Bilimsel fikir birliği, daha az et yemenin karbon ayak izinizi (bir kişinin faaliyetleri tarafından atmosfere salınan bir karbondioksit ölçüsü) ve iklim değişikliğine katkısını azaltmanın iyi bir yolu olduğu yönünde. Su Ayak İzi Ağı’na göre bir kilo dana etinin su ayak izi 15415 litre iken bir kilo sebze için 322 litre. Evsel su kullanımıyla karşılaştırıldığında bu rakamlar büyük ve endişe verici görünüyor. Ancak gerçek şu ki, ayak izi kavramı çevresel olarak, anlamlı bir şekilde su için kullanılamaz.
Su ayak izi kavramındaki ilk kusur, suyun yenilenebilir olmasından kaynaklanıyor. Göllerde, nehirlerde ve denizde, yerin altında, havada buhar olarak, buzullarda ve daha fazlasında var olabilir. Suyu ne yaratırız ne de yok ederiz, sadece hidrolojik döngü etrafında hareket eder. Şu anda kullandığımız su gelecekte de kullanılabilir. Geri dönüşü olmayan bir şekilde kirletilmedikçe veya gelecek bin yıl boyunca var olacak bir buzulla birleşmedikçe kalıcı anlamda tükenmeyecek. Yani, ne kadar biftek yerseniz yiyin, dünyanın suyu bitmeyecek.
Su ayak izi konseptiyle ilgili bir sonraki sorun, suyu nerede olursa olsun eşit derecede önemli olarak değerlendirmemize neden olmasıdır. Ancak Galler’deki bin litre tatlı suyun bir çölde bin litre suya eşit değere sahip olmadığı oldukça açık.
Ek olarak, kullandığımız su hacmi ile bu hacmi kullanmanın çevresel etkisi arasında net bir ilişki yoktur. Bu nedenle, karbon emisyonlarıyla güvenilir bir şekilde, bir porsiyon bakliyatın iklim değişikliğine bir porsiyon sığır etinden daha az katkıda bulunduğunu söyleyebiliriz, ancak iki ürünü üretmek için kullanılan suyun çevresel etkilerini karşılaştırırken kendimize neredeyse o kadar güvenemeyiz.
Hidrologlar bu zaman ve mekan sorunlarını su dengeleri olarak bilinen diyagramlar ve denklemler kullanarak ifade ederler . Stoklarda su var ve aralarında akışlar oluyor. Her bir stokun ve akışın boyutunun ölçülmesi, belirli bir zaman dilimine göre akış oranlarının stoklara girip çıkması veya akışların bir şekilde yönlendirilmesinin sonuçlarının ne olabileceğini anlamamızı sağlar.
SU AYAK İZİ SIFIRLANIYOR MU?
Bu, su ayak izi konseptiyle ilgili başka bir sorunu anlamamıza yardımcı olur. Kapladığı alan, bir stoktan çekilen hacim eksi o stoka geri boşaltılan miktar olarak tanımlanır. Çayırlara yağmur düştüğünde çoğu bitki kökleri tarafından alınır, gövdeden yukarı doğru hareket eder ve ardından yapraklardan buharlaşır. Çim sığır tarafından yenirse, sığır etinin su ayak izi tüm bu suyu içerir. Ancak yağmur otlaktan ziyade ormanlık bir alana düşecekse, evapotranspirasyon (suyun bitki yapraklarından ve topraktan buharlaşması süreci) daha yüksek olacaktır.
Ağaçlar çimlerden daha fazla su alır, bu nedenle ağaçların büyük bir su ayak izi vardır. Bu ormanları kötü yapar mı? Açıkça değil. Evapotranspirasyon basitçe hidrolojik döngü içindeki bir akıştır, çevresel açıdan akarsulara ve nehirlere akan yağmur suyundan daha iyi veya daha kötü değildir.
Bununla birlikte, su ayak izini hesaplamanın bu yolu aynı zamanda bir su şirketi bir nehirden evsel su kullanımı için 1.000 litre su çekip kanalizasyon arıtıldıktan sonra nehre geri boşaltırsa, su ayak izinin sıfır olacağı anlamına gelir. Su, yerel düzeyde hemen tekrar kullanılabilir hale geldi.
Açıktır ki, su ayak izleri bilimsel geçerliliğe sahip değildir ve aslında bize su kullanımının çevresel etkileri hakkında pek yararlı bir şey söylemiyor.
Diğer çevre sorunları pahasına su konusunda endişelenme riski de vardır. İklim değişikliğinin etkileri en çok kuraklık ve seller gibi suyla ilgili olaylarda hissedilir, ancak bu olayların semptomlar olduğunu ve ele almamız gereken nedenin bu olduğunu unutmamalıyız.
Kaynak : The Conversation