Egzersiz genellikle erdem olarak görülür; bu nedenle, bunun sizin için nasıl kötü olabileceğini merak edebilirsiniz. Çoğu insan için, egzersiz önemli sağlık ve zihinsel sağlık yararları sağlar. Bununla birlikte, yeme bozukluğu olanlar için aşırı egzersiz yaygın bir semptomdur ve bozukluğun gelişmesinde ve korunmasında rol oynayabilir. Kültürümüzün egzersiz kutlaması, aşırı egzersizin çoğu zaman olması gerektiği gibi tanınmaması veya ciddiye alınmamasını sağlar.
Bu makale, yeme bozukluğu araştırmacıları tarafından incelendikten sonra yapılan aşırı egzersizi açıklayacak ve daha sonra aşırı egzersizin çeşitli yeme bozukluklarında kendini gösterme, aşırı abartma riskleri ve (ya da sevilen bir kişinin) ilgi çekici olduğunu düşünüyorsanız ne yapmalı çok fazla egzersizde.
Makalede Neler Var?
genel bakış
Çoğu insan, kendi kendine oluşturduğu kusmayı olumsuz yeme bozukluğu davranışı olarak anlayabilse de, genellikle egzersizin aynı olduğunu düşünmezler. Aşırı egzersiz yapanlar, motivasyonları ve disiplinleri nedeniyle genellikle övülür. Ancak uç noktalara alındığında, bu davranışın ciddi sonuçları olabilir.
Yeme bozukluklarında aşırı egzersiz konusundaki en büyük çalışmalardan birinde, aşırı egzersiz aşağıdakilerden herhangi biri olarak tanımlandı:
- Önemli etkinliklere müdahale eden egzersiz
- Günde üç saati aşan ve bireyin egzersiz yapamaması durumunda sıkıntıya neden olan egzersiz
- Uygunsuz zamanlarda ve yerlerde sık egzersiz yapın ve davranışı bastırmak için çok az çaba gösterin ya da çok az
- Daha ciddi yaralanma, hastalık veya tıbbi komplikasyona rağmen egzersiz yapmak
Yeme Bozukluklarına Bağlantı
Aşırı veya tahrikli egzersiz, farklı yeme bozukluklarının ortak bir bileşenidir. Anoreksiya nervoza, bulimia nervoza ve kas dismorfisi olan hastaların yanı sıra belirtilen diğer beslenme ve yeme bozuklukları (OSFED) ve subklinik sunumları olan hastalarda bulunabilir. Anoreksi dahil kısıtlayıcı yeme bozuklukları söz konusu olduğunda, artmış egzersizin temel bir biyolojik reaksiyon olabileceğine dair bazı kanıtlar bile vardır.
Sıçanlarda Aktivite Bazlı Anoreksi. Hayvan çalışmaları, yeme bozukluklarının, sıçanlarda “Aktivite Bazlı Anoreksiya” olarak adlandırılan şeyi tetikleyerek aşırı egzersiz davranışına yol açabileceğini göstermiştir. Araştırmacılar farelerin yiyecek alımını kısıtlarken bir tekerleğe sınırsız erişim sağlarken, fareler aşırı çalışmaya başlar. Paradoksal olarak, bu fareler, yiyeceklerin kendilerine sunduğu kısa zaman aralıklarında yemek yerine koşmaya devam etmeyi tercih eder. Eğer izin verilirse, kelimenin tam anlamıyla kendilerini ölüme koşacaklar.
Bu sıçanlar, anoreksiya nervozada sergilenen kendi açlıklarının şaşırtıcı davranışlarını göstermektedir. Biri açlıktan ölmekte olan farelerin (ve insanların) aktif olmaktansa daha az olmalarını beklerdi. Ancak, anoreksiya nervoza gelişen küçük çocuklarda, sınırlı alım genellikle artan aktiviteye eşlik eder. Anoreksiyalı gençler genellikle hiperaktivite gösterirler – sabit durmazlar, kıpırdanırlar ve sık sık amaçsızca dolaşırlar. Yaşlı ergenlerin ve yetişkinlerin yaptığı gibi kalori yakmak için bilinçli bir girişimi ifade etmezler. Bu nedenle, aşırı aktivitenin veya egzersizin, sınırlı alımın enerji dengesizliği tarafından çalıştırılan daha temel bir tahrik olduğu varsayılmaktadır.
Anoreksiya Nervozada Egzersiz . Hiperaktivite, hastalığın en eski yazarlarından biri olan Fransız doktor Ernest-Charles Lasègue tarafından 1873 gibi erken bir tarihte bildirilen, anoreksiya nervoza’nın yaygın, ilgi çekici ve iyi belgelenmiş bir belirtisidir. Lasègue, anoreksiya hastalarının fakir beslenmeleri ile uyumsuz göründüğü gibi yüksek düzeyde aktivite gösterdiğini gözlemledi:
Belirlenen başka bir gerçek şu ki, kas gücünün azalmasından bu yoksunluk, hareketsizlik yeteneğini arttırma eğilimindedir. Hasta daha hafif ve aktif hissediyor, at sırtına biniyor [Fransızca metninde ayrıca: ‘uzun yürüyüş turları’ da belirtiliyor), ziyaretler alıyor ve ödüyor; kez şikayet etti. (Lasègue, 1873, s.266)
Bir çalışmada, anoreksiya nervoza (yüzde alt tipe bağlı olarak) olan hastaların yüzde 37 ila 54’ü aşırı egzersiz yaptı. Hastalar, bakıcıların ve tedavi profesyonellerinin tam olarak değerlendirmelerini zorlaştırarak, fiziksel aktiviteye girdikleri süreyi düşük gösterebilir.
Anoreksiya nervozada egzersiz, hastalar tarafından tahrikli veya kompulsif olarak tanımlanır. Fiziksel olarak hasta ve düşük enerjiye rağmen, hastalar çalışmaya devam ettikçe fiziksel yorgunluk belirtileri göz ardı edilir. Egzersiz ile ilgili bir çalışmada bir hasta bildirdi:
“Tedaviye başlamadan önce sadece yemek zamanlarında oturdum ya da hala oturmayı hak etmediğimi hissettim. İnanılmaz derecede huzursuzdum, bu yüzden rahatlamak zordu… Egzersiz yapmak zorunda kaldığımı hissediyorum…”
Anoreksiya nervozada aşırı egzersiz yapmak, daha genç yaşta ve endişeli / takıntılı ve mükemmeliyetçi özelliklerde daha yüksek oranlarla ilişkilidir.
Bulimia Nervoza’da Egzersiz. 1987’de DSM-III-R’nin yayınlanmasından bu yana bulimia nervoza için tanı ölçütlerine aşırı egzersiz dahil edilmiştir. Bulimia nervoza için mevcut tanı ölçütleri (DSM-5), kendi kendini içerebilen binge yemlerinde telafi edici davranışların olduğunu belirtir uyarılmış kusma, ama aynı zamanda aralıklı oruç, müshil kullanımı, diüretikler ve egzersiz.
Aşırı egzersiz, bulimia nervoza bulunan bireylerde yaygın bir telafi edici davranıştır. Bir çalışmada, bulimia nervoza hastalarının yüzde 20 ila 24’ü aşırı egzersiz yaptı. Bulimia nervoza hastalarında aşırı egzersiz, daha kötü tedavi sonuçlarının yanı sıra daha yüksek bazal yeme bozukluğu şiddeti ile de ilişkilidir.
Kas Dismorfisi ile Egzersiz . Aşırı egzersiz, öncelikle vücut geliştiricileri etkileyen, ortaya çıkan bir durum olan kas dismorfisinin yaygın bir belirtisidir. Bazı araştırmacılar, daha geleneksel erkeksi bir cinsiyet kimliğine sahip hastaların anoreksiya nervoza karakteristiğinin bir varyasyonu olduğuna inanmaktadır. Halen, bu hastalık teşhis amaçlı olarak bir yeme bozukluğuna karşı bir tür vücut dismorfik bozukluğu olarak sınıflandırılmaktadır.
Kas dismorfisi, kişinin yeterince kas olmadığına dair inancının ve aşırı bir egzersiz programı ve (çoğunlukla proteine odaklanarak) dökme yapmak için tasarlanmış diyet alımını içeren artan kas sistemi ile ilgili davranışlarla ilgili kalıcı davranışlarla karakterizedir. Takviyeler ve steroidler bazen kas arayışında kullanılır. Kas dismorfisi olan erkekler arasında, yaklaşık yüzde 71’i aşırı ağırlık kaldırıyor ve yüzde 64’ü aşırı egzersiz yapıyor.
OSFED ve Subklinik Bozuklukta Yeme’de Aşırı Egzersiz. OSFED’de aşırı egzersiz hakkında çok az araştırma vardır. Subklinik örneklerde, zorlayıcı egzersiz ile psikopatoloji yeme önlemlerinde yüksek puanlar arasındaki ilişki iyi tespit edilmiştir. Diyet ve egzersiz gibi davranışlar çoğu zaman bir arada bulunur ve birbirini pekiştirir. Aynı zamanda, düzensiz yeme veya düzensiz yeme tutumlarının yokluğunda yapılan aşırı egzersizin klinik olarak daha az önemli ve daha az zarar verici olduğuna inanılmaktadır.
Riskler
Yeme bozukluğu olan ve bozuk yeme olan hastalarda egzersiz yapmak tehlikeli olabilir. Hastalar çeşitli ciddi tıbbi komplikasyonlar için risk altında olduklarından, düzgün egzersiz yapabilir ve yakıt veremezler. Bu komplikasyonlar elektrolit dengesizlikleri, kalp problemleri, kas kaybı, yaralanmalar ve ani ölüm olabilir. Anoreksi olan hastalar genellikle zayıf kemiklere sahiptir ve bu nedenle genellikle kırıklar yaşama olasılığı daha yüksektir; Aşırı egzersizle ilişkili fiziksel zorlanma bu riski arttırmaktadır.
Anoreksiya nervoza hastalarında aşırı egzersizin olması daha uzun yatarak tedavi süresi ve nüksün daha kısa olması ile ilişkilidir. Yeme bozukluğu olan bireyler arasında aşırı egzersiz yapmak, daha fazla intihar riskiyle de ilişkilidir.
Kurtarma
Hastaneden taburcu olduktan hemen sonra yapılan aşırı egzersiz, nüksün önemli bir göstergesidir. Egzersiz, hem bir yeme bozukluğuna yakalanan hem de kilo alımı tedavinin bir amacı olduğunda fiziksel olarak üretken olan inançlarını koruyabilir.
Bu ve diğer nedenlerden dolayı, tedavi uzmanlarının, yeme bozukluğu olan bireylerde, iyileşme konusunda kararlı olana kadar egzersizi bırakmalarını tavsiye etmeleri yaygındır. Bir bireyin iyileşmesine izin verme fikri, bir spor dalına iyileşme motivasyonu olarak katılmaya devam ettiğine işaret etmek caziptir, ancak yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı genellikle geri tepmektedir.
Belirti ve bulgular
Aşırı egzersiz yapmak, özellikle sporcular arasında, ayırt edilmesi zor olabilir. Egzersizin sorunlu olup olmadığını belirleyen temel özellik, etkinlik miktarında, motivasyonlarında ve arkasındaki tutumlarda olduğundan daha az yatmaktadır: bir zorlama olarak egzersiz hissi; öncelikle şekli ve ağırlığı etkilemek için egzersiz yapmak; ve egzersiz seansını kaçırdıktan sonra suçluluk duygusu. Seçkin bir sporcu yeme bozukluğu olan bir kişiden daha fazla zaman egzersizine katılabilir, ancak yeme bozukluğu yapan kişinin egzersizini aşırı olarak tanımlayabiliriz; seçkin sporcu ise onu aşırı veya problemli olarak niteleyecek olan egzersizle ilgili tutumları olmayabilir.
Ayrıca, sporcularda yeme bozukluğu prevalansının, özellikle de popülasyondaki zayıflığı vurgulayan sporda olanlar arasında daha yüksek olduğu belirtilmelidir. Bu nedenle, yeme bozukluğu belirtileri gösteren sporcular değerlendirilmelidir.
Siz (veya sevilen bir kişi), aşağıdaki maddelerden birini veya birkaçını destekliyorsa, yardım almaktan yararlanıp faydalanmayacağınızı düşünün:
- Egzersizim iş ya da sosyalleşme gibi önemli faaliyetlere müdahale ediyor.
- Günde üç saat egzersizi geçiyorum.
- Egzersiz yapamadığımda stres ya da suçluluk duygusu yaşıyorum.
- Uygunsuz zamanlarda ve yerlerde egzersiz yapıyorum ve davranışı bastıramıyorum.
- Yaralanma, hastalık veya tıbbi komplikasyona rağmen egzersiz yapmaya devam ediyorum.
İyileştirme savunucusu Jenni Schaefer, aşırı egzersizi değerlendirmek için kullanılan ve web sitesinde bulunan Zorunlu Egzersiz Testini yaptı.
tedavi
Siz veya tanıdığınız biri aşırı egzersiz ve / veya bir yeme bozukluğu belirtileri gösteriyorsa, psikoterapi de dahil olmak üzere yeme bozukluğu tedavisi hem yeme bozukluğunun hem de egzersiz takıntısının giderilmesine yardımcı olabilir. Davranışları değiştirmenin yanı sıra egzersizle ilgili temel inançları değiştirmeye yardımcı olan bilişsel-davranışçı terapi, bireylerin ılımlılık ve denge geliştirmelerine yardımcı olabilir. Eğer tedavi gören bir çocuğun ebeveyni iseniz, egzersizlerini sınırlandırmanıza veya kısıtlamanıza yardımcı olabilir.