MEAGAN DAY
(Ç.N.: Egemen burjuva sınıfının ideologları Marxistlere ateş püskürürler; imkanları olsa fikirleri ifade etme özgürlüğünün üstünü bir kalemde çizip bir kaşık suda bile boğarlar. Çünkü burjuva ideologları sonuçlarla, Marxistler ise neden, niçin ve nasıl'larla uğraşırlar. Burjuva ideologları bir metanın işe yarayıp yaramadığı ile ilgilenirlerken, Marxistler ise, görüntünün altındaki özün üstüne serilmiş örtüyü bir çırpıda kaldırarak, bir metanın nasıl meydana geldiğiyle alakadar olurlar. Ve gerçeği tüm ışıltısıyla ezilen işçi sınıfının gözleri önüne sererler. İşte size güzel bir örnek: Tayyip Erdoğan İstihdam Şurası'nda, "Ülkemizde bir yandan işsizlikten şikayet edilirken, diğer yandan da iş dünyamız, bilhassa da sanayicilerimiz, burası çok önemli, milletime de sesleniyorum, işçi bulamamaktan, eleman bulamamaktan yakınıyor. Bu çelişkiyi ortadan kaldırmak ve mesleki eğitimin etkinliğini artırmak için özel sektörle iş birliği yapıyoruz. Şu anda aramızda öyle özel sektör mensupları var ki yurt dışından çalıştırmak için şoför getiriyorlar. İş makinelerinde çalıştırmak için operatör getiriyorlar ama lafa geldiği zaman 'iş bulamıyoruz' diyorlar. Böyle bir durum var," diye iş adamlarına sesleniyordu. Devamı aşağıdaki yazıda!)
Daralan işgücü piyasasıyla birlikte CEO'lar, daha önce alay ettikleri gerekli vasfı olmayan aynı işçilerin peşlerinden koşuyorlar.
Fresk, Posta işçileri mektupları tasnif ederken, Ariel Rios Binası, Federal Triangel Washington D.C. Wikimedia
2008 sonrasındaki durgunluk ve yavaş toparlanma, sözde "beceri eksikliği" üzerine yorum ve raporlara sahne oldu. Tartışmanın özü, eğer işsizlik oranları yüksek kalıyorsa, bu, mevcut işlere uygun işçilerin olmadığı içindi: daha iyi eğitim, daha iyi yardımcı eğitim, daha iyi beceriler ve özgeçmiş gerekiyordu. Sözün özü, işçiler kendilerini ekonomiye uydurmaları gerekiyordu - tersi değil.
Ekonomik iyileşme hızlandıkça, bu argümanın sahteliği daima açığa çıkar. Az maaşa çalışacak olan, rekabet tarafından etrafı sarılmış ve iş için her şeyi göze alan mükemmel bir işçi arayışı içinde bir seferde yirmi ya da yüz iş başvurusundan kurtulmak için gevşek bir iş gücü piyasasını ve ürünlerine olan zayıf talebi kötüye kullanan şirketlerin sadece her şeye kusur bulan/kılı kırk yaran olduğu ortaya çıkacaktır.
Bunun böyle olduğunu nasıl biliyoruz? Çünkü artık olmamaya başlayacak da ondan. İş gücü piyasası daralacak ve şirketlerin işe alım standartları, bu standartların öncelikle nasıl uydurulduğunu kanıtlarcasına düşecektir.
Bir örnek, sabıka kaydı olan işçilerin artan işe kabulü. Daha önce sabıkası olanların iş başvurularını reddeden şirketler artık işçi için her şeyi göze alır. Sonuç olarak sadece sabıkalı insanları işe almıyorlar - hatta tam ücretle normal düzgün işlerde çalıştırmak için şu anda hapsedilmiş olanları da işe alıyorlar. Şu an kral çıplaktır: yıllarca, CEO'lar ve personel müdürleri, eski hükümlülerin iş görmede onları yetersiz kılan bazı kusurları olduğundan, yalnızca cezaevinde olanları işe almadıklarını gazeteci ve politikacılara anlattılar. Artık bu talep artıyor ve işe alım kazançlı, bununla birlikte, sabıka kaydının gerçekte bir engel olmadığı ortaya çıkıyor, yani, saati 14 dolara park lambaları kablolamak şirketlerin işçiler arasında rekabeti artırmaya ve uygunluk şartlarını sahtekarca yükseltmeye alıştıkları birçok keyfe keder işe alma standardı arasında sadece birisidir.
Şimdi başka bir kanıtımız daha var: iş başvurusu yapanlara uyuşturucu testinin modası geçmeye başladı. Son zamanlarda çok sayıda şirket uyuşturucu testini kaldırdığını ilan etti. Bu arada, Colorado'lu bir iş grubu, uyuşturucu testi yapan şirketlerin payının sadece bir yıl içinde yüzde 77'den yüzde 66'ya düştüğünü tespit etti. İşverenlerin insan kaynakları politikaları konusunda uzmanlaşmış bir avukat olan James Reidy, Bloomberg ile yapılan röportajda açıkça dile getirdi. "Haftasonlarında belli bir seviyede işçinin iştirak edeceğini tahmin ediyoruz," dedi. "Umurumuzda değil. Bir sürü insanı dışarıda mı bırakacağız, bizim işçiye son derece ihtiyacımız var."
Bu eğilim, işsizliğin arz yanlısı "beceri eksikliği" açıklamasının zırva olduğunu, Amerikan işçilerinin noksansız bir şekilde işe alındığını, işsizliğin işçilerin suçu olmadığını ve şirketlerin zayıf bir ekonomi, tersi değil, nedeniyle işçilerin başvuru standartlarını yükselttiklerini senelerdir tartışan sol-kanat ekonomistleri haklı çıkarır.
Büyük Durgunluk ve yavaş toparlanma boyunca CEO'lar ne yapacaklarını bilmiyormuş ve çalışacak vasıflı işçi bulamıyoruz numarası yaptılar. Fakat "vasıflı" tanımlarının lastikli olduğu ortaya çıktı. Çok az tecrübeli olanların ya da üniversite mezunu olmayanların yanı sıra sabıkalı olan ve uzun süredir uyuşturucu müptelası olan işçileri istihdam edebildiler. Artık şirketlerin blöf yaptıklarını biliyoruz, çünkü onları en ön sırada eş zamanlı izliyoruz.
*www.jacobinmag.com sitesindeki yazıdan Türkçe'ye amatörce çevrilmiştir.