Kraliçe kitabından alıntı ;
On yaşımdan beri böcek topluyordum çünkü fısıltılarını durdurabilmemin tek yolu buydu. Karnına iğne saplayınca böcek hemen susuveriyordu. Bazı kurbanlarım duvarlardaki kutuların içinde sıralanırken diğerleri de cam kavanozların içinde gruplara ayrılmış şekilde, daha sonra kullanılmak üzere kitaplıkta bekliyordu. Cırcırböcekleri, örümcekler, hamamböcekleri, arılar ve kelebekler… Seçici değildim. Gevezeliğe başladıklarında bunu hak ediyorlardı. Onları yakalamak çok kolaydı. İhtiyacınız olan tek şey kedi kumuyla dolu, ağzı kapalı plastik bir kova ve içine serpiştirilmiş birkaç muz kabuğuydu. Kapağa bir delik açıyor, delikten içeri plastik bir boru sokuyordunuz ve bir böcek kapanınız oluyordu.
Meyve kabukları onları çekerdi, kapak onları içeride tutardı ve kumdaki amonyakla boğulurlardı. Böcekler boşu boşuna ölmüyorlardı. Onların cesetlerini sanatımda kullanıyor, çerçeveler ve şekiller yapıyordum. Alçıpan zeminde kurumuiş çiçekler ve yapraklar ayrı bir doku katıyordu.Bunlar benim şaheserlerimdi… ürkütücü mozaiklerim. Okul bugün son sınıflara öğleden sonrası için izin vermişti. Ben de son bir saati yeni projemin üstünde çalışarak geçiriyordum. Bir kavanoz örümcek, dağınık masamda, sanat aletlerimin yanında duruyordu. Altın renkli başakların tatlı kokusu yatak odamın penceresinden içeri süzülüyordu. İki katlı evimin yanında, bukalemun gibi renk değiştirebilen, böylece sarı ve beyaz çiçeklerin arasında fark edilmeyen örümcekleri çeken bitkilerle dolu bir tarla vardı.