KİPT’e Genel Bakış
Temel Prensipler; Kişilerarası İlişkiler Psikoterapisi (KİPT) sınırlı-zamanlı ve odağı olan bir psikoterapidir. KİPT, psikiyatrik belirtiler ve kişilerarası ilişkiler arasındaki karşılıklı ilişkileri gösteren deneysel kanıtlar üzerine kuruludur. KİPT’in temel ilkeleri, hastaların duygudurumuyla doğrudan ilişkili olan sorunlu kişilerarası ilişkilerini ya da durumlarını iyileştirmelerine yardımcı olunduğu zaman semptomların azalacağı varsayımına dayanmaktadır. Tekrar edilecek olursa, duygudurumda iyileşme, kişilerarası işlevsellikte spontan düzelmeye yol açarak, duygudurum semptomlarında daha fazla azalmaya neden olacaktır. Bu nedenle, KİPT tedavisinin ana amaçları arasında belirtilerin iyileşmesi ve kişilerarası işlevsellikte düzelme yer almaktadır.
Teorik Gerekçesi; KİPT’in gelişimi, kişilerarası psikoloji okulu ve onun liderleri olan Harry Stack Sullivan ve Adolf Meyer’dan etkilenmiştir. Sullivan, psikopatolojinin bir birey ile onun birincil sosyal grubu arasındaki çatışma bağlamında ortaya çıktığı görüşünü savunmuştur. Meyer, Sullivan’ın tartışmasını genişletmiş ve psikopatolojinin birincil kaynağı olarak görülen intrapsişik çatışmanın psikanalitik odağı ile kişilerarası okulda vurgulanan kişilerarası çatışmaların psikopatolojiyi ortaya çıkarması arasındaki ayrımı yapmıştır. KİPT aynı zamanda depresyonun toplumsal kökenlerini vurgulayan Frieda Fromm-Reichmann’ın, psikoterapinin sosyokültürel tanımını ifade eden Jerome Frank’ın ve John Bowlby gibi bağlanma teorisyenlerinin çalışmalarından da etkilenmiştir.
Medikal Model; KİPT, medikal modeli hastaların ruhsal belirtileri için kavramsal bir çerçeve olarak kullanmaktadır. KİPT’i başlatma bağlamında, terapist psikiyatrik öykü almakta ve DSM-5 kriterlerine göre tanı koymaktadır. KİPT terapisti atağı diğer tıbbi hastalıklara benzetir (astım, diyabet ya da pnömoni hastalığından farklı değildir) ve şahsın bu hastalığa karşı kalıtsal olarak, biyolojik açıdan savunmasız olduğunu açıklar. Medikal modeli çerçeve olarak kullanan KİPT terapisti, hastanın pnömoni hastalığına yakalanmasında nasıl bir “hatası” bulunmuyorsa, ruhsal hastalığa yakalanmasında da hastanın “hatası” olmadığını vurgular. Biyolojik savunmasızlık ve stresli yaşam olayları arasındaki etkileşimi açıklamak için bir stres-diatez modeli kullanan KİPT, bireylerin hastalıklarından sorumlu tutulmamalarına rağmen iyileşmelerine yardımcı olmak için kendilerinin uygun bir konumda olduklarını ve bu biyolojik hastalığın altında yatan kişilerarası tetikleyicileri ele alarak hastalıklarının iyileşeceğini bildirmekte ve hastalara bu konuda açıklık getirmektedir.