Bu çağda kentler büyüdükçe insanlar sıkışıyor. Birbirinin üstüne yapılmış evlerde barınıyorlar. Nerede olduklarını levhalardan anlıyorlar. Zamanı makinelerle kontrol ediyorlar. Hiçbir şeyi tam anlamıyla tüketemiyorlar. Bu yüzden kirleniyorlar. Beton ve demirin kuşatmasındalar. Farkında olmadan sürgünde yaşıyorlar. Her şey hızlı, kirli, paslı. Gelişmek çürümek midir? Her yerde beton, metal ve duman. Yığılmak büyümek midir?
Çağır beni kaynak. Yol ver bana toprak. Işığını eksiltme benden mavi gün. Büyük duvarın ötesinde suyun berrak aktığı yere gitmeliyim.
Doğa, kent için uzağındaki bir manzara. Oysa, hayatın kendisi orda. Çağlar birbirini devirirken iklimi incitmiş. Sular eksildikçe eksiliyor. Topraktan doğan insan çevreyi gözetmeli. Bu miras hayatın ta kendisidir.Bu kadar mı hoyrat olmalı? Bekle beni su. Güç ver bana toprak. Son çiy damlasına kadar diren ey yeşil yaprak. Çağların içinden size insanı göstermeye geldim.