Aynı güce sahip daha modern bir Amerikan dizel motorunun Sovyet motorundan çok daha küçük olduğu ortaya çıktı ve gerektiğinde mürettebatı aracın düşman ateşi altında bırakabileceği arkadaki "tünel" için alan tahsis ederek motor bölmesini yeniden düzenlemeyi mümkün kıldı.
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Amerikan tank binasının kış uykusunda olduğu ve Kore Savaşı'nın onu uyandırmaya zorlandığına inanılıyor. Bu hızlı bir gelişme ve bir dizi ağır klasik tank M103'a yol açtı. Zaten Nisan ayında, 1952, ilginç bir özelliği, ön zırh plakalarının arka eğimde kullanılması olan üç yeni ağır tank projesinin değerlendirilmesine sunuldu - bunun, onların güvenliğini güçlendireceğine inanılıyordu. En büyük ilgi çeken şey, tankın üzerine otomatik bir yükleyici bulunan bir 175-mm top takması beklenen üçüncü projeydi. Makinelerin ağırlığının 62 ton olması gerekiyordu. Doğru, tüm bu projeler reddedildi, ancak umut verici tankların taret çekiciliğinin daha da genişlemesine, daha düşük bir zırh seviyesine ve daha yüksek zırh koruma seviyesine sahip bir kulenin kullanılmasına izin veren 2,7 m çapına kadar genişlemesi gerektiği ortaya çıktı.
Böyle bir omuz askısının altındaki deneyimli kuleler zaten 1954'te test edildi ve testler mühendislerin varsayımlarını doğruladı. Bunu, 105-mm yivli tanker T120 de dahil olmak üzere, tabanca montajı için çeşitli seçeneklere sahip ağır Amerikan tankının yeni tasarımları izlemiştir. 105-mm tabancalı bir tank tasarımının geliştirilmesi sürecinde, bununla birlikte kulenin, T95-X95 ismini alan yeni orta tank T4'in kasasına iyi monte edilebileceği ortaya çıktı. Bununla birlikte, bu tank Amerikan ordusuna da devrim niteliğindeydi, bu yüzden sonunda daha geleneksel M60'in lehine reddedildi.
Fransızlardan sonra, Amerikalılar ayrıca “sallanan” kuleler ve otomatik yükleyici ile birkaç araba da deneyimlemiştir. Bazılarına, örneğin T58 tankı, hatta bir 152 mm'lik tabanca yerleştirildi. Ancak, bu planın bariz kolaylığına rağmen, ABD Ordusu'nun evrensel tankları için, sadece kulenin üst ve alt kısımları arasındaki bağlantı güvenli bir şekilde kapatılamadığından uygun değildi. Bu arada, bu yıllar zarfında tank, karşı koruma sistemleri kurmaya başladı. оружия kitle imhası ve tankların kendilerinin taktik nükleer saldırının kenarında kullanılması gerekiyordu. Bu şartlar altında herhangi bir zırh bağlantı noktasındaki herhangi bir sızıntının, mürettebatı koruma çabalarını geçersiz kılacağı açıktır, bu nedenle bu tür kuleler sadece Fransa'da ve bazı nükleer madde içermeyen ülkelerdeki Fransız yapımı tanklarda kök salmıştır.
Fransa'da, “sallanan” FL 10 tipi kuleler yalnızca tanklara değil, aynı zamanda EBR 90 zırhlı araçlara da yerleştirildi - gövdenin ortasında indirilebilen ve yükseltilebilen iki çift metal çarklı çok fütüristik bir araç tasarımı. Aslında, sağlam bir silahlanma ve rezervasyon ile son derece orijinal bir tekerlekli tank gibi, bir zırhlı araç değildi. Karayolu üzerinde sürerken, iki çift orta tekerlek yükseltildi ve araç boyunca yüksek hızda hareket edebildi. Bununla birlikte, yere düştüğü zaman, bu tekerlekler derhal battı ve bu da yolda kolayca karışmasını sağladı.
Hareketli kule ile zırhlı araç EBR90 FL 10
ABD'de, döner taretli tanklar üzerinde yapılan deneylerin tavizsiz olduğu kabul edildi ve Sovyet tanklarıyla çok uzak bir şekilde savaşabilecek 120 mm'lik bir silahla ağır silahlı bir tankın projesine geri dönmeye karar verildi. İlk proje T110 ismini aldı, ancak makinenin çok büyük boyutları nedeniyle ordu tarafından reddedildi; bu, standart numunenin tünellerinden demiryolu platformunda taşınmasına izin vermedi. Projenin evrimi sürecinde tank, silahlı silahı, ardından silahın kulenin bulunduğu yeri aldı ve şoförleri, gövdenin burnuna, sonra savaş bölmesine taşındı. Silahlı bir silah dağıtımına sahip bir tankın sorunlarından biri, 230 mm kalınlığında zırh olduğu düşünülen bir top maskesiydi, ancak aynı zamanda 2 ton ağırlığındaydı.Ayrıca, Amerikan standartlarına göre, köşelere + 20 ° 'den -10 °' e dikey ateş sağlanmalı Bu, özellikle de bagajın aşağı doğru eğilmesi durumunda, kayıtsız düzen için zordu. Tabii ki daha küçük açılarla yapabilirsin. Ancak burada tasarımcıların, ağır tanklarını kullanarak, Fatih’in, -7 ° sapma açısının düşük-yatma hedefleri için yeterli olmadığını ve aynı açının değişmeden kaldığını görebildiğini görebilecekleri İngiliz’lerin deneyimlerini hatırladılar.
İngilizce deney tankı "Centurion" Mk. 120-mm aletli L1 ile III
Amerikan ağır tank M103
Sonuç olarak, Amerikalılar tekrar taret versiyonuna geri döndü ve bu durumda, makinenin varsayılan kütlesini 50 t'de tamamen karşılamanın mümkün olduğu ortaya çıktı, Tank, 2,15 m çapında bir epaet aldı - МХNUMX tank ile aynıydı, mürettebatı dörde düştü istisnalar, ikinci yükleyici. Proje resmi aşamaya girdi ve tam boyutlu bir makette yapıldı, ancak bu zamana kadar Amerikalılar T103 programının geliştirilmesini bırakmaya ve M110 tank ile ilgili olarak onu yükseltme ile sınırlandırmaya karar verdiler.
Ordunun yeni ağır tankların tasarlanmasındaki ilgisi, anında kendi özgün tasarımlarını sunan çeşitli firmalar arasında bir cevap buldu. Bunlardan biri, Eylül 1953'ta sunulan ağır tank “Avcı” (“Avcı”) projesiydi.
Amerikan ağır tank "Avcı" projesi
Tankın son versiyonu oldukça sıradışı bir vücut şekline ve iki uçakta dengelenmiş ve aktif mermiler ateşleyen iki 105 mm topuna sahipti. Sürücü, otomobilin ortasına ağır bir şekilde eğimli bir zırh plakasının arkasına yerleştirildi. Arkasında iki silah arasında küçük bir tek kişilik kulede topçu vardı. Bu durumda, silahların kendileri kuleye sert bir şekilde bağlandı ve her biri yedi mermi için otomatik yükleyicilerle donatıldı, her bir tabanca ateşi, 12 rpm'ye kadar çıktı. 80 mermilerin hala tank gövdesinde olduğu göz önüne alındığında, toplam mühimmatı 94 mermi idi - bu tip herhangi bir makine için mükemmel bir gösterge.
Tank ayrıca, iki 7,62-mm makineli tüfek, silahlarla eşleştirilmiş ve bir veya iki 12,7-mm'den oluşan komuta taretinde güçlü bir makineli tüfek silahlandırmasına sahip olmalıdır. Tank komutanının işyeri yükselen bir çatı bölümü ile kaplandı. Komutanın solunda, silahların hemen arkasında, her iki silahın otomatik yükleyicilerini dolduran bir yükleyici vardı.
Çatının yükselen kısmı, 200 ° kulesinin yatay ateşleme açısını sınırladı ve 20 ° 'de silahların kotunda tam dairesel bir saldırı gerçekleştirilebildi. Motor, her yol tekerleğinde çalışan 12 hidrolik motorlarını çalıştıran bir hidrolik şanzımana sahipti. Bu tür bir çalışan dişli, bir paletten veya birkaç yol silindirinden birini kaybettikten sonra bile tankın hareket etmesine ve döküm lastik izleri kullanmasına izin verdi.
“Avcı” çok çömelmiş ve düşük güçlüydü, ki bu da seramikten elementler kullanarak yapılan rezervasyonların kullanımıyla birlikte, biriken mermilere karşı iyi bir koruma sağlayacaktı.
Komutanın bölmesinin çatısının tamamı menteşeli ve hidrolik olarak çalıştırıldığından, hem hasarlı tankı terk etmek hem de bakımını yapmak için gerektiğinde kolayca açılabilir. Bununla birlikte, projenin devrimci doğası, ordunun muhafazakârlığı nedeniyle, sonunda nihayetinde durdurulduğu için bir kötülük yaptı. İlginç bir şekilde, bu makinenin reddedilmesinin nedenlerinden biri olarak, kasanın içine yerleştirilmiş küçük bir kulenin omuz askısının kapatılmasının zorluğuna dikkat çekti.
Suyun yanı sıra merminin parçaları gibi çeşitli metal döküntülerinin birikmesi de mümkündür; bu da, özellikle kışın, kulenin dönüş mekanizmalarının kolayca bozulmasına neden olabilir.
Amerikan ağır tank H-3 projesi
Ağustos ayında, 1955, hidrojen zırhı ve helyum karışımından elde edilen gaz itici gaz ve sermet zırhlı 120-mm gaz dinamik araçlarıyla tank projelerini ele aldı. 30 mm çapında bir sabot mermisi kullanılarak böyle bir silahın zırh delinmesinin, 150 m mesafesindeki 60 ° 'lik bir açıyla 2000 mm olacağı varsayılmıştır. 30 t seviyesindeki tank.
Diğer iki proje arasında, 120 m mesafesindeki yüksek patlayıcı bir mermiyi ateşlemek ve üzerine uzun mesafelerdeki tanklarla savaşmak için 1000-mm kalibreli, düşük darbeli silahlı bir tank silahlandırması vardı. Aynı zamanda, sürücünün bu projenin üç tankının taretinde olması gerekiyordu.
Amerikan "atom tankı" projesi TV-1
Bununla birlikte, en eşsiz olanı, doğrudan arabaya yerleştirilen küçük boyutlu bir nükleer reaktör tarafından tahrik edilen bir tank olan Amerikan “atomik tank” tır. Projelerden birine göre, tankın ağırlığı, ön zırhının kalınlığı 70 mm'ye kadar olan 350 t olmalıdır.
Silahlanma - modifiye 105-mm gun Т140. Tankın enerji santrali, soğutucunun açık gaz devresine sahip küçük boyutlu bir nükleer reaktöre ek olarak, reaktörden gaz alan ve harekete geçiren bir gaz türbini de içermekteydi. Böyle bir kurulumun motora maksimum güçte 500 saate kadar sürekli çalışma sağlayacağına inanılıyordu, ancak aynı zamanda, proje yazarlarından az bir kısmı “atom tankının” çok pahalı olacağından ve bunun için yüksek düzeyde radyasyon ve güvensiz olacağından şüphe ediyordu. İnsanların yüksek doz radyasyon almalarını önlemek için çok sık değiştirilmesi gereken kendi mürettebatı.
XSUMX'te yeni bir Sovyet ağır tank tasarımının pratik olarak da başladığı SSCB'de son derece ilginç ve orijinal ağır tanklar geliştirildi, tank hemen iki versiyonda geliştirildi: “1955 nesnesi” dizel motora sahipti ve "- gaz türbini ve her iki seçenek de sadece motor bölmesinde farklılık gösterir. “277 nesnesi” tankına ilk kez nükleer koruma unsurları yerleştirildi. 278-mm M-277 tüfek tabancası, 130 - 65 ateşleme hızına / dk'ya izin veren otomatik bir yükleyiciye sahipti. “10 nesnesi” için gaz türbini motorunun 151 gücüne sahip olması gerekiyordu. c, bunun sonucunda, bu makineler üzerinde yapılan çalışmalara son verildi. KB’den Leningrad’daki Z.Ya Kotin, L. Troyanov’un öncülüğünde dört parçadaki benzersiz bir ağır tank projesi - “bir 278 nesnesi” - metal olarak yaratıldı ve uygulandı. Bir 1000 kütlesi ile tankın döküm tareti vardı ve gövdesi dört zırhlı bloktan kaynaklandı. Tüm Sovyet araçlar için tank rezervi benzeri görülmemiş: taret zırhının maksimum kalınlığı 279 mm idi. Hem kule hem de gövdenin iç çapındaki X-NUMX-mm ve 60-mm zırh delici mermilerin herhangi bir mesafeden ve herhangi bir açıyla girmediği görülmüştür.
Sovyet deney tankı "nesne 278"
Sovyet ağır tank "nesne 279" yaşadı
Tasarımcılar, tankın alt bölümünde, tanka son derece yüksek manevra kabiliyeti sağlayan ve tabana inişini engelleyen dört yollu bir tahrik ünitesi kullandılar. Ancak onarım ve bakım için çok zor ve zaman alıcı olduğu ortaya çıktı.
Verileri zaman içinde karşılaştırarak, tasarımcıların hem ABD'de hem de SSCB'de yeni ağır tanklar yaratma konusundaki ilgilerini neredeyse aynı anda - bir anlaşma imzalamış gibi. Ancak İngiliz tasarımcılar bunun için gitmedi ve tüm tankları hem Amerikan hem de Batı Avrupa makinelerinden daha ağırdı. Tankın kütlesinin 1960 t'ye yükseltilebileceğini göz önüne alarak, Avrupa TDV'deki köprülerin çoğunun hala 60 t'ye kadar yük kapasitesine sahip olduğunu varsaydılar, bu nedenle hem 20-ton altında hem de başarısız olmaları muhtemel. 50 ve 60 t yük taşıma kapasitesine sahip köprüler Avrupa'da oldukça düzgün bir şekilde dağılmış durumda. Hafif ve düşük olduğu, ancak aynı zamanda güçlü zırh ve silahlanmaya sahip olduğu, Sovyet tanklarının açık ovalarda mükemmel bir şekilde savaşabileceği belirtildi. Bununla birlikte, yeni bir savaş durumunda geçmek zorunda kalacakları Almanya topraklarında, piyade eylemi için daha uygun bir yerdeydiler ve yüksek hareket kabiliyetleri artık bir koz kart değildi. Bu nedenle, İngiliz mühendislerin seçimi, İngiliz ordusuna göre daha tercih edilebilir gözüküyordu. Aynı zamanda, Amerikalı mühendislerin yürüttüğü teknik çözümlerin, pürüzsüz delikli tabancalar, kombine sermet zırhı ve güdümlü füzelerin tanklara yerleştirilmesi gibi kısa bir süre sonra SSCB'de tasarlanan tanklarda ortaya çıktığı gibi başka bir şeyi fark etmek kolaydır. Ancak bazı nedenlerden ötürü Amerikan ordusu, M50 tankında yıllarca somutlaşan aniden çok daha geleneksel çözümler üretti.
Amerikan ana tankı M60AZ