Görme, muhtemelen mekânı deneyimlemede en çok paya sahip duyu. Örneğin bir mobilyaya baktığımızda, daha dokunmadan ya da detaylı incelemeden, vadettiği konfor hakkında çıkarımlarda bulunabiliriz. Estetik olarak hoş olup olmadığını söyleyebiliriz. İyi kalitede olup olmadığı hakkında bir fikir edinebiliriz. Kullanırken nasıl bir deneyim oluşacağını tahmin edebiliriz.
Dokunma duyumuz da elbette bizi bilgilendirecektir. Bir halı üzerinde yürüdükçe pelüş veya dokuma olup olmadığını hissederek tayin edebiliriz. Bir sandalyenin birkaç saniye oturduktan sonra rahat olup olmadığını söyleyebiliriz.
Bir odaya girdiğimizde malzemelerden kaynaklı farklılıkları duyabiliyoruz da. Çok fazla doku içeren bir alan, temiz, parlak yüzeylere sahip açık bir alandan daha sessizdir.
Bu duyusal girdilerin her biri, bir mekân hakkındaki duygularımıza ve onu tasarlandığı amaç için kullanıp kullanmayacağımıza dair bilgi verecektir.
Bu nedenle, bir proje için malzeme seçerken, sorulması gereken bazı sorular var belki de…
Bu malzeme mekânın amacını ve deneyimini zenginleştiriyor mu?
Birden fazla duyu nasıl uyarılabilir?
İnsanlar bu mekân ile nasıl ilişki kurabilir?
Bu malzeme nasıl davranacak ve performans gösterecek?
Seçilen diğer materyallerle nasıl bir bütünlük sunabilir?
Malzeme, gün boyu, doğal elementlerle (ışık, hava, ses, sıcaklık) nasıl etkileşime girecek?
Kullanıcının fiziksel ve duygusal deneyimine nasıl katkıda bulunabilir?
Gibi gibi…
Duyusal deneyimler, insanların mekânı nasıl algıladıklarını etkilemek için işlevsel niteliktedir. Alanlar yaratmak ve insan deneyimini göz önünde bulundurarak malzeme seçmek için tasarım yaklaşımları yeniden ele alınmalı belki de. Böylece belki de tasarımlar, sadece daha güzel değil aynı zamanda daha “mantıklı” hale de getirilebilir.