Maria Ron Balsera tarafından, Vergilendirilmiş İttifak koordinatör
Eğitimde standardizasyon tartışması yeniden alevlendi. Kenya’dan kanıtlara bakan yeni bir çalışma. Standardizasyon kavramı, standartlara uymayı ifade edebilir, ancak aynı zamanda, Fordizm tarafından özetlenen, üretkenliği artırmak ve maliyetleri azaltmak için tasarlanmış standartlaştırılmış bir seri üretim modelinin uygulanmasına da atıfta bulunabilir. Standardizasyon, kalite uyumluluğunun sağlanmasına ve üretime harcanan zaman ve çabanın azaltılmasına yol açabilse de, maliyeti düşürme amacı genellikle işçilerin sömürülmesine ve insanlıktan çıkarılmasına yol açmıştır.
Fordizm tarafından teşvik edilen ve yakın denetim, görev bölümlendirmesi ve otomasyonla bağlantılı olan standardizasyon türü, genellikle maliyet düşürme ve üretkenlik artışı ile sonuçlanmış olsa da, modelleri tasarlayan profesyoneller ile işçiler arasındaki artan ayrım aynı zamanda el işlerinde hüsrana, yabancılaşmaya ve vasıfsızlaşmaya neden oldu, onları makinelerin değiştirilebilir parçaları olarak ele almak. Öğretmenlere, öğrencilerin ihtiyaçlarını karşılayan elverişli bir pedagojiyi kullanmaları için genellikle daha fazla özerklik verilmesine rağmen, bazıları bu özerkliği azaltan standart yaklaşımları izlemeleri gerektiğini savunuyor.
Bununla birlikte, standartlar, insan ve işçilerin eşit haysiyet ve değerine dayanan Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) standartları gibi asgari koşulları ifade eder. Eğitimde, bunlar standartlar okulların yeterli su ve sanitasyon tesisleri ve sağlıklı sınıflar ile sağlıklı, hijyenik ve güvenli bir öğrenim ortamına sahip olmasını şart koşmak; öğretmen başına yeterli öğrenci oranının yanı sıra ders kitapları ve diğer okul malzemelerine sahip olmak; düzenli olarak yetiştirilen, iyi çalışma koşullarında istihdam edilen nitelikli öğretmenlere sahip olmak. Standartlar ayrıca diğerlerinin yanı sıra ulusal müfredat içeriğine ve pedagojiye atıfta bulunur.
Ancak insan sermayesi yaklaşımına içkin neoliberal ideoloji maliyetleri azaltmak ve verimliliği artırmak için standardizasyon modelinden borç alır, genellikle yukarıda belirtilen standartları göz ardı eder. Tekrar eden maliyetler, yani öğretmen maaşları, eğitim bütçelerinin en yüksek oranını, genellikle %80-90’ını alır. Bu nedenle amaç maliyetleri düşürmek olduğunda öğretmen alımını sınırlamak, öğretmen başına düşen öğrenci sayısını artırmak, maaşları dondurmak veya kesmek, daha düşük hatta vasıfsız öğretmen istihdam etmek (kısa vadede) gibi farklı stratejiler uygulanmaktadır. sözleşmeler) olağandır. Sözde Düşük Ücretli Özel Okul (LFPS) zincirleri, maliyetten tasarruf etmek için sürekli olarak kalifiye olmayan öğretmenlere çok daha düşük ücretler ödemektedir. Bridge International Academies (NewGlobe olarak da bilinir), öğretmenlerin en küçük ayrıntıları takip etmeleri, Fordist ve McDonalds modellerinden ödünç almaları ve yatırımcıları için kar elde ederken “düşük maliyetli” okullar sunmaları için bir adım daha ileri gitti. Sosyal yatırımlar olarak tanıtılan modelleri, ilk başta birçok bağışçıyı cezbetti, ancak bir dizi skandallar ve yerine getirilmeyen sözler bağışçı desteğini ciddi şekilde aşındırdı. Yine de, bir ders çalışma 2016 ve 2018 yılları arasında Nobel Ödüllü Michael Kremer’in de dahil olduğu bir ekip tarafından yürütülen, düşük yatırımlarla öğrenme kazanımları elde etmek için verimli bir strateji olarak bu standardizasyon versiyonunu yeniden ortaya çıkarmakla tehdit ediyor.
Bu kısa blogda çalışmayı eleştirmeyeceğim; ancak, akademik bir makalenin ötesine geçerek ve politika oluşturmaya girişerek, sonuçlarının son derece endişe verici olduğunu belirtmek önemlidir. Bulgular, standardizasyona, özellikle de yüksek oranda yazılmış müfredata ve denetim mekanizmalarına atfettikleri önemli öğrenme kazanımlarını iddia ediyor. Bununla birlikte, diğer önemli faktörlerin yanı sıra, çok daha düşük öğretmen başına öğrenci oranının ve çok daha uzun öğretim saatlerinin etkilerini – diğerlerinin öğrenmeyi geliştirmek için kilit faktörler olarak kabul edeceği – göz ardı ediyor gibi görünüyorlar. Eleştiri yapılmaması ve bazı durumlarda asgari ücretin altındaki maaşlar, uzatılan çalışma saatleri de dahil olmak üzere BİA öğretmenlerinin çalışma standartlarının ihlalinin kutlanması derinden rahatsız edicidir.
Eğitim savunucuları, standardizasyondan ziyade standartları, özellikle de ulusal asgari standartları korumaya odaklanmalıdır. standartlar ve insan hakları da dahil olmak üzere Abican İlkeleri. Eğitim mevcut, erişilebilir, kabul edilebilir ve uyarlanabilir olmalıdır. İnsan kişiliğinin tam gelişimini ve insan haklarına saygıyı amaçlamalıdır. Öğretmenlerin çalışma koşulları da korunmalıdır. Öğretmen hakları insan haklarıdır ve öğretmenler eğitimin temel bir parçası ve yatırımıdır. İnsan hakları pahasına maliyet tasarrufuna öncelik vermek sadece ahlaki olarak yanlış değil, aynı zamanda korkunç bir ekonomik stratejidir. Eğitime yatırım, bir ülkenin yapabileceği en sağlam yatırımlardan sadece biri değil, aynı zamanda bir insan hakları yükümlülüğüdür (devletler eğitim hakkını garanti altına almak için ellerindeki azami kaynakları kullanmalıdır). Ayrıca, eğitimi yeterince finanse etmek için yeterli para olmadığını düşünmekten vazgeçmeliyiz. bu Vergilendirilmiş İttifakdiğerleri arasında, dünya çapındaki hükümetlerin yasadışı finansal akışlar ve küresel vergi suistimali ile mücadele etmesi halinde defalarca göstermiştir (yılda yaklaşık 483 milyar dolar vergi kaybı), sadece eğitim için değil, diğer kamu hizmetleri ve hakları için de bol miktarda sürdürülebilir finansman olacaktır.
Uzun süredir devam eden sorunlara düşük maliyetli basit çözümler sunan cezbedici sirenlere kapılmayalım. Öğrenmeyi artırmanın ve herkes için eğitimi garanti altına almanın en iyi yolu, Halk eğitim, öğretmenlere yatırım yapmak ve eğitim bütçesinin boyutunu, payını, duyarlılığını ve denetimini artırmak. Standartlarla yukarı ve standardizasyonla aşağı!
Kaynak : https://world-education-blog.org/2022/10/10/achieving-education-for-all-through-standards-not-standardisation/