

Bet-Amikdaşın inşa edilmesi
Şelomo, güzel saraylar inşa etmekle Yeruşalayim şehrini güzelleştirebileceğini düşündü. Fakat en büyük emeli Allah için bir ev (tapınak) inşa etmekti. Esasen babası David bunu yapmayı çok arzulardı. Ancak zamanın nebisi Natan istememişti. Şelomo, babası Davidin arzusunu gerçekleştirmeye karar verdi ve evin inşasına başladı.
Bet-Amikdaşın inşası Şelomonun tahta geçişinin dördüncü yılına rastlar. Vaktiyle Davidin dostu olan Tsor Kıralı Hiram, babasından boşalan tahta Şelomonun geçtiğini öğrenince ona elçiler yolladı.
Şelomo gelen elçilere Hirama şunları söylemelerini emretti: Sen, babamın düşmanlarla yapmış olduğu savaşlar yüzünden Allah için bir ev inşa edemediğini biliyorsun. Şimdi ise bütün devletlerle barış içinde yaşadığımız için bu işi ben yapmaya karar verdim. Bu inşaat için lazım olan ve Lubnanda bulunan Erez (sedir) ağaçlarının kesimine başlamalarını adamlarına emretmeni rica ediyorum. Adamlarım seninkilerle beraber çalışacak. Bütün harcamalarını ödeyecek, isteklerini yerine getireceğim.
Arzusunu gerçekleştirmeye hazırım diye haber yolladı Hiram. Adamlarım erez ve selvi ağaçlarını dağdan denize indirip istediğin yere götürecek. Buna karşılık evime yiyecek göndermek iyiliğinde bulunmanı rica ediyorum.
Şelomo, Hiramın ustalarına yardım etmek, ağaçları kesmek ve onları dağdan indirmek için Lübnana otuz bin işçi yolladı.
İnşaat için gerekli taşlar da dışarıdan getirildi. Yalnız taşların kesilmesi ve düzeltilmesi için 150 bin kişi görevlendirilmişti.
Bet-Amikdaşın inşa edildiği saha, Avraamın, oğlu Yitshakı kurban etmek için götürmüş olduğu Moria Dağının bulunduğu yerdi.
Dünyanın kuruluşunun 2928. yılının İyar ayında (Musevi tekvimine göre) temeller atıldı. Allah evinin inşası ve süslenmesi yedi buçuk yıl sürdü. Bet Amikdaş Moşe Rabenunun çölde yapmış olduğu Mişkanın planına göre yapıldı.
İnşaat Şelomonun tahta çıkışının on birinci yılında tamamlandı. Bet Amikdaşın çevresi surlarla çevrili, içi nadide tahtalardan yapılmıştı. Bet Amikdaşın içinde kullanılan bütün aletler, mizbeah ve menora (büyük şamdan) saf altından yapılmışlardı.
(İbranilerin Öyküsü, Rabbi Nisim Behar,s.95)