İrlanda’nın ulusal kimliği üzerinde derin etki bırakan en önemli olaylardan birisi 1846 yılında başlayan ve 5 yılın sonunda ardında 1 milyon ölü bırakan Patates Kıtlığıdır. (Great Famine) Patates yiyeceğini Krallar halkın kolayca doyabileceği bir besin olarak değerlendirdiklerinden, zenginliklerine zenginlik katmak amacıyla tarımını teşvik etmişlerdir. Protestan olan Birleşik Krallık (UK) ise Katolik olan İrlanda’yı hem kendine bağımlı kılmak, hem de olası bir ulusal ayaklanmanın önünü almak için İrlanda adası boyunca sadece patates tarımı yapılmasına izin vermiştir. Böylelikle 1846 yılında patates bir bitki hastalığı sebebiyle çok düşük bir verim verince çok büyük bir kıtlık başlamıştır. Bu süreçte Birleşik Krallık’a bağlı yardım kuruluşları sadece Protestan halka yardım etmiş ve nüfusun çok büyük bir bölümünü oluşturduğu halde Katoliklerin ölmesine göz yummuştur. Katolik İrlandalılar için hayat kurtarıcı olan besinlere ulaşmanın tek bir yolu vardır: Protestanlığı kabul etmek ve/ya isimlerinin İngiliz versiyonunu kullanmak. İrlanda halkı bir tas çorba için Protestanlığı kabul edenlere uzun yıllar boyunca “Çorbacılar” hitabını uygun gördü, Kuzey İrlanda’nın anavatan ile birleşme mücadelesinde ulusal mücadeleyle ters düşen davranışlar içerisinde bulunanlar çorbacı olarak nitelendirildi.
1846 yılında Birleşik Krallığın sömürgeci politikaları İrlanda’yı büyük bir insani krize sürüklerken, Osmanlı’nın orduları ilk Kürt ulusalcısı ayaklanma olan Bedirhani isyanını bastırmak üzere yoldaydı. Kürt sorununun başlangıcını Osmanlı devletinin merkezileşme ve ulus devletleşme kararı ile birlikte ele alırsak, bu dönem Kürt-Türk ihtilafının başlangıcı olarak kabul edilebilir. İrlanda’daki “Çorbacı” sözcüğüne paralel olarak Kürt Ulusal Hareketi içerisinde “Tırşıkçi” sözcüğü kullanılır. Tırşık değişik bölgelerde, değişik şekillerde yapılan ancak temel olarak domatesten yapılan bir Kürt yemeğidir. Bir iddiaya göre Urfalı şehirliler, Urfa köylülerine Tırşıkçi şeklinde hitap ederlermiş. Bir başka rivayete göre ise Tırşık ağa yemeği olduğundan sadece ağanın uşakları Tırşık yiyebilirmiş. Bu rivayete göre ağanın köylüye karşı en büyük silahlarından birisi tırşıkle beslediği uşaklarıdır. Yani Tırşıkçiler çıkar için ait oldukları toplumsal sınıfa ihanet etmiş kimselerdir. Daha sonra bu sözcük Kürt ulus inşası sürecinde evrimleşerek kendi halkının değil, kendi halkına karşı çıkar karşılığında faaliyet yürüten kimselere söylenen bir söz oldu.