NASA'nın 1971 yılında düzenlediği insanlı Ay görevi Apollo 14 sonrasında Dünya'ya getirilen Ay taşları üzerinde uzun bir süredir çalışmalar yürüten UCLA araştırmacıları, nihayet Ay'ın tam olarak kaç yaşında olduğunu bulduklarını düşünüyorlar. Araştırmacıların analizlerine göre uydumuz Ay, tam 4.51 milyar yıl önce oluşmuş.
Araştırmacıların ulaştığı bu sonuca göre Ay, yıldızımız Güneş'in doğumundan yaklaşık 60 milyon yıl sonra şekil kazanmış. Aynı alanda yapılan daha önceki araştırmalarsa Ay'ın, Güneş'ten 150-200 milyon yıl sonra oluştuğunu ileri sürüyordu.
4.51 milyar yıllık tarih
Herhangi bir atmosfere sahip olmayan Ay, bildiğiniz üzere milyonlarca yıldır devasa meteorların hedefi halinde. Bu nedenle Apollo astronotlarının Ay'dan getirdikleri taşlar da genelde Ay'a sonradan çarpan meteorlardan kalma ve Ay'ın gerçek yaşını yansıtmayan cisimler oluyor. Bu durumun çalışma önündeki en büyük engellerden birisi olduğunu belirten araştırma lideri Melanie Barboni de,"Eski zamanlara ait bozulmamış taş bulmak neredeyse imkansız." ifadelerini kullanıyor.
Barboni ve araştırmacı ekibi işte önlerindeki bu engel nedeniyle farklı bir yönteme başvurmuşlar. Ay'ın oluştuğu ilk zamanlarda büyük magma okyanuslarına sahip olduğunu iddia eden teoriyi temel alan araştırmacılar, böylece katılaşan magma okyanuslarından günümüze kadar oluşan maddeleri, yani zirkon mineralini incelemeye karar vermişler.
Araştırmanın devamı için uranyum-kurşun dönüşümü isimli bir tarihlendirme tekniğinden yararlanan UCLA'lı bilim insanları, bu yöntemle, Apollo 14 astronotlarının Ay'dan getirdikleri zirkon minerallerini üzerinde birçok analiz yapmışlar. Kum tanecikleri boyutundaki bu zirkon parçacıkları küçük boyutlarına rağmen Ay'ın geçmişine dair birçok sırrı ortaya çıkarmış. Boyutun önemli olmadığını belirten Barboni de,"Örneklerin boyutları bir önem arz etmiyor. Zirkon tanecikleri böylesi bir çalışma için biçilmiş kaftan, adeta bir zaman kapsülü görevi görüyorlar." sözlerini kullanıyor.
Barboni ayrıca bu araştırmayla beraber Güneş Sistemi tarihinin de daha iyi anlaşılabileceğini düşünüyor. UCLA araştırmacılarının ScienceMag üzerinden yayınlakları makaleye ulaşmak için buraya tıklayabilirsiniz.