Efsaneye göre, Stalin bir keresinde Papa’ya kaç bölünmesi olduğunu sordu. Bu, kurgu olsa bile çok iyi çalışıyor. Daha sonraki olaylar, ordunun elbette, her şey değil, bazı durumlarda önemli olduğunu göstermiştir. Tartılamayan soyut değerler vardır, ancak her durumda ağırlıkları vardır.
Dini doktrin gibi ahlaki değerler dediğimiz şeylerle sınırlı olmayan, soyut güçlerle çevriliyiz. Karekök formülü de soyuttur. Bu katı yasa, yüzyıllar boyunca sadece Stalin’in tüm kararlarını değil, aynı zamanda papalık boğalarını da aşarak varlığını sürdürdü. Benzer bir otorite için literatür, başka bir deyişle, pratik kazanç için değil (kayıtlar, hukuk kuralları, bilimsel formüller, toplantı tutanakları veya tren programları gibi), genellikle kendisi için oluşturulmuş ve oluşturulmuş metinlerin bir koleksiyonudur (grata sui). vardır. Eğlence, ruhsal gelişim, bilgi ve nihayet sadece zaman öldürmek için edebiyat okurlar. Aslında, hiç kimse sizi bu metinleri okumaya zorlamaz, tabii okul edebiyatı listesinden gelmedikçe.
Dürüst olmak gerekirse, edebiyatın yalnızca yarısı önemsizdir çünkü elle tutulur bir ortamda, yani kağıt üzerinde mevcuttur. Ancak bir zamanlar sözlü gelenek içinde sözlü olarak iletildi, taşta somutlaştı. Şimdi e-kitapların geleceğini tartışıyoruz. E-kitaplar, sıvı kristal ekranda hem bir anekdot koleksiyonunu hem de bir “İlahi Komedya” yı okumamıza izin verir. Şunu önceden söyleyeyim: Şu anda e-kitaplar hakkında karmaşık bir tartışmaya girmekten çok uzağım. Elbette kağıt kitapta bir roman ya da şiir okumayı tercih eden, kitabın kapağını ve katlanmış sayfalarını iyi hatırlayan okurlar kategorisindeyim. Son zamanlarda hayatlarında hiç kitap okumamış bir nesil bilgisayar bilimcisi olduğunu duydum. Ancak e-kitapların gelişiyle, okuyucuların dünyasına biraz daha yaklaşabildiler, örneğin Don Kişot’un kim olduğunu biliyorlar. Elbette yeni bilgiler edindiler ama görme yetilerini yitirdiler. Gerçek şu ki, gelecek nesiller e-kitapla (psikolojik ve fiziksel) iyi bir ilişki kurabilirse, Don Kişot’un gücü değişmeden kalacaktır.
Somut olmayan literatürden nasıl faydalanabiliriz? Daha önce de söylediğim gibi, bunun insanların kendi çıkarları için tükettikleri bir meta olduğunu, dolayısıyla pratik faydalar sağlamasına gerek olmadığını söylemek yeterli. Ancak böylesine basitleştirilmiş bir açıklamayla, okuyucu merkezli etki hesaba katılmazsa, literatürü yavaş ilerleyen bir spor veya bulmaca çözme seviyesine sokma riskini alırız. Bununla birlikte, bahsettiğim şeyin faydaları da yok değil: Birincisi fiziksel sağlık için iyidir ve ikincisi (sözcüksel görevler) kelime dağarcığını artırmak için yararlıdır. Bu nedenle edebiyatın kişisel ve kamusal hayatımızdaki bazı işlevlerinden bahsetmek istiyorum.
Her şeyden önce edebiyat, dili kolektif bir miras, kolektif bir miras olarak kullanır. Dil elbette kendi gelişim yolunu seçer, yukarıdan hiçbir karar, hiçbir siyasi sistem, hiçbir akademi onu durduramaz ve başka bir yöne yönlendiremez.
Naziler “bar” yerine “meyhane”, “kokteyl” yerine “kuyruklu”, “kol” u “net”, “taksi” yerine “toplu taşıma” koymaya çalıştılar, ancak dil onlara aldırış etmedi. Aksine, dil şoför (şoför) kelimesi yerine autista (şoför) olarak korkunç bir arkaizmi benimsedi. Muhtemelen dil İtalyan kulağına yabancı bir sesten kaçtığı için. Dil taksi kelimesini korumuştur, ancak en azından bu kelime sözlü konuşmada yavaş yavaş tassi haline gelmiştir.
Bir yandan, gerçek dünya yalnızca tek bir okumaya yönelik “kapalı” bir kitap gibi görünüyor, çünkü onu yöneten bir yerçekimi yasası var ve ya doğru ya da değil. Buna karşılık, kitap dünyası bize “açık” görünüyor. Ama edebi eserlere sağduyu ile yaklaşalım ve kitap metinlerinin tezlerini gerçek dünyanın ortaya koyduğu hükümlerle karşılaştırmaya çalışalım. Gerçek dünyaya gelince, Newton’un çekim yasalarını ve Napolyon’un 5 Mayıs 1821’de St. Helena’daki ölümünü çok iyi biliyoruz. Ancak bilim adamlarının büyük gezegen yasaları için yeni bir formül açıkladığı gün ve bir tarihçinin, Napolyon’un adadan kaçarken Bonapartçı bir gemide gerçekten öldüğünü kanıtlayan yayınlanmamış yeni belgeleri keşfettiği gün, açık fikirliysek, sonucumuzu yeniden gözden geçirmeye hazır olacak. Kitaplara gelince, Sherlock Holmes’un bekar olduğu, kurdun Red Riding Hood’u yediği ve ardından bir avcı tarafından serbest bırakıldığı ve Anna Karenina’nın trenin altına atıldığı fikri sonsuza kadar değişmeden kalacaktır. İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunu inkar edenler ve hatta onun tarihsel varlığını sorgulayanlar var. O’nun Yol, Gerçek ve Yaşam olduğunu iddia eden ve Mesih’in henüz gelmediğine inananlar var. Düşüncelerimiz ne olursa olsun, tüm bu fikirlere saygı duyuyoruz. Ancak, Hamlet’in Ophelia ile evlendiğini ve Clark Kent’in süpermen olmadığını iddia eden kimseyi ciddiye almıyor.
Edebi metinler bize yalnızca artık sorgulanamayacak gerçekleri anlatmakla kalmaz, aynı zamanda nesnel gerçekliğin aksine, metinde neyin uygun olduğunu ve hangi noktada özgür bir yoruma izin verilmediğini açıkça açıklar.
Red and Black’in otuz beşinci bölümünün sonunda Julien Sorel kiliseye gider ve Madame de Renal’i vurur. Stendhal, Julien’in elinin titrediğini, bu yüzden ilk atıştan kurbanına doğrudan vuramadığını, ardından kahraman tekrar ateş etti ve kadın düştü. Şimdi, titreyen elin ve ilk darbede hedeften kaçışının bunu kanıtladığını hayal edin: Julien, öldürme niyeti olmadan kiliseye gitti, kısa süre sonra ani bir dürtü, bir tutku tarafından ezildi. Bu yoruma karşı çıkmak mümkündür: Julien başlangıçta Madame de Renal’i öldürmeyi amaçlamıştı, ancak bir korkaktı. Puan, metnin her iki yönde de okunmasına izin verir.
Dikkatli bir okuyucunun şu soruyu sorması mümkündür: ilk kurşun nereye çarptı? Bu, Stendhal’in çalışmalarının hayranları için ilginç bir çalışma olurdu. Örneğin Joyce’un sadık hayranları, Blum’un limon şeklinde sabun aldığı bir eczaneyi aramak için Dublin’e gelir. (Bu edebi hacıları memnun etmek için, bu arada eczane, sabun üretimine devam etti.) Benzer şekilde, Stendhal’in sadık hayranları, Veryer’ı ve kiliseyi gerçek dünyada aradılar ve ardından kurşun izlerini bulmak için her bir sütununu aradılar. hayal edilebilir. Amatörler tarafından başlatılan oldukça eğlenceli bir oyun olurdu. Şimdi tüm romanı eksik bir mermi bölümüne dayanarak yorumlamak isteyen bir yazar hayal edin. Günümüzde bu saçma değil, çünkü Edgar Allan Poe’nun “Çalıntı Mektubu” nu mektubun yerleştirildiği yerin buhar durumuna göre yorumlayanlar oldu. Bununla birlikte, Poe mektubun yerinin önemini açıkça belirtmesine rağmen, Stendhal, ilk merminin kaderinin bilinmediğini ve dolayısıyla onu kurgusal yaratıklar listesinden çıkardığını söylüyor. Stendhal’in metnine sadık kalırsak, bu mermi bir kez ve herkes için ortadan kayboldu ve yeri alaka için hiçbir önemi yok. Aksine, Stendhal’in diğer romanı Ermeniler’de yazarın, kahramanın olası iktidarsızlığı üzerine yorum yapmaması, okuyucunun metnin sessiz kısımlarını yeniden inşa etmek için çılgınca varsayımlar yapması için bir bahane. Mandzoni’nin Nişan adlı romanında bir cümle var: “Zavallı kadın cevapladı.” dır-dir.
Üç Silahşörler romanının başlangıcında, D’Artagnan’ın 1625 Nisan’ının ilk Pazartesi günü on dört yaşındaki bir yabi ile Monta’ya girdiği söylenir. Herhangi bir uygun bilgisayar, bunun 7 Nisan Pazartesi günü olduğunu kolayca hesaplayabilir.
Duma hayranlarını sorgulamak için lezzetli bir parça. Romanın ek bir yorumunu vermek mümkün mü? Hayır derim çünkü bu bilgi olay örgüsü için önemli değil.
D’Artagnan’ın Pazartesi günü gelişi roman için o kadar önemli olmasa da, Nisan bir rol oynuyor (hatırladım: işlemeli kemerin sadece önünün altınla boyandığı gerçeğini gizlemek için Portos sezon dışı, uzun kadife bir pelerin giyiyordu, bu yüzden soğukkanlıymış gibi davranmak zorunda kaldı).
Bunların hepsi birçokları için apaçık görünecektir, ancak genellikle unuttuğumuz bu kadar açık gerçekler, edebiyat dünyasında tartışılmaz fikirlerin olduğunu ve bu dünyanın bize, eğer isterseniz, hayali bir model sunduğunu kanıtlar. Bu gerçek, gerçek gerçek, hermenötik gerçekler olarak adlandırdığımız şeylere yansır ve bundan türer. Bu nedenle D’Artagnan’ın Porto’ya homoseksüel bir eğilimi olduğu, L’Innominato’nun huzursuz Oedipus kompleksi nedeniyle ahlaksız olduğu, Monza rahibesinin komünist fikirlerle yozlaştığı (bu varsayım zamanımızın bazı politikacılarının sempatisini kazanacağı) ve Panurg’un kapitalizminin Bunu gösterdiğini söylüyorsa, her zaman şunu söyleyebileceğimiz bir cevabımız vardır: Metinlerin kendisinde, böylesine kafa karıştırıcı yorumları bir şekilde doğrulayan tek bir cümle veya bir işaret bulmak mümkün değildir. Edebiyat dünyası, okuyucunun bir gerçeklik duygusuna sahip olup olmadığını veya kendi halüsinasyonlarının kurbanı olup olmadığını belirlemek için deney yapmanın mümkün olduğu bir dünyadır.
Edebi karakterler bir yerden başka bir yere taşınır. Edebi karakterler hakkında güvenilir açıklamalar yapabiliriz, çünkü tüm hikayeleri metinde yazılıdır ve metin bir müzik parçası gibidir. Anna Karenina’nın intihar ettiği, Beethoven’in Beşinci Senfonisinin Do minör (Altıncı Senfoni gibi bir majörde değil) yazıldığı ve sol-sol-mi-bemol ile başladığı bir gerçektir. Bununla birlikte, hepsi olmasa da bazı karakterler, tanımlanması zor bir dünyada doğdukları metnin bağlamının ötesine geçerler. Şanslı olanlardan bazıları metinden metne geçerken, diğerleri ontolojik olarak daha başarılı meslektaşlarından farklı oldukları için hareket edemezler, çünkü kendilerine daha fazla dikkat çekme şansları yoktur.
Efsaneden metne (farklı yollar kullanarak: kitaptan filme veya baleye, sözlü gelenekten kitaba) hem mitolojik karakterler hem de “seküler” edebi kahramanlar göç etti: Ulysses, Jason, Kral Arthur, Parsifal, Alice, Pinokyo, D’Artagnan. Şimdi bu karakterlerden bahsederken belirli bir puandan mı bahsediyoruz? Örneğin Red Riding Hood’u ele alalım. Masalın en popüler versiyonları Charles Perrault ve Grimm Kardeşler’e aittir, iki versiyon özünde farklılık gösterir. İlk versiyona göre, kurt kızı yer ve hikaye okuyucunun dikkatsiz davranışın ahlaki sonuçları hakkında ciddi düşünmesini sağlar. İkinci versiyonda kurdu öldürüp kızını ve büyükannesini kurtaran bir avcı var. Mutlu son.
Şimdi bir annenin çocuklarına bir hikaye anlattığını ve Kurt Kırmızı Başlıklı Kız’ı yerken ayakta durduğunu hayal edin. Çocuklar protesto ettiler ve Red Riding Hood’un dirilişinin “gerçek” bir hikayesini istediler, ancak annenin katı filolojik ilkelerine dayanıp dayanmadığını anlamak onlar için zor olurdu. Çocuklar, Grimm Kardeşler’in skoruna Perro’dan daha yakın olan “gerçek” masalları bilirler, ancak aynı zamanda tamamen örtüşmezler, çünkü bir takım küçük detaylar ortaya çıkar. Grimm ve Perro farklıdır, örneğin, Kırmızı Başlıklı Kız’ın büyükannesine getirdiği hediye. Bununla birlikte, bu açıdan bakıldığında, çocuklar taviz vermeye hazırdır, çünkü bu, şematik bir kişiden ziyade, öncelikle sözlü nota kaydedilen, gelenek içinde yüzen çok sayıda insanın meselesidir.
Böyle Red Riding Hood, D’Artagnan, Ulysses veya Madame Bovary orijinal skorlarının dışında yaşıyor ve arketip skorunu görmemiş olanlar bile bu karakterler hakkında aşağı yukarı spesifik bir şeyler söyleyebilirler. Çar Oedipus’u okuduğumda, Oedipus’un Jokasta ile evleneceğini zaten biliyordum. Belirsizliğe rağmen, bu tür metinleri doğrulamak oldukça mümkündür: Madame Bovary’nin Charles ile uzlaştığını ve uzun ve mutlu bir şekilde birlikte yaşadığını iddia etmeye cesaret eden herkes sağduyudan memnun olmayacaktır. Sanki bu kahramanın kaderi üzerine toplu bir anlaşma varmış gibi.
Yüzen karakterler nerede yaşıyor? Her şey bizim ontolojik gerçekliğimizin formatına bağlıdır: kareköklerin, Etrüsk dilinin ve iki öğretinin – hem Baba hem de Oğul’dan gelen Kutsal Ruh’un Katolik dogması (eski Patre Filioque usulü) ya da sadece Baba’dan gelen Kutsal Ruh’un Bizans dogması – varlığına izin veriyor mu? Bununla birlikte, bu alanın çok belirsiz bir durumu vardır ve çeşitli önemli varlıkların içeri girmesine izin verilir. Bu nedenle, (Filioque’un dogmasına göre Papa ile çatışmaya hazır olan) Konstantinopolis Patriği bile (en azından öyle olmasını umuyorum) Sherlock Holmes’un Baker Caddesi’nde yaşadığını veya Clark Kent ile Süpermen’in aynı kişi olduğunu kabul ederdi.
Bununla birlikte, sayısız roman veya şiir – size ilk örnekleri vereyim – Hasdrubal’ın Corinne’i öldürdüğünü veya Theophrastus’un Theodolin’e delicesine aşık olduğunu yazsa bile, tartışmasız kimse onları düşünmezdi. Çünkü talihsiz yıldızın altında doğan karakterlerden bahsediyoruz. Metinden metne geçmediler ve kolektif hafızanın bir parçası olmadılar. Neden Hamlet’in Ophelia ile bu dünyada evlenmediği fikri Theophrastus’un Theodolin ile evlendiği gerçeğinden daha gerçektir? Hamlet ve Ophelia burada nerede, ama başarısız Theophrastus nerede?
Bazı karakterler bir anlamda kolektif bir gerçeklik haline geldi çünkü toplum onlara duygusal olarak yüzyıllar veya yıllar boyunca yatırım yaptı. Ayık bir başlangıçta veya bir rüyada yarattığımız birçok fanteziye kişisel bir duygusal yatırım yapıyoruz. Sevilen birinin ölümünü hayal ederek gerçekten acı çekebiliriz veya onunla erotik bir ilişki hayal ederek fiziksel olarak tepki verebiliriz. Werther veya Jacopo Ortiz’in kimlik veya projeksiyon nedeniyle talihsizliklerinden dolayı intihar eden bazı nesiller gibi Emma Bovari’nin kaderinden de pişman olabiliriz. Ama hayal ettiğimiz sevdiğimiz birinin gerçekten ölmüş olup olmadığı sorulsaydı, hayır derdik, çünkü bu kişisel bir hayal gücü meselesi ama Werther’e gerçekten intihar edip etmediği sorulsaydı, evet derdik çünkü bu fantezi artık kişisel bir mesele değil. Bu aynı fikirde olan kültürel bir gerçekliktir.Aşığının öldüğünü (rüya olduğunu bilse de) hayal ederek intihar eden bir insanı deli olarak değerlendiriyoruz, ancak Werther’in intiharı nedeniyle intihar eden birinin kurgusal bir karakter olduğunu bilsek bile bahane bulacağız.
Başkalarının hayatlarını kendimize bir yaşam modeli olarak seçmek için bu dünyada bu karakterlerin yaşadığı bir yer bulmamız ve davranışlarımızı belirlememiz gerekecek. Birinin Oedipus kompleksine, kırılgan bir iştahına sahip olduğunu, birisinin Don Kişot kadar saf olduğunu, Othello kadar kıskanç olduğunu, birinin Hamlets gibi acı çektiğini ve birinin düzelmez Don Juan gibi davrandığını söylediğimizde birbirimizi çok iyi anlıyoruz. Edebiyattan gerçek dünyaya sadece karakterler değil, durumlar ve nesneler de gelir. Oturma odasındaki hanımlar neden Michelangelo’dan (4), göz kamaştıran güneşte parlayan kırık camlardan (5), kötü zevkli güzel şeylerden (6), bir avuç tozdan korkudan (7), çitten (8), saf, tatlı ve tatlı sudan (9) bahsetti. İğrenç yemek (10) gibi ifadeler beyne kazınmış bir metafora mı dönüştü? Bu metaforlar her an bize kim olduğumuzu ve ne istediğimizi, nereye gittiğimizi, kim olmadığımızı ve neyi istemediğimizi söylemeye hazır.
Bu edebi varlıklar aramızda. Her zaman karekökler ve Pisagor teoremi olarak var olmadılar (olabilirler), ancak edebiyat tarafından yaratılan ve bizim taşan hayal gücümüzle beslenen bu varlıklar gerçekliğin bir parçasıdır ve onları hesaba katmalıyız. Ontolojik ve metafiziksel tartışmalardan kaçınmak için, bunların kültürel alışkanlıklar olarak, sosyal düzen olarak var olduklarını söyleyelim. Ayrıca ensestin dayattığı evrensel tabu sadece kültürel bir alışkanlık, fikir, düzendir, ancak bu düzen insan toplumunun kaderini etkileyecek kadar güçlüdür.
Bugün, edebi karakterlerin bile hareketsiz olma, kaderlerini özgürce kontrol etmemize izin vermeyen bir şeyin, değişmezliklerini kaybetme riskiyle karşı karşıya oldukları algısı var. Hiper metin çağına girdik ve elektronik hiper metin, bir yığın metni (ister bütün bir ansiklopedi ister Shakespeare’in eserlerinden oluşan bir koleksiyon olsun), içerdiği bilgileri incelemeden bir yün topuna giren bir mil gibi açmamızı sağlıyor.
Hiper metin sayesinde, özgür yaratıcı yazma pratiği ortaya çıktı. İnternette toplu olarak tarih yazmanıza izin veren programlar bulabilir, konusu sonsuza kadar değiştirilebilecek hikayelerin oluşturulmasına katılabilirsiniz. Bunu siz ve bir grup sanal arkadaş tarafından oluşturulan bir metinle yapabiliyorsanız, neden mevcut edebi metinlere benzer bir şey yapmayasınız? Binlerce yıldır bize hakim olan büyük hikayeleri değiştirmemize yardımcı olacak programları neden bulmuyorsunuz?
Sadece hayal et! War and Peace’i ilgiyle okurken kendinize şunu soruyorsunuz: Nataşa Anadolu’nun büyüsüne teslim olsaydı, Prens Andrew gerçekten ölmemiş olsaydı ve Pierre Napolyon’u vurma cesaretini bulsaydı? Son olarak Andre’ye uzun ve mutlu bir hayat verip Pierre’i Avrupa’nın kurtarıcısı yaparak Tolstoy’u kendiniz için yeniden yazabilirsiniz …
Hepsi bu kadar değil! Emma Bovary’yi talihsiz Charles ile uzlaştırmakta ve onu mutlu ve kibar bir anne yapmakta özgürsünüz. Kırmızı Başlıklı Kızınız ormana girip orada Pinokyo ile karşılaşabilir veya üvey annesi onu kaçırıp, Scarlett O’Hara’nın evinde Cindyrella takma adı altında çalışmaya zorlayabilir. Ya da belki ormanda, kıza sihirli bir yüzük verecek olan Vladimir Yakovlevich Propp adında cömert bir adamla tanışacak. Kahramanımız bu yüzüğün yardımıyla bayrakların kutsal banyan ağacının köklerinde Alef noktasını bulacak ve tüm Evreni görecek. Anna Karenina trenin tekerlekleri altında ölmeyecek, çünkü Putin’in yönetimi altında Rusya’daki demiryolları denizaltılardan daha kötü ve Alice Harikalar Diyarı’nda çok uzak bir yerde, Jorge Luis Borges unutulmaz Funes el memoriosuna Babil’deki “Savaş ve Barış Kütüphanesi” ni hatırlatıyor. dönmeyi unutma …
Bu kötü mü? Hiç de değil, çünkü edebiyat bunu hiper metnin varlığından önce ele almıştı: Mallarmé’nin gerçekleşmemiş “Kitap” fikrini, sürrealistlerin hassas cesetlerini, milyarlarca Kenon şiirini, avangard sanatçıların ikinci dalgasının gezgin kitaplarını hatırlamak yeterlidir. Jam’de jazz doğaçlamasında yaptıkları buydu. Her gece değişen bir tema ile doğaçlama yapılan jam seanslarının olması, konser salonuna gidip her gece aynı notayla biten si-bemol minor 35 sonatı dinlememize engel olmuyor.
Birisi hiper metin mekanizmalarıyla oynamanın iki baskı biçimini engellediğini söyledi: başkalarının kararlarına boyun eğme ve toplumu yazarlar ve okuyucular olarak bölen kötü ayrımcılık. Bu bence saçma. Ama hipermetinle yaratıcı bir oyun oynamak, hikayelerde değişiklik yapmak ve yenilerini yaratmak tabi ki harika bir ders, ilginç bir aktivite, okul çocukları için caz doğaçlamasına çok yakın yeni bir yazı biçimi olabilir. Sanırım var olan hikayeleri yeniden yazmaya çalışmak, Chopin’i bir piyanodan bir mandolin’e koymak kadar ilginç ve hatta öğretici olacaktır: bu, onun müzikal yeteneğini geliştirecek ve piyano tınısının si-bemol minör sonat ile neden daha “bir arada var olduğunu” anlamasını sağlayacaktır. Görsel zevki geliştirmek ve formu anlamak için “Meryem Ana’nın Düğünü” ve “Avignon Kızları” fragmanları ile son çıkan “Pokemon” serisini birleştirerek bir kolaj oluşturmak mümkün olacak. Aslında birçok büyük sanatçı bu çalışmaya dahil oldu.
Ancak bu oyunlar edebiyatın gerçek eğitim işlevinin yerini almaz. Bu işlev, iyi veya kötü gibi manevi düşüncelerin aktarılması veya bir güzellik duygusunun gelişmesiyle sınırlı değildir.
Yuri Lotman Kültür ve Patlama adlı kitabında, Çehov’un ünlü tavsiyesine başvuruyor: Bir hikayenin veya dramanın başında bir tüfek duvara asılırsa, sonunda ateşlenmelidir. Lotman, sorunun silahın ateşlenip ateşlenmemesi olmadığına işaret ediyor. Bunun olup olmayacağını bilmemek olay örgüsüne mantıklı geliyor. Bir hikaye okumak, gergin bir durumda olmak, acı çekmek (uno spasimo) demektir. Sonuçta, bir silahın ateşlenip ateşlenmediğini öğrenmek sadece haberi öğrenmekle ilgili değildir. Bu, durumun her zaman okuyucunun istediği gibi olmadığının gerçek bir keşfidir. Okuyucu bu hayal kırıklığı ile yüzleşmeli ve bu duygunun içinde Fate’in getirdiği heyecanı (il brivido del Destino) hissetmelidir. Karakterlerin kaderine karar vermek mümkün olsaydı, bir seyahat acentesine gidip duyardık: “Peki, balinayı Samoa’da veya Aleut Adaları’nda nerede görmek istersiniz? Tam olarak ne zaman? Onu kendin mi öldürmek istiyorsun yoksa Quick’e gitmesine izin mi vermek istiyorsun? Moby Dick’ten gerçek ders, Beyaz Balinanın istediği yerde yüzmesidir.
Hugo’nun The Miserables romanındaki Waterloo savaşını hayal edin. Savaşın olaylarını, olup bitenleri anlamayan Fabrizio’nun gözünden anlatan Stendhal’in aksine Hugo, Tanrı’nın bakış açısıyla yukarıdan görüntü veriyor. Napolyon, Mont-Saint-Jean tepesindeki kayanın arkasında bir uçurumun başladığını bilseydi (ancak rehber onu uyarmamıştı), Milo’nun paralı askerleri İngiliz ordusunun ayaklarının altına düşmezdi. Yol gösterici çoban başka bir yol göstermiş olsaydı, Prusya ordusu savaşın kaderini belirlemek için zamanında varamazdı.
Hiper metne dayanarak, Blucher’ın Almanları değil Grushi liderliğindeki bir grubun gelmesine izin vererek Waterloo Muharebesi’ni yeniden yazabiliriz. Aslında bunu yapmanıza izin veren bilgisayar oyunları var ve bu çok ilginç. Ancak Hugo’nun trajik büyüklüğü, dileklerimize rağmen her şeyin olduğu gibi gerçekleşmesidir.
Savaş ve Barış’ın güzelliği, Prens Andrei’nin ölümünün ne kadar üzücü olursa olsun ölümle sonuçlanmasında yatmaktadır. Büyük trajedinin ustalarını her tekrar okuduğumuzda, kahramanlarının neden korkunç bir kaderden kaçabildikleri halde, güçsüzlük veya körlükten kendilerini neyin beklediğini anlamadıkları ve kendi elleriyle kazılmış uçuruma doğru yuvarlanmalarının nedeni acı bir merakla karşılaşırız. Öte yandan Hugo, Napolyon’un Waterloo’da başka hangi fırsatı olduğunu bize anlatıyor: “Bu savaşı Napolyon kazanabilir miydi? Cevap veriyoruz: hayır. Neden? Wellington bunu engelledi mi? Blucher? Hayır. Bunu engelleyen Tanrı idi. ”
Bütün büyük hikayeler bununla ilgilidir, bazen Tanrı’nın yerine tesadüfler veya geri çevrilemez yaşam yasaları konur. “Değişmeyen” hikayelerin işlevi, kaderimizi değiştirme arzumuza rağmen, bizi neredeyse fiziksel olarak geri döndürülemezliğini hissetmeye zorlamasıdır. Bu hikayeler ne hakkında olursa olsun, hep bizden bahsediyorlar, bu yüzden onları seviyoruz. Onların katı “baskıcı” derslerine ihtiyacımız var. Hypertext bize yaratıcı özgürlüğü öğretebilir. Yapılacak en iyi şey bu ve orada bitmeli. “Değişmez” hikayeler bize ölmeyi öğretir.
Edebiyatın temel işlevlerinden birinin kaderin geri çevrilemezliği ve ölümün kaçınılmazlığı fikrini öğretmek olduğunu düşünüyorum. Belki başka işlevleri vardır, ama şimdi aklıma gelmiyor.
Elçin İmanov tarafından Rusça’dan çevrildi
[1] Bu rapor, Eylül 2000’de Mantua’daki Yazarlar Festivalinde okundu.
[2] Umberto Bossi, ülkenin kuzey ve güney İtalya’ya bölünmesini savunan bir parti olan Kuzey Ligi’nin lideridir.
[3] Kaderli tepeler, ebedi kader, kaçınılmaz olaylar, geleceğin boşluklarını açan kotanlar – faşist sloganlarda.
[4] Oturma odasındaki bayanlar Eliot’un bir şiiri olan Michelangelo’dan bahsediyorlardı.
[5] Göz kamaştırıcı güneşin altında parlayan cam parçaları, Montale’nin şiirinden.
[6] Kötü zevke ait iyi şeyler Guido Gossano’nun şiirindedir.
[7] Eliot’un bir şiirinden bir avuç toz korkusu
[8] Çit Pascoli’nin şiirinden.
[9] Saf, taze ve tatlı su – Petrarch’ın şiirinde
[10] İğrenç yiyecek – Dante’nin “Divine Comedy” filminden