Etten kemikten, fikirden ve düşünceden bir yapın olunca kendin gibi birilerine hep ihtiyaç duyarsın.Konuşmak kadar dinlemek de dinlemek kadar dinlemek de bir ihtiyaç ya hani..
Birçok arkadaşın bir iki tane dostun olması bazen omzunun ağrısını hafifletir.Rahatlarsın.
Bazen de daha fazla yük biner omuzlarına.Bir kişilik hayatında birden fazla hayat vardır çünkü.
Sen büyürsün,o büyür,yük ağırlaşır ve omuzların küçülür..'olsun' demek ne kadar zor olursa olsun belki birçok arkadaşın değil ama bir iki dostun için dersin 'Olsun!'..
Zaman geçtikce insanın düşüncesel mekanizmasının acizliği ortaya çıkabilir.Bencilce davranabilir,kırabilir,yıkabilir,bozabilir.İşte o zaman da 'Olsun' diyemezsin.
Yıkılır,Kırılır,Bozulursun.
Omuzların kanamaya başlar.Gözlerin ağlamaya başlar.Kalbin isyan eder.
Yalnız kalman dost sanmandan bin kat iyidir.Ama olan oldu değil mi?
Yanında sandın,o çoktan gitmiş,arkasına bile bakmamış!..Kendi hâline,üç kuruşluk derdine çekip gitmiş..
Üç kuruşluk dert!.. Sen de çektin çünkü onun yükünü..
Şimdi yine barışmak,gönlünü almak zorundasın zifili yalnızlığının..
Yıkılan tabularını teker teker oturtmalı birçok arkadaşının yanına varmalısın.Söylemek ne kolay,ne komik!..
Haline yan!..Sen kendine en yakını bırakıp ihanet edene gittin ya,kendini yak!..
Az bile.
Bak dinle.Ne güzel söylemiş Feridun Düzağaç..
"Bir dost az,ikisi çokmuş,ortası yokmuş!.."