O zamanlar mektebe başlamak da bir hayli debdebeli ve masraflı olurdu. Her merâsim, aşağı yukarı birbirinin eşi olmakla berâber, gözden çıkarılan masrafa göre işin ehemmiyeti değişirdi.
Çocuğu, birkaç gün evvelden büyüklerinin elini öpmeye götürmekle hazırlık merâsimi başlamış olurdu. Muayyen günde ise kapının önüne bir araba, ya da bir midilli getirilerek yeni talebe, pelüşten, atlastan veya geziden yapılmış cüz kesesi boynunda müphem ve tatlı bir helecanla arabaya bindirilir, önde mektep minderini başında taşıyan kalfa, arkasında rahleyi götüren mahalle bekçisi, daha sonra çocuğun yeni arkadaşları, en arkada âile efrâdı âminler, ilâhîlerle mektepten içeriye girerlerdi. Burada da son bir merâsim yapılır, çocuk hocanın önüne oturtularak Besmele dedikten sonra, âilenin büyüğü, hocadan başlayarak kalfaya, mahalle bekçisine, çocuklara bahşişlerini dağıtır, böylece de merâsim tamam olurdu.
Sâmiha Ayverdi, Mesihpaşa İmamı, İstanbul: Kubbealtı Neşriyâtı, 2017, s.107-8. sayfalardan iktibâs ettiğimiz yazıya başlığı biz ekledik.