We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Diane Nash, akıl hocası Ella Baker'ın Siyah Tarih Ayı onuruna bir sivil haklar aktivisti olarak kendi çalışmalarına nasıl ilham verdiğini anlatıyor.
Kara Tarih Ayı: Unutulanlar
Şubat ayı geldiğinde, sadece Sevgililer Günü'nü ve diğer önemlilerimizi düşünüyoruz. Ancak Şubat, aynı zamanda, Afrikalı Amerikalıların ilerlemesini ve büyümesini yansıtmak için bir ay olan Kara Tarih Ayıdır, ancak okullar bundan bahsetmiyor. Öğrenciler, bugün herkesin sahip olduğu fırsatları onlara veren liderleri düşünmeden bütün bir ayı geçirirler. Martin Luther King Jr., Malcolm X veya Rosa Parks gibi simgeler genellikle ortaya çıkar, ancak insanlar Ella Baker, Diane Nash, Harry ve Harriette Moore'u düşünmezler., Fannie Lou Hamer ve Dorothy Height.
Ella Baker, Sivil Haklar Hareketi'nin önde gelen isimlerinden biriydi. Genç Zenciler Kooperatifi Birliği'ni organize etti ve daha sonra NAACP'nin (Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği) başkanı oldu. Orada durmadı. Martin Luther King Jr.'ın talebi üzerine Ella Baker, Güney Liderlik Konferansı'na İcra Direktörü olarak katıldı. Yıllar geçtikçe, yaşı, davayı savunmasını engellemedi. Dünyayı değiştirmek isteyenlerin olduğunu biliyordu, bu yüzden bilgi ve deneyimlerini aktardı. Bir zanaatı sonraki nesle aktaran kişi anlamına gelen “Fundi” lakabı verildi.
Tarihte unutulan tek kişi Ella Baker değildi. Efsanevi Freedom Riders'ın bir üyesi olan Diane Nash ve siyahların Güney'de söz sahibi olmasına yardımcı olan Selma Oy Hakları kampanyasının kurulmasına yardım etti. Harry ve Harriette Moore, bir çift öldürüldü ve arkalarında iki çocuk bıraktı. NAACP'ye derinden dahil olan eğitimcilerdi, siyah beyaz maaşlarına ve ayrımcılığa odaklandılar ve daha sonra polis vahşeti ve linç gibi tehlikeli konulara geçtiler ve bu da sonunda asla çözülmeyen cinayetlerine yol açtı. Fannie Lou Hamer, “Hasta ve yorgun olmaktan bıktım ve yoruldum” ifadesini icat etti ve Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi (SNCC) için Mississippi Özgürlük Yazının düzenlenmesinde kilit rol oynadı. Son fakat en az değil, sosyal adaletsizliğin savunucusu olan Dorothy Height. Sivil Haklar Hareketi'nin zirvesinde, beyaz ve siyah kadınların sosyal meseleler hakkında konuşmalarına izin veren “Mississippi'de Çarşambalar” düzenledi. “Adalet ve özgürlük için çalışmak için kendini ve dokunabileceği her şeyi kullanan biri olarak hatırlanmak istiyorum… Deneyen biri olarak hatırlanmak istiyorum” sözleri alıntılandı.
Liste burada bitmiyor, daha iyi bir dünya için hayatlarından vazgeçen sayısız insan bugün hala unutuluyor. Bu kişiler ve diğerleri, insanlık onuru ve saygısı gibi basit bir şey için hayatlarını cesurca riske attılar. Bu, MLK, Malcolm X ve Rosa Parks'ın istisnai liderler olmadığı anlamına gelmez. Bu sadece tatili olmayan aktivistlerin unutulmaması gerektiği anlamına geliyor. Hafızalarını ve başarılarını korumak, “unutulmuş sivil haklar aktivistlerini” aramak kadar basit. Eylemlerini canlı tutun.
Ella Baker: Topluluk Organizatörü
Mezun olduktan sonra Baker New York'a taşındı. 1930'da, siyah ve renkli vatandaşların sahip olduğu işletmelerin nedenlerini ilerletmek için tasarlanmış bir grup olan Genç Zenciler Kooperatif Ligi'ni örgütledi.
Fikir, Büyük Buhran'ın başlangıcında ekonomik istikrarın yaratılmasına yardımcı olmak için işletmelerin satın alma gücünü birleştirmekti. Bu kooperatif, aynı zamanda, siyahların sahip olduğu şirketlerden daha az satmaya çalışan beyazların sahip olduğu işletmelere de karşı çıktı.
Büyük Buhran derinleştikçe Baker, genç Afrikalı-Amerikalıların özellikle korkunç ekonomik durumlarla karşı karşıya olduklarını fark etti. Sadece ayrımcılığa uğramakla kalmadılar, şimdi de korkunç yoksulluk, evsizlik ve huzursuzluk koşullarıyla karşı karşıya kaldılar.
Kongre Kütüphanesi 1942-1946 dolaylarında Ella Baker'ın resmi bir portresi.
Baker, ekonomik zorlukları değişim için bir katalizör olarak gördü. New York'ta kadınlar için gruplar düzenlerken, sık sık söylediği sözlerden biri, “Bu topraklarda herkese iş verecek kadar iş bulunmadan insanlar özgür olamaz” oldu.
Birkaç yıl boyunca Genç Zenciler Kooperatif Birliği'ni ve diğer örgütleri yönetmeye yardımcı olmak, Baker'a yaklaşan Sivil Haklar Hareketi için ihtiyaç duyduğu eğitimi verdi. 1940 yılında NAACP'ye katıldı.
Tarihi Değiştiren 10 Siyah Kadın
Ella Baker'ın adı MLK veya Rosa Parks kadar iyi bilinmese de onlara ve düzinelerce insan hakları liderine akıl hocalığı yaptı. 1940 yılında NAACP ile çalışmaya başlayan Baker, MLK ile birlikte çalışmak için Güney Hristiyan Liderlik Konferansı (SCLC) ile ortaklık kurdu. Bir seçmen kayıt kampanyası olan Vatandaşlık için Haçlı Seferi'ni yönetti.
Aktivist ayrıca SNCC ve diğer sivil haklar örgütlerinin kurulmasına da yardımcı oldu. Ella Baker İnsan Hakları Merkezi'ne göre, genellikle "Fundi" olarak anılır, "gelecek nesle bir zanaat öğreten bir kişi anlamına gelen bir Swahili kelimesi".
Liderliği dünyayı değiştirdi.
1960'larda "Beni televizyonda görmedin, benimle ilgili haberleri görmedin" dedi. "Oynamaya çalıştığım türden bir rol, organizasyonun geleceğini umduğum parçaları toplamak ya da parçaları bir araya getirmekti. Teorim şu ki, güçlü insanlar güçlü liderlere ihtiyaç duymazlar."
Ella Baker'ın şaşırtıcı hikayesinin daha fazlası "FUNDI: Ella Baker'ın Öyküsü"nde anlatılıyor.
Claudette Colvin
Çoğu insan Rosa Parks'a ve onun otobüs koltuğunu beyaz bir patrona vermeyi reddetmesine aşinadır. Montgomery Otobüs Boykotunu başlatan hareket olarak kabul edilir. Yine de Parks, gülünç yasaya itaat etmeyen ilk Siyah kadın değildi.
Mart 1955'te, 15 yaşındaki Claudette Colvin, otobüs koltuğundan vazgeçmeyi reddettiği için Alabama, Montgomery'de tutuklandı. Huzuru bozmak, bir polis memuruna saldırmak ve ayrımcılık yasalarını ihlal etmekle suçlandı. Yerel NAACP sekreteri olarak çalışan Parks, yaklaşmakta olan boykotu harekete geçirmek için Colvin'in davasını kullanmanın yollarını aramaya başladı.
Parks gibi hiçbir zaman öne çıkmadı, çünkü NAACP kısa süre sonra hamile olduğunu ve doğmamış çocuğunun babasının başka bir kadınla evli olduğunu keşfetti. Yine de Colvin acı değil.
2009'da New York Times'a Sivil Haklar Hareketi'nin bir kişiden daha büyük olduğunu söyledi. "Belki uzun zamandır yapmaktan korktuğum hikayemi anlatarak çocuklar Sivil Haklar Hareketi'nin ne hakkında olduğunu daha iyi anlayabilirler" dedi.
Claudette Colvin'in "Claudette Colvin: İki Kere Adalete Doğru"daki inanılmaz fedakarlığı hakkında daha fazla bilgi edinin.
Shirley Chisholm
Hillary Clinton'dan önce, satın alınmayan ve patronu olmayan Shirley Chisholm vardı. Chisholm, profesörünün ona "hızlı bir zihin ve münazara becerileri" olduğunu söylemesinin ardından siyaset kariyerine Brooklyn Koleji'nde başladı.
Birinci nesil Amerikalı bu sözleri aldı ve onlarla birlikte koştu. 1968'de Chisholm, Brooklyn'i Temsilciler Meclisi'nde temsil eden ilk Afrikalı-Amerikalı Kongre Üyesi oldu. Bu tarihi eylemi bir başkasıyla izledi: 1972'de, başka hiçbir adayın Siyah toplumu rahatsız eden meselelerle bu kadar ilgilenmediğini iddia ederek cumhurbaşkanlığına aday olan ilk Siyah kadın oldu.
Ulusal Kadın Tarihi Müzesi'ne göre koşusuna "Chisholm Yolu" adı verildi. Sonuçta, Demokrat adaylığını kazanamadı, ancak kongrede 151 delege oyu kazandı.
Chisholm — "halkın politikacısı" olarak anılan — Kongrede 14 yıl görev yaptı. Bu süre zarfında 50'den fazla yasa çıkardı, Ulusal Kadın Siyasi Grubu'nu kurdu ve Eğitim ve Çalışma Komitesi'nde görev yaptı. Başkan Bill Clinton, onu ABD'nin Jamaika Büyükelçisi olarak atamaya çalıştı, ancak reddetti. Chisholm 2005'te ölmesine rağmen, siyasi mirası, Amerika'nın ilk kadın başkanı olabilecek biri de dahil olmak üzere kadınlara ilham vermeye devam ediyor.
PBS belgeseli "Chisholm '72"de Shirley Chisholm'un tarihi başkanlık yarışı hakkında bilgi edinin.
Diana Nash
Diane Nash bir özgürlük savaşçısıydı ve olmaya devam ediyor. 1959'da Washington, D.C.'deki Howard Üniversitesi'nden Nashville, Tennessee'deki Fisk Üniversitesi'ne transfer oldu. Orada ayrımcılığın boyutunu öğrendi ve buna karşı savaşmaya karar verdi.
1961'de Nash tam teşekküllü bir aktivist oldu. Çok sayıda oturma eylemine katıldı ve bu da hapiste kalmalarına yol açtı. Bir noktada, "Jackson, Mississippi'deki çocuklara şiddet içermeyen taktikler öğretmekten" iki yıl hapis cezasına çarptırıldı. O da SNCC'nin önde gelen bir üyesiydi ve ayrımcılığın hüküm sürdüğü Güney eyaletlerine Özgürlük Gezileri'ni koordine etti.
Nash hala özgürlük için savaşıyor. Yıllar önce, George W. Bush orada olduğu için Selma'yı anma yürüyüşüne katılmayı reddetmişti.
Nash, TV One's News One Now'da gazeteci Roland Martin'e "Yürümeyi reddettim çünkü George Bush yürüdü. Bence Selma hareketi şiddetsizlik, barış ve demokrasi ile ilgiliydi. Ve George Bush tam tersini temsil ediyor: Şiddet, savaş ve çalıntı seçimler ve onun yönetimi… insanlara işkence ettirdi.”
Ida B. Wells
Irkçılık, cinsiyetçilik ve diğer sosyal konularda haber yapan bir gazeteciyseniz, Ida B. Wells-Barnett'e çok şey borçlusunuz. O, gazetecilerin bu konularda önemli çalışmalar yapmaları için planı hazırlayan bir titan.
Wells-Barnett aldığından çok daha fazlasını hak ediyor. Kadınların oy hakkı için savaştı, linç hakkında haberler yaptı ve kesişimselliğin önemi konusunda beyaz feministlerle çatıştı.
1889'da Wells-Barnett, yazmaya devam etmek için eğitim alanını terk etti. Bir Afrikalı-Amerikalı gazetesi olan "Free Speech and Headlight"ın yarı sahibi oldu. Orada, linç etmenin acımasızlığını bildirdi ve Siyah kadınları savundu. Memphis'ten Chicago'ya ayrıldıktan sonra, her tarih dersinde öğretilmesi gereken muhteşem bir kitap olan "Güney Korkuları: Tüm Aşamalarında Lynch Yasası"nı yayınlayarak haçlı seferine devam etti.
Wells-Barnett aynı zamanda kadın haklarının tutkulu bir savunucusuydu. 1913 oy hakkı yürüyüşüne katıldı ve aynı zamanda NAACP'nin kurucu üyesiydi.
Hayatının eseri sonsuza kadar yaşayacak.
PBS, "Ida B. Wells: A Passionate for Justice" adlı belgeselde Ida B. Wells'in hikayesini anlatıyor.
Elaine Brown
Elaine Brown, 1974'ten 1977'ye kadar Kara Panter Öz Savunma Partisi'nin başkanlığını yaptı. Kathleen Cleaver'ın ilk kez liderlik pozisyonunu almasından sonra örgütün saltanatını devraldı.
Brown ayrıca Kara Panter Partisi'nin "Kara Panter" gazetesinin editörlüğünü yaptı. Ayrıca Oakland Kent Konseyi için koştu, ancak koltuğu kazanamadı. Siyasi hırsları burada bitmedi. 2007'de Brown, Yeşiller Partisi'nin cumhurbaşkanlığı adayı olarak koştu.
Elaine Brown hakkında daha fazla bilgi edinmek için "Gücün Tadı: Siyah Bir Kadının Hikayesi" bölümünü okuyun.
Dorothy Height, bir Sivil Haklar Hareketi efsanesidir. Sivil Haklar Hareketi'nin "vaftiz annesi" olarak anılan Height, Ulusal Zenci Kadınlar Konseyi'nin başkanı ve emekli başkanı olarak görev yaptı. Ayrıca YWCA Profesyonel İşçiler Okulu'nun Direktörü olarak görev yaptı ve sivil haklar konularında örgütlendi.
Height, NCNW üyesi arkadaşının yanı sıra, Çarşamba günleri Mississippi'de Siyah ve beyaz kadınları Sivil Haklar Hareketi'nin zirvesi sırasında ırk meselelerini tartışmak üzere bir araya getiren atölyeler düzenledi.
Gloria Steinem ve Shirley Chisholm ile birlikte Ulusal Kadın Siyasi Grubu'nu kurdu ve daha fazla kadını siyasi göreve getirmek için çalıştı.
Hizmetleri için bir teşekkür olarak, Başkan Obama, Height'a 2009 yılında Başkanlık Özgürlük Madalyası verdi ve onu "sivil haklar hareketinin vaftiz annesi ve pek çok Amerikalı için bir kahraman" olarak nitelendirdi.
Ella Baker – ‘Medeni Haklar Hareketi'nin Annesi’
Shaw Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra, Ella Baker New York'a taşındı ve kariyerine tabandan bir organizatör olarak başladı. 1940'ta NAACP'ye katılan Virginia yerlisi, Sivil Haklar Hareketi'ndeki en parlak beyinlerden bazılarının geliştirilmesine yardımcı oldu.
Baker, Rosa Parks gibi insanları ayağa kalkıp konuşmaları için suçladı. Örgütleme çabalarıyla, Sivil Haklar Hareketi'nin kurulmasına yardımcı olan Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nın oluşturulmasında Dr. Martin Luther King Jr.'a yardım etti. 1960'larda bir dizi oturma eyleminin ardından, Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi'ni oluşturacak bir grup öğrenciye katıldı. Baker, tüm siyah insanların ilerlemesi ve eşitliği için kendi özgürlüklerini riske atacak bir genç Amerikalı neslinde mücadeleyi ateşledi.
Henry Louis Gates Jr.'ın ev sahipliğinde— Columbia Üniversitesi'nden Farrah Griffin, Diane Nash ve Temsilci John Lewis'in ek yorumlarıyla — Yurttaş Hakları Hareketi'nin Annesine en yüksek övgüleri söylüyoruz. Bu özgürlük savaşçısının yorulmak bilmez özgürlüğe bağlılığı, bugün sahip olduğumuz özgürlüklerin yolunu açtı.
Black History in Two Minutes (ya da öylesine) 2x Webby Ödülü kazanan bir dizidir.
Henüz yapmadıysanız, lütfen bizi Apple Podcasts'te inceleyin! Yeni dinleyicilerin burada ne yaptığımızı keşfetmeleri için yararlı bir yol: Podcast.Apple.com/Black-History-in-Two-Minutes/
• Arşiv Malzemeleri Nezaket:
• Alamy Resimleri
• İlişkili basın
• Getty Resimleri
• NAACP
Ek Görüntü Nezaket:
• Inkwell Filmleri, Kunhardt ve WNET
Ek Arşivleme:
• The Times ve Demokrat
Yönetici Yapımcılar:
• Robert F. Smith
• Henry Louis Gates Jr.
• Dyllan McGee
• Deon Taylor
Yapımcı:
• William Ventura
• Romilla Karnick
Facebook'ta Siyah Tarihi İki Dakikada Takip Edin
Black History'yi Instagram'da İki Dakikada Takip Edin
İki Dakikada Black History Youtube Kanalına Abone Olun
‘İki Dakikada Kara Tarih’, Apple ve Google podcast'lerinde de mevcuttur.
İçindekiler
Ella Josephine Baker 13 Aralık 1903'te Norfolk, Virginia'da [8] Georgiana (Anna denir) ve Blake Baker'ın çocuğu olarak doğdu ve ilk olarak orada büyüdü. Ağabeyi Blake Curtis ve küçük kız kardeşi Maggie tarafından desteklenen hayatta kalan üç çocuktan ikincisiydi. [9] Babası, Norfolk'tan kalkan bir vapur hattında çalışıyordu ve bu nedenle sık sık uzaklara gidiyordu. Annesi ekstra para kazanmak için pansiyoner aldı. 1910'da Norfolk, beyazların tersanedeki siyah işçilere saldırdığı bir ırk isyanı yaşadı. Babası buharlı gemi şirketi için çalışmaya devam ederken, annesi aileyi Kuzey Carolina'ya geri götürmeye karar verdi. Ella, annesinin Kuzey Carolina, Littleton yakınlarındaki kırsal memleketine döndüklerinde yedi yaşındaydı. [10]
Bir çocuk olarak, Baker çok az etkiyle büyüdü. [11] Büyükbabası Mitchell ölmüştü ve babasının ailesi bir günlük mesafede yaşıyordu. [10] Sık sık büyükannesi Josephine Elizabeth "Bet" Ross'un kölelik ve Güney'i onun baskıcı toplumundan kaçmak için terk etme hakkında hikayeler anlatmasını dinledi. [12] Baker, küçük yaşta, büyükannesinin köleleştirilmiş bir insan olarak hayata dair korku hikayelerini dinlediği için bir sosyal adaletsizlik duygusu kazandı. Büyükannesi, sahibinin seçtiği köleleştirilmiş bir adamla evlenmeyi reddettiği için dövüldü ve kırbaçlandı, [13] ve Ella'ya bu dönemde bir Afrikalı-Amerikalı kadın olarak başka hayat hikayeleri anlattı. Torununa Afrikalı-Amerikalı deneyimi bağlamını vermek, Baker'ın siyah insanların hala karşı karşıya kaldığı adaletsizlikleri anlamasına yardımcı oldu. [14]
Ella, Raleigh, Kuzey Karolina'daki Shaw Üniversitesi'ne katıldı ve birincilikle mezun oldu. [8] Yıllar sonra, SNCC'nin kurulmasına yardım etmek için Shaw'a döndü. [11]
İlk çabalar (1930-1937)
Baker, editör asistanı olarak çalıştı. zenci ulusal haber. 1930'da siyahi bir gazeteci ve anarşist (ve daha sonra büyük bir muhafazakar) olan George Schuyler, Genç Zenciler Kooperatif Birliği'ni (YNCL) kurdu. Kolektif ağlar aracılığıyla siyah ekonomik gücü geliştirmeye çalıştı. Siyahların ekonomik kalkınması için "ABD genelinde küçük, birbirine kenetlenmiş bir kooperatif ekonomik toplum sistemi yaratma girişimlerinde 1930'larda konferanslar ve eğitimler" düzenlediler. [15] Schuyler ile arkadaş olan Baker, 1931'de grubuna katıldı ve kısa süre sonra grubun ulusal direktörü oldu. [16] [17]
Baker ayrıca Başkan Franklin D. Roosevelt'in Yeni Anlaşması altında kurulan İş Geliştirme İdaresi'nin İşçi Eğitimi Projesi için çalıştı. Baker, tüketici eğitimi, emek tarihi ve Afrika tarihi dersleri verdi. 1930'larda Harlem'in kültürel ve politik ortamına daldı, İtalya'nın Etiyopya'yı işgalini protesto etti ve Alabama'daki Scottsboro sanıklarını serbest bırakma kampanyasını destekledi. Ayrıca Harlem Kütüphanesinde Zenci Tarih Kulübü'nü kurdu ve düzenli olarak YWCA'daki derslere ve toplantılara katıldı. [18]
Bu süre zarfında Baker, kolej sevgilisi T.J. (Bob) Roberts ile yaşadı ve evlendi. 1958'de boşandılar. Baker, özel hayatını veya medeni durumunu nadiren tartıştı. Diğer aktivist Bernice Johnson Reagon'a göre, Sivil Haklar Hareketi'ndeki birçok kadın, Baker'ın örneğini takip ederek, harekette birer birey olarak kabul edilmelerini sağlayan özel hayatları hakkında bir farklılık pratiği benimsedi. [19]
Baker, geleceğin akademisyeni ve aktivisti John Henrik Clarke, geleceğin yazarı ve medeni haklar avukatı Pauli Murray ve ömür boyu arkadaş olan diğer kişilerle arkadaş oldu. [20] Harlem Rönesansı onun düşüncelerini ve öğretilerini etkiledi. Toplumsal değişimin bir aracı olarak yaygın, yerel eylemi savundu. Eşit haklar mücadelesine tabandan gelen bir yaklaşıma yaptığı vurgu, 20. yüzyılın ortalarındaki sivil haklar hareketinin büyümesini ve başarısını etkiledi. [21]
NAACP (1938–1953) Düzenle
1938'de Baker, o zamanlar New York'ta bulunan Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği (NAACP) ile uzun süreli ilişkisine başladı. Aralık 1940'ta orada sekreter olarak çalışmaya başladı. Örgüt için, özellikle Güney'de, üyeler toplayarak, para toplayarak ve yerel bölümler organize ederek geniş çapta seyahat etti. 1943'te şube müdürü seçildi [22] ve NAACP'nin en yüksek rütbeli kadını oldu. Açık sözlü bir kadın olan Baker, eşitlikçi ideallere inanıyordu. NAACP'yi liderlik yapısını merkezden uzaklaştırmaya ve yerel düzeyde daha aktivist kampanyalara üyeliğine yardımcı olmaya zorladı. [23]
Baker, bir organizasyonun gücünün yukarıdan aşağıya değil, aşağıdan yukarıya doğru büyüdüğüne inanıyordu. Şubelerin çalışmalarının NAACP'nin can damarı olduğuna inanıyordu. Baker seçkinciliği hor gördü ve güvenini birçok kişiye verdi. Herhangi bir sosyal değişim organizasyonunun temelinin, liderlerinin belagat veya referansları değil, taban üyelerinin bağlılığı ve sıkı çalışması ve onların tartışma, münazara ve karar verme konusundaki istekliliği ve yeteneği olduğuna inanıyordu. [24] Özellikle gençlerin ve kadınların teşkilattaki önemini vurguladı. [23]
NAACP adına Güney boyunca seyahat ederken, Baker yüzlerce siyah insanla tanıştı ve onlarla kalıcı ilişkiler kurdu. Evlerinde yattı, sofralarında yemek yedi, kiliselerinde konuştu ve güvenlerini kazandı. Teşekkür notları yazdı ve tanıştığı insanlara minnettarlığını dile getirdi. Bu kişiselleştirilmiş yaklaşım, Baker'ın daha fazla NAACP üyesi toplamadaki etkinliğinin önemli bir yönüydü. [25] Güney'de sivil haklar için devam eden mücadelede önemli olacak bir insan ağı kurdu. Bazı kuzeyli organizatörler kırsal kesimdeki güneylileri küçümseme eğilimindeyken, Baker'ın herkese saygıyla yaklaşma yeteneği, işe alımda ona yardımcı oldu. Baker, NAACP'yi daha demokratik hale getirmek için savaştı. Endişelerini dile getirmekle birleşik bir cepheyi korumak arasında bir denge bulmaya çalıştı. [23]
1944 ve 1946 yılları arasında Baker, Chicago ve Atlanta gibi birçok büyük şehirde liderlik konferansları yönetti. Dersler vermek, karşılama konuşmaları yapmak ve atölye çalışmaları düzenlemek için üst düzey yetkilileri tuttu. [26]
1946'da Baker, annesi ona bakamayacak durumda olan yeğeni Jackie'yi yanına aldı. Baker, yeni sorumlulukları nedeniyle NAACP'deki tam zamanlı görevinden ayrıldı ve gönüllü olarak hizmet vermeye başladı. Yakında NAACP'nin New York şubesine yerel okul ayrımcılığının kaldırılması ve polis vahşeti sorunları üzerinde çalışmak için katıldı. 1952'de başkanı oldu. [27] Bu görevde, saha sekreterlerini denetledi ve ulusal ofisin yerel gruplarla olan çalışmalarını koordine etti. [22] Baker'ın en büyük önceliği, örgütün bürokrasisini azaltmak ve kadınlara örgütte daha fazla güç vermekti, buna Walter Francis White'ın yönetici sekreter olarak hakim rolünü azaltmak da dahildi. [ kaynak belirtilmeli ]
Baker, programın öncelikle White ve ulusal ofis aracılığıyla değil, sahadaki insanlar aracılığıyla kanalize edilmesi gerektiğine inanıyordu. Katı hiyerarşiyi azaltmak, yetenekli yerel liderlerin ellerine daha fazla güç vermek ve yerel şubelere daha fazla sorumluluk ve özerklik vermek için lobi yaptı. [28] 1953'te Liberal Parti'den New York Belediye Meclisi'ne aday olmak için başkanlıktan istifa etti, ancak başarısız oldu. [29]
Güney Hristiyan Liderlik Konferansı (1957–1960) Düzenle
Ocak 1957'de Baker, Alabama'daki Montgomery otobüs boykotunun başarısı üzerine inşa edilecek yeni bir bölgesel organizasyon geliştirmeyi amaçlayan bir konferansa katılmak üzere Atlanta'ya gitti. Şubat ayında ikinci bir konferanstan sonra, Güney Hristiyan Liderlik Konferansı (SCLC) kuruldu. Bu başlangıçta, Güney'de sivil haklar mücadelesine katılan kilise temelli liderlerin gevşek yapılandırılmış bir koalisyonu olarak planlanmıştı. [30] Grup, güneyli siyahlar için sosyal ilerleme ve ırksal adalet sağlamak için şiddet içermeyen eylemlerin kullanımını vurgulamak istedi. Desteklerinin temeli olarak topluluklarının kalbindeki mevcut siyah kiliselere güvenmeyi amaçladılar. Gücünü yerel kilise bağlı kuruluşlarının siyasi faaliyetlerine dayandıracaktı. SCLC liderleri kendilerini siyah kilisenin siyasi kolu olarak tasavvur ettiler. [31]
SCLC, ilk olarak 1957'de Özgürlük için Dua Hac'ında bir örgüt olarak ortaya çıktı. Baker, bu büyük çaplı etkinliğin üç büyük organizatöründen biriydi. Rekabetleri ve savaşları görmezden gelerek ve en aza indirerek, organizasyonel çizgileri aşma yeteneğini gösterdi. [32] Konferansın ilk projesi 1958 ve 1960 seçimlerinde kayıtlı Afrikalı-Amerikalı seçmenlerin sayısını artırmak için bir seçmen kayıt kampanyası olan 1958 Vatandaşlık Haçlı Seferi idi. Baker, SCLC'nin ilk personeli olan Müdür Yardımcısı olarak işe alındı. Rahip John Tilley ilk İcra Direktörü oldu. Baker Georgia, Alabama ve Mississippi'deki güneyli sivil haklar aktivistleriyle yakın çalıştı ve örgütlenme yeteneklerine saygı duydu. Seçmen kayıt kampanyalarının başlatılmasına ve diğer yerel şikayetlerin belirlenmesine yardımcı oldu. Stratejileri arasında eğitim, kiliselerde vaazlar ve oylamanın önemini vurgulamak için taban merkezleri kurma çabaları yer aldı. Ayrıca yerel seçmenleri korumak için 1957 tarihli Sivil Haklar Yasasına güvenmeyi planladılar. [33] Proje, acil hedeflerine ulaşamamış olsa da, Güney'de oy için bir kitle hareketi inşa etmek için yerel aktivist merkezlerin güçlendirilmesi için zemin hazırladı. [33] John Tilley SCLC'nin direktörlüğünden istifa ettikten sonra Baker, 1960 Nisan'ında Rahip Wyatt Tee Walker göreve başlayana kadar Atlanta'da iki buçuk yıl geçici yönetici direktör olarak yaşadı ve çalıştı. [34]
Baker'ın SCLC'deki işi verimli olmaktan çok sinir bozucuydu. Politik, fiziksel ve duygusal olarak huzursuzdu. Ofiste sağlam müttefikleri yoktu. [21] Tarihçi Thomas F. Jackson, Baker'ın örgütü "programatik durgunluk ve King'in halktan uzaklığıyla" eleştirdiğini belirtiyor. [35]
Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi (1960–1966)
Aynı yıl, 1960, siyah üniversite öğrencilerinin önderlik ettiği bölgesel ırk ayrımcılığının kaldırılması oturma eylemlerinin ardından, Baker Güney Hıristiyan Liderlik Konferansını güneyli üniversite öğrencilerini Paskalya hafta sonu Shaw Üniversitesi'ndeki Güney Çapında Gençlik Liderlik Konferansına davet etmeye ikna etti. Bu, bir araya gelmek, mücadelelerini değerlendirmek ve gelecekteki eylemler için olasılıkları keşfetmek için oturma eylemi yapan liderlerin bir araya gelmesiydi. [36] Bu toplantıda Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi (SNCC, "snick" olarak telaffuz edilir) kuruldu. [37]
Baker, henüz harekette öne çıkmayan genç oturma eylemi liderlerinin özel bir liderlik tipi potansiyelini gördü. Siyah Özgürlük Hareketini canlandırabileceklerine ve onu yeni bir yöne çekebileceklerine inanıyordu. Baker, oturma eylemi katılımcılarını eylemlerinin ivmesini sürdürecek, onlara gerekli becerileri öğretecek, ihtiyaç duyulan kaynakları sağlayacak ve aynı zamanda daha militan ve demokratik bir güçte birleşmelerine yardımcı olacak şekilde bir araya getirmek istedi. [38] Bu amaçla, öğrencileri eski, kilise temelli liderlikten bağımsız tutmak için çalıştı. Shaw'daki konuşmasında, eylemcileri "lider merkezli yönelim" konusunda dikkatli olmaları konusunda uyardı. Julian Bond daha sonra konuşmayı "göz açıcı" ve muhtemelen konferansın en iyisi olarak nitelendirdi. Bond, "'Martin Luther King'in size ne yapacağınızı söylemesine izin vermeyin' demedi," diye hatırlıyor, "ama demek istediğinin bu olduğuna dair gerçek bir his var." [39]
SNCC, derinden ezilen Mississippi Deltası'ndaki en aktif örgüt haline geldi. Kadınlara nispeten açıktı. [40] Shaw'daki konferansın ardından Baker, SCLC'den istifa etti ve SNCC ile uzun ve yakın bir ilişkiye başladı. [41] Howard Zinn ile birlikte Baker, SNCC'nin çok saygı duyulan yetişkin danışmanlarından biriydi ve "SNCC'nin Vaftiz Annesi" olarak biliniyordu. [42]
1961'de Baker, SNCC'yi iki kanat oluşturmaya ikna etti: doğrudan eylem için bir kanat ve seçmen kaydı için ikinci kanat. Baker'ın yardımıyla SNCC, Irk Eşitliği Kongresi (CORE) ile birlikte bölge çapında 1961 Özgürlük Gezileri'ni koordine etti. Ayrıca, Güney'deki kara ortakçılar, kiracı çiftçiler ve diğerleri arasında taban hareketlerini genişlettiler. Ella Baker, "güçlü insanların güçlü liderlere ihtiyacı yoktur" konusunda ısrar etti ve toplumsal değişim için hareketlerin tek bir karizmatik lideri fikrini eleştirdi. Baker, "katılımcı demokrasi" fikrini koruyarak herkesin dahil olmasını istedi. [43] Ayrıca, herhangi bir topluluğun en çok ezilen üyeleri olan "topuğun altındaki insanlar"ın, "baskılarından kurtulmak için ne yapacaklarına karar vermeleri gerektiğini" savundu. [44]
Julian Bond, Diane Nash, Stokely Carmichael, Curtis Muhammed, Bob Moses ve Bernice Johnson Reagon gibi geleceğin önemli liderlerini etkileyerek SNCC'nin gençlerine bir öğretmen ve akıl hocasıydı. SNCC aracılığıyla, Baker'ın grup merkezli liderlik fikirleri ve radikal demokratik sosyal değişim ihtiyacı 1960'ların öğrenci hareketlerine yayıldı. Örneğin, dönemin en büyük savaş karşıtı grubu olan Demokratik Toplum İçin Öğrenciler, katılımcı demokrasiyi destekledi. Bu fikirler aynı zamanda 1960'larda ve 1970'lerde oluşacak çok çeşitli radikal ve ilerici grupları da etkiledi. [45]
1964'te Baker, tamamen beyaz Mississippi Demokrat Partisi'ne alternatif olarak Mississippi Özgürlük Demokrat Partisi'nin (MFDP) örgütlenmesine yardımcı oldu. MFDP'nin Washington ofisinin koordinatörü olarak çalıştı ve MFDP'nin New Jersey, Atlantic City'deki 1964 Ulusal Demokrat Parti kongresine giden bir heyete eşlik etti. Grup, ulusal partiye, Afrikalı Amerikalıların hâlâ büyük ölçüde haklarından mahrum bırakıldıkları Güney'deki parti seçimlerine katılma haklarını onaylaması için meydan okumak istedi. MFDP delegeleri, ayrılıkçı, tamamen beyaz resmi delegasyona meydan okuduğunda, büyük bir çatışma çıktı. MFDP heyeti oturmadı, ancak Demokrat Parti üzerindeki etkileri daha sonra Mississippi'deki birçok siyah liderin seçilmesine yardımcı oldu. Kadınların ve azınlıkların Demokratik Ulusal Kongre'de delege olarak oturmasına izin vermek için bir kural değişikliğini zorladılar. [46]
Ulusal Demokrat Parti ile 1964'teki ayrılık, SNCC'yi "kara güç" konumuna yöneltti. Baker bu dönemde SNCC ile daha az ilgilendi, ancak geri çekilmesi ideolojik farklılıklardan çok sağlığının bozulmasından kaynaklanıyordu. Biyografi yazarı Barbara Ransby'ye göre Baker, siyahi gücün "o zamanlar daha yaygın olan sivil haklar gruplarının bayat ve hareketsiz taleplerinden ve dilinden" bir kurtuluş olduğuna inanıyordu. [47] Ayrıca, SNCC'nin gelişimi sırasında yaptığı silahlı öz savunmaya geçişi de kabul etti. Arkadaşı ve biyografi yazarı Joanne Grant, "Her zaman diğer yanağını çeviremeyeceğini söyleyen Baker, silahların yaygınlığına göz yumdu. Kendisi yumruklarına güvenirken ... Atış talimi." [48]
Güney Konferansı Eğitim Fonu (1962–1967) Düzenle
1962'den 1967'ye kadar Baker, Güney Konferansı Eğitim Fonu'nun (SCEF) kadrosunda çalıştı. Amacı, siyah ve beyaz insanların sosyal adalet için birlikte çalışmasına yardımcı olmaktı. [21] SCEF, siyah aktivistler için fon topladı, Başkan John F. Kennedy'nin sivil haklar önerilerinin uygulanması için lobi yaptı ve güneyli beyazları ırkçılığın kötülükleri konusunda eğitmeye çalıştı. [49] Federal sivil haklar yasası Kongre tarafından kabul edildi ve 1964 ve 1965'te Başkan Lyndon B. Johnson tarafından imzalandı, ancak uygulanması yıllar aldı.
SCEF'te Baker, uzun süredir ırkçılık karşıtı beyaz bir aktivist olan arkadaşı Anne Braden ile yakın bir şekilde çalıştı. Braden 1950'lerde Amerikan Karşıtı Faaliyetler Komitesi (HUAC) tarafından komünist olmakla suçlanmıştı. Baker, sosyalizmin kapitalizme insancıl bir alternatif olduğuna inanıyordu, ancak komünizm hakkında karışık duygulara sahipti. Braden ve kocası Carl'ın sadık bir savunucusu oldu ve SNCC'yi kırmızı tuzağa düşürmeyi bölücü ve haksız olarak reddetmeye teşvik etti. 1960'larda, Baker bir konuşma turuna katıldı ve sivil haklar ve sivil özgürlükler arasında bağlantı kurmanın önemi üzerine birkaç toplantıya ev sahipliği yaptı. [50]
Nihai çabalar (1968-1986)
1967'de Baker, aktivizmine devam ettiği New York'a döndü. Daha sonra, sosyalist bir örgüt olan Kitle Partisi Organizasyon Komitesi'ni oluşturmak için Arthur Kinoy ve diğerleriyle işbirliği yaptı. [ kaynak belirtilmeli ] 1972'de, bir komünist olarak Kaliforniya'da tutuklanan aktivist ve yazar Angela Davis'in serbest bırakılmasını talep ederek "Özgür Angela" kampanyasını desteklemek için ülkeyi gezdi. Davis, mahkemede kendisini temsil ettikten sonra beraat etti. [ kaynak belirtilmeli ]
Baker ayrıca Porto Riko bağımsızlık hareketini destekledi ve Güney Afrika'daki apartheid'e karşı konuştu. Üçüncü Dünya Kadınlar İttifakı ve Uluslararası Barış ve Özgürlük İçin Kadın Birliği de dahil olmak üzere bir dizi kadın grubuyla ittifak yaptı. 83. doğum günü olan 13 Aralık 1986'da ölümüne kadar bir aktivist olarak kaldı. [51]
1960'larda, "katılımcı demokrasi" fikri, Sivil Haklar Hareketi'ndekiler de dahil olmak üzere siyasi aktivistler arasında popüler hale geldi. Demokrasinin geleneksel çekiciliğini aldı ve doğrudan vatandaş katılımını ekledi. [52]
The new movement had three primary emphases:
- An appeal for grassroots involvement of people throughout society, while making their own decisions
- The minimization of (bureaucratic) hierarchy and the associated emphasis on expertise and professionalism as a basis for leadership
- A call for direct action as an answer to fear, isolation, and intellectual detachment [53]
You didn't see me on television, you didn't see news stories about me. The kind of role that I tried to play was to pick up pieces or put together pieces out of which I hoped organization might come. My theory is, strong people don't need strong leaders. [54]
According to activist Mumia Abu-Jamal, Baker advocated a more collectivist model of leadership over the "prevailing messianic style of the period." [55] She was largely arguing against the structuring of the civil rights movement by the organization model of the black church. The black church then had largely female membership and male leadership. Baker questioned not only the gendered hierarchy of the civil rights movement but also that of the Black church. [55]
Baker, King, and other SCLC members were reported to have differences in opinion and philosophy during the 1950s and 1960s. She was older than many of the young ministers she worked with, which added to their tensions. She once said the "movement made Martin, and not Martin the movement". When she gave a speech urging activists to take control of the movement themselves, rather than rely on a leader with "heavy feet of clay", it was widely interpreted as a denunciation of King. [56]
Baker's philosophy was "power to the people." [18] If members worked together, she believed that a group's force could make significant changes. [18]
Of course there are waaaaaaay more than 6 Black girls left out of your history books, but this month, we wanted to highlight a few who played a part in fighting for civil rights. Which ones have you heard of before? Which ones are new to you?
Septima Poinsette Clark
A teacher turned civil rights activist, Septima not only helped Thurgood Marshall prep for a 1945 case working to get equal pay for Black and white teachers, but she also helped set up 800+ citizen schools that helped African Americans register to vote. These schools taught reading, writing, and math because back then, Black people had to pass certain literacy tests in order to even register.
Ella Baker
The grandaughter of a former slave, Ella Josephine Baker, was a civil rights activist for most of her life. In 1940, she became a field secretary for the NAACP and helped with fundraising and recruitment in 1946, she became the national director of the NAACP. In this role, she worked with the Student Nonviolent Coordinating Committee, which helped train younger civil rights activists on college campuses for things like sit-ins and freedom rides. Ella also joined the New York Urban League and helped organize the Young Negroes Cooperative League of NYC, which helped provide better access to goods and services for Blacks.
Diana Nash
Born on Chi Town’s south side, Diane Nash first got involved in the Civil Rights Movement when she was a student at Fisk University in Nashville, Tennessee. She became chairperson of the student sit-in movement in Nashville and also helped found the Student Nonviolent Coordinating Committee. On top of all that, Diane was also a Freedom Rider and helped plan the rides from Birmingham, Alabama to Jackson, Mississippi, which were held during the summer of 1961. Hear her story in her own words here.
The Edmonson Sisters
Mary and Emily Edmonson were the daughters of a free black man in Virginia and an enslaved woman in Maryland. When Mary was only 15 or 16 and Emily was just 13 years old, they attempted to escape slavery with four of their brothers and dozens of other slaves by hitching a ride on The Pearl, a ship docked in Washington, DC. Unfortunately, they were caught en route to New Jersey — and freedom — and were thrown in jail in Alexandria, VA. They experienced being sold into prostitution and then back into domestic work until they were finally freed in November of 1848. Mary died shortly after, but Emily went on to fight for civil rights by working to end slavery with the abolitionist movement.
Pauli Murray
Pauli Murray worked to end segregation at the University of North Carolina way back in 1938 (it wasn’t integrated until 1951, however) and also worked to integrate public transportation systems. She was even arrested for refusing to sit at the back of the bus in 1940 in Virginia. The next year, she became a student at Howard University to study civil rights law. Using nonviolence and civil disobedience, she continued to fight for civil rights and formed CORE (Congress of Racial Equality).
Dorothy Counts
Photo: AP/Douglas Martin
At just 15 years old, Dorothy was one of the first Black students to enter Charlotte, North Carolina’s Harry Harding High School in 1957. Walking to school, attending classes, and walking home from school proved very scary and difficult — she was spit on, had garbage and rocks thrown at her, was called many racist names, and was ignored by teachers — but she still held her head high and went to school every day. After four days, her parents pulled her out of Harding due to safety reasons, and moved to Philadelphia, where she attended an already-integrated school.
Diane Nash on Ella Baker, a Black History Legend - HISTORY
New York City - April 24, 1968
Ella Baker was a master strategist and visionary in the civil rights movement. She was a guiding force for prominent movement leaders such as Martin Luther King Jr. and Stokely Carmichael, and she fueled the work of several leading organizations in the freedom movement. Baker was regarded as a powerful and inspiring figure, but she consciously avoided the limelight. She believed that local African Americans could best lead themselves in their efforts to overturn Jim Crow segregation, rather than relying on charismatic preachers or outside experts. One activist praised Baker as "the mortar between the bricks," holding together the often unsettled foundations of the American civil rights struggle. 1
Ella Josephine Baker was born in Norfolk, Virginia in 1903 and raised in Littleton, North Carolina. She was the granddaughter of slaves, one of three children born into an extended family of modest means and strong social ideals. Her family valued faith, hard work, education and duty to the community. Baker biographer Barbara Ransby says the family belonged to a particular class "who saw themselves as representatives of the race to the white world and as role models for those less fortunate within the black community." 2 Baker's father was railroad dining-car waiter. Her mother had been trained as a teacher. She managed the household, was active in church and women's groups, and groomed her children to be pious and respectable citizens. The family was hardly well-to-do, but they had much compared to the desperate poverty endured by so many other African Americans, and they believed much was expected of them in return. The drive to serve her people powered Ella Baker's life.
After attending the high school boarding program at all-black Shaw University in Raleigh, Baker got her B.A. in sociology from Shaw. She showed an early interest in activism, leading campus protests against strict social rules such as a ban on silk stockings and the obligation to sing spirituals to visiting guests. After graduating in 1927, Baker moved to Harlem to live with a cousin and look for work. Although the Great Depression made jobs scarce, Baker thrived intellectually in the political and cultural ferment of the Harlem Renaissance. She helped organize The Young Negroes Cooperative League, a coalition of local cooperatives and buying clubs that banded together to increase their economic power. She was also involved in the federal Workers Education Project, the Harlem YWCA, the Women's Day Workers and Industrial Leagues, and other left-wing and pro-union organizations. Baker had many friends who were socialists and communists. She admired their principles and some of their organizing methods, but she never joined their parties.
In 1935, Baker went undercover to report on the dismal conditions of itinerant black domestic workers in New York. She posed as a job seeker among the black women who waited each morning on designated Bronx street corners for white women to hire them for a day of low-paid labor. The women workers were routinely approached by white men wanting to pay for sex. Baker co-authored an expose titled "The Bronx Slave Market" which appeared in the NAACP's magazine, Crisis.
In 1940, Baker got a job working for the NAACP as a field organizer and later as a director of the organization's branches. For much of the 1940s, she travelled the South building membership and recruiting local leaders. Baker often spent a half of each year on the road. Historian Charles M. Payne says Baker's vast travels for the NAACP were a kind of "practicum" in grassroots social change. 3 Early on, Baker recognized the dangers inherent in having well-educated outsiders arrive in local communities to organize. "Such a person gets to the point of believing that he is the movement," she said. "Such people get so involved with playing the game of being important that they exhaust themselves and their time and they don't do the work of actually organizing." 4 Over time, Baker began to chafe at the NAACP's bureaucracy and its egocentric national leader, Walter White. She left the national organization in 1946 to care for a young niece, but eventually took the helm of the New York City NAACP branch.
As the 1950s civil rights movement gathered steam in the South, Baker joined with New York activists Stanley Levison and Bayard Rustin to raise money in support of Martin Luther King Jr.'s Montgomery Improvement Association in Alabama, and the group's city bus boycott. In 1957, Rustin and Baker travelled south to help the young King create a new organization that would coordinate protest activities across the region, the Southern Christian Leadership Conference (SCLC). Though Baker had misgivings about King's top-down leadership style, she signed on as the provisional director of the SCLC's voter rights campaign. With her years of ground-level organizing across the South, Baker had a wealth of local networks and connections to help spread the SCLC message.
After more than two years, Baker left the SCLC because she felt it had become excessively centered on King's persona and authority. Baker yearned for a genuinely grassroots, democratic way to make change. "It was the opportunity to dig in and work shoulder to shoulder with local activists that most appealed to Baker," Ransby writes. "Local people would be there long after she had gone. In the final analysis, [she felt] the major political decisions had to be theirs." 5
In 1960, a wave of student-led lunch counter sit-ins offered new promise. Baker organized a youth conference at Shaw University that drew hundreds of young activists and established leaders, including King. Baker encouraged the young people to be their own leaders rather than get absorbed in existing organizations. At the end of the weekend, the conference goers created a new group, the Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC). It brought together a new generation of organizers, including Stokely Carmichael, Bob Moses, Diane Nash, Julian Bond, and John Lewis. At 57 years old, Baker was "the godmother of SNCC," urging the group to move deep into the rural South to recruit and support local leaders like Fannie Lou Hamer of Ruleville, Mississippi. Baker's method, with the SNCC cadre and local southern communities, was to create "conditions of possibility for others to find their voices and develop leadership." 6 With Baker's help, the Mississippi civil rights movement would become one of the most successful chapters of the freedom story in the South.
Ella Baker stayed involved in progressive politics and collective action well into her later years. But for a woman of such historical significance, Baker took pains to obscure her contributions. She remained true to her self-effacing style, leaving relatively few personal records or intimate interviews for historians and biographers to work with. She generally did not talk about her private life, even with colleagues. Few of her fellow activists knew about her 20-year marriage to a hometown boyfriend that ended in divorce in late 1958. She'd kept her maiden name and was universally referred to as Miss Ella Baker. And although Baker had a reputation as a powerful orator, she "did not give many formal speeches before large audiences that were recorded by the media or published in manuscript form." 7 Baker died on her 83rd birthday in her Harlem apartment. Her memorial service was attended by Stokely Carmichael, H. Rap Brown, Julian Bond and others who considered themselves her movement "children." 8
This speech was recorded at New York's Roosevelt Hotel at a dinner honoring Ella Baker. The event was sponsored by the Southern Conference Education Fund (SCEF). SCEF was an interracial civil rights group. Baker had worked with the organization from the late 1950s. It was headed by two of her closest friends, Anne and Carl Braden, who were white. The Bradens were journalists and radical activists from Louisville, Kentucky who challenged racial oppression in their hometown and across the South. In 1954, the Bradens purchased a home on behalf of a black couple in a segregated white suburb of Louisville. Angry whites burned a cross on the lawn and finally bombed the house when the black occupants were away. Anne Braden was present at the testimonial dinner in New York. Baker mentions her, and also refers to the recently released report of the President's Commission on Civil Disorders. The commission had been appointed by President Lyndon Johnson to study the causes of rioting in African American urban neighborhoods in 1967.
The tribute dinner took place three weeks after King's assassination in Memphis. Brown attended the dinner, having been recently released from a Louisiana prison on a weapons charge. Carmichael was there, too, flanked by bodyguards because of the increasing controversy caused by his black power rhetoric. Historian Howard Zinn introduced Ella Baker as "one of the most consequential and yet one of the least honored people in America." Zinn continued: "She was always doing the nitty-gritty, down-in-the-earth work that other people were not doing. While all sorts of rhetoric was going on, all kinds of grandstanding was going on, that's what she was doing." 9
1. Barbara Ransby, Ella Baker and the Black Freedom Movement, A Radical Democratic Vision (Chapel Hill, NC: University of North Carolina Press, 2003), 373.
2. Ibid, 15.
3. Charles M. Payne, I've Got the Light of Freedom: The Organizing Tradition and the Mississippi Freedom Struggle (Berkeley: University of California Press, 1935), 85.
4. Payne, 93.
5. Ransby, 228.
6. Marilyn Bordwell Delaure, "Planting Seeds of Change: Ella Baker's Radical Rhetoric," Women's Studies in Communication, 2008, 1.
7. age
8 . Benjamin F. Chavis Jr., "The Spirit of Ella Baker Lives On," Washington Afro-American, January 27, 1987.
9 . Howard Zinn, introductory remarks, "Salute To Ella Baker," Pacifica Radio Archives, BB3142.
The Final Call
Mrs. Hamer participated in the historic Selma march, as did Student Non-Violent Coordinating Committee (SNCC) leader Stokely Carmichael, and other companions of Dr. King including Ella Baker and Floyd McKissick. They were however all written out of the Selma film. Also absent, was any mention of 1965 activists who made up the Lowndes County Alabama Black Panther (political) Party.
After two years of voting rights activism— activism which led to several arrests and one of the most brutal jailhouse beatings of any Civil Rights leader—Mrs. Hamer and others formed the mostly Black, Mississippi Freedom Democratic Party which challenged the all-White Democratic delegation for seats at the August 1964 convention.
President Johnson, afraid that any concession to the Mississippi Blacks would provoke a rebellion from the delegates from all the segregated Southern states, was adamant in his opposition to the Freedom Democrats. He ordered Minnesota Senator Hubert Humphrey—his first choice as his Vice Presidential running mate— and other prominent liberals to meet with Mrs. Hamer’s delegation and silence their protest
White Mississippi party members, the Freedom Democrats were offered two non-voting seats. The Freedom party refused the offer, and when Mrs. Hamer took their plight to the court of public opinion, testifying before the credentials committee—an event that was broadcast live on network television—Mr. Johnson hastily convened a press conference at the same time, to draw press coverage from Mrs. Hamer’s compelling story.
Mr. Carmichael, who one year after the Selma events popularized the phrase “Black Power,” was an important, charismatic leader of SNCC. He was a major organizer of the 1964 Mississippi Freedom Summer campaign, and was a companion of Dr. King, along with those who were depicted in the film and he was most certainly on the Edmund Pettus Bridge with Dr. King and others on March 9. Mr. Carmichael later changed his name to Kwame Ture.
“The politics of the film, the intent of the politics of the film were clear in the erasure of Stokely Carmichael, total erasure. The diminished capacity that is the role of Diane Nash and other women, the anti-SNCC perspective was just so clear,” Dr. Jared Ball, Associate Professor of Communications at Morgan State University told The Final Call. “John Lewis is a hero (in the movie), not just because of what he did but because he walked away from SNCC.”
The film, very skillfully diminishes the role of young Black militants who increasingly began to influence Dr. King in and after the events at Selma, in favor of the need for the movement to capitalize on a sense of White conscience and guilt, according to Dr. Ball.
Floyd McKissick was a North Carolina attorney who took over the leadership of the Congress of Racial Equality (CORE) a vital group in the Civil Rights leadership, in January 1965, who was also absent from the film Selma, likely because he turned CORE 180 degrees from its more accommodationist posture it had followed under leader James Farmer.
Ella Baker’s five decades long career in the Civil Rights movement found her working alongside the most famous leaders of the 20th Century, including Dr. King, A. Philip Randolph, Thurgood Marshall, Dr. W.E.B. DuBois, and she was a mentor to emerging activists Diane Nash (who was portrayed in “Selma”), Mr. Carmichael, Rosa Parks, and Bob Moses, who were not.
Mrs. Baker, who championed the phrase “participatory democracy,” was called “One of the most important African American leaders of the 20th Century, and perhaps the most influential woman in the Civil Rights Movement,” by Barbara Ransby in her book Ella Baker and the Black Freedom Movement.
The Black Panther Party of Lowndes County was organized in 1965 in the county which was 80 percent Black, with only two Black registered voters, to oppose the conventional Democrats. The largely illiterate population of Lowndes County was acquainted with the political parties by their symbols, a rooster for the White Democrats and a panther—likely taken from Prairie View A & M University or another HBCU team mascot—as the symbol for the Black candidates.
A Leader Is Born
The Chicago native’s political awakening came in 1959 when she was a college student at Fisk University in Nashville. “I wanted to come South to see what it was really like,” Nash told TIME in 1961. Sure enough, what she saw was eye-opening: She couldn’t even get takeout at certain restaurants, and couldn’t go to the nearby public library.
“Very often people think of segregation before the civil rights movement as [meaning] you couldn&rsquot go into restaurants and blacks had to ride at the backs of buses, but it was much more than that,” she says now. “There were daily insults. A white person could pass you and call you anything, and if you dared retaliate or say anything, you could be beaten or arrested or killed. I just felt outraged. When I was trying to learn new things, broaden my horizons, I found segregation just the opposite: limiting, constricting, confining, insulting. Every time I obeyed a segregation rule, I felt like I was agreeing that I was too inferior to use this facility or go to a front door.”
She found James Lawson‘s workshops on campus, in which he shared non-violent movement techniques he learned from Gandhi in India. Soon enough, Nash became chairperson of the Student Central Committee, which planned the 1960s sit-ins that led to Nashville becoming the first Southern city to desegregate lunch counters and public facilities. She then went on to be a co-founder of the Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC). Congressman John Lewis, who, back then, was a seminary student nearby and also a member of the Student Central Committee at the time, described her as “the one person who made more of an impact than anyone else on our meetings that fall” in his 1998 memoir Walking with the Wind: A Memoir of the Movement.
Martin Luther King Jr. described her in 1962 as the &ldquodriving spirit in the nonviolent assault on segregation at lunch counters.” After the Voting Rights Act of 1965 was passed, Nash received the Southern Christian Leadership Conference’s highest honor, the Rosa Parks Freedom Award. She had helped pitch the idea of the famous 1965 march from Selma to Montgomery to raise awareness about voting rights and was crucial in getting medics there when the marchers were attacked with clubs and tear gas. After Freedom Riders were attacked in Alabama on May 14, 1961, she was one of the key people who decided that the Freedom Rides must continue and who organized transportation for members of the Nashville Student Central Committee to go Alabama to finish the journey that those Freedom Riders started. She wanted to prove “you can&rsquot stop a nonviolent campaign by inflicting violence.”
But despite the effectiveness of her work, Nash’s gender often got in the way of recognition.
As Lewis writes in his memoir, many women in the civil rights movement did not become as famous as their male peers because of the “chauvinism” of the men in the movement, which was “expressed pretty succinctly” when Stokely Carmichael infamously said that the only positions for women in the movement were “prone.” Lewis writes that he admired the way Nash stayed focused on the mission &mdash “dead serious about what we were doing each week, very calm, very deliberate, always straightforward and sincere” &mdash even as some men in the movement were captivated by her beauty, himself included. (“They waited years later to tell me that!” Nash jokes.)
“There were men, who, whenever there was a press conference, were right there,” she says, “while Ella Baker would be making sure everyone who came for a demonstration had a place to stay.”