz aynıyız - tamamıyla, bütünüyle, varlıkla, saf bir şu an farkındalığı. Doğal halimiz saf bütünlük, neşe, mutluluk ve varlıktır. Gerçek benliğimiz, hikayelerimiz değil.
Zihnin bizim sadece küçük bir yönü olduğunu deneyimledim ve onsuz da var olabiliriz. Saf bilinçli bir farkındalık, sorunların çoğuna neden olan zihinle özdeşleşmek. Geçmiş ve gelecekle özdeşleşen zihnimiz, şuanda mevcut değil. Varlığımız şimdiki zamanda ve şimdiki zamanda var olur, aklımız geçmişte ve gelecekte ve hiçbir zaman mevcut durumda yoktur.
Bu ders bana “hiç akıl” veya “aydınlanmış akıl” deneyimi yaşadığım için verildi, saf bir varlıktı ve bilerek, kalple, bedenle, varlığımla, düşünmeden, her şeyin sadece olduğunu bilmekteydi. Tecrübelerim sona erdiğinde, zihnimin yukarıdan süzüldüğünü, dikkat çekmek için mücadele ettiğini, bu durumu, bu durumu entelektüel olarak anlamaya çalıştığını hissedebiliyordum. Ama asla yapamaz. Zihin olmadan var olma yeteneği var, ama bunu zihinle anlayamazsınız… çünkü burası zihinle var olamaz ve zihin bu yerde var olamaz. Onlar birbirini dışlar, onlar varlığınızla yaşarsınız. Hiçbir kavram olmadan saf bilinçli farkındalık. Zihinsel veya entelektüel olarak, ancak deneyimsel olarak, bir bilgiden, varlıktan, deneyimlerden kavranamaz. Bunun içine girmediğini düşünemezsin, burada olmadığını düşünme. Sadece biliyoruz, kalbimizden biliyoruz, bağırsaklarımızdan biliyoruz, varlığımızdan biliyoruz. Aklımız bilmiyor, aklımızda düşünüyor. Zihinle tanımaya çalışmak asla olmayacak, çünkü bilmiyor… sadece düşünüyor! Biz kalp merkezli varlıklarız, hatırlıyoruz, kalbimizi hatırlıyor, bedenimizi hatırlıyor. Aklımız hiç bilmedi.
Birliği deneyimledim, ama aynı zamanda bu birliğin içinde dualiteyi. Herşeyin hem birlik hem de ikili olduğunu biliyordum, tekillik içinde dualite var. Her şey hem aynı, hem iki farklı. Ben ben ve sen sensin Ama aynı zamanda ben de sen de sen de Ben. Hem ikimiz de ikimiziz. İkimiz de aynıyız ve ikimiz de farklıyız. Duyular da farklı ve aynı. Hepsi birer, ses görme, görme düşünce, tat dokunma vb. Düşünme bir duyudur ve bu duyuların hepsi bir bütün olarak biliniyor.
Lila Maestra bana şarkı söylediğinde, beni tanıdığını biliyordum, o bendim… ve o bendim. Biz birdik, ama biz de ayrıydık. Tekilliğin içindeki dualite.
İçimdeydi, bendim, o beni büyüttü, bilincimi ve farkındalığımı genişletti, bedenimle sınırlı değildim, genişdim, her şeydeydim, sınır yoktu. O bendim ve biz genişledik, beni sinirlendirdi ve tekrar bir araya getirdi. Vücudum titremeye başladı ve dizlerim ve omuzlarım acıtmaya başladı, kitle kargaşası hissetmeye başladım ve sonra içimden derinden ağır bir enerji aldığını hissettim ... midemden, göğsümden ve sonra omzumdan, sonra omuzum başladı şarkı söylerken sallayın ve ona doğru çekin. Terbiye ediyor, çiziyor gibiydi. Yine, yılanı büyüleyen bir yılan büyücüsü gibiydi. Omzumun kendine ait bir fikri vardı ve daha önce hiç deneyimlemediğim şekilde, serbest bırakılıncaya kadar hareket ediyordu. Sonra şarkısını kapattı ve bana güldüğünü verdi, ikimiz de tam olarak ne olduğunu biliyorduk, sanki sadece ikimiz biliyorduk.
Sonra gerçek doğama, gerçek benliğe, gerçekliğin gerçek doğasına oturdum. Sadece her şeyi biliyordum, her şey tamamlandı, her şey olması gerektiği gibi, sadece olduğu gibi. Her şey eksiksiz ve bütün, mükemmel, gerçek ve olması gerektiği gibi, her şey her zaman olmuştur ve her zaman olacaktır.
Doğrusu! Biz bu mükemmel, bütün, mutluluk dolu varlığız. Sorun değiliz, bunlar bizim hayatımızı yaşamaya devam ettiğimiz hikayeler, geriye doğru yaşıyorsunuz, 'geleceğinizi' ve hediyenizi 'geçmişin' deneyimleriyle filtrelemeye devam ediyorsunuz. Onlar sadece olan şeyler, sen değilsin. Biz bu hikayeler değiliz, sadece öyleyiz! İnançlarımızı değiştirebiliriz, her şeyi değiştirebiliriz, çünkü bilinçli farkındalığı seven şimdiki saf anız.
Geçmişi düşür, inancını düşür, kalıbını düşür ve filtreni düşür. Bu şu an farkındalık olun. Geçmiş, bir yılanın eski derisi gibidir, tutuyor ve yaşıyor. Etrafındaki eski derisini taşıyan bir yılan görmüyor musun? dökülmenin hiçbir anlamı olmayacaktı.
Sen bir yılansın, ama eski tenini geride bırakmayı unuttun, yanında taşıyorsun… seni ağırlaştırıyor. Şimdi bırak onu!
Başarı, başarısızlık, servet, iyi ve kötü vb. Kavramlar oluşturulmuştur. Aslında, gerçekte var değiller, gerçek doğada, her şey sadece - “is”. Bunlar sadece zihinsel yapılar, onlar sadece insan yapımı kavramlardır. Hayvanlar, bunların hiçbir konseptine sahip değiller, bir karınca bir karınca olmayı başaramıyor, başarı ya da başarısızlık kavramı yok, öyle. Onlar insan yapımıdır, hiçbir gerçeği tutmazlar, yanlış anlama ve güvensizliğe dayanırlar. Onlar yoklar.
Yakın gelecekte bu konuyla ilgili bir yazı yazacağım, ancak işte bana sunulan bazı gerçeklemeler:)…
Para seni başarılı kılıyor mu? Nasıl? başarı nedir sen hayatı deneyimleyen bir varlıksın ve sonra ölüyorsun. hayatınızda bir şeyler biriktirmek hayatınızı başarılı kılmaz. Yanına alamayacağın şeyleri topluyor. tüm hayatını toplamak için harcayacaksın ve geçerken hepsini bırakacaksın.
Yaz boyunca süzülen bir sincap gibi ve kış için fındık toplar, sadece kış gelmeden ölmek için. Yaz tadını çıkarın! Şimdi deneyiminin tadını çıkarın!
Benim için başarı mutluluk, yaşamın, varlıktan, bu deneyimin tadını çıkarmaktır! geleceği için toplayarak boşa harcamayın ve birileri olduğunuzu kanıtlamaya çalışarak boşa harcamayın. sen sadece bir varlıksın, şeyler toplamak sadece şeylerdir ve seni yansıtmazlar. başkalarına yardım et, birlikte bu deneyimin tadını çıkar.
Hepimiz sonsuz varlığız, sadece BİZ, başarı ya da başarısızlık diye bir şey yoktur. Olduğumuz gibi, hiçbir şeyde başarılı veya başarısız olamayız. Ve olamazsın, sadece OLSUN!
Aklım daha sonra obsesif bir şekilde deneyimlerimi anlamaya ve hatırlamaya çalışarak unutmayacaktı, sanki hatırlayamasaydım olamayacağını sanıyordu. Ama öyle değil, yaşadım, yaşadım. Vücudum bunu hatırlıyor, somatik olarak kökleşmiş, bedenlenmiş. Aklını hatırlamak zorunda değilsin, kalbini hatırlıyor, vücudunu hatırlıyor.
Şimdi bu deneyimi entegre etmek için… hahaha
Çok aşk
JBH
x