"LEYLİM" bir insan sevdiğine en güzel nasıl seslenebilir? Hem onun adından uzaklaşmadan hem de kendi kalbini katarak nasıl çağırabilir ki? Bir Ahmed Arif'in Leylim'i olmak nasıl bir duygu? Peki ya, Leylim'in Arif'i olamamak? Böyle diyordu Leyla Erbil'e, Leyla'sına Leylim, Sevgili Canım, Canım Leylâm, Ömrüm diye başladı mektuplarında böylesine içten böylesine yürekten, böylesine sıcak, böylesine samimi bir dille.
Bıkmadı usanmadı canı Leylim'ine yazmaktan ne kadar zor durumda olsa da. "kahrolası boşluğunda, ben garip, ben duyan, ben yirmi dört saatte, yirmi dört bin parça olan, ne yapardım?" dediğinde Ahmed Arif o boşluğu ben hissettim buz gibi ve karanlık içimde sanki. Yapma Leyla, Ahmed Arif böyle söylerken yokluğunla onu bin parçaya ayırma :(
Her mektubun sonunda gözlerinden öptü sevdiğinin. Yanlış hatırlamıyorsam bir mektubunda yazmıştı gözlerinden öpmeyeceğim birine yazmam diye. Ah! Bu nasıl bir duyarlılık, güzelliktir böyle? "Gözlerinden öperim cânım. En çok da burnundan. Gülme, ciddi söylüyorum. Yarı parçan" sen en tatliş şair cümlesi olabilirsin mesela.
Sonra "Hal, yani şimdiki zaman seninle başlar" diyen bir adama "Yazma! Sevme! ne demek?" Hakikaten ne demek bu? Leyla farkında mısın öl diyorsun ona hatta öl deseydin daha iyiydi ama yazma, sevme demeyecektin, kelimeleriyle sana tutunan bu insana. Koparamazsın ki onu ne kendinden ne de her defasında seni anan ve anlatan tüm o sözcüklerinden. Biliyor musun? Ahmed Arif duysaydı beni, çok kızardı bu söylediklerime eminim, Leylim'e bunu söylemeye hakkın yok derdi. Seni incitecek ufacık bir kelimeye dahi katiyen izin vermezdi. Bu kadar "delin divanenken" o böyle diyordu ya sana, sen ona karşılık veremedin. "Hep, yaz diyorum ama hiç yazmıyorsun." "ister dostum ol ister sevgilim, yeter ki hayatımda ol." "İhtiyarlayacak olsam bile, seni bekleyeceğim." Üzdün Ahmed Arif'i o böyle bir şeyi her ne kadar kabul etmese de tam aksine senle yücelmiş sade. Beni de üzdün :/ Gittin evlendin başka biri ile "Evleneceksin demek? Herhal çocuğu sevdin! İnşallah mesut olursun canım. Ama müstakbel kocan bana yazdığına kızmayacak cinstendir inşallah. Yoksa seni kaybetmek, sesini duymamaktansa gebereyim daha iyi olur." Ağlanmaz mı bu cümlelerde sen söyle Leylim, bunu yazan kalem kırılmış mıdır bu cümlede? "Anlat bana. Senden bir şeyler ummak... Umutların en olmazı da bu belki." Offf umutsuzluk en sevmediğim şey benim. Bu cümle umutsuzken bile umutla göz kırpıyor buna. Ne ettin sen Ahmed Arif'e Leylim şair ettin, viran ettin, mafettin :(( "Ne güzel şey, sana inanmak! Bunu bir anlatabilsem." dedin çok güzel anlattın o kadar güzel anlattın ki ben de ona inandım. Ama bilir misin Leylim'e senin gözünle asla bakamadım, bakamazdım zira ben sen gibi kalp ateşiyle bu şiirleri, mektupları yazamazdım. "Sana mahkûm kalmak güzel." dedin sen; "Kalbindeki yerim en güzel esaretim. Bilirim sonsuza kadar kalsam yüreğinde, sevginin sıcaklığı bu kadar güzelken, ordan hiç çıkmak istemem ki. Sensiz özgürlükse zindan bana. Tıpkı kanatsız bir kuşu, soğuk ve karanlık bir gökyüzüne terk etmek gibi." demiştim ben de, aynı anlamlarda farklı satırlarda buluştuk bak gördün mü seninle? :) "Hasret ile gözlerini öpeyim. Orası öyle ya, bu hasret böyle biter mi?" Bitmez, bitmedi "Canım Benim, Bilir misin, “canım” dediğimde içimden canımın çıkıp sana koştuğunu duyarım hep." Bundan mıydı Leylim'e bu denli çok "Canım" demen mektuplarında? Araya gönderdiğin şiirler de iliştirilmişti kitapta: "Bilsinler! Sana nasıl yandığımı..." diyor Ahmed Arif. Bildik, bilmeyen kaldı mı daha, sanmam. Kalmasın da :) "Müthîş özledim seni." Sen müthişsin asıl biliyor musun? Hayır şair olarak zaten öylesin ama onu demiyorum ben insan olarak, kalbin işte çok müthiş diyorum. Bu zamanlarda kimse kimseyi müthiş özlemiyor. :/ "Evrenin seninle ilgili olmayan hiçbir neni beni sarmıyor zaten." "Şiirse içimde uyur. Sen gibi, içimde büyür." Evren=sen, şiir=sen. Her şey sade sen, sen olmayan tüm nenler hiç. Bunu diyor Arif, anla be Leylim.
"Ya, sensiz edebilmeğe mahkûm eder misin beni?" "korkuyorum, sen uzakken. Gitme!" "Söyle yittin mi? Söyle! Yitebilir misin?"
Senin de suçun yok elinde değildi belki ama Leyla mahkum ettin onu, üzgünüm gittin belki de yittin :( Oysa seni sevdiğini haykırmıştı, sana rağmen defalarca "Seni seviyor, seviyor, seviyorum." "SEVİYORUM. Başkaca da yokum." demişti.
"Kazağın sırtımı, canımı, sevdan evrenimi sarmışken böyle nasıl üşürüm?" Neden bilmem, ben üşüdüm bu satırlarında...
"Seni öper, öper, öper, öperim." Senin yalnız senin diye mektupları bitirişlerin, yandırdı içimi benim. "Gözlerinden, gözlerinden öperim -Bir umudum sende- Anlıyor musun?" Anlaşılmak istedi hep sevenler anlamadı kimi zaman sevilenler ve en iyi şairler böyle yetişti inanır mısınız? En çok acı çekenlerdi zira gerçekten sevenler...
Son olarak en sevdiğim alıntılardan "Ne güzel şey senden gayrisini tanımamak, takmamak!" "Ve seni, canımın gizlisindeki candan aziz sakınır, düşünürüm." "Zaten, senden gayrı güzel düşün olur mu ki." "Ne zaman bu düşüne kapılsam, aklıma hep senden açmak gelir." "Seni anlamak, seni sevmek mühim ve aziz bir iştir." ...
Yazacak o kadar çok şey, söylenecek nice cümlelerim var da ellerim varmıyor devamını yazmaya ben susayım, siz daha da fazlasını anlayın olur mu?
Kitapta küfürlü kısımlar vardı, keşke olmasaydı bunun dışında çok sevdim. Ahmed Arif Ve Leylim'ine ithafen bu incelemem. Okuyan ve hisseden güzel yüreğinize sağlık. Sevgilerimle, Şiirle kalın... Üzdüysem sizi affola. "Nasıl bitireyim, umutlu mu, sevdalı mı, yoksa ağlamaklı mı?" Benimki hepsinden biraz oldu işte :)
NOT: Kitap linki aşağıda mevcuttur, okumak isterseniz oradan indirebilirsiniz :) Bu arada kitaptan epey alıntı yapmam rahatsız ettiyse üzgünüm gerçekten. Kendi cümlelerimle anlatsam da onları eklemem kitabın güzelliğini gerçekten görebilmeniz içindi o yüzden onlar olmadan benim satırlarım eksikti :)
“Ölümün bitmeyen ufkunda yatarken gene sağ, Bir avuç toprak olurken gene yüksek, gene dağ…” *** https://www.youtube.com/watch?v=eq0P4_J4JcU *** Dolmabahçe sarayı her zamankinden daha sessizdi, En yakın arkadaşlarının gözleri dolu dolu ona bakıyorlardı, O günün sabahında herkeste bir huzursuzluk vardı, Etrafı kalabalık değildi, Ayağa kalkacak diye umutla bakıyorlardı, Tüm heybetine rağmen, sessizce uyuyordu, Trablus’ta, Çanakkale’de, Sakarya’da düşmanı titreten o mavi gözler canlansın diye bekliyorlardı, Kocatepe’de ki o meşhur fotoğraf akıllarına geliyordu, Çocukluk arkadaşı ve yaveri, onun yanından ayrılmayan can yoldaşı Salih Bozok odasına gitmişti, Eğer Atatürk’ü ölürse, dayanamazdı, o da ardından ebediyete gidecekti, Onsuz bir dünya yaşanılır değildi, “Bana ‘ölenle ölünmez’ diyorlar. Ben ölenle ölmüyorum ki… Yaşayamadığım için ölüyorum! Siz, oksijensiz bir dünyada yaşayabilir misiniz? İşte Mustafa Kemal Paşa benim hayatım için bir oksijendi. Bugüne kadar geçen hayatımı nasıl Mustafa Kemal Paşa’ya adamışsam, bundan böyle geçecek hayatımı da Mustafa Kemal Paşa’nın buyruğunda geçirmeliyim.” diyecekti, *** 19 Mayıs 1919 günü Samsun’a çıktığında bir milletin yazgısı değişecekti, Selanikli küçük Mustafa, Zübeyde Hanım’ın Sarı Paşası vatanı uğruna gerektiğinde canını vermek için yola çıkmıştı, O günden bugüne yeni bir ulus doğacaktı… Atatürk komadaydı… Bilinmeze doğru bekleyiş sürüyordu, Saat 09.00 olduğunda göğsü hızla inip çıkmaya başladı, Dünyadaki son 5 dakikasına gözleri kapalı giriyordu, Dışarıda bütün bir ulus, endişe içinde radyo başında bekliyordu, Savarona, son bir saygı duruşu için Dolmabahçe önüne demirlemişti.” Savarona’yı Türkiye Büyük Millet Meclisi Atatürk’e hediye etmek için almıştı, Ertuğrul Yatı ile bir kaza atlatılmış, daha büyük bir yat alınması kararı alınmıştı, Savarona hazır olduğunda Atatürk hazır değildi, “Bir çocuk oyuncağını bekler gibi bu yatı beklemiştim. Mezarım mı olacak bu tekne benim?" demişti. İçerisinde sadece 55 gün kalabilmiş, hastalığı şiddetlendiği için tekrardan Dolmabahçe’ye taşınmıştı, Herkes dehşet içindeydi. *** Kılıç Ali; "Hayatına kastedilmemesi için icabında canımızı fedaya azmetmiş olduğumuz büyük Atatürk gözümüzün önünde güpegündüz fani hayata veda edip gidiyor, herkes ellerini kavuşturmuş, büyük bir acz içinde tazimkârane bir vaziyet almış duruyor ve kimsenin elinden bir şey yapmak gelmiyordu. Aman yarabbi... Adeta dehşet içindeydik.” diyecekti. Saatler ilerliyor, hiçbir şey iyiye işaret etmiyordu, Bir ara Hasan Rıza dayanamayarak, Kılıç Ali’ye büyük bir teessür içinde; “Kılıç bak, koca bir tarih göçüyor” diyecekti. Mustafa Kemal Atatürk, 57 yıllık yaşamına; 11 Savaş, 24 Madalya, 7 Nişan, 13 Yazılmış Kitap, 1 Ülke, Ve Milyonlarca özgür İnsan sığdırdı… Dünyaya ise, barışçıl bir ülke bırakarak, “Yurtta Barış, Dünyada Barış” İlkesini kazandırdı. *** 10 Kasım… Saat tam 9'u 5 geçiyordu. Hasan Rıza Soyak: "Birdenbire gök mavisi gözleri açıldı ve sert bir hareketle başını sağa çevirdi. Ben de artık hıçkırıklarımı zapt edemedim. Diz çöktüm, sağ elini ellerimin içine aldım. Öptüm ve yüzüme sürdüm." diyecekti. Türkiye Cumhuriyetimizin kurucusu Atatürk’ümüz ebediyete intikal etmişti, Koşuşturmacalar ve hıçkırıklar, Göz yaşları birbirine karışmış, herkes ne yapacağını şaşırmıştı, Olduğu yerde kala kalanlar, Yere düşenler… Kolay değildi, hiçbir zaman hazmedilmedi, Onunla birlikte bir ömür geçiren arkadaşları, onsuzluğun ne demek olduğunu bilmiyorlardı… *** Muhafız Komutanı İsmail Hakkı Tekçe, Atatürk’ün elini öptü ve yorganın altına koydu. Prof. Dr. Mim Kemal Öke Atatürk'ün açık gözlerini kapattı. Dr. Kâmil Berk de "G.M.K." (Gazi Mustafa Kemal) markalı beyaz bir mendille çenesini bağladı. Evet, 10 Kasım günü Saat 9’u 5 geçe, Atatürk vefat etmişti. *** Radyolar, Atatürk’ün ölümünü duyurduğunda, Tüm ülkede hayat durmuştu, Kendilerini yollara bırakanlar, Ağlayanlar, Feryat edenler, İnanmayanlar… Hüzün çökmüştü ülkeye, Kolay değildi, Atatürk artık bu dünyaya veda etmiş, Halkı öksüz kalmıştı. *** Can yoldaşı, yaveri Salih Bozok odasına gidecek, Bir mektup kaleme alacaktı, Daha sonrasında Dolmabahçe de bir silah sesi duyulacaktı, Onsuz yaşamayı bilmediğini söyleyecek, Atatürk’üne kavuşmak için kurşunu kalbine sıkacaktı, Ölmeyecekti, Hesapları tutmayacak ve hastaneye kaldırılıp tedavi olacaktı, Bu bağlılık başka bir bağlılıktı, Mustafa Kemal ile yaşayanlar onunla olmayı biliyorlardı ama, Onsuz bir yaşam tarzına hazır değillerdi, Ne en yakını hazırdı, Ne silah arkadaşları, Ne Çankaya, Ne Dolmabahçe, Ne Sakarya, Ne Kocatepe, Ne Çanakkale, Ne Trablusgarp, Ne Ankara, Ne İzmir, Ne İstanbul, Ne Eskişehir… Dünya dahi hazır değildi. *** En yakınında bulunmuş olan Falih Rıfkı Atay 11Kasım’da, “En mesut Türkler, Atatürk yaşarken ölmüş olanlardır. Ömrümüzün ve Türk tarihinin en acı yasını tutmak talihsizliği bize düştü.” diyecek ve acının yüreklere kor alev gibi düşmüş halini tasvir edecekti. *** Bu büyük adamın ölümüne Dünya ağlayacak, Saygı yarışına girişecekti, Savaş esnasında dahi düşmana düşmanlık etmeyen Atatürk, İzmir İşgalden kurtulduğunda önüne serilen Yunan bayrağını yerden kaldırtacak, Başkalarının yaptığı hatayı yapmayacak ve zamanı geldiğinde Dünyaya Barış temsilcisi olarak Nobel’e aday gösterilecekti, Dönemin Yunanistan Başbakanı Eleftherios Kyriakou Venizelos onu Barış Elçisi olarak Nobel adayı olarak önerecekti, https://ibb.co/m99KSq Dünyanın Saygı duyduğu Başkumandan satırları 10.Yıl Marşında hak ettiği için ona ithaf olunmuştu. *** 16 Kasım günü, hazırlanan program dahilinde Atatürk’ün aziz naaşı ziyarete açıldı, https://ibb.co/mqttLA Büyük topluluklar ziyaret etti, Herkesin göz yaşı durmadan akıyor, dünya ağlıyordu, Radyolar kesintisiz yayın yapıyor, Sabah ve akşam olmak üzere gazeteler basılıyordu, Halk her gün daha fazla kalabalıklaşıyor ve ziyaretin sonu gelmiyordu, Son bir kez olsun ona yürekleri ile dokunmak istiyorlardı, Söylediği gibi “Naçiz vücudu elbet toprak olacaktı” lakin, “Türkiye Cumhuriyeti İlelebet Payidar” kalacaktı, Gençlere güveniyordu, gençlik onun yolundan vazgeçmeyecek, Geliştirerek ona olan borçlarını ödeyecekti, Atatürk’ün hatırası önünde dinmeyen gözyaşları 17 Kasım günü de devam edecekti, Sabah erkenden tüm şehir yollara akın etmiş, Yüzlerinde asil bir ıstırabın gölgesi vardı, 19 Kasım günü hazırlanan protokol ile naaş Ankara’ya defnedilecekti, Gerçekleşmesi kolay olmayacak, Akın akın gelen insanlar Atatürk’ünü kolay kolay İstanbul’dan uğurlamayacaktı. *** Behçet Kemal Çağlar o günü şöyle anlatacaktı; “Yolun kenarındaki setler insanlarla dolu. Hıçkırıktan arabanın ve ayakların sesleri duyulmaz oldu. Bütün millet ağlıyor sözü ilk defa benzetme olmaktan çıkmış, https://ibb.co/grGDLA Bütün yollar adeta bedenden bir dağ, baştan bir nehir. https://ibb.co/b5wf0A Fındıklı'dan ayrıldık. Kenarlarda sıralanmış mektepler, sokaklar dolmuş, https://ibb.co/j6itLA halk cadde kenarındaki ev ve dükkânları hınca hınç doldurmuş, kalabalık, ağaç üstlerine ve minare şerefelerine tırmanmış kimseler dövüne dövüne, hıçkıra hıçkıra ağlıyorlar.” Kortej, Tophane ve Fındıklı arasından geçerken feryat ve çığlık seslerinin çok artmasından dolayı kortejin güvenliğinden sorumlu Fahrettin Altay, tabutu taşıyan top arabasını geçici süre durdurma gereğini hissedecekti, *** Atatürk’ün naaşı Sarayburnu’ndan, Zafer Torpidosu’na, oradan da naaşı İzmit’e götürecek olan Yavuz zırhlısına konuldu. Atatürk’ün naaşı’nın Yavuz’a konulması sırasında ona yabancı devletlere ait savaş gemileri ve töreni denizden takip etmek isteyenler için belirlenmiş vapurlar da eşlik etmiştir. Yavuz zırhlısı, Atatürk’ün cenazesini aldıktan sonra, arkasında Hamidiye, Zafer, Tınaztepe ve iki denizaltı gemisi ile Savarona, Sancağında İngiliz dretnotu, bunu takiben Sovyet, Alman, Fransız, Yunan, Romen savaş gemileri, üstünde uçak filoları ile Marmara açıklarına doğru ilerlemeye başladı. *** Atatürk’ün cenaze töreni için yabancı savaş gemileri de gelmişti. İngiltere’den Malaya, Sovyetler Birliği’nden Moskova, Romanya’dan Regina Marina, Fransa’dan Emile Bertin, Almanya’dan Emden, Yunanistan’dan Hydra gemileri vardı. Naaşın taşınması ve Ankara’ya götürülmesi ile ilgili çok detaylı bir program hazırlanmış, Harfiyen uygulanmıştır, Planlanmayan ve örgütlenmeyen tek program HALKTIR, Halk ona olan saygısını derinden ve tüm gerçekliğiyle sunuyordu, *** Ankara Büyükelçisi Sir Percy Loraine İngiltere’ye gönderdiği raporda; “Onun için gerçekten yas tutuluyor. Cenaze törenleri sırasında sıradan insanların (Halkın) samimi üzüntüsü kolayca anlaşılıyordu” diyecekti, *** Atatürk’ün cenaze töreni, farklı kamplarda yer alan ülkeleri bir araya getiren bir zemin oldu. Neue ZürcherZeitung adlı İsviçre gazetesi, cenaze töreninde ortaya çıkan tabloyu şu şekilde tasvir edecekti; “Atatürk’ün cenaze töreni, onun son zaferi oldu. Tabutunun önünde karşıtlarının hepsi sessiz kaldı. Türk ve Alman askerleri, tabutunun arkasında bir sırada yürüdüler; bir diğer sırada Stalin ve Hitler’in temsilcileri yan yanaydılar; hem Valencia hem de General Franco çiçek yollamışlardı. Tabutun önünde Faşistler, Demokratlar ve Komünistler eğildiler.” *** Bunların hiçbiri zorla yapılmıyordu, Bu saygı kazanılmıştı ve sadece gösterilmesi gerekiyordu, Hak ettiği saygıya ebediyete intikal ettiğinde de ulaşacaktı, Matem havası ülkeyi ve dünyayı sarmıştı, Yerli ve yabancı basın tüm olanakları ile yayın yapmaya ve duyurmaya çalışıyordu… *** Yavuz zırhlısı, saat 19.30'da İzmit Mayın İskelesi'ne yaklaştı. Cenaze, burada binlerce İzmitli tarafından karşılandı. İzmit’te de tören düzeni ve güvenlik önlemleri önceden alınmıştı. Yavuz zırhlısından alınan Atatürk'ün naaşı, tren istasyonuna götürüldü. Atatürk'ün tabutu, sağlığında yurt gezilerinde kullandığı beyaz renkli vagona konuldu. Atatürk'ün tabutunun konulduğu tren, saat 20.30'da İzmit'ten ayrıldı. Tren, İzmit’ten sonra geçtiği bütün istasyonlarda yavaşlayarak; Bilecik, Eskişehir, Polatlı ve Etimesgut’tan sonra Ankara’ya ulaştı. Hat boyunca, trenin geçtiği yerlerde, halk, geç saate aldırmaksızın, kimi zaman ellerinde meşalelerle, treninin geçişini izlediler. Atatürk’ün naaşını taşıyan tren, 20 Kasım 1938 günü saat 10.03'te Ankara garına ulaştı. … *** Onu anlamak için okuyun, Araştırın, Öğrendiklerinizi tartışın, yeni fikirler edinin, En sevdiği şey, fikirler üzerinden tartışmaktır. Onun sohbetlerinde ona yalakalık edene değil, ona fikir beyan edene saygı gösterirdi, Cephede kitap okurdu, bu imkanlar dahilinde sen de onu oku ve öğren, Yaşadığın Cumhuriyeti ve Kurucusunu tanımanın tek yolu araştırmaktır, Vazgeçme, yılma, yorulma, bıkma, pes etme, Sayfalarca oku, Saatlerce dinle, İlk önce onu ve ne yapmak istediğini anla, Sonra farklı bir gözle bak, İşte o zaman memleketin her bir toprağı gözüne başka gelecektir, Yürüdüğün yol; asfaltın ötesine geçecek, Dokunduğun ağaç anlam kazanacaktır, Cumhuriyet döneminde yoklukla yapılan her yapı gözünde büyüyecek, “AZ ZAMANDA” Yapılan “ÇOK ve BÜYÜK” işlerin neler olduğunu anlayacaksın, Fikri HÜR, Vicdanı HÜR yetişeceksin, bu senin ödevindir; geliştireceksin, Falih Rıfkı Atay’ın dediği gibi, “Çünkü o sensin artık. O sende sağdır!” *** Atatürk’ün izinden değil, Yolundan gidin… Neyi nasıl yaptığını, neler yapmak istediğini anlayın, Onun izi 10 Kasım 1938 günü Saat 09:05’te ebediyete intikal etti, Onun yolu 10 Kasım 1938 günü saat 09:06’da bize armağan oldu. Yolun, yolumuzdur, Açtığın Yolda, Gösterdiğin Hedefe! *** Sözümüz Söz; (…) memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hatta hıyanet içinde BULUNMUŞ OLSADALAR DAHİ, Hatta bu iktidar sahipleri şahsi menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit ETSELER DAHİ, Millet, fakr-ü zaruret içinde harap ve bitap düşmüş OLSA DAHİ…
İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi vazifeMİZ, Türk İstiklâl ve Cumhuriyeti'ni kurtarmaktır! Muhtaç olduğuMUZ kudret, damarlarıMIZdaki asil kanda mevcuttur! *** Sevgi, Saygı ve Özlemle Anıyorum. Ruhun Şad olsun; Başkomutanım, Mareşalim, Komutanım, Gazim, Paşam, Mustafam, Kemalim, ATATÜRKÜM! *** Bu özel baskı kitabı mutlaka temin edin ve o günlere dönüp yaşananları gözlerinizle görün. Maneviyatınızı güçlendirin, halkın matem havası içinde Atatürk'ünü nasıl son yolculuğuna uğurladığına tanıklık edin. https://ibb.co/i6uy3V *** Fikirler ÖLMEZ; Fikirlere Bağlılık Gerekir... https://www.youtube.com/watch?v=mB96DMkHCzo "Atatürk olmak mümkün değil ama Atatürk gibi düşünmek mümkündür."
sakalları kıvırcıklaşınca adamın bir sevgi beklentisine kapıldı ellerini yaslayıp yanaklarına çok aciz bir bekleyiştir sevin beni demek öğlendi cuma günü ölsün istemezdi kimse sigaraları hep dertten içerdi kimbilir boğazında düğümlenen gitmeyen aşk hep kötü anılar mesafeler biraz uzun yollar kar , kış kıyamet anlayın işte bakışımdam
Hiç sevişmemiş gibi konuşmayın! Bir tomar yalnızlık gömmüşüm ruj üzerine İniltili sesler, dudak kıvrımları gömmüşüm Nedir ki şimdi yalnızlığın adı? Vurulmuşum bir silahla en acemi yerimden, o kadar. Üşüyorum ya, bıkmıyorum işte Yağmurlardan geliyorum. Anlayın beni. Ceyhan Varış
Bağımsızlığımızın Timsali olan 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun! * * * “Cumhuriyetimiz öyle zannolunduğu gibi zayıf değildir. Cumhuriyet bedava da kazanılmış değildir. Bunu elde etmek için kan döktük. Her tarafta kırmızı kanımızı akıttık. İcabında müesseselerimizi müdafaa için lâzım olanı yapmağa hazırız.” 1923, Gazi Mustafa Kemal Atatürk (Atatürk’ün S.D. III, S. 71) * * * “1881-1893 arasında sadece Mustafa’ydı, 1916’ya kadar Mustafa Kemal, 1921’e kadar Mustafa Kemal Paşa, 1934’e kadar Gazi Mustafa Kemal, 1934’te Atatürk!” * * * Bandı biraz geriye saralım, Mustafa Kemal’den önce, Mustafa Kemal’den sonra… https://www.youtube.com/watch?v=r7nBtlbICTc * Vatan nedir bilmezsen, İşgal ederler! Toprak nedir bilmezsen, Parçalarlar! Devlet nedir bilmezsen, seni Sömürge yaparlar! Eğer direnmezsen; Eğer var olmak için Yemin etmezsen, Eğer Bağımsızlık için, Hürriyet için Kanının son damlasına kadar mücadele etmezsen; Seni köle ederler, uşak ederler, vatansız ederler, milliyetsiz ederler, dilsiz ederler… Seni hem manen, hem madden Haritadan silerler! Sen eğer “Bağımsızlık Benim Karakterimdir” diyemezsen, Sen eğer “Hatt-ı Müdafaa Yoktur, Sath-ı Müdafaa vardır, O Satıh Bütün Vatandır” diyemezsen, Sen eğer İstanbul’a demir atmış işgal gemilerini gördüğünde “Geldikleri Gibi Giderler” diyemezsen, Sen eğer “Egemenlik Verilmez, Alınır” diyemezsen, İstanbul İşgal edildiğinde, İzmir İşgal edildiğinde, Doğusu, Batısı İşgal edildiğinde, daha yolun başındayken “Ulusun bağımsızlığını, yine ulusun azim ve kararı kurtaracaktır.” diyemezsen,
”Türkiye halkı, asırlardan beri hür ve bağımsız yaşamış ve bağımsızlığı bir yaşama gereği saymış bir milletin kahraman evlâtlarıdır. Bu millet, bağımsızlıktan uzak yaşamamıştır, yaşayamaz ve yaşamayacaktır!” diyemezsen,
“EGEMENLİK! KAYITSIZ, ŞARTISIZ! MİLLETİNDİR!” diyemezsen, İngiliz’in, Yunan’ın, Fransız’ın, İtalyan’ın, Rus’un egemenliğinde sömürge olursun! Bilmezsin tabi Yunan'ın İzmir’i İşgal ettiğinde ilk ne yaptığını! Bilmezsin tabi, Fransız’ın Fatih’in girdiği kapıdan İstanbul’a girdiğinde ilk ne yaptığını! Bilmezsen; Yine Yaşanır! O yüzden unutma! HATIRLA!!! https://www.youtube.com/watch?v=PoYtoyMCERs Kolay Kurulmadı efendim! Kolay Kurulmadı, ANLAYIIN! …
* … “40 bin köy vardı, 37 bininde okul yoktu, Ne traktör, ne biçerdöver vardı, Şeker üretimi yoktu, Un ithaldi, pirinç ithaldi, Hastalıklar tüm sınırları sarmıştı, Bit’le başa çıkılamıyordu, İnsanlar ve hayvanlar kırılıyordu, Verem, tifüs, tifo salgını vardı, Bebek ölüm oranı yüzde 40'ın üstündeydi, Dünyaya gelen her iki bebekten biri ölüyordu, Anne ölüm oranı yüzde 18'di, Her beş anneden biri ölüyordu… Oran yüzde 40’tı.” * Devlet-i Aliyye hem güç kaybediyor hem içeride hem de dışarıda manen ve madden yağmalanıyordu. * 1881’de Mustafa Kemal Dünyaya geldiğinde, Osmanlı iflas etmiş, “hasta adam” diye tabir ediliyordu. Padişah Abdülhamid’di, Düyun-u Umumiye kurulmuştu. Yabancı devletler, savaşmadan önce borç vererek, kredi vererek kendilerine bağımlı bir devlet yaratıyordu. Üretmeyen bir ülke bu borçları nasıl ödeyebilirdi? Tabi ki ödeyemezdi… * Demiryolları, limanlar, bankalar, sigorta şirketleri, posta şirketleri, telefon şirketleri, tramvay şirketleri, elektrik santralleri bize ait değildi, verilen borçlar, özellikle kapitülasyonlar Almanların, Fransızların, İngilizlerin, İtalyanların işine yarıyordu. Dilimizden düşmeyen İstanbul nüfusunun çoğunluğu yabancıydı. “Şimdilerde de Arap dolu gerçi…” * Birinci Dünya harbi kaybedildiğinde Alman mühendisler, Alman şirketleri ülkeyi terk etti. Aylarca Tramvaylar çalışmadı, zaten az olan elektrik, şehre verilmedi, İstanbul karanlığa bürünmüştü. Şehrin matem havası, Yıldız Sarayı’na pek uğramıyordu… İş gücü yabancı uyruklu vatandaşlardaydı. * İzmir ait olduğu bayrağa kavuştuğunda, Ermeni asıllı zanaatkarlar da ülkeyi terk ediyordu. Bütün el işçiliği biz de değil onlardaydı. Ustalar gitmiş, geriye çırak bile kalmamıştı. İzmir yanıyordu. Savaşın en büyük kaybı gençlerimizdi. Ülkenin genç nüfusu önceki yıllarda heba edildi. Yanlış komuta ve plansızlık bunun en başlıca nedeniydi. Mustafa Kemal rapor üstüne rapor yazmış, Alman komutanlardan idarenin alınıp, Osmanlı komutasına verilmesini istese de Enver Paşalar tarafından reddedilmiştir. Çöl dediğimiz vaha, belki İstanbul’dan bir ülke sınırı gibi gözükse de, vatanperver gençlerin mezarı olan kumdan ibaretti. Sadece geri çekilmek ve kalan canları kurtarmak, son ülke sınırını çizmek gerekiyordu. Her şey için geç kalınmıştı. Misak-ı Milli sınırlarımızı belirleyecek son savaş Mustafa Kemal tarafından kazanılmıştır. Yıllar sonra… Büyük Taarruz, Başkomutanlık Meydan Muharebesi 30 Ağustos’ta nihayete ermiş, 9 Eylül’de İzmir düşman işgalinden def edilmişti. Sokaklar mavi beyaz bayraklardan arındırılıp, Şehitlerimizin kanı ile boyanmış Kırmızı Beyaz bayrağımızla donatılmıştı. Herkes elinde Mustafa Kemal fotoğrafı taşıyordu. İzmir alındığında, her şey yeniden başlıyordu. Herkesin savaşın artık son bulduğunu sandığı zaman diliminde Mustafa Kemal “Asıl savaşımız şimdi başlıyor.” diyerek, cehaletle savaşın fitilini ateşliyordu. Artık kafasında ki fikirleri, Cumhuriyet aydınlanmasında uygulamak için gün saymaya başlayacaktı. * * * Mustafa Kemal Ankara da iken direksiyon binasında kalıyordu. Direksiyon binası Ankara garı idi. Osmanlı’dan kalan dört fabrika vardı; Hereke İpek, Feshane Yün, Bakırköy Bez, Beykoz Deri… Limanlar, madenler yabancılara aitti. Kadın insan değildi, söz söylemesinin imkânı yoktu, erkek önde o arkada yürürdü, Erkeksiz kadın sokakta dolanamazdı, Vapurda, Tramvay da perdeler vardı, Kadının meslek edinme, seçme ve seçilme hakkı yoktu, Kızlık soyadını kullanma hakkı yoktu, Tiyatro da oynayamaz, yazamaz, çizemez, söyleyemezdi, Kadın Osmanlı toplumunda yok hükmündeydi… Var gibi ama yok gibi… * Mustafa Kemal’in aile geçmişi ve çocukluğu hakkında yanlış bilgiler verilmiştir. Zübeyde Hanım ve Ali Rıza Efendi varlıklı ailelerden gelmişlerdi. Evleri ve gelirleri vardı, Ali Rıza Efendi’nin kereste mağazaları vardı. Yokluk içinde değil, varlıklı bir çocukluğa sahipti Mustafa. Selanik dönem itibari ile gelişen ve büyüyen bir yapıya sahipti. Abdülhamid’in hafiyelerinin daha az olduğu, yasaklı kitapların bulunabildiği, daha özgür bir şehirdi. Mustafa’nın okuduğu ve çokça duyduğumuz Şemsi Efendi Okulu, bilinenin aksine dini eğitim veren bir okuldu. Şemsi Efendi’nin eğitim alanında aldığı övgüler ve ödüller mevcuttur. Okulun yapısı, diğer okullar ile mukayese edildiğinde gelişmiş ve modern bir yapıya sahipti. * Mustafa Kemal’in küçüklüğünü merak eder sorarlarsa, can yoldaşı Nuri Conker’e atardı topu. Anlat Nuri derdi, kulübeye koliba derdi. “koliba da karga kovalıyordu” derdi Nuri, aralarında bir espriydi. Bunu ciddiye alanlar gerçek olarak yazdılar, Bozkurt kitabında H. C. Armstrong bunu yazmıştı. Yaşadığı dönemde yazılan ilk biyografilerdendi. Ne yazık ki, hiçbir şekilde Atatürk’ün yakınında dahi bulunmamış bu İngiliz casusu, Yüzbaşı H. C. Armstrong bu kitabında birçok iftiraya yer verecekti. Mustafa Kemal kitabı getirtti, tercüme ettirdi ve H. C. Armstrong a cevap verdi, dönemin akşam gazetesinde yayınlandı. * Günümüzde tarihçi vasfı ile hakaretler yayınlayanların kaynaklarından biri oldu. Bu kaynaklara Rıza Nur da katılacak, 1960 yılından önce basılmayacak kaydı ile İngiliz yayınevlerinden birine yazdığı söylenen hatıratını teslim edecekti. Düşüncesinde bu yıllara kadar yazdıklarına kimse cevap veremeyecek, çünkü herkes ölecekti. Kendisi 1942’de öldü. Hatırat denilen yalanları fesli 1958 ‘de Rıza Nur’un yazdıkları diye yayınladı. Kim ne kadar ekledi, gerçekten yazdı mı yazmadı muamma. Ama bütün bu karalamalar ve yalanların ardında hep İngilizler çıkmaktadır. * Tarihçi Gazeteci / Yazar Murat Bardakçı bu sözde hatırata kısaca cevap verecekti, buyurunuz; https://www.youtube.com/watch?v=dC7uRkJTns4
İlber Ortaylı Yorumu; https://www.youtube.com/watch?v=LNeL20wYGL8 Bu ve benzeri örnekler çoğaltılabilir, altlarda diğer söz de tarihçilerin yalanlarına istinaden birkaç örnek daha vereceğim… * Çocukları severdi, onları evlat edinirdi, Hayvanları sever ve sahiplenirdi, Tam bir doğa aşığı idi, Atatürk Orman Çiftliği onun eseriydi, Bir ağaç kesilmesin diye Yalova’da ki Köşkü temelden 4 metre diğer tarafa kaydırttı, Mühendisler geldi, zemine indi, hareket ettirmek için ray döşediler, Çalışmaları izlemesi için koltuk getirttiler, oturdu günlerce izledi, takip etti, https://pbs.twimg.com/media/DBd9FOKXgAAngwK.jpg Çalışanlar için çadır kurdular, o da çadır kurdurttu, çadırda kaldı, Dönemin gazeteleri bu olayı gereksiz uğraşlar olarak tenkit edecekti, Yıllar sonra doğa ve ağaçlar katledildiğinde ise ilk bu konu akıllara gelecekti, Atatürk Orman Çiftliği ise bu düşüncenin ürünüdür, Ot yeşermez denen yerde çiftlik kurmuş, Cumhuriyet’in doğal ürün ihtiyacı bu çiftlikten karşılanmıştır, Her yıl mahsuller çoğalmış, daha da büyümüştür, * Kitap okumayı severdi, Cephelerde dahi vazgeçilmeziydi, Kurşunların yağdığı cephede Madam Corinne ile mektuplaşırken, kitap istiyordu, En sevdiği kitaplar arasında; Grigoriy Petrov, Beyaz Zambaklar Ülkesi, Reşat Nuri Güntekin, Çalıkuşu, Türk Tarih Kurumu’nun çıkartmış olduğu, Belleten, Jean Jacques Rousseau, Toplum Sözleşmesi, (Mecliste bahsetmiştir) Ziya Gökalp Türkçülüğün Esasları gibi eserler vardır. * Tevfik Fikret hayranıydı, Birçok ülkenin sözlükleri elinin altında bulunurdu, Balkanlar’da, Trablusgarp’da, Çanakkale’de, Sakarya’da, Kocatepe’de… Düşmanla burun buruna olduğu her yerde, tek düşüncesi vardı… Bağımsız bir ülke, bilimin ve fennin liderliğinde özgür bir Türkiye Cumhuriyeti… Özellikle sürgün edildiği yıllarda, gittiği Avrupa ülkeleri ona rol model olmuş, gelişmişliğe bizzat tanık olmuştu. Kısa zamanda iyi taraflarını düşüncesine not etmiş, çıkarttığı yayınlarda bahsetmeye başlamıştı. Türkiye o zaman Türkiya olarak geçiyordu, sonradan çıkmadı hep vardı. * Mustafa Kemal’in fikirlerinin en önünde Bilim ve Fen vardı, Kadın özgürleşmeliydi; Medeni kanunu meclisten geçirdi, Dönemin gazete ve dergilerinde kapanmalar meydana gelirken, kadın dergisi hayata geçiyordu, Resmi nikahı getirdi, ilk nikahı kendisi kıydı, Artık tek eşlilik vardı, birden fazla kadınla evlilik tarihe karışacaktı, Küçük yaşta evlilikler önlenebilsin diye yaş sınırı kondu, Seçme ve seçilme hakkı kademeli olarak kadınlara verildi, Meclis’e ilk ayak basan kadın, eşi Latife idi, Kadın hakları savunucusu idi, Mustafa Kemal’in eşi değil yardımcısıydı, Kadınlara eğitim hakkı verildi, Sakarya ‘da Yunanlılar varken, cepheden Türkiye Eğitim Kongresini tertipledi, açılış konuşmasını yaptı, “Saygıdeğer Hanımlar, Efendiler” diyerek konuşmaya başladı, kadınları ön safhalara aldı, bir ilk yaşanıyordu, değişim daha zafer gelmeden başlıyordu, savaş cehaletle verilecekti, ilk adımı atıyordu, yıl 1921 idi. Düşman yaklaştığı için planlanandan birkaç gün daha az sürdü, cepheye geri döndü, * Dönem itibari ile; “Kadınlar insan yerine konmuyor, sayılmıyordu, Nüfus sayımında büyükbaş hayvanlar sayılıyor, kadınlar sayılmıyordu,” Artık zamanı gelmişti, Cumhuriyet’in aydınlanmasına kadın eli değecekti, “Kıvılcım olarak gönderecek, ateş olarak geleceklerdi”, Cumhuriyetin temelini oluşturdular, Sabiha Gökçen ; ilk savaş pilotumuz oldu, dersler verdi, pilotlar yetiştirdi, Afet İnan ; Fransızca eğitimi aldı, Cenevre Üniversitesi Tarih bölümünden diploma aldı, Türk Tarihi Tezi ile doktora yaptı, Ankara dil Tarih Coğrafya Fakültesi’nde doçent oldu, profesör oldu. TTK’nun asbaşkanı oldu. Kara Harp okulunda ders verdi, Devrim tarihi ve kadın haklarına dair kitapları dokuz lisana çevrildi. Çağdaş Türk kadını modeliydi. Fatma Refet Angın, Cumhuriyet’in ilk kadın öğretmeni, Leman Cevat Tomsu, Cumhuriyet’in ilk kadın mimarı, Bedia Muvahhit, Cumhuriyet’in ilk kadın tiyatrocularından, Keriman Halis Ece, 1932 yılı Dünya Güzellik yarışması birincisi, Cahide Sonku; Cumhuriyet’in ilk kadın yönetmeni, Halide Edip Adıvar, her ne kadar sonradan Atatürk ile ters düşse de Milli Mücadelenin en önemli figürlerinden, yüreği vatan aşkı ile yatan vatanseverlerinden, yazar / gazeteci, Remziye Hisar, Cumhuriyet’in ilk kadın Kimyageri, Müzeyyan Senar, Cumhuriyet’in Divası, Yıldız Moran İlk mektepli kadın fotoğrafçımızdı, Safiye Ayla dendiğinde akan sular duruyordu, kendisinden sonra gelecek seslere ölçüt oldu, …. * Mustafa Kemal’den önce, Mustafa Kemal’den sonra Türk Kadını diye iki ayrılır… Devamında kadınlarımız güçlendikçe güçlenecekti, Cumhuriyet’in savunucuları olarak Atatürk’ün vasiyetini yerine getireceklerdi. * “4 bin 494 ilkokul, sadece 72 ortaokul, sadece 23 lise vardı… Öğretmenlerin üçte birinin öğretmenlik eğitimi yoktu, Medreselerde Türkçe yasaktı, Tek üniversite darülfünun vardı o da medreseden halliceydi…” *
Abdülhamid zamanında “yalan beyanlarla” tutuklandı, Bomba atıp, tahtı ele geçireceği suçu ile karşı karşıya geldi, Gizlice bastığı yayınların ve muhalefetinin bedeli idi, 2 ay tutuklu kaldı, Affedildi, İlk görev yeri olan Şam’a sürüldü… Görev yeri 5. Ordu idi, Kurmay Yüzbaşı idi, Sürgünler yeni başlıyordu, Abdülhamid; İttihad ve Terakki tarafından tahtan indirildi, Sürgün edildi, Artık başa Enver ve Talat Paşa önderliğinde ki İttihad ve Terakki geçmişti, Mustafa Kemal içlerindeydi fakat, siyasetin ordunun işi olmadığını söylüyor, Tenkitlerini sürdürüyordu, Enver Paşa’dan “siyaseti, siyasetçilere bırakmasını” istiyordu, Terakki ve Enver Paşaların sonunu Mustafa Kemal’in öngördüğü bu tutumları getirdi, Vatanperverlerdi lakin planları yoktu, 1907’de Kıdemli Yüzbaşı oldu, 1909’da Hareket Ordusu ile İstanbul’a girdi, Kurmay Başkan’dı, İstanbul’da başlayan ayaklanma bastırılmıştı, “Hareket Ordusu” adı Mustafa Kemal’e aitti, 1910’da Fransa’ya gitti, Picardie Manevraları'na katıldı. https://i0.wp.com/...569794499.jpeg?ssl=1 Fotoğrafa iyi bakın. Şapka’nın gavur icadı olduğu ve dine karşı olduğu söylendiği yıllardı, 1911’de Trablusgarp'a kaçak yollarla gitti. Vatanı savunması arz ediyordu. Tobruk ve Dernede görev aldı. İtalyanlara karşı Tobruk Savaşını kazandı. 1 yıl sonra Derne Komutanlığına getirildi. 1912'de Balkan Savaşı baş gösterdi. Mustafa Kemal Gelibolu ve Bolayır'a gitti. Dimetoka ve Edirne'nin alınışında bulundu, katkıları büyüktü. Geri alınışında büyük hizmetleri görüldü. Sofya Ateşemiliterliğine atandı, Mustafa Kemal’i Dünyaya tanıtan fotoğrafı buydu, https://isteataturk.com/...07571365_ataturk.png Kıyafet balosu için İstanbul’dan istetmişti, Salona girdiğinde alkış tufanı kopmuş, ilgi odağı olmuştu, “Yeniçeri kıyafeti diye bilinse de Uçbeyi kıyafetiydi," 1914’te Yarbaylığa terfi etti, Sofya’da duramazdı, düşman Çanakkale’de idi, Enver Paşa’ya telgraf üzerine telgraf çekti, “Çanakkale’ye atandı, Orient Express’le İstanbul’a geldi, Tekirdağ’dan Halep isimli vapura bindi, Anafartalar Kahramanı, Gelibolu’ya ayak bastı.”
* “57'inci Alayı alarak yolsuz, sarp ve derin derelerle kesilen arazide intikal ederek, saat 09.40'ta Kocaçimen mevkisine vardı. Burada 57. Alay dinlenmeye bırakılmış, Atatürk Conkbayırı'na geçmiştir. Orada cephaneleri bittiği için çekilen ve düşmanca kovalanan bir gözetleme bölüğüne rastladı, Mustafa Kemal anlatıyor: "- Nerede düşman? - İşte diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler. Gerçekten de düşmanın bir avcı hattı 261 rakımlı tepeye yaklaşmış, serbestçe ilerliyordu. Düşman bana askerlerimden daha yakın. Düşman bulunduğum yere gelse kuvvetlerim pek kötü duruma düşecek. O zaman, bir mantıkla mıdır, yoksa bir içgüdü ile mi, bilmiyorum, kaçan erlere: - Düşmandan kaçılmaz dedim. - Cephanemiz kalmadı, dediler. - Cephanemiz yoksa süngümüz var, dedim. Ve bağırarak, - Süngü tak, dedim. Yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırı'na doğru ilerleyen piyade alayı ile Cebel Bataryası'nın erlerini marş marşla benim bulunduğum yere gelmeleri için yanımdaki emir subayını geriye saldım. Erler yatınca, düşman da yere yattı. Kazandığımız an, bu andır." *
“Cephede öğle yemeklerinde bando çaldırıyordu, Askerin moralini yüksek tutmaya çalışıyordu, İngilizler deliriyordu, bombardıman daha da kuvvetleniyordu, Carmen Operetinden parçalar çaldırırdı.” * “Size ben taarruzu emretmiyorum, ölmeyi emrediyorum. Biz ölünceye kadar geçecek zaman içinde yerimize başka kuvvetler ve başka kumandanlar gelebilir” diyecekti, göğüs göğüse süngü çarpışmaları yapacaktı, Düşman onu ve kahraman Mehmetçiği hiç unutmayacaktı, * Savaşın huzursuzluğunu biraz olsun azaltmak için kitap okuyor, İstanbul’daki arkadaşı Corinne ile Fransızca mektuplaşıyordu *
Anafartalar Kumandanı Mustafa Kemal Paşa gündemdeydi, Gazeteler ondan bahsediyordu, Harp Mecmuası’nda “Çanakkale kahramanı” başlığı ile fotoğrafı yayınlanacaktı, Baskı durdu, fotoğraf kalktı, Yıllar sonra Yakup Kadri Karaosmanoğlu TRT’de anlatacak, “Enver Paşa’nın Mustafa Kemal’den bahsedilmesin” diye emir verdiğini söyleyecekti, İttihad ve Terakki Paşaları rahatsızdı, Mustafa Kemal adı her yerdeydi, Tenkit ve raporları onu ön plana çıkartıyor, Terakki liderleri onu İstanbul’dan uzaklaştırmak istiyordu, Anafartalar Grubu Komutanlığındaki üstün başarı ve hizmetlerinden dolayı, 17 Ocak 1916'da Muharebe Altın Liyakat Madalyası ile ödüllendirildi, Çanakkale’de kazandığı “Kılıçlı Gümüş Liyakat Madalyası” en sevdiği madalyaydı, Onu hiç çıkarmayacaktı… 1916'da karargâhı Edirne'de bulunan 16'ncı Kolordu Komutanlığına atanmıştır, “15 veya 16 Mart 1916'da Diyarbakır'daki görevine gitmek üzere İstanbul'dan ayrılmıştır. 26 veya 27 Mart'ta kolordunun komutasını üzerine almıştır. Albay olarak görevi üzerine alan Mustafa Kemal, 1 Nisan 1916'da mirlivalığa (tümgeneralliğe) terfi etmiştir.”
* İncelemeyi uzatmamak adına; Bu kronolojinin devamına Falih Rıfkı Atay ‘ın Babanız Atatürk kitabına yaptığım incelemeden devam edebilirsiniz. --->> #32524477 Osmanlı’nın son durumu, Balkan savaşları, Trablusgarp ve devamı için Zeytindağı incelememe bakabilirsiniz. ->>>#31846184 Sakarya Meydan Muharebesi ve Başkomutanlık Meydan Muharebeleri için -->> #28696189
19 Mayıs 1919 ve sonrası için Nutuk incelememe bakabilirsiniz. ->> #28597997 *
Kitabın Kaynakçasız olduğu sürekli dile getiriliyor, doğrudur kaynakça yok. Lakin bu kitapta kaynakçaya ihtiyaç var mıydı? İnanın bana gerek yoktu. Zaten bir kitaptan alıntı yapıyor ise Yazarın adı ile konuya başlıyor. Geri kalan kısım bilinen şeylerin Özdil yorumu ile bize ulaşması. Yani yazılarına ve kitaplarına aşinaysanız zaten biliyorsunuz demektir. Sizler için bir kaç not aldım ve son okuduğum İpek Çalışlar'ın kitabında ki bilgiler ile ufak bir karşılaştırma yaptım;
Sayfa 102 Çerkez(s) Et(d)hem olayı çok kısa tutulmuş, malum yeterince ortalığı karıştıran var, en azından bir iki sayfa ayrılmalı, ilk defa karşılaşan okura bilgi verilmeliydi,
Sayfa 197 ‘de Latife’nin Mustafa Kemal’i köşk’te karşıladığı yazıyor, Mustafa Kemal Atatürk Mücadelesi ve Özel Hayatı kitabında ise Latife’nin evde olmadığı, daha sonra geldiği, içeri girmek isterken içeri alınmadığı ve bu evin hanımı benim dediği aktarılıyor. Daha sonra Mustafa Kemal kapıdan gelen sese doğru gidip, Latife’yi karşıladığı belirtiliyor. Aklına babasının Mustafa Kemal’i köşk’e davet ettiği sonradan aklına geldiği belirtiliyor.
Sayfa 202’de Latife ile Mustafa Kemal boşandığından birbirlerine mektuplar yazıyorlar. Bu mektuplar şu an sergileniyor. Yılmaz Özdil başka, İpek çalışlar farklı anlatıyor. Çalışlar Latife’nin Aile yadigarı dediği ve notlar olan kitaplarını aldığını söylüyor. Özdil; Latife’nin kitapları Mustafa Kemal’in ricası ile bıraktığını yazıyor.
Sayfa 211 Fikriye’nin intiharı. İpek çalışlar birden fazla örnek ile konuyu geniş tutarak havada bırakıyor. Özdil, Turgut Özakman’ın filme uyarladığı şekilde intiharı anlatıyor. Çalışlar o kadar çok örnek vermişti ki, konu yaverin üzerine kalıyordu. Çok üzücü bir durumdu, Mustafa Kemal Fikriye’nin ölümünü kolay atlatamamıştır. O yüzden önemli bir konudur.
Derinlemesine inceleyiniz, Latife Hanım ile ayrılığına zemin hazırlayacak dönemlerin başlangıcına işaret eden olaydır. Sayfa 213’te Sabiha Gökçen’in Latife ve Fikriye kıyaslaması var. Unutulmasın, sayın Gökçen ikisi ile bir arada olmadı. Köşke daha sonra geldi.
Sayfa 295 te Mustafa Kemal’in asıl sesinden bahsediyor sayın Özdil… https://www.youtube.com/watch?v=g-b67r8feec Celal Şengör bu sese bilerek mi kalınlaştırdınız, ne gerek var buna demişti. Orijinal sesinin daha ince olduğunu söylüyordu. Tarihin teknolojik yönden gelişmemiş olmamasının sorunlarından biri. Hala emin olamıyoruz.
Sayfa 335 Topal Osman… Çankaya’da bir silahlı çatışma olduğu ortak kanı. Bundan sonrası biraz sıkıntı. Yalnız asıl konu Trabzon Mebusu Ali Şükrü Bey… Yalan, yani Çukur Tarih yazanlar Mustafa Kemal’in Topal Osman’a emir verdirdiği, Topal Osman’ın Ali Şükrü’yü öldürdüğünü, sonra Atatürk’ün Topal Osman’ı öldürttüğünü yazıyorlar.
Topal Osman Mustafa Kemal’in korumasıdır. Ali Şükrü’nün Mustafa Kemal’e söylediği sözler üzerine bu durumu kendi şahsi kararı ile yapmış olduğu kanısı vardır,
İpek Çalışlar bir çarşaf konusu ortaya atmıştır. Strateji bakımından mantıklı olsa da bana pek mantıklı gelmedi. Bu konu ile ilgili detaylı araştırma yapmak önemli. Eğer belgelendirilemeyen bir şey ise, farklı yorumların olması doğal bir durum.
Sayfa 467 de Atatürk’ün üçüncü kez kalp krizi geçirdiği yazıyor. İlk ikisini genelde Laitife Hanım’a bağlıyorlardı. Yalnız o zamanın teknolojisi ile bunu anlamanın imkansıza yakın olduğu belirtilmiş kendi doktorları tarafından. Sadece tahmin yürütülmüş. Yabancı iki doktor bu durumu savunmuş, yalnız ilerleyen yıllarda bir daha böyle bir sorunla karşılaşmamıştır Mustafa Kemal. *
* * * Mustafa Kemal’i yazmak Yılmaz Özdil’in boynunun borcuydu, yazdı. Mustafa Kemal’i okumak, anlamak, araştırmak da bizim boynumuzun borcudur. Ne bir kitap okumakla onu anlayabiliriz, ne de onun fikirlerini belleğimize alabiliriz. Ömrü cephelerde geçmiş olmasına rağmen, her zaman şık giyinirdi, Bizim günlük hayatta bahane ettiğimiz şeylerin hepsi, onun karşılaştığı durumlara kıyasla hiçbir şey. Mustafa Kemal’i kimse yıpratamaz, sadece saygısızlık yaptıklarını sanırlar lakin baş edemezler, Vücut bulmuş bir Mustafa Kemal ile baş edemediler, heykelleri ile takılıyorlar, Fikirlerinin yayıldığı Milyonlarca Mustafa Kemal ile asla baş edemediler, edemeyecekler, Unutmayalım “Fikirlere Kurşun İşlemez.” Bırakın kendi hallerine, onlarda öyle mutlu olsun demeyeceğiz, Daha çok öğrenecek ve gayri resmi yalan tarih anlatılarına belgelerle cevaplar vereceğiz. * * *
Yazdığım en uzun inceleme oldu. Sevgili Yılmaz Özdil; Eline, emeğine, içinde ki Atatürk sevgisine sağlık. Bu kitap çığır açan yeni bilgiler mi sunuyor, hayır, Tartışmalı bilgiler var mı, her Atatürk biyografisinde olduğu gibi, evet, Sevgili Özdil; Atatürk’ü bilmeyen ya da ders kitaplarından öğrenmiş insanlara, Tarihten korkan ve detaylı biyografileri gözünde büyüten, Araştırma yapmayan, merak etmeyen, Yalan tarih yazanlara cevap veremeyen, Selanik neresi diye sorsalar, Ankara’da değil mi diyecek kişilere, En basit anlatım ile Mustafa Kemal’i anlatmışsın. Atatürk’ü keşfetmeleri de artık onların boynunun borcu olsun, Yeni bilgiler edinmek için kendilerinde “kuvvet” bulsunlar. Dönemin öncesi ve sonrasını anlamak için yeni araştırmalar yapsınlar. * Kırmızıkedi ve bu kitapta emeği geçen herkese teşekkürlerimi sunuyorum. Müthiş bir kampanya ile yoluna devam ediyor. * Bu uzun incelemeyi okuduysanız, teşekkürlerimi sunuyorum. Okuyun, Okutun, Hediye edin. Yalnız; tembih edin ki bu kitapla sınırlı kalmasınlar, Sadece başlangıçları olsun…
İlber Hoca’nın Atatürk kitabına detaysız bir kitap olduğu için eleştiri yapmıştım, vazgeçtim. Detaysız tabirimi, hitap ettiği kitleye kolay ulaşması ve anlaşılır olması bakımından yeterli olarak değiştiriyorum.
Araştırdıkça daha çok kitap bulacaksınız emin olun. Örnek olması açısından vermek istedim. *
* Celal Şengör’den güzel bir hediye bırakıyorum sizlere; https://www.youtube.com/watch?v=rkOHtieBG5k * * Atatürk ve Sevgi ile kalın… Atatürk’ün izinden değil, Yolundan gidin… Neyi nasıl yaptığını, neler yapmak istediğini anlayın, Onun izi 10 Kasım 1938 günü Saat 09:05’te ebediyete intikal etti, Onun yolu 10 Kasım 1938 günü saat 09:06’da bize armağan oldu. * Yolun, yolumuzdur, Açtığın Yolda, Gösterdiğin Hedefe! … * Ruhun Şad olsun! Kurduğun Cumhuriyet ilelebet Payidar Olsun! Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun! Atatürk’ün görüntüleri ile birlikte 10. Yıl Nutku Konuşması; https://www.youtube.com/watch?v=wQPtkbAiRrU … Bir Milletin Yeniden Doğuşu; https://www.youtube.com/watch?v=JWi-5AVfX9I * Son olarak bir sorum var, bize ne lazım İsmet Paşam? https://www.youtube.com/watch?v=bn3NVJ2YfG0 * Cumhuriyetimizin 95. Yılı Kutlu Olsun! * Saygı ve Sevgilerimle… * …
Bir hocamız var sohbetlerden sonra gözü hep çay arar,gelince de şöyle derdi; "Çocuklar çayın dilini iyi bilin, halini seyredin ve anlayın. Üç yudumda içip bardağı bir kenara atmayın.Sanmayın ki o yalnız yAprak,su ve şeker. Kavrulur kurur ve kapkara olur. Yetmez başına kaynar sular dökülür.Yine olmaz, olmak için bekler ve oyle demlenir. Demlenmek ve kıvama kavuşmak için kavrulmak şart. Yanmadan olmuyor. Beklemeden olmuyor.Demini almak için dem'in geçmesi lazım. Yoksa görüntüsü güzel olsa da tadi lezzet vermez. Her yudum ham kokular salar. Tadı güzel olmayınca görüntüsü güzel olmuş, ne fayda! Isterse en güzel fincanda sunulsun. Işte insanda böyledir. Demlenmesi için yanması kavrulmasi gerekir. Gayenin çilesini çekmeyen dinlenmez. Çile, hali bilmektir,yaşamaktır. Dem'in geçmesine sabretmesini bilmeyen,demlenmez. Böyle oluncada isterse kaftanlar giysin, ne kelamı tat verir ne de ahvali. Kulağınıza küpe olarak takın; "Yanmayan yanar"
“Bu kitabı kendilerine okuttuğum birtakım dostlarım -her ne kadar bu denli önem vermemin bir hata olmadığı kuşku götürmezse de- doğa bilimlerine değin konularla çok uğraştığım kanısına vardılar; ama, diyorlar, bu konular okurları yoracak ve yıldıracak. Ne iyi! İşte benim de istediğim bu: Ben eğlendirmek için yazmıyorum, bu kitapta eğlence, sanat, espri, yani çok gerçek bir düşüncenin en yalın bir anlatımından başka bir şeyler arayacak olanları daha ilk satırlarda hayal kırıklığına uğratmak istiyorum. En üstün olgunluk ölçüsünün kendini doğaya bırakmak ve içgüdülerini alabildiğine kapıp koyuvermek olduğuna hiç de inanmıyorum; inancım şudur ki, kısmak ve yumuşatmaya çalışmaktan önce onları iyice anlamak önemlidir; çünkü sıkıntısını çektiğimiz uyumsuzlukların çoğu ancak yüzeyde kalır ve yalnız yorumlama yanlışlarından doğarlar.”
“Düşünüyorum da, ben bunları söylüyorum diye böyle olacak değil ya! Bu zaten böyle. Ben bunun böyle olduğunu anlatmaya çalışıyorum. Madem ki böyle olduğu hiç de kabul edilmek istenmiyor, bunun böyle olmasının gerçekten bu denli kötü olup olmadığını araştırıyorum, araştırmaya çalışıyorum.”
Andre Gide, işte tam da bu sözlerini kitabın önsözüne yazarak başlamış anlatmaya. Bunları eklemeden geçmek istemedim çünkü bu hassas konuda yazarın asıl düşüncesinin ne olduğu bizim için çok önemli. Eşcinselliği olağan bir durum görerek mi yazmış yoksa buna karşı mı çıkmış önce onu anlamalıyız.
Açıkcası başlarda ben anlamadım. Komik olabilir bu kısım çünkü ben de yazarken güldüm..
Konumuz, eşcinsellik bir tercih midir?
Bence yazar hakkında bu konuyu savunuyor ya da savunmuyor diyemeyiz. Yazar sadece anlamaya çalışıyor. Konunun derinliklerine ve geçmişe inerek bizlere olabildiğince mantıklı açıklamalar yapıyor. Ayrıca kitap diyaloglar halinde ilerliyor ve yazar hem eşcinsel bireyi hem de ona tamamen zıt düşüncelere sahip homofobik bir bireyi canlandırıyor ki, bu çok çok zor olmalı.. Sürekli kendini çürütüp duruyor.
Kişilerden biri eşcinselliğe tamamen karşı çıkan ARKADAŞI, diğeri ise savunan, hatta savunmak bile demek istemiyorum amacı sadece bunun olabilecek bir durum olduğunu anlatan, eşcinsel bir doktor. (CORYDON) Neden savunmak demedim onu da açıklayayım. Kendileri karşı tarafın bu kadar öfkeli ve duruma hakim olmamasını olabildiğince anlayışla karşılıyor. Ona bu düşüncelerin olağanlığı anlatmak için de kendi cümleleriyle bir savunma yapmıyor. Bilimden yararlanıyor, tarihten yararlanıyor, edebiyattan yararlanıyor ve sürekli geçmişten gelen kişilerin ağzıyla konuşuyor. Bu durumun sadece onda olmadığını, etrafta birçok kişinin içinde bulunduğunu ve fark etmediklerini dolaylı yoldan aktarmaya çalışıyor. Doğrudan demiyorum çünkü kendi düşüncelerini araya katmaktan ziyade sürekli sorular sorarak karşı tarafın kafasını kurcalamaya çalışıyor.
“Papaz Galiani’nin bir cümlesiydi bu; Madame d’Epinay’e yazmış, "Önemli olan," diyor, "Önemli olan iyileşmek değil, dertleriyle bağdaşarak yaşamaktır.” (Sayfa 18)
Önemli olan iyileşmek değil. Kendi cinsine duyduğu hislerden dolayı intihar etmiş bir çocuk anlatılıyor başlarda. Doktor, arkadaşına durumun farkında olmadığı eğer olsaydı onu iyileştirebileceği söylüyor. Arkadaşı ise doktoru papazın sözüyle vuruyor ve “Bu durum iyileşebilecek bir şey yani öyle mi?” diyor. Doktor (Corydon) ise iyileştirmeyi, çocuğa onun “hasta olmadığını” anlatarak yapardım diyor.
Arkadaşı; -Oldu olacak, içgüdüsündeki bu bozukluğun doğal olduğunu da söyleseydiniz bari. Doktor(Corydon); -İçgüdüsündeki bozukluğun doğal olmaktan başka bir şey olmadığına onu innandırarak yapardım diyor.
Daha sonra Doktor(Corydon) ikinci konuşmasında doğabilimi üzerinden cevaplar veriyor.. (Bu arada doktor bir kitap yazıyor ve bu konular doktorun yazdığı kitabın içeriği üzerinden ilerliyor.)
Burada durum biraz daha ciddileşiyor ve doktor konuşmaya tekrar bir düşünürün sözüyle başlıyor.
“Pascal’ın sözünü bir daha söyleyiniz bakalım: “Tüm eğilimler doğanın içindedirler...” - “Doğanın o kadar da tekdüze olmadığı kuşku götürmez. Demek ki, doğayı tekdüze kılan alışkanlıktır, çünkü alışkanlık doğayı zorlar; kimi zaman da doğa alışkanlığın üstesinden gelir ve insanoğlunu, iyi ya da kötü herhangi bir alışkanlığına bakmayarak...””
Arkadaş; -Karşı cinse dönüklüğün salt alışkanlıktan doğduğunu mu savunuyorsunuz? Doktor; -Yok canım! Demek istediğim; bizim ancak karşı cinse dönüklüğü doğal saymamız alışkanlıkla varılan bir yargıdır.”
Burada ise anlamamız gereken durumun doğal mı yoksa alışkanlıktan öte mi olduğudur. Doktor genelde alışkanlığımıza ters olduğunu söyleyerek kabullendirmeye ve aslında alışkanlıklardan ötürü doğal ya da doğal olmayan gibi gözüktüğünü anlatır. Daha sonra ise şu sözleriyle durumu tamamlıyorum;
Doktor; -“La Rochefoucault’nun şu derin sözünü hatırlayınız: “EĞER AŞKTAN SÖZ EDİLDİĞİNİ DUYMASA, HİÇBİR ZAMAN SEVEMEYECEK İNSANLAR VARDIR.” Düşününüz ki, yaşadığımız toplumda, törelerimizde, her şey öbür cinse karşı bir cinsel istek duymaya zorlar bizi, her şey karşı cinse dönmeyi öğretir, her şey ona yöneltir kişiyi, her şey bu duyguyu körükler, tiyatrolar, kitaplar, gazeteler, büyüklerden alınan örnekler, salonlardaki gösteriler, sokaklardakiler. Dumas Fils "La Question d’Argent’ın önsözünde ne güzel söylüyor: "Bütün bunlara karşın âşık olunmazsa, o zaman yetişmede bir bozukluk var demektir." Bak hele! Bir genç sonunda çevresindeki bu ağız birliğine kendini kaptırırsa, bu yolu seçmesinde öğütlerin etkisi olduğunu, arzularının baskılarla istenen yöne çevrildiğini nasıl kabul etmezsiniz! Ama olur da bunca öğüte, çağrıya, isteklendirmeye bakmayıp kendi cinsine dönüklük eğilimi gösterirse hemen şu kitabı, bu etkiyi suçluyorsunuz; (ve bütün bir ülke, bir toplum içinde böyle düşünüyorsunuz); “Bu sonradan edinilmiş bir eğilimdir” deyip duruyorsunuz; evet, bu ona öğretilmiştir, burası kesin; böyle bir şeyi yalnız başına bulabileceğini kabul etmiyorsunuz.
Daha sonra konu içgüdülere geldiğinde arkadaşı içgüdü adı altında sığınmanın doğru olmadığını o zaman katillerin, hırsızların da bu konularda içgüdü diyerek doğal karşılaşabileneceğini söylüyor. Arkadaş bir söz ile cevap veriyor ve;
“Bohn, kısa bir süre önce çıkan küçük bir kitabında büyük bir olgunlukla şöyle diyor: "Asıl tehlikeli olan şey, içgüdü sözcüğünün kullanılması değil, bu sözcüğün hangi anlama geldiğini bilmemek ve bundan bir açıklamaymış gibi yararlanmaktır.” diyor ve doktorun içgüdü şeklinde kendini açıklamasının önünü kesiyor.
Şimdi buralarda tam doğabilimine giriyor ve çok güzel bilgiler aktarıyorlar. Ama hepsini yazmam mümkün değil ve haklarında sadece bu kitabı okuyarak bilgi sahibi olduğum çok konu var. Benim aktarmamdan öte kitabı okuyan kişinin daha doğru anlayabileceği konular. Ama bana can alıcı gelen noktalardan bir tanesini paylaşacağım.
Arkadaşı, dişi köpeği olduğunu ve bir gece erkek köpeklerin gece boyunca dışarıda uluyarak geçirdiklerini söylüyor.
Corydon(Doktor) ise ona kızgınlık dönemi haricinde erkek köpeklerin dişi köpeğinizin yanına yaklaşmayacağınızı biliyorsunuz diyor. Erkek için çiftleşmenin zamanı olmadığını fakat dişi köpeklerin kızgınlık süreleri olduğunu belirtiyor. Erkeğin kızgınlık döneminde isteğinin uyanmasının sebebi olarak dişi köpeklerin çıkardığı kokunun neden olduğunu söylüyor.
“Hayvanın duyguları için bu koku öyle güçlü, öyle heyecanlandırıcı ki, (eğer böyle söylemem doğru olursa) cinselliğin ona ayırdığı rolün dışına çıkıyor ve şehvet uyandıran bir ilaç gibi yalnız erkeği değil, öbür dişileri de kızışmış durumdaki dişiye beceriksizce yaklaşmayı deneyecek kadar coşturuyor. Köylüler öbür inekleri tedirgin eden kızışmış ineği sürüden ayırırlar... Sözün kısası şunu demek istiyorum: Dişiden belirli sürelerde çıkan koku, erkekte cinsel istek uyandırır demek, bu istek yalnız o sürede uyanır demek değildir.(Kimi hayvanların kendi cinslerinden erkeklerden hoşlandıklar da görülür.) Gerçekten, kendisine kısa bir süre önce çiftleşmesinden sinen kokuyla dişiyi hatırlatmasından ötürü erkeğin başka erkekleri uyardığı, sanırım ki doğru olarak, savunulmuştur. - Samson, “Ne gariptir ki,”diyor, “Dişide pek çabuk (döllenmeden hemen sonra) uçup giden bu koku bir kere başkasına sindikten sonra kolay çıkmıyor...” “
Arkadaşı; -Evet, az önce size diyordum ki: Ancak yeni çiftleşmiş olan bir erkek, dişinin kokusunu daha üstünde taşıdığından, saldırışları haklı gösterebilir...
Corydon; -“Paris bulvarlarından birinde iki köpek bildiğiniz gibi gülünç bir şekilde birleşmişlerdi; arzulan yerine gelmiş olduğundan, her ikisi de kurtulmaya uğraşıyorlardı; bu ayrılma çabaları kimilerince utanç duyulacak bir durum olarak karşılanıyor, kimileri de çok eğleniyordu; yaklaştım. Kesinlikle kokuyu alıp yanaşmış olan üç erkek köpek, çevrelerinde dönüp duruyordu. Bunlardan daha gözüpek ya da daha coşkun olan biri, artık dayanamayarak, üstlerine atlamayı denedi. Birbirlerinden ayrılamayan bu çiftler birinin üstüne çıkabilmek için bir süre olmadık cambazlıklar yaptığını gördüm... Dediğim gibi, şu ya da bu nedenle bu sahneyi seyretmekte olanların sayısı az değildi; ama bahse girerim ki, şunu farkeden yalnız ben oldum: Erkek köpeğin üstüne çıkmak istediği öbür erkekti, evet yalnız öbür erkek; dişiye aldırmıyordu bile; boyuna uğraşıp duruyordu ve kurtulamamış olmasında ötürü, öbürü de kendini iyi savunamadığından az kalsın amacına ulaşacaktı... Derken bir polis çıkageldi ve bir tekmeyle oyuncuları ve arkasından izleyicileri dağıttı.”
İçgüdü üzerine hayvanlar ve bitkilerle ilgili tonla deney, bilimsel araştırma üzerine konuştuktan sonra içgüdü konusunda en son bunları söylüyorlar;
1. Çiftleşme ne kadar güçse, içgüdü o kadar kesindir. 2. İçgüdü ne kadar kesinse, erkek sayısı o kadar azdır. 3. Demek ki: Çiftleşme güçleştikçe erkek sayısı azalır (dişinin sevişmeye kurban ettiği erkeklerde); kuşku yok ki, şehveti tatmak için başka bir yol bulunursa bu tehlikeli çiftleşmeye yanaşılmaz bir ve böylece o tür sönüp gider. Yine kuşkusuz ki, arzularını yerine getirmeleri için doğa onlara başka hiçbir yol da göstermez.
Üçüncü konuşmada ise insanlar üzerinden gidiyorlar.
Darwin, Spinoza, Yunan ahlakından, heykelciliğinden, savaşlarından, Goethe ve hatta şu sözü paylaşayım burada;
Goethe; “Arı estetik kuralına göre erkek bedeni kadın bedeniyle karşılaştırıldığı zaman daha güzel, çok daha estetik ve daha yetkindir. Böyle bir duygu bir kez uyanmaya görsün, kolayca hayvanlığa kaçar. Cinsel sapıklık, insanlık kadar eskidir, demek ki, doğal bir şey olduğu ve doğaya dayandığı söylenebilir ama yine de doğanın yararına çalışmaz. İnsan doğadan kazandığı, ondan çekip aldığı şeyi artık elinden kaçırmaz, ne fiyata olursa olsun geri vermez onu.”
Montesquieu şöyle anlatıyor: "Roma’da sahneye kadınlar değil, iğdiş edilmiş kadın kılığında erkekler çıkar. Bunun ahlak üstündeki etkileri çok kötüdür: Çünkü (bildiğime göre), Romalılarda hiçbir şey bundan daha fazla fizyolojik aşk uyandıramaz." Daha ilerde şunu diyor: "Ben Roma’dayken Capranica Tiyatrosu’nda iğdiş edilmiş iki çocuk vardı; Mariotti ve Chiostra, sahneye kadın kılığında çıkarlardı, hayatımda gördüğüm en güzel yaratıklardı bunlar ve bu konuda en sağlam ahlaklı kimselerde bile Gomore zevkleri uyandırabilirlerdi. Genç bir İngiliz, bunlardan birinin kadın olduğunu sanarak, deli gibi aşık oldu ve bu tutkunluğu bir aydan çok sürdü. Eskiden Floransa’da granddük Come III, aşırı tutkusundan ötürü böyle bir düzen kurmuştu. Bir kere düşününüz, bu konuda yeni Atina demek olan Floransa’da bunun etkileri ne olur artık!" yine bu konuda Horatius’un şu sözünü tekrarlıyor: "Doğal olanı kovdunuz mu, dörtnala geri döner"
Arkadaşı ise bu sözlerden sonra Corydon’a sizin için doğal olan kendi cinsimize duyacağımız duygu mudur, insanlığın normali böyle mi olmadı diye sorular soruyor. Ve konu dördüncü konuşmaya geçiyor...(Cevap?)
Burada mitolojiye giriyorlar ve Yunan üzerinden ahlaktan bahsediyorlar. Daha sonra bu tarz eğilimleri olan kişilerin(erkekler için) kadın düşmanı olup, olmayacağı tartışılıyor. Kitap böyle tartışmalar halinde bitiyor... Yazar bir sonuca çıkmak istememiş ya da bizlere bir düşünce zorlamak istememiş. Sadece anlatmış ve konuşmuş. Gerisi de sizlere kalmış nasıl isterseniz, size ne doğru gelirse öyle anlayın demiş..
Ayrıca çoğu yerde diyaloglar çok fazla karışıyor. Bilimselliğinden asla rahatsız olmadım, terimleri araştırdım, okudum fakat ama şu diyalog olayı daha düzgün olabilirdi diye düşünüyorum. Eminim o zaman okumak çok daha kolay olacaktı. Erkekler üzerinden gitmiş fakat ben kadınların da geçmesini dilemedim değil.
Ayrıca söylemeden geçemeyeceğim Corydon’u Sapık Sevgi diye çevirmek ise efsane olmuş gerçekten. Zaten bir ara kitapta müslümanların da asla böyle bir düşünceyi olumlu karşılamayacağını ve bunun ülkesine batıdan geldiği savunur yazmıştı yazar. Hah şu meşhur söz aklıma geldi yahu. “Gevurrr ahlaksızlıklarıı, batı adetlerii!!” Bilmezler ki kendi tarihimizde de eşcinsel bireylerin olduğunu... Eşcinsellik bir hastalık değildir bunda artık bir anlaşalım, lütfen.