''insanların hepsi belirsiz bir süre için ertelenen ölüm cezasına mahkumdurlar.''
önsözünde yazarın uzun uzun idam hakkındaki düşüncelerini anlattığı, idam cezasına tepki göstermek için yazılmış roman. önsözü sonradan okudum, henüz okumayanlara da bu şekilde yapmalarını öneririm. zira yazarların düşüncelerini gözüme sokmalarından değil, eritip sanatsallaştırdıktan sonra okumayı sevenlerdenim, her neyse. kitabı sevdim, albert camus'nün yabancı romanıyla konu itibariyle benzeseler de aslında çok farklı kitaplar. albert aslında toplumun davranışlarına genel halini eleştiriyor, kişilere karşı toplumsal düşüncenin nasıl oluştuğunu, olayların duygusallaştırıldığını, kalıplara sokulmayan insanların toplum tarafından ölüm cezasına bile çarptırılabileceğini yazıyor. ancak burada bir konu var, o da idam. idam mahkumu, geriye kalanları, idam cezasına karşı toplumun canavarca bakışı. bu kitapta beni en çok etkileyen bölüm son kısmı oldu. henüz okumadıysanız vereceğim spoilerı lütfen okumayınız. çünkü önemli bir spoiler*
spoiler!
bağışlayın! bağışlayın beni! ya da merhamet edin, beş dakika daha! diye tekrarladım.kim bilir, bağışlanacağım belki? daha bu yaşta, böylesi bir ölümle bu dünyadan göçmek ne korkunç! son anda af geldiği sık sık görülmüştür. sonra, beni bağışlamazlarsa, kimi bağışlayacaklar bayım?şu iğrenç cellat! infazın belli bir saatte yapılması gerektiğini, bu saatin yaklaştığını, bundan kendisinin sorumlu olduğunu, zaten yağmur yağdığını ve aletin paslanabileceğini söylemek için yargıca yaklaştı.ah! merhamet! bir dakika daha, affımı beklemek için! yoksa kendimi savunacağım! ısıracağım!yargıç ve cellat dışarı çıktılar. yalnız kaldım. iki jandarmayla yalnız.ah! sırtlan çığlıkları atan iğrenç halk. ondan kaçamayacağımı, kurtulmayacağımı, bağışlanmayacağımı kim biliyor? beni bağışlamamaları olanaksız!ah! sefiller! merdiveni çıkıyorlar galiba...saat dört
okurken acı bir gülümseme kaplıyor yüzünüzü. her şey bitti halbuki, nereden çıktı şimdi bu umut?
''ne yazık! dünyada sadece tek bir varlığı sevmek, onu bütün kalbiyle sevmek ve karşınızda durup size bakar, cevap verir, konuşurken, sizi tanımadığını fark etmek! sadece onun tesellisine ihtiyaç duymak ve bunu yapması gerektiğinden habersiz olan tek kişi olduğunu anlamak!''