Bu uğurda çok mücadeleler verildi. Çok kişi toprağa düştü.
"Dilde, fikirde, işte birlik!" diyen Gaspıralı İsmail Osmanlı Ordusunda gönüllü savaşmak için yurdu Kırım'dan çıkarken yakalandı.
"Çırpınırdı Karadeniz" şiirinin yazarı Ahmed Cevad, Stalin tarafından idam edildi.
Yugoslav Diktatörü Tito, Yücelciler'i katletti.
Enver Paşa Pamir Dağları'nda atını Rus mitralyözlerine sürerken toprağa düştü.
Nihal Atsız 1933'te üniversiteden atıldı, 1944'te Alparslan Türkeş ve arkadaşlarıyla birlikte tabutluklara konuldu. Türkeş ömrü boyunca dört defa Sıkıyönetim Mahkemesi'ne çıkarıldı ve idamla yargılandı.
İsa Yusuf Alptekin Çin'e isyan edilerek 1944'te kurulan Doğu Türkistan Cumhuriyeti'nin Genel Sekreteri olduğu için evinden uzakta vefat etti.
Adnan Menderes ve Fatin Rüştü Zorlu'nun politikasıyla silahlandırılan Türk Mukavemet Teşkilatı'na mensup mücahitler Kıbrıs'ta Rumlar'a karşı direndi, Menderes ve Zorlu ise bunun bedelini 27 Mayıs Darbesi sonrası canlarıyla ödedi.
Cengiz Dağcı evinden uzak kaldı, Putin'e meydan okuyan Mustafa Cemil Kırımoğlu ise bugün halâ evinden uzakta.
Batı Trakya'da "Türk" demeyi yasaklayan Yunan mahkemelerine "eğer Türk olmak suçsa, şunu tekrarlıyorum: Türk'üm ve öyle kalacağım" diye haykıran Sadık Ahmet bu mücadelesini canıyla ödedi.
Ruhi Kılıçkıran, Dursun Önkuzu, Velican Oduncu, Süleyman Özmen'ler Anadolu Türkleri'nin akibeti de "esir Türkler' gibi olmasın diye toprağa düştü.
12 Eylül'ün işkencecileri sorgu sırasında Muhsin Yazıcıoğlu ve arkadaşlarına şöyle bağırıyordu: "İtiraf et! Türk Birliği'ni mi savunuyorsun?"
Yetmiyor, darbeci hainler idamlara başlıyordu. İdama gönderdikleri Mustafa Pehlivanoğlu nişanlısına gönderdiği son mektubunu "Şunu hiç bir zaman unutmasınlar ki, Mustafa'lar ölür, Allah davası ölmez, milliyetçilik yaşar. Kellemi verdiğim bu yolun zaferi yakındır. Zafer her zaman Allah'a inananlarındır" diye bitiriyordu.
"Türkleri yok edeceğiz" diyerek Srebrenica'da soykırım yapan Sırplara karşı Aliya direnişe geçmişti.
ABD ile Rusya'nın tüm baskılarına ve 15 Temmuz Darbesi'ne rağmen geri adım atmayan Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın emriyle Türk ordusu Türkmen tugaylarıyla kol kola Afrin'e girerken Uzman Çavuş Mehmet Kuzu kameralara "İstikamet Kızıl Elma!" diye haykırıyordu.
Ve sonra bir rüya gerçek oldu: 30 Yıl Ermeni işgalinde kalmış Azerbaycan toprakları Cumhurbaşkanı Aliyev'in liderliği ve Azerbaycan ordusunun kahramanlığı; yine bizzat Aliyev'in ifadesiyle "Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın Türk Dünyası'na yaptığı liderlik" ve Selçuk Bayraktar öncülüğündeki savunma sanayinin Azerbaycan için seferber edilmesiyle azat edildi. Şehitler verildi ama "zafer yine Allah'a inananların" oldu.
Peki, ben bunları niye mi hatırlattım?
Daha önce "Türk Dili Konuşan Ülkeler İşbirliği Konseyi" olarak kurulup "Türk Konseyi"ne dönüşen ama Türk devletlerinin hepsini de kapsayamayan yapı önce Özbekistan'ın ve sonra da Türkmenistan ve Macaristan'ın da katılması sonrası son İstanbul zirvesinde "Türk Devletleri Teşkilatı"nın kurulmasıyla başka bir aşamaya ulaştı.
Bu değişimin basit isim değişikliğinden öte büyük bir nitelik, iddia ve güç değişimi olduğu ortada. Artık Azerbaycan-Türkiye birliğinin ABD ve Rusya baskılarına rağmen Karabağ'da büyük bir zafer kazanması tüm Türk dünyasına büyük bir cesaret ve özgüven vermiş durumda.
Bosna'dan Kerkük'e, Güney Türkistan'dan Doğu Türkistan'a kadar Türk dünyasını bekleyen diğer sorun alanları için de bu özgüven ve birlik önemli. Diğer önemli olansa artık akıllı adımlarla Türk Dünyası'nın birliğine giden taşların döşeniyor olması.
Bir zamanlar "esir Türkler"in hürriyetine kavuşacağını söyleyenleri "Sovyetler Birliği mi çökecekmiş!" diye küçümserlerdi. (Sonra o küçümseyenler çöken Sovyetlerden sonra kendilerine tutunacak, fonlanacak yeni birlikler buldular)
Her biri hür ve müstakil devletler kuran Türk halklarının oluşturduğu "Türk Devletleri Teşkilatı" bir rüyanın daha gerçekleşmesidir. Bu rüyanın gerçek olması uğruna canlarını ortaya koyan kahramanlara rahmet olsun.