ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
“O Seong Jin-Woo Avcı-nim.”
Dünyanın Avcıları, Birlik Başkanı Goh Gun-Hui'nin sesini duydu. Bazıları son dakika haberi kapsamından, bazıları başka biriyle iletişime geçerek ve bazıları da video dosyası paylaşım siteleri aracılığıyla.
Ve tepkileri neredeyse aynıydı.
- Bu zamanda Japonya'ya mı gitmek istiyor?
- Ne düşünüyor?
Bu Avcılar da biliyordu.
Şu anda ülkelerini yakan acil yangını söndürmeyi başarırlarsa Japon hükümetinin mali ödülünün ne kadar büyük olacağını hayal etmenin zor olacağını biliyorlardı.
Bununla birlikte, dışarıdaki hiçbir aklı başında hükümet, en üst sıradaki Avcılarını benzeri görülmemiş bir ölçekte bir krize atmak istemezdi.
Dünyanın en iyi Avcılarının sayısını büyük ölçüde azaltmayı başaran yaratık olan S-Seviyeli Kapı canavarı ‘Kamish’e boyun eğdirmekten alınan dersler, Avcı topluluklarını oldukça kapalı ve doğası gereği işbirlikçi hale getirmişti.
Yani şu anki durumda, isteyen biri bile gidemezdi. Ama yine de ilk etapta izin verilmiş olsa bile kim gerçekten gitmek isterdi ki?
Bu sadece tam bir delilikti.
Amerikan vatandaşlığına sahip S-Seviyeli Avcılar, Güney Kore'den haberler gelene kadar Maryland Eyaletindeki en lüks otelde toplanmaya başlamıştı ve gerçekten de bunu duymuşlardı.
Çoğu, ‘Geliştirici’ Madam Selner'ın gücüyle yeteneklerinde bir artış elde etmişti.
Bu toplantıyı dünyanın en büyük silahlı gücü olarak adlandırmak, insanın hayal gücünün zorlaması olmazdı.
Ve tam da öyle bireylerin bir araya gelmesiydi ki, küçük bir Asya ülkesinde yaşayan isimsiz bir Avcı’nın hikayesine gülüp geçebilirlerdi.
“Yeniden Uyanışından bu yana uzun zaman geçmedi ve çoktan kendi güçleriyle sarhoş.”
“Bu aptal, belki bazı değersiz böceklerle savaşmanın Dev canavarlarla savaşmakla aynı olduğunu düşünüyor?”
“Yeteneğini abartan bir Avcı her zaman %100 ölür. Karıncaları öldürerek kazandığı şöhretin hayatını kısaltacağını kim bilebilirdi. Ne kadar ironik.”
Tüm bu insanlar Jin-Woo’nun Jeju Adası’ndaki muhteşem performansını görmüşlerdi.
‘Seong Jin-Woo’nun sahip olduğu güç kesinlikle oldukça fazlaydı. Ancak, Dev ırkı bambaşkaydı.
Karıncalar sayılardaki çok büyük avantajlarıyla öne çıktılar ve bu yüzden sayısız yaratığı çağırma yeteneği onlara karşı çok iyi sonuç verdi.
Fiziksel olarak güçlü olsa bile, her biri A-Seviyeli Kapılarda bulunan en zor zindanların patronları olarak görünecek kadar güçlü olan Dev canavarlara karşı tek başına savaşabilir miydi?
Ayrıca, Yuri Orlov'u yakalamak için gerçekten şaşırtıcı bir çeviklik kullanan patron seviyesindeki Dev ne olacaktı? Bu hareket insansı bir yaratığı değil, vahşi bir canavarı hatırlatıyordu.
İnanılmaz hız ve çevikliğe sahip böylesine büyük bir yaratık – tek bir Avcı böyle bir canavarı nasıl öldürebilirdi?
Bu Amerikan Avcılar şaka yaparak bahis oynamaya başladı.
“Yatım üzerine bir günden daha kısa sürede ölecek olmasına bahse girerim.”
“Konağıma iki gün bahse girerim.”
“Peki, o zaman, ben...”
O anda.
“Bu gerçekten olacak mı acaba?”
Köşede tek başına sessizce yemek yiyen Thomas Andre kaplarını indirdi ve ağzını açtı. Var olan beş Özel Otorite seviyesindeki Avcı’dan biriydi.
Güçlü Uyanmış, ‘Kamish’e boyun eğdirme operasyonu sona erdikten sonra ortaya çıkmaya devam etti, ancak hiçbiri insanlık tarihindeki en kötü krizden kurtulmayı başaran Avcıların seviyelerini aşamamışt.
Böyle bir adam sırıttığında, diğer herkes işe yaramaz şakalarına hemen son verdi.
“Çöpçü Loncası'nın sonuna kadar hayatta kalacağına bahse girerim.”
Diğer Avcıları güneş gözlüğünün altından yavaşça taradı ve restorandan çıktı.
“…”
“…..”
Ayrıldıktan sonra, rahatsız edici sessizlik kalabalığın üzerine çöktü. Sonunda, Avcılardan biri memnuniyetsizlikle kaşlarını çattı ve bu boğucu sessizliği bozdu.
“O adam, atmosferi nasıl mahvedeceğini biliyor, değil mi?”
“Zaten bu ucube bunu ilk kez yapmamıştı. Onu unutmak daha iyidir dostum.”
“Doğru. Koreli Avcı gerçekten güçlü olsa bile, tüm bu S-Seviyeli Devleri tek başına durdurması neredeyse imkânsız.”
Tam o sırada sessizce dinleyen bir Avcı muhabbete girdi.
“Yine de yalnız olmadığını duydum? Onunla başka bir Avcı’nın gittiğini?”
Şüphelendikleri gibiydi. O Koreli bir deli olsa bile, kesinlikle tek başına cehenneme gitmeyi düşünmezdi. Diğer Avcılar başlarını salladı ve içlerinden biri soru sordu.
“Onu başka hangi aptal S-Seviyeli takip ediyor?”
“Hayır, S-Seviyeli olmadığını duydum.”
Dinleyen üç Avcı tuhaf bakışlar atmaya başladı.
O Koreli S-Seviyeli Devlerle savaşacaktı, ancak S-Seviye altında bir Avcı’yı mı yanına alıyordu?!
“O zaman bir Şifacı mı alıyor?”
“Hayır. Yu Jin-Ho adında D-Seviyeli bir Tankçı falan.”
Sanki önceden bir anlaşma yapmışlar gibi, üç Avcı söyleyecekleri şeyleri unuttular ve ağızlarını kapalı tuttular.
Seong Jin-Woo adlı bu Avcı, kafasında sadece bir vidayı değil, birkaçını da kaybetmiş olmalıydı. Belki bu çılgınların hepsi bir çeşit anlayışı paylaşıyordu?
Tek bir düşünce, bu üç Avcı’nın beyninden hızlıca geçti, belki de Thomas Andre'nin Seong Jin-Woo'nun çabasını desteklemesi bir tesadüf olmayabilirdi.
***
Incheon Uluslararası Havalimanı.
“Ah, bekle. Geçiyoruz!”
Yu Jin-Ho, yolunu kesen insan kalabalığını ayırdı ve heybetli bir şekilde ilerledi.
Kocaman bir güneş gözlüğü yüzünü saklıyordu ve her iki eli de teçhizatıyla dolu iki bavul taşıyordu.
İfadesinden sızan kararlılık, en iyi film yıldızını, savaş sahnesinin doruk noktasındaki görkemli görünümünü utandıracak kadar ciddiydi.
“Geçiyoruz-!!”
Yu Jin-Ho bir yol açtı ve Jin-Woo sessizce arkasından gitti.
Tık, tık, tık, tık, tık!!
Muhabirler, Jin-Woo'nun bir saniyesini bile kaçırabileceklerinden korkarak kameralarıyla uzaklaşmaya devam ettiler. Yolculuk konusunda oldukça heyecanlı olan Yu Jin-Ho'nun aksine, Jin-Woo yine de sakin ve dikkatli kaldı.
Japonya, Jin-Woo'nun oraya gitmek istediğini duyduktan sonra özel bir uçak göndermişti. Ve tabii ki, tüm giriş prosedürleri de iptal edilmişti.
Uçağa binmeden hemen önce Jin-Woo, onu görmeye gelen birkaç tanıdık yüz keşfetti. Birlik Başkanı Goh Gun-Hui'ye ve Bölüm Şefi Woo Jin-Cheol'a aitlerdi.
Selamlaşmak için basitçe başlarını salladılar ve kendi aralarında sohbet etmek için bir araya geldiler. Havaalanının içi oldukça kaotikti, ancak üçü de son derece uyumlu duyulara sahip en iyi Avcılardı. Dolayısıyla seslerini yükseltmelerine gerek yoktu.
İlk konuşan Goh Gun-Hui, ifadesi hala acıklı bir isteksizlikti.
“Şimdi bile, keşke fikrini değiştirebilseydim.”
Jin-Woo, Güney Kore'nin şu anda sahip olduğu tüm Avcılar arasında en güçlü savaş gücü olarak görülebilirdi. Daha doğrusu, Goh Gun-Hui böyle bir varlığın başka bir yere gitmesine izin vermek istemiyordu.
Açıkça söylemek gerekirse onun yokluğunda Güney Kore'de neler olabileceğini kim bilebilirdi? Ne yazık ki Jin-Woo kararını çoktan vermişti.
“Üzgünüm. Oraya gitmek istiyorum.”
O Devleri öldürmek ve seviyesini yükseltmenin yanı sıra Gölge Askerlerinin sayısını da arttırmak istiyordu.
Bu canavarların tüm haklarının kendisine teslim edilmesini talep etmesinin nedeni buydu ve Japon hükümeti bu çok açık talebi kollarını açarak memnuniyetle karşıladı.
Goh Gun-Hui, ağzından güler yüzlü bir kıkırdamanın çıkmasına izin verdi.
“Oradaki canavarlar yüzünden mi?”
Jin-Woo da sırıttı.
“Canavarlara karşı savaşmak istiyorum.”
“Dilediğin buysa yapabileceğimiz hiçbir şey yok.”
Goh Gun-Hui elini uzattı ve Jin-Woo bu eli sıkıca salladı. Sıkışmış elleri yükselip alçalırken, Goh Gun-Hui içten bir veda etti.
“Bize sağ salim dönmen için dua ediyorum.”
Tık, tık, tık, tık, tık!!
Yüzlerce kamera lensi, bu iki adamın tüm ihtişamıyla ellerini sıkarken görüntüsünü yakaladı.
***
Jin-Woo'nun geldiği haberi, hayatta kalan Japonlar için karanlık fırtınada tek umut ışığı oldu. Hala kalan birkaç televizyon istasyonu, Jin-Woo ile ilgili görüntüleri tekrar tekrar oynatmaya devam ediyordu.
İnsanlar onun başarılarını izlediler ve bu yenilenmiş umut bağına tutunmaya devam ettiler.
Hepsi, S-Seviyeli karınca canavarlar televizyon ekranlarında süpürüldüklerinde vücutlarında bu heyecan verici sarsıntıyı hissetmişti. Kore-Japonya birleşik baskın operasyonu sırasında fazla ilgi göstermeyen birçok Japon şimdi bu baskının yeniden yayımlanmasına çaresizce sarıldı.
Ve Devlerin acımasızca güneye doğru yürüyüşünün hız kazandığı haberi kulaklarına girdikçe, çaresizlikleri de daha da ağırlaştı.
“Avcı Seong Jin-Woo'nun Japonya'ya geldiğini söylediler!”
Genç bir çocuk radyo dinlerken bağırdı. Etrafındaki insanların ten rengi bir anda parladı.
Ancak maalesef herkes umut ışığını keşfetmemişti.
Devlerin saldırılarından elektrik ve gazın kesildiği yerlerde mahsur kalanlar, zamanında yardımın geldiğini duyamadılar.
Bunun yerine, tek umut ışığı kurtarma ekibinin gelişiyle kaldı.
“Japonya Öz Savunma Kuvvetleri geldi!”
Soluk yüzü olan iki asker, yaşlı bir çiftin işlettiği küçük bir kırsal bakım hastanesine girdi.
Kurtarma ekiplerinin gelmesi için dua eden yaşlı doktor ve karısı, genç askerleri gördükten sonra rahat bir nefes aldı.
Ne yazık ki onlar için durum umdukları kadar iyi değildi.
Askerler çaresizce başlarını salladılar.
“Her hastayı taşıyacak yerimiz yok. Tek seferde, yalnızca üç, dört kişiyi daha alabiliriz.”
Yaşlı kadın askerlere seslendi.
“Fakat bu olamaz… Hareket edemeyen ondan fazla hastamız var.”
Yaşlı doktor onaylayarak başını salladı. Ne olursa olsun JÖSK’den genç askerler kaygı içinde ayaklarını yere vurdular.
“Her an ölebilecek insanlar için endişelenmenin zamanı değil! Biz konuşurken Devler bu yöne geliyor!”
Yüzü terle kaplı genç JÖSK askeri sinirlendi ve bağırdı.
Çevre bölge sakinleri çoktan tahliye edilmişti. Burası insan kokusunun bulunabileceği yegane yerdi, bu yüzden bir Dev'in burada ortaya çıkması an meselesiydi.
Yaşlı doktor başını kaldırmadan önce bir iki dakika yere baktı.
“Hastalarımı terk edemem. Karım ve ben sonuna kadar hastalarımızın yanında kalacağımıza söz verdik.”
Doktorun sesi güçlü kararlılığını taşıyordu. İki genç asker doktora öfkeyle baktı ama sonunda telsizlerine konuşmaktan başka çaresi kalmadı.
“…Siviller tahliye edilmeyi reddettiler. Bu yerden çekiliyoruz.”
Başkalarının onları duyması için kasıtlı olarak yüksek sesle konuştular ve iletişimlerini bitirdikten sonra acilen binayı terk ettiler. Çok geçmeden arabanın ateşleme sesi duyuldu. Yaşlı çift derin derin iç çekti ve sessizce birbirlerini teselli etti.
Ama sonra, bıraktığını düşündükleri askerlerden biri aniden içeri koştu. Biri tüfek de yaşıyordu.
“N-Ne yapıyorsun?
Yaşlı çift büyük bir şaşkınlık yaşadı ve birbirlerine tutundu. Asker yüksek sesle bağırdı, boğazında damarlar belirdi.
“Burada kalırsanız Devler sizi parçalayacak! Böylesine korkunç ölümle ölmektense elimden ölmeniz daha iyi!”
Tüfek, karısına yöneltilmeden önce yaşlı doktora doğrultuldu. Yaşlı çift her olayda ürküyordu.
“Bu son uyarınız. Bizimle gelecek misiniz? Yoksa elimden ölecek misiniz?”
Genç asker orada konuşmayı bıraktı ve silahıyla nişan aldı.
Yaşlı çift uzun süre hiçbir şey söylemedi. Gözlerinin önündeki genç adamın onları yanına almak istediğini nasıl bilemezlerdi?
Ancak yaşlı çift bu kadar kolay cevap veremedi. Çünkü bunu yapmak, onu kendi toplumuna ve halkına hayatı boyunca hizmet etmeye iten sözüne sırtını dönmeye benzerdi.
“…”
“…”
Onları sonsuzluk gibi gelen bir an geçti.
Genç askerin yüzü çoktan kurumuş terle doluydu ama sonra alnından başka bir kalın taze ter yuvarlandı. Alnı boyunca gezindi ve gözüne girdi, görüşünü bulanıklaştırdı ve bu süreçte onu biraz acıttı.
Tam o sırada kaşlarını çattı. Sonra bu oldu.
Hrrrr.
Genç askerin midesi, açlığını dünyaya duyurdu. Ancak, buna hiç dikkat etmedi ve cani bakışlarını sürdürdü. Ama sonra…
“Affedersin genç adam.”
Genç asker, yanından gelen ani ses karşısında büyük bir şaşkınlığa uğradı ve hızla hasta yatağına nişan aldı.
“N-Ne istiyorsun?”
Hastane koğuşunun o karanlık köşesinde hasta yataklarından birinde bir büyükanne oturuyordu. Sessizce bir tepsiyi ileri itti. Üzerinde bir çift ‘onigiri’ vardı.
Büyükanne nazik bir gülümsemeyle teklif etti.
“Açsan, bunları ye. Bugünlerde iştahım yok.”
“…”
Ancak o zaman genç asker tüfeğini indirdi.
“Gel. Çabuk.”
Onigiriyi alırken genç askerin elleri titredi. O anda neden bu üniformayı giymeye karar verdiğini hatırladı.
Bu iyi kalpli vatandaşları korumak ve onlar için savaşmak için asker olmayı seçmemiş miydi? Yine de bazı canavarlar buraya saldırmaya geliyor diye onları görmezden gelmek ve kaçmak üzere olduğunu düşünmek…
Güçsüzlüğünden çok utandı.
Anlayamadığı gözyaşları yüzünden aşağı süzülmeye başladı.
Sessizce telsizini aldı ve yoldaşını uzaklaştırdı. Yaşlı doktor gafil avlandı ve aceleyle genç askerin omzunu kavradı.
“Ne yapmayı planlıyorsun, genç adam?”
“Sizinle geride kalacağım.”
JÖSK’in genç askeri tüfeği omzuna astı.
“Ben bir askerim, efendim. Burada kalan vatandaşların olduğunu bilerek tek başıma kaçamam.”
Daha sonra boğazı şu anda duygu ile tıkanmış olmasına rağmen bir şekilde onigiriyı çiğnemeyi ve yutmayı başardı. Büyükanneye karşı derinden eğildi.
“Yemek için teşekkürler. Gerçekten çok lezzetliydi, büyükanne.”
O anda.
Güm, güm, güm!!
Yer kendi kendine titremeye başladı.
Genç asker, hastaneden çıkarken kararlı bir ifade oluşturdu. Bu konuma korkutucu bir hızla yaklaşan tek bir Dev canavar buldu. Gerçek bir vahşi canavar gibi dört ayak üzerinde sürünüyordu.
‘O…??’
Genç asker nişan alırken, gözleri garip bir şey fark etti.
Dev şu anda biraz daha erken yola çıkan yoldaşını ısırıyordu. Genç askerin gözleri bir anda kızarmıştı.
“Uwaaaahhh-!!”
Asker yaklaşan Dev'e ateş etti.
Çat, çat, çat, çat, çat!!
Ne yazık ki modern uygarlığın silahları bu canavarlara zarar veremedi. Dev, kurşun yağmurunu kolayca attı ve göz açıp kapayıncaya kadar genç askerin önüne geldi.
Tık, tık…
Cephanesiz tüfek sadece boşa ateş edebilirdi, başka hiçbir şey yapmazdı. Genç askerin gözlerinde daha fazla gözyaşı oluştu.
‘Tanrım, lütfen…’
Dev canavar, genç askere doğru atlamadan önce kemirdiği insanı yutmak için başını kaldırdı.
Tam o anda.
Devasa bir Naga, herhangi bir uyarı yapmadan Dev canavarın yan tarafına çarptı.
Egemenler Listesi
1) Gölge Egemeni-Ölülerin Kralı ( Seong Jin-Woo)
2) Beyaz Alevlerin Egemeni - İblis Kralı ( Baran) (öldü)
BL: Şu anda olan 2 soru var herkesin aklında
1) Yu Jin-ho'nun babasına ne olacak?
2) Japonya'nın durumu ne olacak?
Herkes fikirlerini yazmasını istiyorum. Beğenmeyi ve ifade koymayı unutmayın. Sağlıcakla kalın herkese iyi okumalar.