Genç yönetici, yeni ve pahalı otomobiline kurulmuş, biraz da hızlıca, bir mahalleden geçiyordu.
Park etmiş arabaların arasından yola fırlayan bir çocuk olabilir, düşüncesiyle dikkatini daha çok yol kenarına vermişti.
Bir şeyin yola fırladığını görünce hemen fren yaptı ama aracı durana kadar geçen mesafede yola çocuk fırlamadı.
Bunun yerine, yepyeni arabasının yan kapısına büyükçe bir taş çarptı.
Adam hızlıca frene yüklendi ve taşın fırlatıldığı boşluğa doğru geri-geri gitti.
Sinirlenmiş olan genç adam arabasından fırladı ve taşı atan çocuğu kaptığı gibi yakında park etmiş olan bir arabanın gövdesine sıkıştırdı. Bunu yaparken de bağırıyordu;
- Sen ne yaptığını sanıyorsun serseri? Bu yaptığın ne demek oluyor? O gördüğün yepyeni ve pahalı bir araba ve attığın o taşın mahvettiği yeri düzelttirmek için kaportacıya bir sürü para ödemek zorunda kalacağım. Neden yaptın bunu?
Küçük çocuk üzgün ve suçlu bir tavır içindeydi.
- Lütfen amca, lütfen kızmayın. Ben çok üzgünüm ama başka ne yapabilirdim, bilemedim. Taşı attım, çünkü işaret etmeme rağmen diğer arabalar durmadı.
Çocuk, gözlerinden süzülen yaşları elinin tersiyle silerek park etmiş bir aracın arkasına işaret etti.
- Abim orada. Yokuştan aşağı yuvarlandı ve tekerlekli sandalyesinden düştü ve ben onu kaldıramıyorum.
Çocuğun şimdi hıçkırıklardan omuzları sarsılıyordu ve şaşkın adama sordu;
- Onu kaldırıp tekerlekli sandalyesine oturtmama yardım edebilir misiniz? Sanırım abim yaralandı ve benim için çok ağır.
Genç yönetici ne diyeceğini bilemez halde boğazındaki düğümden yutkunarak kurtulmaya çalıştı.
Yerde yatan sakat çocuğu kaldırıp tekerlekli sandalyesine oturttu, cebinden temiz ve ütülü mendilini çıkartıp, çeşitli yerlerinde oluşmuş ve kanayan yara ve sıyrıkları dikkatlice silmeye çalıştı.
Bir şeyler söyleyemeyecek kadar duygulanmış olan genç adam, abisinin tekerlekli sandalyesini iterek yavaş-yavaş uzaklaşan çocuğun ardından bakakaldı.
Yeni ve pahalı marka arabasına geri dönüşü yavaş-yavaş oldu ve yol ona çok uzun geldi.
Arabanın yan kapısında taşın bıraktığı iz çok derin ve net görülür şekildeydi ama adam orayı hiç bir zaman tamir ettirmedi.
Oradaki izi, olayı hiç unutmamak için sakladı...
Kıssadan Hisse:
Hayatı hızlı yaşamaya başlamıştık salgın öncesi...
Kadın erkek, çoluk çocuk; arkamızdan sürekli birileri kovalarmışçasına koşturuyorduk.
Ne ki, salgın bunu biraz frenledi...
Hızlı iletişim, hızlı yemek, hızlı öğrenme, hızlı tren, hızlı okuma, hızlandırılmış kurslar, hızlı diyetler sürek gibi.
Oysa insan bu dünyada hissetmek, düşünmek, tefekkür etmek için var.
Hız, yaşamın bir numaralı düşmanı olduğu kadar biraz da yeniçağın rekabetçi anlayışın bir sonucu.
Aslında hız varsa yaşam anlamsızlaşıyor.
Yaşam hissetmekse, hız hissetmeyi engelliyor.
“Her zaman acele” zihniyetinin panzehiri “yavaşlık”tır...
Çılgınca geliyor, ama yavaşlamak başarı ya da başarısızlık yahut gelişme ve tükenme arasındaki farkı yaratan şey olabilir.
Hiç bir zaman yaşamın içinden, seni durdurmak ve dikkatini çekmek için birilerinin taş atmasına mecbur kalacağı kadar hızlı geçme.
Allah ruhumuza fısıldar ve kalbimizle konuşur...
Kimi kez, onu dinlemek için vaktimiz olmuyorsa, bize taş fırlatmak zorunda kalırlar.
Fısıltıyı dinle yahut taşı bekle!
Seçim senin...