Bir devrin kapandığını duyurdular, artık konuşulmayan ölü lisanlarla. Hiç geçmemesi gereken bir tren geçiyordu aynı anda, soğuktan daralmış rayların üstünden.
İnsan kanar mı içinden ve içinden çıkamadığı havai fişek gösterisi yüzünden?
Her rakamın bir hafızası olduğunu düşünürdüm. Mesela iki, ayakları yere basan deneyimleri biriktirmeliydi kendinde. Aklım karmakarışıktı o zamanlar, cadı kazanı gibi. Cadının unutkanlığından kendini akşam yemeği için kendi kazanına koyması gibi. Mesela bir trenin bir raydan çıkıp yalnızca şans eseri, bir diğer raya atlayabilmesi gibi. Bazen bir devrin, bir ocağın altını yakması gibi. Okyanuslar kaynıyor ve zihnimde şimdi, ucuz bir kıyamet senaryosu oynuyor.
Senin canın yanıyor, diyorsun. Benim canım kısık ateşte kendisiyle konuşuyor, görmüyorsun. Aklımda iki yıl öncesinden bir anı, gökyüzü sileme havai fişeklerle dolu. Kalabalıklar, maskeli insanlar, deli gibi bir yağmur yağmış öncesinde. Kuşlar, diye düşünüyorum, nerede kalp krizi geçirip ölüyorlar?
Bir devrin kapanacağını fısıldıyorlar, arkam dönük. Maskeler düşmüyor. Hiç geçmemesi gereken bir trenin önüne bir ruh atlıyor.