We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Arap Baharı'nın 2011'de Tunus'ta nasıl başladığını ve Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki ülkelerde demokratik gösterilerin dalgalanma etkisine neden olduğunu öğrenin. Teknoloji kullanımının hem iyi hem de kötü devrimi teşvik etmeye nasıl yardımcı olduğunu keşfedin.
Gıda İsyanları ve Arap Baharı
2011'in başlarında dünya, Ortadoğu'da Arap Baharı olarak bilinen benzeri görülmemiş bir siyasi ayaklanma dalgasına tanık oldu, protestocular özgürlük, eşitlik ve ekmekle birlikte rejimlerinin devrilmesini talep ederek Tunus'tan Mısır'a Yemen'e yürüdüler.
Bazıları, diktatörlerini devirip daha sonra on yıllardır ilk kez özgür seçimlerle demokratik devletler kurmakta başarılı oldular. Diğer ülkeler veya çoğu, bölgeyi bugüne kadar rahatsız eden topyekün bir iç savaşa daldı.
Orta Doğu'daki ayaklanmaları ateşleyen bariz nedenler arasında yüksek düzeyde yolsuzluk, polis vahşeti, gerçek siyasi özgürlüklerin olmaması, yüksek gelir eşitsizliği ile birlikte düşük gelir düzeyleri, yüksek düzeyde genç işsizliği ve son ve en az otoriter rejimler yer alıyor.
Ancak, küresel etkisi olan ama en çok Ortadoğu'yu etkileyen, fark edilmeyen bir faktör vardı.
Gıda fiyatları, daha spesifik olarak yükselen tahıl fiyatı,
“Siyasi istikrarsızlığın, devrimin, darbelerin veya devletlerarası savaşın nerede olacağını tahmin etmek istiyorsanız, göz önünde bulundurulması gereken en iyi faktör GSYİH, insani gelişme endeksi veya enerji fiyatları değildir.
Bize diğerlerinden daha çok şey anlatacağını düşündüğüm ekonomik, politik, sosyal tek bir gösterge seçecek olsaydım, bu gösterge şu olurdu: tahıl fiyatı,”
Dünya Politika Enstitüsü başkanı Lester Brown diyor.
Arap Baharı Irak'ta Başladı
9 Nisan 2003'te Bağdat, Amerikan liderliğindeki bir koalisyona düştü. Saddam Hüseyin'in görevden alınması ve 2011'de bir dizi diğer Arap diktatörün devrilmesi birbiriyle yakından bağlantılıydı - Irak savaşının doğurduğu düşmanlık nedeniyle büyük ölçüde göz ardı edilen bir gerçek.
Arap Baharı'nın arkasındaki cesur genç erkek ve kadınların çok azı kendi devrimleri ile 10 yıl önce Bay Hüseyin'in kanlı saltanatının sonu arasında bir bağlantı olasılığını alenen kabul etmeye istekliydi. Bu aktivistler, çoğunlukla, organik ve yerli olan özgürlük ve demokrasi taleplerinin, gayri meşru ve emperyalist olarak gördükleri bir savaşla ilgisi olduğunu şiddetle reddettiler.
2003'te Hüseyin'in devrilmesi ile 2011'de Hüsnü Mübarek'in devrilmesi arasındaki bağlantıyı görmek için Irak ordusunun Kuveyt'e yürüdüğü 1990 yılına geri dönmek gerekiyor. Amerikan liderliğindeki bir koalisyonun Irak'ın işgalci ordusunu devirdiği ilk körfez savaşı, Arap hükümetlerinin çoğunun desteğini aldı, ancak halklarının desteğini almadı. Bay Hüseyin'in Kuveyt'i işgali, otoriter rejimleri on yıllardır iktidarda tutan düzeni tehdit etti ve Arap liderler onu yeniden kurmak için savaşmaya hazırdı.
Vatandaşlar, dış saldırılarla karşılaştıklarında liderlerinin etrafında toplanma eğilimindedir. Ama Iraklılar yapmadı. 1991 savaşından sonra milyonlarca Iraklı, Bay Hüseyin'e karşı ayaklandı ve o zamanlar düşünülemez olanı yaptı: Kendi diktatörlerinden kurtulmaları için kendilerini bombalayan yabancı güçleri çağırdılar.
Bay Hüseyin'in 1991 ayaklanmasına acımasız tepkisi on binlerce Iraklıyı öldürdü. İlk kez, Sayın Hüseyin'in sözde laik milliyetçi rejimi tarafından kullanılan retorik, bugün Suriye'de gördüğümüzün öncüsü olan açıkça mezhepçi hale geldi. Necef'i deviren ve Şii protestoculara ateş açan tankların üzerine “Bugünden sonra Şiiler yok” sloganı yazıldı. Kuveyt'i kurtarmaya gelen Batılı ve Arap orduları, ayaklanan Şiiler ve Kürtlerin katledilmesine seyirci kaldılar. Bay Hüseyin'in devrilmesi, savaşın yetkisinin ötesinde kabul edildi.
Arap devlet sistemi Batılı silahların gücüyle restore edilirken sıradan Iraklılar sürüler halinde ölmek zorunda kaldılar. Bu Irak ölümleri, bugün Ortadoğu'nun diğer bölgelerinde olup bitenlerin kostümlü bir provasıydı.
İlk Körfez Savaşı Amerika'nın hedeflerine ulaştı, ancak Irak halkı bu başarının bedelini ödedi. Kuzeyde Kürtler ve güneyde Şiiler de dahil olmak üzere kendisine karşı ayaklanmaya cesaret edenlerden intikam almak için yanıp tutuşan acımasız ve acı bir diktatör altında 12 yıl daha uluslararası yaptırımlara maruz kaldılar. 2003'teki Amerikan işgali sırasında, Irak orta sınıfı yok edilmişti, devlet kurumlarının içini boşaltılmıştı ve Amerika'ya karşı güvensizlik ve düşmanlık artmıştı.
Hem George W. Bush yönetimi hem de Bay Hüseyin'e karşı Iraklı gurbetçi muhalefet - ben de dahil olmak üzere - 2003 savaşı öncesinde bu maliyetleri büyük ölçüde hafife aldı. Farkına varmadığımız Irak devleti, kağıttan bir eve dönüştü.
Siz de benim gibi Bay Hüseyin'i devirmenin Irak halkının çıkarına olduğuna inanıyorsanız, bu yargı hatalarının hiçbiri savaşa karşı bir argüman değildi. Başlangıç noktası Amerikan ulusal çıkarlarıysa, hesap bugün farklı görünüyor. Irak'ta öldürülen bir oğlu için yas tutan Amerikalı bir aileye, savaşın “buna değdiğini” vicdan azabı çekemezdim.
resim
Bugün bildiklerimizi o zaman bilmiyorduk. Arkadaşlarımın çoğu da dahil olmak üzere bazıları, Amerikan kibrinin tehlikeleri konusunda uyardı. 2003 yılında onları dinlemedim.
Ancak daha büyük kibir, Amerika'nın ne yaptığının ya da yapmadığının önemli olduğunu düşünmektir. 2003 sonrası Irak'ın felaketinin suçu yeni Irak siyasi seçkinlerine yüklenmeli. Amerika Birleşik Devletleri tarafından iktidara getirilen Şii siyasi sınıf, bir mağduriyet siyaseti vaaz etti ve devleti kendisini zenginleştirmek için kullandı. Bu liderler, bazı Şiiler de dahil olmak üzere tüm Iraklıların, Bay Hüseyin rejiminin suçluluğuna ne kadar ağır bir şekilde dahil olduğunu unutarak, tüm Sünni Iraklıları Baasçılarla yanlış bir şekilde tanımladı.
Her zaman, 1993'te, Bay Hüseyin'in düşüşünden sonra mezhep çatışmasının ortaya çıkmasının bir risk olduğundan korkmuş ve uyarmış olsam da, en büyük yanlış kararım, Irak'ın yeni liderlerinin ortak Irak iyiliği için hareket edeceğini ummaktı.
Bush yönetiminin Irak'ı işgali, tüm beceriksizliğine rağmen, modern Arap siyasetinin temel bir gerçeğini ortaya çıkardı. Washington'un onlarca yıldır Amerikan dış politikasının temel ilkesi olan Orta Doğu'da otokrasi ve diktatörlüğe uzun süredir devam eden desteği, bölgede hem Saddam Hüseyin'i hem de El Kaide'yi üreten derinlere yerleşmiş bir siyasi rahatsızlığın alevlenmesine yardımcı olmuştu. 2003 yılına gelindiğinde, Arap otokratlarına yönelik Amerikan desteği artık siyasi olarak sürdürülebilir değildi.
Bay Hüseyin'in temsil ettiği inanç sistemi, 2003'ten çok önce kemikleşmiş ve herkese ilham verme yeteneğini kaybetmişti. Yine de o hâlâ oradaydı, iktidardaydı, pek çok korkunç savaş ve devrimden en büyük kurtulan kişiydi. Amerikan işgalinden önce Iraklıların onun ötesini görmeleri imkansızdı.
2003'te konuşacak neredeyse hiç savaş yoktu. Bay Hüseyin'in tüm korkunç yapısı kendi ağırlığı altında çöktü. Ordu, Amerikan prokonsülü L. Paul Bremer'in Baas Partisi üyelerini ordudan temizlemek için rezil ve gereksiz emrini yayınlamadan önce kendini dağıttı.
Bay Hüseyin'i devirmek, ayrılmaz bir parçası olduğu sistemi yeni keşfedilen bir incelemeye soktu. 1991 savaşı Arap devlet sisteminin restorasyonu ile ilgiliyse, 2003 savaşı bu sistemin meşruiyetini sorguladı. Bu nedenle, Irak'ta yeni ve daha adil bir düzenin gündeme geldiği 2003'te Arap monarşilerinden destek gelmiyordu.
2003'ten sonra Arap devlet sisteminin yapısı başka yerlerde çatlamaya başladı. 2005'te binlerce Lübnanlı işgalci Suriye Ordusu'nu kovmak için sokaklarda yürüdü Filistinli ilk gerçek seçimlerini tattı Amerikalı yetkililer, Mısırlıların 2006'da biraz daha az hileli bir seçim yapmasına izin vermek için Hüsnü Mübarek'in kolunu büktü ve yeni bir tür eleştirel yazı yazmaya başladı. çevrimiçi ve kurgu olarak yayıldı.
Arap siyasi ruhu da değişmeye başladı. 1967 sonrası Arap siyasetinin meşrulaştırıcı fikirleri - pan-Arabizm, silahlı mücadele, anti-emperyalizm ve anti-Siyonizm - hem Irak hem de Suriye'deki rejimleri destekleyen fikirler, Bay Hüseyin döneminde hayatın gerçeklerine karşı sürtünüyordu.
Hiçbir Arap Baharı protestocusu, kendisini Filistinlilerin kötü durumuyla ne kadar özdeşleştirirse ya da İsrail işgalinin Batı Şeria'daki acımasız politikalarını ne kadar kötülerse (benim yaptığım gibi) bugün Arap siyasetinin tüm hastalıklarını boş soyutlamalara bağlamayı düşünmez. “emperyalizm” ve “Siyonizm” gibi. Bu sözlerin, kötü rejimleri desteklemek ve kendileri gibi insanları daha iyi bir yaşam mücadelesinden uzaklaştırmak için tasarlanmış bir dilin araçları olduğunu iliklerine kadar anlıyorlar.
Araplar nesiller boyu İsrail'le hiçbir ilgisi olmayan bir dizi yanılsama yüzünden hayatlarını ve gelecekleriyle ödediler bu yanılsamalar biz Arapların kendimiz için inşa ettiği dünyanın derinliklerinden geliyor, inkar, gösteriş ve hayali geçmiş üzerine kurulu bir dünya. 2011'de her şeye rağmen yeni bir düzen kurmak için yola çıkan genç Arap kadın ve erkeklerinin, o zamandan beri iflas ettiği ve geleceği için tehlikeli olduğu ortaya çıkan zaferler, fikirler.
Bu yanılsamaların yerine genç devrimciler, tıpkı Iraklı meslektaşlarının 20 yıl önce ilk Körfez Savaşı'ndan sonra boş yere yaptıkları gibi, kendi diktatörlüklerine karşı mücadeleyi siyasi öncelikleri haline getirdiler.
Fikirler sınırlar veya sınırlar tarafından kısıtlanmaz. Arap dünyasındaki gençler, yaşlı adamların önyargılarıyla, benim neslimin diktatörlüklere boyun eğmesi ve taviz vermesiyle kısıtlanmıyor. Ve böylece Tunus, Mısır, Libya, Yemen, Bahreyn ve Suriye'de henüz oluşma aşamasında olan yeni bir hareket, meşruiyetini gerçek vatandaşlıktan alan bir siyasi düzen talep etti.
Amerika ve İsrail'in hırslı niyetlerini kontrol altında tutmak için tasarlanmış boğucu bir milliyetçi kucaklamaya dayanmayan yeni topluluk biçimleri tasavvur ediyor. Tunuslu meyve satıcısı Mohamed Bouazizi'nin Aralık 2010'da istediği tek şey haysiyet ve saygıydı. Arap Baharı böyle başladı ve ilk Arap diktatörü Saddam Hüseyin'in devrilmesi, genç Arapların bunu hayal etmesinin yolunu açtı.
Arap Baharı şimdi bir Arap kışına dönüşüyor. Arap siyasetini yöneten eski kurallar tamamen alt üst oldu. Irak burada da dersler veriyor.
Hüseyin Bey, zayıf olduğu zamanlarda mezhepçiliği ve milliyetçiliği iç düşmanlarına karşı araç olarak kullandı. Bugünün Irak Şii partileri daha da kötüsünü yapıyor: yönetimlerini mezhep temelinde meşrulaştırıyorlar. Irak'ın çok ırklı bir ülke olduğu fikri terk ediliyor ve aynı dinamik Suriye'de iş başında.
Birkaç önemli Arap monarşisinin Devlet Başkanı Beşar Esad'a karşı savaşan Suriye direniş güçlerine sağladığı destek, tüm Arap devlet sisteminin meşruiyetini daha da baltalıyor. Sayın Esad ve belki de Suriye olarak bildiğimiz devlet gidene kadar savaş devam edecek. Tek başarı öyküsü, Kuzey Irak'ta başarısını sürdürmek için sonunda bağımsızlığa ihtiyaç duyabilecek gelişen yarı özerk bir bölge inşa eden Birinci Dünya Savaşı sonrası düzenin büyük kaybedenleri olan Kürtler gibi görünüyor.
Türümüz, en azından modern kılığına girerek, devletlere, hatta kusurlu olanlara ihtiyaç duyar. Devletler, bireyler olarak hala güvenliğimizin temel taşlarıdır ve en azından medeni bir yaşam biçimi olanağı sağlar.
Geleneksel olarak muhafazakar Arap monarşileri şu anda Suriye'de düşünülemez ve tam bir devlet çöküş riskini göze alıyorlar. Kaostan çıkacak ülkeyi dikte etmek ve yeni Suriye üzerinde bir tür nüfuz sağlamak amacıyla Esad'ın Arap milliyetçi rejimine karşı çıkıyorlar. Ayaklarının altından kaydığını hissettikleri eski Arap düzeninden bir şeyleri kurtarmanın tek yolu budur.
Ve bu tür güçlere karşı ne yazık ki Arap Baharı'nın genç devrimcileri çaresizdir.
Arap Baharı sonrası Irak
Arap Baharı Ortadoğu'nun umutlarını, hayallerini ve özlemlerini de beraberinde getirdi. Yaklaşık 30 yıl önce Doğu Avrupa ve Sahra altı Afrika'daki kuzenleri gibi, bölgeyi bir demokrasi cennetine dönüştürmenin ve otokrasinin pençesine son vermenin kıvılcımı olacağına söz verdi.
Yine de "demokrasinin dördüncü dalgası" olmayacaktı. Huzursuzluk çok çabuk iyimserliğin yerini aldı. Rejimler, domino taşları gibi düşmek yerine, otoritelerini karakteristik bir gaddarlıkla yeniden öne sürdüler. Devrimler tersine döndü otokrasiler intikamla geri döndü protestolar tam gelişmiş iç savaşlara dönüştü.
Altı yıl sonra, önümüzdeki birkaç yılın ne getireceğinden emin olan var mı? Arap Baharı'nın sonuna mı, yoksa demokrasi yolunda çok daha uzun bir aşamanın başlangıcına mı tanık olduk? Hiç kimse bu soruları herhangi bir kesinlikte cevaplayamasa da, Aralık 2010'da protestoların başlamasından bu yana gelişen olaylara bir anlam vermek için yeterli zaman geçti.
Arap Baharı: 5 yıl sonra
Beş yıl sonra Arap Baharı ülkelerine bir bakın.
yazarları Arap Baharı — Baskı ve Reform Yolları ayaklanmanın bölgesel farklılıklarının ve daha da önemlisi, hayal kırıklığı yaratan sonuçlarının çok daha derin bir açıklaması olduğuna inandıkları şeyi sunarak tam da bunu yaptılar. Örneğin, Arap Ligi'nin 21 üye devletinden sadece altısı neden rejimlerine ciddi meydan okumalar yaşadı? Diktatörler neden altı kişiden sadece dördünde devrildi? Ve neden sadece biri başarılı olarak değerlendirilebilir?
Tunus, Mısır, Yemen ve Libya, diktatörlerini devirmeyi başardılar, ancak yalnızca Tunus, kabul edilebilir bir şekilde istikrarsız bir demokrasiye geçiş sürecinden geçti. Diğer Arap ülkelerinin tamamında ayaklanmalar ya yatıştı, boyun eğdirildi ya da ilk etapta gerçekleşmedi. Bölgeyi inceledikten sonra, Jason Brownlee, Tarek Masoud ve Andrew Reynolds, Arap Baharı ayaklanmalarının ortaya çıkması için yapısal bir önkoşul olmadığı gibi bazı ilginç sonuçlara varıyorlar. Protestoların rastgele yayılması, çok çeşitli rejimlerin otoritelerine karşı popüler meydan okumalarla karşı karşıya kalması anlamına geliyordu.
Üç profesör ayrıca, bir hükümdarı devirmek için yapılan popüler bir kampanyanın başarısının iki temel değişkene bağlı olduğunu belirtti: petrol zenginliği ve kalıtsal halefiyet. Petrol, bölgeye getirdiği bariz patlamaya rağmen, benzersiz bir patoloji "petrolün laneti" yaratıyor, sadece ekonomik büyümeyi engellemekle kalmıyor, aynı zamanda demokratik gelişmeyi de engelliyor.
Bu tür zenginlik ve otoriterlik arasındaki bağlantıyı reddetmek zordur. Petrol zenginliği, yöneticilere otoritelerine karşı meydan okumaları önleme veya sınırlama kapasitesi bahşetmiştir. Örneğin Arap monarşileri, geniş kaynaklarını halkın reform talebini köreltmek ve onları devirme girişimlerini savuşturmak için kullandılar. Kalıtım ardıllığı, devletin zorlayıcı ajanlarının artan sadakatini iletir; bu, Ürdün, Bahreyn ve Fas gibi ülkelerin neden önemli petrol gelirlerinden yoksun olmalarına rağmen otoritelerine yönelik benzer tehditler yaşamadıklarını açıklamaya yardımcı olur.
Sonuçlardaki farklılıklar, aynı zamanda, bir rejimin otoritesine karşı etkili bir meydan okuma organize etmede halkın sahip olduğu özgürlük düzeyiyle de açıklanır. Mısır, Ürdün, Lübnan, Fas ve Tunus gibi petrolü çok az olan ya da hiç olmayan devletler, genellikle Bahreyn, Irak, Kuveyt, Libya ve Suudi Arabistan gibi çok sayıda siyah altını olanlardan daha fazla özgürlüğe sahipti. Körfez ülkeleri, küresel özgürlük endeksinde düzenli olarak çok düşük puanlar alıyor. Arap Baharı, yalnızca petrol destekli tek bir hükümdarı – Libya'nın Muammer Kaddafi'sini – ciddi bir şekilde tehdit etti ve bu yalnızca NATO'nun müdahalesi isyancıların kesin yenilgisini engellediği için.
Libya gibi, Irak da rejimlerin yardımsız devrilmesine karşı dayanıklı olmayan rejimler kategorisinde yer almış olabilir. Yine de ülke, 2003'teki ABD işgali ve Arap Baharı sonrası sonuçları çarpıtan kanlı sonuçları gibi başka faktörler olduğu için Brownlee, Masoud ve Reynolds anketinden çıkarıldı.
Akademisyenler, aslında, Tony Blair de dahil olmak üzere, Irak savaşının itibarsız savunucuları tarafından varılan türden bir sonuca benzer, bölge hakkında oldukça bilimsel bir araştırma olan karşı-olgusal iddialardan kaçınmaya çalıştılar. Eski İngiliz başbakanı ve benzerleri, George W Bush'un özgürlük gündeminin bölgede arzu edilen dalgalanma etkisine yol açarak Irak'taki savaşın kötü bir fikir olmadığı fikrini pazarlayarak tarihi yeniden yazmaya çalıştılar. Arap Baharı.
Arap Baharı liderlerinden ABD işgalinin ilham kaynağı olduğuna dair hiçbir açıklama yapılmadığı gerçeğini bir kenara bırakırsak, Irak bir ülkeye siyasi değişim getirmemenin en iyi örneğidir. Eski bir CIA yetkilisi olan Paul Pillar, insanların ilham almak yerine onları geri püskürteceklerini gözlemledi. Orta Doğu uzmanı, "Şiddet, düzensizlik, mezhepsel bölünmeler, kaynayan iç savaş, milis kontrolü, kronik yolsuzluk [ve] kamu hizmetlerinin bozulması 'demokrasinin doğum sancılarıysa', diye ekledi, "kimse bununla bir şey yapmak istemedi" ." Irak bir örnek verdiyse, o zaman kimsenin tekrarlamak istemediği bir örnekti.
Amerika ve Batı tarafından Saddam sonrası yeni kurulan bir devletin kurulması Arap Baharı'nı tetiklemedi. Ancak, yolsuzlukla harap olan Nuri El Maliki hükümeti (2006-2014), Orta Doğu'ya yayılan halk ayaklanması tarafından atlanmadı. 2011 yılı boyunca binlerce Iraklı, ülke çapında ender görülen bir mezhepler arası uyum gösterisiyle bir araya geldi; Şii, Sünni ve Kürt vatandaşlar daha iyi yaşam koşulları ve kamu hizmetleri, yolsuzluğa, işsizliğe ve politikacılar için şişirilmiş maaşlara son verilmesini talep etti. yabancı işgaline.
Şubat 2011'de, ABD'nin ülkelerinden çekilmesinden tam sekiz ay önce, binlerce Iraklı hükümet karşıtı bir mitingin parçası olarak sokaklarda toplandı ve Bağdat'ın Kurtuluş Meydanı'nda birleşti. Kuzeyde Musul'dan güneyde Basra'ya kadar ülkenin dört bir yanında gerçekleştirilen gösteriler, Iraklıların hükümetin yaşamlarını iyileştirememesi karşısında duydukları yaygın öfkeyi yansıttı. En büyük çatışmalardan biri, yaklaşık 1000 göstericinin polisle çatıştığı Felluce'de yaşandı. Bu "Öfke Günü" protestolarında 23 gösterici öldürüldü.
Arap Baharı 2012'de başka yerlerde rejimleri devirirken ve Suriye'de daha da mezhepçi hale gelirken, öfkeli Iraklılar, Şii'nin mezhepçi Şii liderliğindeki Al-Maliki hükümetine karşı haftalık gösteriler düzenliyorlardı, talepleri arasında Maliki'nin istifa etmesi ve ABD arabuluculuğu vardı. değiştirilecek anayasa.
2012 yılının başlarında Maliye Bakanı Rafi Al-Issawi'nin evine düzenlenen baskın ve 10 korumasının tutuklanmasının ardından yeni protesto dalgaları başladı ve bu da başbakanın Sünni topluluk içindeki siyasi rakiplerini ortadan kaldırma niyetinde olduğuna dair yaygın algıyı güçlendirdi. Protestolar 2013'ün ilk yarısı boyunca devam etti ve Mukteda es-Sadr gibi Sünni olmayan Iraklı politikacılardan destek aldı.
Bu protestolar Nisan 2013'te El Maliki'nin güvenlik güçlerinin Havice'deki bir Sünni protesto kampına baskın düzenlediği sırada silahlı çatışmalar patlak verdiğinde son derece şiddetli hale geldi. Saldırıda 39'u sivil olmak üzere en az 42 kişi öldü, 100'den fazla kişi yaralandı. Ağırlıklı olarak Sünni örgütlü protestolar ile Şii liderliğindeki güvenlik güçleri arasındaki en ölümcül çatışmalardan biriydi. Sünni aşiretlerin harekete geçmesi ve bunun bir cihat - kutsal savaş olduğunu ilan etmesiyle ülke gergindi.
Olay, ülke genelinde Sünni topluluklarda şok dalgalarına yol açtı, protestocular Mısır devrimi sırasında Tahrir Meydanı'nda kurulanlara benzer sokak kampları kurdular. New York Times, o sırada Bağdat'ın karışık mahallesi Dora ve değişken şehir Diyala'da Sünni camilerinin bombalandığını ve 10 kişinin öldüğünü bildirdi. Saddam Hüseyin'in memleketi Tikrit'te silahlı kişilerin güvenlik güçlerine iki kez saldırması üzerine yetkililer sokağa çıkma yasağı ilan etti.
Görünüşe göre Suriye'nin mezhep savaşı Irak'a da yayılıyor. Mayıs ayı boyunca hem Sünni hem de Şiilerin çoğunlukta olduğu şehirlerde cinayetler rapor edildi. 15-21 Mayıs 2013 tarihleri arasında, Irak'ın orta ve kuzey kesimlerinde bir dizi ölümcül bombalama ve silahlı saldırı gerçekleşti ve birkaç olay da güney ve uzak batıdaki kasabalarda meydana geldi. Ülkenin iç savaşın eşiğine geldiği 2006-2007'den bu yana görülmemiş şiddetteki şiddet olaylarında en az 449 kişi öldü, 732 kişi yaralandı. El Maliki'nin sertliği, Ramadi kentindeki hükümet karşıtı protesto kampını dağıtırken daha da kanıtlandı. Bir İnsan Hakları İzleme Örgütü soruşturması, 300 ila 400 Sünni göstericinin kaldığı kampa yüzlerce güvenlik personelinin indiğini ve en az 17 kişinin öldüğünü kaydetti.
Haziran 2014'te Suriye'den şehre giren DEAŞ militanları karşısında Irak ordusunun Musul'da çökmesi, sonunda Maliki'nin hükümetine son verdi ve ABD ve müttefikleri tarafından oluşturulan eski devletin ciddi zayıflıklarını ortaya çıkardı. . Irak'ın mezhepçi siyaseti nihayet ülkeye diz çöktürdü ve hayatta kalmak için dış müdahaleye ihtiyaç duydu. 2007'de Sünni aşiretleri destekleyerek Irak'taki El Kaide'yi neredeyse tamamen ortadan kaldıran Maliki'nin ardından Sünni nüfusu marjinalleştirmesi ve rejiminin yolsuzluk ve kötü yönetimi ülkeyi zayıf, savunmasız ve çöküşün eşiğine getirdi.
Arap Baharı Irak savaşının acı mirasıyla çarpışırken, önceki on yılın büyük başarısızlıkları ortaya çıktı. Çözülmemiş şikayetler, insanların sokaklara dökülmesine neden olurken, ABD tarafından kurulan rejim ile nüfusun yabancılaşmış Sünni kesimleri arasında artan gerilimler şiddete dönüştü. Irak, ABD ve Batı 2003 işgalinin destekçilerinin iddia ettiği gibi Arap dünyasında bir "demokrasinin feneri" olmak yerine, bölgedeki pek çok grubun tartışmasız en aşırı mezhepçi grubu olan DEAŞ için bir sığınak haline geldi. Batı'nın "böl ve yönet" politikalarının uzun tarihi nadiren bu kadar acı meyve verdi.
Bu makalede ifade edilen görüşler yazara aittir ve Middle East Monitor'ün yayın politikasını yansıtmayabilir.
'Daha fazla sabretmemiz gerekiyor'
Devrimin ardından bazı Tunuslular hayal kırıklığına uğradı. Fiyatların gelirlerine kıyasla yüksek olduğu bir ülkede birçoğu hala faturalarını ödemekte zorlanıyor. İşsizlik de yüksek - 15 ila 30 yaş arasındaki gençler için yüzde 30'dan fazla - ve yolsuzluk hala yaygın.
Bazıları çaresizlikten Akdeniz'i geçerek Avrupa'ya uzanan tehlikeli bir yolculuğa çıktı. Diğerleri Mohamed Bouazizi'nin kendini yakma örneğini izledi. Geçen yıl Aralık ayında, iki yıldır maaşı ödenmeyen bir günlük işçi olan 25 yaşındaki Abdelwaheb Hablani, Jelma'da kendini yaktı ve öldü.
Ali, “Dünyanın her yerinde intihar olur” diyor. "Ayrıca devrimden önce Tunus'ta çok şey oldu ama rakamlar gizliydi." Mohamed'in kendini yakmasından iki ay önce, Monastir'de benzer bir genç adam vakası olduğunu söylüyor. "Üzeri örtülüydü. Medya yoktu.”
Protestocular 22 Kasım 2011'de Tunus'ta parlamento binasının dışındaki bir gösteri sırasında çevik kuvvet polisinin önünde duruyor [File:Zoubeir Souissi/Reuters] Ali Bouazizi, devrimin gerçekleşmesinden hala mutlu. “On yıl, diğer devrimlere kıyasla hiçbir şey değil. Daha sabırlı olmamız gerekiyor. Elbette Tunus, örneğimizi takip eden diğer Arap ülkeleriyle karşılaştırıldığında iyi durumda.”
En azından Sidi Bouzid vilayetinde gelişmeler olduğunu fark etti. “Altyapı şimdi daha iyi, işler yaratıldı, bir üniversite ve küçük kolejler inşa edildi.”
Tunus'ta ifade ve basın özgürlüğünün de önemli ölçüde iyileştiğini söylüyor. “Birçok özel kanalın farklı gündemlerinin farkında olmanız gerekse de 180 derecelik bir fark.”
Ali, hapishanelerdeki durumun da iyileştiğini mahkumlardan duyduğunu söylüyor. Diktatörlük sırasında dövülür veya işkence görürseniz bunu kimse duymaz. "Şimdi olursa soruşturma açılır ve failler cezalandırılır. Polis de adalete teslim edilebileceği için daha dikkatli.” Yine de şunu da belirtiyor: “Bu kötü muamelenin tamamen ortadan kalkması zaman alacak.”
Zaman Çizelgesi: Arap Baharı nasıl ortaya çıktı?
On yıl önce, protestolar tarihin akışını değiştiren Arap uluslarını kasıp kavurdu.
14 Ocak 2011'de Tunus Devlet Başkanı Zeynel Abidin Bin Ali, haftalarca süren protestoların ardından istifa ederek 24 yıllık iktidarına son verdi.
Bir ay önce kendini ateşe veren bir meyve satıcısı olan Mohamed Bouazizi'nin protestosu olarak başlayan şey, Bin Ali'yi yerinden eden huzursuzluk dönemini ateşledi.
Ardından bölgede protestolar ve ayaklanmalar yaşandı.
Al Jazeera, tarihin akışını değiştiren olaylara bir göz atıyor.
[Alia Chughtai/El Cezire] TUNUS
Aralık 2010
17 Aralık: İşsiz mezun Bouazizi, polisin arabasını kullanmasına izin vermemesi üzerine kendini ateşe verdikten sonra öldü. WikiLeaks'in ABD'nin hükümete yönelik eleştirilerini yayınlamasının ardından kendini yakma, genç Tunusluları protesto etmeye teşvik ediyor.
29 Aralık: 10 günlük gösterilerden sonra, Başkan Ben Ali televizyona çıkarak iş yaratma konusunda eylem sözü verdi ve yasanın protestocular için çok katı olacağını ilan etti.
Ocak 2011
9 Ocak: Güvenlik güçleriyle çıkan çatışmalarda 11 kişi öldü. Protestocular birçok Tunus kentinde arabaları ateşe verirken, güvenlik güçleri buna şiddetle karşılık veriyor.
14 Ocak: Bin Ali sonunda protestolara boyun eğdi ve Suudi Arabistan'a kaçtı.
17 Ocak: Tunus Başbakanı Mohamed Ghannouchi, önceki hükümetten rakamları içeren bir geçici birlik hükümetinin kurulduğunu duyurdu. Ancak protestocular bunu reddetmek için sokakları doldurdu.
Şubat 2011
27 Şubat - Başbakan Gannuşi istifa etti.
9 Mart: Tunus mahkemesi, eski Cumhurbaşkanı Ben Ali'nin partisinin feshedileceğine karar verdi. Haberi sokak kutlamaları takip ediyor.
Ekim 2011
23 Ekim: Tunusluların ilk kez sokağa çıkmasından dokuz ay sonra sandıklar açıldı.
Ocak 2012
14 Ocak: Bin Ali'nin devrilmesinden bu yana başkentte kutlamalar düzenleniyor.
Ocak 2011
14 Ocak: Libya'da ilk huzursuzluk raporları. Muammer Kaddafi, televizyonda yayınlanan bir konuşmada Tunus ayaklanmasını kınadı.
16 Ocak: İnsan hakları aktivistlerinin tutuklanmasının ardından Bingazi'de protestolar patlak verdi.
Şubat 2011
20 Şubat: Ölü sayısı 230'u geçti Kaddafi'nin oğlu babasını savunan Libya televizyonuna seslendi.
25 Şubat: Ayaklanma Trablus'un kalbine ulaştığında, Orta Doğu'da protestolar patlak verdi.
9 Mart: Kaddafi, Libya hava sahasında uçuşa yasak bölge uygulamasının silahlı direnişle karşılanacağı konusunda uyardı.
18 Mart: Birleşmiş Milletler uçuşa yasak bölgeyi destekliyor.
19 Mart: Odyssey Dawn Operasyonu başladı ve 2003 Irak işgalinden bu yana bir Arap hükümetine yapılan en büyük saldırıyı işaret ediyor.
23 Mart: İngiltere, Fransa ve ABD, NATO'nun Libya'nın uçuşa yasak bölgesinin askeri komutasını üstleneceği konusunda anlaştı.
28 Mart: İsyancılar, Kaddafi'nin memleketi Sirte'ye doğru ilerliyor ve yolda direniş göstermeden birkaç kasabayı geri alıyor.
15 Nisan: ABD Başkanı Barrack Obama, Kaddafi görevden alınana kadar askeri harekat sözü verdi.
25 Nisan: Libya hükümeti, NATO'yu üç gün içinde iki hava saldırısının Trablus'taki binasını vurmasının ardından Kaddafi'ye suikast düzenlemeye çalışmakla suçladı.
1 Mayıs: Trablus'taki İngiliz büyükelçiliği ateşe verildi ve NATO'nun hava saldırısına misilleme olarak diğer Batılı misyonlar arandı.
Ağustos 2011
26 Ağustos: Ulusal Geçiş Konseyi, Trablus'taki ilk basın toplantısında kabinesinin Bingazi'den başkente taşınacağını söyledi.
Eylül 2011
8 Eylül: Kaddafi saklandığı sırada “atalarının topraklarını” asla terk etmeyeceğine dair cüretkar bir mesaj yayınladı.
25 Eylül: Trablus'ta 1.270 ceset içeren bir toplu mezar bulundu.
Ekim 2011
20 Ekim: İsyancı güçler tarafından köşeye sıkıştırılan ve NATO hava saldırıları tarafından sıkıştırılan Kaddafi, saklanırken bulundu ve öldürüldü.
25 Ekim: Kaddafi'nin oğlunun yanına defnedilmesi, vücudunun halka teşhir edilmesi konusundaki tartışmalara son verdi.
Kasım 2011
19 Kasım: Kaddafi'nin kaçak oğlu Saif Nijer'e kaçmaya çalışırken tutuklandı.
20 Kasım: Kaddafi rejiminin önde gelen tüm isimleri öldürüldü, yakalandı veya sürgüne gönderildi.
Ocak 2011
17 Ocak: Kahire'de bir adam ülkenin ekonomik koşullarını protesto etmek için Parlamento binasının yanında kendini ateşe verdi.
25 Ocak: Protestocuların Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek'in görevden alınmasını talep etmesi üzerine ilk koordineli gösteriler Kahire'yi bir savaş alanına çevirdi.
28 Ocak: Dört gün süren protestolar ve 25 ölümden sonra, Mübarek ilk kez televizyona çıktı ve demokrasiye olan bağlılığına söz verdi. Hükümeti görevden alıyor ama istifa etmeyi reddediyor.
31 Ocak: Ordu protestocularla müttefik olduğunu ilan etti.
Şubat 2011
1 Şubat: Mübarek bir sonraki seçimde aday olmayacağını ancak geçişi denetleyeceğini açıkladı.
2 Şubat: Mübarek destekçileri Kahire ayaklanmasını bastırmak için acımasız bir girişimde bulundu. Sopa, sopa ve bıçak kullanarak Tahrir Meydanı'nda kanlı bir savaş başlatırlar.
11 Şubat: Mübarek istifa etti ve yetkiyi orduya verdi.
13 Şubat: Ordu, protestocuların bir sivil yönetime hızlı bir şekilde yetki devri taleplerini reddetti.
Ağustos 2011
1 Ağustos: Ordu, tankları getirerek Tahrir Meydanı'nı şiddetle geri aldı.
Eylül 2011
27 Eylül: Askeri rejim, Mübarek'in devrilmesinden bu yana parlamento seçimlerini duyurdu. Protestocular eski rejimin kalıntılarının iktidarda kalacağından korkuyor.
Ekim 2011
6 Ekim: Silahlı Kuvvetler Yüksek Konseyi, 2013 yılına kadar iktidarda kalacağını görebilecek planları açıkladı.
Kasım 2011
13 Kasım: Hükümetteki askeri hükümete karşı protestolar Kahire ve İskenderiye'nin ötesine yayılırken şiddet tırmanıyor.
21 Kasım: Şiddet 33 ölü ve 2.000'den fazla yaralı bırakırken, geçici hükümet artan baskıya boyun eğdi.
29 Kasım: Mısırlılar, 80 yılı aşkın süredir ülkenin ilk ücretsiz oylamasında rekor sayılarda oy kullandı.
30 Kasım: Müslüman Kardeşler'in Özgürlük ve Adalet Partisi, ilk tur oylamanın ardından en büyük kazanan olarak görünüyor.
Aralık 2011
5 Aralık: Hiçbir parti oyların yüzde 50'sinden fazlasını alamadığından, ikinci tur seçimlerde Mısırlılar bir kez daha sandık başına gitti.
7 Aralık: Askeri yöneticiler tarafından başbakan olarak atanan Kamal Ganzouri tarafından yeni bir hükümet yemin etti.
23-24 Mayıs: Mısırlılar, Ahmed Şefik ve Muhammed Mursi'nin liderliğinde cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ilk turunda oy kullandılar.
2 Haziran: Eski Cumhurbaşkanı Mübarek, Mısır mahkemesi tarafından ömür boyu hapse mahkum edildi.
24 Haziran: Mısır seçim komisyonu, Müslüman Kardeşler'in adayı Muhammed Mursi'nin Mısır'da cumhurbaşkanlığı ikinci tur seçimlerini kazandığını duyurdu.
Şubat 2011
4 Şubat: Yüzlerce Bahreynli başkent Manama'daki Mısır büyükelçiliği önünde hükümet karşıtı protestocularla dayanışmalarını ifade etmek için toplandı.
14 Şubat: “Öfke Günü”: Gösterilere tahminen 6.000 kişi katılıyor. Talepleri, anayasal ve siyasi reform ve sosyoekonomik adaleti içeriyor.
17 Şubat: “Kanlı Perşembe”: Yerel saatle sabah 3'te polis, Pearl Roundabout'u çadırlarda bulunan tahmini 1.500 kişiden temizledi. Baskınlarda 3 kişi öldü, 200'den fazla kişi yaralandı.
26 Şubat: Kral, muhalefeti yatıştırmak için bariz bir hareketle birkaç bakanı görevden aldı.
1 Mart: Yedi muhalefet grubu tarafından çağrılan hükümet karşıtı bir mitinge on binlerce protestocunun katıldığı görülüyor.
14 Mart: Suudi Arabistan, huzursuzluğu bastırmak için Bahreyn'e asker ve zırhlı araçlar yerleştirdi.
15 Mart: Bahreyn sıkıyönetim ilan etti.
18 Mart: Protesto hareketinin odak noktası olan İnci Anıtı yıkıldı.
27 Mart: Muhalefet partisi Al Wefaq, Kuveyt'in müzakerelere arabuluculuk teklifini kabul etti.
29 Mart: Bahreyn Dışişleri Bakanı Khalid ibn Ahmed Al Khalifah, Kuveyt'in katılımını yalanladı.
SUUDİ ARABİSTAN
6 Mart: Yetkililer, azınlık Şii gruplarının gösterilerinden sonra halk protestolarını yasakladı.
Eylül 2011
25 Eylül: Kral Abdullah, 2015'ten itibaren kadınların seçme ve seçilme hakkı da dahil olmak üzere ihtiyatlı reformları duyurdu.
Ocak 2011
24 Ocak: Polis, aralarında Başkan Ali Abdullah Salih'in görevden alınması çağrısında bulunan Nobel Barış Ödülü sahibi kadın kampanyacı Tawakil Karman'ın da aralarında bulunduğu 19 muhalefet eylemcisini tutukladı.
8 Mart: 2000'den fazla mahkûm başkent Sanaa'daki bir hapishanede isyan çıkardı ve hükümet karşıtı protestocuların Salih'in istifa etmesi için yaptığı çağrılara katıldı.
10 Mart: Salih'in parlamenter bir hükümet sistemi oluşturma sözü muhalefet tarafından reddedildi.
18 Mart: Hükümet güçlerinin Sanaa'daki protestoculara ateş açması sonucu kırk beş kişi öldü.
27 Nisan: Güvenlik güçleri hükümet karşıtı bir gösteriye ateş açarak 12 kişiyi öldürdü.
3 Haziran: Başkan Saleh, ağır şekilde yaralandığı bir suikast girişiminden sağ çıktı.
Eylül 2011
23 Eylül: Salih, Suudi Arabistan'da geçirdiği üç aylık iyileşme sürecinin ardından beklenmedik bir şekilde geri döndü. Sanaa'da 100 protestocunun öldürüldüğü beş günlük şiddetin ardından ateşkes çağrısı yapıyor.
25 Eylül: Salih Yemen'e döndükten sonra yaptığı ilk konuşmada erken seçim çağrısı yaptı.
Kasım 2011
23 Kasım: Anında yetki devri anlaşması, Saleh ve ailesi için dokunulmazlık sağlıyor.
Aralık 2011
1 Aralık: Siyasi muhalefet ve Salih'in partisi geçici bir hükümetin kurulması konusunda anlaştı.
Şubat 2012
27 Şubat: Salih resmen istifa etti ve yetkilerini Başkan Yardımcısı Abd-Rabbu Mansour Hadi'ye devretti.
15 Mart: Protestocuların demokratik reformlar ve siyasi mahkumların serbest bırakılması talebiyle Şam ve Halep'te yürüyüşüyle büyük bir huzursuzluk başladı. Mitingler, birkaç gün önce Deraa şehrinde bir gencin ve arkadaşlarının Devlet Başkanı Beşar Esad'ı kınayan grafiti nedeniyle tutuklanmasıyla tetiklendi.
9 Nisan: Suriye'de hükümet karşıtı gösteriler yayıldı. Deraa'da en az 22 kişi öldü.
25 Nisan: Tanklar ilk kez konuşlandırıldı.
28 Nisan: Yüzlerce Baas partisi üyesi, giderek kanlı bir baskının 500 kişiyi öldürmesini protesto etmek için istifa etti.
4 Haziran: Güvenlik güçleri iki gün boyunca kan dökerek en az 100 protestocuyu öldürdü.
25 Temmuz: Kabine, on yıllardır ilk kez rakip siyasi partilere izin veren bir yasa tasarısını destekliyor.
Ocak 2012
10 Ocak: Cumhurbaşkanı Esad televizyonda yaptığı bir konuşmada geri adım atmayacağını söylüyor ve “teröristlere” demir yumrukla saldırmayı vaat ediyor.
Şubat 2012
3 Şubat: Suriye hükümeti Humus şehrine bir saldırı başlattı.
16 Nisan: Halep savaşında ilk ateşkes ilan edildi.
16 Haziran: İran, Suriye hükümet güçlerine yardım etmek için 4.000 asker gönderdi.
Eylül 2015
30 Eylül: Suriye'deki hava saldırıları için Rusya'nın üst meclisi tarafından resmi izin verildi. Esad, Devlet Başkanı Vladimir Putin'den askeri yardım istedi.
Kasım 2015
24 Kasım: Putin, Türkiye'yi “teröristlerin suç ortakları” olarak adlandırıyor ve bir Türk F-16 jetinin bir Rus savaş uçağını düşürmesinin ardından “ciddi sonuçlar” konusunda uyarıyor.
Mart 2016
14 Mart: Putin, müdahalenin büyük ölçüde amacına ulaştığını söyleyerek Rus birliklerinin çoğunluğunun Suriye'den çekildiğini duyurdu.
Ocak 2011
14 Ocak: Protestolar, ekonomik reformların yanı sıra Başbakan Samir Rifai'nin istifası talepleriyle başladı.
24 Mart: Başkent Amman'ın ana meydanında yaklaşık 500 protestocu kamp kurdu.
Ekim 2011
7 Ekim: Eski Başbakan Ahmed Obeidat, Amman'ın merkezindeki Büyük Hüseyni Camii'nin dışında yaklaşık 2.000 kişiye önderlik ettiğinde protestolar yeniden başladı. Ayrıca Karka, Tafileh, Maan, Jerash ve Salt şehirlerinde de yürüyüşler yapıldı.
Ekim 2012
5 Ekim: Kral II. Abdullah'ın Parlamento'yu feshedip erken seçim çağrısı yapmasından saatler sonra binlerce kişi protesto etti.
Kasım 2012
13 Kasım: Başbakan Abdullah Ensour'un açıkladığı akaryakıt ve diğer temel tüketim maddelerindeki artışa tepki olarak ülke çapında protestolar patlak verdi.
Aralık 2018
19 Aralık: Yüzlerce kişi kuzeydeki Atbara kentinde artan ekmek fiyatlarına karşı protesto gösterisi düzenledi. Daha geniş bir ekonomik krizin tetiklediği gösteriler Hartum'a ve diğer büyük şehirlere yayıldı.
11 Nisan: Ordu, Başkan Ömer El Beşir'i devirerek 30 yıllık iktidarına son verdi. Generaller iki yıllık askeri yönetimin ardından seçimleri ilan ediyor. Yüz binlerce kişinin sivillere teslim edilmesini talep etmesiyle sokak kutlamaları daha fazla gösteriye dönüşüyor.
3 Haziran: Güvenlik güçleri Hartum'daki savunma bakanlığı önünde bir oturma eylemine baskın düzenledi. Kalabalıklar panik içinde kaçıyor. Takip eden günlerde, muhalefet bağlantılı sağlık görevlileri saldırıda 100'den fazla kişinin öldüğünü söylüyor.
16 Haziran: El Beşir, yolsuzlukla ilgili suçlardan yargılanmak üzere cezaevinden çıkarıldığı için devrilmesinden bu yana ilk kez halkın karşısına çıktı. Zaten protestocuların öldürülmesine kışkırtmak ve karışmakla suçlanıyor.
5 Temmuz: Bir askeri konsey ve muhalif gruplardan oluşan bir koalisyon, Etiyopya'nın arabuluculuğu ve Afrika Birliği ile dünya güçlerinin baskısının ardından üç yıl boyunca iktidarı paylaşmayı kabul etti.
17 Temmuz: Geçiş kurumlarını tanımlayan siyasi bir anlaşma imzalandı. Bir anayasa bildirgesinin metni üzerinde farklılıklar devam etmektedir.
29 Temmuz: El-Obeid kentindeki yakıt ve ekmek kıtlığına karşı bir öğrenci protestosunu güvenlik güçleri böldüğünde en az dört çocuk ve bir yetişkin vurularak öldürüldü.
İçindekiler
Sosyal medya, siyasi protestolara katılanlar arasında iletişimi ve etkileşimi kolaylaştıran önemli bir rol oynadı. Protestocular sosyal medyayı gösteriler düzenlemek (hem hükümet yanlısı hem de hükümet karşıtı), faaliyetleri hakkında bilgi yaymak ve devam eden olaylar hakkında yerel ve küresel farkındalığı artırmak için kullandılar. [3] Bilgi Teknolojisi ve Siyasal İslam Projesi'nden yapılan araştırma, çevrimiçi devrimci sohbetlerin genellikle sahadaki kitlesel protestolardan önce geldiğini ve sosyal medyanın Arap Baharı'ndaki siyasi tartışmaları şekillendirmede merkezi bir rol oynadığını ortaya çıkardı. [4] Hükümetler sosyal medyayı vatandaşlarla etkileşim kurmak ve diğerlerinde hükümet süreçlerine katılımlarını teşvik etmek için kullandı, hükümetler internet trafiğini izledi veya web sitelerine erişimi engelledi ve Mısır örneğinde hükümetin girişimlerinin bir parçası olarak internete erişimi kesti ayaklanmaları önlemek için. [3] Birçok akademisyen, araştırmaları sonucunda, Arap Baharı sırasında sosyal medyanın "harekete geçirme, güçlendirme, fikirleri şekillendirme ve değişimi etkileme" konusunda kritik bir rol oynadığı sonucuna varmıştır. [3] [5]
Sosyal medyanın siyasi süreçler üzerindeki eşitsiz etkisi
Sosyal medyanın etkisi ülkeden ülkeye değişiyordu. Sosyal ağlar, yöneten rejimlerin çok az veya hiç sosyal temele sahip olmadığı Tunus ve Mısır'daki en az iki rejimin hızlı ve nispeten barışçıl dağılmasında önemli bir rol oynadı. Ayrıca, siyasi muhalefet ve haber sitelerini hedef almak ve bunlara karşı siber saldırılar başlatmak için halen aktif bir Suriyeli "hacktivist" grup olan Suriye Elektronik Ordusu'nun kurulduğu Suriye ve Bahreyn'de[2] sosyal ve siyasi seferberliğe de katkıda bulundular. [6]
On Mısırlı ve Tunusludan dokuzu, protestoları organize etmek ve farkındalığı yaymak için Facebook'u kullandıklarına dair bir ankete yanıt verirken, [7] Facebook kullanımının az olduğu Suriye ve Yemen gibi ülkelerde sosyal ağın rolü merkezi değildi. [3] Arap Baharı sırasında, sosyal ağların, özellikle de Facebook'un kullanıcılarının sayısı, çoğu Arap ülkesinde, özellikle de siyasi ayaklanmanın gerçekleştiği yerlerde, o zamanlar İnternet erişiminin düşük olduğu Libya hariç, çarpıcı biçimde arttı. bunu yapmaktan. [3]
Daha önce de belirtildiği gibi, hükümetin sosyal medya aktivizmine tepkileri ülkeden ülkeye önemli ölçüde farklılık gösterdi. Tunus hükümeti protestoların koordine edildiği yalnızca belirli yolları ve web sitelerini bloke ederken, Mısır hükümeti daha da ileri giderek önce Facebook ve Twitter'ı, ardından 4 ulusal ISP'yi ve tüm cep telefonu şebekelerini kapatarak ülkede internete erişimi tamamen engelledi. 28 Ocak 2011'de [2] Mısır'daki internet kesintisi protestoları durdurmayı başaramadı ve bunun yerine onları körükledi. [8] Bununla birlikte, bu sansür önlemleri Mısır ve Tunus hükümetlerinin devrilmesini engellemediği için, bazıları sosyal medyanın Arap Baharı'ndaki rolünün abartıldığını, diğer sosyal ve politik faktörlerin rol oynadığını iddia ediyor. [9]
Arap ülkelerinde sosyal medya hareketinin kökenleri
Tunus Devrimi'nin ardından genç Mısırlılar, Mısır'ın "en büyük ve en aktif çevrimiçi insan hakları örgütü" olan 6 Nisan Gençlik Hareketi tarafından düzenlenen "Hepimiz Halid Said'iz" adlı bir Facebook kampanyasının yardımıyla çevrimiçi protesto çağrısını yaydı. eylemci grup." [10] Protesto çağrısı yayıldıkça, çevrimiçi muhalefet çevrimdışı dünyaya taşındı. [11] [12] Sosyal ağların en aktif kullanıcılarının (genç, kentsel ve nispeten eğitimli) profili, Ocak 2011'de ülkede ortaya çıkan ilk hükümet karşıtı protestocuların tanımıyla örtüşüyor. [2] Bu nedenle bazı analistler bunu Arap Baharı'nın gerçekten "kolektif bir kimliği teşvik etmek" ve "insanları çevrimiçi ve çevrimdışı olarak harekete geçirmek" anlamına gelen bir gençlik devrimi olarak başladığını iddia etmek için kullandılar. [13]
Arap Baharı sırasında kullanılan diğer koordinasyon araçları
Sosyal ağlar, Yemen ve Libya gibi sınırlı internet erişimi olan ülkelerdeki protestocularla, cep telefonları, e-postalar ve video klipler (ör. uluslararası destek çekmek. [2] Mısır'da ve özellikle Kahire'de camiler protestoları koordine etmek için ana platformlardan biriydi. [14] Televizyon, bazı ülkelerde halkı bilgilendirmek ve koordine etmek için de kullanıldı.
Bazı uzmanlara göre, Mağrip ve Orta Doğu ülkelerinde sosyal medyanın siyasi süreçlerdeki rolü konusundaki ilk heyecan azaldı. [14] Ekaterina Stepanova'nın Arap Baharı'nda bilgi ve iletişim teknolojilerinin rolüne ilişkin çalışmasında öne sürdüğü gibi, sosyal ağlar siyasi ve sosyal seferberliğe büyük ölçüde katkıda bulundu, ancak bunda belirleyici ve bağımsız bir rol oynamadı. Bunun yerine, sosyal medya, yönetici seçkinler ile nüfusun geri kalanı arasındaki mevcut uçurumun nihayetinde bir tür ayaklanmaya yol açacağı Mısır örneğinde olduğu gibi, devrim için bir katalizör görevi gördü. [2]
İstikrarsızlık: İslamcı-Laik Bölünmesi
Bununla birlikte, yeni anayasalar ve reformun hızı konusunda derin bölünmeler ortaya çıktıkça, istikrarlı demokratik sistemlere sorunsuz bir geçiş umutları hızla suya düştü. Özellikle Mısır ve Tunus'ta toplum, İslam'ın siyaset ve toplumdaki rolü konusunda şiddetli bir şekilde savaşan İslamcı ve laik kamplara bölünmüştür.
Derin güvensizliğin bir sonucu olarak, ilk serbest seçimlerin kazananları arasında kazanan her şeyi alır mantığı hakim oldu ve uzlaşma alanı daralmaya başladı. Arap Baharı'nın, eski rejimler tarafından halının altına süpürülen tüm siyasi, sosyal ve dini bölünmeleri serbest bırakarak uzun bir siyasi istikrarsızlık dönemi başlattığı ortaya çıktı.
Tunus'un Yasemin Devrimi
İlk gösteriler, yerel yetkililerin kendisine karşı muamelesini protesto eden 26 yaşındaki bir sokak satıcısı olan Mohamed Bouazizi'nin kendini yakmasıyla katalize edilerek Aralık 2010'da Tunus'un merkezinde gerçekleşti. Medyada “Yasemin Devrimi” olarak anılan bir protesto hareketi kısa sürede tüm ülkeye yayıldı. Tunus hükümeti, sokak gösterilerine karşı şiddet kullanarak ve siyasi ve ekonomik tavizler vererek huzursuzluğu sona erdirmeye çalıştı. Ancak protestolar kısa sürede ülkenin güvenlik güçlerini bastırdı ve Pres'i zorladı. Zine al-Abidine Ben Ali, 14 Ocak 2011'de ülkeyi terk edecek ve ülkeyi terk edecek. Ekim 2011'de, Tunuslular yeni bir anayasa hazırlamakla görevli bir konseyin üyelerini seçmek için serbest seçime katıldılar. Demokratik olarak seçilmiş bir cumhurbaşkanı ve başbakan Aralık 2011'de göreve başladı ve Ocak 2014'te yeni bir anayasa ilan edildi. Ekim-Kasım 2019'da Tunus, Arap Baharı protestolarının demokratik olarak seçilmiş birinden barışçıl bir güç devrine maruz kalan ilk ülke oldu. hükümet diğerine.
Arap Baharı: ABD Politikası ve Çıkarları İçin Etkileri
"Demokrasiler daha güçlü ve istikrarlı ortaklar yaratır. Daha çok ticaret yaparlar, daha çok yenilik yaparlar ve daha az savaşırlar. Bölünmüş toplumların havalanmasına ve farklılıklarını umutla çözmelerine yardımcı olurlar. Beceriksiz liderleri sandıklarda sorumlu tutarlar. İnsanların enerjilerini aşırılıkçılıktan uzaklaştırır ve onlara doğru yönlendirirler. siyasi ve sivil katılım...
Dolayısıyla tüm bu nedenlerle… siyasi sistemlerin, toplumların ve ekonomilerin açılması sadece bir idealizm meselesi değildir. Bu stratejik bir gerekliliktir." -Dışişleri Bakanı Hillary Clinton, 7 Kasım 2011
Obama Yönetimi, Arap Baharı'na dahil olan her ülkenin kendi dinamiğine sahip olduğu ve ABD politikası açısından çerez kesici bir yaklaşımın olmadığı konusunda haklı olarak ısrar etti. Yine de Arap Baharı'nın ABD'nin Orta Doğu'daki uzun süredir devam eden çıkarlarını nasıl etkilediğine kapsamlı bir bakışa ihtiyaç var. Bu makale, 2011'in başlarından bu yana Ortadoğu'yu kasıp kavuran olayların ABD'nin siyasi ve ekonomik reform hedefleri, Orta Doğu barış müzakerelerine ilişkin beklentiler, uzun vadeli enerji dengesi, Körfez'deki güvenlik zorunlulukları ve terörle mücadelede ilerleme üzerindeki etkisini değerlendirmektedir.
20'den fazla Middle East Institute Bursiyeri, bu kesişen konuları ele almak için Temmuz ayında iki günlük bir konferans düzenledi ve Kasım ayında başka bir oturum ile devam etti. Bazı oturumlar davetli misafirleri içeriyordu. Akademisyenler de yazılı olarak ve taslaklar hakkında yorum yaparak katkıda bulunmuşlardır. Yine de rapor bir konsensüs raporundan ziyade bir bileşiktir, çünkü tüm Bilginler tartışmaların tüm bölümlerine katılmamıştır ve söylemeye gerek yok ki, tüm Bilginler tüm konularda hemfikir değildir. Rapor, önemli ölçüde anlaşmanın yanı sıra ayrılık noktalarını da yakalamaya çalışıyor.
Temel Yargılar
- Arap Baharı, Ortadoğu'daki Amerikan gücünün sınırlarını gösterdi. ABD, İngilizlerin 1971'de Süveyş'in doğusundan çekilmesinden bu yana Ortadoğu meselelerine hakim olacak prestije ve kaynaklara artık sahip değil. Ne ABD ne de Avrupa, Arap Baharı ülkelerindeki beklentileri şekillendirmek için gereken büyük mali kaynaklara sahip değil. marjinal olarak önemli yatırımların dışında başka yerlerden, özellikle de Batı'nın demokratik değerlerin güçlendirilmesine yönelik çıkarlarını aynı ölçüde paylaşmayan Körfez ülkeleri ve Çin'den gelmesi gerekecektir. Yine de ABD'nin deneyime, siyasi ve ekonomik varlığına ve hayata geçireceği küresel liderliğe sahip.
- Siyasi ve ekonomik reform konusunda, Tunus, Mısır ve Libya'daki seçimlerin ardından ortaya çıkacak olan demokratik siyasi sistemlerin doğasının ne olacağı görülmeye devam ediyor. Ancak, iki yakın kesin gelişme akılda tutulmalıdır. Birincisi, seçimler, daha önce Tunus'ta görüldüğü gibi, İslamcı partileri ılımlı İslamcı Ennahda partisinin zaferiyle güçlendirecek. İkincisi, demokrasi Arap hükümetlerinin ABD etkisinden daha bağımsız olmasına yol açacaktır, ancak uzun vadede yeni ortak çıkarlar ve değerler alanları da doğurabilir.
- Orta Doğu barış sürecinde, yakın beklentiler eskisinden daha kötü görünüyor. Arap Baharı, İsrail'in son birkaç on yılın nispeten istikrarlı bölgesinin kendilerine karşı kaydığına dair endişelerini ateşledi. İsrail hükümeti kendisini her zamankinden daha izole bir durumda buluyor. Filistinliler yeni bir enerji buldular, ancak bunun İsrail ile müzakere edilmiş bir çözüm yolunda ilerlemeye nasıl katkıda bulunabileceği belirsiz.
- Enerji konusunda Suudiler ve diğer büyük üreticiler, Libya olaylarının neden olduğu aksaklıkları telafi edebildiler. Bununla birlikte, uzun vadede, dünya enerji talebi, hem Irak hem de İran enerji rezervlerinin - gezegendeki en büyük ikinci ve üçüncü enerji rezervlerinin - geliştirilmesini gerektiriyor. ABD için şeyl teknolojisi ve yenilenebilir enerji, petrol ithalatına bağımlılığı azaltmak için bir fırsat sunarken, koruma hala en iyi petrol tasarrufu aracı olmaya devam ediyor. Körfez'in güvenliğine yönelik güçlü bir ABD taahhüdü, öngörülebilir gelecekte petrol piyasasının istikrarı için hayati olmaya devam edecektir.
- Körfez güvenliğinde ABD'nin rolü her şeyden önemli olmaya devam ediyor. Özellikle Bahreyn ve Mısır'daki ayaklanmalar konusunda Suudiler ve diğer Körfez ülkeleriyle görüş ayrılıkları gerginliğe yol açsa da, düzenli bir petrol piyasasını sürdürme arzusu ve İran, Yemen, Libya ve Suriye'ye ilişkin ortak çıkarlar gibi birleştirici faktörler, birleştirici unsurlar olarak ortaya çıkacak. yine de muhtemelen hakim.
- Terörizm konusunda, Arap Baharı ayaklanmaları, toplumsal değişimlere ulaşmanın tek yolu olarak şiddeti onaylayan İslami aşırılıkçı felsefenin iflasının altını çiziyor. Aslında, Arap Baharı hareketleri evrensel değerlere yöneliktir ve iş, adalet ve haysiyet talebinden kaynaklanır - ruhta yaşamdan, özgürlükten ve mutluluk arayışından çok uzak değildir. Yine de ayaklanmalar, Yemen'deki durumun örneklediği gibi, İslami aşırılık yanlılarının zemin kazanması için fırsatlar sunuyor.
- Genel olarak, Arap Baharı, ana hatları henüz yeni ortaya çıkan bir yeniden düzenlenme çağını başlatabilir. Bölge devletleri kendi yönetişimlerini ve ekonomilerini düzenlerken ve komşuları ve diğer ülkelerle ilişkilerini yeniden düzenlerken devam eden istikrarsızlıklar, politikalarını destekleyecek kaynaklara sahip ülkeler için artan nüfuz, BİZ.
- Uzun vadeli beklenti, daha özgür bir Orta Doğu olasılığını da içeriyor. Yüz milyondan fazla Arap (Arap dünyasının üçte biri) bugün daha özgür çünkü son 10 ayda köklü diktatörlük rejimlerinden kaçtılar. Sorun, bu yeni özgürlüğün liberal kurumların yaratılması ve ekonomik sorunların çözülmesi yoluyla sürdürülüp sürdürülemeyeceğidir. Arap Baharı ülkeleri yönetişim ve ekonomik sorunlarını çözerken ve komşuları ve diğerleriyle ilişkilerini yeniden ayarladıkça, yakın vadede istikrarsızlık beklentisi var. Uzun vadede, daha demokratik, müreffeh ve hesap verebilir bir Orta Doğu, daha iyi yönetişime sahip ve insan haklarını daha az suistimal eden bir bölge vaadi ve dolayısıyla ABD çıkarları için net bir olumlu sonuç sunuyor.
Sürüş Faktörleri
Arap Baharı olaylarının itici gücü, her şeyden önce teknolojinin ve gençliğin sağladığı seferber edilmiş kitleler, askeri ve rejim güvenlik güçlerinin oynadığı rol ve dış güçlerin müdahalesi olmuştur. Arap Baharı devletleri yıllardır, yöneten rejimlerin dışında alternatif liderliğin gelişmesini engelledi. Olan şu ki, teknoloji vatandaşların baskıcı güvenlik güçlerine meydan okumasını sağladı: artık kitleleri örgütlemek için yerleşik liderler değil, yalnızca organizasyon becerilerine sahip bilgili teknisyenler ve El Cezire'ninki gibi canlı medya yayınlarının varlığı gerekiyor. Ayrıca, tüm Arap Baharı ülkelerindeki liderliğin uzun ömürlülüğü, her ülkenin içinde bulunduğu kötü durumdan kimin sorumlu olduğu konusunda hiçbir şüphe bırakmadı. Sonuç, protestolar ve kavgalar arasında ortaya çıkmak için mücadele eden alternatif siyasi liderlik ile sokaktan devrimler oldu. Bu teorik temeller Jack Goldstone, Muhammed Hafez ve Ted Robert Gurr tarafından iyi bir şekilde oluşturulmuştur.
Arap Baharı birçok yönden Tahran'da başladı. Haziran 2009'daki yozlaşmış seçimleri izleyen protestolar, sosyal ağ ve bilişim teknolojisinin kullanımına öncülük ederek ve eylemleri şiddetsizlik ilkelerine dayandırarak Arap protestolarının yolunu açtı. Mısır, Tunus, Bahreyn, Yemen, Libya ve Suriye'nin yanı sıra İran'da hala gelişmekte olan durumlar kabaca dört kategoriye ayrılıyor.
Ordunun büyük ölçüde tarafsız rolünün rejimleri temel bir baskı aracından mahrum bıraktığı Mısır ve Tunus ve muhalefet protestocuları dışarıdan müdahale talep etmedi veya almadı. Her iki durumda da, ordunun zaptedilmesi, kısmen ABD ve diğer Batılıların on yıllar boyunca verdiği eğitim ve yardımın yumuşak güç etkisine bir övgüdür.
Dış müdahalenin şimdiye kadar belirleyici olduğu Libya ve Bahreyn. Libya'da, sivillerin korunmasını taahhüt eden NATO ve Arap kuvvetleri, misyonlarına geniş bir açıdan baktılar ve Libya liderliğindeki direnişin başarılı olmasını sağlayan ateş gücü ve teknolojik ve eğitim yardımını sağladılar. Güçlü bir şekilde ifade edilen BM Güvenlik Konseyi Kararı ve Arap Ligi ve KİK desteği siyasi meşruiyet kazandırdı. Bahreyn'de KİK gücü, KİK devletlerinin, özellikle Suudilerin, Halife rejimine güçlü desteğini gösterdi, ancak birlikler yalnızca birkaç bin kişiydi ve altyapıyı korumak için uzak bölgelere konuşlandırıldı.
Ordu ve güvenlik kurumlarının rejim tarafında savaşa girdiği Suriye ve İran. Muhalefeti desteklemek için kayda değer bir dış müdahale olmadı ve iki rejim de Ortadoğu'nun en köklü rejimleri arasında yer alıyor. Her iki rejimin de yerinden edilmesi, gerçekleşmesi durumunda çok zor ve gerçekten oyunun kurallarını değiştiren olaylar olmayı vaat ediyor.
Ordunun derinden bölünmüş olduğu ve aksi iddialara rağmen önemli bir dış müdahalenin olmadığı Yemen. Bir MEI bilgini, Yemen'i başarısız bir devlet olarak tanımladı, ancak yüzyıllar öncesine dayanan zayıf merkezi kontrol modeli nedeniyle başarısız bir toplum değil. Şimdi bu tarihsel siyasi kalıpları karmaşıklaştıran şey, o kadar şiddetli işsizlik, yüksek doğum oranları ve azalan su kaynaklarıdır ki, başarısız bir toplum mümkündür.
Tüm ülkeleri birbirine bağlayan ortak nedensel bağlar iyi bilinmektedir: ekonomik zorluklar ve eşitsizlikler, ele alınmayan siyasi şikayetler ve evrimsel değişime direnen ve “kalıtsal cumhuriyetler” olmaya çalışan yöneticilerin uzun ömürlülüğü. Bu itici güçler, son 10 aydaki olaylara yol açan koşulları üretti: alternatif seçkinlerin gelişimi, harekete geçmeye hazır kitleler ve başarı için makul fırsatlar.
Arap Baharı ve ABD Çıkarları
Başkan Obama, 19 Mayıs 2011'de Dışişleri Bakanlığı'nda Arap Baharı'nın ABD çıkarları üzerindeki etkisini ele aldı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, son birkaç selefinin tanımlarına uygun olarak ABD çıkarlarını iyi tanımladı:
ABD onlarca yıldır bölgede bir dizi temel çıkar peşinde koştu: terörizme karşı koymak ve nükleer silahların yayılmasını durdurmak, ticaretin serbest akışını sağlamak ve bölgenin güvenliğini korumak İsrail'in güvenliğini savunmak ve Arap- İsrail barışı.
“Yine de, yalnızca bu çıkarların dar bir şekilde izlenmesine dayanan bir stratejinin, boş bir mideyi doldurmayacağını veya birinin fikrini söylemesine izin vermeyeceğini kabul etmeliyiz… ve yaklaşımımızı değiştirmemek, ABD arasında derinleşen bir bölünme spiralini tehdit ediyor ve Arap dünyası.” “Statüko sürdürülemez” olduğundan, bu “tarihi fırsatı” değerlendirmenin bir yolu olarak sadece “karşılıklı çıkarlar ve karşılıklı saygıya” dayalı ilişkileri değil, aynı zamanda bir dizi ilkeyi de savundu. Bu ilkeler, bölge halkına karşı şiddet ve baskı kullanımına karşı çıkmayı, “ifade özgürlüğü, barışçıl toplanma özgürlüğü, din özgürlüğü, hukukun üstünlüğü altında kadın ve erkek eşitliği gibi bir dizi evrensel hakkın desteklenmesini içerir. ve kendi liderlerinizi seçme hakkı” ve “Orta Doğu ve Kuzey Afrika'da bölgedeki sıradan insanların meşru isteklerini karşılayabilecek siyasi ve ekonomik reform” için destek.
şu sonuca varmıştır:
Bu ilkelere desteğimiz ikincil bir çıkar değildir. Bugün bunun somut eylemlere dönüştürülmesi ve elimizdeki tüm diplomatik, ekonomik ve stratejik araçlarla desteklenmesi gereken bir öncelik olduğunu açıkça belirtmek istiyorum…. Bölge genelinde reformu teşvik etmek ve demokrasiye geçişleri desteklemek ABD'nin politikası olacaktır.
Dışişleri Bakanı Clinton, 7 Kasım'da Ulusal Demokratik Enstitü'ye yaptığı konuşmada Obama'nın fikirlerini genişleterek, “Temelde, tarihin bir doğru tarafı var. Ve üzerinde olmak istiyoruz. Ve istisnasız olarak bölgedeki ortaklarımızın da reform yapmalarını istiyoruz, böylece onlar da buna dahil olacaklar.” Ayrıca, ABD'nin ulusal çıkarlarıyla olan karmaşık ilişkiyi şu sözlerle fark etti:
Seçimlerimiz, El Kaide'ye karşı mücadelemiz, müttefiklerimizi savunmamız ve güvenli bir enerji kaynağı da dahil olmak üzere, Amerikalıların yaşamları üzerinde gerçek bir etkisi olan bölgedeki diğer çıkarları da yansıtıyor. Zamanla, daha demokratik bir Orta Doğu ve Kuzey Afrika, bu üç zorluğun üstesinden gelmek için daha sürdürülebilir bir temel sağlayabilir. Ancak tüm çıkarlarımızın aynı hizada olmadığı zamanlar olacak. Onları hizalamaya çalışıyoruz, ama bu sadece gerçek…. Pek çok karmaşık ilgi alanına sahip bir ülke olarak, her zaman aynı anda hem yürümek hem de sakız çiğnemek zorunda kalacağız.
Hiçbir MEI Akademisyeni, İdarenin ABD çıkarları hakkındaki açıklamalarına büyük bir istisna getirmese de, görüşlerin gölgelenmesi, bireysel konulardaki tartışmaların çoğunu bilgilendirdi: siyasi ve ekonomik reformlar, Orta Doğu barış müzakereleri, enerji ve ekonomik ilişkiler, Körfez'de güvenlik, ve terörle mücadele ve siyasal İslam'ın beklentileri. Aşağıdaki özetler, Alimlerin Arap Baharı'nın bu alanların her biri üzerindeki etkisine ilişkin bakış açılarını kapsamakta ve ABD çıkarları ve politikası için çıkarımlar sunmaktadır.
Siyasi ve Ekonomik Reform
MEI Scholars'ın bu konudaki görüşleri diğer tüm tartışmalara nüfuz etti. Temel sorular şunlardı:
• Bölge ülkelerinin iç politikalarına etkileri nelerdir?
• Liberal demokrasi için daha fazla baskının ortaya çıkması – ya da en azından daha sorumlu ve daha az baskıcı bir hükümet – istikrar için olumlu bir işaret mi?
• Birleşik Devletler, bölge ülkelerini demokratikleşmeye doğru ne kadar hızlı ve sert bir şekilde zorlamalı?
• ABD, Yemen gibi kanlı ve kötüleşen durumlara askeri müdahaleyi ne ölçüde düşünmeli?
PERSPEKTİFLER
İç Politikaya Etkileri. Obama yönetiminin herkese uyan tek bir cevap olmadığı fikri, şüphesiz siyasi ve ekonomik reformların etkilerine uygundur. Uzun süreli baskıcı rejimler ve enerjik kitlelerin benzerliklerine rağmen, her ülkenin siyasi ve ekonomik temelleri büyük farklılıklar göstermektedir. Dahası, ülkeler üç gruba ayrılıyor: eski rejimin devrilmesinin gerçekleştiği rejimler - Tunus, Mısır ve Libya, mücadelenin belirsiz olduğu ülkeler - Suriye, Yemen, Bahreyn ve İran ve Fas'tan Fas'a kadar Arap dünyasındakiler. Arap Baharı'nın hükümetlerin ve yöneticilerin rotayı ayarlamasına neden olduğu Arap yarımadası. Her şeyi kapsamaya en yakın olan temel model, BM'nin Arap İnsani Gelişme Raporlarında (2002-2005 ve 2009) savunulan demokratik siyasi uygulamaları ve refaha yol açan serbest piyasa ekonomik değişikliklerini güçlendirmeye yönelik “erdemli döngü”dür. Açıkça doğru olan, sürecin yıllar ve belki de on yıllar alacağı ve bu ilerlemenin kontrol altına alınacağı ve muhtemelen engelleneceğidir.
Üç Kuzey Afrika devleti arasında kolay olan kısım, eski rejimlerin devrilmesi olabilir. Zor olan kısım, reformları yönlendirmek ve yürürlüğe girerken halkın sabrını kazanmak için yetenekli siyasi liderliğin gerekliliğidir. Tunus, demokratik ve liberalleştirici ekonomik reformları gerçekleştirme konusunda en iyi şansa sahip. İyi eğitimli ve büyük ölçüde homojen, Batı'ya uzun süre maruz kalan 10 milyon nüfuslu küçük bir ülke olan Tunus, Arap Baharı'nın 23 Ekim'de yapılan seçimlerde, geçici bir hükümet kurmakla görevli bir kurucu meclis için yaptığı ilk seçim sınavını başarıyla geçti. anayasa yazmak. Tunus ayrıca ekonomik sorunlarının nispeten küçük miktarlardaki paralarla ve o kadar da uzak olmayan olası bir getiri ile çözülebilmesi avantajına sahiptir ve toplumu Arap Baharı olayları tarafından ciddi şekilde travmatize edilmemiştir.
Libya, petrol zenginliği ve küçük bir nüfus avantajlarına sahip, ancak üzerine inşa edilecek kurumsal yapının eksikliği, karmaşık aşiret ve bölgesel rekabetler ve devrimin kanlı ve yıkıcı olduğu “çatışma sonrası” bir devlet olmanın zorluğuyla boğuşuyor. . Libya, Kaddafi sonrası bir tür istikrarsız dengeye ulaşabilecek olsa da, durum muhtemelen bir süre daha değişken kalacak.
Üçünün en zor vakası olan Mısır, büyük bir nüfusa (83 milyon), etnik ve azınlık bölünmelere ve güvenilecek büyük bir petrol gelirine sahip değil. Mısır ekonomisini yeniden ayağa kaldırmak için gereken dış kaynaklar -yüz milyarlarca dolar- büyük ölçüde Körfez ülkeleri ve Çin gibi demokrasiyi teşvik etmede özel bir çıkarı olmayan ülkelerden gelmelidir. MEI Bilginlerinden birinin sözleriyle, durum “karanlık”. Özellikle ordunun rolü de dahil olmak üzere hükümetin yapısı, azınlıkların hakları ve Müslüman Kardeşler gibi İslamcıların rolü gibi tanımsal sorular çözülmemiş durumda. Sorular, gelecek yıl veya daha fazlası için zorlu bir meydan okuma oluşturuyor.
Hâlâ çatışma halinde olan üç devlet – Bahreyn, Suriye ve İran – yönetişim sorunları çözüldüğünde iyi bir beklentiye sahipler çünkü bu ülkeler becerilerini dünya pazarına taşıyabilecek görece eğitimli, kozmopolit nüfusa sahipler. En basit örnek, becerilerin zaten rekabetçi olduğu ve sorunun büyük ölçüde yönetişim olduğu Bahreyn'dir. Öte yandan Şii'ye daha fazla siyasi ve ekonomik haklar veren önemli hükümet reformlarını içermeyen kalıcı bir barış görmek zor, İran'ın müdahalesi korkusu nedeniyle bu tür reformların yapılması zor görünüyor.
Suriye ve İran'daki rejim değişiklikleri, Ortadoğu'yu Doğu Akdeniz'den Körfez'e yeniden şekillendirecek gerçek oyun değiştiriciler olacaktır. Suriye'de şans İran'dan daha fazla görünüyor, ancak her iki durumda da herhangi bir yargı, bilinmeyen ve bilinmeyen birçok faktöre bağlı olacaktır. Şam'da Alevi sonrası bir hükümetin doğasını düşünmek kolay değil. MEI Bilginleri, ne tür bir güç takımyıldızının ortaya çıkabileceği konusunda farklı görüşlere sahipti. Panelistler, Alevi öncesi bir Suriye'nin yıllarca birden fazla darbeyle dolu olduğunu ve istikrarsızlık ve belirsizliğin tekrarlanmasının Suriye'nin komşularından hiçbiri için rahat olmayacağını hatırlattı. Devam eden Türk angajmanı yapıcı olabilir. (İran, aşağıdaki “İran ve Körfez Güvenliği” bölümünde tartışılmaktadır.)
Yemen ayrı bir durum çünkü hem etkili yönetişim hem de önemli kaynaklardan yoksun ve çeşitli sorunlarına görünürde bir çözüm yok. Cumhurbaşkanı Ali Abdullah Salih, yönetimini "yılanların başında dans etmek" olarak nitelendirdi. Bir Bilgin'in belirttiği gibi, "Suudilerin bile Yemen'i düzeltecek parası yok." Yemen, genç nüfus artışının, azalan doğal kaynakların, yıkıcı ekonominin, Güney'de yeni başlayan ayrılık hareketinin, kuzeyde tekrar tekrar devam eden Husi isyanının, El Kaide'nin ezici etkileri nedeniyle muhtemelen bozulmaya devam edecek. meydan okuma ve başarısız Somali devletinden büyüyen mülteci sorunu.
Yemen ve Suriye'de en iyi tahmin liderliğin gideceği ve bu sadece bir zaman ve koşullar meselesi. Bahreyn ve İran'da, dış faktörler ve bölünmüş halk desteği, herhangi bir çözüm için daha uzun bir zaman çizgisine işaret ediyor.
KİK'te, Bahreyn'in yanı sıra, model cömertlik ve reformdur. Suudi Arabistan'da Kral Abdullah, konut, iş ve diğer programlar için 136 milyar dolarlık programlar kararlaştırdı ve kadınların belediye seçimlerine ve Meclis-i Şura'ya (Danışma Meclisi) katılabileceğini duyurdu. Mart ayında talep edilen sözde Öfke Günü protestoları fazla destek sağlamadı ve Doğu Eyaletindeki Şiiler arasında ara sıra yapılan gösteriler hükümetin güçlü bir tepkisiyle karşılaştı. Önümüzdeki birkaç yıl içinde Suudi liderliğinde hızlı bir değişiklik olsa da, tüm Alimler Krallığın istikrarının etkilenmeyeceği konusunda hemfikirdi. Suudilerin cömertliği modeli Kuveyt, BAE ve Katar için de geçerlidir. Arap Baharı'nın, BM'nin son 40 yılı kapsayan bir ekonomik kalkınma modeli olarak seçtiği ülkede beklenmedik bir yankı bulduğu Umman'da, Sultan Kabus, Umman Danışma Konseyi'ne yapılan son seçimlere nezaret etti ve kısmen bir KİK hibesi tarafından garanti altına alınan reformları duyurdu. Hem kendisine hem de Bahreyn'e 10 milyar dolar. MEI Scholars, Arap Baharı'nın büyük olasılıkla reformlar üreteceği, ancak KİK'te oyunun kurallarını değiştirecek bir değişiklik olmayacağı görüşünü paylaştı.
Fas ve Ürdün'de hükümdarlar, rejim değişikliği yerine daha demokratik ve hesap verebilir bir siyasi sistem çağrısı yapan protestolara yanıt olarak bazı siyasi reformlar başlattılar. Her iki ülke de yüksek işsizlikten, büyük genç nüfustan ve kıt kaynaklardan muzdariptir (özellikle Ürdün örneğinde). Yaygın memnuniyetsizlik, protestocuları sokaklara sürmeye devam edecek. Mısır veya Tunus'ta olduğu gibi, her iki ülkedeki İslamcı partiler de rejimlerin daha açık bir siyasi duruş sergilemesinden muhtemelen fayda sağlayacaktır.
Cezayir'de özellikle otoriter, seçkinci, yozlaşmış ve askeri destekli bir rejim protestoları bastırdı ve reform sözü verdi. 1990'larda bu Frankofon otokrasisine karşı güçlü İslamcı ayaklanmanın hatıraları, birçok Cezayirli arasında rejim değişikliği coşkusunu diğerleri için köreltti, ancak şimdi şikayetler o dönemdekilerden daha da büyük. İstikrar bir soru olmaya devam ediyor.
Irak'ta Arap Baharı, daha iyi hükümet performansı talep eden gösterileri kışkırttı. Başbakan Maliki, bakanlarına daha iyi hizmet vermeleri veya görevden alınmaları için 100 gün süre verdi. Süre dolduğunda, süreyi 100 gün daha uzattı ve konu artık belirsizliğe sürüklendi. Kürt kuzeyinde, Arap Baharı, birkaç ölümle sonuçlanan ve Goran (Değişim) partisinin ve yerleşik KYB ve KDP partilerine meydan okuyan diğer grupların temyizinin güçlendirilmesiyle sonuçlanan büyük protestolarla daha fazla çekiş kazandı.
Arap Baharı'nın Irak'taki etkisinden daha önemlisi, yurtdışındaki sonuçları olmuştur. Halkın duyarlılığına yanıt olarak Maliki, hükümetiyle Bahreyn'deki Şiilerle ittifak kurarak KİK devletlerini ve Irak'taki Sünnileri daha da düşmanlaştırdı. Maliki, istikrarına yönelik tehditlerin İsraillilere sömürme fırsatları sağladığı gerekçesiyle Suriye'deki Esad rejimini de destekledi.
Reformlar bir istikrar işareti midir? İlk bakışta bu sorunun yanıtı kısa vadede “hayır”, uzun vadede ise “umut dolu bir evet” gibi görünüyor. Teorik olarak, demokratikleşen devletler, iç yönetişim sorunlarını çözdükleri ve dış ilişkileri yeniden ayarladıkları için hem içeride hem de dışarıda en şiddetli olanlar arasındadır, ancak yerleşik demokrasiler nispeten barışçıldır ve birbirleriyle kolayca savaşmazlar. MEI Bilginleri, cevabın Arap Baharı ülkeleri yelpazesinde büyük ölçüde değişeceği konusunda hemfikirdi.
ABD demokratikleşmeyi zorlamalı mı yoksa askeri olarak müdahale etmeli mi? Askeri müdahale konusunda neredeyse oybirliği vardı. ABD'nin hayati çıkarları tehlikede olmadığı sürece, çoğu durumda aşırı yüklenmiş askerimiz ve gerilen finansmanımız göz önüne alındığında, ABD tek başına yeni askeri girişimlerde bulunmamalıdır, muhtemelen koalisyon girişimleri olmak zorunda kalacaklardır.
MEI Akademisyenleri, demokrasinin teşviki tartışması konusunda ikiye bölündüler. Bazıları, ABD ilişkilerinin, değerlere çok az dikkat ederek, tamamen “karşılıklı çıkarlar ve karşılıklı saygıya” dayanması gerektiğini savunurken, diğerleri, Obama ve Clinton'ın demokratik reformların ABD çıkarlarının merkezinde yer aldığı konuşmaları doğrultusunda savundu. MEI Akademisyenlerinden demokrasiyi teşvik etmenin önemini birden beşe kadar bir ölçekte sıralamaları istendi, cevapların ortalaması 2.5, puan dağılımındaki orta sıralamadaki 3'ten daha az. Tartışma aynı zamanda, bu sonucun önerebileceğinden daha fazla anlaşma sağladı, çünkü farklılıkların çoğu, demokrasinin desteklenmesinin neyi gerektirdiğine dair anlambilimden kaynaklanıyordu.
ABD ÇIKARLARI VE POLİTİKASI İÇİN UYGULAMALARI
Onlarca yıldır ABD diplomasisi, “özerklik boşluğu” olarak adlandırılan şeyden yararlandı, yani yöneticiler istediklerini büyük ölçüde, yalnızca kamu duyarlılığını dikkate alarak veya hatta kamuoyuna maruz kalma konusunda çok fazla endişe duyarak yapabilirlerdi. Demokratik reformlar, politikayı çok daha doğrudan popüler görüşe bağlar. Böylece, hükümet başkanını ikna etmek gitgide daha az yeterli olacak ve ABD, politika seçeneklerini değerlendirirken Arap kamuoyunu giderek daha fazla hesaba katmak zorunda kalacak. Tabii ki, bu İsrail ile ilgili politikalar için en büyük sonuçtur.
Daha genç Arap kuşakları için, ABD'nin itibarsız rejimlerle ilişkisi, genellikle yolsuzluğa ve gücün kötüye kullanılmasına destek olarak yorumlandı. Köklü liderler için ABD'nin “tarihin doğru tarafında” olma çağrısı, daha önce ortak çıkarlarımıza uygun ve sarsılmaz olduğu anlaşılan dostluk ve ittifaklardan uzaklaşmak için bir neden olarak görüldü. Ülkeden ülkeye değişen yaklaşımları takip eden İdare, zaman zaman ne istediğini bilmeyen ya da gitmek istediğini düşündüğü yere nasıl ulaşacağını bilemeyen biri olarak görülmüştür. Bu dezavantajlara rağmen, Dışişleri Bakanı Clinton'un 7 Kasım'da Ulusal Demokratik Enstitü'de yaptığı konuşmada ana hatlarıyla belirttiği gibi, ABD politikasının rekabet halindeki çıkarları ve değerleri dengelemeye devam etmesi gerektiği gerçeği devam ediyor.
MEI Scholars, demokrasiyi teşvik etmeye yönelik birçok girişimin etkinliği konusunda şüpheci olsa da, yumuşak güç araçlarını onayladı - İngilizce dil eğitimi, kültürel diplomasi, insandan insana değiş tokuş, ABD tarzı eğitim (özellikle bilim ve teknolojide) ve benzerleri —diplomatların ve demokrasi yanlısı STK'ların çalışmalarını tamamlamadaki en iyi varlıklarımızdan biri olarak. Bazı Alimler özellikle diplomatların Elçiliklerinden çıkmaları, askeri varlıklar da dahil olmak üzere “hükümetin bütün” kaynaklarını kullanmaları ve insan haklarına saygıyı, etkili kanun uygulama kapasitesini ve adil, tarafsız bir adalet sistemini teşvik etme ihtiyacını vurguladılar. .
ORTADOĞU BARIŞ MÜZAKERELERİ
Bu tartışmaya katılan MEI Akademisyenleri arasında politika yapımına katılan ve/veya Arap İsrail meselesini on yıllardır inceleyen birkaç kişi vardı. Aşağıdaki soruları ele aldılar:
• Protestolar ve ayaklanmalar İsrail'in stratejik durumunu ve politikalarını nasıl etkiledi? Filistinlilerin durumlarını ve konumlarını nasıl etkilediler?
• Filistinlilerin, İsraillilerin ve bölgedeki diğer kilit oyuncuların barış yapma yeteneklerini engellediler veya geliştirdiler mi?
• Barış süreci ABD öncelikleri listesinde nerede yer almalı?
PERSPEKTİFLER
İsrail'in Stratejik Konumu ve Politikaları
Arap Baharı İsrail'e yeni bir stratejik ortam sunuyor. İsrail'in güvenlik kaygılarını uzun vadeli siyasi kaygılardan daha öncelikli hale getirme eğilimini ön plana çıkarıyor. MEI Scholars'ın görüşüne göre, Filistin toprakları, tüm yerleşim girişimi ve İsrail'in Yahudi ve demokratik bir devlet olarak geleceğini güvence altına almak için gerekli tavizler konusunda ne yapılması gerektiği konusunda stratejik siyasi düşünceler üzücü bir şekilde kaybedildi.
Arap Baharı, İsrail'in son birkaç yıldır göreli istikrarını sorguladı. Mısır'da şu anda İsrail'i daha çok eleştiren bir halk hükümeti beklentisi var. İsrail'in anlaşmadaki payına düşeni yerine getirmediğine ve Mübarek çevrelerinin İsrail'e gaz satmak için 2005'te imzaladıkları 15 yıllık doğal gaz anlaşmasından hukuka aykırı bir şekilde yararlandığına inanan Mısır halkının İsrail'e düşman olduğuna şüphe yok. Ayrıca Müslüman Kardeşler'in Mısır'da artan etkisinin Hamas için bir lütuf olma ihtimali İsrail'i çok endişelendiriyor.
Gösteriler reformu amaçladığından, Haşimi monarşisini veya Ürdün'ün İsrail ile yaptığı barış anlaşmasını sona erdirmeyi amaçlamadığı için Ürdün'deki durum daha az rahatsız edici. Suriye'deki durum büyük bir soru işareti. Oradaki farklı bir hükümet Suriye'nin İran'la olan bağlarını zayıflatırsa bir faydası olabilir, ancak kimse ne olacağını tahmin edemez.
Dahili olarak, İsrail canlı bir ekonomiye rağmen bir değişim dönemine giriyor olabilir. Arap Baharı'nın bazı koşulları geçerlidir: çoğu yerleşim yerlerine yasadışı ve hukuk dışı desteğin sonucu olan yolsuzluk, eğitim fırsatlarının azalması, demokratik kurumların zayıflaması ve zengin/süper zenginler ile orta sınıf arasındaki genişleyen uçurum. Kısmen Arap modeli tarafından ateşlenen hoşnutsuz İsrailliler, sosyal adalet talep etmek için çadır kentler kurdular ve kitlesel gösteriler düzenlediler.
Otuzların ortalarındaki kişisel onay puanlarıyla bile, İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu tehlikede görünmüyor. Bunun nedeni büyük ölçüde muhalefetin zayıflığı, merkez ve solun morali bozuk ve örgütsüz, görünürde bir lider yok. Bu nedenle, İsrail'deki kamuoyu yoklamalarının sürekli olarak hem İsrail'in başkenti hem de yeni Filistin devletinin Kudüs ile iki devletli bir çözümden yana açık bir çoğunluk göstermesine rağmen, Netanyahu'nun dış, güvenlik ve yerleşim politikaları ciddi bir tehdit altında değil.
Filistin Koşulları ve Konumu
Batı Şeria'da ekonomi büyüyor (yüzde sekizin üzerinde), kurumsal yapılanma Filistin Yönetimi'nin (PA) bir devleti yönetebileceğini açıkladığı noktada ve kamu güvenliği oldukça iyi. Filistin Yönetimi'nin ABD ve İsrail muhalefetine rağmen Birleşmiş Milletler'de bir devlet olarak Filistin üyeliğine yönelmesi, işgali sona erdirmede ilerleme kaydedilmemesi nedeniyle daha önce tüm zamanların en düşük seviyelerine düşen Başkan Mahmud Abbas'a olan halk desteğini artırdı.
Arap Baharı'ndan cesaret alan Filistinli halk grupları işgale karşı barışçıl gösteriler düzenliyor. Şimdiye kadar, Filistin Yönetimi, Hamas ve İsrailliler, şiddet içermeyen protestoların kontrolden çıkıp üçüncü bir intifada tehlikesiyle sonuçlanacak kayıplar, artan hayal kırıklığı ve öfke ile sonuçlanabileceğinden korktukları için çok az şey oldu. İsrail muhtemelen bu tür zorlukları potansiyel olarak varoluşsal olarak değerlendirecek ve onları bastırmak için gerektiğinde güç uygulayacak, hatta yoğun siyasi izolasyon riskini göze alacaktır. Arap Baharı, Nisan ayında Batı Şeria ve Gazze'de sokaklara dökülen kutlamalar sırasında ölü doğan Fetih-Hamas uzlaşma anlaşması için bir itici güç işlevi gördü. Şimdiye kadar Filistinliler derinden bölünmüş durumdalar.
Barış Görüşmelerine Yardım mı Engel mi?
Geçtiğimiz Mayıs ayında Washington'da hem Obama hem de Netanyahu, İsrail-Filistin barışı konusunda önemli açıklamalarda bulundular. Başkan, "yaşayılabilir bir Filistin ve güvenli bir İsrail" vizyonunu dile getirdi ve iki devletin sınırlarının karşılıklı olarak mutabık kalınan takaslarla 1967 hatlarına dayanması gerektiğini ilan etti. Müzakerelerin bu ve ek ilkelere dayalı olarak yeniden başlatılmasını ve mültecileri ve Kudüs'ü sonraya bırakarak sınırlar ve güvenliğe odaklanmasını önerdi.
Netanyahu, İsrail'in güvenlik ihtiyaçlarını vurguladı, Filistinlilerin İsrail'i bir Yahudi devleti olarak tanımasını talep etti ve yerleşim yerlerinin inşasına devam edilmesinde ısrar etti. İsrail'in Ürdün Nehri boyunca askeri bir varlığı olması gerektiğini, mülteci yeniden yerleşiminin İsrail'de değil, yalnızca Filistin'de olması gerektiğini ve Kudüs'ün asla bölünmeyeceğini vurguladı. Netanyahu, İsrail'in asla "savunmasız" 1967 sınırlarına geri dönmeyeceğini vurgulayarak, Başkan'ın pozisyonunu çarpıttı; bu, Başkan'ın asla önermediği bir öneriydi.(İsrail'de gelişmiş balistik ve seyir füzeleri çağında “savunabilir sınırlar” ve “stratejik derinlik”in anlamı üzerine tartışmalar var.)
İki lider arasındaki farklılıklar, masada birçok öneriye rağmen neden ciddi barış görüşmeleri yapılmadığının altını çizdi. Arap Baharı olayları, yakın zamanda önemli bir hareketin meydana gelmesinin olası olmamasına neden oluyor. Filistin'in Birleşmiş Milletler üyeliği konusundaki tartışmalar İsrail ve Washington'u daha da tecrit ediyor ve Kongre'yi kızdırıyor.
Filistin'in BM üyeliği başvurusunun ardından gelen son Dörtlü önerileri, sonuç vermeyen önceki uzun zaman çizelgelerinin uzun listesine katılıyor gibi görünüyor. 2012'nin sonuna kadar iki devletli bir çözüme giden bir dizi adım çağrısında bulunuyorlar. Ayrıca, Amerikan başkanlık seçim sezonu, geçmişte olduğu gibi ilerlemeyi daha da engelleyebilir.
Netanyahu hükümeti Dörtlü'nün önerisini kabul etse de, umutlar iyi değil çünkü bir anlaşmaya varmak için gerekli olan dört temel konunun tamamında (sınırlar/yerleşimler, güvenlik düzenlemeleri, mülteciler ve Kudüs) uzlaşma türlerine kararlı bir şekilde karşı çıktı. Doğu Kudüs ve çevresinde yerleşim faaliyetlerinin hızlanması, barışa ulaşmayı zorlaştırmakta ve bir anlaşmaya varmayı her zaman tehlikeye atmaktadır.
Filistinliler, Dörtlü'nün, müzakerelere yeniden başlamadan önce İsrail yerleşim faaliyetlerinin askıya alınmasını talep eden önerisini kabul etmemiş olsalar da, hala temel konularda uzlaşmaya açık görünüyorlar. Bununla birlikte, 2009'da zor satın alınan geçici İsrail yerleşimlerinin dondurulmasından ve İdarenin Eylül 2011'e kadar olan yılda bir anlaşmaya varmak için baskı yapmasından yararlanamayarak Obama Yönetimini kızdırdılar. Birleşmiş Milletler'e katılma girişimlerine baskı yapmak ve önerilen Dörtlü çerçevesine katılmayı reddetmenin devam etmesi bu gerilimleri artırıyor.
BM'deki Filistin girişimi, 2010 yılında BM Genel Kurulu'na hitaben yaptığı konuşmada Başkan Obama'nın cesaretlendirmesi de dahil olmak üzere üç yıllık bir çabanın doruk noktasıdır. Şimdi ABD ve İsrail, Filistin devletinin taraflar arasında müzakere edilmesi gerektiği gerekçesiyle karşı çıkıyor, PA başvurusu, BM Güvenlik Konseyi'nde ABD'nin veto tehdidine yol açabilir. Eğer öyleyse, sonuç barış müzakerelerinde daha fazla aksama olacaktır. Güvenlik Konseyi'nde ya veto ya da gerekli dokuz olumlu oy eksikliği nedeniyle başarısız olma ihtimaline karşı, Filistinliler, muhtemelen “üye olmayan devlet gözlemcisi” ile yetinmek zorunda kalacakları BM Genel Kurulu'na başvuruyorlar. Genel Kurul'da Vatikan ile birlikte statü. BM'deki Filistin girişiminin bir etkisi, Filistin Yönetimi'nin de müzakere bağlamını şekillendirebilecek “sahada gerçekler yaratabileceğini” göstermesidir.
ABD ÇIKARLARI VE POLİTİKASI İÇİN UYGULAMALARI
Tüm Alimler, İsrail-Filistin çatışmasına askeri bir çözüm olmadığı konusunda hemfikirdiler ve genel olarak mevcut İsrail politikalarının ülkeyi çıkmaza soktuğunu düşündüler. Araplar kaçınılmaz olarak Ürdün Nehri ile Akdeniz arasındaki çoğunluk nüfusu olacağından, demografinin gerçekleri seçimleri zorlayacaktır: (a) Yahudi olmayan tek bir demokratik iki uluslu devlet (b) demokratik olmayan tek bir Yahudi devleti. ezilen çoğunluk (c) İsrail'in (zaten %20 Arap, Yahudilerle aynı haklara sahip olmayan) ve işgalin devamı veya (d) büyük çoğunluğu Yahudi olan İsrail ve ortak bir Kudüs'e sahip Filistinli iki devlet.
Amerika'nın uzun süredir devam eden siyasi ve güvenlik desteği, açık bir beklentiye dayanıyordu: müreffeh, güçlü ve kendine güvenen bir İsrail, 1979'da Mısır'la yapılan anlaşmanın kalıbında, her iki taraf için de çıkar sağlayan barışı müzakere edecek. askeri gücü, iki devletli bir çözümü tehlikeye atacak ölçüde, yerleşim ve işgal politikalarını sürdürecek. ABD, yaygın olarak İsrail politikalarının kolaylaştırıcısı ve İsrail'in tek yakın dostu olarak görülüyor. Bu algı, Arap dünyasında ABD'nin endişe verici derecede düşük prestij ve onay oranlarına katkıda bulunuyor - Mısır'da sadece yüzde beş ve Ürdün'de yüzde on.
Alimler arasında bir tarihçi, İsrail'in demokratik ve Yahudi bir devlet olarak kalması için en iyi şansının, aşırı güvenlik endişelerinin bir bedeli olsa bile, komşularıyla barış için bir anlaşmaya varması olduğunu savundu. Bu koşullar altında, nihai olarak Filistinlilerle uzlaşmaya bağlı olan İsrail güvenliğine ilişkin kategorik güvenceler vermenin ABD'nin çıkarına olup olmadığını sorguladı. Bu görüşe göre, İsrail bir yeniden yönlendirme meydana gelmeden önce gerçekten de varoluşsal bir an ile yüzleşmek zorunda kalabilir.
Filistinliler ise, çatışmayı “uluslararasılaştırma” çabalarının sınırlarını anlamalı ve nihai statü konularındaki daha somut ABD güvencelerine veya yerleşim yerlerini kısıtlama yoluyla İsrail'in karşılıklılığına yanıt olarak müzakere etme isteklerini daha net hale getirmelidir. Ek olarak, ABD veya İsrail'in, küçük ortağı Hamas'ın İsrail'in var olma hakkını tanımayı reddeden birleşik bir Filistin hükümetiyle İsrail uzlaşmalarını desteklediğini tasavvur etmek zor. Bu nedenle ABD, Filistin'in yeniden birleşmesi için Hamas'ın reddiyeciliğini aşacak yeni bir yaklaşım aramalı. Filistin liderliği, İsrail ile nihai bir uzlaşma barışının bir parçası olarak, örneğin mülteciler konusunda yapılması gereken daha fazla acı verici tavizler için de halkını hazırlamaya başlamalıdır.
ABD Ne Yapabilir? Netanyahu alenen azarladı ve Başkan'ın önerilerine başından beri karşı çıktı. Filistinliler, Amerika'nın İsrail üzerindeki potansiyel etkisini kullanma isteğinin sıfıra yakın olduğu sonucuna vardı ve Filistin Yönetimi başka bir yol seçti. Arap Baharı'nın İsrail'in stratejik durumu ve Filistin içi meseleler üzerindeki etkisiyle birlikte, yalnızca Amerikan girişiminin başarılı olabileceği şüphelidir. Quartet önerisinin olumlu bir unsuru, yalnızca Amerikalı olmamasıdır.
Bununla birlikte, MEI Bilginleri ABD'nin alanı terk etmemesi ve “durum doğru olana kadar beklemesi” gerektiğine inanıyordu. İsrail ve Filistin sorunu tek başlarına çözemezler ve durum daha da kötüye gitmekte ve potansiyel olarak tehlikeli hale gelmektedir. Zaman bizim dostumuz değil. Amerika Birleşik Devletleri, kamuoyunu, politikacıları, yasa koyucuları, dini grupları ve kanaat önderlerini mevcut gidişatın neden sürdürülebilir olmadığı ve neden İsrail ve yeni bir Filistin devleti ile güvenlik ve barış içinde yan yana yaşayan bir çözüm hakkında bilgilendirmek için büyük bir uluslararası çabaya öncülük etmelidir. çatışmalarına son verecek ve Yahudi ve demokratik bir devlet sağlayacak tek sonuç budur. Bazı akademisyenler, ABD'de, muhtemelen Hamas'la konuşmak da dahil olmak üzere, daha iddialı bir Amerikan liderliğinin neden düşünülmesi gerektiğini ve ABD çıkarlarını korumak için böyle bir diplomasinin neden gerekli olduğunu ABD'de açıklaması gerektiğini savundular. Orta Doğu Barış Müzakereleri ABD öncelikleri arasında üst sıralarda yer almak zorunda olsa da, ABD 2012 seçimlerine girerken en üst sıralarda yer alması pek olası değil.
ENERJİ VE EKONOMİK İLİŞKİLER
MEI Scholars, Arap Baharı'nın enerji güvenliği üzerindeki etkisiyle ilgili aşağıdaki temel soruları ele aldı.
• Mevcut siyasi olaylar, enerji piyasaları üzerinde kalıcı etkilerle birlikte uzun vadeli istikrarsızlığa dönüşecek mi?
• Transit tıkanma noktaları ne kadar savunmasızdır?
• Dünya ekonomisine etkileri nelerdir?
PERSPEKTİFLER
Enerji Piyasalarına Etkileri
Arap Baharı, başta Suudi Arabistan olmak üzere Körfez üreticilerinin Libya'dan gelen arz kayıplarını telafi etmesi nedeniyle şimdiye kadar petrol piyasasında asgari düzeyde aksamalara neden oldu. Ekonomik açıdan, aksaklıklar büyük ölçüde Arap Baharı olaylarına dahil olan ülkelerle sınırlı kaldı. Bununla birlikte, bu olaylar, yankılar yaygınlaşmadan piyasanın bu tür olaylardan ne kadar kesintiye uğrayabileceği sorusunu gündeme getiriyor.
Gerçekler şunlar: Gezegen şu anda günde 88 milyon varilden fazla petrol tüketiyor, bu eşi görülmemiş bir tüketim seviyesi. Önümüzdeki 25 yıl boyunca, ezici bir çoğunlukla Asya'nın yükselen ekonomilerinden gelen talebin yaklaşık yüzde 50 oranında artması bekleniyor. Dahası, Ortadoğu'nun petrol üreten ülkeleri hızla sosyal, ticari ve hükümet altyapılarının modernizasyonuna yatırım yapmakta, hidrokarbon ürünlerini giderek daha fazla kullanmakta ve piyasaya daha az şey bırakmaktadır. Böylece, arz-talep denklemi, neredeyse tamamen Körfez İşbirliği Konseyi petrol üreticileri arasında 2-3 milyon varil civarında fazla kapasite ile sıkılaşıyor.
Bozulmalar bir maliyetle gelir. Suudi üretimi, Doğu'dan gelen artan talebi karşılamaya devam ederken, Libya üretimindeki günlük 1,5 milyon varillik kaybı telafi edebildi. Yine de bir MEI uzmanı, Arap Baharı olaylarının ham petrol fiyatına varil başına 10-15 dolar eklediğini tahmin ediyor. Petrol endüstrisindeki teknolojik gelişmeler de gezegen zamanını satın alacak, ancak süresiz olarak değil. Genel olarak, piyasa oynaklığına ilişkin endişe, petrole dayalı olmayan enerji arayışını hızlandırabilir ve uzun vadeli Suudi planlamasının önemli bir endişesi olan üreticileri tüketicisiz bırakabilir.
Tıkanma Noktaları ve Dünya Ekonomisinin Etkileri
Dünya petrolünün büyük bir kısmı Hürmüz Boğazı, Bab al Mendeb ve Süveyş Kanalı'ndan geçmektedir. Petrol arzı için ciddi güvenlik açıkları oluştururlar. Bununla birlikte, kritiklikleri askeri planlamada gördükleri ilgi ile örtüşmektedir.
Dünya ekonomisi üzerindeki etkilerine gelince, gezegene talep ettiği enerjiyi sağlamanın anahtarı, hem Irak'ın hem de İran'ın kullanılmayan kaynaklarını geliştirmektir. Ne Irak ne de İran, otuz yıl önceki (İran-Irak Savaşı ve İran'da Şah'ın 1979'daki düşüşünden önce) kendi üretim seviyelerine geri dönmedi. Irak'ın kalkınması sorunu, ayrılmaz bir şekilde ihracat rotalarına ve bu rotaların güvenli hale getirilip getirilemeyeceğine ve nasıl güvenli hale getirilebileceğine bağlıdır. Uluslararası yatırımcılar temkinli olmaya devam ediyor. İran, Irak ve Suriye tarafından Avrupa pazarına tedarik sağlamak için yakın zamanda imzalanan bir anlaşma, büyük ölçüde boru hattının geliştirilmesine bağlıdır. OPEC, Irak'a günde dört milyon varile varan üretim kotası muafiyeti sağladı (Irak şu anda günde 2.5 milyon varilde), bu nedenle Irak'ın üretim kapasitesini inşa etmek için zamanı var.
Gerçekçi bir enerji analitik hesabının İran'ı da içermesi gerekiyor. İran'ın enerji (özellikle doğal gaz) potansiyeli muazzam (petrol eşdeğeri olarak 5,3 milyar varil olarak tahmin ediliyor) ancak üretim düşüyor ve şu anda günde yaklaşık 4,5 milyon varil. İran'ın nükleer emelleri kışkırtıcı kaldığı sürece, İran'ın potansiyelinin küresel enerji hesabında ciddiye alınması pek olası değil. Mevcut yaptırımlar, yabancı yatırımı ciddi şekilde kısıtlamakta ve İran'ın petrol sektörünün modernizasyonuna şiddetle ihtiyaç duyulmaktadır.
Akademisyenler ayrıca demografiye de değindi: son derece genç nüfus (yaklaşık yüzde 60'ı 25'in altında) iş ve daha fazla ekonomik fırsat talep ediyor. Kuzey Afrika'da artan işsizlik, en azından kısa vadede belki de en çok Avrupa'yı etkileyen emek göçleriyle sonuçlanabilir. Körfez'de, işgücü maliyetlerinin tabanı, yerli halkların herhangi birinden daha düşük ücretlerle çalışan Güney Asyalılar tarafından belirlenir. İstihdam cephesinde görünürde çok az veya hiç rahatlama olmadığı için, sübvansiyonları kaldırma olasılığı oldukça tartışmalıdır. Özetle, panelistler İran'ı bölgesel ve küresel enerji gerçekliğinin bir parçası olarak dahil etme ihtiyacını ve ABD petrol tüketimini daha iyi yönetim altına almanın temel ihtiyacını vurguladılar.
ABD ÇIKARLARI VE POLİTİKASI İÇİN UYGULAMALARI
Birincisi, Batı ekonomik sıkıntılarıyla boğuşmaya devam ettikçe, iş, adalet ve iş arayışında yollarını ararken, petrol üreticisi olmayan ülkelerin büyümesini finanse etme yükü giderek petrol üreten ülkelere ve onların servetlerine düşüyor. itibar.
İkinci olarak, eğer Birleşik Devletler finans evini düzene sokabileceğini gösterebilirse, başkaları için ekonomik reformları reçete etme konusunda daha fazla güvenilirliğe sahip olacaktır. Kaya gazı teknolojisi ve yenilenebilir enerji ABD'ye petrol ithalatına bağımlılığı azaltma fırsatı sunarken, koruma hala en iyi petrol tasarrufu aracı olmaya devam ediyor.
Üçüncüsü, KİK petrol üreten devletlerde istikrar, istikrarlı enerji piyasaları için şarttır. Körfez gelecekte önemli iç zorluklarla karşı karşıya. Bunlar arasında genç nüfus artışı, barınma sorunları, artan işsizlik oranları ve daha fazla siyasi katılım için artan talepler yer alıyor. ABD, KİK devletlerini “tarihin doğru tarafında” olmaya teşvik edebilirken, değişim yerli olmalı ve dış talepler tarafından dikte edilmiş olarak görülmemelidir.
Son olarak, Körfez'in güvenliğine yönelik güçlü bir ABD taahhüdü, öngörülebilir gelecekte petrol piyasasının istikrarı için hayati olmaya devam edecektir.
İRAN VE KÖRFEZ GÜVENLİĞİ
Arap Baharı'nın Akdeniz tiyatrosu - Tunus, Mısır, Libya ve Suriye - olayların ana odak noktasıysa, Körfez tiyatrosu daha az önemli değildir. Akdeniz'deki meseleler iç reformlar ve bir dereceye kadar Orta Doğu barış süreci üzerindeki etkileri etrafında odaklanırken, Körfez tiyatrosunun meseleleri ABD güvenliği ve ekonomisine özgü sorular üzerinde yoğunlaşıyor. Bu panel, aşağıdaki sorulara ilişkin görüşler aldı:
• Arap dünyasındaki ayaklanmaların ışığında İran Yeşil Hareketi'nin geleceği nedir?
• Mevcut olaylar Körfez ülkelerinin İran'ın meydan okumasıyla başa çıkma yeteneklerini zayıflattı mı?
• ABD-Körfez güvenlik işbirliğinin geleceği nedir?
• Arap dünyasındaki olaylar, özellikle nükleer mesele ve Irak konusunda ABD-İran güç dengesini nasıl etkiledi?
PERSPEKTİFLER
İran ve Yeşil Hareket
Savunma Bakanı Panetta, Arap Baharı'nın kaçınılmaz olarak Tahran'a ulaşacağını öngördü, ancak zamanın yakın olduğuna dair çok az işaret var. Yeşil Hareket'in liderleri ev hapsinde tutuluyor ve görünürdeki popüler hoşnutsuzluk harekete geçecek yeni liderliği bekliyor. Kısacası, güçlü bir yabancılaşma var ama net bir alternatif liderlik yok, hoşnutsuz kitleler var, ancak baskı seferberliği engelliyor ve koşullar hızlandırıcı bir neden bekliyor.
İran rejimi, Arap Baharı'nı İran'ın 1979'daki kendi devriminden esinlenmiş gibi göstermeye çalıştı. Ancak, 2009 seçimlerinden sonra protestoculara ve muhalefete yönelik sert tutumu bu argümanı keskin bir şekilde baltaladı. İslam Devrim Muhafız Birlikleri (IRGC) siyaset, ekonomi, yargı, eğitim ve askeri konularda daha fazla ilerleme kaydederek rejim güvenlik altına alındı. Körfez'deki askeri faaliyetleri devralmak, İran'ın nükleer programını yürütmek ve yaptırımların etkilerini telafi etmek için yeni ekonomik sorumluluklar almak da dahil olmak üzere sorumluluk alanları geniştir.
Siyasi olarak, Dini Lider Hamaney ile Devlet Başkanı Ahmedinejad arasındaki çatışma geçen yılın siyasetine hakim oldu. Hamaney, Ahmedinejad'ın İstihbarat Bakanı'nı görevden alma kararını geçersiz kılarak ve onu dizginlemek için başka adımlar atarak yığının zirvesinde kalmaya devam ediyor. Bununla birlikte, dini lider, muhtemelen Batı'ya yönelik saldırgan yaklaşımını bulduğu için Ahmedinejad'ı suçlamak için meclis hareketlerini bastırdı. ve popülizm evde yararlıdır. Bununla birlikte, cumhurbaşkanlığı makamını ortadan kaldıracak bir parlamenter hükümet olasılığını zedeledi. Şu anda, 2012 parlamento seçimlerine hazırlanmak için yapılan siyasi manevralar, tüm İran siyasetini güçlü bir şekilde renklendiriyor.
İran ekonomisi, nispeten yüksek petrol fiyatları nedeniyle yaptırımlara rağmen yılda yaklaşık yüzde üç oranında büyümeye devam eden karma bir tablodur. Bununla birlikte, yaptırımlar bankacılık, ticaret, petrol ve diğer sektörleri kısıtlarken ekonomi zarar görüyor. Ek olarak, Ahmedinejad'ın sübvansiyonların kaldırılması konusundaki tutumu, şu anda yüzde 15 civarında olan ve daha da yükselmesi beklenen enflasyonu ve yine yüzde 15 civarında olan ancak gençler arasında yüzde 30'a varan işsizliği ateşliyor.
İran rejiminin Arap Baharı ülkelerinden herhangi birinin örnek almak istediği bir model olduğuna dair çok az kanıt var. Yine de Bahreyn'deki olaylar, reformların Şii çoğunluğunun sıkıntılarını giderememesi durumunda İranlıların iyi bir şekilde yararlanabileceği fırsatlar sunuyor. İran, yakın zamana kadar Şii protestoculara esas olarak manevi destek sunmuş gibi görünse de, görünüşe göre Bahreyn hedeflerini hedef alan yeni bir planın ortaya çıkması daha aktif bir rolün sinyalini verebilir.
Suudiler, Bahreyn'deki olayların arkasında tehditkar bir İran eli görüyorlar. Onlara göre, Bahreyn olayları sadece Bahreyn'deki Halife ailesinin yönetimini tehdit etmekle kalmıyor, aynı zamanda geçidin hemen karşısındaki petrol zengini Doğu Eyaleti'nin çoğunluğunu Şii'nin güvenliğini de tehdit ediyor. Suudiler, görünüşte Bahreyn'in altyapısını korumak amacıyla Bahreyn'in içlerine konuşlandırılan birkaç bin askerden oluşan KİK kuvvetinin örgütlenmesine öncülük etti. MEI Scholars'ın görüşüne göre, Suudiler İran'ın Bahreyn'de bir kale elde etmesini engellemede kararlılar.
Devrim Muhafızları'nın Suudi Washington Büyükelçisi el-Cubeyr'e suikast düzenleme iddiası, Suudi endişelerini artırıyor ve Suudiler, İran'ı herhangi bir eylemden sorumlu tutmak için "ölçülü bir yanıt" alma sözü verdiler. Bu yemin, İranlı hacıların Hac için dikkatli ancak sıkı bir güvenlik önlemi almasını ve Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde İran'ı uluslararası koruma altındaki kişilere yönelik saldırılar nedeniyle kınayan bir kararın sunulmasını içeriyor. Suudilerin gerçek avantajı, Krallığın petrol piyasasındaki baskın rolünde yatmaktadır, petrol fiyatlarını aşağı çekmek kesinlikle İranlılara Suudilerden ve diğer KİK petrol üreticilerinden daha fazla zarar verecektir, yine de bu, Suudiler ve diğerlerine maliyeti nedeniyle olası bir seyir değildir. GCC üreticilerinin kendileri.
Yakın zamanda Körfez'i ziyaret eden MEI Akademisyenleri, Suudilerin İran'ın yükselişi için hala ABD'yi suçladığını ve Suudilerin yükselen bir İran korkusunun, Suudi sınırında bulunan Husilerin suçlandığı Yemen'de itici bir endişe kaynağı olduğu konusunda hemfikirdi. Suudilerin, Başbakan Maliki'nin İran bağları hakkındaki görüşlerinden dolayı hâlâ bir Büyükelçiyi akredite etmedikleri Irak'ta ve Suudilerin Devlet Başkanı Beşar Esad'ın protestoculara uyguladığı baskıyı son derece eleştirdiği Suriye'de İran'dan yardım aldığına dair kanıt. , kısmen Suriye'nin İran'la ittifakından sıyrılma şansı gördükleri için.
İran hakkındaki görüşlerin yoğunluğu bakımından Bahreyn ve Suudi Arabistan'ın çok gerisinde olmayan Kuveyt, İranlı ajanların son casus davalarına karıştığı bir yer. BAE'de, Dubai ve diğer emirliklerin önemli İran ticaret bağları, İran'ın Abu Musa adalarını ve Büyük ve Küçük Tumbs adalarını işgalinden kaynaklanan güçlü İran karşıtı kızgınlıkları yumuşatıyor. Katar ve Umman, Katar'ın İran ile dünyanın en büyük petrol sahasını paylaştığı iki aykırı ülkedir ve Umman, Hürmüz Boğazı'ndaki ortak sorumlulukları göz önüne alındığında, tarihsel olarak İran ile güçlü siyasi ve ticari ilişkilerini korumuştur. Umman, İranlılar tarafından tutulan üç Amerikalı yürüyüşçünün serbest bırakılması da dahil olmak üzere, İran ile birkaç kez arabuluculuk yaptı.
Bu görüş gölgelemelerine rağmen, KİK, İran'ın Bahreyn'e müdahale ettiği iddiasında ve İran'ın komplosunu kınamakta güçlü bir duruş sergiledi.KİK ülkeleri, Ürdün ve Fas'ı, yalnızca İran'a karşı dayanışmayı değil, aynı zamanda başka konularda da ortak çıkarları sağlamlaştırmayı amaçlayan bir monarşiler ittifakına katılmaya davet edecek kadar ileri gittiler.
.
Sonuç olarak, Arap Baharı, KİK'in İran'la başa çıkma kabiliyetine zarar vermedi. Aslında, Arap Baharı olayları ve İran'ın entrikaları, KİK ülkelerini savunmalarını yeni zirvelere taşımaya teşvik etti.
Askeri olarak, Körfez güçlerinin birlikte çalışabilirliğini ve Körfez'deki büyük ABD askeri varlığını sağlayan onlarca yıllık Amerikan silah satışı ve eğitimi üzerine kurulu ilişkiler mükemmel. Geçen yıl ABD, Suudi Arabistan ile ABD tarihinin en büyük silah satışı olan 60 milyar dolarlık bir silah anlaşmasının yanı sıra BAE (17 milyar dolar değerinde), Kuveyt ve Katar ile anlaşmalar imzaladı. Bekleyen şu anda Bahreyn'e 53 milyon dolarlık bir satış, dış savunma için kullanılacak ekipman olarak gerekçelendiriliyor.
Siyasi olarak ilişkiler karışık. Suudi Arabistan ve diğer bazı KİK ülkeleri, ABD'nin Mübarek'i “terk etmesini” sert bir şekilde eleştirdi. Bununla birlikte, MEI Akademisyenleri, İran tehdidini karşılamak, Yemen'e istikrar getirmek, düzenli bir petrol piyasasını korumak ve Libya ve Suriye'deki popüler hükümetleri desteklemek için birlikte çalışmanın ortak çıkarlarının Irak, Mısır ve demokrasinin teşviki konusundaki farklı ABD-Suudi görüşlerini gölgede bıraktığına inanıyorlar. Genel olarak. Suudi Arabistan'ın ABD Büyükelçisine karşı bir İran planının ve Yemen'de ABD'ye karşı başlatılan El Kaide komplolarının ifşa edilmesinde gösterildiği gibi, istihbarat işbirliği sağlam ve test edilmiş durumda.
ABD Güç Dengesi ve İran
ABD'nin yakın zamanda baskı ve ikna olarak yeniden adlandırılan angajman ve baskı politikası, İran'ın nükleer emelleriyle ilgili siyasi hesabında şu ana kadar bir değişiklik yaratmadı. Başkan Obama, isteksiz hükümetler tarafından yaptırıma uyumu kolaylaştırma etkisine sahip olması gereken son İran komplosunun ardından bunları daha da sıkılaştırma sözü verdi.
Bununla birlikte, MEI Akademisyenleri, yaptırımların nihai olarak istenen sonucu nasıl üretebileceğini tam olarak görmekte zorluk çekiyorlar.
Tercih edilen olasılık, Ahmedinejad'ın Eylül ayında İran'ın, Batı'nın Tahran Araştırma Reaktörü için yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum (HEU) tedarikini garanti etmesi halinde yüzde 20 oranında zenginleştirilmiş uranyum üretimini askıya almayı düşüneceğini belirttiği diplomatik yoldur. Ancak İranlılar, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı'ndaki (IAEA) veya İran'la önceki tartışmalar için forum olan P5 artı 1 aracılığıyla yapılan tartışmaları takip etmediler. İran suikast planı aslında bu girişimi boşa çıkarmış olabilir.
Plan, büyük olasılıkla, İran nükleer programında, birkaç İranlı nükleer bilim insanının öldürülmesi, Stuxnet virüsünün etkisi ve diğer atfedilmemiş “aktif önlemler” de dahil olmak üzere, İran nükleer programında yaşanan aksiliklerle ilgili hayal kırıklıklarından kaynaklanıyor. Kasım IAEA raporu, İran'ın en azından nükleer silah üretme kabiliyetini elde etme eğiliminin güvenilir bir portresini çizse de, bu önlemler aslında müzakereler için biraz zaman kazandırdı. Bir Alim'in dediği gibi, rapor bir silah olduğunu açıkça ortaya koyuyor, ancak dumanı tüten bir silahın olup olmadığı henüz net değil.
ABD ÇIKARLARI VE POLİTİKASI İÇİN UYGULAMALARI
Diplomatik bir çözüm, muhtemelen, sıkı uluslararası izleme ve teftişler karşılığında Batı'nın sınırlı İran zenginleştirmesini kabul etmesi şeklini alacaktır. Ancak ABD'li bir yetkili, böyle bir anlaşmanın “oyun sonu” olacağını ve şu ana kadar henüz “oyunun içinde” bile olmadığımızı söyledi.
Diplomatik yolun ötesindeki diğer olasılıklar arasında, İran'da yakın bir askeri harekat gibi görünmeyen, hevesi olmayan ve yönetimin reddettiği, nükleer yetenekli bir İran'ı kısıtlamaya çalışacak bir sınırlama politikası olmayan iç değişim yer alıyor.
Bu seçenekler arasından seçim, İran nükleer programlarını durdurmaya yönelik tedbirlerin başarısına bağlı olarak bir sonraki Yönetime düşebilir.
Terörle Mücadele ve Siyasal İslam için Beklentiler
Arap Baharı, Batı destekli rejimlerin şiddetle devrilmesini talep eden aşırılıkçı ideolojiye karşı bir azarlama olmuştur. MEI Bilginleri aşağıdaki sorulara baktı:
• Bin Ladin'in ölümü ve demokrasi talepleri, El Kaide'ninkinin yerini alacak yeni bir kapsayıcı siyasi anlatı yaratacak mı?
• Arap Baharı İslamcıların ele geçirme tehdidini azaltacak mı yoksa artıracak mı?
• Kargaşa, ABD ile kilit hükümetler, özellikle Yemen arasındaki CT işbirliğini nasıl etkileyecek?
PERSPEKTİFLER
Yeni Bir Kapsayıcı Siyasi Anlatı?
Arap Baharı olayları, Bin Ladin'in ölümü ve ABD ile müttefiklerinin El Kaide ağlarına uyguladığı küresel baskıdan sonra, El Kaide'nin söylemi gözden düştü ve örgütü çok zayıfladı. Bununla birlikte, yok edilmemiştir ve böyle bir aşırılıkçı ideolojinin olması muhtemel değildir. En olası olasılık, özellikle hükümetler Arap Baharı protestocularının beklentilerini karşılamazsa, anlatısının yeni aşırılık yanlısı grupları sürdürmek için değişeceğidir.
Amerikan terörle mücadele politikası şu anda El Kaide merkezini ve yan kuruluşlarını bozma, dağıtma ve nihayetinde yenilgiye uğratma bağlamında çerçeveleniyor. El Kaide arka arkaya iki ağır darbe aldı. Birincisi ABD'yi gafil avlayan “Arap Baharı” ayaklanmaları, ikincisi ise Amerikan politikasının doğrudan bir sonucu olan Usame Bin Ladin'in ölümü. MEI Scholars, bu olayların terörle mücadele politikası üzerindeki tüm etkilerinin belirsiz olduğunu kabul etmekle birlikte, birkaç sonuç üzerinde fikir birliğine vardı.
Birincisi, Arap Baharı protestocuları, El Kaide'nin şiddet ideolojisini büyük ölçüde reddetti veya görmezden geldi. Tunus, Mısır, Fas ve başlangıçta Yemen ve Suriye'de protestolar genel olarak barışçıl geçti. Bingazi'deki protestoları hızla silahlı bir isyana dönüşen Libya'da bile, Kaddafi rejiminin ikisini birbirine bağlama girişimine rağmen El Kaide'nin şiddetle hiçbir bağlantısı yoktu. El Kaide'nin bu reddi ve genel olarak şiddete başvurmama tercihi, El Kaide'yi zayıflattığı için Amerikan politikası için son derece iyi haberlerdir. Dahası, Bin Ladin'in ölümü adalet taleplerine hizmet etti, ancak bunun El Kaide üzerindeki nihai etkisi hem Amerikan terörle mücadele politikasının devam eden başarısına hem de Arap Baharı'nın nihayetinde insanları aşırıcılıktan mı yoksa yeniden aşırıcılıktan mı uzaklaştırdığına bağlı.
İkincisi, kötü haber şu ki, El Kaide kendine bir rol bulmak için Arap Baharı'nın doğasında var olan istikrarsızlıktan yararlanmaya çalışıyor. Bu girişim, Arap Yarımadası'ndaki (AQAP) El Kaide'nin nispeten yönetilmeyen bazı aşiret bölgelerinde zaten oldukça organize ve tehlikeli bir varlık olduğu Yemen'de en belirgindir. Başkent hükümet yanlısı ve karşıtı çatışmalara dönüştüğünde, AQAP uzak bölgelerdeki kontrolünü güçlendirmek için harekete geçti. Ancak AQAP, kırsal kesimdeki kalelerinde bile, etkisini sınırlayan güçlü aşiret bağlarının yerini alamaz. Genel olarak, merkezi olmayan El Kaide örgütü, Hakkani Ağı, Tehrik-e Taliban Pakistan (TTP), Lashkar-e-Taiba (LeT) gibi vekilleri ve sempatizanları gibi ulusötesi ve yerel saldırılara güç gönderme gücüne sahip. , Somali'nin Eş-Şebab hareketi ve Nijerya'nın Boko Haram örgütü.
Üçüncüsü, bu gerçeklik göz önüne alındığında, Amerika Birleşik Devletleri programlarının başarısını artırmaya çalışırken, terörle mücadele operasyonları Amerikan dış politikasında hayatın bir gerçeği olarak kalacaktır. Enver El Evlaki'nin Yemen'de yakın zamanda öldürülmesi gibi kinetik askeri operasyonlar şüphesiz devam edecek.
Dördüncüsü, radikalleşme ve şiddet içeren aşırıcılıkla mücadeleye odaklanma ihtiyacının da kabul edilmesiydi. Bu çabanın bir kısmı, aşırılıkçı anlatıları gayri meşrulaştıran programları desteklemelidir. Çabaların büyük kısmı, Orta Doğu ve Güney Asya'daki hoşnutsuz gençlere alternatifler sağlamaya ve işsizlik ve hükümetin hesap verme sorumluluğu gibi radikalleşmeye karşı en savunmasız olanlar üzerindeki "yukarı akış faktörlerini" ele almaya yönelik olmalıdır. Başarının anahtarı, terörizmin yerel ve bölgesel düzeyde altta yatan sorunların bir belirtisi olduğunun kabul edilmesidir. “Cihatçı” veya “radikal” gibi geniş kategoriler, olası çözüm yollarının yanlış uygulanmasına yol açar.
İslamcı devralma tehdidi mi?
Arap baharı ülkelerindeki İslamcıların devam etmekte olan değişikliklerden kazançlı çıkacağına şüphe yok. Zaten, Tunus'taki ılımlı İslamcı Ennahda partisi, son kurucu meclis seçimlerinde çok sayıda sandalye kazandı ve bir koalisyon hükümetine liderlik etmeye hazırlanıyor. Mısır'da Müslüman Kardeşler, Mısır parlamento seçimleri öncesinde en iyi örgütlenmiş ve en popüler tek siyasi oluşumdur. Libya'da, şimdi kurtuluş sonrası kontrolden pay talep eden isyancı savaşçılar arasında daha önce Kaddafi rejimi tarafından yasaklanan İslamcı unsurlar da yer alıyor. Yemen'de İslamcı Islah partisi muhalefet faaliyetlerinde önemli bir rol üstlendi. Levant'ta, Suriye'deki önemli bir protesto merkezi, Hafız Esad güçlerinin otuz yıl önce on binlerce İslamcıyı katlettiği şehir olan Hama oldu. Esad'ın Beşar'ı sonunda düşerse, İslamcı unsurların sonraki seçimler için önemli bir katılım organize etmesi oldukça olasıdır.
Hem radikal İslamcıların güçlenmesi konusunda endişelenmek hem de daha ılımlı İslamcıların iktidara gelmesinin etkileri konusunda sakin olmak için iyi nedenler var. Aşırılık yanlılarının hapishaneden serbest bırakıldıkları veya bir silahın namlusuyla iktidara geldikleri yerlerde, saf İslamcı bir devleti dayatma taahhütlerinin hemşehrilerinin demokrasi ve hoşgörü çağrılarından daha ağır basacağı konusunda yeterli endişe var. Örneğin, bazı Libyalı isyancı savaşçıların gerçekten demokrasiye ne kadar bağlı olduklarını ve Libya siyasi partiler kurmaya, anayasa yazmaya ve seçimler düzenlemeye çalışırken Ulusal Geçiş Konseyi için sorun yaratıp yaratmayacağını bilmiyoruz. Öte yandan, “kurallarına göre oynayan” ve hesap verebilirlik, demokrasi ve çoğulculuğa bağlılık gösteren Müslüman Kardeşler ve Ennahda gibi İslamcılar, politika yapıcıları fazla endişelendirmemelidir. Siyasal İslamcılar ve aşırı cihatçılar arasında açık farklar var.
MEI akademisyenleri, Arapların büyük çoğunluğunun, İslam'ın Cihatçı Selefiler tarafından şiddet ve sert yorumunu reddettiği ve daha geniş Selefi eğilimin Arap Baharı ülkelerinde azınlıkta kalacağı konusunda hemfikirdir.
Arap Baharı Ülkeleriyle Terörle Mücadele İşbirliği
ABD terörle mücadele politikasının bir başka vurgusu da yabancı ortakların kapasitesini geliştirmeyi amaçlıyor. Bu çaba, Arap Baharı'nın ani hükümet değişiklikleriyle sonuçlandığı ülkelerde hukukun üstünlüğünü ve yönetişimi geliştirmeye yönelik programları desteklemektedir. Zayıf devletlerin terörizm ve istikrarsızlık için üreme alanı olarak hizmet ettiğini kabul eden Birleşik Devletler, ortaklarıyla birlikte çalışarak, etkili kolluk kapasitesi ve adil, tarafsız bir adalet sistemi kurarken insan haklarına saygıyı savunmaya devam etmelidir.
Önümüzdeki yıl içinde gelişen siyasi dinamiğin temel unsurları nelerdir? Birincisi, Amerika Birleşik Devletleri'nin olayları istenen sonucu sağlamak için şekillendirme konusunda sınırlı yeteneği vardır. Birçok ülkede, Amerika Birleşik Devletleri oldukça düşük bir onay derecesinden muzdariptir. Bu tutumun bir kısmı, eski rejimlere yakın Amerikan desteğinin yanı sıra İsrail'e ABD desteğinin kaçınılmaz sonucudur. Genel olarak, şiddetli cihatçıların yeni koşullarda bir dayanak noktası aramasını beklemeliyiz. Eğer aşırılık yanlıları ortaya çıkarsa, onların El Kaide ile bağlantılı olmalarını beklemek için hiçbir sebep yok. Radikal İslamcıların, ABD'ye yönelik acil bir tehditten ziyade, söz konusu ülkedeki demokratik gelişme için daha fazla tehdit oluşturması daha olasıdır. Genel olarak, insan haklarına ve iyi yönetişime verilen destek, şiddet içeren aşırılığa karşı koymak için Batı tarzı demokrasiyi dayatmaya yönelik herhangi bir girişimden daha iyi bir atmosfer yaratacaktır.
Özellikle Yemen'de, AQAP kaostan yararlanacak ve Suudi Arabistan ve Amerikan çıkarlarına saldırma girişimlerini sürdürecektir. Başkan Salih'in nihai olarak değiştirilmesinin, merkezi hükümetin veya ondan geriye kalanların ABD ile işbirliği yapma istekliliği üzerinde çok az etkisi olması muhtemeldir. Tehlikeli olmakla birlikte, AQAP hiçbir şekilde Yemen'deki en güçlü ve hatta en güçlü güçlerden biri değildir. Yemen, durumu istikrara kavuşturmak ve ekonomik ve teknik yardım sağlamak için bölgesel çabalar bağlamı dışında, Amerikan müdahalesini davet etmeyen bir durum olan, önümüzdeki yıllarda yeni bir güç dengesi sağlamaya çalışacak.
Her şey düşünüldüğünde, terörle mücadelede bölgesel işbirliğinin yakın vadede önemli ölçüde zarar görmesini beklemek için hiçbir neden yoktur. Tek tek ülkeler kendi özel durumlarıyla başa çıkmaya odaklanacak, ancak şiddeti radikal unsurlardan kontrol etme ihtiyacı ortak bir tema olacak. Birleşik Devletler, programlarını yerel koşullara göre ayarlarken temel ilkelerine bağlı kalabildiği sürece, Arap Baharı tehditten çok umut vaat ediyor. Bu değerlendirmede oyunun kurallarını değiştiren tek şey, başarılı bir terör olayına ve hatta bir dizi olaya tepki olarak Amerikan muharebe kuvvetlerinin çok sayıda konuşlandırılması olacaktır. ABD politikalarına yönelik en büyük zorluk, düşen Amerikan dış politika bütçeleri karşısında faydalı insani, ekonomik kalkınma ve iyi yönetişim programlarını sürdürmek olacaktır.
ABD ÇIKARLARI VE POLİTİKASI İÇİN UYGULAMALARI
MEI Scholars çeşitli görüşlere sahipti. Amerika Birleşik Devletleri'ne veya müttefiklerimize yönelik belirli tehditler ortaya çıkarsa, terörle mücadele tercih edilen araç olmalıdır. ABD'nin, her ülkedeki ekonomik koşulların, nüfusun radikalleşip radikalleşmemesinde önemli bir rol oynayacağını kabul etmesi gerektiği konusunda bir fikir birliği ortaya çıktı. Çoğu durumda, radikal ideolojiye en iyi karşı koyma, iş, adalet ve haysiyet çağrısına hitap etmek olabilir. ABD, hesap verebilirliği ve mağduriyetlerin giderilmesi için bir sistemi güçlendirmeye çalışmalı, böylece hoşnutsuz vatandaşlar, tek başvurularının aşırılıkçı ideoloji ve taktikler olduğunu hissetmesinler. Sivil toplumda kapasite geliştirme ve yerel ekonomilere küçük miktarlarda bile olsa teknik yardım ve yatırım, uzun vadede radikal itirazlara karşı koymaya yardımcı olur. Genel olarak, Arap baharı, ABD'nin Amerikan dış politikalarıyla ilgili yerel hassasiyetleri hesaba katması koşuluyla, terörle mücadele ve şiddet içeren aşırılıkçılığa karşı mücadele konusunda bireysel hükümetlerle işbirliği için daha fazla fırsat sağlamalıdır.
SONUÇ: YENİDEN DÜZENLEMELER DÖNEMİ
ABD Gücü ve Diğerlerinin Yükselişi
MEI Scholars, yeni bir döneme girdiğimiz konusunda hemfikirdi. Bazı özellikler belirgindir.
- Amerika Birleşik Devletleri, ekonomisinin büyüklüğü, dünyanın herhangi bir yerindeki gücü yansıtmak için tarihsel olarak eşsiz yeteneği ve gündem belirleme ve bir araya getirme yetkisi gibi yumuşak güç varlıkları ile desteklenen, Orta Doğu'daki baskın dış güç olmaya devam edecektir. Ancak kısmen kendi politika hatalarından, özellikle de İran'ı öne çıkaran Irak'taki maliyetli savaştan ve kısmen de diğer devletlerin yükselişinden kaynaklanan zayıf bir erişime sahip olacak.
- Çin daha büyük bir role sahip olacak, ancak etkisinin kapsamı sınırlı çünkü isteksiz ve büyük askeri taahhütleri üstlenemiyor. Finansal olarak, petrol zengini KİK devletleri, işbirliği yaparlarsa, Çin kaynaklarıyla eşleşir ve teknolojik ve kültürel olarak Batı'nın eli çok daha güçlüdür.
- Arap Baharı olaylarında Katar, zengin ve küçük bir devletin oynayabileceği rolü Türkiye'nin Ortadoğu diplomasisinde daha güçlü bir oyuncu ve önemli bir ABD müttefiki olarak ortaya çıktığını gösterdi ve KİK ülkeleri genellikle daha belirgin bölgesel liderlik rollerine adım attılar. Şu an için eksilen, yönetici ailenin, Şiilerin, Sünnilerin ve Bahreyn'in bir finans merkezi olarak itibarının zedelendiği Bahreyn, Salih ayrılsa bile sorunları çözülemez görünen Yemen ve kaderi belirsiz olan Suriye.
- Tunus, Mısır ve Libya'nın geçiş ülkeleri, yüz milyondan fazla Arap'ın (Arap dünyasının yaklaşık üçte biri) 2011'in başında olduğundan daha özgür olduğu gerçeğinden kaynaklanan övünme haklarına sahip. Mısır'ın Arap dünyasındaki merkezi rolü göz önüne alındığında, Mısır yeni dönem için özellikle önemli olacaktır.
- Oyunun kurallarını değiştirenler, Suriye ve İran, henüz belirlenmemiş durumda. Genel olarak prognoz, düzgün seyirden ziyade türbülans içindir.
ABD Çıkarları ve Politikası
Bu koşullar altında MEI Scholars, Arap Baharı'nın ABD çıkarları üzerindeki etkisi konusunda katı bir sonuca varmadı. Arap Baharı olayları, ABD'nin Ortadoğu politikasında çıkarlar ve değerler arasındaki çatışmayı ön plana çıkarmıştır. ABD ilişkilerinin doğasının çeşitliliği ve Orta Doğu'daki çıkarların genişliği göz önüne alındığında, bu çatışmaların çözümü, Başkan Obama'nın geçen Mayıs'ta ortaya koyduğu gibi geniş bir çerçeve içinde haklı olarak vaka bazında bir karar olarak kalmalıdır. Kasım'da.
- MEI Scholars, ABD çıkarlarının bileşenlerini tartışırken - İsrail'in korunması, Körfez'in güvenliği ve petrole erişim, demokratik geçişlerin teşvik edilmesi, terörle mücadele ve nükleer silahların yayılmasının önlenmesi dahil olmak üzere siyasi ve ekonomik reformlar - son on yılda terörle mücadelenin egemenliğini önerdiler. Arap Baharı döneminde önemini fazlasıyla vurgulamaktadır.
- Bazı Akademisyenler, ABD'nin Ortadoğu'daki ve başka yerlerdeki müttefikleriyle en azından nükleer silahlı bir İran'a karşı politika tepkileri üzerinde kafa yorma konusunda ihtiyatlı olacağını düşündüler.
- Bazı Akademisyenler, ABD'nin barış süreci politikasını, İsrail'in kendi uzun vadeli çıkarlarına olacak tavizlere uyum sağlamayı teşvik etmeyi amaçlamadığı ve Filistinliler ve Arap devletlerine karşı düşmanca göründüğü için işlevsiz olanın sınırında olarak gördüler. ABD'nin teşvik ettiği demokratik reformlar nedeniyle artan bir etkiye sahip. En son Dörtlü girişimi meyve vermezse, yeni dönemin önemli bir özelliği, şu anda Arap-İsrail ilişkilerini şekillendiren parametrelerin ve ABD'nin bu ilişkilerdeki rolünün yeniden formüle edilmesi olabilir. Sonuç, İsrail için artan izolasyon ve ABD'nin bulunmadığı odalarda alınan Arap kararlarının bağımsızlığının artması olabilir.
- ABD Merkez Komutanlığı'nın "ikili çok taraflılık" dediği Körfez'deki merkez ve bağlı güvenlik stratejisinin varsayılan konumu, yapabileceğimizin en iyisi olabilir. ABD'ye Körfez savunmasında çok önemli bir rol veriyor ve koordineli KİK hava ve deniz savunmalarına yönelik kayda değer ilerlemeyi kolaylaştırdı. Körfez'deki mevcut bütçe kesintilerinin ve ABD'nin Irak ve Afganistan'dan çekilmesinin ABD'yi "kendi kendini tecrit etmeye" sürükleyeceğine dair endişeler artık sona ermeli. Irak'ı merkez ve dağıtım ağı yaklaşımının ötesinde başarılı bir şekilde Körfez güvenlik yapısına entegre etmek, Irak ile KİK ülkeleri, özellikle Suudi Arabistan arasındaki siyasi ilişkilerin gelişmesini bekliyor.
Geniş politika önerileri, diplomasiye doğru eğilmiş bir dengeden yanadır.ABD'nin siyasi ve ekonomik kaynaklarının sınırlamaları, ulusal çıkarların ağır bastığı durumlar, tek taraflılık yerine koalisyon kurma ve didaktik yaklaşımlar yerine dinleme ve ikna etme durumları dışında, diplomasiyi güç yerine dikte eder. Kısacası, Amerika'nın güçlü yanları, yerel ihtiyaçlara duyarlı ve ABD çıkarlarına uyumlu güçlü bir diplomasi ile desteklenmelidir.