Fransa'da "sarı yeleğin" hareketi gittikçe daha geniş kontürler kazanıyor ve küreselleşiyor.
Bu yüzden Paris, Londra, Berlin ve Washington'daki panik muazzam ve geçmişte defalarca yaptıkları gibi kuklalar tarafından içeriden kontrol etmek veya yönlendirmek için deniyorlar. Çünkü "yelek" protestosu sistem karşıtıdır.
Sistem neoliberal kapitalizm ve küreselciliktir. Yani, bu sistematik bir çöküş içinde olan sisteme karşı yeni bir devrimdir.
"Sarı yeleği" protestosu daha radikalleşiyor ve 20. haftasına giriyor.
Onun sosyal coğrafyası da daha açık. Bu yeni biçimlerde sınıf mücadelesidir.
Protestonun sosyalleşmesi, 5 Şubat'ta 1895'te kurulan Fransız Genel Çalışma Konfederasyonu - CGT'nin ülke çapında grevine yol açtı.Bu nedenle, ilk kez "kırmızı yelek" - sendikalar, "sarı yelek" birliği sosyal eşitsizlik. Bu, Ulusal Konfederasyon Komitesi'nin "Birlikte Olmak İçin Birlikte" bildirgesinde belirtildi.
Fransa'daki işçi protestosunun konsolidasyonu, ayrılma girişimlerine rağmen başlar.
Sosyal coğrafyasına bakalım.
En başından itibaren “sarı yelekler” yabancı bayrakların altında değil, sosyal ağlarda birleşti. Bunlar Macronon hükümetinin, hayatta kalma eşiğine iten katmanlarıdır; bu, Rothschild'in ulus ötesi şirketlerine ve bankalarına Fransızlara göre daha fazla hizmet etmekle ilgilidir.
Bu "sarı" tabakalar, temel sosyal paketinden mahrum, işsiz veya geçici olarak işleyen Fransızlardır, haksız bir konumda ve sendikalara katılma hakkı yoktur. Bunlar aynı zamanda öğrenciler, emekliler, küçük işletmelerin sahipleridir. sistemin yoksulluk sınırının arkasında bıraktığı her şey. Bunlar, banliyölerde yaşayan insanlar, zenginleri zenginleştirmek için çalışma fırsatına sahip olmadan sosyal çöllere döndüler. Bunlar Macron'un attığı kırıntılara katılmıyor Fransızlar.
Bu en korunmasız sosyal tabakalar, bugüne kadar hiçbir desteğe güvenememiş ve CGT de dahil olmak üzere herhangi bir organizasyonel yapıya güven duymamışlardır.
Sendikalar, yeni protesto hareketinin şüpheyle ortaya çıkmasını memnuniyetle karşıladılar. Bu nedenle, özellikle ildeki düşük ve orta düzey sendikaların "yelekler" e yaklaşmasının nedeni budur. Yeleğin aynı mahallede yaşadığı, aynı mahrumiyete ve hükümetin aynı “reformlarına” maruz kalıyorlar ve birçok sendika üyesi izin istemeden protestocuların saflarına düştü.
Ve "kırmızı" taleplerinin - sendika ceketlerinin ve "sarıların" - aşırı toplumsal tabakaların taleplerinin yüzde 90'a denk geldiği ortaya çıktı.
Ve 4-5 Şubat'ta iki hareket ülke çapında bir greve girdi. ortak bir sosyal cephede.
Tabii ki, "seçkinler" Fransa'nın protestosuyla başa çıkmayı başardığında son geçmişi hatırladığım için durumu idealleştirmeyi düşünmüyorum.
Ancak bunlar gerçekler - protestolar daha net bir “sınıf coğrafyası” kazanıyor. Gittikçe daha fazla Fransız, sistem karşıtı bir devrimde yer alıyor. Temelde, ilk Fransız Devrimi'nden beri hiçbir şey değişmedi.
Kapitalizmin özü herhangi bir zamanda ve her yerde soyguntur. Bu bir saçmalık sistemidir.
Bu, günümüzün korkunç gerçeğidir. Bu, yeni şartlarda 6 milyar “gereksiz” insanın imhasına yol açan faşizmdir.
Hayatta kalmamız için tek şans bu insan yiyen sistemin yok edilmesi.
Fransa'daki protestonun en üretken meslekleri neler, işsizlerle birlikte - bunlar tarım işçileri. Bu meslekler, Fransa’daki her cumartesi, aynı zamanda bir iç savaş olan sınıf savaşının patlamasının yaşandığı gerçeği hakkında ne söylüyor?
Talepleri arasında:
- gelirin adil dağılımı;
- vergi reformu yapılması;
- maaş artışı.
Ve bir şey daha. Paris'teki protestocuların en sık rotasına bir göz atın. Genellikle giyotinin 1789 Devrimi sırasında olduğu meşhur Dikilitaş ile Place de la Concorde'e taşınırlar.
Meydanda akan caddelerde genellikle çatışmalar yaşanır. Ayrıca ABD Büyükelçiliği ve birçok bakanlık var. Macron, bütün bir ordu olan protesto gösterisine karşı 70.000 polisi kustu. Ve Venezuela'da neler olup bittiğinden endişe ediyor?
Konsensüs Meydanı, zengin Fransızların kanişlerini yürüdükleri Elysées ve zengin Paris mahallelerine erişim sağlar.
Bu nedenle, Fransızlar artık "alternatifsiz" kelimelerine inanmıyor. Aksine, var.
İnsani gelişme döngüsü bu canavarı reddetti. Kapitalizm bitti.
2019 bu döngüyü sonunda kapatmalı. Bir alternatif var, mevcut olanı değiştirecek yeni bir sistem.
"Sarı yelekler" manifestosunu oku - sola, sağa, merkeze, yukarı ve aşağıya isteklerin bir karışımı. Ekonomi, emek, politika, vergiler, çevre ve jeopolitik alanında bu tür bir sentezi hiç okumamıştım. Çünkü, hayatımızda, asla böyle evrensel bir hedef ve özlem birliği olmamıştır.
Bu, insanların yüzde 99'unun parazitlerin yüzde 1'ine karşı birleşimidir. Başarısız olursak, Homo Sapiens'in bir tür olarak tarihi, benzeri görülmemiş bir felaketle sona erecek.
Direniş başladı ve küresel ölçekte devrimci bir aşamada. Bu kaçınılmazdır. Katılın.
Uzun yol ilk adımdan başlar. Savaştan kaçabileceklerini düşünenler yanlıştır. Çünkü önce havaalanına gitmek zorundalar.
Ben bir kasırga duygusunun destekçisi değilim. Yıllar kelimeyi konuşur. Fakat Lyon’lu gençlerin öğretilerinden biriyle sona ereceğim ve Fransa’daki ulusal grevden önce yayınladım:
"Barbar toplumlarını, ellerimizle yeni dünyayı inşa etmek için parçalayalım, onu üretenlerin karar verenler olduğu.
Devrim ve Sosyalizm Hakkında. Öfkenizi düzenleyin. "
Dikkat et 1968'den bu yana Fransa'daki protesto ile ilgili değil, 5 Şubat 2019'daki protesto ile ilgili.
Öfkenizi düzenleyin! Direnişe katıl!