Büyük hayallerim olmadı hiç. Kalıplara sıkıştırdım onları, küçük kutularda tuttum. Hatta çoğu kez, kutulara bir hayal koymayı bile unuttum. Belki de korktum. Sadece bir hayalim vardı, hayal diye adlandırmadığım için sahip çıkabildiğim, o da gerçekleşti. Bunu da 35 yaşındayken fark ettim. Yazık.
Neyse, sonrasında hayal kurmaya çalıştım, elimden geldiğince, hayal gücüm elverdiğince. İçimdeki "başaramazsın, olmaz, bu nasıl hayal böyle?" diyen sesi susturabildiğim kadar hayallerim var benim de.
Hayal edip, gerçekleştirme üzerine bir iki adım atınca; hele de atılan adımlar topuk sesi gibi yerde tık tık tıklıyorsa; bir güven geliyor, içsesi bastırıyor o topuk sesleri. Hayale daha çok yaklaşıyor insan.
Benim hayalim sınırım dediğim ve gerçekte varolmayan çizgileri aşmak. Kendimi şaşırtmak, kendime varmak, kendimden öte bir şey olmak belki de.
Yani Aman be hayat'ın söylediği lamba cini çıkarsa bir gün karşıma, başım dik, göğüsler önde, göbek içeride, popo arkada, diyebilirim ki ona;
Kendimi gerçekleştirmek istiyorum, cin. Bunun için senin yapabileceğin bir şey yok. Sen bana bir kahve getir, sade olsun. Teşekkürler.