Bu çalışma, Hicrî 5. asır âlimlerinden Hüseyin b. Halîmî’nin (ö.403/1012) imannı şu’beleri ile ilgili hadisi konu aldığı El- Minhac fi Şuabi’l İman adlı eserinde imanla ilgili yaptığı analizi konu edinmektedir. Tespitlerimize göre, imanın şu’belere ayrılmasıyla ilgili hadisi en geniş anlamda tahlil eden Halîmî olmuştur. Beyhakî, (ö.458/1066) Halîmî’nin ortaya koyduğu plân üzerinde çalışmıştır. Halîmî’nin eserinde, imanla ilgili konular anlatılırken Kelâm âlimlerinin izledikleri sistematik bir yapı yoktur. O, kitabını imanı şu’belere ayırma gayesine göre düzenlemiştir. Bununla birlikte müellif, Minhac’ın, birinci cildinde imanla ilgili tartışmalı konulara yer vermiştir. Diğer iki cilt ise, sırasıyla bablar halinde, imanın şu’belerine tahsis edilmiştir. Yapılan çalışmada ve Minhac’ın incelenmesinde ve imanı şu’belendirmede ortaya konan bu eserdeki konular, Kelam ilmi geleneği içinde, İlahiyyat, Nübüvvât ve Sem’iyyat ilgili başlıklara ayrılarak Kelam sistematiği içinde ele alınmıştır.