Çevirmen: SnBurak
Editör: ÇHY
Alev Yağmuru on üç yükselen taş plakanın önünde duruyordu. Başını hafifçe kaldırırken sırtını bükmemek, bacaklarını ve gözlerinin uçlarını titretmemek için elinden geleni yaptı.
Yorgun görünmesine rağmen, bir kraliçe gibi onurlu görünüyordu.
[Canavarların kraliçesinin yerini buldun mu?]
“Birkaç olası yer bulsak da…”
[Buldunuz mu?]
“Bulamadık.”
[Yani görevinde başarısız oldun.]
Alev Cehennemi, soğukkanlılıkla konuştu.
On üç Yüce Kanat’tan sadece ikisi yorum yapmıştı; Alev Cehennemi ve Alev Dikeni. Diğer taş plakalar mezar gibi sessiz kalmıştı.
[Savaşta inanılmaz sayıda en yüksek rütbeli ve yüksek rütbeli savaşçı ölürken... Görevinde başarısız oldun, diyorsun…]
Alev Dikeni’nin sözleri şarkı gibi bir ritim izledi, Alev Yağmuru’nu eleştirirken belirli kelimeleri yavaşlatarak söyledi ve ani sorular sordu.
Alev Yağmuru dudaklarını ısırdı.
“... Bu gerçeğin fazlasıyla farkındayım.”
‘Fazlasıyla farkında.’ Alev Yağmuru gerçekten çok acı çekiyordu.
Bu keşif görevi gerçekte ölüme yol açan bir görevdi ancak bu savaşçılar gülümserken onu oraya kadar takip etmişlerdi. Kendilerini daima onun astı olarak görmüşlerdi.
Alev Göğü savaşta öldükten sonra Alevli Kanat Kabilesi monarşiyi kaldırmıştı.
Alev Yağmuru artık bir prenses değildi ve bunu takiben astları da olamazdı. Yine de onu takip eden insanlar vardı. Alev Yağmuru, ondan dolayı dezavantaj yaşamaları durumunda o insanlardan uzak durdu... Bu yüzden isimlerini ve yüzlerini tam olarak bilmiyordu...
‘Salaklar. Hiçbir şey almadan... Hepiniz bu aptal kadını korumak için çok ileri gittiniz...’
Alev Yağmuru içinden mırıldandı.
Savaşçılar onun için hayatlarını kolayca ortaya koymuştu, ancak binde sadece yüz kişi hayatta kalmıştı. Hepsi buydu. Gerisi zayıf olduğu için ölmüştü.
Bir bahane sunabilirdi. ‘Başından beri, Yüce Kanatlar bana imkansız bir görev verdi!’ diyerek onlara kızabilirdi. Ancak bunu yapmadı.
‘Yapsam bile... Onların beklentileri dahilinde hareket etmek benim sorumluluğumda.’
Evet, bu onun hatasıydı. Bununla birlikte, başını önlerine indirdi ve böyle bir şey yaparsa bu nedenden dolayı daha da büyük bir hata olacağı açıktı.
Alev Yağmuru başını sertçe kaldırırken yumruğunu sıkıca sıktı.
“Fakat! Görevimde başarısız olduğumu söylediğiniz sözleri kabul edemem. Birkaç ay süren keşif sırasında, canavarların evreninin toplam alanını, topografyasını ve canavarların kraliçesi için olası üç yeri doğruladık. Sadece bu da değil, yeni keşfedilenler de dahil olmak üzere canavar kuvvetlerinin beklediğimizden daha büyük olduğunu da doğruladık. Tabii ki, yeteneksizliğim yüzünden sayısız savaşçı... savaşta öldü... Ancak görevimizi başarısızlığa uğratmadık. Başarısız bir görev için ölmediler!”
Alev. Aleev!
Bir şey söylemek için ağzını açtığında her seferinde saçları beyaza bürünüyordu.
Genellikle parlak sarı ve turuncu bir ışık veren alevleri yavaş yavaş beyaza dönüyordu. Saçından sonra kaşları sonra gözleri, daha sonra cildi de beyaz alevlere büründü, alevler, kanatları gibi dalgalanıyordu.
Görünüşüne bakarak sessizliğini koruyan bir taş plaka cevap verdi.
[... Prenses. Biraz bile bir ilerleme var mıydı?]
Alev Yağmuru cevap vermeden önce, Alev Dikeni soğukkanlı bir şekilde bağırdı.
[Yüce Kanat Alev Sisi. İttifakta ya da kabilemizde, 'prenses' pozisyonu yok!]
[...]
Normalde herkes hatta Alev Dikeni bile Alev Yağmuru’na ‘prenses’ diye seslenirdi. Ancak, hiç kimse ‘kuralların’ ortaya atılıp atılmadığını tartışamazdı. Alev Sisi sessizce sözünden döndü ve taş plakası sessizleşti.
Sonra başka bir taş plaka katıldı.
[Ben de prenses olduğuna inanıyorum... Hayır, Alev Yağmuru’nun görevi bir başarısızlık değildi.]
[Yüce Kanat Alev Koru!]
Alev Dikeni sesini yükseltti.
Alev Sisi’nin aksine, Alev Koru sözünü geri almadı ve bağırdı.
[...!]
[...?]
O an, aralarında tarif edilemez çeşitli düşünceler şiddetlendi. Bir saniye içinde ittifakın tarihi ve Alevli Kanat Kabilesi ile ilgili çok miktarda bilgi, Alev Sisi ve Alev Dikeni’nin taş plakaları arasında ileri geri gitti. Üstün bilişsel becerilerinden ve ittifak teknolojisinden yaratılan son derece hızlı bir tartışma yaşandı.
Bu yoğun bir tartışmaydı.
Sonunda-
[Yeter!]
Voooşş!
Alev Cehennemi’nin taş plakası yüksek bir ses çıkardı ve çılgınca düşünce selini parçaladı. Beyin’in başkanı ve Alevli Kanat Kabilesi başbakanı olarak Alev Cehennemi harekete geçtiğinde Alev Dikeni ve Alev Sisi ağızlarını sıkıca kapattı.
Bu kargaşada bile Alev Yağmuru gururla duruşunu korudu, beyaz alevlerle parladı.
Alev Cehennemi konuştu.
[Alev Yağmuru.]
“Evet, Yüce Kanat Alev Cehennemi.”
[Görevin, canavarların konumunun tam yerini bulmaktı ve bunu başaramadın. O halde görev bir başarısızlık mı yoksa bir başarı mı?]
Alev Cehennemi’nin sesi nazik ama soğuktu.
“Ancak üç olası yer bulduk.”
Alev Yağmuru tartışırken başının üstünde muazzam bir hologram belirdi. Getirdiği canavarların evreninin haritasıydı. Üzerinde üç kırmızı nokta vardı. Bunlar kraliçenin yeri için olası yerlerdi.
[Bunu kabul ediyorum. Bu bir başarı mıydı?]
“...”
Alev Yağmuru tek kelime etmedi. Şaşkına bile dönmedi. Gururla Alev Cehennemi’nin taş plakasına baktı.
Sonunda Alev Cehennemi, onun cevap vermesini beklemekten vazgeçti ve konuştu.
[Sadece kısmen başarılı oldun. Elde ettiğin sonuçlara kıyasla çok fazla savaşçı öldü.]
Onu azarlayıp ölümlerin onun yüzünden olduğuna dikkat çekiyordu. Bu sözlerin ona açıkça çarpması gerekiyordu.
Ancak Alev Yağmuru dudaklarını ısırmadı. Sadece gözlerini kırpıştırdı, sanki beyaz alevlerle yanıyormuş gibi sordu, ‘Peki benden ne istiyorsunuz?’
Onu böyle görünce, Alev Cehennemi artık onu kışkırtmanın bir yararı olmadığını fark etti. Her zamankinden daha sert ve her zamankinden daha kararlıydı.
‘O kesinlikle değişmişi... Gerçekten daha gelişmiş olup olmadığını bilmiyorum. Ancak... Çok geç.’
Evet, gelişimi her zaman hızlı ve şaşırtıcıydı ama çok geçti. Alev Cehennemi, Alev Yağmuru’ndan herhangi bir tehlike duygusu hissetmedi. Bunun yerine, ona acıdı. Yüce Alevli Kanat Kabilesi’ndeki en değerli kızdı. Oysa kaderi şimdi onun elindeydi. Şimdi ne kadar kararlı olursa olsun... Çok geçti. Aslında, o kadar kararlı hale geldiği için bundan sonra daha da umutsuzluğa kapılabilirdi.
Alev Göğü savaşta öldüğünden beri uzun bir zaman geçmişti ve Alevli Kanat Kabilesi monarşiyi kaldırdığı anda, oyunun seyri zaten kararlaştırılmıştı.
Alev Yağmuru’na olan sadakatini korumak isteyen Alev Sisi bile uzun süre onun önünde hiçbir şey yapamamıştı. Onu koruyabilecek tek kişi kendisiydi. Ayrıca bu onun zayıflığıydı.
Her şeyi bırakıp ona tutunursa daha çok acı çekebilirdi ama her zaman kendini, kendi gücüyle korumaya çalışmıştı ve amacını kolaylaştırmıştı.
Bu sefer durum böyle değil miydi? Bu prenses cehenneme yürümeye gönüllü oldu ve elleri ve ayakları olmayı ümit edenlerin isteklerine göre kendi birliğini seçti. Kendisine ne kadar güvenirse o kadar çok güç kaybedecekti.
Alev Cehennemi başka bir duyuru yapmaya karar verdi. Kesin olarak bir ölüme denk olmasa da ona ölmesi muhtemel olan bir görev verdi. Çünkü şu an bunu reddedemezdi.
[O zaman sana diğer yarısını yerine getirme fırsatı vereceğim.]
Alev Cehennemi’nin sözlerini takiben kırmızı noktalardan ikisi kayboldu ve sadece bir kırmızı nokta kaldı.
[Yüksek rütbeli Savaşçı Choi Hyuk’un haberine göre, ölümcül rütbe bir canavar yaratan Kahur Kabkun bu kırmızı noktanın yanında. Bu kırmızı noktanın olduğu alanı ara ve doğmamış ölümcül rütbe canavarı yok et.]
Alev!
‘Ölümcül rütbe bir canavar.’ kelimelerini duyduğu anda Alev Yağmuru’nun gururla yanan alevleri titredi. Bunu görünce, Alev Cehennemi konuştu.
[Rahmetli Majesteleri Alev Göğü’nün intikamını al...]
Choi Hyuk, Kahur Kabkun'a çoktan zarar vermişti. Canavarlar şimdi hazırlıklı olacaktı. Ona bu bölgeye girmesini ve ölümcül rütbe bir canavarı yok etmesini emretmesi, görünür bir kara mayına basmasını söylemekle aynı şeydi.
Ancak Alev Yağmuru, bu düşünce ile içini karartmadı. Bu zaten ilk seferi değildi.
Alev Yağmuru sadece boş bir şekilde gökyüzüne doğru baktı. Babasını düşünüyor olabilirdi. Alev Cehennemi’nin taş plakasına bakarken gözleri kısa süre sonra sarsılmaz haline geri döndü.
Sonra konuştu.
“Lütfen bunu kesin olarak yapın. Başarılı olarak dönersem... Lütfen başarılı dönüşümü kutlamak için bir etkinlik düzenleyin. İstediğiniz her şeyi yaptıktan sonra söylediklerinizi değiştirmeyin.”
[Açıklamaların şimdi 'Beyin'e bir hakaret olarak düşünülebilir. Neden söylediklerine dikkat etmiyorsun?]
Karanlık Ses araya girdi.
Alev Yağmuru arkasını dönerken iç çekti.
“Ben, Alev Yağmuru, ittifakta 28. sırada olan aşkın bir savaşçıyım. Daha yeni bir savaştan döndüm. Kayıp ya da zafer olmadığı için yetersiz sonuçlarımı ödemeyi planlıyorum. İttifaka bu sefer kesin bir zafer kazandıracağım için başarılı döndüğüm gün ittifak yasalarına göre sıcak bir karşılama bekliyorum. Sonrasında bitkin düşeceğim için şimdi dinleneceğim.”
[...]
Yüce Kanatlar sessizliklerini koruyarak kabul ettiklerini gösterdiler.
Onu tüm zaman boyunca iş birlikçi olduğu için zorlayabilmişlerdi. İttifakta 28. sırada yer alan savaşçı olarak kuşkusuz savaştan döndükten sonra bir mola isteme yetkisine sahipti. Yakında tekrar tehlikeli savaş alanına adım atacağı düşünülülüyordu.
Pat. Pat. Pat.
Zafer Yolu’na geri dönerken Alev Yağmuru yerdeki çiçek yapraklarını fark etti. Ellerini sürerken yaprakları avucunun üzerinde toplandı. Alev Yağmuru onları cebine attı ve tekrar yürümeye başladı.
Biraz daha hafif adımlar ve daha açık gözlerle,
“Bu sefer canlı dönersem...”
***
Laniakea ve Shapley Süper Kümelerinin kolonileşmesi sorunsuzca ilerliyordu. Çürük Sınır'ın Kahur Kabkunlarını ve geniş bir alanı yok ettikleri için canavarların engelleri de şiddetli değildi.
Sadece, dehşet bir şekilde soyu tükenmiş karma-cıl izleri bulduklarında bunu düşünürken anlık olarak karışık duygularla dolmuşlardı, ‘Hepsi ölümcül rütbe canavar için yem olmak üzere öldü...’
Bir sorun olmadan düzgünce devam etti. Bu hızla giderse Karanlık Ses tarafından verilen görevi bitirmeleri sadece an meselesiydi ve Choi Hyuk büyük ödülünü alacaktı.
Ancak Choi Hyuk, kolonileşme konusunda pek motive olmuş görünmüyordu. Boş baktığı ve düşüncelerinde kaybolduğu birçok durum vardı.
“Lider, ne düşünüyorsun?”
Lee Jinhee sorduğunda,
“Ha? Ah... Ölümcül rütbe canavarı.”
Choi Hyuk ya böyle cevap verir ya da kendi kendine mırıldanırdı.
“...Benimle iletişime geçmeyecek mi?”
Topçu kaptanı Handke ona böyle bakarken, “Hmmm... Eğer bir lider olmasaydı, o zaman bunlar kesinlikle ilk kez aşık olan bir çocuğun hareketleri olurdu... Lider olmasaydı bu doğru olurdu...”
Sonra aklından zoru olan biri gibi davranan Choi Hyuk'un gücünü geri kazandığı bir gün geldi.
Chu Youngjin onunla tekrar temasa geçtiği gündü.
Choi Hyuk aniden bağırdı.
“Ne? Çoktan bir boyun eğdirme seferi oluşturuldu mu? Bensiz mi? Peki ya ben?”
[Ah... Evet, çoktan savaşa gittiler.]
“Çoktan mı?”
Choi Hyuk’un uyarısıyla karşılaşan Chu Youngjin, sanki bu konuda yapabileceği hiçbir şey yokmuş gibi konuştu.
[Bu aslında bir sırdı. Üyesi olduğum birlikler bu bilgileri elde ettiler, nedense çok bilgilendiriliyorlar... Ama ben yeni üye olduğum için bunları hemen duyuyorum.]
“Ah... Fakat ben dilim dilim etmek istiyordum...”
Sanki hevesi kırılmış gibi, Choi Hyuk bacaklarını uzattı ve kendini kanepeye gömdü. Bunu gören Handke mırıldandı, ‘O aşık. Savaşmaya aşık.’ Görünüşe göre Choi Hyuk, ölümcül rütbe canavarla yüzleştiğinde hissettiği heyecan verici hissi unutamamıştı.
Choi Hyuk hayal kırıklığına uğrarken bir an için duraklayan Chu Youngjin biraz daha bilgi ekledi.
[Görünüşe göre, prenses yine boyun eğdirme seferinin lideri.]
“... Ne?”
Choi Hyuk’un gözleri acımasızca parladı.