Savaşmak zor. Savaş alanındaki bir askerin hayatını tehlikeye atması için çok güçlü bir teşviğe ihtiyacı var. Kayıplara karşı koyma kabiliyetine, en olumsuz durumda mücadele etme isteğini sürdürürken savaşın stresine dayanma isteği, birliklerin ahlaki esnekliği olarak adlandırılıyor. Orduyu en modern ve pahalı silahlarla donatabilir, gerekli tüm malzemeleri sağlayabilir, askerlere büyük bir maaş ödeyebilir ve subaylara ödüller verebilir. Fakat bu ordu eski asker tüfekleri ve köylü çatallarla donanmış yalın ayak partizanları tarafından yenilecek, eğer askerlerin zihinleri katıldığı savaşın amaçlarını anlamadıklarında savaşmaya ihtiyaç duyma konusunda kendine güvenmiyorlarsa. Savaşmaya isteksizlik, her durumda askerin savaştan kaçmaya çalışan pasif davranması gerçeğine yol açar. Tersine, güçlü bir fikirle donanmış olan rakipleri, savaşmak için tüm bilincini harekete geçirmiş, aktif olarak savaşmak için fırsatlar arıyor, silahının zayıflığını iyi düşünülmüş taktikler, cesaret ve hatta fanatizmle telafi ediyorlar.
Savaşların pratiği, en güçlü mobilizasyon faktörlerinden birinin, kitlesel tarihsel bilinç olduğunu gösteriyor. Örneğin, Polonyalıların Rusya'ya karşı, 1830 veya 1863’te yapılan bir ayaklanmanın herhangi bir nedeni yoktu, çünkü yalnızca ayrımcılığa maruz kalmadılar, hatta Rusya İmparatorluğu’nun diğer sakinlerine karşı da büyük avantajlar sağladılar. Bu fenomenin açıklaması, özelliklerinden biri olan Batı halk medeniyetinin gerçek değerlerini taşıyan Polonya halkının mistik tarihsel rolünün bilincinde olan Polonya özbilincinin özelliklerinde araştırılmalıdır. Polonyalılar kendilerini Doğu'nun ebedi barbar tehdidine karşı çıkarak Batı'nın şövalyeleri olarak algıladılar. Elbette, centilmen ayaklanmaların katılımcıları tamamen aptalca idealistler değildi, öncelikle toprak ve kölelerle ilgileniyorlardı, ancak güçlü bir ideolojik temel olmadan tek bir ayaklanma mümkün değildi. Polonya tarihçiliği, korunan ve hatta Rus yönetimi döneminde geliştirilen Polonya eğitim sistemi bu çok ideolojik temeli oluşturdu. XX yüzyılda ona teşekkürler. Polonya, Rusya’nın bir parçası olarak Polonya Krallığının illeri - ağır Almanyalı Malopolska, Silezya ve Pomeranya topraklarının yanı sıra Galiçya, Volyn, Podolia, Polesye’nin toprakları etrafında toplanıp canlanabildi.
Savaşmakta olduğunuz devletin tarihini bilmeden etkili bir strateji geliştirmek imkansızdır. ABD’nin Irak’taki 2003’e müdahalesine ilişkin askeri "uzmanlarımız" tarafından verilen karamsar tahminlerin ne olduğunu çok iyi hatırlıyorum, açıklamalarının genel tonu, Yankees’in ikinci bir Vietnam’a - uzun, kanlı ve sevilmeyen bir halk kampanyası. Bir yıldırıma şahit olacağımızdan ve Amerikalıların kayıplarının tamamen sembolik olacağından emindim. Gerçek şu ki, askeri "uzmanlar" Irak’ın askeri potansiyelini cephenin her iki tarafındaki silah sayısını ve savaş uçaklarını sayarak tahmin ediyor. Eğer Irak ordusu varsayımsal olarak müdahalecilere hassas zayiat verme yeteneğine sahipse, bu, onların görüşüne göre, ordusu zayiatlara karşı çok hassas olan ABD'nin Saddam'ın çürümesini çabucak tamamlamasını imkansız kılacaktır. Kampanyanın ertelenmesi, askerlerin moralinde daha da büyük bir düşüşe, daha da büyük kayıplara, Amerika’daki büyük savaş karşıtı gösterilere, Araplarla İslami dayanışmanın artmasına, vb.
Bütün bunlar, dünya petrol fiyatlarının artmasıyla daha da ağırlaşacak - ekonomik “uzmanlar”, askeri “uzmanlar” ile birlikte söylediler ve bu nedenle ABD savaşı rasyonel anlamlarını kaybedecek. "Uzmanların" politikacıları, Washington’ın bir anti-Amerikanizm dalgasını dünyaya yayıp, Washington’ın siyasi bir fiyaskoya maruz kalacağını söyledi. Bütün bu haberciler, Irak Özgürlüğü Operasyonunun başlamasından birkaç gün sonra garip bir şekilde sessiz kaldılar. Amerika en görkemli zaferlerinden birini kazandı. Şaşırtıcı bir şekilde, operasyonun sıcak döneminde petrol fiyatları bile artmadı.
Neden sayısız "uzmana" inanmadım? Çünkü Amerikalıların bu savaşa ne kadar iyi hazırlandıklarını gördüm. Sadece teknik olarak değil, ahlaki ve ideolojik olarak da. Savaş için sadece ordu değil, tüm Amerikan halkı hazırlandı. 11 Eylül New York'taki 2001, insanlık tarihindeki en muhteşem toplu cinayeti işledi. Eğer WTC kulelerinin iki yolcu uçağını kaçıran intihar bombacıları tarafından saldırıya uğradığını düşünüyorsanız, o zaman 6 - 7 lise sınıfı için fizik ders kitabına dönüp en azından bu iki soruyu yanıtlamaya çalışmanızı öneririm:
- yanma olabilir mi havacılık Çelik 1500 ° C'de erirse ve gazyağı yanma sıcaklığı yaklaşık 800 ° C ise, kule yapısını tutan çelik kabloları eritmek için yakıt.
- dev ikiz kuleler kendi ağırlıkları altında 10 ile çökebilir mi - 15 saniye, yani serbest düşme hızında mı?
Düzinelerce benzer soru var ve birlikte Amerikan hükümetinin resmi versiyonunda, isimsiz Arap kamikazlarının herhangi bir amacı veya sebepsiz olarak işlediği kötü niyetli terör eylemi hakkında çevrilmemiş bir taş bırakmıyorlar. Aslında, uzun zamandan beri klasik olan bir şemaya göre gerçekleştirilen özel servislerin çalışması ile uğraşıyoruz. Genel olarak Amerikalılar, savaşlarının neredeyse tamamı kendilerine bir saldırı ile başladı. Neden üç bin iyi Amerikalı'nın Eylül 11'ını öldürdüler? Ne kadar paradoksal gözükse de, insanlığın sebepleri yüzünden. Amerikan seçkinleri, Üçüncü Dünya’da bir dizi yerel savaş başlatmanın ABD’nin çıkarlarına (ya da kendi çıkarlarına, bu durumda aynı şey olduğuna) inanıyordu. Eğer savaşırsan, cidden. Kötü hazırlanmış bir savaş gerçekten de ikinci bir Vietnam'a dönüşecek. Topluluğun denizaşırı savaşı desteklemesini sağlamak, kendisine coşkuyla askerleri göndermek gerekir ve sırayla, vatandaşlarının Irak çöllerinde veya Afgan dağlarında barışçıl uykusunu korudukları konusunda kendilerini ikna etmeleri gerekir.
Aynen bunun için ve Manhattan'da küçük bir kanlı oyun düzenlendi. Böylece dedikleri gibi, "asil öfke bir dalga gibi kaynamış ..." ve "mavi bir mendil için bir makineli tüfek yazıyor ...". Ve burada insanlık budur. Amerika’dan başlayarak, hükümetinizin emriyle, Eylül 10’in 2001 savaşında halkın desteğini almak çok zor olurdu. Savaşmak isteyen az sayıda insan olacaktı, gençlerin ordudaki orduya sürüklenmesi gerekecekti. Elbette askerler emirlerle savaşa girerdi, ama coşku duymazlardı. Sonunda, aslında, bir Vietnam daha ortaya çıkacaktı - 57 binlerce ceset, on binlerce sakat, Vietnam köylerini neden napalm ile yaktıklarını anlamayan yüz binlerce zihinsel yaralı gazi. Ve böylece üç bin insanın öldürülmesi, onbinlerce insanın hayatını kurtardı. Doğru, Amerikan savaşçılarının yüksek moralinin, şüphesiz onların hassas bombalarının tahminen bir milyon Iraklı sivili yırttığı ortaya çıktı. Ancak bu Amerikan hükümetinin insanlığının diğer vatandaşlarına karşı olan tarafıdır. Amerikalılar kendi taraflarında neredeyse hiçbir zayiat vermeden savaşmayı öğrenirken, düşmanın kayıpları onları hiç rahatsız etmiyor.
Eylül ayındaki 11’i izleyen 2001, sokaktaki Amerikan insanının bilincinde büyük bir tedavi oldu. Radyo, televizyon, gazeteler, İnternet, sinema, çizgi romanlar - aklı etkileme araçlarının tümü, dünyadaki en "özgür" ülkenin sakinlerini, herkesi ve herkesi, ABD’nin tüm tarihinin en kötü düşmanı tarafından tehdit edildiğine ikna etmek için kullanıldı - uluslararası terörizm. Onu yenmek uğruna, hiçbir fedakarlık büyük olmayacak. Tüm beyin yıkamaların bir buçuk yıl sonra, her ABD Denizcisi, Afgan ve Iraklı çocukları öldürerek, kendi çocuklarını kurtaran iyi bir şey yaptığına inanıyordu. Ne de olsa, bunlar sadece Afgan çocuklar değil, tek başına mümkün olduğunca özgürlüğü seven Amerikalıları öldürmek amacıyla doğan ve yaşayan gelecek teröristler.
11’in büyük şaşırtması Eylül 2001, askeri propaganda operasyonlarının yürütülmesinde bir şekilde yeni bir kelime haline geldi. İlk defa propaganda, gerçek bir tarihsel olayın eğilimli bir yorumuna değil, tarihsel olayın kendisinin üretilmesine dayanıyordu. Geçmişin kırılganlığı yeni bir kaliteye geçti, şimdiki zaman kararsız hale geldi. Bu mümkündü, çünkü ortalama bir Amerikalı'nın hiçbir tarihi bilinci yok, son yıllarda büyük ölçüde sterilize edildi. Bu insan ruhunu manipülatif etkilere karşı korunmasız hale getirir. Amerikan yardımcılığı, medyanın yardımıyla, herhangi birşeye ikna edilebilir, her şeyi aşılayabilir.
Ancak ideolojik ve psikolojik olarak kendi askerlerini bir savaşa hazırlamak ve dünya görüş savaşına iyi niyetli bir tutum kazandırmak savaşın sadece yarısıdır. Ayrıca düşman askerlerini demoralize etmeliyiz. Irak'taki Yankeeler bu görevi üstlendiler. Doğru, Amerikalılar tüm Irak ordusunu etkileme fırsatına sahip değillerdi, ancak Saddam’ın ordusunun ihanetine eğilmekle sınırlı kaldılar. Iraklılar, müdahalecilerin Bağdat’a ilk saldırılarını başarıyla reddettikten sonra orduları tamamen ortadan kayboldu, kelimenin tam anlamıyla dağıldı - bu yüzden resmi bir teslim olma, savaş kampı tutuklayıcısı olmadı, vs. Ve önceki başarısızlıkları açıkça, bütün Irak birimlerinin direnişin durdurulması emrini almadığı ya da bazı komutanların bunu yapmayı reddettiği gerçeğiyle açıklandı. Amerikalıların Iraklı generalleri ihanete nasıl ikna etmeyi tam olarak başardığı bilinmemektedir, ancak ihanetin olduğu açıktır.
Irak ordusu var olmaktan çıktı, ama Irak halkı kaldı. İstilacılarla savaşmak için neden ayağa kalkmadı? Dolayısıyla meselenin gerçek şu ki, doğada hiçbir Iraklı insan var olmamıştı! Irak tarihini bilen herkes için bu çok açık. Vietnam'da, Amerikalılar dişlerini kırdılar çünkü kültürel ve politik olarak birleşmiş bir topluluk olan Vietnam halkıyla uğraşmak zorunda kaldılar. Irak'ta hiçbir zaman tek bir etnik, kültürel, dini ve siyasi topluluk olmadı. Irak en başından beri yapay bir devlet oluşumuydu. Birinci Dünya Savaşı sonucu varlığını yitiren Osmanlı Devleti'ni bölerken, İngilizler kendi takdirlerine göre sınırları çizerek daha önce hiç bulunmamış, Şii, Sünni ve Kürt aşiretlerini içeren bir devlet oluşturdu.
Kürtler hiç şanslı değildi - Türkiye, Irak ve İran'da yaşayan bir kerede birkaç devlet sınırına bölünmüşlerdi. Neden halkların kendi kaderini tayin etme ilkesini vaad eden Londra, ayrı bir Kürt devleti yaratmadı? İyi bilinen prensibi - böl ve et - böl ve ele geçir. Yeni Orta Doğu ülkeleri ne kadar nahoş olursa, o kadar etkili soyulabilirler. Irak, Osmanlı eyaletinden bir İngiliz kolonisine dönüştü ve 1932’te resmi bağımsızlıktan sonra, hala aynı kolonide kaldı. Bazen insanlar bir devlet yaratır, bazen de devlet insanları doğurur. SSCB'de, örneğin, birkaç on yıl boyunca, Sovyet halkı - benzersiz bir kültürel ve politik topluluk gelişmiştir. Saddam Hüseyin’in politik projesi, Arap ve Türk’lerin, siyasi açıdan uyumlu bir ulus olan Irak’taki kabileleri yaratmayı hedefliyordu. Fakat bunun yeterli zamanı veya becerisi yoktu.
Öyle ya da böyle, ancak Amerikan ordusu Irak ordusunu etkisiz hale getirerek devleti yıkacaklarını ve devlet çerçevesi olmadan, 26’un Irak’taki milyonlarca insanının savaşçı kabilelere ayrılacağını çok iyi anladı. Bu nedenle, ikinci Vietnam onları tehdit etmiyor. Böylece oldu. Bugün Irak aslında üç bölüme ayrıldı - Sünni ve Şii bölgeleri ve Kürdistan. Kürdistan ayrıca iki özerk bölgeye ayrıldı - Kürdistan Demokrat Partisi Erbil ve Dahuk illerinin çoğunu kontrol ediyor; Kürdistan Yurtseverler Birliği, Süleymaniye'yi yönetiminde tutuyor.
Biri, cesur Iraklı isyancıların hala işgalcilere karşı koyduğunu iddia edebilir. Daha az TV izlemek gerekiyor! Bu isyancılar ABD'nin çıkarlarına göre hareket ediyorlar. Bölgedeki askeri varlıkları için bir nedene ihtiyaçları var ve orada. Sebep evrenseldir - buna “istikrarsızlık” denir. ABD’nin devriyelerine saldırmak yerine neden bu yurtsever Fedayenlerin pazarları ve camileri havaya uçurduğunu kim açıklayacak? İlk başta Şii camisini havaya uçurdular, Sünniler suçlu ilan edildi. Ardından elbette Sünni dua evinde bomba patladı. Ve şimdi iki dini cemaatin temsilcileri birbirlerinden coşkuyla intikam alıyor ve Washington'daki devlet adamları endişeyle alnlarını buruşuyor ve bölgedeki istikrarın tehdit altında olduğunu söylüyor.
Avrupa’nın Sam Amca’yı umursamadığınızı fark etmesi için, petrol sahalarında petrol fiyatlarının yükselmesine neden olan birkaç terörist saldırı var. Bazen NATO’nun “barış gücü” kendileri de teröristler için kirli işler yapmak zorunda kalıyor. Son zamanlarda, dünyadaki medya Irak'ta meydana gelen skandal hakkında sıkıştı. Yerel polisler, caddede araba kullanıp yoldan geçenlere ateş eden iki teröristi yakaladı. Aslında, bu Mücahidlerin İngiliz özel kuvvetleri olarak gizlendiği ortaya çıktı. Skandal kapatıldı, özel kuvvetler teröristlerden hapisten salıverildi, medya anında kapatıldı ve tüm özgür dünyayı ve demokrasiyi tehdit eden sinsi dünya terörizmini kınamak için olağan pathoslarla başladı. Genel olarak, her şey belirlenmiş şemaya göre devam eder - ordu, politikacılar ve kitle iletişim araçları ortak bir şey yapıyor. Ve bu nedenle Orta Doğu'da barış asla gelmeyecek. En azından yağ bitene kadar.
Batı, Rusya ile savaşa hazırlanıyor mu? Garip bir soru. Onu yönlendirir. Sadece bu, Filistin'den veya Afganistan'dan gelen televizyon raporlarında bazen gördüğümüz savaş değil. Savaş, fiziksel olarak değil, Rusların manevi ve entelektüel yıkımıyla savaştı. Batı, Rus halkına siyasi bir irade taşıyıcısı ya da daha kötüsü medeniyetçi bir fikir olarak ihtiyaç duymuyor. Rusya İmparatorluğu'nun yerine - Sovyetler Birliği - Rusya Federasyonu, Irak veya Afganistan'da olduğu gibi birbirlerinin vahşi aşiretleriyle savaşa girmeli. Rus ordusu olmamalı. Rus kültürü müze mülkü haline gelmeli. Şimdiye kadar rakiplerimiz iyi gidiyor. Sovyetler Birliği, Bantustan’ı savaşan 15’e parçalandı. Rusya Federasyonu'nda Batı'ya sadık, petrol ve metaller için dünya fiyatlarına tamamen bağlı bir rejim yürürlüğe girdi.
Başka bir yirmi yıl - ve ülkedeki ordu var olmaktan çıkacak. Hitler'in 41'te olduğu gibi, çöpe atılması bile gerekmeyecek. Tam o sırada Sovyet silahları tamamen eskidir. Rus askeri-sanayi kompleksi, artık Rusya Federasyonu'nun silah modellerini oluşturamamaktadır (tele propagandası ciddiye alınmamalıdır). Dahası, Sovyet tasarımcıları tarafından seri olarak geliştirilen savaş sistemleri bile üretemiyor - üretim tesisleri ve kalifiye personel kaybedildi.
20 yıl tarihsel standartlara göre ikinci. Rusya bir saniye yaşamaya başladı. Birkaç on yılda ne olur? NATO müdahalesi? Çok fazla onur! Kimse bizi fethetmeye gelmeyecek. Bozuk Ruslar birbirlerini kendileri mahvedeceklerdir. Sonsuz bir etnik çatışma ve siyasi kriz serisinde acı çeken Yugoslavya ile aynı sonu bekliyoruz. Sovyet halkı var olmaktan çıktı. Kalan parçayı ezmeye devam ediyor - "Ruslar" denilen amorf bir oluşum - ve bu iş bitti. Fakat tam da, dünyanın mevcut sahipleri “Rus sorununun nihai çözümü” için bir güç seçeneği hazırlıyorlar.
Kim konuyla daldığımızı düşünüyor? Ne de olsa tarih ile ilgiliydi. Evet, bunun hakkında konuşuyoruz. Tarih bir silahtır. Rus devleti, en olumsuz koşullarda bile, eğer ulusal fikir ve politik iradenin halkı olan insanlar kalırsa, varsayımsal olarak canlanabilmektedir. Ancak ulusal ideoloji ve politik irade tarihsel bilince dayanır. Bir ulus esas olarak tarihi bir topluluktur ve yalnızca ikincil, dilsel, kültürel, sosyal vb. Dolayısıyla, şimdi tek bir TARİHİ TOPLUM olarak, Rus halkını yok etmek için bir savaş var. Halkın tarihsel hafızasının "yeniden biçimlendirilmesi" onun bozulmasına yol açar. Rusya'ya karşı kim savaşıyor? Görelim.
Tarih sahtekarlığı sadece siyasi düzende gerçekleşir ve ancak büyük kaynakları olan bir parti tarafından yapılabilir. Olayların ezici çoğunluğunda, yalnızca devletin geçmişi yeniden yazmak için kaynakları ve siyasi ihtiyacı vardı. Krallığın taht için iki klan arasında bir iç savaş olduğunu hayal edin. Ve şimdi yönetici hanedanı devrildi, balta krala yapıldı ve daha başarılı bir rakip tahta çıktı. O ve torunları onun hakkında güvende hissedebiliyor mu? Hayır, bir kılıç yardımı ile güç elde edilebilir, ancak onu tek başına zorla yalnız tutmak imkansızdır. Siyasi muhalifler öldürülebilir veya korkutulabilir. Taraftarlar, katledilen düşmanların topraklarını dağıtır ve böylece sadakatlerini çıkarır. Ama ...
Devletin gücü kilise tarafından kutsanmaktadır. Eski çağlardaki kilise bugün eğitim sistemi, medya, edebiyat ve sinemanın bir araya geldiği rol oynamıştır. Ve eğer kilise (daha doğrusu kilise seçkinleri), yeni kralı bir nedenden dolayı beğenmiyorsa, uzun süre yaşayamayacaktır. Kilise, deneklerin öfkesini hükümdar aleyhine döndürebilir ve kralı devirebilir, ancak kral kiliseyi kaldıramaz. Sadece kilise kralın yetkisini meşrulaştırır ve eğer hükümdar kiliseyle güç ve servet paylaşırsa, onun desteğine güvenebilir. Orta Çağ'daki Kilise, eğer söylersem, tarihin tekeli olmuş. Yüzlerce yılı yok et, onları yeni modellerle değiştir - birkaç on yıl sonra, devrilen hanedanın hatıraları olmayacak, cesur kralın (egemen hanedanın kurucusu) ülkeye güç veren yabancı halk barbarları hakkında sözlü halk sanatının konusu olan bir efsaneye dönüşecek. insanlar tarafından yıkıma ve yıkıma uğramadılar. Kaybına uğramış herhangi bir hafızayı ortadan kaldırmak için, onları iftira etmek, kendi taraflarındaki tehlikeleri ortadan kaldırmak için onları itibarsızlaştırmak - bu her kullanıcı için çok açık bir arzu.
Ölen kralın iki oğlunun iktidar için savaşması bir şeydir. Büyük ve farksız insanlar vergi toplayacaklar Heinrich ya da Friedrich, asıl mesele, karanlığın ve vergilerin artmadığı. Fakat eğer yabancı bir insan toprağınızı fethederse ve geleneklerini, yasalarını, dinini empoze etmeye başlarsa - bu tamamen farklı bir şeydir. Fatih, uzun, genellikle yüzyıllarca süren kanlı mücadeleye hazırlanmalı. Her fatih için asıl görev, ortadan kaybolmuş kilise kilisesi hegemonyasını kurmaktı ve ancak o zaman fetih edilen insanların bir zamanlar kendi devletlerine, krallarına ve görkemli savaşçılarına sahip oldukları tüm hatıraları silmeye çalışıldı. Fetih, köleleştirme eylemi olarak sunulmamalı, köleler, vahşiler ve ateistler diyarına medeniyet ve gerçek inanç getirmeli. Halkın fethedilen tarihi hafızasının yok edilmesi, alçakgönüllülüğünün bir garantisi idi. Bazen bu manipülasyonlar başarılı oldu, bazen değil.
Hırvatlar Balkanlar'dan nereden geldi? Almanlar fethedilen Sırpların bir kısmını yönlendirdi ve onları hizmetkarları yaptı. Türkler, Sırpların bir bölümünü İslam'a çekti ve itaatkâr serfiler aldı. Geçmişin hatırasını insanlardan uzaklaştırırlar ve tiran veya fatih direnme isteğini kaybederler. Ancak fatihlerin manevi yönelimlerine sunulan bütün Sırplar, geçmişlerini ve orijinal dinin anılarını koruduğu için, yüzyıllar sonra bile Sırp devleti canlanabildi. Kaç tane devlet ve halk unutulmaya başladı? İspanyollar Güney Amerika’ya vardıklarında, ilk bakışta olsalar da yine de devletler olsa da orada keşfettiler. Ve daha sonra halkın geçmişiyle ilgili bilgilerinin kaynağı olan yerel kültürü, mimarlığı, el sanatlarını, bilimi, yazıyı ve dini yok etmeye fanatik bir şekilde başladılar. Ancak ondan sonra hayatta kalan Aborjinleri kölelere çevirmeyi başardılar.
Şimdi, tarihçilerin insanların bilinci üzerindeki etkisinin prensipleri kökten değişmedi. Sadece teknoloji farklılaştı. Gerçek şu ki, geçmişin olaylarını insanların hafızasından tamamen silmek imkansızdır, çünkü tüm kitapları, filmleri, gazeteleri, müzeleri, mimarlık eserlerini, sanat eserlerini yok etmek ve internet üzerindeki sakıncalı tüm sayfaları engellemek mümkün değildir. Bu nedenle, üç ana manipülasyon yöntemi vardır:
- tarihsel hafızanın sterilizasyonu;
- olgunun özünü çarpıtan gerçeklerin spekülatif yorumu;
- gerçek olgular bağlamında yazılmış sanal olayları oluşturmak.
Hafızanın sterilizasyonu uzun bir süreçtir, ancak stratejik anlamda çok etkilidir. Hiç bir hikayeye ihtiyaç duymayan böyle bir insan türünün üremesinden ibarettir. Batı tüketici toplumu, yavaş ama düzenli olarak donuk primatların bir sürüsüdür. Zihnin bozulması ABD'de en belirgindir. Sokaktaki ortalama bir Amerikan erkeğinin dünyadaki kaç kıtanın olduğunu söylemesi pek olası değildir ve yalnızca televizyonda gösteriliyorsa bir kitap görür. Aslında, birçok Amerikalı nasıl okunacağını bilmiyor. Mektuplar, kelimelerle ifade edilebileceklerini bilir (nihayetinde okulda öğrendiler), ancak hiç okuma becerisine sahip değiller veya gereksiz olarak atrofiye düşecekler. Bu olguya ikincil ya da işlevsel cehalet denir.
Ancak Amerikalıların okumayı bırakması ve zihinsel yeteneklerinin aşağılanmasının nedeni sorunun sadece yarısı. Gelişmemiş bir akıl için, televizyon bağımlılığı tamamen ölümcül. Düşünme süreci, imgeler ve kavramların zihniyle yaratılmasıdır. Bir kişi okurken, hayali metinde alfabetik bir kod değil, bir resim anlattığı ve algıladığı bir resim çizer. TV, halihazırda görsel-işitsel görüntüler hazır olan bir kişinin bilincine yüklenir ve bu nedenle tele-bağımlı bir kişinin beyni geri dönüşümsüz biçimde imha edilir ve zaten organiktir. İşlevsel cehaletten sonra, işlevsel bir konuşma bozukluğu sözlü iletişim becerilerinin kaybına neden olur. Özellikle parlak fonksiyonel konuşma bozukluğu çocuklarda kendini gösterir ve sıklıkla zihinsel bozukluklara yol açar.
Zihinsel bozulma süreci tamamen doğaldır - lokomotor sistemi hareketsiz bir kişide boğulur, görme engelli kişi zifiri karanlıkta kaybolur ve beyni kullanmayanlar merkezi sinir sistemini bozar. Ancak böyle bir primat olağanüstü hale gelir. Her şeyden önce, en korkunç yanılsama, ona televizyondan ilham verebilir ve eleştirilmeden kesinlikle yanılmaz bir gerçek olarak algılanacaktır, empoze edildiği gibi değil, kendi görüşü olarak algılanacaktır.
Böyle bir insansı hayvan, normal bir insandan tamamen farklı bir zaman algısına sahiptir. Onun için zaman döngüseldir - iş, öğle yemeği, iş, eğlence, uyku. Ve böylece günden güne organizmanın fiziksel varlığının sona ermesine kadar. Sokaktaki okur-yazar olmayan bir telsiz insanın tarihsel bir bilinci yoktur, yani geçmişe ve geleceğe dair bir gerçeklik olarak algı. Kendisini, bir zamanlar ortaya çıkan ve gelişirken ölümünden sonra var olacak bir halkın parçası olarak görmüyor. Gelecek, geçmişte olduğu gibi, onun için, gerçek olarak algıladığı, mevcut varlığı için en ufak bir öneme sahip olmayan, tam bir soyutlama. Böyle bir yaratık, tarihsel ya da siyasi irade denilen şeyi tezahür ettirebilir mi? Hayır, biyolojik varlığı, tüketim içgüdüsünün baskın olduğu en temel içgüdülere tabidir. Varlığın manevi bileşeni ona ait değildir, çünkü bilincine zorunlu olarak yüklediği, isteğinin dışında dışarıdan bir üründür.
Kuşkusuz, tahrif edilmiş manipülatif şamanlar ve kesinlikle steril bilinci olan bir zombiler kitlesinden oluşan bir toplum henüz elde edemedi, muhtemelen birkaç yıl hatta televizyon kültürünün yüzyıllarca hakimiyetini alacaktır. Amerika'da bile, fonksiyonel olarak okuma yazma bilmeyen vatandaşların oranı, çeşitli tahminlere göre, 15'ten nüfusun% 30'ine kadardır. Ancak dinamikleri etkileyici. Sovyetler Birliği haklı olarak dünyadaki en okuma ülkesi olarak kabul edildi. Bugün, Novye Izvestia şöyle diyor: “Yuri Levada Center tarafından yapılan son sosyolojik bir araştırmanın sonuçlarına göre, Rusya yetişkin nüfusun% 47'inde kitap okumuyor (sadece üç yıl önce, rakam% 10 daha düşüktü) ... Bilim insanlarına ve kütüphanecilere göre, Bugün, yetişkin 90 yetişkin Rusların değerini kronik olarak okumamasına emanet ediyoruz. ”
Kısırlaştırılmış olmasına rağmen, tüketici toplumu üyelerinin çoğunun bir tarih fikri olduğu için, bazen tarihçilerin bunları hızlı bir şekilde doğru yönde değiştirmeleri gerekir, bunun için ikinci manipülatif cihazın sıklıkla kullanıldığı - iyi bilinen gerçeklerin spekülatif bir yorumu. İşte canlı bir örnek. Son zamanlarda, Japon Savunma Bakanı Fumio Kume, Hiroşima ve Nagazaki’nin atom bombasının bombalanmasının SSCB’nin Hokkaido adasını ele geçirmesini engellediğini söyledi. Durum, özellikle Kyuma'nın Nagasaki'nin bir yerlisi olması nedeniyle önemsizdir. Ancak bakan, atom bombasının “İkinci Dünya Savaşı'nın kaçınılmaz sonu” olduğunu ve bu nedenle Amerikalılara zarar vermediğini iddia ediyor.
Japonları Hiroşima ve Nagazaki'nin atom bombası hakkında unutturmak imkansızdır. Ancak, bir miktar çaba ile bu sivil katliamın kendi iyilikleri için yapıldığı konusunda ikna edilebilirler. İşte Savaş Bakanı Kyum ve bir Amerikalılar birkaç yüz bin Japon öldürmediyse, Rusların Hokkaido'yu işgal edebileceğini söyledi. Tabii ki, bu kana susamış barbarlar adanın tüm nüfusunu temizlerdi.
Kyuma'nın düşünmeden bulanıklaştığını kesinlikle kabul edebilirsiniz. Mümkün. Ama diğerleri onun için düşündü ve o sadece birinin isteğini yerine getirdi. Kim, tahmin etmek kolaydır. Hokkaido adası, diğer Japon adaları gibi, Ruslar tarafından değil, Amerikalılar tarafından işgal edildi. Hala Japonya'da ABD işgal kuvvetlerinin garnizonları var. Japon ordusu ulusal silahlı kuvvetler değil, İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın fethettiği halkların temsilcilerinden oluşan Waffen-SS lejyonları gibi bir şey. Ulusal üniforma giydiler, ana dillerini konuştular, rahipler, papazlar ve mollalar evlerine döndüler, ancak Ukrayna, Estonya, Flaman ve diğer SS erkekleri yeminlerini Alman halkının Führeri olan Adolf Hitler’e götürdüler ve Ukrayna, Estonya ve Flanders Fuhrer'in gönderdiği her yerde Büyük Almanya.
Nazilerin Estonyalı ve Ukraynalı SS adamlarına neden ihtiyaç duydukları konusunda, Rusları yenmelerine yardım edecekleri biliniyor. Öyleyse, neden Amerikalılar Japon waffen-SS'in bir analogunu yaratıyor? Evet, aynı amaç için! Belki de Washington Japonları savaş için yemyeşil bir tuzak olarak hazırlıyor, mesela son zamanlarda fevkalade artan Çin ile? Hayır, Japonlar Ruslarla savaşa hazırlanıyorlar. Ne de olsa Almanlar, İngilizlerle, Amerikalılarla, Fransızlarla ve hatta savaşın sonuna doğru İtalyanlarla biraz savaştı. Ancak SS, Alman olmayanlardan, yalnızca Doğu Cephesinde kullanılan gönüllü olmayanlardan. İdeolojik tedavi uygun ruhta gerçekleştirildi. Aydınlanmış bir Avrupa'nın büyük Almanya bayrağı altında durması gerektiğini ve daha önce Moğol ordularından ve şu anda Yahudi-Bolşevik ordularından kaynaklanan Doğu'nun sonsuz tehdidine son vermesi gerektiğini söylüyorlar. Afiş altında yüz binlerce Avrupalı vardı. Ve bir haçlı seferine gittiler. Haçlar Fuehrer'den demir olan, Rus askerinin tahtalarını bağışlayan herkese gitti.
Japonya işgal altındaki bir ülke olduğundan, Japon tarihçiler işgalcilerin çıkarları için çalışmakta ve milleti Ruslarla savaşa hazırlamaktadır. Çok küçük yaşlardan itibaren, Japon çocuklar, lanetlenmiş Rusların “kuzey bölgelerini” işgal ettikleri gerçeğinden etkileniyorlar - Kuril zincirinin dört adası. Ve bu küçük adalar olmadan, Japon milleti basitçe yaşayamaz. “Kuzey topraklarının” geri dönüşü yalnızca popülist bir politik slogan değildir, Japon ulusal bir fikirdir ve SADECE ulusal fikirdir. Yükselen Güneş Toprakları'nın sakinleri çok dindar değiller ve çeşitli kültler besliyorlar. Dolayısıyla din, milleti birleştiren bir faktör olarak hizmet edemez, örneğin, karma ve çok dilli Pakistan'da gerçekleşir. Ayrıca, tüm insanları toplayabilecek hiçbir politik totaliter düşünce yoktur. Resmen, Japonya bir monarşi olmaya devam eder, ancak imparator uzun zamandır dekoratif bir aksesuara dönüşmüştür ve ulusal bir lider olamaz. Sosyal olarak Japon toplumu geleneksel olarak heterojen olmaya devam etmektedir, bununla birlikte içinde açık bir sosyal düşmanlık gözlemlemiyoruz.
Ve sadece kuzey bölgelerine gelince, evsizlerden en zengin krala kadar tüm cinsiyetlerin, yaşların, dinlerin ve siyasi görüşlerin Japonları oybirliği gösteriyor - dönüş! Japonya'da, en büyüklerinden (410 binlerce üyeden biri) ve dünyanın en zengin Komünist Partilerinden biri olan bir Komünist Parti var. Ancak Soğuk Savaş sırasında bile, Japon komünistleri Japonya'nın en pahalı olan dört kayalık kuzey adası olan lanet Rus işgalcilerle dost değildi. Resmen, KIA Amerikan işgal güçlerinin Japonya bölgesinden çekilmesini ifade ediyor, ancak aslında Amerikan yanlısı bir Rus karşıtı politika izliyor.
Japonya'nın işgalinin ilk yıllarında, genel olarak silahlı kuvvetlere sahip olmak yasaktı ve bugün Amerikanlar, ordunun sadece kara kuvvetleri ve hava kuvvetleri değil, aynı zamanda zaten dört uçak gemisi olan donanmanın resmen olduğu gibi, Japon öz savunma kuvvetlerine de izin verdi. Söylemeliyim ki, adaların uçak gemilerinden korunması için - çok pahalı oyuncaklar - iyi değil, zararlıdır. Hava savunma ve denizden saldırı saldırılarını önleyen yer tabanlı uçaklar çok daha verimli ve daha az savunmasız. Kara havalimanını geçici olarak devre dışı bırakmak için, pisti yok etmek için üzerine düzinelerce füze ya da bomba atmanız gerekiyor. Bu durumda, buna bağlı olan uçaklar, yalnızca başka bir üs için tehlike durumunda uçtuktan sonra acı çekmeyebilir.
Tüm uçak ve mürettebatla bir uçak gemisini sonsuza dek imha etmek için tek bir gemi karşıtı füze ya da torpido yeterlidir. Uçak gemisi, yalnızca çok uzak bir cismin ani saldırısı için etkili bir şekilde kullanılabilir - Japonların Aralık ayında 1941 g'deki taşıyıcı filosunu kullanıp Pearl Harbor'daki ABD gemilerine saldırması gibi. Soğuk Savaş sırasında Sovyetler Birliği, okyanus üzerindeki kimseye saldırmak niyetinde değildi ve bu nedenle teknik yetenekleri ve güverte uçağı olmasına rağmen, uçak gemileri üretmedi. Donanma sadece bugün yalnızca saflarında olan uçak taşıyan kruvazörlerle donanmıştı.
Sonuç olarak, eğer Amerikalılar Japon waffen-SS'lerinin uçak gemileri olmasına izin veriyorsa, onları kullanmayı planlıyorlar. Kullanılabilecekleri tek şey, Kuril Adaları'nın saldırısı. Gerçek şu ki, Japon Donanması'nın dört uçak gemisi gemisinin hepsi helikopter gemisi sınıfına ait. Uçaklar, Kuril Adaları'na karşı Hokkaido adasındaki üslerden hareket etmekte serbesttirler ve hareket yarıçaplarından çok daha küçük olan helikopterler, iniş kuvvetini doğrudan desteklemek için gemilerden kullanılacaktır. Japon helikopter gemilerinin başka hiçbir anlamı yoktur, çünkü kıyılarından ayrı bir şekilde hareket edemezler.
ABD’nin Japonların tarihi bilincini kısırlaştırmaya çalıştığı söylenemez. Nükleer bombalama konusunda gerçekten endişe duyuyorlar, ancak atom bombalarıyla ilgili Japon okul kitapları yalnızca Hiroşima ve Nagazaki'ye düşürüldüğünü söylüyor. Mesela, bir savaş vardı ve bu şehirler yıkıldı. Ve bombaları düşüren ve bunun için okuldaki çocukların dikkatini keskinleştirmeyene. Onları neden bu gereksiz ayrıntılarla “kuzey bölgelerinin” gerçekten önemli sorusundan uzaklaştırın? Bu arada Japon okul çocukları kuzey bölgelerini sadece tarih derslerinde değil, aynı zamanda coğrafya derslerinde de okuyorlar. Japon atlaslarını gördün mü? Sadece diğer bölgelerden oldukça farklıdırlar, yalnızca Güney Kurililerde Japon bölgesi (ve nasıl?) Olarak belirlenmişler. Ayrıca Kuril sırtının diğer tüm adaları ve Sakhalin’in güney kesimleri, statüleri olmayan topraklar olarak beyazla işaretlenmiştir. tanımladı. Bu yüzden, “kuzey bölgeleri” - kauçuk bir kavram - Kamçatka'nın kendisine ve orada, şaka yapmayan şeylere ve Kuzey Kutbu'na kadar uzanabilir. Arktik Okyanusu'nun rafında büyük miktarda petrol rezervi bulunduğunu ve Japonya'nın onlara çok ihtiyacı olduğunu söylüyorlar.
Bu nedenle, tarih derslerinde, Japon okul çocukları modern tarihi çok detaylı bir şekilde inceliyorlar ve bu nedenle ülkelerinin, 1904 - 1905 savaşında Rus emperyalistlerini yendikleri, dünyalarının büyük bir güç olduğunu biliyorlar. Ve Japonya bu fahri statüsünü kaybetti ve Amerika'ya kaybetti. Japonya'nın Kwantung Ordusu'nun Sovyetler Birliği'ni mağlup etmesi gençlerin dikkatine odaklanmamıştır. Sonuç: Amerika Birleşik Devletleri ile savaşmamalı, Yankees ile arkadaş olmalısın. Japonya’nın tekrar onurlandırılması için, Rusları tekrar ezmek ve “kuzey bölgelerini” geri göndermek, böylece utanç verici lekeyi Yamato’nun kutsal topraklarının bayrağından yıkamak gerekiyor.
Birisi, Rusya Federasyonu'na yapılan saldırının - hala nükleer bir güç - bir macera olduğunu savunacak. Evet, ama 1941’te Pearl Harborv’a veya 1904’te Chemulpo limanında kruvazör Varyag’a saldırmaktan öte bir şey yok.Ayrıca, Japonların Amerikan işgalinin ülke için bir nimettir olduğu yolunda bir şey yok. En az bir Amerikalı asker kendi topraklarında olduğu sürece, adalara yönelik nükleer olmayan bile saldırı her ne olursa olsun Birleşik Devletlere bir saldırı olarak kabul edilecektir. Evet, ve Rusya Federasyonu nükleer kalkanı hızla paslanıyor. Gerçek şu ki, bugün nükleer savaş başlıkları yapamayız. Üretildikleri "Yuzhmash" tesisi Ukrayna'da bulunuyor. Ukrayna ise yabancı bir ülke ve potansiyel bir NATO üyesi. Bu yüzden, Rusya Federasyonu’nun nükleer bir güç olarak statüsünü kaybetmesi zaman meselesi ve çok yakında. Bugün, ülkenin nükleer kuvvetlerinin modernizasyonu şu şekilde gerçekleştiriliyor: savaş başlığı, eski füzelerden çıkarıldı ve daha modern bir silahla atıldı. Bu yükseltilmiş füzelerin, örneğin Bulava'nın, davaların yarısından daha azında başarıyla başlatıldığı gerçeği herkes tarafından biliniyor. Bu nedenle, bugün Bulava'nın test lansmanları belirsiz bir süre için askıya alınmıştır (sonsuza dek anlaşılmalıdır). Ancak füzelerin savaş bölümünün kendine ait bir hayatı var. Genel olarak, 18'in "demokrasi" yılı boyunca, Rusya Federasyonu SSCB'den miras kalan nükleer potansiyelin% 80'inden fazlasını kaybetti.
Japonya'da işgal altındaki "kuzey bölgelerinin" etrafındaki histeri, kitlelerin yurtsever dürtüsünü Kuril Adaları'nın "Reconquista" sındaki pratik eylemlerin ana akımına herhangi bir anda aktarmak mümkün olacak bir sıcaklığa ulaşmıştır. Bu anın kesinlikle geleceğini söylemeyi sanmıyorum. Ben sadece Japonların ahlaki olarak savaşa hazır olduklarını ve bunun için inşa etmeye devam ettikleri savaş potansiyelini taşıdığını belirtiyorum. Eski yüceliklerini hatırlatan insanlar, bu çabanın ne kadar irrasyonel göründüğüne bakılmaksızın, her zaman kaybedilmiş durumlarını yeniden kazanmaya çalışırlar ve buna büyük fedakarlıklar için hazırdırlar. Onlardan zıt yarımkürede yer alan Falkland Adaları, İngilizler tarafından Kuriles'teki Japonlardan daha azına ihtiyaç duyuyordu. Bununla birlikte, İngiltere prestijini savunan, pratik yararları göz önünde bulundurmadan, Arjantin ile bir savaşa girdi.
Peki ülke halkı Rusya’yı vatanlarını savunmak için ne kadar hazırlar? Halk en azından hafızasında emperyal gururunu koruduğu sürece, sadece maddi mallar için değil, devletin onuru için de savaşmaya hazırlar. Bu tür insanlarla temas - güçlü bir tarihsel hafızanın sahibi - doludur. Ancak, onu geleneksel yabancı değerleri kendilerine yabancı olanların lehine terketmeye zorlarsanız, bir zamanlar güçlü olan millet dev gibi olacak, eşit bir rakip tarafından değil, zihni gölgede bırakan ve iradesinden yoksun bırakan zehir tarafından sinsice zehirlenecek. Çıplak ellerinle al.
Yıllarca, 20 Rus tarihsel bilincinin metodolojik zehirlenmesini kendiliğinden berbat bir zehirlenme zehiriyle sürdürdü. Her milletin altın çağı vardır. Örneğin, İngiltere için - Viktorya dönemi, dünyanın başkenti Londra iken, dünya para birimi - İngiliz sterlini ve İngiliz bayrağı tüm denizlere hükmediyordu. Foggy Albion'un şu anki sakinleri tarihsel zaferlerini hatırlıyor mu? Unutma ve nasıl! İade etmek isterler mi? Tabii ki! Bunun için bir fırsat var mı? En ufak değil! Britanya İmparatorluğu'nun gücü dünyanın en büyük sömürge sistemi ve korumacı ticaret sistemi tarafından sağlandı. İngilizler bugün kolonileri nereye götürecek? Mars ve Alpha Centauri kolonileştirilmezse ve Dünya gezegeninde artık soygun için uygun bir toprak parçası yoktur. Diğer şeylerin yanı sıra, İngiliz İmparatorluğu'nun gücü uyuşturucu kaçakçılığındaki güçlendi, ancak bugün dünya uyuşturucu trafiği ABD tarafından kontrol ediliyor (aslında, bunun uğruna Afganistan'a tırmandılar). Böylece eski büyüklükten İngilizler, Viktorya tarzında sadece müzeler ve lüks konaklar olarak kaldılar.
Rusya'nın altın çağı, İngiliz zaferi yüzyılından daha kısa da olsa, ancak olağanüstü zaferlerle işaretlenmiş Sovyet dönemi. Kollektivizasyon, sanayileşme, dünyanın en etkili eğitim sisteminin oluşturulması ve en güçlü bilim, dünya savaşında zafer, uzayda bir atılım, bir okyanusun yaratılması filo, insanlık tarihinde bir sosyal devletin ilk projesinin uygulanması, insanlığın yarısında politik ve kültürel etki kazanması - bunların hepsi yaklaşık beş yıl içinde uygun. Böyle bir medeniyet atılımının tekrarı mümkün müdür? Evet, bunun için ithal kaynaklara, ithal bilgelere veya denizaşırı kolonilere ihtiyacımız yok. Ve böyle bir durumda kendi deneyimim bile henüz unutulmadı.
Fakat eğer bir ülke hızla yükseliyorsa, bir dünya hegemonuna dönüşüyorsa, o zaman başka bir güç hızla dünyanın efendisi statüsünü kaybediyor. Bu nedenle, dünya gücü olarak güçlü ve özgür bir Rusya’nın, Rusya’dan başka kimseye ihtiyacı yoktur. Sonuç çıkarmak zor değil: Rus halkı tamamen yok olana kadar, onlara karşı sürekli bir savaş olacak. Tek soru, Rusların nasıl yok edileceği. Fiziksel olarak, on milyonlarca insanı yok etmek teknik olarak çok zor. Avrupa’nın birleşik güçlerinin Doğu’ya karşı haçlı seferleri çöküşle sona erdi. Nedense, bu lanet Rus vahşiler her seferinde şiddetle direndiler. Rusya'nın dünyaya yönelik tehdidini ortadan kaldırmanın tek yolu halkımızı ruhsal olarak yok etmektir. Mecazi olarak konuşursak, bizi tanrılarımızı terk etmeye ve diğer insanların putlarına tapmaya, yeni öğretmenler dinlemeye, yasalarına uymaya zorlar.
Elbette, modern toplumdaki din neredeyse hiçbir rol oynamıyor, bu nedenle Katolikliği, Yahudiliği veya Rusya'daki Aum Shinrike gibi bazı egzotik kültleri yerleştirmenin bir anlamı yok. Düşmanlarımızın görevi, Rusları ulusal fikri terk etmeye zorlamak. Mesela, neden Rusya, kendi devletini, özellikle de emperyal devleti? Kuzey Atlantik'e uyarlanmış küresel topluluğa daha iyi entegre edilebilir. Bize petrol, gaz, metaller, fahişeler, evlat edinme çocukları ve organ nakli için organlar veriyorsunuz ve size ucuz tüketim malları ve Hollywood formatındaki büyüleyici manevi yiyecekleri veriyoruz. Ve topraklarını korumak için zorlanma. Yerli topraklar barbarlar için kutsal bir kavramdır ve medeni insanlar için kâr için satılabilecek bir maldır. Buna göre, adanın Japonlara verilip verilmeyeceği bir prensip meselesi değil, fiyat meselesidir. Genel olarak, Tanrı'nın krallığını dünyaya inşa etmek gibi aptal kimerik fikirlerin uğruna değil, kâr uğrunda yaşamak gerekir.
Ancak bu tatlı konuşmaları yenmek için Rus, son altın çağın hatırası olan tarihsel hafızasına müdahale ediyor. Bu nedenle, Rusya'yı yok etme savaşındaki ana darbe düşmanın hava limanlarına ve denizaltı üslerine değil, hafızamıza da yansıyor. Stratejik olarak vurgu, halkın tarihsel bilincini, milletin kültürel matrisinin deformasyonunu sterilize etmektir. Taktiksel olarak, ana manipülasyonlar, gerçek olaylara dayanan sanal bir tarih oluşturma yöntemine ve geçmişle ilgili otantik inanç bilincinin aşamalı olarak dışlanmasına dayanır. Bu, tarihsel bilinçle yapılan üçüncü manipülasyon yöntemidir.
Sovyet gibi çarpıtmaya çalışan bu çağın modern tarihinde bulmak pek mümkün olmuyor. Ve eğer binlerce tarihçi, Rusların yıllarca yaşadığı tarihi hafızayı kasten ve kasten temizlerse, birisinin ihtiyaç duyduğu anlamına gelir, bu yüzden para öderler. Müşteri kimdir - yukarıda gösterilmiştir. Amacı nedir? Tehlikeli insanların imhası. Rusları, Sovyetler Birliği tarihinin bir sadist suç, kötüye kullanma, sapkınlık ve başarısızlık zinciri olduğuna ikna etmemiz gerekiyor. Sovyet halkının kazandığı başarılar işe yaramaz ve kazanımlar insanlık dışı yöntemlerle elde edilir ve yalnızca insanlara acı verir. Rusları tarihlerinden utandırmak ve tövbe etmek gerekir. Utan ve tövbe et, tövbe et ve utan. Ondan sonra, Avrupa'nın gururlu kazananlarının torunlarını itaatkâr lütuflarına dönüştürerek “doğru” medeniyet programını bilinçlerine özgürce yüklemek mümkün olacak.
Sızmaya ve açık kahverengi kalmaya alışkın bir savaşçı savaşçı olabilir mi? Burada, yeniden eğitimli tarihçilerin Ruslar için Kurillerle savaşıp savaşmayacağı sorusunun cevabı var. Doğru anda kitle iletişim araçları sığırları açıklayacak, ustalaşması çok pahalı olan Alaska'nın Rusya için çok karlı olduğunu ve bu nedenle Japon dört yararsız taşlı adaya verilmesi gerektiğini, bu nedenle de kazan daireleri için akaryakıt ithal etmek için çok pahalı olduğunu belirtti. Ve Ruslar Kuzey Kutbu için savaşmayacak. Çocukluğumda Kola Yarımadası ve Chukotka'dan atlaslarda, Kuzey Kutbu'na kadar uzanan iki noktalı çizginin SSCB'nin kutupsal varlıklarının sınırlarını belirlediğini hatırlıyorum. Sovyet mirasını paylaşırken, Rusya Federasyonu'na gitmek zorunda kaldılar. Ama canın cehenneme! Konuşmalar okyanus tabanındaki dev hidrokarbon birikintileri hakkında başlar başlamaz, derhal kıyıdan 200 deniz millerine giden her şeyin bir beraberlik olduğu açıkça ortaya çıktı. Ve bu şık olmayan zenginlik paylaşımı kesinlikle Moskova'da olmayacak.
Bu nedenle, Japonya'nın Güney Kurilleri yakalamak için helikopter taşıyıcılarını ve iniş gemilerini kullanmak zorunda olacağından hiç emin değilim. Belki de onları altın kenarlıklı ve kemer yaylı gümüş bir tabağa alacaklar. Bundan sonra, Ruslara elbette, tarihi Koenigsberg ismi verilecek olan Kaliningrad'a katılmak zorunda kalacaklar. AB'deki Baltık cumhuriyetinin projesi zaten var. Uygulamada uygulamak birkaç yıl meselesidir. Nüfusun geri kalanı, Kaliningrad bölgesinin Avrupa'ya gitmesine izin vermenin Rusya Federasyonu için iyi olduğu popüler bir şekilde açıklanacak, çünkü bunu yaparak medeni dünyaya daha yakın olacak.
Sonra hem gerçek hem de mecazi olarak bir dönüm noktası ortaya çıkacak - Rusya'nın kalıntıları Ural Dağları - Muscovy ve Siberian Hanlığı boyunca iki parçaya bölünecek. 2003 - 2004'ta, bu fikir zaten basında abartılmıştı, ancak kamuoyu buna olumsuz tepki verdi, bu yüzden kampanya kapatıldı (sadece planlı bir kampanyaydı, konuşma özgürlüğünün bir tezahürü değildi). Bölüm lehine temel argümanlar aşağıdaki gibidir. Rusya'nın doğal zenginliklerinin% 80'inin yoğunlaştığı Uralların ötesinde, ülke nüfusunun% 30'i yaşıyor. Egemenliği kazanmak Sibirya'ya değer ve yerliler Kuveyt'te olduğu gibi yoncada yaşayacaklar. Ve hidrokarbon freebieslerini kaybeden Avrupa Rusya, yüksek teknolojiler geliştirebilecek ve kademeli olarak Avrupa Birliği ile bütünleşecek. Ve düşen petrol gelirleri, hammaddelerin Avrupa'ya ve aracı ticaretine geçişi için Sibirya Hanlığı ücretlerinin ödenmesiyle telafi edilecektir.
Bunun gerçek olmadığını mı düşünüyorsun? Bu yüzden kesinlikle tarihsel süreçlerin özünü anlamıyorsunuz. 80'lerin başında Batı'da tartışılan SSCB'yi bölme planları da fantastik görünüyordu. Ve hatta dahası, Transdinyester veya Dağlık Karabağ'ın egemen Bantustans olacağını düşünmek zordu. Akademisyen Sakharov, Birliğin, 50'un sonunda bile olsa Avrupa ve Asya'nın Sovyet Cumhuriyetleri Birliği olarak adlandırılan 80 unvan ilkelerine bağlılığının eski marazmatik bir sanrı gibi görünüyordu. Ancak bu, düşmanımız tarafından takip edilen hedefin sadece bir açıklamasıdır. Yarıya ulaşılan bir hedef.
Ve ne kadar kolay başarıldı! Gereken tek şey, Rus tarihinin izgadit ve bu düzenlenmiş biçimde yerel halkın başına geçmek için. Sonuç olarak, istenmeyen bir durum olan SSCB'yi yenmek için halı bombalamasına gerek yoktu, çünkü fazladan Ruslarla birlikte faydalı maddi varlıkları yok ettiler. Tarih sadece ucuz değil, aynı zamanda çok insancıl bir silahtır, çünkü fiziksel bir şiddet kullanmadan ve çevreye zarar vermeden yenilmez bir düşmanı iradeli bir köleye dönüştürebilir.