Bu makalede, teknik liderlerin öğrenme özelliklerini desteklemek için yaptığım literatür taramasının özetini paylaşmak istiyorum.
Bu incelemede amacım, başlıca yetişkin öğrenme teorilerini ve modellerini ve bunların temel ilkelerini tanıtmaktır. Bu ilkeler, araştırma yaptığım ve bulguların doğrulanması için hem nitelik hem de nicelik olarak görüştüğüm teknik liderlerin bilişsel kalıplarını tanımak için kullanılır.
Bu teoriler ve modeller, araştırma çalışmasının ana temalarında yer alan temel fikirleri ve tartışmaları desteklemek için kullanıldı.
Teorilerin bu yoğun incelemesi, insan bilişsel bilim adamlarına ve liderlik öğrenen araştırmacılara giriş niteliğinde fikirler vermeyi amaçlamaktadır. Bu teorileri anlamak, liderlik disiplinlerinde eğitimciler, öğretmenler, öğretim görevlileri, eğitmenler, eğitmenler, mentorlar ve yönetici koçları için de yararlı olabilir.
Araştırma çalışmasının bulgularını ilerideki makalelerde paylaşmayı planlıyorum.
Yetişkin öğrenimi ve teknik liderleri hedefleyen liderlik bilişsel teorileri üzerine yazılmış materyallerin kapsamlı bir incelemesi, aşağıdaki 7 teorinin yaygın olarak kullanıldığını ve çeşitli liderlik öğreniminde ve bilişsel çalışmalarda hakemli dergilerde ve bilimsel el yazmalarında sıklıkla kullanıldığını göstermiştir.
1. CAL (Yetişkinlerin Öğrenci Olarak Özellikleri)
2. Bağlantısallık
3. Andragoji
4. Deneyimsel Öğrenme
5. Yapılandırmacılık
6. Bilgi İşleme
7. Konumsal Öğrenme
Bu teoriler, öğrenme, öğretme ve insan bilişsel bilim bilgi gövdesinde sıklıkla alıntılanır.
Liderlik disiplinleri ile ilgilenen yetişkinlerin bilişsel gereksinimlerine odaklanan bu teorilerin bir özetini size sunuyorum .
Bu makaleyi makul bir boyutta tutmak için ayrıntılı ayrıntıları kasıtlı olarak kaldırdım.
Yaygın olarak bilinen yetişkin öğrenme modellerinden biri Cross (1981) tarafından geliştirilmiştir. Cross, hayat boyu öğrenme programları analizi bağlamında “Yetişkinlerin Öğrenenler Olarak Özellikleri” (CAL) modelini sunuyor.
Cross 'modeli aynı zamanda Knowles, M. (1984) tarafından geliştirilen "Andragoji" ve Rogers, CR (1969) ve Rogers, CR ve Freiberg, HJ (1994) tarafından geliştirilen "Andragoji" gibi yetişkin öğrenimi için diğer teorik çerçeveleri entegre etmeye çalışır. ).
Cross 'CAL İlkeleri dört noktada özetlenebilir:
1. Yetişkin eğitim programları, katılımcıların deneyimlerinden yararlanmalıdır
2. Yetişkin eğitim programları, katılımcıların yaşlanma sınırlamalarına uyum sağlamalıdır
3. Yetişkinler, kişisel gelişimin giderek daha ileri aşamalarına geçmeye zorlanmalıdır.
4. Yetişkinler, öğrenme programlarının mevcudiyeti ve düzenlenmesi konusunda olabildiğince fazla seçeneğe sahip olmalıdır.
"Bağlantısallık", Thorndike, E. (1913) tarafından geliştirilen klasik bir öğrenme teorisidir. Öğrenme, uyaranlar ve tepkiler (SR) arasında oluşan ilişkilerin sonucudur.
Bu tür ilişkiler veya "alışkanlıklar", SR eşleşmelerinin doğası ve sıklığı ile güçlenir veya zayıflar. SR teorisi için paradigma, ödüllerden dolayı belirli yanıtların diğerlerine baskın geldiği deneme yanılma yoluyla öğrenmedir.
Bağlantısallığın ayırt edici özelliği, öğrenmenin herhangi bir gözlemlenemeyen iç duruma atıfta bulunmadan yeterince açıklanabilmesiydi.
"Bağlantı" teorisi üç temel yasadan oluşur (Thorndike, E. ve diğerleri, 1928):
1. Etki kanunu - ödüllendirici bir durumun izlediği bir duruma verilen tepkiler güçlendirilecek ve bu duruma alışılmış tepkiler haline gelecektir,
2. Hazırlık kanunu - engellendiği takdirde can sıkıntısına neden olacak bir hedefe ulaşmak için bir dizi yanıt birbirine zincirlenebilir ve
3. Egzersiz yasası - uygulamalarla bağlantılar güçlenir ve uygulama durdurulduğunda zayıflar. Etki yasasının bir sonucu, ödüllendirici bir duruma (yani cezalar, başarısızlıklar) ulaşma olasılığını azaltan tepkilerin gücünün azalmasıydı.
“Bağlantısalcılık” teorisi, öğrenme transferinin orijinal ve yeni öğrenme durumlarında özdeş unsurların varlığına bağlı olduğunu öne sürer. Daha sonraki yıllarda, bu teori içerisinde “aidiyet” ve “kutupluluk” kavramları tanıtıldı.
Kişi uyaranların veya tepkilerin birlikte gittiğini algılarsa, "Bağlantılar" daha kolay kurulur. Bağlantıların, başlangıçta oluştukları yönde tersine göre daha kolay gerçekleştiğini belirten sözde "polarite".
1930'larda Thorndike, ödüllerin yalnızca onları üreten bağlantıyı değil, aynı zamanda zamansal olarak bitişik bağlantıları da etkilediği anlamına gelen “etkinin yayılması” fikrini ortaya attı (Thorndike, E. 1932).
Bağlantı teorisi aşağıdaki ilkelere sahiptir:
1. Öğrenme hem pratik hem de ödüller gerektirir (etki / egzersiz yasaları)
2. Aynı eylem sırasına (hazır olma yasası) aitlerse bir dizi bağlantı birbirine zincirlenebilir
3. Öğrenme aktarımı, önceden karşılaşılan durumlar nedeniyle gerçekleşir
4. Zeka, öğrenilen bağlantı sayısının bir işlevidir
Knowles tarafından geliştirilen "Andragoji" teorisi, özellikle yetişkin öğrenimine odaklanır. Knowles'a göre, yetişkinler “kendi kendilerini yönetirler” ve “kararlar için sorumluluk almayı beklerler”. Knowles, M. (1984) yetişkin öğrenme programlarının bu temel yönü barındırması gerektiğini vurgulamaktadır.
Andragoji, öğrenmenin tasarımı hakkında bazı varsayımlarda bulunur ve aşağıdaki ilkeleri sunar:
1. Yetişkinlerin neden bir şeyler öğrenmeleri gerektiğini bilmeleri gerekir.
2 Yetişkinlerin deneysel olarak öğrenmesi gerekir.
3 Yetişkinler öğrenmeye problem çözme olarak yaklaşır.
4 Yetişkinler, konu hemen değerli olduğunda en iyi şekilde öğrenirler.
Bu varsayımlar ve ilkeler, yetişkinlere yönelik talimatların öğretilen içerikten ziyade sürece daha fazla odaklanması gerektiğini göstermektedir. Vaka çalışmaları, rol yapma, simülasyonlar ve öz değerlendirme gibi öğrenme stratejileri veya teknikleri faydalıdır.
Bu teoriye göre eğitimciler, eğitmenler, öğretim görevlileri veya sınıf öğrencisi yerine "kolaylaştırıcı" veya "kaynak ayırıcı" olarak adlandırabileceğimiz bir rolü benimserler.
Yaygın olarak "Deneyimsel Öğrenme" olarak bilinen olağanüstü bir yetişkin öğrenimi teorisi Rogers, CR (1969) tarafından geliştirilmiştir. Deneyimsel öğrenme, öğrencinin ihtiyaç ve isteklerini ele alır.
Rogers, deneyimsel öğrenmenin şu niteliklerini listeler: kişisel katılım, kendi kendine başlatılır, öğrenci tarafından değerlendirilir ve öğrenci üzerindeki yaygın etkiler.
Daha sonraki yıllarda (1970'lerde), Roger'ın öğrenme teorisi, Patterson ve Valett tarafından popüler hale getirilen hümanist eğitim hareketinin bir parçası olarak ilerleme kaydetti. (Patterson, 1973) ve (Valett, 1977).
Deneyimsel Öğrenmenin aşağıdaki ana ilkeleri vardır:
1. Konu öğrencinin kişisel ilgi alanlarıyla ilgili olduğunda önemli öğrenme gerçekleşir.
2. Kendini tehdit eden öğrenme (örneğin, yeni tutumlar veya bakış açıları), dış tehditler minimumda olduğunda daha kolay özümsenir.
3. Kendine yönelik tehdit azaldığında öğrenme daha hızlı ilerler.
4. Kendi kendine başlatılan öğrenme en kalıcı ve yaygın olanıdır.
Bu ilkeler, yetişkinlerin benzersiz öğrenme alışkanlıklarına ve kalıplarına sahip olduğunu göstermektedir. Rogers, “bilişsel (anlamsız)” ve “deneyimsel (anlamlı)” olarak adlandırdığı iki öğrenme türünü ayırt etti (Rogers, CR & Freiberg, HJ (1994)).
İlki, akademik ortamlarda baskın olan kelime öğrenme veya çarpım tablosu gibi akademik bilgilere karşılık gelir.
Bununla birlikte, ikincisi, işyerinde arzu edilen, bir arabayı tamir etmek için motorlar, tamir edilecek bir bilgisayarın bileşenleri veya bir bilgisayar cihazı inşa etmek için motorlar hakkında bilgi edinmek gibi uygulamalı bilgileri ifade eder. Bu teori, istenen sonuçları olan uygulamalı bir yaklaşım önerdiği için yetişkinlerin işyeri teknik öğrenimine uygulanabilir görünmektedir.
Rogers'ın Deneyimsel Öğrenme teorisi, Combs (1982) gibi yetişkin öğrenme sürecinde önemli bir teori olarak kabul edilen birkaç eğitimciyi etkiliyor gibi görünmektedir.
Altmışlarda, J. Bruner'in (1960) "Yapılandırmacılık" olarak adlandırdığı bir başka teori, yetişkin eğitimcileri etkilemeye başladı. Bu teoriye göre öğrenme, öğrencilerin mevcut / geçmiş bilgilerine dayanarak yeni fikirler veya kavramlar inşa ettikleri aktif bir süreçtir.
Öğrenci, bunu yapmak için bilişsel bir yapıya güvenerek bilgiyi seçer ve dönüştürür, hipotezler oluşturur ve kararlar verir. Şema ve zihinsel modeller gibi bilişsel yapılar, deneyimlere anlam ve organizasyon sağlar ve bireyin “verilen bilginin ötesine geçmesine” izin verir Bruner, J. (1966).
Bruner'e göre, bir eğitim teorisi dört ana yönü ele almalıdır:
1. Öğrenmeye yatkınlık,
2. Bir bilgi kütlesinin, öğrenci tarafından en kolay şekilde kavranabilmesi için yapılandırılabileceği yollar,
3. Materyalin sunulacağı en etkili sekanslar,
4) Ödüllerin ve cezaların niteliği ve hızı. Bilgiyi yapılandırmak için iyi yöntemler basitleştirmeye, yeni önermeler üretmeye ve bilgi manipülasyonunu artırmaya yol açmalıdır.
"Yapılandırmacılık" Bruner'in daha yeni yayınları aracılığıyla yetmişli, seksenli ve hatta doksanlı yıllara yayılmıştır (Bruner, 1986, 1990). Teori ile öğrenmenin sosyal ve kültürel yönlerini kapsayan yeni bir perspektif ve teorik çerçeve ilişkilendirilmiştir.
Yapılandırmacılık teorisi aşağıdaki ana ilkelere sahiptir:
1. Öğretim, öğrenciyi öğrenmeye istekli ve mümkün kılan deneyimler ve bağlamlarla ilgilenmelidir (hazır olma).
2. Öğretim öğrenci tarafından kolayca kavranabilecek şekilde yapılandırılmalıdır (spiral organizasyon).
3. Talimat, ekstrapolasyonu kolaylaştıracak ve / veya boşlukları dolduracak (verilen bilgilerin ötesinde) tasarlanmalıdır.
50'lerin sonlarında ve 60'ların başlarında, GA Miller tarafından bilgi işlemeyle ilişkili bir öğrenme teorisi geliştirildi. "Bilgi İşlem Teorisi" olarak adlandırıldı. Miller (1956), bilişsel psikoloji ve bilgi işleme çerçevesi için temel olan iki teorik fikir sağlamıştır.
İlk kavram "yığınlama" ve kısa süreli hafıza kapasitesidir. Miller, kısa süreli belleğin yalnızca 5-9 bilgi parçasını (yedi artı veya eksi iki) tutabileceği fikrini sundu; burada bir yığın anlamlı bir birimdir.
Bir yığın rakamlara, kelimelere, satranç pozisyonlarına veya insanların yüzlerine atıfta bulunabilir. Parçalama kavramı ve kısa süreli belleğin sınırlı kapasitesi, sonraki tüm bellek kuramlarının temel bir öğesi haline geldi.
İkinci konsept, Miller, Galanter ve Pribram (1960) tarafından önerilen TOTE'dir (Test-Çalıştır-Test-Çıkış). Miller vd. TOTE'nin temel davranış birimi olarak uyaran-yanıtı değiştirmesi gerektiğini öne sürdü.
Bir TOTE biriminde, bir hedefe ulaşılıp ulaşılmadığını ve hedefe ulaşmak için bir operasyon gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğini görmek için test edilir; bu test-çalıştırma döngüsü, hedefe ulaşılana veya hedefe ulaşılana kadar tekrarlanır. Literatürde, TOTE kavramının, (Dilts, Epstein & Dilts, 1993) tarafından bahsedildiği gibi birçok problem çözme ve üretim sistemleri teorisinin temelini oluşturduğu açıktı.
"Bilgi İşleme Teorisi" aşağıdaki ana ilkelere sahiptir:
1. Kısa süreli bellek veya dikkat süresi, yedi bilgi parçasıyla sınırlıdır.
2. Planlama (TOTE üniteleri şeklinde) temel bir bilişsel süreçtir.
3. Davranış, yığınlar ve TOTE birimleri gibi hiyerarşik olarak düzenlenmiştir.
80'lerin sonlarında ve 90'ların başında, Lave, J. ve Wenger, E. (1990) tarafından “Konumlandırılmış Öğrenme Teorisi” olarak adlandırılan yeni bir teori oluşturuldu. Bu teori, “ teknoloji tabanlı öğrenme ” ile ilişkilendirilmiştir .
Lave, öğrenmenin normalde meydana geldiği şekliyle gerçekleştiği faaliyetin, bağlamın ve kültürün bir işlevi olduğunu savunur. Açıkçası, bu, soyut ve bağlam dışı bilgi içerdikleri için sınıf içi öğrenme etkinlikleriyle çelişir.
Lave & Wenger (1990), “sosyal etkileşim” in konumlandırılmış öğrenmenin kritik bir bileşeni olduğunu vurgulamaktadır çünkü öğrenciler, edinilecek belirli inanç ve davranışları içeren bir “uygulama topluluğuna” dahil olurlar.
Yeni başlayanlar veya yeni gelenler "bu topluluğun çevresinden" merkezine doğru hareket ettikçe, daha aktif hale gelirler ve kültürle meşgul olurlar ve dolayısıyla uzman veya "eski zamanlayıcı" rollerini üstlenirler. Yerleşik öğrenmenin genellikle kasıtlı olmaktan çok kasıtsız olduğunu ve "meşru çevresel katılım" süreci olduğunu vurgularlar.
Yerleşik öğrenme teorisi, Brown, Collins & Duguid (1989) tarafından daha da genişletilmiştir. “Bilişsel çıraklık” fikrine odaklanırlar. "Bilişsel çıraklık", yetişkin öğrencilerin gerçek alan etkinliğinde bilişsel araçlar edinmesini, geliştirmesini ve kullanmasını sağlayarak bir alandaki öğrenmeyi destekler.
Hem okulun dışında hem de içinde öğrenme, işbirliğine dayalı sosyal etkileşim ve bilginin sosyal inşası yoluyla ilerler. " Yerleşik öğrenme teorisine bir başka katkıda bulunan, yerleşik öğrenme çerçevesini yapay zeka bağlamında araştıran Suchman (1988) 'dir.
Daha sonraki yıllarda, McLellan (1995) ve Vanderbilt'teki Biliş ve Teknoloji Grubu (1993) gibi birkaç eğitimci bu teoriyi çeşitli bağlamlarda daha fazla yorumladılar.
Konumlandırılmış Öğrenme Teorisi aşağıdaki ana ilkelere sahiptir:
1. Bilgi özgün bir bağlamda, yani normalde bu bilgiyi içerecek ayarlar ve uygulamalar içinde sunulmalıdır.
2. Öğrenme sosyal etkileşim ve işbirliği gerektirir
Literatürde, liderlerin öğrenme modellerini yansıtan Yetişkin Öğrenimi teorileri ve modelleri hakkında çok sayıda kaynak vardır, ancak bunların çoğu tekrarlayıcıdır ve yukarıda bahsedilen ana teorilerin bir tekrarı gibi görünmektedir.
Umarım bu makale, liderlik disiplinlerindeki yetişkin öğrencilerin bilişsel göstergeleri hakkında içgörü kazanmak için bilgi öğrenme topluluğundan küçük bir tat sağlamıştır.
Bu teorilerle ilgili çalışmalar yapan yüksek lisans veya doktora öğrencileri için talep üzerine kapsamlı bir bibliyografya sağlayabilirim.
Bu makalede ele alınan teoriler, başlangıçta araştırma kurumlarına özel akademik dergilerden alıntılanmıştır veya ücretli aboneliklere dayanmaktadır. Bu nedenle bu dergilere erişmek maliyetli ve zaman alıcı olabilir.
Ancak, makaleyi bu makalenin ilgili okuyucuları için yararlı kılmak için, bu teoriler hakkında fikir vermek için web'den erişilebilir referanslar sağlıyorum.
1. Dilts ve Epstein tarafından Dinamik Öğrenme
2. Öğrenciler Olarak Yetişkinler: Katılımı Artırmak ve Öğrenmeyi Kolaylaştırmak
3. Yetişkin Öğrenme Teorisi: Knowles'ın Andragojisi
4. Comb Eğitim Liderliği
5. Roger'ın Öğrenme İlkeleri
6. Thorndike & Edward'dan eğitim psikolojisi
7. Rogers tarafından Deneyimsel Öğrenme
8. Patterson'un danışma ve psikoterapi teorileri
9. Yapılandırmacı Teori Bruner
10. Miller'in Kısa Süreli Hafızası
11. Miller, Galanter ve Pribram'ın planları ve davranış yapısı
12. Yerleşik Öğrenme: Lave & Wenger'den Meşru Çevresel Katılım
13. İdeoloji (Kavramlar Toplumsal Düşünce), David McLellan
14. Brown, Collins ve Duguid tarafından Yerleştirilmiş Biliş ve Öğrenme Kültürü
15. Suchman'in Planları ve yerleşik eylemler: İnsan-makine iletişimi sorunu
Bu çalışma ile ilgili olarak, faydalı bir bakış açısı sağlayabilecek teknik liderler için çeşitlilik araştırması hakkındaki ilgili makaleye göz atabilirsiniz.Teknik Liderlik Bilgisi, Becerileri ve Teknik Liderler için Yetkinlikler için Kültürel Çeşitlilik
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
2021 standartlarına göre James Carville'in 90'ların başındaki siyasi kampanya taktiklerinin uysal görünebileceğini söylemek doğrudur. Ancak 1992 başkanlık yarışında - Clinton v.
Amazon depo çalışanlarının, koronavirüs salgınının başlarında güvenli olmayan çalışma koşulları hakkında halka açılması büyük bir haberdi. İşçiler, şirketi Covid-19 hastalığına yakalanma riskini azaltmaya yönelik güvenlik önlemlerini küçümsemekle suçladı.
Adil olmayan veya yasa dışı görüşme uygulamalarının şirketler için sonuçları ciddi olabilir Hukuki konular Herhangi bir şirketin ihtiyaç duyduğu son şey, adil olmayan işe alım uygulamaları nedeniyle kendisine karşı açılan bir davadır. Mülakat süreci, iş adaylarının uygunluğunu değerlendirmek için resmi yönergeleri takip eden nesnel bir süreç olmalıdır.
Mesleki gelişim için rehberlik ve fırsatlar sağlamak, herhangi bir ekibin lideri olmanın önemli bir parçasıdır. Ekibinizin işlerinde mükemmelleşmesine yardımcı olmakla kalmaz, aynı zamanda destek göstermenin ve çalışmalarını onlar için daha anlamlı hale getirmenin bir yoludur.