Kanunları yerine getirmek
«Aslında kurtardığınız saf bir lütuftur. Siz kendiniz Tanrı'nın size verdiklerini güvenle kabul etmek dışında hiçbir şey yapamazsınız. Hiçbir şey yaparak kazanmadınız; çünkü Tanrı kimsenin kendi başarılarına güvenmesini istemiyor » (Efesliler 2,8-9 GN).
Paul şöyle yazdı: "Aşk, komşusuna zarar vermez; şimdi yasaların yerine getirilmesi sevgisi » (Romalılar 13,10 Zürih İncil). İlginçtir ki doğası gereği bu ifadeyi tersine çevirme eğilimindeyiz. Özellikle ilişkilerde nerede olduğumuzu bilmek istiyoruz. Diğerleriyle nasıl durduğumuzu net bir şekilde görmek istiyoruz. Yasanın sevgiyi yerine getirmenin yolu olduğu fikri ölçmek çok daha kolaydır, idare edilmesi sevginin yasayı yerine getirmenin yolu olduğu fikrinden daha kolaydır.
Bu düşünce biçiminde, bir kişinin sevgisiz hukuku yerine getirebilme sorunu var. Ancak bu şekilde yasaları yerine getirmeden sevilemez. Yasa, seven bir kişinin nasıl davranacağına dair talimatlar verir. Hukuk ve sevgi arasındaki fark, aşkın içeriden işe yaraması, bir kişinin içeriden değişmesidir; Öte yandan, yasa yalnızca dış, dış davranışı etkiler.
Bunun nedeni sevgi ve hukukun çok farklı fikirleri olmasıdır. Sevgiyle yönlendirilen bir insan nasıl sevgiyle davranılacağına dair talimatlara ihtiyaç duymaz, ancak kanuna dayalı bir kişinin buna ihtiyacı vardır. Bizi doğru davranmaya zorlayan yasa gibi güçlü yol gösterici ilkeler olmadan, muhtemelen buna göre davranmayacağımızdan korkuyoruz. Ancak gerçek aşk şartlı değildir, zorlanamaz veya zorlanamaz. Serbestçe ve serbestçe verilir, aksi halde sevgi değildir. Dostça bir kabul veya tanıma olabilir, ancak sevgi değil, çünkü aşk bir şart değildir. Evlat edinme ve tanıma genellikle şartlı ve çoğu zaman sevgi ile karıştırılıyor.
Sevdiğimiz insanlar beklentilerimizi ve taleplerimizi karşılamadığında, sözde sevgimizin bu kadar kolay ezilmesinin nedeni budur. Bu tür bir sevgi gerçekten sadece davranışa bağlı olarak verdiğimiz ya da vermediğimiz bir tanımadır. Birçoğumuz bu şekilde ebeveynlerimiz, öğretmenlerimiz ve amirlerimiz tarafından tedavi edildi ve çocuklarımıza sıklıkla kayıp düşüncelerle davranıyoruz.
Belki de bu nedenle, Mesih'e olan inancının kanunları aşmış olduğu fikri konusunda kendimizi çok rahatsız hissediyoruz. Başkalarını bir şeyle ölçmek istiyoruz. Ama eğer inançla, gerçekten gerçekte ne olduklarını korusunlarsa, artık bir skalaya ihtiyacımız yok. Tanrı onları günahlarına rağmen seviyorsa, onları nasıl bu kadar az tahmin edebiliriz ve onlardan sevgiyi nasıl uzak tutabiliriz, eğer düşüncelerimize göre davranmazlarsa?
İyi haber şu ki, hepimiz lütufla sadece imanla kurtulduk. Buna minnettar olabiliriz, çünkü İsa dışında kimse kurtuluşa ulaşmadı. Bizi kurtardığı ve bizi Mesih'in doğasına dönüştürdüğü koşulsuz sevgisi için Tanrı'ya şükürler olsun!
Joseph Tkack tarafından