1998 yılında Ohio'da böcek uzmanı Emmett Glass'ın laboratuvarında garip bir olay gerçekleşti. Ev tozu akarları petri kutusundan kaçtılar. 0.3 mm boyundaki bu canlılar oraya buraya kaçışacakları yerde laboratuvar masasının üstünde birbirlerine kenetlendiler. Glass, akarların bu yöntemle su kaybetmeyi önlediklerini düşündü. Laboratuvarda nem %50'nin altına düştüğünde kuruyan ve ölen, insan derisinden dökülen parçaları yiyerek yaşayan, alerjik astım ve saman nezlesine yol açan bu canlılar nasıl oluyor da ev içindeki nem %50'nin altına düşünce yaşayabiliyorlar?
Glass, akarların kurumamak için birbirlerini kucakladıklarını düşünüyor ve toz akarlarının nasıl kurumadan kalabildiklerini şöyle açıklıyor: " Toz akarlarının başlarının yanlarında tuz tutucu bezler vardır; bunlar havadan su moleküllerini emerek ağıza sifonlarlar. Toz akarları küme yaptıkları zaman, hemcinslerinden aşırı su depolamış olanların suyundan yararlanırlar. Akarlar kucaklaşma haberini birbirlerine feromonlarla* iletirler."
* Aynı türün üyeleri arasındaki sosyal ilişkileri düzenleyen kimyasal maddedir.Yunanca kökenli olan sözcük "hormon taşıyan" anlamına gelmektedir
Discover, 1998