Belki de Suriye ilk Hıristiyan devletiydi. Suriye Arap Cumhuriyeti topraklarında, dünya kültürünün muhteşem anıtları korunmuş ve korunmuştur. Ve doğal olarak, soru ortaya çıkıyor: bu güzel ve sakin ülke neden aniden kanlı savaşların bir arenasına dönüştü? Ve bir soru daha havada asılı duruyor: neden Amerika Birleşik Devletleri - daha doğrusu, ABD'nin siyasi ve ticari elitleri - Suriye'deki krizden bu kadar heyecanlı ve en güzel şehirleri tomahawks, harabe ile çalışmaya hazır tarihsel eski kültür eserleri, binlerce masum insanı yok? Amerikalılar 11 Eylül 2001'den sonra El Kaide'ye, dini fanatiklere gerçekten aşık oldular ve tüm Arapları mutlu etmek mi istiyorlar? Öyleyse neden Amerikalılar ABD'nin merkezi bir devlet olarak yok ettiği Irak'taki kardeş katliamına bir son vermedi?
DENİZCİLİK HAYATI VE AMERİKA TUTUMLARI
Her nasılsa, Amerikan’ın yabancı ülke sivillerini koruma politikasının hayali kaygısıyla olan her şey uymuyor. Çok garip görünüyor, Amerikan azınlıklar tarafından "korunan" bir dizi. FRY'de, özel hizmetler ve ABD Dışişleri Bakanlığı'nın geçen yüzyılın 90'lerinin ortasına kadar olan ABD Dışişleri Bakanlığı'nın terör örgütleri olarak listelendiği, ancak aniden reform yaptığı ve “Miloseviç rejiminin masum kurbanı haline geldiği” Arnavut uyuşturucu çeteleri var. 2003’te Washington, aniden Irak’taki Şii azınlığın haklarını ihlal ettiği için gözyaşlarına boğuldu ve “kötü Saddam” zehirli gazlarla zehirlenmek istedi. Şefkatle ağlayan George W. Bush, Şiilerin ve Kürtlerin haklarını güvence altına almak için Irak Cumhuriyeti'ni yok etmek için bir savaş başlattı, aynı zamanda bir grup uluslararası kimyasal müfettişin bulgularına inanmadı. silahlara (Blix grubu), Saddam Hüseyin’in başkanlık saraylarında böyle bir şey bulamadı. Irak'taki “insancıl” savaşın mağdurlarının ifadesi yüz binlerce insanı kapsıyor. Ve Amerikalıların devleti yok etmesi için Şiiler, bugün Amerika'nın ana düşmanıdır.
Birleşik Devletler denilen bir imparatorluğun özünü anlayana kadar yukarıda sorulan soruların cevabını bulamayacağız. Amerika Birleşik Devletleri tarihine bakarsanız, istikrarlı bir politik gelenek bulabilirsiniz - yok etmek, soymak, sömürmek, hepsini kendi icat edilmiş teorileri, stratejileri, standartları ile kaplamak.
Amerika'da zorunlu devlet gerekli: İlk olarak, Avrupa'dan bağımsızlıklarını savunmak için; ikincisi, Amerika'nın yerli halklarının yıkımını ve topraklarının ele geçirilmesini motive etmek; üçüncüsü, yeni toprakları ele geçirerek ve kendileri üzerinde kontrol kurarak, köleliği genişleterek kendi varlıklarını sürekli arttırmak. Demokrasi, insan hakları ve diğer ulusların özgürlüğü mücadelesi yirminci yüzyılda, SSCB ve Amerikan seçkinleri sayesinde dünyanın önceki politikasını sürdürmek için bir duman perdesi icat etmesi gerektiğinden kökten değiştiğinde ortaya çıktı.
Washington politikasının özünü anlamak için birkaç tarihsel örnek vereceğim. 1640 yılı, gelecekteki ABD Kongresi, New England Assembly ile buluşuyor. Soru tartışılıyor: Yerel Hintlilerden arazi edinimini “meşru” bir şekilde nasıl haklı gösterebiliriz? Bir karar kabul edildi: tüm topraklar Rab Tanrı'ya ait ve Hintliler ateist olduklarından, toprakları haklı olarak Amerika kıtasına gelen Avrupalılara ait. Doğal olarak, direnenler "meşru" gerekçelerle yıkıma maruz kalıyor. Ve Hint medeniyetleri kökten kesiliyor. 1823 yılı, ABD Kongresi, Amerika kıtasının tamamını ABD patlaması olarak ilan eden Monroe Doktrini'ni onayladı.
Sonraki: On dokuzuncu yüzyıl, yasama olarak kabul edilen, F. Turner'ın kölelik ve ırkçılığı yasallaştıran “Sınırlar Teorisi” olarak adlandırdığı bir eylemi üstlendi. Vahşi, barbar halkların siyasi millet olmadıkları için haklarının olmadığını savunuyorlar. Ve bu "aşağı" ulusların işlerine müdahale ABD'nin görevi ve yükümlülüğüdür. "Önceden belirlenmiş kader teorisi" J. Strong, (1885): "Bu ırk (Anglo-Saxons) bazı ırkları, bazılarını asimile etmeyi ve tüm insanlığın anglo-Saxonize olana kadar devam etmesini sağlamak için tasarlanmıştır." J. Bargees, jeopolitik teorisyen, devlet adamı (1904): “Müdahale, barbarlık aşamasında insan hakları olmadığından, siyasal olmayanlara karşı siyasi ulusların hakkı ve görevidir”. Ancak Amiral Alfred Mahan (1840 - 1914), hala ABD'nin ana jeopolitik stratejisti olarak kabul edilmektedir. Özellikle adresimizde “hassasiyet” i ifade ettiğinden beri, bazı düşüncelerinden bahsetmenin faydası olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden amiralden alıntı yapıyorum: “Deniz gücü, dünya egemenliğine yönelik özel bir medeniyet türüdür. Amerika’nın deniz kaderi ve bu “tezahür” kaderi, tüm Amerika kıtasının stratejik entegrasyonunda ilk aşamada yatıyor ve sonra dünya egemenliğini sağlamada ... Batı İmparatorluğu’ndan bu küçük kıta kitlesiyle Batı Asya’dan Japon meridyenine uzanan Rusya’yla mücadele Doğu, deniz gücü için uzun vadeli stratejik bir görevdir. ”
Monroe Doktrini'ni (bölgesel entegrasyon anlamında) geliştiren Mahen, düşman entegrasyon süreçlerini düşmandan önlemeyi istedi ... (Görünüşe göre, Mahen’in ilkelerini takip eden Bayan Dışişleri Bakanı Hillary Clinton, Vladimir Putin’in Avrasya Birliği’nden bahsettiğini endişelendirdiğini duydu. - LI). Mahen’e göre Avrasya güçleri (Rusya, Almanya, Çin) “anakonda” halkalarında boğulacak - onları kontrolden çıkarılan kıyı bölgeleri pahasına sıkma ve mümkünse deniz alanlarına çıkışları engelleme. Rus halkının kaderi hakkındaki alıntıları, daha ayrıntılı olarak verilmeyi hak ediyor: “30 ve 40 arasındaki kuzey enlemleri arasındaki bütün güney Asya şeridinde ustalaşmaya başlamak ve bu tabandan yavaş yavaş Rusları kuzeye itmek. Tüm canlılar için zorunlu olan doğa yasalarına göre, büyümenin sona ermesi, azalması ve yavaş ölmesi ile birlikte, kuzey enlemlerine sıkıca kilitlenen Rus halkı kaderlerinden kaçmayacak. ” (A. Mahen. “Deniz Gücünün 1660 - 1783 Tarihine Etkisi”. 1890).
Öyleyse, Amerikan jeopolitiğinde, Tanrı'nın seçtiği insanların öz-inancını açıkça görebiliyoruz, dünya egemenliğine, diğer ulusların fethine ve soygununa odaklanmış, ırkçılığa odaklanılmış. Sadece bir Amerikan tutkusuna daha dikkat edeceğim - önce dünya kültürünün nesnelerini yok etmek: Leipzig, Kosova'nın tapınağı, Babil, Libya, şimdi Suriye. Böyle bir hobi.
Washington’un II. Dünya Savaşı’nın ardından ve yirmi birinci yüzyılın başlarında politikalarında neler değişti? Önemli bir şey yok. Jeopolitik bir düşünce olarak dünya egemenliği ve ABD seçkinlerini hedef belirleme aynı kaldı. Ancak strateji, araçlar ve yöntemler değişiyor. İşte stratejistler ve metodologlar yorulmadan çalışıyor. “Z. Brzezinski,“ kontrollü kaos ”,“ dünya krizi arkı ”,“ kontrollü istikrarsızlık ”,“ insancıl müdahale ”, vb. Teorileri ile tek başına nedir? Yirminci yüzyılın sonundan bu yana, renk devrimlerinin, kitlesel ayaklanmaların düzenlenmesi, devrilme rejimlerinin açıkça belirtildiği yöntem olan J. Sharp (Einstein Enstitüsü, ABD) “Diktatörlükten Demokrasiye” yöntemi. Belirli bir dizilimde ana hatlarıyla verilen 198 önerileri. Amerikan stratejistlerinin en son “başarısı”, George W. Bush tarafından ilan edilen ve yılın ABD Ulusal Güvenlik Stratejisi 2006’e dahil edilmiş “önleyici savaş” tır. Bu savaşın özü, öncelikle içeriğinin jeopolitik operasyonlar olması; ikincisi, bu operasyonların amaçları, amaçları ve aşamaları klasik savaşlardan tamamen farklıdır. İlk aşama, “diktatör” rejimlerin yıkılması ve “demokrasilerin” iktidara getirilmesidir. İkincisi (çok ilginç) yeni bir ulusun inşasıdır. Ve ancak o zaman, inşaatın tamamlanmasından sonra (ülkenin yeniden yerleşmesi), ekonomik iyileşme öngörülüyor. Aynı zamanda, “yeni bir ulus inşa etmek” sadece hedef ülkeyi diğer ülkelerden gelen göçmenlerle doldurmakla kalmaz, ilk önce fethedilen ülke vatandaşlarının zihniyetini de değiştirir, böylece bu fetih sonuçlarının kalıcı, daha iyi olur.
ARAP DÜNYASI NEDİR
Muhtemelen, Suriye toplumu ve devlette her şeyin yolunda olduğunu söylemek, hükümetle halk arasında tam bir uyum olduğunu söylemek doğru olmaz. İslam medeniyetinin çekirdeği olan Arap doğusu, kendi tarihi ve kültürel özelliklerine, kendi değer modeline ve oluşan insan arketipine sahip.
Arap geleneğinin özellikleri:
- yavaş gelişme, değişime karşı muhafazakar bir tutum;
- bağlılık (bazen fanatik) dine (ortodoksluk davranışı);
- yabancı (ilk önce Batı) değerlerinin reddedilmesi;
- otoriter bir lidere duyulan ihtiyaç.
BM, Arap bölgesini gezegenin en demokratik bölgelerinin arasına yerleştiriyor, ancak yalnızca Suriye, Arap ülkeleri arasında en demokratik olarak kabul ediliyor.
Arap (İslami) dünyanın XXI. Yüzyıl uygarlıklarındaki jeopolitik konumu:
- İslam dünyası (1,5 milyardan fazla insan), 21. yüzyılın jeopolitik yapısında dünya medeniyeti olarak yerini henüz bulamamıştır;
- Bütün Arap dünyası gibi, Doğu’nun da kendi jeo-medeniyet projesi yok;
- Araplar, tarihsel geleneği, dini ve modern gelişim yönünü birleştirmek için kabul edilebilir bir formül bulamadılar;
- Arap Doğu, Batı ülkelerine ve şimdi Doğu’ya hammadde ve ucuz işgücü sağlayan küresel “köy” konumuna sabitlendi (şimdi Arap dünyasının GSYİH’sı 21, İspanya’nın GSYİH’sı Arap ülkelerinden yedi kat daha küçük - 280 milyon kişi);
- yetişen kalkınma modeli Arap dünyası için karakteristiktir: SSCB'nin yıkılmasından sonra, Arap sosyalizminin modeli çöktü, yeni bir model yok;
- Arap dünyası hem Batı'da hem de Doğu'da rekabet edemez hale geldi (2005'te, Arap dünyasında yerel yatırımlar 8 - 10 milyar dolar, 1 trilyon dolardan fazla yabancı yatırım olarak gerçekleşti).
Bölgedeki sosyo-ekonomik durum:
- ortalama olarak işsizlik nüfusun% 15'inden fazlasını kapsar;
- Arap gençliği ve kadınları entelektüel gelişimde gerisinde kalıyorlar (12 yaşında okula gitmeyen okulların sayısı - 17% 40'e ulaşıyor);
- Arap dünyasında, 1 milyon insan için dünyanın geri kalanından üç kat daha az bilim adamı;
- Arap bölgesinden geçen 20 yıllarında tahliye edilen beyin neredeyse 20 katına çıkmış, ondan yaklaşık 250 milyara ulaşmıştır.
İslam medeniyetinin tarihi çekirdeği olan Arap dünyası, homojen olmaktan uzak, konsolide olmayan, mevcut yirmi birinci yüzyılda kendi jeopolitik gelişim projesine sahip değil. Bu yüzden, diğer küresel güçler için bir nesne olarak hizmet eder ve projelerine dahil edilir. Ekonominin hammadde türü, nüfusun refah düzeyindeki maddi durumuyla bile, eğitimin, kültürün, bilimin, üretimin, dolayısıyla toplumun ve bireyin gelişimini dondurur. Sebeplerden biri bölge işlerine dış müdahale, Batı'nın jeopolitik kavram ve stratejilerinin uygulanması. Ne de olsa, geçen yüzyılın 20'lerinde, Arabistanlı bir Lawrence ikamet yeri olan İngiliz istihbarat Londra'ya şöyle yazdı: “İngiltere’nin Orta Doğu’daki politikasının amacı, Arap’ları Araplarla İngiliz çıkarları için mücadele etmeye zorlamak.”
Yine Suriye ve Libya'da, tüm bu olumsuz tezahürler, Arap dünyasınınkinden daha az belirgindi.
WASHINGTON DAMASK TARAFINDAN TESLİM EDİLDİ
Suriye Arap Cumhuriyeti'nde, devletin ve toplumun gelişimi, tarihi, ulusal ve dini geleneğin ahlaki temellerini dikkate alarak laik bir temele dayanmaktadır. Arap nüfusu arasında yüksek oranda Hristiyan var (yaklaşık% 15), dinler arası uyuşmazlık yok. Devlet, medeni ve dinler arası barışın korunmasını sıkı bir şekilde izler, İslam ve diğer aşırılığın tezahürlerini bastırır. Ülkenin liderliği eğitime, bilimsel bilginin gelişmesine ve modern endüstrilerin yaratılmasına ciddi önem veriyor. Ve bir noktayı vurgulayacağım: Arap ülkeleri arasında, yalnızca Libya, Suriye, daha önce Irak ve daha az bir ölçüde Yemen ve Lübnan bağımsız bir dış ve iç politika izlemeye ve Rusya ile arkadaş olmaya çalıştı.
Bu tür ülkeler ile ciddi şekilde yıkıldı. Suriye halkı da ABD, İsrail ve NATO’dan sürekli askeri baskı altında. Ne de olsa, Mısır Devlet Başkanı Anwar Sadat'ın ihanetinden ve Irak'ın yenilgisinden sonra Suriye, İsrail’in Arap topraklarına saldırması, Filistin direnişine destek sağlaması, Lübnan’ın İsrail’in saldırganlığına karşı direnişini desteklemesi, Iraklı mültecileri kabul etmesi gibi Ve bağımsızlıkla bütün çatışma durumlarının barışçıl çözülme politikasıyla bağımsızlığı bir araya getirdi. UAR Bashar Esad'ın cumhurbaşkanının politik stratejisi, cumhuriyetin bir bütün olarak liderliği, ülkenin savunma ve güvenlik meselelerine ciddi bir dikkat, Suriye toplumunun sosyo-politik birliği, Rusya'ya yönelme, bağımsız bir gelişim süreci sağlar.
Ancak, Suriye'de nüfusun bir bölümü arasında hoşnutsuzluğun temelini oluşturan sosyoekonomik alanda pek çok olumsuz yön var; Ayrıca, uzun süredir devam eden acil durum ve Güvenlik Servisi’nin şartlarındaki faaliyetleri siyasi hoşnutsuzluk potansiyeli yarattı. Ülkenin genç lideri Bashar Asad, 2001’taki babası ve ölümcül bir devlet adamı ve uluslararası şahsiyet olan Hafez Asad’ın babası vefatından sonra SAR’ın cumhurbaşkanı seçildi. Bununla birlikte, Suriye seçkinleri, dış düşman (İsrail) ve gözcü (monarşik ve Amerikan yanlısı komşu rejimleri) ortamının muhafazakarlığı, bunların gerçekleştirilmesine izin vermedi.
Yazar, ATS Hafız Asad ve Beşar Esad'ın başkanları ile detaylı konuşmalar yapma şansı buldu. Bu toplantılardan izlenilen izlenim: Suriye liderleri, kendi ülkelerindeki sorunların yaşandığı Arap dünyasında yaşanan süreçleri derinden anladılar, gelişimlerine yeni ivme kazandırmaya çalıştılar. Kuzey Afrika’daki, özellikle de komşu Mısır’daki devrimci olaylar, Suriye Devlet Başkanı’nın topluma yapıcı bir dönüşüm programı sunmasını sağladı, bunun sonucunda Suriye halkının yaratıcı potansiyeli gelişecek, ülke kalkınmasında bir atılım yapacak, toplum yeni demokratik özellikler kazanacak. 2011'te Bashar Esad, halka yeni bir Anayasa taslağını, siyasi partilerle ilgili yasaları, medyadaki, seçimlerdeki, ekonomiyi, eğitimi modernize eden bir programı ve acil durumun kaldırılmasını önerdi. Suriye halkı, cumhurbaşkanlığı tekliflerinin görüşülmesine aktif olarak katılıyor. Fakat şunu düşünelim: ABD, İsrail ve “altın milyar” için ne kadar karlı? Amaçları, Arap dünyasını dağınık, düşmanca, yoksul, gelişmemiş tutmaktır. Ve en önemlisi - Arap birliğini, İslam medeniyetinin yeniden canlanmasını önlemek. Bu nedenle devlet başkanı ve Beşar Esad'ın yapıcı önerileri devleti ve toplumu modernize etmek için Suriye'nin muhalifleri arasında alarm oluşturdu, çünkü komşu ülkeler için bir örnek olabilirler. Ayrıca Suriye, İran'ın bir müttefiki ve Rusya'nın bir arkadaşı. Batı ve İsrail istihbarat servisleri “renk devrimi” jeopolitik operasyonunu başlattı ve Ekim ayında oluşturulan ABD siber komutası 2010 çalışmaya başladı.
İŞLETME BAŞLADI
Şubat ayının başlarında, 2011, İstanbul yakınlarındaki gizli CIA misyonunun inşasında, ABD Dışişleri Müsteşarının başkanlık ettiği kapalı bir toplantı düzenlendi. ATS genel başkan yardımcısı, bakanlar ve Şam’dan kaçan diğer yolsuz eski yetkililer toplantıya çağrıldı. Türkiye'nin özel hizmetlerinin başkanları ve bir dizi Arap devleti aktif olarak katıldı. Aynı yılın Şubat ayı ortasında, Suriye ve İran'ın sadece bölge için değil, aynı zamanda tüm "medeni" dünya için de tehdit oluşturduğu Arapça ve Farsça'da mikrobloglar başlatıldı. Nisan ayında Jeopolitik Sorunlar Akademisi uzmanları, yılın 2011'inde, Gene Sharp'ın “Diktatörlükten Demokrasiye” tavsiyelerinin Suriye'de mikrobloglamada aktif olarak yayıldığını belirtti.
Mart 2011’ten bu yana, geleceğin Özgür Suriye Ordusunun merkezi Türkiye'de kuruldu, çeşitli ülkelerden savaşçı alımı başladı ve kamplar gelecek mülteciler için hazırlanıyor. O zaman pratikte her şey bilinmektedir: militanlar - Türkiye topraklarından paralı askerler Suriye sınırındaki görevlilere saldırıyor, sınır yerleşim yerlerine saldırıyor ve nüfuslarını mülteci kamplarının beklediği Türkiye'ye çalıyorlar. El-Cezire, El-Arabistan ve diğerleri, tüm dünyayı Suriye halkının “Esad'ın kanlı rejimine” karşı ayaklanması konusunda çığlık attı. Humus'ta protesto mitingleri düzenleniyor, polis karakollarına saldırılar gerçekleştiriliyor, Baas Partisi eylemcileri, yetkililer ve siviller protesto gösterilerine gitmeyi reddeden basitçe öldürülüyor. Beşar Esad, acil durumun iptali nedeniyle Güvenlik Hizmetinin haklarını ve işlevlerini sınırlar. Ordu kışlada kalır, polisin silah kullanması yasaktır. Ülke, ülkenin modernizasyonu programı hakkında geniş çapta tartışılmaktadır. Muhalefet toplantıları, Paris'te yaşayan UAR'ın eski başkan yardımcısı, Paris'te yaşayan gelecek rejimi yönetmeyi reddediyor, diğer “demokratik diktatör adayları” küçüktür ve devrime mümkün olan her şekilde katılmaktan kaçınırlar. Haziran ayının başlarında, operasyonun başarısızlığının başlangıcını hisseden 2011, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa'nın büyükelçileri diplomasi tarihinde benzeri görülmemiş bir adım atıyor - askeri saldırılarının yanı sıra Suriye Dışişleri Bakanlığı'na bildirmeden, Hama'ya gitmek için ayrılıyorlar, ralli platformuna çıkıp devam ediyorlar sloganlar altında mücadele "kanlı rejim ile aşağı." Yazar şu anda az önce SAR Dışişleri Bakanı, akıllı bir adam ve yüksek nitelikli bir diplomatla konuştu. Bakana böyle bir durumda ne yapacağını sorduğumda, bunun egemen bir devlet işlerine açık bir müdahale olduğunu, diplomatik görevlerde uluslararası normların açıkça ihlal edildiğini ve bu tür "diplomatların" ev sahibi ülkeyi 24 saat içinde terk etmesi gerektiğini söyledim. Suriyeliler, çatışmayı şiddetlendirmemek için kendilerini bir protesto notu ile sınırlandırdılar.
Elbette ABD’nin, Avrupa uydularının peşinde olduğu. Fakat çatışma bölgesindeki Amerikan uyduları ne tür becermek istiyor - özellikle Türkiye, Suudi Arabistan, Katar ve diğerleri?
Türkiye ile başlayalım. 2000’lerin başında, Ankara’nın politikasında Suriye ve İran’la yakınlaşma lehine bir geri dönüş vardı. Türkiye, Amerikan karşıtı ve İsrail karşıtı bir duruş sergiledi ve Şam ve Tahran'la Kürt meselesi üzerine görüşmeler ve istişareler düzenli hale geldi. Filistinlilere insani yardım sağlamaya çalışan bir Türk gemisinin İsrail “komandoları” tarafından tutuklanması ve denetlenmesiyle bağlantılı olarak İsrail ile askeri bir çatışma tehdidi ortaya çıktı. Başbakan Erdoğan ve Cumhurbaşkanı Gül’ten önce, Batı’ya ve İsrail’e İslami direnişin öncüsü olma ihtimali vardı. Doğal olarak, Amerikalılar uygun önlemleri aldı ve “yanlışlıkla” Ankara’yı, bölgedeki önemli bir kısmın Türkiye’den parçalanacağı ve aynı zamanda şu anki Türkiye’de çeşitli bağımsız devletlerle sonuçlanan bir renk devrimi planının Türkiye’den parçalandığı bir plan yaptı. Ayrıca, ABD Kongresi komisyonları, Batı Ermenistan hükümetinin sürgünde tanınması olan 1915'taki Ermeni Soykırımı konularını aktif olarak tartışmaya başladı.
Amerikan ve İsrail gizli servisleri ve STK'ları yoğunlaştı, ABD'de yaşayan General Gul'ün muhalefet hareketi, J. Sharp'ın tavsiyesi ile Türkçe olarak yayılmaya başladı. Batı medyasında Türkiye Başbakanı'ndan ödün verildi. Erdoğan ipucunu anladı ve önceki sahiplerine saygıyla hizmet etmeyi tekrar kabul etti.
Türkiye’nin, Suriye dramasındaki en kışkırtıcı role ait olduğu. Suriye-Türkiye sınırının atılımından bahsettik. Dünya medyası, bir Türk askeri uçağının Suriye hava sahasına uçakların "rasgele" uçuşunun ve ardından NATO hava savunma sistemlerinin yerleştirilmesinden bahsetti. Türkiye'de militanlar için işe alım ve eğitim noktaları dağıtılmış ve Suriye'ye gönderimleri düzenlenmiştir. Türkiye'den Suriye'ye karşı savaşan militanlara kimyasal silah verildi. ABD’nin Suriye’ye karşı askeri harekâtı planlarında, Türk ordusu, diğer bütün ABD müttefilerinin reddettiği yer işgal kuvvetinin rolünü oynuyor. Ayrıca Ankara’lılar, SAR’daki durumla ilgili en büyük yalanı yönetiyorlar. Bütün bunlar için Erdoğan, Suriye'nin kuzey bölgelerine, kişisel refahına ve renk devriminden uzak durmaya söz verdi.
Suudi krallığı. Kuzey Afrika'da gerçekleşen olaylar, Kral Abdullah ve Suudi seçkinlerini ciddi şekilde korkuttu. Riyad’da, bir darbe düzenlemenin ve monarşist aileyi iktidardan ve müteakip çarmıha gerilmekten Libya ya da Suriye’den çok daha kolay ve ucuz olduğunu görüyorlar. Ayrıca, Suudi oligarşisinin başkenti Amerikan bankalarında tutuluyor ve sahipleri, Amerikalıların Fransız ve İngilizlerle paylaşmayı unutan, diktatör olarak ilan ettikleri ve basitçe uygun gördükleri Muammer Kaddafi'nin ve Libya Jamahiriya'nın döviz rezervlerinden çok etkileniyorlar. Ve bu neredeyse bir trilyon dolar. Ayrıca Batı ablukasına rağmen bölgede siyasi ve ekonomik güç kazanıyor olan İran ile düşmanlığı.
Kraliyet seçkinleri, Müslüman Kardeşler'in iktidara geldiği Mısır'daki olaylardan korkuyordu - ABD'nin yardımı olmadan - hiçbir zaman petrodollar tarafından beslenen Wahhabiler ve Suudiler'e sempati duymadan. Bu nedenle, Suudi Arabistan, Mısır'daki askeri darbenin ana sponsoru oldu ve askeri yetkililere Mısırlı generaller tarafından itaatsizlikten Washington'a kadar olan tüm kayıpları telafi etmeyi kabul etti. Aynı şey, Katar, Bahreyn ve Suriye karşıtı komplodaki diğer katılımcılar için de söylenebilir. Aynı Ürdün hakkında, bu komploya kim ve nasıl dahil olduğu ve günlük olarak "Suriye muhalefetini" topraklarında bulunan teröristleri eğitmek için iki kamptan birkaç yüz paralı askerle beslediği belirsiz.
TOPLAMDA NELER VARIZ
Nihai sonuçları özetlemek için çok erken olduğunu biliyorum, ancak Suriye dramasının ara sonuçları bile etkileyici. Suriye halkı, dikkatlice planlanmış bir ABD'nin önünde sıkıca durdu ve cömertçe silahlı saldırıyla donatıldı. Başkanını destekleyen ve ülkesi için geleceği için savaşan Suriye halkıydı. Liberallerin, neo-faşistlerin ve eşcinsellerin Batı’nın ajanlarını Rusya’daki ajanlarının Beşar Esad’ın yanında sadece Alevilerin ve Esad ailesinin üyelerinin savaştıklarını hayal etme girişimleri. Batı halkının birleşik güçleri ve Amerikan oligarşisinin bölgesel kuklaları önünde durmuş olan Suriye halkı zaten kazandı.
Bu zaferin küresel bir boyutu var: SSCB'nin dağılmasından sonra ilk kez Amerikalılar jeopolitik oyunu kaybediyorlar. Küçük bir Suriye'nin yanında, Rusya liderliğindeki dünya toplumunun büyük bir kısmı yer aldı. Ve bu çok önemli. Rus girişimleri bir grup BRICS ülkesi (3 milyardan fazla kişi), SCO (gözlemcilerle de 3 milyardan fazla), bazı Avrupa ülkeleri (saldırganlığı desteklemeyi veya katılmayı reddetti), Latin Amerika'nın tamamı, ABD nüfusunun çoğunluğu ve hatta Ortak Komiteler Komitesi tarafından desteklendi. ABD karargahı. Tüm Suriye karşıtı kampanyada, özellikle saldırganlığın ilk aşamasında, her zaman belirleyici olmasa da, Rusya ve Çin birlikte hareket etti.
Ve bir miktar nota. Nobel ödüllü Barack Obama ile ilgili olarak soylu bir davranışta bulunan, kendisini sürdüğü çıkmazdan çıkış yolunu gösteren Rusya, Vladimir Putin ve Rus diplomasisi tarafından temsil edildi. ABD Kongresi’nde Suriye’deki askeri operasyona karşı oy verme tehdidi gerçekti, bunun ardından Amerikan başkanının “topal ördek” olacağı ... Ve küresel borçla (Amerika, yüz trilyon doların altında) donmuş, ekonomik bir gelişme içinde donmuş (durgunluk veya iflas durumunda 450 şehirleri) ) ve uluslararası ilişkilerde siyasi ağırlık kaybetmek, bir pansumanın içine girebilir.
Başka bir not. Suriye krizinde, yeni dünyanın başlangıcı açıkça belirgindir - dünya hiç de Amerikalı değildir. Her şeyden önce, Washington'dan gelen mırıltıları kesmeden emirleri takip etmekten vazgeçen Rusya, yavaş yavaş şekillenen Avrasya Birliği, ardından SCO, BRICS ve sanırım daha sonra, kar küresi olarak tüm dünyayı değiştiriyor. Birleşik Devletler, savaş sonrası uluslararası güvenlik sistemini yok etme ve sapkın liberalizm ve eşcinsellikten kaynaklanan faşizmi canlandırma girişimlerinde tek başına kaldı. Ancak erken zafer. Yaralı Amerikan canavarı hala güçlü ve karlar ve dünyaya hükmetmek için büyük bir savaş ortaya çıkarırken kaybedilen güçler her şeyi yapabilir. Savaş müşterilerinin en güçlü fikirleri şimdi savaşı kaçınılmaz kılacak “büyük provokasyon” operasyonu üzerinde çalışıyor. Biri uyanık olmalı ve ortaya çıkan başarıyı stratejik bir iyilik ve adalet zaferi haline getirmelidir.