Çok amaçlı yüksek hızlı denizaltıların geliştirilmesi, seri denizaltıların tasarımına sunulduklarında garantili yüksek bir başarı ile yeni teknik çözümler üretmemizi sağlayacak tam ölçekli testler ve deneyler olmadan hayal etmek neredeyse imkansızdır. Amerika Birleşik Devletleri 1960'larda zaten kendi araştırma denizaltısı Albacore'a sahipti, bu tekne üzerinde uzun zamandır çeşitli deneyler yapıldı ve Amerikanın çıkarları için bilimsel araştırmalar yapıldı. filo. SSCB'de yaklaşık olarak aynı zamanda, uzmanlar Sovyet filosunda özel bir araştırma denizaltısı ihtiyacını fark etti. Bu tür denizaltıların kullanımındaki öncelik, kontrol edilebilirlik, akustik görünmezlik, tahrik, santral ve hidrodinamik yönler, torpido borularının yeni düzenlerinin geliştirilmesi alanlarında araştırma olmalıdır.
İlk defa, akışın tüm fiziksel görüntüsünü tam olarak değerlendirmek ve çeşitli sürüş modları için gerekli tüm parametreleri kaydetmek ve çeşitli sürtünme ve itme azaltma araçlarını kullanmak için kullanılabilecek özel bir laboratuvar botu geliştirme fikri, 143'teki SKB-1960 uzmanları tarafından önerildi. Bu fikir hızla SSCB Bilimler Akademisi'nden destek aldı ve 1962'te tam olarak onaylandı.
Sovyetler Birliği'nde geliştirilen denizaltı, direnci azaltmanın yeni yollarıyla ilişkili saha testleri gerçekleştirmeyi amaçlıyordu. Teknenin Karadeniz'de kurulan filo test tesisinin bir parçası olması gerekiyordu. Hidrodinamik alanında çeşitli çalışmalar yapılması da planlandı. Tekneye çok sayıda yeni oluşturulan araştırma ekipmanı ve aparatı yerleştirilmiş olmalıydı.
Denizaltının kendine özgü çalışma koşullarını dikkate alarak ve en yüksek su altı hızını ve teknenin en küçük yer değiştirmesini elde etmek için tasarımı, aşağıdaki hükümlere uygun olarak gerçekleştirilmiştir: denizaltı, silah sistemlerinin konuşlandırılmasını reddetti; sayıca az olmak. Tasarım sırasında Sovyet tasarımcıları, çeşitli testler için geminin aşamalı bir yeniden teçhizatını gerçekleştirme imkanı sağladı. Denizaltı inşaatını hızlandırmak için, Sovyet endüstrisi tarafından zaten iyi bir şekilde idare edilmiş olan ekipmandan en iyi şekilde yararlanılması planlandı.
1985’te Leningrad Admiralty Association nihayet 1710 “Mackrel” teknesini yapmaya başladı. 22 Ekim 1985, tekne atıldı, 5 Ekim 1986, lansmanı yapıldı. Bundan sonra, denizaltı inşaatı Novo-Admiralty fabrikası bölgesinde yapıldı, tekne denizde tamamlandı.
1710 proje araştırma teknesinin demirleme denemeleri, yılın 14'inde Ekim 23 ile Kasım 1986 arasında yapıldı ve aynı yılın sonundan itibaren ve Ekim 29'te, geminin fabrika denemeleri derhal nakliye işleminden hemen sonra başladı. Tekne, iç su yolları ile Balaclava'daki Karadeniz'e teslim edildi. 1987 Aralık 19, gemi resmen SSCB'nin Karadeniz Filosuna dahil edildi. Teknede yapılan deneysel çalışmalar, 1987'te ülkenin dağılmasından sonra tamamlandı. Sadece birkaç yıllık çalışma ve deneylerden sonra, gemiye ihtiyaç duyulmadı. 1992'te, tekne Karadeniz Filosunun hizmetinden çıkarıldı ve Sevastopol'a atıldı.
Denizaltı projesinin tasarımı 1710 "Makrel" çift parçaydı. Teknenin hafif gövdesi silindirik bir ek kullanılmadan dönme gövdesi olarak yapılmıştır. Teknenin gövdesinin uzunluğunun genişliğine oranı 7 ile 1 arasındaydı. Bu gövde şekilleri minimum akış direncini ve en iyi tahrik özelliklerini sağlamıştır. Denizaltının sert gövdesi silindirik bir şekle ve konik kıç ucuna sahipti. Su geçirmez perdeleri olan teknenin gövdesi, 5 bölmelerine bölündü. Tüm geri çekilebilir cihazların çiti, tabanın teknenin hafif gövdesine düzgün bir şekilde akmasıyla “limuzin” olarak adlandırılmıştır. Denizaltının kıç kuyruğu haç biçimli yapılmış, nazal yatay dümenler teknenin üst yapısına yerleştirilmiş ve içine yığılmış olabilir. Teknede, denizaltı yayının çeşitli formlarını inceleme fırsatı sağlayan GAK'ın ana anteninin kaplamasının değiştirilmesi mümkün oldu.
Toplamda, bu denizaltıda, GAK'ın ana anteninin (hidroakustik kompleksi) 3 tipindeki çıkarılabilir radomların testleri yapıldı. İç bölmelerdeki ve tekne gövdesinin dış konturlarındaki akustik gürültü seviyesini azaltmak için, “Kask” ve “Finnik-78” malzemelerinin özel sonar kaplamaları kullanılmıştır. Suya direnç seviyesini azaltmak için, denizaltı ve periskop çitlerinin tüm hafif gövdesi boyunca sınır tabakasına özel bir polimer çözeltisi ilave edildi, bu da direnci düşürdü (teknenin hızı DEU'nun gücünü değiştirmeden arttırıldı). Bu sistem bir polimer macun depolama tankından, hafif bir tekne gövdesinin halka şeklindeki yarık benzeri yapılarından ve ekipmanından oluşur: deniz suyu sağlamak için kullanılan bir santrifüj pompa; deliklere boru besleme çözümü; makarnayı miksere beslemek için vidalı pompa.
Özel polimer macunu, elastik kaplarla bir depolama tankına yerleştirildi. Bu tanklar ve tankın perdeleri arasındaki boşlukta, macunu tüketildiği gibi değiştiren deniz suyu vardı. Sistemi başlatırken, karıştırıcıya makarna ve deniz suyu sağlandı. Elde edilen çözelti borulardan prekast kofferdamlara aktarıldıktan sonra teknenin hafif kabuğundaki yarıklara, dengeleyicilere, geri çekilebilir aygıtların çite ve pervaneye gitti. Akrilamid ve polietilen okside dayalı hidrodinamik olarak aktif polimerler geliştirilmiştir.
Bütün bunlar, sınır tabakasında polimer çözeltilerinin tedarik edilmesinin etkisinin değerlendirilmesinden oluşan testlerin asıl amacına ulaşılmasına katkıda bulunmuştur. Hidrodinamik direncin aynı anda sabit bir şekilde azaldığı ve ana elektrik santralinin sabit gücünü korurken teknenin hızının arttırılabileceği bulundu. Aynı zamanda, SJC'nin çalışmasında yüksek hızlı tekne rotasında hidrodinamik parazitlenmeyi azaltmanın yolları hakkında bilgi edinildi. Ayrıca, 1710 botu sayesinde, bir denizaltının akustik alanını hesaplamak ve pervaneleri hesaplamak için yeni yöntemler test ettik.
Teknenin taktik ve teknik özellikleri:
Kaba ölçüler: uzunluk - 64 m, genişlik - 9 m, taslak - 5,8 m.
Sualtı yer değiştirme - 2480 t, yüzey - 1420 t.
Maksimum suya batma hızı - 24-26 düğümleri, yüzey rotası - 10 düğümleri.
Ana kürek motorunun gücü - 5500 hp, ekonomik stroklu elektrik motoru - 50 hp
Maksimum menzil - 1100 mil.
Aşırı daldırma derinliği - 300 m, daldırma çalışma derinliği - 240 m.
Özerklik - 3 gün.
Teknenin mürettebatı - 22-30 kişi.
Bilgi kaynakları:
http://kuleshovoleg.livejournal.com/235698.html
http://militaryrussia.ru/blog/topic-212.html
http://www.deepstorm.ru/DeepStorm.files/45-92/dss/1710/list.htm