İnflamazom, bağışıklık sisteminin enfeksiyon ve doku hasarına verdiği yanıtta önemli bir rol oynadığı bilinen çok proteinli kompleksidir. Doğuştan gelen bağışıklık sisteminin bir parçası olarak, patojenlere karşı vücudun ilk basamak savunma mekanizmasını oluştururlar.
Vücut yabancı istilacıları veya doku hasar gördüğünde salınan hasarla ilişkili molekülleri (DAMP’ler) algıladığında, inflamazomlar aktive olur. IL-1β (Interleukin-1 beta) ve IL-18 (Interleukin-18) dahil olmak üzere proinflamatuar sitokinlerin üretimine yol açan bir sinyal yolları zincirini indüklerler.)
Çekirdek bileşenleri sensör proteinleri, adaptör proteinleri ve efektör proteinlerini içerir. Tanımlanmış çeşitli inflamazom türleri vardır, NLRP3 inflamazomu (NACHT, LRR ve PYD alanlarını içeren protein 3) en çok çalışılan ve yaygın olarak tanınanlardan biridir.
NLRP3 inflamazom aktivasyonu, patojenle ilişkili moleküler kalıplar (PAMP’ler), DAMP’ler ve stresle ilişkili diğer moleküller dahil olmak üzere geniş bir sinyal yelpazesi tarafından indüklenir. NLRP3 yazımı aktive olduktan sonra, pro-IL-1β ve pro-IL-18’in aktif formlarına bölünmesinde işlev gören ve olgun sitokinlerin salınmasıyla sonuçlanan inflamatuar kaspaz olan kaspaz-1’i çeker ve aktive eder.
İnflamazomlar “kanonik” ve “kanonik olmayan” olarak ikiye ayrılır. “Kanonik” kaspaz-1 bağımlı süreci ifade ederken, inflamazomların “kanonik olmayan” aktivasyonu ya kaspaz-11 (farelerde) ya da kaspaz-4/5 (insanlarda) yolu olarak tanımlanır.