"Neden papatyayı seviyorsun?" diye sordu. Cevap veremedim. Neyi anlatabilirdim ki? Papatya çok güzel bir çiçek değildi fakat adı söylendiğinde herkesin yüzünü gülümsetirdi. Bir orkide kadar pahalı değildi ve erkeklerin cep harçlığına uygun bir çiçekti. Zaten biz kadınlar her çiçeğe mutlu olmuyor muyduk? Her yerde her an bulunuyordu. Başımıza taç yapıyorduk, sonra fallarımıza harcıyorduk papatyayı. Seviyorum çıkma olasılığı papatyanın yaprağı sayısı kadardır, peki ya gerçek olma olasılığı.. "Papatya’da sevmiyorum çıkması benim suçum değil, ben seni hep seviyorum." dedin. Sustum. Papatya normalde kokmaz. Koparıldığı an nefis koku yayar, kuruyken bile kokusu muhteşemdir. Ölürken bile böyle asalet yok. Papatya halktan bir insan gibi, çok var ve yok olup giderken kimsenin umrunda olmuyor, ben papatyayı herkes olduğu için seviyorum. Şimdi bunların hepsini oturup anlatmalı mıyım? Seni sevmek gibi mühim bir şey varken oturup papatyayı neden sevdiğimi tartışmamız çok saçma değil mi? Ya da sen beni nasıl seviyorsun onu anlat bakalım,
Konuşulması gereken mühim meseleler varken,
Papatya konuşulmaz,
Papatya sevilir, sana da aşık olunur beyefendi. Bizde böyle.