Sakarya Mutlu Sonlu Masöz
Sinirden midesi kasılmış bir hâlde, hangara çıkan Thorne’u izledi ve gizli geçidin kapısını sıkıca kapattı. Yeniden aydınlıkna çıktıklarında, ufak bahçenin ortasındaki çiftlik evine hâlâ tüyler ürpertici bir sessizlik ve durgunluk hâkimdi. Rampion ise tarlaların ortasında yükselen devasa cüssesiyle, fazlasıyla göze batıyordu. Thorne el Sakarya Mutlu Sonlu Masöz ekranını kontrol etti ve sonrasında gergin bir sesle konuştu. “Madam Benoit buraya vardığımızdan beri bir metre bile kıpırdamamış.” Thorne çakıl taşlarını inleten ayak seslerini saklamaya çalışmadı. On kapıyı yumruklarken çıkardığı seslerin meydanda özgürce yankılanmasına da aldırış etmedi.
Birilerinin kapıyı açmak üzere yaklaştığına işaret edebilecek ayak seslerini duymayı beklediler ama kulaklarına çalınan tek ses, bahçede dolanan tavukların gıdaklamasıydı. Thorne kapı tokmağını çevirmeyi denedi. Kapı ardına kadar açıldı. Kilitlenmemişti. Hole adım atan Thorne, gözlerini ahşap basamaklı merdivenlere doğru çevirdi. Sağ taraﬂarında içi tüylü eşyalarla dolu bir oturma odası, sol tarafta ise mutfak vardı. Mutfak masasının üstünde birkaç tane kullanılmış tabak duruyordu. Tüm ışıklar kapalıydı. “Kimse var mı?” diye seslendi Thorne. “Evde misiniz kadın Benoit?”
Sakarya Mutlu Sonlu Masöz
Cinder bir net bağlantısı kurdu ve Michelle Benoit’nın kimlik çipine uzanan sinyali takip etti. “Sinyal yukarıdan geliyor,” diye fısıldadı. Basamaklar, metal bacağının ağırlığı altında inledi. Duvarlara ufak ekranlar yerleştirilmişti. Ekranların içindeki görüntü, pilot üniformalı orta yaşlı bir kadın ile kızıl saçlı genç bir kızın fotoğraﬂarı arasında değişip duruyordu. Ufak bir çocukken çillerle kaplı tombalak bir kız olmasına karşın, daha sonraki fotoğraﬂarına göre çok çarpıcı bir genç kızdı ve Thorne fotoğraﬂarın yanından geçerken buğulu bir sesle, “selam Scarlet,” dedi. “hanımefendi Benoit?” diye seslendi Cinder yine. Yaşlı kadın ya derin bir uykudaydı ya da Cinder’ın görmek istemediğinden kararlı olduğu türden bir durumla karşılaşmak üzerelerdi.
Merdivenler sona erdikten sonra karşılarına çıkan ilk kapıyı titreyen ellerle ittirdi ve kendini, yatağa uzanmış bir ceset görüntüsü karşısında çığlığı basmamaya hazırladı. Ama ortada bir ceset yoktu. Sadece tıpkı hangar benzer biçimde, bu odanın da altı üstüne getirilmişti. İçeride giysiler, ayakkabılar, takılar ve battaniyeler vardı ama bir insan yoktu. Ceset de yoktu. “Kimse yok mu?” Odayı incelerken Cinder’ın gözüne, pencere pervazı üstündeki minik bir şey çarptı ve aniden gerginleşti. Hızla yürüdü ve minik çipi eline alarak Thorne’a gösterdi. “O da nedir?” diye sordu Thorne. “Michelle Benoit,” dedi Cinder. İç geçirerek net bağlantısını bittirdı. “şu demek oluyor ki… Kendisi burada değil mi?”