Eski Ruj Hayatımı Özledim - Bu yüzden Kuralları Yeniden Uyguladım
Makyaj Ipuçları / / January 27, 2021
benKasabada bir geceye hazırlanırken aynada annemi izlediğimi her zaman hatırlayacak. Küçük altın halkalar, mütevazı koyu topuklu ayakkabılar giyer ve bronzlaşmış yüzünü çerçevelemek için uzun kahverengi saçlarını doğrudan kuruturdu. Konu makyaja geldiğinde, basit tuttu - biraz kızardı, belki biraz göz farı, ama her zaman - her zaman - iki kat Clinique Berry Freeze, her zaman gözüme çarpan en ufak bir ışıltıya sahip zengin bir pembe ton ve 12 yıllık bildiğimde yemin ettiği tek ruj ona.
Lenfomadan vefat ettiğinde, ben hala mokasen ve büyük boy Nirvana dönemindeydim. Tişörtler - boşuna, bir grupta şarkı söyleyen ve yanında bir koleksiyon taşıyan 17 yaşındaki erkek kardeşim Kevin'i etkilemeye çalışıyor sevimli arkadaşlar. Kadınlığa giden yolu bulmam yıllar aldı, kardeş sırdaşları ve Kevin’in kız arkadaşlarıyla alışveriş gezileri - özellikle annemin onayladığı bir aletle kendime öncülük ettiğim bir yol: ruj.
Lip Smacker balsamı kadar masum bir şekilde başladı - Dr Pepper aromalı, daha az değil. Ama bir kez üniversitede, sonra 20'li yaşların ortalarında, geçmişten ve günümüzden diğer kadınların cesur moda, saç ve makyaj seçimleri beni cesaretlendirmeye başladı. Victoria Beckham’ın bob. Solange’ın ateşli pantolonları. Ve elbette, Gwen Stefani’nin kıpkırmızı dudakları. Çok geçmeden, kendi özel görünümümün peşindeydim, büyük mağaza gölgelerinde yolumu inceliyordum.Clinique Siyah Bal, NARS Trans Sibirya, Sephora Dudak Lekesi No. 1, ve MAC Lady Tehlike.
İlgili Öyküler
{{truncate (post.title, 12)}}
Bir gece Brooklyn'de küçük, havalı bir restoranda ev sahibi olarak çalışırken giydiğim ikincisiydi. Yazar olarak kariyerime hızlı bir başlangıç yapma umuduyla New York'ta yaşıyordum. Yeni tonu test ediyordum, rutin kırmızımdan cüretkâr bir şekilde ayrışmış gibi hisseden parlak bir allık-turuncu. Ama seçimimi ikinci kez tahmin ettiğim sırada, az önce memnuniyetle karşıladığım iyi topuklu 30'lu bir kadın, beni sonsuza kadar teşvik edecek sözler söyledi. “Bu senin gölgen, ”dedi parmağını bana doğru sallayarak. Umarım onsuz bir gün bile gitmezsin.
Onun öğüdünü dikkate aldım - tabii ki ölçülü bir şekilde. Ruj hakkında keşfettiğim şey, bazıları onu her gün takmayı seçse de, onu özel bir şeye işaret eden sihirli değnek olarak almayı tercih ettim. Tıpkı çocukluğumdaki buz pateni resitallerimin ya da annemin dışarıdaki büyük gecelerinin öncesinde olduğu gibi, bu benim en çok beklenen anlar: kelebekleri tetikleyen tarihler, kırmızı halı medya etkinlikleri, Arkadaşlar. Hafta sonunu ve o günlerin beraberinde getirdiği tüm kutlamaları, bir ömür boyu xiulian uygulayarak geçirdiğim sosyal ve kendine güvenen kadını kendime sürekli yeniden tanıtmamla birlikte işaretledi. Bu gezilerden herhangi birinden önce, rengimi açar, aynaya yaklaşır ve dönüşürdüm - tıpkı yıllar önce annemin dudaklarını lekelemeden ve bana gülümsemeden önce yaptığını gözlemlediğim gibi.
O zaman, başvuru sonrası ve dairemden çıkmadan önce resmi idi. Bir şeyler oluyordu ve ben buna hazırdım.
Ancak COVID-19 çarptığında, beklenmedik bir şey oldu. Gerçek hayat buluşmalarının yokluğunda, ruj, benim önemli hafta sonu eşim, el değmeden oturdu. makyaj çekmecesi, tıpkı en sevdiğim skinny jean pantolonum, süet eflatun topuklu ayakkabılar ve sivri yakalı gömleklerimde olduğu gibi dolap. Her gün atletizm gününe güvendim ve onuncu Zoom çağrım veya haftanın tek bakkaliye çalışması için saçlarımı kurutmayı hatırlamaya çalıştım. Sağlık, iş ve aile şirketi arasında, şanslı olduğumu biliyordum ve nimetlerimi saydım. Ama bir şeyin eksik olduğunu da biliyordum - bir zamanlar benim büyük bir parçam olan bir şey.
Kapanıştan üç ay sonra, arkadaşlarım ve ben gruptaki bir doğum gününü kutlamak için piknik yapmak için toplanmaya karar verdik. Parçayı giydirmek için yoga kıyafetlerimi bir kenara attım: çiçekli bir kimono, takılı beyaz bir tank ve uzun, altın zincir. Bronzlaştırıcı ve rimel konusunda büyümüştüm ama ruju düşünmemiştim - sonuçta, dünyamızın yeni keşfedilen gerçekliği gibi bir maske takacaktım. Ama arkadaşımın hediyesini paketledikten sonra - Ann Shen’in kitabı Tarih Boyunca Kötü Kızlar- Kendi yazıtımı eklediğimde tekrar düşündüm. "Kuralları öğrenin, sonra onları yıkın."
Maskeyi takardım. Ve altına rujumu sürüyordum.
Gece kahkaha, bağlantı ve ruj lekeli kamışlarla aktı ve çok uzun zamandır ilk kez yine kendim gibi hissettim. Ancak Pazartesi gelip çattığında, beraberinde eski bir rutini getiren yeni bir hafta geldi - Zoom aramaları ve ağır bakkal gezilerine odaklanan bir hafta. Bir şey doğruydu: Şahsen, sosyal mesafeli piknikler ve yürüyüşler artık gerçekten de olabilirdi. Başka bir şey de doğruydu: Sosyal etkileşim ve kendini ifade etmenin tek yolu olarak onlara güvenemezdim. İkinci bir COVID-19 vakaları dalgası geldi ve her arkadaşı kendi evlerine yakın kalmaya çağırdı. Bu salgına "hafta sonu" - hepimiz için bir mola ve nihayet saçlarımızı tekrar bırakma izni - hala uzun sürdü kapalı yol.
Bir Cuma öğleden sonra, birlikte yazı yazmak için arkadaşlarımla bir Zoom görüşmesi ayarladım. Site bana videomun açık olmasını isteyip istemediğimi sorduğunda, haftalardır otomatik pilotta yaptığım gibi neredeyse "evet" i tıklıyordum. Ama bu sefer durakladım.
Ayağa kalktım. Banyoma girdim ve Leydi Tehlike'ye uzandım. Aynaya yakın eğildim, dudaklarımı ayırdım ve tıpkı annem gibi iki kat uyguladım, şimdilik özel günümün tam olarak ne olacağını anladım. Ben mi.