İlk mayın karşıtı silahlar yetmişlerin başında Güney Afrika ve Rodezya'da ortaya çıkan ev yapımı “kit” lerdi. Uygun herhangi bir arabanın altına, patlamanın enerjisi yönünde kısmi emilim ve deşarj için tasarlanmış bir metal levha asıldı. Yolcu bölmesinin zeminine veya araç gövdesinin tabanına, darbenin bir kısmını üstlenmek için tasarlanan kum veya su ile doldurulmuş çeşitli kaplar yerleştirildi. Son olarak, devrilme durumunda, taşımanın çatısına, alışılmış amortisör olarak kullanılan normal lastikler takıldı. Belirgin el sanatlarına rağmen, bu tür bir koruma kendisine verilen görevlerle yeterince başa çıktı. Bazı verilere göre, böyle “ek koruma setleri” nin kitlesel kullanımına başladıktan sonra, mayın patlamaları sırasında insanların kaybı yaklaşık üç kat azaldı -% 22% 'den 7-7,5%' e.
Tamamlanmamış ekipmanlara kıyasla tüm avantajlarıyla, bu tür doğaçlama zırhlı araçlar, mayınlardan korunmuş, büyük bir dezavantaja sahipti. Temel vagonu değiştirirken, makinelerin toplu olarak rafine edilmesini zorlaştıran tasarımının farklı özelliklerini dikkate almak gerekiyordu. Ayrıca, ekonomik abluka Rodos ve Güney Afrika, üçüncü ülkelerin yardımlarına güvenemedi. Bu bağlamda, zaten yetmişli yılların başında, önceki makinelerin koruyucu özelliklerini koruyan ve geliştiren ilk zırhlı araç projeleri ortaya çıkmaya başladı, ancak aynı zamanda mevcut şartlarda toplu inşaat için de uygun idi. Savaş sırasında Güney Afrika ve Rhodesia tasarımcıları tarafından oluşturulan hafif zırhlı araçları göz önünde bulundurun.
Sırtlan
Araç sınıfı (Maden korumalı araç - “Maden korumalı araç”) veya MRAP (Maden dirençli ve pusu korumalı - “Maden dirençli araç ve tuzak saldırılarına karşı korunmuş”) sınıfının bir temsilcisi olarak kabul edilebilecek ilk savaş aracı Sırtlan ("Sırtlan") adı verilen bir örnek. Güney Afrika'da geliştirilen araba, Land Rover ciplerinden birinin şasisine dayanıyordu. Bu sayede, 4 × X4 jant formülü ile hafif zırhlı “Sırtlan”, saatte 127 kilometreye kadar iyi bir yolda hızlanabilir ve arazi koşullarının üstesinden gelebilir. Üretim zırhlı Sırtlan Güney Afrika Cumhuriyeti endüstrisinde yer aldı. 1974'ten önce, bu tür makinelerin yaklaşık 230'i birleştirildi; yaklaşık yüz elli, savaşın sonuna kadar görev yaptıkları Güney Rodezya'ya gönderildi.
İlk tam MPV sınıfı zırhlı araç - Sırtlan
Mayın patlamasına dayanabilen ilk tam teşekküllü Güney Afrika zırhlı otomobil, daha sonra Güney Afrika ve Rhodesia tekniğiyle bir şekilde veya başka bir şekilde korunmuş ve daha sonra modern MRAP makinelerine geçirilmiş birkaç karakteristik özelliğe sahipti. Bu yüzden, Hyena devriyesi zırhlı aracı, yanları üste gelecek şekilde karakteristik dar bir gövde aldı. Gövdenin alt kısmı, taşınan askerler için koltukların yanlara doğru, seyahat yönünde yanlara yerleştirilmesi gerektiğinden şasi çerçevesinin boyutlarına mükemmel bir şekilde uyar. Bununla birlikte, bu rahatsızlık güvenlik ile telafi edildi: bir maden patladığında, patlamanın enerjisinin ve parçaların neredeyse tamamı zarar vermeden, yan boyunca geçti. Sürücü ve iniş aynı hacimde yerleştirildi, çünkü gövde birkaç bölmeye bölünmedi. İlginç bir gerçek, zırhın "Sırtlanlar" ın bir çatısı olmamasıydı. Bunun yerine, metal bir çerçeve üzerine bir kumaş tentesi gerildi veya hafif bir metal çatı monte edildi. Savunmacılar, kendini savunmak için, tam boylarına çıkmalı ve kişisel silahlardan tente / çatı ile gövde arasındaki boşluktan ateş almalıydı. Aracın inişi ve terk edilmesi, besleme tabakasındaki kapıdan gerçekleştirildi.
Kurt
Neredeyse Hyena zırhlı araba ile aynı anda, Wolf adlı bir mayın korumalı makine ortaya çıktı. Unimog şasisinin tabanında daha büyük bir araba yapıldı ve sonuç olarak daha büyük bir yük taşıma kapasitesi vardı. Yeni bir zırhlı tekne gövdesi oluşturmak için kullanılan stok kapasitesi. “Kurt” gövdesinin yan panelleri, “Sırtlan” ile karşılaştırıldığında geniş bir açıyla aşağı doğru birleşerek, patlamalara karşı direncin artmasına neden oldu. Ek olarak, yanlara dik, patlama enerjisinin bir kısmını kenarlara yönlendiren ilave yatay paneller sağladı. Hafif metal bir çatı ile örtülmüş sekiz kişi için birlik bölümünün üstüne. Sırtlan zırhlı otomobilinde olduğu gibi, Wolf da mayınların şok dalgasına neden olan, aracın diğer birimlerine fazla zarar vermeden ayağa ve süspansiyona zarar veren tekerlek kemerleri yoktu.
Zırhlı Kurt
Maalesef, monte edilmiş zırhlı araçların "Kurt" sayıları ve bunların tam özellikleri bilinmemektedir. Temel şasi hakkındaki bilgilere dayanarak, araç Wolf'un yaklaşık özellikleri hakkında uygun sonuçlar çıkarabilirsiniz. Muhtemelen yüklü bir Unimog kamyonu seviyesindeydiler. Arabalar "Kurt" yetmişli yılların ilk yarısında aktif olarak kullanıldı, ancak sayıları sürekli olarak azaldı, çünkü patlamadan sonraki onarım çok karmaşıktı ve üstelik her zaman mümkün değildi.
Suaygırı
Wolf projesinde yer alan fikirlerin daha da geliştirilmesi, zırhlı araç Hippo ("Hippo") oldu. Bu zamanda, özgün zırhlı karakteristik gövdesi, bir İngiliz Bedford kamyon şasisine kuruldu. Üst kısma genişleyen zırhlı kolordu, silahlı dövüşçüler için on koltuk ve iki mürettebat koltuğu içeriyordu. "Hippo" tam teşekküllü onboard zırhlı cam ile donatılmış ilk Güney Afrika uzman zırhlı aracıydı. Otomobilde, mürettebatın ve iniş gücünün inşası ve sökülmesi için arka kapıları vardı. Bazı Hippo zırhlı araçlarda bir makineli tüfek kurmak için cihazlar monte edildi. Ek olarak, iniş gücü kişisel silahlardan ateş açarak çerçeveden hafif bir tente çıkardı. Boş ağırlığı yaklaşık 9,5 ton olan zırhlı araç, 134 güçlü bir motora sahipti ve otoyolda 80-90 km / sa hıza ulaşabildi.
Suaygırı
"Hippos" yapımı, 1974'ten 1978 yıllarına kadar yapıldı. Toplamda, Güney Rhodesia'daki savaş sırasında ve daha sonra Güney Afrika'daki diğer silahlı çatışmalarda yaklaşık iki yüz zırhlı araç aktif olarak kullanıldı. Hippo tasarımında kullanılan mayın patlamalarına karşı direnci artırmak için kullanılan önlemler, daha önce olduğu gibi belirsiz bir sonuç verdi. Personel kaybı azdı, ancak araçlar çoğu zaman kurtarılamadı. En iyi ihtimalle, patlatılmış zırhlı araç, daha az hasar görmüş arabaları onarmak için bir yedek parça kaynağı olarak kullanılabilir.
leopar
Teknoloji kaybına rağmen, Güney Afrika ve Rodezya, askerlerin hayatlarını kurtarmak için MPV zırhlı araçlarını kullanmaya devam etti. Yetmişlerin ilk yarısında yaratılan tüm zırhlı araçların ortak bir özelliği hazır şasi kullanımıydı. Tekniğin bu özelliği, taşımacılığın mayın patlamalarına karşı direncini arttırma alanındaki mevcut gelişmelerin potansiyelinin tam olarak kullanılmasını önlemiştir. 1974'te, makine patlatıldığında yakın akrabasını kaybeden Rodezya mühendisi E. Konshel, MPV sınıfı ekipman ve bunlara uygulanan teknik bilgileri incelemeye başladı. Araştırma ve takip eden tasarım sonucunda, yeni bir zırhlı araç Leopard (“Leopard”) ortaya çıktı.
Önceki zırhlı araçlarda olduğu gibi, Leopard o dönemde mevcut olan ekipmanlardan ödünç alınan bazı birimlere dayanıyordu. Zırhlı aracın temeli bir Alman minibüsü Volkswagen Kombi idi. Conchel projesi ayrıca bazı özgün yeniliklerin kullanılmasını da ima etti. Her şeyden önce, üzerine kurulu olan santral, iletim, vb. Üniteler ile normal çerçevenin olmaması dikkat çekicidir. “Leopar” üzerindeki rolü, orijinal konturlar ve zaten böyle bir ekipman için standart hale gelmiş olan V şeklindeki alt kısım ile taşıma gövdesi tarafından oynandı. Gövdenin ön ve arka kısımlarına şasi birimleri bağlanmış, iki bloğa bölünmüştür. Bu düzenleme, makinenin açıklığını önemli ölçüde arttırmaya ve bir patlama sırasında vücuda zarar gelme riskini azaltmaya olanak sağlamıştır. Alt takımın her iki aksı, bir patlama sırasında çökecek ve şok dalgasının enerjisinin bir kısmını emecek şekilde yapılmıştır. Bu fikir aynı zamanda saha dahil olmak üzere makinelerin onarımını kolaylaştırmıştır. Araba oldukça kolay oldu - kuru ağırlığı 1760 kg'ı aşmadı.
Mürettebatın güvenliğini artırmak için, E. Konshel birkaç ilginç adım attı. Belki de en ilginci, otomobilin gövdesini çevreleyen ve yolcular için ciddi sonuçlar doğuracak şekilde yanına veya çatısına düşmesine izin vermemesidir. Ayrıca, sürücü ve beş asker araba sürerken koltuklara sabitlemek zorunda kaldı. Leopard’ın zırhlı gövdesinde, ilk önce tasarımını basitleştiren ve ikincisi, patlamadan sonraki ilk anlarda gövdenin içindeki ve dışındaki baskının hızlı bir şekilde dengelenmesine katkıda bulunan bir çatı yoktu. Son olarak, hafif bir ceketi, yakıt deposu ve aküleri olan motor, arka aksın üzerine, zırhlı gövdenin dışına yerleştirildi. Tank kontrollü sökülebilir montajlara monte edildi. Bu mekanizmaların yardımıyla, patlamadan sonraki sürücü 40-litreyi (zırhlı aracın önceki sürümlerinde, daha sonra tank bir buçuk kat arttırıldı) boşaltabilirdi ve yakıt tankını arabadan ateşten korurdu.
Zırhlı araçların yapımı "Leopard" zaten mevcut Alman otomobilleri temelinde 1975 yılında başladı. Dört yılda, bu tür MPV makinelerin 725-750'i birleştirildi. Güney Rodezya'daki savaşın son yıllarında, yalnızca 67 Leopard'ları düşman madenleri tarafından havaya uçurulmuştu. Bu durumda, zırhlı araçlar Conchel'in icatlarına olan ihtiyacı açıkça gösterdi. Böylece, 67 patlamaları sırasında, sadece altı kişi öldü ve daha sonra bir dizi zırhlı araç restore edildi ve hizmete geri döndü.
Gergedan
Gergedan
Koruma seviyesini "Leopard" ve MPV sınıfındaki önceki makinelerin montajının basitliğini bir araya getirme girişimi Rhino ("Rhino") projesiydi. Bu zırhlı arabanın temeli olarak Land Rovers jeepleri seçildi. Hafif gövdeye sahiplerdi, aynı zamanda Hyena ve Leopard'ın ilgili birimlerine benziyordu. Aynı zamanda, en sonunda olduğu gibi, kasa mümkün olan en yüksek yüksekliğe çıkarıldı ve boru şeklindeki emniyet kemerleri ile donatıldı. Yakıt deposu tahliye sistemi veya Rhino alt takımının uygun şekilde tahrip edilebilecek elemanları gibi karmaşık donanımlar alamadı. Görünüşe göre, projenin yazarları müşteriye polis karşısında sadece güvenli değil, aynı zamanda ucuz bir zırhlı araç sunmaları bekleniyordu. Bazı kaynaklara göre, bazı “Rhino” zırhlı araçları özel kişilere satıldı ve kişisel araçlar olarak kullanıldı.
puma
Leopard projesinde ortaya çıkan bir başka teknik teknik bilgi birikimi de Cougar zırhlı aracıydı (“Cougar” veya “Puma”). Temel özelliklerinde, bu araba öncekine benziyordu, ama aynı zamanda göze çarpan birçok fark vardı. Her şeyden önce, çok daha büyük. Bir ana makinenin birimlerinin kullanımı ile bağlantılı olarak (bazı verilere göre, bir Unimog kamyonuydu), zırhlı gövdenin düzeni değişti. Önünde, motor ve bazı şanzıman üniteleri için ayrılmış hacmi ayırdık. Yakıt deposu hala şasinin arkasındaydı. V şeklindeki "mayın altlı" gövde şekli biraz değişti ve daha kalın ve daha dayanıklı zırhlı panellerin kullanımı sayesinde, güvenlik çubukları artık sadece tepedeydi.
İlk Cougar yalnızca 1978-79'te üretildi, ancak buna rağmen, çeşitli değişikliklerin temelini oluşturmayı başardı. Bu nedenle, Organ versiyonunda, zırhlı araç, bir arabayı pusudan ateşlemeye çalışan bir düşmanı bastırmak için tasarlanmış, uzaktan kumandalı birkaç düz delikli silah taşıdı. Panter zırhlı aracı (“Panter”), başka bir silah, yani çatıda bir makineli tüfek bulunan döner bir taret aldı. Sonunda, MPV Cougar'a dayanarak, tamamen beklenmedik birkaç otomobil üretildi - bunlar demiryolu zırhlı otomobillerdi. Temel modelden, raylar üzerinde hareket etmeyi amaçlayan farklı bir şaside farklılık gösterirler.
Puma, ayrıca silahlarla donanmış
Taret ile Panter zırhlı araba
Demiryolu devriyeleri için Cougar versiyonu
Kudu
Leopard zırhlı otomobilinde yer alan konseptin bir başka uygulaması Kudu araç ailesiydi (Kudu, iki antilop türü için ortak addır). Yine, Rodos ve Güney Afrika'da bulunan Land Rover model araba 3S Long, zırhlı aracın temelini oluşturdu. Yeni zırhlı araç, karakteristik uzun eğimli kaput ve zırhlı gövde ile tanınabilir ana hatları olan zırhlı bir motor kapağı aldı. “Kudu” projesinde, gövdenin küçük silah mermilerinden korunma seviyesini arttırmak için tasarlanmış özgün bir teknik çözüm uyguladıkları dikkat çekicidir. Yanlarına ve kıçlarına, üzerine kaplanmış metal panellerden oluşan özel yapılar kuruldu. Bu çok katmanlı zırh mermilere zarar vermiş ve yörüngelerini değiştirmiş, böylelikle gövdeye ve mürettebata zarar gelme riskini azaltmıştır.
Güney Afrika Cumhuriyeti veya Rhodesia, yurtdışında herhangi bir ekipman satın alamadığından ve ülkelerde Rovers versiyonlarının birkaç sürümü olduğundan, Kudu projesinin iki versiyonunu oluşturmak zorunda kaldık. Başlıca farkları dingil mesafesi ve bazı birimlerin yerleşimindeydi. Böylece, kısa zırhlı bir taşıyıcı, tekerleklerin arasında yanlarda yakıt depoları taşıyordu. Uzun dingil açıklığında, tek yakıt deposu, Leopard ve diğer bazı MPV sınıfı otomobillerle aynı yerde bulunuyordu. Zırhlı aracın her iki versiyonuna dayanarak, demiryolları devriyesi için tasarlanan Ojay araçlarını da topladılar. Gerekirse, standart araba tekerlekleri demiryolu ile değiştirildi ve zırhlı araç raylar boyunca hareket edebildi.
"Demiryolu" zırhlı araç Ojay
Timsah
Tüm Güney Afrika ve Rodezya zırhlı araçlarının karakteristik bir özelliği, endüstri tarafından sınırlı olsalar bile, profesyonel mühendisler tarafından değil, zanaatkarlar tarafından bir tür yaratıma benzendiği için özel bir görünümdü. Sadece yetmişli yılların ikinci yarısında, Rhodesia ve Güney Afrika bu problemden kurtulabildiler ve önde gelen dünya üreticilerinin benzer ekipmanlarını gerçekten andıran "dış cepheli" bir zırhlı araç yarattılar. Bu proje Timsah ("Timsah") olarak seçildi.
İlk partilerin "Timsahlar"
Bu tür zırhlı araçların üssü olarak, Japonya'da yapılan beş tonluk kamyonların birçok modeli kullanıldı. Kabin, karoser ve diğer birçok sistem Toyota, Isuzu ve Nissan otomobillerinin kasasından sökülmüştür. Temizlenmiş ünitelerin yerine, üstü açık olan orijinal zırhlı gövde monte edildi. Daha önce olduğu gibi, kasayı önüne, motoru kaplayan oldukça kalın bronz levhalarla nispeten hafif bir kasa monte edildi. Temel şasiye bağlı olarak, iki gövde seçeneğinden biri kullanıldı: tamamen V şeklinde bir tabanla veya düz bir tabanla ve yanlarda eğimli panellerle. Ana gövdenin ön tabakasında iki zırhlı cam vardı ve sol komutanı gerekirse bir metal levha ile kaplanabiliyordu. Tarafların üst panellerinde, kişisel silahlardan ateş etmek için açılabilecek, kurşun geçirmez camlı pencereler vardı.
Timsah zırhlı araçlarının kendi silahlandırması birkaç makineli tüfekten oluşuyordu. Neredeyse bu modelin tüm makinelerinde, FN MAG makineli tüfek, komutanın işyerinin üzerine yerleştirildi. Ayrıca, gerekirse, yanlardaki dolaplara makineli tüfekler veya makineli tüfekler monte edilebilir. Konvoya eşlik etmek üzere tasarlanan makinenin E Tipi adlı bir sürümü vardı. Timsah'ın taban modelinden, bir veya iki Browning M1919 makineli tüfek ile hafif taret (“çöp tenekesi” olarak adlandırıldığı şekliyle) varlığı ile ayırt edildi. Makineli nişancı ve mürettebatın güvenliği için, gövdenin üst kısmına üç adet U şeklinde emniyet kemeri yerleştirilmiştir.
Timsah zırhlı arabaları, Güney Afrika ve Rodezya birliklerine savaşın sonuna kadar başarıyla hizmet etti ve ardından birkaç ülke arasında bölündü. Yani, 35-40 etrafında "Timsahlar" hala Zimbabve ordusunda görev yapıyor ve öngörülebilir gelecekte, içinde kalacak gibi görünüyor. Ek olarak, doksanlı yılların başlarında, Somali'deki çatışmalar sırasında, bir dizi eski Rodezya zırhlı aracının ABD deniz kuvvetleri tarafından kullanıldığı bilinmektedir.
Geçmiş ve şimdiki
Bu Güney Rhodesia'daki savaş sırasında yaratılan tüm zırhlı araçlar değil. Çatışmanın doğası gereği, birçok işletme ve ticari yapı kendi MPV sınıfı araç versiyonlarını yaratmaya çalıştı. Hepsi, gelişimlerini seri üretime ve dahası, büyük bir dizinin inşasına getirmeyi başaramadı. Bununla birlikte, belirli bir model tarafından üretilen ekipman birimlerine bakılmaksızın, bu tür projelerin tümü veya neredeyse tamamı personel kaybını önemli ölçüde azaltmıştır. Savaş sonunda zırhlı araçların zarar görmesi veya tahrip olması durumunda, çeşitli verilere göre mürettebatındaki kayıplar yüzde 1,5-2 seviyesine geriledi.
Ayrıca Güney Afrika tasarımcılarının, birliklerine ve dost Rhodesia'larına yardım eden insanları, yalnızca mermilerden değil, aynı zamanda mayınlardan veya doğaçlama yapan patlayıcı cihazlardan da koruyabilecek zırhlı araçlar yaratmada muazzam bir deneyim kazandıkları belirtilmelidir. Çatışmanın sona ermesinden birkaç yıl sonra, bu, yeni bir teknoloji sınıfı olan MRAP'ın genel görünümünün sona ermesine yol açtı. Land Systems'den Güney Afrika zırhlı araç üreticileri OMC (şu anda BAE Systems'nin bir bölümüdür) halen aktif olarak eski uygulamaları kullanıyor ve yeni fikirleri yaratıyor, bu da mayınlara dirençli ve pusulardan korunan dünyanın önde gelen zırhlı araç üreticilerinden biri olmalarını sağlıyor.
Sitelerin malzemelerinde:
http://rhodesians.ru/
http://shushpanzer-ru.livejournal.com/
http://armourbook.com/
http://casr.ca/
http://rhodesianforces.org/