REGNUM: Avrupa Birliği'ndeki Vilnius başarısızlığının karakteristik algısı nedir?
Aslında, bu soruyu sormak mantıklıdır, çünkü konuyla ilgilenenlerin çoğunluğu Ukrayna ve Rusya'nın olası davranışlarına odaklanmaktadır. Aynı zamanda, Avrupa Birliği’nin Ukrayna ile müzakere sürecine devam etmek ve Ukrayna meselesini Rusya ile tartışmak için ne kadar hazır olduğunu anlamak önemlidir. Bana göre, Brüksel’in Vilnius aşamasında beklenmedik bir yanı Ukrayna’nın evcilleşmesine ilişkin uzlaşmaların başarısızlığı değil, Ukrayna sorununun AB üye ülkeleri arasında giderek artan bir sınırlamaya maruz kalması ve bu süreç için bir katalizör olduğu ortaya çıkmasıydı. Özellikle, AB başkanlığının iki gündeminin karşılaştırılması: Litvanya (2013'in ikinci yarısı) ve Yunanistan (2014'in ilk yarısı), Avrupa Birliği'nin daha da gelişmesine ilişkin bugünün kutupsal görüşlerinin canlı bir örneği olarak görülebilir. Bu nedenle, Litvanya anlayışında asıl şey, Avrupa Birliği'nin Sovyet sonrası alanda aktif olarak genişlemesinde görülür. Yunanistan, şu anda, Avrupa Birliği’nin iç mali konsolidasyon anlamında entegrasyonunu güçlendirmeye odaklanılması gerektiğine, özellikle de finansal ekonomilerde ve ulusal ekonomiler için çok önemli olan sektörlerin teşvik edildiğine inanıyor. Birbirine tamamen muhalif olan Litvanyalı ve Yunan pozisyonları, sadece ulusal yaklaşımları değil, aynı zamanda Avrupa Birliği'nde parçalanmanın arttığını da ortaya koyuyor. Özellikle, Avrupa Birliği'nin güney kanadının ve AB'nin kuzey kesiminin, AB'nin iç ve dış politikalarının oluşturulması konusundaki görüşlerinde tamamen farklı olduğu açıktır. “Yeni gelenler” aralarında yarı yolda kalıyor - CEE ülkeleri. Başka bir grup ülke, Bulgaristan ve Romanya da dahil olmak üzere AB'deki tartışmaları kendi kendini doğrulama için kullanıyor. Aynı zamanda, Avrupa Komisyonu, Almanya’nın AB’nin sanayisinin enerji arzını sübvanse etmek için amiral gemisi olmasını talep ederek küresel pazardaki rekabet avantajlarını zayıflatıyor. Ancak, Ukrayna sorununun yalnızca bir tetikleyici olduğunu ve işaretli sınırların nedeninin farklı olduğunu vurgulamak istiyorum. Genel olarak, bu Avrupa-Atlantik ile Avrupa Birliği’ndeki Avrupa yanlısı lobi arasındaki tarihi bir çatışma. Genel bir biçimde, listelenen süreçler, AB'deki negatif potansiyel hacminin, Avrupa Birliği'ndeki bir iç siyasi krizle dolu, kritik kütle seviyesine yaklaştırılması olarak kabul edilebilir.
REGNUM: Avrupa Birliği'ndeki politik krizin korkuları ne kadar gerçektir?
Avrupa Birliği'nin kontrol edilemezliği hakkında konuşmanın erken olduğunu düşünüyorum ve şimdiye dek yalnızca çoğul düşüncelere odaklanmanın mümkün olduğunu, ancak gerçek şu ki kararlar alırken ve özellikle de uygulama açısından AB Avrupa-Atlantik lobisinin bakış açısının çoğunlukla egemen olduğunu düşünüyorum. Aynı zamanda, Avrupa yanlısı lobinin etkinliği artıyor ve üye ülkeler arasında her iki grubun da bir çeşit etki alanı oluşuyor. Şu anki aralarındaki durgunluğun aralarındaki aktif bir aşamaya girip girmemesi dış etkenlere bağlıdır. Mesela, bilindiği gibi, Yunanistan’daki 2010’in baharındaki borç krizinin krizi, avro bölgesindeki krizin patlayıcısı olmuş, ondan önce, Yunan krizi uzun süredir kuluçka dönemi geçirmiş ve Yunanistan’ın borcunun kilit kısmı Amerikan mali grubu JP tarafından satın alındıktan sonra kamuya açılmıştı. morgan. Yunanistan'ın çözülebilirliği konusundaki şüpheleri dünyaya yayıldı, Amerikan temsilcisinin egemen olduğu etkili Amerikan yatırımcı George Soros ve IMF tarafından desteklendiler. Sonuç olarak, yaklaşık dört yıl boyunca uluslararası bilgi alanındaki Yunan krizi, avro bölgesindeki ekonomik krizin bir yansıması olarak konumlandı. Şimdi, Avrupa Birliği'nin rekabet gücünü zayıflatma aracının kaynağı tükenmeye yakındır. Aynı zamanda, Avrupa Birliği’ni bir durgunluk durumunda koruma güdüsü, devam eden asıl rakip ortak, krizden bu yana beş yıl geçmiş olmasına rağmen, kendi durgunluğunun üstesinden gelemez. Bu bakımdan, Avrupa Birliği'ndeki küçük bir siyasi kriz, avro bölgesindeki krizin halefi olarak, görünüşe göre, onlar için faydalı olurdu.
REGNUM: Doğal ekonomik rekabetin yanı sıra, ABD Avrupa Birliği ile rekabet eden başka ne var?
Konu geniş. Ukrayna ile ilgili amaçlarının farklılığı üzerinde duracağım. Avrupa Birliği, Ukrayna yönünü, mallarının satışı için yeterli bir pazar edinme ve dolayısıyla ekonomisinin gelişimini teşvik etme fırsatı olarak görüyor. ABD’nin görevleri bana farklı geliyor. Bunları analiz ederken, personel yerleştirmenin devletin belirlediği taktik ve stratejik hedefleri yansıtması gerektiğini düşünüyorum. Bu bağlamda, Arizona’nın bir senatörü olan Maidan - John McCain ve ABD’nin Avrupa İşleri Dışişleri Bakanı Yardımcısı Victoria Nuland’ın Ukrayna’nın Avrupa-Atlantik yörüngesine dahil edilmesinden olası beklentilerinin kişiselleştirilmesi olarak görülebilir. Böylece, McCain yorulmadan Rusya ile bir yüzleşme destekçisi imajı üzerinde çalışıyor ve şu anda bu kategorideki Amerikan siyasetçiler arasında “en iyisi”. Sonuç olarak, Maidan'daki varlığı, Ukrayna'da olanlara rezonant bir Rus karşıtlığı tonu verme arzusu olarak görülebilir. Nuland'a gelince, onun siciline aşina olmasından (ABD Dışişleri Bakanlığı web sitesine bakınız), resmi faaliyetlerinin profilinin, özellikle Rus çıkarlarına muhalif olmak üzere Amerikan dış politika eylemleri için diplomatik güvenlik sağlamadan oluştuğu açıktır. Savunma Bakanlığının önerisi üzerine ABD devlet ödülleri aldığı gerçeğine dikkat çekiyor. Bu ışığında, Nuland’ın Maidan’daki profesyonel uzmanlığı göz önüne alındığında, Ukrayna’nın, özellikle de Ukrayna topraklarının Rusya füze savunmasının Avrupa unsurunun nihai bir genişlemesi olarak kabul edildiğini düşünerek, Ukrayna’nın Amerikalılar’ın ilgisini çekebileceğini ileri sürdüğünü, Örneğin, Lehçe'den daha iyi bir seçenek olarak. Ve farklı düşünmek için hangi sebeple? Mesela ne Warren Buffet'in (Amerikan işinde sembolik bir figür) ne de ne de Bill Gates'in (teknolojik yenilikler dünyasında önde gelen isimlerden biri) Ukrayna'ya geldiğini merak ediyorum. Bu, Amerikan seçkinlerinin henüz Ukrayna'yı yatırımların ya da gelişmiş Amerikan teknolojilerinin kullanımı için bir alan olarak algılama niyetini henüz gözlemlemediği anlamına gelir. Buna, Nuland'ın demokratların yönetimini temsil ettiğini ve McCain'in cumhuriyetçi muhalefeti temsil ettiğini, yani birlikte ana Amerikan siyasi güçlerinin tüm yelpazesini yansıttığını eklemek isterim. Bundan dolayı, Ukrayna'nın ABD'yi kendi başına değil, yalnızca Rusya ile askeri-politik çatışmaların bir başka sıçrama tahtası olarak çektiği açıkça ortaya çıkıyor.
REGNUM: CEE ülkelerinin - Avrupa Birliği üyeleri - AB'nin iç ve dış politikaları konularında yarım bir pozisyonda olduklarını söylerken ne demek istediniz?
Kısa süre önce Ukrayna ile ilgili olarak yapılan Visegrad Grubu ülkelerinde (Macaristan, Polonya, Slovakya, Çek Cumhuriyeti - Onları önemsiz değil, alfabetik sıraya koyuyorum) iki temel noktaya işaret ediyor. Bunlardan ilki, Avrupa Komisyonu’nun bu yetersiz ve genel olarak Ukrayna kampanyasının kaba davranışlarından dolayı eleştirildiği ülkelerdeki görünüm ve dağılımdır. Burada, Avrupa Birliği'nde ortaya çıkan Ukrayna meselesiyle ilgili ilişkilerin netleştirilmesi sürecine katılma ve yalnızca Avrupa Komisyonuna değil liderliğine sorumluluk verme arzusunu görebilirsiniz. İkinci nokta, Ukrayna'nın ılımlı tedavisi için delici bir hakarettir. Burada kırılgan etnik duygular ortaya çıkıyor, çünkü Polonya, Slovakya, Çek Cumhuriyeti Slav halklarına ait ve tarihsel olarak Ukraynalılara yakın. Macaristan, Ukrayna’ya ortak bir şey de getirdi tarih. Bu ülkelerde, bazı yorumcular bile "Slav medeniyet alanını istila" ifadesine başvuruyorlar. Panslavisizm fikirlerinin Rusya'da veya Ukrayna'da değil, Çek Cumhuriyeti'nde Batı'da özümseme çabalarına cevap olarak etnik bir kendini koruma biçimi olarak ortaya çıktığını ve edindiğini hatırlatmak isterim. Visegrad ülkelerinde kutlanan ulusal saygınlığın artması rastgele görünmüyor ve Avrupa Slav şubesinin batısındaki tutarlı baskılamaya uzun zamandır beklenen bir tepki gibi görünüyor. Avrupa-Atlantik-Slav karşıtı politikadaki en önemli olaylar, Yugoslavya'nın bombalanması, çöküşünün başlaması, Slavların Kosova'dan atılması ve Slav değerlerinin tahrip edilmesi, Rusça konuşulan nüfusun Baltık ülkelerinde ayrımcılığa uğraması, Ukrayna’yı ikinci sınıf bir ülke olarak ele alması ve pazarlık etmesinin bir cilvesi olarak görülmesidir. Bulgaristan. Bu çerçevede, Visegrad vatandaşları arasında yapılan tez, Avrupa Birliği’nin Doğu politikasının Doğu Ortaklığı’na daraltılmaması ve hatta bununla aynı olması gerektiği konusunda net. Görünüşe göre, en uzak görüşlü Vysehrad aydınları, ülkelerinin Slavların aşağılanmasına ilişkin olaylar zincirine dahil edilebileceklerini ve neyin olduğuna dair nesnel değerlendirmeleri ifade etmeyi geciktirmeye devam ettiklerini fark etmeye başlıyorlar.
REGNUM: Slav halklarına bu kadar önyargılı bir tutum ne neden oldu?
Avrupa-Atlantik bölgesinde egemen olan evrenselcilik kavramı, ulusal özellikleri dışlar ve onları ideolojinin yayılmasını ve kitleleri kontrol etmenin (kavramın terminolojisini kullanarak) kontrol etmesinin önünde bir engel olarak gördüğü için onları düzleştirme görevlerini belirler. Garip bir şekilde, evrenselcilik Marksizm'den, yorumunu veren sınıf teorisini ödünç alır, orta sınıf olarak adlandırılan ve içeriğinde bütün ülkeler için aynı görünen orta sınıfın merkezini alır ve ulusal özelliklerin varlığı bu birliği ortadan kaldırır.
Genetik olarak doğuştan gelen Slavların özgürlük duygusu, kültüre ve tarihe saygı, halkları birleştirme yeteneği, onlarla birlikte ayrılmadan birlikte kendilerini yetiştirme, başkalarını haklarını yenilemek için diğer insanları yetiştirme, Avrupa'daki ulusal duyarsızlaşma politikasının yazarlarına ve destekçilerine kaygı uyandırmazlar. . Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarında, Rusyanın (SSCB) saldırganın karşısındaki ana güç olduğuna dikkat çekiyoruz. Genel olarak, Polonyalılar, Çekler, Slovaklar, Bulgarlar, Ukraynalılar, Belaruslar, Ruslar ve Güney Slavlar, Orta, Doğu ve Güney Avrupa'daki bağımsızlık mücadelesinin birleştiricileri olarak hareket ederek, her zaman ulusal itibarlarını savunmada uzlaşmazlık sergilemiştir. Bu gerçekleri, Slavların özgürlük sevgileri, yargı bağımsızlıkları ve ilgisiz yardım sağlama istekliliği ile diğer Avrupa ülkeleri için "kötü bir örnek" oluşturabildiklerini göstermek için alıntı yapıyorum. Bu nedenle, Avrupa-Atlantik evrenselciliğinin kenarı, esasen Slav bağımsız ruhunu bastırmayı amaçlıyor.
REGNUM: Sizce Batı'nın Slav halklarına karşı önyargısı ne zaman ortaya çıktı?
Batı bilinciyle anlaşılabilir bir mantık izlerseniz, o zaman Batı'da çok popüler olan psikanalist S. Freud'un yaratıcı mirasına dönmelisiniz. Özellikle yetişkin psikolojisini anlamak için bir kişinin çocukluğunu ve ergenliğini analiz etmeyi tavsiye eder. Bu tekniği erken Avrupa'ya uygulayabilirsiniz. Böylece, Kutsal Roma İmparatorluğu (Batı Roma İmparatorluğu'nun halefi), çağımızın Avrupa'da başladığı ve sofistike araştırmacının MS 9. yüzyılda ilan edilen bugünkü Avrupa Birliği hatlarını keşfedeceği en önemli ve en büyük devlet birliğidir. Başlıca dış politika önceliklerinden biri, Slav topraklarının sömürgeleştirilmesidir. Bundan önce, Slavlar, diğer birçok Avrupa ülkesinden farklı olarak, Roma İmparatorluğu'nun himayesinde değildi ve bugün federalizm ilkeleri olarak adlandırılan kendi ilkelerine göre yaşadılar. O zamandan bu yana geçen bin yıldan fazla bir süredir, Avrupa’daki ülkelerin yapılandırması defalarca değişti, siyasi sloganlar güncellendi, siyasi liderlerin doğal bir değişikliği oldu, ancak Batı politikasının içeriği doğu yönünde değişmedi - Kutsal İmparatorluk tarafından formüle edildiğinden beri. Bugünün NATO’nun genişlemesi ve Avrupa Birliği’nin genişlemesine yönelmek yeterlidir.
REGNUM: Batı toplumunda ne kadar yaygın?
Rusya'ya odaklanan yukarıdaki tarihi anakronizmin Avrupa-Atlantik politikasının özü olarak işlev gördüğü ve Batı seçkinlerinin pek çok temsilcisinin bu fikirlerin altında kaldığı anlaşılıyor. Aynı zamanda, küreselleşme bağlamında, Rusya ile ilişkilerin mevcut uygulamasının, Batı’nın dünyadaki rekabet avantajlarını güçlendirmekten ziyade zayıfladığını kabul ederek, Batı’ya duyarlı siyasi ve kamusal rakamların görüşleri duyuluyor. Slav halklarının, Roma İmparatorluğu'nun mirasçılarına yönelik herhangi bir bölgesel veya politik iddiaları bulunmadığından, ilişkileri normalleştirmek için kaynak ve inisiyatifin Batı’yı Slav halklarının fethetme ve yeniden eğitme fikrinden kurtarmakta yattığını varsaymanın makul olduğunu belirtmek gerekir. mecazi konuşursak, top batı tarafındadır. Bu bağlamda, Batı terminolojisini kullanan Batı’nın, dünyadaki modern gerçeklerle tanışan ilişkiler kurma yaklaşımlarını şekillendirme konusunda ciddi bir kavramsal zorlukla karşı karşıya olduğu söylenebilir. Özellikle, doğası 1910'tan çıkan Atlantis ideolojisinin saygın yaşına saygı göstermeli ve hak ettiği bir dinlenme sağlamalıyız. Amerikalı politikacılar arasında, eski köpeğe yeni numaralar öğretilemediğini söyleyen popüler bir atasözünü hatırlıyorum. Bu zorluğa cevap vermekten kaçınmak, entelektüel çaresizlik olarak algılanabilir. Bazen bana, terörizm, yolsuzluk, dini köktencilik gibi modern kötülüklerin “Doğu ve Batı’nın muhalefeti” olarak adlandırılan bir bitkinin kökünde bir tür yan sürgün olduğu anlaşılıyor. Ukrayna sorununun AB’nin doğu yönündeki politikasını ve normal iş ilişkileri ilkelerinin Brüksel’in gelişimini yeniden gözden geçirmesini AB’nin yeniden düşünmesine ivme kazandıracağını ümit ediyorum.
REGNUM: Ukrayna ve çevresindeki etkinliklerin daha da gelişmesini nasıl görüyorsunuz?
Bu soru birçok kişiyi endişelendirir ve bilgi alanında her zevke uygun senaryolar bulabilirsiniz. Hepsi, Ukrayna devlet aygıtının temsilcilerinin yakın gelecekte Avrupa Komisyonu ile müzakereleri sürdürmeye hazır olduklarını beyan ettiklerini ve Ukrayna muhalefetinin Avrupalıları sürdürme sözü verdiğine güveniyor. Bu bakımdan, Ukrayna liderliği bir dizi soruyla karşı karşıya. Özellikle, Ukrayna ile ilgili AB bulgularını yerine getirmek için muhalefetle rekabet etmesi gerekiyor. Mesele şu ki, Avrupa Parlamentosu'nda 6’in Kasım’ındaki 2003 belgesinde bile “Genişlemiş bir Avrupa mahallesinde: Doğu ve güney komşularımızla yeni ilişkilerin çerçevesi” başlığı altında Rusya, Ukrayna, Belarus ve Kazakistan’ın ortak bir ekonomik alanı olma ihtimaline dair kaygılar vardı. Buna karşı koymak için harekete geçin. Bir sonraki soru, Ukrayna liderliğinin Avrupa Parlamentosu'nun bu tavsiyelerini dışlayıcı olarak görüp görmediği ve Ukrayna'nın kendi ekonomik gücünü sınırlama yükümlülüğü olup olmadığı sorusudur. Üçüncü soru, Avrupa Birliği'nin bu durumda Ukrayna'nın zarar görmeyeceğini, yani bağımsız olduğunu kabul etmesi durumunda, Ukrayna'nın Belarus, Kazakistan ve Rusya ile yakınlaşmaktan uzak durması gerekip gerekmediğidir.