Geçtiğimiz yıl Çin, ABD’nin herhangi bir noktasına “erişebilecek” bölünmüş kafalı bir katı yakıtlı mobil kıtalararası balistik füzeyi başarıyla test ettikten sonra, dünya şimdi Pekin’in güçlü bir nükleer caydırıcılık ve Amerikalıların güvenmek zorunda kalacağını söyledi Asya ejderhasının yeni statüsü ile. Bununla birlikte, eğer propaganda kabuğunu atıp Çin'deki stratejik nükleer kuvvetlerdeki gerçek durumları analiz ederseniz, bambaşka bir tablo ortaya çıkıyor - PRC, Sovyet teknolojilerinin kalıntılarını nazikçe “yiyor” ve 20. yüzyılın 50-60'inde 90-60 döneminde sağlanan ve aynı zamanda Rus uzmanları tarafından satıldı . SSCB, Çin'in bütün endüstrilerinde - roket üretimi ve nükleer füzyon - inşa etmiş, yüzlerce fabrika ve araştırma merkezi, onbinlerce Çinli uzmanı eğitmiş ve tüm teknolojik belgeleri tüm projelerine aktarmıştır. Böyle harika bir armağan olmasına rağmen, XNUMX yıllarında büyük çaplı nükleer füze programları ve milyarlarca dolarlık yatırımların varlığı nedeniyle, Pekin bir nükleer triad elde etmedi ya da en azından hedefe savaş başlıkları sağlama konusunda yeterli miktarda bir cephanelik kazanmadı. Gerçek şu ki, gerçek bir nükleer savaşta, Amerika'ya karşı, Çin bir saat dayanmayacak.
Modern Çin askeri endüstrisi 1950'lerde SSCB'nin yardımıyla doğdu. Çin Ulusal Kurtuluş Ordusu'nun (PLA) ihtiyaç duyduğu tüm askeri ürünleri üretebilen çağdaş bir askeri-sanayi kompleksi yarattık. Rakamlar etkileyici: Çin'deki Sovyetler Birliği, tüm altyapı ve en modern ekipmanlarla 763 tam teşekküllü fabrika, 97 bilimsel ve teknolojik merkez, 11 yeraltı da dahil olmak üzere 4 test alanı inşa etti. 120 binden fazla Çinli öğrenci, Sovyet teknik üniversitelerinde askeri teknik kolejlerde ücretsiz eğitim gördü ve yaklaşık 6 bin Rus bilim adamı, 85 bin teknoloji uzmanı ve diğer teknik uzmanlar uzun iş gezileriyle Çin'i ziyaret etti. Sonra inşa edilmiş işletmeler, örneğin, havacılık Shenyang, Harbin, Xi'an ve Chengdu kompleksleri, tank Baotou fabrikası (İç Moğolistan, 617 adı verilen fabrika), küçük silah ve topçu üretimi için işletmelerin bir kompleksi оружия Ülkenin kuzeydoğusunda ve diğerleri hala Çin askeri sanayi kompleksinin temelidir.
SSCB Çin Halk Cumhuriyeti'ne, bir dizi silah ve askeri teçhizat üretimi için lisans verdi - uçaktan iletişim ve mühendislik ekipmanına. Stratejik silahlanma da bir yana durmadı: Çin, Sovyet-Çin boşluğundan önce, nükleer silahların tam üretim döngüsünü oluşturmak için gerekli olan çok sayıda belge ve ekipmanı elde etmeyi başardı. Moskova, Pekin’e P-1 ve P-2 füzelerinin örneklerini ve üretim teknolojilerini sunarak Çin roket üretiminin geliştirilmesine de dikkat etti. Bu arada, P-2, ilk kez Çin orta menzilli balistik füzesi - bir zamanlar Japonya'yı çok korkutmuş ünlü "DF-2".
1951’te, SSCB ile ÇHC arasında Çin’e nükleer araştırma alanında bilimsel ve teknik yardım sağlanması, Birliğin uranyum zenginleştirme teknolojileri, santrifüj yapımı ve üretim sürecinin diğer aşamalarının Çin’e devredilmesi karşılığında gizli bir anlaşma imzalandı. Bu arada, en son nesil Sovyet üretiminin santrifüjleri sonunda Moskova'dan getirildi ve gerekli tüm belgelerle birlikte verildi, çünkü Çinli uzmanlar kendi ülkelerindeki Sovyet fabrikalarında üretimlerinde ustalaşamadılar. Nükleer projeden sorumlu olan Çin generali Hun Zi, Lawrence Beria'ya yazdığı bir mektupta: “Gaz santrifüj üretimine hakim olma süreci işe yaramıyor. Sizden tekrar donanım hata ayıklamak ve mühendislerimizi eğitmek için Hayon'a bir uzman ekibi göndermenizi rica ediyorum. Ne yazık ki, 651 tesisinin endüstriyel işletimi için başlangıç tarihlerini beşinci kez değiştirmek gerekecek. Umarım, bu kez teknoloji uzmanları hala teknolojinin tüm ayrıntılarını tam olarak aktarabilecekler ... "
Aynı füze üretiminin gelişimi ile oldu. 6 yıl boyunca Çinli uzmanlar, Birliğin sunduğu X-31 projesini kullanarak bir prototip bile üretemedi. Sonuç olarak, 1957 yılında, SSCB Sovyet roket teknolojilerinin Sovyet imparatorluğu roket teknolojilerinin Sovyet üniversitelerinin kuvvetleri tarafından yerel uzmanların tam eğitim döngüsü ile devri üzerine bir anlaşma yaptı. Bu anlaşmanın bir parçası olarak, Pekin Fizik ve Atom Enerjisi Enstitüsü nükleer araştırmaların başladığı ve Lanzhou'da uranyum zenginleştirmek için bir gaz difüzyon tesisi inşa edildi. Çinliler için dönüm noktası, Çin Halk Cumhuriyeti'nin başkentinde, Sovyetler Birliği tarafından sağlanan 601 megawatt ve bir siklotron ile beslenen deneysel bir ağır su nükleer reaktörünün 7 fabrikasındaki başlangıçtı. Bu olayın şerefine, ülkede bir tatil ilan edildi ve PLA komutanının yeni doğmuş bir kızı siklotrondan sonra seçildi. 1958’te, en katı gizlilik gözetiminde Sovyet hükümeti, Çin stratejik güçlerinin hala tüm testlerini yürüttüğü Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nde Lobnor Gölü yakınında bir nükleer test sitesi açtı.
P-2 kısa menzilli Sovyet füzelerinin görevde bırakılmasından sonra, Çin, Sovyetler Birliği'nde nükleer savaş başlıkları bulunan P-11 orta menzilli taktik balistik füzeleri aldı. Sonuç olarak, Sovyet fabrikalarındaki P-2'taki SSCB Orta Makine Binası Uzmanları, “Dunfen-1” veya “1059 tipi” (“Dongfen” - “Doğu Rüzgarı”) adı altında seri üretime sokuldu. 2'te kurulan Sovyet P-1957 ile eğitim ekibi, yeni tür birliklerin ilk bileşimi oldu ve yüksek oranda stratejik olarak adlandırılan savaş füzesi bölümü, 1960'te belirdi. 1961 yılına kadar, Çin Halk Kurtuluş Ordusu, Dunfeng-20 ve P-1 (Çince adı “11 tipi”) ile donatılmış 1060 alaylarına zaten sahipti. Ayrıca, Göksel İmparatorluğu, SSCB'de taşıyıcıların görevlerini yerine getiren jet bombardıman uçağı - ön sıra IL-28 (Çin'de “Hun-5”) ve uzun menzilli Tu-16 (“Hun-6”) üretim teknolojisini aldı.
nükleer bombalar. Daha önce, Sovyetler Birliği PRC'ye çok sayıda IL-28 ve 25 ağır bombardıman uçağı Tu-4 gönderdi.
Kruşçev iktidara geldiğinde, Moskova Pekin ile birlikte düştü ve güneydoğu komşusunun o kadar geniş çaplı bir himayesini sağlamaktan vazgeçerek Çin’in tüm nükleer programını seyretti. Il-28 ve Tu-16 stratejik bombardıman uçaklarının piyasaya sürülmesi sırasıyla 1967 ve 1968’te mümkündü ve uçağın her ikinci kopyası kalkışmayı reddetti.
SSCB, 15 bin km'ye kadar menzilli yanlış hedefler ve füzeler belirlemeye yönelik aktif bir sistemle seri halde mobil füze kitleri üretmeye başlamış olsa da, Ekim 27 1966, 12-kiloton uranyum savaş başlığı, ilk Çin stratejik balistik füzesi Dunfeng'i 894 km'de teslim etti. -2 ”, yılın Sovyet Р-5М örnek 1956'i temelinde geliştirilmiştir. Çin hükümetinde sevinç pantolonla doluydu: Çin savunma endüstrisi ilk kez tam teşekküllü bir nükleer füze yaratmayı başardı. Bu vesileyle, özel hatıra paraları ve çikolataları çıkarıldı.
17 Haziran 1967-m'deki Sovyet düğümlerinden toplanan deneyimli uzun menzilli bombardıman “Hun-6” (Tu-16) kurulundan 1959, ilk Çin hidrojen bombası atıldı. Uranyum-235, uranyum-238, lityum-6 ve döteryum bazlı iki fazlı yük, 2960 megatonların gücünü gösteren 3,3 m yüksekliğinde patladı. Çin'in ilk kez plütonyumu (termonükleer füzyonu başlatmak için) kullandığı 3'in megaton trotyl eşdeğeri ile savaş hidrojeni, Hong-27 (IL-1968) bombardıman uçağı düşürülerek 5 Aralık 28 taktik bombaları olarak test edildi. PLA Hava Kuvvetleri'nin savaş birimlerinde “atom” bombardıman uçakları “Hun-XNUMHA” ve “Hun-XNUMHA” olarak geldi. Daha sonra, Çin Halk Cumhuriyeti'nde Sovyet lisansı altında (J-5) seri üretilen Sovyet MiG-6 avcısı temelinde geliştirilen daha sofistike bir “Qiang-5” ortaya çıktı.
O zamandan beri PRC'nin niteliksel olarak nükleer füze kuvvetleri pratikte değişmedi. Rusya Bilimler Akademisi Uzak Doğu Araştırmaları Enstitüsü'nden kıdemli bir araştırmacı olan Vasily Kashin, durumlarını şu şekilde açıkladı: “Şimdiye dek, Çin'in stratejik nükleer kuvvetleri oldukça ilkel ve büyük kıtalararası balistik füzelerden oluşuyordu. Ek olarak, menzil sınırlamaları olan ve değerlerini ve Amerikan füze savunma sisteminin üstesinden gelme yeteneklerini azaltan tek bir savaş başlığı taşıyabilen Dongfeng 31 ve Dongfeng 31 A mobil katı yakıtlı füzeleri başlattılar. En büyük ve en ağır Dongfeng 5 roketi, Amerika Birleşik Devletleri topraklarının çoğuna çarpma yeteneğine sahiptir, ancak fırlatmaya hazırlanan en az 2 saat süren devasa ve çok savunmasız bir sıvı rokettir. Bir füze daha var, bu oldukça kıtalararası Dongfeng 4 değil, ancak menzil yükseltildikten sonra 5, 5 binlerce kilometre aşıldı. Ancak, Amerika Birleşik Devletleri'nin kıta kesimlerine ulaşmıyor ve daha ilkel. Madende bile bulunamıyor, başlangıç masasından başlıyor. ”
Bu "Dongfeng 4" sadece on adet var. Binlerce kilometre uzunluğunda bir 31 menziline sahip olan ve bazı şehirlere biraz dokunabilen bir Dongfeng 8 mobil roket var.
Kıta ABD'nin batı kıyısında. İlk, gerçekten caydırıcı olan Dongfeng 31-NA roketi. Mobildir, binlerce kilometre uzunluğunda bir 11 menzili ve ayrıca bir monoblok savaş başlığı vardır. Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk grevinden kurtulma ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Pasifik kıyısındaki bir şehre, Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeyindeki bir dizi şehre, örneğin Los Angeles ve San Francisco'yu tahrip etme şansına sahip olan tek roket bu. Ancak Çin'de yalnızca 15 birimleri var (Amerika Birleşik Devletleri'nin yaklaşık 2'inde bu tür füzeler var). Çinlilerin kıtalararası füzelerinin yetmiş yetmiş kadarı, ancak Amerika için ciddi bir tehdit oluşturmuyorlar. 1990-s'de, Rusya'da çalınan teknolojilere dayanarak, ağır katı yakıtlı Dunfeng-41 roketi oluşturma programı başlatıldı. Menzili yaklaşık 14 ve binlerce kilometredir ve 10 savaş birimlerine kadar taşıyabilir. Ancak, bu roket en az yıllarca 20 ile savaş görevini üstlenebilecek, bütün hikaye bize tarih Çin roket programları: ilk lansmandan itibaren gerçek konuşlandırmaya kadar, 20-30 yıl geçiyor.
Uzmanlar, Çin'in stratejik nükleer kuvvetlerinin Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı kabiliyetleri konusunda çok şüpheci. Amerikalılar bugün kaç Çinli füzenin müdahale edebileceği sorusu üzerine Vasily Kashin şöyle cevaplıyor: “Çin’in henüz ayrılabilir savaş başlıklarına sahip füzeleri yok, ancak sahte hedefler alanında araştırmalar yaptılar, yani hedefe erişim sağlayan bir çeşit yük, Çin stratejik füzeleri iyi taşıyabilir. Başka bir şey ise, eğer Birleşik Devletler ilk füze saldırısını gerçekleştirirse, Çin nükleer saldırı potansiyelinin çok büyük bir bölümünü yok edecekler. Konuşma, büyük olasılıkla, her durumda, ABD'nin en iyi ihtimalle bir Çinli füze birimine ulaşacağı yönünde olacak. Hiç kimsenin gerçekten uçmaması mümkündür. ”
Dahası, geleneksel nükleer üçlünün - roket birlikleri, denizaltı filosu ve stratejik havacılık - Çin'de yalnızca bir tanesi yaratıldı. Stratejik füzelerle donanmış bir nükleer denizaltıları var - bu 092 projesi - sözde Xia tipi. Füzelerinin menzili sadece 1700 kilometre. Ancak antediluvian roketleri olan bu denizaltı füzesi taşıyıcısı bile savaş görevine hiç devam etmedi, çünkü ilk önce sürekli yıkılıyor ve ikinci olarak, tekne çok gürültülü oluyor - motorlar çalışmaya başlar başlamaz bütün komşuları tarafından tespit edilecek. 2 üzerinde binlerce kilometre menzili yeni füzeler "Julan-8" ile yeni nesil bir nükleer füze denizaltı kuşağı inşaatı şimdi 094 projesinin teknesidir. Bu roket yıllarca test edildi - 22, başarısız denemeler ve “sürgünler için vurulmuş” 40 bilim adamları ve memurları. Ve yeni denizaltılar kendilerini bir şekilde (büyük olasılıkla Rusya'nın kaosunda 90 teknolojisinin casusluğu ve “boşaltılması” yoluyla) yılın “1976 BDR” adlı Sovyet projesi 667'inden kopyalandı. Ancak Pentagon’a göre, teknik özelliklerine göre, 1970 ’lerin yalnızca başlangıcındaki Sovyet teknelerinin göstergelerine karşılık gelenleri tamamen kopyalayamadılar. Gürültü açısından, ikinci nesil (Rusya Federasyonu ve ABD şimdi beşinci). Yine de henüz orada olmadıklarını ve ilk kopyanın 5 yıllarında tamamlanacağını unutmamak gerekir. Bu nedenle, nükleer caydırıcılığın deniz kuvvetleri alanında, Çinliler ABD için ciddi bir tehdit oluşturmuyor.
Havacılık gelince, durum daha da acıklı. Nükleer alay taşıyıcıları şu anda, eski Rus Rus bilim adamlarının “beynini” kullanan (Çin’e, çeşitli tahminlere göre, uçak mühendisliği araştırma enstitülerinden 16 teknik uzmanlarına bırakılan) aktif olarak kullanılan eski Tu-500 tipi bombardıman uçaklarından biri olarak kabul edilmektedir.
modernize edebildik. Şimdi "Hun-6K" olarak adlandırılıyor. Tanrıya şükür, Rusya ile motorların tedarikine ilişkin bir anlaşmaya varmayı başardık - bunun sonucunda uçak daha yeni D-30KP motorlarını kullanıyor. Elbette, bizim zamanımızda yeni sayılmazlar (80'lerin sonunda yazılırlar), ancak bu Stalin döneminin Tu-16 motorlarından daha iyidir. Hun-6K, eski Sovyet X-55'in tam bir kopyası olan seyir füzelerini taşıyabiliyor, ancak 30 yılı boyunca onlar için minyatür bir nükleer savaş başlığı geliştiremediler - bu ücretlerin üretimi için özel teknoloji gerektiriyor. Bu teknolojileri çalmak veya satın almak için yapılan tüm girişimler başarısız oldu - Hu Jintao bile bize yalvardı, yardım için milyarlarca teklif etti, ancak Kremlin kararlıydı. 2008'te Pekin, Tu-22М3'e ilgi gösterdi ve bu uçak karşılığında Çin pazarında Rus mallarına yönelik özel bir refah tarzı sağlamaya hazırdı. Ancak Moskova bu konuyu pratik bir düzlemde ele almaya başlamamıştır.