İki gündür okul günlerimiz başladı.
Dün sabah oğlum okul açılışına gitti, formasız tarafından; son sınıf olmanın kuralları gevşeten imkanını kullanarak.
12. sınıfta bu sene, alıştığımızdan farklı bir düzen yaşayacağız anlaşılan.
Diğer sınıflardan bir hafta geç gidiyorlar okula, çünkü dersanede hızlandırma var. Okul takvimine baktım, eğitim 29 Nisan'da bitecekmiş, çünkü sınav maratonu var. Hep böyle sebeplerle ve çünkülerle geçecek bu yıl.
Bu sabah kızımı okula götürdüm, onunki de erken başlayan okullardan. Töreni izlerken gözlerim doldu. Kardeşime mesaj attım, "Yalnız kaldım" dedim, her sene onunla birlikte götürürdük çocukları okula, töreni birlikte izlerdik.
Oğlumu okula ilk getirişim, yeğenlerimin aynı okula başlaması, sonra kızımın ilk okul günü... Şimdi, hepsi başka okullardalar büyüklerin, kızım sekizinci sınıfta aç kapıyı bezirgânbaşı oyunundaki gibi arkada yadigâr kalan oldu!
Kızımın okulunda fazla oyalanmadan oğlumun okuluna gittim, kayıt tamamlama işleri vardı, ödenecek paralar vs. vs.
Bir hüzün bulutu da orada geçti gözlerimden. Bu defa hazırlık sınıflarının okul tanıma turlarına denk geldim. Dört sene önce aynı seromoniyi oğlum yaşamıştı, aynı heyecan ve merakı...
Bu sene sonunda mezun olacaklar, sınavlara girecekler, seneye yeni okullarda, yeni heyecanlarla...
Her şey güzel olacak!