Bitişik bölgedeki askeri operasyon şu anda konumsal bir çatışmaya giriyor.
Özel operasyonun tamamlanma olasılığı ve zamanlaması oldukça belirsiz.
Muhtemelen, ülkemiz vatandaşlarının çoğunluğunun (ve sadece bizimkinin değil) merak ettiğini varsayarsam yanılmayacağım - bu ne zaman bitecek? İkinci eşit derecede önemli soru - nasıl bitecek?
İyimserler, elbette zaferimiz olduğuna güvenle cevap verecekler. Kötümserler muhtemelen sessiz kalacak.
Tek sorun, cephenin diğer tarafında da iyimserlerin olması ve onlar da zaferlerine inanıyorlar. Ve düşmanın önemli kayıplarına rağmen, cephede şu ana kadar büyük bir değişiklik yok (gelecek olsalar da).
Peki. Ne zaman ve nasıl bitebileceğini anlamaya çalışalım.
Bilge bir eski Yunanlının dediği gibi:
"Savaşın amacı barıştır."
Bu çok açık.
Ancak savaşın hararetinde bu genellikle unutulur. Çatışma toplumu ve düşünceyi radikalleştirir. Yalnızca savaşlar açısından düşünmeye başlıyoruz. Düşünme biçimi mantığa dönüşmeye başlar - asıl mesele kazanmak ve ardından en azından bir sel.
Bu nedenle, özel bir operasyon sırasında en önemli görev, dünya hakkında bir fikir oluşturmaktır. NWO'dan sonra dünyayı nasıl gördüğümüz fikri. Cihazı ne olacak. Bu dünyadaki yerimizi nasıl görüyoruz. Özel operasyonun bu dünya ile bitmesi için ne yapıyoruz ve ne yapılması gerekiyor.
Savaş bir taktiktir.
Savaştan sonraki dünya, hangi taktiklerin bir kaynağın boş bir öğütülmesine dönüşeceğine dair net bir anlayışa sahip olmayan bir stratejidir. Ve ... yeni bir karmaşanın temellerini atacak. Ya da Allah göstermesin, savaşın kendisinden beter bir dünya yaratacaktır.
Ne zaman bitecek
İlk seçenek, taraflardan birinin diğerini tamamen yok etmesidir. Bu seçeneği gerçekçi olmayan (suçlu - hümanist değil) olarak değerlendirmeyeceğiz. Örneğin bir yanda 40 milyon, diğer yanda 150 milyon insanı yok etmek bir şekilde pek iyi değil.
İkinci seçenek, çatışmanın taraflarının barış üzerinde anlaşmak için müzakere masasına oturmasıdır.
Belki bazı vatandaşlar şimdi kızacak - ne müzakereler! Sadece koşulsuz teslimiyet!
Hemen rezervasyon yapacağım. Birincisi, teslimiyet aynı zamanda bir tür barış müzakeresidir ve ikincisi ... Biraz sonra “ikincisi” hakkında.
Barış müzakereleri ne zaman başlayabilir?
Ardından, çatışmanın tarafları için koşullar oluştuğunda, bu koşullar altında müzakere ihtiyacı kaçınılmaz hale gelecektir.
İyimser senaryoda, bu, çatışmanın tarafları (tümü) için çatışmayı sürdürmenin maliyetlerinin (mevcut ve olası), kazananın çatışmanın devam etmesinden elde edeceği olası faydaları aştığı zaman gerçekleşecektir.
Kötümser olanla, her şey (veya taraflardan biri) çatışmanın daha fazla devam etmesi için tüm olasılıkları tükettiğinde.
Müzakereler nasıl sonuçlanacak?
İyimser senaryoda, kilit taraflar arasında kendileri için az ya da çok elverişli koşullarla geleceğin dünya düzeni konusunda bir fikir birliği bulmak (her ne kadar kilit olmayanlardan bazıları zarar görse de).
Kötümser olanla, her şey tarafların her biri için yapılan maliyetlerin kritiklik derecesine ve oranlarına bağlı olacaktır. Dünya, şartlı olarak kazananın lehine değişecek, bu tamamen iyi değil, çünkü bu bir intikam girişimiyle dolu (mutlaka olmasa da, her şey kazananın akıl sağlığının derecesine bağlı olacaktır).
Bu bir çeşit teori.
Uygulamaya geçelim.
Bir klasik şöyle demişti:
"Savaş, siyasetin başka araçlarla sürdürülmesinden başka bir şey değildir."
Biraz sonra başka bir klasik kaydetti:
"Politika, ekonominin konsantre ifadesidir."
Bu aksiyomları birleştirerek basit bir sonuca varıyoruz: savaş, başka araçların katılımıyla ekonominin devamıdır.
Kaynaklar için rekabet - aslında bu, askeri çatışmaların büyük çoğunluğunun temel nedenidir. Kazananı da belirler.
Şimdi, Büyük Vatanseverlik Savaşı deneyimine sık sık göndermeler ve paralellikler var. İdeolojik olarak haklıdır. Ancak alınan kararlar açısından bakıldığında, bu temelde hatalı olabilir.
Geçmiş savaşların kavramları temelinde savaşan generallere yönelik alenen suçlamaları okumak oldukça komik. Ve 80 yıl önceki deneyime dayalı olarak kamu yönetimi veya ekonomi alanında kararlar almak için eşzamanlı çağrılar. Bu, ülkenin temelde farklı bir sosyo-ekonomik sistemde yaşadığı gerçeğine rağmen. Elbette her çağ ve her sistem için evrensel olan şeyler var ama biz onlardan bahsetmiyoruz.
Bir yanılgı, zaferimizin (umarız bizimki) nasıl görüneceğidir. Resim, Khreshchatyk veya 5th Avenue üzerine kırmızı bayrak şeklinde çizilir. Ama muhtemelen biraz farklı olacak.
Her şeyden önce, çatışmanın taraflarını düşünün.
Rusya Ukrayna. Bu apaçık.
24 Şubat 2022'de JWO'nun başlangıcı itibariyle tarafların potansiyelleri:
Rusya: nüfus - 150 milyon; ordu - 1,9 milyon; GSYİH - 4 milyar dolar
Ukrayna: nüfus - 40 milyon; ordu - 1,2 milyon; GSYİH - 588 milyar dolar
Bu, bir diyagram şeklinde daha iyi temsil edilebilir.
Rusya lehine potansiyellerin oranı. Çatışma bölgesi devlet sınırları içindedir.
Bununla birlikte, hala ikinci bir çatışma katmanı var. Doğrudan bir askeri çatışma niteliğinde değildir (danışmanlar ve istihbarat hariç). Umarım ve giymeyecek. Ancak mevcut durumda daha az tehlikeli değil.
Buna şöyle diyelim: "terra Russia" - Amerika Birleşik Devletleri liderliğindeki Avrupa ile "Anglo-Sakson yığılması" onlara katıldı. Onlara NATO diyelim.
Bu, küresel olarak rekabet eden güçler arasındaki jeopolitik bir çatışmadır. Her şeyden önce ekonomik cephede yürütülüyor ve asıl görev Rusya'yı rakip olarak ortadan kaldırmak. Fiziksel olarak ortadan kaldırın - oldukça pahalıdır. Ve onu ikincil çiftçiliğin hakları konusunda küresel işbölümü sistemine dahil etmek.
Bazen üçüncü taraflarca bir savaş da burada yararlıdır. Hesap basit - Rusya savaş halindeyken kalkınma sorunlarıyla uğraşacak zamanı yok. Birçoğu için de aşikar ama herkes için değil (böyle insanlarla tanıştım)!
Ve burada tarafların potansiyelleri farklı.
Rusya: nüfus - 150 milyon; ordu - 1,9 milyon; GSYİH - 4 milyar dolar
NATO: nüfus - 930 milyon; ordu - 5 milyondan fazla; GSYİH - yaklaşık 42 milyar dolar.
Gördüğünüz gibi, şimdi potansiyellerin oranı tamamen Rusya'nın lehine değil. Örneğin Rusya'nın 2021'deki savunma harcaması 65,9 milyar doları buldu RBC'ye göre sadece 24 Şubat 2022'den Haziran 2022'ye kadar Ukrayna 75,4 milyar dolar dış yardım aldı.
Bu, koşulsuz teslimiyet sorunuyla aynı "ikinci"dir.
Bu, Ukrayna'nın kaynağını hesaba katmadan. Üstelik Ukrayna burada çatışmanın tarafı değil. O, kaynakları acımasızca fırına atılabilen bir sarf malzemesidir. Ne yazık ki, Ukrayna liderliği bunu düşünmemek için iyi para alıyor ve Ukrayna halkı bunu fark etmedi.
NWO artık doğası gereği ağırlıklı olarak konumsal olduğundan, aslında bu, kaynağın karşılıklı öğütülmesi anlamına gelir. Bizim açımızdan, esas olarak (gerçekten öyle olmasını umuyorum) silah stokları, yeniden üretim katsayılarıyla çarpılır. Öte yandan, aynı rezervler artı Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin insan kaynağı.
İnsan kaynakları çatışmasının mevcut yoğunluğu ile Ukrayna Silahlı Kuvvetleri teoride 6-8 yıl yeterli olabilir. NATO'nun silah sevkiyatı yetenekleri ve yeniden üretim potansiyelleri göz önüne alındığında, güç dengesi belirsiz görünüyor.
Evet. Şimdi çok ve sık sık Ukrayna'ya sağlanan silah stoklarının tükenmesi hakkında yazıyor. Ama buna aldanmayın. Bu sadece stoklarla ilgili değil, aynı zamanda yeniden üretim olasılıklarıyla da ilgili.
Büyük Vatanseverlik Savaşı deneyimiyle karşılaştırmak için bir örnek vereceğim.
1939 için GSYİH oranları:
Hitler karşıtı koalisyonun ülkeleri - SSCB dahil 1 milyar dolar - 721.
eksen ülkeleri - Almanya dahil 747 milyar dolar - 384.
Gördüğünüz gibi, potansiyel fark mevcut olandan biraz farklı.
Ve üçüncü bir yüzleşme katmanı var. Genellikle tamamen unutulur.
Merkezi ABD ve ulusal ekonomilerde bulunan küresel bir finansal sermayedir. Aynı sermaye NATO'nun da efendisidir.
Burada potansiyelleri belirlemek zordur, ancak yaklaşık olarak şu şekilde karşılaştırılabilir:
Rusya - SVO'nun başlamasından önce ruble cinsinden uluslararası yerleşimlerdeki pay -% 0,26.
Küresel sermaye - dolar hesaplamalarındaki pay - %43,5, euro'nun payı - %36,7, birlikte - %80,2 dikkate alındığında.
Ayrıca, bu küresel sermayenin Rusya ekonomisinin ayrılmaz bir parçası olması da önemlidir. Ve bu hesaba katılması gereken bir veridir. Bu da kendi bölgemizdeki fırsatlarımızı ciddi şekilde sınırlıyor.
Buna dayanarak, periyodik olarak kulağa gurur veren “Rusya tüm NATO ile savaş halinde” tezi gurur için bir neden değildir. Özellikle bahaneler için bir sebep değil.
Ancak bu, kasıtlı olarak yenilgiyi kabul etmek için bir neden değildir!
Bu çok düşünceli, çok dengeli ve çok pragmatik bir yaklaşım için bir fırsattır..
Adil olmak gerekirse, Rusya'nın da Yaşlı Adam Lukashenko adında stratejik bir rezervi olduğunu varsayalım, ancak bu yalnızca en aşırı durumda etkinleştirilebilir.
Bu yerel-küresel çatışmada hala üçüncü taraflar var - bu, tarafsızlığını koruyarak ve beklerken dünyanın geri kalanı. Bazıları sempatik bir şekilde bekler. Diğerleri - tartma ve değerlendirme. Kazanan olanlar için olacaklar.
Çatışmanın kökenleri
Şimdi çatışmanın kökenlerini belirleyelim.
Rusya'nın / Batı'nın kralın (herhangi bir) zamanından bu yana yaşadığı jeopolitik gerilimleri bir kenara attıktan sonra, geçmiş yıllara bir göz atalım.
2014 arifesinde dikkat çekici olaylar yaşandı - Soçi Olimpiyatları, Rusya'nın Dünya Kupası'na ev sahipliği yapma hakkı, Rusya'nın dünyadaki popülaritesinin artması.
Ancak Maidan patlak verdi. "Ukrayna - Rusya karşıtı" projesi aktif aşamaya girdi. Bir numaralı görev, Rusya'nın Karadeniz-Akdeniz bölgesindeki ve daha güneydeki rekabet fırsatlarını sınırlamaktır. İki numaralı görev, sınırlarımızda bir gerilim yatağı yaratmak.
İlk tehdit Kırım baharı tarafından durduruldu.
İkinci tehditte büyük bir stratejik hata yapıldı - Donbass'a birlikler gönderilmedi. Adil olmak gerekirse, bu hatanın artık aşikar hale geldiğini not ediyoruz. O zamanlar haklı şüpheler vardı.
Sonuç olarak, "Rusya karşıtı" projesi niteliksel bir gelişme kaydetti. Organizatörlerine kredi verelim - yetkin davrandılar. Tek zayıf nokta, Donbass halkının dayanıklılığıydı.
Prensip olarak, için için için için yanan aşamadaki çatışma, "Meydan'ın sponsorları" için uygun olabilir, ancak artık kâr payı ödemeyi bıraktı.
Rusya Suriye'ye girdi ve yerelin rotasını değiştirdi hikayeler. Ayrıca, Kiev tarafından kontrol edilen Ukrayna'nın doğusu ile aktif olarak etkileşime girmeye başlayan ve orada popülerlik kazanan A. V. Zakharchenko endişe yaratmaya başladı. Buna güney ve kuzey nehirleri, Orta Afrika vb. eklendi.
2014 şansını kaçıran Rusya, bunun için mümkün olan tek pozisyonu aldı ve bu, "Kendimizi terk etmiyoruz" teziyle ifade ediliyor. Doğru, bunu esas olarak idari yollarla teşvik etmeye çalıştılar, aynı zamanda yerleşik statükoyu ihlal etmemeye çalıştılar.
Görünüşe göre NATO ustalarının tepki stratejisi şu şekilde uygulandı - en popüler liderlerinin ön tasfiyesiyle Donbass'ı zorla ele geçirme kararı. Belki de operasyonun başarısının Ukrayna'da bir nükleer silahın ortaya çıkmasıyla pekiştirilmesi planlanmıştı. оружия, veya böyle bir görünümün taklidi (Söylemeye cüret etmiyorum, sadece söylentiler).
Not. Burada küçük bir açıklama yapmak gerekiyor. Mevcut özel harekat, hangi kararların alındığı, Genelkurmay'ın planları vs. ile ilgili tüm tartışmalar varsayım ve varsayımdan ibarettir. Bazı kamuoyunda nasıl olduğunu bildiklerini ya da aynen böyle olduğunu yazarlarsa, tanrısız yalan söylüyorlar. Alınan kararlarla ilgili tüm gerçekler "OV" olarak sınıflandırılır ve en iyi ihtimalle 75 yıl içinde bize ulaşır.Mütevazi hizmetkarınızın görüşü de dahil olmak üzere bir hipotezdir. Hipotezimi yalnızca açık kaynaklara ve olayların genel mantığına dayandırıyorum.
Rus Donbass'ın zorla tasfiyesi ne verdi? Rus liderliğini tartışmasız kaybetme kararları çatalına soktu.
Birincisi gerçeği kabul etmektir. Ve bu, "kendimizi terk etmiyoruz" kavramının çöküşü anlamına geliyordu. Sonuç olarak, güvenilir bir jeopolitik garantör ve ortak itibarı kaybolur, bu da bu itibarın sağladığı tüm ekonomik tercihlerin kaybı anlamına gelir. En azından kısa vadede, Rusya yerel bir lider rolünü kaybediyordu ve yalnızca bir hammadde tedarikçisi rolünü üstlenebiliyordu.
İkincisi, kaçınılmaz kurbanları ve kayıpları olan savaşa doğrudan dahil olmaktır ve en tatsız olanı, öngörülemezliğidir.
Rus liderliği, iki kötülükten daha azını düşünerek özel bir operasyon seçti. Sözde "Putin Ültimatomunu" yayınlayarak sorunu diplomatik olarak çözme girişiminde bulunuldu, ancak bu barışı korumak için bir tür son şans.
Ve sonra bir seçim vardı: Ukrayna Silahlı Kuvvetleri Donbass'a gidene kadar bekleyin ya da önce başlayın.
İlk durumda avantaj, Rusya'nın bir saldırgan değil, bir barışçı olarak hareket etmeye çalışabilmesiydi. Dezavantajı, bunu yapacak zamanı olmayabilir ve atom silahlı versiyon doğruysa (versiyonu vurguluyorum), fırsatı olmayacaktı.
İkinci durumda, dezavantaj, Rusya'nın şu ya da bu şekilde saldırgan olmasıydı ve bu da "uygar dünyanın sağlamlaştırılması" için mükemmel bir ideolojik neden sağlıyor. Avantajı, önleyici vuruşun etkisine bağlı olarak inisiyatifi ele geçirme şansının olmasıdır.
Ne yazık ki, özel operasyon uzadı.
Bu savaştaki zaferimiz ne olarak kabul edilecek?
Numara. Bu, Khreshchatyk'ta bir kırmızı bayrak değil. Yine de, belki de gereksiz olmayacaktır.
Bu, Ukrayna'nın yerel gündeminde - Rusya Karşıtı projenin tasfiyesi. Bu, Ukrayna topraklarının (kısmen eski) en azından garantili bir tarafsız statüye sahip olacağı anlamına gelir.
Bunu başarmanın yollarından biri, tüm bölgeyi askeri kontrol altına almaktır. Soru ortaya çıkıyor - insan hayatında hangi bedelin ödenmesi gerekiyor. Belki de ordunun minimum kayıpla bir çözümü vardır - Tanrı korusun.
Ama bu yeterli değil. Ayrıca, bu bölgede düşmanca olmayan bir nüfus elde etmek de gerekli olacaktır. Bu bağlamda, enerji santrallerinin imhası iki ucu keskin bir kılıçtır.
Galibiyet bedelinin arkasında durmayacağız diye bana itiraz edilebilir. Ancak böyle düşünenler için lütfen MÖ 279'daki Ausculum savaşı deneyimini inceleyin. e. Herhangi bir zaferin, aşan bir yenilgiye dönüştüğü bir bedeli vardır.
Ek olarak, Ukrayna'da yerel bir zafere ek olarak jeopolitik cephede küresel bir zafere ihtiyaç olduğunu hatırlatmama izin verin.
neyi ifade edecek?
Çıkar dengesine ulaşmak, Rusya'ya rahat ve konforlu bir yaşam sağlayan bir yer tahsis edileceği bir zafer olarak kabul edilebilir. Yani Rusya, kendi kaynaklarına sahip olma hakkını savunabilecek ve kendisi için yararlı olan dünyanın geri kalanıyla etkileşim içinde gelişme hakkını savunabilecektir..
ABD/NATO eskimiş, zayıflayan, dünya devi içindeki konumunu kaybediyor. Ama yine de bir dev.
Üstelik Ukrayna ihtilafında bu dev sadece harcanmakla kalmıyor, kazanıyor da. Örneğin, ABD için iyi bir bonus, Avrupalı dostlarının rekabet gücünün azalmasıdır.
5. Cadde'ye kırmızı bayrak dikebilir miyiz?
Kaynaklarımızı tüketmek pahasına Polonya-Ukrayna sınırına ulaştıktan sonra, bu devin bir sonraki darbesine başka bir noktada dayanabilecek miyiz? Bu “fiyatın arkasında durmayacağız” tezidir.
Bu diğer nokta herhangi bir yere kurulabilir.
Örneğin, Ermenistan'da zaten olgunlaşıyor.
Veya Bolotnaya Meydanı'nda (ve bunun inanılmaz olduğunu düşünmeyin).
Bilge yaşlı Çinli Sun Tzu şöyle dedi:
"Savaşın uzun sürmesi daha önce hiç olmamıştı ve bu devletin yararına olur."
Nüfusun refahı azalacak - Bolotnaya'nın riskleri artacak ve küresel sermaye ile rekabetin net sınırları yok. Bu tür etkinlikler için bir varlık zaten hazırlanıyor - İnternette arama yaparsanız, "demokrasi öğretimi" ve "şiddet içermeyen eylemler" konulu tüm kursları bulabilirsiniz.
Uzun bir operasyon yürütmemize izin verecek yeterli kaynağımız var mı? "Ortaklarımıza" fazla kaynak sağlayabilecek miyiz (böyle garip bir terim için özür dilerim, ancak uzun süreli çatışmaların özünü en doğru şekilde yansıtıyor).
Bu sorunun cevabı da "OB" başlığı altında ama umalım ki öyle olsun.
Ancak, umut değil kesinlik istiyorum. Bir yıpratma savaşı, herkesin muzdarip olacağı bir şeydir. Ülke askeri kampı en iyi çözüm değil.
Savaş, başka araçların katılımıyla ekonominin devamıdır. Ve bizim için en önemli cephe ekonomiktir. Sosyal ve ekonomik istikrarı sağlayabilirsek kazanırız. Üstelik istikrar Merkez Bankası raporlarında değil, gerçek alışveriş gezilerinde.
1917'de Rusya, savaş alanında Birinci Dünya Savaşı'nı neredeyse kazandı, ancak ekonomik cephede kaybetti.
Peki ya zaferin bedeli hâlâ çok yüksekse?
Bu, çözümün başka bir düzlemde aranması gerektiği anlamına gelir - daha az maliyetli.
Bir iki örnek vermeye çalışacağım. Lütfen bunu bir eylem rehberi olarak algılamayın, bunlar sadece örnek.
Örneğin, beklenmeyen bir yönde, örneğin Lvov'a doğru bir saldırı başlatabilirsiniz (bu daha çok ordu için bir sorudur).
Veya, Maidan'ın ana sponsorunu hatırlayarak - dünyanın başka bir yerinde bir sürpriz düzenlemek için - sürprizin mutlaka askeri nitelikte olması gerekmez. Daha iyi ekonomik. Kilit görev, düşman için (ana düşman için) maliyetleri keskin bir şekilde artırmaktır. General Frost kısmen bize yardım edecek. NATO tarafından Ukrayna Silahlı Kuvvetlerine askeri yardım sağlanması, onlar için ekonomik olarak kârsız hale gelmelidir.
Veya, örneğin, Rus ordusunun anlaşmaya uyumunu izleme işlevini sürdürürken, Ukrayna hükümetinde daha müzakere edilebilir bir hükümet değişikliği organize etmek ve onunla bir barış anlaşması imzalamak mümkündür. Bu bağlamda, soru belirsiz olsa da, Mart ayında Kiev'e saldırmayı reddetmek bir hata olabilir.
Ya da mesela Polonya diye bir ülke var. Şimdi o bizim arkadaşımız değil, kelimenin tam anlamıyla. Dahası, bugün Ukrayna ihtilafından Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye'den sonra en önemli üçüncü yararlanıcıdır ve aslında Ukrayna bütçesine mali dilimlerin bir komisyon temsilcisidir. Ama herhangi bir Polonyalı politikacıya "doğu kresy" sihirli sözünü söyleyin, belki ilgilenen bir taraf buluruz. O bizim arkadaşımız olmayacak. O hala bizim düşmanımız olacak. Ancak müzakerelerle ilgilenecek. Kendisine yönelik önyargılı tavra rağmen, Almanya'nın aksine Polonya'nın kendi konumu var. Ve düşmanın kampındaki çok yönlü çıkarlar bizim ikramiyemizdir. Bu arada, Bandera da orada pek popüler değil.
Umarım “Batı bölgesi” de dahil olmak üzere tüm Ukrayna topraklarının kontrolünü nasıl ele geçireceğimize dair gerekli tüm kaynaklara ve net planlara sahibiz. Ancak kaynaklar tamamen değilse. Tutamadıklarımızdan vazgeçemiyoruz belki. Ama bunu, başkan rolünü oynaması için tutulan bir aktörden daha pazarlık edilebilir birine vermek. Düşman olsa da başka bir devletle olan sınır, düşmanca davranan yarı devletle olan sınırdan daha istikrarlıdır.
O kampta yaratıcı bir şekilde birlikte çalışabileceğiniz başka ülkeler de var.
Gelecek vaat eden başka bir yön var - bu, Ukrayna nüfusu ile ilgili doğru bilgi ve açıklayıcı çalışmadır.
Ukrayna halkının, mevcut liderliğin onları tamamen farklı insanların çıkarları uğruna katliamlara yönlendirdiğinin açıkça farkında olması gerekiyor. Böylece barışçıl ve müreffeh bir yaşam beklentisini Rusya'ya karşı zaferde değil, bizimle barış içinde görüyorlar.
Ve bunun için Rusya'nın sadece "son Rus'a kadar" savaşması değil, aynı zamanda en zor görevi de çözmesi gerekiyor - devam eden çatışma bağlamında nüfusun sosyo-ekonomik gelişimini sağlamak. Görev, askeri bir zaferden çok daha zor bir büyüklük sırasıdır.
Ve bu sorunu çözmeden tam teşekküllü bir zafer olmayacak.
Yine, şimdi çok düşünceli, çok ölçülü ve çok pragmatik bir yaklaşım zamanı. Duygusuz. Ve yaratıcı.
Ana görev, Ukrayna ihtilafından yararlanan tarafı müzakere masasına oturtmak ve ona bizim görüşümüzü duyup kabul ettirmektir.
Barış, bu tür müzakereler başladığında başlayacak. Anlaşma arzusuyla müzakereler. Bunu yapmak için, ana yararlanıcının maliyetlerini artırmak ve mümkün olduğunca rasyonel bir şekilde kendi harcamalarını yapmak gerekir.
Khreshchatyk'ta bir kırmızı bayrak bir projenin sonunu işaret edebilir, ancak barışı garanti etmez. Ve biz (Rusya halkı) barışa ihtiyacımız var. Ve hepsi değil - kendi başlarına yeterli, ancak bizim için rahat koşullarda.
Devam filmi gelebilir...