Jeff Jenkins Jenkins itibaren 35109 Montaña la Data, Las Palmas, İspanya
Bu kitabın yazarı / editörü / röportajcısı benden bir ay yaşlı. Dünyaca ünlü bir televizyon kişiliğinin kızıdır; Ben bir Baptist vaizin oğluyum. Başarılı bir yazar ve oyuncu; Ben o kadar başarılı olmayan bir yazarım ve oyunculuk her zaman amatördü (birden fazla seviyede). Klinik depresyonu var; Her zaman “biyolojik gelgit” olarak adlandırdığım vahşi ruh hali değişimleri nedeniyle sınırda manik-depresif olduğumdan şüphelendim. Bu yüzden, aynı nesilden olmama rağmen çok farklıyız, ancak kitabı bana yardımcı oluyor. Karanlığın Kenarında: Depresyonun Fethedilmesi ile İlgili Sohbetler, ünlü ve o kadar ünlü olmayan “depresiflerle” yapılan röportajların bir araya getirilmesiyle oluşturulan depresyona genel bir bakıştır. Film çalışmasına hayran olan Dick Clark ile büyüyen bir adama John Steird Galbraith'in teorilerini sorgulayan ve Mike Wallace'ı televizyonda izleyen bu ünlülerden herhangi birinin benlik saygısı problemleri olduğu, uzun süreler boyunca tam işlev bozukluğuna neden olan daha az biyokimyasal dengesizlik olduğu hakkında bir ipucu yoktu. “Melankoli” ile yaptığım savaşlar deneyimlerine kıyasla neredeyse önemsiz olsa da, bu kitap sadece söylediklerini duymakta özgürleşiyordu. Ünlü ve çok ünlü olmayanlarla yapılan röportajlara ek olarak, bu kitap doktorlar ve terapistler için hayati perspektifler ve istatistikler ile birlikte dokunuyor. Depresyonun “esansiyel hipertansiyon” tanımlarından biriyle yankılandım (s. 28) ve bir virüsten kurtulduktan kısa bir süre sonra depresyonla karşılaşan tek kişi olmadığımı keşfettim (grip gibi - s. 37-38). İnsanların (doktorlar da dahil) hastayı depresyondan dolayı suçlama eğiliminin anekdotla fark ettim (s. 79) ve eşinin depresyonuna sadece bir şaplak ihtiyacı olduğunu belirterek kocasının eşzamanlı olarak eğlendirildiğini ve dehşete düştüğünü (s. 282). Bazen en iyi tavsiye depresyon kurbanlarının kendilerinden geldi. Eski 60 Dakika çapa Mike Wallace'ın iki güçlü tavsiye sözcüğü vardı: 1) depresiflerin bunun hakkında konuşması iyidir ve 2) birini bilmek gerekir (en iyi destek bunu deneyimleyenlerden gelir) (s. 19-20) . Karikatürist ve oyun yazarı Jules Feiffer’in eski "yarı cam" analojisi (yarı dolu veya yarı boş) hakkındaki gözlemini seviyorum. Feiffer, kötümser onu yarı dolu görebilirken, gerçek iyimserlerin boşluğu kabul ettiğini ve doldurmaya çalıştığını gözlemledi (s. 212). Kesinlikle götürüp uygulayacağım bir ders açısından Rod Steiger, “Destek kapmak değil, tutmak demektir!” (S. 224) İlaçtan bahsetmek gerekirse, bu 1994 kitabı eğrinin çok gerisindedir. Deneyimden bahsetmişken, bu kitap depresyondan muzdarip olduğuna inanan veya kim olduğunu bilen herkese şiddetle tavsiye edilmelidir. Şahsen bir sorunum olduğunu düşünürdüm. Şimdi, bana geldiği gibi, yaşam armağanı için minnettarım. Bu anlamda, Karanlığın Kenarında yararlı uyarılar ve fikirler sağladım, aynı zamanda çılgın ya da tehlikeli olmadığım özgürleştirici bir özgürlük de sağladım. Bunu bilmek her zaman iyidir, özellikle de sürekli kendinizi tedirgin edip ikinci olarak tahmin ettiğinizde.