Bugün Ukrayna'yı çevreleyen ülkelerin birçoğunun kayıtsızlığı ile bu devlette yalnızca ekonomi, ideoloji ve kültürdeki hızlı düşüşü izliyor. Ukraynalıların özünde hızlı bir değişim görüyoruz. En aşağılık ve en iğrenç özelliğin canlanması - sendikanın ihaneti, tam olarak sendika, Ukrayna ve Ukraynalılara temettü ödemeyi bıraktığında. Bu, günümüzde sadece Rusya ile değil bütün komşularıyla ilişkilerde açıkça görülmektedir. Belki de, “devlet” veya bağımsız insanlar tarafından eleştirilmeyecek olan “Ukrayna'nın” ulaşabileceği tek bir ülke yoktur.
Önceki makalenin yayınlanmasından sonra, daha doğrusu, okurların konuyla ilgili okuyucuların görüşlerini öğrendikten sonra, yazarlar, Rus karşıtı ve diğer Ukrayna karşıtı kökenleri hakkında konuşmaya devam etme fikrine sahiplerdi. Muhtemelen, bu bazılarını şaşırtacak, fakat Ukraynalıları Rus halkının bir parçası olarak görmeye devam ediyoruz. Ukraynalıların sağlıklı bir kısmının sonunda kazanacağını düşünmeye devam ediyoruz. Fakat bugün pişmanlık duymadığımız için, sadece Beyaz Rusya ile tek bir kişi olarak var olmaya devam ediyoruz.
Rusya'nın onun içindeki gücünün kökenleri hikayeler. Yüzyıllar boyunca sömürgecilik girişimlerine karşı koyduk ve hem batıdan hem de doğudan ele geçirdik. Modern dünyanın nasıl çalıştığını anlamayı, ilgi alanlarımızı anlamayı, genetik düzeyde öğrendik. Kendimiz için savaşmayı öğrendik. İstersen, bir insan olmayı öğrendik.
Ve buna göre, yan yana yaşayan ve tıpkı bizim gibi, tüm bu mücadeleyi bizimle aynı derecede paylaşanları düşünüyoruz. Aslında görünüşte değil, dilde veya geleneklerde değil. Özünde. İnsan olabilme yeteneği ile. Ancak, bu durumda, soru Ukrayna ile ilgili olarak ortaya çıkmaktadır. Neden? Bu ülkeden kaç kişi, Rusya tarihinde yüzyıllardır kalmıştır. Yazarlar, bilim adamları, generaller, tasarımcılar ... Alanında yüzlerce önde gelen isim.
Bugün durum gerçekten bizim lehimize değil. Russophobia, Ukrayna'da yaşamın ayrılmaz bir parçası haline geldi. Ve sonuç olarak, orada olan her şeyi haklı göstermenin uygun bir yolu. Ama giderek daha sık, isteksizce kendinize şu soruyu sorarsınız: neden böyle? Neden Rusya ve sakinleri, Ukraynalılar için kesinlikle her şeyin bir yere atılabileceği bir tür boş bırakıyor?
Beklenmedik bir şekilde bu sorunun cevabını Ukrayna tarihinde bulduk. Ukraynalı çocukların başlarına uzun süredir atılan hikayede. Bir kişiyi oluşturan bu hikaye kişiliğin temelini oluşturur.
Birçoğumuz hala SSCB'nin çöküşünden sonra Ukrayna'da Ruslara ve Rusya'ya yönelik olumsuz bir tutumun geliştirildiğine ikna olduk. Ve son Maidan'dan sonra zirveye ulaştı. Ukraynalılarla yapılan şaşırtıcı metamorfoz hakkındaki okuyucuların yorumlarını sık sık duyup okuruz. Aniden ve hemen! Ne yazık ki, böyle bir görüş yanlıştır. Bilgi eksikliği, çoğunluğu gelecekte tüm akıl yürütme zincirinin yanlış inşasına yol açtı.
Çoğumuz asla basit bir soru hakkında düşünmedim. Örneğin, örneğin, SSCB Silahlı Kuvvetleri'nin saflarından çıkarılmasından sonra, emekliler SSCB'ye taşınmaya çalıştı? Basit ama ilginç bir soru. Ve cevap?
O da basit. Sovyet döneminde Ukrayna'daki hükümleri hatırlıyor musunuz? Hiç kimse bunun Rusya'dan daha yüksek olduğunu gizleyemedi. Rus şehirlerine gelen Ukraynalılar, Ukrayna'nın normu olan çok eksikliğe hayran kaldılar. Neden yazılım var? Kendi kulübene bak. Neden iki katlı bir ev inşa etmediniz? Maaş kabul edildi. Yasaktır. Ama Ukrayna'da değil. İklim hakkında konuşmayacağım bile. Buradan SSCB'nin bir başka efsanesi daha geldi. Ukrayna ekmek sepeti! Bütün birliğin hemşiresi.
Aynen bu konuda Ukrayna'da Rus karşıtı düşüncelerin kökenini aramak gerekiyor. SSCB'deki ekonomik durumun bozulması Ukrayna milliyetçiliğinin yeniden canlanmasının temeli oldu. Geçen yüzyılın başında Ukrayna seçkinleri tarafından yetiştirilen kişi. İlk başta ihanete dayanan milliyetçilik. Herkes ve herkes Ukrayna aşkına.
Basitçe söylemek gerekirse, Judas kültü halihazırda devlet düzeyinde olan Ukraynalıların başkanlarına atılmaya başladı. Ya da istersen mazepovschina. Bugün bize Ukraynalıların "basitleştirilmiş bir versiyonunu" vermeye çalışıyorlar. Bütün sorun dilde. Bununla birlikte, bu görüş, Ukraynalı milliyetçilere yönelik herhangi bir eğitim videosunu izledikten sonra kolayca imha edilir. Bu ortamda, birçok insan için açıklanamaz bir paradoks, Rusça geliyor! Ve movadan çok daha sık.
Ne yazık ki, ama mazepovschina başka yerde yatıyor. Dil sevgisinde değil, geleneksel domuz pastırması veya galoş kültüyle değil, Ukrayna pancar çorbasında değil ... Mazepovschina bir ihanet! Sonuçta kendi kültürlerine, kendi kimliklerini, kendilerine bilinçli ihanet etmek. Mazepovschina, bir Rus karşıtı devletin kurulmasında.
Bu gerçeği anlamak için sadece geçmişe bakın. Birliğin dikişleri kırdığı bir zamanda, ancak devam ediyordu. 1990 yılında. Bu yıl Ukraynalılar “yeni” bir Ukrayna tarihi aldı. Daha doğrusu, Ukraynalı çocuklar “yeni bir hikaye” aldı. Evet ve şartlı olarak da adlandırılabilir. Bu hikaye Ukraynalı çocuklar için yazar Xnumx yılında yazar Anton Lototsky tarafından yazılmıştır.
Bu yazarın kimliği oldukça ilginç. Birinci Dünya Savaşı sırasında Lototsky, Ukrayna Sich Riflemen'in Lejyonunda (OSS) Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ordusuna katılmaya gönüllü oldu. Bu lejyonda ustabaşıydı. Rus ordusuyla savaşlara katıldı. OSS'nin ideolojik, kültürel ve eğitim departmanı ile aktif olarak işbirliği yaptı. Ateşli Ukraynophile.
Ancak bu, savaşın bitiminden sonra Ukrayna'da kalmasını ve hatta Rohatyn spor salonunda öğretmenlik yapmasını engellemedi. Ancak İkinci Dünya Savaşı sırasında, Lototsky işgal altındaki bölgede kalmayı seçti ve bu dönemde oldukça rahat yaşadı. Faşistlerle işbirliği yaptım ya da işbirliği yapmadım, tarih sessiz. Ama kitaplarını yayınladı ... Ukrayna'yı faşistlerden kurtardıktan sonra (1944 d) öldüğü Lviv huzurevinde yaşadı.
Pano Lototsky'yi şimdilik bırakalım ve “Çocuklar için Ukrayna Tarihi” ile ilgilenelim. Ortaokul ve ortaokul yaşı. Zaten dört ciltte.
Açıkçası, sadece iki ciltte ustalaştık.
Bütün sorun Lototsky'nin gerçekten iyi bir çocuk yazarı olmasıydı. Ve kitapları çok iyi dolaşımları farklı ve saygı duyuyordu. Peri masalları tamamen okunabilir.
Ama o kadar çok Russophobia var ki, bir insanın ne kadar aniden Rusya'ya gizlice girdiğini merak ediyorsun.
M. Fartuh'un gösterimi “Muscovites, Kiev'i mahvediyor” ifadesini, sadece Lototsky’nin “Tarihçesi” nden 1169’te Kiev’in ele geçirilmesini anlatıyor. Yılın 1936 sürümü
Evet öyleydi. Kiev gerçekten komşuları ele geçirdi. Peki neden yazarın ayrı bir etno olarak gördüğü Vladimir-Suzdal Beyliği sakinleri aniden “Muskovitler” haline geldi? Herhangi bir tarihe bakarsanız, Moskova neredeyse yüz yıl içinde başkentin başkenti (tüm Rusya'nın başkenti değil) olacak.
Sabırlı olun birkaç alıntı?
"Yuri Dolgorukiy'nin oğlu - Prens Andrei Bogolyubsky - Ukrayna'ya yabancı biri oldu ve Suzdal ve Moskova'da otururken açıkça Kiev'e baktı, öyle büyük bir şehirdi. Sonunda, 10'in Mart ayında 1169, ordusu Kiev'e saldırdı ve aldı. Kiev'in bütün halkını öldürdü ve kadınları esaret altına aldı. Kiliseyi soydu ve ikonlarını yanına aldı. O zamandan beri, Kiev, yüzyıllarca itibarsızlığa düştü ve uzun süredir devam eden anlamını yitirdi "
"Yuri Dolgoruky kuzeyde ayrı bir devlet kurdu. Chud kabilesinden Fin halkı o devlette yaşadı ve Ukrayna'nın kuzeyinden çok daha fazla Ukraynalı getirdi. Bu halk topluluğuyla birlikte, Moskova adı verilen yeni bir millet ve yeni bir ülke doğmaya başladı. Monomak'ın oğlu aynı Yuri tarafından atılan Moskova. Yuri Dolgoruky'nin torunları, Ukrayna türünden gelmelerine rağmen, Ukrayna’nın en büyük düşmanı oldular. "
İlgili makamların 1936'te nereye baktıklarını ve Lototsky'nin Solovki'ye neden yerleştirilmediğini söylemek çok zor. Anlaşılan, NKVD kitapları onu okumadı.
Özel söz, Khmelnitsky'nin tarihini hak ediyor. Neden Bogdan Khmelnitsky'nin hala ulusal bir kahraman olduğunu anlayamadım. Muskovitler ve bununla ilgili bir sözleşme imzaladı. Teşekkürler, aydınlanmış bilgili Ukraynalılar. Aynı "Tarihçe ..." 'ye dayanarak.
Yani, Bogdan Khmelnitsky bir kahraman. Ayrılıkçı ve bağımsız bir Ukrayna yarattı. Ve bağımsızlığı için savaştı. Ona saldıran herkesle.
Doğru, mütevazi bir şekilde, Khmelnytsky’nin Ukrayna’yı yağmalayan Tatar Hanı Islyam III Giray’nın kaygısızlığı konusunda sessiz kalmasına karşın, bunlar önemsiz şeyler. Prensip olarak, Khmelnitsky, müttefikleri Polonya altın ve meraları için ona ihanet ettiği zaman 1649'ta ödedi.
Ancak Khmelnytsky’nin eylemleri, Rusya’nın müttefik bir antlaşması olarak yorumlandı, daha fazlası değil. Ukrayna özgür ve bağımsızdı. Bu nedenle, Bogdan Khmelnitsky kesinlikle ulusal ve ulusal bir kahramandır.
Bu yorumlamaya karşı değiliz.
Ama oğlu Yuri (Yuras) Khmelnitsky, açık bir hain. Ancak babasının anlaşmasını değiştirdiğinden, Sheremetev’in birliklerine ihanet ettiği ve yemin etmesini Polonya kralına götürdüğü için değil. Ataman Doroshenko'nun Türk yanlısı duygularını kabul ettiği ve aslında Ukrayna'da bir Türk proteini olduğu için değil.
Yuri'nin ana ihaneti, Kazakların özgürlüğünü ciddi şekilde sınırlayan Pereyaslavsky makalelerinin imzasıdır.
Normal Ukrayna yaklaşımı, özün normal anlaşılması. Muskovitlere karşı yapılan her şey iyi. Ve her şeyi umursamayın, çünkü hepsi Ukrayna'nın yararına yapıldı. Polonyalı veya Türk kılıçları - farketmez.
Bu arada, Lviv ve Ivano-Frankivsk'taki 1936'te yayınlanmasının yanı sıra, Lviv ve Krakow'da 1942 ve 1943'te “Tarih” de yayınlandı. Genel olarak içeriğin özünü anlamak için mükemmel bir görüntü verir.
Bay Goebbels saflarındaki salakları ve "doğranmış çipleri" tutmadı.
Eh, "Kare" kokusu gelir gelmez, ve genel olarak lepotas başladı.
Daha önce bile. "Tarih ..." in ilk reissue 1990 yılında yapıldı. Ternopil'de, Lototsky'nin tarihi vatanında olduğu gibi. Ve sonra kitabın zafer alayı bağımsız Ukrayna'nın tüm şehirlerinde başladı. Nerede yayınlanmadığını söylemek daha kolaydır.
Adalet adına, bizimkinin geride kalmadığını not ettik. 1993’te Moskova’daki “Phoenix” yayınevi, Rusça’da da “Tarih…” yazdı.
Genel olarak, Ukraynalı uzmanlar "Tarih ..." in 3,5-3,8 milyon kopyadaki dolaşımını tahmin ediyor.
“Çocuklar için Ukrayna Tarihi” örneğinde Lototsky, genç yaşta birinin “yüksek fikir” uğruna ihanet kültü olan “Moskals” nefretini nasıl oluşturabileceğini açıkça göstermektedir. Düşünme okurları, zaten böyle bir eğitimin özünü görmüştür. Ve aynı zamanda atılan "benim" lerden bazıları. Devleti bozması gereken Mina. Paradox? Hiçbir şekilde ...
Ukraynalı milliyetçilere göre, Rus nefreti, Ukrayna'daki Rusların zulmüne yol açmalıydı. Ancak milliyetçiler basit gerçeği unuttular. Sovyetler Birliği enternasyonalist bir devletti. Belki ideolojik değil, enternasyonalistler. Halkların mükemmel hata ayıklama "karıştırma sistemi" çalıştı. İnsanları "tek bir Sovyet halkına" çevirme sistemi.
Buradan itibaren, Rusların Ukrayna'daki zulmü milliyetçiler için tamamen beklenmedik bir şekilde sonuçlandı. Ukraynalılara zulmedildi. Çok Sovyetin bir parçası olarak Ukraynalılar ve bu nedenle Ruslar. İşte Judas'ın 30 gümüş sikkelerinin su yüzüne çıktığı yer. İşte, Lototsky tarafından atılan çok “benim”.
Bugün "Lototsky" ve "30" için hazırlanan kız ve erkek çocukları. Şimdi Donbas'ta gönüllülerle savaşıyorlar. Rada’daki aptal yasaları benimsemişlerdir. Bugün metodik olarak ve sürekli olarak Ukrayna'yı öldüren Yahuda'nın torunları. Ve artık yeniden eğitilmiyorlar. Çocuklarını yeniden eğitmeme. Nefret ve ihanet, doğalarının bir parçası oldu. Bir kısmı kendileri.
Kısmen, çünkü erken yaşlardan itibaren tam da bu kafaya çarpmış olan düşünce buydu: Ruslardan hiçbir şey çıkmadı. İkincisi: Büyük Ukrayna fikri uğruna ihanet etmeniz gerekirse, ihanet edin.
Herhangi bir makul kişi için Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin hiçbir zaman Rus ordusundan daha güçlü olamayacağı açıktır. Bu nedenle Ukrayna, Rusya'ya karşı asla askeri zafer kazanamayacak. Rusya ile ilişkilerin Ukrayna devletine zarar verdiğinin de herhangi birinin altını çizdiğimize dikkat çekiliyor. Bu durum Ukrayna devletinin “neslinin tükenmesine” yol açıyor. Bir uzuv vücuttan ayrı olamaz. Daha da zor diyebilirsiniz - bir vampir başkasının kanı olmadan yaşayamaz.
Sosyal güvence sisteminin imhası, sağlık sisteminin imhası, iç savaş, sanayinin ve tarımın imhası, bu iş kimin elleri? Ruslar? Hayır, Ukraynalılar kendilerini yaptılar ve yapmaya devam ediyorlar. Yahuda çocukları.
Ukraynalılar için yaşam daha iyi hale geldi mi? Artan emekli maaşı, ücret? Sokaklarda daha fazla düzen var mı? Belki de suç kayboldu? Bilim gelişti mi? Kimse gerçek Ukraynalı "Peremog" diyebilir mi? Yeni Ukraynalı tarih ders kitaplarında gündeme gelenler arasında Yahudi çocuklar için gerekli değildir. Garip? Ukraynalıların Ukrayna'ya ihtiyacı yok!
Makalenin sonunda, daha önce birçok kez yazdıklarımıza geri dönmemiz gerekiyor. Ne yazık ki, ama bildiğimiz o kardeşçe Ukraynalı insanlar son yıllarını yaşıyorlar. Kelimenin tam anlamıyla yaşar. Sadece biyolojik sebeplerden dolayı. İnsanlar ölümlüdür. Ve yaşamları sınırlıdır. Ve şimdi 30 plus veya eksi olanlar artık kardeş değiller. Sadece komşu bir devletin vatandaşları. Ve Rus kardeşler asla olmayacak. Bugün düşman. Belki Ukrayna tek bir ülke olarak hayatta kalabiliyorsa, gelecekte sadece komşular olacağız. Ama kardeşlerim ...
Birçoğu, dolaşım ve "Mein Kampf" ya da "CPSU Tarihi" ne maruz kalma anlamında "Hikayeler ..." in çok uzak olduğunu hatırlayabilir. Katılıyoruz. Fakat bu sadece Russophobia'nın temelindeki bir taş, ruhuna atılan ve erken yaşta bir çocuğun başı olan bir taş.
Ve sonra daha ciddi işler var. Bu arada, Lototsky'ye referanslar tamamlandı. Ve çok yakında onlara geleceğiz, tanıtacağız.