İki Saniyede Dünyada Nasıl Gezilir?
Boylam N / A
Salı günü dünyayı dolaştım ve iki saniye içinde geri döndüm, ancak Coğrafi Güney Kutbu'na ulaşmak, çevresini çizmekten çok daha fazla çaba gerektiriyordu. Karada bir inatçı kaşif olan sinirim klavyede soğuk durur.
Yolculuğum Google’a ciddi bir şekilde “Antarktika’yı nasıl ziyaret edebilirim?” Diye sormakla başladı. Sonsuza dek oraya gitmeyi hayal ettim, ancak binlerce arama sonucu sayısız seçenek tarafından bunalmış ve endişeli hissettiğimden daha kısa sürede yüklenmeyecekti. onları ayrıştırmaya çalışırken vazgeç.
Kararsızlık, 20 yıllık artı gündemdeki gecikme başlığımın tek nedeni değildi. Bir noktada, bazen bir yerde, düzenli olarak insanları, araştırmacıları ve bilim adamlarını değil, Antarktika'daki bir yere uçan bir şirket hakkında bir şeyler okuduğuma dair inançlarımı korudum. gemi yerine.
Yıllar boyunca, hiç böyle bir şirket veya böyle bir yer duyup duymadıklarını Antarktika'dan hiç kimseye sorduğunu söyleyenlere sordum, ancak cevap her zaman yanıltıcı bir "hayır" oldu. Efsanevi "A Kayıp Şehir" bahane: Antarktika'da uyuyana kadar, Antarktika olmazdı.
Birkaç ay önce, her mevsimde Cape Town'dan Antarktika'ya kadar küçük gruplar halinde geçen, konukların geçici bir kampta, havalarda 8 gün boyunca konakladıkları üst düzey bir keşif şirketi olan White Desert hakkında çevrimiçi bir bulanıklığa rastladım. izin.
Sonunda Xanadu'yu buldum! Kendi web sitesine bir tıklama daha iyi bir haber verdi: bir sonraki sefer üç hafta içinde gidiyordu! Bulunduğumu duyurmak için hemen firmaya e-posta gönderdim. Birkaç tur e-posta ve uzun bir Skype çağrısı, daha sonra geldiğimi öğrendim ... ancak birkaç mevsim için, keşifler yıllarca önceden rezerve edildi.
Piyangoyu kazandım, sonra bileti kaybettim.
İki hafta sonra, White Desert’ten, ne kadar ihtiyacım olabileceğini belirten bir yer açmak isteyen bir e-posta aldım. “Sıfır,” diye cevapladım, yakmak için hiçbir sorumluluğum ve param yokmuş gibi, kendimin aldatması için benim kadar sık seyahat etmem için iki önemli unsur olduğunu farz ettim.
Umutlarımı telafi etmemem söylendi. Ertesi sabah beş gün içinde çıkıp çıkamayacağımı soran bir e-posta aldım.
Dört gün sonra, iç çamaşırları ve pijamalardan başka bir şey olmadan Cape Town'a gidiyordum (kışlık giysilerim ülke genelinde depodaydı, evlerin arasında talihsiz bir sonuç vardı). Cape Town'da üç gün geçirdikten sonra eşyalarımı toplayıp penguenleri ziyaret ettikten sonra özel bir Gulfstream'e binen küçük takıma katıldım ve 6 Aralık Çarşamba günü saat 11: 00'de yola çıktı.
Saat 4'te, gün ışığına vardık.
Antarktika kıtasına yaklaştığımızda, Güney Okyanus’un dalgalarının hareket etmediğini fark ettim, bunun yerine kıtaya karşı oluşturulan buz paketi içinde donarak ülkelerin büyüklüğünde büyük buz rafları yarattık. Yakındaki Wolf’un Fang dağlarının adını taşıyan bir buz pistine indikten sonra, gemideki donanımımızı değiştirdik ve küçümsemedik.
Gece güneşinin tonu ve Antarktika havasının ilk patlaması, her yöne giden parlak, pırıl pırıl bir beyaz renkle birleştiğinde ve yakın mesafedeki karda zıplayan keskin, pürüzlü, deri-kahverengi dağ zirveleri Başka bir gezegene indiğimizi ya da dünyayı derin uzaydan izliyormuş gibi hissettirdi.
Yer ekibi aceleyle boşalttı ve Gulfstream ile bizi bekleyen DC-3 Basler'ı yeniden yüklerken, birbirimizin fotoğraflarını çektik ve hepsini çekmeye çalıştık. Herkesin gözlükleri de dahil olmak üzere baştan ayağa örtüldüğü, onları ayırt etmek zordu, bu yüzden kendimi aynı insanlarla tanıştırmaya devam ettim.
Birkaç dakika sonra, temel koltuklar, donanımlarımız ve malzemelerimiz için neredeyse tasarruf sağlayan çorak DC-3'e bindik. Basınçsız kabinde yaklaşık bir saat boyunca Novolazarevskaya buz pistine ilerledik, burada 8x8 özel olarak dönüştürülmüş olan kamyonlar bizi son yarım saatimizi haftanın evimiz olan Whichaway Kampına götüreceklerdi.
Bu sürüş esnasında, gitmeyi planladığım yerde olamayacağımı fark ettim. Sürpriz olmamalı, çünkü gitmeden önce hiçbir zaman bir yer aramıyorum ve Antartika da farklı değildi.
Çoğu olmasa da Antarktika'ya gelen ziyaretçiler yarımadasına giderler. Antarktika Yarımadası'nın olduğunu bile bilmiyordum. Az önce indiğim Kraliçe Maud Bölgesi'nin Prenses Astrid Sahil Bölgesi'nin binlerce kilometre uzakta olduğunu ve Yarımada'dan farklı bir dünya olduğunu bilmiyordum.
Kraliçe Maud Land, doğu Antarktika'daki çorak platodur. Bölge, 1930’da bir Norveç seferi tarafından keşfedildi ve o milletin bir bağımlılığı olarak kaldı. 2.7 milyon kilometrekare (bir mil kare) kıtanın toplam alanının beşte birini oluşturur ve 2.4 kilometreye kadar olan Antarktika buz tabakasıyla kaplıdır. Neredeyse tüm sahil şeridi, 20-30 metre yüksekliğinde bir buz duvarıdır. Kıyıdan uzaktayken, iniş yaparken gördüğüm dağ sıraları, her biri buz kapağını şiddetle delip sıkan ve diğerlerine benzemeyen sert, kayalık tepeler.
Yarımada'da olduğu gibi Kraliçe Maud Bölgesi'nde neredeyse hiç yaşam yok - turistlerle dolu şişme botlar, vahşi yaşamı çevreleyen kara veya deniz, bitki ve böcek bile yok. Orada üreyen iki kuş türü için ve iki 20-40 kişilik araştırma istasyonu, Kızılderililer (Maitri) ve Ruslar (Novolazarevskaya) kampımızdan kısa bir sürüş mesafesinde, hiçbir şey yoktu ve hiç kimse için tasarruf sağladı , binlerce kilometre civarında. Tüm yolculuğum boyunca dört kuş ve bir de yosun yosunu gördüm.
Kamp Whichaway (70 ° 45 ° 49 ° S, 11 ° 36 ° 59 ° E), Schirmacher Vahasında bulunur - çünkü oradaki plato buzsuzdur - 60 metrelik bir buz düşmesinin ve donmuş bir gölün yanında . Her mevsim kurulur ve indirilir ve altı uyku bölmesinden oluşur; mutfak, yemek odası, oturma alanı ve duş / banyo içeren dört ortak kullanım odası; personel uyku çadırı; ve biri benim olan iki ekstra konuk çadırı - partiye geç kaldım, bakla değersizdim.
Birçok yönden, Kraliçe Maud Ülkesinde olmak bana Çad’daki Sahara Çölü’nde olduğumu hatırlattı, sanırım Antartika’nın kendisinin dev bir çöl olduğunu, ama bilmediğim bir başka şey olduğunu düşünmem şaşırtıcı değil. Kuzey Kutbu'nun aksine, kara değildir, Kuzey Kutup Okyanusu'nu saran deniz buzu, Antarktika, buzla kaplı büyük bir kara kütlesidir. Kar yağışı ve buzlu yağmur bekleniyordu, ancak Sahara gibi Antarktika kuru ve karının çoğu eski. Burada “kar yağdığı” zaman, fırtınalar sırasında kıtayı tehdit eden muazzam katabatik rüzgarlar tarafından üflenen gerçekten eski bir kar. Schrimacher Vahasında, katabatik rüzgarlar, karlarının çoğunun buzullarını temizleyerek, Dünya’nın eski anakayalarını açığa çıkarıp geride mavi buz bıraktı.
Sahra'da olmak gibi, dünyanın en uzak kıtasında olmak, orada olmayanları açıklamada bir egzersizdir. Gözün görebildiği ölçüde izole edilmiş, çorak, sessiz ve beyaz, zaman zaman nunatak için tasarruf - buz veya kardan dışarı çıkmış, bazıları da dağlar veya adalar kadar büyük - açık bir tepe - muazzam , ağır mavi gökyüzü karşılamak için düşüyor.
Herhangi bir bakış açısı kazanmak imkansız. Yüzlerce kilometrelik mesafeler kısa yürüyüşler için kolayca yanılıyor ve sadece bir buzul ya da dağın önemli bir yolunu tırmandıktan sonra, herhangi bir şeyin ne kadar büyük ya da uzak olduğu fikrini ölçebildim - ve o zaman bile, bakış açım sürekli değişiyor.
Bu ölçeğin büyüklüğü, evrende nerede oturduğum konusunda belirli bir durumsal farkındalık yaratıyor. Sadece şehirde ya da bir ülkede değil, bir gezegende yaşamayacağımı derin bir şekilde anlıyorum. Galaksideki trilyon gezegenden biri. Yaşamı onaylayan ve aynı zamanda tamamen kafa karıştırıcı olan - nihai paradoks.
En yüksek buzulların ve dağların tepesinden, 100 kilometreden daha fazla bir süre kuzeye doğru uzanan deniz buz paketini görebilirdik. Kıyıya daha yakın olan rüzgar ve deniz buzu kıtaya doğru iter ve zaman içinde donmuş şiddetli, fırtınalı bir okyanusa benzeyen onlarca metre yüksekliğindeki buz dağınıkları gerçeküstü, dalgalı, muazzam buz dağlarına dönüşür. Bir günümüzü yürüyüşe çıktıktan sonra, mavi, çatlaklar, küçük göller ve akarsuların her gölgesinde pürüzlü tepeler ve buz mağaraları gördük ve açık denizlere tırmandık.
Whichaway Kampı'ndan Amundsen-Scott araştırma istasyonunun yanı sıra Tören ve Coğrafi Güney Kutuplarını ziyaret etmek için Güney Kutbuna 2.300 kilometre boyunca uçtuk. Beş buçuk saat süren uçuştan sonra DC-3'ümüz Güney Erişilemez Kutbu'ndaki ya da çok yakın olan Yakıt Deposu 83 ° Güney, yani FD83'te yakıt ikmali yapmayı bıraktı.
Her kıtanın erişilmezlik direği vardır - okyanus veya diğer coğrafi özelliklerden en uzak erişim noktası. Antarktika Erişilemezliği Kutbu, 878 kilometre uzaklıktaki Güney Kutbu'ndan bile kıtadaki en uzak ve ulaşılması en zor yer olarak kabul edilir. Dünyanın en soğuk yıl boyunca -72.8 derece Fahrenheit ortalama sıcaklığına sahiptir, ama neyse ki geldiğimizde 20'ye yakındı.
FD83 temelde geçici bir mevsimlik benzin istasyonu. Orada bir buz pisti, bir Rus nakliye uçağı tarafından paraşütlenen bir yakıt varilinin önbelleği, bir avuç çadır ve araç ve 90 gün geçiren ve yaz başlangıcında 1.900 kilometre yolculuk yapan beş adam dışında hiçbir şey yok. ara sıra uçağın bizim gibi, Güney Kutbu'na veya kıtanın bir başka uzak köşesine giderken yakıt ikmali yapması gerekiyorsa.
Ekibimiz geceyi FD83'te Güney Kutbu'ndan eve giderken geçirme ayrıcalığına sahipti. Bizi dikkat çekici derecede sıcak tutan çadırlarda uyuduk, erimiş buzla hazırlanan kurutulmuş yiyecekleri yedik ve uzun, dondurucu soğuk, gece yarısı dış mekan çadırına gitmemek için elimden gelenin en iyisini yaptım. Benim küçük mesanem galip geldi, ama o soğuk gündüz geceleri buza girmeme ve dünyanın en uzak yerinde portatif bir tuvalet kullanmama izin verecek olağanüstü keşif ve günümüz lojistiği özelliklerine sahipti. Tamam.
Güney Kutbu'na iniş yapmak olağanüstü bir andı - hiç bu kadar az kişinin ulaşabileceği bir yer olmakla birlikte, bu kadar kolay iniş yapmak - ve bir an için işlem yapmak biraz zaman alıyor. Aynı zamanda, çok, çok soğuk, kör edici derecede parlak ve şaşırtıcı derecede yüksek, deniz seviyesinden 9,2 fit'in üzerinde. Atmosfer kutuplarda inceltildiği için, hava basıncı 11.000 fit gibi hissediyor, bu yüzden giydiğim dokuz ya da 9 kat giysi arasında hareket etmek kolay değildi. Stay Puft Marshmallow Man veya “A Christmas Story” de Ralphie gibi hissettim.
Yine de, pistten Amundsen-Scott Güney Kutbu İstasyonuna, Dünyadaki en güneydeki yaşam alanı olan ABD'deki bilimsel araştırma istasyonuna yürümeyi başardım; Yaz aylarında 150 kişi yaşıyor ve orada çalışıyor, ancak kış aylarında 40'tan az kişi kalıyor. Dünyadaki güneşin altı ay boyunca sürekli olarak artacağı, sonraki altı ay boyunca düştüğü, yani her yıl, istasyonun son derece uzun bir "gün" ve son derece uzun bir "gece" yaşadığı tek topraktır.
İstasyonun yerleşik doktoru grubumuza bir lise, bir üniversite kampüsü, bir bilim ve bilgisayar laboratuarı ve bir sığınak arasında bir haç gibi hissettiren ve tamamen hidroponik bir sera (topraksız ithalat yapmak yasak olduğu için topraksız bir sera) içeren tam bir tur yaptı. Antarktika Antlaşması). Büyük olmasa da, gezegendeki en soğuk ve en kurak çölün ortasında olduğu göz önüne alındığında şaşırtıcıydı.
Tören Güney Kutbu, kırmızı ve beyaz bir direğin üzerinde metal bir küre, kısmen Antarktika Antlaşması imzalayanların bayrakları ile çevrilidir. Dünya ekseninin güney uç noktası olan Coğrafi Güney Kutbu'na yaklaşık 300 metre, enlemin 90 ° S olduğu, boylam N / A. Pirinç kafalı basit bir çubuk gezegende en alçak noktayı işaret eder ve buradan itibaren doğu, batı veya güney yoktur… kuzey tek yöndür.
Antarktika'daki her şey aşırı. Kaşifler ve alpinistler insan ruhunun ve bedeninin sınırlarını test etmeye devam ediyorlar ve araştırmacılar ve bilim insanları Dünya ve evrenin sırlarını açığa çıkarmaya devam ediyorlar. Günlük yaşamın lojistiği akıllara durgunluk veriyor olsa da, bu yer hakkında ayrılması zor olan çok çekici bir şey var. Belki de ziyaretçilerin bir sezon boyunca “kışı geçmesine” izin verecek bir şirket bulmam gerekiyor. Bu kolay kolay gelmeyeceğini bildiğim bir Google araması.
Kraliçe Maud Ülkesi, Antarktika hakkında daha fazla fotoğraf için wendysimmons.com adresini ziyaret edin.