Bundan önce, milyonlarca vatandaşı 10 trilyon dolarlık borç tuzağına sürükleyen tüketici kredilerindeki bir patlama nedeniyle, reel ekonomi net bir borçluya dönüşen nüfusun tasarrufundan mahrum kaldı. Buna ek olarak, Hükümet emekli aylığı tasarrufunu bundan çekmiştir. NATO yaptırımları, dış kredinin ana kısmının ekonomisini mahrum eder. İşletme sermayesini ve yatırımları finanse etmek için, çoğu işletme yalnızca genişletilmiş değil, aynı zamanda basit üremeyi sağlayacak kadar yeterli olmayan, sadece kendi fonlarına sahiptir. Bu yıl işletmelerin karının hacmi (ihracat malları fiyatlarındaki düşüş göz önüne alındığında), GSYH'nin% 10'unun% 25'unun gerekli yatırım oranı ile% 30'in üzerinde olmayacak. Rusya’nın, bu yıl dünyanın hemen hemen tüm ülkelerindeki ekonomik toparlanmaya dayanan bu tür kararlar nedeniyle, yatırım ve üretimde beklenmedik bir düşüş yaşadığı gerçeğinde şaşırtıcı bir şey yok.
Merkez Bankası’nın açıklamasına göre, faiz oranlarını artırma kararı dış şartlar nedeniyle kendisi tarafından alındı: “Eylül-Ekim aylarında dış şartlar önemli ölçüde değişti: petrol fiyatları önemli ölçüde düştü, ancak bazı ülkelerdeki bazı büyük Rus şirketlerine uygulanan yaptırımlar sıkılaştırıldı. Bu koşullar altında, Ağustos ayında ortaya çıkan bazı gıda ürünlerinin ithalatına getirilen kısıtlamalar ile birlikte tüketici fiyatlarındaki büyümenin daha da hızlanmasına yol açan ruble zayıfladı ”(Rusya Merkez Bankası, Ekim ayı 31 2014). Önceki faiz oranlarını artırma kararını desteklemek amacıyla, Merkez Bankası “jeopolitik gerilimlerin yanı sıra ulusal döviz kurunun dinamikleri üzerindeki olası etkisinin yanı sıra tartışılan vergi ve tarife politikalarındaki değişiklikler de dahil olmak üzere enflasyon risklerinin arttığını” belirtti. Rusya Merkez Bankası'nın kilit oranı, 25 Temmuz 2014). Daha önce, Merkez Bankası'nın faiz oranını artırma kararı, “döviz kuru dinamiğinin tüketici fiyatları, artan enflasyon beklentileri ve bazı malların olumsuz piyasa koşullarına olan olumsuz etkisi” (Rusya Merkez Bankası'nın kilit faiz oranı 25 Nisan 2014).
Bu argüman su tutmaz.
Reel ekonomi ile ilgilenen ve ütopik piyasa dengesi modelleri ile ilgilenmeyen her girişimci, faiz oranlarındaki artışın kredi maliyetinde bir artışa yol açacağını söyleyecektir. Bu, borçlanma işletmelerinin maliyetlerinde bir artışa ve buna bağlı olarak ürünlerinin fiyatlarının artmasına neden olur. İşletme sermayesini yenilemek için varlıklardaki getiri oranının üzerindeki yüzdesinin arttırılması, yatırımların finansmanı ve üretilen ürünlerin karlılığının üzerinde bir anlam ifade etmemektedir. Sonuç olarak, üretimde azalma, birim çıktı başına maliyette bir artışa ve fiyatında daha fazla bir artışa neden olur. Borç verme yatırımlarının imkânsızlığı, fiyatları azaltmanın ana yollarını kapatan üretimin ölçeğini ve teknolojik gelişimini artırarak işletmeleri maliyetleri düşürmesini engelliyor.
Yukarıdakilerin hepsi teorik olarak birçok kez kanıtlanmış ve pratik deneyim ile doğrulanmıştır. Faiz oranlarındaki artış ve birlikte tüm ülkelerde para arzının daralması, her zaman aynı sonuçlara yol açtı - bir yandan yatırımların ve üretimin düşmesi, diğer yandan maliyetlerin artması, üretim sürecini daha fazla yeniden finanse edemeyen birçok işletmenin çöküşüyle sonuçlandı. Ve bugün, tıpkı 90’lerde olduğu gibi, bu politika ekonomiyi gelişme fırsatlarından mahrum bırakarak şaşırtıcı bir tuzağa düşürüyor.
Anlaşılan, Merkez Bankası liderleri, ilkokul öğrencileri için makroekonomik ders kitaplarından alınan fanteziler tarafından yönlendiriliyor. Bazılarında, öğrencilerin piyasa mekanizmalarını algılamasını kolaylaştırmak için ikincisi, neredeyse bir asır önce klasik mekanikten ekonomiye tanıtılan ilkel matematiksel denge modellerine göre basitleştirilmiştir. Bu mekanik modellerde, ekonomi, mükemmel rekabet koşulları altında çalışan ve herhangi bir kaynağın anında kullanılabilirliği altında çalışan, mükemmel bilgiye sahip, kar odaklı bir ekonomi aracı kümesi olarak temsil edilir. Bunlarda, herhangi bir emtiada olduğu gibi para arzındaki bir artış, fiyatlarındaki düşüşe neden olur ve bu da enflasyondaki artışa eşdeğerdir. Buna karşılık, para fiyatındaki (faiz oranı) bir artış, arzlarında bir düşüş ve enflasyonda bir düşüşe neden olur. Bu temelde, Fisher'ın en sevdiği parasalcı kimliğinde, para arzı ve fiyatların artması arasında doğrudan orantılı bir ilişki olduğu varsayılmaktadır. Ve, istatistiksel olarak doğrulanmamasına rağmen, bu teorinin savunucuları inatla para arzının büyümesiyle enflasyon düzeyi arasındaki doğrudan doğrusal bir ilişkinin yanı sıra, ikincisi ile faiz oranı arasındaki ters ilişkiyi doğrudan doğruya gösterir. Sadeliği nedeniyle, kamuoyuna kolayca dayatılan laymans, açık görünüyor. Bütün hastalıkları, safra hastaları için orta çağ doktorları tarafından uygulanan kan alma ile tedavi etmekle aynıdır.
Gerçekte, denge modellerinde aksiyom olarak kabul edilen varsayımların hiçbiri gözlemlenmemiştir. Ekonomik politikada onlara rehberlik etmek, Marx ve Engels'in Komünist Manifestosu'na göre sosyalizmi inşa etmekle aynıdır. İnsanları ve oluşturdukları kurumların çeşitliliğini dikkate almadan, işletmeler, endüstriler ve teknolojiler arasında ayrım yapmadan, gelişim mekanizmaları olmadan. Bu ekonomik "teori" pratik kullanıma uygun olmayan skolastikliğe dönüşür. Bu nedenle, gelişmiş ülkelerde, yöneticilerden hiçbiri denge teorisi tarafından yönlendirilmez, denge dışı durumlardan kar elde edilir ve ekonomiyi karmaşıklaştırarak gelişir. Denge ekonomisinin mekanik görüntüsü, diyetisyenler için kalır ve onları ekonomiye devlet müdahalesinin işe yaramazlığı konusunda ikna etmek için kullanılır. Belli bir azim ile, gelişmekte olan ülkelerin halk bilincinin, onları, gelişmekte olan kapitalist ülkelerin tekellerinin yönettiği piyasa güçlerinin “serbest oynaması” ile değiştirilen kurumlarını yaratıcı bir şekilde geliştirme yeteneğinden mahrum etmek için ellerinden aldılar. Maalesef, para otoritelerimiz, modern ekonomideki kredinin işlevinin temel anlamını anlamadan, isteyerek bu mitolojiye “yol açıyor”. Bu anlamı netleştirmek için gereklidir.
Merkez kapitalizmi, modern kapitalizmin ortaya çıkışı, ulusal para biriminin özel bir kurum - Merkez Bankası tarafından verilmesine bağlı olarak sınırsız bir kredi kaynağının oluşturulması için devlet parasının icadıyla ilişkilendirilmektedir. Bu konu, esas olarak, hem özel hem de kamu yararı için kullanımı mümkün olan, ekonomik büyümeyi ilerletme mekanizmasıdır. Modeli ABD Federal Reserve olan ilk durumda, para meselesi, piyasayı manipüle etmek için muazzam fırsatlar elde eden Merkez Bankası sahiplerinin çıkarlarına tabidir. Finansal krizlerin deneyimlerinin gösterdiği gibi, bu manipülasyonlar sadece prim değil, aynı zamanda milli serveti de paylaşmak için onlar tarafından gerçekleştirilir. Merkez Bankası, faiz oranını düşürerek ve para arzını genişleterek üretim ve yatırım büyümesini teşvik ediyor. Bunu yükselterek, yarattığı kredilere sınırsız erişim ile varlıkları Merkez Bankası'na yakın bankacılara giden işletmelerin ucuz kredilerinin iflaslarına neden olur.
Merkez Bankası'nın devlet tekeli olması durumunda, çoğu ülkede olduğu gibi, para ihraç etme hakkı, ülke ekonomisini geliştirmek için gerekli kredi miktarıyla büyümesini sağlamak için kullanılabilir. Bu Japonya, Çin, Hindistan, Brezilya, Avrupa Bölgesi, İran ve Türkiye'de olur. Veya ülke bağımsız değilse ve Merkez Bankası'nı dış yönetime devrettiğinde kullanılamaz. Sonuncusu, seçkinleri para politikalarını kontrol eden metropollerle çıkarlarıyla yakından bağlantılı olan birçok eski sömürgenin özelliğidir.
Savaş sonrası dönemde, gelişmekte olan ülkelerin birçoğu gelişimlerini dış kredilerle finanse etmeye çalışan bir borç tuzağına düştü. İflas tehdidi altında, para politikalarını kontrol altına almak zorunda kaldılar ve IMF'nin çıkarları için ortak sözcü olarak kapasitelerini alacaklılara bıraktılar. Bu çıkarlar temel olarak ulusal ekonomilerin, para politikasına tabi olan yabancı sermayenin serbest dolaşımına açılmasına yol açtı. İkincisi, ulusal para biriminin serbest dönüşümünü, yabancı yatırım kısıtlamalarının kaldırılmasını ve sermaye ihracını, ulusal para birimi konusunun alacaklı ülkelerin para birimlerinde oluşturulan döviz rezervlerindeki artışa bağlanmasıdır. Böylece, borçlu ülkelerin ekonomisi, mutlak lideri ABD olan doların kapitalist dünya üzerinde dünya para birimi olarak kullanılmasını sağlayan alacaklı ülkelerin sermayesinin çıkarlarına tabi kılınmıştı.
Rusya, SSCB'nin dış yükümlülüklerini üstlenerek ve kendisini otomatik olarak bir borç tuzağında bularak aynı bağımlılığa sürüklendi. Rusya devleti borçlarını halihazırda iade etmiş olmasına rağmen, Rusya Merkez Bankası halen yabancı sermayenin çıkarlarına hizmet etmeye odaklanmaktadır. Bunun için para otoriteleri döviz kontrolünü terk etti, ruble konusunu döviz rezervlerindeki artışa bağladı ve kredi risklerinin değerlendirmesini ABD derecelendirme kuruluşlarına iletti. Bu politika, ekonomik büyümenin önde gelen kaynağı olarak kabul edilen yabancı yatırımları çekme hedefleriyle doğrulanmaktadır.
Aslında, yabancı yatırım girişinin hesaplanması büyük bir sermaye çıkışına dönüştü. Rusya, ABD ve diğer ülkelere yılda yaklaşık 100 milyar dolar tutarında rezerv parası veren faizsiz kredi vermeden, küresel finansal sisteme en büyük bağışçılardan biri haline geldi. Yabancı sermayenin çıkarlarına uygulanan para politikasının sonucu, temel olarak düşük katma değerli hammadde üretimini koruyan ve dünya pazarına dolar ve euro olarak sağlanan ekonominin bozulmasıdır. Aynı zamanda, yabancı sermaye keyfi olarak ulusal finansal piyasayı şişirip aşağı çekerek bu politikadan büyük faydalar elde eder.
1'te, doların 1993-1996 yıllarında kuponları ve özelleştirilen işletmelerin menkul kıymetleriyle spekülasyona yatırım yaptığını hesaplamak zor değil, yabancı “yatırımcıların” 5 dolarına kadar kar elde ettiğini hesaplamak zor değil. 1996-1998’te hükümetin kısa vadeli yükümlülükleri pahasına spekülatif alanın genişlemesi bu kârı ikiye katladı. Yabancı spekülatörler onu Rusya'dan çıkartarak ve finansal piyasaları aşağı çekerek ülkeyi iflas ettirdi ve bu da varlıkların 10 katlarında bozulmaya neden oldu. Spekülatörler bir temerrütten sonra onları hiçbir şey için iade edip satın almaya başladılar, 2007 yılı itibariyle sermayelerini iki katına çıkardılar ve küresel finansal kriz başladığı anda çıkarmaya başladılar.
Böylece, para politikasının yabancı sermayenin çıkarlarına tabi kılınması, uluslararası spekülatörlerin, 1’teki Rusya mali piyasasında yirmi yıllık rallide kar ederek 200 dolara kadar yatırılan bir dolar kazanmalarını mümkün kılmıştır. Büyük oranda ülke dışına çıkarıldılar. Bu karlar Rus halkı ve devlet tarafından karşılandı. Bu finansal akışta üretimin veya reel varlıkların yaratıldığı pahasına doğrudan yatırımların payı ihmal edilebilir düzeydedir.
Elbette, yabancı spekülatörlerin Rus ortakları kaybedenler arasında kalmadı. Birçoğu, bir denizaşırı oligarşi sınıfı yaratarak, denizaşırı Rus ekonomisinin öncüleri haline geldi. Federasyon Konseyi’nin 1998’in temerrüt sebeplerini, koşullarını ve sonuçlarını araştıran geçici komisyon, Banka ve Rusya Hükümeti’ndeki bazı üst düzey yetkililerin yabancı sermaye temsilcileriyle doğrudan çarpışma olduğunu ortaya koydu. Bazıları, Federasyon Konseyinin tavsiyelerine aykırı olarak devlet yapılarında hala etkili bir konumda bulunuyor "... 17 Ağustos’un hazırlanmasına ve karar verilmesine katılanların artık kamu hizmetinde veya kurumlarda görev alamamalarını sağlayacak önlemleri almak devlet mülkiyetinde bir payın olduğu »1.
2008’in finansal krizi sırasında, finansal spekülasyon sanatını öğrenen Rus oligarşi, para meselesini bağımsız olarak manipüle etmeye başladı. Dış borçları ödedikten sonra, Rus para otoritelerinin artık IMF ve ABD hazinesi ile politikalarını koordine etmelerine gerek kalmadı. Yabancı sermaye çıkışının krizinin baskısı altında, rezervleri daha fazla döviz rezervlerine bağlamadan bağımsız olarak rubleler çıkarmaya başladılar. Bununla birlikte, reel sektör sektörlerinde kriz sırasında daraltılmış üretimi, 5'ten% 40'e değil, ayrıcalıklı ticari bankaların zenginleştirilmesine yönelik olarak dengelemek amaçlandı. Teminatsız ucuz kredilerin büyük bölümünü döviz piyasasına yönlendirdikten sonra, yaklaşık 300 milyar ruble çıkardılar. Nüfus tasarrufundaki değer düşüklüğünden dolayı ruble hakkındaki spekülasyon karı.
Bugün ise, Rusya Merkez Bankası tarafından ticari bankaları yeniden finanse etmek için verilen kredilerin büyük kısmı, ikincisi tarafından Merkez Bankası'nın politikaları tarafından yapay olarak ısıtılan döviz ve finansal spekülasyon amacıyla kullanılmaktadır. Faiz oranını yükselttikten ve rublenin sorunsuz bir şekilde değer kaybetme mekanizmasını başlattıktan sonra, bir yandan Rusya Merkez Bankası bir yandan kredilerin reel sektöre girişini engellemekte, bir yandan da rubleye karşı spekülasyon konusunda süper kar elde etmek için fırsatlar yaratmaktadır. Böylece, nüfusun tasarrufunun döviz spekülatörlerinin süper kârına dönüştüğü spekülatif bir huni yaratır. Şirketlerin varlıkları aynı huniye sürüklenir ve yükselen kredileri ödeyemediklerinden sonra, piyasayı açık deniz şirketlerinden saldıran aynı parasal ve finansal spekülatörlere aktarılırlar.
Dolayısıyla, ekonomik denge modelleri dünyasının mekanistik resminin gerçeğine kayıtsız şartsız inanan merkez bankacılarının “kutsal sadeliği”, hiçbir şekilde zararsız değildir ve Rus offshore oligarşisinin parçası olduğu ulusötesi sermayenin çıkarlarına tabidir. Washington Konsensus'un dogmalarına dair dindar inancın, ne yaptıklarını bilmemeleri mümkündür. Ancak etkinlikleri, Amerikan seçkinleri tarafından tanınan öğretmenler tarafından takdir edilmektedir. Yakında, para otoritelerimizin bugünkü liderleri önceki yıllarda olduğu gibi öncekiler gibi “dünyadaki en iyi” maliye bakanları ve merkez bankalarının başkanları olarak onurlandırılacaklar. Ülkemiz ve vatandaşlarının milli serveti pahasına oligarşik Enternasyonal'in yasal olarak zenginleştirilmesi için ideal fırsatlar yaratma anlamında en iyisi.
Kriz eğilimlerindeki mevcut artış, 1997'un sonundaki durumu kısmen andırıyor. O zaman, hükümet, gelirlerin önemli bir kısmını bütçeden mahrum bırakarak, ihracat vergilerini keskin bir şekilde azaltmaya karar verdi. Yabancı sermayenin çıkışı başladı. O zaman, sermaye ihracına kısıtlama getirmek yerine, faiz oranları yükseltilmiş ve sermaye piyasası teşvik edilmiştir. Sonuç olarak, o zamanki reel sektörün kredilendirilmesi anlamını yitirmiş ve yatırım ve üretim düşmeye başlamıştır.
Buradaki önemli fark, bütçe fazlasında ve kamu borcunun bulunmamasında (ağırlıkça benzer bir şirket borcu varlığında telafi edilir), istikrarlı bir ruble kur oranının sürdürülmemesi ve büyük döviz rezervlerinin varlığında yatmaktadır. Default, kurumsal borçlular hakkında söylenemeyen devleti tehdit etmiyor.
Bugün 1997'teki yıldan çok daha fazla bir güvenlik marjına sahip olan parasal otoriteler kendilerini yok ediyor, ticari faaliyette düşüşe neden oluyor ve ruble döviz kurunu istikrarsızlaştırıyor. Ancak bu bir krizi engellemiyor, ancak zamanla bunu yalnızca riskli spekülasyonları planlayabilen offshore oligarşinin zevkine çekiyor. Bu politikanın mantıklı sonucu, üretim ve yatırımdaki düşüş, gelirlerdeki düşüş ve sanayi şirketlerinin iflas zincirinin yanı sıra vatandaş tasarruflarının bir sonraki değer kaybıdır.
Para otoritelerinin politikası, bir yandan ruble döviz kurunun istikrarsızlaştırılması ve enflasyonun bir yandan artması, diğer yandan da enflasyonun düşmesi ve diğer yandan yatırımların düşmesiyle ortaya çıkan küresel ekonominin durgunluğuna yol açmıştır. Krizin “tetikleyicisi” ekonomik yaptırımların getirilmesiydi. Bir yandan, Batı borç verenlerin Rus şirketlerine yeni krediler sağlamaları ve yabancı yatırımları azaltmaları reddedildi. Öte yandan, hali hazırda aşkın sermaye çıkışının güçlenmesini sağlamıştır. Cari yıldaki hacminin 100 milyar dolardan daha düşük olmaması bekleniyor: En azından üçte birinin, devlet bütçesine zarar veren yıllık bir trilyon rubleye vergi gelirinden çekilmesiyle işlenen yasa dışı bir çıkış (sermaye çıkışı).
Şu anda, dış kredi kaynakları için para tabanının yarısından fazlası oluşturulmakta ve off-shore şirketleri aracılığıyla 30-40 devlet dışı yatırımların% 'ını gerçekleştirmektedir. Rusya'nın toplam dış borcu 650 milyar dolara (borçların% 74'i dolar ve Euro cinsindendir) ulaşırken, 420 milyar doları olan döviz rezervi miktarını aştı. Dış borcun büyük kısmı% 60'ten daha fazla olan şirketler ve bankalara düşüyor. devlete ait. Aynı zamanda, dış kredilerin ezici çoğunluğu NATO üye devletlerinin yetkisi altındaki ülkelerden geldi. Bunların getirdiği yaptırımlar Rusya'dan yaklaşık 11 trilyon çekilmeyi gerektiriyor. ovun. gelecek yılın sonuna kadar. Yaptırımların sıkılaştırılması, her yıl 50 milyar dolardan fazla yatırımın sürdüğü, denizaşırı bölgelerde Rusya sermayesinin engellenmesine yol açabilir.
Ruble döviz kurunun istikrarsızlaşması nedeniyle, bu kanal üzerinden zaten 30 $ 'dan daha fazla olan ve sermaye çekme yöntemlerinden biri olan vatandaşların tasarruflarının dolarlaştırılması var.
ABD’nin Rusya’ya karşı başlattığı savaşa rağmen, Merkez Bankası dolara hem bir değer ölçüsü, hem de sermaye biriktirme aracı olarak, hem de takas aracı olarak kullanarak birinci sınıf para birimi olarak tutmaya devam ediyor. Merkez Bankası'nın uyguladığı politika, para rezervlerinin, dış ticaret işlemlerinin, teminatın ve kredilerin hangi rezervin verildiğine ilişkin ana para birimi değilse bile, doların paralel olarak kullanılması anlamına gelmektedir. Bu politika, işgal altındaki 1941-44’te Üçüncü Reich’in sunduğu parasal sistemi hatırlatıyor. Sovyet bölgesi.
Merkez Bankası, sermaye çıkışlarını durdurmak veya tükenmiş dış kredi kaynaklarını iç borçlarla değiştirmek için tedbirler almamaktadır. ABD’nin Rusya’ya karşı liderliği tarafından başlatılan mali savaşa rağmen, hala makroekonomik politikaları yabancı sermayenin çıkarlarına tabi kılan Washington Konsensus’un dogmaları tarafından yönlendiriliyor. Bu, yerel kredi kaynaklarının genişlemesiyle birlikte basit döviz kontrol önlemleri ile kolayca durdurulabilecek yaptırımların olumsuz etkisini arttırmaktadır.
Bu tam olarak ne V.V. Gerashchenko, yılın 1998 krizinden kurtulmak için. Ticari bankaların döviz pozisyonunu sabitleyen ve IMF'nin dayattığı faiz oranını yükseltmeyi reddeden Rusya Merkez Bankası para arzını artırdı. Merkez Bankası'nın mevcut liderlerinin görüşünün aksine, bu durum bir artışa değil, aynı zamanda enflasyondaki hızlı bir düşüşe neden oldu ve üretimde ve ruble döviz kurunun istikrar kazanmasında keskin bir artışa yol açtı. Bugün, Merkez Bankası karşılık gelen ters etkilerle ters yönde hareket etmektedir: üretimde düşüş, ruble kurundaki düşüş ve enflasyondaki artış.
Bankacılık sistemine verilen Rusya Merkez Bankası kredileri, yalnızca Batı alacaklıları tarafından sermayenin çekilmesini değil aynı zamanda Hükümetin istikrar fonlarına çekmesinin de tazminini telafi ediyor. Sonuç olarak, parasal baz sıkıştırılır, bu da kredilerde düşüşe, yatırım ve üretimde düşüşe yol açar. Aynı zamanda, Hükümet, üretim sektöründen para çekmekte ve 7 trilyondan daha fazlasını rezerv fonlarına çekmektedir. ruble ve Merkez Bankası, bankalara 5 trilyon kredi verdi. Parasal ve finansal spekülasyonlar için derhal onlara gönderilen ruble. Bu nedenle, para otoriteleri üretim sektöründen finans sektörüne para transfer ederken, bunların hacmini azaltır. Gelecek yılın sonunda, Merkez Bankası politikası değişmezse, dış kredinin sona ermesi, para tabanında% 15-20 oranında keskin bir düşüşe neden olacak ve bu da para arzında spazmodik bir daralmaya neden olacak ve 5-% 3% X'ten daha fazla üretime neden olacaktır. . Para arzının daralması, 4-2007'teki gibi finansal piyasaların çöküşünü tehdit ediyor. Sermayenin çıkışı, çığ gibi olabilecek birçok borçlunun temerrütlerini kışkırtır.
Merkez Bankası tarafından takip edilen yeniden finansman oranını artırma politikası kredinin maliyetinde bir artışa neden olmakta, para arzını sıkma eğilimini güçlendirmekte ve yukarıda belirtilen tüm olumsuz sonuçlarla para arz açığını arttırmaktadır. Aynı zamanda, parasal olmayan faktörlerin devam eden etkisinin yanı sıra, kredi maliyetindeki artış, üretimdeki düşüş ve rublenin değer kaybına bağlı olarak maliyetlerdeki artış nedeniyle enflasyon düşmemektedir. İkincisi, kredinin kullanılamaması nedeniyle, ihracatın büyümesi ve ithalat ikamesi üzerinde olumlu bir etki yapmamaktadır. Sermayenin yeniden üretim koşullarının kötüleşmesi nedeniyle, faiz oranlarındaki artışa rağmen uçuş devam ediyor. Ekonomi yapay olarak azalan arz ve talep, düşen gelir ve yatırım hunisine sürükleniyor. Vergi baskılarını artırarak bütçe gelirlerini korumaya çalışılması, sermaye uçuşunu ve düşen iş faaliyetini arttırır.
Ekonomi, sektörlerde% 30-80, işsizlik, yatırımların fazlalığı ve hammadde fazlasının oluşturduğu serbest üretim kapasitesinin olduğu devam eden para ve kredi kapasitesi nedeniyle, durgunluk tuzağına düşüyor. Ekonomi, küresel finansal sisteme bağışta bulunmaya devam ederken, potansiyel gücünün 2 \ 3'sinden daha fazla bir şeyle çalışmamaktadır.
Stagflasyon tuzağından çıkmak için, “sermaye uçuşu - para arzını azaltma - düşen talep ve kredi krizi - artan maliyetler - artan enflasyon, düşen üretim ve yatırım” gibi durumlardan kaçınmanız gerekir. Bunu yapmak için, sermaye çıkışlarını durdurmak için eşzamanlı eylemler yapmak, makroekonomik istikrarı, ekonominin deoformasyonunu, iç kaynaklardan ekonomik büyümeyi kredilendirmek için mekanizmalar oluşturmak gereklidir.
Sermayenin ihracatını durdurmak için, öncelikle yasa dışı bileşenlerinin anlamını yitirmesi için sınır ötesi finansal işlemleri yüklemeniz gerekir. İkincisi, para biriminin ve finansal piyasanın dengesizleşmesi nedeniyle kar elde etmeye yönelik spekülatif operasyonları kesmektir. Üçüncüsü, yabancı sermaye ile hesaplara iç sermaye uçuş kanallarını kesin.
İlk görev, yabancı para cinsinden gayri nakdi sınır ötesi işlemlerde KDV oranında sermaye çıkışı vergisi koymak suretiyle çözülebilir. Bu işlemlerin yasallığının teyit edilmesi durumunda (ithal edilen malların teslimi, hizmetlerin sağlanması, faiz ödemesi onayı veya kredi geri ödemesi, temettüler ve yatırılan sermaye üzerindeki diğer yasal gelir), ödenen KDV iade edilecektir. Bu nedenle, yalnızca kural olarak vergi kaçakçılığı ile yasadışı sermaye ihracatı vergilendirmeye tabi tutulacaktır. Vergi uygulandığı sürece Merkez Bankası, tüm şüpheli sınır ötesi işlemlerde veya yasal olarak onaylanıncaya kadar, tüm şüpheli sınır ötesi işlemlerde KDV oranında para ayrılmasını talep edebilir.
Ayrıca, ihracatçılar yalnızca ihracat kazancı alındıktan sonra KDV iadesi yapmalıdır. Gecikmiş alacaklar için ithalat sözleşmelerinde, ihracat kazancının alınmamasında ve değerinde diğer yasal olmayan ihracat türleri için para cezaları verilmesi gerekmektedir. Yurtdışında ikamet etmeyenlerin Rus işletmelerine olan borçlarının işletme dışı giderlerine (vergiye tabi gelirin azaltılması) dahil edilmesinin durdurulması gerekmektedir. Bu tür borçların tespiti durumunda şirkete ve devlete verilen zararın tazmini için yöneticilere karşı taleplerin sunulması da gereklidir.
Sermayenin ihracı ile ilgili yasadışı işlemlerin durdurulması, vergi kaçakçılığının yanı sıra, işlem pasaportlarının elektronik beyanı, tüm para birimlerinin ve vergi kontrol kuruluşlarının veritabanlarına aktarılmaları, vadesi geçmişin birikmesine izin veren işletmelerin borç standartlarının getirilmesi dahil olmak üzere, birleşik bir para ve vergi kontrol bilgi sistemi oluşturulması gerekmektedir. ihracat-ithalat işlemleri için alacak hesapları.
Sermayenin nakdi olarak ihracı ile ilgili olarak, büyük kısmı sermaye ihracına ilişkin bir işlem olarak yorumlanması gereken makul bir engel oluşturulmalıdır. Örneğin, 1 milyon Rub., Konuk işçilerin yıllık maaşından, turist amaçlı harcamalardan ve vatandaşların diğer mevcut işlemlerinden açıkça daha yüksek olan. Ve nakit döviz cinsinden para ihracatı, 1 milyon ruble'nin üzerinde bir tutarın üzerindedir. - sermaye uçuşundan vergi almak.
Vergi ve para birimi kontrolü amacıyla sınır ötesi operasyonların şeffaflığının sağlanması gerekmektedir. Amerikalılar örneğini takiben, yabancı ülkelerle vergi bilgi alışverişinde anlaşmalar yapmak ve yabancı bankalara tüm dünyadaki Rus bankalarının ve şirketlerinin fonlarıyla tüm işlemleri kayıt altına almaları ve raporlamalarını emretmek mümkündür. Aynı zamanda, Rus hak sahiplerinin yabancı hesaplarının, varlıklarının ve faaliyetlerinin beyanı ve vergilendirilmesinde Rus mevzuatına uygun olarak sorumluluklarını da belirtin.
Yasal ve yasa dışı sermaye ihracatını ayırmak için, Merkez Bankasına lisans sınır ötesi işlemleri yabancı para cinsinden sermaye ihracı işlemleriyle tanıştırmanız önerilir. Ayrıca, sermaye çıkışı avansı için önceden bildirimde bulunabilir, Rus bankalarının döviz işlemlerinde rezerv gereksinimlerini artırabilir ve ticari bankaların döviz pozisyonunu artırma konusunda kısıtlamalar belirleyebilirsiniz.
Aşırı zarardan kaçınmak için, ABD'nin devlet tahvili ve yüksek bütçe açığı veya devlet borcu olan diğer yabancı ülkeler dahil olmak üzere bilanço dışı yabancı varlıkların ve yabancı menkul kıymetlerin hacmine kısıtlamalar getirilmelidir.
Sermayenin iç akışını durdurmak için, mevduat hesaplarının döviz cinsinden açılmasını ve ayrıca önceden açılmış hesaplarda para biriktirilmesini yasaklamak gerekir. Vatandaşların banka mevduatını garanti altına alma sisteminin işleyişini sadece ruble mevduat ile sınırlandırın. Bu önlemler en azından Rusya'ya karşı yürütülen mali savaş koşullarında, devletin döviz cinsinden değerlerin korunmasını garanti edemediğinden alınmalıdır. Herhangi bir zamanda, düşmanca davranışlardan dolayı veya Rus etkisinin dışındaki diğer nedenlerden dolayı bozulmuş veya donmuş olabilirler.
Döviz kontrolü sadece bankacılık hizmetleri için değil, sigorta dahil tüm finansal işlemler için de geçerli olmalıdır. Sonuncusu sermaye çıkışları ve vergi kaçakçılığı için yaygın olarak kullanılmaktadır. En azından, sigorta sözleşmelerinin döviz cinsinden sonuçlandırılması gerekli. Ek olarak, Londra Şehri’nin reasürans işlemleri konusundaki yapay tekelinden önemli gelirlerin alındığı kaldırılmalıdır. Tecrübeler, mücbir sebep durumlarının gerçekten zorlanması durumunda, yabancı şirketlerin sigorta yükümlülüklerinin yerine getirilmesine güvenmenin mümkün olmadığını göstermektedir. Çok daha etkili ve güvenilir bir çözüm, örneğin Rusya İhracat Sigorta Acenteliği tarafından verilebilecek bir devlet reasürans tekeli oluşturmaktır.
Genel olarak, mali savaş koşullarında, ruble'deki işlemler düzenleyici tarafından yabancı para birimindeki işlemlerden daha güvenilir olarak değerlendirilmelidir. Aynı zamanda, Rusya'ya ekonomik yaptırım uygulayan ülkelerin para birimleri ile yapılan işlemlerin en riskli olduğu düşünülmelidir. Buna dayanarak, Merkez Bankası rezervlerdeki işlemlere kıyasla, yabancı para cinsinden bankacılık işlemlerinin rezervasyonu ve risk değerlendirmesi için standartlar oluşturmalıdır.
Ekonomiyi doygunlaştırmak ve ülkenin parasal ve finansal sisteminin spekülatif saldırılara karşı istikrarını artırmak için, döviz ya da yabancı cinsinden menkul kıymetlerin alımına% 5 vergi getirilmesi tavsiye edilir.
Sınır ötesi işlemleri düzenlemek için yukarıdaki önlemler sadece döviz cinsinden yapılan işlemlere uygulanmalıdır. 2007’in finansal krizinden önce, bunların yokluğu, pozitif ticaret dengesinin hızlı bir şekilde büyümesi nedeniyle makroekonomik istikrar üzerinde önemli bir etkiye sahip değildi. Ticaret dışı işlemlerin negatif bakiyesini aştı. Ülkenin finansal sistemi çok büyük zarar görse de, ruble istikrarını sağlayan döviz rezervleri büyüdü. Ancak, sermaye çıkışının büyümesi ve şirketlerin ve bankaların dış borcunun büyümesiyle birlikte, parasal kurda 1,5 katlık bir düşüş ve borsada 1,5 kat düşüş ve 200-2007 milyar dolarlık rezerv kaybıyla üç kat çöküş şeklinde kendini gösteren finansal ve parasal sistemin istikrarsızlaştırılması tehdidi var. Bugün durum büyük ölçüde tekrarlanabilir.
Yabancı para cinsinden yapılan sermaye ihracatının aksine, ruble cinsinden yapılan ihracat, listelenen döviz kontrol önlemlerine uyulması şartıyla makroekonomik istikrarsızlığa doğrudan tehdit oluşturmamaktadır. Tabii ki, iç piyasada yurtdışında biriken ruble çöküşü kontrolsüz büyümesine ve ulusal para biriminin denge seviyesinin üzerinde güçlenmesine neden olabilir. Bununla birlikte, yukarıdaki önlemlerin rubleye karşı spekülasyonları caydırmak için uygulanması, yeterli döviz rezervi varsa, spekülatörler için zorlukla aşılabilecek oldukça yüksek bir bariyer oluşturur. Aynı zamanda, ruble ihracatı, hisse senedi priminin (senyoraj) payının Rus finansal sisteminde kalması ve yatırımın arttırılması, mal ve hizmetlerin ithal edilmesi ve rezervlerin arttırılması için kullanılabileceği anlamına gelir. Belirli sınırlar dahilinde, ülke için finansal sistemin yeteneklerini genişletmek ve dış ekonomik işlem maliyetlerini düşürmek, ulusal ekonominin rekabet avantajlarını arttırmak için faydalıdır. Avrasya entegrasyon sürecinin sürdürülebilirliğinin sağlanması için rezerv para biriminin ruble işlevlerinin verilmesi de bir ön şarttır. Bu nedenle, biri ruble’de sınır ötesi işlemlere kısıtlamalar getirmekten kaçınmalı, diğer ülkelerin para otoriteleri tarafından ruble rezerv para birimi olarak tanınması için koşullar yaratmalı ve ayrıca ruble için ithalat ve ihracatı teşvik etmelidir.
Ek olarak, ruble talebini arttırmak için, iç parasal ve finansal sisteme daha fazla istikrar kazandırmak amacıyla, BDT'deki ortak yerleşim birimlerinde ruble, AB ile olan yerleşim birimlerinde ruble ve avroya, Çin ile ruble ve yuan'a geçişi teşvik etmek tavsiye edilir. İşletmelere ihraç edilen ve ithal edilen mal ve hizmetler için ruble olarak yerlelementsmelere geçmelerini tavsiye etmek mantıklıdır. Aynı zamanda, ilgili ruble kredisinin, Rus ürünlerinin devlet ithalatçılarına ticaretini sürdürmek ve kredi ve döviz takaslarını kullanmak için tahsis edilmesini sağlamak gerekmektedir.
BDT ülkelerinin girişimleri arasında BDT Interstate Bank aracılığıyla ve Rusya tarafından kontrol edilen uluslararası finans kuruluşlarını (IBEC, IIB, EDB vb.) Kullanan diğer ülkelerle ulusal para birimlerinde hizmet verme sistemi radikal bir şekilde genişletilmelidir. EurAsEC üye devletlerinin ulusal para birimlerinde bir ödeme ve uzlaştırma sistemi oluşturulması, Rusya, Gümrük Birliği ve BDT ülkeleri, Çin, İran, Hindistan ve Suriye ülkeleriyle birlikte kendi bağımsız uluslararası ödeme sistemini geliştirmek ve uygulamak tavsiye edilir. Venezuela ve diğer geleneksel ortaklar.
Yukarıda listelenen önlemler, ruble döviz kurunun ve finansal piyasaların dış tehditlere karşı istikrarı için gerekli koşulları yaratacaktır. Ancak, para arzının döviz piyasasına taşması ile ilgili iç tehditler devam etmektedir. Her ne kadar bu tehdit 90'lerde tam olarak ortaya çıkmış olsa da, tarıma ve reel sektörün diğer sektörlerine kredi vermek için verilen ruble döviz piyasasına, 2008'ta ise döviz krizine yönelik 2 trilyonlarca döviz düştü. Bir kez daha tasarrufları azaltan parasal otoriteler bunu görmezden gelmeye devam ediyor. Bu, ticari bankaların yeniden finanse edilmesinin merkez bankalar tarafından yeniden genişletilmesinin eş zamanlı olarak artmasına rağmen, sermaye çıkışının artması, merkez bankalarından alınan kredilerin büyük kısmının döviz piyasalarındaki ruble karşısında spekülasyon yapmak için ticari bankalar tarafından kullanıldığını göstermektedir.
Döviz ve finans piyasalarını dengelemek için, finansal ve döviz piyasasını para yoluyla pompalamanın durdurulması gerekir. Bu, ticari bankaların Rusya Merkez Bankası tarafından yeniden finanse edilmesinin durdurulması gerektiği anlamına gelmez. Aksine, durgunluğun üstesinden gelmek ve ekonominin büyümesini sağlamak için bu yeniden finansmanın genişletilmesi gerekiyor. Ancak akıllıca harcamak için, kendisine başvuran bankalara borçlar yüklüyor. Özellikle, Rusya Merkez Bankası'ndan kredi alınmasının bir koşulu olarak, spekülatif amaçlarla gönderimleri hariç, alınan kredi kaynaklarının hedefli kullanımı için yükümlülük üstlenmeleri için ticari bankalara teklif verilebilir. Bu yükümlülüğün yerine getirilmesini kontrol etmek için, ticari bankaların döviz pozisyonlarının düzeltilmesi, özel hesaplar kullanılması, banka marjlarının sınırlandırılması ve proje finansmanı araçlarının uygulanması önerilebilir.
Merkez Bankası tarafından kredi kullanımını kontrol etmeyi kabul eden bankalar için, ikincisi yeniden finansman faaliyetlerini defalarca önemli ölçüde genişletebilir ve genişletebilir. Ve bunları, borçluların haklarının güvenliğinin (faturalarının) olduğu gibi, çemberi imalat işletmeleriyle sınırlandırılması gereken, repolar yoluyla pek de değil. İkincisi, alacaklı bankalar tarafından yalnızca işletme sermayesi veya sabit sermaye yatırımlarını doldurmak için verilen kredileri kullanmak amacıyla izlenmelidir. Herhangi bir girişimin, sermaye ihraç etmek de dahil olmak üzere spekülatif olanlar da dahil olmak üzere çok çeşitli finansal işlemler yapabileceğini göz önünde bulundurarak, tüm tüzel kişilere, finansal kaldıraç kaldıraç oranını iki katından fazlaya çıkarmayacak şekilde sınırlandırmak için izin verilen azami borç ve alacak oranı standartlarını genişletmesi önerilir.
Ticari bankaların yeniden finanse edilmesi mekanizması, bir kredinin nesnel ihtiyaçlarını karşılayacak kadar çeşitli olmalıdır. Sanayi işletmelerine borç verme amacıyla, imalat işletmesinin kârlılığını aşmayacak bir oranda kredi çekebilmesi için% 4 banka marjı sınırlamasıyla% 1'ten yüksek olmayan bir oranda yeniden finansman sağlanmalıdır. Diğer amaçlar için - finansal piyasada geçerli olan oranlar.
Yukarıda listelenen önlemler, ruble arzını kontrol etmekle ilgilidir ve döviz talebini yalnızca ithal edilen mal ve hizmetlerin ödenmesi, yabancı kredilere olan faiz ve diğer yasal işlemlerin ödenmesi amacıyla sınırlandırmak üzere tasarlanmıştır. Açıkçası, istikrarlı bir ruble döviz kuru için, yeterli miktarda sabit bir döviz arzı sağlayacak önlemlere ihtiyacımız var. Özellikle, döviz kazancının zorunlu satışının ihracatçılar tarafından tekrar yapılması tavsiye edilir.
Spekülatif işlemlerin geliştirilmesine yönelik mekanizmaları engellemek için bu önlemlerin alınmasından sonra, ruble kurları kontrol altına alınabilir. Döviz piyasasında spekülatif harekete son vermek için, rublenin döviz kurunu piyasanın altındaki bir seviyeye geçici olarak sabitleyebilirsiniz. Daha sonra, hedeflenen şekilde ödemeler dengesi durumuna bağlı olarak, ithalat ihtiyacı ile iç malların fiyat rekabetçiliğini sürdürme ihtiyacı arasındaki dengeyi optimize ederek, piyasa katılımcıları için beklenmedik bir şekilde ayarlanacaktır. Uluslararası deneyimler ikna edici bir şekilde, istikrar sağlama amacıyla, spekülatif bir girdabın hızlanmasına izin vermediğinden, ulusal para biriminin kurundaki farklı bir değişimin dalgalanmadan daha iyi olduğunu göstermektedir.
Makroekonomik istikrar için yukarıdaki önlemlerin uygulanması, enflasyonu artırma riski olmadan dış kredi kaynaklarını yerli kaynaklarla değiştirme sorununun çözülmesi için şartlar yaratır.
Omurga işletmelerinin iflasını önlemek için, Rus şirketlerinin dış kredilerinin Rus bankalarının kredileri ile değiştirilmesi gerekmektedir. Bunu yapmak için Merkez Bankası, dış borç verenlerle aynı şartlarda işletmelerinin sağlanmasıyla hedefli bir kredi kaynağı sorununu yürütmelidir. Bu görevin ölçeği göz önüne alındığında (gelecek yılın sonundan önce geri ödenmesi gereken kredilerin hacmi 180 milyar dolar olarak tahmin edilmektedir), yalnızca devlet tarafından kontrol edilen kredi kuruluşları aracılığıyla çözülmelidir. Yöneticileri, belirli şirketlerin dış alacaklılara yükümlülüklerini yerine getirmek için tahsis edilen kredilerin hedefli kullanımından şahsen sorumlu olmalıdır.
Ticari bankaların dış borçlardaki temerrütlerini engellemek için, gerektiğinde Merkez Bankasının serbest bırakılmasıyla, dış borçlara benzer şartlarda dengeleme kredilerinin stres testine tabi tutulması gerekmektedir.
Özel bir sorun, Avrupa kalkınma kurumlarından alınan ve ekipman tedarikini finanse etmek için kullanılan Rus işletmelerinin dış borçlarının değiştirilmesidir. Özellikle, dış kaynaklardan finanse edilen ekipmanın kiralanmasının durdurulmasını önlemek için, aynı amaçlarla tahsis edilmiş fonları kullanarak, benzer koşullar altında kalkınma kurumlarına finansman sağlamak için hedeflenen bir kredi kaynağı sorununu gerçekleştirmek gerekmektedir. Her durumda, yabancı ekipmanın yerli meslektaşları ile değiştirilme olasılığını aynı anda düşünmek gerekir. Kalite daha pahalı ve kalitesiz olsalar da, sonuçta riskleri azalttığı, gelir tabanını genişlettiği ve modernizasyon ve büyümeye giden yolu açtığı için daha karlı olabilir. Ayrıca, yabancı kalkınma araçlarının kiralanması için devlet geliştirme kurumlarının kredi kaynaklarını kullanmayı bırakmalısınız.
Ekonominin kötüleşmesi, açık deniz şirketleri kullanılarak yapılan yolsuzluk ihlallerine karşı en savunmasız olan faaliyetlerin belirlenmesi ile başlamalıdır. Bunu yapmak için, yasal olarak - Rusya'da kayıtlı olan ve yabancı şahıslar ve yargı bölgelerine bağlı olmayan “ulusal şirket” kavramını tanıtmak anlamlıdır. Yalnızca bu tür kampanyalara devlet için stratejik öneme sahip faaliyetlere toprak altlarına, devlet sübvansiyonlarına erişim sağlanmalıdır.
Son olarak, Rus stratejik girişimlerinin hisselerinin nihai sahiplerini, sahip oldukları haklarını, offshore gölgesinden çıkan Rus sicil memurlarına devretmek zorunda bırakmalıdır.
Uzun zamandan beri gelişmiş ülkeler örneğini takip etme ve denizaşırı şirketler ile vergi bilgi alışverişi konusunda anlaşma yapma, mevcut denizaşırı şirketler olan Kıbrıs ve Lüksemburg da dahil olmak üzere çifte vergilendirmeyi önlemek için mevcut sözleşmeleri kınama konusunda anlaşmalar yapma gerektiği söylendi. Aynı zamanda, iç kıyılarda bulunanlar da dahil olmak üzere tek bir offshore şirket listesi belirlemek gerekir. Varlıkların bu gibi anlaşmalara girmekten kaçınacak olan açık deniz yetki alanlarına devredilmesini yasaklamak yasaldır.
Buna ek olarak, Rus sakinleri tarafından sahip olunan denizaşırı şirketlere, şirket üyelerine bilgi sağlamak için Rus mevzuatına uyma gerekliliği getirilmesi ve Rusya'daki vergi gelirleri için vergi bilgilerini,% 30 belirleme tehdidi altında bulunan Rus kaynaklarından elde edilen tüm gelirlerin ifşa edilmesi gerekmektedir - tüm kooperatif olmayan işlemlerde vergi.
Yukarıdaki önlemlerin uygulanması, spekülatif amaçlar için yurt dışından döviz ve finansal piyasaya yayılan ve piyasaya iade edilen paranın taşması riski olmadan kredinin genişlemesi için gerekli koşulları yaratacaktır. Kabul edilmelerinden sonra, yatırım ve işletme faaliyetlerini arttırmak için para arzının enflasyonist olmayan bir şekilde genişlemesi ve ekonominin yeniden kestirilmesi olasılığı vardır.
Üretimdeki mevcut düşüş temel olarak para arzının daralması, kredi koşullarının bozulması, para biriminin ve finansal piyasanın istikrarsızlaştırılması, bunun sonucunda sermaye uçuşuyla sonuçlandı ve yatırım faaliyetlerinde düşüş yaşandı. İş faaliyetinde bir durgunluğu durdurmak için, işletmelere mevcut üretim kapasitesini en iyi şekilde kullanmalarını sağlamak için işletme sermayesini artırma fırsatı vermek gerekir.
Yukarıda gerekçeli olduğu gibi, Merkez Bankası tarafından halihazırda verilen kredi kaynaklarını sadece 1% sınırlı bir marjı ile zorunlu olarak temin etmek şartı ile imalat sanayinin ortalama karlılığından daha yüksek olmayan bir oranda verilmiş olan krediler için üretim işletmelerinin gereklilikleri güvencesi konusunda Merkez Bankası tarafından sınırsız bir şekilde yeniden finanse edilmesi için bir kanal oluşturulması gerekmektedir. Sonuç olarak, kredi piyasası, bankaların tekel avantajından yararlanmaları için bir alıcı pazarından ve borçlanma işletmelerinin, köleleştirme koşullarında kredi almak zorunda kaldıkları, bankaların müşterileri için birbirleriyle rekabet etmek zorunda kalacakları bir satıcı pazarına dönüştürülmeleri zorunluluğu getirilmiştir. Böylece, solvent üreticisi işletmelerin kredi kaynaklarına erişimi, Batı ve Doğu'daki rakipleri ile aynı şartlarda açılacaktır.
Finansman işletme sermayesi sorununu çözmek, üretimdeki düşüşün durmasını ve mevcut üretim tesislerinde iyileşme büyümesini sağlayacaktır. Bu sayede imalat sanayi, inşaat ve tarım üretimini iki yıl içinde% 10-15 kadar artırmak mümkün olacak.
İkame ithal etmek için ek önlemler alırsanız, tekrar kadar alabilirsiniz. Bu amaçla, var olanların genişletilmesi ve mevcut teknolojik temelde yeni yapımların yaratılması için projelerin hedefli kredilendirilmesi için bir mekanizma oluşturulması gerekmektedir. Bu, önerilen ithalat ikame projelerinin hazırlanması ve değerlendirilmesinde ilgili sektörlerin ve departmanların aktif çalışmasını gerektirir. Umut verici olarak seçilen projeler, kalkınma kurumlarından ve ticari bankalardan kredi çekmek için hükümetten veya federasyonun konularından garanti almalı ve daha sonra banka marjını% 2 ile sınırlandırırken% 1 oranında Rusya Bankası tarafından yeniden finanse edilmelidir.
Geri kazanım artışı ve ithalat ikamesi yılın gelecek 3-4'inde ekonomik büyüme sağlayacaktır. Sürdürülebilir büyüme yoluna girmek için gelecekte mevcut üretim tesislerinin modernizasyonunda uzun vadeli yatırımlara ihtiyaç vardır. Bunu yapmak için, Rusya Merkez Bankası tarafından, omurga işletmelerinin tahvil ve hisse senetleri tarafından temin edilen ticari bankalar için, alınan kredi kaynaklarının hedeflenen kullanımına yönelik ticari bankaların sorumluluğunun oluşturulmasıyla, üretim varlıklarındaki ortalama getiri getirisinden daha yüksek olmayan bir oranda bir yeniden finansman kanalı oluşturulması gerekmektedir. Burada proje finansmanı prensiplerini yaygın olarak uygulamak gerekir.
Gelişmiş kalkınma yörüngesine ulaşmak için, Ar-Ge'yi ve yatırımın yeni uzun bir ekonomik büyüme dalgası için maddi ve teknolojik temeli oluşturan umut verici teknolojik yapı alanlarının geliştirilmesine olan yatırımını önemli ölçüde artırmak gerekir. Halihazırda inovasyon aktivitesini desteklemek için mevcut olan enstitüler, bu görevle başa çıkamayacaktır. Yeni endüstrilerin yaratılmasına ve yeni teknolojilerin geliştirilmesine yapılan yatırımın arttırılması için, Rusya Merkez Bankası'nın, kalkınma bankalarını ve devlet tarafından kontrol edilen ticari bankaları yıllık% 2 kapsamında varlık talep etme ve 1 fazla olmayan marj ile proje finansmanı ilkelerine ilişkin kredi kaynaklarının kullanımına tabi olma konusunda yeniden finanse etmeleri için bir kanal oluşturulması gerekmektedir. %. Kalkınma kurumlarının finansman olanaklarını genişletmek için, fonlarının bütçe kanalını, rehin altındaki varlıklara karşı proje finansmanı amacıyla yıllık bazda% 2 değerine kadar Rusya Merkez Bankası tarafından bir yeniden finansman mekanizması ile takviye etmek istenmektedir.
Genel olarak üretim ve yatırım büyümesini kredilendirecek mekanizmaların yaratılmasının yanı sıra, düşük karlılığa sahip endüstrilerin daha fazla çoğaltılması için özel kurumlar kurulmalıdır. Bunlar, belirgin bir mevsimsellik gösteren endüstrileri, içinde bir yıldan az olmayan sermaye devir döngüsünü (tarım, tatil köyü ve rekreasyon hizmetleri) ve 3 yılından daha uzun olan uzun bir üretim döngüsüne (yatırım mühendisliği, inşaat) sahip olan endüstrileri içerir. Bu endüstrilerdeki işletmeler için, faiz oranı sübvansiyonları, bazıları halihazırda mevcut olan uzmanlaşmış kredi kuruluşları aracılığıyla dahil edilmelidir. Bu fonların kaynağı, hükümet tarafından petrol ve gaz gelirleri pahasına biriktirilen istikrar fonları olabilir. Aynı zamanda, Rezerv Fonunu bir Kalkınma Bütçesine dönüştürmek, fonlarını kalkınma kurumları tarafından gelecek vaat eden ekonomik büyüme alanlarına yatırım teşvik etmek için harcanması gereken bir Bütçeye dönüştürülmesi tavsiye edilir. Bu amaçla, Rezerv Fonu birikimi kalkınma kurumlarına, devlet tahvillerine ve altyapı tahvillerine yerleştirilmelidir.
Gelişmiş kalkınma yörüngesine ulaşmak için, yenilikçi ve yatırım projelerinin finansmanını sürekli olarak genişletmek gerekir. Ancak, yalnızca uygulamalarının etkinliği konusunda sorumlulukta çarpıcı bir artış olması mantıklı olacaktır. Bu, projelerin yerel ekonomik değerlendirme sistemlerine geçişi ifade eder. Özellikle, sistemik riskleri azaltmak için devlet kurumları ve bankaların devlet katılımı ile gerçekleştirdiği tüm yatırım karar alma prosedürlerinde yabancı kredi derecelendirme kuruluşlarının, denetim ve danışmanlık kampanyalarının Ruslarla değiştirilmesi gerekmektedir. Bununla birlikte, yatırımların verimliliğini artırmak için, oluşturulan stratejik planlama sistemi çerçevesinde bilimsel, teknik ve ekonomik kalkınma için öncelikli alanların değerlendirilmesi ve seçilmesi için bir sistem oluşturulması gerekmektedir.
Ekonomiyi karadan çıkarırken, aynı zamanda sermaye uçuşunu durdurmak ve dış kredi kaynaklarından yerli kaynaklara transfer etmek için böylesine kapsamlı bir önlem sisteminin uygulanması, yeni bir teknolojik düzenin geliştirilmesinin kilit alanlarında yatırım ve inovasyon faaliyetlerinde çoklu bir artışa dayanan gelişmiş bir kalkınma politikasının izlenmesini mümkün kılmaktadır. Ekonominin devlet bankacılığı sistemi üzerinden hızlandırılmış kredi büyümesi ve gelecek yılın 2'inde açık denizden elde edilen sermayenin bir kısmının geri dönüşüyle ekonominin yeniden kazanılması, yıllık 6-8 yıllık GSYİH büyüme oranlarına, yıllık% 15-Ar-Ge maliyetlerine ulaşma imkanı vermektedir. Enflasyonu bir basamak seviyesinde tutarken, yıllık% 20.