Yalnız seyahat etmekten nefret etmemin gerçek nedeni.
Eve geldiğimde ağladım. En sonunda.
Rand bana sarıldı, bir şeyler ters gittiğinde yüzünde aldığı aynı endişeli görünümü giydi ve bunun için orada değil. Uzun bir süredir benim hakkımda ne olduğunu merak ettim, bu da kendi yolculuğumda ikinci gittiğimde, her şeyin dağılmaya başladığı anlamına geliyordu.
Yaptığım bir şey olduğunu düşündüm. Ama belki de bunun yanlış olup olmadığını merak etmeye başladım. Belki çok basit bir nedenden ötürü Rand olmadan seyahat ederken sorun yaşıyorum: tek başına bir kadına farklı davranılıyor. Belki de kendi başıma seyahat etmekten nefret etmemin sebebinin, kendi başıma seyahat etmemle bir ilgisi yoktur.
Elimden gelenin en iyisini yaptım. Yüksek sesle, havaalanında tekrar tekrar sıcak olduğunu ilan sarhoş adam omuz silkti. Görünüşüm hakkında ayrıntılı olarak konuşmaya başladığında ona bakmadım. Gömleğimi beğendi. Yüzüm hakkında birçok duygusu vardı. Birkaç çılgın kahkaha ağzımdan kaçtı. Arkadaşı onu görmezden gelmemi söyledi ve asla ikisine de doğrudan bakmadım.
Sonunda uzaklaştılar. Güvenlikten bir şişe su getiremezsiniz, ama sarhoş bir pislik getirebilirsiniz.
Aynı seyahatte Albuquerque'den Los Angeles'a giderken bir TSA ajanı ceketimi çıkarmam için bana bağırdı.
Ona boş baktım. Ceket giymiyordum. Neredeyse on yıllık bir aşınma ile inceltilmiş bir kapüşon giyiyordum. Aklı başında hiç kimse buna ceket demez. Altında bir kaşkorse giyiyordum - görenleri planladığım bir şey değil.
Başlangıçta kafam karışmıştı.
“Ben ceket giymiyorum.”
“Bayan, kaldırmanız gerekiyor.”
"Hoodie'mi mi kastediyorsun?"
“ÇIKARIN.”
Normal şartlar altında havaalanı güvenliğinden geçmek korkutucu bir şeydir. Güç farkı çok büyük. Buna çığlık atmak için, giysilerinizi çıkarmanız gerekir - montunuzu, ayakkabılarınızı veya kemerinizi değil, gerçek kıyafetlerinizi - göze bakmaya tenezzül etmeyen bir ahbap tarafından bir saçmalık ekler. Tam olarak ifade edemiyorum. Ben durdum, kollar göğsümün üzerinden sıkıca geçti. Başka bir ajan bana uzun süre baktı ve ben de bakışlarını değiştirmesi için burnumu seçmeyi düşündüm. Bu düşünce, yüceltilmiş bir spor sutyeni giydiğimde neredeyse beni güldürdü. Bana hiç olmadığında bir kontrol umudunu verdi.
Rahatsız edici kapüşonlu. Resimde değil: altında vardı ufacık minik kaşkorse.
Pat-down'ımı bekliyorum (vücut tarayıcılarından geçmeyeceğim. Bunun bana kapüşonumu çıkarmam için rıza gösterdiğini hissedenler için değil, kelimenin tam anlamıyla yüzlerce patenti vardı. hiçbir zaman bir kaşkorse yapmak zorunda kalmadım), çıplak kollara izin vermeyen herhangi bir sayıda dini grubun bir parçası olsaydım, acenteye ne olacağını sormaya yöneldim. Sonunda hiçbir şey söylemedim. Sadece uçağımı eve yakalamak istedim; bunu yapmamı durdurmak tamamen bu ajanın gücü dahilindeydi.
Seyahat dünyasındaki bir meslektaşım, hikayeyi ona anlattığımda “ACLU ile iletişime geçirdim ve ona dava açardım” dedi. Kaşımı buruştum. Beni süveterimi çıkarmaya iten birisine dava açacak kaynaklara sahip değilim - zaman, maliye veya duygu değil -. Ancak bu şeylere sahip olmadığınız sürece, çok fazla başvuru yoktur. Dümdüz bakıyorsun, kapüşonunu çıkarıyorsun, sonra ağlıyorsun.
“Konuşamayan, ayrıcalığına ya da platformuna sahip olmayan insanlara bir kötülük yapıyorsun” dedi. Ve o yanlış değil: ayrıcalık ve mikrofona sahip olanların, konuşmayanlar için konuşma yükümlülüğü vardır. Ancak bunu güvenli hissetmediğimizde bile kendimiz için konuşmak zorunda mıyız? Ya da konuşurken durumu daha da kötüleştirebilir mi?
“Geri döndüğünüzü biliyorum. Bu adamları onların yerine koyabileceğini biliyorum, ”dedi Rand, tarçınlı rulo parçam için aldığım bir nefret e-postasına korkunç bir cevap verdim. “Ama endişeleniyorum…”
Orada gidiyor. Endişe ettiği şeyleri biliyorum. Twitter hesabıma giren bilgisayar korsanları. Bu siteyi hacklemeye çalışanlar. Blog veya e-posta yoluyla aldığım tehditler. Bir seyahat blogu için.
Çarpıcı bir yanıtın, hiç yanıt vermemekten daha fazla öfkeye neden olması muhtemeldir. Alnımı masama bastırıyorum. Bazen cevabım yok. Havaalanı çubuğundaki sarhoş adama, önümüzdeki dört saati kendi ağzına işemek ve ona yardımcı bulabileceğim bir şema göstermek için harcamak gerektiğini söylemek istiyorum. Albuquerque'deki TSA temsilcisine CEKET NEDİR hakkında bir ders vermek istiyorum. Bana dehidratasyondan geçene kadar kendini sikmek için çok fazla küfür ettiğim hakkında bir e-posta gönderen adama söylemek istiyorum.
Ben bunların hiçbirini yapmayacağım.
Şimdi kadınların bu saçmalığa karşı konuşmalarına izin veren paradigma değişikliğine minnettarım. Ama aynı zamanda, daha fazla gazap yapma korkusuyla hiçbir şey söylemeyen kadınlara da empati duyuyorum. Eğer tacizleri hakkında sessiz olmaktan başka bir şey olmaları güvenli değilse, insanları tacizleri hakkında sessiz oldukları için kınamayız. Kötü muamele gören ve taciz edilen insanlara duyduğumuz yük, toplum olarak nerede olduğumuzla ilgili adım dışıdır. Bazen bize ve sevdiklerimize ne olabileceğinden anlaşılır bir şekilde korkuyoruz. Ve bazen konuşuyoruz ve kesinlikle hiçbir şey olmuyor. İstismarcılarımız için hiçbir sonuç yoktur; bizim için sadece sonuçları var. İktidarda kalırlar. Rütbeleri tırmanmaya devam ediyorlar. Ve daha da kötüsü: şimdi onlar için bir sorun olacağımızı biliyorlar.
Kadın olmak ve kendi başına seyahat etmek korkunç bir şey olmamalı. Ama bazen öyledir. Bu yolculukta olan bok küçüktü. Her gün bir şeydi. Kadınların her gün daha büyük sorunlarla uğraştığını görüyorum; Cehennem, daha büyük sorunlarla uğraştım. Ancak, “o kadar büyük bir anlaşma olmayan” şeyler bile, şeylerin en kötüye gidebileceği endişesi ile örtülüdür. Bu yüzden asla rahatlamam. Bunu çok çok ayrıcalıklı bir kadın olarak söylüyorum. Yalnız seyahat ederken asla rahatlamam.
“Kendi yolunda olduğun zaman iyi olmanı istiyorum,” diyor Rand eve geldiğimde bana ve başımı salladım. Onuda istiyorum. Kendini suçlu hissettiğini biliyorum, çünkü bin kilometre uzakta ve yardım etmek için hiçbir şey yapamadı. Ve ona tam orada olduğumu söylemek istiyorum ve ben de hiçbir şey yapamadım.
Aslen The Everywhereist'te yayınlandı.
Yayınlanan 22-04-2020