Biri vardı, biri yoktu.
Ormanda boz bülbül vardı. Bülbül yaprakları gümüş gibi parıldayan iğde ağacının sarı ve mis kokulu çiçekleri arasına yuva yapmıştı. Onun dört çocuğu vardı.
Bir gün ormana kuş avcıları geldiler. Ağaçların budaklarında, dalların arasında tuzak ve ağ kurup kuşları avlıyorlardı. Onlar boz bülbüllerin yavrularını arıyorlardı. İstiyorlardı ki, boz bülbüllerin yavrularını alıp götürsünler ve kafese koysunlar.
Boz bülbül kuş avcılarının yakınlaştığını gördü. Onları aldatıp yuvadan uzaklaştırmak istedi. Hemen uçup alçak bir budağa kondu. Oradan da uçup otların içine indi. Kuş avcıları yürüyorlardı, bülbül kendisini yaralanmış gibi gösterip kanatlarını otlar arasında çırpa çırpa, yerde sürüne sürüne uzaklaştı. Kuş tutanlar da geride kalmayıp peşinden koşmaya başladılar. Bülbül onları yuvasından uzaklaştırdı.
Bülbül uçmak istediğinde avcılardan biri ağ atıp onu tuttu. Avcı bağırdı:
“Ay can! Tuttum!”
Korkusuz bülbül gagasını avcının eline batırdı. Avcı elinin acısından kuşu bıraktı.
“Vay vay vay elim!”
Ağa düşen zavallı bülbül yaralanmıştı. O güçle uçup kendisini sarmaşık yolunun içine bıraktı. Ağlaya ağlaya diyordu:
“Zavallı yavrularım, şimdi size kim yem verecek? Sizi kim koruyacak?”
Bunu işiten sarmaşık yolu dedi:
“Korkma bülbül, biz senin yavrularına bakarız.”
Sarmaşık yolu budaklarını uzata uzata yavruların olduğu ağaca sarıldı. Yuvanın etrafını sarıp orada beyaz ve kırmızı çiçekler açtı.
Bülbülün yavruları çiçekleri görüp sevindiler. Çiçekler yavrulara kendi fincanlarıyla tatlı şerbetler verdiler. Güzel güzel masallar anlattılar. Onları aç bırakmadılar, sıkılmalarına izin vermediler.
Bir süre nöbet halinde gündüzleri kırmızı çiçekler, geceleri beyaz çiçekler bülbülün yavrularına şerbet verip masal anlatıyorlardı.
Birkaç gün sonra anne bülbül iyileşip yavrularının yanına geldi. Sarmaşık çiçeklerine çok teşekkür etti. Yavrularını da büyütüp uçurttu.
(Azerî Masalı-Derleyen: Sevgi Şen)