St Lawrence Denizyolu , Atlantik Okyanusu'ndan sürekli gezilebilir derin suyolu projesi Büyük Göller 1959 St. Lawrence Seaway içinde Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından ortaklaşa yürütülen ve tamamlanan, derin taslak okyanus gemilere Kuzey Amerika'nın sanayi ve tarım Heartlands açıldı . Duluth , Minnesota'dan ( Superior Gölü'nün en batı noktasında ) yaklaşık 3.766 km (2.340 mil) uzunluğundaki bir su yolundaki son bağlantıyı Atlantik'e, 299 km'lik (186 mil) uzunluğundaki bir otoyolu temizleyerek oluşturdu. Montreal ve Ontario Gölü arasındaki St. Lawrence Nehri . Resmi deniz yolu sadece bu kısımdan ve Welland Kanalı'ndan oluşsa da(Ontario ve Erie Göllerini birbirine bağlar ), tüm Büyük Göller-St. 15.300 km (9.500 mil) gezilebilir su yoluna sahip Lawrence Seaway System, St. Lawrence Seaway olarak bilinmeye başladı. Ayrıca bkz . St. Lawrence Nehri .
Ekonomi
Deniz yolunun Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada üzerinde büyük bir ekonomik etkisi oldu. Yapımının temel nedeni, Quebec ve Labrador'da çeliğin ihtiyaç duyduğu büyük demir cevheri yataklarının keşfedilmesiydi.Amerika Birleşik Devletleri'ndeki fabrikalar. Denizyolu açılmadan önce Amerikan demir cevheri ithalatçısı olan Kanada, daha sonra ikinci en büyük emtia olan cevheri ABD'ye ihraç etti. Taşınan en büyük emtia, Kanada'nın çayırlarındaki ve Amerikan Midwest'teki çiftliklerden, önemli tasarruflarla deniz yoluyla taşınan tahıldır. Deniz yolunun başlıca kullanıcıları, iki yönlü ticareti kolaylaştırmak için deniz yolu kilitlerinin maksimum sınırlarına göre tasarlanmış, laker olarak bilinen gemilerdir. Bir laker, batı Büyük Göller'den dünya pazarlarına yönelik tahıl alabilir ve aşağı St. Lawrence'a yüklenmiş Kanada demir cevheri ile geri dönebilir. Üçüncü en büyük denizyolu emtia kömürdür, Welland Kanalı üzerinden esas olarak ABD madenlerinden Kanadalı çelik fabrikalarına ve elektrik santrallerine taşındı. Taşınan miktardan çok değeri nedeniyle önemli olan bir diğer emtia ithal demir ve çeliktir.
Dökme mallar, yıllık kargo tonajının yaklaşık yüzde 90'ını oluşturuyor, ancak birçok ülkenin gemileri de genel kargoları teslim etmek veya almak için deniz yolunu kullanıyor.
Büyük Göller-St. Lawrence Denizyolu Sistemi, dünyanın en çok kullanılan uluslararası ticaret yollarından biri haline geldi. Sistem genellikle Akdeniz'e kıyasla geniş bir iç deniz olarak nitelendirilse de , kullanımı sınırlı erişim ve nakliye mevsimini yaklaşık sekiz buçuk aya indiren şiddetli bir kış iklimi nedeniyle kısıtlanıyor. 1959'da denizyolu, dünyadaki gemilerin yaklaşık yüzde 80'inin geçişine izin verdi ve bu rakam o zamandan beri azaldı. Onu kullanan bir geminin boyutu 8 metre (26 fit) draft, 223 metre (730 fit) uzunluk ve 23 metre (76 fit) genişlikle sınırlıdır. Bu boyutlar, dünya kargo gemisi inşası standartlarına göre nispeten küçük hale gelmiştir.
Tarih
Erken gezinme
1959'da St. Lawrence Denizyolu'nun açılışı, Kanada'daki en eski yerleşim yerlerinden kalma bir projenin gerçekleştirildiğini gördü. Atlantik'ten Büyük Göller'e giden bir su yolu , Kuzey Amerika'nın iç kısımlarını açmanın en açık yoluydu, ancak çeşitli doğal engeller bunun gerçekleşmesini engellemişti. Kıtanın kalbine yelken açma çabaları, Fransız kaşif Jacques Cartier'in Doğu'ya kuzeybatı geçişi arayan, yolunu şu anki Montreal'in güneybatısındaki Lachine Rapids tarafından engellendiğini bulduğu 1535'ten kalma . 1780'lerin başlarında bateaux ve Durham tekneleri (uzun, düz tabanlı ve yardımcı yelkenli tekneler) için sığ St. Lawrence kanallarının kazılması,1817'den 1825'e kadar Buffalo , New York'tan Hudson Nehri'ne Erie Kanalı , 1829'da Niagara Şelaleleri çevresinde ilk kanalın açılması ve 1855'te Sault Sainte Marie, Michigan'da ilk kilidin tamamlanması rüyayı teşvik etti. kıta içlerine doğru seyredilebilir bir su yolu
Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri, Kanada'nın 20. yüzyılın başından itibaren Büyük Gölleri deniz trafiğine açma girişiminde isteksiz bir ortak olduğunu kanıtladı. ABD Senatosu, 1932 Denizyolu Antlaşmasını reddetti. ABD, 1941'de hidroelektrik gücü dahil etmek için ikinci bir antlaşma imzaladı.Uluslararası Hızlı bölümündeki gelişme, ancak sekiz yıl boyunca onaylanmamış kalmasına izin verdi. Kanada'nın tek başına ilerlemesi olasılığıyla karşı karşıya kalan ABD Kongresi, nihayet Mayıs 1954'te denizyolu projesine katılımı onayladı. Kanada hükümeti, su yolunun standardını Montreal ile 27 fitlik bir seyir derinliğine yükseltmeyi taahhüt etti. Erie Gölü ve Amerika Birleşik Devletleri, Long Sault Rapids'in eteğindeki Barnhart Adası-Cornwall barajının kanal ve kilitlerinden geçişi de içeren diğer işleri yapmayı kabul etti.
Deniz yolu inşaatı
Denizyolu projesi, şimdiye kadar üstlenilen en büyük inşaat mühendisliği becerilerinden biriydi. İnşaat 1954 yazında başladı ve tamamlanması yaklaşık beş yıl sürdü. Proje süreci boyunca 22.000 işçi çalıştırdı ve 1.609 km (1.000 mil) uzunluğunda bir otoyol ve Dünya'yı kuşatmak için yeterli çelik yapmak için yeterli çimento kullandı. Nehir kenarındaki topluluklarda yaşayan yaklaşık 6.500 kişinin yeniden yerleştirilmesi gerekiyordu, köprüler yükseltildi ve tüneller, hendekleryollar yapıldı. Büyük gemileri toplam 170 metre (557 fit) yükseltip alçaltmak için deniz yolunda kilitlerin inşa edilmesi ve Welland Kanalı'nda modernize edilmesi gerekiyordu ve bu da onu dünyanın en büyük su yolu kaldırma operasyonu yapıyordu. Suyun bir deniz yolu kilidine girip çıkması yaklaşık yedi dakika sürer; ortalama kilitleme yaklaşık yarım saat sürer. St. Lawrence Nehri'nin Ontario Gölü ile Montreal arasındaki 69 metrelik (226 fit) hızlı düşüşünün seyrüsefer tehlikesinin üstesinden gelmek ve hidroelektrik güç potansiyelini geliştirmek için 1 milyar dolardan fazla yatırım gerekiyordu.
Projenin navigasyon kısmı için Kanada hükümeti , Cedar, Cascades ve Lachine akıntıları ve üç deniz barajı çevresinde iki kanal ve beş kilit inşa etti ve ABD hükümeti, etrafında 16 km'lik (10 mil) bir kanal olmak üzere iki kilit inşa etti. International Rapids ve nehrin Bin Adalar bölümünden iki deniz barajı ve sığınaklar temizlendi. Bu operasyonlar dizisi, 8,2 metre (27 fit) derinliğinde bir su yolu oluşturdu ve 4 metre (14 fit) derinlikle sınırlı olan altı kanal ve 22 kilidin yerini aldı.
Denizyolunu işler hale getirmek için bir dizi başka projenin de üstlenilmesi gerekiyordu. ABD Ordusu Mühendisler Birliği, Michigan Gölleri ve Huron arasındaki Mackinac Boğazı'nı derinleştirdi ; Marys Nehri Gölleri arasında, Superior ve Huron; Detroit Nehri , Göl Clair ve Clair Nehri Gölleri arasında, Erie ve Huron; ve birçok Büyük Göl limanı. Buna ek olarak, 1913 ile 1932 arasında Kanada, Welland Kanalı'nda Niagara Nehri ve Şelalelerinin 99 metrelik (326 fit) dalmasını aşan yedi adet deniz yolu boyutunda asansör kilidi inşa etti., Erie Gölleri ve Ontario arasında. Denizyolu, Nisan 1959'da faaliyete geçti.
Nehrin dalgalanan sularının hatırı sayılır enerjisinden yararlanmak için deniz yolu projesi, Iroquois, Ontario yakınlarındaki Iroquois Kontrol Barajının Uluslararası Akıntılar bölümünde ve Cornwall yakınlarındaki Moses-Saunders Güç Barajı'nda inşaatı içeriyordu. Proje, 48 km (30 mil) uzunluğundaki St. Lawrence Gölü'nü yarattı. Oluşturulması hidroelektrik enerji üretim kapasitesi tarafından eşit paylaşılır Temmuz 1958 yılında başlayan Ontario ve New York devlet.
Denizyolunun finansmanı
ABD Kongresi, denizyolu yasalarını onaylamanın bedeli için denizyolu projesinin kendi kendini tasfiye etmesini şart koştu; Kanada hükümeti de bunu ulusal bir politika olarak benimsedi. Geçiş ücretleri, projenin maliyetini 50 yıl içinde geri ödeyecek , onu inşa etmek için ödünç alınan fonlara yıllık faiz ödemeye ve tüm işletme maliyetlerini ödemeye yetecek bir oranda değerlendirilecekti . İki ülke ortaklaşa bir geçiş ücreti sistemi kurdu ve her ulus kendi para biriminde geçiş ücreti topladı. Bu, gelirin yaklaşık dörtte üçünün Kanada'ya ve dörtte birinin ABD'ye bölünmesiyle sonuçlandı.
Denizyolu operasyonunun ilk yıllarında geçiş ücretlerinden elde edilen gelirler, sürekli olarak yıllık işletme maliyetleri ve faiz ödemelerinin çok altında kaldı ve denizyolu borca battı. Ne Kanada'nın tesislerini işleten St. Lawrence Seaway Authority (şimdi St. Lawrence Seaway Management Corporation) ne de ABD operasyonlarını yürüten Great Lakes St. 1970'lerin sonlarında, her iki ülke tarafından yeni bir Ortak Denizyolu Geçiş Ücretleri Tarifesi anlaşması kabul edildiğinde. 1980'lerin başında geçiş ücretleri yeniden artırıldı. Yıllık nakliye tonajı 1977'de zirveye ulaştı, ancak ardından kademeli bir düşüş yaşandı. Böylece, geçiş ücretlerindeki artışa rağmen, gelirler genel olarak giderlerin gerisinde kalmaya devam etti.
1980'lerin ortalarında ABD hükümeti, Amerikan denizyolu şirketinin mali yükümlülüklerini üstlendi. Toplanan geçiş ücretleri (bu zamana kadar Amerikan payı toplamın yüzde 15'ine düşürüldü) deniz yolu kullanıcılarına iade olarak iade edildi ve federal hükümet Amerikan şirketine doğrudan sübvansiyon sağladı. Bu arada Kanada otoritesi eskisi gibi çalışmaya ve geçiş ücretleri almaya devam etti. Ancak, indirimler tarafından nakliyecilere sunulan teşvikler, on yılın sonunda deniz trafiğinin istikrara kavuşturulmasına yardımcı oldu.
Fiziksel özellikler
Montreal Limanı'ndan sonra ilk kilit , Laprairie Havzasına 4,6 metre (15 fit) yükselen ve ikinciye 14 km (8,5 mil) ilerleyen, 9 metre (30 fit) yükselen Côte Sainte Catherine Kilidi olan St. St. Louis Gölü ve Lachine Rapids'i atlar. Bundan sonra kanal, 21 km'lik (13 mil) bir kanal aracılığıyla St. Francis Gölü seviyesine 12,5 metre (41 fit) yükselen aşağı Beauharnois Kilidi'ne gider. Denizyolu daha sonra uluslararası sınırı, Wiley-Dondero Kanalı'na 13,7 metrelik (45 fit) asansörle Bertrand H. Snell Lock'a geçer; daha sonra Dwight D. Eisenhower Lock ile başka bir 11.6 metre (38 fit) daha St. Lawrence Gölü'ne yükseliyor. Gölün batı ucundan ayrılan deniz yolu, Iroquois Kontrol Barajını atlar ve Bin Adalar üzerinden Ontario Gölü'ne doğru ilerler.
Sekiz kilitler 45 km (28 mil) üzerinde suya 99 metre (326 feet) yükseltmek Ontario Gölü için Erie Gölü . Yaklaşık 6 metrelik (20 fit) bir asansörle St. Marys Falls Kanalı, su yolunu deniz yolunun sona erdiği Superior Gölü'ne taşır .