Tensei Shitara Slime Datta Ken (LN) - C5 Bölüm 4.9
Bölüm 4.9: Bir İblis Lordunun Doğuşu (9)
Çevirmen: nnes & Düzenleyici: joker
Yanındaki Shogo ile Razen, güvenli bir şekilde karargâhlarındaki Folgen’in yanına döndü. Kısa sürede arka arkaya birkaç güçlü sihri tetiklemek, onu son yıllarda hiç yaşamadığı bir yorgunluk duygusuyla doldurdu, ama şimdi dinlenecek zamanı yoktu. Yapacak işi vardı.
“Te-Teşekkürler Razen. Üzgünüm.”
“Unut gitsin, Shogo. Sen benim en değerli aletlerimden birisin. Krallığımızın en değerli savaş makinelerinden biri. “
“E-evet … Bu sefer kaybettim, ama sonraki turda kazanacağım. Göstereceğim onlara! “
“Çok iyi,” Razen nazikçe yanıtladı – Shogo’nun fark edemediği, gözleri soğuk bir şekilde parlarken. “Yaraların kendi kendilerine iyileşiyor gibi görünüyor, ancak daha iyi dinlenmene yardımcı olmak için, biraz büyü yapmama izin ver. Önce dayanıklılığını toparlaman gerekir. “
“Elbette. Kulağa iyi geliyor.”
Razen’in teklifini sorgusuz sualsiz kabul etti ve Razen hiç tereddüt etmeden büyüsünü yaptı. Hedefin ruhsal ve astral bedenlerini paramparça eden bir hareket olan hayali büyü Mental Vuruş idi. Shogo’nun ruhsal varlığı, Geld’in saldırısıyla zaten ağır hasar görmüştü; bu onun dayanabileceği bir şey değildi ve Razen’e, kendi direniş göstermeyecek kadar çok güvenmişti.
Böylece Shogo Taguchi’de sonuyla böyle karşılaştı – zayıflığı ve egoizmi arasında her iki şekilde de ölmeye mahkumdu. Ama bu ölüm bedenden değil, kalpten biriydi.
Shogo önünde dururken, Razen günün son büyük büyüsünü hazırladı.
“Planlanandan daha erken değil mi, Sir Razen?”
“Mecburdum, Folgen. Canavarlar onu o kadar çok sinirlendirdi ki, artık bizim için pek yararlı olamayacaktı. Zamanı gelmişti. “
“Heh-heh-heh… Yine de acınacak bir manzara. Gerçekten dünyanın en güçlü adamı olduğuna inanıyordu, değil mi? “
“Öyle görünüyor. Ve Kyoya’ya bakın. Paladinlerin başı Hinata Sakaguchi’yi yenebileceğine gerçekten inanıyordu. Kendi gücüyle. “
“Bah-ha-ha-ha-ha! Beni güldürme. Ben bile onu yenemedim ve o küçük acemi, zafer mi bekliyordu? “
Folgen, on yıllar önce, daha genç bir Razen tarafından çağrılan, kendisinin Öteki Dünyalı olduğu gerçeği sayesinde en azından ona karşı savaşabilirdi. Ruhunu kısıtlayan kilitleme laneti yoktu; İlişkileri açısından Razen ile hem arkadaş hem de işbirliği ortağıydı. Böyle biri için bile Hinata’nın gücü inanılmazdı ve hiç şansı olmadığını, denemeden bile bilebiliyordu.
Razen, “Yine de yazık” dedi. “Kyoya’nın Severer yeteneği ben sana aktaramadan parmaklarımızın arasından kaydı.”
“Sorun yok. Her zaman bir dahaki sefere vardır.”
Folgen’in kendine özgü becerisine Spearhead ( Öncü) deniyordu. Önderlik ettiği kuvvetlerin gücüne dair özel bir kavrayış sunarak, gücünün herhangi bir ölü üyesinin, bir bakışta içindeki becerilerini seçmesine ve elde etmesine izin verirdi. Bununla birlikte, bu şekilde yalnızca sınırlı sayıda beceri kazanabiliyordu ve bu onu çok sinirlendiriyordu.
“Gerçekten de var,” diye onayladı Razen. “Kuvvetlerimiz arasında daha güçlü olanlar, her zaman içlerindeki güçlü becerileri geliştiriyor gibi görünüyor, ancak hepsinin ne kadar bencil olduğuna bakın! Ne karın ağrısı. Rastgele çağırmak çok daha kolay, ancak asla yeterince güçlü olamıyorlar – o yüzden kişilikleri önemli değil, çünkü onları her zaman feda edebilir ve güçlerini ele geçirebiliriz. “
“Şüphesiz. Onları sürekli olarak şımarttık, onlara ordularımızın temel taşları gibi davranıyoruz. Şikayet etmeleri için bir neden göremiyorum. “
İkili bir kahkaha attı.
Ve işte tam burada, Farmus’un sorununun özü buydu. Sadece öteki dünyalılar değildi – krallığa evim diyen büyücüler de aynı derecede egoistti, doğuştan gelen haklara göre orada en güçlü olduklarını varsayarlardı.
Razen işine devam ederken gülümsedi. “Ama bu bir çeşit lütuf olabilir,” dedi. “En sonunda, Shogo bana çok yardımcı oldu. Tam olarak ne olduğundan emin değilim, ama benzersiz bir beceri daha edinmiş gibi görünüyor. Şimdi, o zaman… ”
İş neredeyse bitmişti. Shogo’nun beynini sıfırlayarak kendi hafızasının üzerine yazıyordu. Ruhunu taşımadan önce, Shogo’nunkini yok etmesi iyi oldu.
“İyi olduğuna emin misin? Başarısız olma şansı yok mu? “
“Endişelenme. Bu ilk değil. Öğretmenim Lord Gadora, ruhunu tam anlamıyla yeniden doğurarak kendini reenkarne etti. Dışarıda daha büyük bir gizli büyü yok. Buna kıyasla, ele geçirmek daha kolay olamazdı. “
Razen, fiziksel bedenini ele geçirmek için Shogo’nun astral bedenini tamamen yok etmişti. Daha sonra beynini yok etti ve Survivor ile yeniden inşa etti. Tamamen boştu, ruhunun hatıralarının hiçbiri geri yüklenmemişti ve şimdi Razen’in kendi anıları ortaya çıkmıştı. Şimdi yapması gereken tek şey ruhunu Shogo’nun bedenine yerleştirmekti.
Sahiplik büyüsü, ilk olarak Razen’in ustası, büyük büyücü Gadora tarafından oluşturulan gizemli, ezoterik beceri olan Ruh Göçü’nün basitleştirilmiş bir versiyonuydu. Bu Razen’in özgün bir becerisiydi ve şimdi etkinleştirilmişti. Farmus’un baş büyücüsü, tüm bu yıllar boyunca ulusuna hizmet etmeyi başardı ve kendisini güçlü bir bedenden güçlü bir vücuda transfer etti. Shogo’yla, o şimdi, tüm Farmus tarihinin en güçlü büyüsü olan, yenilmez ruh ve yenilmez vücudun mükemmel birleşimi olarak yeniden doğdu.
“Ahhh … Yeniden genç bir vücutta olmak çok güzel.”
“Heh-heh-heh! Şu anda göründüğünden çok daha yaşlı gibi konuşuyorsun. “
“Kes artık. Şimdi Majestelerine rapor vereceğim ve ona ne olarak, yeniden doğduğumu göstereceğim. “
Ellerini temizleyerek, daha önce attığı cüppeye geri döndü. Cesurca çekip giderken, her adımında sahip olduğu yeni gücüne, güven ve arzuyla dolup taşıyordu. Arkadaşı ve ortağı olarak güvenini pekiştirmek, Folgen’i tatmin etmek yeterliydi.
Uluslarının savaş gücünün ağır bir parçası olan, üç öteki dünyalıyı kaybetmek, onları kötü bir duruma sokmuştu. Ancak Razen’in gücü, bu noktada onu özel A rütbesinin ötesine götürdü, bu yüzden ağıt yakmaya değmezdi. Şu anda Razen, daha önce karşılaştığı iki düşman canavar olan Hakuro ve Geld ile savaşabileceğinden ve onları kolayca yenebileceğinden emindi.
İçten içe, sözde S rütbeleri olan bir iblis efendisine meydan okuyabileceğine dair bir şüphesi bile vardı. Sonra Hakuro’nun söylediği uyarı sözlerini hatırladı.
Bu dünyada kızdırmamam gereken tek yaratığı kızdırdım mı? O cadı, canavarların sözde efendisini uzun zaman önce halletti, değil mi? O… yoksa yaşıyor mu?
Şüphe, onun meraka düşmesine neden oldu.
“Ne?”
“Ah, ah, hiçbir şey.”
Hemen tekrar yürümeye başladı.
… Aklımın beni felç etmesine izin veriyorum. Belki düşündüğümden daha fazla tehditkârdır, ama meseleleri iyice düşünüyorum. Ve o cadıdan sağ çıksa bile, onu kendim öldürebilirim.
Kralının beklediği konutuna yaklaşırken, cesurca gülümsedi.