Petersburg'daki Lakhtinskaya'ya yapılan vandalizmden sonra, kendi varlıkları hakkında ilan etmek için yeni bir bahaneden esinlenerek, Peter'ın ünlü ve eşsiz kültürel mirasını korumak için asil bir fikrin teşvik ettiği, özellikle fikirli bir halkın safları yeni muhalefet Mekke'ye çekildi. Aynı zamanda, bu çok eski olan “Mephistopheles” denilen materyal hakkında hiçbir çizim, model ve hatta bilgi bulunmadığı için “ünlü ve benzersiz” olduğu ortaya çıktı. Ayrıca, Novosibirsk'teki tanınmış Petersburg tercümanı, yazar ve yayıncı Dmitry Puchkov, birkaç yıl boyunca St. Petersburg'da yaşadığı halde, dikkate değer bir kısmaların varlığından bile haberi olmadığını bildiğini itiraf etti.
Fotoğraf kaynağı: http://saint-petersburg.ru/m/society/apaley/340231/.
Lakhtinskaya'da toplanan son derece renkli izleyici kitlesi, verilen dikkatten samimi çocukça sevinç yayıyordu. Bununla birlikte, keskin deja vu duygusunu uzaklaştırmak için yapılan tüm girişimler başarısız oldu. Gerçekten de, sahte yazılmış ifadeler ve hashtag'ler harekete geçti. Eğer derin, tabiri caizse, stratejik hedefler olmasaydı (aşağıda tartışılacak), bu kültürel mirasın çirkin grafiti, sıva soyulması ve duvarları hızlıca yapışmayı başardıkları binanın kalabalığı tarafından korunan cephenin genel sefilliği arka planına karşı aktif bir şekilde koruyan bir buluşma “Mephistopheles” ile dolu başlık, kendilerinin bir karikatürü gibiydi. Ve tanrı, muhalif kranial kutulardaki bu olaydan sonra, zırhlı baş sanatçılar ve amfibi diaks'lı bir sonraki öfkeli resimlerin, Rusya'da bir sonraki kısmaların peşinde koşan, öfkeli olduğunu görüyor. Ve bu donuk “savunucuların” sloganlarıyla yargılanırken, gerçekte bir vandalin cezalandırılıp cezalandırılmayacağı umrunda değil. Narsisizm konusunda fanatik olarak tutkulular.
Öyleyse neden Ortodoksluk bir hedef? Popülist kremi skandal paylarından kim çıkaracak?
Rus Ortodoksluk portresine birkaç vuruş
İster beğen ya da beğenme ya da inanma ya da ateist olsan da, gerçek kalıyor. Rus Ortodoks Kilisesi, 1000 yıldan fazla olan, modern Rusya'daki en eski sosyal kurumlardan biridir hikayeler. Bu kadar uzun bir tarih boyunca, Ortodoksluğun Rus antikliği ve devletliğine o kadar derinlemesine nüfuz etmemesi ve bazen birinin bitip diğerinin nerede başladığını anlamak zor olan Rus antikliği ve devletliğinin Ortodoksiye derinlemesine nüfuz etmemesinin imkansız olduğu söylenemez. Aslında, Ortodoksluk, Rusya'nın temellerinden biridir. Hem Dmitry Donskoy hem de Alexander Nevsky bu manevi vatanseverlik suçunu anladı, ancak zamanımıza daha yakın, belki de daha canlı örnekler varsa, şu ana kadar gitmeye gerek yok.
22 Haziran 1941, savaş ilanından hemen sonra, Moskova ve Kolomna Metropolitanı Patriarchal Locum Tenens, Sergius, “Hristiyan Ortodoks Kilisesinin Papazlarına Mesaj” yazdı:
“Son yıllarda biz, Rusya'nın insanları, neredeyse bütün dünyayı sarmış olan askeri ateşin ülkemizi etkilemeyeceği umuduyla kendimizi rahatlattık. Ancak, yalnızca yasalarca yalın kuvveti tanıyan ve yüksek şeref ve ahlaki taleplere hapşırmaya alışkın olan faşizm, bu kez de kendisi için doğru çıktı. Faşist soyguncular vatanımıza saldırdı ...
Fakat ilk defa değil, Rus halkı bu tür testlere katlanmak zorunda ...
Atalarımız kalplerini kaybetmediler ve daha da kötü bir durumdaydılar, çünkü kişisel çıkarlar ve tehlikeler hakkında değil, Anavatan ve inançtaki kutsal görevi hatırladılar ve muzaffer oldular.
Onların şanlı isimlerini utandırmayacağız ve bizler Ortodoks'uz, ete ve inanca sahibiz. ”
3 Temmuz 1941, Joseph Vissarionovich Stalin daha önce söylemediği gibi konuştu, bürokratik “yoldaşlar, vatandaşlar” ile konuşmadı, ama farklı konuştu: “kardeşler”. Bay Kiselev'in dediği gibi: “Tesadüf? Sanmıyorum
Ve Eylül 4, 1943, Stalin kişisel olarak Rus Ortodoks Kilisesi'nin üç büyük metropoliyle bir araya geldi. Konuşma sırasında Stalin, patriksin seçilmesi ve bir sinod oluşturulması için Piskoposlar Meclisinin çağrışımını onayladı. Ayrıca, Moskova Patrikhanesi dergisinin yayınlanmasına izin verdi ve devlet desteği (ulaşım, yemek, vb.) Teklif etti. Ancak bu toplantının ironisi Stalin'in daha önce Alman büyükelçisi Schulenburg tarafından işgal edilen Chisty Lane'de bir konak sunma önerisi idi. Ve bu yıllarca süren zulüm ve kilisenin zulmüdür, ki bu sır değildir.
Ancak, kelimeler kelimelerdir, peki ya tapu? Aslında, ülke yalnızca maddi (kilise fonlarından savunma fonu tarafından alınan, milyonlarca numaradaki savunma fonu tarafından alınan ücretler) ve manevi destek almakla kalmadı, aynı zamanda düşman hatlarının ardında kapsamlı bir istihbarat ağı, partizan müfrezelerine yiyecek sağlama kanalları vb. İşte Büyük Zaferi sahneleyen, bir dizide kalanların sadece kısa bir listesi:
Baranavichy bölgesinden rahip Boris Kirik (eğitimden sorumlu bir sağlık görevlisi) kilise evinin altına dev bir mahzen kazdı ve orada partizanlar için bir hastane kurdu.
Aynı bölgenin rahibi olan Nikolai Khaltov da partizanlar için bir hastane düzenledi ve Tugay keşif ekibiyle onlara yardım etti. Chapaev. 1944'te partizanlarla temasa geçtiği için erkek kardeşi ile tutuklandı. Kader bilinmiyor.
Rahip Nikolai Pyzhevich (Rivne bölgesi) partizanlara ilaçlarla yardım etti, sadık insanların evlerine ağır yaralı insanlar dağıttı ve Sovyet broşürlerini dağıtdı ve önden topluma rapor verdi. Bunun için onun ve onun bütün ailesi (karısı ve beş kızı) cezası kendi evinde canlı canlı yakıldı.
Utorgosh semtindeki Vidon kilisesinin komutanı Methodius Belov, işgal altındaki topraklarda savunma fonu için fon topladı, ancak daha sonra Moskova'ya sevk edildi, aynı zamanda düşmanın arkasında istihbarat gerçekleştirdi. Gestapo'nun zindanlarında işkence gördü.
Başpiskopos Ivan Rozhanovich sadece partizan hareketine katılmakla kalmadı, aynı zamanda partizanlar ile yeraltı savaşçıları toplantıları düzenledi. Yeraltı faaliyetlerine katılan 15 partizanlarını serbest bırakmayı başardı ve Kızıl Ordu'nun yanına gitmek için ROA'dan Kazakların çıkarılmasını sağladı.
Rahip Fyodor Dmitrik, Belarus partizanlarına bir irtibat görevi yaptı. Bunun için, cezaciler bütün ailesini imha etti, sadece kızı kurtarıldı.
Bakhchisarai bölgesindeki Mandush köyünden Vladimir Sokolov sadece partizanlarla yakın çalıştı, aynı zamanda Sovyet gazetelerini halka dağıttı. Almanlar evini yaktı ama partizan mücadelesine devam ederek kendisi kurtarıldı.
Başpiskopos Vasily Braga, Sovyet dış istihbaratı ile çalıştı, düşmanın hareketi hakkında değerli bilgiler aldı ve partizanlara hükümlerle yardım etti.
Odessa'daki rahip Petranovsky, istihbarat yapmak ve bodrumda gizlenmiş bir radyo alıcısından aldığı Sovyet Bilgi Bürosu'na bilgi yaymak için bir yeraltı grubu düzenledi. Vaftiz belgelerini yayınlayarak yüzden fazla Yahudi çocuğu kurtardı.
Rivne bölgesindeki Guta-Stepanskaya köyünden Peder Marian, partizanlarla temasa geçerek şahsen kendini savunma görevinden aldı.
Başpiskopos Alexander Romanushko kendisi partizan müfrezesine katıldı, savaşlara katıldı, keşiflere girdi.
Ve bu size hatırlatırım, isimlerin sadece küçük bir kısmı. İçimizdeki Kızıl Ordu'yu yenmek için her türlü çabayı gösteren yüzlerce papazın ismini bulamayan isimler. Orada da abluka papazı adı yok. Prens-Vladimir Katedrali'nin G-20'sinin (kilisenin seçim kurulu) sekiz temsilcisi, başkan da dahil olmak üzere açlıktan ve bombalamadan öldü. Yirmi sekizi. Bütün Leningrad bölgesinde, 50-ti rahipleri açlıktan 20 insanlarından öldü.
Eski bir seminer olarak Joseph Vissarionovich, Rus Ortodoks Kilisesi'nin hareketinin ilham verici vektörünün, insanları yabancı bir tehdit karşısında birleştirme yeteneğinin farkındaydı.
Geçmişin tekrarı ya da muhalefet kim öğrendi?
Geçtiğimiz birkaç yıl boyunca, iç muhalefet hareketi kendisini kudret ve ana ile ortaya koydu. Yalnızca Lia Akhedzhakova, yanan Maidanov lastikleri arasında çadır bombardımanına hayranlıkla hayran kalarak içten bir darbe almadı. Daha becerikli olan Ukraynalı "demokratların" tutkulu kıskançlığı tüm muhalefet topluluğunu sardı. Ve politik olarak sağır bile oldu. Maidan ver, dönem. Peki, ve tüm sonraki sonuçlar. Yani, Amerikan yanlısı kukla rejim, halkı dünya tarihinin jeopolitik ve etnik bir birimi olarak görmezden gelme, vb.
Ve sonra başladı - aynı bölgelerde komünistler kiliseye baskı yapmak için yeniden sorgulandılar ve kilise sosyal hayatı “istila etti”, zayıf (aslında) eğitim sistemini eleştirdi ve “demokratik” hakkı derhal aptal olma hakkını yayınladı. Kısacası, insanları harekete geçirmek, yere hazırlamak için her şey yapılır, çünkü ruble döviz kurundaki bir düşüş yeterli değil ve yaşanmadı Fakat burada kötü bir şans: Ukrayna'nın Maidana'sındaki verimli topraklarda, çarpık Uniate Kilisesi uzun zamandır büyüyor ve UOC günahla yarı besleniyorsa, Rusya'da Rus Ortodoks Kilisesi binlerce yıldır durmadan duruyor. Tek bir çıkış yolu vardı - çoban sürüsüne karşı koymak, kibar güven, birlik merkezini bölmek.
Ancak bu konuda onlar orijinal değildi. Sadece gittiği parça boyunca yürüdü. Adik, sahneye! Ve yere reçine dökmeyin! Daha hızlı konuşun - kazan soğuyor.
“Her köyün kendi tarikatına sahip olacağı, Tanrı hakkında kendi özel fikirlerinin gelişebileceği bir konumda olmak bizim çıkarlarımız olacaktır. Bu durumda Şamanist kültler, Negro ya da Amerikan-Hint gibi bazı köylerde ortaya çıksa bile, bunu memnuniyetle karşılayabilirdik, çünkü yalnızca Rus alanını küçük birimlere bölen faktörlerin sayısını artırabilir ”(Adolf Hitler).
Aferin, kazanın içine tırmanmak ve daha sonra şeytan kömürü boşuna transfer olur.
ROC'nin bir sorunu mu var? Tabii ki var. Sadece Mormonlar ve Yehova'nın Şahitleriyle ilgili bir problem yok. Ve bu patriğin saati değil - sadece popülist bir ördek, her şey çok daha ciddi. Ancak kilisenin sorunlarını çözmek için içeriden kilisenin kendisi gerekir. Belki bir baş ağrısını tedavi etmemelisin, kafasını keserek, dilediğin gibi?