HMS Savaşçısı
HMS savaşçı 1943'te İngiltere ve Afrika arasında konvoy eskort görevinde görev yapan, Salerno çıkarmalarında yer alan ve 1945'te güverte çıkarma eğitim gemisi olmadan önce 1944'ü Doğu Filosu ve ardından Doğu Hint Adaları Filosu ile çalışan bir Saldırgan sınıfı eskort gemisiydi. Nisan 1941 ve Kasım 1942 arasında Pescagoula (Mississippi) Ingalls Shipbuilding tarafından inşa edildi.
1942
tamamlandıktan sonra savaşçı Pescagoula'dan Miami'ye gitti. Nos.840, 890, 892 ve 894 Filoları kısaca savaşçı 12-26 Aralık tarihleri arasında Miami'den Quonset Point'e bir gemi yolculuğu için.
1943
NS savaşçı 8 Ocak 1943'te Nos.890, 892 ve 894 Squadrons karaya çıktığında İngiltere'ye ulaştı. Taşıyıcı daha sonra Nisan ayının başında tamamlanmış olan bir onarıma başladı. Bu süre zarfında 4 inçlik silahları üç adet 4 inçlik hızlı ateş eden Mk V HA silahıyla değiştirildi. 4 Nisan'da çalışmalar başladı ve 835 Nolu Filo, Kılıçbalığı ve Deniz Kasırgaları ile 10 Nisan 1943'te konvoy eskort görevine başladı. Gemi daha sonra Batı Yaklaşımları Başkomutanı'na tahsis edildi.
Mayıs-Temmuz 1943 döneminde ısırıcı, okçu ve savaşçı sekiz ayrı konvoya eşlik etti. Bu eskort gemilerinin değerini gösteren hiçbir ticaret gemisi kaybolmadı. savaşçı OS.49 (İngiltere'den Batı Afrika'ya), KMS.16 (Kuzey Afrika'dan İngiltere'ye) ve XK.9'a (Meşale Operasyonunun bir parçası) eşlik etti ve Fw 200'de Martlet'leri tarafından vurulduğunu iddia etti.
16 Temmuz'da 807 Sayılı Filo, savaşçı sonra Yılmaz transfer edilmeden önce hasar gördü. avcı İngiltere'ye dönmek için.
NS savaşçı Salerno çıkarmalarının deniz bölümü olan Çığ Operasyonunda yer aldı ve eskort gemileriyle birlikte Kuvvet V'in bir parçasını oluşturdu Saldırgan, Avcı ve Takipçi ve destek taşıyıcı tek boynuzlu at, filo taşıyıcıları ise şanlı ve Zorlu Kuvvet H'yi oluşturdu. Eskort gemileri 9 Ağustos'ta Clyde'den Cebelitarık'a ulaştılar ve burada savaşçılarını aldılar. savaşçı 807 ve 808 Filolarının Deniz Ateşleri. Havayolları 8 Eylül'de Cebelitarık'tan ayrıldı ve 9-12 Eylül tarihleri arasında Salerno'da dört gün geçirdi. Bu süre zarfında Kuvvet V, inişler için yakın hava desteği sağladı ve kazalardan kırılgan Deniz Ateşleri'ne kadar ağır kayıplar verdi. Uçak, 13-14 Eylül'de operasyonlar için karaya çıktı ve bu iki günün ardından uçak gemilerine tekrar katıldı.
Avalanche'ın sona ermesinden sonra savaşçı Doğu Filosu'nda bir süre kaldıktan sonra Doğu Hint Adaları Filosu'nun 1 Nolu Uçak Gemisi Filosu'na tahsis edilen ilk uçak gemisi olduğu Bombay'a hareket etmeden önce Aden'e gitti. Kasım 1943'ten Mart 1944'e kadar, gemide Seafires, Swordfish ve Wildcats No.834 Squadron ile Bombay'dan faaliyet gösteren konvoy eskort görevlerinde görev yaptı.
1944
Mart 1944'te savaşçı Alman tankerini gördü Fren, daha sonra muhripler tarafından batırıldı. Bundan sonra tamir için Durban'a gitti. Bunu bir çalışma dönemi izledi, ardından bir süre birlik konvoylarına eşlik etmek için harcandı. Haziran 1944'te, sadece denizaltı karşıtı Kılıç Balığını taşıyan CM.53 konvoyuna eşlik etti, ardından Temmuz ayında KR.11'e eşlik etti. Colombo bölgesindeki denizaltı karşıtı devriyeler, Doğu Hint Adaları Filosu için bir feribot gemisi olduğu Kasım 1944'e kadar devam etti. Aralık ayında Avustralya ve Amerika Birleşik Devletleri üzerinden İngiltere'ye dönmesi emredildi.
1945
NS savaşçı Mart 1945'te İngiltere'ye ulaştı ve beraberinde No.831 Squadron'u getirdi. Bu dönemde taşıyıcı, resmi olarak Admiralty'nin doğrudan kontrolü altında bir uçak taşımacılığıydı. 1945 baharında, savaşçı tarafından bir feribot taşıyıcı olarak değiştirildi Okçu, süre savaşçı Batı Yaklaşımlar Komutanlığı ile güverte çıkarma eğitimi için kullanıldı. yanında çalışmak yağmacı ve döven Şubat-Nisan 1945'te 375 öğrenci güverteye çıkarmada kalifiye oldu.
1945 yazında Delgeç, Yağmacı, Savaşçı ve Premier güverte iniş gemileri olarak görev yaptı. Mayıs-Temmuz 1945 arasındaki dönemde 452 öğrenci dört gemiye güverte inişinde kalifiye olmuş ve 26 öğrenci tazeleme kurslarına katılmıştır. Bu rol Ocak 1946'ya kadar sürdü.
NS savaşçı 12 Şubat 1946'da ABD Donanması'na iade edildi.
Filolar
807 Nolu Filo'nun Deniz Ateşleri gemideydi. savaşçı Eylül 1943'te Çığ Operasyonu için.
'A' Uçuşu, No.808 Filosu'ndan dört uçak yola çıktı. savaşçı Mayıs-Haziran 1943'te bir Cebelitarık konvoyunu kapsamak üzere dönüş yolculuğunda bir Fw 200 talep etti. Tüm filo, Eylül 1943'te Çığ Operasyonunda yer almak için Haziran 1943'te yola çıktı. avcı.
831 NAS
831 Nolu Filo personeli İngiltere'ye döndü. savaşçı 1944'ün sonunda.
834 NAS
834 Nolu Filo yola çıktı savaşçı Eylül 1943'te Seafires, Swordfish ve Wildcats karışımıyla Çığ Operasyonu'ndan sonra. Filo, Ekim 1944'e kadar birkaç dönem gemide kaldı.
835 Nolu Filo yola çıktı savaşçı 10 Nisan 1943'te Kılıçbalığı ve Deniz Kasırgaları ile birlikte. 1943'ün sonlarına kadar gemide kaldı. Argus Eylül 1943'te bir süre için savaş kanadı, yağmacı Eylül sonunda.
840 NAS
No.840 Squadron, 12-26 Aralık 1942 tarihlerinde Miami'den Quonset Point'e yapılan seyir için Swordfish II ile kısa bir süreliğine gemideydi.
890 NAS
890 Squadron ve Martlet'leri ABD'de 8 Aralık'tan İngiltere'de 8 Ocak 1943'e kadar gemideydi
No.892 NAS
892 Nolu Filo ve Martlet'leri ABD'de 8 Aralık'tan İngiltere'de 8 Ocak 1943'e kadar gemideydi
No.894 NAS
No.894 Squadron ve Martlet'leri ABD'de 8 Aralık'tan İngiltere'de 8 Ocak 1943'e kadar gemideydi
Yer değiştirme (yüklü)
10.200t standart
En yüksek hız
18.5kts
Menzil
Uzunluk
491 ft 7 inç ila 496 ft 1 inç oa
silahlar
18-24 uçak
Mürettebat tamamlayıcısı
646
başlatıldı
4 Nisan 1941
Tamamlanmış
15 Kasım 1942
ABD'ye döndü
1946
Senin ne yaptın savaşçı atalar yaşamak için yapar mı?
1940'ta Farmer ve Maid, ABD'de Battler adlı kadın ve erkekler için en çok rapor edilen işlerdi. Battler erkeklerinin %32'si Çiftçi, Battler kadınlarının %21'i Hizmetçi olarak çalıştı. Battler adlı Amerikalılar için daha az yaygın meslekler, Çiftlik İşçisi ve Temizlikçi idi.
*Erkekler ve kadınların sıklıkla farklı işler yaptıkları zamanlarda tarihsel doğruluklarını korumak için en iyi meslekleri cinsiyete göre gösteriyoruz.
1940'ta En İyi Erkek Meslekler
1940'ta En İyi Kadın Meslekleri
Yeni bir yaklaşım
Cuniberti'nin makalesinden bir yıl sonra Fisher, bu tür tasarımları değerlendirmeye başlamak için resmi olmayan bir grup topladı. Tamamen büyük silah yaklaşımı, Amiral Heihachiro Togo'nun Japon zırhlılarının ana toplarının Rus Baltık Filosuna verdiği hasarın büyük kısmını verdiği Tsushima Savaşı'ndaki (1905) zaferi sırasında doğrulandı. Japon gemilerindeki İngiliz gözlemciler bunu, şimdi Birinci Deniz Lordu olan Fisher'a, Japon İmparatorluk Donanması'nın 12 inçlik toplarının özellikle etkili olduğu gözlemiyle bildirdiler. Bu verileri alan Fisher, hemen tamamı büyük bir silah tasarımıyla ilerlemeye başladı.
Tsushima'da öğrenilen dersler, tamamen büyük bir silah sınıfı üzerinde çalışmaya başlayan Birleşik Devletler tarafından da benimsendi. Güney Carolina-sınıf) ve zırhlıyı inşa etmeye başlayan Japonlar satsuma. Planlama ve inşaat yapılırken Güney Carolina-sınıf ve satsuma İngiliz çabalarından önce başlamışlardı, ancak çeşitli nedenlerle kısa sürede geri kaldılar. Tamamen büyük silahlı bir geminin artan ateş gücüne ek olarak, ikincil pilin ortadan kaldırılması, gözcülerin bir düşman gemisinin yanına hangi tür silahın su sıçrattığını bilmesini sağladığından, savaş sırasında ateşin ayarlanmasını kolaylaştırdı. İkincil pilin çıkarılması, daha az türde mermiye ihtiyaç duyulduğundan, yeni türün çalışması için daha verimli hale getirdi.
Maria Zijlstra: Sözlükbilimci Bruce Moore, bugün ulusal psişemizin merkezinde yer alan iki kelimeyi anlatacak: 'Aussie' ve 'savaşçı', her ikisi de bu geniş ülkede - özellikle şimdi - büyük yankı uyandırıyor:
Bruce Moore: 'Avustralyalı'
Yüzyıllar boyunca kuzey yarımküre bilginleri, güneyde büyük bir toprak olduğunu öne sürdüler. terra australis gizli 'bilinmeyen güney ülkesi'. Hollandalılar on yedinci yüzyılda batı kıyısını keşfettiklerinde, ona adını verdiler. Nova Hollandia veya New Holland. Kaptan Cook, 1770'de doğu kıyısını keşfettiğinde buraya Yeni Güney Galler adını verdi. 1803'te kıtanın çevresini dolaşan Matthew Flinders, New Holland ve New South Wales'in aynı toprağın parçası olduğunu kanıtladı ve orijinal Latince başlığın 'çevrilmiş' bir versiyonuna geri dönülmesini önerdi. terra australis gizli: 'Kendime orijinal terim üzerinde herhangi bir yeniliğe izin vermiş olsaydım, kulağa daha hoş geldiği ve dünyanın diğer büyük bölümlerinin adlarına benzediği için onu Avustralya'ya dönüştürmek olurdu.'
1817'de Vali Macquarie, kıtanın "Avustralya" adıyla bilinmesi gerektiğini ve "şimdiye kadar kendisine verilen çok yanlış ve yanlış kullanılan "New Holland" adıyla değil, tam anlamıyla bu uçsuz bucaksız kıtanın yalnızca bir bölümü için geçerli olan "New Holland" adıyla bilinmesi gerektiğini savundu. Kıta'. 1820'lerin sonlarında, yeni kıta genellikle Avustralya olarak biliniyordu, ancak New Holland 1860'lara kadar oyalandı. Bununla birlikte, eski terim Avustralya İngilizcesinden tamamen çıkarılmamıştır - örneğin, doğu Avustralya'nın New Holland bal yiyicisi adına hatırlanır.
Hollandalı keşif tarihi ve Hollanda kelimesi, Avustralya İngilizcesine başka bir şekilde kazınmıştır. Bu 2006 pasajını düşünün Kuzey Bölgesi Haberleri [kısa mesaj kısaltmalarına izin veren bir bölümde] bu, Darwin bölgesindeki Larrakia halkının bir Kuzey Bölgesi yargıcının yerel bir unvan iddiasını reddetmesini destekleyen Felix adlı bir kişiyi protesto eden Aborijin bir kadına aittir: 'Felix, Sanırım yargıç gibi bir balendersin. Davayı kaybettik çünkü sizin gibi insanlar kültürümüzü ve geleneksel yasalarımızı bizden aldılar.' Kuzey Avustralya'nın Avustralya Aborijin İngilizcesinde yaygın olarak kullanılan bir kelime olan beyaz kişiye balender diyor. Balander, önce Hollandalı, sonra da genel olarak beyaz bir adam anlamına gelen Hollander'ın bir değişikliğidir. Başlangıçta Malayca'da kullanılmış ve daha sonra on sekizinci yüzyıldan itibaren kuzey Avustralya'nın Aborijin halkıyla ticaret yapan bir Endonezya halkının dili olan Macassarese'ye taşınmıştır. Aborijin İngilizcesine geçiş yolu.
Resmi adı Avustralya, resmi olmayan 'Aussie' ilk görünümünü yapmadan önce neredeyse yüz yıl boyunca hüküm sürdü. Aussie kelimesi, Avustralyalıların kelimeleri kısaltma ve sonra -ie (veya -y veya bazen -o) son ekini ekleme şeklinin tipik bir örneğidir: süreç kayıt dışılık üretir ve bu Aussie örneğinde olduğu gibi, genellikle alaka. Bu durumda, Aussie terimini oluşturan olaylara ve sevgiyi yaratan dürtülere dair açık tarihsel kanıtlarımız var. Aussie için tüm erken kanıtlar, Birinci Dünya Savaşı sırasında denizaşırı ülkelerde görev yapan birliklerle ilişkilidir ve Aussie, özellikle askerler ve hemşireler tarafından üretilen gazetelerde ve günlüklerde görünür. En erken kanıt, Aussie'nin Avustralya'da 'Avustralya' anlamına gelen bir isim olarak göründüğü 1915'tir. Bülten: 'Yarın 'Aussie'ye gidecek olan çocuklar için bir veda dansı.' 1916'daki başka bir yayında, Aussie, Avustralyalı anlamına gelen bir sıfat olarak yeniden ortaya çıkıyor: 'Aussie subaylarımızdan biri'. Savaşın son yılı olan 1918'de, Aussie, Birinci Dünya Savaşı'nda savaşan Avustralyalı bir askeri tanımlamak için bir isim olarak ortaya çıkıyor. Ertesi yıl, yazarın bu örnekte olduğu gibi, herhangi bir tipik Avustralyalıyı tanımlamak için kullanılıyordu: '. Aussey'i gerçekte olduğu gibi -büyük İngiliz Milletler Topluluğu'nun biraz kaba olsa da sevimli, esprili bir ürünü- resmetmeye çalıştı.'
Aussie daha sonra öne geçti. 1920'de Avustralya'ya 'Aussieland' adı verildi ve 1941'de bir Avustralyalı 'Aussielander' oldu. Avustralya Kuralları Futbol 1941'de Aussie Kuralları oldu. Yeni bir terim olan 'Avustralya doları' anlamına gelen Aussie, doların uluslararası para piyasasında dalgalanmasından sadece birkaç ay sonra 1984'te ortaya çıktı. Göze çarpan özelliği tepesinde kızarmış yumurta olan Aussie pizzası 1986'da ortaya çıktı ve 1995'te "Aussie Aussie Aussie, oi oi oi" spor çığlığı ortaya çıktı.
Erken kayıtlarda Aussie bazen Ozzie olarak yazılır, ancak Aussie hem geçmişte hem de günümüzde ezici bir şekilde hakimdir. O halde 'Oz' nereden çıktı? Elbette, Avustralya, Avustralya veya Aussie'nin kısaltılmış bir biçiminin telaffuzunun yazılı olarak çoğaltılması olarak anlaşılabilir, ancak günümüzde -z- veya -zz- yazımının ne kadar yaygın olduğu düşünüldüğünde ilginçtir. çok geç saatlere kadar görünmez. 'Avustralya'nın kısaltması olarak Oz ilk kez 1944'te bir askeri birliğin gazetesinde yer alır: 'Oz'un tüm kabileleri bir araya geldi'. Bu yeni yazımın Oz Büyücüsü'nden etkilenmiş olması mümkündür. L. Frank Baum orijinal çocuk romanını şu şekilde yayınladı: Harika Oz Büyücüsü 1900'de, ama 1939 filmiydi Oz sihirbazı bu ona dünya çapında popülerlik kazandırdı. Başlık ve özellikle Oz Ülkesi ifadesi, Avustralya'da Aus(sie)'nin Oz(zie) olarak yazılması üzerinde bir miktar etki yapmış olabilir.
Aussie, Avustralyalı kelimelerin en kalıcılarından biri olmuştur. Birinci Dünya Savaşı sırasında ortaya çıkan ve bugün kullanılmaya devam eden temel Avustralya sözcükleri (Anzak ve kazıcı gibi) kümesine aittir.
Sonra Avustralya İngilizcesindeki en olumlu kelimelerden biri olan 'savaşçı' var. Genellikle zor koşullarda iyi bir yaşam sürmek için çok çalışan bir kişiyi ifade eder. Savaşçı, büyük zorluklar karşısında yenilgiyi kabul etmeyi reddeder ve gönderge genellikle bir kişi olmasına rağmen, bu gazetede höyük oluşturan bir kuş olan Batı Avustralya yaban ördeği tavuğuna atıfta bulunulduğu gibi olmak zorunda değildir. geleneksel habitatının tahrip edilmesi ve vahşi hayvanların avlanması nedeniyle büyük tehdit altındadır: 'Ne [erkek ya da dişi tavus kuşu] melodik değildir, ancak ikisi de savaşçıdır. Nesli tükenmekte olan bir tür olarak, öyle olmaları gerekiyor.'
Büyüğe dönmek sürpriz Oxford ingilizce sözlük ve dünyanın geri kalanı için bir savaşçının genellikle çok gerçek bir savaşçı olduğunu keşfedin: 'bir savaşçıyla savaşan veya savaşan bir savaşçı, bir savaşçı'. Son kanıtlar, uluslararası İngilizce'de sporculara veya spor takımlarına mecazi bir transferin artık yaygın olarak gerçekleştiğini, ancak Avustralya İngilizcesinde bulunan mecazi anlamlar yelpazesinin bu diğer İngilizcelerde mevcut olmadığını göstermektedir.
Ayrıca, daha önceki Avustralya kullanımlarında 'savaşçı'nın şimdiki kahramanca çağrışımlara her zaman sahip olmadığını keşfetmek de bir sürpriz. En eski savaşçı, genellikle Henry Lawson'ın yazılarında tanımlanan yağmacıydı. Lawson'ın karakterleri genellikle biraz romantik modern gözlerle görülüyor. Ancak daha dikkatli baktığımızda, o genellikle popüler geleneğin neşeli ya da neşeli yağmacısı değil, varolmak için mücadele eden biri. ve yolda olmak için büyük ve özgür. Dene.' tarafından açıklandığı gibi Bülten 1906'da: '[Swaggies] pistin yaşlı, beyaz sakallı, seyahat lekeli savaşçılarıydı.'
Bu erken dönemde savaşçı olarak adlandırılan diğer tiplere bakmak öğreticidir. İlk olarak, geçimini sağlamak için hipodroma giden bir kişi vardı. Cornelius Crowe onun Avustralya Argo Sözlüğü 1895, bu tür savaşçıları, 'bozuk' olanın beklenen atlardan ziyade bahisçiler olduğu 'hala oyuna yapışan atların bozuk destekçileri' olarak tanımlar. 1904 tarihli bir mahkeme raporu, böyle bir savaşçının faaliyetlerini anlatıyor: 'Sanık için görünen Bay Kane, müvekkilinin hipodromda bir "savaşçı" olarak bilindiğini söyledi. Bahisçilerin bir araya geldikleri yerlere takılır ve ona verebilecekleri tuhaf işleri alırdı.'
İkinci tip savaşçı fahişeydi. Bu anlam ilk kez 1898'de kanıtlanmıştır. 1956'da Ruth Park ve Darcy Niland, 'fahişe için bir savaşçı Sidneyli'dir' derler ve Sidney Baker 1966 baskısında Avustralya Dili savaşçının bir pezevenk koruması olmadan tek başına çalışan bir fahişe olduğunu öne sürüyor. Vahşice söylemek gerekirse, savaşçı, toplumun en alt ucunda yer alan ve çok temel bir varoluşu sürdürmek için mücadele eden bir kişiydi. AG Stephens (bir editör Bülten) ve S.E. O'Brien (bir gazeteci) 1897 ve 1910 yılları arasında Avustralya argosunun yayınlanmamış bir sözlüğünü bir araya getirdi ve savaş girişlerinde çeşitli yönleri bir araya getirdi.
Savaşmak: Sokakta yürümek veya fahişeler tarafından davet edilmek. . 'Yaşamak için savaşmak'. genel anlamda yaşam mücadelesi vermek ya da savaşmak anlamına gelmektedir. Her iki cinsiyetten de talihsiz bir işsiz ve bir varoluş mücadelesi verdiği söyleniyor. . [Ve içinde> Bush argosu: Battler, 'bir kabuk için savaşan' sert bir gezgin veya yağmacıdır.
Bütün bu savaşçılar işçi sınıfına aittir ve bu kesinlikle savaşçı tarihinin önemli bir yönüdür. 1965'te K.Smith tarafından tarif edildiği gibi: 'Avustralya'da herkesin bir konumu vardır. Kabaca söylemek gerekirse, bu ülkede üç tür insan vardır: zenginler, orta sınıf ve savaşçılar.'
Elbette, savaşçının günümüzdeki yalnızca olumlu çağrışımları, bu erken savaşçılarda, özellikle de çalı geleneğinin bir parçası olan savaşçılarda genellikle örtüktü. Bu, onları romantikleştirmese de, varlıklarını dayanıklılık ve cesaretle sürdüren bu çalılıklara, özellikle de yağmacılara karşı güçlü bir sempati ve hayranlık besleyen Henry Lawson'da açıkça görülmektedir. Yavaş yavaş bu terim, kumarbaz ve fahişenin önceki ilişkilerinden kurtuldu ve olumlu bir hayranlık terimi olarak ortaya çıktı. Savaşçı, Melbourne'de belirtildiği gibi, 'olasılıklardan bağımsız olarak her zaman gitmeye hazır olan' kişidir. Yaş.
Çok çeşitli mecazi kullanımları olan küçük Avustralyalı savaşçı haline gelen bu tür bir savaşçıdır: zebra ispinozu, çevresel tehditlere karşı hayatta kalma isteği nedeniyle küçük bir Avustralyalı savaşçıdır Avustralya doları, üstlendiği gibi küçük Avustralyalı savaşçıdır denizaşırı para birimleri ("Avustralya dolarının, küçük Avustralyalı savaşçının bir zamanların güçlü dolarını aldığını görmek içini ısıtıyor", Yaş). Daha önce savaşçıyla ilişkilendirilen tüm olumsuz çağrışımlar artık ortadan kalktı ve özellikle küçük Aussie savaşçı biçiminde, savaşçının erdemleri Avustralya erdemleri haline geldi.
Maria Zijlstra: Bruce Moore, Canberra'daki Avustralya Ulusal Üniversitesi'ndeki Avustralya Ulusal Sözlük Merkezi'nin yöneticisidir ve dil hakkındaki son kitabından okuyordu: Hikayeleri Ne? Avustralya Sözcüklerinin TarihiOxford University Press tarafından yayınlanmıştır.
HMS Zaferi Hakkında On İlginç Gerçek ve Rakam
Uygun İngiliz Yemeklerini mi kaçırıyorsunuz? Ardından British Corner Shop'tan – Binlerce Kaliteli İngiliz Ürünü –, Waitrose, Shipping Worldwide'dan sipariş verin. Hemen Alışveriş yapmak için tıklayın.
Amiral Horatio Nelson'ın amiral gemisi olan HMS Victory, Kraliyet Donanması'nda yelken açan en ünlü gemilerden biridir. 1765'te fırlatıldı, adının yaklaşık kırk yıl sonra Trafalgar Savaşı'nda tarih kitaplarına geçtiğini görecekti. Nelson, Victory'nin kıç güvertesinden savaşa komuta ederken, ölümü gemiyi sonsuza dek ona ve savaşa bağlayacaktı. Elbette Trafalgar, HMS Victory'nin hikayesinin başladığı yer değil, bittiği yer de burası değil. Portsmouth Tarihi Tersanesi'nde demirli, daha fazlasını öğrenmek için gemiyi kendiniz ziyaret edebilirsiniz, ancak daha çabuk sindirmeniz için size on ilginç gerçek ve rakam getireceğiz.
İlk olarak, Bazı Rakamlar
Aramızdaki deniz meraklıları için, geminin kendisi hakkında bazı hızlı gerçekler. Victor'un bowsprit'ten taffrail'e kadar toplam uzunluğu 226 ft, 6 inç'tir. Genişliği 51 ft, 10 inçtir. Tutma derinliği 21 ft, 6 inçtir. Tonajına gelince, gemi 2.196,6 metrik ton ve 3.556 mt suyun yerini alıyor. Trafalgar Savaşı sırasında, gemi 104 topla silahlandırıldı ve 821 denizci tarafından kullanıldı.
Su İçmeyin
Dönemin çoğu gemisinde olduğu gibi, mürettebat gemide su içmedi. Erkekler arasında en yaygın içecekler şarap ve bira idi.
Yapı
HMS Victory, 1758'de Yaşlı Pitt tarafından sipariş edilen on iki geminin bir parçası olarak görevlendirildi. Pitt, birinin birinci sınıf bir gemi olmasını istedi, bu da zamanın en büyük gemilerinden biri olacağı anlamına geliyordu. Gemi yere indirildi ve inşa edilmesi altı yıl ve kabaca 6.000 meşe ve karaağaç aldı. Gemi 7 Mayıs 1765'te denize indirildi, ancak gemi yapımcısı Hartley Larkin hemen bir sorunu fark etti - rıhtım kapıları geminin geçemeyeceği kadar dardı. Bir grup işçi, geminin rıhtımdan çıkabilmesi için ahşap kapıları yeterince kırmak zorunda kaldı.
Yelkenler ve Hız
HMS Victory'nin üç direği ve toplam otuz yedi yelkeni vardı. Geminin şimdiye kadar kaydedilen en hızlı hızı, saatte 12 mil olan 11 deniz miliydi.
Acele et ve bekle
İngiliz filosunun önemli bir parçası olarak inşa edilmiş olmasına rağmen, gemi Fransa'nın 1778'de Amerikan Bağımsızlık Savaşı'na katılmasına kadar on üç yıl boyunca Medway Nehri'nde demirli kaldı. Kraliyet Donanmasının çoğunluğu Atlantik'in o tarafında.
Bakır Alt
1780'de geminin altı 3.923 bakır levhayla kaplandı. Bunun amacı, su hattının altındaki gemiyi, ahşabı delip zamanla zayıflatan yumuşakçalar olan gemi kurtlarından korumaktı.
Trafalgar Öncesi Savaşlar
Bağımsızlık Savaşı sırasında Fransa ile yaşanan çatışmaların bir parçası olarak, HMS Zaferi, Ushant'ın hem Birinci hem de İkinci Savaşlarında İngiliz filosunun bir parçasıydı. Ayrıca 1783'te Cebelitarık Kuşatması'nın bir parçası olarak Fransa ve İspanya'ya karşı bir savaşa ve daha sonra 1797'de Cape St. Vincent Savaşı'na katıldı.
İsimde Neler Var?
HMS Zaferi, geminin hizmete alınmasından önce İngiltere'nin Fransızlara karşı kazandığı birçok zaferden sonra seçildi.
Bir hayatta kalan
HMS Victory, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'na, Fransız Devrimi'ne ve Napolyon Savaşlarına katılmış, hayatta kalan tek gemidir. Trafalgar'dan iki yıl sonra soyağacı açısından, Kraliyet Donanması'nın gemiyi birinci sınıf bir gemi olarak kabul edemeyecek kadar eski ve bakımsız olduğunu düşünmek garip. Daha sonra ikinci sınıf bir gemi yapıldı ve otuz silahı kaldırıldı. 1831'e gelindiğinde, Amirallik Zaferi kırmak ve kerestelerini diğer gemiler için kullanmak istedi, ancak halkın tepkisi tarihi gemiyi kurtardı. Daha sonra 1922'de Portsmouth'a taşınana kadar bir eğitim gemisi olarak kullanıldı ve o zamandan beri bir müze gemisi olarak varlığını sürdürdü.
Zaferi ziyaret edin
Zaferi bizzat görmek isteyenler, Portsmouth Tarihi Tersanesinde 2 No'da bulabilirler. Gemi her gün (tatil günleri hariç) sabah 10.00'da açılır ve bilet gerektirir. Liman Turu ve Portsmouth Kraliyet Donanması Ulusal Müzesi'ne girişin yanı sıra tersanedeki diğer birçok gemiye erişim sağlayan bir Tam Donanma bileti satın alabilirsiniz.
Bunu Paylaş:
John Rabon hakkında
Otostopçunun Rehberi, John Rabon hakkında şunları söylüyor: John, zamanda ve uzayda yolculuk yapıyormuş gibi yapmadığı, muz yediği ve her şeyin "harika" olduğunu iddia etmediği zamanlarda, Kuzey Carolina'da yaşıyor. Orada çalışıyor ve yazıyor, Doctor Who ve Top Gear'ın sonraki bölümlerini sabırsızlıkla bekliyor. Ayrıca iyi filmlerden, iyi zanaat biralarından ve dövüşen ejderhalardan hoşlanır. Bir sürü ejderha.
HMS 'Kaput', 'Bismarck' Tarafından Batırıldı
21 Mayıs 1941 akşamı, savaş kruvazörleri HMS kapüşon ve HMS Galler prensi derhal Scapa Flow'dan ayrılmaları ve Alman zırhlılarının yolunu kesebilecekleri İzlanda'ya gitmeleri emredildi. Bismarck ve Prinz EugenDanimarka Boğazı'ndan Atlantik'e girmeye çalışıyorlardı.
kruvazörler Norfolk ve Suffolk Zaten bölgedeydiler, ancak iki Alman gemisini gölgelemeyi ve Alman gemilerini doğrudan meşgul etmek yerine yardım çağırmayı seçtiler.
NS kapüşonKoramiral Lancelot Holland tarafından komuta edilen modernize edilmemiş bir gemi, yeni ve denenmemiş Galler prensi Takip etmek. Her iki gemi grubu da, radar sisteminin hasar görmesine rağmen, doğrudan birbirlerine doğru buharlaşıyordu. BismarckAlman komutan Amiral Lutjens, yaklaşan düşmandan habersizdi.
24 Mayıs gece yarısından hemen sonra, Bismarck geçici olarak kaybedildi ve ancak saat 3'te tekrar geri alındı, bu da Hollanda'nın düşmanla karşılaşmak için rotasını değiştirmesine neden oldu. Sabah saat 6 civarında, Alman gemileriyle görsel temas kuruldu ve Hollanda, karşıt zırhlılarla kafa kafaya karşılaşmak için rotasını tekrar değiştirerek, yanlışlıkla gemi olduğuna inandığı önde gelen Alman gemisine ateş açtı. Bismarck.
NS Prinz Eugen ve Bismarck ateşlerini HMS'ye yoğunlaştırdı kapüşon, onlara doğru buharlaşmaya devam ederken, aynı zamanda tüm silahlarını taşımak ve kalın yan zırhındaki salvoları emmek için yana doğru dönmeye çalıştı. Bunu yaparken, HMS kapüşon ilk önce sekiz inçlik bir mermi tarafından vuruldu Prinz Eugen bu, güvertesinde depolanan mühimmatı ateşledi ve ardından 15 inçlik bir mermi ile Bismarck dergisini geminin ortasında vuran, büyük bir patlamaya neden olan ve kapüşon ikiye.
NS kapüşon Aralarında Koramiral Hollanda'nın da bulunduğu 1.416 adamını alarak neredeyse anında battı.
John Nichols: Joe McCarthy ve "Ism"ine Karşı Son Savaşçı
[John Nichols'ın yeni kitabı, İTİRAZ DAHİSİ: Kraliyetçilik için Kurucuların Tedavisi. Rolling Stone'dan Tim Dickinson bunu "gergin, iğneleyici, tutkuyla tartışılan bir tarih-polemik [bu] olarak, parlamenter köklerin zengin bir incelemesini ve suçlama olan 'kahramanca tıbbın' geçmişteki kullanımını Demokratik liderlerin ' en temel özgürlüklerimizi savunmak için kurucular tarafından bize verilen en hayati aracı geri almak ve yeniden kullanmak.'"]
Tarihin yayı uzundur ve onu özellikle geniş bir zamana kadar bükenler bazen en dramatik dönüşlerin anılarından daha uzun yaşarlar.
Bu, bu hafta 94 yaşında ölen Joe McCarthy'ye ve onun doğurduğu "kotizm"e ciddi bir seçim meydan okuması yapan son kişi olan Thomas Fairchild için durum böyle.
Fairchild'ın kaderle buluşması çok uzun zaman önce mi bitti? Gerçekte, Fairchild'ın 1952'de Wisconsin'den gelen kırmızı-kızıldar Cumhuriyetçi senatörün yeniden seçilmesini engellemeye çalıştığı oylamanın yapıldığı gün, öğleden sonra gazeteleri, oy kullanan yaşlı İç Savaş gazilerinin haberlerini yayınladı.
McCarthy'nin "kızgın korkusunun" uzak günlerinden o kadar uzaklaştık ki, siyasi gücünün zirvesindeyken senatöre meydan okumak için gereken cesareti ve ulusal söylemdeki egemenliğini unutmak kolay.
Fairchild-McCarthy yarışmasının sonuç verdiği 1952 seçimlerinde başkan seçilecek olan Dwight Eisenhower'dan daha az bir figür değil, McCarthy'yi görevden almaktan kaçındı, çünkü generalin onun da öfkesiyle karşı karşıya kalacağından korkuyordu. vahşi komünist komplo suçlamaları Savunma Bakanlığı, Dışişleri Bakanlığı, Kongre ve medyayı hedef alan ve terörize eden senatör.
Fairchild ateş fırtınasına girmek zorunda değildi.
Seçim yaklaşırken, hâlâ çok Cumhuriyetçi Wisconsin eyaletindeki en başarılı Demokratik siyasi figürdü. Aslında Fairchild, 1932'deki Franklin Roosevelt heyelandan bu yana partisinin eyalet çapında ofis kazanan tek üyesiydi.
1940'ların sonlarında sivil özgürlükleri savunan ve şirketlere meydan okuyan bir başsavcı olarak görev yaptıktan sonra, 1952'de Wisconsin'in batı bölgesi için atanan ABD Avukatı olarak rahatça pozisyon aldı. Yakışıklı ve konuşkan, Wisconsin'in en eski ailelerinden birinin üyesi, bir eyalet Yüksek Mahkemesi yargıcının oğlu, seçmeli görevde veya yargıda parlak bir gelecek için hemen herkes tarafından etiketlenen siyasi bir "altın çocuk" idi.
Ardından, Wisconsin Üniversitesi-Madison öğrencileri, McCarthy'nin zayıf muhalefet nedeniyle yeniden seçileceğinden korktular, bir "Fairchild vs. McCarthy" kulübü kurdular ve ABD Avukatına şu yazılı bir dilekçe verdiler: "Biz, Wisconsin Üniversitesi'nin aşağıda imzası bulunan öğrencileri -- Cumhuriyetçiler , Demokratlar ve Bağımsızlar -- Senatör Joseph R. McCarthy'nin yeniden seçilmesine karşı çıkıyorlar ve sizi Thomas E. Fairchild'i Birleşik Devletler senatörü adaylığınızı açıklamaya çağırıyorlar."
Öğrenciler Fairchild'ı McCarthy'yi alt etme cesaretine sahip birkaç önde gelen figürden biri olarak tanıyordu. ABD Yedinci Daire Temyiz Mahkemesinde baş yargıç olarak hizmet etmeye devam edecek yetenekli bir avukat olan Fairchild, 1950'de senatöre resmi dokunulmazlığından vazgeçmesi ve yaptığı iftira niteliğindeki suçlamaları alenen tekrarlaması için meydan okuduğunda McCarthy'yi canı acıdığı yerden vurdu. ABD Dışişleri Bakanlığı çalışanlarına karşı yapılmıştır. Meydan okuma, McCarthy'nin pervasızlığını ve ikiyüzlülüğünü, en azından dikkat eden Amerikalılar için ortaya çıkardı. Ama aynı zamanda McCarthy'nin müttefikleri tarafından Fairchild'ın yurtseverliğine yönelik saldırılara da yol açtılar.
McCarthy'nin gaddarlığının ve siyasi anın çirkinliğinin çok iyi farkında olan Fairchild, 1952'de senatöre karşı çıkmak için "fırsat" üzerine atlamadı. Ama sonunda yarışı yapması gerektiğine karar verdi. Ve bunu özür dilemeden ya da tedbir almadan yaptı. McCarthy ve McCarthyciliği "tamamen uyum konusunda acımasız ısrar yoluyla insan ruhunun ölmesine" neden oldukları için kınayan Demokrat aday, "Seçimin sonucunun, yerel bir gestapoya yeşil ışık yakıp yakmadığımızı belirlemede çok ileri gideceğini" belirtti. yeni bir totaliterliğin öncü müfrezesi ya da Amerikan özgürlüğüne yönelik bu çirkin tehdidin yolunda gitmesine engel olup olmayacağımız.''
Fairchild, McCarthyciliği kendi yolunda durdurmadı. Ancak, çok az kişinin yapabileceği bir zamanda McCarthy'ye karşı çıkarak kırmızı korkuyu yavaşlattı. Seçim gününde McCarthy galip geldi. Yine de, diğer Cumhuriyetçilerin çok gerisinde kaldı ve bu kırılganlık, senatör arkadaşları, Eisenhower ve senatörle ve onun "kelimesiyle" yüzleşme cesaretini yavaş yavaş bulmaya başlayan artan sayıda gazeteci tarafından fark edildi. birkaç yıl boyunca yaptığı yüksek profilli "alıntı av" duruşmaları, senatöre memleket muhalefetinin kanıtları - ki bu, senatörü görevden alarak kitlesel bir kampanya yürüttüğünde büyük bir rahatlama sağlayacaktı - ulusal haberler yaptı ve eleştirmenler tarafından sık sık alıntılandı senatörün.
Fairchild'ın McCarthy ve McCarthyizm'in "Wisconsin'i utandırdığını" söylediğinde haklı olduğuna hiç şüphe yok. sivil özgürlüklere ve muhalefete yönelik saldırılar, Thomas Fairchild'dir.
Avustralya'nın İlk Ev Yapımı Savaş Uçağı Hattı Tuttu
Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri 83 Nolu Filosu'nun işaretlerinde restore edilmiş bir Commonwealth CA-13 Bumerang, Yeni Güney Galler'deki Temora Havacılık Müzesi'nin yakınında uçuyor.
Bir Avusturyalı tarafından bir Amerikan motoru etrafında tasarlanan Commonwealth Boomerang, Avustralya'da inşa edilen ilk cephe savaş uçağıydı.
Pearl Harbor'dan sadece iki ay sonra, Japon bombardıman uçakları 97 baskınının ilkinde Avustralya'nın Kuzey Bölgesi başkenti Darwin'e saldırdı.
Büyüyen bir Japon işgali korkusuyla, ada ulusunun acilen savaş uçaklarına ihtiyacı vardı, ancak Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri filosu küçüktü ve büyük ölçüde eskiydi. The RAF’s needs had preempted the supply of new airplanes and spares from Britain, and as the United States geared up for war, Australia could no longer be certain of promised aircraft from that ally either.
Australia had never before produced a frontline combat aircraft. The new plane had to use whatever components were already on hand: engines from a torpedo bomber, structural elements from a trainer. It was designed by Friedrich David, who was officially an enemy alien. Born with few advantages but succeeding through dogged persistence, the Commonwealth Aircraft Company CA-12 through CA-19 Boomerangs were true “Aussie battlers.”
An Austrian Jew, Fred David had been sent to Japan by Ernst Heinkel to save him from Nazi persecution. There he helped develop the Mitsubishi A5M “Claude” fighter and Aichi D3A “Val” dive bomber before the Kempeitai secret police began to show an unwelcome interest in him. Fleeing to Australia just as war broke out, David was interned as an enemy alien until CAC’s general manager, Wing Cmdr. Lawrence Wackett, arranged for his release and appointed him chief engineer. Even so, David had to report to the police every two weeks.
Australia was producing two military aircraft at the time: the obsolescent Bristol Beaufort torpedo bomber and the CAC Wirraway (Aboriginal for “challenge”), a trainer and general-purpose aircraft developed from the North American NA-16—known as the Harvard I to Commonwealth forces. David designed the Boomerang around the Beaufort’s 1,200-hp Twin Wasp engine, reusing the jigs used to build the Wirraway’s wing, center section, landing gear and tail assembly.
Ground crewmen work on a “Boomer” at Piva airfield on Bougainville in January 1945. (Australian War Memorial)
Armament was another challenge. British and Commonwealth aircraft in the Pacific still relied on .303-inch machine guns, but experience had shown that heavier guns were needed to deal with the new enemy fighters. The only aircraft cannon in the country was a 20mm British Hispano-Suiza brought back from the Middle East. The designers decided to reverse-engineer that gun and set up a manufacturing operation from scratch. Armed with two 20mm cannons and four .303-inch machine guns, the Boomerang packed a punch that was slightly superior to the Mitsubishi A6M2 Zeros’ at the time.
Initial tests brought good news and bad. The Boomerang’s agility and high rate of climb meant it could hold its own in mock dogfights against a Bell P-39 Airacobra and a Curtiss Kittyhawk (the RAF name for the P-40D and later variants), but its comparatively underpowered engine was a concern, especially above 15,000 feet.
The RAAF ordered 105 CA-12 Boomerangs in February 1942, the same month as the initial raid on Darwin, receiving the first aircraft just five months later. An order for 145 more led to the CA-13, CA-14 and CA-19 versions, each with minor improvements. A single CA-14 was fitted with a General Electric supercharger to improve high-altitude performance, but it barely fit into the compact fuselage and its large intake resulted in buffeting problems. By this time, though, the Boomerang was being replaced by faster Supermarine Spitfire Mk. Vcs (the first 70 of which reached Australia in January 1943) and P-40D Kittyhawks from Britain and the U.S.
The first Boomerang squadron, No. 84, was based at Horn Island, in the Torres Strait between Australia and New Guinea. Early in 1943, a Japanese invasion of Australia was still considered possible, and the Allied base at Merauke, in southern New Guinea, had been attacked several times from both land and air. On May 16, Flying Officer Robert W. Johnstone and Sergeant M.F.J. Stammer intercepted three Mitsubishi G4M1 “Betty” bombers, which escaped into the clouds after a brief exchange of fire. The rest of the summer passed uneventfully, and the squadron was reequipped with Kittyhawks that October.
Based in Western Australia, No. 85 Squadron protected the U.S. Navy submarine base at Exmouth Gulf. On the night of May 20, 1943, two of the squadron’s Boomerangs intercepted a pair of Japanese Kawanishi H8K2s, but the big flying boats ditched their bombs and outran the fighters. The Boomerangs scrambled on two other occasions without making contact with the enemy. No. 85 began to receive the Spitfire Mark V in September 1944, and the squadron’s last Boomerangs were replaced on January 12, 1945.
The third RAAF Boomerang squadron, No. 83, flew patrols and convoy escort missions from the Northern Territory until mid-1944. Its Boomerangs never saw combat.
According to RAAF records, no Boomerang is credited with downing an enemy aircraft. Japanese army fighters shot down two Boomerangs over New Guinea, however, on September 6 and November 26, 1943.
After RAAF fighter squadrons reequipped with Spitfires and Kittyhawks, the Boomerang found its true calling as a close support and tactical reconnaissance aircraft with Nos. 4 and 5 squadrons in New Guinea, the Solomon Islands and Borneo. The fighter’s armament, ruggedness and agility suited it for this new role. Operating in pairs, one at treetop height and one flying top cover, Boomerangs dealt with enemy positions ahead of advancing Allied forces. In addition to employing their guns, they could carry bombs weighing up to 500 pounds on a central hardpoint, as well as 20-pound smoke bombs to mark targets.
When No. 4 Squadron’s Wirraways were supplemented by Boomerangs in May 1943, the unit had been in New Guinea for six months, supporting U.S. and Australian ground forces. U.S. Army Lt. Gen. Robert L. Eichelberger expressed great admiration for the squadron’s work. One Boomerang pilot (whose name has unfortunately been lost to history) took off at dusk to direct artillery fire against an enemy gun position by observing the gun’s answering flashes against the deepening gloom. When the gun was destroyed, he made a risky landing at his tiny jungle airstrip by the headlights of two jeeps.
One of No. 4 Squadron’s Boomerangs suffered a unique fate when it returned from a mission on November 12, 1943, and was shot down by a P-38 Lightning. Pilot Officer Robert M. Stewart managed to crash-land his burning “Boomer” near Salamaua, and the American P-38 pilot, 1st Lt. Gerald Johnson, apologized profusely, saying he mistook the Boomerang for a Ki-43 “Oscar.” Johnson later added an Australian flag to the 20 Japanese flags that would eventually decorate the nacelle of his Lightning.
After mistakenly shooting down a Boomerang, whose pilot fortunately was uninjured, American Gerald Johnson added an Australian flag to the Japanese flags that decorated the nacelle of his P-38 Lightning. (P-38 National Association)
No. 5 Squadron also received Boomerangs in 1943, and was sent to Bougainville as part of No. 84 (Army Co-operation) Wing. On April 16, 1945, when two Australian brigades were held up by a Japanese force blocking a vital road, No. 5’s Boomerangs placed smoke bombs just 25 yards apart and 300 yards from the Australian front line, enabling Royal New Zealand Air Force F4U Corsairs to clear the way, with no Australian casualties. Group Captain G.N. Roberts, who commanded the New Zealand Air Task Force, said, “The excellent pinpointing by the Boomerangs has made the job a great deal easier and much more effective.”
One other RAAF unit equipped with Boomerangs, No. 8 Communication Unit, operated around New Guinea from late 1943, assisting with air-sea rescue operations. Boomerangs were also used for supply dropping and anti-malarial spraying, but it was their tree-skimming attacks on the enemy front lines that most endeared them to Allied ground forces slogging through the jungle. On more than one occasion the planes flew so low that they returned to base carrying leaves and small branches.
The job was not without its risks. Rugged as it was, the Boomerang was vulnerable to enemy groundfire as well as fighters. It was easy for an inexperienced pilot to groundloop the fighter, and an overzealous kick of a rudder pedal while taxiing could send it veering into the jungle. Because of their rarity, Boomerangs were regularly challenged by friendly ground and air forces.
Of the 250 Boomerangs built between 1942 and 1945, only a handful survive. The three said to be airworthy are all based in Australia: CA-13 A46-122 Suzy-Q at the Temora Aviation Museum in New South Wales CA-19 A46-206 Milingimbi Hayaleti on static display at the Museum of Australian Army Flying at Oakey in Queensland and A46-63, a restored CA-12 from 1943 with an added passenger seat. A46-30 is on static display at the RAAF Museum at Point Cook, near Melbourne. A CA-13 replica with many original parts, numbered A46-139 and painted in RAAF colors, flew for years in the U.S., but is now based in the Netherlands. The Warbirds Research Group’s online warbird registry lists eight other Boomerangs as surviving in partial condition and either in storage or under restoration.
Two CA-12s serve as trainers after being retired from No. 83 Squadron. (Australian War Memorial)
Engine: CAC-built 1,200-hp Pratt & Whitney R-1830-S3C4-G Twin Wasp 14-cylinder radial engine driving three-bladed Hamilton 3T50 constant-speed propeller
kanat açıklığı: 36 feet 3 inches
Ağırlık: 5,373 lbs. (empty) 7,600 lbs. (max)
Max. speed: 305 mph at 15,500 feet
Climb: 2,940 feet per minute
Range: 930 miles (normal) 1,600 (with auxiliary tank)
Ceiling: 29,000 feet
silahlanma: Two 20mm cannons and four .303-inch Browning machine guns plus one 500-lb. bomb in place of auxiliary tank
An airline brat from the 1960s, Graeme Davis developed an early interest in aircraft of the interwar years and World War II. He discovered the CAC Boomerang thanks to the Airfix model kit. Suggested reading: The Commonwealth Boomerang, by Rene Francillon, and Commonwealth Boomerang Described, by Geoffrey Pentland.
Aussie Battler appeared in the September 2016 issue of Aviation History Magazine. Subscribe today!
Role in the Story
Willard was briefly alluded to in the TIPS for episode 5 as the leader of the SSVD and rumored to be more powerful than the Eiserne Jungfrau's current leader, Dlanor A. Knox.
Requiem of the Golden Witch
Will makes his first proper appearance, resolving a case taken and misunderstood by his old teammates of the SSVD. He saves the servant who was unfairly accused and then leaves immediately.
Will is then called by Bernkastel and goes to Rokkenjima to attend Beatrice's funeral. This Rokkenjima is a special world with many differences namely, Battler does not attend the conference and Lion Ushiromiya exists.
He is forced to accept the role of detective when Bern asks him to solve Beatrice's murder with Lion as his sidekick. The two start questioning the adults about the figure of Beatrice, later asking Kinzo himself about his version. They then interview the cousins, and Will gets closer and closer to Lion as the two start to know each other better.
Will then exposes his theory about the witch's death, giving his support to Lion when it is revealed that they are Beatrice II's child and not Natsuhi's. After that, he listens to Yasu's confession and frees Clair's soul to rest in peace after solving her riddles. With the end of the funeral, Will says goodbye to Lion and heads back home to his cat Diana.
In the Tea Party, he arrives just in the nick of time to save Lion from Bernkastel's revenge, who shows them the truth of Rokkenjima. Lion escapes after Will tells them that they are the last hope for Beatrice to have a happy ending. While fighting off Bern's army of cats, he loses an arm in the process and heads out with Lion to try and find a happy Kakera despite his injury.
It is suggested by the . scene that they are both killed by Bernkastel.
Twilight of the Golden Witch
It is revealed that he and Lion were saved by Lambdadelta and have become her pieces. They were brought with Lambda to the after-party that Battler held.
When the goats attack Rokkenjima, he and Dlanor fight against those who believe that the Rokkenjima Incident was caused by magic. After Rokkenjima is eaten by the goats, Will goes the Golden Land with the others and fights against more goats, dying when the Golden Land is destroyed. He is then revived alongside everyone else by ANGE-Beatrice's magic.
In the Magic Ending, it's stated in a letter Erika received that Will started taking badminton lessons under Lion. He reappears with the other characters in the .List of site sources >>>