26 Haziran 2008
Beni maviye mecbur edenler utansın
Beni maviye mecbur edenler utansın. Üzerime alevleri üfleyenler. Sıcak. Çok sıcak. Ve daha aylardan haziran. Bunun temmuzu var, ağustosu var. Çarşısı var, pazarı, yolculuğu. Peki ya sokakta çalışanlar ne yapsın? Hem de ağır işlerde. Peki tarlası, bağı bahçesi olanlar. Hadi bizimki üç beş metrekare bahçe. Suyumuz da var çok şükür. Sular yaşatırız domateslerimizi, biberlerimizi, sonra rokayı, maydanozu, naneyi, semizotunu. Peki suyu olmayanlar ne yapacak? Tarlasındaki ekini büzüm büzüm büzülen, susuzluktan buruşan, içlenemeyen ürünü. Çok sıcak ve bu sıcakta ben hep onları düşünüyorum. Ve bu sıcakta, gönlümün gözünde sadece ama sadece mavi var. Biraz da kırmızı var aslında ama onu düşününce söylenmekten başka bir şey gelmiyor içimden. Testereyle kesilecek kıvamdaki domatesleri "ince kabuklu" diye insana kakalayanlar utanıyor mu acaba? Peki bu marazlı tohumları satan, satıp da ensesini daha da kalınlaştıranlar? Köylüyü bu tohuma mecbur eden o ensesi kalınlara ne diyeyim ki yaz günü. Neyse, benim pazarcılar haftaya çıkar bizimkiler, sararmaya başladı dediler. İyisi mi ben onlarınkileri bekleyeyim. Bu sıcakta mutfağa girmeyeceğime göre, üç öğün peynir ekmek domatese talim...
at 4:14 ÖS