Rus-Japon savaşı dünyadaki ilk askeri çatışmadı hikayelerdenizaltıların yer aldığı yeni bir tür savaş gemisi. Denizaltıları askeri amaçlar için kullanma girişimleri daha önce kaydedilmişti, ancak sadece XIX yüzyılın sonunda bilim ve teknolojinin gelişimi tam teşekküllü bir denizaltı geliştirmeyi mümkün kıldı. 1900'e kadar denizde donanma dünya henüz savaş denizaltılarıyla silahlı değildi. Ana dünya güçleri 1900-1903 yıllarında neredeyse aynı anda onları inşa etmeye başladı.
20. yüzyılın başında, denizaltıların nihayet silâhdaha güçlü bir rakibe karşı bile denizde savunmayı mümkün kıldı. Bu yıllarda denizaltı filosunun gelişimi, kısmen, geçen yüzyılın başındaki deniz komutanlarının, onları, denizaltıların gelecekte ölmekte olan yüzey avcısı sınıfının yerini alabileceğine inanan bir tür yıkıcı olarak gördüklerinden kaynaklanıyordu. Bütün mesele, savaş gemilerine konan modern hızlı ateş topçu ve ışıldaklarının yayılması ve geliştirilmesinin, yok edicilerin kullanımını önemli ölçüde azaltmasıydı - eylemleri, çoğunlukla, gece saatleriyle sınırlıydı. Aynı zamanda, denizaltılar gece ve gündüz çalışabilir. Yeni denizaltı savaş gemileri hala mükemmel olmaktan uzak olsa da, gelişmeleri ülkelere büyük taktiksel avantajlar vaat ediyordu.
Japon filosu 27'in yok edicilerinin Ocak'taki (9 Şubat) 1904 saldırısının yapıldığı andan hemen sonra, Port Arthur'daki Rus filosunda, Rus kalesi oldukça yoğun bir deniz ablukasına maruz kaldı. Bu kuşatmayı aşmanın sıradan yollarının yetersizliği memurları standart dışı çözümler aramaya zorladı. Bu süreçte asıl rol, her zaman olduğu gibi, filo komutanlarına çeşitli askeri teçhizat dallarında kendi projelerini öneren meraklılar tarafından oynandı: savunma bomları, orijinal maden trolleri ve nihayet denizaltılar.
İleride filo memurlarının desteğiyle gelecekte tanınmış bir gemi yapımcısı haline gelen M. N.Naletov (1869-1938), kendi projesi üzerinde bir denizaltı madenci inşaatı ile uğraşırken, çalışma, Tiger Tail Peninsula'da bulunan Nevsky Fabrikası atölyelerinde tüm hızıyla devam ediyordu; . Gizlice, batık bir konumda, tekne dış basamağa gitmek zorunda kaldı ve mayın tarlalarını Japon filosunun yoluna koydu. Sualtı mayın katmanı inşa etme fikri, Rus savaş gemisi Petropavlovsk'un ölümünün yapıldığı gün Naletov'da ortaya çıktı, ancak denizaltını sadece yılın Mayıs 1904'inde inşa etmeye başladı.
Tekne gövdesinin yapımını bitirdikten sonra (25 ton kaymalı, konik uçlu çelik perçinli bir silindirdi), MP P Naletov bu konuda çalışmayı durdurdu - Port Arthur'da uygun bir motor yoktu. Bitmemiş bir teknenin komutanı, orta komutan B.A. Vilkitsky (gelecekteki kutup araştırmacısı, 1913-14'te, Kuzey Dünya takımadalarını keşfetti ve tarif etti), yakında bu projenin başarısına olan inancını kaybetti, teknenin komutundan vazgeçti. Bu olağandışı projenin başka bir kaderi hala bilinmemektedir: bazı bilgilere göre, M.P. Naletov, kalenin tesliminden önce teknenin iç ekipmanının sökülmesini emretti ve denizaltı teknesi havaya uçuruldu, diğer bilgilere göre - denizaltı Port Arthur'un kuru havuzunda öldü. Bir sonraki Japon topçu bombardımanı zamanı. Daha sonra, su altı mayın tabakası Naletov hakkındaki fikri, 1915 yılında Rus filosunun bir parçası haline gelen ve Karadeniz'deki Birinci Dünya Savaşı'nda aktif bir şekilde yer almayı sağlayan denizaltı “Yengeç” i uygulayabildi.
Port Arthur'da önerilen ikinci denizaltı projesi, 19. yüzyılın sonundan beri Rus deniz kaleleriyle hizmet veren eski Dzhevetsky denizaltısını modernize etme çabasıyla ilişkiliydi. Denizaltı, Mart'taki 1904'te, kalenin depolarından birinde, Hasar Makarov ile birlikte kaleye gelen ve hasarlı gemileri tamir etmeye yardımcı olmak için kaleye gelen Teğmen Albay A.P. Meller tarafından bulundu. Bu denizaltı, o zamanlar için bile oldukça arkaikti. Pedallı ayak sürücüsü vardı, teknede mayın silahlarının yanı sıra bir periskop yoktu. Bununla birlikte, tekne gövdesi, direksiyon dişlisi ve yarı su altı pozisyonundaki stabilite yeterli kabul edildi. Teğmen Albay Möller denizaltına ilgi gösterdi ve toparlanmaya başladı. Aynı zamanda, Rus filosunun savaş gemilerinin onarımı ile bağlantılı olarak güçlü bir istihdam nedeniyle, Möller botla çalışmak için yeterli zaman ayıramadı. Bu nedenle, denizaltının modernizasyonu çalışmaları Temmuz 28 (Ağustos 10) 1904'e kadar sürdü. Meller, Vladivostok'a girmek için filoyu terk ettikten sonra kuşatılmış kaleyi terk etmedi (yok edici üzerinde "Cheef aracılığıyla" Karar Verici ").
Port Arthur Möller'in ayrılmasıyla, denizaltının tamiri iki ay durdu, çalışma Peresvet savaş gemisinin genç mekanik mühendisi P.N. Tikhobaev'in denizaltına bir benzin motoru kurmaya karar vermesiyle ancak Ekim 1904'te yeniden başladı. Arka Amiral Loshchinsky, çalışmalarında Tikhobaev'e yardım etmek için denizaltı komutanı olarak Midshipman B.P. Dudorov'u atadı. İkincisinin isteği üzerine, Rus filosu R. N. Viren'in komutanı, denizaltının dönüşümü için motoru teknesinden verdi. Denizaltı gövdesi iki hermetik bölmeye ayrılmıştır: teknenin sürücü ve komutanının bulunduğu ön kontrol bölmesi ve arka bölme, motor bölmesi. Denizaltının yanlarına, Peresvet ve Pobeda savaş gemilerinin teknelerinden iki kafes mayın (torpido) aparatı monte edildi ve ayrıca ev yapımı bir periskop yapıldı. Tekne, Kaplan'ın kuyruğundaki Minny kasabasında inşa edildi: burada atölyeler vardı ve buranın yanı sıra, nadiren Japon bombardımanına maruz kalıyorlardı.
Kasım ayının başında, başarısızlıkla sona eren denizaltının ilk deniz denemeleri, Batı Havzasında geçti: egzoz gazları teknenin kontrol bölümüne nüfuz etti, bu nedenle Dudorov ve tekne sürücüsü bilincini kaybetti ve denizaltı sığ bir derinlikte battı. Ancak denizaltıya bir teknede eşlik eden Tikhobaev'in sırası sayesinde (kendisi dolgunluğu ve yüksekliği nedeniyle tekneyi sığdıramadı), denizaltı mürettebattan kurtarılmayı başardı. Çalışan bir motorun egzoz gazlarının kontrol bölmesine girmesini önlemek için, P. N. Tikhobaev özel bir pompanın tasarımını icat etti. Aynı zamanda, Yüksek Kasım 1904 dağının işgalinden sonra (Aralık 22), Japonlar Rus kalesinin iç limanlarının günlük bombardımanına başladı. Bu nedenle, denizaltıyı, Altın Dağ'ın altında, kıyıya yapışan iki Japon topçu tarafından oluşturulan koyda, teknenin modernizasyonu çalışmalarına devam eden dış yol kenarına aktarmaya karar verildi.
Aynı zamanda güvenlik duvarlarından birinde yaşam alanları ve bir atölye hazırladılar. Denizdeki şiddetli huzursuzlukla, yük asansörleri üzerindeki denizaltı yangında kaldı. Tüm çalışmalar, yılın Aralık 19 1904'i akşamı (Ocak 1 1905) tarafından yapıldı. Ertesi gün denizaltının yeni testlerinin yapılması planlandı. Ancak Aralık 20 gecesi (Ocak 2) Port Arthur'u Japonlara teslim etti. O günün sabahında, Amiral Loshinsky'nin emriyle Dudorov, denizaltısını derinliğe çıkardı ve kalenin dış baskınına bastı. Bu liman-Arthur teknesinin temel taktik ve teknik özellikleri şu ana kadar belirsizliğini koruyor. Benzinli motor denizaltıya kurulduğundan, aslında yarı denizaltı bir gemiydi (Teğmen S. A. Yanovich'in “Ket” gemisi gibi) ya da bir saldırı yapmadan hemen önce su altında birkaç dakika “daldı”.
Ancak, amaçlanan amaçlarını yerine getirmeden bu liman denizaltı denizaltıları, Japonlara karşı psikolojik savaşta rol oynadı. Rusya’daki basın birkaç kez Port Arthur’daki Rus denizaltılarının varlığı hakkında “ördekler” diyecek makaleleri yayınladı. Bu durumda, Japonlar tarafından kale içinde Rus denizaltıların varlığı varsayılmıştır. Denizaltı ya da Japonların bunun için aldığı şey, Port Arthur'un teslim edilmesinden sonra Japonlar tarafından hazırlanan su basmış Rus gemilerinin konum haritası üzerinde işaretlendi. O zaman ilkel teknelerin tasarımıyla, çok küçük yer değiştirmeleri ve acı veren hayal gücü, bir sarnıç veya liman tesislerinin bazı kısımları denizaltı gövdesinin kalıntıları olarak alınabilir.
20. yüzyılın başında, Rus Donanması subaylarının ezici çoğunluğunun, denizaltıları yapılarına sokmanın ve inşaatlarına para harcamanın gereksiz olduğunu düşündüğü belirtilmelidir. Bazı memurlar, denizaltının hiçbir şey görmeyeceği veya su altında çok az görecekleri fikrini dile getirdi; bu nedenle, düşman gemilerine “el yordamıyla” saldırmak zorunda kaldı, torpidoları kör bir şekilde serbest bırakarak, hedefi vurma şansı yoktu. Yüzey savaşçılarının kabinlerinin rahatlığına alışkın olan diğer memurlar, denizaltıların savaş gemileri olmadığını, sadece denizaltıların yok edici ekipmanlarının ve prototiplerinin aparatları olduğunu söyledi.
Sadece deniz subaylarının bazıları yeni deniz silahlarının bakış açılarını ve güçlerini anlamıştı. Bu yüzden, Wilhelm Karlovich Vitgeft, yeni ortaya çıkan su altı silahlarını çok takdir etti. 1889 yılında, 2 rütbesinin kaptanı rütbesinde, mayın silahlarını ve denizaltı filosunu incelemek için yurtdışında uzun bir iş gezisine çıktı. 1900'te Rear Admiral Witgeft, Pasifik'teki deniz kuvvetlerinin komutanına bir bildiriyle çoktan hitap etti. Bir notta şöyle yazdı: “O zamanki denizaltı meselesi, o zamana kadar ilerlemiş, en kısa karara, dünyanın bütün filolarının dikkatini çekmeye başladı. Askeri olarak henüz yeterli derecede tatmin edici bir çözüm sağlamadığı halde, denizaltılar, bu tür silahların kendisine karşı kullanılabileceğinin farkında olduğundan, düşman üzerinde güçlü bir ahlaki etki yaratabilecek silahlar olarak kabul ediliyor. Bu bağlamda, Rus filosu dünyanın diğer filolarından öne geçti ve ne yazık ki, bu alanda ilk veya daha az başarılı deneme ve denemelerin tamamlanmasının ardından çeşitli nedenlerle durdu. ”
Deneyim sırasına göre, arka amiral eski Dzhevetsky 1881 denizaltılarına torpido tüplerini pedallı sürüş ile kurmayı istedi ve Uzak Doğu'ya tekne göndermesini istedi. Aynı zamanda, Gönüllü Filosunun vapurunda teslimatı, Japon limanlarına zorunlu ziyareti yapmayı teklif etti, böylece denizaltıların Japonlar tarafından fark edilmesini garanti altına aldı. Sonuç olarak, “Dagmar” gemisi “paketi” kaleye teslim etti ve Arka Amiral'in hesaplaması kendini haklı çıkardı. Japon savaş gemileri Hatsus ve Yashima nisan ayında mayınlarda patladı, 1904, Port Arthur yakınındaki, Japonlar Rus denizaltıları tarafından saldırıya uğradıklarına karar verirken, tüm Japon filosu suya saldırdı ve ateş etti. Japonlar Port Arthur'daki Rus denizaltılarının varlığından haberdardılar. Onlarla ilgili söylentiler basında basıldı. Yeni sualtı silahlarının ahlaki önemi hakkındaki fikrine bağlı olarak, Wilhelm Vitgeft, amirallerin iyi bir anlaşma için denizaltılara teşekkür ettiği bir radyogram vermek için mayınlardaki Japon savaş gemilerini bozma emri verdi. Japonlar bu radyogramı başarıyla ele geçirdi ve "bilgiyi dikkate aldı".
Bir dereceye kadar, Japon komutanlığı Rus denizaltılarının eylemlerinden korkmak için her türlü nedene sahipti. Yükselen güneşin ülkesiyle olan askeri çatışmanın başlamasından önce bile, Rus filosunun komutanı Port Arthur'un kalesinde kendi denizaltı kuvvetlerini yaratmaya çalıştı. Bahsedilen denizaltı Drzewiecki'ye ek olarak, Fransız tasarımcı T. Gube'ün teknesi, muhtemelen 1903'ta, kaleye teslim edildi, savaş gemisi Tsesarevich'e getirildi. Teknenin yer değiştirmesi, 10 kişisinin mürettebatı olan 3 ton idi. 6-7 saatlerce 5 düğümü hızını koruyabiliyordu, tekne 2 torpidolarıyla donatılmıştı. Savaşın ilk günlerinde, özel bir kademe ile birlikte Baltık Fabrikası’nın çalışma başkanı NN Kuteynik, Uzakdoğu’ya gönderildi. Denizaltının "Peter Cat" in yapımcısıydı ve büyük olasılıkla, diğer kargoların yanı sıra, denizaltı demiryolunda Rusya'nın Uzak Doğu'suna doğru ilerliyordu. O yıllarda çok önemli bir avantaja sahipti - 9 parçalarına demonte edilebilir, daha sonra sıradan vagonlar tarafından kolayca taşınabilirdi.
Rus denizciler ayrıca, denizaltıların düşmanın muhtemel kullanımı hakkında da düşündüler. Bu nedenle, torpil silahlarının kullanımının başlatıcılarından biri olan Amiral S. O. Makarov, savaş gemileri için sualtı tehdidinin derecesinin farkındaydı. Zaten 28 yılının Şubat ayının 1904'inde, her savaş gemisine sipariş üzerine denizaltıların silüetlerini yüzeyde, pozisyonel pozisyonda ve periskopun altında çekmelerini emretti. Ayrıca, denizi izlemesi ve denizaltıları tanımlaması gereken özel işaretçiler belirlendi. Gemiler, tespit edilen denizaltılara ateş etmekle görevlendirildi ve destroyerler ve tekneler bir denizaltının tokmağına gitmekle suçlandı.
Yaz sonunda, 1905, Vladivostok'ta 13 denizaltılarını monte etmeyi başarmıştı, ancak bu denizaltıların özellikleri Uzak Doğu operasyon tiyatrosunun koşullarını karşılamadı ve ortak eksiklikleri kısa seyir mesafeleriydi. Hastily, çok iyi eğitilmiş veya tamamen eğitilmemiş ekiplerle Uzak Doğu'ya inşa edildi ve gönderildi, çok kötü bir şekilde kullanıldı. Denizaltılar tek bir lider tarafından birleştirilmedi, onlar için gerekli temeller yoktu. Vladivostok'un kendisinde bulunan az donanımlı üsse ek olarak, sahilin diğer yerlerinde, denizaltıların rezervlerini doldurabilecekleri herhangi bir iskele ya da nokta bulunmuyordu. Çok sayıda kusur ve eksikliğin yanı sıra çeşitli teknik problemler, denizaltı komutanlarının mürettebata eğitim vermesini engelledi. Birlikte, bu personel zamanlarının çoğunu onarım ve üretim işlerine harcadı. Bütün bunlar, denizaltıların savaş kullanımı için örgütlenme eksikliği ile birlikte, Rus-Japon Savaşına katılımlarını asgariye indirdi, ancak ortaya çıkan denizaltı filosunun önünde büyük bir geleceği vardı.
Bilgi kaynakları:
http://www.adfontes.veles.lv/warriors_trad/submarines/rus_submarine.htm
http://flot.com/users/lapin/Imperial/ru_jap_war.htm
http://warspot.ru/41-russkie-submariny-v-port-arture
http://coollib.com/b/291274/read
Port Arthur'daki Rus denizaltıları
- Yazar:
- Yuferev Sergey