Kırmızı çarşaflı yatağın soğuk ve yalnız sol ucuna oturmuş, dakikalardır uyuyan kadının yüzüne bakıyordu. Ela gözleri vahşi bir kaplanın avına saldırmadan önce olduğu gibi keskin ve dikkatliydi. Güzel, koyu pembe, aralık dudaklarından soluk bir nefes geceye karışarak karanlık bir gölge haline geldi. Yataktaki beden kıpırdadı, ruhu ölümü hissetmiş gibi yavaşça göz kapakları aralandı. Gördüğü kan donduracak kadar soğuk, tapacak kadar güzel kızı tanımadı. Yalnızca günahlarının bedelini bir gün ödeyeceğini biliyordu. Şaşırmadı. Gelmişti. Geleceğini biliyordu. "Sen kimsin?" dedi ölümün titrettiği sesiyle. Genç kızın güzel, tanrının öpücüğünü almış dudakları alayla çok hafif bir şekilde kıvrıldı ve konuştu. Nefesi bu korkunç, soğuk gecede ölümle sevişiyordu. "Geçmişten bir hayalet." Sağ elindeki ucuna susturucu takılmış güzel, işlemeli silahı kaldırdı ve hızlı bir nefeslik süre bile tanımadan tek seferde kadını alın yazısının üstünden vurdu. Kaderi karanlıktı. Kaderi kanlıydı.