Creepypasta: The Rake – Tırmık
CreepyPasta: The Rake / Tırmık 2003 yazında, Amerika Birleşik Devletleri’nin Kuzeydoğusunda; garip, insan benzeri bir yaratıkla ilgili olaylar, görünürde bir karartma uygulanmadan önce kısa bir süre yerel medyanın ilgisini çekti. Yaratıkla ilgili online ve yazılı anlatıların çoğu gizemli bir şekilde yok edildiğinden, geriye çok az bilgi kalmış ya da hiç bilgi kalmamıştır.
Öncelikle New York eyaletinin kırsal kesimlerinde yoğunlaşan ve bir keresinde Idaho’da bulunan, kendini tanık ilan eden kişiler, kaynağı bilinmeyen bir yaratıkla karşılaşma hikayelerini anlattılar. Duygular, son derece travmatik korku ve rahatsızlık seviyelerinden, neredeyse çocuksu bir oyun ve merak duygusuna kadar değişiyordu. Yayınlanmış versiyonları artık kayıtlarda olmasa da, anılar güçlü kalmaya devam etti.
İlgili taraflardan birkaçı o yıl cevaplar aramaya başladı. Bu kişiler 2006 yılının başlarında, 12. yüzyıldan günümüze kadar uzanan ve 4 kıtaya yayılan, yaklaşık 2 düzine belge biriktirmişti. Neredeyse tüm vakalarda hikayeler birbirinin aynısıydı. Bu grubun bir üyesiyle temas kurdum ve yakında çıkacak kitaplarından bazı alıntılar elde edebildim.
Bir İntihar Notu:
1964. “Canıma kıymaya hazırlanırken, bu eylemle ortaya koyduğum suçluluk duygusunu ya da acıyı dindirmem gerektiğini hissediyorum. Bu ondan başka kimsenin suçu değil. Bir kez uyandım ve onun varlığını hissettim. Ve bir kez uyandım ve onun şeklini gördüm. Bir kez daha uyandım ve sesini duydum, gözlerinin içine baktım. Bir sonraki uyanışımda yaşayabileceğim şeylerden korkmadan uyuyamıyorum. Asla uyanamam. Güle güle.”
Aynı ahşap kutuda William ve Rose’a hitaben yazılmış iki boş zarf ve zarfsız bir kişisel mektup bulundu: “Sevgili Linnie, Senin için dua ettim. O senin adını söyledi.”
Bir Günlük Kaydı (İspanyolca’dan çevrilmiştir):
1880. “En büyük dehşeti yaşadım! En büyük dehşeti yaşadım! En büyük dehşeti yaşadım! Gözlerimi kapattığımda onun gözlerini görüyorum. İçi boş. Siyah. Beni gördüler ve beni delip geçtiler. Islak eli. Uyumayacağım. Onun sesi (anlaşılamayan metin).”
Bir Denizcinin Seyir Defteri: 1691. “Uykumda bana geldi. Yatağımın ayak ucunda bir şey hissettim. Her şeyi aldı. İngiltere’ye dönmeliyiz. Rake’in isteği üzerine buraya bir daha dönmeyeceğiz.”
Bir Tanıktan: 2006. “Üç yıl önce, 4 Temmuz için ailemle birlikte Niagara Şelaleleri’ne yaptığım bir seyahatten yeni dönmüştüm. Uzun bir sürüş gününün ardından hepimiz çok yorgunduk, bu yüzden kocam ve ben çocukları hemen yatırdık ve geceyi sonlandırdık. Sabah 4 sularında kocamın tuvalete gitmek için kalktığını düşünerek uyandım. O anı çarşafları geri çalmak için kullandım, ancak bu süreçte onu uyandırdım. Özür diledim ve yataktan çıktığını sandığımı söyledim.
Yüzünü bana döndüğünde nefesi kesildi ve ayaklarını yatağın ucundan o kadar hızlı çekti ki dizi neredeyse beni yataktan düşürüyordu. Sonra beni tuttu ve hiçbir şey söylemedi. Karanlığa yarım saniyeliğine alıştıktan sonra garip tepkiye neyin sebep olduğunu görebildim. Yatağın ayak ucunda, oturmuş ve yüzü bize dönük, çıplak bir adam ya da bir tür tüysüz büyük bir köpek gibi görünen bir şey vardı. Vücudunun duruşu rahatsız edici ve doğal değildi, sanki bir araba çarpmış gibiydi. Nedense ondan hemen korkmadım, daha çok durumu hakkında endişelendim. Bu noktada ona yardım etmemiz gerektiği varsayımına kapılmıştım.
Kocam kolunun ve dizinin üzerinden bakıyor, cenin pozisyonuna girmiş, yaratığa dönmeden önce ara sıra bana bakıyordu. Yaratık telaşlı bir hareketle yatağın kenarından dolandı ve sonra kocamın yüzüne bir metreden daha yakın olana kadar yatak boyunca hızlı bir şekilde süründü. Yaratık yaklaşık 30 saniye boyunca (ya da muhtemelen 5 saniyeye yakın, sadece bir süre gibi geldi) tamamen sessizdi ve sadece kocama bakıyordu. Yaratık daha sonra elini kocamın dizine koydu ve çocukların odasına giden koridora doğru koştu.
Çığlık attım ve çocuklarıma zarar vermeden önce onu durdurmak için ışık düğmesine doğru koştum. Koridora vardığımda, yatak odasından gelen ışık onu yaklaşık 20 metre ötede çömelmiş ve kamburlaşmış olarak görmeme yetti. Arkasını döndü ve kanlar içinde doğrudan bana baktı. Duvardaki düğmeyi çevirdim ve kızım Clara’yı gördüm. Kocam ve ben kızımıza yardım etmek için koşarken yaratık merdivenlerden aşağı koştu. Çok kötü yaralanmıştı ve kısa hayatında sadece bir kez daha konuştu. “O Rake” dedi.
Kocam o gece kızımızı hastaneye yetiştirirken arabasını bir göle sürdü. Hayatta kalamadılar. Küçük bir kasaba olduğu için haberler çok çabuk yayıldı. Polis ilk başta yardımcı oldu ve yerel gazete de çok ilgi gösterdi. Ancak hikaye hiçbir zaman yayınlanmadı ve yerel televizyon haberleri de olayın peşini bırakmadı. Oğlum Justin ve ben birkaç ay boyunca ailemin evinin yakınındaki bir otelde kaldık. Eve dönmeye karar verdikten sonra cevapları kendim aramaya başladım. Sonunda bir sonraki kasabada benzer bir hikayesi olan bir adam buldum. İletişime geçtik ve deneyimlerimiz hakkında konuşmaya başladık.
New York’ta şimdi Tırmık olarak adlandırdığımız yaratığı gören iki kişi daha tanıyordu. Dördümüzün yaklaşık iki yıl boyunca internette araştırma yapması ve mektuplar yazması sonucunda Rake’in hikayesi olduğuna inandığımız küçük bir koleksiyona ulaştık. Hiçbiri herhangi bir ayrıntı, tarihçe veya takip vermedi. Bir günlüğün ilk 3 sayfasında yaratıkla ilgili bir kayıt vardı ve bir daha ondan hiç bahsetmedi. Bir geminin seyir defteri karşılaşmayla ilgili hiçbir açıklama yapmamış, sadece Tırmık tarafından ayrılmalarının söylendiğini belirtmiştir. Bu, seyir defterindeki son kayıttı.
Bununla birlikte, yaratığın ziyaretinin aynı kişiyle yapılan bir dizi ziyaretten biri olduğu birçok örnek vardı. Kızım da dahil olmak üzere birden fazla kişi kendisiyle konuşulduğunu söyledi. Bu durum, Tırmık’ın son karşılaşmamızdan önce herhangi birimizi ziyaret edip etmediğini merak etmemize yol açtı. Yatağımın yanına bir dijital kayıt cihazı kurdum ve iki hafta boyunca her gece, bütün gece açık bıraktım. Her gün uyandığımda yatağımda yuvarlanırken çıkardığım sesleri sıkıcı bir şekilde tarıyordum.
İkinci haftanın sonunda, normal hızın 8 katı hızla kaydı bulanıklaştırırken ara sıra gelen uyku seslerine oldukça alışmıştım. (Bu hala her gün neredeyse bir saatimi alıyordu) Üçüncü haftanın ilk gününde farklı bir şey duyduğumu sandım. Bulduğum şey tiz bir sesti. Bu Rake’ti. Yazıya dökmeye başlayacak kadar bile uzun süre dinleyemiyorum. Henüz kimseye dinletmedim.
Tek bildiğim onu daha önce de duyduğum ve şimdi kocamın önünde otururken konuştuğuna inanıyorum. O sırada bir şey duyduğumu hatırlamıyorum ama nedense kayıt cihazındaki ses beni hemen o ana geri götürüyor. Kızımın aklından geçmiş olması gereken düşünceler beni çok üzüyor. Rake’i hayatımı mahvettiğinden beri görmedim ama ben uyurken odamda olduğunu biliyorum. Bir gece uyandığımda bana baktığını göreceğimi biliyor ve bundan korkuyorum.”
Bu yazı sizin için yararlı olmadığı için üzgünüz!
Bu gönderiyi geliştirelim!
Bize bu yazıyı nasıl geliştirebileceğimizi söyleyin?