Rusya'nın batı kesiminde işgal amacıyla Alman "yumruk grev"
100 yıl önce, 18 Şubat 1918, Almanya ateşkes ilan etti ve ön cephe boyunca Baltık'tan Karadeniz'e kadar bir saldırı başlattı. Bu saldırı Sovyet hükümetini Mart 3 1918 tarihinde imzalanan zor dünyayı kabul etmeye zorladı.
tarih öncesi
Liberal burjuva Geçici Hükümetin, İtilaf (İngiltere, Fransa, İtalya ve ABD) yararına savaşını sürdürme süreci tamamen başarısız oldu. Savaşın devamı, Rus devletinin daha da çöküşü ve Geçici Hükümetin çöküşü için en önemli faktörlerden biriydi. Mira halkın ezici çoğunluğunu istedi. Ayrıca, 1917'in yaz operasyonlarının gösterdiği gibi, Rus ordusu zaten savaşabildi ve 1917'in sonunda eski imparatorluk ordusu fiili çöktü. Düşman yalnızca bireysel birimlerle karşı karşıya kaldı.
Ekim 25 (Kasım 7) Geçici Hükümet, Petrograd'daki silahlı ayaklanmaların sonucunda Petrograd'daki silahlı bir ayaklanma tarafından devrildi. Rusya'da, çoğunlukla barışçıl yollarla, Sovyet gücü kurulur. Ekim 1917 (Kasım 26) Tüm Rusya Federasyonu Sovyetler Kongresi, tüm savaşçı ülkeleri hemen bir ateşkes başlatması ve barış görüşmeleri başlatması için davet ettiği Barış Kararını kabul etti. Kongre, Ekim 8 gecesinde (Kasım 27), kongre Sovyet hükümetini - Halk Komiserleri Konseyi'ni (SNK, Halk Komiserleri Konseyi) yarattı.
Bolşeviklerin en önemli sloganlarından biri: “Uluslara barış!” 20 1917 Kasım gecesi Sovyet hükümeti, Yüksek Komutanı N. N. Dukhonin'e Alman emrine ateşkes emri vermek üzere bir telgraf gönderdi. Kasım 21'te Petrograd'daki müttefik elçilikler, Almanya Dışişleri Komiseri Leonid D. Troçki'den Almanya ile bir ateşkes başlatılması ve barış için müzakerelere başlanması önerisiyle bir not aldı. Müttefikler bu cümleyi görmezden geldiler. 25 Kasım ayında, Sovyet hükümeti bir kez daha Almanya ile ortak müzakerelere başlama önerisiyle İngiltere, Fransa ve ABD'ye döndü. Ancak, Müttefikler Sovyet hükümetiyle olduğu gibi savaşı durdurmayı reddetti.
9 (22) Sovyet hükümeti, müzakerelerin başlangıcını sabote eden baş komutan Dukhonin'i ortadan kaldırarak, savaşın derhal fiilen durdurulması gereği üzerine doğrudan temyizde bulundu ve askerlerin cemaatlerinin kendi kesimlerinin bireysel bölümlerinde ateşkes müzakerelerine başlamayı teklif etti. 13 (26) Kasım Sovnarkom barış önerisi ile Alman hükümetine başvurdu. Bu, cephelerde ayrı ordu oluşumları ve zaten merkezi makamların kontrolü altında bulunan ateşkes görüşmelerinin başlamasıyla, düşmanla ateşkes konusunda yerel ve bağımsız anlaşmaların yapılmasına yol açtı. 14 (27) Kasım Almanya, Sovyet hükümeti ile barış müzakerelerine başlamayı kabul ettiğini açıkladı.
Doğu Cephesinde ateşkes sırasında kardeşlik. arasında 1918
Ateşkes. İlk Brest-Litovsk Antlaşması
Kasım 21 (Aralık 4) Yılın 1917'I, Kasım 23 (Aralık 6) ile 4 Aralık veya 17 arasında geçen süre için “Rusya Batı Cephesi orduları ile işaretli cepheye karşı hareket eden Alman orduları arasında Ateşkes Anlaşması” imzalandı. ateşkes, eğer daha erken gelirse. Batı Cephesinden temsilciler beş asker, görevlendirilmemiş subay Berson ve iki doktordu. Alman Yüksek Komutanlığı Komiseri, Baş General General Sauberzweig'di. Anlaşma, Vidzy (Letonya) kentinden Pripyat Nehri'ne (Volyn) kadar ön cephede gerçekleştirildi.
Kasım 19 (Aralık XNUM) Sovyet hükümetinin barışçıl delegasyonu nötr bölgeye geldi ve Alman Yüksek Komutanlığı Doğu Cephesinde bulunan Brest-Litovsk'a gitti ve burada Bulgaristan ve Türkiye temsilcilerini de içeren Avusturya-Alman bloğunun delegasyonu ile bir araya geldi. Bir ateşkes hakkında Almanya ile müzakereler Kasım ayında başladı 2 (Aralık 20) 3. Sovyet delegasyonunun ilk kompozisyonu, delegasyon başkanı, All-Russian Merkez İcra Kurulu Üyesi A. A. Ioffe, All-Russian Merkez İcra Kurulu Üyesi L. B. Kamenev, All-Russian Merkez İcra Kurulu Üyesi ve Halk Komiseri Kurulu Üyesi G. Y. Sokolnikov. Almanya, Binbaşı General Max Hoffman tarafından temsil edildi.
Sovyet tarafı, tüm cephelerde düşmanlıkların sona ermesiyle birlikte 6 aylara ateşkes teklif etti. Almanlar, birliği Riga'dan ve Moonsund Adaları'ndan çekip kurtarılan bölümleri Batı (Fransız) cephesine transfer edeceklerdi. Asker transferinin yasaklanmasının Alman tarafının hoşnutsuzluğuna neden olduğu açıktır. 2 (15) Aralık ayında, Rusya ile Bulgaristan, Almanya, Avusturya-Macaristan ve Türkiye arasında Ateşkes Anlaşması imzalandı. Sözleşme 1 (14) Ocak 1918 tarihine kadar geçerliydi. Bundan sonra, sözleşme süresi otomatik olarak uzatıldı. Sözleşmenin 21 gününden başlayarak, taraflar 7 gün boyunca birbirlerini kirletmeyi reddedebilirler. Almanlar, birliklerin Batı Cephesine transferini yasaklamak için resmi izin verdi.
1916'in sonunda, Doğu Cephesi'nin Alman komutasının geliştiğini ve hükümetin “ikinci sınır şeridi” oluşturma projesini desteklediğine dikkat edilmelidir. Rusya İmparatorluğu’nun batı bölgelerinin ilhak edilmesini sağlamıştır. Alman seçkinlerinin ılıman çevrelerinin savunucuları, gizli bir ek biçimi oluşturdular. Rusya imparatorluğunun batı kesiminin halklarının resmi bağımsızlığıyla Almanya'nın önderlik ettiği “orta Avrupalı” fikri önerildi. Berlin, Sovyet hükümetinin, Sovyet Rusya’nın zor durumundan faydalanmayı ve Almanya’nın Doğu’daki kazanımlarını pekiştirmesini ve İtilaf’ı yenmek için Batı’ya azami güç aktarmasına izin vermesini sağlayan bir barış getirmesini ümit eden bir ateşkes ve barış görüşmeleri önerisini kabul etti. Halkların ekler ve tazminatlar olmadan kendi kaderlerini tayinleri ve barışı sağlama bahanesi uyarınca, Alman hükümeti, Sovyet Rusya'dan ayrılma istediklerini ifade ettiği iddia edilen ve Almanya'nın işgal ettiği bölgelerin halklarını Rusya'dan ayırmayı planladı. Askeri parti (Hindenburg ve Ludendorff başkanlığında) gelecekteki barış antlaşmasında yalnızca Batı’daki zafer için bir fırsat değil, aynı zamanda Baltık ülkeleri, Belarus, Ukrayna, Kırım ve Kafkasya’nın bazı kısımlarının Rusya’dan reddedilmesini içeren Doğu’da geniş çaplı bir fetih programının uygulanmasının da temelini oluşturdu. Bu, Türkistan, Afganistan, Kafkasya, Pers, Mezopotamya ve Hindistan'a daha fazla genişlemesi için stratejik bir temel, kaynaklar ve iletişim sağladı.
1917 Yılı için Almanya Genişleme Planları
Brest-Litovsk'ta barış görüşmeleri
Barışla ilgili müzakereler 9 Aralık 22'de başladı. İlk aşamada, Sovyet heyeti, All-Russian Merkez İcra Komitesi üyeleri olan 1917 delege içeriyordu: Bolşevikler A. A. Ioffe (delegasyon başkanı), L. B. Kamenev ve G. Ya. Sokolnikov, Sosyalist Devrimciler A. A. Bitsenko ve S. D. Maslovsky-Mstislavsky Askeri Delegasyonun 5 üyesi - Genelkurmay Başkanlığı Yüksek Komutanı Genelkurmay Başkanı, Genelkurmay Başkanı Genel Müdür V. E. Skalon (bilinmeyen bir nedenle kendisini öldürdü), Genelkurmay Başkanı General Yu N. N. Danilov, Genelkurmay Başkan Yardımcısı, Arka Amiral V. M. Altfater, Nikolaev askeri aka şefi Emii Genelkurmay AI Andogsky, 8 Ordusu Genelkurmay AA Samoilov ait Quartermaster Genelkurmay Albay DG Focke Albay IY yapışan, Kaptan B. Lipsky. Heyete ayrıca, delegasyon sekreteri L. M. Karakhan, 10 tercüman ve 3 teknik personel ile delegasyonun 6 sıradan üyesi de katıldı - denizci F. V. Olic, asker N.K. Belyakov, Kaluga köylü R. I. Stashkov, işçi P.A. Obukhov, sancak filo K. Ya.
Dördüncü Birlik Devletleri Devletlerinin heyetleri şunları söyledi: Almanya'dan, Dışişleri Devlet Bakanı Richard von Kühlmann; Avusturya-Macaristan'dan - Dışişleri Bakanı Sayın Ottokar Chernin; Bulgaristan'dan - Adalet Bakanı Popov; Osmanlı İmparatorluğu'ndan - büyük vizör Talaat Bey. Konferans Doğu Cephesi Komutanı, Bavyera Prensi Leopold tarafından açıldı ve Kühlmann başkanlık etti.
Sovyet delegasyonu, müzakerelerin temeli olarak ekler ve tazminatlar olmadan demokratik bir dünya prensibini öne sürdü. Yani Almanya, birlikleri yılın 1914 sınırlarına çekmek, işgal altındaki Rusya topraklarından çekmek zorunda kaldı. Aralık ayındaki 12 akşamı (25) akşamı Alman Sovyet bloğu önerileri tarafından ülkelere yapılan üç günlük bir tartışma sonrasında, 1917 von Kühlmann, Almanya ve müttefiklerini bu teklifleri kabul ettiklerini belirtti. Aynı zamanda, Almanya’nın ek ve tazminatsız bir dünyaya rızasını etkin bir şekilde ortadan kaldıran bir rezervasyon yapıldı: İtilaf ülkelerinin hükümetleri bu dünyaya katılacaktı. Alman tarafı, “demokratik dünyayı”, Sovyet dünyası dışındaki ekler ve tazminatlar olmadan anladı. Almanlar işgal altındaki bölgelerden asker çekmeyi bir araya getiremediler ve Almanya, Polonya, Litvanya ve Kurland’ın Rusya’dan ayrıldığını ilan ettikleri açıklamaya göre, ve bu üç ülke İkinci Reich’le gelecekteki kaderi hakkında müzakerelere başlamışlarsa Alman imparatorluğu Böylece, Alman-Sovyet ateşkes görüşmeleri sırasında, kukla Litvanyalı Tariba (yılın Eylül 1917’inde oluşturulan ve Litvanya’nın bağımsızlığını ilan eden bir hükümet) kukla Litvanya Tariba’nın bağımsız Litvanya devletinin ve bu devletin Almanya ile ebedi ittifaklarının restorasyonunu ilan ettiğini duyurdu.
Bundan sonra, Sovyet delegasyonu, AİHM ülkelerini barış müzakerelerine dahil etmenin mümkün olacağı bir ara vermeyi teklif etti. Sovyet hükümeti yeniden İtilaf ülkelerini müzakerelere katılmaya davet etti, ancak aynı sonuçla. 14 (27) Aralık ayında, siyasi komisyonun ikinci toplantısındaki Sovyet delegasyonu bir öneride bulundu: “Her iki tarafın da fetih planları bulunmadığına dair açık ifadeyle ve ekler olmadan barış yapma arzusu. Rusya, birliklerini işgal ettiği Avusturya-Macaristan, Türkiye ve Pers bölgelerinin yanı sıra, Dördüncü Birliğin Polonya, Litvanya, Kurland ve Rusya'nın diğer bölgelerinden aldığı güçlerden geri çekiyor. ” Sovyet Rusya, ulusların kendi kaderlerini tayin etme ilkesine uygun olarak, bu bölgelerin nüfusuna, ulusal ya da yerel polisler dışında herhangi bir birliğin yokluğunda, kendi devletlerinin var olma sorununu kendilerine karar verme fırsatı vermeyi vaat etti.
Alman tarafı karşı bir öneride bulundu: Sovyet hükümetinden “Polonya, Litvanya, Kurland ve Estland ve Livonia’nın bazı bölgelerinde yaşayanların iradesini, Rusya’dan tam devlet bağımsızlık ve ayrılma arzusuyla ilgili açıklamalarını” not etmeleri istendi ve tanıdı. "Mevcut şartlar altında bu ifadeler halk iradesinin bir ifadesi olarak görülmelidir."
Bu nedenle, halkların kendi kaderini tayin etme bahanesi altında, Alman İmparatorluğu, Sovyet hükümetine, Alman-Avusturya işgal makamları tarafından eski Rus İmparatorluğu'nun batı ulusal kesimlerinde kurulan kukla rejimleri tanımalarını önerdi. Bu, Alman etki alanının, Batı Rus toprakları da dahil olmak üzere, eski Rus İmparatorluğu'nun en büyük Batılı mülklerine yayılmasına yol açtı - Küçük Rusya-Ukrayna, milliyetçi Merkez Konseyinin (nüfusun çoğunluğunun desteğini almayan), “bağımsızlık” ve aslında Almanya'nın altına giriyordu.
Sovyet hükümeti, ülkenin çöküşü, ekonomisi, ordunun olmaması ve Rusya’da iç savaşın yayılması koşullarında, Almanya’nın devrimi ve yıkılması umuduyla müzakereleri mümkün olduğunca geciktirmeye çalıştı. Alman tarafının öne sürdüğü şartların kabul edilemez olduğu açıktı, ancak Sovyet hükümeti doğrudan direniş gösteremedi, silahlı kuvvetler yoktu. Alman tarafının müzakereleri hızlandırmasına, konferansın Stockholm'e taşınmasını talep etmesine (müzakereleri geciktirmek amacıyla da), Alman askerleri arasında savaş karşıtı ajitasyonu artırmasına, devrimci bir savaş lehine propaganda ve ajitasyonda bulunmasına karar verildi. Aralık ayının 18 (31) hükümleri, Lenin tarafından, ayrıca ordunun örgütlenmesi ve “Petrograd'a atılımlara karşı savunma” için sağlanan Halk Komiserlerinin taslak kararında hazırlandı. Lenin, Halkın Dışişleri Komiseri Troçki'nin Brest-Litovsk'a gitmesini ve Sovyet heyetine şahsen başkanlık etmesini önerdi. Lenin’in dediği gibi “Müzakereleri geciktirmek için bir retraktöre ihtiyacımız var” dedi.
Aynı zamanda, Sovyet hükümeti, Rusya'nın savunma kabiliyetini geri kazanmaya çalıştı. Yüksek Komutan N. V. Krylenko, Aralık 30 Direktifi'ndeki 1917 Direktifi'nde (Ocak 12'teki 1918), Kuzey ve Batı Cephesi komutanlarının Petrograd, Revel ve Smolensk'e yaklaşımların savunmasını güçlendirmesi görevini üstlendi. Kuzey ve Batı Cephesi başkanlarına savaşa hazır birlikleri en önemli stratejik alanlara yoğunlaştırma emri verildi. 15 (28) Ocak 1917, SNK, Kızıl Ordu'nun örgütlenmesi hakkında bir kararname kabul etti ve 29 Ocak (11 Şubat) - Kızıl Filo. Petrograd, Moskova, diğer şehirler ve ön tarafta, Kızıl Ordu’nun birimlerinin oluşumu gönüllü olarak başladı. Ayrıca, gerilla savaşı ve mülkün ön cephe bölgesinden tahliyesi için hazırlıklar yapıldı.
Alman bloğunun sorunları
Sovyet hükümetinin Almanya'da (Avusturya-Macaristan'da olduğu gibi) devrimci hareketin yükselişine dair umutlarının haklı olduğuna dikkat çekmek gerekiyor. Almanya, Dördüncü Birliğin diğer ülkeleri gibi, savaştan da tamamen tükendi. Böylece, Almanya'da, rasyon sistemi 1916'te tanıtıldı ve 17'tan 60'a kadar olan erkekler için zorunlu işgücü hizmeti yasası kabul edildi. Abluka nedeniyle sanayi ciddi bir hammadde kıtlığı hissetti. Ülkedeki işgücü kaynakları tükendi. Askeri fabrikalarda kadınların emeği kullanılır. 1917'un sonunda ülkedeki sanayi işletmelerinde çalışan işçilerin üçte birinden fazlası kadındı. Hükümet, 125 bin işçinin önündeki fabrikalara geri dönmek zorunda kaldı. Ürünlerin çeşitli taşıyıcıları (“ersatz”) yayıldı. Nüfus açlıktan ölüyordu. Kış 1916 - 1917 Buna "dönüş" deniyordu, çünkü İsveç asıl, neredeyse sivillerin tek gıda ürünü oldu. Aç kış büyük fedakarlıklara neden oldu: bazı kaynaklara göre, yüz binlerce insan açlıktan öldü. En zayıfı özellikle etkilendi - çocuklar ve yaşlılar.
Avusturya-Macaristan'ın konumu daha da kötüydü. Avusturya-Macaristan ordusu, Rus cephesinde yıkıcı yenilgilere dayanamadı ve moralsizleştirildi. Askerler ahlaki ve fiziksel olarak tükenmişti (yetersiz beslenme etkilendi), disiplin düştü, eksiklik hissedildi оружия, ekipman ve mühimmat. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu halklarının ulusal kurtuluş hareketi güçlendi. Hapsburg'ların "patchwork imparatorluğu" dikişlerde çatladı. Viyana'da, Entente ile ayrı ve ayrı bir dünya üzerinde çalışıyorlardı. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Dışişleri Bakanı Chernin, Avusturya İmparatoru Charles I’e Nisan 1917’in başlarında şöyle yazdı: “… Askeri gücümüzün tükenmiş olduğu kesinlikle açık… Yeni kış kampanyasının kesinlikle imkansız olduğuna kesinlikle inanıyorum; Başka bir deyişle, yaz sonunda veya sonbaharda, ne pahasına olursa olsun barış yapmanız gerekir ... ... Majesteleri, ipin her gün kırılabilecek kadar sıkı olduğunu biliyor. Almanya’nın güçlerinin, bizim gibi, Berlin’deki sorumlu politikacıların inkar etmediği bir sona geldiğine kesin olarak inanıyorum. Eğer merkezi güçlerin hükümdarları önümüzdeki aylarda barış yapmayı başaramazlarsa, milletler başlarından başaracaklar, ve sonra devrim dalgaları kardeşlerimizin ve oğullarımızın bugün için savaştığı ve öldüğü her şeyi mahvedecek… ”Açlık Avusturya-Macaristan'da başladı. Ocak ayında, 1918, O. Chernin, imparator Karl'a şunları söyledi: “... Doğrudan gıda felaketinin önünde duruyoruz. Durum ... korkunç, ve şimdi birkaç hafta içinde gerçekleşmesi gereken bir felaketin başlamasını geciktirmek için çok geç olduğundan korkuyorum ... ”.
Bulgaristan'da durum benzerdi. Sanayi çöktü. Siviller arasındaki açlık ve salgınlar, Bulgaristan halkı arasındaki ölüm oranının ordusunun askeri zayiatlarını aştığını ortaya koydu. Sessizce savaşmadan ölmekte olan Türkiye, şimdi kendini askeri-politik ve devlet felaketinin eşiğinde buldu. Ordu Mezopotamya ve Filistin'de bozuldu ve geri çekildi. Sanayi, tarım, finans, ticaret ve taşımacılık çöktü. Sıradan insanlar açlık çekiyorlardı; sürekli talepler (soygun), keyfilik, baskı ve terör, polis memurları ve ordu şartlarında yaşıyorlardı. Türk makamlarının ulusal ve dini azınlıklara karşı açtığı soykırım, ülkedeki kaosu daha da ağırlaştırdı. Osmanlı İmparatorluğu son günlerde yaşadı.
Ocak 1918’un sonunda Almanya, bir milyondan fazla işçinin katıldığı (Berlin’de 500 binden fazla) işçinin katıldığı genel bir siyasi grevle şaşırdı. Grevin en önemli nedeni, Alman hükümetinin Sovyet Rusya ile Brest-Litovsk'taki barış görüşmelerinin parçalanmasıydı. Grev, 3 'i birkaç düzine Alman kentine kaydırdı. Grevciler arasında, Kaiser'in devirilmesi ve "Rusça" eylemleri yapıldı. Berlin'deki fabrika toplantılarında, 414 çalışanlarının sayısında İşçi Konseyi'ne temsilciler seçildi. İşçi konseyi oybirliği ile talep edildi: ekleri ve tazminatsız bir dünya; gıda arzını iyileştirmek; kuşatma devletinin kaldırılması ve demokratik özgürlüklerin getirilmesi; Siyasi faaliyetler nedeniyle mahkum olan veya tutuklananların serbest bırakılması, vs. Ancak yetkililer, işçi hareketini bölen sağcı Sosyal Demokratların yardımıyla grevi ezmeyi başardılar.
Müzakerelerin ikinci aşaması
Müzakerelerin ikinci aşamasında, Halkın Dışişleri Komiseri L. D. Trotsky başkanlığındaki Sovyet heyeti, A.A. Ioffe, L.M. Karakhan, K.B. Radek, M.N. Pokrovsky, A.A. Bitsenko, V. A. Karelin, E. G. Medvedev, V. M. Shakhrai, Art. Bobinsky, V. Mitskevich-Kapsukas, V. Terian, V. M. Altfater, A. A. Samoilo, V. A. Lipsky.
20 Aralık 1917 (Ocak 2 1918) Sovyet hükümeti, barış görüşmelerini Stockholm'e taşıma önerisiyle Dördüncü Birlik ülkelerinin heyet başkanlarına telgraf gönderdi. TBM’nin resmi görüşüne göre, orada Sovyet delegasyonu daha özgür hissedebiliyor, telsiz mesajları müdahaleye karşı korunabiliyor ve Petrograd ile Alman sansüründen yapılan telefon görüşmelerinden korunabiliyordu. Ayrıca, müzakereleri geciktirebilir. Beklendiği gibi, teklif kategorik olarak Berlin tarafından reddedildi.
Konferansı açan 27 Aralık 1917 (9 Ocak 1918) konferansı başlatan Kühlmann, Entente müzakerelere katılmadığından, Alman bloğunun kendisini Sovyet formülünün eksiz olarak özgür bıraktığını belirtti. Ayrıca, Alman bloğunun temsilcilerine göre, şimdi evrensel barış ile ilgili değil, Rusya ile Dördüncü Birliğin güçleri arasındaki ayrı bir barış hakkındaydı.
Aralık 28 1917'te (Ocak 10 1918) düzenlenen bir sonraki toplantıda Almanlar, Ukrayna Merkez Konseyi heyetini davet etti. Merkez Konseyi, yılın 1917'unda, Kiev'deki 900 Ulusalcıları kongresi sırasında kuruldu. Kimse onu seçmedi ve halk desteğinden hoşlanmadı. Aslında, görüşlerini insanlar tarafından paylaşılmayan bir avuç marjinal milliyetçi entelijansiya toplandı ve kendisini Ukrayna hükümeti ilan etti. 22 Aralık Yılın 1917'i (Ocak 4 1918) Alman Şansölyesi G. von Gertling, Reichstag'da yaptığı bir konuşmada, Merkez Konsey heyetinin Brest-Litovsk'a ulaştığını söyledi. Almanya, Ukrayna faktörünü Sovyet hükümetine karşı kullanmak ve aynı zamanda Viyana üzerindeki baskıyı azaltmak için Ukrayna heyeti ile müzakere etmeyi kabul etti. Aralık ayındaki 28 toplantısında, Ukrayna delegasyonu başkanı V. A. Golubovich, Merkez Konseyinin Sovyet Rusya Halk Komiserleri Komitesinin gücünün Ukrayna'ya uzatmadığını ve dolayısıyla Merkez Konseyinin kendi başlarına barış görüşmeleri yapmaya hazır olduğunu ilan etti. Troçki, Ukrayna Orta Rada delegasyonunu bağımsız biri olarak görmeyi kabul etti ve böylece Alman bloğunun temsilcilerinin eline geçti.
Alman Yüksek Komutanlığı, barış görüşmelerinin sıkılaştırılmasından, ordunun genişlemesinden korkan, Rus örneğini izleyen ve Almanya'nın kötü haberi nedeniyle aşırı memnuniyetsizlik olduğunu belirtti. General Ludendorff, Doğu Cephesi'ndeki Alman ordularının Genelkurmay Başkanı General M. Hoffmann'ın Sovyet tarafı ile görüşmeleri hızlandırmasını istedi. 30 Aralık 1917 (12 Ocak 1918), siyasi komisyonun bir toplantısında, Sovyet delegasyonu, Almanya ve Avusturya-Macaristan hükümetlerinden, eski Rus İmparatorluğunun herhangi bir bölgesini eklemeye yönelik niyetlerinin eksikliğini teyit etmelerini istedi. Sovyet Rusya’nın temsilcilerine göre, kendi kendini belirleyen bölgelerin gelecekteki kaderi sorunu, yabancı birliklerin geri çekilmesi ve mültecilerin ve yerlerinden edilmiş kişilerin geri dönüşünün ardından ulusal bir referandumla çözülmeli. General Hoffman, uzun süredir yanıt veren bir cevapta, Alman hükümetinin işgal altındaki Courland, Litvanya, Riga ve Riga Körfezi adalarını temizlemeyi reddettiğini belirtti.
5 (18) Ocak 1918 General Hoffman, Merkezi Güçlerin koşullarını sundu - bunlar eski Rus İmparatorluğunun bir haritasıydı; burada Polonya, Litvanya, Belarus ve Ukrayna'nın bir bölümü, Estonya ve Letonya, Moonsund Adaları ve Riga Körfezi'nin Almanya ve Avusturya-Macaristan için ayrıldığı yerdi. Toplam Almanlar, 150 bin metrekareden büyük toplam bir alanın toprağı olduğunu iddia etti. km. Bu, Alman silahlı kuvvetlerinin, gerekliyse, tüm Letonya ve Estonya'yı işgal etmelerini ve ayrıca Petrograd'a yönelik bir saldırı geliştirmelerini, Finlandiya Körfezi ve Bothnia Körfezi'ne giden deniz yollarını kontrol etmesine izin verdi. Almanya'nın ellerinde Rus Baltık limanları geçti, bunun için geçmişte Rusya'nın büyük bir bedel ödediği Baltık. Sonuç olarak, Alman önerileri Sovyet hükümetine karşı son derece dezavantajlı idi. Rusya birkaç yüz yıllık fetihleri ve bir dizi kanlı savaşı kaybediyordu. Kuzeybatı, batı ve kısmen güneybatı yönündeki stratejik sınırlar sistemi tahrip edildi. Bu nedenle, Sovyet delegasyonu, hükümetini Alman taleplerine aşina etmek için barış konferansında on gün daha yeni bir mola istedi.
Alman subaylar Leonid D. Troçki'nin Brest-Litovsk başkanlığındaki Sovyet heyetiyle görüştü
Müzakerelerde Troçki'nin rolü hakkında
Lenin'in Troçki heyeti başkanlığına atanması en iyi çözüm değildi. Sovyet Dışişleri Bakanlığı'nın başkanı kışkırtıcıydı. Troçki, Orta Avrupa ülkelerinde hızlı bir devrim beklentisiyle, dış pazarlık görüşmelerini erteleme, öncelikli olarak propaganda etkisine ilgi duyma ve katılımcılarının başkanları aracılığıyla, Almanya ve Avusturya-Macaristan'ın "üniformalı işçileri" isyanı için çağrıda bulundu. Brest-Litovsk'a geldikten hemen sonra, Troçki, Alman tarafını protesto ettiği demiryolu hatlarını koruyan Alman askerleri arasında propaganda yapmaya çalışıyor. Bir ajitasyon gazetesi olan Karl Radek'in yardımı ile Fakel, Alman askerlerine dağıtılmak üzere yaratılıyor.
Berlin, barışın sert koşullarını dikte ettikten sonra, ne Lenin’in ne olursa olsun barış lehine konumunun ne olduğunu, ne de “devrimci bir savaş” çağrısı yapan Bukharin’in o zaman çoğunluğun desteğini almadığını ve “ara” sloganını öne sürdüğünü düşünüyor. Savaş, barış yok ", barış anlaşması imzalamadan savaşa son verilmesi çağrısında bulundu. Aslında, bu bir provokasyondu.
Bu nedenle, Troçki'nin şu anki aşamanın başarısızlığından sonra yerini alan George Chicherin'e göre, Troçki, en başından beri her şeyi aşırı ağırlaştırmaya götüren, “histerik sıçramaların”, diplomatik çalışmalardan zevk almadığı ve kendi hatırlamalarından zevk alan, “hileli sıçramalar” hayranıydı. aşağıdaki şekilde tayinine gerek duydu: “Ne tür bir diplomatik çalışmamız olacak? Burada birkaç bildiri yayınlayacağım ve dükkanı kapatacağım. ”
Sovyet delegasyonu üyelerinden biri olan eski Çar General A. Samoilo'nun ifadesine göre: “Heyet başkanının değişmesiyle Almanlarla ilişkiler çarpıcı biçimde değişti. ... Toplantılarda, Troçki her zaman büyük bir hürmetle konuştu, Hoffmann [General Max Hoffman] borçta kalmadı ve aralarındaki tartışmalar çok keskin bir karakter aldı. Hoffman genellikle ayağa kalktı ve öfkeli bir fizyolojiyle itirazlarını kabul etti, bağırdı: “Ich protestiere! ..” [Protesto ediyorum!], Sık sık elini bile masaya çarpıyordu. İlk başta, Almanlara yapılan bu tür saldırılar doğal olarak kalbime geldi, ancak Pokrovsky bana barış görüşmeleri için ne kadar tehlikeli olduklarını söyledi. Bir Rus taarruzu durumunda Rus ordusunun ayrışma derecesinin ve bununla ilgili her türlü direnişin imkansızlığının bilincindeyken, geniş Rus topraklarında devasa askeri mülk kaybetme tehlikesini açıkça belirttim, geniş toprakların kaybından bahsetmiyorum. Bunu birkaç kez delegasyon üyelerinin ev toplantılarında konuştum, ancak her seferinde davetsiz korkularıma bariz bir şekilde yaklaşarak Troçki tarafından dinlendi. Almanlarla yapılan genel toplantılarda kendi davranışları açıkça onlarla kırılmaya meyilliydi ... müzakereler devam etti, bu da çoğunlukla Troçki ve Hoffmann arasındaki otoriter düellolara neden oldu. ”
Sovyet Rusya Dışişleri Komiseri'nin davranışını anlamak için, L. Troçki'nin ABD sahiplerinin (sözde finansal enternasyonal) "sahiplerinin" etki etmeni "olduğunu ve Rus medeniyetini yıkmak ve yıkmak ve yıkmak için isyancı bir ayrılma ile Rusya'ya gönderildiğini bilmek gerekir. Batı finansal sermayenin çıkarlarına. Devrimde önemli bir rol oynamasına ve kilit görevlerde bulunmasına rağmen, Lenin'in yerini hemen alamadı.
Almanya ile müzakerelerde Troçki, iki sorunu çözmek için zorlu ve kışkırtıcı bir pozisyon aldı. Birincisi, müzakerelerin başarısız olması ve Alman kuvvetlerinin dağılmasına ve sırasıyla ABD Savaşının Birinci Dünya Savaşı'ndaki zaferinin hızlanmasına neden olan Alman müdahalesine neden olmak. İkincisi, Alman müdahalesi, Lenin otoritesinin yıkılışı olan Sovyet hükümetinin krizine yol açabilir. Troçki, katliamı kınayan hükümetin ve Rusya'nın başına geçti. Bolşeviklerin ve Sovyet Rusya’nın lideri olarak Troçki, “Rus sorununun çözümünü Batı projesinin sahiplerinin çıkarlarına göre tamamlama fırsatı buldu.
Brest-Litovsk'taki Sovyet heyeti. L. Kamenev, A. Ioffe, A. Bittsenko, V. Lipsky, P. Stuchka, L. Trotsky, L. Karakhan.
Devam edecek ...
- Samsonov Alexander
- 1918 Kampanyası
ABD dünya hakimiyeti stratejisi
Türk Transkafkasya işgali. “Binlerce Rus canlı olarak vuruldu ve yakıldı. Ermeniler tarif edilemez işkenceye maruz kaldı”
Romanya'nın Bessarabia istilası
Rumen uygulayıcılar Rus askerlerini nasıl imha ettiler?
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.