Philip Johnson
Philip Johnson 1906’da Cleveland, Ohio, ABD’de doğdu ve birkaç yıl sonra 20. yüzyılın en iyi mimarlarından biri oldu. Johnson, 36 yaşında ilk binasını tasarlayıp mimarlık dünyasına girmeden önce; Eleştirmen, yazar, tarihçi ve müze müdürü oldu. Bu önde gelen Amerikalı mimarın biyografisini incelemek için sanat ve mimarlık medyasını takip edin.
Johnson, 1930’da Harvard Üniversitesi’nden felsefe derecesi ile mezun oldu. İki yıl sonra, 1932’de New York Modern Sanatlar Müzesi’nin mimarlık bölümünün müdürü olarak seçildi. Aynı yıl Henry Russell Hitchcock ile birlikte Birinci Dünya Savaşı sonrası modern mimariyi anlatan The International Style of Architecture from 1922 adlı bir kitap yazdı.
Bu kitap, önemli özelliği cam ve çelik gibi modern malzemelere dikkat edilmesi ve dekorasyon ve süslemeler yerine işlev ve yapıya vurgu yapılması olan uluslararası mimari tarzın oluşmasında ana kaynaklardan biri olarak bilinmektedir.
Nihayet, 25 Ocak 2005’te, Connecticut’ın New Cannon şehrinde, ünlü cam evinde, Philip Johnson, onlarca yıllık kesintisiz çaba ve dolaysızlıktan sonra vefat etti, ancak geride bıraktığı miras, mimarlık meraklılarının ve eleştirmenlerinin dikkatini çekecek. yıllar boyunca.
Mimarlık okumak ve profesyonel bir faaliyete başlamak
1940’ta Johnson Harvard’a döndü ve Marcel Breuer altında mimarlık okudu.
İlgili Makaleler: Biyografi ve Louis Kahn’ın eserlerinin tanıtımı
Ancak asıl akıl hocası, daha sonra New York City’deki muhteşem Seagram Building projesinde (1958) onunla işbirliği yapan Ludwig Mies van der Rohe idi.
Dünya Savaşı’ndan sonra Johnson, 1946’dan 1954’e kadar New York’taki Modern Sanat Müzesi’ne Mimarlık Bölümü Direktörü olarak döndü. 1947’de Mies van der Rohe adlı etkili araştırması yayınlandı.
cam ev
1949’da, Modern Sanat Müzesi’nde Mimarlık Bölümü’nün ilk direktörü olarak birkaç yıl geçirdikten sonra Johnson, yüksek lisans tezi için New Cannon, Connecticut’taki konutu için ünlü Glass House’u tasarladı. Bu binanın tasarımı, Philip Johnson’ın 20. yüzyıl mimarisinde öne çıkan bir figür olarak dünya çapında ün kazanmasının başlangıcıdır.
Bu yapıda herkesin dikkatini çeken, kendine özgü ancak sade dikdörtgen yapısı ve duvar olarak büyük cam panellerin kullanılmasıdır. Cam evde, Mies van der Rohe’nin düşüncelerinden ilham alan hassas ve minimalist estetiğin yanı sıra 18. ve 19. yüzyıl mimari özelliklerine göndermeler görebilirsiniz.
İlgili Makaleler: Alvar Aalto’nun biyografisi ve mobilya endüstrisindeki rolü
Seagram Binası
Philip Johnson’ın Mies van der Rohe ile ortaklaşa tasarladığı Seagram Building, Johnson’ın çok büyük ölçekli ilk çalışması olması açısından Johnson’ın en önemli eserlerinden biri olarak kabul ediliyor. Bu çalışmada, yeni malzemelerin kullanımı ve minimalist ilkelere dikkat oldukça belirgindir.
Philip Johnson’ın John Borghi ile işbirliği
Johnson, 1967’den 1991’e kadar John Borghi ile işbirliği yaptı. Borghi, büyük projeleri üstlenebilen etkili ve ünlü bir mimardı. Kuşkusuz bu yıllar, Johnson’ın kariyerinin en başarılı yıllarıydı. Bu dönemde önemli ofis kulelerinin tasarımcısı olarak biliniyordu. Johnson’ın Borghi işbirliğiyle tasarladığı binaların en önemli özelliği, çevredeki silüet ile kontrast oluşturması ve hakimiyeti.
Johnson mimarisinin değişen eğilimleri
Johnson’ın minimalist tasarım ile geçmiş mimariye göndermeler arasında denge kurma eğilimi 1950’lerde kademeli olarak değişti. Johnson’ın tutumundaki bu değişikliklerin başlangıcı, New York City, Chester Harbor’da Yahudiler için bir sinagogun tasarımında görülebilir.
Bu yapının tasarımında kıvrımlı formlar (özellikle kemer) kullanmış ve tasarımında tarihi yapıların uyarlamasını görebilirsiniz. Bu model daha sonra Washington’daki Dumbarton Oaks’taki Sanat Galerisi (1963) ve I. Ocak. S ve bir dizi Minneapolis binası tekrarlandı (1973).
Postmodernizme eğilim
Johnson’ın tarzı, New York City’deki American Telephone and Telegraph genel merkezinin inşasıyla (1984, şimdi Sony Corporation binası) zirveye ulaştı. Taş cephesi ve önemli özelliği olan kantaron çatısı ile bu yapı, uluslararası üslup otoritesi döneminde ciddi şekilde terk edilen tarihi üslupların kullanıldığı ilk önemli yapı olması ve çağdaş mimaride bir dönüm noktası olarak kabul edilir.
Uluslararası Üslubun 50 yıl önce sahip olduğu aynı derecede etkiyle çağdaş mimarlık söylemini canlandırmak ve değiştirmek için alay edildi. Johnson, Houston Üniversitesi’ndeki Gerald D. Haines Mimarlık Fakültesi’ni tasarladığında (1983-85) açıkça 18. yüzyıla döndü. Bu çalışmanın ana fikri, Fransız mimar Claude-Nicolas Ledoux tarafından tasarlanan uygulanmamış bir plandı.
Philip Johnson ve mimari eleştirmenler
Johnson, 1950’lerin başında mimarlık eleştirmenleri tarafından büyük saygı gördü ve beğenildi. Johnson, Weis van Derro’nun mimarlık fikirlerinden ve ilkelerinden güçlü bir şekilde etkilenmiş olsa da; Ama istediği zaman mimari ilkelerini modernistten postmodernist ve hatta anti-postmodernist’e çevirmiş, hatta eklektik gelenekçiliğe meylettiğini beyan etmiştir. Bu temelde, Johnson’ı eleştirenler ondan, ilkelerden ve içerikten çok tarzları önemseyen ve bir tasarımcıdan çok teorilerin destekçisi olan bir mimar olarak bahsediyorlar.
İlgili Makaleler: dış mimarlık tasarım stili nasıl kullanılır?
Ödüller ve onurlar
1978’de Johnson, mimarlığın en yüksek ödülü olan Amerikan Mimarlar Birliği (AIA) Altın Madalyasını kazandı ve ertesi yıl kariyer başarılarından dolayı prestijli Pritzker Mimarlık Ödülü’nün ilk sahibi seçildi.
Philip Johnson’ın eserleri
- cam ev
- Seagram Binası
- Sony Kulesi
- IDS Merkezi
- PPG Polisi
- Madrid’de Puerta de Orpa olarak bilinen Plaza Castilla
- Kaliforniya’daki Kristal Kilise
- Teksas’taki Fort Worth Su Parkı
- Indiana’daki Çatısız Kilise
İlgili Makaleler: mimarlık mezunu ne iş yapar? İç mimari ile ilgili faaliyetler
son söz
Johnson’ın çalışmaları incelendiğinde, tasarladığı binaların kendi evinde aşırı modernizmden AT&T binasında postmodernizme kadar uzandığı görülebilir. En çok, son 60 yılda kentsel peyzajları derinden etkileyen iki mimari hareketi desteklemesiyle tanınır:
Uluslararası Stil ve çağdaş mimari tasarımda çok çeşitli tarihsel stillerin yeniden popülerleştirilmesi. Johnson, heykelsi formlarla oluşturulan mekansal hacimlere çok ilgi duyuyordu ve çalışmalarında doğal ve yapay ışık kullanımına çok önem veriyordu. Ayrıca su ve ışığın birlikte sahada yaratabileceği etkiye de değer verdi.