Pek çok insan -muhtemelen her zamankinden daha fazlası- bugün, serbest piyasa aleyhindeki amansız propagandaya rağmen, kendilerini serbest piyasanın destekçileri olarak tanımlıyor. Ve bu harika. Ancak bu destek açıklamalarını kaçınılmaz bir ama takip ediyor: ama hükümetlerin en kritik hizmetler olan fiziksel güvenlik ve anlaşmazlık çözümünü sağlamasına ihtiyacımız var.
Piyasayı başka türlü destekleyen insanlar, neredeyse hiç düşünmeden, en önemli mal ve hizmetlerin üretimini hükümete devretmek isterler. Birçoğu, para üretiminde bir hükümet veya hükümet tarafından yetkilendirilmiş bir tekelden yanadır ve hepsi, hukuk ve koruma hizmetlerinin üretiminde bir hükümet tekelini desteklemektedir.
Bu, bu insanların aptal veya salak olduğu anlamına gelmez. Neredeyse hepimiz bir sınırlı hükümet destekçisi - ya da "minarşist" - döneminden geçtik ve öncüllerimizi yakından incelemek hiç aklımıza gelmedi.
Başlangıç olarak, hükümet faaliyetlerinin tavsiye edilebilir olduğunu varsaymadan önce birkaç temel ekonomik ilke bizi duraklatmalıdır:
Tekeller (hükümetin en önemli örneğidir) zaman içinde daha yüksek fiyatlara ve daha kötü hizmete yol açar.
Serbest piyasanın fiyat sistemi, kaynakları sürekli olarak, tüketicilerin isteklerine, kaçırılan fırsatlar açısından en az maliyetle hizmet edilecek şekilde yönlendirir.
Buna karşılık hükümet, Ludwig von Mises'in Bürokrasi'de açıkladığı gibi "bir işletme gibi yönetilemez". Kar-zarar testi olmadan, bir devlet kurumunun neyi, hangi miktarlarda, hangi yerde, hangi yöntemlerle üreteceği hakkında hiçbir fikri yoktur. Onların her kararı keyfidir.
Başka bir deyişle, herhangi bir şeyin devlet tarafından sağlanması söz konusu olduğunda, düşük kalite, yüksek fiyatlar, keyfi ve savurgan kaynak tahsisi beklemek için iyi nedenlerimiz var.
Bireyler arasındaki gönüllü etkileşimler arenası olan piyasanın, devlet hakkındaki şüphenin faydasını hak etmesinin ve ilk önce insan yaratıcılığının ve piyasanın ekonomik uyumlarının onsuz ne dereceye kadar devam edebileceğini ciddi bir şekilde araştırmadan, devletin vazgeçilmez olduğunu varsaymamamız gerektiğinin birçok başka nedeni vardır. Örneğin:
Devlet, gelirini barışçıl bireylere saldırarak elde eder.
Devlet, halkı iki grup ahlaki kural olduğuna inanmaya teşvik eder: biri çocukken öğrendiğimiz, şiddet ve hırsızlıktan kaçınmayı içeren bir grup, diğeri ise yalnızca hükümet için geçerli olan ve her türlü şekilde barışçıl bireylere saldırabilecek tek bir grup.
Hükümetlerin her zaman hakim olduğu eğitim sistemi, insanları devletin yağmalamasını ahlaki olarak meşru ve gönüllü mübadele dünyasının ahlaki olarak şüpheli olduğunu düşünmeye teşvik eder.
Devlet sektörü, genel kamu pahasına özel çıkarlar için lobi yapan (“çıkarların” insanlar olarak alınacağını sanmıyorum) yoğunlaşmış çıkarlar tarafından yönetilirken, özel sektördeki başarı yalnızca genel halkı memnun ederek gelir.
Örgütlü baskı gruplarını memnun etme arzusu, hükümet harcamalarının azaldığını görmek isteyen insanları memnun etme arzusundan neredeyse her zaman ağır basar (ve bu insanların çoğu, yine de sadece marjinal olarak azaltılmasını ister).
Amerika Birleşik Devletleri'nde, hükümet yargısı, iki yüzyıldan fazla bir süredir “asıl niyeti” ile çok az veya hiç bağlantısı olmayan akıl almaz kararlar veriyor.
Hükümetler tebaalarına onurlarına bayrak sallamayı ve şarkılar söylemeyi öğreterek, kamulaştırmalara ve vahşete direnmenin ihanet olduğu fikrine katkıda bulunurlar.
Bu liste sonsuza kadar devam edebilir.
İnsanların, yukarıdan aşağıya bir tarzda sağlanması gerektiğini düşündükleri hukukun, devlet olmadan nasıl ortaya çıkabileceğini, tam olarak bunu gösteren çok sayıda iyi tarihsel çalışma olmasına rağmen, anlayamayabilecekleri açıktır. Ancak hükümet herhangi bir mal veya hizmetin üretimini tarihsel olarak tekelleştirmiş olsaydı, o mal veya hizmetin özelleştirilmesine karşı panik halinde itirazlar duyardık. Örneğin, ampul üretimini devlet tekelinde tutsaydı, özel sektörün muhtemelen ampul üretemeyeceği söylenirdi. Eleştirmenler, özel sektörün insanların istediği büyüklükte veya güçte üretim yapmayacağı konusunda ısrar ediyor olacaklardı. Özel sektör sadece sınırlı bir pazarla özel ampuller üretmeyecek, çünkü bunda çok az kâr olacaktır. “Özel sektör tehlikeli, patlayan ampuller üretecektir”. Ve benzeri...
Baştan beri özel ampullerle yaşadığımız için bu itirazlar bize gülünç geliyor. Hiç kimse bu hipotetik eleştirmenlerin uyardığı senaryoların hiçbirini istemez, bu yüzden özel sektör bunları üretmezdi.
Gerçek şu ki, rekabet halindeki hukuk kaynakları Batı uygarlığı tarihinde hiç de nadir değildir. Kral yasal işlevi tekelleştirmeye başladığında, bunu zaten var olan soyut bir düzen kurma arzusundan değil, kraliyet mahkemelerinde davalar görüldüğünde ücret topladığı için yaptı. Aklı başında hiç kimsenin başka bir bağlamda inanmadığı saf kamu çıkarı hükümet teorileri burada birdenbire ikna edici olmaz.
Murray N. Rothbard, servet elde etmenin iki yolunu tanımlayan Franz Oppenheimer'dan alıntı yapmaktan hoşlanırdı. Zenginliğin ekonomik yolu, gönüllü mübadele yoluyla kendini zenginleştirmeyi içerir: diğer insanların isteyerek ödediği bir mal veya hizmet yaratmak. Oppenheimer, ikinci yol olan politik araçların "başkalarının emeğine karşılıksız el konulmasını" içerdiğini söyledi.
Rothbardian kampındaki bizler devleti nasıl görüyoruz? Kanun ve düzenin ya da güvenliğin ya da diğer sözde "kamu mallarının" vazgeçilmez sağlayıcısı olarak değil. (Kamu malları teorisinin tamamı zaten yanlışlarla dolu.) Devlet, daha çok, toplum karşıtı, yırtıcı doğasını kamu çıkarı kisvesi altında gizleyen, tebaasının zenginliğiyle geçinen asalak bir kurumdur. Oppenheimer'ın dediği gibi, zenginliğe giden siyasi araçların örgütlenmesidir. "Devlet," diye yazdı Rothbard,
belirli bir bölgesel alanda güç ve şiddet kullanımı tekelini sürdürmeye çalışan toplumdaki örgüttür; özellikle, gelirini gönüllü katkı veya verilen hizmetler için ödeme değil, zorlama yoluyla elde eden toplumdaki tek kuruluştur. Diğer kişi veya kurumlar gelirlerini mal ve hizmet üreterek ve bu mal ve hizmetleri başkalarına barışçıl ve gönüllü olarak satarak elde ederken, Devlet gelirini zor kullanarak elde eder; yani hapishane ve süngü kullanımı ve tehdidiyle. Gelirini elde etmek için güç ve şiddet kullanmış olan Devlet, genellikle bireysel tebaasının diğer eylemlerini düzenlemeye ve dikte etmeye devam eder.... Devlet, özel mülkiyetin yağmalanması için yasal, düzenli, sistematik bir kanal sağlar; toplumdaki asalak kastın yaşam çizgisini kesin, güvenli ve nispeten “barışçıl” kılar. Üretim her zaman yırtıcılardan önce gelmesi gerektiğinden, serbest piyasa Devletten önce gelir. Devlet hiçbir zaman bir “toplum sözleşmesi” ile yaratılmamıştır; her zaman zapt ve sömürü içinde doğmuştur.
Şimdi, eğer devletin bu tanımı doğruysa ve bence öyle olduğuna inanmak için iyi bir nedenimiz var, bu zaman sadece onu sınırlandırmak mümkün mü, hatta arzu edilir mi? Bu olasılığı tamamen reddetmeden önce, en azından onsuz yaşayıp yaşayamayacağımızı düşünmeli miyiz? Serbest piyasa, gönüllü işbirliği arenası, aksi halde bildiğimiz medeniyetin büyük motoru olabilir mi?
Anayasaya ve ABD Kurucu Atalarına geri dönelim, diyor insanlar. Bu kuşkusuz bir gelişme olurdu, ancak deneyim bize “sınırlı yönetimin” istikrarsız bir denge olduğunu öğretti. Hükümetlerin, güçlerini ve servetlerini bunun yerine güçlerini artırarak genişletebilecekleri zaman sınırlı kalmakla hiçbir çıkarları yoktur.
Bir dahaki sefere hükümeti sınırlı tutmamız gerektiğinde ısrar ettiğinizde, kendinize bunun neden asla böyle kalmadığını sorun. Hayali tek boynuzlu atı kovalıyor olabilir misiniz?
Peki ya "halk"? Hükümeti sınırlı tutmak için onlara güvenilemez mi? Bu sorunun cevabı etrafınızda.
Minarşizmin aksine, anarko-kapitalizm halktan hiçbir mantıksız beklentiye girmez. Minarşist, devletin zenginliği yeniden dağıtmak ve herkesin sevdiği sevimli projeleri finanse etmek için ham güce sahip olmasına rağmen, gerçekten yapmaması gerektiğine halkı nasıl ikna edeceğini bulması gerekir. Minarşist, akla gelebilecek her devlet müdahalesiyle ilgili sorunları birer birer açıklamak zorundadır, bu arada entelektüel sınıf, üniversiteler, medya ve siyasi sınıf, tam tersi mesajı iletmek için ona karşı birleşir.
Herkese çiftlik sübvansiyonlarında neyin yanlış olduğunu, Federal Rezerv kurtarmalarında neyin yanlış olduğunu, askeri-sanayi kompleksinde neyin yanlış olduğunu, fiyat kontrollerinde neyin yanlış olduğunu öğretmek gibi sonuçsuz bir görev talep etmek yerine - diğer bir deyişle, tüm Amerikalılara ekonomi, tarih ve siyaset felsefesi alanlarındaki üç lisansüstü dersin eşdeğerini öğretmeye çalışmak yerine - anarko-kapitalist toplum, halktan yalnızca, hemen hemen herkes için ortak olan temel ahlaki fikirleri kabul etmesini talep eder: masum insanlara zarar verme ve hırsızlık yapma. İnandığımız her şey bu basit ilkelerden kaynaklanmaktadır.
En sık görülen ve en bariz itirazlarla ilgilenen devasa bir literatür var - örneğin, silahlı çeteler bölge için savaşırken toplum şiddetli bir çekişmeye düşmez mi? Komşum bir hakem seçer ve ben başka bir hakem seçersem, anlaşmazlıklar nasıl çözülür? Kısa bir makale tüm itirazlara cevap veremez, bu yüzden sizi Hans-Hermann Hoppe tarafından derlenen bu açıklamalı anarko-kapitalizm bibliyografyasına yönlendiriyorum. Son birkaç yıldır ortalıkta dolaşan bir şaka var: Minarşist ile anarşist arasındaki fark nedir? Cevap: 6 aydır.(Bu şaka da bahsedilen şey minarşist olan çoğu insanın kısa sürede anarşist olması, bu yüzden 6 ay cevabı kullanılır. 6 ayda anarşist oldum misali.) İlkeye, tutarlılığa ve adalete değer veriyorsanız, şiddete, asalaklığa, tekele karşı çıkıyorsanız, bu değişiminiz o kadar uzun sürmeyebilir. Okumaya başlayın ve bu fikirlerin sizi nereye götürdüğünü görün.
Yazar: Llewellyn H. Rockwell Jr. (Llewellyn H. Rockwell, Jr., Auburn, Alabama'daki Mises Enstitüsü'nün kurucusu ve başkanı ve LewRockwell.com'un editörüdür.
Çevirmen: Atilla Seyid
Bu yazı mises.org sitesinin “Why I Am an Anarcho-Capitalist” adlı yazısının çevirisidir.