Kabil'in Kıskançlığından ve Cinayetinden İslamofobiye
Kabil'in kardeşi Habil'i öldürmesinden çıkarılan ana derslerden biri, iyi şeylere kıskançlığın eşlik ettiği ve bunun da kontrolden çıkıp en acı sonuçlara yol açabileceğidir. Kıskançlık, insanı tüketebilen ve duyuları üzerinde, ancak tüm varlığı üzerinde kontrol uygulayabilen bir hastalıktır. Bu nedenle, aşırı kıskanç bir kişi mantıksız ve dürtüseldir. O tehlikeli.
Ayrıca, iyi şeylerin doğasına ve kapsamına bağlı olarak, kıskançlık kurumsallaşabilir ve toplumsallaşabilir, bu durumda tepkiler karşılıklı ve koordineli hale gelir. Resmi hale gelirler ve yine de kendileri bağımsız kurumlara dönüşebilirler. Tepkiler koşullara, sonra kalıplara dönüşür ve sonunda ulusal bilincin özünü oluşturmaya başlar. Aşırı kıskanç bireylerin çoğu zaman mantıksız, pervasız ve tehlikeli hale gelmesi gibi, devletler de dahil olmak üzere uluslar ve kurumları da öyle.
Buna göre iyilikler ve nimetler şahsi ve milli olabiliyorsa, kıskançlık da şahsi ve milli olabilir. Aynısı sonuçlar için de geçerlidir. Kıskançlık kişisel ilişkileri mahvedebilirse, aynı şekilde büyük çaplı anlaşmazlıklara ve düşmanlıklara da yol açabilir. Durumun zirvesi ve onun önlenemez sonuçları, medeniyet kıskançlığı olarak adlandırılabilecek şeydir.
Cain cinayetleri Notre Dame Katedrali'nde Abel heykelleri cephesi Our Lady ve Saint Castor Kilisesi Nimes Gard Fransa, 1100 CE yarattı. Fransızlar, Müslümanları dinlerine çok bağlı olarak algıladılar ve bu da onların Fransız toplumundaki Laïcité değerine uygun olarak bütünleşme yeteneklerini eninde sonunda etkileyecekti. Bu, Fransız hükümetinin, yüz kaplamalarını zorunlu kılan İslami semboller de dahil olmak üzere tüm dini sembollerin yasaklanmasını teşvik etmesiyle sonuçlandı
Kabil-karşı-Habil olayı (el-Maide, 27-31), bireysel olduğu kadar kolektif kaderlerin de döküldüğü bir kalıbı ifade ediyordu. Performansları, kolektif bir farkındalık ve standart olduğu kadar kişisel eylemleri de ifade ediyordu. İnsanlığın babasının biyolojik çocukları olarak, Kabil ve Habil sadece kahramanlar değil, aynı zamanda varoluşsal standart belirleyicilerdi. Sorumlulukları birden fazlaydı, tüm insanlığı temsil ediyor ve adına hareket ediyordu. Aslında, eylemleri dünyadaki yaşamın gidişatını ve karakterini önemli ölçüde etkilediğinden, insanlığı birden fazla şekilde özetlediler.
Kıskançlık ve bundan kaynaklanabilecek her şey intihardır. İzole bir hareket olamaz. Aksine, her yönü dikkatle ele alınan, önceden tasarlanmış bir süreç anlamına gelir. Kıskançlık toplamından ve gidişatından suçlu olan bir kişi, çılgınlıktan ve bunun takip eden sonuçlarından tamamen sorumludur.
Dolayısıyla Kuran, Hz. zihni kişiliğini yendi ve onu kardeşini öldürmeye sevk etti. Sonuç olarak, Adam suçsuz ve gerçekten üzgün olarak görülüyor. Tersine, Kabil yüzsüzdü. Suçlu, tamamen sorumlu tutuldu. Kör ve zaptedildi ve bu yüzden onurlu bir şekilde tövbe etmek için ne cesareti ne de sezgisi vardı.
Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Hiçbir can haksız yere öldürülmez, ancak kanının bir kısmı Adem'in ilk oğluna aittir, çünkü cinayeti ilk emsal olarak belirleyen odur" (Buhari ve Müslim).
Yeni Ahit'teki 1. Yuhanna kitabında insanların (Hıristiyanların) “kötü olandan olan ve kardeşini öldüren” Kabil gibi olmaması gerektiği söylenir. Ve neden onu öldürdü? Çünkü kendi işleri kötüydü ve kardeşi doğruydu” (1 Yuhanna 3:12).
Dilbilimsel olarak, “Kain” kelimesi de ölümsüzleştirildi. “Katil” ile eş anlamlı hale geldi, “Kabil'i yükseltmek” kelimesi “kargaşa çıkarmak” ve “öfkeyle tepki vermek veya agresif bir şekilde protesto etmek, büyük bir rahatsızlığa neden olmak” anlamına gelir. Kardeş sözlerinden bazıları “cehennemi yükseltmek” ve “şeytanı yükseltmek”tir.
Bu nedenle öldürme, yeryüzünde işlenebilecek en büyük suçlardan ve günahlardan biri olarak kabul edilmekte olup, bunun üzerine Yüce Allah, genel olarak tüm insanlığa ve özel olarak da İsrailoğullarına “kim bir canı öldürürse, ya da yeryüzünde bozgunculuk (yaptığı) için - sanki bütün insanlığı öldürmüş gibidir. Kim birini kurtarırsa, bütün insanlığı kurtarmış gibi olur.” (Maide, 32) Açık nedenlerle, bu Kuran ayeti Kabil ve Habil kıssasının hemen ardından gelmektedir.
Yahudiler, Hıristiyanlar ve Müslümanlar
İsrailoğulları'nın ilgi odağı olma nedenlerinden bazıları, tarihin birçok kritik dönemecinde merkez sahneyi işgal ettikleri gerçekleri etrafında döner; genellikle peygamberler tarafından yönetildiklerini, ne zaman bir peygamber ölse onun yerine yeni bir peygamberin diriltildiğini; Allah'a ve O'nun peygamberlerine karşı sürekli isyan etmekle ün salmışlar; kendilerini terk edilmiş hak ve fazilet yoluna döndürmeye çalışan pek çok peygamberi öldürdüklerini; nübüvvet makamının ellerinden alınıp ümmî ve "acemi" olan ve Arap ırkından "başkaları" mertebesini temsil eden Muhammed'e verildiği.
Hıristiyanlar söz konusu olduğunda, yaşlı Kabil ile genç Habil arasındaki çatışma, Yahudiler ve Hıristiyanlar arasındaki tarihsel çatışmaları çağrıştırır; Hz. İsa (İsa) küçük kardeştir (Habil). Yahudiler - Yeni Ahit anlatısına göre bunu başardılar - İsa'yı öldürmek ve Hıristiyanları yok etmek için komplo kurdular.
Ancak Müslümanlara karşı hem Yahudiler hem de Hıristiyanlar, Sami ailesinin en küçük kardeşi olan Hz. Muhammed'e aynı şekilde davranmışlardır. Kabil, Muhammed'e bazen ayrı ayrı, bazen topluca direnen ve onu öldürmeye çalışan, onun mirasını söndürmek ve kavmini çökertmek için yılmadan çalışan Eski Ahit ve Yeni Ahit halklarının tipiydi (Abdullah Yusuf Ali, el-Mevdudi) .
Muhammed'in son elçi ve peygamberlerin mührü olarak gönderilmesinden hemen sonra, Yahudiler ve Hıristiyanlar kıskançlık beslemeye, sergilemeye ve hareket etmeye başladılar. Allah'ın kendilerinden nimetini geri almasını ve onları kardeş ümmete ihsan etmesini kıskandılar. Yine de, Allah'ın dilediğini mesajını taşıyıcı olarak tayin etmenin mutlak bir imtiyaz olduğunu unutmuşlardır, çünkü O, “kimi elçi olarak tayin edeceğini en iyi bilir” (el-En'am, 124). Bütün peygamberlerin de, bütün insanlar gibi, aralarında fark gözetilmeksizin tek bir aile oluşturduğunu da anlayamamışlardır (Bakara, 285). Daha da önemlisi, Yahudiler ve Hıristiyanlar, Allah'ın ahdini çiğnemeleri ve diğer ısrarlı günahları nedeniyle Allah'ın üzerlerindeki nimetlerini iptal ettiğini gözden kaçırdılar.
Gerçekten de Muhammed'in son peygamberliği, onun ve Müslümanlar için en büyük nimetti. Nimetin boyutuyla orantılı en büyük kıskançlık kaçınılmazdı. Öyle ki, birçok Yahudi ve Hıristiyan bu şekilde kör ve aciz kaldı. Muhammed'in Tanrı'nın gerçek bir elçisi olduğunu ve gerçeğin dışında hiçbir şey söylemediğini biliyorlardı, ancak gururlarına yenik düşüp O'nu takip etmek çok fazla bir şeydi. Gerçek ve önlenemez kıskançlık uzlaştırılamaz. Kıskançlığa ve onun mensuplarına hak ve onun mensupları – kim olurlarsa olsunlar – düşmandır. Bu, kaçınılmaz olarak Hz. Muhammed'i ve Müslümanları düşman haline getirerek, yalnızca kendilerinden öncekilere ilişkin inançları, değerleri ve tarihin anlatılarını değil, aynı zamanda yaşam biçimlerini ve genel varoluş düzenlerini de tehdit etti.
Söylemeye gerek yok, çünkü Yahudiler ve Hıristiyanlar hakikatten değil, kendi arzu ve menfaatlerinden keyif alıyorlardı. Muhammed ve İslam, gerçeğin arka planına karşı değil, bu dar özlem ve çıkarların arka planına karşı bakıldı ve ele alındı. Gerçek, ikincisinin sonuçlarına maruz kaldı.
Bu koşullar altında, normal olarak, gerçeğin tatlılığı acı olur ve kıskançlığın acılığı ve onu ayakta tutan yalan tatlı olur. Daha sonra kişi, iddiasız ve iddiasız bir şekilde tepeye tırmanmaktansa, yığının dibinde gururla ve övünerek oturmayı tercih eder. Kıskançlık dünyasında farklı kurallar uygulanır ve farklı standartlar ortaya çıkar. O dünyanın içinde konuşulan dil, onun dışındaki dil değildir. Kıskançlığa konu olanın suçu “sahip” olması, kıskananın fiil hakkı ise “sahip olmaması”dır. Kabil ve Habil birbirleriyle konuştular, ancak Kabil söylenenlerin tek kelimesini anlayamadı. Konuştular ama iletişim kurmadılar. Kabil iyileşmeyecek kadar bozuldu.
Kuran bu ilkenin altını çizerek şöyle der: “Biz onların sözlerinin sana yaşattığı üzüntüyü biliyoruz (ey Muhammed); Onlar sen değilsin, inkar edenler Allah'ın ayetleridir." (En'am, 33)
Başka bir deyişle, Muhammed'de yanlış bir şey yoktu; sorun, son peygamberlik görevi şeklinde kendisine verilen özel nimet ve nimetti. Ayrıca sorun, bir insan olarak Muhammed değil, Tanrı'nın nihai elçisi olarak Muhammed'di. Yani, uzantı olarak, insanlar Muhammed'den ziyade Tanrı'yı reddettiler.
Bizans İmparatorluğu İmparatoru Herakleios, henüz İslam'ı kabul etmemiş ve Hz. Muhammed peygamber olarak yirmi yıldan fazla yaşamış olmasına rağmen hiçbir şey söyleyemedi. Ebu Süfyan, söyleyebileceği "tek olumsuz" şeyin, Muhammed ile Mekke arasında bir ateşkes olduğu ve Muhammed'in bundan sonra ne yapacağından emin olmadığı olduğunu söyledi.
Herakleios ile Ebu Süfyan arasındaki diyalog uzun ve karmaşık, neredeyse felsefiydi. Herakleios, diğer şeylerin yanı sıra Ebu Süfyan'a sordu: "O (Muhammed) sözlerinden cayıyor mu?" Ebu Süfyan: "Hayır. Onunla ateşkes içindeyiz ama bu konuda ne yapacağını bilmiyoruz” dedi. Ebu Süfyan daha sonra şunları ekledi: “Ona (Muhammed) aleyhine bundan başka bir şey söyleme fırsatı bulamadım” (Buhari)
Aynı şekilde Musa (Musa), ikisi arasında geçen sert bir konuşmada Firavun'a şöyle buyurmuştur: "Bunları (âyetleri) göklerin ve yerin Rabbinden başkasının delil olarak indirmediğini zaten biliyordunuz. Ey Firavun, sanırım helak oldun” (el-İsra, 102).
Gerçek, hem teori düzeyinde hem de adananlarının yaşamlarında uygulanma düzeyinde zorlayıcı bir şekilde açıksa, insanları gerçeği reddetmeye ve onun antitezlerini kabul etmeye devam ettirebilecek tek şey, kibir ve benlik ile incelikle örülmüş kıskançlıktı. -saygınlık. Bu süreçte tüm akılcılık, sağduyu ve ihtişam anlamını yitirmiş ve saçmalık hakim olmaya başlamıştır. O zaman umut etmek ve uğrunda çalışmak için gerçek anlamda olumlu çok az şey vardı.
Habil'in Kabil'i kendine getirmek için tüm çabaları boşa çıktı ve trajedi kaçınılmaz hale geldi. Ancak endişe verici olan şey, Kabil'in trajediden sonra hala gerçekte neler olduğunu ve kendisine neler olduğunu anlayamamasıdır. Kendini tutmadı. Kıskançlık - ve diğer tüm destekleyici daha az rahatsızlıklar - temel neden olarak kabul edilmedi veya kabul edilmedi. Bu nedenle kontrolsüz ve kendi kendine yeterli bırakıldı. Kabil kendisinin yanıldığını ve kardeşinin haklı olduğunu asla kanıtlamadı.
Buna göre Kuran'da birçok Yahudi ve Hıristiyan'ın inkarının temelinde kıskançlık olduğu bildirilmektedir. Kabil onların ilham kaynağı ve rol modeliydi: “Kitap ehlinden birçoğu, hak kendilerine apaçık ortaya çıktıktan sonra (hatta) kendi içlerindeki kıskançlıklarından (hasetlerinden) imanınızdan sonra sizi tekrar kâfirlere döndürmek isterler; ama bağışla ve bağışla ki Allah emrini yerine getirsin; Şüphesiz Allah her şeye kadirdir” (Bakara, 109).
Sonuç olarak Kuran'da şöyle bildirilmektedir: “Andolsun, sizden önce kendilerine kitap verilenlerden (Yahudi ve Hıristiyanlardan) ve Allah'a ortak koşanlardan pek çok sövgü işiteceksiniz” (Alü İmran, 186).
Ayrıca: “Eğer güçleri yetiyorsa sizi dininizden döndürünceye kadar sizinle savaşmaya devam edecekler” (Bakara, 217).
“Sen onların dinine uymadıkça, Yahudiler ve Hıristiyanlar senden asla razı olmazlar. De ki: 'Gerçekten Allah'ın hidayeti (tek) hidayettir.' Sana gelen ilimden sonra onların arzularına tâbi olsan, senin Allah'a karşı ne bir dost ne de bir yardımcın vardır." (Bakara, 120).
İslamofobi vakası
Yahudilerin ve Hıristiyanların – ve onların uluslararası ortaklarının – bir ölçüde önceden belirlenmiş bu davranışı, eşit ölçüde, saçmalıklardan, önyargılardan ve uydurmalardan beslenen İslamofobi belasının yaratılmasının başlıca nedeniydi. Bununla birlikte, insanlar ne kadar çabalarsa denesin, İslamofobi hiçbir zaman haklı gösterilemez ve ampirik olarak kanıtlanamaz. Bunun örneği aşırı kıskançlık ve cinayettir.
İslamofobi alanında da çeşitli kıskançlık biçimlerinin diğer faktörlere göre ağır basması şaşırtıcı değildir. Pek çok insan, geri kalan dinler, ideolojiler ve yaşam sistemleri ya yuvarlanırken ya da sürekli olarak gözden geçirilip “yükseltilirken”, İslam'ın “duran” tek din olduğunu ve sistemlerine giderek daha fazla potansiyel kurtarıcı olarak çağrılmasını kabul edemez. kuşatılmış dünya.
Ayrıca, temelde her şey modernitenin ve post-modernitenin “kara deliklerinin” yıkıcı çekim gücüne yenik düşse de, İslam dimdik ayakta duruyor ve her zamankinden daha fazla kendi kendine bir medeniyet ağırlık merkezi oluşturuyor. Ve son olarak, her şey küçülse de İslam büyümeye devam ediyor; Her ne kadar günümüz bilimciliğinin, materyalizmin, laikliğin ve ateizmin saldırgan, çoğu zaman yapmacık ilerlemelerinden geri çekilse de, İslam ısrar ediyor ve hatta saldırıya geçmeye ve alternatifler sunmaya çalışıyor. Akıl sağlığının nesli tükenmekte olan herhangi bir türden daha fazla tehdit altında olduğu çağda, İslam ve Müslümanlar tek normal varlıklar olarak yaşıyorlar.
Hal böyle olunca İslam ve halkı, teorik ve pratik olarak hakim dünya düzenine/düzenlerine yönelik potansiyel tehditler olarak görülmektedir. Engeller ve tehlikeler olarak algılanırlar ve bu nedenle dini, kültürel ve medeniyet varlıklarının tüm seviyelerinde buna göre ele alınmaları gerekir. İnsanların daha saf ve üstü kapalı iddialara karşı daha duyarlı olmaları için derin bir korku duygusu aşılanmalıydı. Bununla birlikte, İslam ve Müslümanlar ne kadar sebat ederse, yelpazenin diğer ucunda o kadar aşırı önlemlere başvurulmuştur.
Seçenekler bariz bir şekilde azalıyor, çatışmaları ve saldırganlığı daha geçerli, nispeten etkili ve güvenilir tercihler haline getiriyordu. Kabil ve Habil olayının dramatik finalini yansıtan katıksız düşmanlık ve düşmanlıkların bir gün tek seçenek haline gelmesinden korkulmaktadır. Son zamanlarda Müslüman dünyasının, özellikle Ortadoğu'nun demokratikleşmesi ve “teröre karşı savaş” aldatmacası bu (yanlış) yönde atılmış adımlardır.
Kabil ve Habil hikayesi baştan sona okunup üzerinde düşünülürse, insan tarihinin, insan toplumunun ve medeniyet inşa süreçlerinin özünü kolaylıkla ayırt edebilir. Ayrıca Hz. Muhammed'in misyonunun doğasının özünü ve insanlık ailesinin diğer üyeleriyle olan ilişkilerinin doğasını da hissedebilir. Söz konusu hikayede günümüzde İslamofobi denilen şeyin ruhunun bile yer aldığını söylemek hiç de abartılı bir önerme değildir.
İslam, Allah'tan önceki tek din olduğundan ve tarih boyunca her peygamber İslam'ın tek tanrılı mesajını iletmek için kavmine gönderildiğinden, sürekli olarak İslamofobi profilleri ve dereceleri de vardı.
Her çağda, asıl amacı insanları, idealleri, umutları ve hatta tüm toplumları yok etmek ve öldürmek olan Kabil ordusu vardır. Bu insanların görünürdeki meşruiyetlerinin her zaman birincil kaynağı, her türlü cinayetin en açık ifadelerle kınandığı Kabil-Habil'e karşı hesabıyla bağlantılı olarak verilen ilahi emri gizlemek ve manipüle etmektir.
Hayatı korumak, insanlığa saygı duymak ve onu korumakla ilgilidir. Olması gerektiği gibi insan doğası, insan onuru ve onuru ile ilgilidir. Hayata değer vermek ve onu korumak renk, statü, milliyet ve sınıf körü olmalıdır. Herhangi birinin canını almak, insanlıktan çıkarmanın ve alçalmanın en büyük eylemidir. En büyük kötülüktür. Bu canın korunması ile ilgili aynı emir hem Müslümanlara hem de Ehl-i Kitap'a (Yahudi ve Hıristiyanlara) verilmiştir. Mukaddes Kitapta emrin neden bulunmadığı, onu kimin kaldırdığı (gizlediği) ve neden olduğu sorusu kalır.
Elbette bunu belirli bir zaman ve bağlamda Kabillerin ruhu ve elleri yaptı. Komut olmadan, Kabiller meseleyi manipüle etme, göreceleştirme, kutsallıktan arındırma, değersizleştirme ve siyasallaştırmayı kendi ideolojik ve sosyo-politik yapılarına tabi kılarak kendilerini etkinleştirdiler. Kabillerin gizli elleri – ve gündemleri – nedeniyle herkes insan hayatının dokunulmazlığını ve onu almanın ne kadar acımasız ve acımasız olduğunu konuşuyor. Bununla birlikte, pek çoğu konuyu insanlığı tamamen kapsayacak şekilde genişletmez. Bu nedenle, adalet ve yardımseverlik çerçevesinde çifte standartlar çok yaygındır. Çoğunlukla, yalnızca belirli yaşamlar önemlidir, diğerleri ise yalnızca farklı dini, kültürel veya sosyo-ekonomik gruplara ait oldukları için daha az önemli ve hatta tamamen alakasızdır.
Kur'an, Yahudileri ve Hıristiyanları açığa vurarak şöyle buyurmaktadır: "Bundan dolayı (Kabil'in Habil'i öldürmesi) İsrailoğullarına şöyle hükmettik: Kim canı uğruna veya yeryüzünde bozgunculuk (yaptığı) dışında bir canı öldürürse: sanki tüm insanlığı katletmiş gibi. Ve kim birini kurtarırsa, bütün insanlığı kurtarmış gibi olur. Andolsun ki peygamberlerimiz onlara apaçık delillerle gelmişlerdi. Sonra onlardan birçoğu, (hatta) ondan sonra, yeryüzünde zâlim oldular.” (el-Maide, 32).