Bu baharda Galler dağlarında yürürken gözlerini kaybetmiş bir kuzu buldum. Çatlak ceviz kadar küçük toynaklı, gençti. Yapağıda kesik ya da kan yok - bir köpek ya da tilki yapmaz. Olanları biliyordum çünkü o sabah tüm hayatı boyunca orada Snowdonia'da yaşayan arkadaşım kuzgunların kuzuları yumuşak kısımlarından toplayarak öldürdüğünü söyledi. Kuzu ölmeden gözleri alıyorlar, dedi.
Kuzu yan yatıyordu ve karnındaki küçük limanı bir kar birikintisi doldurmuştu. Kuzgunlar yakındaydı, bir meşe ağacının üzerine kaldırıp yerleşiyor, kendilerini rüzgarda katlıyorlardı.
O zamana kadar bir kar fırtınasında dağın yanlış tarafından aşağı inerken bir süre kaybolmuştum. Bir yol ya da çiftlik evi arıyor, ikisini de bulamıyor. Kaçan taş duvarlardan başka bir şey yok. Dikenli karaçayı ittim, ot çoraplarına takıldım. Çizmelerim bir dereye kayması nedeniyle ıslandı. Kar, yüz metrenin ötesindeki her şeyi lekeledi.
Kuzudan ayrılırken, bir yola çıkacağını düşünerek bir taş duvarı takip ettim. Ama o zamana kadar kar çok güçlüydü, gözlerimi acıtıyordu, bu yüzden bir çıkıntının yanından geçerken oraya çömelmiş, karaçalı ve tepedeki karı izledim. Kar ve uzun yürüyüş içimde biraz yorgunluk yaratıyordu ve uykunun geldiğini hissettim.
Olabildiğince sık dışarıda kestiriyorum. Sanırım hayatımın en büyük zevklerinden biri. Walt Whitman'ın yazdığı gibi Açık Yolun Şarkısı , 'Şimdi en iyi insanları yaratmanın sırrını görüyorum, / Açık havada büyümek ve yeryüzüyle yemek ve uyumaktır.' Yatakta, rüyalarım sadece bilinçaltım beni temalı sevimli anlatımlarla sürüklüyor kaygı veya şüphe . Ama dışarıda - bir tarlada ya da bir ağacın altında çiseleyen yağmurlu günler - büyük sesler, jestler ya da şekiller hayal ediyorum; Bazen mırıldanarak uyanıyorum. Kamp yapmak değil, uyku tulumu ve çadırıyla, yatak için dikkatli hazırlık ve sürekli polyester sıyırma. Hayır, bir yerde toplanıp biraz hazırlıksız olmayı tercih ederim, Mary Oliver'ın yazdığı gibi gece veya gündüz Ormanda uyumak .
Daha önce hiç olmadığı kadar uyudum
Nehir yatağındaki bir taş
Yıldızların beyaz ateşi ile benim aramda hiçbir şey yok
Ama düşüncelerim.
Manzaranın bizi muhtemelen fark ettiğimizden daha güçlü şekilde etkilediğinden eminim - çünkü bilincin kenarında kolayca hissedilen bir manyetizma. Dinlenmek için aynı cazibe - okumak istediğiniz her şekilde dinlenme —Robert Frost'un şöyle hissetmiş olabileceği: 'Küçük atım bunu tuhaf düşünmeli / Yakınlarda bir çiftlik evi olmadan durmak / Ormanla donmuş göl arasında / Yılın en karanlık akşamı.' Ara yerin ilacını biliyorum. Ormanda veya bir Gal dağının yamacında hesabınız yokken duyduğunuz belirli şarkı türü. Olmaması gereken yerde ya da ne zaman dinlenmenin tatlılığı: 'Orman çok güzel, karanlık ve derin / Ama tutmam gereken sözler var / Ve uyumadan önce millerim var, / Ve uyumadan önce millerce.' O şiirdeki metaforlara rağmen, belki de o gece verdiği sözleri yerine getirmemeliydi. En azından kestirmek için yerleştim.
Sürprizler gelir. Geçen yaz güney İngiltere'de, büyükannemin çocukluk evini bulmak için yürürken cebimde bir tarla faresiyle taşıdığım fıstıkları yerken uyandım. Norveç'te bir kayanın altında, üzerimden birkaç mermi ateşleyen bir tavşan avcısına uyandım. Tuzlu bataklıklarda sayısız kez evde uyudum, özellikle sonbaharda öğleden sonraları, çünkü bataklık çimleri güzel kokuyor, bir yastık gibi ve güneşin altında ısınır. Gelgit beni orada uyandırdı, giysilerime dokunarak. Funda tarlalarında uyuyor, kırlar. Hala Kuzey Kutup Dairesi'nin yukarısında bir dağ zirvesinde aldığım, sarı rengi hayal ettiğim ve altımda uçan bir deniz kartalıyla uyandığım bir kestirmeyi düşünüyorum.'Yatakta, hayallerim sadece bilinçaltım beni temalı sevimli anlatılar ile sürüklüyor kaygı veya şüphe . Ama dışarıda büyük sesler, jestler veya şekiller hayal ediyorum; Bazen mırıldanarak uyanıyorum. '
Galler'e varmadan bir hafta önce İrlandalı şair John O'Donohue’nin mezarının yanında uyandım, tamamen rüzgarın, gökyüzünün ve vahşi denizin sesinin olduğu batıda. O’Donohue, 'Bir vadide yaşamak, özel bir gökyüzünün keyfini çıkarmaktır,' diye yazmıştı evi. Gözlerimi açtığımda iki yaşlı adam karşımda duruyordu. Ah! içlerinden biri ellerini tutarak nefesi kesilmişti. Bir ceset bulacağımızı sanıyordum. Sadece pratik mi yapıyorsun? ' Ölümü 'sizinle birlikte yaşam yolunda yürüyen bir varlık' olarak tanımlayan O'Donohue, adamın ifadesini beğenirdi sanırım. Ölüm içinde ve onunla pratik yapmak. O’Donohue Kelt ruhaniyetiyle ilgili kitabında 'Kendi başına,' diye yazdı, Anam Cara , 'Ya da başkalarıyla, her zaman yanınızda. Doğduğunuzda sizinle birlikte rahimden çıktı; senin gelişinin heyecanıyla kimse fark etmedi. Onun varlığı sizi çevrelese de, onun arkadaşlığına hala kör olabilirsiniz. Bu varlığın adı ölüm. '
Bu yüzden Galler'de, kendimi kaya ile ot çorabının arasına sıkıştırdım, kanvas ceketimin yakasını kaldırdım, pantolon kelepçelerimi çoraplarıma soktum ve fırtınayı beklemek için uykuya daldım.
*
Galler'de kar yağmadığını sanıyordum. Dylan Thomas şiirinin tüm amacı bu değil mi? Karın mitolojik ve uzak geçmişte olduğunu, burada açıkladığı gibi:
Yıllar ve yıllar önce, ben çocukken, Galler'de kurtlar varken, arp şeklindeki tepelerin önünden geçen kırmızı pazen jambon rengindeki kuşlar, bütün gece ve gündüz Pazar gibi kokan mağaralarda şarkı söyleyip yuvarlanırken nemli ön çiftlik evlerinde öğleden sonraları, deaconların çene kemikleriyle, İngilizler ve ayılarla, motorlu arabanın önünde, tekerleğin önünde, düşes suratlı atın önünde, aptal ve mutlu tepeleri eyersiz sürdüğümüz zaman kar yağdı ve kar yağdı. Ama burada küçük bir çocuk şöyle diyor: “Geçen yıl da kar yağdı. Bir kardan adam yaptım ve kardeşim onu devirdi ve ben de kardeşimi yere düşürdüm ve sonra çay içtik. '
Ama bu aynı kar değildi, dedim. “Karımız gökyüzündeki beyaz yıkama kovalarından sallanmakla kalmadı, yerden fırladı ve yüzdü ve ağaçların kollarından, ellerinden ve bedenlerinden sürüklendi; kar bir gecede evlerin çatılarında saf ve büyükbaba yosunu gibi büyüdü, duvarları dakikaca canlandırdı ve postacıya yerleşti, beyaz, yırtık Noel kartlarından oluşan aptal, uyuşmuş bir gök gürültüsü fırtınası gibi kapıyı açtı. '
Uzun zaman önce birkaç Noel arifesinde ailem Thomas’ın o şiirin kaydını dinlerdi. Dışarıda, o yıllarda, denizden esen rüzgar, karı eski taş duvarların üstündeki sürüklenmelere itiyordu ve arkadaşım ve ben bunlara tüneller kazıyorduk. Ben de o zamanlar daha fazla kar varmış gibi hissediyorum. Yolun yukarısında, ormandaki bataklık donarak yosun ve ağaç adalarının arasından dolanan buz patikalarını oluşturdu. Komşumuz, budaklı meşenin etrafında kaybolan bir sonraki buz yoluna doğru dönmek için elinizi bir uzvuna asarak istediğiniz kadar hızlı kayabilmeniz için alt çalıyı keserdi. Akşama kadar bütün gün bu patikalarda kayardık. Arkadaşımın bataklığa en yakın evinde sıcak çikolata, çikolata topları ve çikolatalı bisküvi bekledi.
Yollar hala donuyor ve bu kış onların içinden geçerek kendi ağırlığımı test ettim. Ormanda dikilip, kışın kararmış ağaçların arasından süzülen karı izledim. Tarlaların arasından bir Büyük Boynuzlu Baykuş inledi. Her şey neredeyse çocukluğumdakiyle aynıydı - buz, devrilmiş meşeler, rüzgârdaki ağaçların sesi - ama mutlu olmak yerine sadece nostaljik hissettim. Durduğum ev için bir acı, sanırım sadece geçmiş için bir acı.
*
Galler'de uyandım. Arazi karla dolmuştu, gökyüzü ondan açılmıştı. Eski Amerikan baladlarından bir şarkıcı bir keresinde bana bir şarkıyı öğrendikten sonra onu icra etmeden önce en az bir kez uyumalısınız demişti. Bunu gerçekten bilmek için, hayallerinizin onu ele geçirmesine izin vermelisiniz. dedi. Bilinçaltına sızmasına izin ver . Çıkıntıdan uzaklaşırken, gelen yorgunluk için minnettar oldum - manzaranın şarkısını biraz daha iyi öğrenmiş gibiydim.
Kuzuya ait izlenim - sadece tüyü onu gömen kar kadar koyu bir ton, kuzgunların ameliyatında ölümü kandan ne kadar etkilenmemişti - bende oyalandı. Buna zalim denilemezdi, çünkü kuzgunlar yapabildikleri tek yol olarak onu yemişlerdi, önce gözler. İnsanların baş parmakları ve bıçak yapacak akılları vardır, bu yüzden kuzuları başka şekilde öldür. Yine de, tarladaki her kuzu için dua etmemiz ya da merak etmememiz gerekip gerekmediğini merak eden bir yanım var.
Pek çok taş duvarın üzerinden atladım, koyun otlaklarından geçtim, hiç gelmediğini sandığım karla parlak yamaçlardan aşağı kaydım. Ve o akşam daha sonra, bir ateşin yanına yığılmış koyun postu kilimlerinin üzerine oturarak, arkadaşımın, kız kardeşinin ve bir müzisyenin birbirleriyle konuştukları Galce'nin ortaçağ pıtırtılarını dinledim - dışarıya düşen kar gibi uzun zamandır bir dil olduğunu düşündüm. önce kayboldu.