“GULAG'ı çok sevdiğiniz ve oraya girdiğinizden! .. Kolyma yolundan bir kez geçecekti, farklı şarkı söylemeye başlayacaktı! .. Yazar, kuduz bir hater için klasik bir örnek. Beyninden dökülen iğrenç bir kar fırtınası ... "vb.
Ama ben Gulag'ı sevdiğimi, acımasız olmadığını yazmamıştım! Ülkenin gelişimini seviyorum - ve GULAG döneminde büyüme oranlarının tümümüz için en yüksek olduğu gerçeğini seviyorum. tarih, bir gerçek var! Ve bunun için, "ilerici" halka göre dikilmeli miyim? “Vermek,” diye cesur bir adamın anonim başlığı altında söylediği gibi, “ona bir servet ver!” Peki, çarmıha gerilmiş Mesih'in ve kör Homer'ın hayranları çarmıha gerilmeli ve kör olmalı - eğer haç ve körlük putlarının eylemleriyle sete dahil edildiyse?
Kader iradesiyle Gulag pakete en büyük başarılarımızla girdi. Ve düşünmek için bir şey var; köpek kötülüğü ile gerçekten yazılmış kanı şaşırtmak, ama Yaratılış Kitabımızın harika sayfası - bu ileriye dönük mü?
Masumların çılgına döndüğü gulag elbette kötüdür. Ancak hayat genellikle şeytanla doludur; ve ondan ayrılmaz bir ölüm, kötülüktür, ancak bu, onu sona erdirmek ve çocukları doğurmamak için bir neden değildir! Ve bu makalede, iyiyle kötülük, özgürlük ve özgür olmama arasındaki karmaşık bir bağlantı ile ilgiliydi: kötülüğün en küçüğü nasıl seçilir? Ve bu seçim bizim hurra demokratlarımıza göründüğü kadar basit değil: sadece kötü Stalin’de bir pay almak için - o zaman iyi, görüyorsun, kendi kendine yükselecek!
Dünyada hiçbir şey yok ve dar kafalı sürüklenme çoğu zaman daha da kötülüğe neden oluyor. Şimdi özgür Rusya'da, masumlar da dahil olmak üzere mahkumlar daha az olmadı ve suç ve evsizlerin hayatını kaybettiği ve parçaladığı sayısı GULAG'dan daha fazlaydı! Ancak bu, demokratik doktrine göre suç değil, günah değil suçtur ve bu yüzden masum bir masraftır. Kimse bunu istemedi, "oldu" - ve talep edecek kimse yok. Peki, ve gulag - kasıtlı bir kötülük! Ve şu anki patolojik olarak meyvesiz refahçılar için, Grozny ve Peter zamanlarında olduğu gibi, büyük meyvelerin de büyük meyve yetiştirdiği gerçeği, durum böyle değil.
Fakat bu mantığa göre, yaşamı kesen, vücuda acı veren cerrah kötü adam, ameliyat suç! Ancak insanlar, Tanrı'ya şükürler olsun ki, doktorları karaciğere kanlı müdahale için değil, aslında yaşam ve sağlık tarafından kurtarılanlar için yargılarlar. Demokrat'ın kişisel derisine gelince, bunu mükemmel bir şekilde anlıyor. Ancak bu sadece bir milletin, bir ülkenin, bir diğeri dize diken diken diken diken diken onun aklını hariç tutuyor!
Elbette, hiç kimse cerrahın bıçağının altına girmek istemez, bu aşırı bir durumdur, ancak geldiyse gidecek yer yoktur. Ve GULAG, iç savaşın yol açtığı korkunç ekonomik ve insani tahribatın bir sonucu olarak bizim için aşırı bir durum oldu. Karşılıklı nefreti ile Çarlık Rusya'sındaki vahşi adaletsizliğin bir sonucuydu, burada yalnız başına, barda herkes zor değildi; diğerleri, o sırtlarda eğildi - hiçbir şey. Birçok nedenden ötürü - faşist tehdit, damarları yırtmak için sınai cephelerde gerekli olan faşist tehdit ve daha fazlası için yine üst demokratlarımızın bilmek istemediği çok daha fazlası.
Evet, GULAG sırasında işkence ve mahrumiyet vardı - ama boşuna değillerdi, şerefle, ibadet edilmesi gereken, her şeyi boşa harcamamaları için yaptıkları genel işkencelerdi! Ama biz zehirli demokratik kancanın üzerine oturduk, onlardan o kadar nefret ettik ki, içinde doğduğu ülkenin rüzgâra girmesine izin verdik. Aynı zamanda, toplamda azalmamış olan acı acı çekmeler, bizden yalnızca bazılarının, Beyaz Deniz Kanalları ve Magnitogorsk uğruna değil, “olduğu gibi” bahanesi kazandıklarını, ancak bizden kazandılar.
Fakat bu gerçekten, çocuklarını öldürme özgürlüğümüzün başlangıcında “aynen böyle” öldürülen anneler için bir teselli mi? ” Birinin beni “kanlı bir GULAG'ı haklı çıkardığım için” damgalamasına izin verin, böyle bir anne: “Yaşasın! Oğlunuz Stalin'e düşmedi, Anavatan'a değil, ama sizler iyi yaşayın! ”Yapabildiğiniz gibi, neden geçmişin ışığından vazgeçmiyorsunuz, bu anneciğin sesini duymuyorsunuz.
Bana şöyle yazıyorlar: “Özgür bir toplumda sadece özgür bir insan gerçek bir yaratıcı olabilir!” Ama bu sadece çatalların suyla yazdığı iyi niyetler; Ne olduğunu ve ne olduğunu yazdım. Gulag’daki ülkemiz, kırbaçlama sistemi ile uyuşmuyor gibi görünse bile, tüm dünyanın çok ötesindeydi - ama işte buradasınız!
Dünyanın dört bir yanındaki büyük, modern Stalin dönemi bestecilerini ne kadar tanıyoruz? Dört taneden daha fazla isim vermeyeceğim: Stravinsky, Villa-Lobos, Britten - ve Nino Rota'nın uzatılmasıyla. Ülkelerimizden birinde Stalin altında kaç kişi vardı? Prokofiev, Shostakovich, Sviridov, Khachaturian - bunlar sadece en büyüğüdür. Roth ile aynı filmde nişanlı olan “Gül ile ilgili bir bülbül gibi” başyapıtlarıyla “Niçin kalbim bu kadar tedirgin”, “The Hussar Ballad” dan “Ninni” gibi meslektaşlarını yenen Khrennikov. Ancak, bunun yanı sıra, beşin dünyasında bugüne kadar belirtilen belirtilen çağdan, diğer klasik yaratıcıları saymadık: Glier, Myaskovsky, Shaporin, Kabalevsky, Boris Çaykovski ... Manşetten böyle bir plaser bütün gezegendeydi!
Şimdi kabul edildiği gibi, hepsinin “rağmen” çalıştığını, tacize maruz kaldıklarını söylemek - tanrısız bir şekilde yalan söylemek veya konuyu bilmemek. Bach ve Beethoven'in hayalini kurmayacakları bir ilaçla bu kadar refah içinde yaşadılar ve çalıştılar. Fakat onlar için asıl şey farklıydı: performansları çok pahalı olan sesleri ve operaları, mümkün olan en geniş şekilde tartışıldı. En yüksek ödülleri ve ödülleri övdüler, ödüllendirdiler ve küfredildiler - ama dünyada kim suçlamadı?
Tchaikovsky'nin yaşamı boyunca "Uyuyan Güzel" renksiz olarak adlandırılırken, dünyanın ilk on numarasından biri olan 5 inci senfonisi düşüncesinin başarısız olması zor! Çağdaşlar, Mussorgsky'nin Boris Godunov'unu canlandırdı, Beethoven'ın keman konçertosu unutulmaz ilan edildi ... Bunlar, yaratıcı kaderlerin mağduriyetleriydi.
O zavallı Schubert gerçekten şanssızdı: en büyükleri, 5 ve 8, “Unfinished” gibi senfonilerinin hiçbiri yaşamı boyunca gerçekleştirilmedi. Bach yoksulluk içinde öldü, gömecek bir şey yoktu; Beethoven aynıdır. Ama en büyük talihsiz, yaratıcıların zulmünün hikayesini kazarsanız, Bizet'e düştüm. Bugün bir numara olan operası "Carmen", eleştirmen arkadaşları ortak halk rehashının kaba bir kopyasını açıkladı. Neden 36 yaşındaki yazar, bütün ruhunu bu notalara koymuş, prömiyerden üç ay sonra inip öldü. Bu gerçekten ölümüne avlanır!
Ve Shostakovich sadece bir kez, övgüler arasında, Pravda'da küfretti - ve bunun nedeni: operası Katerina Izmailova'nın kargaşası ve formalizmi için. Stalin'in kendisi azarladı - ve "tartışmalı" müzik yerine bu biçimciliği atmış olan Shostakovich'in, dünyanın sarsıldığı tartışmasız, zaten böyle bir senfoni yazmaya başladı! Ve bu canını sıkıyor? Bu, yaratıcının hayalidir - ülkenin başındaki kişide bu kadar hassas kulağı olan bir eleştirmene sahip olmak; Bunun için, tüm yaratıcılarımız, zorbalara rağmen, bir zorbadan atıldı, putlaştırıldı!
İşte bir paradoks: Stalin'in özgürlük eksikliği, sadece müzikte değil, diğer sanatlarda ve bilimde de en büyük yaratıcılık özgürlüğünü doğurdu. Ve şimdiki özgürlüğümüz, bir slav cehaletini doğuracak; ve özgür olduklarını düşünen insanlar gerçekten internette birbirlerini umursamazlar!
Demokratik sütunumuz, söyledikleri gibi, nefret ettiği Stalinizmi, olumlu bir örnekle - daha büyük başarılarıyla yenmek için en iyisi olacaktır. Ama hiç yoklar, bunun yerine bu tür çöpler zihinlere sürtünüyor: ama şimdi doğru yaşıyoruz ve GULAG'da başarılar elde edersek, yanlış temelde yaptık! Bu yaz kadınlarımıza şöyle söylenirdi: Bu şekilde domates yetiştirmediklerini söylüyorlar, ama Onları lanetledi; diğeri de öyle, ama maalesef hasat yapmadan. Gülmek için büyüttüler b!
Burada aynı sütundan bir başka kaşif şöyle yazıyor: “Yalan söylüyorsun Roslyakov, Gulag ve bilimcilerimiz hakkında, Gulag’ın avantajlarına gitti. Korolev, operasyon masasında, cehennemdeki boğaz yaralanması nedeniyle öldü ve bu kampta kaç tane bilim adamı çürüdü! Yıkık ruhlarla ilgili en büyük suistimal diktatöre ve onun vahşi hükümet biçimini haklı çıkarmak. ”
Kulağa güzel bir pathos gibi geliyor - ama bu tru-la-la altında daha fazla ruhu yok eden, bugünün daha da kötüye gitmesine karşı kayıtsız: "Özgürlük özgürlüğünden daha iyidir!" Gulag tarafından kaç yaratıcıyı ve belki de bazılarını mahvettiğini gerçekten bilmiyoruz. Ama aynı anda kaç kişi doğdu! Ve onları tanıyoruz, uzaydaki büyük buluşlarını biliyoruz, havacılık, edebiyat, resim - ama bugünkü özgürlük altında eşit sayıları nerede? Diktatör Stalin, ulusun rengini o kadar çürümüştü ki, onunla herhangi bir ülkeden daha fazla renk vardı!
Bir zamanlar azarlayan - ve haklı olarak - Shostakovich'in, demokrasiye öncülük etmesi, geçmişin ihbar edilmesine, hamstringlerin titremesine karşı öfkeyle ve öfkeyle dinlenmeye dayanıyordu. Ancak çağdaşlarının hiçbir kederi onu hiç rahatsız etmiyor - TV dramalarına hayatın çekildiği bir drama ile şımartmanın mümkün olduğu durumlar hariç. “Kendimi iyi hissediyorum - ve bu ve başkasının kederi kaçıyor” - bu bizim özgürlüğümüzün ve ülkenin vicdanının ahlaki koduydu.
Özgür kalmadan, bir şekilde, devlet çiftliğinin müdürünün çiftlikte çalışan emekli çiftleri mahrum bıraktığı, çiftlikte çalışan oğullarının öldürülmesiyle uzak bir Sibirya köyüne iş gezisine çıktım. Bu konuyla ilgili mektubun bile kanunsuz olmadığının göstergesidir - yüreksizlik, editoryal personeli uzun bir yolculuk için muhabir göndermeye zorladı. Ve oradan ayrılacak vaktim olmadı, çünkü yaşlılar geri ödendi ve yöneticiler “insanlıkta insanlık dışı olma” için yatıştı.
Zaten günümüzde, aynı topraklarda, aç kızları yakalayan, onları iğneye sokan ve fahişelere dönüştüren bir çeteler çetesine çarptım. Ancak bunun yayınlanması, yetkililerin, insan hakları aktivistlerinin, rahiplerin kaşlarında hafif bir dalgalanmaya neden olmadı: diyorlar ki, aptallar suçlanacaksınız! Kendilerini kendileri - ama mahvolmuş bir ruhu ve vicdanı olan bir millet kaçınılmaz olarak ölecek!
Evet, hayat bir şey - aynı zamanda mesele: yeni bir tane inşa etmeden önce, eski değersizliği kanıtlamak gerekir. Fakat vitiyalarımız kaynıyor, hiçbir şey yapmadılar: bir çeyrek asırdan fazla bir süredir, bu haikas ile kendimizi bile yeni bir vidayla, somunlarla - tamamen Çin teçhizatına bağlamadık! Ve sadece demokratik kompartman çok yönlü geçmişimizden sadece bir satır geçti. Rakibimize iki parçalı oyun!
Geçmişten nefretle kör bir şekilde bu tür gözlerle geleceği nasıl inşa edebilirsiniz? Evet, geçmiş, şu andaki tek gururumuz bu şekilde ezilebilir - beyinsiz Stalinizm karşıtı doktrinin yüreklere katılmasıyla bir şekilde ortaya çıktı, sonuçta ortaya çıkıyor. Ancak bu şekilde yeni bir şey yaratmak inanılmaz.
“Özgürlük, özgürlükten daha iyidir!” - en verimli liberal yalancı başkanımız, aptal kadınların şu anki özgürlüğüne köleleştirildiğini söyledi. Slogan sadece ağzında ikiyüzlü değil aynı zamanda özünde yanlış, özellikle günümüz yetimlerinin aniden “çok basit” ordusuna, bu “özgürlüğün çocukları” na göre alaycı.
Genel olarak bu özgürlük, özgürlük eksikliğinden daha iyi değildir ve bazen mevcut örneğimizin gösterdiği gibi, çok daha kötüdür. Burada ayırt etmeliyiz: bir şey için özgürlük - ve bir şeyden özgürlük; hareket özgürlüğü - veya boş kelimeler. Stalin’in altında, sınırsız eylem özgürlüğümüz vardı, onun altında yaratılan işlerin kitlesine atıldı. Ve şimdi - hiçbir şey yapmama özgürlüğü, sadece ülkenin potansiyel annelerini çalmak ve meyveli fahişelere çevirmek. Aynı zamanda, insan kanı da neredeyse aynı ölçüde idi, görünüşe göre bize ırk olarak yazılmıştı, o sırada akıyordu ve hala akıyor. Sadece şimdi başka şekillerde - ve sağlıkta değil, ülkenin geri kalanı için gözümüzün önünde eriyor.