FLÜT, üflemeli bir çalgıdır. Orkestrada yer alan flüt en eski müzik aletlerinden biridir. Eski Yunanlılar flütü tanrıların yarattığına inanırlar, gösterilerde, düğünlerde, adak günlerinde ve cenaze törenlerinde flüt çalarlardı. insanlık tarihinin en eski çalgılarından biri olan flütün başlıca türleri şunlardır; gagalı flüt, alto flüt, küçük flüt, kısık flüt, pan flüt, alto flüt, tatlı flüt. Bunlar arasında kısık flüt ve alto flüt yalnız boyutları bakımından değişik biçimdedirler. Flüt tahtadan, gümüşten ya da başka bir metalden yapılmış üzeri delikli, silindir biçiminde bir borudur.
Ağızla üflenerek ve üzerindeki delikler parmaklarla kapatılıp açılarak çalınır. Flütün ağıza yatay ya da dik tutularak çalman türleri vardır. Ağıza dik tutularak çalman flütlere üflenen hava, borunun üstkenarına yönelir. Dik flütlerdeki delikler seslerin yüksekliğini değiştirmeye yarar. Avrupalı besteciler XVIII. yüzyılın ortalarında Johann Sebas-tian Bach dönemine kadar bu flütü (tatlı flüt) yeğlemişlerdir. Nasıl bugün, flüt denince aklımıza ağıza yatay tutularak çalınan flüt geliyorsa, o dönemde de bestecilerin bestelerinin uygulanmasında flüt çalınması gerektiğinde ağıza dik tutularak çalman flüt akla gelirdi. Ağıza yatay tutularak çalınan flüt için ilk kez, Jean Baptiste Lulli'nin 1681 yılında bir beste yaptığı sanılmaktadır. Daha sonra bu tür, yaygın olarak kullanılmaya başlanmıştır. Uygulayıcılar bu flütün üzerinde birçok değişiklikler yaparak daha da geliştirmişlerdir. Jacques Hotte-terre baş, gövde ve ağız olarak bir birinden ayrılıp tekrar takılabilecek biçimde üç bölüme ayırmıştır. Prusya Kralı Frederik Il'nin de öğretmeni olan ünlü flütçü Joachim Quartz ise birkaç anahtar eklemiştir.