İngiltere şansölyeleri Philip Hammond ve Sajid Javid’in eski kıdemli danışmanı olan yazar, Flint Global’in ortağıdır; kişisel bir kapasitede yazıyor
Boris Johnson hükümeti temelde “muhafazakar değil”. Tory liderlik yarışmasının şimdiye kadar verdiği izlenim bu oldu. Kaçınılmaz olarak, tartışmaya modern Muhafazakar partinin en başarılı lideri Margaret Thatcher hakim oldu.
Duyduklarımız, onun felsefesinin en iyi ihtimalle yalnızca kısmi bir yansımasıdır: Muhafazakar soylular, enflasyonun hızla arttığı bir dönemde, onun fonsuz vergi indirimlerinden hoşlanmadıklarını yarışmacılara hatırlatmak için sıraya girdiler. Üstelik tartışma, Muhafazakar ekonomik düşüncenin çok daha zengin bir tarihini görmezden geliyor.
Muhafazakar ekonomi, son iki yüz yılda bir alçaldı ve aktı. 19. yüzyılın ortalarında Robert Peel’in liberalleşme gündemini, bırakınız yapsınlar. İşçi Partisi’nin yükselişiyle parti kendini sosyalizme karşı tanımlamaya yöneldi, ancak 1945’ten sonraki dönem yine de Muhafazakarların refah devleti ile barıştığını ve karma bir ekonomiye başkanlık ettiğini gördü. Devleti geri almanın merkezi hale gelmesi ancak Thatcher döneminde oldu.
Ancak bu evrim, ilkelerin eksikliğiyle karıştırılmamalıdır. Boyunca, Muhafazakar ekonomik düşüncenin dört temel ilkesi varlığını sürdürdü. Birincisi, Muhafazakar ekonomi pragmatik, ideolojiye şüpheci ve gerçekçiliğe dayalı olma eğilimindeydi. Muhafazakarlık, entelektüel katılığı reddetti, bunun yerine günün meselelerini ele almaya uyum sağladı.
İkincisi, hem sağlayabileceği ilerleme hem de siyasi ve sosyal istikrarı sağlamak için gerekli olan ekonomik değişimi memnuniyetle karşıladı. Görev, insanların ve toplulukların nasıl korunması gerektiğini doğru bir şekilde değerlendirerek değişimi dikkatli bir şekilde yönetmektir.
Üçüncü temel ilke, refah ve fırsatların geniş bir şekilde paylaşılması ihtiyacına olan inançtır. Bu iplik, Benjamin Disraeli’nin zengin ve fakir olmak üzere “iki ulus” olmanın tehlikelerini kabul etmesinden ileri gelmektedir. Harold Macmillan’ın ekonomik ilerlemeyi paylaşmayan toplumun bu kesimlerine karşı Muhafazakarlığın “açık görevinin” kabul edilmesi.
Son olarak, devletin rolü vardır. Evet, Muhafazakarlar her zaman aşırı güçlü hükümete ihtiyatla baktılar – ancak bu, küçük devlet özgürlükçülüğü ile karıştırılmamalıdır. Muhafazakar yaklaşım, devleti ekonomik faaliyetin denetleyicisi olmaktan çok kolaylaştırıcısı olarak görmek olmuştur.
Önümüzdeki zorluklara şimdi uygulanması gereken bu ilkelerdir. Kısa vadede bu, enflasyondaki büyük artışı ve getirebileceği gerilemeyi yönetmek anlamına geliyor. Bunun ötesinde, bir sonraki başbakan gözlerini uzun vadeli zorluklara dikmelidir. Son zamanlardaki anemik büyüme göz önüne alındığında, onu en üst düzeye çıkarmak için bir plan mutlak bir öncelik olmalıdır. Ancak uygun bir Muhafazakar gerçekçidir ve en parlak yürütmenin bile ekonominin eskisinden daha yavaş büyüdüğünü görebileceğini, kaçınılmaz yapısal faktörler tarafından geri tutulabileceğini kabul etmelidir: yaşlanan bir nüfus, daha fazla hizmete doğru amansız kayma ve gerileyen küreselleşme. . Bu nedenle büyüme arayışı, başka yerlerdeki zor kararlardan kaçınmak için bir kılıf olarak kullanılamaz.
Spesifik olarak, daha düşük büyüme, Birleşik Krallık’ın halihazırda karşı karşıya olduğu iki zorluğun yoğunlaşması muhtemel olduğu anlamına gelir. Britanya’da gelir düzeyleri ve bölgesel eşitsizlik hem tarihi hem de uluslararası standartlara göre yüksektir. Tarih bize düşük büyümenin dağıtım üzerinde daha yoğun kavgalar görme eğiliminde olduğunu ve konuya aciliyet kattığını söylüyor. Düşük büyüme aynı zamanda kamu maliyesi üzerindeki yapısal baskıların da göz ardı edilemeyeceği anlamına geliyor.
Önümüzdeki büyüme, eşitsizlik ve mali zorlukların üstesinden gelmek için bugünün Muhafazakarlığı bir kez daha uyum sağlamalı; ancak Thatcherizm’in kısmi bir taklidinin boş vaatlerine değil, uzun süredir devam eden Muhafazakar ilkelere dayandırılmalıdır.
Kaynak : https://www.ft.com/content/ef269b54-35d3-49b8-9f14-f1e82b00b986