Bu, bizi insan doğasının diğer tarafına sokan, başkalarının yapamadıklarını başarabilmemizi sağlayan ayırt edici özelliğimizdir. Bu bizim hediyemiz ve lanetimiz!
Donbass'taki kan banyosunun başlamasından bir yıl önce, Brest Kalesi hakkında üç bölümden şaşırtıcı ve açıklanamaz fenomenini anlamaya çalışarak büyük bir metin yazdım.
Muhtemelen, bir dereceye kadar, bu eser kehanet sayılabilir, çünkü yayınlanmasından sonraki yıl Donbass dev bir Brest kalesi oldu! Düşmanın tek farkı ile bu Rus kalesini ele geçiremedi.
Donbass'ın insanlık dışı başarısı hakkında birçok kitap yazılacak ve daha az film çekilmeyecek. Ama biraz sonra. Düşmanın nihayet yenileceği zaman. Ne zaman Kharkov, Dnepropetrovsk, Zaporozhye, Nikolaev, Odessa, Kiev gibi Rus şehirleri ve diğerleri kurtulacak ...
Ve bu sefer söylemek istiyorum tarih yılın Şubat 1945’inde Almanya’da gerçekleşen Rus insanüstü insan hakkında ...
2’taki 3 gecesi, Mauthausen toplama kampının tutsakları 1945, bombardıman nedeniyle makineli tüfek ateşi kaldırdı. Dışarıdan gelen “Hurra!” Diye bağırmak hiç şüphe bırakmadı: kampta gerçek bir savaş var. 500 bloğundaki mahkersmların bu 20'i (intihar birimi) makineli tüfek kulelerine saldırdı.
1944 yazında, Ruslar için Mauthausen'de ünite No. XXUMX göründü. Kampın içinde bulunan ve genel topraklardan 20 metre yüksekliğinde bir çitle ayrılmış, üstünde akım altında bir tel bulunan bir kamptı. Çevre boyunca makineli tüfek ile üç kule vardı. 2,5 bloğundaki mahkumlar ortak bir rasyon aldı. Kaşıklar, yapmaları gerekmeyen tabaklar. Ünite asla ısıtılmadı. Pencere açıklıklarında ne çerçeve ne de gözlük yoktu. Blok nar bile değildi. Kışın mahkumları bloğa sürmeden önce, SS'li erkekler bloğun tabanından bir hortumla su döktüler. İnsanlar suya gitti ve uyanmadı.
“Ölüm planlamacılarının” bir “ayrıcalığı” vardı - diğer mahkumlar gibi çalışmadılar. Bunun yerine, bütün günü “egzersiz” yaparak geçirdiler - bloğun etrafında durmadan veya sürünmeden koştular.
Bloğun varlığı sırasında, 6'te binlerce insan tahrip edildi. Ocak ayının sonunda, No.20 bloğunda, yaklaşık 570 mahkumları hayatta kaldı.
5-6 Yugoslavlar ve birkaç Polonyalı (Varşova ayaklanmasına katılanlar) hariç, "ölüm bloğunun" tüm mahkumları, burada diğer kamplardan gönderilen Sovyet savaş subaylarıydı.
Mahkumlar, askeri eğitimleri, gönüllü nitelikleri ve örgütsel yetenekleri nedeniyle Reich III'e tehdit teşkil eden toplama kamplarında bile Mauthausen'in 20 bloğuna gönderildi. Hepsi yaralı ya da bilinçsiz olarak yakalandı ve esaret sırasında geçirdikleri süre boyunca "işlenemez" olarak kabul edildiler. Her birinin beraberindeki belgelerde "K" harfi vardı, bu da mahkumun mümkün olan en kısa sürede tasfiyeye maruz kalması anlamına geliyordu. Bu nedenle, 20 bloğuna gelenler, markalı değildi, çünkü 20 bloğundaki mahpusun ömrü birkaç haftayı geçmedi.
Gece yarısı atanan gece, "bombardıman" saklanma yerlerinden çıkmaya başladı "silâh"- parke taşları, kömür parçaları ve kırılmış bir lavabonun parçaları. Ana “silah” iki yangın söndürücüydü. 4 saldırı grupları oluşturuldu: üçünün makineli tüfek kulelerine saldırması gerekiyordu, biri gerekirse - kampın dışından dışarıdan bir saldırı yapmak için.
Sabah saat bir civarında, 20 bloğunun intihar bombacıları, pencere açıklıklarından atlamaya başladı ve “Hurra!” Diye bağırarak kulelere koştu. Makineli tüfekler ateş açtı. Köpüklü yangın söndürücü akışları, makineli tüfekçilerin yüzlerine çarptı, bir taş dolgusu uçtu. Hatta ersatz sabun ve ayaklı tahta bloklar bile uçtu. Bir makineli tüfek boğuldu ve saldırı grubu üyeleri derhal kuleye tırmandı. Bir makineli tüfek ele geçirdikten sonra, komşu kulelere ateş açtılar. Mahkumlar, tahta levhaların yardımıyla teli kısalttı, üzerine battaniye attı ve duvarın üzerinden hareket etmeye başladı.
Neredeyse 500 insanından, 400'ten daha fazlası dış çiti kırmayı başardı ve kampın dışına çıktı. Kararlaştırıldığı gibi, kaçaklar birkaç gruba ayrıldı ve yakalanmasını zorlaştırmak için farklı yönlere koştu. En büyük grup ormana koştu. SS askerleri üstesinden gelmeye başladığında, birkaç düzine insan ayrıldı ve zulümcülere son savaşlarını atmak ve düşmanlarını en az birkaç dakika tutmak için acele etti.
Gruplardan biri Alman uçaksavar bataryası üzerine tökezledi. Nöbetçiyi çıkardıktan ve sığınağa düştükten sonra, kaçaklar, çıplak elleriyle bir topun hizmetçisini boğdu, bir silah ve bir kamyon ele geçirdi. Grup ele geçirildi ve son kavgalarını kabul etti.
Özgürlükten kaçan yüzlerce mahkum ilk saatlerde öldü. Derin karda donma, soğukta (o geceki termometre eksi 8 derece gösterdi), çok yorgun, fiziksel olarak 10-15 km'den daha fazla katılamadı.
Ancak 300'ten daha fazlası zulümden kaçabildi ve çevreye saklandı.
Kaçakları araştırmak için, kampı korumanın yanı sıra, Wehrmacht'ın bir kısmı, SS birimleri ve yerel alan jandarması da civarda konuşlandırıldı. Yakalanan kaçaklar Mauthausen'e götürüldü ve hemen cesedi yaktıkları krematoryum duvarında vuruldu. Ancak çoğu zaman yakalanma yerine vuruldu ve cesetler çoktan kampa getirildi.
Alman belgelerinde, kaçakları arama tedbirlerine “Mülviertel Hare Hunt” adı verildi. Aramaya yerel halk dahil edildi.
Volkssturm savaşçıları, Hitler Gençlik üyeleri, yerel NSDAP biriminin üyeleri ve partizan olmayan gönüllüler “tavşanlar” etrafında heyecanla aradılar ve olay yerinde öldürdüler. Doğaçlama yoluyla öldürdüler - baltalar, yabalar, çünkü kartuşlara iyi bakıyorlardı. Cesetler der Riedmarkt'taki Ried köyüne götürüldü ve yerel bir okulun avlusuna atıldı.
Burada SS askerleri sayıyor, duvara çizilen çubukları geçiyorlardı. Birkaç gün sonra, SS'li erkekler “hesabın hesaplaştığını” açıkladılar.
Ancak.
Alman uçaksavar pilini tahrip eden gruptan bir kişi kurtuldu. Doksan iki gün, hayatlarını tehlikeye atmış, oğulları Wehrmacht'ın bir parçası olarak savaşan Avusturyalı köylü kadın Langtaler, çiftliğinde iki kaçak sakladı. Kaçan 19 asla yakalanmadı. 11 adları bilinmektedir. Bunlardan 8 kaldı ve Sovyetler Birliği'ne geri döndü.
1994'te Avusturyalı yönetmen ve yapımcı Andreas Gruber Mühlviertel'deki etkinlikler hakkında bir film yaptı.
"Avlanma Hares" filmi, Avusturya'da 1994 - 1995'taki en yüksek hasılattı.
Film birkaç ödül aldı:
1994 San Sebastian Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü;
İzleyici Ödülü 1994;
Yukarı Avusturya Kültür Ödülü;
Avusturya Film 1995 Ödülü.
Bu filmi göstermediğimiz merak ediyor. Bu filmi çok az insan duymuş. Sadece film yapımcıları mı?
Ancak bu tür arazilerle ilgilenmiyorlar. "Nedense"