Harika gurme ve hızlı rahat (ve hızlı gündelik gurme) burger restoranlarıyla dolu bir şehirde, Ray's Hell Burger'i ağır sıklet şampiyonu olarak adlandırmak yine de zor olmazdı. Bir başarı saltanatı süren herhangi bir iyi rakip gibi, Ray's Hell de hayranlarından oluşan lejyonları ve hem hakaret eden hem de nefret edenlerin ceplerini burger. Ancak mekanın en ateşli eleştirmeni bile, DMV'deki en iyi burger için yapılacak herhangi bir yarışmanın burayı da dahil etmek zorunda kalacağını iddia etmekte zorlanırdı.
Eşim, ebeveynler ve ben Ray's'i bunaltıcı bir Pazar öğleden sonra 4 Temmuz uzun hafta sonu boyunca öğleden hemen sonra öğle yemeğine geldik. Şehrin büyük bir kısmı gitmiş olsa bile, oturduğumuzda yer neredeyse dolu.
Etrafınıza hızlıca baktığınızda, bu yerin çok iyi bir burger servis etmesi gerektiği aşikar. Neden? Çünkü buradaki masaların yarısında 35 yaşın altındaki erkek ve kızların bir karışımı var ve bu kızların çoğu tam olarak 1 lb'den fazla hamburger dolduran kız tiplerine benzemiyordu. Ya da şuna ne dersiniz: tam arkamızda dört Hintliden oluşan bir amfi masa vardı; Amerika Birleşik Devletleri dışındaki insanlar hakkında herhangi bir şey bilen herhangi biri, Hintlilerin büyük inek kesimlerini yedikleri konusunda tam olarak tanınmadıklarını muhtemelen bilirler (mevcut şirket açıkça hariç tutulmuştur).
Hamburgerimizi beklerken, en cansız kulak misafiri bile olsa, bitişik masalarda oturan iki veya üç farklı insan grubunun Başkan Obama'nın Ray's Hell Burger'da nasıl yemek yediğinden bahsettiğini kolayca duyuyorum (aslında iki kez; bir kez Başkan Yardımcısı Joe Biden ile, ve Rusya Devlet Başkanı Dmitry Medvedev ile ikinci kez). Ücretsiz reklamcılık hakkında konuşmak ister misin? Özgür dünyanın (çok özlenen) eski lideri, sizin yerinizden bir hamburger almak istediğine karar verdiğinde bunun oldukça iyi bir şey olduğunu söyleyebilirim. Eyalet başkanı buranın iki kez ziyaret edilebilecek kadar iyi olduğunu düşünüyorsa, gerçekten iyi olduğunuzu biliyorsunuzdur.
Devam ediyorum ve kaşar, marul, soğan, kavrulmuş sarımsak ve kömürleşmiş jalapeno ile bir Au Poive burger sipariş ediyorum (etinizin nasıl pişirildiğini ve baharatlandığını seçebilirsiniz). Ayrıca burgerimi orta az pişmiş sipariş ediyorum, kısmen garson şefin tüm burgerlerin bu sıcaklıkta pişirilmesini tavsiye ettiğini belirttiğinden ve ayrıca burger orta pişmişi az pişmiş sipariş edersem muhtemelen bir ortama biraz daha yakın, çünkü bu kasabada hiç kimse bir hamburgeri müşterinin ilk sipariş ettiği gibi nasıl pişireceğini gerçekten anlamıyor gibi görünüyor.
Burger geldiğinde hayatım üzerine yemin ederim, ağzımdan çıkan ilk sözler "kutsal bok" oldu. Burger BÜYÜK oldu, onu tarif edecek başka bir kelime yok. Ray'e girdiğimde kendi kolumu kemirecek kadar açgözlüydüm ve buna rağmen, bu hamburgeri atmaya çalışırken ellerimi dolu tutacağımı biliyordum. İlk ısırmadan sonra? Burger, sadece teorik giriş fiyatına değecek şekilde mükemmel bir orta pişmiş pişmişti. Et inanılmaz derecede nemli, sulu ve bu basit ama nadir etli lezzetle doluydu. Terbiyeli bir şekilde terbiye edildi - sadece bir miktar tuz - bu, au poivre'dan aldığım tatlarla iyi çalıştı.
Topuz kesinlikle ortalamanın üzerindeydi. Yumuşak ve mükemmel bir hamleydi, ancak potansiyel olarak hamburgeri aşmakla sınırlandı, bu da köftenin çok büyük olduğu gerçeği göz önüne alındığında küçük bir başarı değildi. Ve peynir sadece oradaydı; Gerçekten masaya hiçbir şey getirmedi ve ondan da hiçbir şey çıkarmadı. Kesinlikle herhangi bir kapasitede bir fark yaratan demezdim, özellikle burgerin geri kalanının olağanüstü olduğunu düşünürsek.
Burgerin sunumunu biraz inceledim, çünkü bacaklarından birinin diğerlerinden daha uzun veya daha kısa olduğu bir masanın üzerine inşa edilmiş gibi görünüyordu: et, marul, peynir ve sosların hepsi farklı yönlerde eğimliydi. burger, burgerin estetik çekiciliğini biraz bozuyor.
Ve baharatlı yiyeceklerin hayranları için kişisel bir tavsiye: kömürleşmiş jalapeno'lar SICAK idi. Hala tohumlar üzerindeyken pişirildiler - ve herkesin bildiği gibi, tohumlar sıcağın olduğu yerdedir - ve siz bunu hissedersiniz. Karım hamburgerinden bir avuç dolusu jalapeno çıkarmak zorunda kaldı ve gerçekten baharatlı yiyeceklerle kesinlikle kendine hakim olan biri.
Diğer donanımlara gelince: Ray's Hell Sauce: Tekerleği soslarıyla yeniden icat ettiklerini tam olarak söyleyemem; bıçağım ketçap, mayonez, çeşnilik ve yaban turpundan başka bir şey olmamasıydı. Patates kızartmaları lezzetliydi ve iyi bir baharat dengesi vardı, ama ben de onları olağanüstü olarak adlandırmazdım.
Genel olarak, bu yerin yaptığı kötü şöhreti almasının bir nedeni var: bu harika, ders kitabı burgeriydi (üzerine birkaç ekstra çan ve ıslık sipariş etsem bile). Burgerin diğer tüm parçalarının senfonik bir karışımı ile yan yana getirildiğinde bile et tadı olağanüstü idi.
Şampiyon burada ve bu burgerin nasıl yenileceğini anlamıyorum.
Suşi ustası Jiro Ono ve ünlü Tokyo restoranı hakkında bir belgesel olan Jiro Dreams of Sushi'yi izledikten sonra, kova listeme bu mükemmellikte bir suşi deneyimi ekledim. Sonunda burada yazdığım Japonya'yı ziyaret ettiğimde Michelin yıldızlı suşiyi tatma ve deneyimleme fırsatım oldu.
Fransız devlet adamı ve dünyaca ünlü kremalı kremanın tarihi var Hiç kendinize bir ekmek ve Nutella atıştırması yapmaya karar verdiniz ve sonunda kaşıktan çıkan kalın, kadifemsi kremayı yemeye son verdiniz mi? Ve her 2,5 saniyede bir dünyanın herhangi bir yerinde bir kavanoz Nutella satıldığını biliyor muydunuz? Bilmeyeceğiniz şey, Nutella'nın Gianduja adlı bir çikolata-fındık kreması olan selefinin 1800'lerin başlarına kadar uzandığı ve tarihinin Napolyon Bonapart'ınkiyle iç içe geçtiğidir.