Mo Ran’in kanı dondu.
Chu Wanning’in guqini Jiu’ge’yı hayatında yalnızca bir kez, daha önce verdikleri ölüm kalım savaşında çağırdığında görmüştü, ezgileri gökyüzünü yarıyor ve bulutları parçalıyordu.
O dönemde, yaşayan insanlardan canavarlara ve ruhlara kadar, Zhenlong Satranç Düzeni’nin kontrolü altında olan her şey, Jiu’ge’nın tellerinin etkisi altında bilinçlerini geri kazanmışlardı, Mo Ran’in milyonlarca güçlü satranç taşı ordusu, bir şarkıyla tam bir kargaşaya bürünmüştü.
Ancak kutsal bir silah çağırmak, ruhsal özün kullanılmasını gerektirir ve büyük miktarda ruhsal enerji tüketir.
Chu Wanning artık Tianwen’i bile çağıramıyordu, peki aniden Tianwen’den bile daha güçlü olan Jiu’ge’yı çağırmayı nasıl başardı?
O gün Kutsal Göl’ün üzerindeki savaş, o zamanlar usta ve mürit arasındaki ölüm karşılaşmasından daha az şiddetli değildi.
Ama Mo Ran’in hafızası bulanıktı, çünkü o kanlı savaştan sonra sonuç olarak yanında konuşabileceği kimse kalmamıştı.
Gerçeği söylemek gerekirse, Mo Ran önceki yaşamında, ölümüne kadar, Chu Wanning’in sadece ruhunun gücünü kullanarak Jiu’ge’yı nasıl çağırabildiğini asla anlayamamıştı.
Herhangi bir kutsal silah ile efendisi arasında olmayan bir tür bağlantıydı. Ama Chu Wanning bunu başarmıştı.
O gün, Mo Ran’in Zhenlong satranç taşları, guqin sesiyle birbiri ardına toza dönüştü. Jiu’ge’nın gücü yıllar önceki ilk gördüğü andan daha saf ve yılmazdı, o kadar ki Chu Wanning’in ruhsal özünün hiç de paramparça olmadığından ve onca yıl sadece her şeyi uydurduğundan şüphelenmişti, hakaretlere katlanıp zamanını gözetirken, tek bir hamlede intikam alma şansını bekliyordu.
Hatta daha sonra, gerçekten durum böyle olsaydı harika olurdu diye düşünmeden edemedi. Chu Wanning gerçekten sadece numara yapıyor olsaydı, belki işler o kadar ileri gitmezdi.
Keşke.
Jiu’ge, Mo Ran’in yasaklı büyüsünü geçersiz kıldı, birbirlerini katleden efsuncuların bilincini kazanmasını sağladı ve hatta Xue Meng ile Mei Hanxue’ye bağlı tutan büyülü buz sütunlarını paramparça etti.
Mo Ran gökyüzüne fırladı, cüppeleri rüzgârda dalgalandı ve gözleri hem öfke hem de zevkle doldu. Chu Wanning’in daha ne kadar şaşırtıcı becerilere sahip olduğunu görmek için sabırsızlanıyordu.
Bariyerin üstüne indi ve Chu Wanning’in önünde durmak için uzun adımlarla yürüdü.
O solgun, ince eller yavaşladı ve guqinin tellerinin üzerine uzanarak sesini durdurdu.
Chu Wanning başını kaldırdı, yüzü güneşin altındaki kar gibi solgundu.
Konuştu, “Mo Ran. Yaklaş.”
Nedenini bilmeden yaklaştı.
Chu Wanning parmaklarını oynattı ve yeşim renkli birkaç ışık Mo Ran’in göğsüne doğru uçtu. Chu Wanning’in onu öldürmek istediğini düşünerek bir an irkildi.
Ama ışık canını hiç acıtmadı, sadece göğsünün önünde dolaşıp tenine ve etine yavaşça yayıldı ve beraberinde muazzam bir sıcaklık getirdi.
“Xue Meng’dan kalan yaranı iyileştirdim,” Chu Wanning yumuşak bir iç çekti. “Bu yüzden bırak onu Mo Ran. O gitmiş olsa bile, geçmişi anmak istediğinde gelecekte kime gideceksin…”
Mo Ran, Chu Wanning’in çağırdığı guqin Jiu’ge ile birlikte ayaklarının altındaki sağlam bariyer birden ortadan kaybolduğunda sözlerinin arkasındaki anlamı anlamaya bile vakti olmamıştı.
Bulutların arasındaki dayanağını korumak adına kılıcı Bu’gui’yi çağırmak için hemen elini kaldırdı, ama Chu Wanning, sanki şarkı şimdi gücünden kalan her şeyi tüketmiş gibi, solmuş bir yaprak gibi nazikçe düştü.
“WANNING!”
Kılıcını aşağıya doğru iterken ifadesi hemen değişti ve o kişiyi Kutsal Göl’ün buz gibi sularına düşmeden hemen önce kollarıyla yakaladı.
“Chu Wanning! Sen ––– sen…”
Chu Wanning’in gözleri kapalıydı. Burnundan, ağzından, gözlerinden, kulaklarından kanlar sızdı.
Her zaman itibarına değer vermişti, Wushan Sarayı’nda hapsedildiğinde bile sırtını dik tutarak, görünüşünün aşırı resmi ve bozulmamış bir şeyin daha azı olmasına nadiren izin vermişti. Ama şimdi yüzün yedi deliğinin hepsinden kanıyor, o genelde temiz ve saf olan çehreyi darmadağın bir hale getiriyordu.
Chu Wanning bir ağız dolusu kan yuttu ve kısık bir sesle şöyle dedi: “Yaşam ya da ölümün bana bağlı olmadığını söyledin… Ama görüyorsun, Mo Ran… Nihayetinde shizununu küçümsedin… Eğer gitmeye karar verdiysem, beni durduramazsın… Denesen bile…”
“…Shizun… Shizun…” Mo Ran ona baktı, kalbinden bir ürperti geçti, çaresizce seslenirken kafa derisinin uyuştuğunu hissetti.
Chu Wanning gülümsedi, ifadesi neredeyse memnun görünüyordu. “Bu son birkaç yılı yaşamaya devam ettim çünkü pes etmek istemedim, her zaman düşündüm… Sana birkaç yıl daha eşlik edeceğimi, daha fazla günah işlememeyi… Sana öğretmeye çalışacağımı… Ama şimdi… Şimdi…”
Mo Ran onu kollarında tutarken titredi. Birden dehşete düşmüş hissetti.
Dehşet içindeydi.
Böyle bir duygu on yıldan uzun süredir onun bir parçası değildi, ama şimdi bir dalgayla geri dönmüştü, neredeyse kalbini oyuyordu.
“Şimdi biliyorum ki, belki de senin kötülük yapmayı bırakman için… Benim ölmem gerekiyordur…”
Sanki büyük bir acı içindeymiş gibi konuşmayı bıraktı. Jiu’ge’yı zorla çağırmak vücudunun kaldırabileceğinden daha fazlasıydı ve içi parçalanıyordu, bir ağız dolusu daha kan akıyordu. Mo Ran, onu kucağında tutarak, Kutsal Gölün yanına indi, ruhani enerjiyi durmadan göğsüne aktarırken ifadesi bir ıstırapla deliye dönmüştü.
Ancak bu güçlü ruhsal enerji akışı, sadece Chu Wanning’in bedenine, denize atılan kilden bir öküz gibi, işe yaramaz bir şekilde battı.
Mo Ran panikledi. Taxian-Jun, kollarındaki kişiyi kendine doğru sıkıca kavradı, ona ruhani enerji vermeye çalıştı ve defalarca başarısız oldu.
“İşe yaramaz… Mo Ran, hayatımın son zerresini Jiu’ge’yı çağırmak için kullandım, benden bu kadar. Ama eğer… Hâlâ kalbinizde bir duruluk varsa… O zaman lütfen… Affet…”
Kimi affet?
Xue Meng mı, Mei Hanxue mi?
Kunlun Taxue Sarayı mı yoksa tüm efsun dünyası mı?
Evet, evet… Hepsini affedecek! Chu Wanning yaşadığı sürece, köküne kadar nefret ettiği bu kişi bu şekilde ölmediği sürece.
Chu Wanning titreyen bir elini kaldırdı ve soğuk bir parmak ucu – sanki acıyormuş gibi, ama aynı zamanda neredeyse şefkatle – alnını hafifçe dürttü.
Konuştu, “O zaman lütfen… Affet… Kendini affet…”
Mo Ran’in yüzündeki gaddarlık o anda dondu.
Kimi affetsin…
Ölmek üzere yatarken, kimin için endişeleniyor?
Kendini affet…
Böyle mi söylemişti?
Onu kollarının arasında tutan Taxian-Jun bir şekilde kayıp gibi görünüyordu, ama aynı zamanda biraz da mutluydu; kederli, ama aynı zamanda mükemmel bir şekilde memnun.
“Kendimi affetmek mi? Son dileğin benim için, kendimi affetmem mi?”
Mo Ran mırıldandı, gözleri kan çanağıydı, sonra aniden kahkahalara, gökleri delip geçen ve tüm aklı ve mantığı yok eden, kulağa coşkulu bir cehennem gibi gelen kahkahalara boğuldu.
“HAHAHA––– HAHAHAHAHA–––KENDİMİ AFFETMEK Mİ? CHU WANNING, BENDEN BİLE DAHA DELİSİN! NE SAF AMA––– HAHAHAHAHA–––”
Kunlun Dağı’nın tamamı, çılgın, sefil gülüşleriyle, çarpık, tanınmaz, korkunç kahkahalarıyla yankılandı.
Mo Ran’in çılgın kahkahasının sesiyle çevrili Chu Wanning bir ağız dolusu kan daha yuttu. Hâlâ gücü olsaydı, ifadesi acı içinde olurdu, ama artık kaşlarını çatacak gücü bile yoktu, sadece o anka gözleri… Bir zamanlar keskin veya kararlı ya da sert ya da nazik olan, o gözler artık kederle doluydu.
Kutsal Göl’ün üzerindeki kar kadar temiz, çatı kiremitlerinin üzerindeki buz gibi pusluydu.
Chu Wanning’in gözleri yavaşça odağını yitirdi, gözbebekleri genişledi. Yavaş yavaş, bir zamanlar şimşek kadar parlak ve keskin olan gözler artık net olarak göremiyordu.
Sonunda, kısık bir sesle, “Artık gülme, seni böyle görmeye dayanamıyorum…” dedi.
“…”
“Mo Ran, tüm bu hayat, sonunda ne olursa olsun… Hepsi sana iyi öğretemediğim için, sana yaradılıştan noksan ve iflah olmaz dediğim için… Sana haksızlık eden bendim; Hayatta ya da ölümde seni suçlamayacağım…” Chu Wanning’in kansız yüzünde hiçbir renk kalmamıştı, dudakları bile soluk maviydi. Zor bir şekilde, Mo Ran’in yüzüne bakmak için bakışlarını kaldırdı; ağlamak istedi, ama gözlerinden yavaşça akan ve yüzüne damlayan şey kandı.
Chu Wanning ağladı. Dedi ki, “Sen… Gerçekten benden o kadar mı nefret ediyorsun ki… Bana bir anlık bir huzur bile vermeyeceksin… En sonunda bile…”
“Mo Ran… Mo Ran… Artık bunu yapma, uyan, geri dön… Geri dön…”
Uyan…
Ona uyanmasını söylemişti, ama içi boş gözleri açıkken uyumaya giden kendisiydi.
Mo Ran, Chu Wanning’in böyle öldüğüne inanmadı, inanmayı reddetti.
Yüce ve kibirli olan, çağın büyük zongshisı, en nefret ettiği kişi olan Shizun’u aynen böyle ölmüştü.
Kanla kırmızıya boyanmış bir Kutsal Göl’ün kenarında kollarında yatarak.
Yavaş yavaş soğuyordu, git gide, ayaz gibi soğuyor, buz gibi donuyordu.
Chu Wanning’in yüzü kanla kaplıydı. Mo Ran öne eğik başıyla bir süre baktı, sonra kol yenini kaldırdı ve silerek temizlemeye çalıştı.
Ama çok fazla kan vardı. Ne kadar çok silerse, o başlangıçtaki temiz ve saf yüzü o kadar çok kirletiyordu. Mo Ran dudaklarını birbirine bastırdı ve daha sert sildi.
Elindeki tek şey kan bulaşmış bir yüzdü.
Artık yüz hatlarını bile görmek zordu.
Sonunda gülmeyi bıraktı.
Gözlerini kapatarak sessizce mırıldandı, “Bu sefer sen kazandın, Chu Wanning. Ölmeni engelleyemedim.”
Durdu, sonra gözlerini tekrar açtı. Derin ve karanlıktı ama uçurumun içindeki bir ateş yanıyordu.
Devam etti, “Ama sen de beni küçümsedin. Yaşamak istemiyorsan seni durduramam, ama ölmeni istemez sen de beni durduramazsın.”
Mo Ran, ölümünü duyurmadan Chu Wanning’i Sisheng Tepesi’ne geri getirdi.
O zamana kadar zaten son derece güçlüydü, bir cesedi her zaman çürümekten koruyabilirdi––– bu yüzden Chu Wanning’in cesedini Kızıl Nilüfer Köşkü’nde tuttu ve onu böyle “yaşamaya” zorladı.
Dünyada hâlâ onun için endişelenen son kişiyi öldürdüğünü kabul etmesi çok zordu.
Chu Wanning’in vücudunun küle dönmesini engelleyebildiği sürece; hâlâ her gün ona bakabildiği sürece.
Hâlâ Chu Wanning’in ölmediğini düşünebiliyordu.
Ve hâlâ çılgın nefretini boşaltabileceği, çarpık aşkını emanet edebileceği bir yer olacaktı.
Taxian-Jun sonunda tamamen delirmişti.
Chu Wanning gittikten sonra, cesedine bakmak için her gün Kızıl Nilüfer Köşkü’ne giderdi. İlk başta, kötü niyetle parıldayan gözleri, o bedenin önünde tükürüp küfrederek, “Chu Wanning, hak ettiğin şey bu,” derdi.
“Güneşin altındaki her insanı önemsiyordun, ben hariç, seni ikiyüzlü.”
“Sen ne tür bir ustasın? O zamanlar seni ustam olarak kabul etmek için kör olmuş olmalıyım! Seni piç!”
Ve sonra, her gün acımasızca sorardı, “Hâlâ uyuyarak ne yapıyorsun? Ne zaman uyanacaksın?”
“Xue Meng’ın gitmesine zaten izin verdim, bu sana yetmiyor mu? Hemen kalk. “
Ne zaman böyle şeyler söylese, yanındaki hizmetkârlar aklını kaybedip, delirdi mi diye merak ediyordu.
Karısı Song Qiutong da delirdiğini düşünüyordu. Bu olasılık onu korkuttu ve bu yüzden nadir bir samimiyet gecesinin ardından yanında yatarak, “A-Ran, ölüler geri gelmez. Üzgün olduğunu biliyorum ama… “
“Kim üzgün?
“…”
Song Qiutong, özellikle Mo Ran’in yanında geçirdiği bu yıllardan sonra, her adımında ince buzun üzerinde yürür gibi dikkatliydi. Kötücül ifadesini görünce hemen sustu ve gözlerini indirerek, “Bu zat yanlış konuştu,” dedi.
“Hayır,” ama Mo Ran onu bu sefer o kadar kolay bırakmadı, üstelerken gözlerini kıstı, “Tükürdüğünü yalama. Hadi söyle bana, kim üzgün?
“Majesteleri…”
Mo Ran’ın kara gözlerinde tufan vardı. Aniden doğruldu ve Song Qiutong’u narin boynundan yakaladı, henüz sarmaş dolaş olduğu kadını bir eliyle kaldırdı ve yataktan attı.
Yüzü tehlikeli ve canavar gibi bir şeye dönüştü.
“”Ölüler geri gelmez” ile ne demek istiyorsun, kim ölmüş? Kim geri dönmeyecek?” Mo Ran agresif ve kuvvetli bir şekilde her kelimeyi sıktığı dişlerinin arasından söyledi. “Kimse ölmedi, kimsenin geri dönmesine gerek yok ve kimse üzgün değil!”
Song Qiutong’un dudakları titredi; mücadele etmek istiyordu, ama “Kızıl Nilüfer Köşkü…” sözlerini söyler söylemez, daha bir cümlenin yarısında, Mo Ran çoktan küplere binmişti.
“Ne demeye çalışıyorsun, Kızıl Nilüfer Köşkü’nde uyuyan Chu Wanning’den başka kimse yok! Tam olarak ne ima etmeye çalışıyorsun! Orospu!”
Onu kontrol edilemeyen bir öfke içinde uçarken gören Song Qiutong’un kalbi tekledi, bu vaziyette ne kadar delilik yapabileceğinden emin olamadı ve bu yüzden riske girerek kumar oynadı ve sesini yükselterek, “Majesteleri, Kızıl Nilüfer Köşkü’nde yatan kişi zaten öldü, yine de her gün orada debeleniyorsun, bu zat nasıl olabilir… Bu zat nasıl endişelenmez?”
Suçlanmaktan kaçınmak için sözlerini dikkatlice seçti, hatta kendi bencil arzusunu Mo Ran için endişeleniyormuş gibi çerçeveledi.
Mo Ran ona baktı, sanki sözleri ona bir şekilde ulaşmış gibi nefesi yavaş yavaş sakinleşti. Ona öfkelenmeyi bıraktı.
“Seni endişelendirdim,” demeden önce, kendine sakinleştirmek için biraz zaman tanıdı.
Song Qiutong rahat bir nefes verdi. “Bu kişi sadece Majestelerinin iyiliğini diliyor ve bunun için seve seve ölür. Majesteleri çok merhametli, ama bu kadar umutsuz olmamalı.”
“Öyleyse sence bu Saygıdeğer Kişi nasıl olmalı?”
“Bunu söylediğim için beni affet, bu zat sadece Majestelerinin iyiliğini istiyor, ama Chu’yu… Chu-zongshiyı gömme zamanı, o çoktan gitti, boş bedenini böyle ortalıkta tutmak sadece Majestelerine daha fazla acı verir.”
“Ve? Söyleyecek daha çok şeyin var, değil mi? Bugün hepsini dökülsen iyi olur.”
İfadesinin yavaş yavaş gevşediğini gören Song Qiutong’un kalbi boğazında atıyordu.
Kirpiklerini indirdi ve gözleri yarı kapalıyken başını hafifçe eğdi; Shi Mingjing’e en çok bu şekilde benzediğini biliyordu.
Shi Mingjing’in Mo Weiyu’nun zayıflığı olduğunun son derece farkındaydı, ancak onun gibi giyinip tavrını ne kadar dikkatle taklit ederse etsin, Mo Ran’in ilgisini neden çekemediği anlayamıyordu.
Bu sağı solu belli olmayan adam onun arkadaşlığından hoşlansa da ona sadece ya morali çok bozukken ya da çok sarhoşken dokunuyordu. Song Qiutong, Mo Ran’in aslında kadınları sevmemesinden kaynaklandığını düşünüyordu, ama her ne ise, açıkça Shi Mingjing ile hiçbir ilgisi yoktu.
Sadece o değil, Sisheng Tepesi’nin tamamı yıllar önce ölen adamın İmparator Taxian-Jun’ün gerçek aşkı olduğunu biliyordu.
Chu Wanning de kimin nesiydi?
Song Qiutong, Taxian-Jun’ün şehvetini açığa çıkarmak için kullandığı bir oyuncaktan başka bir şey olmadığını düşünüyordu, zaten sikişmekten bıkmış bir adamdı. Chu Wanning, hayatını Mo Weiyu’nün huzursuzluğu ve hatırasıyla takas etmiş olabilirdi, ancak bunun anlık bir suçluluktan, geçici bir alışılmadıklık duygusundan başka bir şey olmadığını biliyordu.
Yüzüne güveniyordu, Shi Mingjing’e benzeyen bu yüz; Kızıl Nilüfer Köşkü’nde yaşayan ölü, yalnızca bu kaidede ona rakip olamaz.
Ancak Mo Ran’in deliliğini bu kadar sürdürmesine izin verilemezdi. Bu günlerde dünya kaos içindeydi, sağda ve solda savaşlar vardı ve yanlış efendiyi izlemeyi seçmiş olabileceğinden korkuyordu—artık genç değildi; Mo Ran duruşunu kaybedecek olsaydı, muhtemelen tepeye tırmanmak için gökyüzüne uzanan başka bir ağaç bulamayacaktı. Ve bu yüzden Mo Ran’in kendini toparlayıp delilik yapmayı bırakacağını içtenlikle, tüm kalbiyle umuyordu.
Bu yüzden, ödüller karşısındaki riskleri tartarak düşündü ve sonunda cesaretini toplayarak konuştu, “Ve Chu-zongshi gittiğinde, kimse Kızıl Nilüfer Köşkü’ne layık olmayacak.”
Mo Ran, “Doğru. Devam et.”
“Bu kişi, hal bu olunca, köşkün sadece Majestelerine geçmişi hatırlatacağını düşünüyor, bu yüzden…”
“Yani?” Mo Ran gözlerini kıstı.
“Yani belki de bundan sonra Kızıl Nilüfer Köşkü’nü mühürlemek en iyisi olur. Yalnızca bir efendiye hizmet eden bir köşk, güzel bir masal.”
Yazarın Notları:
Bayan Song, büyük ölümü için çabalıyor.
Bayan Song’un mezuniyet tezi 《Kişinin, durumun kalbini kavrama becerisinden yoksunsa, ne kadar trajik bir şekilde ölebileceğine dair bir makale》
Büyük beyaz kedinin konuşan cesedi: [jjwxc okuyucularına teşekkür eder]
Önceki yaşamın ahlaksız Taxian-Jun’ü: Ben mi? Bu saygıdeğer kişiye teşekkür okutmaya cesaretin var mı? Tabii, yarın sana teşekkür edecek biri var mı bir bak bakalım, hıh.