

ÖMER SEYFEDDİN:
11 Mart 1884 târihinde Balıkesir'in Gönen ilçesinde doğdu, 36 yaşında iken 6 Mart 1920 târihinde İstanbul'da vefat etti.
Türk edebiyatının önde gelen hikâye yazarlarındandır. Türkiye kısa hikâyeciliğinin kurucu ismidir. Ayrıca edebiyatta Türkçülük akımının kurucularındandır. Türkçede sâdeleşmenin savunucusudur.
Edirne Askerî İdâdisi'ndeki talebeliği sırasında, batı tesirindeki Türk edebiyatının tanınmış simâlarını, ders olarak okurken edebiyata alâka duymaya başladı. İlk şiirlerini Edirne'de yazdı.
1903'te Harbiye'den mezun olduktan sonra muhtelif yerlerde vazife gördü. 1909'da, Bulgaristan sınırında vazifeli iken, Bulgar komitecilerinin Müslüman Türklere yaptığı vahşî ve son derece barbar hâdiselere şâhit olunca millî duyguları gelişti. Hikâyelerinde görülen millîlik vasfının temelinde bu hâdiseler vardır. 1913 yılında Yunan ordusuna esir düştü. 10 ay devam eden esâret hayatı sona erince İstanbul'a göndü.
Esas edebî faaliyeti, Selânik'te yayınlanan Genç Kalemler Mecmûası'nda başladı. Bu mecmûada 'Yeni Lisan' başlığıyla neşrettiği makalesi, O'nun edebiyatımız hakkındaki millî görüşlerini ortaya koyar.
Ömer Seyfettin, edebiyatımızın batı tesirine girmeden önce, doğu edebiyatını, batıya yöneldikten sonra da Fransız edebiyatını taklide yöneldiğini anlatır, edebiyatımızda tâkip edilmesi gereken esaslar hakkında bilgi verir. Bilhassa Türkçenin sâdeleşmesi mevzuunda söyledikleri, gerek o dönemde gerekse günümüze kadar devam eden süreçte, söylenmişlerin-yazılmışların en doğrusudur.
Milliyetçilik anlayışı, ırk üzerine değil, dil, din, terbiye ve örf temeline oturtur. Böylece inançları, terbiyeleri, gelenekleri ve netice itibâriyle kültürleri bir olan insanların meydana getirdiği birliğin daha kalıcı ve sağlam olacağını belirtir.
1914 yılında 'siyâsetle meşgul olduğu için' ordudan ihraç edildi. Memurluk yapmak istememesine rağmen, yazarlık geliriyle geçinemediği için lisede edebiyat öğretmeni olarak çalıştı.
Rahatsızlığı sebebiyle hastaneye yatırıldı. 2 gün sonra da şeker hastalığından vefat etti. Kadıköy'de toprağa verildi. Buranın tramvay garajı olması kararlaştırılınca, kemikleri 1939 yılında Zincirlikuyu Mezarlığına nakledildi. O dönemin çarpık anlayışı sebebiyle mezar taşında 'eski yazı' olduğu için üzeri örtüldü. Ali Cânip'in gayretleriyle yeniden düzenlenen mezar taşına yeni harflerle 'Merhum Ömer Seyfeddin burada yatıyor' ibâresi hâkkedildi.
Ömer Seyfeddin, makale ve hikâyelerini; Genç Kalemler ve Türk Sözü mecmualarından başka Büyük Mecmua, Diken Dergisi, Vakit Gazetesi, Zaman Gazetesi gibi mecmua ve gazetelerde neşretti.
Hikâyelerinin çıkış kaynaklarını şu şekilde sıralayabiliriz:
1-Çocukluk hâtıralarından alınmış hikâyeler: Bunlar, çocuk edebiyatımızın en güzel örnekleridir. Baba ocağının şefkat ve muhabbet dolu hâtıralarının, ilkokul günlerinin dile getirildiği eserlerdir. Bâzıları hafif bir mizah karıştırılarak anlatılmıştır. And, Falaka, Kaşağı bu devrenin mahsûlü hikâyelerdir.
2-Bulgar hududunda vazife yaparken şâhit olduğu hâdiselerden ilham alarak yazdığı hikâyeler: Bulgar eşkıyasının Müslüman Türk halkına ve Osmanlı tebaası olan kendi soylarından insanlara karşı işledikleri çirkin ve çok âdî cinâyetler, tecâvüz ve sataşmalar dile getirilmiştir. Bugün medenî insanlığın gözleri önünde ve dünyanın değişik bölgelerinde cereyan eden, Türklere karşı işlenen insanlık suçu, o devirde de aynen devam ediyordu. Ömer Seyfeddin, Balkan kavimlerindeki bu insanlık dışı Türk-İslâm düşmanlığını; Beyaz Lâle, Tuhaf Bir Zulüm gibi hikâyelerinde dile getirdi.
3-Türk savaş târihinden çıkarılan hikâyeler: Ömer Seyfeddin, Türk'ün kahramanlığına, vatan sevgisine ve îmânına hayrandı. Mâzideki muhteşem devirleri, Türkün yenilmez, aşılmaz îmân gücünün sembolü yiğitlikleri dile getirmek sûretiyle yeni kahramanların yetişmesine yardımcı olmak istiyordu. Bu maksatla yarı târih, yarı destan havası taşıyan hikâyeler neşretti. Çok sevilen bu hikâyeler Birinci Dünyâ Savaşı'nın muhtelif cephelerinde çarpışan insanlarımıza ümit aşılıyordu.
4-Folklörden ve Anadolu efsanelerinden çıkarılan hikâyeler: Bunlar, Anadolu ve Rumeli Türkleri arasında dolaşan hikmetli kıssalardır. Yazar bu efsâneleri modern hikâye tekniğiyle ifâde etmiştir. Yüz Akı, Üç Nasihat, Kurumuş Ağaçlar gibi. Bitirilememiş Yalnız Efe adlı bir roman hazırlığı da, mevzuunu bir Anadolu efsânesinden alır.
5-Bir fikri yermek veya övmek için yazılmış hikâyeler: Bu hikâyelerde Türklüğü inkâr eden kozmopolit, yabancı kültürlere hayran kişiler ve zümreler, enine boyuna işlenir. Türklüğü hakir gören bu âsî tiplere karşı hikâyelerinin kahramanları, daha doğrusu kendisi ateş püskürür. Onlara karşı isyan eder. Efruz Bey, Fon Sadriştayn'ın Oğlu, Kızıl Elma Neresi, Primo Türk Çocuğu bu duyguların yaşandığı hikâyeleridir.
6-Günlük hayattan alınmış hikâyeler: Onun en gerçekçi olduğu hikâyelerdir. Çoğunda açıkça bir mizah göze çarpar. Bâzılarında bir fikir ağır basar: Mahcupluk İmtihanı, Perili Köşk, Gizli Mâbed, Bahar ve Kelebekler...
Ömer Seyfeddin, edebiyatımızda, destan rûhu taşıyan millî hikâyeleriyle şöhrete ulaşmış müstesna bir edip ve muharrirdir.
Yazarın sağlığında müstakil kitap olarak yayınlanan eserleri çok azdır. Târih Ezelî Bir Tekerrürdür (hikâye, 1910), Ashab-ı Kehfimiz (roman, 1918), Harem (roman, 1918), Efruz Bey (roman, 1919), Yalnız Efe (roman tefrikası, 1919). Ölümünden sonra ise, Gizli Mâbed (hikâye, 1926), Yüksek Ökçeler (hikâye, 1926), Bahar ve Kelebekler (hikâye, 1927) adlı kitapları basıldı. Ömer Seyfeddin'in hikâye türündeki eserlerinin ilk külliyatı 1938 yılında şu isimlerle yapılmıştır: Yüksek Ökçeler, İlk Düşen Ak, Bomba, Gizli Mâbed, Asilzâdeler, Bahar ve Kelebekler, Beyaz Lâle, Mahçupluk İmtihanı, Dalga, Târih Ezelî Bir Tekerrürdür.
Ömer Seyfeddin, 36 yıllık ömrüne 159 hikâye, 7 tiyatro eseri, bazısı yarım kalan 7 roman, 1 masal, 71 şiir, 81 makale sığdırmıştır.