Şiirsel, kısa hikayeler. yer yer şaşırtıcı, insanı gülümseten, hüzünlendiren, yaşamın ayrıntıları. Az sözle çok şey anlatan öyküler. Lirizm. Klasik paragraf analyışı yok, serbest şiir dizilişinde cümleler…
Yazarın bu eserinde çok kısa metinlerden oluşan bir bölüm ile uzun metinleri kapsayan ikinci bir bölüm vardır.
Eserde şu hikâyeler yer alıyor: Seyfettin'i Severdik, Mahzun Mücahit, Bir Şey Yap, Su Sesi, Uysallığın Lüzumu Yok İsyanın Sırası Değil, Masal ve Rüya, Tâciser'in Şiiri,Hikâye, Bahar Dalı, Yürüyen Hüküm, Hikâye, Aheste Beste, Kambur Hafız ve Minare, Hüzün ve Tesadüf , Karakoncolos, Dürbünlü Çiçek, Mevzu Derin, Uç Selahattin Uç.
Madem yazdım, şuradan sesleneyim: - Mustafa amca, sen bize Seyfettin'i anlattın ama üç sayfa, sadece üç sayfa. Ben sandım ki sen onu bize uzun uzun anlatacaksın, biz kendimize ömürlük bir yol arkadaşı bulacağız, ama yoktu, bu kadardı, üç sayfada kaldı, üzdü. Ama sevdik. Seyfettin'i sevdik. Yol arkadaşı olamayacaksak da sevdik. Böyle bir kardeşimiz var, bildik. Bu da bize yeter dedik.
Sonra ne yaptın, Seyfettin olmasa da yaparsın, dedin. "Bir şey yap güzel olsun, iyi olsun, adil olsun, barış olsun." dedin. Güzelliklerle dolu bir üç sayfayı da buraya bıraktın.
Sonra "Uysallığın Lüzumu Yok İsyanın Sırası Değil" dedin Mehmet Akif'i hatırlattın.
"Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem; Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem. Biri ecdadıma saldırdımı, hatta boğarım! ... -Boğamazsın ki! -Hiç olmazsa yanımdan kovarım. Üçbuçuk soysuzun ardından zağarlık yapamam; Hele hak namına haksızlığa ölsem tapamam. Doğduğumdan beridir, aşığım istiklale; Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lale! Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum? Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum! Kanayan bir yara gördüm mü yanar ta ciğerim, Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim! Adam aldırmada geç git! , diyemem aldırırım. Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım! Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu... İrticâın şu sizin lehçede ma'nâsı bu mu?"
Sonra bir şiir verdin, içinde gitmek vardı, uçmak vardı, mevcûd'un hâl-i pür melali vardı; "Anne burda işler iyi Ser veriyon sır alıyon Merak etme beni gayrı Ar veriyon yar alıyon Bu nasıl bir alış-veriş Anlamıyon anlamıyon..."
Sonra çimenler içinde parıldayan göz yaşları bıraktın, alın yazısı değil hikâye bıraktın, kararmış kalplere dua bıraktın, çocukluğumuzdan sahneler bıraktın, hem hüzün hem umut bıraktın, bunca şey anlattın ve bizi bize bıraktın.
Bir günde severek okuduğum bir kitap oldu. Mustafa Kutlu'nun özlediğimiz sade kasaba hayatını, insanlarını betimlediği bir kitap Hüzün ve tesadüf. Kısa hikayelerden oluşan kitap bize özümüzü, sadeliği, anadoluyu kisacasi biz olmayi hatırlatıyor. Severek okuyacağınıza eminim tavsiye ederim. :)
Sıcacık öyküleriyle bir dost muhabbetini hissettiren Mustafa KUTLU birbirinden güzel betimlemeleriyle mest ediyor öyle ki, havadaki gül kokusunu ciğerlerinizde hissediyor, koşarak günışığında parıldayan Coşkun derelerle yarışıyorsunuz, bir uğurböceği konuyor serçe parmağınıza, uçmadan ne dilesem diyorsunuz.
Samimiyettir Mustafa Kutlu çünkü. Huzurdur, bir renk olacak olsa mavi olur. O kadar derin bağlarla bağlıyım ki, hiçbir yazdığını beğenmemezlik yapamıyorum hem beğenilmeyecek bir tarafı da yok zaten. Canım yazarım.
Yaklaşık 15-17 hikayeden oluşuyor kitap. Her hikaye farklı bir sıcaklık barındırıyor. Tabiiki bazılarına daha çok kalbiniz kayıyor. Mesela bazı hikayelere e yazar beyefendiciğim kitabını çıkar da kuşkusuz alalım demekten geri kalamıyorsunuz. Mesela kitaba ismini veren Hüzün ve Tesadüf hikayesi muazzamdı. Sonra Şerafettin'i tek onlar değil biz de baya sevdik. Karakoncolos hanımefendiye ise baya güldüm, farklı bir tarz geldi Mustafa Kutlu'da daha önce hiç rastlamamıştım. Sonra son hikaye geliyor işte keşke ağlatmak için bu kadar beklemeseydi. Okuyun, okutun.
Mustafa Kutlu'nun on yedi hikayeden oluşan kısa ama etkileyici öykü kitabıdır. Her öyküsü bizleri farklı yerlere taşıyan bir özelliğe sahiptir. Bazı öyküleri daha çok beğeneceğiniz, bazılarında kendinizden iz bulacağınız bir kitap. Okuyucuyu sıkmayan betimlemelere yer veren Mustafa Kutlu konuşma tarzında hatta yer yer deneme okuyormuş hissi veren üslubuyla keyifle okuyacağımız bir kitap sunmuştur bizlere.
Şiir söylenir, masal dinlenir diyorsunuz ama bunlar eski günlerin lafları. Hatta şarkı için de "okumak" tabir edilirdi ya, bu diskuru muhafaza ederek bir nevi "hava" estirmek isteyenler hâlâ kullanıyor. "Okumak"ın "davet" manası da var; Anadolu'da düğüne davet için "okuntu" gönderilir bilirsiniz. Çocukluğumuzda bizi masallarla uyuttular. Sonra, gün geldi bizatihi masalın saçma-sapan bir şey olduğu, başta çocuklar olmak üzere kimselerin "masallarla uyutulmaması" gerektiği üzerine vurgu yapılmaya başlandı. Bir şarkıcı böyle bir şarkı okudu, epeyce meşhur oldu. Masallara düşman oldular, folklor ölmüştü, şifalı bitkiler "kocakarı ilacı" diye alay konusu edildi. Sözün özü eski dünya, eski günler pılını pırtısını toplayıp hayatımızdan çekip gitti. Geriye dönüp bakmak, günahtı sanki, sanki biri gayriihtiyarî geriye dönüp baksa taş kesilecek donacaktı. Bu da oldu, İsmet'in dediği gibi "kayıtlara geçti". Neredeyse geriye dönüp bakanlara "gerici", sürekli ileriye bakanlara "ilerici" diyeceğim ya, çok safdil bir niteleme olacak bu. Siyâsî söyleme yuvarlanan bu ifâdeleri burada bırakalım. Masallara dönelim, kocakarı ilaçlarına, leyleklere, kırlangıç fırtınasına, nazar boncuğuna, tavşan ayağına, mart dokuzuna, su değirmenine, yediveren gülüne, yahut şu Çin atasözüne: "Ay büyümez ise küçülür..." Masallara dönelim ki çiçekler koksun, su şırıldasın, bülbül ötsün. Yahu sadece şu "bülbül" için göze alalım bunu, lütfen... Bu parmak kadar kuşun asırları doldurup gelen bir sesi vardı, binlerce sayfaya yayılmış maceraları vardı. Gül ile olan sergüzeşti kaç kalbin kanamasını dile getirmişti. Şu yaşadığımız günlerde hiç bülbül göreniniz var mı? Bülbülün sesini duyanınız var mı? Dudaklar müstehzî kıvrılarak gülümsüyor, görüyorum, "Bırak ulan şimdi şu bülbül tantanasını, şurda sayısal loto dolduruyoruz" diyorlar. Sayısal loto ile hızlı trenin, Kissinger ile Uzay Yolu'nun, petrol fırtınası ile internetin ne farkı var... Asıl fark şurda: Eski dünya dediğimiz şey bir çam kozalağıdır, yeni sağılmış süt kokusudur, çimen yeşili ve yün kuşaktır. Bu nedir? Bu hayattır. Masal ile, rüya ile, duâ ile irtibatı olan şeydir. Keloğlan padişahın kızını alır. Şaşılacak bir şey yoktur bunda, sevimli bir taraf vardır. Henüz ozon delinmemiştir, borsada yükselen kâğıtların ne mânaya geldiği bilinemez. Masal çocuğun kulağına hayatın hikmetini fısıldar. Bunun bilimsel bilgi ile uzaktan yakından ilgisi yoktur. Bu bülbül sesi, su şırıltısı, bulut gülümsemesi, kuzu melemesi gibi bir şeydir. Uğur böceğinin parmak uçlarında gezinip gezinip aniden uçmasıdır. Hayat dediğimiz şey ise zaten kuzukulağı, patlangaç mısır ve reçel kavanozundan oluşmuştur; tadılır, anlaşılır. Masal hayatı uykuya taşır. Çocukların gözleri pembe-beyaz anne(ya da baba) yüzlerine baka baka kapanır. Hayatın uykudaki boyutunda rüyâlar başlar. Uykudan önce, uykudan sonra diye birşey kalmaz. Zaman yekpare bir çayırlık gibi uzanıp gider. Çayırda genç taylar, tazılar, ceylanlar, ibibikler, derecikler ve çocuklar bi koşu tutturur. Böyle rüyalar gören çocuk uyandığında pencereye gider. Dışarda rengarenk bir yağmur, bulutlar ağaçlarla sarmaş-dolaş... Masallara boşverdiğimiz günden bu yana rüyâ göremez olduk. İp koptu, zaman uçtu, hayat köşe-bucak biryerlere saklandı. Uykularımız kâbuslarla donatıldı. Aydınlık bir yüz gördüğümüzde ilk aklımıza gelen cümle "Sırıtma lan" oluyor.
Kitap yazarlığı için adım atmak istiyordum. Nasıl başlamam gerektiğini düşünürken bu kitabı okuduktan sonra fikir bombardımanına tutuldum. Çevremde herşey hikaye, yeter ki sen yazmayı betimlemeyi anlatmayı bil :) :)...
Hüzün ve Tesadüf Mustafa Kutlu'nun deneme tarzında yazılmış olan kısa anlatılarının bir bütünüdür.Yazar bu kitabında yine doğal, içinden geldiği gibi adeta okurla sohbet eder tarzında anlatılarını oluşturur.Okuru şahıslarla, yakın geçmiş zamanın gelenekleriyle, akıp giden zamanla birlikte değişen teknoloji karşısında; bireyin geçmişe duyduğu özlemle yüzleştirir.
Ey Mustafa Kutlu eserlerine bayılan kitap sever. Bu kitabı okuyup da yazara olan sempatini kaybetme. En iyisi mi bu kitabı eline bile alma. İyi de neden üç yıldız verdin diyenlere... Yazarın isminin o kadar da hatrı olsun....
Birbirinden güzel ve etkileyici 17 hikayeden oluşuyor. Özellikle "su sesi, bir şey yap, masal ve rüya, hele 'yürüyen hüküm' ve karakoncolos" en çok bende tesir uyaranlardandı. Hayal dünyamız, kimi zaman enfes betimlemelerle coşarken bazende bu dünyayı neden bu hale getirdik hissiyle hüzne boğuluyor.Hasılı, aman bitmesin diye okuduğum enfes bir kitaptı.
Kısa kısa hikayeciklerden oluşan kitabımız da oldukça uzun betimlemelere yer verilmiş. Sanki betimleme yapmak için yazılmış hikayelerin dışında çok severek okuduğum hikayeler de vardı. (Bir Şey Yap, Mahzun Mücahit, Yürüyen Hüküm, Mevzu Derin, Hüzün ve Tesadüf etkilendiğim hikayelerdendi.)
Şiirsel, kısa hikayeler. yer yer şaşırtıcı, insanı gülümseten, hüzünlendiren, yaşamın ayrıntıları. Az sözle çok şey anlatan öyküler. Lirizm. Klasik paragraf analyışı yok, serbest şiir dizilişinde cümleler…
Yazarın bu eserinde çok kısa metinlerden oluşan bir bölüm ile uzun metinleri kapsayan ikinci bir bölüm vardır.
Eserde şu hikâyeler yer alıyor: Seyfettin'i Severdik, Mahzun Mücahit, Bir Şey Yap, Su Sesi, Uysallığın Lüzumu Yok İsyanın Sırası Değil, Masal ve Rüya, Tâciser'in Şiiri,Hikâye, Bahar Dalı, Yürüyen Hüküm, Hikâye, Aheste Beste, Kambur Hafız ve Minare, Hüzün ve Tesadüf , Karakoncolos, Dürbünlü Çiçek, Mevzu Derin, Uç Selahattin Uç.