Çocuğumu doğurana kadar hiç utanmadım.
İki yıl önce Cambridge, Massachusetts'teki sinagogda, tıknaz çocuğum ve ben yeni anne destek grubundaki en açık ve en etkileyici çift olduk. Gittim, çünkü bazı arkadaşlar edinmem gerekti ve o zamanlar Boston'daki evimizden kısa bir mesafedeydi.
Yerdeki bir dairede otururken diğer ebeveynler, yeni ebeveynliğin şokları hakkında coşkuyla konuştuğumda rahatsız oldular. Garip bir anne olduğum belliydi.
Bana evdeyken nasıl hissettiğimi hatırlattı, Facebook ana gruplarının etrafında dolaşıyor ve yayınların hiçbiriyle ilişki kurmuyordu. Bağlanmaya ve işareti özmeye çalışıyordum.
Çok az insan tanıdığım 7 aylık hamileyken Miami'den Boston'a taşındım. Cambridge, Harvard Üniversitesi'ndeki gelecekteki liderlerini eğitmekle tanınırken, insanlar sabaha kadar dans etmek ve tanga bürünmüş diplerini bronzlaştırmak için sık sık Miami'yi ziyaret ederler.
Aslında vahşi, 36 yaşında hamile kalmadan kısa bir süre öncesine kadar hayatımı tarif etmek için kullandığım bir kelime. O zamanlar, yaşam tarzımı onur rozeti gibi giydim. Uzun zamandır maceracı bir ruhu olan, genç disfonksiyonel erkekler ve rengarenk hikayeleri olan arkadaşlar için bir tutku ile müzik editörüydüm. Sık sık çok içtim, çok dans ediyordum ve çok sık tartışıyordum.
Bebek öncesi hayatımı nasıl olduğumdan çok daha yerleşik görünen potansiyel arkadaşlara nasıl tarif edeceğim konusunda endişelenmeye başladım.
İçimdeki garip hırıltının yakında fark ettiğim gibi utanç duygusuzluğu olduğunu hissettim. Oğlum olmadan önce nadiren utanç hissine kapılmıştım, ama oradaydı, sadece göğsümde oturmak, yerleşmek ve bana bir sırıtış bakmak.
Utanç nedir?
“Kadın ve Utanç” ın araştırmacısı ve yazarı Brené Brown, şu duyguyu şöyle tanımlamaktadır: “Utanç, kusurlu olduğumuza inanmanın ve bu nedenle kabullenmeye ve ait olmaya değmez olduğuna inanmanın yoğun acı verici hissi veya deneyimidir. Kadınlar genellikle, katmanlı, çelişkili ve rekabet eden sosyal topluluk beklentileri ağına dolandıklarında utanç duyarlar. Utanç, kadınların kendilerini hapsolmuş, güçsüz ve yalıtılmış hissetmelerini sağlar. ”
Brown, bir anne olarak yaşadığı deneyim yüzünden kadınlarda utanç okumaya başladı. Annelikte yaşadığımız sayısız utanç tipine uygulamak için “anne-utanç” terimini yarattı.
Annenin Hareketi ile yaptığı röportajda Brown, annelerde utancı tetikleyebilecek kişisel deneyimlerin yanı sıra topluluklardaki katı beklentilere dikkat çekti.
“Bizi bu kadar tehlikeli yapan, grubun dışında sadece bir tek – farklı olduğumuzu hissetme kabiliyetimiz” dedi.
Kesinlikle bir bozulmamış gölet tek kirli ördek gibi hissettim.
Utanç ile deneyimim
Oğlumuz doğduktan sonra eşim ve ben utanç utanç için mükemmel bir petri kabında yaşıyorduk.
Her ikisi de vahşi geçmişleri olan, destek ağı olmayan çok yeni ebeveynlerdik. Ayrıca, evden çalıştım – yalnız. Ve, gibi
Doğmadan önce, utancımın kısa eteğimi veya konser incelemesinde yazdığım bir düşünceyi beğenmediğinde annemin ya da internet trollerinin uyguladığı bir kontrol aracı olduğunu düşünen kendinden emin bir insandım.
Biri beni kendimden utandırmaya çalıştığında – gençliğimi zorlayan kabadayılar gibi – utancımı aldım, o kişiye yönlendirilen öfkeye döndüm, sonra bıraktım.
Yanlış bir şey yaptığımda kendimi suçlu hissettim ve bir hata yaptığım zaman utandım, ancak biri beni sadece kendim için kötü hissettirmeye çalıştıysa, “f @! # Them” değil “f @! # Ben” diye düşündüm. onların sorunlarıydılar – benim değil.
Doğum yaptıktan sonra bile “ideal” bir annenin kalıbına uymaya çalışmakla ilgilenmedim. Pazar futbolu maçında annesiyle coşkuyla tezahürat yapan yoga pantolonlarıyla anne ile takılmak istiyorum. Ama ben asla gitmeyecektim olmak ona.
Ayrıca Madonna-fahişe kavramını bir sürü saçmalık olarak görmüştüm ve o zihinsel tuzağa düşeceğimi asla düşünmedim. Bu yüzden fahişe ve daha çok Madonna gibi utanmaya başladığımda, kafam çok karıştı.
Utanç ile nasıl baş edebiliriz?
Brown, utanılacak panzehirin savunmasızlık, empati ve bağlantı olduğunu öne sürüyor.
Arkadaşlarının annesinin utanç yaşamalarını izlemesinin ve yaptığı araştırmanın onu ebeveyn olmanın getirdiği duygu ve beklentilere hazırladığını söylüyor. Çünkü bu duyguya aşina değildim, bunun için çalışmaya hazır değildim.
Bununla birlikte, o utançtan kurtulmak için yoluma çıkmaya kararlıydım.
Otantik kendime ait kornalar, yeni, sağduyulu ebeveyn-kendimle. Bir anne olarak kendimi başka bir yaşam için sadece bir gardiyan olan bir nesne olarak gördüm. Her gezisi dağınık bir masa ocağı durağı olan ve her öğleden sonra buz küplerine bebek maması yapan bir sütçüydüm.
… 'a karşı şefkat ve empati kurmak zor. şeybu yüzden kendime değerimi ve insanlığı hatırlatmak zorunda kaldım.
Neredeyse iki yıl bu geçişle mücadele ettikten sonra, beni kabul eden insanlarla yeniden bağlantı kurmaya başladım.
Eski arkadaşlarımı aradım ve onların dedikodularını ve şenanlılarını yargılamadan dinlemek hoşuma gitti. Bu yargılayıcı olmayan tutumu alıp kendi geçmişimin hatıralarına uyguladım.
Oğlum, ortağım ve ben neyse ki beni tanıyan insanların beni ve ailemi yaşadığı bir şehre taşındık. Onlarla takılmak bana sosyal durumlarda yanılmanın çok önemli olmadığını hatırlattı. Beni daha zevkli, insan ve sevimli kılan yanlış adımlara gülülebilirim.
Ayrıca, Cambridge ebeveyn grubundaki diğer ebeveynlerin de kendimi çok iyi hissettiğini farkettim: izole edilmiş ve kafası karışmış.
Doğum yapan bizler, sadece bizim göründüğümüzü değil, beynimizin nasıl çalıştığını da etkileyen büyük bedensel geçişlerden geçiyorlardı. Yeni doğmuş bebeklerimizi korumaya yönelik biyolojik değişikliklere yeni adapte oluyorduk – birbirimize bağlanmadık.
Ancak o zamanlar geçmişin kötü gecelerine odaklanmayı bırakıp geri kalanını hatırlamaya başlayabildim. Ayrıca yeni bağlantılara, heyecan verici keşiflere yol açan uzun maceralı günler vardı ve elbette, belki o günler kahvaltı için mimozalarla başladılar.
Bebek öncesi hayatımın iyiliğini ve kötüsünü hatırlamak, arkadaşlarımla bağlantı kurmak ve kareli geçmişimi anne olarak yeni rolüme entegre etmeme izin verdiğim için kendimi kabul etmeyi hatırlamak.
Mevcut oyunumda utanılacak bir şey yok (neredeyse hiç yok). Ve eğer tekrar ortaya çıkarsa, şimdi yüzünü öne dönük ve bırakması gereken araçlara sahibim.
Liz Tracy, Washington DC merkezli bir yazar ve editördür. gibi yayınlar için yazmıştır New York Times, Atlantik, Rafineri29, K, Sihir ve Miami New Times. Zamanını bir kaba oynuyor genç oğlu ile canavar ve takıntılı bir şekilde İngiliz gizemlerini izliyor. Çalışmalarını daha okuyabilirsiniz theliztracy.com.