NASA'ya Göre Burası Mars'ta Yaşamın Kanıtını Bulmak İçin En İyi Yer Olabilir
NASA'ya Göre Burası Mars'ta Yaşamın Kanıtını Bulmak İçin En İyi Yer Olabilir.
Uzay bilimindeki en büyük sorulardan biri, Dünya'nın ötesinde evrende başka bir yerde yaşam olup olmadığıdır. Bilim adamları, gezegenin bir zamanlar yüzeyinde bol miktarda su olduğunu ve Dünya'ya benzeyebileceğini bildiği için, birçok görev Mars'a odaklanıyor ( NASA aracılığıyla ). Şu anda Mars'ta yaşayan herhangi bir şeyin olması pek olası olmasa da, milyonlarca yıl önce orada mikrobiyal yaşam olabilirdi ve NASA Azim gezici özellikle bunun kanıtını aramak için tasarlandı. Ancak şimdi, yeni araştırmalar, Mars'ta yaşam kanıtı bulmak istiyorsak, gezegenin yüzeyine değil, daha derinlerine odaklanmamız gerektiğini gösteriyor.
Sorun şu ki, Mars güneşten gelen radyasyonla bombalanıyor. Dünya da öyle, ancak bize yardımcı olacak iki avantajımız var: Gezegenin içindeki sıvı metallerin bir sonucu olan Dünya'nın manyetosferi ve nispeten kalın atmosferimiz . Bunların her ikisi de yaşadığımız yüzeye çarpan radyasyon miktarını azaltmaya yardımcı olur. Mars ise küresel bir manyetik alana sahip değildir ve yalnızca çok ince bir atmosfere sahiptir, bu nedenle yüzeyinde yüksek düzeyde radyasyon vardır.
Bu radyasyon sadece gezegeni yaşanılmaz kılmakla kalmaz, aynı zamanda aradığımız yaşam belirtilerini de yok edebilir. NASA tarafından yürütülen araştırmalar , gelecekteki görevlerin, amino asitler adı verilen yaşam göstergelerini bulmak için Mars yüzeyinin 6,5 fit veya daha fazlasını kazması gerekeceğini gösteriyor. Amino asitler biyolojik olmayan süreçlerle üretilebilse de - yani onları bulmak yaşamın var olduğunu kanıtlamaz - proteinlerin yapı taşları olarak kabul edilirler. Bu, bildiğimiz şekliyle yaşam için gerekli oldukları anlamına gelir, bu nedenle onları Mars'ta bulmak büyük bir mesele olacaktır.
Amino asitler nasıl avlanır
Son araştırmalar, radyasyonun amino asitleri parçalama sürecinin önceden düşünülenden daha hızlı gerçekleştiğini gösteriyor. Bu nedenle, Mars toprağında (regolit denilen) veya gezegenin yüzeyindeki kayalarda amino asitler olsaydı, biz onları göremeden radyasyonla yok edilebilirlerdi. Yıkım süreci yavaş yavaş gerçekleşir - milyonlarca yıl boyunca - ama çok uzun zaman öncesine ait yaşam kanıtı ararken, bu bir sorun olabilir.
Perseverance ve Curiosity gibi mevcut gezici görevler , yüzeydeki özelliklere bakar ve ayrıca daha derine iner, ancak en fazla 2 inç kadar. NASA'nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi'nden Alexander Pavlov'a göre, bu derinliklerdeki amino asitler sadece yaklaşık 20 milyon yıl sürecek ve su veya Mars topraklarında yaygın olan perklorat adı verilen kimyasallar tarafından daha da hızlı yok edilebilirler.
NASA'ya göre bu sorunu çözmek için faydalı olabilecek iki yaklaşım var. İlki, gelecekteki görevlerin çok daha derine inmeye hazır olması, teknik olarak zor olsa da, Mars'taki kaya ve toprak türleri hakkında bilmediğimiz çok şey var. InSight iniş aracının ısı sondasını gömmeye çalışmasında sorunlara neden olan şey buydu . Daha derine inebilecek sistemler tasarlamak için daha çok şey öğrenmemiz gerekir.
Ancak diğer yaklaşım, şu anda yapabileceğimiz bir şey, misyonlar tarafından seçilen ve yalnızca sığ bir derinliğe inebilen hedef türlerini değiştirmek. Araştırmacılar, Perseverance gibi bu görevlerin, nispeten yeni çarpma kraterleri gibi yakın zamanda açığa çıkmış alanları arayabileceğini ve burada amino asitlerin yüzeyin daha altında zamanlarında zararlı radyasyonun bir kısmından korunabileceğini öne sürüyorlar.