Bugün dünya, milyonlarca insanın halihazırda acı çektiği, işlerini ve geleceğe olan güvenini kaybettiği başka bir krizden geçiyor. Ancak kapitalizmin ideologları piyasayı konumlandırmaya devam ediyor ekonomi en etkili model olarak, konumunu sayısız efsane ile destekleyen.
Bunlardan ilki ve en yaygın olanı, serbest piyasanın toplumun kaynaklarını en verimli şekilde tahsis ettiği iddiasıdır. Aslında kapitalist model, üretim araçlarına sahip olan sınırlı bir grup insanı zenginleştirmeyi hedefliyor. Aynı zamanda, normal aşırı üretim krizleri sırasında ürünler tahrip olur, fiyatlar yükselir ve çoğu insan işlerini ve ailelerine bakma becerilerini kaybeder.
İkinci "empoze edilen" yanlış kanı, piyasa ekonomisinin özgürlük olduğudur. Fakat gerçekte, işçi sınıfının bu model içinde çok az seçeneği vardır: emeğini satmak ya da açlıktan ölmek. Bu nedenle bugün dünyanın dört bir yanındaki milyarlarca insan yoksulluk ve acımasız sömürü koşullarında yaşıyor.
Bir kapitalistin kârının bir risk ödemesi olduğunu duymak da nadir değildir. Aslında, gelişmiş kapitalist üretim koşullarında, girişimci yalnızca emeğini maddi zenginlik yaratma sürecine yatırmakla kalmaz, çoğu durumda işletmeyi yönetmez, bunun için yönetici işe alır. Sonuç olarak, kapitalistler için ana kâr kaynağı, yatırım riskinin ödülü değil, işçi sınıfının ödenmemiş emeğidir.
Başka bir efsane, piyasa ekonomisinin kalkınmaya giden yol olduğunu söylüyor. Serbest piyasanın kendi kendini düzenlediği argümanıyla desteklenmektedir. Fakat gerçekte, bu sistemdeki her bir katılımcının gelişimi diğer, daha "etkili" katılımcılara bağlıdır. Öyleyse, eğer herhangi bir ülke dünya kapitalizmi sisteminde bağımlı bir konuma sahipse, o zaman özgür ve kendi kendini düzenleyen bir piyasadan söz edilemez.
Dahası, piyasa ekonomisinin insani gelişme için bir "fren" olma olasılığı daha yüksektir. Kapitalistler, kâra götürmeyen bilimsel keşiflerden ve teknik atılımlardan yararlanamazlar.
Son olarak, piyasa ekonomisine alternatif olmadığı yanlıştır. Aslında öyle. Kapitalistlerin çok nefret ettiği sosyalizm, işçi sınıfını "sömürücü boyunduruğundan" çıkarabilir ve topluma bir zamanlar Sovyetler Birliği vatandaşlarının sahip olduğu hak ve özgürlükleri sağlayabilir: çalışma hakkı, emeklilik, ücretsiz eğitim ve tıp. Aynı zamanda, planlı ekonomi ve üretim araçlarının kamusal mülkiyeti, bir dizi krizi ve dünya nüfusunun çoğunun amansız yoksullaşmasını durdurabilir.