https://youtu.be/ya5cXmL7cII
Bu yıl 27 Mart'ta, Zoom teknolojisini kullanarak İsa Mesih'in ölümünün anma törenini çevrimiçi olarak anacağız. Bu videonun sonunda, çevrimiçi olarak bize nasıl ve ne zaman katılabileceğinizin ayrıntılarını paylaşacağım. Bu bilgiyi bu videonun açıklama alanına da ekledim. Ayrıca beroeans.net/meetings adresine giderek web sitemizde de bulabilirsiniz. Vaftiz edilmiş bir Hıristiyan olan herkesi bize katılmaya davet ediyoruz, ancak bu davet özellikle Yehova'nın Şahitlerinin teşkilatında yer alan ve temsil eden amblemlere sahip olmanın önemini fark eden veya fark etmeye başlayan eski kardeşlerimize yöneliktir. Kurtarıcımızın eti ve kanı. Watchtower yayınlarından gelen onlarca yıllık telkinlerin gücünün bize katılmanın milyonlarca Diğer Koyun için değil, yalnızca seçilmiş birkaç bin kişi için olduğunu söylemesi nedeniyle, bunun genellikle ulaşılması zor bir karar olduğunu biliyoruz.
Bu videoda aşağıdakileri ele alacağız:
- Ekmeğe ve şaraba gerçekten kim katılmalı?
- 144,000 ve "Diğer Koyunların Büyük Kalabalığı" kimler?
- Yehova'nın Şahitlerinin çoğu neden katılmıyor?
- Rab'bin ölümünü ne sıklıkla anmalıyız?
- Son olarak, 2021 anıtına çevrimiçi olarak nasıl katılabiliriz?
İlk soru olan "Ekmek ve şaraba gerçekten kim katılmalı?" Sorusuna İsa'nın Yuhanna'daki sözlerini okuyarak başlayacağız. (Bu video boyunca Yeni Dünya Çeviri Referans İncilini kullanacağım. Sözde Gümüş kılıç olan 2013 versiyonunun doğruluğuna güvenmiyorum.)
Ben hayat ekmeğiyim. SİZİN atalarınız vahşi doğada kemiği yedi ve yine de öldü. Bu, gökten inen ekmektir, öyle ki herkes ondan yiyip ölmesin. Ben cennetten inen canlı ekmeğim; bir kimse bu ekmeği yerse sonsuza kadar yaşayacak; ve doğrusu, vereceğim ekmek dünya hayatı adına etimdir. " (Yuhanna 6: 48-51)
Bundan oldukça açık ki sonsuza kadar yaşamak - hepimizin yapmak istediği bir şey, değil mi? - İsa'nın dünya adına verdiği canlı ekmeği yemeliyiz.
Yahudiler bunu anlamadı:
". . Bu nedenle Yahudiler, "Bu adam bize yememiz için etini nasıl verebilir?" Diyerek birbirleriyle çekişmeye başladı. Buna göre İsa onlara şöyle dedi: "Size doğrusunu söyleyeyim, İnsan Oğlunun etini yemedikçe ve onun kanını içmedikçe, hiçbir canınız olmayacak." (Yuhanna 6:52, 53)
Yani yememiz gereken sadece onun eti değil, aynı zamanda içmemiz gereken kanıdır. Aksi takdirde, kendimizde hayatımız olmaz. Bu kuralın herhangi bir istisnası var mı? İsa, bedeninden ve kanından payını almak zorunda olmayan bir Hıristiyan sınıfının kurtarılması için bir hazırlık yapıyor mu?
Ben bir tane bulamadım ve hiç kimsenin böyle bir hükmü Örgütün yayınlarında, İncil'de çok daha az açıklanmış bulmaya davet ediyorum.
Şimdi, İsa'nın havarilerinin çoğu onun sözlerini anlamadı ve ona gücendi, ancak 12 havarisi kaldı. Bu, İsa'yı 12'ye ilişkin bir soru sormaya yöneltti, bu soruya sorduğum hemen hemen her Yehova'nın Şahidi yanıldı.
". . .Bu kadar öğrencisi ona arkasındaki şeylere gitti ve artık onunla yürümeyeceklerdi. Bu nedenle İsa on ikiye şöyle dedi: "Siz de gitmek istemiyorsunuz, değil mi?" (Yuhanna 6:66, 67)
Bu soruyu tanık arkadaşlarınızdan veya akrabalarınızdan herhangi birine sorarsanız, Peter'ın cevabının "Başka nereye gideceğiz, Lord?" Diyecekleri çok güvenli bir bahis. Ancak gerçek cevap şuydu: "Tanrım, kime gideceğiz? Sonsuz yaşamla ilgili sözleriniz var… ”(Yuhanna 6:68)
Bu çok önemli bir ayrımdır, çünkü kurtuluşun "gemi benzeri bir organizasyonun" içinde olduğu gibi bir yerden değil, daha çok biriyle, yani İsa Mesih ile birlikte olmaktan geldiği anlamına gelir.
Havariler sözlerinin anlamını o zaman anlamazken, onun etini ve kanını temsil etmek için ekmek ve şarap sembollerini kullanarak ölümünün anılmasını başlattığında çok geçmeden anladılar. Vaftiz edilmiş bir Hristiyan ekmek ve şarabı paylaşarak, sembolik olarak İsa'nın bizim adımıza feda ettiği et ve kanı kabul ettiğini temsil ediyor. Katılmayı reddetmek, sembollerin temsil ettiklerini reddetmek ve bu nedenle yaşamın özgür armağanını reddetmektir.
Kutsal Yazıların hiçbir yerinde İsa, Hıristiyanlar için iki umuttan bahsetmez. O hiçbir yerde, Hıristiyanların küçük bir azınlığı için göksel bir ümitten ve öğrencilerinin büyük çoğunluğu için dünyevi bir ümitten söz etmez. İsa yalnızca iki dirilişten bahseder:
"Buna şaşırmayın, çünkü anıt mezarlarda bulunan herkesin sesini duyup çıkacağı, bir hayata diriliş için iyi şeyler yapanların ve bir diriliş için aşağılık şeyler uygulayanların geleceği saat geliyor. yargı. " (Yuhanna 5:28, 29)
Açıktır ki, hayata diriliş, İsa'nın etine ve kanına sahip olanlara tekabül eder, çünkü bizzat İsa'nın dediği gibi, biz onun etinden ve kanından pay almadıkça, kendimizde yaşamımız olmaz. Diğer diriliş - sadece iki tane var - aşağılık şeyleri uygulayanlar içindir. Açıkçası bu, iyi şeyler yapması beklenen Hıristiyanlara verilen bir umut değil.
Şimdi ikinci soruyu ele alalım: "144,000 ve" Diğer Koyunların Büyük Kalabalığı "kimlerdir?
Yehova'nın Şahitlerine yalnızca 144,000 kişinin göksel bir ümide sahip olduğu, geri kalanların ise yeryüzünde Tanrı'nın dostları olarak yaşamaları doğru ilan edilecek olan diğer koyunlardan oluşan büyük bir kalabalığın parçası olduğu söyleniyor. Bu bir yalan. İncil'in hiçbir yerinde Hristiyanlar Tanrı'nın dostu olarak tanımlanmamıştır. Her zaman Tanrı'nın çocukları olarak tanımlanırlar. Onlar sonsuz yaşamı miras alırlar çünkü Tanrı'nın çocukları tüm yaşamın kaynağı olan Babalarından miras alırlar.
144,000 ile ilgili olarak Vahiy 7: 4 şöyle okur:
"Ve İsrailoğullarının her kabilesinden mühürlenenlerin sayısının 144,000 olduğunu duydum: ..."
Bu gerçek bir sayı mı yoksa sembolik bir sayı mı?
Bunu gerçek olarak alırsak, bu sayıyı toplamak için kullanılan 12 sayının her birini de gerçek olarak almak zorundayız. Bir grup sembolik sayının toplamı olan gerçek bir sayıya sahip olamazsınız. Bu hiç mantıklı değil. İşte toplam 12 olan 144,0000 sayı. (Ekranda benimle yanımda gösterin.) Bu, İsrail'in her kabilesinden tam olarak 12,000'in çıkması gerektiği anlamına gelir. Bir kabileden 12,001 ve diğerinden 11,999 değil. Her birinden tam olarak 12,000, eğer gerçekten de gerçek bir sayıdan bahsediyorsak. Bu mantıklı görünüyor mu? Nitekim, Yahudi olmayanları içeren Hıristiyan cemaati Galatyalılar 6: 16'da Tanrı'nın İsrail'i olarak konuşulduğundan ve Hıristiyan cemaatinde hiçbir kabile bulunmadığından, bu 12 harfli sayı 12 kelimeden nasıl elde edilecek, ancak varolmayacaktır. kabileler?
Kutsal Yazılarda, 12 sayısı ve katları sembolik olarak dengeli, ilahi olarak belirlenmiş bir idari düzenlemeye atıfta bulunur. On iki kabile, 24 rahip tümeni, 12 havari, vb. Şimdi John'un 144,000'i görmediğine dikkat edin. Sadece numaralarının arandığını duyar.
"Ve mühürlenenlerin sayısını duydum, 144,000 ..." (Vahiy 7: 4)
Ancak bakmaya döndüğünde ne görüyor?
Bundan sonra gördüm ve bak! tüm milletlerden, kabilelerden, halklardan ve dillerden hiç kimsenin sayamayacağı, beyaz cüppeler giymiş, tahtın önünde ve Kuzu'nun önünde duran büyük bir kalabalık; ve ellerinde palmiye dalları vardı. " (Vahiy 7: 9)
Mühürlenenlerin sayısını 144,000 olarak duyar ama kimsenin sayamayacağı büyük bir kalabalık görür. Bu, 144,000 sayısının dengeli, ilahi olarak belirlenmiş idari düzenlemedeki büyük bir grup insanı sembolik olduğunun bir başka kanıtıdır. Bu, Rabbimiz İsa'nın krallığı veya hükümeti olacaktı. Bunlar her ulustan, her insan, dil ve ihbar, her kabileden. Bu grubun yalnızca Yahudi olmayanları değil, rahip kabilesi Levi dahil 13 kabileden Yahudileri de içereceğini anlamak mantıklıdır. Yehova'nın Şahitlerinin örgütü bir ifade uydurdu: "Diğer koyunların büyük kalabalığı". Ancak onun ifadesi İncil'in hiçbir yerinde yoktur. Bu büyük kalabalığın göksel ümidi olmadığına inanmamızı isterlerdi, ancak Tanrı'nın tahtı önünde dururken ve kutsalların kutsalında, kutsal (Yunanca, naos'ta) Tanrı'nın ikamet ettiği yerde kutsal hizmet sunarken tasvir edilirler.
Bu yüzden Tanrı'nın tahtının önündeler ve tapınağında gece gündüz ona kutsal hizmet ediyorlar; Tahtta oturan, çadırını onların üzerine serecek. " (Vahiy 7:15)
Yine İncil'de diğer koyunların farklı bir umudu olduğunu gösteren hiçbir şey yoktur. Kim olduklarını ayrıntılı olarak anlamak isterseniz, diğer koyunun üzerine bir videoya bağlantı koyacağım. İncil'de Yuhanna 10: 16'da diğer koyunlardan yalnızca bir kez bahsedildiğini söylemek yeterli. İsa orada, konuştuğu Yahudi ulusu olan sürü ya da grup ile Yahudi ulusundan olmayan diğer koyunlar arasında ayrım yapıyor. Bunların, ölümünden üç buçuk yıl sonra Tanrı'nın sürüsüne girecek olan Yahudi olmayanlar olduğu ortaya çıktı.
Yehova'nın Şahitleri neden 144,000'in gerçek bir sayı olduğuna inanıyor? Çünkü Joseph F. Rutherford bunu öğretti. Unutmayın, bu, sonun 1925'te geleceğini öngören "Şimdi yaşayan milyonlarca asla ölmeyecek" kampanyasını başlatan adamdır. Bu öğreti tamamen gözden düşürülmüştür ve kanıtları incelemek için zaman ayırmak isteyenler için yapacağım Bu videonun açıklamasında bu noktayı kanıtlayan kapsamlı bir makalenin bağlantısını ekleyin. Yine, Rutherford'un bir din adamları ve din adamları sınıfı yarattığını söylemek yeterli. Diğer koyunlar ikincil bir Hristiyan sınıfıdır ve bu güne kadar da öyle olmaya devam etmektedir. Bu laity sınıfı, liderliğinde yönetim organı olan rahip sınıfı, meshedilmiş sınıf tarafından verilen tüm emir ve emirlere itaat etmelidir.
Şimdi üçüncü soruya gelelim: "Yehova'nın Şahitlerinin çoğu neden katılmıyor?"
Açıktır ki, sadece 144,000 kişi katılabiliyorsa ve 144,000 gerçek bir sayı ise, o zaman 144,000'in bir parçası olmayan milyonlarca Yehova'nın Şahidi ile ne yaparsınız?
Bu akıl yürütme, yönetim organının, İsa Mesih'in doğrudan bir buyruğuna itaatsizlik etmeleri için milyonlarca Yehova'nın Şahidine ulaşmasını sağlayan temeldir. Bu samimi Hıristiyanları katılmaya layık olmadıklarına inandırıyorlar. Bu layık olmakla ilgili değil. Hiçbirimiz layık değiliz. Bu itaatkar olmakla ilgilidir ve bundan çok daha fazlası, bize sunulan ücretsiz hediyeyi gerçek anlamda takdir etmekle ilgilidir. Toplantıda ekmek ve şarap birinden diğerine aktarılırken, Tanrı şöyle diyor: “İşte sevgili çocuk, sana sonsuza dek yaşaman için sunduğum armağandır. Ye ve iç." Yine de Yönetim Kurulu, her bir Yehova'nın Şahidinin “Teşekkür ederim, ama hayır teşekkür ederim. Bu benim için değil. " Ne trajedi!
Rutherford'dan başlayıp günümüze kadar devam eden bu küstah adam grubu, milyonlarca Hristiyanın Tanrı'nın onlara gerçekten sunduğu armağana burun kıvırmasını sağladı. Bunu kısmen 1 Korintliler 11: 27'yi yanlış uygulayarak yaptılar. Kiraz bir ayet seçmeyi ve bağlamı görmezden gelmeyi severler.
"Bu nedenle, somunu yiyen veya değersiz bir şekilde Rab'bin kadehini içen, bedenine ve Rab'bin kanına saygı duymaktan suçlu olacaktır." (1 Korintliler 11:27)
Bunun, Tanrı'dan katılmanıza izin veren mistik bir davet almakla hiçbir ilgisi yoktur. Bağlam açıkça gösteriyor ki, elçi Pavlus, Rab'bin akşam yemeğini fazla yemek ve sarhoş olmak için bir fırsat olarak görenlerden bahsederken, aynı zamanda katılan fakir kardeşlere saygısızlık ediyordu.
Ama yine de bazıları buna karşı çıkabilir, Romalılar 8:16 bize katılmak için Tanrı tarafından bilgilendirilmemiz gerektiğini söylemiyor mu?
Şöyle okur: "Ruhun kendisi, Tanrı'nın çocukları olduğumuza ruhumuzla tanıklık eder." (Romalılar 8:16)
Bu, bu ayete teşkilat tarafından empoze edilen kendine hizmet eden bir yorumdur. Romalıların bağlamı bu yorumu desteklemiyor. Örneğin, bölümün ilk ayetinden 11. ayete kadarth Pavlus bu bölümün ruhunu bedenle karşılaştırıyor. Bize iki seçenek sunar: ölümle sonuçlanan beden tarafından veya yaşamla sonuçlanan ruh tarafından yönetilmek. Diğer koyunların hiçbiri et tarafından yönetildiğini düşünmek istemez, bu da onlara sadece bir seçenek bırakarak, ruh tarafından yönetilir. Romalılar 8:14 bize “Tanrı'nın ruhunun yönettiği herkes gerçekten de Tanrı'nın oğullarıdır” der. Bu, diğer koyunların Tanrı'nın ruhu tarafından yönetilmediğini kabul etmek istemedikçe, diğer koyunların sadece Tanrı'nın arkadaşları olduğu ve oğulları olmadığı şeklindeki gözetleme kulesi doktriniyle tamamen çelişir.
Burada, cehennem ateşi, insan ruhunun ölümsüzlüğü ve Teslis doktrini gibi küfürlü öğretileri terk ederek sahte dinden kopan ve sadece birkaçını saymak için Tanrı'nın krallığını aktif olarak vaaz eden bir grup insan var. . Şeytan için, onu alaşağı edecek tohumun bir parçası olmayı reddetmelerini sağlayarak bu inancı yıkmak ne büyük bir darbeydi, çünkü ekmeği ve şarabı reddederek kadının kehanet edilen tohumunun bir parçası olmayı reddediyorlar. Genesis 3:15. Unutmayın, Yuhanna 1:12 bize iman ederek İsa'yı kabul eden herkese “Tanrı'nın çocukları olma yetkisi” verildiğini söyler. "Hepsi" diyor, sadece bazıları değil, sadece 144,000 değil.
Rab'bin akşam yemeğinin yıllık JW anma töreni, bir işe alma aracından biraz daha fazlası haline geldi. Aslında gerçekleştiğini anladığımız tarihte yılda bir kez anmak yanlış olmasa da, bu konuda büyük tartışmalar olsa da, birinci yüzyıldaki Hıristiyanların kendilerini sadece yıllık bir anma töreniyle sınırlamadıklarını anlamalıyız. İlk kilise yazıları, ekmek ve şarabın, genellikle Hıristiyanların evlerinde yemek şeklinde olan cemaat toplantılarında düzenli olarak paylaşıldığını göstermektedir. Jude bunlardan Jude 12'deki “aşk ziyafetleri” olarak bahseder. Pavlus Korintliler'e “beni anmak için sık sık içerken bunu yapmaya devam et” ve “NE ZAMAN bu somunu yediğinizde ve bu bardağı içtiğinizde” dediğinde, yılda bir kutlamalara atıfta bulunmuyor. (Bkz.1 Korintliler 11:25, 26)
Aaron Milavec, Didache'nin tercümesi, analizi ve yorumu olan kitabında şöyle yazıyor: “Korunmuş sözlü gelenek olan bu gelenek, onu birinci yüzyıldaki ev kiliseleri haline getirdi, Gentile'in müritlerinin tam olarak hazırlanmasını sağlayan adım adım dönüşümü detaylandırıyor. toplantılara aktif katılım ”:
“Yeni vaftiz edilenlerin ilk Eucharistlerine [Memorial] nasıl tepki verdiğini tam olarak bilmek zor. Yaşam tarzını benimseme sürecinde olan pek çok kişi, onları utanmadan tüm dindarlığı - tanrılara, ebeveynlerine, atalarının “yaşam tarzına” dindar olarak terk eden düşmanlar yarattı. Babalarını ve annelerini, kardeşlerini, evlerini ve atölyelerini kaybeden yeni vaftiz edilenler, şimdi tüm bunları bolca restore eden yeni bir aile tarafından kucaklandı. Yeni aileleriyle birlikte ilk kez yemek yeme eylemi, bu nedenle onlar üzerinde derin bir etki yaratmış olmalıdır. Artık nihayet, mevcut babalar arasında gerçek “babalarını” ve annenin hediyesinde gerçek “annelerini” açıkça kabul edebiliyorlardı. Sanki tüm yaşamları bu yöne işaret edilmiş olmalı: kıskançlık olmadan, rekabet olmadan, nezaket ve gerçekle her şeyi paylaşacakları kardeşler bulmak. Birlikte yemek yeme eylemi, hayatlarının geri kalanının habercisiydi, çünkü burada, herkesin Babası (görünmeyen ev sahibi) adına gerçek aile paylaşımlarının yüzleri, birlikte bitmeyen geleceklerinin tadı olan şarap ve ekmek vardı. . "
Mesih'in ölümünün anılmasının bizim için anlamı budur. Yılda bir kez kuru bir ritüel değil, Hıristiyan sevgisinin gerçek bir paylaşımı, gerçekten, Jude'un dediği gibi bir aşk ziyafeti. Bu yüzden sizi 27 Mart'ta bize katılmaya davet ediyoruzth. Elinizde biraz mayasız ekmek ve biraz kırmızı şarap isteyeceksiniz. Dünyanın farklı zaman dilimlerine karşılık gelmek için farklı zamanlarda beş anıt düzenleyeceğiz. Üçü İngilizce, ikisi İspanyolca olacak. İşte zamanlar. Yakınlaştırmayı kullanarak nasıl bağlantı kurulacağı hakkında bilgi almak için bu videonun açıklamasına gidin veya şu adresten bir toplantı programına bakın https://beroeans.net/meetings
İngilizce toplantıları
Avustralya ve Avrasya, Sidney, Avustralya saatiyle 9: XNUMX'de.
Avrupa, Londra, İngiltere saatiyle 6: XNUMX'de.
Amerika, New York saatiyle 9'de.
İspanyol toplantıları
Avrupa, 8:XNUMX Madrid Saati
Amerika, 7:XNUMX New York Saati
Umarım bize katılabilirsin.