Avrupa Parlamentosu'nun Türkiye ile müzakerelerin askıya alınması kararına Türkiye'nin verdiği tepkileri görünce, devlet yönetimindeki ciddiyet noksanlığının vardığı boyuta dair üzüntülerimiz daha da artıyor.
Türkiye diyor ki;
"Bu karar bizi bağlamaz!"
Diyoruz ki "Aynen iade edeceğiz!"
Diyoruz ki, "Bu karar yok hükmündedir!"
Hele hele Başbakan Binali Yıldırım'ın açıklamasına ne demeli:
"Avrupa Birliği gelecek vizyonunu belirlemeli ve Türkiye ile gerçekten birlikte yol yürüyecek mi, yürümeyecek mi buna karar vermelidir."
Adamlar bize açık ve net olarak ve ezici çoğunlukla "Sizi istemiyoruz" diye mesaj gönderirken biz hala "Türkiye ile birlikte yol yürüyüp yürümeyeceğinize karar" verin diye ahkâm kesiyorsak burada ciddi bir sorun var değil mi?
Avrupa Parlamentosu'nda 477 milletvekili Türkiye'nin aleyhine el kaldırıyor, sadece 64 üye lehimize oy veriyorsa, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın Almanya'da salon konuşmasına izin verilmiyorsa, Tuğrul Türkeş'in Hollanda'ya girişine yasak geliyorsa ve ardından bu yasağın bütün hükümet üyeleri için de geçerli olduğuna dair Hollanda hükümeti resmi açıklamalar yapıyorsa bütün bu olup bitenin ne anlama geldiğini hala okuyamıyor muyuz?
Aynen iade etsek de, oylamayı yok hükmünde görsek de, bizi bağlamaz desek de Avrupa Parlamentosu'nun kararı kılıç gibi ensemizde duruyor.
Daha önce Avrupa Parlamentosu'nun lehimize verdiği kararları neden alkışladınız?
Lehinize karar verdiği zaman alkışladığınız ve "bizi bağlar" dediğiniz Avrupa Parlamentosu kararları şimdi neden "bağlamaz" oldu?
Ben, "Avrupa Parlamentosu'nun kararları doğrudur, mutlaka uymalıyız, bu uyarıları dikkate almalıyız" demiyorum.
Bu köşede bütün Yeni Mesaj camiası olarak, başta Prof. Dr. Haydar Baş
Bey olmak üzere, bütün kadromuzla, 20 yıldan beri "Avrupa Birliği lehimize bir proje değildir, bir tuzaktır, bizi rehin almak istiyorlar" dediğimizde bize "Hadi oradan marjinal kafalılar, siz ne anlarsınız" diye tepki gösterenlerin, bugün AB'ye sövme korosunun baş köşesine yerleşmelerini üzüntüyle takip ediyoruz.
Dış politika, deneme yanılma metoduyla yön verilecek bir alan değildir.
Ortadoğu'daki yüzlerce yıllık tarihi geçmişimizden devraldığımız tecrübeleri bir kenara bırakarak, "Suriye'de muhaliflere destek verelim bakalım ne olacak" diyerek adım atmaya kalkmamalısınız, yoksa Suriye batağını ülkemize taşırsınız.
"Amerika, bizden Suriye'de figüran olmamızı istiyor, olalım bakalım ne olacak" diye yola çıkarsanız, kapınızda şak diye Kürt devletinin bayrağının dalgalandığını, Amerikalı uzmanların YPG'yi eğittiğini görürsünüz."
"Şu Rusya'nın uçağını bir düşürelim bakalım, ne olacak" diyerek Ruslarla soğuk savaş tecrübesi yaşamayı göze alırsanız bugün karşınıza Rusya ile yaşadığınız kriz çıkar.
"Avrupa Birliği bizden bir takım taleplerde bulunuyor, kanunlarımızda, Anayasa'mızda, kurumlarımızda, bir takım değişikliler yapmamızı istiyor, AB Anayasası'na imza atmamızı istiyor, her dediklerini yapalım bakalım ne olacak" derseniz, bugün Avrupa Parlamentosu'nun tokadını yersiniz.
"Kendi düşen ağlamaz" demiyorum ama yanlış dış politika manevraları ve Türk devlet felsefesinin asırlara dayanan köklü birikimleri yerine "deneme yanılma yöntemiyle" girdiğimiz yanlış dış politik kulvar milletimize ve devletimizin kudretine büyük darbe vuruyor.
Bütün derdimiz ve feveranımız bundandır.