Dün gece ilkokul konserine gittim. Çok uzun bir zamana hiç gitmedim, bu yüzden heyecanlıydı. Ayrıca benim adım torununun ilk konseriydi, bu yüzden hangimizin en çok onu beklediğini seçmek zordu. İlk olarak Maccas'a yöneldik, ki bu da kendi başına heyecan vericiydi. Takeaway benim yaptığım bir şey değil, oğlum ve ailesi için sadece bir Cuma etkinliği. Perşembe günü duyulmamıştı. Benimle küçük Cooper'ın dokuzuncu doğum günü kutlamasıydı, bu yüzden çift heyecanlıydı.
Akşam yemeğinden sonra okula gidiyoruz ve yaşadığım Kingston'da neredeyse herkes görünüyordu. Park bir güçlük oldu ama sonunda okul kapıları çok uzak olmayan bir park bulduk, ama benim gibi biri için on kilometre olabilirdi. Tazmanya'nın neredeyse soluk güç rüzgârlarında kısa mesafeye yürümeye başladığımda, ben de mücadele etmeye başladım. Ilımlı formda kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) var ve rüzgar, eğimli yol ile birlikte işleri çok zorlaştırdı, benim için neredeyse imkansız. Şimdi, bilmeyenler için, KOAH diğer semptomlar arasında solunum problemleri yaratır. Burada çok heyecanlandım ama sessizce bitti.
Oğlum yanımda yürüyordu ve endişeli görünüyordu. O zamana kadar bu hastalığın ne yaptığını anlayamıyorum. Eminim ki ben iyiydim ve merdivenlerden yukarı kaldı. Tabii ki akciğerinize hava alamıyorsanız, bu bir problemdir, fakat COPD ile akciğerlerinizdeki havanın uygun şekilde dolaşımda olmaması ve gerektiği gibi kaçabilmesidir. Stresli olduğunuzda, solunumunuz daha fazla iş görür.
Nispeten kısa bir iyileşme dönemim var, bu yüzden oturmaktan çok uzun sürmedi, daha kolay nefes alıp, torunumu seyretmekten zevk aldım, bu arada, gecenin en iyisiydi. Eminim her gururlu büyükannem bunu böyle görür. Orada oturdum ve ilerlemek için çok fazla konserin olduğunu anladım, ama yapar mıyım?
KOAH için bir çaresi yok, ama “yönetilebilir” diyorlar. Son derece yardımcı olan tüm egzersizleri ve söylediğim her şeyi yapıyorum. Dün gece olsa da, neden bu hastalık hakkında daha fazla farkındalık olmadığını düşündüm. Bu ülkedeki en büyük üçüncü katildir ve bazı araştırmalar olmasına rağmen, hiçbir zaman bir tedaviye ya da bir yakına bakmaya çalıştıklarını, kanserlerle vs. yaptığı gibi duymadıklarını duymazsınız. Bu, esas olarak sigara içmenin neden olduğu bir sosyal hastalık olarak sınıflandırılır. "kendi hatanın" olarak baktı. Bunu bana insanlar söylediler.
Benden çok daha fazla insan var, ama dün gece beni bunaltan gecelerden biriydi. Ben sadece 64 yaşındayım ve yapmak ve görmek istediğim çok şey var. Torunum için orada olmak istiyorum, sadece dokuz yaşındayken değil, 29 yaşındayken. Dün gece biraz zordu. Bugün başka bir gün savaşmaya hazırım. Ölüyorum, ama henüz değil. Ben makul bir yaşam kalitesi ve daha uzun bir tane istiyorum. Kimsenin hatası değil, en azından benim sahip olduğum her şey ama lütfen bana ve onlarla yaşayan milyonlarca insana bakmayın. Umarım birileri bize daha iyi bir kalite ve daha uzun bir yaşam süresi vermenin bir yolunu bulacaktır. Evet, depresyona giriyorum ve evet, bu dünyadaki diğerlerinin benden fazla acı çektiğini biliyorum, ama bu benim ve benim gibi insanların bir çare bulma konusunda eşit dikkati hak etmediği anlamına gelmez.
Benim için muhtemelen kendim için üzüleceğim ama kavga etmekten vazgeçmeyeceğim. Hayat yaşamaya değerdir ve henüz yapacak çok şeyim var. Katılmak için daha fazla konsere ve kaçırmak istemediğim daha birçok aile etkinliğine sahibim. Yirmi yıl içinde görüşürüz.