18 Mayıs 1854, Ivan Fyodorovich Paskevich komutasındaki Tuna ordusu Silistre kuşatmasına başladı. Bununla birlikte, kuşatma son derece kararsız bir şekilde gerçekleştirildi; çünkü Rus komutanlığı, Avusturya’nın savaşa girmesinden korkuyordu; Sonuç olarak, her şey kesin bir saldırıya hazır olmasına ve Tuna'nın ötesine çekilmesine rağmen, Rus kuşatması Haziran ayında kaldırıldı. Genel olarak, Rus İmparatorluğu için Doğu (Kırım) Savaşı'nın Tuna kampanyası, ciddi yenilgiler olmadan da, şerefsizce sona erdi.
Arka plan. 1853 Kampanyası
1 Haziran 1853, St. Petersburg, Osmanlı İmparatorluğu ile diplomatik ilişkilerin kopmasına ilişkin bir bildiriyi açıkladı. Ondan sonra, İmparator Nicholas, Rus ordusuna (80 bin asker), Tuna Prens Moldavya ve Wallachia’yı Türkiye’ye bağlı olarak "Türkiye’nin Rusya’nın taleplerini yerine getirene kadar bir rehin" olarak almalarını emretti. 21 Haziran (3 Temmuz) 1853, Rus birlikleri Danub beyliklerine girdi. Osmanlı Sultanı, Rusya’nın, Türkiye’de Ortodoks’u koruma hakkı ve Filistin’deki kutsal yerler üzerinde nominal kontrol hakkı taleplerini kabul etmedi. Batı güçlerinin desteğini ümit ederek - İngiltere’nin İstanbul Büyükelçisi Stratford-Redcliffe’nin İngiltere’nin desteğiyle savaşta vaat ettiği Stratford-Redcliffe, Eylül’deki 27’teki II. Rusya bu ültimatomu yerine getirmedi. 9 (4) Ekim 16 Türkiye, Rusya'ya savaş ilan etti. Ekim 1853 (Kasım 20) Rusya, Osmanlı İmparatorluğu'na savaş ilan etti. Doğu (Kırım Savaşı) başladı.
Rus İmparatorluğu'nun dış politikasını o zamana kadar başarıyla yöneten İmparator Nikolai Pavlovich'in bu durumda stratejik bir hata yaptığını belirtmek gerekir. Savaşın kısa ömürlü ve küçük olacağını, savaşa hazır olmayan ve Balkanlar ve Kafkaslardaki Rus birliklerine ve Ruslara dayanamayan Osmanlı İmparatorluğu'nun tamamen yenilgisiyle sona ereceğini düşündü. filo Karadeniz Sonra Petersburg dünya şartlarını belirleyecek ve istediği şeyi alacaktır. St.Petersburg'u özellikle ilgilendiren Boğaz ve Çanakkale Boğazı'nın kontrolü oldu.
Bütün bunlar Batı güçlerinin müdahalesi için olmasaydı olacaktı. Egemen Nicholas Büyük Batılı güçlerin çıkarlarını değerlendirmede yanılmıştı. İngiltere’nin geride kalması gerektiğini düşünürken, Londra’nın Mısır’dan ve Akdeniz’deki bazı adalardan memnun kalacağına inanan “Türk mirası” bölümüne katılmayı bile teklif etti. Bununla birlikte, gerçekte, Londra “Rusya'nın hasta adamı” nın (Türkiye) mirasından Rusya’ya hiçbir şey vermek istemedi. Ne de olsa, Rusya’nın Balkanlar’daki, Transkafkasya’daki konumlarının güçlendirilmesi ve boğazların kontrolü, sadece birkaç bölgede değil, aynı zamanda dünyadaki stratejik konumu da çarpıcı biçimde değiştirdi. Rusya, Karadeniz'e girişi tamamen engelleyerek “Rus gölü” haline getirebilir; Transkafkasya'daki mülkleri genişletmek ve Basra Körfezi ve Hindistan'a (İngilizler için) tehlikeli olmak; Orta Avrupa ve Akdeniz'deki güç dengesini önemli ölçüde değiştirerek Balkanları kontrol etmek. Bu nedenle, İngiliz seçkinlerinin bir kısmı açık bir şekilde St. Petersburg'a tarafsızlığını göstererek Rusya'yı “Türk tuzağına” çekmeye çalıştı ve aynı zamanda Fransa ve Avusturya'yı Rusya İmparatorluğu'na karşı koydu.
Bu dönemde Fransız imparator Napolyon III, Fransa'ya eski ihtişamını geri döndürecek ve büyük bir cetvel imajı yaratacak bir dış politika macerası yürütme fırsatı arıyordu. İki gücün temel çelişkileri olmasa da, Rusya ile ve hatta İngiltere'nin tam desteği ile olan çatışma ona cazip bir ilişki gibi geldi.
Avusturya imparatorluğu uzun süredir Rusya’nın bir müttefikiydi ve Rus tabutundan sonra Rus tabutu için Rus’a mecbur edilmek zorunda kaldı. Viyana’nın Petersburg’daki tarafından kirli bir numara beklemiyorlardı. Bununla birlikte, Viyana, Osmanlı İmparatorluğu pahasına Rusya’yı güçlendirmek istemedi. Rusya'nın Balkan Yarımadası'ndaki konumunun keskin biçimde güçlenmesi, Avusturya'yı Rusya ülkesine bağımlı kıldı. Viyana, hepsi Ruslara borçlanacak olan yeni bir Slav devletinin Balkanlar'da ortaya çıkma ihtimalinden korkuyordu.
Sonuç olarak, Nicholas I, İngiliz Karl Nesselrode liderliğindeki Dışişleri Bakanlığının "yardımı" ile her şeyde yanlış hesaplandı. İnanmadığı bir İngiltere ve Fransa birliği vardı. Ve Nikolai Pavlovich'in desteğine güvendiği Avusturya ve Prusya, tarafsız bir düşmanlık pozisyonunda kaldı. Avusturya, aslında Rusya karşıtı koalisyonun tarafında oynayan Rusya'ya baskı yapmaya başladı.
Nicholas’ın Türkiye’yi teslim etmesine olan güveni en olumsuz şekilde Tuna ordusunun savaş yeteneği ile oynadı. Kararlı ve başarılı taarruzu, düşman planlarının çoğunu engelleyebilir. Bu nedenle, Bulgarlar ve Sırplar tarafından desteklendiği Balkanlar'daki Rus ordusunun muzaffer taarruzuyla Avusturya, St Petersburg'a baskı yapmamaya özen gösterecekti. Ancak İngiltere ve Fransa’nın o zamana kadar Tuna’ya asker gönderecek zamanı yoktu. Tuna cephesinde yer alan Türk ordusu, neredeyse hiç askeri eğitimi olmayan ve fakir silahlı milislerden (Redif) oluşuyordu. Rus ordusunun belirleyici grevleri, Türkiye'yi askeri-siyasi bir felaketin eşiğine getirebilir.
Ancak Prens Mihail Dmitrievich Gorchakov'un emri altında yaz aylarında Prut'u geçen Rus birlikleri, belirleyici bir saldırı başlatmadı. Komut böyle bir saldırıya karar vermedi. Petersburg, Türkiye'nin beyaz bayrak fırlatmak üzere olduğunu belirtti. Sonuç olarak, ordu yavaş yavaş ayrışmaya başladı. Hırsızlık o kadar yaygındı ki, düşmanlıkların davranışına müdahale etti. Savaş görevlileri, komiserlik ve askeri mühendislik biriminin çirkin yaygın yırtıcı hayvanı tarafından şiddetle rahatsız edildi. Özellikle inzivaya başlamadan önce biten sinir bozucu anlamsız binalar. Askerler ve memurlar, banal hırsızlığın gerçekleştiğini fark etmeye başladılar. Beyaz günün ortasında hazine yağmalandı - kimse neyin inşa edildiğini ve neyin inşa edilmediğini ve bırakılan yerdeki surları nasıl inşa ettiklerini iyi kontrol etmeyecek. Memurlar ve askerler, yüksek komutanın kendisinin neden Rus askerlerini buraya getirdiğini tam olarak bilmediğini hissetti. Kararlı bir saldırı yerine, kolordu boşta. Bu en olumsuz birliğin savaş etkinliğini etkiledi.
Savaş öncesi dönemde, İmparator Nikolai Pavlovich, Balkan Dağları boyunca Konstantinopolis'e giden cesur bir çizgiyi savunduğunu belirtmek gerekir. İlerleyen ordunun Varna'ya inmesi planlanan karaya destek vermesi gerekiyordu. Bu plan, başarılı olursa, Avrupa filosunun Akdeniz'den Karadeniz'e olası bir atılım sorununa hızlı bir zafer ve bir çözüm sözü verdi. Ancak Mareşal İvan Fyodoroviç Paskeviç böyle bir plana karşı konuştu. Mareşal Tarlası böyle bir saldırganın başarısına inanmadı. Paskevich hiç savaş istemiyor, başında büyük bir tehlike olacağını düşünüyordu.
Paskevich, Nikolai’nin mahallesinde özel bir görev üstlendi. Büyük Dük Mikhail Pavlovich Paskevich'in ölümünden sonra, imparatorun tamamen dürüst ve sadık bir adam olarak, tamamen güvendiği tek kişi kaldı. Nikolai en önemli vakalarda Paskevich'i ele aldı. Paskevich, Büyük Dük olarak Nikolay olarak görev yapan ve egemen olan Nikolai Pavlovich'in hayatının sonuna kadar “baba-komutan” olarak seslenmeye devam ettiği Muhafızlar Bölümünün komutanıydı.
Paskevich cesur bir adamdı ve korkmuyordu çünkü yaşlıydı ve eski kararlılığını yitirdi, maceralarına ve gençliğinde ve başbakanlığında kısıtlılığına yabancıydı. Pers ve Türklerin galibi 1812 Dünya Savaşı Kahramanı. Türk kampanyası için 1828-1829. Paskevich alan mareşalinin copunu aldı. 1831'te Varşova'yı aldı, Polonya ayaklanmasını bastı ve ardından Varşova Prensi unvanını aldı ve Polonya Krallığı valisi oldu. Doğu Savaşına kadar bu pozisyonda kaldı. Paskevich, Batı'ya inanmadı ve hazır bir Rus karşıtı köprü kurucusu gördüğü Polonya için çok korkuyordu. Ve bu nedenle, Avrupa'da son derece ihtiyatlı bir Rusya politikasını savundu. Paskevich, imparatorun Macar ayaklanması sırasında Avusturya'yı kurtarma arzusu konusunda soğuktu. Nicholas'ın arzusunu yerine getirmesine rağmen - Macar ayaklanmasını bastırdı.
Paskevich, Rusya'ya ve düzenine ayık bir bakışla ayırt edildi, dürüst ve saygın bir adamdı. İmparatorluğun hasta olduğunu ve Batı güçleriyle savaşmaması gerektiğini biliyordu. Rusya ve ordusu hakkında imparatordan çok daha az iyimserdi. Paskevich, ordunun hırsızlık virüsü ve “barış zamanı generalleri” kastının varlığından etkilendiğini biliyordu. Barış zamanında, ikna edici bir şekilde geçit töreni ve geçit töreni gerçekleştirebildiler, ancak savaş sırasında kararsız, eylemsiz ve kritik durumlarda kaybettiler. Paskevich, İngiliz-Fransız ittifakından korktu ve içinde Rusya için ciddi bir tehdit gördü. Paskevich, Avusturya ya da Prusya'ya inanmadı, İngilizlerin Prusyalıları Polonya'yı ele geçirmeye zorladıklarını gördü. Sonuç olarak, önde gelen Avrupalı güçlerle bir savaşın Rusya'yı beklediğini ve imparatorluğun böyle bir savaşa hazır olmadığını gören tek kişi oydu. Ve Balkanlar'da belirleyici bir taarruzun sonucunun Avusturya ve Prusya ordusunun işgali, Polonya'nın kaybı, Litvanya olabilir. Ancak Paskevich, savaşa direnmesine izin verecek bir yetkiye sahip değildi. Nicholas'ın gözlerini açamadı.
Savaşın başarısına inanmayan Paskevich, savaşın önceki planını daha temkinli bir plana değiştirdi. Şimdi Rus ordusu Konstantinopolis’e ilerlemeden önce Tuna’daki Türk kalelerini işgal etmekti. Eylül ayında 24 imparatoruna yapılan bir notta (Ekim ayında 6) 1853, Mareşal Paskevich, önce "Batı Avrupa'nın en güçlü güçleri olan Türkiye'ye karşı çıkabileceği için" aktif askeri eylemlere başlamamayı önerdi. Mareşal Paskeviç, Türk birliklerinin aktif saldırı eylemleriyle bile, savunma taktiklerine uymasını tavsiye etti. Paskevich, Osmanlı boyunduruğu altındaki Hıristiyan halklarının yardımı ile Osmanlı İmparatorluğu ile savaşmayı teklif etti. Böyle bir stratejinin başarısına pek inanmasa da, Slavophiles konusunda son derece kuşkucuydu.
Sonuç olarak, Paskevich’in dikkatini ve Rus hükümetinin diplomatik cephedeki başarısızlığını (Anglo-Fransız ittifakını kaçırdılar ve Avusturya ve Prusya’nın düşmanca tutumunu fark etmediler) Tuna ordusu için en baştan son derece elverişsiz koşullar yarattı. Üst rütbelerin belirsizliğini hisseden ordu, olay yerinde ezildi. Ek olarak, Paskevich, Tuna ordusunu güçlendirmek için Polonya'da bulunan ordusundan (özellikle 2 Kolordu) önemli bağlantılar kurmak istemedi. Avusturya'dan tehdit derecesini abarttı, her türlü egzersiz ve kampanya yürüttü.
Mikhail Dmitrievich Gorchakov
Kuvvetlerin oranı
Tuna prenslerindeki eylemler için, 4 Kolordu (57 bin askerden fazla) ve 5 Piyade Birliği (21 bin kişiden fazla) ve üç Kazak alayı (yaklaşık 2 bin kişi) görevlendirildi. Ordunun topçu parkı, 200 silahları ile ilgiliydi. Aslında, Osmanlılara karşı mücadelenin bütün yükü Rus avangardına düştü (yaklaşık 7 bin kişi). Rus avangard, Ekim 1853’tan Şubat 1854’a kadar Türk ordusuna karşı savaştı.
80 bin. ordu, Rus İmparatorluğu'nun Tuna prenslerini sıkı bir şekilde ele geçirmek ve elinde tutmak için yeterli değildi. Ek olarak, Mikhail Gorchakov birlikleri çok uzak bir mesafeye gönderdi. Ve Rus komutanlığı, Avusturya İmparatorluğu'ndan gelecek olan bir yan tehdidin tehlikesini dikkate almak zorunda kaldı. 1853'un düşmesiyle bu tehlike gerçek oldu ve 1854'in ilkbaharında baskın hale geldi. Avusturyalılar Osmanlılardan daha çok korkuyorlardı. Avusturya'nın darbesinden korkan Rus ordusu önce savunmaya geçti, sonra da Tuna prenslerini terk etti.
Moldova ve Wlachian birliklerinin sayısı 5-6 bin kişidir. Yerel polis ve sınır muhafızları yaklaşık 11 bin kişiyi numaralandırdı. Ancak, Rusya’ya önemli bir yardım sağlayamadılar. Ruslara düşman değillerdi, ama Osmanlılardan korkuyorlardı, savaşmak istemiyorlardı. Ayrıca, Bükreş, Iasi ve Fransa veya Avusturya'ya odaklanan diğer şehirlerdeki bazı unsurlar (yetkililer, aydınlar). Bu nedenle, yerel oluşumlar yalnızca polis işlevlerini yerine getirebildi. Gorchakov ve Rus generaller yerel güçlerden fazla bir fayda göremediler ve onları bir şey yapmaya zorlamadılar. Genel olarak, yerel halk Ruslara düşman değildi, Osmanlılar burada sevilemedi. Ancak yerliler savaşmak istemediler.
Osmanlı ordusu, 145-150 bin kişiyi numaralandırdı. Düzenli birimler (nizam) iyi silahlanmıştı. Tüm tüfek birimlerinin tüfekleri vardı, süvarilerin süvari bölümünde zaten bir birleşme vardı, topçular iyi durumdaydı. Avrupalı askeri danışmanlar tarafından eğitilmiş birlikler. Doğru, Türk ordusunun zayıf noktası subay kolordu. Ayrıca, milisler (tüm askeri güçlerin neredeyse yarısı) silahlı ve normal birimlerden çok daha kötü bir şekilde eğitildi. Ayrıca, Türk komutanı Ömer Paşa (Ömer Paşa) önemli sayıda düzensiz süvariye sahipti - bashi-bazouks. Birkaç bin bashi-bazouk istihbarat ve cezalandırma işlevi gördü. Terörle yerel Hristiyan nüfustan gelen herhangi bir direnişi bastırdılar.
Ömer Paşa (aslen Sırp Mikhail Latas) Avusturya ordusunda küçük bir subayın oğluydu. Bir öğretmendi, öğrenci okulundan mezun oldu. Aile sorunları nedeniyle Bosna'ya taşındı. İslam'a geçti ve Vidin'deki kalenin komutanının çocuklarını çizim öğretmeni oldu. Başarı için İstanbul Askeri Okulu'nda resim öğretmeni olan Konstantinopolis'e, ardından tahtın varisi öğretmeni Abdul Mejid'e gönderildi. Khozrov Paşa'nın komutanı oldu ve albay rütbesini aldı. Abdul Majid padişah olduktan sonra Paşa unvanını aldı. Mısır ile savaş sırasında büyük general rütbesine ulaştı. Suriye, Arnavutluk ve Kürdistan’da asilerle ve asilerle savaştı. 1848-1849 içinde Tuna prenslerinin işgalinde, 1850'te Bosna Krajina'daki ayaklanmanın bastırılması sırasında kendisini ayırdı. Ömer Paşa isyanı kanda boğdu. 1852'te Ömer Paşa, Karadağ ile mücadeleye öncülük etti. Doğu Savaşı'nın başında Ömer Paşa, Türk birliklerini Balkanlar'da yönetti.
Ömer Paşa “savaş partisine” aitti. Diplomatik müzakereler sırasında, Sultan'ı Rus İmparatorluğu ile savaşmaya teşvik etmek için her türlü yolunda çalıştı. Türk şerefiye, artık Rusya ile savaşmak için daha iyi bir durum olmayacağına inanıyordu ve İngiltere ve Fransa'nın Türkiye tarafını almaya hazır olduğu anı ele geçirmek gerekiyordu. Ömer Paşa büyük bir komutan değildi, esas olarak ayaklanmaları bastırırken kendisini ayırt etti. Aynı zamanda, belirli örgütsel becerilerin, kişisel cesaretin ve enerjinin varlığından mahrum edilemez. Ancak Tuna cephesindeki başarısı, komutanın yeteneğinden ziyade Rus komutanındaki hatalarla daha fazla bağlantılıydı. Ve Ömer Paşa da onları sonuna kadar kullanamadı.
Türk ordusuna birçok yabancı tarafından yardım edildi. Genel merkez ve Ömer Paşa'nın genel merkezinde, 1831 ve 1849 yıllarındaki ayaklanmaların yıkılmasından sonra Türkiye'ye kaçan çok sayıda Polonyalı ve Macar vardı. Bu insanlar genellikle iyi bir eğitime sahipti, savaş tecrübesi, değerli tavsiyeler verebilirdi. Ancak, onların zayıflığı Rusya ve Ruslardan nefret ediyordu. Nefret sık sık onları kör eder ve gerçekliğe yönelik arzularını almaya zorlar. Böylece, Rus ordusunun zayıf yönlerini büyük ölçüde abarttılar. Toplamda, Türk ordusu 4 bin kadardı Polonyalılar ve Macarlar. 1854'in başlangıcına gelmeye başlayan Fransız personel ve mühendislerden daha da fazla yarar sağlandı.
Ömer Paşa
Tuna beyliklerindeki Rus emrinin ilk ölçüleri
Temmuz ayında, yılın 1853'inde, Rus makamları hem müjdelerin (ve Moldavia ve Wallachia) Türkiye ile ilişkilerini sürdürmesini yasakladı hem de Tuna prenslerinin Türk hazinesinin lehine yapmak zorunda kaldıkları katkıların kaldırılmasını sağladı. Rusya, artık Rus ordusunun durumunu ve Moldova ve Wallachia’dan yapılan mali transferlerle Türk hazinesinin desteğini ortaya çıkaran yöneticilerin gizli raporlarının Porto’daki transferine (ve dokunulmaz diplomatik elçileri aracılığıyla) artık tahammül etmeyecekti.
Buna karşılık, İstanbul krallara beyliklerinin sınırlarını terk etmelerini emretti. İngiliz ve Fransız konsolosları da Tuna prenslerini terk etti. İngiliz hükümeti, Rusya'nın Porto’nun egemenliğini ihlal ettiğini söyledi. İngiliz ve Fransız basını Rusya'yı Moldavya ve Wallachia'yı işgal etmekle suçladı.
Cetvellerin kaçmasından sonra, Gorchakov'un sahadaki prensliklerin tüm eski idaresini terk ettiği söylenmelidir. Bu bir hataydı. Bu "liberalizm" hiçbir şeyi çözemedi. İngiltere ve Fransa Rusya'yı kıracaklardı ve Türkiye savaşmaya hazırdı. St. Petersburg'da bu anlaşılmıyor. Eski Moldova ve Wlach yetkilileri idare, mahkeme, şehir ve köy polisinin konularını alıkoydu. Ve (sıradan insanların aksine) Rusya'ya düşmandı. Sonuç olarak, Rus ordusu Türkiye, Avusturya, Fransa ve İngiltere lehine faaliyet gösteren geniş bir casus ağına karşı güçsüzdü. Ayrıca, ilk aşamada İngiltere, Rusya ile resmen savaşa girmediğinde, İngilizler ve yerel temsilcileri Tuna boyunca ticaret yapmaya devam ettiler. Böylece Londra, Tuna beyliklerindeki Rus kuvvetlerinin konumu hakkında tüm bilgileri aldı.
İmparator Nicholas, Sırplara, Bulgarlara, Yunanlılara ve Karadağlılara karşı yükseltmek için ulusal ve dini kart oynamaya çalıştı. Bununla birlikte, burada aşılmaz birkaç engelle karşı karşıya kaldı. Birincisi, önceki dönemde, Rusya meşruiyeti savundu ve devrimci, ulusal kurtuluş hareketleri ve örgütleri konusunda son derece şüpheliydi. Rusya, basitçe Porta'nın mülkiyetinde bu tür faaliyetleri organize edebilecek gizli diplomatik ve istihbarat yapılarına sahip değildi. Nicholas bu tür faaliyetler konusunda hiçbir tecrübeye sahip değildi. Ve kelimenin tam anlamıyla her şeyi sıfırdan başlatmak anlamsızdı. İhtiyaç, uzun bir ön hazırlık çalışmasıydı. Dahası, Rusya'nın kendisinde, böyle bir kursun tepesinde birçok rakip vardı. Özellikle, uluslararası komplikasyonlardan korkan Nesselrode başkanlığındaki Dışişleri Bakanlığı, Nikolai’nin girişimlerine karşı çıktı.
İkincisi, gizli ağların İngiltere ve Avusturya’sı vardı, fakat onlar Rus yanlısı akımların muhalifleriydi ve o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu topraklarında ayaklanma istemiyorlardı. Avusturya, Hristiyan ve Slav nüfusunu uyandırmada en büyük iyiliği yapabilir, ancak Rusya’ya karşıydı.
Üçüncüsü, Balkanlar'ın Hıristiyanları zaman zaman Osmanlıların kanda boğdukları ayaklanmasına neden oldu, ancak bu süre zarfında, Rus birliklerinin gelişini beklediler ve konunun kendi ellerine alınması gerektiğine dair bazı ipuçları yoktu. Slavofillerin bir Slav kardeşliği olduğunun düşleri, Sırpların ve Bulgarların, yalnızca Rusya'nın ahlaki desteğiyle ve derhal Rus imparatorunun elini isteyip istemediği Türk boyunduruğunu fırlatabileceklerini düşünüyor.
Dördüncüsü, Türk makamları memnuniyetsizliği ve ayaklanmaları bastırmada belirleyici oldu. Slav bölgesinde çok sayıda Türk polisi, ordusu ve düzensiz birliği vardı.
Devam edecek ...