Kader beni kendi zindanında hapsetti. Ellerime, ayaklarıma prangalar vurdu. Halimi umursamadan arenalarda vahşi hayvanların önüne attı. Gördüm Azrail’i, beni seyrederken; yalvardım ama o, bir şey yapamam, ben de emir kuluyum, dedi. Yanıp yanıp kor oluyorum. Bir kül olamadım ki ben de her sabah doğan güneş ya da her akşam doğan ay veya her bahar yeşeren ot olmayı deneyim. Benim küllerimden ne olur? Ben Zümrüt’ü Anka kuşu muyum ki külüm bile işe yarasın?