Derler ki; şeytanın annesi ile babası Kayseri'de evlenmiş. Anne hamilelik dönemini Emirdağ'da geçirmiş, doğum Sivrihisar'da gerçekleşmiş. Buradaki "şeytan" kötü değil, "uyanıklık, zekâ" anlamında. Kayserililer malum. Kafası en az çalışanı "memur" olur. Tüm dünya ticari dehalarına şapka çıkarır. Afyonkarahisar'ın ilçesi Emirdağlılar da Kayserilerden aşağı kalmaz. Gerçi kendilerini Eskişehir'e daha yakın hissederler. Eskişehir'in ticaret, siyaset ve sosyal hayatında ağırlıkları ortada. Bırakın Eskişehir'i Belçika'da da "Emirdağlı" olmak bir ayrıcalıktır. Bakan da çıkarmışlardır, belediye başkanı da. Brüksel Belediye Başkanlığı'na aday olup, Emirdağ'a giderek destek istemeyen yok gibidir. Eskişehir'in Sivrihisar ilçesi gerçi yıllardır beklenen patlamayı yapmasa da, ticari hayattaki başarılarında Sivrihisarlıların eline kimse su dökemez. Gerçi haklarında "pintilik" düzeyinde "eli sıkılık" hikâyeleri anlatılsa da, onlar bunu "tutumluluk ile hesabı, kitabı iyi yapma ve geleceği düşünme" olarak açıklar.
Kayseri, Emirdağ, Sivrihisar derken aslında sözü Afyonkarahisar'a getirmek istedik. Kısaca Afyonlular, termal turizm, havaalanı, derken fena halde uyudular. 46-47 bin kişi daha bulup, Ordu gibi büyükşehir belediyesi olamadılar. Son yıllarda termal kaynaklarını çok doğru yatırımlar ile değerlendirip, çok büyük gelişme gösteren Afyonkarahisar, nüfus tamamlama işinde Emirdağlılardan destek isteseydi, adım gibi eminim, Ordu'dan önce büyükşehir olmuştu. En azından Eskişehir'deki Emirdağlılar, ikametgâhlarını geçici olarak Afyonkarahisar'a aldırsalardı bu iş bitmişti. Ama olmadı. Çünkü yıllardır Emirdağlılar kendilerini Afyonlu, Afyonlular da Emirdağlıları Afyonlu saymadı. Belçika'daki Emirdağlılar, çok daha ekonomik bilet fiyatlarına rağmen Zafer Havaalanı'na değil, Eskişehir'e uçmaktan yana tavır koydu. Son üç döneme bakıyorum, Emirdağ doğumlu tek milletvekili yok. Veysel Eroğlu gibi çok güçlü bir ismi kabineye sokan Afyonkarahisar, Orduların uyanıklığını gösterememiş.