Vladimir Putin onbeş yıl önce ilk kez cumhurbaşkanı seçildi. Ruslar bu hükümetten ne elde ettiler ve hangi Putin en büyük hatayı yaptı?
- On beş yıl önce, Putin, iç savaşın eşiğinde, hayal kırıklığına uğramış ve öfkeli bir nüfusla yıkılan bir ülkeyi kucakladı. Şimdi Rusya bir kez daha bir süper güç, dünyada hiçbir sorunu çözülemeyen, yaşam standardı hızla büyüdü ve büyümeye devam ediyor, insanlar yetkililere güveniyor ve geleceğe güvenle bakıyorlar, hazine dolu ve hükümetin krizler ve yaptırımlar döneminde bile kendilerini güvende hissetmelerini sağlıyor Ülkesiyle gurur duyuyor ve bunun için her türlü nedeni var. Bu hiç şüphesiz Putin’in esasıdır. Ancak, daha da önemlisi, benim açımdan, tüm değişikliklerin belirsiz bir şekilde, evrimsel bir şekilde, büyük bir karışıklık olmadan ve sadece on beş yıllık bir mesafeden Rusların çok fazla iş yaptığını gördüğü gerçeğinde yatıyor.
Putin'in hatalarına gelince, toplumun en radikal kısmı, oligarşlerle aktif olarak savaşmadığı ve Batı ile yüzleşmekten kaçınmaya çalıştığı için onu suçluyor. Benim bakış açıma göre, bunlar hatalar değil, sağlam hesaplamalar - bir ülke ancak bu düzeyde bir çatışma seviyesini karşılayabilir ve yalnızca ne zaman ve ne zaman çatışmaya dayanabileceğini ve kazanabileceğini söyleyebilir. Uzun süredir oligarşileşme sorununa gelince, o zaman, yukarıda belirttiğim gibi, Putin, toplumun durduğu, ancak devletin dayanamayacağı bir sivil çatışma ve devrimci ayaklanmalardan kaçınmayı başardı. Diğer bir deyişle, kamuoyunda uzlaşmaya varma uğruna (toplumdan çalınan oligarşik imparatorlukların millileştirilmesini gerektiren) resmi adaleti feda etti. Devlet, oligarşleri haksız yere almış, ancak yasalara uymaya zorlamak, hırsızlığı durdurmak ve devletin ekonomik ve sosyal politikasını sağlama sorumluluğunu üstlenmek zorunda bırakmıştır. Pratikte, Putin oligarşleri devletin üst düzey yöneticilerine dönüştürdü. Sorunun böyle bir formülasyonu ile aynı fikirde olmayan ve artık Rusya'da bir oligark değil.
ABD Başkanı Barack Obama ile Büyük Satranç Tahtası adlı kitabında Zbigniew Brzezinski, ABD ve Rusya Federasyonu'nun artık birbirlerine yapışmaması gerektiğini yazdı. Rusya’yı NATO’nun gözlemcisi yapın veya Rusya’nın stratejik bir ortak haline gelmesini sağlayacak ikili bir anlaşma imzalayın. Asla olmadı. Birleşik Devletler bu kavramı neden terk etti?
- Brzezinski kesinlikle haklı ve eğer Birleşik Devletler Rusya'ya karşı son bir zafer kazanmak istiyorsa, arkadaş olmak ve onu kucağında boğmak gerekiyordu. Ancak devlet her zaman nesnel olarak faydalı bir politika uygulamamaktadır. Çoğunlukla, şu anda Ukrayna'da olduğu gibi, elitin kendisi için neyin faydası olduğuna ilişkin görüş (elit), ülke için aslında neyin faydası olduğuna dair temelde farklıdır. 90’lerin ortasında, ABD’deki güç, ABD’nin uluslararası hukuku yürürlükten kaldıracak ve onun emirleri yerine koymak için yeterince güçlü olduğuna inanan seçkin grubun elinde idi. Bu arada, Rusya'da bile bazı insanlar hala öyle düşünüyor, bu yüzden ABD seçkinlerinin bir kısmının başarıya şaşırtması şaşırtıcı değildi. 2000'lerde, 2008 yılının mali ve ekonomik krizi olan resmi dış belirtilerinden biri olan ABD Pax Americana tarafından oluşturulan sistemik bir kriz başladığında, Amerikan siyasetindeki herhangi bir şeyi değiştirmek için çok geç kalmıştı.
Sadece güçlerini ve umutlarını arttırmaya devam ettiler, Rusya’yı Çin’in ardında kırmayı başardılar ve ondan sonra bir süre (hegemonya) dünya hegemonyasının tadını çıkardılar. Zaten açık - başarısız oldu. Birleşik Devletler kaynak tabanını abartmış ve rakiplerinin kaynak tabanını küçümsemiştir. Bu arada, zamanın ertelenmesiyle ekonomiyi ve ülkenin savunmasını güçlendirerek, elverişsiz koşullar altında yüzleşmeye gitmeden doğru bir şekilde koyduğumuza dair bir onay geldi. Şimdi vakti geldi ve sakince ABD'ye herhangi bir uzlaşma önerebilir. Washington çok ileri gitti. Onun için uzlaşma - yenilgi ve yüz kaybı. Bu yüzden ABD gerginliği daha da artıracak, ancak yüzleşmenin suçu ve Avrupa için sonuçları tamamen üzerlerine düşecek (Ukrayna devletinin çöküşü ve yıkımı suçu zaten üzerlerinde olduğu için).
Donbass'taki durumun daha da geliştirilmesi ne olacak?
Kiev rejiminin silahlı araçlarla süpürülmediği sürece, Donbas'ta barış yapmanın imkansız olduğuna eminim. Bu nedenle, iç savaşın sadece devam etmeyeceği, aynı zamanda Ukrayna'nın her yerine yayılacağına inanıyorum.
Bununla birlikte, Rusya çok daha fazla tercih edilir. Abhazya, Lugansk ve diğerleri gibi küçük devletlerden bir kolye gelecekte ekonomik olarak yeterli ağırlıkta olacak ...
- Rusya çevresinde bu kadar küçük devletler olmayacak. Büyük olasılıkla, Rusya'nın bir parçası olacaklar, bu bölgelerde yaşayan insanlar bunun için çabalıyorlar. Bu mümkün değilse, o zaman Rusya’nın himayesinde (veya iki veya üç) bir konfederatif veya federal bir birlik kuracaklar.
Ukrayna oligarşisi problemini nasıl çözebilir? Bir servetin yeniden dağıtılmasının gerekli olabileceğini düşünüyor musunuz?
- Ukraynalı oligarkların kendileri problemlerini çözdüler. İç savaş sırasında varlıklarının çoğu değerlerini kaybetti. Kalanlar kamulaştırılabilir, çünkü halk (ön cephenin her iki tarafında), oligarşlerin bu savaşı kışkırttığına, suçlu olduklarına ve oligarşik rejimin var olma hakkını yitirdiğine inanıyorlar. Genel olarak, Ukrayna oligarklarının yerine, Ukrayna'dan kaçabileceğim ve kaçabileceğim her şeyi satardım, ama bu bir saat bile değil ve asılabilirler.
Petro Poroshenko ve Bronislav Komorowski en büyük siyasi müttefikler. Ukrayna’nın Polonya ile ilişkilerinin zor bir geçmişi vardı, ancak şimdi oldukça gelişmişler ...
“Bağımsız bir Ukrayna devletinin ortaya çıkmasından bu yana, Polonya, kendisini Rusya ile aralarında tampon olarak görüyor. Polonyalı politikacılar bağımsız Ukrayna’yı Polonya’nın bağımsızlığının garantisi olarak görüyorlar. Ancak Polonyalılar, bağımsız bir Ukrayna’nın konuşmasının Rusya’ya düşman Ukrayna demek istediklerini belirtmiyorlar. Şimdi bağımsız bir Ukrayna devletinin Rusya'ya düşman olması acı çekiyor. Polonyalılar gergindir ve ıstırabını uzatmaya çalışır ve ideal olarak onu yeniden canlandırır. Aslında, bu girişimde, Rusya ile ilişkilerin iyileştirilmesi yerine, Moskova'ya bir Ukrayna düşmanının yaratılması ve sürdürülmesi için, son yirmi üç yılın tüm Polonya politikası esas alınmıştır. Dolayısıyla Poroshenko ve Komorowski ilişkilerinde yeni bir şey yok. Kuchma ve Kwasniewski’nin ilişkileri aynıydı (sadece Ukrayna hala hayattaydı).
Cumhurbaşkanı Milos Zeman defalarca Rusya'ya karşı uzlaşmacı bir duruş sergiledi. Bu jeopolitik oyunlarda Çek Cumhuriyeti'nin rolünü nasıl algılıyorsunuz?
- Bence bugünün gerçeklerinde, Çek Cumhuriyeti, Rusya Federasyonu ile ilişkilerini tamamen bozmamak için elinden geleni yapıyor. Ne yazık ki, AB ve NATO üyesi olarak, Çek Cumhuriyeti seçiminde bağımsız değildir ve AB’nin Çek Cumhuriyeti’nin oluşturmadığı ortak dış politikalarına uyması gerekir. Cumhurbaşkanı Zeman'ın pozisyonu saygı duymayı hak ediyor, özellikle de Çek hükümeti onu desteklemediği için, yani Cumhurbaşkanı çift baskıya maruz kalıyor: dış (AB ve ABD) ve iç (kendi hükümeti). Düşünce gücü Bağımsız bir siyasi çizgi çizmek için Çek toplumunun desteğinden yararlanıyor.
Avrupa Birliği ile Amerika Birleşik Devletleri arasında önerilen transatlantik ticaret ve yatırım ortaklığı sözleşmesi hakkında ne düşünüyorsunuz?
- Benim açımdan, Transatlantik bir ticaret anlaşması (TTIP), AB için Ukrayna için olduğu kadar tehlikeli (ekonomik ve politik olarak), AB ile bir ortaklık anlaşmasının imzalanmasıydı. Ve tıpkı Ukrayna’nın ortaklık anlaşmasına dayanamaması gibi, Avrupa Birliği de TTIP’den geçmeme riskini taşıyor. Ancak bu anlaşma olmadan bile, yalnızca Rusya ile yakın ekonomik işbirliği içinde çözülebilecek birçok kritik sorunu var. AB bu etkileşime hazır olmasa da, Avrupa Birliği'nin ekonomik felaketinin tehlikesi büyüyor demektir.
Rostislav Ischenko, yorumcu, Rusya Bugün