Federalizm Nedir? ABD'de Tanımı ve Nasıl Çalışır?
Federalizm, iki hükümet seviyesinin aynı coğrafi alan üzerinde bir dizi kontrol uyguladığı hiyerarşik bir hükümet sistemidir. Bu münhasır ve paylaşılan güçler sistemi, İngiltere ve Fransa'da olduğu gibi, ulusal hükümetin tüm coğrafi alanlar üzerinde münhasır gücü elinde tuttuğu "merkezi" hükümet biçimlerinin tersidir.
Amerika Birleşik Devletleri örneğinde, ABD Anayasası federalizmi, ABD federal hükümeti ile bireysel eyalet hükümetleri arasındaki güçlerin paylaşımı olarak kurar.
Federalizm kavramı, ulusal hükümete birkaç temel yetki vermeyen Konfederasyon Maddeleri ile işlevsel sorunlara bir çözüm temsil ediyordu. Örneğin, Konfederasyon Maddeleri, Kongre'ye savaş ilan etme yetkisi verdi, ancak bir ordunun onlarla savaşması için ödemesi gereken vergileri toplamadı.
Federalizm argümanı, Amerikalıların Batı Massachusetts'teki çiftçilerin silahlı ayaklanması olan 1786 Shays İsyanı'na tepkisiyle daha da güçlendi. İsyan, kısmen, federal hükümetin Konfederasyon Maddeleri uyarınca Devrim Savaşı'ndan gelen borcu ödeyememesinden kaynaklanmıştı. Daha da kötüsü, federal hükümetin isyanla başa çıkmak için bir ordu kurma yetkisinin olmaması nedeniyle, Massachusetts kendi ordusunu yükseltmek zorunda kaldı.
Amerika'nın Sömürge Dönemi boyunca, federalizm genellikle daha güçlü bir merkezi hükümet arzusuna atıfta bulundu. Anayasa Konvansiyonu sırasında, Parti daha güçlü bir merkezi hükümeti desteklerken, "Federalizm Karşıtları" daha zayıf bir merkezi hükümeti savundu. Anayasa, büyük ölçüde, Birleşik Devletler'in zayıf bir merkezi hükümet ve daha güçlü eyalet hükümetleri ile gevşek bir konfederasyon olarak faaliyet gösterdiği Konfederasyon Maddelerinin yerini almak için oluşturuldu.
Yeni Anayasa'nın önerdiği federalizm sistemini halka açıklayan James Madison, "Federalist No. 46"da, ulusal ve eyalet hükümetlerinin "aslında, farklı güçlerle oluşturulmuş, halkın farklı temsilcileri ve mütevellileri olduğunu" yazdı. “Federalist No. 28”de yazan Alexander Hamilton, federalizmin ortak güçler sisteminin tüm eyaletlerin vatandaşlarına fayda sağlayacağını savundu. “Eğer [halkların] hakları herhangi biri tarafından işgal edilirse, diğerini bir tazminat aracı olarak kullanabilirler” diye yazdı.
50 ABD eyaletinin her birinin kendi anayasası olsa da, eyaletlerin anayasalarının tüm hükümleri ABD Anayasası ile uyumlu olmalıdır. Örneğin, bir eyalet anayasası, ABD Anayasası'nın 6. Değişikliği ile güvence altına alındığı gibi, suçlanan suçluların jüri tarafından yargılanma hakkını reddedemez.
ABD Anayasası uyarınca, belirli yetkiler yalnızca ulusal hükümete veya eyalet hükümetlerine verilirken, diğer yetkiler her ikisi tarafından da paylaşılır.
Genel olarak, Anayasa, kapsayıcı ulusal meselelerle ilgilenmek için gereken yetkileri yalnızca ABD federal hükümetine verirken, eyalet hükümetlerine yalnızca belirli bir eyaleti etkileyen sorunlarla ilgilenme yetkisi verilir.
Federal hükümet tarafından çıkarılan tüm yasalar, düzenlemeler ve politikalar, Anayasa'da kendisine özel olarak verilen yetkilerden birine girmelidir. Örneğin, federal hükümetin vergi toplama, para basma, savaş ilan etme, postane kurma ve denizde korsanlığı cezalandırma yetkilerinin tümü Anayasa'nın I. Maddesinin 8. Kısmında sıralanmıştır.
Buna ek olarak, federal hükümet, Anayasanın Ticaret Maddesi kapsamında, silah ve tütün ürünlerinin satışını düzenleyenler gibi birçok farklı kanunu geçirme yetkisine sahip olduğunu iddia ederek, ona “Yabancı Ülkelerle Ticareti Düzenlemek ve birkaç Eyalet ve Kızılderili Kabileleri ile.”
Temel olarak, Ticaret Maddesi, federal hükümetin eyalet hatları arasında mal ve hizmetlerin taşınmasıyla ilgili yasaları geçirmesine izin verir, ancak tamamen tek bir eyalette gerçekleşen ticareti düzenleme yetkisi yoktur.
Federal hükümete verilen yetkilerin kapsamı, Anayasanın ilgili bölümlerinin ABD Yüksek Mahkemesi tarafından nasıl yorumlandığına bağlıdır.
İçindekiler
General Motors, 16 Eylül 1908'de William C. Durant tarafından bir holding şirketi olarak aktifleştirildi. Ertesi gün Buick Motor Company'yi satın aldı ve daha sonra Pontiac olarak bilinen Oldsmobile, Cadillac, Oakland ve Kanada'dan McLaughlin dahil olmak üzere yirmiden fazla şirketi hızla satın aldı. Durant'ın damadı Dr. Campbell, Chicago Buick'teki (o zamanlar Durant tarafından kontrol edilen) 1.000.000 hisseyi borsaya koydu.
Durant'ın önceki şirketi Durant-Dort Carriage Company, 1886'dan beri Flint'te faaliyet gösteriyordu ve 1900'de Michigan ve Kanada'daki fabrikalarda yılda 100.000'den fazla araba üretiyordu. Buick'i satın almadan önce Durant'in birkaç Ford bayisi vardı. İlk otomotiv endüstrisine Durant-Dort tarafından sağlanan yaylar, akslar ve diğer önemli bileşenlerle, GM'nin aslında Durant-Dort'un kuruluşuyla başladığı düşünülebilir. [3]
Durant'ın liderliğindeki GM, Oldsmobile'i 1908'de satın aldı. Ertesi yıl, Cadillac, Cartercar, Elmore, Ewing ve Oakland'ı (daha sonra Pontiac olarak bilinir) getirdi. 1909'da General Motors, GMC Truck'ın öncülleri olan Owosso, Michigan'daki Reliance Motor Car Company'yi ve Pontiac, Michigan'daki Rapid Motor Vehicle Company'yi de satın aldı. A Rapid, 1909'da Pikes Peak'i fetheden ilk kamyon oldu. 1910'da Welch ve Rainier, GM tarafından kontrol edilen ve sürekli büyüyen şirketler listesine eklendi.
GM başlangıçta Ford Motor Company ile rekabet eden bağımsız üreticiler ile Model T'nin 1 Ekim 1908'de piyasaya sürülmesinden önce sunulan araçların birleştirilmesiyle oluşturuldu. Model T piyasaya hakim olmaya başladığında, bağımsız şirketler kaynaklarını şirketler olarak birleştirmeye başladılar. ve Model T'nin sunmadığını sunmaya karar verdi. Model T, montaj hattından çıkarken en hızlı kuruduğu için siyah olarak sunuldu, bu nedenle GM ürünlerini çeşitli renk kombinasyonlarında sundu, Model T bir dört silindirli motorla geldi, bu nedenle GM araçlarını farklı dingil mesafeleri ve motorlarla sundu. fiyata dayalı kademeli bir ölçekte yer değiştirmeler. [4]
Durant, 1910'da Ford'u 8 milyon dolara satın alma anlaşması, devralmalarında üstlenilen büyük miktarda borç (yaklaşık 1 milyon dolar) nedeniyle bir bankacı güvenine kapılırken, GM'nin kontrolünü kaybederken, Samuel McLaughlin aynı zamanda ayrıldı. Durant, hissedarlar tarafından firmadan çıkmaya zorlandı ve 1911'de Louis Chevrolet ile birlikte Chevrolet Motor Company'yi kurdu. 1915'te McLaughlin, Chevrolet'i Kanada'da inşa etti ve McLaughlin ve DuPont şirketleri ve diğer Chevrolet hissedarlarıyla yapılan bir hisse geri alım kampanyasından sonra, Durant, Pierre S. du Pont'un desteğiyle Chevrolet'nin %54.5'ine sahip olduğu için 1916'da GM'nin başına döndü. Aynı yılın 13 Ekim'inde, GM Company, McLaughlin'in şirketlerini birleştirmesinden ve Chevrolet hisselerini satarak birleşmeye izin verdikten sonra General Motors Corporation olarak birleşti, bu da General Motors of Canada'nın [5] kuruluşunu takip etti (General Motors Company'ye geri döndü) [6] General Motors of Canada Limited'i özel bir Kanada Şirketi olarak bırakan 2009'da iflastan çıktıktan sonra). Chevrolet, 1918'de General Motors grubuna, RS McLaughlin'in Direktör ve Şirketin Başkan Yardımcısı olarak Şirketin bir parçası haline gelmesiyle girdi. İlk GM arabası, 1918'in Chevrolet 490'ıydı. Du Pont, Durant'i 1920'de yönetimden çıkardı ve çeşitli Du Pont çıkarları 1950 yılına kadar büyük veya kontrol eden hisselere sahipti.
1918'de GM, 1907'den beri McLaughlin otomobilinin (daha sonra McLaughlin-Buick olarak yeniden adlandırılacak) üreticisi olan Oshawa, Ontario, Kanada'daki McLaughlin Motor Car Company'den Chevrolet hisselerini ve 1915'ten beri Chevrolet otomobillerinin Kanada versiyonlarını satın aldı. Şirketin adı değiştirildi. General Motors of Canada Ltd., RS ile İlk başkan olarak "Albay Sam" McLaughlin ve başkan yardımcısı olarak kardeşi George, 1919 Corporation ile ittifak kurdu. [7] Ontario Kanada Yüksek Mahkemesi belgeleri, Şirketi General Motors of Canada Limited'in dolaylı ebeveyni olarak gösteriyor. General Motors of Canada, %100 sahibi olduğu bir Kanada Şirketidir.
1918 de GM'de personel artışı gördü. Çalışan sayısı yaklaşık 49.000 işçiden 85.000 işçiye yükseldi. Pek çoğu, Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyinden ve Avrupa'dan GM Michigan tesislerinde çalışmak için geldi. Onları barındırmak için GM, proje için ayrılan yaklaşık 2,5 milyon dolarla çalışan konutları inşa etmeye başladı. Bu, 1919 yılı için General Motors'un en büyük 5 harcamasından biri olacaktı. 1919, çalışanların yatırım fırsatlarında da değişiklikler getirdi. Günümüzün 401(k) planlarına benzer şekilde, tüm çalışanlar ücretlerinin veya maaşlarının bir yüzdesine yatırım yapabilir. GM, çalışanlarının yatırım yaptığı her kuruşla eşleşmeye devam etti. [8]
GM'nin merkezi, Detroit'e taşındıkları 1920'lerin ortalarına kadar Flint'te bulunuyordu. Aslen Durant Binası olarak adlandırılan binası, Durant'ın başkan olduğu 1919'da tasarlandı ve inşaatına başlandı, 1923'te tamamlandı. Alfred P. Sloan o yıl başkan oldu ve bina resmi olarak 1929'da General Motors Binası olarak adandı. [9] GM, 1996'da Rönesans Merkezi'ni satın alana kadar, şimdi Cadillac Place olarak adlandırılan bu genel merkez konumunu sürdürdü. [11]
1920'de Durant, Muncie, Indiana'da üretilen (1920'den 1921'e kadar) Sheridan otomobil serisinin başlatılmasını denetledi. Sheridan isim plakası, General Motors tarafından sıfırdan başlatılan ilk otomotiv markası olma ayrıcalığına sahiptir. Buick'ten DA Burke, Durant'a sıfırdan bir araba tasarlama ve ardından arabayı GM'nin yerleşik Chevrolet ve Oakland bölümleri (dört silindirli) ve Buick ve Cadillac (sekiz silindirli) arasında bir köprü aracı olarak pazarlama fikri hakkında yaklaştığında. -silindir), sırasıyla.
Araçları pazarlamak için Sheridan, kendi başına başarılı bir otomobil yarışçısı olan I. Sade pazarlama ve Rickenbacker'ın onayları sayesinde Sheridan yetkilileri, günde 300 otomobil üretim hedefinin yalnızca ulaşılabilir değil aynı zamanda kârlı olduğunu da hissettiler.
Üretim hızlanmaya başladığında, Durant ikinci ve son kez General Motors'dan kovuldu. Sheridan bir Durant evcil hayvan projesi olduğu için, şimdi Alfred Sloan yönetimindeki GM, Durant'ın daha maliyetli ama uygulanabilir kaprislerinden biri olan Sheridan'a bırakıldı. Durant ise aracın sağlam bir şekilde tasarlandığını ve GM'nin Muncie tesisi için ne ödediğini biliyordu. Mayıs 1921'de Durant, Sheridan ve Durant'ın şimdi Durant Motors tarafından inşa edilecek olan yeni projesi Durant ve Princeton otomobillerini inşa etmeye devam etmek için tesisi kullanmak amacıyla Sheridan ve Muncie fabrikasının haklarını satın aldı.
1925'te GM, İngiltere'nin Vauxhall'ını satın aldı ve daha sonra 1929'da Alman otomobil üreticisi Opel'in %80 hissesini almaya devam etti. İki yıl sonra bu oran %100'e çıkarıldı. 1931'de GM, Holden of Australia'yı satın aldı.
1926'da GM, Pontiac'ı Oakland markasına "yol arkadaşı" olarak yarattı ve beş yıl süren bir anlaşma yaptı. Refakatçi, bu dönemde ebeveynini o kadar çok sattı ki, Oakland markası feshedildi ve bölümün adı Pontiac olarak değiştirildi. General Motors Companion Make Programının bir parçası olarak, diğer üç refakatçi marka (Buick's Marquette, Oldsmobile's Viking ve Cadillac's LaSalle) oluşturuldu. Ancak bunların her biri Pontiac'tan daha az kalıcılığa sahipti ve büyük ölçüde Büyük Buhran nedeniyle birkaç yıl içinde durduruldu. [12]
General Motors, 1926'da yan kuruluşları olan Yellow Cab Manufacturing Company ile birlikte 'Hertz Drive-Ur-Self System' (şimdi daha çok The Hertz Corporation olarak bilinir), Yellow Cab Manufacturing Company'nin kontrolünü ana karta katılan John D. Hertz'den satın aldı. (John Hertz 1953'te GM'den araba kiralama işini satın aldı ve ertesi yıl halka açtı). [13] GM ayrıca Yellow Coach otobüs şirketini satın aldı ve Greyhound otobüs hatlarının oluşturulmasına yardımcı oldu. [ kaynak belirtilmeli ]
Bu dönemde (ve 30'lara kadar), Sloan ve ekibi, GM'nin otomotiv bölümlerinin her birini demografik ve sosyo-ekonomik olarak tanımlanabilir belirli bir pazar segmentine hedefleme uygulamasını oluşturdu. Bazı ortak bileşenlere rağmen, her bir marka, benzersiz stil ve teknoloji ile kendisini benzerlerinden ayırdı. Paylaşılan bileşenler ve ortak şirket yönetimi, önemli ölçek ekonomileri yaratırken, bölümler arasındaki ayrımlar (GM Başkanı Sloan'ın sözleriyle) bir "başarı merdiveni" yarattı ve giriş seviyesi bir alıcının en altta " temel ulaşım" Chevrolet, ardından Pontiac, Oldsmobile, Buick ve nihayetinde Cadillac'a yükseldi.
Ford, maliyeti düşürmek için üretim sürecini iyileştirmeye devam ederken, Sloan, tüketici taleplerine özel önem verirken, dünya çapında karmaşık bir organizasyonu yönetmenin yeni yollarını icat ediyordu. Araba alıcıları artık GM'nin kendilerine sunduğu stil, güç ve prestij istedikleri en ucuz ve en temel modeli istemiyorlardı. Sloan, Chevrolet'e güvenlik camı getirmesi önerildiğinde hiçbir şekilde maliyeti ihmal etmedi, karı tehdit ettiği için buna karşı çıktı. [14] Tüketici finansmanı sayesinde üzerinden GMAC (1919'da kuruldu), kolay aylık ödemeler, Henry Ford ahlaki ilkelere dayalı krediye karşı olduğundan, Ford'dan çok daha fazla insanın GM arabaları satın almasına izin verdi. (Yine de Ford, 1920'lerin sonlarında Model A'nın piyasaya sürülmesiyle benzer kredi düzenlemeleri teklif etti, ancak Ford Kredisi 1959'a kadar yoktu.)
1930'lar Düzenle
1930'da GM, Fokker Aircraft Corp of America (Fokker'in ABD'deki yan kuruluşu) ve Berliner-Joyce Aircraft'ı satın alarak ve bunları General Aviation Manufacturing Corporation ile birleştirerek uçak tasarımı ve üretimine girdi. Bir borsa aracılığıyla GM, Kuzey Amerika Havacılığında kontrol hissesini aldı ve 1933'te Genel Havacılık bölümü ile birleştirdi, ancak Kuzey Amerika Havacılığı adını korudu. 1948'de GM, NAA'yı halka açık bir şirket olarak elden çıkardı ve bir daha asla uçak imalat endüstrisinde büyük bir ilgi duymadı. Ancak GM, General Motors Hava Taşımacılığı Bölümünün (GMATS) oluşturulmasıyla kendi hava taşımacılığını kurdu.
General Motors, 1930'da içten yanmalı motorlu vagon üreticisi Electro-Motive Corporation'ı ve onun motor tedarikçisi Winton Engine'i satın aldı ve her ikisini de General Motors Electro-Motive Division olarak yeniden adlandırdı. Önümüzdeki yirmi yıl içinde, çoğunluğu GM tarafından inşa edilen dizel motorlu lokomotifler, Amerikan demiryollarındaki diğer çekiş biçimlerinin yerini büyük ölçüde aldı. (İkinci Dünya Savaşı sırasında, bu motorlar Amerikan denizaltılarında ve muhrip eskortlarında da önemliydi.) Electro-Motive, 2005 yılının başlarında satıldı.
1932'de GM, küçük şehirlerde tramvay sistemlerinin otobüslere dönüştürülmesini finanse etmek için yeni bir yan kuruluş olan United Cities Motor Transport (UCMT) kurdu. 1936'dan itibaren şirket, diğerleriyle birlikte, yan şirketleri kullanarak tramvay ve şehirlerarası tren taşımacılığı operatörlerini satın almak ve operasyonlarını otobüs kullanmaya dönüştürmek için General Motors tramvay komplosu olarak bilinen projede, diğerleriyle birlikte, halka açık olmayan bir projeye dahil oldu. [15]
1935'te Birleşik Otomobil İşçileri işçi sendikası kuruldu ve 1936'da UAW, Flint'teki iki önemli fabrikayı çalıştıran, ancak daha sonra Janesville, Wisconsin ve Fort Wayne, Indiana. Flint'te polis grevcileri tutuklamak için fabrikaya girmeye çalıştı ve diğer şehirlerde şiddet olaylarına yol açtı, fabrikalar barışçıl bir şekilde kapatıldı. Grev, GM'nin UAW'yi işçileri için münhasır pazarlık temsilcisi olarak tanıdığı 11 Şubat 1937'de çözüldü.
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
General Motors, İkinci Dünya Savaşı sırasında Müttefiklerin savaş çabaları için büyük miktarda silah, araç ve uçak üretti. Çok uluslu çıkarları, savaş sırasında savaşan güçler tarafından bölündü, öyle ki şirketin Amerikan, Kanada ve İngiliz bölümleri Müttefik savaş çabalarına hizmet etti ve Adam Opel AG, Mihver savaş çabalarına hizmet etti. 1939 baharında, Alman Hükümeti Almanya'daki Amerikan fabrikalarının günlük kontrolünü üstlendi, ancak onları tamamen kamulaştırmaya (varlıklara ve sermayeye) karşı karar verdi. Savaş patlak verdikten kısa bir süre sonra, kamulaştırma geldi. [16]
General Motors, savaş zamanı üretim sözleşmelerinin değerinde ABD şirketleri arasında ilk sırada yer aldı. [17] GM'den William S. Knudsen, Başkan Franklin Roosevelt için ABD savaş zamanı üretiminin başı olarak görev yaptı. General Motors İngiltere bölümü, Vauxhall Motors, Müttefikler için Churchill tank serisini üretti. Vauxhall Churchill tankları, Kuzey Afrika'daki Birleşik Krallık kampanyalarında etkili oldu. Bedford Vehicles ve GM of Canada, CMP, Birleşik Krallık ordusu için hepsi Birleşik Krallık'ın kara harekatlarında önemli olan 500.000 lojistik araç üretti. Müttefik dava için bariz motorlu taşıt üretimine ek olarak, GM aynı zamanda büyük bir uçak üreticisiydi.
Ana akım hesaplara göre, General Motors'un Alman yan kuruluşu (Adam Opel AG), II. Dünya Savaşı sırasında Amerikan ana şirketinin kontrolü dışındaydı. Bazı tarihçiler, GM'nin her iki tarafta da vurgunculuk yaptığını öne sürüyorlar, ancak Alfred Sloan'ın anıları [18] kayıp kontrolün bir tanımını sunuyor. Ancak GM, Opel konusu etrafında vergiden kaçınması nedeniyle eleştiri aldı. Savaş sırasında GM, Alman yan kuruluşunu terk ettiğini ve "yaklaşık 22.7 milyon dolar" değerinde tam bir vergi mahsup işlemi yaptığını açıkladı, ancak savaştan sonra GM, Müttefikler Almanlarını bombaladıkları için 33 milyon dolar "savaş tazminatı" topladı. tesisler. [19]
Savaş sonrası büyüme
Bir noktada GM, GSYİH'nın yüzdesi olarak gelirleri açısından Amerika Birleşik Devletleri'nde kayıtlı en büyük şirket haline gelmişti. 1953'te, daha sonra GM başkanı olan Charles Erwin Wilson, Eisenhower tarafından Savunma Bakanı olarak atandı. Senato Silahlı Kuvvetler Komitesi'ndeki duruşmalar sırasında kendisine savunma bakanı olarak General Motors'un çıkarlarına ters düşen bir karar alıp alamayacağı sorulduğunda, Wilson olumlu yanıt verdi, ancak böyle bir durumu düşünemeyeceğini ekledi "çünkü yıllardır ben ülke için iyi olanın General Motors için iyi olduğunu ve bunun tersini düşünüyordu". Daha sonra bu ifade sık sık yanlış alıntılandı ve Wilson'ın basitçe "General Motors için iyi olan, ülke için de iyidir" dediğini düşündürdü. [20]
O zamanlar GM dünyanın en büyük işverenlerinden biriydi - sadece Sovyet devlet endüstrileri daha fazla insanı istihdam ediyordu. 1955'te General Motors, 1 milyar doların üzerinde vergi ödeyen ilk Amerikan şirketi oldu. [21]
GM şu anda altı bölüm işletiyordu ve bunlardan biri (GMC) yalnızca kamyon sattı. Diğer beşi, Cadillac, Buick, Oldsmobile, Pontiac ve Chevrolet'ten oluşan, en prestijli olandan en prestijli olana doğru bir hiyerarşiye yerleşti.
1958'e gelindiğinde, GM içindeki ayrımlar, Chevrolet'lerde ve Pontiac'larda yüksek performanslı motorların bulunmasıyla bulanıklaşmaya başladı. Chevrolet Impala ve Pontiac Bonneville gibi bazı Oldsmobile ve Buick tekliflerine uygun olarak fiyatlandırılmış daha yüksek donanım modellerinin piyasaya sürülmesi de tüketiciler için kafa karıştırıcıydı. Pontiac, Oldsmobile ve Buick, 1961'de benzer tarzda ve fiyatlı kompakt modelleri piyasaya sürdüğünde, bölümler arasındaki eski "yükseltilmiş" yapı neredeyse bitmişti. 1920'lerin sonlarında, GM, General Motors'un eşlik eden marka programının bir sonucu olarak, markalar arasındaki fiyat farkını kapatma girişimi olarak "junior" markaları piyasaya sürmüştü, ancak örtüşme ve sekiz farklı markanın sunulması tüketiciler için benzer bir kafa karıştırıcı etkiye sahipti ve 1930'da iptal edildi.
1960'ların on yılı, kompakt ve orta sınıfların yaratılmasına tanık oldu. Chevrolet Corvair, Volkswagen Beetle'a düz 6 silindirli (hava soğutmalı) bir yanıttı, Chevy II, Corvair'in satışlarının Ford rakibiyle eşleşmemesinin ardından Ford'un geleneksel Falcon'una uyacak şekilde yaratıldı ve Chevrolet Camaro/Pontiac Firebird GM'in Ford Mustang'e karşı önlemi. Ara ürünler arasında, Oldsmobile Cutlass isim plakası 1970'lerde o kadar popüler oldu ki, Oldsmobile 1980'lerde ürünlerinin çoğuna Cutlass adını uyguladı. 1960'ların ortalarına gelindiğinde, GM araçlarının çoğu, birkaç ortak araç üzerine inşa edildi. platformlar ve 1970'lerde GM, gövde paneli damgalamalarını daha da birleştirmeye başladı.
1971 Chevrolet Vega, GM'in ithalatın artan pazar payına karşı rekabet etmek için yeni alt kompakt sınıfına girişiydi. Yenilikçi alüminyum motoruyla ilgili sorunlar, modelin 1977'de yedi model yılından sonra üretimden kaldırılmasına yol açtı. 1970'lerin sonlarında GM, Chevrolet Caprice'den başlayarak, Chevrolet Chevelle'in boyutunda yeniden doğan bir küçülme dalgası başlatacaktı. Malibu, Nova'nın boyutunda olacaktı ve Nova'nın yerini sorunlu önden çekişli Chevrolet Citation aldı. 1976'da Chevrolet, arkadan çekişli alt kompakt Chevette ile çıktı.
1974'te GM, deneysel olmayan, sınırsız araç kapasitesinde isteğe bağlı donanım olarak hava yastıkları sunan ilk büyük otomobil şirketiydi. "Hava Yastığı Koruma Sistemi" olarak adlandırılan güvenlik özelliği, belirli tam boyutlu Cadillac, Buick ve Oldsmobile araçlarında isteğe bağlıydı. Yolcu güvenliği sistemi, popüler olmayan bir seçenek olduğunu kanıtladı ve 1976 model yılından sonra, federal yetkilerin sistemi bir gereklilik haline getirdiği 1990'lara kadar geri dönmemek üzere durduruldu.
GM, 1960'lardan 1980'lere kadar gelir ve pazar payında dünya liderliğini sürdürürken, bu dönemde şirketi rahatsız eden şey ürün tartışmalarıydı. Görünüşe göre, her on yılda bir, yaşam döngüsünün başlarında ortaya çıkan şu veya bu türden kusurlarla büyük bir seri üretim ürün hattı piyasaya sürüldü. Ve her durumda, sonunda sorunları azaltmak için iyileştirmeler yapıldı, ancak sonuçta ortaya çıkan iyileştirilmiş ürün, olumsuz itibarı nihai mükemmelliğini gölgede bıraktığı için piyasada başarısız oldu.
Bu fiyaskoların ilki 1960'larda Chevrolet Corvair oldu. 1959'da 1960 modeli olarak tanıtılan bu model, başlangıçta çok popülerdi. Ancak çok geçmeden, ilginç kullanımı sonunda güvensiz olma ününü kazandı ve tüketici savunucusu Ralph Nader'e kitabında bunu küstürmesi için ilham verdi. Her Hızda Güvensiz, 1965'te yayınlandı. Tesadüfen, aynı (1965) model yılı ile, süspansiyon modifikasyonları ve diğer iyileştirmeler, arabayı zaten tamamen kabul edilebilir bir araca dönüştürmüştü, ancak kamuoyunda, satışlarının bir sonraki dönemde düştüğü algısı, itibarını yeterince lekelemişti. birkaç yıl ve 1969 model yılından sonra durduruldu. Bu süre zarfında, Ford Mustang'in başarısıyla da biraz bunalmıştı.
1970'ler Vega'nın on yılıydı. 1971 model olarak piyasaya sürülen otomobil, piyasada da çok popüler bir otomobil olarak hayata başladı. Ancak birkaç yıl içinde, Ohio, Lordstown'daki ana üretim kaynağındaki işçi huzursuzluğu tarafından şiddetlenen kalite sorunları, araca kötü bir isim verdi. 1977'ye gelindiğinde, düşüşü model adının sona ermesiyle sonuçlanırken, kardeşleri Monza versiyonu ve Ste-Thérèse, Quebec'e yapılan üretim hareketiyle birlikte tamamen arzu edilen bir araçla sonuçlandı ve ömrünü 1980 model yılına kadar uzattı.
Oldsmobile satışları 1970'lerde ve 1980'lerde popüler tasarımlara, eleştirmenlerden gelen olumlu eleştirilere ve Rocket V8 motorunun algılanan kalitesi ve güvenilirliğine dayanarak (1985'te tüm zamanların en yüksek seviyesi 1.066.122 ile) yükseldi ve Cutlass serisi Kuzey Amerika'nın en çok satanı oldu. Bu zamana kadar Olds, Pontiac ve Plymouth'u ABD'de Chevrolet ve Ford'un ardından en çok satan 3. marka olarak yerinden etmişti. 1980'lerin başında, model yılı üretimi birkaç kez bir milyon adedi aştı, bu sadece Chevrolet ve Ford'un başardığı bir şeydi. Oldsmobile araçlarının artan popülaritesi, 1977'de talebin Oldsmobile V8'in üretim kapasitesini aşması nedeniyle büyük bir sorunla sonuçlandı ve sonuç olarak Oldsmobile sessizce bazı tam boyutlu Delta 88 modellerini ve çok popüler Cutlass/Cutlass Supreme'i Chevrolet 350 ile donatmaya başladı. yerine motor (GM'nin her bölümü kendi 350 V8 motorunu üretti). Pek çok müşteri, özellikle Rocket V8'i isteyen ve araçlarının Chevrolet motoruna sahip olduğunu, bakım yapana ve satın alınan parçaların uymadığını keşfedene kadar keşfetmeyen sadık Oldsmobile alıcılarıydı. Bu, GM için bir halkla ilişkiler kabusu haline gelen bir toplu davaya yol açtı. [22] [23] Bu fiyaskonun ardından, "Oldsmobiles, çeşitli GM bölümleri tarafından üretilen motorlarla donatılmıştır" şeklindeki sorumluluk reddi beyanları, diğer tüm GM bölümleri tarafından reklamlara ve satış literatürüne aktarıldı. Ayrıca GM, motorları belirli bölümlerle ilişkilendirmeyi hızla durdurdu ve bugüne kadar tüm GM motorları "GM Güç Aktarma Organı" (GMPT) tarafından üretiliyor ve GM "Bölüm" motorları yerine GM "Kurumsal" motorlar olarak adlandırılıyor. Bu değişikliği tetikleyen Oldsmobile bölümü araçlarının popülaritesi olsa da, V8 motorlarının satışlarının düşmesi, bu değişikliği kaçınılmaz hale getirecekti, çünkü Chevrolet (ve daha sonra Cadillac'ın Northstar'ı) sürümleri sonunda düştü.
1980 model yılında, Chevrolet Citation tarafından sabitlenmiş X-body platformunda tam bir otomobil serisi piyasaya sürüldü. Yine, bu arabaların hepsi ilk birkaç yıl kendi segmentlerinde oldukça popülerdi, ancak fren sorunları ve diğer kusurlar, halk tarafından "X-Cars" olarak bilinen bu arabalara, 1985'in o kadar kötü bir üne sahip olmasına neden oldu. model yılı onların son yılıydı. J gövdeli otomobiller, yani Chevrolet Cavalier ve Pontiac Sunbird, 1982 model yılından başlayarak yerini aldı. Kalite daha iyiydi, ancak yine de örnek teşkil etmiyordu, ancak üç nesil boyunca 2005 model yılına kadar hayatta kalmaya yetecek kadar iyi. Yedekleri Chevrolet Cobalt ve Pontiac Pursuit/G5 gibi çok daha iyileştirilmiş bir Lordstown Assembly fabrikasında üretildiler.
Roger B. Smith, 1980'ler boyunca CEO olarak görev yaptı. GM kârları, 1970'lerin sonu ve 1980'lerin başındaki durgunluğun ardından 1981'den 1983'e kadar mücadele etti. 1981'de UAW, durgunluktan kurtulmak için şirketle bazı tavizler müzakere etti. GM karları 1980'lerde toparlandı. 1980'lerde GM, ürün hattını küçülttü ve otomatik üretime büyük yatırımlar yaptı. Ayrıca küçük arabalar üretmek için Saturn markasını yarattı. GM'nin müşterileri hala daha büyük araçlar istediler ve daha fazla sayıda SUV satın almaya başladılar. Roger Smith'in şirketi yeniden düzenlemesi, şirket bölümlerinin konsolidasyonu ve GM'nin marka ve modellerinin benzersizliği üzerindeki etkisi nedeniyle eleştirilmişti. Maliyetleri düzene sokma girişimleri, GM'nin müşteri tabanı arasında her zaman popüler değildi. Smith, Satürn'ü kurmanın yanı sıra, iki Japon şirketiyle (Kaliforniya'da Toyota ile NUMMI ve Kanada'da Suzuki ile CAMI) ortak girişimler için pazarlıklar yaptı. Bu anlaşmaların her biri, ilgili şirketlerin farklı yaklaşımları deneyimlemelerine olanak sağlamıştır.
1980'ler ayrıca General Motors'un orta ve ağır kamyonlarının sökülmesine, ithal Isuzu kamyonlarının daha hafif uçta devralınmasına ve ağır hizmet işinin bir ortak girişim yoluyla kademeli olarak Volvo'ya satılmasına işaret etti. [24]
1990'ların on yılı, ekonomik bir durgunlukla başladı, otomotiv endüstrisine kaçınılmaz zararını verdi ve GM'yi en büyük kayıplarından bazılarına attı. Sonuç olarak, "Jack" Smith (Roger ile ilgili değil) General Motors'un radikal bir yeniden yapılanmasını denetleme göreviyle karşı karşıya kaldı. Roger'ın ciddi değişim ihtiyacı konusundaki anlayışını paylaşan Jack, birçok büyük revizyon yaptı. Alfred P. Sloan'ın mirasını ortadan kaldırmak için yönetim yapısının yeniden düzenlenmesi, kapsamlı maliyet düşürmenin sağlanması ve önemli ölçüde iyileştirilmiş araçların sunulması kilit yaklaşımlardı. Bu hamleler GM içinde Roger'ın benzer girişimlerine kıyasla çok daha az direnişle karşılandı, çünkü GM yönetim kademeleri son zamanlardaki iflas deneyimlerinden dolayı acı çekiyordu ve radikal değişim olasılığını kabul etmeye çok daha istekliydiler.
Birinci Körfez Savaşı ve durgunluğun ardından, GM'nin kârı 1991'den 1993'e kadar tekrar düştü. On yılın geri kalanında şirketin kârı toparlandı ve SUV'lerinin ve kamyonet serilerinin popülaritesi ile pazar payı kazanımları elde etti. Rick Wagoner, 1990'ların başında bu dönemde şirketin Mali İşlerden Sorumlu Başkanı olarak görev yapmıştı. GM'nin yabancı rakipleri, özellikle ABD'deki durgunluk dönemlerinin ardından şirket toparlanırken pazar payı kazandı. ABD ticaret politikası ve dış ticaret engelleri, kendilerine dış pazarlara eşit erişim verilmediğinden şikayet eden GM ve diğer ABD'li otomobil üreticileri için bir çekişme noktası haline geldi. Ticaret sorunları, Reagan yönetimini bazı yabancı otomobil üreticilerine ithalat kotaları aramaya sevk etmişti. Daha sonra, Clinton yönetimi ABD otomobil üreticilerine dış pazarları açmak için ticaret müzakerelerine girişti ve Clinton yönetimi, ABD otomobil üreticileri için oyun alanını düzleştirme çabalarında ticari yaptırımları tehdit etti. [25]
Hem Avrupa'da (özellikle Opel'in başarılı geri dönüşünde) hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde Jack Smith'in altında çalışan José Ignacio ("Iñaki") López de Arriortúa, 1993 yılında, Smith'in López'in GM'nin Kuzey Amerika operasyonlarının başı. Eleştirmenler taktiklerinin uzun süredir tedarikçileri kızdırdığını söylese de, GM'de maliyetleri düşürme ve üretimi düzene sokma konusundaki hünerinden dolayı Super López lakabı takılmıştı. GM, López'i, VW ile bir pozisyonu kabul ettiğinde, özellikle gelecekteki Opel araçlarının belgelerini almak olmak üzere, personeli kaçak avlamak ve ticari sırları kötüye kullanmakla suçladı. Alman müfettişler, savcıların López'i, López'in VW ortaklarından ikisinin dairesinde araştırmacılar tarafından keşfedilen gizli GM belgelerinin önbelleğine bağlamasının ardından López ve VW hakkında bir soruşturma başlattı. G.M. daha sonra Detroit'teki bir Birleşik Devletler Bölge Mahkemesinde, suçlamaların mahkemede kanıtlanması halinde VW'yi üçlü zarara (milyarlarca dolar) açık bırakan Racketeer Etkilenen ve Yolsuzluk Örgütleri Yasası'nın bir bölümünü kullanarak dava açtı. Düşen bir hisse senedi fiyatıyla karşı karşıya kalan VW, sonunda López'i istifaya zorladı. [26] GM ve Volkswagen, o zamandan beri, Volkswagen'in GM'ye 100 milyon dolar ödemeyi ve GM'den 1 milyar dolar değerinde parça satın almayı kabul ettiği sivil bir anlaşmaya vardı. [27] [28] [29]
GM'nin Flint, Michigan'daki işten çıkarmalarından sonra, 5 Haziran 1998'de General Motors'un Flint'teki parça fabrikasında bir grev başladı ve bu grev hızla diğer beş montaj tesisine yayıldı ve yedi hafta sürdü. GM'nin Amerika Birleşik Devletleri'nde oynadığı önemli rol nedeniyle, birçok fabrikanın grevleri ve geçici olarak boşta çalışması, ulusal ekonomik göstergelerde gözle görülür şekilde ortaya çıktı.
1990'ların başında, birinci Körfez Savaşı ve bir durgunluğun ardından GM daha fazla borç almıştı. By the late 1990s, GM had regained market share its stock had soared to over $80 a share by 2000, peaking at $93.63 a share on April 28 [30] and $50 billion capitalization. [31] However, in 2001, the stock market drop following the September 11, 2001 attacks, combined with historic pension underfunding, caused a severe pension and benefit fund crisis at GM and many other American companies and the value of their pension funds plummeted.
Production of SUVs and trucks vs. cars Edit
In the late 1990s, the U.S. economy was on the rise and GM and Ford gained market share producing enormous profits primarily from the sale of light trucks and sport-utility vehicles.
In 2001, following the September 11th attacks, a severe stock market decline caused a pension and benefit fund underfunding crisis. GM began its Keep America Rolling campaign, which boosted sales, and other auto makers were forced to follow suit. The U.S. automakers saw sales increase to leverage costs as gross margins deteriorated.
In 2004, GM redirected resources from the development of new sedans to an accelerated refurbishment of their light trucks and SUVs for introduction as 2007 models in early 2006. Shortly after this decision, fuel prices increased by over 50% and this in turn affected both the trade-in value of used vehicles and the perceived desirability of new offerings in these market segments. The current marketing plan is to tout these revised vehicles extensively as offering the best fuel economy in their class (of vehicle). GM claims its hybrid trucks will have fuel economy improvements of 25%. [ kaynak belirtilmeli ]
Corporate restructuring and operating losses Edit
After gaining market share in the late 1990s and making enormous profits, General Motors stock soared to over $80 a share. From June 1999 to September 2000, the Federal Reserve, in a move to quell potential inflationary pressures created by, among other things, the stock market, made successive interest rate increases, credited [ Kim tarafından? ] in part for putting the country into a recession. The recession and the volatile stock market created a pension and benefit fund crisis at General Motors and many other American companies. General Motors' rising retiree health care costs and Other Post Employment Benefit (OPEB) fund deficit prompted the company to enact a broad restructuring plan. Although GM had already taken action to fully fund its pension plan, its OPEB fund became an issue for its corporate bond ratings. GM had expressed its disagreement with the bond ratings moreover, GM's benefit funds were performing at higher than expected rates of return. In 2003, GM responded to the crisis by fully funding its pension fund with a $15 B payment however, its Other Post Employment Benefits Fund (OPEB) became a serious issue resulting in downgrades to its bond rating in 2005. Then, following a $10.6 billion loss in 2005, GM acted quickly to implement its restructuring plan.
GM began its Keep America Rolling campaign, which boosted sales, and other automakers were forced to follow suit. The U.S. automakers saw sales increase to leverage costs as gross margins deteriorated. For the first quarter of 2006, GM earned $400 million, signaling that a turnaround had already begun even though many aspects of the restructuring plan had not yet taken effect. Although retiree health care costs remain a significant issue, General Motors' investment strategy has generated a $17.1 billion surplus in 2007 in its $101 billion U.S. pension fund portfolio, a $35 billion reversal from its $17.8 billion of underfunding. [32]
In February 2005, GM successfully bought itself out of a put option with Fiat for $2 billion USD (€1.55 billion). In 2000, GM had sold a 6% stake to Fiat in return for a 20% share in the Italian automaker. As part of the deal, GM granted Fiat a put option, which, if the option had been exercised between January 2004 and July 2009, could have forced GM to buy Fiat. GM had agreed to the put option at the time, perhaps to keep it from being acquired by another automaker, such as DaimlerChrysler, competing with GM's German subsidiary Opel. The relationship suffered and Fiat had failed to improve. In 2003, Fiat recapitalized, reducing GM's stake to 10%.
In 2006, GM had begun to apply the Mark of Excellence, which was actually the GM logo. GM had stopped putting their logo on the cars in 2009, but GM did apply the GM logo on some of the early 2010 GM models.
In February 2006, GM slashed its annual dividend from $2.00 to $1.00 per share. The reduction saved $565 million a year. In March 2006, GM divested 92.36 million shares (reducing its stake from 20% to 3%) of Japanese manufacturer Suzuki, in order to raise $2.3 billion. GM originally invested in Suzuki in the early 1980s.
On March 23, 2006, a private equity consortium including Kohlberg Kravis Roberts, Goldman Sachs, and Five Mile Capital purchased 78% of GMAC's (now Ally Financial) commercial mortgage arm, then called Capmark, for $8.8 billion. [33]
On April 3, 2006, GM announced that it would sell 51% of GMAC (now Ally Financial) as a whole to a consortium led by Cerberus Capital Management, raising $14 billion over three years. Investors also included Citigroup's private equity arm and Aozora Bank of Japan. The group will pay GM $7.4 billion in cash at closing. GM will retain approximately $20 billion in automobile financing worth an estimated $4 billion over three years.
GM sold its remaining 8% stake in Isuzu, which had peaked at 49% just a few years earlier, [34] on April 11, 2006, to raise an additional $300 million. [35] 12,600 workers from Delphi, a key supplier to GM, agreed to buyouts and an early retirement plan offered by GM in order to avoid a strike, after a judge agreed to cancel Delphi's union contracts. 5,000 Delphi workers were allowed to flow to GM.
In 2006, GM offered buyouts to hourly workers to reduce future liability over 35,000 workers responded to the offer, well exceeding the company's goal. GM gained higher rates of return on its benefit funds as a part of the solution. Stock value began to rebound - as of October 30, 2006, GM's market capitalization was about $19.19 billion. GM stock began the year 2006 at $19 a share, near its lowest level since 1982, as many on Wall Street figured the ailing automaker was bound for bankruptcy court. But GM remained afloat and the company's stock in the Dow Jones industrial average posted the biggest percentage gain in 2006. [36]
In June 2007, GM sold its military and commercial subsidiary, Allison Transmission, for $5.6 billion. Having sold off the majority, it will, however, keep its heavy-duty transmissions for its trucks marketed as the Allison 1000 series.
During negotiations for the renewal of its industry labor contracts in 2007, the United Auto Workers (UAW) union selected General Motors as the "lead company" or "strike target" for pattern bargaining. Late in September, sensing an impending impasse in the talks, the union called a strike, the first nationwide walkout since 1970 (individual plants had experienced local labor disruptions in the interim). Within two days, however, a tentative agreement was achieved and the strike ended.
On June 28, 2007, GM agreed to sell its Allison Transmission division to private equity firms Carlyle Group and Onex for $5.1 billion. The deal will increase GM's liquidity and echoes previous moves to shift its focus towards its core automotive business. The two firms will control seven factories around Indianapolis but GM will retain management of a factory in Baltimore. Former Allison Transmission president Lawrence E. Dewey will be the new CEO of the standalone company. [37]
Kirk Kerkorian once owned 9.9 percent of GM. According to press accounts from June 30, 2006, Kerkorian suggested that Renault acquire a 20 percent stake in GM to rescue GM from itself. A letter from Tracinda (Kerkorian's investment vehicle) to Rick Wagoner was released to the public [38] to pressure GM's executive hierarchy, [39] but talks failed. [40] On November 22, 2006, Kerkorian sold 14 million shares of his GM stake (it is speculated that this action was due to GM's rejection of Renault and Nissan's bids for stakes in the company as both of these bids were strongly supported by Kerkorian) the sale resulted in GM's share price falling 4.1% from its 20 November price, although it remained above $30/share. [41] The sale lowered Kerkorian's holding to around 7% of GM. On November 30, 2006, Tracinda said it had agreed to sell another 14 million shares of GM, cutting Kerkorian's stake to half of what it had been earlier that year. [42] By the end of November 2006, he had sold substantially all of his remaining GM shares. [43] After Kerkorian sold, GM lost more than 90% of its value, falling as low as $1/share by May 2009. [44]
On February 12, 2008, GM announced its operating loss was $2 billion (with a GAAP loss of $39 billion including a one time accounting charge). GM offered buyouts to all its UAW members.
On March 24, 2008, GM reported a cash position of $24 billion, or $6 billion less than what was on hand September 31, 2007, [ şüpheli - tartışmak ] which is a loss of $1 billion a month. [45] A further quarterly loss of $15.5 billion, the third-biggest in the company's history, was announced on August 1, 2008. [46]
On November 17, 2008, GM announced it would sell its stake in Suzuki Motor Corp. (3.02%) for 22.37 billion yen ($230 million) [47] in order to raise much needed cash to get through the 2008 economic crisis.
In 2008, 8.35 million GM cars and trucks were sold globally under the brands Vauxhall, Buick, Cadillac, Chevrolet, GMC, GM Daewoo, Holden, Pontiac, Hummer, Saab, Saturn, Wuling [2] and Opel of Germany.
Great Recession and Chapter 11 reorganization Edit
In late 2008 GM, along with Chrysler, received loans from the American, Canadian, and Ontarian governments to bridge the late-2000s recession, record oil prices, and a severe global automotive sales decline (see also automotive industry crisis of 2008–2009) due to the global financial crisis of 2008–2009. On February 20, 2009, GM's Saab division filed for reorganization in a Swedish court after being denied loans from the Swedish government. [48] [49]
On April 27, 2009, GM announced that it would phase out the Pontiac brand by the end of 2010 and focus on four core brands in North America: Chevrolet, Cadillac, Buick, and GMC. It announced that the resolution (sale) of its Hummer, Saab, and Saturn brands would take place by the end of 2009. (By November, however, proposed deals to sell Saturn to Penske and Saab to Koenigsegg had failed to materialize.) The company had previously cancelled Oldsmobile.
In 2009, GM had renamed itself as General Motors Company, creating its former appellation: General Motors Corporation.
On May 30, 2009, it was announced that a deal had been reached to transfer GM's Opel assets to a separate company, majority-owned by a consortium led by Sberbank of Russia (35%), Magna International (20%), and Opel employees (10%). GM was expected to keep a 35% minority stake in the new company. [50] However, GM delayed acceptance of the deal pending other bids, notably a proposed 51% stake by Beijing Automotive. By early July, a decision had not been made, but Magna remained confident and scheduled a meeting for July 14 to announce its acceptance. [51] After months of deliberation, however, GM decided on November 3, 2009, to retain full ownership of the German carmaker Opel, thus voiding the tentative deal with the Magna consortium. [52]
In June 2010, the company established General Motors Ventures, a subsidiary designed to help the company identify and develop new technologies in the automotive and transportation sectors. [53]
General Motors in South Africa Edit
General Motors was criticized for its presence in apartheid South Africa. The company withdrew after pressure from consumers, stockholders and Leon H. Sullivan. [54] It retained a commercial presence, however, in the form of its Opel subsidiary. Right Hand Drive Opel & Vauxhall production took place in GM's Uitenhage plants outside Port Elizabeth in the Eastern Cape Province, and does so to this day.
General Motors in Argentina Edit
In 1925 General Motors settled down in Argentina and started producing the Double Phaeton standard and the Double Phaeton called "Especial Argentino". The production was completed with a sedan model, a roadster and a truck chassis also adaptable to transporting of passengers. Sales increased and soon the Oldsmobile, Oakland and Pontiac brands were incorporated into the assembly line the capacity of the facility was not enough to supply the increasing demand and the building of a new plant was required. A new 48,000 m2 plant with a covered area was opened in 1929, and since then the Buick, Marquette, La Salle, Cadillac, Vauxhaul and Opel marques also started to be produced.
When the Second World War broke out the operations were complicated. In 1941, 250,000 Chevrolets were made, but shortage of parts made car production impossible. The last Chevrolet left the plant in August, 1942. [55] though in order to avoid total stoppage, the company made electrical and portable refrigerators and car accessories in addition to other items. After the war, GM started producing the Oldsmobile and Pontiac lines and later Chevrolet was added.
Production resumed in 1960 with Chevrolet pickups and shortly thereafter in 1962 it started assembling the first/second generation Chevy II until 1974 as Chevrolet 400, and the early third-generation (1968 model) Nova as the Chevrolet Chevy from late 1969 through 1978, both models overlapping for several years, the Chevy II marketed as a family sedan while the Nova as a sporty alternative. Thenceforth several Opel models and Chevrolet pickups are being manufactured.
Electronic Data Systems Corporation Edit
In 1984, GM acquired Electronic Data Systems Corporation (EDS), a leading data processing and telecommunications company, to be the sole provider of information technology (IT) services for the company. EDS became independent again in 1996, signing a 10-year agreement to continue providing IT services to General Motors. [56]
Delco Electronics Corporation Edit
Delco Electronics Corporation was the automotive electronics design and manufacturing subsidiary of General Motors.
İsim Delco came from the NSayton Engineering Laboratories ortak., founded in Dayton, Ohio by Charles Kettering and Edward A. Deeds.
Delco was responsible for several innovations in automobile electric systems, including the first reliable battery ignition system and the first practical automobile self starter.
In 1936 Delco began producing the first dashboard-installed car radios. By the early 1970s Delco had become a major supplier of automotive electronics equipment. Based in Kokomo, Indiana, Delco Electronics employed more than 30,000 at its peak.
In 1962 GM created the General Motors Research Laboratories, based in Santa Barbara, California, to conduct research and development activities on defense systems. This organization was eventually merged into Delco Electronics and renamed Delco Systems Operations.
In 1985 General Motors purchased Hughes Aircraft and merged it with Delco Electronics to form Hughes Electronics Corporation, an independent subsidiary. In 1997 all of the defense businesses of Hughes Electronics (including Delco Systems Operations) were merged with Raytheon, and the commercial portion of Delco Electronics was transferred to GM's Delphi Automotive Systems business. Delphi became a separate publicly traded company in May 1999, and continued to use the Delco Electronics name for several of its subsidiaries through approximately 2004.
Although Delco Electronics no longer exists as an operating company, GM still retains rights to the Delco name and uses it for some of its subsidiaries including the AC Delco parts division.
Hughes Electronics Corporation Edit
Hughes Electronics Corporation was formed on December 31, 1985, when Hughes Aircraft Company was sold by the Howard Hughes Medical Institute to General Motors for $5.2 billion. General Motors merged Hughes Aircraft with its Delco Electronics unit to form Hughes Electronics Corporation, an independent subsidiary. This division was a major aerospace and defense contractor, civilian space systems manufacturer and communications company. The aerospace and defense business was sold to Raytheon in 1997 and the Space and Communications division was sold to Boeing in 2000. Hughes Research Laboratories became jointly owned by GM, Raytheon, and Boeing. In 2003, the remaining parts of Hughes Electronics were sold to News Corporation and renamed The DirecTV Group.
Delphi Corporation Edit
Delphi was spun off from General Motors on May 28, 1999. Delphi is one of the largest automotive parts manufacturers and has approximately 185,000 employees (50,000 in the United States). With offices worldwide, the company operates 167 wholly owned manufacturing sites, 41 joint ventures, 53 customer centers and sales offices, and 33 technical centers in 38 countries. Delphi makes the Monsoon premium audio systems found in some GM and other manufacturer automobiles.
On October 8, 2005, Delphi filed for Chapter 11 bankruptcy. On March 31, 2006, Delphi announced it would sell off or close 21 of its 29 plants in the United States.
Diesel engines Edit
Detroit Diesel was originally the GM Diesel Division then Detroit Diesel Allison Division until 1988. It made diesel engines for truck, generating set and marine use.
Electro-Motive Diesel (EMD) was originally the Electro-Motive Division of GM, until 2005. It made diesel engines and locomotives.
General Motors Acceptance Corporation Edit
By the end of 2006, GM had completed the divestiture of 51% of its financing unit, GMAC. Currently GM is a 10% owner in GMAC.
Chairmen of the Board of General Motors Edit
Chairmen of the Board of General Motors [57]
- Thomas Neal—November 19, 1912 - November 16, 1915 —November 16, 1915 - February 7, 1929 —February 7, 1929 - May 3, 1937 —May 3, 1937 - April 2, 1956 —April 2, 1956 - August 31, 1958 —September 1, 1958 - October 31, 1967 —November 1, 1967 - December 31, 1971 —January 1, 1972 - November 30, 1974 —December 1, 1974 - December 31, 1980 —January 1, 1981 - July 31, 1990 —August 1, 1990 - November 1, 1992 —November 2, 1992 - December 31, 1995 —January 1, 1996 - April 30, 2003 —May 1, 2003 - March 30, 2009 —March 30, 2009 - July 10, 2009 —July 10, 2009 – December 31, 2010 [58] —December 31, 2010 – January 15, 2014 [59] —January 15, 2014 – January 4, 2016 [60] —January 4, 2016 – Present
Chief Executive Officers of General Motors Edit
Chief Executive Officers of General Motors [61]
- —May 10, 1923 - June 3, 1946 —June 3, 1946 - January 26, 1953 —February 2, 1953 - August 31, 1958 —November 1, 1967 - December 31, 1971 —January 1, 1972 - November 30, 1974 —December 1, 1974 - December 31, 1980 —January 1, 1981 - July 31, 1990 —August 1, 1990 - November 1, 1992 —November 2, 1992 - May 31, 2000 —June 1, 2000 - March 30, 2009 —March 30, 2009 - December 1, 2009 [62] —December 1, 2009 – September 1, 2010 [63] —September 1, 2010 – January 15, 2014 [64] —January 15, 2014 – Present [65]
Vice Chairmen of General Motors Edit
Vice Chairmen of General Motors [61]
- —May 3, 1937 - June 3, 1946
- George Russell—November 1, 1967 - March 31, 1970 —April 6, 1970 - December 31, 1971 —January 1, 1972 - November 30, 1974 —October 1, 1974 - January 1, 1979 —December 1, 1974 - November 30, 1975 —February 1, 1981 - December 31, 1986 —June 1, 1987 - April 19, 1989 —August 1, 1990 - April 6, 1992 —August 1, 1990 - November 1, 1992 —January 1, 1996 - May 25, 2001 —January 1, 2001 - June 1, 2006 —September 1, 2001–present —January 1, 2006 - March 3, 2008
Presidents of General Motors Edit
Presidents of General Motors [66]
- —September 22, 1908 - October 20, 1908 —October 20, 1908 - November 23, 1910 —November 23, 1910 - January 26, 1911
- Thomas Neal—January 26, 1911 - November 19, 1912 —November 19, 1912 - June 1, 1916 —June 1, 1916 - November 30, 1920 —November 30, 1920 - May 10, 1923 —May 10, 1923 - May 3, 1937 —May 3, 1937 - September 3, 1940 —January 6, 1941 - January 26, 1953 —February 2, 1953 - August 31, 1958 —September 1, 1958 - May 31, 1965 —June 1, 1965 - October 31, 1967 —November 1, 1967 - September 30, 1974 —October 1, 1974 - January 31, 1981 —February 1, 1981 - August 31, 1987 —September 1, 1987 - July 31, 1990 —August 1, 1990 - April 6, 1992 [1] —April 6, 1992 - October 5, 1998 —October 5, 1998 - March 29, 2009 —March 31, 2009 - December 1, 2009 [67] —January 2014 – January 2019 [68] —January 1, 2019 [69]
Nazi collaboration Edit
In August 1938, before World War Two, a senior executive for General Motors, James D. Mooney, received the Grand Cross of the German Eagle for his distinguished service to the Reich. "Nazi armaments chief Albert Speer told a congressional investigator that Germany could not have attempted its September 1939 Blitzkrieg of Poland without the performance-boosting additive technology provided by Alfred P. Sloan and General Motors". [70] [71] [ failed verification ] During the war, GM's Opel Brandenburg plant produced trucks, parts for Ju 88 aircraft, land mines and torpedo detonators for Nazi Germany. [72] Charles Levinson, formerly deputy director of the European office of the CIO, alleged in his book, Vodka-Cola extensive collaboration and information sharing between US and German divisions of General Motors during the war. [73]
Sloan's memoir presents a different picture of Opel's wartime existence. [74] According to Sloan, Opel was nationalized (along with most other industrial activity owned or co-owned by foreign interests) by the German state soon after the outbreak of war. [16] Sloan presents Opel at the end of the war as a black box to GM's American management—an organization that the Americans had had no contact with for 5 years. According to Sloan, GM in Detroit debated whether to even try to run Opel in the postwar era, or to leave to the interim West German government the question of who would pick up the pieces. [74] But Opel was never factually nationalized and the GM-appointed directors and management remained unchanged throughout the war, dealing with other GM companies in Axis and Allied countries including the United States. [75]
In 1939, defending the German investment strategy as "highly profitable", Alfred P. Sloan had told shareholders that GM's continued industrial production for the Nazi government was merely sound business practice. In a letter to a concerned shareholder, Sloan said that the manner in which the Nazi government ran Germany "should not be considered the business of the management of General Motors. We must conduct ourselves as a German organization. . . We have no right to shut down the plant." [76]
After 20 years of researching General Motors, Bradford Snell stated, "General Motors was far more important to the Nazi war machine than Switzerland . Switzerland was just a repository of looted funds. GM's Opel division was an integral part of the German war effort. The Nazis could have invaded Poland and Russia without Switzerland. They could not have done so without GM." [76]
Great American streetcar scandal theory Edit
The Great American Streetcar Scandal is an unproven theory developed by Robert Eldridge Hicks in 1970 and published by Grossman Publishers in 1973 in the book "Politics of Land, Ralph Nader's Study Group Report on Land Use in California" at pp. 410–12, compiled by Robert C. Fellmeth, Center for Study of Responsive Law, and put forth by Bradford Snell again in 1974, in which GM, along with road-builders, is alleged to have engaged in a policy that triggered the shift from the mass transportation of the previous century to the 'one-person-one-car' trip of today. [77] The theory states that in order to expand auto sales and maximize profits GM bought local mass transit systems and privately owned railways, following which it would proceed to eliminate them and replace them all with GM-built buses. [78] Alternative versions of the events have been put forth by scholars in the field. [79] [80] [81] Slater, Cosgrove and Span all put forth evidence that counters Snell's theory.
Ralph Nader Edit
Consumer advocate Ralph Nader issued a series of attacks on vehicle safety issues from GM – particularly the Chevrolet Corvair – in his book Her Hızda Güvensiz, written in 1965. This first major work undertaken by Nader established his reputation as a crusader for safety. GM was accused of sending spies after him. The company was questioned at a Senate hearing in March 1966 about its attempted intimidation of Nader. Senators Robert Kennedy and Abe Ribicoff questioned CEO James Roche. In the end, the CEO apologized to Nader. The hearings led to legislation which created the United States Department of Transportation and predecessor agencies of the National Highway Traffic Safety Administration later that year. [82] Nader sued GM in November 1966 for invasion of privacy, winning the case on appeal in January, 1970. [83]
Top-level management Edit
In 1980, J. Patrick Wright wrote a book named On a Clear Day You Can See General Motors. This book, which critics acclaimed "blows the lid off the king of carmakers" was about the allegations of corruption, "mismanagement and total irresponsibility" at the top level of the company, as seen by John Z. DeLorean, the Vice-President, who, in 1973, resigned from his position in spite of a brilliant and meteoric rise. He was earning $650,000 per year and was expected to be the next President of GM.
Prelude to Lusitania: Germany Announces Unrestricted Submarine Warfare
When World War I erupted in 1914, President Woodrow Wilson (1856-1924) pledged neutrality for the United States, a position that the vast majority of Americans favored. Britain, however, was one of America’s closest trading partners, and tension soon arose between the United States and Germany over the latter’s attempted quarantine of the British Isles. Several U.S. ships traveling to Britain were damaged or sunk by German mines, and in February 1915 Germany announced unrestricted submarine warfare in the waters around Britain.
Biliyor musun? The Lusitania made its maiden voyage in 1907. When it was sunk in 1915, the ocean liner was on the return leg of its 101st roundtrip voyage across the Atlantic.
Sharing Stories Is Beneficial to All Generations
Capturing the life story of a senior can often be an activity that benefits both young and old.
“When I interviewed my mother about her life, my twin 13-year-olds and my 16-year-old were there,” says Gibson. “Before our talk, WWII was just a forgotten page in a history book for them. My kids were intrigued, but I think it will take them a while to fully realize the gift they have been given.”
“It’s very important for seniors to retell their stories,” says Dr. Wendy Scheinberg-Elliott, Professor of History at California State University Fullerton. “It is equally as important for families to be interested in and heed these stories. Much is lost if the younger generation doesn’t take the time to hear them.”
Scheinberg-Elliott has taught hundreds of students how to gather oral histories since the early 1980s and has collected hundreds of histories herself. She’s noticed that the process of talking with seniors often builds and strengthens relationships among family members.
“Oral history is very bonding. My students make friends with the seniors, and the experience creates a sense of oneness,” she says. “Seniors are empowered when they realize that they have wisdom to share AND someone is there to listen. Students are usually totally unaware of what life was like even a few decades ago.”
Another benefit: senior storytelling often leads families to reconcile decades-long disputes. “People figure out that it really isn’t important who gets mom’s blue vase,” says Elizabeth Wright of History in Progress, a personal history consultancy based in San Francisco.
Greek Mythology: The Olympians
At the center of Greek mythology is the pantheon of deities who were said to live on Mount Olympus, the highest mountain in Greece. From their perch, they ruled every aspect of human life. Olympian gods and goddesses looked like men and women (though they could change themselves into animals and other things) and were𠄺s many myths recounted–vulnerable to human foibles and passions.
The twelve main Olympians are:
- Zeus (Jupiter, in Roman mythology): the king of all the gods (and father to many) and god of weather, law and fate
- Hera (Juno): the queen of the gods and goddess of women and marriage
- Aphrodite (Venus): goddess of beauty and love
- Apollo (Apollo): god of prophesy, music and poetry and knowledge
- Ares (Mars): god of war
- Artemis (Diana): goddess of hunting, animals and childbirth
- Athena (Minerva): goddess of wisdom and defense
- Demeter (Ceres): goddess of agriculture and grain
- Dionysus (Bacchus): god of wine, pleasure and festivity
- Hephaestus (Vulcan): god of fire, metalworking and sculpture
- Hermes (Mercury): god of travel, hospitality and trade and Zeus’s personal messenger
- Poseidon (Neptune): god of the sea
Other gods and goddesses sometimes included in the roster of Olympians are:
- Hades (Pluto): god of the underworld
- Hestia (Vesta): goddess of home and family
- Eros (Cupid): god of sex and minion to Aphrodite
WHAT IS THE WAR POWERS ACT?
The War Powers Act—officially called the War Powers Resolution—was enacted in November 1973 over an executive veto by President Richard M. Nixon.
The law’s text frames it as a means of guaranteeing that “the collective judgment of both the Congress and the President will apply” whenever the American armed forces are deployed overseas. To that end, it requires the President to consult with the legislature “in every possible instance” before committing troops to war.
The resolution also sets down reporting requirements for the chief executive, including the responsibility to notify Congress within 48 hours whenever military forces are introduced “into hostilities or into situations where imminent involvement in hostilities is clearly indicated by the circumstances.”
Additionally, the law stipulates that Presidents are required to end foreign military actions after 60 days unless Congress provides a declaration of war or an authorization for the operation to continue.
Rise to the throne
Ruling for about nine years, Pharaoh Thutmose IV secured valuable alliances that made Egypt wealthy before he passed away. Scholars disagree on Amenhotep III’s exact age when he succeeded his father as pharaoh many believe he was still a child, placing him sometime between seven and 12 years old. As the new pharaoh was so young, his mother, Thutmose IV’s second wife Queen Mutemwiya, acted as regent. Later in his reign, Amenhotep would have the story of his divine conception carved into the walls at the temple of Luxor: The god Amun-Re, in the form of Pharaoh Thutmose IV, visits a sleeping Queen Mutemwiya. When she wakes, Amun-Re announces: “Amenhotep, governor of Thebes, is the name of the child that I have placed in your body. He will exercise royalty well throughout the country.”
Archaeologists are fortunate to have many scarab amulets produced during Amenhotep’s reign to commemorate special events. Carved from soapstone, many of these bug-shaped objects feature inscriptions that proclaim Amenhotep III’s great deeds and also provide insight into the milestones of his reign. More than 200 have been found in sites from all over the Egyptian empire. One set of amulets describes a successful wild bull hunt:
In the second year of the reign of His Majesty, the Living Horus, the mighty Bull, diademed with Maat, the [e]stablisher of Laws, the Pacifier of the Two Lands, Mighty one in arm (or, thigh), smiter of the Nomads, the son of Ra, Amenhetep, Governor of Thebes, giver of life (the King’s Woman, the Great One, [being] Tiye, living one like Ra, a marvelous thing took place through His Majesty.
The vivid description of how the pharaoh and his army killed dozens of wild bulls sent not only a message of his prowess and strength, but also a subtle warning that the new king would put down any vassal state that tried to rebel.
Archaeologists have also used these scarabs to establish when Amenhotep and Tiye wed. Another series of amulets were created just to commemorate the event. Fifty-six have been recovered, and each one proclaims the royal match with joy and reverence. They name her father, Yuya, and mother, Tuya. (See pictures of their 3,400-years-old mummies.)
While scholars continue to debate the exact roles and origins of Tiye’s parents, there is agreement that they were a noble family and that Tiye grew up at court. Betrothed to the king at a young age, Tiye had been well educated to prepare for life as a queen. She appears to have been a cultured person and owned her own library.
Amenhotep and Tiye’s lifelong partnership produced at least six children: four daughters, Sitamun, Henuttaneb, Isis, and Nebetah and two sons, Thutmose and Amenhotep. The marriage scarabs do not assign an exact year to the wedding, but the bull scarabs show that the couple were wed by Amenhotep’s second year on the throne. They also show that shortly after the marriage, Tiye was named Great Royal Wife.
Parents of the queen
KV46, the resting place of Queen Tiye’s parents, was the best preserved tomb found prior to the discovery of the tomb of King Tutankhamun. Found by James Quibell in 1905, Tuya and Yuya’s tomb had been looted as many as three times in the distant past. Grave robbers stole portable objects, such as oils and jewelry, but left behind larger items: gilded furniture, golden coffins, and the mummies inside.
Tuya and Yuya were probably in their 50s or 60s when they died and were buried in the Valley of the Kings. Scholars first used inscriptions on their funereal goods to identify them. Hieroglyphs spell out their names and trumpet their titles. Yuya’s titles included Divine Father, Priest of Min, Commander of Chariots, and Chief of Horses. Tuya also held important positions, including Supervisor of the Harems of Amun in Thebes and of Min in Akhmim.
Recent DNA analysis confirmed the identities and lineages of both Yuya and Tuya. A study in the Journal of the American Medical Association confirmed that they were great-grandparents to King Tut.
Separation of Powers
The term “Separation of Powers” was coined by the 18th century philosopher Montesquieu. Separation of powers is a model that divides the government into separate branches, each of which has separate and independent powers. By having multiple branches of government, this system helps to ensure that no one branch is more powerful than another. Typically, this system divides the government into three branches: the Legislative Branch, the Executive Branch, and the Judicial Branch. The United States federal government and forty states divide their governments into these three branches.
In the federal government, Article 1 of the United States Constitution establishes the Legislative Branch, which consists of Congress. Congress, in addition to other enumerated responsibilities, is responsible for creating laws. As a general rule, the nondelegation doctrine prohibits the Legislative Branch from delegating its lawmaking responsibilities. Congress can, however, provide agencies with regulatory guidelines if it provides them with an “intelligible principle” to base their regulations on. For more information on the Legislative Branch, refer to “Congress.”
Article 2 of the United States Constitution establishes the Executive Branch, which consists of the President. The President approves and carries out the laws created by the Legislative Branch. For more information on the Executive Branch, refer to “Executive Branch.”
Article 3 of the United States Constitution establishes the Judicial Branch, which consists of the United States Supreme Court. The Judicial Branch interprets the laws passed by the Legislative Branch. For more information on the Judicial Branch, refer to “Judiciary.”
Separation of Powers in the United States is associated with the Checks and Balances system. The Checks and Balances system provides each branch of government with individual powers to check the other branches and prevent any one branch from becoming too powerful. For example, Congress has the power to create laws, the President has the power to veto them, and the Supreme Court may declare laws unconstitutional. Congress consists of two houses: the Senate and the House of Representatives, and can override a Presidential veto with a 2/3 vote in both houses.
The Checks and Balances System also provides the branches with some power to appoint or remove members from the other branches. Congress can impeach and convict the president for high crimes, like treason or bribery. The House of Representatives has the power to bring impeachment charges against the President the Senate has the power to convict and remove the President from office. In addition, Supreme Court candidates are appointed by the President and are confirmed by the Senate. Judges can be removed from office by impeachment in the House of Representatives and conviction in the Senate. In this way, the system provides a measure, in addition to invalidating laws, for each branch to check the others.
Hitler Seizes Power
Although the Nazis won the greatest share of the popular vote in the two Reichstag general elections of 1932, they did not have a majority, so Hitler led a short-lived coalition government formed by the Nazi Party and the German National People’s Party. Under pressure from politicians, industrialists, and the business community, President Paul von Hindenburg appointed Hitler as Chancellor of Germany on January 30, 1933. This event is known as the Machtergreifung (seizure of power). In the following months, the Nazi Party used a process termed Gleichschaltung (co-ordination) to rapidly bring all aspects of life under control of the party. All civilian organizations, including agricultural groups, volunteer organizations, and sports clubs, had their leadership replaced with Nazi sympathizers or party members. By June 1933, virtually the only organisations not under control of the Nazi Party were the army and the churches.
On the night of February 27, 1933, the Reichstag building was set afire Marinus van der Lubbe, a Dutch communist, was found guilty of starting the blaze. Hitler proclaimed that the arson marked the start of a communist uprising. Violent suppression of communists by the Sturmabteilung (SA) was undertaken all over the country, and 4,000 members of the Communist Party of Germany were arrested. The Reichstag Fire Decree, imposed on February 28, 1933, rescinded most German civil liberties, including rights of assembly and freedom of the press. The decree also allowed the police to detain people indefinitely without charges or a court order. The legislation was accompanied by a propaganda blitz that led to public support for the measure.
In March 1933, the Enabling Act, an amendment to the Weimar Constitution, passed in the Reichstag by a vote of 444 to 94. This amendment allowed Hitler and his cabinet to pass laws—even laws that violated the constitution—without the consent of the president or the Reichstag. As the bill required a two-thirds majority to pass, the Nazis used the provisions of the Reichstag Fire Decree to keep several Social Democratic deputies from attending the Communists had already been banned. On May 10 the government seized the assets of the Social Democrats they were banned in June. The remaining political parties were dissolved, and on July 14, 1933, Germany became a de facto one-party state when the founding of new parties was made illegal. Further elections in November 1933, 1936, and 1938 were entirely Nazi-controlled and saw only the Nazis and a small number of independents elected. The regional state parliaments and the Reichsrat (federal upper house) were abolished in January 1934.
On 2 August 1934, President von Hindenburg died. The previous day, the cabinet had enacted the “Law Concerning the Highest State Office of the Reich,” which stated that upon Hindenburg’s death, the office of president would be abolished and its powers merged with those of the chancellor. Hitler thus became head of state as well as head of government. He was formally named as Führer und Reichskanzler (leader and chancellor). Germany was now a totalitarian state with Hitler at its head. As head of state, Hitler became Supreme Commander of the armed forces. The new law altered the traditional loyalty oath of servicemen so that they affirmed loyalty to Hitler personally rather than the office of supreme commander or the state. On August 19, the merger of the presidency with the chancellorship was approved by 90 percent of the electorate in a plebiscite.