28 Eylül (IPS) – Parasite izlediniz mi? 2021’de herkes izliyor gibiydi. Ama bir köşkün mutfağının arkasındaki gizli bir bodrumda küçük bir sığınak bulan yaşlı adama kaç kişinin dikkat ettiğini merak ediyorum. Ne kadar gizli olursa olsun, temel ihtiyaçlarını karşılayabildiği yer orasıydı. Bu onun küçük gecekondu mahallesiydi.
Biraz gergin olabilir ama Parazit filminin Güney Kore’nin eşsiz gecekondu kültürünün özünü ortaya çıkardığını buldum. Büyük gökdelenlerin gölgesinde saklanıyor ve daha da önemlisi filmdeki yaşlı adam gibi yaşlılardan oluşuyor.
Birincisi, Güney Kore artık yaşlanan bir toplum. 2025’e kadar Kore nüfusunun %20’sinden fazlası yaşlı olacak. Sonuç olarak, yaşlı nüfusun artmasıyla birlikte yaşlılar arasındaki yoksulluk oranı da artmıştır.
Güney Kore, 1953’teki Kore Savaşı’ndan sonra hızla gelişen ülke olmasıyla ünlü olmasına rağmen, sürekli olarak birden fazla finansal krizle karşı karşıya kaldı. Birçok endüstri, ülkenin çıktısını en üst düzeye çıkarmak için genç nesli tercih ediyor ve sonuç olarak 1970’lerden bu yana 2 milyondan fazla yaşlı işçi işsiz ve erken emekliliğe zorlanıyor. Bu eğilimle birlikte, yaşlıların esenliği azaldı ve birçoğu onları sokağa atan ve sığınma aramaya zorlayan finansal yıkım yaşadı. Bu, yaşlılardan oluşan Kore gecekondu mahallelerinin ortaya çıkışını açıklıyor.
Yaşlıların Kore gecekondu mahallelerini doldurmasının başka bir önemli nedeni daha var. Güney Kore’deki yaşlılar, geçmişlerindeki Kore savaşı ile YOLO (Sadece Bir Kez Yaşarsınız) kültürü arasında sıkışmış eşsiz bir nesildir. Yakın ve geniş ailelerini (yaşlı ebeveynleri, erkek ve kız kardeşleri vb.) Üstüne üstlük YOLO kültüründe yaşayan (gelecek kaygısı olmadan içinde bulunulan anı en iyi şekilde değerlendirmek gerektiği görüşü olarak tanımlanan) çocukları, büyüdüklerinde anne babalarına destek olmuyorlar. Sonuç olarak, Koreli aileler yeni bir krizle karşı karşıya: terk edilmiş yaşlılar. Son zamanlarda konuyla ilgili haberler giderek artıyor. çocukları tarafından terk edilen yaşlılar. Bunların birçoğu evde yalnız ölmek herhangi bir aile üyesi olmadan. 2020 itibariyle, tek başına yaşayan 1.8 milyon yaşlıdan,953’ü evde yalnız öldü. Bu sosyal fenomen nedeniyle, birçok mal sahibi 65 yaş üstü yaşlılara evlerini kiralamayı reddediyor.
Yaşayacak bir yer bulmak için kenar mahallelere gidiyorlar, bu da Kore kenar mahallelerinin neden benzersiz bir şekilde yaşlılarla dolu olduğunu açıklıyor. İlginç bir şekilde, bu yaşlılar gecekondularını sosyal yardım hizmetleri ve duygusal destek aldıkları gümüş bir kasabaya dönüştürdüler. Birlikte yaşadıkları için, hayır kurumları ve sosyal yardım kuruluşları kolayca yerlerini bulup bakımını yapabilirler. Bunlar aracılığıyla destek sistemleri Gecekondu bölgelerinde yaşayarak elde edilen yaşlılar, aitlik hissi – artık kendilerini yalnız hissetmiyorlar.
Dünya Çapında Endişe İcra Direktörü Junmo Lee, IPS’ye bu konuya topluluğun önemini göz önünde bulundurarak yaklaşmaları gerektiğini söyledi. Bu yaşlıların topluma geri bağlı olduğu bir topluluk oluşturmak anahtardır çünkü kopukluk onları izole eder. Concern Worldwide, yoksulluktan arınmış bir dünya için çabalayan uluslararası bir insani yardım kuruluşudur.
Ancak ailelerinden ve üretken işlerinden bu kopukluk nasıl çözülebilir? Tek bir özel kuruluşun çözemeyeceğini biliyoruz. O zaman çözüm nedir?
Platform Bölümü Kıdemli Direktörü Seong Hoon Kim, Kore Sosyal Güvenlik Bilgi Hizmeti Ekibi Konuyla ilgili yasal görüşler sunabildi.
Kim, yaşlıların topluma yeniden bağlandığı bir topluluk oluşturmak için tüm hükümetin, özel insani yardım kuruluşlarının ve aile üyelerinin bir ekip olarak birlikte çalıştığı ortak bir katkıya ihtiyacımız olduğunu söylüyor.
Bir çocuk yetiştirmek için bütün bir köy gerekir diye bir söz vardır.
Şimdi, özellikle gecekondularda yaşayan yaşlılara bakmak için bütün bir köyün gerektiğini söylemek istiyoruz. Onlara destek olmak için bir aile olarak gelmeliyiz.
Ancak hükümetimizin, bu yaşlıların kendi aileleri ve toplumlarıyla yeniden bağlantı kurduğu bir topluluk oluşturmak için tüm ülkeyi bir araya getirmek için adım atması gerekiyor.
Artık genciz. Ama biz de yaşlanacağız. Gecekondularda yaşamak istemiyoruz çünkü elimizdeki tek seçenek bu. Ölene kadar ailelerimizle bağlantıda kalmayı ve üretken olmayı umuyoruz. Bu umudu gerçeğe dönüştürmek için şimdi üzerinde çalışmaya başlamalıyız.
65’ten sonra kenar mahallelerde mi yaşıyorsunuz? Bu sadece onların hikayesi değil. Şimdi harekete geçmezsek bu bizim ve sizin hikayeniz olabilir. Kore hükümetinin sesimizi duymasını ve buna göre hareket etmesini umuyoruz, böylece yaşlandıkça elimizden geldiğince mutlu yaşayabiliriz. 65 yaşından sonra da mutluluğun peşinden koşmak hakkımız değil mi?
Not: Minseung Kim bu projenin ekip lideriydi.Dr Hanna Yoon tarafından düzenlendi
IPS BM Bürosu Raporu
© Inter Press Service (2022) — Tüm Hakları SaklıdırOrijinal kaynak: Inter Press Service
Kaynak : https://www.globalissues.org/news/2022/09/28/32032