Sandy Kasırgası'nın yaklaşan karaya inişi göz önüne alındığında, Amerika Birleşik Devletleri Federal Acil Durum Yönetim Ajansına benzeyen ilk kurulan acil durum yönetim ajansının ne olduğunu merak ettim.
Wikipedia'nın İtfaiyecilik Tarihi, aşağıdaki pasajı içerir:
Elimizde önemli bir geçmişi olan ilk Roma itfaiyesi Marcus Licinius Crassus tarafından yaratıldı. Marcus Licinius Crassus, MÖ 115 civarında zengin bir Roma ailesinde doğdu ve (Plutarkhos'un sözleriyle) "ateş ve yağma" yoluyla muazzam bir servet elde etti. En kazançlı planlarından biri, Roma'da itfaiyenin olmaması gerçeğinden yararlandı. Crassus bu boşluğu, ilk alarm çığlığında yanan binalara koşan 500 kişilik güçlü bir tugay oluşturarak doldurdu. Ancak itfaiyeciler olay yerine vardıklarında hiçbir şey yapmadılar, bu sırada işverenleri, sıkıntılı mülk sahibiyle hizmetlerinin bedeli üzerinde pazarlık yaptı. Crassus tatmin edici bir fiyat için pazarlık edemezse, adamları yapının yanmasına izin verdi ve ardından onu değerinin bir kısmı için satın almayı teklif etti.
IMO, bu sayfa Crassus'a (aynı sayfaya) fazla nazik davranıyor, görünüşe göre bir ücret karşılığında kamu hizmeti sağladığını gösteriyor. Kendi wiki'si, ekonomi tarihi kitaplarında sıklıkla anlatılan, daha yaygın olarak kabul edilen gerçeğe daha da yaklaşıyor:
Crassus'un servetinin geri kalanı, köle ticareti, gümüş madenlerinin işletilmesi ve özellikle yasaklanmış vatandaşlar olmak üzere makul arazi ve ev satın alımları yoluyla daha geleneksel bir şekilde elde edildi. En ünlüsü yanan evleri satın almasıydı.: Crassus bir evin yandığı haberini aldığında, gelir ve çevredeki binalarla birlikte mahvolmuş mülkü mütevazı bir ücret karşılığında satın alır ve daha sonra yangını çok fazla hasar görmeden söndürmek için 500 müşteriden oluşan ordusunu kullanırdı. Crassus'un müşterileri, alevlerin yayılmasını engellemek için yanan binayı yok etmek için Roma yöntemiyle yangın söndürme yöntemini kullandılar.
MS 6'da Augustus, muhtemelen Crassus'un fikrine dayanarak, hem itfaiyeci hem de Roma polisi olarak işlev gören bir güç olan Vigiles'e bir grup köle düzenledi:
Her kohort standart yangınla mücadele ekipmanı ile donatıldı. NS sifo veya itfaiye aracı atlar tarafından çekildi ve kısmen bir su deposuna daldırılmış büyük bir çift etkili pompadan oluşuyordu. Vigiles olarak belirlenen akvaryum suyun nerede olduğunu tam olarak bilmeleri gerekiyordu ve ayrıca ateşe su getirmek için kova tugayları kurdular. Yangının üzeri patchwork yorganlarla kapatılarak söndürülmeye çalışıldı (centones) su ile ıslatılır. Ateşe asetum adı verilen sirke bazlı bir madde atılarak kimyasal yangın söndürme yöntemlerinin kullanıldığına dair kanıtlar bile var. Çoğu durumda alevlerin yayılmasını önlemenin en iyi yolu yanan binayı kanca ve levyelerle yıkmaktı. Çok katlı binalardaki yangınlar için, insanların üst katlardan atlamaları için yere minderler ve şilteler serildi.
Vigiles bir Praefectus vigilum tarafından komuta edildi (Saatin Valisi) imparator tarafından atanan kim.
Bazı kaynaklar, Augustus'un ilham kaynağı olduğunu belirtir. nöbetler Mısır'daki yangınlarla mücadele için su pompalarının yenilikçi kullanımına dayanmaktadır.
19. yüzyıla kadar sağlık görevlileri gibi herhangi bir organize sivil acil servis var gibi görünmüyor. Nil vadisinde sel bir sorun olsa da, bunun acil servis gerektirmeyecek kadar düzenli olduğundan şüpheleniyorum. Japonya'daki depremler ve tsunamiler titizlikle kaydedilirken, yine afetler sırasında yardım sağlamak için herhangi bir özel acil durum hizmetinin olmadığı görülüyor.
Dünya Sağlık Örgütü
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Dünya Sağlık Örgütü (WHO), Fransız Organizasyon Mondiale de la Santé, Birleşmiş Milletler'in (BM) uzman kuruluşu, 1948'de geliştirilmiş halk sağlığı koşulları için uluslararası işbirliğini ilerletmek için kuruldu. Salgın kontrolü, karantina önlemleri ve ilaç standardizasyonu ile ilgili belirli görevleri Milletler Cemiyeti Sağlık Örgütü'nden (1923'te kuruldu) ve Paris'teki Uluslararası Halk Sağlığı Ofisi'nden (1907'de kuruldu) devralmasına rağmen, DSÖ'ye bir görev verildi. anayasası kapsamında tüm halklar tarafından “mümkün olan en yüksek sağlık düzeyine” ulaşılmasını teşvik etmek için geniş yetki. DSÖ, sağlığı olumlu bir şekilde “yalnızca hastalık veya sakatlığın olmayışı değil, fiziksel, zihinsel ve sosyal yönden tam bir iyilik hali” olarak tanımlamaktadır. DSÖ, her yıl kuruluş tarihi olan 7 Nisan 1948'i Dünya Sağlık Günü olarak kutlamaktadır.
Yönetim merkezi Cenevre'de bulunan DSÖ'nün yönetimi, genel politika oluşturma organı olarak her yıl toplanan Dünya Sağlık Asamblesi ve meclis tarafından üç yıllık bir süre için seçilen sağlık uzmanlarından oluşan bir Yürütme Kurulu aracılığıyla faaliyet göstermektedir. Rutin operasyonları yürüten ve stratejilerin uygulanmasına yardımcı olan DSÖ Sekreterliği, merkez merkezde veya altı bölgesel DSÖ ofisinden birinde veya dünyanın dört bir yanındaki ülkelerde bulunan diğer ofislerde randevuları olan uzmanlar, personel ve saha çalışanlarından oluşur. Ajans, Yönetim Kurulu tarafından aday gösterilen ve Dünya Sağlık Asamblesi tarafından atanan bir genel müdür tarafından yönetilmektedir. Genel müdür, her biri DSÖ çerçevesinde aile, kadın ve çocuk sağlığı veya sağlık sistemleri ve inovasyon gibi belirli bir alanda uzmanlaşmış bir genel müdür yardımcısı ve birden fazla genel müdür yardımcısı tarafından desteklenir. Ajans, öncelikle üye hükümetler tarafından göreceli ödeme kabiliyeti temelinde yapılan yıllık katkılardan finanse edilmektedir. Ek olarak, 1951'den sonra DSÖ'ye BM'nin genişletilmiş teknik yardım programından önemli kaynaklar tahsis edildi.
DSÖ yetkilileri, kurumun liderlik önceliklerini periyodik olarak gözden geçirir ve günceller. 2014–19 döneminde, DSÖ'nün liderlik öncelikleri şunlara yönelikti:
1. Evrensel sağlık sigortasına doğru ilerleme arayan ülkelere yardım etmek
2. Ülkelerin Uluslararası Sağlık Tüzüklerine uyma kapasitelerini oluşturmalarına yardımcı olmak
3. Temel ve yüksek kaliteli tıbbi ürünlere erişimin artırılması
4. Halk sağlığında sosyal, ekonomik ve çevresel faktörlerin rolünün ele alınması
5. Bulaşıcı olmayan hastalıklara müdahaleleri koordine etmek
6. BM tarafından belirlenen Sürdürülebilir Kalkınma Hedeflerine uygun olarak halk sağlığını ve refahını teşvik etmek.
Bu önceliklerin kapsadığı çalışma, sağlıkla ilgili bir dizi alana yayılmıştır. Örneğin, DSÖ, ulusal sınırlar arasında ticaret ve hava yolculuğuna gereksiz yere müdahale etmeden karantina önlemlerini standart hale getirmek için tasarlanmış bir dizi uluslararası sağlık düzenlemesi oluşturmuştur. DSÖ ayrıca üye ülkeleri kanser araştırmaları, ilaç geliştirme, hastalık önleme, uyuşturucu bağımlılığının kontrolü, aşı kullanımı ve kimyasalların ve diğer maddelerin sağlığa zararları konularındaki en son gelişmeler hakkında bilgilendirir.
DSÖ, ülke çapında aşılama programlarını, antibiyotiklerin ve böcek ilaçlarının kullanımına ilişkin talimatları, erken teşhis ve önleme için laboratuvar ve klinik tesislerin iyileştirilmesini, saf su temini ve kırsal topluluklarda yaşayan insanlar için sanitasyon sistemleri ve sağlık eğitimi. Bu kampanyalar AIDS, tüberküloz, sıtma ve diğer çeşitli hastalıklara karşı bir miktar başarılı oldu. Mayıs 1980'de çiçek hastalığı, büyük ölçüde DSÖ'nün çabaları sayesinde küresel olarak ortadan kaldırıldı. Mart 2020'de DSÖ, 2019'un sonlarında Çin'in Wuhan kentinde ilk kez ortaya çıkan yeni bir koronavirüsün neden olduğu ciddi bir solunum yolu hastalığı olan COVID-19'un küresel salgınını bir pandemi olarak ilan etti. Ajans, hastalık hakkında dünya çapında bir bilgi merkezi olarak hareket etti, hükümetler, halk sağlığı yetkilileri, sağlık çalışanları ve halk için teknik rehberlik ve pratik tavsiyeler vererek ve devam eden güncellemeleri yayınlayarak yayılma ve ölüm oranları hakkında düzenli durum raporları ve medya brifingleri sağladı. bilimsel araştırma. Amerika Birleşik Devletleri'nde pandemi ile ilgili enfeksiyonlar ve ölümler artmaya devam ederken, Pres. Donald J. Trump, DSÖ'yü, salgının ilk aşamalarında yeni koronavirüsün o ülkede yayılmasını gizlemek için Çin ile komplo kurmakla suçladı. Temmuz 2020'de Trump yönetimi, BM'ye ABD'nin Temmuz 2021'de ajanstan çekileceğini resmen bildirdi. ABD'nin geri çekilmesi, Trump'ın halefi Pres tarafından durduruldu. Joe Biden, ikincisinin Ocak 2021'deki görevdeki ilk gününde.
DSÖ, düzenli faaliyetlerinde üye ülkelerin halk sağlığı idarelerinin güçlendirilmesini ve genişletilmesini teşvik eder, uzun vadeli ulusal sağlık planlarının hazırlanmasında hükümetlere teknik tavsiyelerde bulunur, saha araştırmaları ve gösteri projeleri yürütmek için uluslararası uzman ekipler gönderir, yardımcı olur. yerel sağlık merkezleri kurar ve tıp ve hemşirelik personeli için ulusal eğitim kurumlarının geliştirilmesine yardım sunar. Çeşitli eğitim destek programları aracılığıyla DSÖ, doktorlar, halk sağlığı yöneticileri, hemşireler, sıhhi müfettişler, araştırmacılar ve laboratuvar teknisyenleri için burs ödülleri sağlayabilmektedir.
DSÖ'nün ilk genel müdürü 1948'den 1953'e kadar görev yapan Kanadalı doktor Brock Chisholm'du. DSÖ'nün sonraki genel müdürleri arasında doktor ve Norveç'in eski başbakanı Gro Harlem Brundtland (1998–2003), Güney Koreli epidemiyolog ve halk sağlığı uzmanı Lee Jong vardı. -Wook (2003–06) ve Çinli memur Margaret Chan (2007–17). Etiyopya halk sağlığı yetkilisi Tedros Adhanom Ghebreyesus, 2017 yılında DSÖ'nün genel müdürü oldu.
AAEM Geçmişi
1960'lar
Acil tıp alanı, acil durumlar için acil ve plansız tıbbi bakım arayan, hızla büyüyen bir hasta popülasyonuna bakma zorunluluğundan doğmuştur. 1960'a gelindiğinde, Amerika Birleşik Devletleri'nde acil servis ziyaretlerinin sayısının arttığı açıkça ortaya çıktı. Doktorlar, bu hastalara uygun şekilde bakım yapmak için gerekli acil tıbbi becerilerden yoksundu ve artan talep karşısında hüsrana uğradılar. Buna karşılık, Pontiac ve İskenderiye Planları 1961'de yürürlüğe girdi. Pontiac General Hospital'da (MI), 23 toplum hekimi, acil servislerinde günün her saatinde personel için yarı zamanlı çalışmaya başladı. İskenderiye'de (VA), başka bir grup doktor, özel hastalarını tam zamanlı acil hekimleri olmak için terk etti.
Doktorlar, uygulamalarının değişen derecelerini acil tıbba adamaya başlamış olsalar da, yine de özel eğitime ihtiyaç vardı. 1967'de Amerikan Tabipler Birliği (AMA) acil tıp üzerine bir komite kurdu ve 1968'de John Wiegenstein ve yedi meslektaşı Amerikan Acil Doktorlar Koleji'ni (ACEP) kurdu. ACEP'in ilk Bilimsel Toplantısı 1969'da yapıldı.
1970'ler
1970 yılında, acil tıp uygulayan tıp fakültesi fakültesi tarafından bilimsel ve eğitimsel amaçlarla Üniversite Acil Sağlık Hizmetleri Birliği (UAEMS) kuruldu. Tıp öğrencileri, kuruluşundan önce kariyer yolu olarak zaten acil tıbbı seçiyorlardı. İlk üniversite acil tıp ihtisası, 1970 yılında Bruce Janiak'ın ilk ikametgahı olduğu Cincinnati Üniversitesi'nde ortaya çıktı. Diğer nöbetçi üniversite programları arasında Los Angeles County/University of Southern California Medical Center (1971), Medical College of Pennsylvania (1972), University of Chicago (1972) ve University of Louisville (1973) bulunmaktadır. R.R. Hannas, 1973 yılında Evanston Hastanesi'nde (IL) ilk topluluk hastanesi acil tıp ihtisasını kurdu. Acil Tıp Asistanları Derneği (EPDK) 1974 yılında alanımızda ilk asistanları birleştirmek için kuruldu.
Uzmanlık tanınmasına giden yol özellikle zorluydu. 1973 yılında AMA Delegeler Meclisinde acil tıp alanında geçici bir Bölüm Konseyi kurulmuş ve 1975 yılında kalıcı hale gelmiştir. Ayrıca 1975 yılında, Acil Tıp İkamet İnceleme Komitesinin (RRC/EM) öncüsü olan İrtibat İkamet Onay Komitesi oluşturulmuştur. . 1976'da Amerikan Acil Tıp Kurulu (ABEM) kuruldu ve Amerikan Tıbbi Uzmanlık Kurulu (ABMS) nihayet 1979'da acil tıbbı kabul etti. Diğer alanlardaki kurulların aksine, ABEM'in başlangıçta temsil edilen diğer tıbbi uzmanlıklarla birleşik olması gerekiyordu. .
Bu alanda osteopatların ortaya çıkışı, 1975 yılında Amerikan Osteopatik Acil Hekimler Koleji'nin (ACOEP), Amerikan Osteopatik Derneği'nin (AOA) bağlı bir koleji haline gelmesiyle meydana geldi. İlk osteopatik acil tıp ihtisası 1979'da başladı ve Gerald Reynolds, Philadelphia Osteopatik Acil Tıp Koleji'nin ilk asistanı oldu. Temmuz 1978'de, Amerikan Osteopatik Acil Tıp Kurulu (AOBEM), AOA'nın bağlı uzmanlık kurulu olarak kuruldu. ACOEP'in ilk Bilimsel Toplantısı 1978'de yapıldı.
1980'ler
ABEM ilk acil tıp kurulu sınavını 1980'de uyguladı ve AOBEM de 1981'de aynı şeyi yaptı. 1982'de, Lisansüstü Tıp Eğitimi Akreditasyon Konseyi (ACGME) acil tıp uzmanlık eğitim programları için özel gereksinimleri onayladı.
1988'de, iyi duyurulan 10 yıllık bir ek sürenin ardından, ABEM, uygulama yolunu kaldırdı ve ABEM sertifikasyon sınavına hak kazanmak için acil tıp uzmanlık eğitimi talep etmeye başladı. Kısa bir süre sonra, dahiliyede yatılı yaklaşık 100 akademik acil tıp doktoruna bir kerelik istisna verildi. AOBEM sertifikasyonunun uygulama yolu, 1986'dan önce acil tıp uygulamasına başlayanlarla sınırlı olduğundan, bu noktada etkin bir şekilde kapatılmıştır.
Kuruluş, Acil Tıp Sertifikasyon Kurulu (BCEM), resmi eğitim almadan acil tıp uygulamasını seçenler için bir boşluk yaratmak amacıyla 1987 yılında kuruldu. Aynı yıl, BCEM, ABEM veya AOBEM sertifikasyonu için uygun olmayan ilk doktor grubunu onayladı.
1989'da acil tıp, ABMS tarafından birincil kurul haline geldi. Bu tanınma, diğer şeylerin yanı sıra ABEM uygulama parkurunun kapatılmasına bağlıydı. Ayrıca 1989'da, UAEMS ve Acil Tıp Öğretmenleri Derneği (STEM), Akademik Acil Tıp Derneği (SAEM) olarak birleşti. İkamet Direktörleri Konseyi (CORD), daha sonra ikamet programı direktörlerini ve yardımcılarını temsil eden ayrı bir varlık olarak kuruldu.
1990'lar
1990'lar acil tıbba kargaşa getirdi. 1990 yılında, Buffalo, New York'ta acil tıp uygulayan bir genel cerrah olan Gregory Daniel, ABEM'e ve akademik acil tıp alanındaki diğer kişi ve kurumlara dava açtı. Kendisi ve akademik olmayan topluluktan çok sayıda müdahil davacı, ABEM'in uygulama parkurunu kapatmasının, kurul onaylı acil servis doktorlarının ekonomik durumunu iyileştirmeye yönelik yasadışı bir komplonun sonucu olduğunu iddia etti. 1991 yılında, daha önce Haklarından Ayrılmış Acil Hekimler Derneği olarak adlandırılan Acil Durum Hekimleri Derneği (AEP), EM dışı uzmanlık eğitimi almış doktorlar için acil tıp kurulu sertifikasyonunu yeniden açmak amacıyla kuruldu. Dr. Daniel, AEP Yönetim Kurulu'nda görev yaptı.
1992'de, "Phoenix" takma adı altında, James Keaney, hasta bakımını olumsuz etkileyen yolsuzluğu ayrıntılarıyla anlatan Acil Tıp Tecavüzü'nü yayınladı. Acil servis doktorlarının istismarının yaygın olduğunu savundu. Sahadaki birçok "lider", adil olmayan iş taktikleri yoluyla önemli kazançlar elde ediyor ve daha az ücretle çalışmaya istekli vasıfsız acil servis doktorlarını işe alıyordu. Bu uyandırma çağrısı, Amerikan Acil Tıp Akademisi'nin (AAEM) oluşumunu çağrıştırdı.
AAEM, acil servis hekimlerinin en yüksek kalitede hasta bakımı sunmalarına olanak sağlamak için gerekli olan adil ve hakkaniyetli uygulama ortamlarını teşvik etmek amacıyla 1993 yılında kurulmuştur. İlk Bilimsel Toplantısı 1994'te yapıldı. AAEM başlangıçta acil tıp uzmanını ABEM tarafından kurul onaylı olarak tanımladı ve bu tanım daha sonra AOBEM, pediatrik acil tıp (ABEM veya American Board of Pediatrics) ve Kanada Kraliyet Hekimler ve Cerrahlar Koleji.
Amerikan Tıbbi Bakımının Geleceğinde Acil Tıbbın Rolü başlıklı 1994 Macy Vakfı Raporu, SAEM tarafından talep edilen ve Ulusal Tıbbi İnceleme Kurulu başkanının başkanlık ettiği bir konferanstan ortaya çıktı. Başlangıçta, kapsamlı acil departmanları sertifikalandırmak için Sağlık Kuruluşlarının Akreditasyonu Ortak Komisyonu (JCAHO) tarafından acil tıp kurulu sertifikasının istenmesi önerildi. Ne yazık ki, ACEP'in üyeliğinin bölünmesini önlemek için yoğun lobi faaliyetleri yürüttükten sonra, "kurulu onaylı acil hekimi" terimi "nitelikli acil hekimi" ile değiştirildi. Bazıları "nitelikli acil hekimi" kelimesini, acil tıp yapmayı seçen herhangi bir alanda eğitim almış bir doktor olarak yorumluyor.
Buna karşılık, AAEM, her tam oylama üyesi için acil tıp alanında kurul sertifikası gerektirir. Şu anda, bunu edinmenin tek yolu, acil tıp ihtisasını veya pediatrik acil tıp bursunu tamamlamaktır.
2000'in ötesinde
Bahsedilen Daniels davası, davacıların başarısız bir temyiz başvurusunun ardından 2005 yılında reddedilmiştir. AAEM, kendilerini ABEM ve AOBEM'e eşdeğer tutan tanınmayan kuruluşlar tarafından kurul sertifikasyonunun aşınmasını önleme çabalarına öncülük etmeye devam ediyor. Şu anki baskı itibariyle bu konuda California, Florida ve Kentucky'de çalışıyoruz.
Bin yılın sonundan bu yana, acil hekim sözleşmeleri alan büyük sözleşme yönetim gruplarının (CMG'ler) sayısında sürekli bir artış olmuştur. Bu noktada, tüm acil servis hekimlerinin yaklaşık üçte biri onlardan biri için çalışıyor. Bu "şirketleşme" derecesi, diğer tüm tıbbi uzmanlıkları geride bırakıyor ve acil hekim nitelikleri, çalışma koşulları ve profesyonel tazminat, ekonomik olarak değişken bir endüstrinin alt çizgisine bağlı olduğundan, gelecek için belirsiz bir durum yaratıyor.
AAEM, acil servis sözleşmelerinin kurumsal mülkiyetinin, kurumsal tıp uygulamalarına yönelik devlet yasaklarının sağladığı kamu korumalarının ihlalini temsil ettiğine inanmaktadır. Ek olarak, acil tıp doktorları, yasa dışı kurumsal tıp uygulamalarına yardım ve yataklık ederek, farkında olmadan ruhsatlarını riske atabilirler. AMA Mütevelli Heyeti, pratisyen hekimlerle ilgili olduğu için konuyla ilgili kapsamlı bir inceleme sağlamıştır. AAEM, büyük şirketler, California'da TeamHealth ve Minnesota eyaletinde EmCare ile kurumsal tıp uygulamalarıyla ilgili yasal zorluklarla ilgilendi. AAEM ayrıca, Katolik Sağlık Hizmetleri Batı'nın dahil olduğu Kaliforniya'daki kurumsal acil tıp uygulamasıyla ilgili başarılı bir eyleme katıldı.
AAEM, çeşitli eyaletlerdeki Baş Müfettişlik Ofisi ve başsavcılık ofisiyle, bu tür kurumsal istihdam düzenlemelerinin mevcut eyalet ve federal tüzükler uyarınca yasaklanmış ücret bölme faaliyetlerini içerebileceğine ilişkin endişelerini dile getirdi. AAEM üyeleri, kurumsal gruplarla çalışmayı kabul etme konusunda uyarılır ve AAEM, hastanelerin böyle bir düzenlemeyi durum tespiti ile incelemesini önerir.
AAEM, acil servis hekimlerinin, yetersiz ve sigortasız hastaların savunucuları olarak zor rolleri nedeniyle kurumsal etkiden uzak kalmaları gerektiğine inanmaktadır. AAEM, acil servis hekimlerinin bir şirketin kar kaygıları tarafından engellenmemesinin hastaların yararına olduğuna kesin olarak inanmaktadır. AAEM, acil hekimlerinin profesyonel memnuniyet ve bakım kalitesi için en iyi model olan hekime ait bir grubu güvence altına almalarına yardımcı olmak için bu konuda her zaman yardımcı olmaya hazırdır.
2010 yılında, her yıl yaklaşık 2.000 yeni asistanı toplu olarak kabul eden 157 alopatik ve 37 osteopatik acil tıp ikamet programı vardı. Araştırmalar, asistanların acil doktor gözetimine katılmanın, özellikle acil tıp ihtisası varsa, daha kaliteli ve daha uygun maliyetli bir uygulama ile doğrudan ilişkili olduğunu göstermiştir. AAEM'in 1999 yılında oluşturulan yerleşik bölümü, 2005 yılında AAEM Yerleşik ve Öğrenci Derneği (veya AAEM/RSA) olarak adlandırılan AAEM'den bağımsız bir kuruluş haline geldi. Amacı, EM sakinlerine bir forum ve mukim endişelerini ve sorunlarını özel olarak ele almak, kendi programlarını ve hizmetlerini geliştirmek ve AAEM'in yönü ve misyonunu etkileyebilecek bir temsilciye sahip olmak için bir araç sağlamaktır.
Önümüzdeki on yıl için bir hedef daha, acil tıpta özerk akademik bölümlerin evrensel hale gelmesidir. Halihazırda acil tıp, çoğunluğu oluşturan 72 tıp fakültesinde özerk bir bölüm olarak tanınmaktadır. Tıp fakültesi dekanları, en iyi tıp öğrencilerinin çoğunun acil tıp ihtisasını takip ettiğini bilmelidir. Bir SAEM araştırma grubu yakın zamanda, otonom acil tıp bölümlerinin hem akademik kurumlar hem de uzmanlık alanımız için tıp öğrencisi ve lisansüstü eğitim, akademik üretkenlik ve okul dışı hibe finansmanında ölçülebilir gelişmelerle karşılıklı olarak faydalı olduğuna dair bulgular yayınladı.
Federal Acil Durum Yönetiminin Kısa Tarihi
Amerika Birleşik Devletleri'nin kuruluşundan bu yana, acil durum ve afet yönetiminin sorumluluğu ve odağı federal hükümet içinde bir kurumdan diğerine geçmiştir (ve aynı durum birçok eyalet ve yerel yönetim için de geçerlidir). Ancak 1930'lara kadar modern acil durum yönetimini andıran iki mevzuat dışında çok az sistematik çalışma yapılmıştır. Drabek (1991b, s. 6) ilk ulusal afet yönetimi çabasının, Portsmouth şehri ve New Hampshire eyaletinin kapsamlı yangınlardan kurtulmasına yardımcı olmak için fon sağlayan 1803 Yangın Afet Yardım Yasası olduğunu bildirmektedir. Bir sonraki mevzuat, 125 yıl sonra, 1927'de Mississippi Nehri'nin aşağı taşmasına yanıt vermenin bir yolu olarak 1928 tarihli Aşağı Mississippi Taşkın Kontrol Yasası'nın kabul edilmesiyle geldi (Platt, 1998, s.38). Bu erken mevzuat parçalarının her ikisinin de dikkate alınması önemlidir. takip etti bir felaket ve desteklemeyi amaçlıyordu kurtarma çünkü bu günümüze kadar devam eden bir kalıptır. Felaket sonrası yeniden yapılanmaya yapılan vurgu, 21. yüzyılda bile federal düzeyde acil müdahale çabalarını karakterize etmiştir.
Federal afet yönetimi, eğer onu doğal güçlerin olumsuz sonuçlarını yönetmeye yönelik ortak girişimler olarak nitelendirirsek, gerçekten, Başkan Franklin Roosevelt'in 1933'te Yeniden Yapılanma Finans Kurumu'nu kurması ve depremlerden zarar gören kamu binalarının onarımı için kredi verme yetkisi vermesiyle başlamıştır (Drabek, 1991b). ). Buna ek olarak, birçok New Deal sosyal programı, doğal afet mağdurlarına hizmetler ve çeşitli mali yardımlar sağladı. Bireysel programların yanı sıra, Ulusal Acil Durum Konseyi, 1933 ve 1939 yılları arasında Beyaz Saray içinde, öncelikle Büyük Buhran ile başa çıkmak için ve aynı zamanda doğal afet yardımını denetlemek için faaliyet gösterdi. 1936 Taşkın Kontrol Yasası, Amerikan su yollarının yönetiminde önemli bir ajans olarak Ordu Mühendisler Birliğini kurdu. 1939'da, Büyük Buhran'ın en kötü yanı azalmaya başladığında, Ulusal Acil Durum Konseyi, Başkan'ın Yürütme Ofisine taşındı ve Acil Durum Yönetimi Ofisi olarak yeniden adlandırıldı. Çeşitli türlerdeki ulusal ölçekteki tehditler için bir kriz yönetim ekibi olarak işlev gören bu kurumda doğal afet yardımı merkezi olmaya devam etti.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcı, daha önce Buhran'ın yaptığı gibi, Roosevelt yönetiminin tüm dikkatini gerektiriyordu. Doğal afetler konusundaki sorumluluklarına ek olarak, Acil Durum Yönetimi Ofisi, cumhurbaşkanının sivil savunma planları geliştirmek ve iç cephede savaşla ilgili acil durumları ele almak için yetkili kurumu haline geldi. Acil Durum Yönetimi Ofisi tarafından tasarlanan birçok program, Sivil Savunma Ofisi (Fiorello La Guardia tarafından yönetilen) altındaki Savaş Bakanlığı'na dayanıyordu. Bu ofis 1945'te kaldırıldı ve Acil Durum Yönetimi Ofisi tekrar ana federal acil durum kurumu olarak kaldı (Yoshpe, 1981, s.72).
İkinci Dünya Savaşı'nın ardından, Başkan Harry Truman, sivil savunmanın devletlerin sorumluluğunda olması gerektiğine inanarak, başka bir sivil savunma teşkilatı kurulması yönündeki baskılara başlangıçta direndi (Perry, 1982). 1948'de eski Savunma Bakanlığı bünyesinde bir Sivil Savunma Planlama Ofisi kuruldu ve Acil Durum Yönetimi Ofisi tekrar doğal afetler ve diğer yerel acil durumlara odaklanmaya bırakıldı. Sivil savunma planlamasına karşı doğal ve yerel afetler arasındaki bu ayrım, yaklaşık iki yıl boyunca devam etti, ancak daha sonraki federal çabaların yeniden düzenlenmesiyle birlikte on yıllar boyunca yeniden ortaya çıktı. Sovyetler Birliği 1949 yazında ilk atom bombasını test ettikten sonra, Truman yumuşadı ve Acil Durum Yönetimi Ofisi'nin halefi olarak Başkanlık İcra Dairesi bünyesinde Federal Sivil Savunma İdaresi'ni kurdu. Büyük doğal afetler durumunda federal yardımın sorumluluğu, Konut ve Konut Finansmanı İdaresi'nin sorumluluğundaydı. Mevzuat, 1950 tarihli Federal Sivil Savunma Yasası ve 1950 tarihli Afet Yardım Yasası'nın (Blanchard, 1986, s. 2) geçişi ile hızla izledi. Bu mevzuatın devletlere sivil savunma ve afetler için sorumluluk vermeye devam etmesi ve belirli federal yükümlülükleri belirlemeye çalışması dikkat çekicidir. Başkan Truman'ın 16 Ocak 1953'teki yönetiminin sonunda, 10427 sayılı İdari Kararname, doğal afet yardımı sorumluluğunu Konut ve Konut Finansmanı'ndan kaldırdı ve FCDA'ya ekledi (Yoshpe, 1981, s.166).
Bu görev ve ajans düzenlemesi, her iki Eisenhower idaresi boyunca da devam etti, ancak birincil ajansın adı önce Savunma ve Sivil Seferberlik Ofisi ve ardından Sivil Savunma Seferberliği Ofisi olarak değişti. Sivil Savunma Seferberlik Ofisi, başka bir kabine dairesi veya Beyaz Saray'a bağlı olmaktan ziyade bağımsız ajans statüsü verilen (1958'de) ilk acil durum örgütüydü. Politika tarafında, Federal Sivil Savunma Yasası 1958'de değiştirilerek sivil savunmayı federal hükümet ile eyalet ve yerel yönetimlerin ortak sorumluluğu haline getirdi. Bu değişiklik, aslında 1961'de Başkan John F. Kennedy'nin yönetimi altında finanse edilmeye başlanan eyalet ve yerel yönetim sivil savunma harcamalarının federal olarak eşleştirilmesini de sağladı. Böylece, Kennedy dönemi, sivil savunma kurumlarının eyalet ve yerel düzeyde ilk hızlı genişlemesini gördü. Başkan Kennedy, 1961'de Acil Durum Planlama Ofisi'ni (Beyaz Saray'da) ve Sivil Savunma Ofisi'ni (Savunma Bakanlığı'nda) oluşturduğunda, yerel afetler ve sivil savunma için federal sorumluluğu yeniden ayırdı. Kennedy'nin halefi Lyndon B. Johnson, 1964'te OKB'yi Ordu Departmanına taşıyarak bu işlevin öneminin (ve finansmanının) azaldığını işaret etti. Bu genel işlev ayrımı 1978 yılına kadar devam etti, ancak Sivil Savunma Ofisi 1972'de Sivil Savunma Sivil Hazırlık Ajansı oldu. teknolojik tehlikeler yeniden oluşturulmaya ve çeşitli federal kurumlar arasında dağıtılmaya başlandı. Örneğin, Federal Sigorta İdaresi, 1968 yılında Konut ve Kentsel Gelişim Departmanının bir parçası olarak kurulmuştur. 1973'te Başkan Richard M. Nixon, Acil Durum Hazırlık Ofisi'ni dağıttı ve afet sonrası yardım ve yeniden inşa sorumluluğunu Konut ve Kentsel Gelişim Departmanındaki Federal Afet Yardım İdaresi'ne verdi. Federal programların genel yönetimi ve gözetimi, Genel Hizmetler İdaresi'ne taşınan ve 1975'te Federal Hazırlık Ajansı olan Hazırlık Ofisine atandı.
1970'ler boyunca, yeni federal mevzuat veya yürütme emirleri, federal hükümetin doğal ve insan kaynaklı tehlikelerin farklı yönleriyle ilgilenmesini zorunlu kıldığı için, çeşitli federal ofisler ve kurumlar içinde yeni programlar oluşturuldu. Bunlar, Ticaret Bakanlığı'nın Ulusal Hava Durumu Servisi Topluma Hazırlık Programı (1973) ve Ulusal Yangın Önleme ve Kontrol İdaresi (1974) kapsamına alındı. Agnes Kasırgası'nın yol açtığı 1972 tahribatının ardından, 1974 tarihli Afet Yardım Yasası, afet mağdurlarına (Federal Afet Yardım İdaresi tarafından yönetilen) bireysel ve aile yardımı sağlayan kabul edildi. 1970'lerin sonlarında, Cumhurbaşkanlığı İcra Dairesi bünyesinde dört ana program oluşturulmuştur: Baraj Güvenliği Koordinasyonu, Deprem Tehlikelerini Azaltma Programı, Uyarı ve Acil Yayın Sistemi ve Terörizmde Sonuç Yönetimi. Diğer teknolojik tehlike programları, Çevre Koruma Ajansı, Nükleer Düzenleme Komisyonu ve Enerji ve Ulaştırma Departmanları gibi kurumları da içeriyordu.
Acil durum yönetimi programlarının çeşitli federal kurumlara bu dağınık şekilde atanması, 1970'lerin sonlarında devam etti ve zaman geçtikçe, yürütme organında ve Kongre'de afet yönetimi için federal programların çok parçalı olduğu konusunda artan bir endişe yarattı. Eyalet ve yerel yönetimlerin benzer endişeleri, 1970'lerin sonlarında Ulusal Valiler Birliği (NGA) Afet Projesi'nin odak noktası haline geldi. Proje personeli, acil durum yönetimindeki birçok eyalet ve yerel sorunu federal idari düzenlemelere kadar takip etti. Federal parçalanmanın etkili hazırlık planlaması ve müdahalesini engellediğini, mükerrer çabaları maskelediğini ve ulusal hazırlığı çok pahalı bir girişim haline getirdiğini savundular. Federal Hazırlık Dairesi Müdürü General Leslie W. Bray, acil durum hazırlık işlevi Başkanlık Ofisinden alındığında ve alt ajans statüsüne atandığında, birçok kişinin işlevin daha düşük bir düzeye indirildiğini algıladığını kabul etti. önceliği ve koordinasyon işi daha karmaşık hale geldi. Eyaletler, afetlere müdahale etme işlerinin, pek çok federal kurumla koordinasyona zorlanmak zorunda kaldıkları için engellendiğini savundu. In 1975, a study of these issues sponsored by the Joint Committee on Defense Production (1976, p. 27) concluded:
The civil preparedness system as it exists today is fraught with problems that seriously hamper its effectiveness even in peacetime disasters. . . It is a system where literally dozens of agencies, often with duplicate, overlapping, and even conflicting responsibilities, interact.
In addition to the administrative and structural difficulties, there was also concern the scope of the functions performed as part of emergency management was too narrow, too many resources were devoted to post-disaster response and recovery, and too few resources devoted to the disaster prevention. When the federal response to the nuclear power plant accident at Three Mile Island was severely criticized, calls for reorganization became very loud (Perry, 1982).
Responding to these concerns in 1978, President Jimmy Carter initiated a process of reorganizing federal agencies charged with emergency planning, response, and recovery. This reorganization resulted in the creation, in 1979, of the Federal Emergency Management Agency (FEMA), whose director reported directly to the President of the United States. Far from being an entirely new organization, FEMA was a consolidation of the major federal disaster agencies and programs. Most of FEMA&rsquos administrative apparatus came from combining the three largest disaster agencies: the Federal Preparedness Agency, Defense Civil Preparedness Agency, and Federal Disaster Assistance Administration. Thirteen separate hazard-relevant programs were moved to FEMA, including most of the programs and offices created in the 1970s (Drabek, 1991b). These moves gave FEMA responsibility for nearly all federal emergency programs of any size, including civil defense, warning dissemination for severe weather threats, hazard insurance, fire prevention and control, dam safety coordination, emergency broadcast and warning system, earthquake hazard reduction, terrorism, and technological hazards planning and response. Where FEMA did not absorb a program in its entirety, interagency agreements were developed giving FEMA coordinating responsibility. These agreements included such agencies as the Environmental Protection Agency (EPA), Department of Transportation (DOT), National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), and Nuclear Regulatory Commission (NRC).
At least on paper, the Executive Order made FEMA the focal point for all federal efforts in emergency management. Although FEMA remained the designated federal lead agency in most cases, there were 12 other independent agencies with disaster responsibilities. The EPA is the largest of these agencies, but others included the Federal Energy Regulatory Commission (FERC), the National Transportation Safety Board (NTSB), NRC, Small Business Administration (SBA), and the Tennessee Valley Authority (TVA). Because disaster related federal relief programs were so scattered through the government, many small programs remained in their home agencies. For example, the Emergency Hay and Grazing program allows federal officials to authorize the harvesting of hay for emergency feed from land assigned for conservation and environmental uses under the Conservation Reserve Program. This program is operated in the Farm Service Agency of the US Department of Agriculture. Ultimately, some emergency or disaster related programs remained in thirteen cabinet level departments, including Agriculture, Commerce, Defense, Education, Energy, Health and Human Services, Housing and Urban Development, Interior, Justice, Labor, State, Transportation and Treasury. Certainly the creation of FEMA moved federal emergency management to a much more central position than it had ever been given previously, but it was not possible to completely consolidate all federal programs and offices within the new agency.
The FEMA Director is appointed by the President of the United States and, until the establishment of the Department of Homeland Security, was part of the cabinet. The organization has a regional structure composed of ten offices throughout the United States plus two larger area offices. Although by far the most comprehensive effort, the establishment of FEMA represented the third time that all federal disaster efforts and functions were combined the first was the National Emergency Council (1933-1939), followed by the Office of Civil Defense Mobilization (1958-1961). The early history of FEMA was dominated by attempts to define its mission and organize its own bureaucracy. John Macy, the agency&rsquos first director, was faced with organizational consolidation as a most pressing task: converting thirty separate nation-wide offices to 16 and eight Washington, D.C. offices to five (Macy, 1980). Ultimately, creating a single bureaucracy (with a $630 million budget) from thirteen entrenched organizations proved to be a herculean task.
The efforts to obtain an optimal structure for FEMA continued over the next two decades later directors undertook major reorganizations of headquarters and FEMA&rsquos mission, like its structure, continued to evolve. The early years of FEMA saw much significant legislation and activity. In 1979, the NGA Disaster Project published the first statement of Comprehensive Emergency Management (CEM, the notion that authorities should develop a capacity to manage all phases of all types of disasters), and the concept was subsequently adopted by both the NGA and FEMA. In 1980, the Federal Civil Defense Act of 1950 was amended to emphasize crisis relocation of population (evacuation of people from cities to areas less likely to be Soviet nuclear targets), signaling a fundamental change in US civil defense strategy. Also in 1980, the Comprehensive Environmental Response, Compensation, and Liability Act (called the Superfund Law) was passed, precipitated by the 1978 dioxin contamination of Love Canal, New York (Rubin, Renda-Tanali & Cumming, 2006&mdashwww.disaster-timeline.com). In 1983, FEMA adopted the concept of Integrated Emergency Management System (IEMS) as part of the strategy for achieving CEM (Blanchard, 1986 Drabek, 1985). The basic notion was to identify generic emergency functions&mdashapplicable across a variety of hazards&mdashand develop modules to be used where and when appropriate. For example, population evacuation is a useful protective technique in the case of hurricanes, floods, nuclear power plant accidents, or a wartime attack (Perry, 1985). Similar generic utility exists is developing systems for population warning, interagency communication, victim sheltering, and other functions. Thus, in the early 1980s, FEMA was formed, shaped by organizational growing pains, and also shaped through the adoption of new philosophies of emergency management. While FEMA&rsquos basic charge of developing a strategy and capability to manage all phases of all types of environmental hazards remained, the precise definitions of hazards, the basic conception of emergency management, and the organizational arrangements through which its mission should be accomplished continued to evolve through the end of the 20 th Century.
The end of the 1980s saw passage of the Superfund Amendments and Reauthorization Act (SARA Title III) in 1986 (Lindell & Perry, 2001) and President Ronald Reagan&rsquos Presidential Policy Guidance (1987) that became the last gasp of nuclear attack related civil defense programs in the United States (Blanchard, 1986). Passage of the Robert Stafford Disaster Relief and Emergency Assistance Act of 1988 again boosted state and local emergency management efforts. The Stafford Act established federal cost sharing for planning and public assistance (family grants and housing).
The 1990s opened with controversy for FEMA. In 1989, FEMA response to Hurricane Hugo was criticized as inept&mdasha charge repeated in 1992 when Hurricane Andrew struck Florida. In 1993, flooding in the mid-western US caused more than 15 billion dollars in damage and resulted in six states receiving federal disaster declarations. President Clinton appointed James Lee Witt Director of FEMA in 1993, marking the only time a professional emergency manager held the post. Witt (1995) aggressively increased the federal emergency management emphasis on hazard mitigation and began a reorganization effort. Prior to this time, the federal emphasis had been largely upon emergency response and, to a lesser extent, short-term disaster recovery. Witt began the first real change in federal strategy since emergency management efforts had begun. By the close of the 1990s, FEMA&rsquos organization reflected its critical functions. In 1997, there were seven directorates within FEMA: Mitigation, Preparedness, Response and Recovery, the Federal Insurance Administration, the United States Fire Administration, Information Technology Services, and Operations Support (Witt, 1997). As the 21 st Century began, the overall emphasis of FEMA remained mitigation and both comprehensive emergency management and integrated emergency management systems remained concepts in force.
The most recent epoch in American emergency management began on September 11, 2001, when the attacks on the World Trade Center and the Pentagon shocked Americans and challenged government disaster response capabilities. The attack initiated a comprehensive rethinking of &ldquosecurity&rdquo, &ldquoemergencies&rdquo, and the appropriate role of the federal government. During October, 2001, President George W. Bush used Executive Orders to create the Office of Homeland Security (appointing Governor Tom Ridge as Director) and the Office of Combating Terrorism (General Wayne Downing as Director). On October 29 th , President Bush issued Homeland Security Presidential Directive Number 1 (HSPD-1), establishing the Homeland Security Council, chaired by the President. In June of 2002, President Bush submitted his proposal to Congress to establish a cabinet level Department of Homeland Security (DHS), which was passed later that year.
Since the establishment of DHS, the department&rsquos mission has encompassed three goals: preventing terrorist attacks within the United States, reducing vulnerability to terrorism, and minimizing the damage and recovering rapidly from terrorist attacks (Bush, 2002, p. 8). Although not reflected in the mission statement, DHS would also retain the all hazards responsibilities assigned to FEMA. As was the case in the establishment of FEMA over two decades earlier, DHS incorporated a variety of agencies and programs from many cabinet-level departments, including Agriculture, Commerce, Defense, Energy, Health and Human Services, Interior, Justice, and Treasury. The US Secret Service reports directly to the Secretary of Homeland Security, as does the Coast Guard. The line agencies of DHS comprise four Directorates. NS Border and Transportation Security Directorate incorporated the Customs Service from the Department of Treasury, Immigration and Naturalization Service from the Department of Justice, Federal Protective Service, the Transportation Security Agency from the Department of Transportation, Federal Law Enforcement Training Center from the Department of Treasury, Animal and Plant Health Inspection Service from the Department of Agriculture, and Office of Domestic Preparedness from the Department of Justice. NS Emergency Preparedness and Response Directorate was built around FEMA and also included the Strategic National Stockpile and National Disaster Medical System of the Department of Health and Human Services, Nuclear Incident Response Team from the Department of Energy, the Department of Justice&rsquos Domestic Emergency Support Teams, and the FBI National Domestic Preparedness Office. NS Science and Technology Directorate incorporates the Chemical, Biological, Radiological and Nuclear Countermeasures Programs and the Environmental Measurements Laboratory from the Department of Energy, the National BW Defense Analysis Center from the Department of Defense, and the Plum Island Animal Disease Center from the Department of Agriculture. Son olarak, Information Analysis and Infrastructure Protection Directorate absorbed the Federal Computer Incident Response Center from the General Services Administration, the National Communications System from the Department of Defense, the National Infrastructure Protection center from the FBI, and the Energy Security and Assurance Program from the Department of Energy.
Since 2001, the President has issued additional HSPDs defining the fundamental policies governing homeland security operations (www.dhs.gov/dhspublic). Thirteen HSPDs were issued through mid-2006. Recent documents have established the National Incident Management System (HSPD-5), the Homeland Security Advisory System (HSPD-3), the Terrorist Threat Integration Center (HSPD-6), and a common identification standard for all federal employees (HSPD-12). Other documents proposed strategies to combat weapons of mass destruction (HSPD-4), protect critical infrastructure (HSPD-7) and the agriculture and food system (HSPD-9), coordinate incident response (HSPD-8), and enhance protection from biohazards (HSPD-10). In addition, these documents have established policies for protecting international borders from illegal immigration (HSPD-2), promoting terrorist-related screening (HSPD-11), and securing maritime activities (HSPD-13).
These developments make it clear that the President and the Congress consider homeland security to be much broader than emergency management. Incorporation of FEMA into DHS&rsquos Emergency Preparedness and Response Directorate seems to imply FEMA is responsible only for preparedness and response (and perhaps disaster recovery if this is viewed as an extension of the emergency response phase). Consistent with this line of reasoning, one can interpret the mission of the Border and Transportation Security Directorate and the Information Analysis and Infrastructure Protection Directorate in terms of incident prevention. This gives these directorates responsibilities analogous to what emergency managers call hazard mitigation. Even so, the DHS organization chart seems to indicate a significant loss in the priority given to mitigation of natural and accidental technological hazards.
Teknoloji
In 1960, GSA created the Federal Telecommunications System, a governmentwide intercity telephone system. Then, in 1984, GSA introduced the Federal Government to the use of charge cards. Today, the GSA SmartPay program has more than 3 million cardholders.
As the agency transformed itself to enter the 21st century, GSA embraced new technologies, launched electronic government initiatives, and helped develop means of doing government business on the internet. GSA assumed responsibility for George W. Bush’s E-Gov Initiatives: E-Authentication, E-Gov Travel, Federal Asset Sales, and the Integrated Award Environment in 2001.
In 2009, a new Office of Citizen Services and Innovative Technologies was created to foster public engagement by using innovative technologies to connect the public to government information and services. As a result, GSA’s social media outreach efforts grew.
In 2010, GSA became the first federal agency to move email to a cloud-based system, which reduced inefficiencies and lowered costs by 50 percent.
In 2013, GSA began managing the Presidential Innovation Fellows (PIF) program, which Obama then made a part of GSA in 2015. The highly-competitive program pairs talented, diverse technologists and innovators with top civil-servants and change-makers working at the highest levels of the Federal Government to tackle some of our nation’s biggest challenges. GSA also announced the creation of 18F, which consisted of a team of 15 designers, engineers, and product specialists focused on improving the Federal Government’s digital services.GSA was established by President Harry Truman on July 1, 1949, to streamline the administrative work of the federal government. GSA consolidated the National Archives Establishment, the Federal Works Agency, and the Public Buildings Administration the Bureau of Federal Supply and the Office of Contract Settlement and the War Assets Administration into one federal agency tasked with administering supplies and providing workplaces for federal employees.
GSA’s original mission was to dispose of war surplus goods, manage and store government records, handle emergency preparedness, and stockpile strategic supplies for wartime. GSA also regulated the sale of various office supplies to federal agencies.
Today, through its two largest offices – the Public Buildings Service and the Federal Acquisition Service – and various staff offices, GSA provides workspace to more than 1 million federal civilian workers, oversees the preservation of more than 480 historic buildings, and facilitates the federal government's purchase of high-quality, low-cost goods and services from quality commercial vendors.
Until the twentieth century, there was no formal government response system for emergency situations. The fear of an attack on U.S. soil, for example was almost nonexistent the last foreign troops in the United States had been the British during the War of 1812. By the twentieth century, attitudes had changed, but it was not until the 1940s that the federal government felt compelled to take action. President Franklin D. Roosevelt created the first Office of Civilian Defense in 1941, in anticipation of possible attacks on U.S. soil by the Axis forces in Germany and Japan. By 1950,when President Harry S. Truman created the Federal Civil Defense Administration, the main focus of emergency management was guarding against a possible invasion from Communist forces.
During the Cold War years following World War II, civil defense administrators worked with citizens to help them prepare against possible enemy attacks. A major fear was nuclear attack. The devastation of the bombings at Hiroshima and Nagasaki in Japan were still fresh in people’s minds. During the 1950s, many families installed bomb shelters underground or in their basements to guard not only against bombs but also against nuclear fallout. Municipal buildings, schools, and large private office buildings and apartment houses often displayed placards with the Civil Defense logo and the words “Fallout Shelter” (many older buildings still sport these placards). Up until the 1960s, students were led through air-raid drills in which they were instructed to “duck and cover” by ducking under their desks and covering their heads with their arms.
TDEM's Leadership
TDEM Chief - W.NIM KIDD, MPA, CEM®
W. Nim Kidd serves as the Chief of the Texas Division of Emergency Management (TDEM). In this capacity, he is responsible for the state’s emergency preparedness, response, recovery, and mitigation activities. Prior to serving with TDEM, Chief Kidd was appointed to the San Antonio Fire Department (SAFD), where he promoted through the ranks from firefighter to District Fire Chief, including Lieutenant in charge of the SAFD Technical Rescue Team and Captain of the SAFD Hazardous Materials Response
Team. From 2004 to 2010, Chief Kidd served as City Emergency Manager for the City of San Antonio, where he managed the city’s response to over a dozen
state and presidential disaster declarations.
In 1997, Chief Kidd was one of the original members appointed to the Texas Task Force 1 Urban Search and Rescue Team. In 2001, He was the Plans
Section Chief that responded to the 9/11 attack on the World Trade Center. Chief Kidd currently serves as chair for the Federal Emergency Management
Agency’s (FEMA) National Advisory Council (NAC).
Emergency Management
The Final Rule (81 FR 63860, Sept. 16, 2016) assists providers and suppliers to adequately prepare to meet the needs of patients, clients, residents, and participants during disasters and emergency situations, striving to provide consistent requirements across provider and supplier-types, with some variations. Healthcare organizations that receive Medicare or Medicaid must follow Emergency Preparedness regulations in order to participate (aka Conditions of Participation, or CoP).
The requirements set forth in the SOM Appendix Z focus on three key essentials necessary for maintaining access to healthcare during disasters or emergencies: safeguarding human resources, maintaining business continuity, and protecting physical resources. The SOM also provides interpretive guidelines and survey procedures to support the adoption of a standard all- hazards emergency preparedness program for all certified providers and suppliers.
When the President declares a major disaster or an emergency under the Stafford Act or an emergency under the National Emergencies Act, and the HHS Secretary declares a public health emergency, the Secretary is authorized to take certain actions in addition to his regular authorities under section 1135 of the Social Security Act. Examples of these 1135 waivers or modifications include:
- Conditions of participation or other certification requirements
- Program participation and similar requirements
- Emergency Medical Treatment and Labor Act (EMTALA) sanctions for redirection of an individual to receive a medical screening examination in an alternative location pursuant to a state emergency preparedness plan
Preparing our hospitals and other healthcare facilities for disasters is a national security priority. Disasters occur nearly every day in the United States, and the frequency is increasing. This includes such diverse events as storms, droughts, wildfires, floods, earthquakes, chemical and industrial accidents, burns, mass shootings and bombings, and epidemics. All sickened or injured people require a well-prepared public health and healthcare system.
Training provides the foundation for understanding Emergency Preparedness and activation of Emergency Operation Plans and role delineation for Incident command structures.
CDC works 24/7 to protect America from health, safety and security threats, both foreign and in the U.S. Whether diseases start at home or abroad, are chronic or acute, curable or preventable, human error or deliberate attack, CDC fights disease and supports communities and citizens to do the same.
When CDC gets the call to assist in a public health emergency, the Emergency Operations Center (EOC) is ready to respond. The CDC Emergency Operations Center &ndash a place where highly trained experts monitor information, prepare for known (and unknown) public health events, and gather in the event of an emergency to exchange information and make decisions quickly.
The mission of the HHS Office of the Assistant Secretary for Preparedness and Response (ASPR) is to save lives and protect Americans from 21st century health security threats.
ASPR leads the nation&rsquos medical and public health preparedness for, response to, and recovery from disasters and public health emergencies. ASPR collaborates with hospitals, healthcare coalitions, biotech firms, community members, state, local, tribal, and territorial governments, and other partners across the country to improve readiness and response capabilities.
NS NFPA ® Standards Council established the Disaster Management Committee in January 1991. The committee was given the responsibility for developing documents relating to preparedness for, response to, and recovery from disasters resulting from natural, human, or technological events.
When directed, The Marine led CBIRF forward-deploys and/or responds with minimal warning to a chemical, biological, radiological, nuclear or high-yield explosive (CBRNE) threat or event in order to assist local, state, or federal agencies.
Terrorist organizations throughout the world have used a variety of chemical, biological, and radiological weapons (collectively known as HAZMAT/weapons of mass destruction [WMD]) to further their agendas. The possibility of such incidents requires first responders to prepare for such incidents, which can affect individuals or inflict mass casualties.
Incidents involving HAZMAT/WMD are complicated because victims may become contaminated with the hazardous material. The purpose of decontamination is to make an individual and/or their equipment safe by physically removing toxic substances quickly and easily.
History of USDA's Farm Service Agency
The Farm Service Agency traces its beginnings to 1933, in the depths of the Great Depression. A wave of discontent caused by mounting unemployment and farm failures had helped elect President Franklin Delano Roosevelt, who promised Americans a "New Deal."
One result was the establishment in 1935 of a Department of Agriculture agency with familiar initials: FSA, which stood for Farm Security Administration. Originally called the Resettlement Administration, and renamed in 1937, its original mission was to relocate entire farm communities to areas in which it was hoped farming could be carried out more profitably. But resettlement was controversial and expensive, and its results ambiguous. Other roles soon became more important, including the Standard Rural Rehabilitation Loan Program, which provided credit, farm and home management planning and technical supervision. This was the forerunner of the farm loan programs of the Farmers Home Administration.
Another related program was Debt Adjustment and Tenure Improvement. FSA county supervisors, sometimes with the help of volunteer committees of local farmers, would work with farmers and their debtors to try to arbitrate agreements and head off foreclosure. The idea was to reach a deal by which the bank could recover as much or more than it would through foreclosure by allowing the farmer to remain in business.
FSA also promoted co-ops and even provided medical care to poor rural families. Although the scope of its programs was limited, poor farm families who took part benefited greatly. One study estimates that families who participated in FSA programs saw their incomes rise by 69 percent between 1937 and 1941! Annual per capita meat consumption increased from 85 pounds to 447 pounds in the same period. Milk consumption increased by more than half.
In 1946 the Farmers Home Administration Act consolidated the Farm Security Administration with the Emergency Crop and Feed Loan Division of the Farm Credit Administration - a quasi-governmental agency that still exists today. This Act added authorities to the new Farmers Home Administration that included insuring loans made by other lenders. Later legislation established lending for rural housing, rural business enterprises, and rural water and waste disposal agencies.
Meanwhile, the Agricultural Adjustment Act of 1933 had established the Agricultural Adjustment Administration, or AAA. The "Triple A's" purpose was to stabilize farm prices at a level at which farmers could survive. The law established state and county committees of farmers called "Triple A committees." These committees oversaw the first federal farm program offering price support loans to farmers to bring about crop reduction.
The old Triple A was built on two major program divisions: the Division of Production and the Division of Processing and Marketing. These were responsible for the work of commodity sections including dairy, rice, tobacco, sugar, wheat, cotton, corn and hogs.
With the passage of the Agricultural Adjustment Act of 1938 and a general reorganization of the Department of Agriculture that October came new, complicated changes in conservation, crop support and marketing legislation. Programs such as commodity marketing controls, and the policy of the Congress to assist farmers in obtaining parity prices and parity income, made the federal government the decision-maker for the nation's farmers.
After Pearl Harbor, the War Food Administration (WFA) was organized to meet the increased needs of a country at war. This reorganization grouped production, supply and marketing authorities under a central agency which coordinated the flow of basic commodities.
Following World War II, the authority of the WFA was terminated. In its place came the Production and Marketing Administration, which, aside from other responsibilities, maintained a field services branch to aid in program oversight.
The post-war period of adjustment to peace-time production levels was almost as difficult as gearing up for war. New priorities had to be established, and at the same time, over-production of certain commodities threatened drops in farm income levels. The increased needs of war-ravaged nations helped absorb surplus production, but surpluses remained a nagging problem for farmers and policymakers.
In 1953, a reorganization of USDA again made changes in the powers and duties of its price support and supply management agency. With the changes came a new name - Commodity Stabilization Service - and an increased emphasis on the preservation of farm income. Conserving programs such as the Soil Bank were introduced to bring production in line with demand by taking land out of production for periods of time ranging up to 10 years. Community, county and state committees were formally identified for the first time as Agricultural Stabilization and Conservation committees.
The Commodity Stabilization Service became the Agricultural Stabilization and Conservation Service (ASCS) in 1961, and the new name reflected the agency's stabilization and resource conservation missions. Field activities in connection with farm programs continue to be carried out through an extensive network of state and county field offices.
In 1994, a reorganization of USDA resulted in the Consolidated Farm Service Agency, renamed Farm Service Agency in November 1995. The new FSA encompassed the Agricultural Stabilization and Conservation Service, Federal Crop Insurance Corporation (FCIC) and the farm credit portion of the Farmers Home Administration. In May 1996 FCIC became the Risk Management Agency.
Today, FSA's responsibilities are organized into five areas: Farm Programs, Farm Loans, Commodity Operations, Management and State Operations. The agency continues to provide America's farmers with a strong safety net through the administration of farm commodity programs. FSA also implements ad hoc disaster programs. FSA's long-standing tradition of conserving the nation's natural resources continues through the Conservation Reserve Program. The agency provides credit to agricultural producers who are unable to receive private, commercial credit. FSA places special emphasis on providing loans to beginning, minority and women farmers and ranchers. Its Commodity Operations division purchases and delivers commodities for use in humanitarian programs at home and abroad. FSA programs help feed America's school children and hungry people around the globe. Additionally, the agency supports the nation's disabled citizens by purchasing products made by these persons.
A Brief History of Emergency Medical Services in the United States
Pre-hospital emergency care in the modern age is often described as a “hierarchy” of human and physical resources utilized in the acute setting to provide the best possible patient care until definitive care can be established. Like most hierarchies, the system we have in place today was forged one link at time, dating as far back as the Civil War. With widespread trauma, a systematic and organized method of field care and transport of the injured was born out of necessity. It wasn’t until 1865, however, that the first civilian ambulance was put into service in Cincinnati followed by a civilian Ambulance Surgeon in New York four years later1 . The New York service differed slightly from the modern approach as they arrived equipped with a quart of emergency brandy for each patient.
Once again, military conflicts and necessity provided much of the impetus to develop innovations in the transportation and treatment of injured. In the wake of World War I, the roaring 20s saw the first volunteer rescue squads forming in locations such as Virginia and New Jersey. Control began to shift towards municipal hospitals or fire departments as funeral home hearses were slowly joined by fire departments, rescue squads and private ambulances in the transportation of the ill and injured. Landmark articles in the late 50’s and early 60’s began to detail the science and methods for initial cardiopulmonary resuscitation (CPR), forging yet another vital link in the chain as EMS began its first steps into the treatment of pre-hospital cardiac patients. Departments trained in cardiac resuscitation began to reveal successes in major urban areas such as Columbus, Los Angeles, Seattle and Miami.
The 1960’s provided another challenge to public health as traffic accidents began to lead to considerable trauma and death. This “neglected disease of modern society”2 was detailed in the infamous 1966 white paper titled “Accidental Death and Disability: The Neglected Disease of Modern Society.” The paper, prepared by the National Academy of Sciences and the President's Commission on Highway Safety, detailed the injury epidemic and the lack of appropriate pre-hospital care and lack of an organized system to treat patients suffering from critical traumatic injuries. Reforms were indicated in the education and training, systems design, staffing, and response in the nation’s ambulance services. The white paper and its recommendations for a standardized emergency response gave way to National Highway Safety Act of 1966 that established the Department of Transportation (DOT). The DOT, and it’s daughter organization the National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA), were critical in pushing for the development of EMS systems while standardizing education and curriculum standards, encouraging involvement at the state level, and providing oversight into the creation of regional pre-hospital emergency systems and regional trauma center systems, forming the birth of trauma center accreditation by the American College of Surgeons Committee on Trauma. For the first time in US history, a curriculum standard was being set in skills and qualifications required to become an Emergency Medical Technician. Paramedic education arrived shortly afterwards, but still has a ways to go in terms of scope and depth.
The EMS Systems Act of 1973 provided funding for the creation of more than 300 EMS systems across the nation, as well as set aside funding for key future planning and growth. It was during this time that while EMS began to get a stable foothold, emergency medicine began to establish itself as a distinct specialty with the first residency training program in 1972 at the University of Cincinnati3. By 1975, there were 32 EM residencies across the nation preparing physicians that would interface with EMS at all levels from responders and educators all the way to medical directors.
Advances in care standards and education continued well throughout the 1980’s, including changes in the principles of funding for EMS with the Omnibus Budget Reconciliation Act. The act established EMS funding from state preventative health block grants rather than funding from the EMS Systems Act. EMS also began to see its role change towards the front line of healthcare as its practice was no longer just for adult trauma and cardiac emergencies. Chronic diseases, pediatric patients, and the underserved all began to play major roles in defining who EMS is dispatched for. Recognizing the need for a cohesive approach between EMS and the remaining healthcare world, the 1996 EMS Agenda for the Future was drafted to detail how EMS can integrate into the other medical and care fields as well as advance its own practice. The EMS Education Agenda for the Future was published shortly after and described more modern recommendations for core curriculum content, scope of practice, and certification of EMS professionals4.
Within the last 10 years, EMS has become a focus of intense research of pre-hospital interventions into many commonly encountered acute care issues seen in emergency medicine, such as acute respiratory distress, cardiac arrest, chest pain and more. With increasingly integrated technology between pre-hospital care and the emergency department, patient data is beginning to be transmitted real time allowing for earlier determination of patient severity and care management prior to arrival. Quality improvement with integrated electronic charting including patient outcomes is beginning to provide much needed feedback to allow EMS to grow as a dedicated subspecialty of emergency medicine. Within regional stroke centers, cardiac catheterization centers and trauma systems, EMS has become the forefront of emergency medical care and can only serve to advance how emergency medicine is conducted in the future.
EMS has come a long ways from its infancy in the days of horse and buggy. As it grows alongside emergency medicine, there are opportunities for physicians to become involved at every level. While EMTs are not independent practitioners and require operating under a medical director’s scope and license, the situations they face require considerable problem solving, judgment, and clinical decision making skills. Physicians are needed at every step to help develop treatment protocols, provide quality improvement, hold regular training sessions and ensure all personnel have the tools they need to perform high quality pre-hospital care. In addition, physicians may be called upon for situations that require their presence on scene in the field including mass casualty incidents, high acuity and high risk scenarios, tactical situations, or patients that require advanced skills such as surgical airways, pericardiocentesis, chest tubes and others. Large scale operations including concerts, conventions, and city events also benefit form physician input.
EMS will continue to be the front line of emergency medicine as the field expands in the coming future. Physicians involved with pre-hospital care will be paramount to providing the support and knowledge required to help EMS systems grow, as evidenced by the recent recognition of EMS as an official clinical subspecialty.