Vasil Bykov, Vitebsk bölgesindeki Ushachsky ilçesinde, küçük Bychki köyünde, 19 Haziran 1924'te doğdu. Gelecekteki yazar, fakir bir köylü ailesinde doğdu. Daha sonra çocukluğunu sevmediğini söyledi. Okula gitmek zorunda kaldığınızda, giyecek hiçbir şey yoktu ve yiyecek hiçbir şey yoktu. O zaman onun tek neşesi doğa ve kitaplardı. Yaz aylarında, pek çok Belaruslu oğlan gibi, ormana, göle balık tutmaya gitti. Tabii boş vakti olsaydı. O zamanlar her zaman çalışmak zorundaydı, gerekli ve zorlandı. 8 derslerinden mezun olduktan sonra Bykov, heykel bölümündeki Vitebsk Sanat Okulu'na girdi (gelecek yazar, diğer şeylerin yanı sıra oldukça iyi bir şekilde çizildi). Ancak çalışmalarını bitiremedi, bursları iptal edildikten sonra okulu bırakmak ve kendi köyüne geri dönmek zorunda kaldı. Haziran ayında 1941, dış öğrenci Vasil Bykov, 10 sınıfı sınavlarını geçti.
Savaş, Ukrayna'da savunma hatları yarattığı bir yazar buldu. Doğudaki geri çekilme sırasında Belgorod'da sütunun gerisinde kaldı ve tutuklandı. Bir Alman casusu için karıştı, neredeyse vuruldu. 1941-1942 kışın Saltykovka istasyonunda, Saratov bölgesi Atkarsk şehrinde yaşadı ve bir demiryolu okulunda okudu. 1942 yazında askere alındı, Saratov Piyade Okulu'ndan mezun oldu. 1943'in sonbaharında Vasily Bykov küçük teğmenliğe terfi etti. İskenderiye, Krivoy Rog, Znamenka savaşlarında yer aldı. Kirovograd saldırısı sırasında, midesinde ve bacağında yaralandı (yanlışlıkla kayıp olarak kaydedildi).
Bunun hatıraları ve yaralanmasından sonra meydana gelen olaylar, gelecekteki romanı Ölü Canını Yakmaz'ın temelini oluşturdu. 1944'in başında, ayı 3'teki hastanede geçirdi, ardından Yassy-Kishinev saldırı operasyonuna katıldı ve Romanya'nın kurtuluşuna katıldı. Orduyla Bulgaristan, Macaristan, Yugoslavya ve Avusturya topraklarından geçti. Üst düzey bir teğmen olarak görev yaptı, bir topçu takımına komuta etti. Savaş sırasında iki kez yaralandı, askeri ödülleri var. Savaş yıllarında, savaşın ardından Yurtseverlik Savaşı 1 derecelerini aldığı Kızıl Yıldız Nişanı'na layık görüldü.
Demobilizasyondan sonra Grodno şehrine (1947 yılından) yerleşti. Burada, gelecekteki yazar önce atölyelerde, sonra da bölgesel “Grodno truth” gazetesinin editör ofisinde çalıştı. Grodno'da, 1949'e kadar çalıştı, ardından Sovyet ordusunda hizmet vermeye devam etti, Kuril Adaları'ndaki uzak garnizonlardan birinde hizmet etti. Sonunda, Vasil Bykov silahlı kuvvetlerden yalnızca 1955’te, zaten ana rütbesinde olmak üzere demobilize edildi.
Gelecekteki yazarın ilk eserleri 1947 yılında yayınlandı. Ancak yazarın kendisi, yaratıcı faaliyetini 1951'tan saydı, bu yıl Kuril Adaları'ndaki garnizonda, Oboznik ve Bir İnsanın Ölümü hikayelerini yazdı. Uzun yıllar boyunca, eserlerinin ana kahramanları askerler ve subaylar ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ana temasıydı - "Sovyet halkının muazzam çabaları" dönemi. Daha sonra, eleştirmenler çalışmalarını en ünlü temsilcileri Yuri Bondarev, Konstantin Vorobyev ve savaştığı diğer yazarlar olan “teğmen nesir” olarak nitelendirdi.
1966’te, resmi eleştirilere meydan okuyan, “Yeni Dünya” dergisinde yayımlanan “Ölü Değil Canım” hikayesi, geçmişte savaşın “kıyma makinesi” Vasil Bykov’un tüm çalışmalarında içten olan acımasız gerçekçilik ile gösterildi. Buna rağmen, bu çalışma yazarın dünya çapında ünü getirdi. Ve Bykov da derginin ünlü editörü şair Alexander Tvardovsky ile “Novomirivsky yaşam ve dostluk dönemini” çok takdir etti. 1970-lerde, ülkede ön nesir akışı azaldığında, Bykov "kronik kronik hendek" unvanıyla ayrılmayı düşünmedi bile. Eserlerinin çoğunun temasını değiştirmedi ve savaş yıllarının trajedisini unutamayacaktı. Vasil Bykov'un hikayeleri Rus edebiyatının klasiği haline geldi: Centurion (1970), Şafağa Yaşamak (1973), Wolf Pack (1975), Onun Taburu (1976), Git ve Asla Geri Dönmüyor (1978).
Yazarın en sevdiği tür hikayeydi. Eserlerinin her birinin ortasına, Bykov'un yoğun askeri ataklarda "erimiş" bir kural olarak, çok uzun süre değil, ahlaki bir sorun koymaya çalıştı. Çoğu zaman Vasil Bykov, kahramanların karakterlerini tam olarak ortaya çıkarmasına, insan özünü en görünür tezahür etme anında göstermesine izin vermesine izin veren yaşam durumlarıyla ilgilendiğini söyledi ve yazdı. Dahası, genellikle eserlerinin kahramanlarının manevi yükselişleri ölümle sonuçlandı. Bu nedenle, örneğin, bir Rus savaş esiri olan "The Alpine Ballad" (1964) adlı hikayesinin kahramanı Ivan, kaderi toplama kampının cehenneminden sonra geçici sevgiyi yaşamaya devam etmek için kaderi onu bir kaç gün boyunca bir araya getiren İtalyan Julia'yı kurtarırken öldü. "Alp Ballad" hikayesi, esirin bir askerin suçu olarak değil, trajedisi olarak gösterildiği ilk Sovyet edebi eserlerinden biriydi.
Ayrıca, Vasil Bykov’un eserlerinin kahramanlarının eylemi, faşist işgal sırasında - Belarus köylerinde ve partizan müfrezelerinde - Sovyet vatandaşlarının yaşamıyla bağlantılıydı. Bu durumda ihanet konusu bu tür eserlerin ana teması haline gelir. Öyleyse "Centurion" hikayesinin ana karakteri göreve ve insanlığa olan sadakatini koruyabiliyor, ancak arkadaşı Rybak'ta ölüm korkusu hüküm sürüyor ve hain oluyor. Sonuç olarak, Sotnikov faşistler tarafından idam edildi ve Rybak, hayatını bir başkasının ölümünün bedeli karşılığında kurtarmayı başardı ve bu onu ebedi ahlaki işkenceye mahkum etti. Askeri hikayesinin bir diğerinin kahramanı "Dikilitaş" da öldü. Okul öğretmeni, öğrencilerini kurtarmak için kendini feda etti. "Dikilitaş" hikayesinde, öykü hayatta kalan ergenlerden biri adınadır, bu nedenle okuyucuya ölen öğretmenin eylemlerinin motifleri hakkında bağımsız olarak anlama ve sonuç çıkarma fırsatı verilir.
Vasily Bykov, “Dikilitaş” ve “Şafak Live” adlı öykülerinden dolayı SSCB Devlet Ödülü'ne layık görüldü. Brest'te yaşarken ve çalışırken Belarus'un ulusal yazarı Novy Mir dergisinde yayımlandı ve 1970-1980-ler'de SSCB Yazarlar Birliği'nin liderliğini yaptı. Bugün birçok eleştirmen haklı olarak çalışmasını Rus edebiyatının ayrılmaz bir parçası olarak görüyor. 1978'te işgal altındaki Belarus topraklarında geçen “Gitmek ve geri dönmemek” (1942) adlı öyküsü, yazar tarafından etkilendi ve Rusya ve Belarus'taki tiyatrolarda başarıyla sahnelendi. 1980'te Vasil Bykov, Belarus Ulusal Yazarlığı ünvanını aldı. 1986 yılında edebi alandaki değeri Lenin Ödülü'ne layık görüldü.
Perestroyka'nın başlangıcından beri, Vasil Bykov, Stalinist yöntemlerin köylüleri bir kölelik ve yoksulluk durumuna getirdiği, 20. yüzyılın 30'lerinde Rus kırsalının trajedisini gösteren, ülkenin ilk yazarlarından biri oldu. Rus köylülüğünün zor kaderini, Bykov'un Lenin Ödülü'ne layık görülen “Bela İşareti” hikayesinde anlattı. Hikaye, bütün aşağılamalara rağmen faşistlere hizmet etmeyi reddeden Belaruslu çiftçiler Stepanida ve Petroka'nın kaderini anlattı. Bu hikaye, Vasil Bykov’un yaratıcılığına dair en önemli fikri barındırıyor: insanlık onuru, insan yaşamından daha değerli. Ayrıca bu hikayede çalışması için yeni bir fikir ortaya çıkıyor - Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında Sovyet halkının çektiği acıların tesadüf değil, büyük olasılıkla doğal olmaları.
Alexander Lukashenko Belarus'ta iktidara geldiğinde, eyalette kurulan rejimin sert eleştirisi ile konuşan Vasil Bykov, kendisine karşı bir kampanya başlatan yetkililer tarafından zulmedilmekte, medyaya hakaret edilmeye başlanmakta, ancak çalışmalar basılmamaktadır. 1997'in sonunda ülkeyi terk etmek ve Avrupa'ya gitmek zorunda kaldı. Bir süredir Finlandiya, Almanya ve Çek Cumhuriyeti'nde yaşadı. “Göç” te Çernobil felaketinin ahlaki sonuçlarına adanmış “Kurt Çukuru” hikâyesinin yanı sıra bir takım benzetmeler ve kısa hikayeler yazdı.
Yazar 22, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın Minsk yakınlarındaki onkoloji hastanesinde başladığı günün Haziran 2003'unda öldü. Ölümünden bir ay önce eve döndü. Minsk'teki Doğu Mezarlığı'na, Belostok, Grodno ve Zhdanovichi köyündeki sokaklara gömüldü. Bykov, birçoğunun Rusça'ya tercüme ettiği Belarusça'da öykülerinin ve kısa öykülerinin çoğunu yazdı. Yaşamı boyunca ve yazarın ölümünden sonra, eserleri dünyanın birçok dile çevrilmiştir.
Bilgi kaynakları:
http://www.litra.ru/biography/get/wrid/00070201184773068989
http://www.parta.com.ua/stories/writers/65
http://pomnipro.ru/memorypage13354/biography
http://ru.wikipedia.org