Aşk, Dostoyevski'de asla tek başına, bölünmez, açıklanamaz, temel bir fenomen ve mucize değildir:
O, bu en tutkulu duyguya her zaman bir açıklama getirir, onu parçalara ayırarak irdeler. Ah, bu dönüşümler o kadar sonsuz , o kadar hudutsuzdur ve her birinin barındırdığı tüm renkler o kadar parlaktır ki soğukta donup kalır ama sonra tekrar kora döner; tıpkı, yaşamın çeşitliliği gibi sonsuz ve aşılmazdır.