We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Cerveteri Etrüsk Nekropolü
Cerveteri kasabası, bugünkü kasabanın 15 katından daha büyük bir alana sahip en önemli Etrüsk şehirlerinden biri olan antik Etrüsk şehrinin yeri ile ünlüdür. Etrüsk Birliği'nin şehir devletlerinden biriydi ve MÖ 600 civarında, nüfusu belki de 25.000 - 40.000 kişi civarındaydı.
Cerveteri'nin en ünlü cazibe merkezi, Nekropoli della BanditacciaTarquinia'daki nekropol ile birlikte UNESCO tarafından Dünya Mirası Alanı ilan edilen . 400 hektarlık bir alanı kaplar ve 10 hektarı ziyaret edilebilir, toplamda yaklaşık olarak. Genellikle karakteristik höyüklerde bulunan 1.000 mezar. Akdeniz bölgesindeki en büyük antik nekropoldür.
Mezarlar MÖ 9. yüzyıldan (Villanova kültürü) geç Etrüsk dönemine (MÖ 3. yüzyıl) kadar uzanmaktadır. En erken mezarlar, ölülerin küllerinin konulduğu bir çukur şeklindedir ve basit çukurlar mevcuttur.
Daha sonraki Etrüsk döneminden iki tür mezar vardır: tümülüs tipi mezarlar ve sözde 'aposdice', ikincisi nekropol içindeki yollar boyunca uzun sıralar halinde inşa edilmiş basit kare mezarlardır.
Tümülüsler tüften inşa edilmiş dairesel yapılardır ve yaşayan kayadan oyulmuş iç mekanlar, bir koridor da dahil olmak üzere ölülerin evinin yeniden inşasını barındırır (dromos), merkezi bir salon ve birkaç oda. Etrüsk günlük yaşamının modern bilgisi, büyük ölçüde bu tür mezarlardan elde edilen sayısız dekoratif ayrıntıya ve buluntuya bağlıdır. En ünlü mezarlardan biri, Matuna ailesine ait olduğu bir yazıttan tanımlanan ve çok sayıda çağdaş yaşam aletini betimleyen olağanüstü bir dizi fresk, kısma ve heykel ile donatılmış Kabartmalar Mezarı'dır.
En yeni mezarlar MÖ 3. yüzyıla aittir. Bazıları erkekler için silindirik ve kadınlar için küçük bir ev şeklinde olan dış cippi ile işaretlenmiştir.
Cerveteri'de kazılan çok sayıda buluntu, Roma'daki Ulusal Etrüsk Müzesi'nde, diğerleri Vatikan Müzeleri'nde ve dünyadaki diğer birçok müzededir. Diğerleri, çoğunlukla çanak çömlek, Cerveteri'deki Arkeoloji Müzesi'ndedir.
Regolini-Galassi mezarı
olarak bilinen mezar Regolini-Galassi mezarı Roma'nın yaklaşık 50-60 kilometre (31-37 mil) kuzey-kuzeybatısında, İtalya'da antik bir şehir olan Caere'deki en zengin Etrüsk aile mezarlarından biridir. Mezar MÖ 650 ile 600 yılları arasına, büyük olasılıkla MÖ 640'lara tarihlenmektedir. Mezarın mimarisi ve içeriğinin kanıtlarına dayanarak, zengin bir Caere ailesi tarafından yaptırılmıştır. İki merhumla birlikte verilen mezar eşyaları arasında bronz kazanlar ve Doğu üslubunda Etrüsk kökenli altın takılar vardı. [1] [2] Mezar 1836'da günümüz Cerveteri'sinde bozulmamış bir durumda keşfedildi ve adını ekskavatörler, general Vincenzo Galassi ve Cerveteri'nin baş rahibi Alessandro Regolini'den alıyor. [3] Bu adamların ikisi de Caere bölgesinde mezar açma ve kazma konusunda daha önce deneyime sahipti.
Mezar, 120 fit (37 m) uzunluğunda ve 6 fit (1.8 m) genişliğinde bir koridorun her iki yanında bulunan iki mezar odası içerir. [4] Mezarın alt kısmı tüf kayaya oyulmuş, üst kısmı kare taş bloklarla inşa edilmiştir, bu da taş blokların üst üste uzanmasından kaynaklanan bir çıkıntı oluşturmuştur. [4] [3] 150 fit (46 m) ile kaplıdır. tümülüs. [4] Tümülüs tüm yapıyı kaplar ve ona bir anıt cephesi verir. [3] Mezarın arkeolojik kazılarından sonra, içerdiği antik eserler, papalık ordusunun önemli bir yetkilisi olan General Galassi'nin konutundaki bir odada başlangıçta güvenli bir şekilde tutuldu. Mezar nesneleri daha sonra Vatikan'a satıldı. [5] Bugün Gregoryen Etrüsk Müzesi'nde görülebilirler. [6]
Bölgedeki kazılar, son hücrede gömülü bir kraliyet kadını ve sağ hücrede yakılmış bir adam ve altın mücevherler, gümüş eşyalar, yaldızlı ve bronz eşyalar ve bir savaş arabası dahil olmak üzere çok sayıda eşya ortaya çıkardı. Ayrıca bir ek odadaki bronz yatakta kimliği açıklanamayan bir kişinin daha cesedi bulundu. [3] Öğelerin birçoğu, yüzeyinde uzun adımlarla yürüyen beş küçük aslanla süslenmiş büyük bir fibula, [2] ve Doğu kökenli hayvanların tasvirleriyle süslenmiş 25 cm uzunluğunda büyük bir levha ile süslenmiş büyük bir fibula dahil olmak üzere MÖ yedinci yüzyıl Villanovan dekoratif motiflerini sergilemektedir. . [7] Fibula, teknikte usta olarak kabul edilmiştir.
Etrüsk geleneklerini Yunanistan ve Doğu Akdeniz'inkilerle kaynaştıran mezarda oryantalize edici etkiler öne çıkıyor. [2] Demir, kalay, bakır, gümüş ve altın gibi birçok malzemenin kullanılması, Villanova yerleşimlerinin yoksul tarım köylerinden gelişen şehirlere dönüştüğü bölgedeki maden zenginliğinin önemini göstermektedir. [8]
Cerveteri'deki Banditaccia Etrüsk Nekropolü: Antik Mezarlar Modern Teknolojiyle Buluşuyor
bizim popüler Kaleler ve Göller Turu ve Sahil Gezisi Civitavecchia, Lazio'nun bir parçası olarak ortaya koyduğu yenilikçi bir proje sayesinde daha da heyecan verici hale geldi. Kültürel Miras Teknoloji Bölgesi işbirliği ile Güney Etruria Arkeolojik Müfettişliği.
Bu ziyarette antik Etrüsk nekropol Banditaccia içinde Cerveteri, bu ölüler şehrinde daha önce asla mümkün olmayan bir şey yaşayacaksınız. Taş oymalı mezarlara inerken, karanlık ve ürkütücü odalar aniden canlanıp kadim sırlarını size ifşa ediyor. Eski bir uygarlık ve modern teknoloji, uyuyan tarihi hayata geçiren olağanüstü bir deneyim ortaya çıkarmak için birleşiyor. Canlı ışık ve renk gösterileri, bazı mezarların zamandan iki bin yıl önce nasıl ortaya çıktığını ve unsurların onları güzelliklerinden arındırdığını ve değerli içeriğinin müzelere taşındığını yeniden inşa ediyor. Sürükleyici anlatılar (hem İngilizce hem de İtalyanca) bilinmeyen şeylerin büyüleyici hikayelerini anlatırken, sesler ve görsel efektler sizi bir zamanlar burada yaşayan ve iki bin yıldan fazla bir süre önce burada ölen Etrüsklerin gizemli dünyasına götürür!
Cerveteri'deki Banditaccia Mezarı
Sala Mengarelli
İlk durağınız Sala MengarelliNekropolis'in tarihi geçmişi ve inanılmaz hazineleriyle bir tanıtım belgeseli videosunun sizi karşıladığı yer. Bu kısa eğitici belgeselin ikinci bölümü, nekropoldeki inanılmaz bulgulara odaklanıyor ve şurada gösteriliyor: 3 BOYUTLU. Tiyatro odasının içinde ayrıca nekropolün jeolojik ve morfolojik tarihinin büyük bir projeksiyonu ve nekropolde görüldüğü gibi büyük ölçekli bir mezar höyüğü modeli vardır.
Var 7 mezar ile zenginleştirilmiş ziyaret edebileceğiniz Ses ve Işık, veya Ses, Işık ve Video.
Cerveteri'deki Banditaccia Mezarı
İçinde Ses, Işık ve Video Mezarları, doğrudan taşa yansıtılan videonun ek faydası daha teatral bir deneyim sağlar. Işık huzmeleri, kapıların ve döşemelerin kenarlarını çizerken, eksik parçaları yeniden oluşturur ve onları çoktan solmuş renklerle ortaya çıkarır. Bir zamanlar mezarın parçası olan titrek mumlar, cenaze törenleri, vazolar ve diğer değerli adaklar, anlatıma uygun olarak taşlara güzel bir şekilde yansıtılıyor. Bu ölüler kentinin antik bir çağına çoklu duyusal bir ziyarete sarılmış durumdasınız.
Cerveteri'deki Banditaccia Mezarı
İçinde Ses ve Işık Mezarları, bir anlatı mezarın hikayesini, tefrişatı ve önemini, mezarın tartışılan alanlarını vurgulamak için sıcak ışık spotlarıyla açıklar.
İşte bu gelişmiş çoklu ortam deneyimini sağlayan Mezarların bir listesi.
Ses, Işık ve Video
Yunan Vazolarının Mezarı (Tomba dei Vasi Greci)
Korniş Mezarı (Tomba della Korniş)
Pilaster'ın Mezarı (Tomba del Pilastro)
Ses ve Işık
Doli'nin Mezarı (Tomba dei Doli)
Kulübenin Mezarı (Tomba della Capanna)
Cenaze Yataklarının Mezarı (Tomba dei Letti Funebri)
Başkentlerin Mezarı (Tomba dei Capitelli)
Ziyaretiniz sırasında ziyarete açık olan diğer tüm türbeler de ziyaret edilebilir.
Etrüsk Meydanı Mezarı, Cerveteri - Tarih
Lars Velch Bayramı, Kalkanların Mezarı, Tarquinia Nekropolü
Tarquinia ve Cerveteri Nekropolleri
Arkeolojik kalıntılarıyla ünlü bir ortaçağ kasabası olan Tarquinia, Kuzey Lazio'da Toskana'dan sadece birkaç kilometre uzaklıkta, Capalbio ve Monte Argentario'ya çok yakın ve Podere Santa Pia'ya bir saatten daha kısa bir sürüş mesafesinde yer almaktadır.
Kasaba, aşağıdaki Alta Tuscia'nın güzel doğal manzarasına bakan küçük bir tepe üzerinde yer almaktadır ve Marta Nehri'nin büyüleyici vadileri ile olağanüstü Bassa Maremma bölgesi arasında yer almaktadır.
Tarquinia'nın ana meydanı, Piazza Cavour, şehrin batı ucunda. Bu meydanda, bir kısmı Gotik, bir kısmı Romanesk üslupta, güzel bir sütunlu avluya sahip muhteşem bir saray, Palazzo Vitelleschi (1436-39), şimdi Museo Nazionale Etrusco4. yüzyıldan kalma muhteşem pişmiş toprak kanatlı atlar da dahil olmak üzere İtalya'nın en iyi Etrüsk buluntu koleksiyonlarından biriyle.
Etrüskler, MÖ 9. yüzyıldan itibaren Toskana ve Lazio arasında orta batı İtalya'da yaşadılar ve MÖ 6. yüzyılda kültürel bir doruk noktası yaşadılar. tamamen kaybolmadan önce - kısmen birleştiği Roma uygarlığının etkisinin bir sonucu.
Bu insanların kökenleri konusunda kesin bir cevap olmadığı gibi, etnik ve sosyal özellikleri bakımından Avrupa ile Asya arasında da benzer bir topluluğun izi yoktur.
Antik Tarquinia, Eturuia'nın en önemli şehirlerinden biriydi.
Tarquinia ve Cerveteri Nekropolleri
NS Tomba della Rilievi, Necropoli della Banditaccia, Cerveteri yakınında
Nekropol mezarları, yapım dönemi ve tekniğine bağlı olarak birbirinden çok farklı özelliklere sahiptir. Cerveteri'nin geniş arkeolojik alanında bulunanlar binlercedir.
Caddeleri, meydanları ve mahalleleri (veya mahalleleri) olan bir şehir planına göre düzenlenen tipolojileri, tarihsel dönem ve ait oldukları ailenin statüsüne göre farklılık gösterir. Bu yapıların en temsili örneklerinden biri, 6. yüzyıla tarihlenen ve Etrüsk tapınağını taklit ediyormuş gibi görünen bir koridordan ulaşılabilen Yunan Vazoları Mezarıdır.
Korniş Mezarı, daha ziyade, her iki tarafında cenaze yatakları bulunan iki küçük odaya açılan eğimli bir yürüyüş yoluyla erişime izin verir. Oradan, yol kendisi diğer üç ana mezar odasına bağlanan büyük bir merkezi odaya devam ediyor. Bu arada, Capitelli Mezarı (veya bir sütunun Başlıkları) özelliğini, meşe ve kamış destek kirişleriyle Etrüsk evinin tam bir kopyası olan düz çatısına borçludur. Yine de Banditaccia'daki binlerce mezar arasında en ünlüsü MÖ 4. yüzyılda tamamlanan Kabartma Mezarı'dır. Türünün İtalya'da keşfedilen tek örneği olan Tomba della Rilievi, Etrüsk yaşamının günlük eserlerinin boyanmış alçak kabartma sıvalarıyla doludur.
Kayaya oyulmuş uzun bir merdivenle büyük bir odaya çıkılarak ulaşılır. Burada tavan, Etrurya'ya özgü başlıklı iki sütun tarafından desteklenmektedir. On üç evlilik mezar nişi alanı doldurur ve kırmızı yastıklar, ev eşyaları ve hayvanlarla boyanır. 4. ve 3. Yüzyılların hali vakti yerinde bir Etrüsk ailesinin mükemmel bir kesitidir.
Tarquinia Nekropolü
Tarquinia'daki Monterozzi nekropolü, aynı zamanda kayaya oyulmuş ve eğimli koridorlar veya merdivenlerle ulaşılabilen boyalı mezarlarıyla da ünlüdür. Ağırlıklı olarak bir çift için gerçekleştirilmiştir ve bir mezar odasından oluşmaktadır. İlk mezarlar 7. yüzyılda boyanmıştır, ancak yalnızca 6. yüzyıldan itibaren tamamen fresklerle kaplanmıştır. [0]
Bunların en ünlüsü, muhtemelen MÖ 520 civarında boyanmış çok renkli freskleriyle Kuş Avı ve Balıkçı Mezarı'dır. Dişi Aslanların, Augurların ve Bacchantes'in (tümü MÖ 6. yy) mezarları dans ve ziyafet sahneleri gösterir.
Triclinium'un Mezarı, 5. yüzyılın en seçkin boyalı mezarıdır ve Kalkanların Mezarı, 4. yüzyıl resminin bir şaheseridir. Kardinal Mezarı'nın resimlerinde, Etruria'da ender görülen, belirgin bir 2. yüzyıl resim geleneği bulunur. Koleksiyonun ziyarete açılmasından bu yana resimlerin çoğu nem ve mantar saldırısına uğradığı için ciddi bir koruma sorunu ortaya çıktı. [1]
Tarquinia Monterozzi nekropolü kalvario | Harita
Leoparların Mezarı, bir ziyafet sahnesinin üzerinde leoparlarla karşı karşıya kaldı
Ziyafetler, servis aletleri taşıyan iki çıplak oğlanın katıldığı "şık giyimli" erkek-kadın çiftlerden oluşuyor. Yakın Doğu, Mısır ve Arkaik Yunanistan'da kurulan cinsiyet geleneklerine uygun olarak kadınlar açık tenli ve erkekler esmer olarak tasvir edilmiştir. Üç çiftin düzeni, Roma yemeklerinin triclinium'unu önceden şekillendirir. [5]
Ziyafetin sağında ve solundaki duvarlarda müzisyenler resmedilmiştir. [6] Sağda, çelenk takmış figürlerden ve müzisyenlerden oluşan bir komos, solda ziyafete yaklaşıyor, altı müzisyen ve hediye taşıyıcı daha görkemli bir tören alayı içinde görünüyor. [7]
En sağdaki koltukta oturan adam, yenilenme sembolü olan bir yumurtayı [8] tutar ve diğer ziyafetçiler çelenk tutar. [9] Sahne genellikle merhumun cenaze ziyafetini veya ölümünün yıldönümünde verilecek bir aile yemeğini temsil etmek için çekilir. Yaşamın bir kutlaması olarak sunulurken [10] daha önceki mezarlardaki Etrüsk ziyafet sahneleri daha kasvetli bir karaktere sahiptir. [11] Sahne açık havada, ince ağaçların ve bitki örtüsünün içinde, belki bir gölgelik altında geçiyor gibi görünüyor. [12]
Figürler belirgin bir şekilde Etrüsk olsa da, [13] merkezi ziyafetin sanatçısı Yunan sanatındaki eğilimlerden yararlanır ve Etrüsk sanatında Arkaik üsluptan Erken Klasik üsluba geçişi işaret eder. [14] Soldaki ve sağdaki alaylar daha belirgin olarak Arkaik ve farklı sanatçılar tarafından yürütüldü. [15]
Mezar 1875'te keşfedildi. 1920'lerde D.H. Lawrence seyahat yazılarında tabloyu anlattı. Etrüsk Yerlerinin Eskizleri:
Bu küçük mezarın duvarları gerçek bir zevk dansı. Odada hâlâ İsa'dan önceki altıncı yüzyılda Etrüskler yaşıyormuş gibi görünüyor, [16] canlı, yaşamı kabul eden, gerçek dolulukla yaşamış olması gereken bir halk. Dansçılar ve müzisyenler, geniş bir frizde mezarın ön duvarına doğru ilerliyorlar, karanlık merdivenlerden girerken duvar bize bakıyor ve ziyafetin tüm görkemiyle devam ettiği yere. &hellip Demek ki her şey renkli ve biz hiç yeraltında değil, geçmişin bazı eşcinsel odalarında gibi görünüyoruz. [17]
Sanatsal olarak, tablo Bigas Mezarı veya Triclinium Mezarı'nda bulunandan daha az sofistike ve zarif olarak kabul edilir [18].
Triclinium'un mezarı
Tomba del Triclinio'nun (Triclinium Mezarı) boyalı duvarları, daha fazla bozulmayı önlemek için dikkatlice kaldırıldı ve yerel müzeye taşındı.
Bu resimlerin konusu Leoparların Mezarı'na çok benzer. Son duvarda ziyafetçiler kanepelere yaslanmış, müzisyenler tarafından ağırlanmış ve hizmetçiler tarafından bekletilmiştir. Tipik olarak uzun bir Etrüsk kedisi, lokma aramak için kanepelerden birinin altında sinsi sinsi dolaşıyor. Kanepelerin üzerinde, duvarlardan asılıymış izlenimi vermek için cenaze çelenkleri boyanmıştır. Uzun yan duvar, kuşlar ve zeytin ağaçları ile pastoral bir ortamda birlikte oynayan dansçı ve müzisyen figürleriyle doludur.
En eski boyalı mezarlar 7. yüzyıldandır, ancak yalnızca 6. yüzyılda tamamen gelişmiş ve tamamen boya ile kaplanmıştır. 4. yüzyıldan kalma Lionesses Mezarı, üçgen çatılı küçük bir odadan oluşur. Resim, uçan kuşları ve yunusları ve Etrüsk aristokrasisinin hayatından sahneleri tasvir ediyor.
Tomba delle Leonesse (Aslan Dişisinin Mezarı)
MÖ altıncı yüzyıldan kalma bir başka Tarquinian mezarı, Lionesses Mezarı'dır. D. H. Lawrence şöyle yazıyor:
Dişi Aslanların Mezarı Tomba delle Leonesse yine çok güzel. Üçgen çatısında iki benekli dişi aslan çanı andıran memelerini sunakta haberci bir şekilde birbirlerine bakacak şekilde sallarlar. Altında büyük bir vazo ve bir yanda ona çalan bir flütçü, diğer yanda bir kanun çalan, kutsal içeriğine müzik yapan bir vazo var. Sonra bunların her iki yanında çok güçlü ve canlı dans eden dar bir friz var. Dansçıların frizinin altında bir lotus dado var ve yine bunun altında, odanın dört bir yanında yunuslar zıplıyor, aşağı doğru dalgalanan denize atlıyor, kuşlar balıklar arasında uçuyor. Sağ duvarda, uzun örgüler gibi uzun kuyrukları olan ilginç bir başlık veya başlık takan çok etkileyici koyu kırmızı bir adam uzanıyor. Sağ elinde bir yumurta tutuyor ve solunda ziyafetinin sığ şarap tası var. İnsan ofisinin atkı ya da çalıntı, önünde yırtılmış bir ağaç asılı ve insan zevkinin çelengi onun yanında asılı duruyor. Kabuğu kırıp tekrar ortaya çıkmadan önce, ruhun mezarda uyuduğu gibi içinde tohumun uyuduğu diriliş yumurtasını tutar. Çoktan silinmiş başka bir uzanmış adam var ve onun yanında, çocukken yaptığımız karahindiba saplarından zincirler gibi bir çelenk ya da zincir asılı. Ve bu adamın çıplak bir flüt çocuğu var, çıplak hatları güzel, ona doğru geliyor (bir yumurta tutuyor).
Tarquinia, Dişi Aslanların Mezarı (cardarelli, danzatrice)
Tomba della Fustigazione veya İngilizce "Flogging Mezarı", orta İtalya'daki antik Tarquinia kenti yakınlarındaki Monterozzi Nekropolü'nden bir Etrüsk mezar alanıdır. Site, adını erotikleştirilmiş kırbaçlama tasvirlerinden alıyor.
MÖ 5. yüzyıldan kalma mezar 1960 yılında keşfedildi ve adını iki kırbaç sahnesinden alıyor, ancak dans ve müzik sahneleri de odayı tamamlıyor. İki kırbaç fresk, sağ duvarda, bir mezar kapısı görüntüsü ile ayrıldıkları yerde bulunur. Resimler ağır hasar görmüş. Sağ taraftaki freskte, eli ile kendisini kırbaçlayan sakallı bir adamın kalçalarını bükerek tutan bir kadın tasvir edilmiştir. Arkasında bir eli kalçasında, diğer elinde kamçılı bir genç yaklaşıyor. Etrüsk halkı tarafından benzer çalışmaların keşfi, Etrüsk toplumunda erken Romalıların cinsel serbestlik açıklamalarını yeniden doğrular.
Tomba della Fustigazione, iki adamın bir kadını kırbaçla tasvir ettiği mezarın içindeki fresk boyama
erotik bir durumda baston ve el ile
Av ve Balıkçı Mezarı iki odadan oluşmaktadır. İlkinde kutsal bir ormanda Dionysos dansının tasviri, ikincisinde ise av ve balık avı sahnesi ve mezar sahiplerinin portreleri yer almaktadır. Aristokrasinin boyalı mezarları ve daha basitleri, nesnelerin gösteremediği şeylerin olağanüstü kanıtlarıdır: günlük yaşam, törenler ve mitoloji ve sanatsal yetenekler. [0]
Tarquinia, Avcılık ve Balıkçılık Mezarı (Tomba della Caccia e Pesca)
Mezar iki aşamada iki bölüm halinde inşa edildiğinden, bazen Orcus I ve II Mezarları olarak anılır ve Etrüsk Spurinnae'nin bir kolu olan Murina ailesine ait olduğuna inanılır.
Orcus I Mezarı (Velcha Mezarı olarak da bilinir) MÖ 470 ile 450 yılları arasında inşa edilmiştir. Ana ve sağ duvarlar, Syracuse Savaşı'nda öldükten sonra Spurinnae olduğuna inanılan bir ziyafeti tasvir ediyor. [20] [21] Ziyafetçiler, saki olarak hizmet eden şeytanlarla çevrilidir.
Ziyafetçilerden biri, portresi "antik çağın Mona Lisa'sı" olarak adlandırılan Velia Velcha (ya da bazı yorumlara göre Velia Spurinna) adlı soylu bir kadındır. [22] [23]
Karanlığa, kasvetli ama kibirli bir bakışla bakıyor, neredeyse ölümle alay ediyor. Özenle işlenmiş küpeler ve kolyelerle zengin bir şekilde giyinmiştir. Gözün önceki dönemde olduğu gibi önden değil yandan gösterilen çok gerçekçi tasviri, Helenistik etkinin açık bir göstergesidir ve sanatçının M.Ö.
Detay, Velia Velcha, Orcus I'in sağ duvarında resmedildiği gibi, Orcus Mezarı, Tarquinia, MÖ 4. yy.
Augurs'un mezarı, arka duvar, iki Augurs sahnesi, üzerinde "Rahip, duruyor, geçmek için."
'Augurların Mezarı çok etkileyici. Uç duvarda bir mezara açılan bir kapı boyanmış ve her iki yanında muhtemelen yas hareketi yapan bir adam var, garip ve önemli, bir eli alnına. İki adam mezarın kapısında yas tutuyor.
Boyalı kapının üzerindeki üçgende, biri ak yüzlü, diğeri esmer yüzlü iki aslan, bir keçi ya da ceylan yakalar: kara yüzlü aslan döner ve keçinin boynunun kenarını, beyaz yüzlü ise keçinin boynunu ısırır. kalça. Burada yine iki hanedan canavarı var: ama onlar sunakta ya da ağaca kükremeleri yerine, süt veren yaşamın babası olan keçiyi boğazından ve kalçasından ısırıyorlar.
Yan duvarlarda çıplak güreşçilerin çok güzel freskleri ve ardından Etrüsk zulmü hakkında çok fazla konuşmaya başlayan bir sahne var. Başı çuval içinde olan ve sadece deri kuşak giyen bir adam, görünüşte tahta bir tasmaya bağlı bir iple başka bir adam tarafından tutulan vahşi bir köpek tarafından uyluğundan ısırılıyor. köpeğin tasmasına takılır. İpi tutan adam tuhaf bir yüksek konik şapka takıyor ve iri uzuvlu ve heyecanlı duruyor, başı çuvalda olan adamın arkasından yürüyor. Bu kurban artık ipe, uzun, uzun ipe dolanıyor. köpeği tutan, ancak sol eliyle köpeği uyluğundan sürüklemek için ipi tutuyor gibi görünüyor, sağ elinde ise köpeğe vurabileceği zaman vurmak için büyük bir sopa tutuyor. Aralık.' [25]
Augurs'un mezarı, yan duvarlarda çıplak güreşçiler
Mavi Şeytanların Mezarı, Tarquinia
Mavi Şeytanların Mezarı, 1985 yılında, bazı yol çalışmaları sırasında bulunduktan sonra keşfedildi. Genellikle halka açık olmasa da, Monterozzi nekropolünün Calvario bölgesinin bitişiğinde, yolun kenarında yer almaktadır. Sağ duvarda tasvir edilen mavi ve siyah tenli iblislerin adını almıştır. (yaklaşık 440-430 M.Ö.)
Mavi Şeytanların Mezarı'nda av sahneleri ve dört ya da beş çiftin kundaktaki bir cenaze ziyafeti ile birlikte ölülerin bir savaş arabasıyla yeraltı dünyasına gitmesinin yeni bir teması vardır. Sağ duvarın sol tarafında, Charun'un yönettiği bir tekne var. Kıyıda, iki iblisle çevrili bir grup insan yeraltı dünyasına yeni gelenleri selamlamaya hazır görünüyor. İki büyük iblis (resimde sağda bir yamaçta görünüyor. Mavi iblis (resimde) bir kayanın üzerine oturuyor ve iki yılanı tutuyor ve siyah iblis parlayan korlar gibi delici gözlerle hırlayarak ileri atılıyor gibi görünüyor. mutlu bir öbür dünyanın önceki sahnelerinden ayrılıyor ve korkunç şeytanların yaşadığı yeraltı dünyasının bir görünümünü betimliyor.Bu, Yunan geleneğinde Charon'u (Etruscan Charun) kayıkçı olarak tasvir eden birkaç mezardan biridir.Ancak tüm iblisler İkonografi açısından tipik Etrüsklerdir.Çoğu durumda, Charun yeraltı dünyasının girişinde büyük bir tokmak taşırken görülür.Bu tokmanın muhtemel kullanımı şehir kapılarını Hades'e açmaktı. bir Etrüsk şehri, kendisini tutan devasa ahşap kirişlerin kilidini açmak için benzer bir tokmakla donatılmış olurdu.[1]
Mavi Şeytanların Mezarı, Stephan Steingräber'in kitabının yayınlanmasından sonra keşfedildi. Etrüsk Resmi.
Mavi Şeytanların Mezarı (detay), Tarquinia
Velthur Velch Bayramı, Kalkanların Mezarı
Giriş duvarında, mezar sakinleri olan Velcha ailesinin üyelerini gösteren bir dizi sahne boyanmıştır. Önündeki duvarın sağında, Larth Velcha'nın yatağına uzanmış, karısı Velia Seitithi ile birlikte kendisine yeniden doğuşun sembolü olan ve Etrüsk mezar resimlerinde sık sık tekrarlanan bir yumurta uzatan bir ziyafet var. İyi giyimli ve gelenek olduğu gibi kocasının ayaklarının yanında oturuyor. Onlardan çok uzakta olmayan sağ duvarda, ailenin diğer iki üyesi, Larth'ın büyükanne ve büyükbabası Velthur ve Arnth, büyük pelerinler içinde ayakta duruyorlar. Onlara iki genç müzisyen eşlik ediyor. Sol duvarda Velthur ve Ravnthiu tekrar belirir, ancak bu sefer katlanmış taburelerde otururlar. Velthur, gücünün sembolü olan bir asa tutuyor. Pencerelerin üzerinde kanatlı Ruhlar belirir.[26]
Lars Velch'in annesi. Detay. Tarquinia,
Kalkanların Mezarı.3. ve 2. yüzyıllar M.Ö.
[0] UNESCO Dünya Mirası Alanları | Tarquinia ve Cerveteri Nekropolleri
[1] Tarquinia (Tarchna/Tarchuna) | www.mysteriousetruscans.com
Tarquinia, Etrüsk şehirlerinin en eskilerinden biridir. Tarquinia'yla (Tirhenos'un oğlu veya erkek kardeşi olan onun adını taşıyan kurucusu Tarchon'un) ve Etrüsklere disciplina etrusca'yı veren bebek kâhin Tages'in antik mitlerinin tümü, şehrin ve bölgenin büyük antik çağa ve kültürel önemine işaret eder. arkeolojik buluntular, Tarquinia'nın yazılı kayıtların ortaya çıkmasından çok önce komşularını gölgede bırakan en eski Etrüsk merkezlerinden biri olduğunu gösteriyor.
[2] Fred S. Kleiner, A History of Roman Art (Wadsworth, 2010), s. xxxv Otto J. Brendel, Etruscan Art (Yale University Press, 1995), s. 269 Luisa Banti, Etrüsk Şehirleri ve Kültürleri (University of California Press, 1973), s. 79.
[3] Kleiner, Roma Sanatının Tarihi, s. xxxv.
[4] Stephan Steingräber, Hayatın Bolluğu: Etrüsk Duvar Resmi (Getty Publications, 2006), s. 133.
[5] Kleiner, Roma Sanatının Tarihi, s. xxxv.
[6] Kleiner, Roma Sanatının Tarihi, s. xxxv.
[7] Steingräber, Yaşamın Bolluğu, s. 133. Üç duvarın anlatımı, yazılı Etrüsk dilinde olduğu gibi sağdan sola okunur.
[8] Kleiner, Roma Sanatı Tarihi, s. xxxv.
Adamın sağ elinde bir yumurta tuttuğu sahnenin sağ tarafına dikkat edin. Yumurta, Etrüsk yeniden doğuş kavramında önemli bir motiftir ve Etrüsk yazılarında kullanılan O8, ov kelimesi "quotegg" gibi görünmektedir.
[9] Steingräber, Yaşamın Bolluğu, s. 133.
[10] Kleiner, Roma Sanatının Tarihi, s. xxxv.
[11] Brendel, Etrüsk Sanatı, s. 269.
[12] Kleiner, Roma Sanatının Tarihi, s. xxxv Brendel, Etrüsk Sanatı, s. 269.
[13] Kleiner, Roma Sanatının Tarihi, s. xxxv.
[14] Brendel, Etrüsk Sanatı, s. 270.
[15] Steingräber, Yaşamın Bolluğu, s. 134.
[16] Lawrence'ın tarihi, yukarıda belirtildiği gibi, mevcut bilimsel fikir birliğinden bir asır öncedir.
[17] D.H. Lawrence, Sketches of Etruscan Places and other Italian Essays in The Cambridge Edition of the Works of the D.H. Lawrence, editörlüğünü Simonetta de Filippis (Cambridge University Press, 1992), s. 47&ndash48.
[18] Steingräber, Yaşamın Bolluğu, s. 133.
[19] de Grummond, Nancy (2006). Etrüsk Miti, Kutsal Tarih ve Efsane'. Philadelphia: Philadelphia Üniversitesi Yayınları. s. 229&ndash230.
[20] "Orcus'un Mezarı". Gizemli Etrüskler. RASNA. 2000. Erişim tarihi: 23 Kasım 2008.
[21] De Grummond, Nancy Thomson Simon, Erika (2006). Etrüsklerin Dini. Teksas Üniversitesi Yayınları. ISBN 0-292-70687-1.
[22] P. Giannini. "Gli Etruschi nella Tuscia". 23 Kasım 2008'de erişildi.
[23] "Etrüsk Haruspexleri". daVinci Editrice S.r.l.. 2004. Erişim tarihi: 23 Kasım 2008.
[24] Etrüsk Duvar Resimleri ve Resimleri, Etrüsk İfadeleri | www.maravot.com/Etruscan_Murals
[25] D.H. Lawrence, Tarquinia'da, Augurs'un Mezarı | www.stanford.edu
Nisan 1927'nin başlarında D.H. Lawrence, son uzun yürüyüş turuna çıktı. Arkadaşı Earl Brewster eşliğinde, Toskana'nın kuzeyindeki Volterra'dan Lazio'nun güney sınırının hemen karşısındaki Tarquinia'ya kadar Etrüsklerle ilişkili başlıca yerleri ziyaret etti. İtalya'da şimdiye kadar keşfedilen en büyük antik mezar koleksiyonu.
Lawrence, içerdikleri renkli fresklerden derinden etkilenmişti ve ziyaretinden kısa bir süre sonra izlenimlerini, orijinal olarak dergide yayınlanan bir dizi betimleyici makaleye aktardı. Yolculuk 1927-8'de ve daha sonra onun güzel seyahat kitabında toplanmıştır. Etrüsk Yerleri 1930'da ölümünden kısa bir süre sonra basıldı. Bu, Lawrence'ın keşfettiği mezarlardan bazıları ve içerdikleri en iyi bilinen fresklerin fotoğraflarıyla ilgili yorumlarından biridir.
[26] Prof. Graziano Baccolini, Università di Bologna, Temmuz 2004 | www2.fci.unibo.it
Stephan Steingräber, Hayatın Bereketi: Etrüsk Duvar Resmi | www.books.google.be
DH Lawrence, Etrüsk Yerleri - Gutenberg Avustralya Projesi eKitabı | www.gutenberg.net.au
Les Grands Siècles De La Peinture : La Peinture Étrusque, Editions d&rsquoArt Albert Skira S.A., Genève, 1985 . (Première &ecutition 1952).
Sonia Amaral Rohter, Tarquinia'daki Tomba delle Leonesse ve Tomba dei Giocolieri | www.brown.edu
Triclinium'un Mezarı
Cerveteri Banditaccia Nekropolü
Etrüsk bölgeleri, Umbria ve Toskana boyunca manzarayı işaret etse de, daha muhteşem örneklerden biri, Roma'nın merkezine kısa bir sürüş mesafesindedir ve biraz zaman ayırmaya değer. Yerel olarak Necropoli della Banditaccia olarak bilinen Cerveteri'nin Etrüsk Nekropolü, Etrüsk şehri Caere'nin ana mezar alanıydı ve Etrüsklerin öbür dünyaya verdikleri mimari ustalık ve sanatsal önemi en etkileyici örneğidir. Roma'nın yaklaşık 40 km kuzeyinde, Tiren kıyılarına bakan bir tepede yer alan Cereveteri Nekropolü, yaklaşık 2 kilometrekarelik bir alanı kaplar ve MÖ 7. ila 1. yüzyıllara tarihlenir. İnanılmaz zaman aralığı, Etrüsklerin tanındığı mezarlardaki sanat eserlerinin neredeyse tüm Etrüsk dönemi için bir kronik görevi gördüğü anlamına gelir.
Cereveteri, Etruria'daki en zengin ailelerden bazıları için dinlenme yeriydi ve 19. yüzyılda Regolini-Galassi Mezarı'nın keşfi, bu eski dinlenme yerini süslemek için kullanılan gerçek bir altın, gümüş ve bakır süs eşyası hazinesini ortaya çıkardı. Daha değerli eşyaların birçoğu koruma için Vatikan müzesine nakledilirken, mezarın kendisini ziyaret etmek, bunun gibi yapıların bin yıl boyunca ayakta kalmasını sağlayan mimari yeniliğe hayran kalma şansıdır. Bununla birlikte, zenginliğin tamamı yok edilmemiştir: Rölyeflerin Mezarı, sıva işi ve duvarlara sıvalı aileden gerçek aletler ve hatıralarla inanılmaz derecede benzersiz bir şekilde dekore edilmiştir. Bu dekoratif tarz, tipik bir Etrüsk yaşam alanı olabileceği izlenimini verir ve MÖ 4. yüzyılda yaşamın nasıl olabileceğine dair en iyi pencerelerden biridir.
Monterozzi Nekropolü'ndeki “Tomba Giglioli”
Cerveteri ve Banditaccia Nekropolü
NS Banditaccia Etrüsk Nekropolü kuzeyindeki bir tepenin tepesinde yer almaktadır. Cerveteri ve şüphesiz en ilginç arkeolojik alanlardan biridir. ziyaret etmek ile birlikte beyan edilecek kadar Tarquinia Etrüsk Nekropolü 2004 yılında UNESCO Dünya Mirası
Nekropol yaklaşık 10 hektarlık bir alana yayılıyor ve neredeyse 400 mezar tarihine kadar uzanan en eski Villanovan culture (ninth century BC) and the most recent to the Etruscan period (third century BC.
NS duygu in the air walking within the Necropolis of Banditaccia is simply unique! It is a great and well preserved site, inside which you will really feel like you can go back in time and live again the life of this misterious as well as fascinating civilisation .
Cerveteri - Necropolis of Banditaccia
The Necropolis of Banditaccia is absolutely the most extended ancient necropolis of the whole Mediterranean area.
A curiosity: it took its name in late nineteenth century, when the fields of the area were announced by public notice to be let by Cerveteri landlords to locals (in Italian, "bandire", thus "Banditaccia").
The typical circular grave with spherical cap
The most well-known area is the so-called "Fenced Area" and it is the only equipped area used by visitors. In an overall surface of 10 hectares, it contains approximately 2000 tombs. In this area you will find yourself walking among the characteristic dairesel tumuli in spherical cap, also called "Cubed Tombs" and the big noble hypogeums, arranged along Via Sepolcrale Principale and the minor streets.
Among the most suggestive tombs, there is surely the Tomb of Reliefs (4th century BC), which you can observe through a protective glass. The inscriptions found inside prove that the tomb belonged to the Matunasaile, who embellished it with extraordinary decorations and reliefs in stucco, representing objects of everyday use and demon images.
Interior of the Tomb of Reliefs
Steeped in greenery, you will also find the Tomb of the Greek Vases, the tomb of the Capitals, with a tiny entry corridor and two small rooms on both sides, the Tomb of the Well, NS Mengarelli Tumulus ve Maroi Tumulus.
These are only some of the most important ones the necropolis, in fact, inclludes also the Tomb of the Common , with hypogeum graves dating back to the fouth century BC, the otoyol , a dirt road linking the city with the site, and the Small Lake , the hill in the central-Eastern side of the plain.
The Etruscan Necropolis of Banditaccia
FROM PAST TO FUTURE
Proceeding with the project started with the Archeological Museum of Cerveteri, also the necropolis was provided with innovative multimedia itinerary. Inside the eight graves, multimedia setup has been installed. Thanks to audiovisual animations, they reproduce how the environment must have been in the past. The Necropoli counts in addition with a Bookshop, toilet and refreshment areas, with indoors and outdoors tables, where you can stop by for break during your visit.
Visiting the interior of the aydınlatılmış tombs is a suggestive experience, thanks to which you will get in contact with ancient Etruscans and the mysterious cult of dead.
Useful information
Etruscan Necropolis of Banditaccia
Plan your trip from the port of Civitavecchia following our directions:
Cerveteri is located 40 Km from Rome and 35 from Civitavecchia. To get to the Necropolis we suggest different alternatives.
Tuesday - Sunday: from 8.30 to sunset.
Closed on Mondays, the 1st January and the 25th December.
To book a group guided visit: +39 0639967150
Admission is free for under 18.
Free admission for everybody the first Sunday of every month
History of Western Art, Architecture, and Design
These two sculptures differ from the Egyptian pair just by their interaction. In this artwork, these two statues are engaged with one another. They are in the same position, but because they are depicted showing much more movement the statue looks more naturally fluid which gives the appearance that they are much more relaxed. This aura of serenity is also depicted i their facial expressions. Both of them are smiling widely, but because their contour lines on the face are rather angular the two figures still give off a regal aura. Both of them have broad shoulders which add to the sense of regality. They have distinct features so that we can individualize the king and the queen not just by a headdress. The women is much more paler in comparison to the man, and is also more petite.
nice observations about the figures' shared features and posture!
The couple's facial expressions and postures appear relaxed and content as opposed to the regal, faraway stares and unnatural bodies common in the Egyptian statues we studied last week. For example, in the statues of Menkaure and his wife there is a degree of interaction in her hands clutching his torso and forearm, but in these Etruscan figures there is a greater level of intimacy and comfort. The couple is lying together, and the wife leans slightly into her husband as his arm rests on her shoulder. Still, their broad shoulders and the frontal view of the top halves of their bodies shows regality and poise. Though the figures' postures are unnatural, the softness in their expressions and skin-on-skin contact make the overall image appear more lifelike and humanistic. I find it interesting that in the second photo, it appears that the woman is subtly leaning into her husband, as opposed to sitting rigidly and showing her husband's dominance through distance. Though it is apparent that she is depicted to depend on him, it is done in a much more loving and natural way than through complete subservience.
intimacy is a good word for describing the interaction between these figures, and the point about how their relationship appears subtly different from different angles is well-observed
The facial expressions of the couple evokes a congenial that emanates from their smiles. Their smiles light up their faces in way that makes the couple feel very companionable. The curves of their face also add to this "warmth", as the curves only make the sculpted figures feel more alive and not so rigid. The couple is intertwined with one another as they recline on the bed. This contrasts the sculptures of ruling Egyptian couples discussed last week, because this couple conveys much more "love" between themselves. The Egyptian couples were very rigid with their muscles tensed usually by their sides while this couple is relaxed in an intimate manner lying in a bed. The Egyptian couple also had a combination of specific and generalized features it is easy to see in this couple, a greater effort to differentiate the facial features. Something interesting about this couple is that their hands are reaching out with their fingers curved as if they are holding something. The textbook mentions that this was probably a symbol of eternity. I find it intriguing that the couple is holding whatever they may have been holding out, almost as if they were offering it up to someone else.
good point about the hands -- the symbol of eternity was most likely a torch to light their way in the next life, as we discussed in class
While the couple's facial expressions are still somewhat unnatural, the smiles make them seem much more alive and realistic than the statue of Menkaure and his wife. Their stiff postures keep them looking solemn and regal, but the change in facial expression gives them much more emotion.
yes, the significance of the change in expression is crucial here
I think I would describe the couples' facial expressions as "content." They look more at ease and casual compared to the Egyptian sculptures we looked at in class They do not look like rulers who are one step away from being divine. I am struck most by how casual they are. Their reclined positions already makes them less rigid and formal than the Egyptian sculptures, and, on top of that, they have more open and naturalistic hand positions and gestures. Their open hands make them look more relaxed, and when this is combined with their facial expressions, it looks like they could have been having a conversation.
absolutely, the conversational feel of the couple's interaction is very palpable!
Both figures have a tender smile on their faces, unlike the expressions on the sculptures of Egyptian ruling couples. Their facial expressions and postures are relaxed and alive. These features contrast with the unnatural and rigid poses of the Egyptian figures. The couple here is presented as a lively, animated couple. They are interacting with each other, and they have a great level of body contact. Their skin looks smooth and natural. From their expressions and posture, the viewer can feel the warmth between them. One thing that I noticed about the two figures is that their fingers are curved as if they are holding something in their hands. According to Janson’s History of Art, the couple might once hold a cup or a perfume container in their hands. Another thing that I noticed is that there seem to be more details on their upper body than on their legs. I think this might be done because the sculptor is trying to emphasize the upper portion of their body and allowing the viewer to focus on their gestures and body contact with each other.
very subtle point about the difference between the upper and lower bodies of the figures! the couple's position reclining on a bed could also be understood to represent them between life and death, their still lower halves evoking the sense of eternal repose while their upper bodies and heads suggest their enduring presence among the living.
After studying the facial expressions of the figures, I would say they convey a sense of comfort and security through their gentle smiles and the tender expression around their eyes. The eyes especially give the figures a sense of quiet happiness, while the gentle smiles tell the viewer that the figures are content with where they are at. Not only is this sense of comfort shown by the facial expressions but by the body language as well. The reclined position of the figures shows that they are relaxed and the emotional closeness of the couple is evident through they way she is leaning into him. This level of comfort and closeness is even stronger when compared to the Egyptian art, where the figures seem very emotionally distant even if they are physically touching. The facial expressions and body language of the Egyptian figures are rigid and upright, while the stretched-out legs and reclined position of these figures directly contrasts to show a sense of intimacy and comfort. The feature of these figures that stuck out to me the most was the hands, which are open and almost seem to be reaching for something. The hands suggest movement which gives the figures life and makes them seem alive.
good observation about the relaxed faces and bodies of the figures -- they do indeed seem calm in the face of death
İçindekiler
The ancient city was situated on a hill about 7 km from the sea, a location which made it a wealthy trading town derived originally from the iron ore mines in the Tolfa hills. [1] It had three sea ports including Pyrgi and Punicum. It was bounded by the two rivers Mola and Manganello, and lay 80 metres above sea level on an outcrop of rocky tuff.
The earliest evidence of settlement of the site come from finds of urns at two areas (Cava della Pozzolana and Sorbo) from the 8th and 9th centuries BC and archaeology has revealed the presence of stable employment in the area with housing and related Etruscan necropolis settlements.
Trade between the Greeks and Etruscans became increasingly common in the middle of the 8th century BC, with standardised urns and pottery common in graves of the time. The town became the main Etruscan trading centre during the 7th century BC, and trade increased with other Greek colonies in Southern Italy and Sicily, and with the Corinthians. Locally manufactured products began to imitate imported Greek pottery especially after the immigration of Greek artists into Etruria.
The oldest examples of Bucchero ceramics come from Caere and it can be assumed that these typical Etruscan ceramics were developed here or produced at least for the first time in large scale. [2]
In the Orientalizing Period from around 700 BC the early prosperity of the city is demonstrated in the graves of this period which often contain eastern imports and rich gold finds, notably in the extremely rich Regolini-Galassi tomb with its many fine gold offerings. [3] From 530 to 500 BC Greek artists were active in the city and worked there for a generation producing color-painted hydras.
Burials of the time became increasingly grand, with jewellery and other products of particularly fine manufacture, illustrating the continuing good fortunes of the city. At the height of its prosperity in the 6th century BC, the people of Caere (with the Carthaginians) emerged marginally victorious from clashes with the Phocaean Greeks.
Caere had a good reputation among the Greeks for its values and sense of justice, since it abstained from piracy. [4] It was one of only two Etruscan cities to erect its own treasury at Delphi, the "Agillei Treasury" dedicated to Pythian Apollo. Since this was generally not allowed to non-Greeks, the legends regarding earlier Greek colonization efforts of the wider area of Caere and Rome seem to have played an important role in allowing such a bold, from a political point of view, act. (Delphi was also a political and intrigue centre for the whole Eastern Mediterranean and Near East area).
Caere appears for the first time in documented history in 540 BC concerning the Battle of Alalia in which captured prisoners were stoned to death in the city, an act that was later attributed as the cause of an ensuing plague. In recompense, athletic contests were held every year in the city to honour the dead.
In 509 BC, upon the overthrow of the Roman monarchy, the king Lucius Tarquinius Superbus and his two eldest sons Titus and Aruns went into exile in Caere. [5]
In spite of the difficulties affecting Etruria during the period, trade once again flourished through the 5th century BC, arguably due to the particularly good relations with the Rome, a traditional ally of the city.
Caere was not spared by the crisis that affected the great centres of southern Etruria during the second half of the 5th c. BC, after the defeat at sea at the Battle of Cumae in 474 BC. A recovery can be perceived, however, at the beginning of the 4th century BC, when strong relationships with Rome continued. The town sheltered the Roman refugees including the priests and Vestal Virgins after the Gallic attack and fire of 390 BC, and the Roman aristocracy was educated in Caere. [6]
The Roman Tabulae Caeritum dates from this time, which listed those citizens of Caere who were classed as Roman citizens and liable for military service, without being able to vote. It is supposed to have been the first community to receive this privilege.
In 384/383 BC Dionysius plundered Pyrgi. Support came from Caere, but this was also beaten. [7]
In 353 BC Caere, allied to the Tarquinii, lost a war with Rome and with it some of its territory, including the coastal area and ports so important for trade.
From about 300 BC Caere came under Roman rule. Although the exact sequence of their submission can no longer be reconstructed today, there had been numerous feuds. Rome is said to have had a 100-year truce with Caere as a result, and virtually all Etruria was in Roman hands from about 295 BC.
The city lost its wealth and power completely by the first century AD.
Saint Adeodatus participated as bishop of this episcopal see, in a synod at Rome called by Pope Symmachus in 499, shortly before the seat of the bishopric was moved, because of malaria, from Caere Vetus (today's Cerveteri) to the new settlement of Caere Nova (today's Ceri). The territory of the Diocese of Caere became part of the Diocese of Porto around the 11th century. [8]
No longer a residential bishopric, Caere is today listed by the Catholic Church as a titular see. [9]
During the period 700-300 BC the inhabitants constructed an impressive necropolis known today as Banditaccia, which is still not fully excavated but has already yielded the "Sarcophagus of the Spouses".
Since 2012, Queen's University at Kingston has been leading archaeology at the urban centre known as Vigna Marini. [10]
Linnea Caproni
I visited both Tarquinia and Cerveteri on a goregous sunny day late November, 2004. I was just about to finish a course on Etruscan history, offered by the University of Arizona in Orvieto, Italy. Having studied both Tarquinia and Cerveteri in detail during the three-month course, I was greatly anticipating the fieldtrip to these necropolises.
The trip did not disappoint me. As soon as I stepped off the bus at Tarquinia that cool, sunny morning and saw the signs leading to much-studied tombs, like the Tomb of the Leopards, chills shimmied down my body. Aside from the personal knowledge I had with this particular UNESCO World Heritage Site, its ancient aesthetic qualities alone inspired awe.
Tarquinia has been well maintained. My first impression was of cleanliness and well-marked paths. I noticed attempts at ongoing conservation procedures, as some tombs were closed to the public as part of a regular tomb-maintenance rotation procedure. Additionally, a small espresso bar offered to-go cups of cappuccinos, etc., adding to the cultural experience! It was a perfect moment. Yet apparently perfection can be topped!
The sensations I felt at Cerveteri were once-in-a-lifetime. The site emanates with mystery and days long past. The enormous tumuli tombs, some with steps leading to their grassy, rounded platforms, are like green furry mushrooms. A person could meander amongst the tombs and explore their dark interiors for hours on end, becoming lost in Etruscan history.
Both of these sites deserve visits. But whoever does so should first brush up on the sites' importance in Etruscan history, in order to gain more from the experience than purely aesthetic awe.