Hiçbir şey hakikat kadar acı vermez
Konik çadırın içinde, Kızılderili kadın kocasına sımsıkı sarılmış, bir yandan ağlıyor bir yandan da dışarı çıkmasına engel olmaya çalışıyordu. Tatanka ilerlemiş yaşına rağmen hala dinç ve kuvvetli bir savaşçıydı. Karısını omuzlarından tuttu ve gözlerine karanlık gecelerde parlayan, bir çift yıldıza bakar gibi baktı.
-“Sen oğlumun anası ve bir Tatanka kadınısın. Böyle yapma! Böyle olması gerektiğini sen de benim kadar biliyorsun. Gitmeliyim.”
Kadın ne kadar istemese de kocasına hak veriyordu. Yapacağı bir şey yoktu. Bu belâyı onlar davet etmemişlerdi. Boynu aşağıda kenara çekildi. Tatanka az ileride sezsizce ve korkmuş bir halde ona bakan oğluna doğru ilerledi. Yanına varınca dizlerinin üzerine çöktü ve küçük çocuğun yüzünü nasırlaşmış, iri ve uzun ellerinin arasına aldı.
-“Ben yokken anan ve kardeşin sana emanet. Onlara iyi bak!” dedi ve bağrına basarak sıcacık kucakladı. Saçlarını okşadı. Sonra dışarı çıkmak üzere ayağa kalktı. Başındaki uzun kartal tüylerinden oluşmuş tacını düzeltti. Bıçağını ve tüfeğini kontrol etti. Yüzündeki savaş boyaları, kızıl esmer teninde parlıyordu. Dışarı çıkarken son bir kez eşine ve çocuklarına baktı ve kendisini bekleyen savaşçılara katılmak için ileriye atıldı. Kadın bebeğini kucağına aldı ve büyük oğluyla beraber onlarda Tatanka’nın peşi sıra dışarıya çıktılar.
Onlarca Kızılderili savaşçı atlarına binmiş, reislerini bekliyordu. Analar, eşler, çocuklar savaşçıları yolcu etmek için meydanda toplanmıştı. Reis çadırının önündeki atına bindi. Meydanın ortasına doğru atını sürdü. Savaşçılara ve halkına döndü ve kalın ve gür sesiyle şöyle seslendi:
-“Eğer Büyük ruh manitu, benim için bir beyaz adam olmamı isteseydi beni beyaz adam olarak yaratırdı. Ama O beni bir Tatanka yaptı. Beyaz adamın kalbinde kabul edemeyeceğimiz istekler ve planlar var. Oysa benim kalbimde başka arzular var. Özgür doğduğum gibi özgür yaşamak. Özgür yaşadığım gibi özgür ölmek. Kartallar kartaldır, karga gibi olamaz. Şimdi biz yoksuluz ama özgürüz. Adımlarımızı bir beyaz kontrol edemez ve eğer bizler öleceksek doğrularımızla öleceğiz.”
Savaş naraları ve çığlıkları göğe yükseldi. Tatanka bir süre sustu. Tüylerle süslü tüfeğini sessizlik için havaya kaldırdı. Sessizlikten sonra konuşmasına devam etti:
-“ Onları biz mi çağırdık? Geldiklerinde düşmanlık mı ettik? Bizim kalbimizde sessizlik vardı. Kardeşlik vardı. Ama ne yazık ki barışı onlar bozdu. Artık ses çıkarma vaktidir. Ey Tatanka’lar o ses de büyük Ruhun sesidir. Elbet bütün çağlarda bu ses yankılanacak ve hakikat beyaz adamın yüzüne bir tokat gibi inecektir. Oysaki bu topraklar hepimize yeterdi. Ama açgözlü beyaz adamın karnı doymak bilmiyor. Son Irmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son bizon öldüğünde, beyaz adam, paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak.
Son ırmak için, son ağaç için, son bizon için, barış ve özgürlük için büyük ruhun sesini takip edin!”
Tatanka atını beyaz adamların toprağına doğru hızla sürmeye başladı. Tüm savaşçılar çığlıklar atarak peşi sıra ileriye doğru atıldılar. Şaha kalkan toz bulutu arasından geriye kalan, sadece umutsuz bir bekleyiş kalmıştı.