Ne kadar bağırıp çağırsak, ne kadar milliyetçi naralar atsak, değişen bir şey olmuyor, olmayacak!
Daha iyiye değil, daha kötüye gidiyoruz, yazık bu ülkeye, çok yazık
Bugünlerde dikkatimi çekiyor, bazı Saray sözcülerinin ağzında Ecevit-Kıbrıs sözüne rastlıyorum. Lafı dolandırmadan yazmakta yarar var. Kıbrıs'ta haklıydık ama Kıbrıs-1974'le birlikte Türkiye için Pandora'nın Kutusu açıldı. Ve o zamana kadar Türkiye'nin saklı kalmış temel sorunları su yüzüne vurmaya başladı ya da dışarıdan tetiklendi.
1. Kürt sorunu ve PKK sahneye çıktı.
2. ASALA'nın şiddet eylemleriyle 1915 Ermeni Soykırımı uluslararası platformlarda yerini aldı.
3. Siyasal İslam siyasette ben de varım demeye başladı.
4. 1975'de Amerikan silah ambargosu ile birlikte uygulanan üst örtülü "ekonomik yaptırımlar"la Türkiye, zamanın Başbakanı Demirel'in deyişiyle, 70 sente muhtaç hale gelmişti.
5. YineKıbrıs '74 sonrası Devrimci-Ülkücü çatışmalarının şiddetlenmesiyle Türkiye kanlı bir kısır döngüye itildi, cephe hükümetleri ile kutuplaşma keskinleşti ve 1980'nin 12 Eylül'ünde askeri darbe başımıza indi.
Şimdi sıralayın alt alta:
Kürt sorunu... 1915... Siyasal İslam... Ekonomide yapısal değişimler... Demokrasi ve hukuk reformu...
Desen: Selçuk Demirel
Türkiye bu konularda yıllar boyu çözüm değil sorun biriktirdi. Demokrasi ve hukuk devletinin gereklerini yerine getirmedi. "Birinci sınıf demokrasi"yi başaramadı. Yunanistan "AB treni"ne atlamaya hazırlanırken Türkiye seyirci kaldı. Kürt sorununda demokrasi ve insan hakları açısından gerekli adımları atmadı. Siyasal İslam'ı tam anlamıyla demokrasi sahnesine çekecek dönüşümleri yapamadı Türkiye. 1915'le yüzleşmek, "resmi tarih"le hesaplaşmak devlet aklından geçmedi. Ekonomide yapısal değişimler yapılamadı. Bazen radikal adımlar atılmadı değil ama arkası gelmedi. Bütün bu temel sorunlar yıllar içinde birikti, derinleşti. Bugün de bu yakıcı sorunlar gündemdeki yerini koruyor. Bugün de sağa sola kafa tutarak, Zaloğlu Rüstem gibi yedi düvele pala sallayarak, "milliyetçi kabadayılıklar"la teknenin yürüyeceğini sanıyoruz. Ama olmuyor. Olmaz da. Haklı olduğumuz konular yok mu? Var tabii. Eskiden de vardı, bugün de var. Evet, Kıbrıs'ta da haklıydık. AB, ABD ilişkilerinde de hiç kuşkusuz haklı olduğumuz taraflar vardı, bugün de var. Ama haklı olmak yetmiyor. Sorunlar çözümsüz kaldıkça, o sorunlar dışarıdan mıncıklanıyor. Türkiye'yi köşeye sıkıştırmak, istikrarsızlaştırmak için kullanılıyor. Kürt sorununda böyle... PKK sorununda böyle... 1915'te böyle... Kıbrıs'ta öyle... Ekonomide öyle... Siyasal İslam'da öyle... AB, ABD ilişkilerinde öyle... Sorunlarımızı eğer zamanında çözseydik, birinci sınıf demokrasi rayında yol alsaydık, bütün bunları elbette kendimiz için yapmış olsaydık, bugünkü hazin, acıklı hallere düşmezdik. Sonuç olarak: Bugün avazımız çıktığı kadar bağırıp çağırsak da, milliyetçi naralar atsak da, değişen bir şey olmuyor, olmayacak da... Daha iyiye değil, daha kötüye gidiyoruz. Yazık bu ülkeye, çok yazık.