Dr. Paul Ruskin, Amerikan Tip Birliği Dergisindeki bir makalesinde, bir yanlış anlamanın, insana nasıl tamamen farklı bir perspektif kazandıracağını anlatmakta..
Dr. Ruskin, öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik belirtilerini öğretirken, onlara şu olayı okur:
Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor.
Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor.
Zaman, yer ya da kişi kavramı yok.
Yalnız nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor.
Son altı aydır onun yanındayım; ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor.
Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor.
Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor.
Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde.
Yürümüyor.
Uykusu sürekli düzensiz.
Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor.
Çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor.
Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor.
Daha sonra Ruskin, hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar. Fotoğraftaki, doktorun altı aylık kızıdır.
Belki de karşılaştığımız birçok şey; önyargılarımız ve deneyimlerimiz sonucu oluşan bakış açılarımız nedeniyle bize olduğundan çok farklı görünmekte.
Sahi, gerçekte de birbirimizle ilgili neyi, ne kadar algılayabiliyoruz ki zaten?
Bizim en büyük problemimiz :Ön yargı değilmidir zaten?
Güzel bol kalp kazançlı bir gün dilerim...
SEVGİyle kalın...
Chenay KobakGüncelleme Tarihi: 05 Aralık 2018, 15:13