Bölüm 938 - Tanrı Alemi Fırsatı
Yun Che zihnini sakinleştirmiş ve odaklanmıştı, Gökyüzü Zehir Sedefi'in arıtıcı gücü ile Öfke Tanrısının gücünü dolaştırdı. Avuçları yavaşça Mu Bingyun'un göğsünden aşağı indi ve karnının aşağısına doğru devem etti. Bu sırada kaşları daha da sıkılaşmıştı.
Zehirlenmesine rağmen Mu Bingyun'un vücudu hala güçlüydü, zehir Jasmine'in daha önce zehirlediğinden daha da kalitesizdi, ayrıca Hong'er'in zehirlendiği şeytan zehirden de daha tesirsizdi. Buna rağmen Hong'er'in bedeninde şeytan zehrinin hala küçük bir izi vardı, büyük ihtimalle Sonsuzluk Tabutuna mühürlenmeden önce vücudunu işgal etmişti. Sonuç olarak, zehri kızın vücudundan tamamen, kolayca temizlemişti.
Ancak Mu Bingyun'un zehri... Mu Xiaolan'a göre zehir kızın vücuduna binlerce yıl önce bulaşmıştı ve bu süre boyunca tedavi edilmemişti. Bin yıldır zehre direnmek, zorla hayatını korumak için muazzam miktarda hazineye güvenmesi gerektiği anlamına geliyordu. Zehrin vücuduna tam bir milenyum boyunca ne kadar yayılacağını hayal etmek zor değildi.
Bu zehrin tüm vücuda ve ruha yayılması, hatta zehirli bir ruh haline çevirmesi bile şaşırtıcı değildi.
Ayrıca daha önce hiç görmediği yüksek seviyeli bir zehir ruhuydu.
Zehir ruhları daha önce birçok kez gördüğü şeylerdi. Ancak yüksek seviyeli toksinler zehir ruhlarını doğurabilirdi. Geçmişte Azure Bulut Kıtası'ında Yun Gu'ya sağlık konusunda pratik yapmasına eşlik ederken onlarca zehirli ruh görmüştü. Yine geçmişte Chu Yuenchan'ın bedeninden zehri attığında, soğuk zehir bedeninde zehir ruhunu doğurmuştu. Ancak düşük seviye zehir ruhlarının, düşük seviye şuurları vardı.
Ancak Mu Bingyun'un vücudunda doğan zehir ruhu bariz bir şekilde yüksek seviye şuura sahipti, hatta o kadar yüksekti ki kendi bağımsız yaşam gücü vardı. Mu Bingyun'dan doğan bu yaşam gücü onun yaşam çizgisine tamamen bağlanmıştı. Eğer zehir ruhu ölürse, onun da öleceği konusunda bir soru işareti yoktu. Diğer bir taraftan, eğer Mu Bingyun ölürse zehir ruhu ortadan kaybolmayacaktı, aksine tamamen bağımsız bir varlık haline gelecekti.
Yani eğer vücudundaki zehri temizlerse, zehir ruhunu yok etmesi gerekiyordu. Ve eğer zehir ruhunu yok etmeyi istiyorsa, Mu Bingyun ile zehir ruhu arasındaki bağlantıyı koparmak zorundaydı.
“Vay... Ne kadar zahmetli...” diyerek mırıldandı Yun Che.
Sağ elini kaldırırken avucunun içinde Anka alevleri ortaya çıktı. Mu Bingyun'un göğsündeki hava yükseldi ve yavaşça indi. Öfke Tanrısının gücü sarılmış, doğrudan Mu Bingyun'un vücuduna girmişti.
Yun Che tamamen sessizliğe bürünmüştü ve vücudu harekesizdi. Yinede boncuk boncuk terler alnından aşağıya iniyordu.
Bu duruş bir saat daha devam etti. Ardından Yun Che'in gözleri aniden açıldı ve iki elini birden kaldırdı.
Hss!
Hareketini belirsiz, acı bir çığlık izledi. Ateş, rüzgar gibi Mu Bingyun'un bedenine kaçtı ve hızla sinsi bir alev görüntüsüne dönüştü.
Zehir ruhu!
Zehir ruhu tıslayarak tüm gücüyle mücadele ediyordu, Mu Bingyun'un bedeninden ayrılmaya çalışıyordu. Ancak zehir ruhu hala bedenindeydi. En yüksek seviye zehir ruhu bile Gökyüzü Zehir Sedefi'nin arıtıcı yeteneği tarafından arıtılabilirdi. Yun Che'in sol eli yıldırım gibi çaktı ve anında zehir ruhunu yakaladı... Zehir ruhu aniden yeşil bir ışıkla kaplandı ve ardından ortadan yok oldu.
Ancak Yun Che rahat bir nefes vermesine izin vermedi. İfadesi biraz değişmişti.
Bunlar... Altın Karga alevleri mi!?
Zehir ruhu, içerdiği ortamın yanı sıra açıkça Altın Karga aleviydi.
Neler oluyordu?
Mu Bingyun'u binlerce yıl önce ağır bir şekilde zehirleyen kişi, Altın Karga Tanrısının gücüne sahip biriydi!
Yun Che halihazırda Tanrılar Alemi'nden Altın Karga alevine sahip insanları tanıyordu. Jasmine daha önce ona “Üç Yüce Ateş Nitelikli Canavar"ın güçlerini miras alan insanların bulunduğu ”Alev Tanrısı Aleminden” bahsetmişti; Vermillion Kuşu, Anka ve Altın Karga...
Yani bu Alev Tanrısı Alemi ve Kar Şarkısı Diyarının düşman olduğu anlamına mı geliyordu?
Bu düşünce Yun Che'in zihninde parladığı anda konsantre olmaya başladı. Mu Bingyun'un yaşam damarından başlayarak cennetin ve dünyanın enerjisini aktardı, içindeki alev zehrini arıttı.
Donmuş Kar Salonunun dışında hava farkında olmadan kararmıştı. Tam altı saat boyunca, Donmuş Kar Salonunda tek bir ses bile duyulmadı. Mu Xiaolan'ın kaç kez içeri girip çıktığını bilmiyordu; zaman geçtikçe o da endişeyle yanıyordu. Belkide tek bir an için bile rahatlayamadı. Yun Che'nin Mu Bingyun'u gerçekten kurtarıp kurtaramayacağı konusunda endişeliydi ve bu alçak, aşağılık ve bilhassa sefil insanın bu fırsatı ustasına çirkince şeyler yapmak için kullanmasından endişeleniyordu.
Murong Qianxue ve diğerleri de salonun dışında bekliyordu. Tek bir kişi bile başka bir yere gitmemişti, hepsi endişe doluydu. Eğer hepsi doğruysa, Donmuş Kar Salonunda uzanan kişi onların atasıydı!
Bu nasıl küçük bir mesele olabilirdi?
Donmuş Kar Salonunda ise Yun Che sonunda Mu Bingyun'un bedenininden uzaklaşmıştı. Alnında ter damlalarıyla ağır bir nefes verdi. Tüm vücudu kendi terinden oluşan buz kristalleriyle doluydu.
Sadece altı saat içinde tüm zehri vücudundan uzaklaştırmak kesinlikle imkansızdı. Ancak kızın hayat damarındaki zehrin yarısından fazlası temizlenmişti ve zehir artık daha fazla yayılmayacaktı. Ayrıca cennetin ve dünyanın saf enerjisinin yoğunluyla beraber tüm vücudu kendi canlılığını iyileştirebilecekti.
Yun Che vücudundaki buz kristallerini parçaladı ve arkasındaki buz sandalyeye oturdu. Fiziksel gücünü pek fazla kullanmamıştı, ancak altı saatlik zihinsel yük oldukça ağırdı. Birkaç büyük soluğun ardından aniden kendi kendine konuşmaya başladı, “Yani Tanrılar Alemindeki periler bu kadar tembel, şimdiye kadar uyanıp ayağa kalma zahmetine girmediler.”
“...” Sesi düştükçe beyaz elbiseli kadın buz yatağında yavaşça gözlerini açtı. Donmuş buzun yarattığı salonda, kar yeşiminden daha da soğuk ve saf olan iki ışık ışını ortaya çıktı.
Kız oturdu ve ellerinin arkasını incelemek için yeşim kollarını havaya kaldırdı. Ardından gözleri Yun Che'ye indi. Yumuşak bir ses tonuyla konuştu: “Sen tam olarak kimsin?”
Sesi düşen kar taneleri kadar yumuşaktı, taze bahar havası kadar hafifti. Ancak hiç bir sevinç, heyecan ya da şaşkınlık yoktu. Kulağa sorudan çok düz bir konuşma gibi geliyordu.
“Bunu önce ben sormalıyım.” Yun Che, Mu Bingyun'un tepkisi karşısında şaşırmıştı. Binlerce yıldır alev zehrine maruz kalmış, yaşamla ölüm arasındaki ince çizgide gezinen birinin iyileştikten sonra bundan daha minnettar ve şaşkın olması gerekiyordu. Yinede, sanki duyguları buzla mühürlenmiş gibi sakin ve sıradandı.
Onun tipindeki bir sıradanlık Chu Yuechan'ın diğerlerini kaçırmak için kullandığı sıradanlıktan birkaç katfazlaydı. Gözleri bile sıcak değildi, soğukta değildi; sesi duygusuz olmasına rağmen, temiz bahar rüzgarı kadar yumuşaktı, ama yine de ulaşılamayacak kadar sessizdi.
“Sen gerçekten binlerce yıl önce Donmuş Bulut Asgard'ı kuran Mu Bingyun musun?”
Yun Che doğrudan sormuştu.
Mu Bingyun başını buz yataktan kaldırdı. Beyaz elbiseleri aşağı sarkmış, kar beyazı yüzünden hafif bir çizgi geçmişti. Kızın bakışları salonun dışına döndü ve yumuşak bir şekilde, “Görünüşe göre Xiaolan sana çoktan birçok şeyi anlatmış.” dedi.
Bu cevabı hiç şüphesiz sessiz bir onaylamaydı.
“Bundan bin yıl önce bu dünya ile tüm bağlarımı kesip attım. Aslında buraya geri dönmeye izin vereceğimi hiç düşünmezdim. Sonuç olarak, hayatta kalma umudunu bile kazandım. Ya da belki bu cennet tarafından yazılmış bir kaderdir.”
“Sen...” Yun Che daha önce hiç bu kadar kayıtsız biri görmemişti... ve bu kadar güzel birini... Araştırır gibi sordu: “Ölmek üzereydin, ancak ben gelip seni kurtardım, peki şimdi neden mutlu ya da heyecanlı hissetmiyorsun?”
Mu Bingyun'un bakışları değişti ve sakince ona baktı. “Geçen yıllar boyunca zaten ölümü bekliyordum. Zaten ölüm ile yaşam arasındaki farksızlığın bilincinde büyüdüm. Şimdi ise hayatta kalmanın umudu aslında benim için bir kayıp.”
Yun Che: “...”
“Yine de hayatta kalmak güzel bir şey.” Mu Bingyun gözlerini hafifçe hareket ettirirken
mayhoş bir şekilde konuşmuştu.
“Sorunu cevapladım, ancak sen benim soruma cevap vermedin.” Mu Bingyun sorgulayan gözlerle doğrudan Yun Che'ye baktı. “O zamanlar ağır yaralı olduğum için, tüm kaynak gücümü kaybettim ve vücudumdaki toksinleri dağıtamıyordum. Yaşam damarımdaki ve ruhumdaki bu işgal beni dehşete düşürüyordu. Benim Kar Şarkısı Diyarımda bile tedavisi imkansızdı.
”Ancak senin gibi çok daha aşağı alemden biri beni birkaç saat içerisinde iyileştirebildi. Eğer bu benim kendi bedenime yapılmış olmasaydı, buna hayatta inanmazdım. Yun Che, sen gerçekten olağanüstü birisin.”
Yun Che öne doğru eğildi ve şaşkınlıkla, “Adımı nereden biliyorsun?” dedi.
“Son bir kaç yıldır, fazla yaşayamacağımı biliyordum, burası sürekli aklımdaydı. Donmuş Bulut Asgard'ı üç kez ziyaret ettim. Donmuş Bulut Asgard'a ilk gelişimde faciayla karşılaştım. İkinci gelişimizde, sen çoktan Asgard Efendisi olmuştun bile. O zaman Donmuş Son İlahi Sanatlarını gerçekten zorla öğrendiğini ve hatta onun karşıt öz niteliği olan Altın Karga alevleriyle birleştirdiğini hissettim. O zaman senin ne kadar olağanüstü biri olduğunu hissettim. Bugün üçüncü ziyaretim ve beni bir kere daha şaşırttın, kaynak gücün İmparator Kaynak Aleminden, Egemen Kaynak Alemi'ne iki sene içinde yükselmiş.”
“...” Yun Che'nin dili biraz tutulmuştu. Mu Bingyun çoktan iki kez buraya gelmişti, ancak daha önce hiç onu fark etmemişti.
“Kar Şarkısı Diyarında bu tarz büyümeler sıradandır, ancak bu Mavi Kutup Yıldızında böyle alt kuralların ve ince bulanık enerjinin içerisinde bu fevkaladenin çok ötesinde. Ayrıca...” Mu Bingyun'un gözleri buz kristallerinin ışıltısı ile parladı. “Antik ilahi hazine Gökyüzü Zehir Sedefi'nin efendisisin.”
Yun Che yavaşça sandalyeden kalktı. Ancak zihninde hemen anlamıştı, örtbas etmek, bir bahane bulmak için oldukça geçti. Ümitsizce konuştu. “Tamam... Sen kazandın.”
Lanet olsun! Sadece onun gözlerine bakarak bile gardını düşürebiliyordu!
Bu kadın neden bu kadar güzel gözlere sahip olmak zorundaydı!? Sinir bozucu! Bu çok sinir bozucu!
“Bu gerçekten Gökyüzü Zehir Sedefi gibi duruyor.” Mu Bingyun'un gökyüzündeki yıldızların bile rengini yitirebilecek karlı gözlerinde sonunda gerçek bir şok belirdi.
“Merak etme, bu konu hakkında kimseye bir şey söylemeyeceğim. Hayatımı kurtardın, sana zarar verebilecek bir şeyi nasıl yaparım?” Yun Che'nin uyarsına ya da ricasına gerek kalmadan Mu Bingyun bu konuyu gündeme getirmek için inisiyatif almıştı. Gözlerini kapattı, bir anda tüm Donmuş Kar Salonu'nun biraz daha sessiz hale geldiğini hissetti.
“Gökyüzü Zehir Sedefi olduğu için bu andan itibaren ömrüm gerçekten uzayabilir.”
Uzun zaman önce kendini zihinsel olarak hazırlasa da, Mu Bingyun anında fark edince ya da daha kesin bir şekilde Gökyüzü Zehir Sedefi'ni teşhir etmek için “kandırmasına” rağmen, yine de birazcık keyifsiz hissediyordu. Sormadan edemedi. “Per... Peri Mu, daha önce Gökyüzü Zehir Sedefini görmedin değil mi? Ayrıca bildiğime göre senin Tanrı Aleminde bile Gökyüzü Zehir Sedefi hiç kimse tarafından görülmemiş. Vücudundaki zehiri Gökyüzü Zehir Sedefi ile çıkardığımdan nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?”
Mu Bingyun kibarca konuştu: Bu sadece aniden aklımda patlayan bir tahmindi. Vücudumdaki zehir zaten binlerce yıldır varlığını sürdürüyordu ve herkes onun o korkunç gücünden çekiniyordu. Ablam bile bu konuda bir şey yapamadı. Ancak sen böyle bir meseleyi kısa bir sürede hallettin. Bu durumda İlkel Çağdaki efsaneleri düşünmeden edemedim.”
“...” Yun Che'nin dudaklarının köşeleri seğirdi. Gelecekte başkalarının yaralanmalarına yardım ederken daha ihtiyatlı olmak en iyisi gibi görünüyordu. O, hızı olabildiğince yavaşlatmak zorundaydı. On nefeste arıtılabilecek zehir, on gün ila yarım ay arasında temizlenmeliydi! Ancak Mu Bingyun'un vücudundaki zehir çok yoğundu ve hayatı tehlikedeydi, bu yüzden hiç çaba harcamadan yapması mümkün değildi.
Sadece onun arkadan görüşüne bakacak olursak, Yun Che'nin duyguları nihayetinde biraz rahatlayabilmişti. Gözlerindeki renk yavaşça değişiyordu ve nihayet bu durumu daha çok tutamıyordu. “Peri Mu, vücudundaki tüm zehri bir ay içinde arındıracağımdan kesinlikle eminim. Bunun ardından, hasarlı özün ve kaynak enerjin hızla iyileşecek. Ancak bunları bir bedel karşılığında yapacağım... Bir şartım var.”
“Lütfen konuşun.” Mu Bingyun'un sesi hala rüzgarda uçuşan bir kar tanesi kadar kibar ve inceydi.
Yun Che başını kaldırdı ve saf heyecanla konuştu: “Beni... Tanrı Alemine götürmeni istiyorum!”