Komutan Barton, gemisinin yetenekleri konusunda haklıydı. Paketler tarafından salınan füzeleri vurmayı ve Sovyet denizaltılarını derinlemesine baltalamayı başardı. Ancak bir Amerikan uçağıyla ateşe temas ile LEAHY sınıfı bir kruvazörün yaşam süresi bir dakikayı geçmedi.
04: 00'te, gökte iki patlama patladı, direk ve üst yapı boyunca bir yanıp sönen zincirle cevap verdi: açık yerlerde ortaya çıkan kırık kablolar kısa devre yaptı. Bir süre sonra, güvenlik koruması işe yaradı ve Warden karanlıkta kaldı. Yaralılar ve öldürülenler, paramparça edilmiş köprünün ve savaş bilgi merkezinin içinde yattı.
Kim vurdu? Kim vurdu?
Sabahları enkazı toplayan denizciler, Amerikan üretiminin radar karşıtı füzelerinin parçalarını buldukları için şaşırdılar. Patlama kuvveti tarafından ezilmiş, kendi üst yapısının alüminyum parçaları ile serpiştirilmiş.
Araştırmanın sonuçları: her iki füze de, Kuzey Vietnam radarına yönelik Warden radarının radyasyonu ile hatalı şekilde bir kara saldırı uçağı tarafından ateşlendi. Olayın failinin tam adı kurulamadı.
Şafakta, kruvazörün mürettebatı güç kaynağını ve geminin kontrolünü geri getirmeyi başardı. silâh hala etkin değil: “Müdür”, radarın çoğunu kaybetti. Shrike'nın parçaları üst güverteyi deldi ve ASROK denizaltı karşıtı füze mahzenine girdi. İçinde 44 kiloton kapasiteye sahip özel W10 mühimmat olup olmadığı hala bilinmiyor. Komutan Barton, geminin savaş işlevselliğinin% 60 oranında azaldığına inanıyordu.
Hasarlı kruvazör, tamir ekibinin yamalı delikler açtığı, kablo hattının tamir ettiği ve ekipmanı savaş görevlerine yerleştirdiği Subic Bey'deki (Filipinler'de bir deniz üssü) ersatz onarımına gitti. Parsons avcısı, SPS-48 gözetleme radar antenini kruvazörle “paylaştı”.
10 gün sonra, “Müdür” Tonkin Körfezi'ndeki pozisyonuna geri döndü.
Yeni teknik görev
Topçu kruvazörlerinin roket gemilerinde yeniden yapılandırılması ile yapılan ilk deneyler, yeni silahların olağanüstü kompaktlığını göstermiştir. Tüm arkaik elektronikler ve roket silahlarıyla 1950-60. roket kompleksleri daha küçük bir kütleye sahipti, daha küçük bir hacim işgal etti ve onları korumak için daha az çaba gerektirdi. Altında bu gemilerin asıl olarak tasarlandığı topçu silahlarıyla karşılaştırıldığında.
Yeni silahlar yüksek hız gereksinimlerini ortadan kaldırdı. Elektrik santrallerinin parametrelerini ve boyutlarını önemli ölçüde azaltmıştır.
İlk voleyboldan onlarca kilometre mesafedeki bir hedefi vurabilen kendinden güdümlü füzelerin devrinde, topçu topuklularında olduğu gibi, geminin hızı artık kritik değildi. Hızı olan oyunlar pahalıydı: örneğin, gerekli maksimum hızı 38'ten 30 düğümlerine düşürürken, GEM'in gereken gücü yarıya indi!
Aynı zamanda, herhangi bir yapıcı koruma ihtiyacı ortadan kalktı. Bence ana sebep reaktif yeteneklerde keskin bir artış oldu. havacılık: Tek bir Phantom, İkinci Dünya Savaşı dalış bombardıman uçaklarının tüm grubu kadar büyük kalibreli bomba atabilir. Bunları tanktan kıç tarafına tüm kruvazörle kaplamak.
Bu, isabetlerin sonuçlarını ortadan kaldırmak için anlamsız girişimlerde bulunmuş gibi görünüyordu. Hedefe bir atılım durumunda, iki hesaptaki uçak gemiyi yakacak ve batıracaktır. Özellikle anten cihazlarının kırılganlığının yüksek olması.
Bununla birlikte, o zamandaki hava savunma sisteminin genel önceliğini göz önüne alındığında uçaklar yine de kırılmış olacaktı. Bu yüzden, 1962'te yapılan gösteri çekimi sırasında, Kennedy'nin varlığında, kruvazör "Long Beach" üç kez hedef uçağa binmeyi başaramadı. Öyleyse, savaşın ilk dakikalarında ölmesi garanti edilirse, bir kruvazör inşa etmenin genel anlamı nedir? Bu soru tartışma dışında bırakıldı.
Yeni gemileri kolaylaştırma sınırına geri dönersek: Jet bombardıman uçlarına ek olarak, "cızırtılı" nükleer ateş korkusu vardı. Gemilere karşı nükleer silahların etkinliğini gösteren Bikini patlamalarının sonuçlarına rağmen, savaşın genel değerlendirmesi üçüncü dünya savaşına düşürüldü. Hayatta kalanlar ölüleri kıskanıyor.
Sonuç: Nükleer füze dönemi tasarım gereksinimlerini azalttı. Hız, güvenlik, hacimli silahlar ve binlerce insandan oluşan ekip - her şey geçmişte kaldı.
Yeni zaman koşullarında tasarlanan ilk füze kruvazörü serisi, beklenmedik şekilde küçük boyutlu, hafif alüminyum alaşımlarının üst yapısı ve roket silahlarının oranı farklıydı.
58 (Grozny) projesinin RNR'sini yaratırken, Sovyet gemi yapımcıları, 56 ave'nın (... 'sakin') gövdesinin toplam 5570 ton deplasmanını üstlenerek temellerini aldı. Günümüzde bu büyüklükteki gemiler firkateyn sınıfına aittir.
Volna hava savunma sistemini güçlü saldırı silahlarıyla (gemi karşıtı füzeler için iki 4 konteyner fırlatıcısı P-35) birleştiren Rus RKR projesinin aksine, Amerikalılar uçak gemisi oluşumlarını kapsayacak şekilde tamamen eskort Lehi inşa etti.
Ana silah orta menzilli hava savunma sistemi "Terrier" seçildi. Kruvazör, hedef aydınlatması için dört radarlı iki rampa aldı; bu da (teorik olarak) aynı anda iki yönden saldırıların itilmesini mümkün kıldı.
Denizaltılarla mücadele etmek için başka bir yenilikçi araç sağlandı - roket torpeda ASROK.
Ortaya çıkan eğilime göre, ilk füze kruvazörü topçularını kaybetti. “Deniz savaşları dumanı” nın tek hatırlatması bir çift eşleştirilmiş 76 mm kalibreli uçaksavar silahlarıydı, savaş değeri şüphelidir: hava savunma sistemi olarak yetersiz ateş, yüzeye ve kıyı hedeflerine karşı önemsiz güç. Daha sonra, Amerikalılar topçudan tamamen vazgeçip, gereksiz üç inçlik konteynerleri RCC "Zıpkın" ile değiştirdiler.
Amerikalı kruvazörlerin, roket döneminin Sovyet'in ilk doğanlarından biraz daha büyük olduğu ortaya çıktı: Lega'nın tam olarak yer değiştirmesi, özerklik taleplerinin artmasından kaynaklanıyordu (8000 düğümlerinin operasyonel seyrinde 20 mil). Aksi takdirde, tam bir 7800 ton deplasman, 450 çalışan mürettebatı ve 85 ths kapasiteli akaryakıt üzerine kazan-türbin tesisatı ile aynı “kalay” oldu.
Savaş yıllarının TKR'sinde hizmete başlayan denizciler için, füze kruvazörünün denize elverişliliği muhteşem görünüyordu: “teneke” dalgayı kolayca tırmandı. Ağır topçu gemilerinin aksine, şaftı millerle kesmek zorunda kalan su püskürtme çığları oluşturur. Bu geminin pruvasındaki silah işlerinde zorluklara yol açtı.
1959-64 dönemindeki “Bacaklar” projesinin toplamı. 9 seri kruvazör ve bir tane deneysel, seçkin nükleer santral inşa edildi.
Atomik modifikasyon Legey - kruvazör "Bainbridge"
Amirallerin kendileri bu "teneke kruvazör" kruvazör olarak adlandırmaktan utanıyorlardı, bu yüzden 1975'ten önce, "füze silahlı imha liderleri" (DLG) olarak sınıflandırıldılar.
Lehi sınıfı kruvazörün teknik şartnamelerinin geliştiricileri, geri dönüş ateşi altında bir dakika boyunca dayanamayan işe yaramaz gemilerin inşası üzerine devamsızlıkla tebrik edilebilir. Ateş desteği, deniz ve kıyı hedefleriyle mücadele ile ilgili “kirli işler” gerçekleştirilemiyor.
Aynı zamanda, gemi bağlantıları için “şemsiye” ana enkarnasyonlarında kesinlikle işe yaramaz.
Şimdi, yıllarca 60'a baktığımızda, şunu görebilirsiniz: 58 pr'in Sovyet RKR serisi En azından gerçekçi bir uygulama kavramı vardı. Hiç kimse kruvazörlerini saatlerce havacılık saldırılarını durdurmaya zorlamadı, yine de diğer gemileri korumayı başardı. Bizim RRC’nizin görevi, cephane karşıtı savaş füzelerini vurmak ve “Varyağ” ın kaderini tekrarlamaktı. Gemiye monte edilmiş olan hava savunma füzesi sistemi bir yardımcıydı, (başarı durumunda) gemi karşıtı füzeleri fırlatmak ve düşmana ek zarar vermek için (saldıran hava grubunu “zayıflatan”) fazladan bir dakika verdi.
Sovyet “inovasyon” kapsamının geri kalanı Amerikalı olandan daha düşük değildi - kruvazör “Grozny”, ilk kırılma ile karşılaştıktan sonra savaşa devam etmeyi planlamamış olduğu “tek seferlik” bir gemiyi temsil ediyordu. Tamamen alüminyum-magnezyum alaşımları, sentetik malzemelerin kullanıldığı terbiye odaları, açık rampalar ve üst güvertedeki torpil tüplerinin üst yapıları.
Mesele şu ki, bir destroyerden çıkan, bir 5500 ton deplasmanlı bir gemide, o kadar çok silahla, güvenlik ve hayatta kalma kabiliyetini artıracak hiçbir yük rezervi olamaz. Sorun şudur - destroyer gövdesini temel almak neden hiç değildi?
“Warden” kruvazörüne PRR kullanarak yapılan saldırı, bir kez daha bir deniz hava savunma platformu olarak oluşturulan modern bir “ileri teknoloji” gemi konseptinin derinde kusurlu olduğunu gösterdi. Birkaç dakika içinde uçaklar tarafından imha edilecek havacılıkla savaşmak için gemi. Böyle bir senaryo, büyük yüzey gemilerinin yapımını anlamsız kılar.
Yankees, rakiplerinin hiçbirinin bir uçak gemisi grubuna bir saldırı düzenlemek için uygun araçlara ve / veya siyasi isteklerine sahip olmadıkları için çok şanslıydı. Aksi takdirde, Lega eskort kruvazörleri daha "etkileyici" sonuçlar elde etmiş olacaklardı.
Meslektaşım Sergey'in son zamanlarda hatırladığı “Worden” ile ilgili olağanüstü bir dava (Serg65), patlamamış PKR'dan yanmış Sheffield ile aynı düzlemde ve zamanları için yeterince küçük ve güçlü olmayan pahalı gemilerin hava saldırısında hemen başarısız olduğu diğer daha az bilinen olaylarda yatıyor. Bazen düşmanı fark etmek için bile zamanın olmaz.
Açıklanan durumda, 16 Nisan 1972, iki AGM-45 “Shrike” füzesi, bir 66 kg savaş başlığı ile donatılmış. Patlama geminin üstünde 30 metre yükseklikte gürledi (diğer verilere göre, 30 ayaklar) ve korkunç sonuçlara yol açtı.
Ölüm sadece başlangıçtır
Aslında, “Warden” kruvazörünün yıkıcı senaryosu, modern ile çok uzak bir ilişkiye sahiptir. filo. “Müdürün” bulunduğu durumun ciddiyeti aşağıdaki durumlardan kaynaklanmaktadır:
1. “Işın boyunca” yöntemiyle yapılan arkaik hava savunma füze sistemleri hariç, gemide başka silah bulunmaması. ASROK başlatıcısı ayrıca, ne yazık ki Yankees için de hasar gördü (çünkü yalnızca su sıçramalarına karşı korumaya sahipti).
Bu nedenle, radar ve ASROCA'nın bir kısmının kaybolduktan sonra, kruvazör fonksiyonelliğinin% 60 oranında azalması şaşırtıcı değildir. Aslında işe yaramaz yalak.
Modern yıkıcılar, prensip olarak herhangi bir radar gerektirmeyen daha geniş bir silah yelpazesine sahiptir. Tüm seyir füzeleri (ASM, “Calibres”, “Tomahawks”) ufukta bir uçuş mesafesine sahiptir ve harici hedefleme araçlarını kullanır. Çoğunlukla, uçuş görevleri gemi lansman alanına ulaşmadan çok önce CD'nin “beyinlerine” yüklenir.
Teknolojinin gelişmesiyle, diğer gemilerden ve DRLO uçaklarından elde edilen verilere göre ARLGSN ile uçaksavar füzeleri ateşleme olasılığı bile vardı.
Bu nedenle, zarar görmüş radarlara sahip bir destroyer sadece bir savaşın başlangıcıdır. Tamamen yanıncaya kadar bir tehdit olacak. Ve bu tamamen farklı bir problem ...
2. Eski radarların genel hantallığı ve karavanların yelkenleri gibi rüzgarda sallanan kruvazör 1960'ler üzerindeki talihsiz yerleri.
Modern gemiler, birkaç anten dizisinden oluşan çok daha kompakt bir radar kullanıyor. Tek bir patlama ile "yıkılmak" imkansızdır. Modern mikro devreler, TERER hava savunma sisteminin yüzlerce radyo tüpüne kıyasla güçlü titreşimlere karşı son derece dirençlidir.
Son olarak, en modern gemilerdeki iletişim sistemlerinin antenleri geri çekilebilir hale getirilir, bu da aynı anda başarısız olmalarını imkansız kılar. 21 yüzyılda kullanılan teknolojilerden ve cep tipi uydu telefonlarından bahsetmiyorum bile.
3. Açıkçası "tek seferlik gemi" fikrini saçma noktasına getiren tasarımcı "Legey" nin şüpheli kararları. Çatıda açık bırakılan kablo yollarından klasik AMG alaşımına kadar. “Worden” parçaları içinde hapsolmuş olan 2 / 3, geminin kendisine ait olması şaşırtıcı.
Daha modern projeler, geçtiğimiz yüzyılın ortalarında yer alan tasarımcılara özgü bu nitelikten mahrum. Çelik, sadece çelik. Artan sayıda iç zırhlı perdeler. Gemideki en pahalı ve tehlikeli unsurlardan biri olan cephaneyi korumak için bazı girişimlerde bulunuluyor. UVP kapaklarında parçalanma önleyici rezervasyon vardır - “Warden” da olduğu gibi şarapnel içine içeri girmemelidir.
Bu tür önlemler ne kadar etkilidir? Bir zamanlar “Worden” durumuna girdiğinde, modern “Burke”, aslanın savaş yeteneğini paylaşmasını sağlayabilecekti. Diğer tüm durumlarda, okuyucuların birinin açık ifadesine göre, denizciler hala bir boya tabakasının koruması altında savaşa giriyorlar.
Oynak ismine rağmen, "diğer teneke kutular", diğer tüm gemiler gibi, alıştığımız her şeye kıyasla canavarca büyüktü.
Geçmişte onlarca yıl öncesine dönersek, roketteki TZ geliştiricilerin 60-s gemilerinde bulunduğunu gördük. Kelimenin tam anlamıyla her şeyde hatalar yaptı. Sadece büyüklüklerinden dolayı, bazen savaş kurgusu gibi görünen SUCH'a dayanabilecek gemilerin hayatta kalma durumlarının değerlendirilmesinde bile.
30 Ağustos 1974, Sevastopol bölgesindeki trajik bir şekilde BOD “Cesur” u öldürdü. Yanan kıç mahzeninde 15 uçaksavar füzeleri vardı. Her SAM'ın ilk aşaması, toplam ağırlığı 36 kg olan 14 silindirik toz pulları ile donatılmış katı yakıtlı bir PRD-280 jet motoruna sahipti. İkinci kademenin motoru, 125 kg ağırlığında bir toz kılıcı ile doluydu. Füzenin savaş başlığı, 60 kg ağırlığında, 32 kg, heksojen içeren bir trotyl alaşımı olan, yüksek patlayıcı parçalanmadır. Toplam: 4500 mm kalınlığında ve en iyi “tek kullanımlık silah” geleneğine sahip güverte güvertesi bulunan 4-tonluk gemi, altı tonluk barut ve neredeyse yarım ton patlayıcı patlayıcıyı patlattı.
Çoğunluğa göre, böyle bir gücün iç patlamaları gemiden bir iz bırakmamalıydı. Ancak “Cesur” beş saat daha ayakta kaldı.