Çevirmen: Dnightshade
Badump! Badump! Badump!
Klein'ın kalbi hızla atmaya başladı. Aniden genişlemeden önce bir yumru haline geldi. Bedeninin hafifçe titremesine neden oldu.
Gizlenen figür aniden durana kadar ne yapması gerektiğini neredeyse unuttuğu bir an oldu. Figür herhangi bir şey olup olmadığını anlamak ister gibi hafifçe kulaklarını kabarttı.
Klein temel zihinsel yeteneklerini geri kazanırken kan beynine aktı. Tabancanın ahşap kabzasına ulaşmak için elini yastığın altına soktu.
Hızla sakinleşirken sıkı ancak yumuşak duyguyu hissetti. Sessizce ve yavaşça tabancayı çıkarıp figürün başına doğrulttu.
Dürüst olmak gerekirse, davetsiz misafire saldıracak kadar kendisine güvenmiyordu. Uygulama sırasında hedefe istikrarlı bir şekilde vurabilmiş olsa da, hareket eden bir insanla olduğu yerde duran bir hedef, tamamen farklı şeylerdi. İkisini karıştıracak kadar kibirli değildi.
Ancak önceki hayatına dair bir şey hatırlıyordu; genel fikir nükleer bir silahın fırlatılmadan önce en büyük gücü kullanmasıydı.
Mevcut durumundaki ilke. En iyi caydırıcılık, ateş etmeden önceydi!
Tetiği çekmediğinden ve körü körüne ateş etmediğinden, davetsiz misafir onun iyi silah kullanmada iyi olup olmadığını bilemeyecekti. Endişeleri ve korkuları onu daha da korkutacak ve kendisini kısıtlamasına neden olacaktı!
Bir anda, aklına başka bir fikir geldi. Bu, Klein'ın hemen karar vermesini sağladı. O, bir tehlikeyle karşılaştığında sakin kalabilecek insanlardan değildi; peşindeki kişiyle yüz yüze geldiği andaki durumla alakalı zaten kafasında senaryolar kurmuştu, saldırmak yerine sindirme yöntemini kullanacaktı.
Yemek Bağımlıları İmparatorluğu'nda bir deyim vardı: Önlemin olduğu yerde tehlike olmaz!
Klein tabancasını davetsiz misafire doğrulttuğunda, ince adam aniden bir şey hissetmiş gibi dondu.
Sonrasında, kıkırdamayı saklayan bir ses duydu.
''İyi akşamlar Efendim.''
Sıska adam iki elini birleştirdi, bedeni gergin görünüyordu. Klein ranzanın alt kısmına oturdu ve tabancasını adamın başına doğrultarak, olabildiğince sakin ve yavaşça konuşmaya çalıştı.
''İki elini de kaldırıp arkanı dön. Bunu yavaş yapmaya çalış. Dürüst olmak gerekirse, oldukça ürkeğim ve kolayca gerilebiliyorum. Eğer hızlı hareket edersen korkabilirim ve tabancamın tetiğini çekmeyeceğimin garantisini veremem. Evet, doğru.''
Sıska adam iki elini de kaldırıp başının üzerine koyduktan sonra yavaş yavaş döndü. Klein'ın gördüğü ilk şey, düzgün düğmeleri olan siyah bir takımdı. Sonra kalın ve keskin kahverengi kaşları gördü.
Davetsiz misafirin derin mavi gözlerinde korku yoktu, aksine Klein'a bakan gözleri vahşi bir canavarın gözlerini andırıyordu. Klein bir anlık bir dalgınlık yapsa, karşısındaki kişi onu parçalara ayıracak gibi görünüyordu.
Klein sakin ve kayıtsız görünmeye çalışırken tabancanın kabzasını sıkıca kavradı.
Ancak sıska adam ona tamamen döndüğünde Klein çenesiyle kapıyı işaret etti. Nazikçe, ''Beyefendi, dışarı çıkalım. Diğerlerini derin uykularından uyandırmayalım. Oh, hareketlerinizi yavaş tutun. Adımlarınızı da hafifletin. Bir beyefendi için temel nezaket kuralıdır bu.''
Sıska adam, buz gibi gözleriyle Klein'a bakıp göz devirdi. Yavaşça kapıya doğru ilerlerken ellerini havada tutmaya devam etti.
Tabanca tehdidi altında kolu çevirip kapıyı yavaşça açtı.
Kapı yarı açıldığında aniden eğilip ileri doğru yuvarladı. Kapı güçlü bir rüzgar tarafından çekilip çarparak kapanmıştı.
''Ah...'' Ranzanın üstünde yatan Benson kıpırdandı. Neredeyse uyanacaktı.
O anda, dışarıdan yavaş, sakin bir melodi geldi. Ağır ve rahatlatıcı ses, şarkı söylemeye başladı.
''Oh, korku tehdidi, kızıl gözyaşlarının umudu!''
''En azından bir şey kesin, hayat uçar gider;
Bir şey kesin, gerisi yalan;
Bir zamanlar açan çiçek ölür...''
Şiir, diğerlerini sakinleştirme ve rahatlatma gücüne sahip gibiydi. Ranzanın üstünde olan Benson ve diğer odadaki Melissa yeniden derin uykuya dalmışlardı.
Klein'ın bedeni ve zihni de huzurlu ve sakindi. Neredeyse esneyecekti.
Sıska adam o kadar çevik bir şekilde fırlamıştı ki, tepki verecek zamanı olmamıştı.
Kapalı kapıya bakarken gülümsedi. ''Buna inanmayabilirsin ancak tetiği çeksem de ateş edilmeyecekti.''
Yanlışlıkla ateş etmeyi önlemek için boş bıraktığı kovan!
Klein sabırlı bir şekilde dışarıdaki savaşın bitmesini beklerken gece yarısı şiirini dinledi.
Bir dakika içinde, bir gölün üzerindeki ay ışığının yansımasını andıran sakin melodi durdu ve karanlık gece derin sessizliğe yeniden boğuldu.
Klein sessizce silindiri döndürdü ve sonucu beklerken boş hazneyi hareket ettirdi.
Huzursuzluk içinde on dakika boyunca bekledi. Tam çıkıp baksam mı diye düşünürken, kapıdan gelen Dunn Smith'ın sıcak sesini duydu.
''Tamamdır.''
Oh. Klein derin bir nefes verdi. Tabancası elindeydi, anahtarını altı. Çıplak ayak, dikkatli bir şekilde kapıya yaklaşıp sessizce açtı ve siyah rüzgarlığı ve şapkayı gördü. Dunn Smith kapıda duruyordu.
Kapıyı arkasından kapatıp Dunn Smith'i koridorun sonuna kadar takip ettikten sonra cılız kızıl ay ışığının ortasında durdu.
''Rüyasına girmek biraz zaman aldı,'' dedi Dunn sakince dışarıdaki kızıl aya bakarken.
''Geçmişini biliyor musunuz?'' Klein daha rahat hissediyordu.
Dunn başını salladı, ''Gizli Düzen olarak bilinen eski bir organizasyon. Dördüncü Dönem'de kurulmuştu, Solomon İmparatorluğu'na ve o dönemin düşmüş aristokratlarıyla bağlantıları var. Heh, Antigonus ailesinin günlüğü onlardan geliyor. Bir üyenin ihmali sebebiyle, antik bir mağazaya girmiş ve Welch'in eline geçmiş. Onu aramak için insanlar göndermekten başka çareleri yoktu.''
Klein'ın sorusunu beklemeden, duraksadıktan sonra devam etti.
''İpuçlarını takip ederek kalan üyeleri de yakalayacağız. Eh, sonu iyi bitmeyebilir. Bu adamlar saklanmada, lağımdaki fareler kadar usta. Ancak en azından Antigonus ailesinin defterini ya da kritik bir ipucu elde ettiğimize inanacaklar. Bu durumda, bu son derece kritik ya da önemli bir şey değilse operasyondan vazgeçecekler. Bu, onların hayatta kalma felsefesi.''
''... Ya defter son derece kritik ve önemli ise?'' diye sordu Klein endişeli bir şekilde.
Dunn cevap vermeden gülümsedi. ''Gizli Düzen'le alakalı çok az şey biliyoruz. Bu seferki başarımızı senin keskin zekana borçluyuz. Bu katkı tamamiyle senin. Olası gizli tehlikelerin ve yüksek algının defteri bulmada nasıl yardımcı olacağı ışığında, seçme şansın var.''
''Seçme şansı mı?'' Nefesi bilinçsizce ağırlaşan Klein az çok tahmin yürütebiliyordu.
Dunn gülümsemeyi bıraktı ve tüm ciddiyetiyle, ''Bir Beyonder olmak istiyor musun? Yalnızca, tamamlanmamış bir Dizi'nin başlangıç Dizisini seçebilirsin.''
''Elbette bu şanstan vazgeçip topladığın liyakatı biriktirmeyi de seçebilirsin. O zaman, tek yapman gereken, Uykusuz olman için yeterli alan olana kadar beklemek, ki bu da Tanrıça'nın Gece Kuşlarına bahşettiği ilk, tamamlanmış Dizidir.''
Gerçekten de... Klein keyiflenmişti ve artık tereddüt etmiyordu. ''O zaman, Dizi 9'lardan hangisini seçebilirim?''
Kabul edip etmeyeceğime karar vermek için hangisini seçebileceğime dair detaylı bilgileri öğrenmeliyim!
Dunn arkasını döndü, üzerinde parlayan kızıl ayın içinde gizlenmiş gibi görünüyordu. Klein'ın gözlerine baktı ve yavaşça, ''Uykusuz dışında, Kilise'nin üç Dizi 9 iksir formülü vardır. Bunlardan biri Sır Gözlemci, yaşlı Neil'ın kontrol ettiği güç de budur. Heh, Rozanne muhtemelen bundan bahsetmiştir. Asla dilini tutamaz.''
Klein gülümsedi, ne söyleyeceğini bilemiyordu. Neyse ki Dunn devam etti. ''Sır Gözlemci iksir formülümüz ve doğrudan bağlantılı olmayan sonraki Diziler, Musa Münzevi Tarikatı'ndan elde edildi. O zamanlar, henüz yolsuzluğa düşmedikleri söyleniyordu. Ahlaki değer ve ilkelerinde ısrarcı, bilgi arayışlarında kararlılardı. Sırlarını gizli tutuyorlardı. Onlara katılan kişiler, Sır Gözlemci olduktan sonra beş yıl boyunca konuşmaktan men ediliyordu. Odaklarını geliştirmek için sessiz kalmayı öğreniyorlardı. Musa Münzevi Tarikatı'nın sloganı -istediğini yap ancak zarar verme- onlarla başladı.
''Sır Gözlemciler sihir, büyücülük, astroloji ve diğer mistik bilgileri kapsamlı ama ilkel bir anlayışla ele alıyorlar. Aynı zamanda oldukça fazla büyülü ritüel de biliyorlar ancak gizlenen belli varlıkları kolay bir şekilde hissedebiliyorlar. Bu nedenle dikkatli olmak ve birer Beyonder olarak onların güçlerine saygı göstermek zorundalar.''
''Bizde bu Dizi'nin büyük bir kısmı eksik, bu da onun tamamlanmamış bir zincir olmasına neden oluyor. Mesela, Dizi 8. Elbette, belki de Kutsal Katedral'dedir.''
Bu hemen hemen tüm gereksinimlerimi karşılıyor... Klein hafifçe başını salladı, seçim yapma dürtüsü bastırıyordu.
Neyse ki bazı şeyleri yine de hatırladı.
''Peki ya diğer ikisi?''
''İkinci tipin adı Ceset Toplayıcısı. Gümey Kıtası'ndaki, ölüme taban pek çok tarikatçı bunu seçer. İksiri tükettikten sonra akılsız ölü ruhlar, onları kendilerinden biri sanır ve onlara saldırmazlar. Kadavra auralarının soğuğuna, çürümesine ve aşınmasına karşı direnç kazanırlar. Kötü ruhların bir kısmını doğrudan görebilir, ölü olmayan yaratıkların özelliklerini ve zayıf noktalarını fark edebilir ve nitelik geliştirmeleri kazanabilirler. Sonrasında Dizi 8 ve Dizi 7 geliyor. Heh heh, muhtemelen Dizi 7'yi tahmin edebilirsin, Ruh Medyumu! Bu Daly'nin seçtiği.'' dedi Dunn detaylandırarak.
Ruh medyumları gizemli ve havalı görünüyorlar ancak benim en çok istediğim mistisizm bilgisini kavramak... Klein araya girmedi; yalnızca sessizce dinledi.
Dunn Smith kızıl aya doğru baktı, ''Yalnızca üçüncü tip Dizi 9'a sahibiz. Kutsal Katedral'de olup olmadığından emin değilim. Adı Kahin.''
Kahin mi? Klein'ın gözleri kocaman açıldı, İmparator Roselle'in günlüğünde yazanları anımsadı. Çırak, Haydut ya da Kahin'i seçmediği için pişman olduğunu yazmıştı!