2 Gabriel Garcia Marquez _ ALBAYA MEKTUP YAZAN KİMSE YOK Albay kahve tenekesinin tepesini kaldırdı ve yalnızca bir küçük kaşık kahve kalmış olduğunu gördü. Kabı ateşten indirip suyun yarısını toprak zemine döktü ve çekilmiş kahvenin son zerreleri de pas kırıntılarıyla karışıp kaba dökülene kadar tenekenin içini bir bıçakla kazıdı. Masum ve inançlı bir tavırla taş ocağın yanında oturup kahvenin kaynamasını beklerken, bağırsaklarında mantar ve zehirli zambakların kök saldığı duygusuna kapıldı. Aylardan ekimdi. Kendisi gibi buna benzer pek çok sabahı atlatabilmiş biri için bile geçirmesi zor bir sabahtı. Nerdeyse altmış yıldır son iç savaş bittiğinden beri beklemekten başka hiçbir şey yapmamıştı albay. Gelen birkaç şeyden biri de ekimdi. Kahveyle yatak odasına girdiğini gören karısı cibinliği kaldırdı. Bir gece önce bir astım nöbetine tutulmuştu ve şimdi uykulu bir hali vardı. Ama fincanı almak için doğruldu. "Ya sen?" "Ben içtim," diye yalan söyledi albay. "Koca bir kaşık daha vardı." O sırada çanlar çalmaya başladı. Albay cenazeyi unutmuştu. Karısı kahvesini içerken o da hamağın bir ucunu kancadan çıkarıp kapının arkasındaki öbür uca doğru sardı. Kadın ölen adamı düşündü. "1922'de doğmuştu," dedi. "Oğlumuzdan tam bir ay sonra. 7 Nisan'da." Hışırtılı soluklar arasında kahvesini yudumlamayı sürdürüyordu. Kavisli, katı belkemiğinin üstünde bir tutam beyazlıktan ibaretti. Sıkıntılı soluması sorularını kesin cümlelere dönüştürmesine neden oluyordu. Kahvesini bitirdiğinde hala ölen adamı düşünüyordu. "Ekimde gömülmek korkunç olmalı," dedi, Ama kocası ilgilenmedi. Pencereyi açtı. Ekim avluya girmişti. Yeşilin keskin tonlarıyla fışkıran bitkilere, solucanların çamurda yaptığı tepeciklere dikkatle bakarken, albay uğursuz ayı yine hissetti bağırsaklarında. "Rutubet iliklerime işledi," dedi. "Kış geldi," diye yanıtladı kadın. "Yağmurlar başladığından beri çorapla yatmam söylüyorum sana." "Bir haftadır öyle yatıyorum zaten."
3 Yağmur hafif hafif ama hiç durmaksızın yağıyordu. Albay yün bir battaniyeye sarınıp hamağa dönmeyi tercih ederdi. Ama çatlak çanların ısrarı ona cenazeyi anımsatıyordu. "Ekim geldi," diye fısıldadı ve odanın ortasına doğru yürüdü. Karyolanın ayağına bağlanmış horozu ancak o zaman anımsadı. Bir dövüş horozuydu bu. Fincanı mutfağa götürdükten sonra oturma odasındaki tahta oymalı sarkaç saati kurdu. Astımlı birinin soluması için fazlaca dar olan yatak odasının aksine oturma odası genişti. Burada ufak, örtülü bir masanın çevresinde dört sağlam salıncaklı sandalye ve alçıdan bir kedi vardı. Saatin karşısındaki duvarda güllerle yüklü bir sandalda tüllere bürünmüş ve aşk melekleriyle çevrelenmiş bir kadının resmi vardı. Saati kurmayı bitirdiğinde yediyi yirmi geçiyordu. Sonra horozu mutfağa götürüp ocağın ayaklarından birine bağladı, tenekedeki suyu değiştirdi ve yanma bir avuç mısır koydu. Tahta perdedeki bir delikten içeri bir grup çocuk girdi. Horozu sessizce seyretmek için çevresini alıp oturdular. "Kesin şu hayvana bakmayı," dedi albay. "Bu kadar çok bakarsanız eskir horozlar." Çocuklar kımıldamadı. İçlerinden biri popüler bir şarkının notalarım armonikasıyla çalmaya başladı. "Bugün çalma şunu," dedi albay çocuğa. "Kasabada cenaze var." Çocuk aleti pantolonunun cebine koydu. Albay da cenaze için giyinmek üzere yatak odasına girdi. ' Karısının astımı nedeniyle beyaz takımı ütülenmemişti. Bu durumda, evlendiğinden beri yalnızca özel olaylarda kullandığı eski siyah takımı giymek zorundaydı. Takımı sandığın dibinde, gazetelere sarılmış ve ufak naftalin topaklarıyla güvelerden korunmuş olarak bulabilmek için biraz çaba harcadı. Kadın yatağa uzanmış, hala ölen adamı düşünüyordu. "Agustin'le buluşmuştur bile," dedi. "Belki ona ölümünden sonra içine düştüğümüz durumdan söz etmez." "Şu anda belki de horozlardan konuşuyorlar dır," dedi albay. Sandıkta kocaman, eski bir şemsiye buldu. Karısı onu albayın partisi için para toplamak amacıyla düzenlenen bir eşya piyangosunda kazanmıştı. Aynı gece, yağmura karşın sürdürülen bir açık hava gösterisine gitmişlerdi. Albay, karısı ve o zaman sekiz yaşında olan oğulları Agustin, şemsiyenin altında oturup gösteriyi sonuna kadar izlemişlerdi. Şimdi ise Agustin ölmüş, parlak saten kumaşı ise güveler yemişti. "Sirk palyaçolarına yakışır şemsiyemizden artakalana bak," dedi albay, eski deyimlerinden birini kullanarak. Başının üzerinde küçük metal
4 çubuklardan oluşan gizemli bir çatı açıldı. "Şimdi yalnızca yıldızları saymaya yarıyor." Gülümsedi. Ama kadın şemsiyeye bakmak zahmetine katlanmadı. "Her şey öyle," diye fısıldadı. "Canlı canlı çürüyoruz." Sonra dikkatini ölen adam üzerinde yoğunlaştırabilmek için gözlerini kapadı. Albay el yordamıyla tıraş olduktan sonra uzun zamandır aynası yoktu sessizce giyindi. Bacaklarını nerdeyse bir uzun don kadar sıkı saran pantolonu, bileklerinde iplerle büzülüp bağlanıyor, böbrek hizasına dikilmiş iki yaldızlı tokadan geçen, pantolonla aynı kumaştan iki askı yardımıyla belinde duruyordu. Kemer kullanmıyordu. Eski ambalaj kağıdı renginde ve bir o kadar da sert olan gömleği, takılıp çıkartabilen yakayı da tutmaya yarayan bakır bir düğmeyle iliklenmişti. Ama yaka yırtılmış olduğundan albay kravat takma fikrinden vazgeçti. Her şeyi olağanüstü bir işmiş gibi yapıyordu. Ellerinin kemikleri, gergin, saydam, boynunun derisi gibi hafif lekeli bir deriyle kaplanmıştı. Rugan ayakkabılarım giymeden önce dikişlerindeki kurumuş çamuru kazıdı. Karısı onu o anda, evlendikleri günkü gibi giyinmiş olarak gördü. Ancak o zaman kocasının ne kadar yaşlanmış olduğunu fark etti. "Özel bir olay için giyinmiş gibi görünüyorsun," dedi. "Bu cenaze özel bir olay," dedi albay. "Yıllardır gördüğümüz ölümler arasında doğal nedenlere dayanan ilk ölüm bu." Hava dokuzdan sonra açtı. Albay çıkmaya hazırlanırken, karısı ceketinin kolundan yakaladı. "Saçım tara," dedi. Albay çelik rengi, diken diken kabaran saçlarını1kemik bir tarakla yatıştırmaya çalıştı. Ama boş bir çabaydı bu. "Bir papağana benziyorum herhalde," dedi. Kadın onu inceledi. Papağana benzemediğini düşündü. Somun ve cıvatalarla eklemlenmiş gibi görünen sağlam kemikleriyle kupkuru bir adamdı. Gözlerindeki canlılık nedeniyle formanın içinde saklanmış gibi görünmüyordu. "Böyle iyisin," diye itiraf etti kadın, sonra kocası odadan çıkarken ekledi: "Sor bakalım doktora, bu evde üstüne kaynar su mu dökmüşüz." Kasabanın kıyısında, çatısı palmiye yapraklarıyla örtülü, badanası pul pul dökülen bir evde yaşıyorlardı. Hava hala rutubetliydi ama yağmur durmuştu. Albay evlerin üst üste yığıldığı dar bir sokaktan geçerek meydana
5 doğru yürüdü. Ana caddeye çıkınca ürperdi. Kasaba göz alabildiğine çiçeklerden bir halıyla kaplanmıştı. Kapı eşiklerinde oturan siyahlar içindeki kadınlar cenazeyi bekliyorlardı. Meydanda yağmur yine çiselemeye başladı. Bilardo salonunun sahibi albayı kapısından gördü ve kollarım açıp seslendi: "Albay, bekleyin de size bir şemsiye vereyim." Albay başını çevirmeden yanıtladı. "Teşekkür ederim. Böyle iyiyim." Cenaze alayı henüz kiliseden çıkmamıştı. Beyazlar giymiş siyah kravatlı adamlar basık kapı ağzında, şemsiyelerinin altında konuşuyorlardı. İçlerinden biri meydandaki su birikintilerinin üstünden atlayan albayı gördü. "Buraya sığının dostum," diye seslendi. Şemsiyenin altında yer açtı. "Teşekkürler dostum," dedi albay. Ama daveti kabul etmedi. Ölen adamın annesine başsağlığı dilemek için doğruca eve girdi. İlk algıladığı şey bir sürü farklı çiçeğin kokuşuydu. Sonra sıcaklık arttı. Albay yatak odasına yığılmış kalabalığın arasından kendine yol açmaya çalıştı. Ama biri suratına elini koydu ve onu şaşkın yüzler arasından iterek odanın arkalarına, ölünün derin ve kocaman açılmış burun deliklerinin olduğu yere doğru götürdü. Orada ölünün annesi, palmiye yapraklarından örülmüş bir yelpazeyle tabutun çevresindeki sinekleri kovuyordu. Siyahlar içindeki öbür kadınlar, yüzlerinde bir nehrin akıntısına bakar gibi bir ifadeyle ölüyü seyrediyorlardı. Birden odanın arkalarından bir ses yükseldi. Albay bir kadını yana çekti, ölünün annesine profilden bakarak elini omzuna koydu. "Çok üzüldüm," dedi. Kadın başını çevirmedi. Ağzını açıp ulur gibi bir ses koyuverdi. Albay irkildi. Titrek bir haykırışla sarsılan şekilsiz bir kalabalık tarafından cesede doğru itildiğini hissetti. Elleri için sağlam bir dayanak aradı ama duvarı bulamadı. Duvarın yerinde başka gövdeler vardı. Biri kulağına yavaşça, çok yumuşak bir sesle, "Dikkat edin albay," dedi. Başım hızla döndürdü ve ölüyle yüz yüze geldi. Ama onu tanımadı çünkü katı ve dinamik bir görünümü vardı ve elinde trompeti, beyaz örtülere sarınmış haliyle kendisi kadar tedirgin gibiydi. Albay soluk alabilmek için başını çığlıkların yukarısına kaldırdığı
6 zaman, kapalı kutunun duvarlara doğru dağılıp giden çiçekli bir yamaçtan aşağıya, kapıya doğru ine çıka ilerlediğini gördü. Terliyordu. Eklemleri ağrıyordu. Bir an soma cadde de olduğunu anladı, çünkü çiseleyen yağmur gözkapaklarını acıtıyordu. Biri kolundan yakalayıp, "Çabuk olun dostum, sizi bekliyordum," dedi. Sabas'tı bu, albayın ölen oğlunun vaftiz babası ve partisinin siyasi zulümden kurtulup kasabada yaşamayı sürdürmüş olan tek lideri. "Sağ olun dostum," dedi albay ve şemsiyenin altına girerek sessizce yürüdü. Bando, cenaze marşını çalmaya başladı. Albay trompetin eksikliğini fark etti ve ilk kez ölünün gerçekten ölmüş olduğuna inandı. "Zavallı adam," diye mırıldandı. Sabas boğazını temizledi. Boyu albaydan kısa olduğu için sol elindeki şemsiyenin sapını nerdeyse başıyla aynı hizada tutuyordu. Cenaze alayı meydandan ayrılınca konuşmaya başladılar. O zaman Sabas kederli bir yüzle albaya döndü: "Horozdan ne haber, dostum?" "Hala duruyor," diye yanıtladı albay. O anda birinin bağırdığını duydular: "O ölüyle nereye gidiyorlar?" Albay gözlerini kaldırdı. Kışların balkonunda taşkın bir tavırla duran belediye başkanım gördü. Üstünde flanel iç çamaşırları vardı, tıraşsız yanağı şişmişti. Çalgıcılar marşı kestiler. Bir an sonra albay belediye başkanına bağıran Peder Angel'in sesini tanıdı. Şemsiyenin üstünde tıpırdayan yağmurun arasında, karşılıklı konuştuklarını duydu. "Neymiş?" dedi Sabas. "Bir şey değil," diye yanıtladı albay. "Cenaze polis kışlasının önünden geçemezmiş." "Unutmuştum," diye haykırdı Sabas. "Sıkıyönetim altında olduğumuzu hep unutuyorum." "Ama bu bir ayaklanma değil ki," dedi albay. "Yoksul bir müzisyenin cenazesi." Cenaze alayı yolunu değiştirdi. Yoksul mahallelerde kadınlar sessizce tırnaklarını kemirerek alayın geçişini izliyorlardı. Ama sonra, caddenin ortasına
7 çıkarak ölünün tabutun içinde kendilerim dinlediğine inanıyormuşçasına övgü, şükran ve veda çığlıkları attılar. Albay mezarlıkta kendini hasta hissetti. Sabas, ölüyü taşıyan adamlara yol açmak için onu duvara doğru iterken gülümseyen yüzünü ona çevirdiğinde sert bir çehreyle karşılaştı. "Neyiniz var dostum?" diye sordu Sabas. Albay içini çekti. "Ekim geldi." Aynı caddeden döndüler. Hava açmıştı. Gök derin, keskin bir maviydi. Artık yağmayacak, diye düşündü albay ve kendini daha iyi hissetti, ama hala keyifsizdi.sabas onun düşüncelerini böldü. "Bir doktora görünün." "Hasta değilim," dedi albay. "Yalnızca ekim ayında bağırsaklarımda hayvanlar varmış gibi hissediyorum." "Ya," dedi Sabas. Evinin kapısında albaya veda etti. Evi, dövme demirden pencere parmaklıkları olan iki katlı yeni bir yapıydı. Albay, takım elbisesini bir an önce çıkarmak için sabırsızlanarak evine doğru yöneldi. Az sonra yine dışarı çıkıp bir teneke kahveyle horoz için bir miktar mısır almak üzere köşedeki dükkana gitti. Albay perşembe günü hamağında uzanmayı yeğlediği halde horozla ilgilendi. Hava birkaç gün kapalı kaldı. Hafta boyunca albayın karnındaki bitkiler çiçeklendi. Astımlı kadının ciğerlerinin ıslığını dinleyip üzülerek gecelerce uykusuz kaldı. Ama cuma günü öğleden sonra, bir ateşkes bağışladı ekim. Agustin'in arkadaşları kendisi gibi terzi dükkanında çalışan horoz dövüşü tutkunu işçiler bunu fırsat bilerek horozu yoklamaya geldiler. İyi durumdaydı. Albay evde karısıyla yalnız kalınca yatak odasına döndü. Kadın toparlanmıştı. "Ne diyorlar?" diye sordu. "Çok hevesliler," diye bilgi verdi albay. "Herkes horoza oynamak için para biriktiriyor." "Bu kadar çirkin bir horozda ne buluyorlar bilmem," dedi kadın. "Bana bir hilkat garibesi gibi görünüyor, kafası ayaklarına göre fazla ufak." "Yörenin en iyisi olduğunu söylüyorlar," diye yanıtladı albay. "Aşağı yukarı elli peso değerinde."
8 Söylediklerinin horozu alıkoyma kararım mazur gösterdiğinden emindi. Dokuz ay önce horoz dövüşlerinde el altından bildiri dağıttığı için vurularak öldürülen oğullarından bir hatıraydı o. "Pahalı bir hayal," dedi kadın. "Mısır bitince onu kendi ciğerimizle beslemek zorunda kalacağız." Albay dolapta yelken bezinden beyaz pantolonunu ararken uzunca bir süre düşündü. "Yalnızca birkaç ay," dedi. "Ocakta dövüşlerin olacağını şimdiden biliyoruz. O zaman onu daha fazlasına satabiliriz." Pantolonun ütülenmesi gerekiyordu. Kadın onu kömürlerin üstünde ısıtılmış iki demirle ocağın üstüne gerdi. "Dışarı çıkmakta acelen ne?" diye sordu. "Posta." "Bugünün cuma olduğunu unutmuştum," dedi kadın, yatak odasına dönerken. Albay giyinmişti ama pantolonsuzdu. Kadın kocasının ayakkabılarına dikkatle baktı. "Bu ayakkabılar atılacak durumda," dedi. "Sen ruganlarını giy yine." Albay kendini meyus hissetti. "Bir yetimin ayakkabılarına benziyorlar," diye itiraz etti. "Ne zaman onları giysem kendimi yetimhane kaçağı gibi hissediyorum." "Biz de oğlumuzun yetimleriyiz," dedi kadın. Bu kez de kocasını ikna etti. Albay, daha teknelerin düdükleri çalmadan limana doğru yürüdü. Rugan ayakkabılar, kemersiz beyaz pantolon ve takılıp çıkarılan yakası olmayan, boynunda bakır düğmeyle iliklenen gömlek. Suriyeli Musa' nın dükkanından teknelerin rıhtıma yanaşmasını seyretti. Yolcular sekiz saat hareketsiz kalmaktan uyuşmuş bir halde indiler. Her zamankiler: gezgin satıcılar ve her zamanki gibi bir hafta önce gitmiş olup da şimdi dönen kasabalılar. Sonuncusu posta teknesiydi. Albay onun yanaşmasını acılı bir tedirginlikle izledi. Tepede, teknenin bacasına bağlanmış ve bir muşambayla korunmuş olan posta çantasını gördü. On beş yıllık bekleyiş, sezgisini bilemişti. Horoz, kaygısını bilemişti. Posta şefinin tekneye girip çantayı çözerek omzuna vurduğu andan başlayarak albay onu gözünden ayırmadı. Onu limana paralel cadde boyunca, sergilenen rengarenk mallarıyla dükkanların ve işporta tezgahlarının oluşturduğu labirent içinde izledi. Bunu
9 her yapışında, korkudan çok farklı ama onun kadar ezici bir kaygı yaşıyordu albay. Doktor postanede gazeteleri bekliyordu. albay. "Karım evimizde üstünüze kaynar su mu döktüğümüzü soruyor," dedi Kafatası düz ve parlak siyah saçlarla kaplı genç bir adamdı doktor. Diş yapısının kusursuzluğunda inanılmaz bir şey vardı. Astımlının sağlığını sordu. Albay, mektupları küçük bölmelere dağıtan posta şefinden gözlerini ayırmadan, ayrıntılı bir rapor verdi. Şefin hareketlerindeki ağırlık onu çileden çıkarıyordu. Doktor mektuplarım gazete tomarıyla birlikte aldı. Tıbbi reklam broşürlerini bir yana ayırdı. Sonra kişisel mektuplarına göz gezdirdi. Bu arada posta şefi de orada bulunanlara mektuplarım dağıtıyordu. Albay alfabede kendi harfine ayrılmış olan bölmeyi gözlüyordu. Mavi kenarlı bir uçak zarfı sinir gerginliğim artırdı. Doktor gazetelerin bandını açtı. Başlıkları okurken albay da gözleri küçük bölmeye dikili posta şefinin onun önünde durmasını bekledi. Ama şef durmadı. Doktor gazeteleri okumayı bıraktı. Albaya baktı. Sonra telgraf anahtarının önünde oturan posta şefine, sonra yine albaya baktı. "Biz gidiyoruz," dedi. Posta şefi başım kaldırmadı. "Albaya bir şey yok," dedi. Albay mahcup olmuştu. "Bir şey beklemiyordum," diye yalan söyledi. Tümüyle çocuksu bir bakışla doktora döndü. "Bana mektup yazan yok." Sessizlik içinde geri döndüler. Doktor yoğun bir dikkatle gazeteleri okuyordu. Albay her zamanki gibi, kayıp bir parayı aramak için kendi ayak izlerine basarak geri dönen bir adamınkilere benzeyen adımlarla yürüyordu. Parlak bir öğle sonrasıydı. Meydandaki badem ağaçları çürüyen son yapraklarım döküyorlardı. Muayenehanenin kapışma vardıklarında hava kararmaya başlamıştı. "Haberlerde ne var?" diye sordu albay. Doktor ona birkaç gazete verdi. "Hiç kimse bilmiyor," dedi. "Sansürcülerin basılmasına izin verdiği satırların aralarım okumak zor."
10 Albay önemli başlıkları okudu. Uluslararası haberler. En tepede, Süveyş Kanalı hakkında dört sütunu kaplayan bir rapor. Ön sayfanın hemen hemen tümü ücretli ölüm ilanlarıyla kaplıydı. "Seçim umudu yok," dedi albay. "O kadar saf olmayın albay," dedi doktor. "Mesih'i beklemek için fazla yaşlandık artık." Albay gazeteleri geri vermeye yeltendi, ama doktor kabul etmedi. "Eve götürün onları," dedi. "Bu gece okuyup yarın geri verebilirsiniz." Yediyi biraz geçe kuledeki çanlar filmlerin sansüre göre sınıflandırılmasını bildirmek için çaldı. Peder Angel her ay postayla gelen sıralamalara uygun olarak filmin ahlaki sınıflandırmasını yapmak için bu yolu kullanıyordu. Albayın karısı on iki vuruş saydı. "Kimse için uygun değil," dedi. "Hemen hemen bir yıldır filmler herkes için kötü." Cibinliği indirirken mırıldandı, "Dünya bozuldu." Ama albay yorum yapmadı. Yatmadan önce horozu karyolanın ayağına bağladı. Evi kilitleyip yatak odasına biraz böcek ilacı sıktı. Sonra lambayı yere koydu, hamağım kurdu ve gazeteleri okumak üzere uzandı. Onları ilk sayfadan son sayfaya kadar, reklamları bile atlamadan, tarih sırasına göre okudu. Saat on birde sokağa çıkma yasağım bildiren boru çaldı. Albay okumasını yarım saat sonra bitirdi, avlunun kapışım gecenin kopkoyu karanlığına açtı ve sivrisineklerle kuşatılmış bir halde duvar direklerine doğru işedi. Yatak odasına döndüğünde karısı uyanıktı. "Emekli askerler hakkında hiçbir şey yok mu?" diye sordu albaya. "Yok," dedi albay. Hamağa yatmadan lambayı söndürdü. "Başlangıçta hiç değilse emeklilerin listesini yayınlamışlardı. Ama aşağı yukarı beş yıldır bir şey söyledikleri yok." Gece yarısından sonra yağmur yağdı. Albay uyumayı başardı ama biraz soma bağırsaklarımdan gelen alarmla uyandı. Damın bir yerinde bir akıntı fark etti. Yün bir battaniyeye kulaklarına kadar bürünüp karanlıkta deliği bulmaya çalıştı. Belkemiğinden aşağı soğuk bir ter boşandı. Ateşi vardı. Bir pelte havuzunda iç içe daireler çizerek yüzüyormuş gibi hissediyordu kendini. Biri konuştu. Albay portatif devrimci yatağından yanıtladı.
11 "Kiminle konuşuyorsun?" diye sordu karısı. "Albay Aureliano Buendia'nın kampına kaplan kılığında gelen İngiliz'le," diye yanıtladı albay. Ateşler içinde yanarak hamağında döndü. "Marlborough Düküydü." Gün ağarırken bulutlar açılmıştı. Albay, ayin için ikinci çağrıda hamaktan atladı ve kendini horozun ötüşüyle çalkalanan şaşkın bir gerçeğe yerleştirdi. Başı hala iç içe daireler izleyerek dönüyor, midesi bulanıyordu. Avluya çıktı ve kışın duyulur duyulmaz fısıltılarıyla karanlık kokuları arasından helaya doğru yürüdü. Çinko damlı küçük tahta bölmenin havası heladan gelen amonyak kokusuyla ağırlaşmıştı. Albay kapağı kaldırdığında üçgen şeklinde bir sinek bulutu çukurdan dışarı uğradı. Asılsız bir alarmdı. Albay zımparalanmamış tahtalardan yapılma setin üstünde çömelirken, engellenen bir dürtünün rahatsızlığını hissetti. Ezici baskının yerini sindirim yolunda donuk bir ağrı almıştı. "Hiç kuşku yok," diye mırıldandı. "Her ekimde aynı şey." Ve bağırsaklarındaki mantar yatışana kadar yine o masum ve inançlı bekleyiş tavrım takındı. Sonra horoza bakmak için yatak odasına döndü. "Dün gece ateşten sayıklıyordun," dedi karısı. Bir haftalık bir nöbetten soma toparlanmış, odaya çekidüzen vermeye başlamıştı. Albay anımsamaya çalıştı. "Ateşten değildi," diye yalan söyledi. "Yine o örümcek ağlan rüyasıydı." Her zaman olduğu gibi, kadın nöbetten sinirsel bir enerjiyle dolu çıkmıştı. Bütün sabah evin altım üstüne getirdi. Saat ve genç kızın resmi dışında her şeyin yerini değiştirdi. O kadar zayıf ve esnek görünüyordu ki, aşağıya kadar düğmelenmiş siyah giysisi ve bez terlikleriyle ortalıkta dolaşırken duvarlardan yürüyüp geçecek güce sahipmiş duygusunu veriyordu. Ama on ikiden önce hacmini, insan ağırlığını yeniden bulmuştu. Yatakta, bir boşluktan farksızdı. Şimdi ise eğreltiotu ve begonya saksıları arasında dolaşırken, ev onun varlığıyla dolup taşıyordu. Tropikal toprağın üretebildiği tüm yenilen şeylerin doğranıp kaynatıldığı tencereyi karıştırırken, "Agustin'in senesi dolsaydı şarkı söylemeye başlardım," dedi. "Canın şarkı söylemek istiyorsa söyle," dedi albay. "Dalağına iyi gelir." Öğle yemeğinden sonra doktor geldi. Albayla karısı mutfakta kahve içerken sokak kapışım iterek açıp bağırdı: "Herkes öldü mü?"
12 Albay onu içeri buyur etmek için kalktı. "Öyle görünüyor doktor," dedi, oturma odasına girerken. "Saatinin akbabalara ayarlı olduğunu hep söylerdim zaten." Kadın muayene için hazırlanmak üzere yatak odasına girdi. Doktor albayla birlikte oturma odasında kaldı. Sıcağa karşın, doktorun tertemiz keten takımından bir tazelik kokusu yayılıyordu. Kadın hazır olduğunu bildirdiği sırada, doktor albaya bir zarf içinde üç yaprak kağıt verdi. Yatak odasına girerken, "Dün gazetelerin basmadıkları bunlar," dedi. Albay da öyle tahmin etmişti. Ülkedeki olayların, el altından dağıtılmak üzere teksirle çoğaltılmış bir özetiydi bu. Ülkenin iç kesimlerindeki silahlı direnişin durumuna ilişkin açıklamalar. Albay kendini bozguna uğramış hissetti. Gizli raporlarla dolu on yıl, hiçbir haberin bir sonraki ayın haberlerinden daha şaşırtıcı olmadığını öğretmemişti ona. Doktor oturma odasına döndüğünde okumayı bitirmişti. "Hasta benden sağlıklı," dedi doktor. "Böyle bir astımla yüz yaşına kadar yaşayabilirdim." Albay ona dik dik gibi baktı. Tek kelime söylemeden zarfı geri verdi, ama doktor almadı. "Başkalarına geçirin," dedi alçak sesle. Albay zarfı pantolonunun cebine koydu. Kadın yatak odasından çıkarken, "Şu aralar bir gün ölüp gideceğim ve sizi de yanımda cehenneme götüreceğim doktor," diyordu. Doktor, dişlerinin beylik pırıltısıyla sessizce karşılık verdi. Küçük masaya bir sandalye çekip çantasından birkaç bedava numune kavanozu çıkardı. Kadın mutfağa doğru yürüdü. "Bekleyin de kahveyi ısıtayım." "Çok teşekkür ederim, içmeyeyim," dedi doktor. "Size beni zehirleme şansım vermeyi kesinlikle reddederim." Kadın mutfakta güldü. Doktor yazmayı bitirince reçeteyi yüksek sesle okudu, çünkü el yazısını kimsenin sökemeyeceğini biliyordu. Albay dikkatini toplamaya çalışıyordu. Kadın mutfaktan döndüğünde, kocasının yüzünde bir önceki gecenin sarsıntısını gördü. "Bu sabah ateşi vardı," dedi, kocasını göstererek. "Nerdeyse iki saat iç savaş hakkında saçma sapan konuştu durdu."
13 Albay irkilmişti. "Ateşten değildi," dedi ısrarla, kendini toplayarak. "Zaten kendimi hasta hissettiğim gün çöp tenekesine kendim fırlatıp atacağım." Gazeteleri bulmak için yatak odasına girdi. "İltifatınıza teşekkür ederim," dedi doktor. Birlikte meydana doğru yürüdüler. Hava kuruydu. Asfalt sıcaktan erimeye başlamıştı. Doktor veda ederken albay kenetlenmiş dişlerinin arasından alçak sesle sordu: "Borcumuz nedir doktor?" "Şimdilik yok," dedi doktor, albayın omzuna hafifçe vurarak. "Horoz kazandığında dolgun bir fatura gönderirim size." Albay gizli mektubu Agustin'in arkadaşlarına vermek için terzi dükkanına gitti. Partili arkadaşları öldürüldüğünden ya da kasabadan sürüldüğünden ve albay her cuma postayı beklemekten başka uğraşı olmayan bir adama dönüştüğünden beri tek sığmağı orasıydı. Öğle sonrasının sıcağı kadının enerjisini kamçılamıştı. Verandada begonyaların arasında, eski giysilerin durduğu bir kutunun yanma oturmuş, hiç yoktan yeni bir giysi var etme mucizesini yaratıyordu yine. Kollardan yakalar, sırtlardan ve kare yamalardan manşetler yapıyordu. Değişik renklerde parçalardan oluşmakla birlikte kusursuzdu bunlar. Bir ağustosböceği avluda vızıldadı. Güneş soldu. Ama onun begonyaların üzerine inişini görmedi kadın. Başım ancak akşam karanlığında albay eve döndüğü zaman kaldırdı. Sonra boynunu iki eliyle kavradı, parmaklarım çıtırdattı. "Kafam tahta gibi, kaskatı," dedi. "Hep öyleydi zaten," dedi albay. Ama sonra karısının bedeninin rengarenk kırpıntılarla örtülü olduğunu gördü. "Saksağana benziyorsun." "Seni giydirebilmek için yarı saksağan olmak zorunda insan," dedi kadın. Aynı renkten olan yaka ve manşetler dışında üç ayrı renk kumaştan yapılmış bir gömleği kaldırıp gösterdi. "Karnavalda tek yapacağın şey ceketini çıkarmak." Altıda çalan çanlar sözünü kesti. Kadın yatak odasına yönelirken, "Tanrının Meleği Marye bildirdi," diye yüksek sesle dua etti. Albay okuldan
14 sonra horoza bakmaya gelen çocuklarla konuşuyordu. Sonra ertesi gün için mısır kalmadığını anımsayarak karısından para istemek için yatak odasına girdi. "Sanırım yalnız elli sent kaldı," dedi kadın. Parayı, bir mendilin köşesine düğümlenmiş olarak yatağın altında saklıyordu. Agustin'in dikiş makinesinden gelen paraydı bu. Dokuz ay boyunca onu kendi gereksinimleri ile horozunkiler arasında bölerek, kuruş kuruş harcamışlardı. Şimdi yalnızca iki tane yirmi sentlikle bir on sentlik kalmıştı. "Yarım kilo mısır al," dedi kadın. "Üstüyle de yarın için kahveyle yüz gram peynir alırsın." "Ve kapı aralığına asmak için altın bir fil," diye devam etti albay. "Yalnız mısır kırk iki tutuyor." Bir an düşündüler. Kadın önce, "Horoz bir hayvan olduğuna göre bekleyebilir," dedi. Ama kocasının yüzündeki ifadeyi görünce düşünceye daldı. Albay yatağın üstünde, dirseklerini dizlerine dayamış, elindeki paraları şıngırdatarak oturuyordu. "Benim hatırım için değil," dedi bir an sonra. "Bana kalsa hemen bu akşam bir horoz yahnisi yapardım. Elli pesoluk bir hazımsızlık çok iyi olurdu." Boynundaki bir sivrisineği ezmek için durakladı. Sonra odada dolaşan karışım gözleriyle izledi. "Beni üzen şu yoksul oğlanların para biriktiriyor olması." Sonra kadın düşünmeye başladı. Elindeki böcek öldürücüyle tam bir dönüş yaptı. Albay onun tavrında gerçekdışı bir şeyler gördü; sanki danışmak için evin ruhlarım çağırıyor gibiydi. Sonunda elindekini üstünde basmaların durduğu küçük rafa bıraktı ve şurup rengi gözlerini albayın şurup rengi gözlerine dikti. "Mısırı al," dedi. "Nasıl geçineceğimizi Tanrı bilir." Ertesi hafta boyunca her sofraya oturuşlarında, "Çoğalan somunlar mucizesi bu," diye yineledi albay. Örme, dikme ve onarma konusundaki şaşırtıcı yeteneğiyle kadın, evi hiç parasız çevirmenin anahtarını bulmuş gibiydi. Ekim, ateşkesini uzatmıştı. Rutubet, yerini uykuya bırakmıştı. Bakır rengi güneşin rahatlattığı kadın üç öğle sonrasını karmaşık saç tuvaletine verdi. Bir öğle sonrası uzun mavi örgülerim birkaç dişi eksik bir tarakla açmaya çalışırken, "Ayin başladı," dedi albay. İkinci öğle sonrası, kadın kucağında beyaz bir çarşafla avluda oturup daha sık dişli bir tarakla nöbeti sırasında çoğalmış olan bitleri temizledi. Sonunda saçlarını lavanta suyuyla yıkadı, kurumasını bekledi ve ense kökünde iki kez kıvırıp bir tokayla tutturdu. Albay bekliyordu. Gece, hamağında uykusuz yatarken, saatlerce horozun yazgısı için
15 kaygılanıyordu. Ama çarşamba günü onu tarttıklarında iyi durumda olduğunu gördüler. Aynı öğle sonrası, Agustin'in arkadaşları horozun zaferinden elde edecekleri hayali kazançlarım hesap ederek evden ayrılırken, albay da kendini iyi hissetti. Karısı onun saçını kesti. Albay, başım elleriyle yoklayarak, "Bern yirmi yaş gençleştirdin," dedi. Kadın kocasına hak verdi. "İyi olduğum zaman ölüleri diriltebilirim," dedi. Ama inana pek az saat sürdü. Evde artık saat ve resimden başka satacak şey kalmamıştı. Perşembe gecesi, olanaklarının sınırında, kadın duruma ilişkin kaygılarını açığa vurdu. "Kaygılanma," diye avuttu albay. "Posta yarın geliyor." Ertesi gün doktorun muayenehanesinin önünde tekneleri bekledi. "Uçak harika bir şey," dedi albay. Gözleri posta çantasının üstündeydi. "Bir gecede Avrupa'ya gidebileceğinizi söylüyorlar." "Doğru," dedi doktor, resimli bir dergiyle yelpazelenerek. Albay posta şefini, tekneye atlayabilmek için yanaşmanın tamamlanmasını bekleyen bir grubun içinde gördü. Önce posta şefi atladı. Kaptandan balmumuyla mühürlenmiş bir zarf aldı. Sonra teknenin tepesine tırmandı. Posta çantası iki petrol bidonunun araşma bağlanmıştı. "Ama yine de tehlikesi var," dedi albay. Posta şefini gözden kaybetmişti ama sonra meşrubat arabasındaki renkli şişelerin arasında yine gördü. "İnsanlık bir bedel ödemeden ilerlemiyor." "Bu safhada bile tekneden daha emniyetli," dedi doktor. "Altı bin metrede uçarken hava koşullarının üstüne çıkarsınız." "Altı bin metre," diye şaşkın şaşkın yineledi albay. Sayının anlamını hayal edemiyordu. Doktor kendini kaptırmıştı. Dergiyi iki eliyle, tamamen kıpırtısız kalana kadar açtı. "Kusursuz bir denge var," dedi. Ama albay posta şefinin hareketlerine takılmıştı yine. Şefin sol elinde tuttuğu bardaktan köpüklü pembe bir şey içtiğini gördü. Sağ elinde posta çantası vardı.
16 "Üstelik okyanusta demirleyip gece uçuşlarıyla sürekli bağlantı kuran gemiler vardır," diye sürdürdü doktor. "Bu kadar çok önlemle tekneden emniyetli." Albay ona baktı. "Tabii," dedi. "Hah gibidir herhalde." Posta şefi doğruca onların yanına geldi. Albay dayanılmaz bir kaygının itişiyle geri çekilerek mühürlü zarfın üstündeki adı okumaya çalıştı. Posta şefi çantayı açtı. Doktora gazete tomarını verdi. Sonra kişisel mektupların bulunduğu zarfı yırtıp açtı, alındı kağıdını kontrol etti ve mektup sahiplerinin adlarım zarflardan okudu. Doktor gazeteleri açtı. "Yine Süveyş sorunu," dedi manşetleri okuyarak. "Batı durumunu koruyamıyor." Albay manşetleri okumadı. Midesini denetim altına almak için çaba harcıyordu. "Sansür konduğundan beri gazeteler yalnız Avrupa'dan söz eder oldu," dedi. "En iyisi Avrupalıların buraya gelmesi, bizimse Avrupa'ya gitmemiz. Böylelikle herkes kendi ülkesinde neler olup bittiğini bilebilirdi." "Avrupalılar için Güney Amerika bıyıklı, gitarlı ve tüfekli bir adam," dedi doktor, gazetesinin tepesinden gülerek. "Problemi anlamıyorlar." Posta şefi postayı dağıttı. Kalanı çantaya koyup yine kapattı onu. Doktor iki kişisel mektubunu okumaya hazırlanıyordu ama zarflan yırtıp açmadan önce albaya baktı. Soma posta şefine baktı. "Albaya bir şey yok mu?" Albay dehşete kapıldı. Posta şefi çantayı omzuna vurdu, setten indi ve başını çevirmeden yanıtladı: "Albaya mektup yazan yok." Alışkanlığının tersine, doğrudan eve gitmedi. Terziye uğrayıp, Agustin'in arkadaşları gazeteleri karıştırırken bir fincan kahve içti. Kendini aldatılmış hissediyordu. O gece karısının karşısına eli boş çıkmaktansa, gelecek cumaya kadar orada kalmayı yeğlerdi. Ama terzi dükkanı kapandığında gerçekle yüzleşmek zorunda kaldı. Karısı onu bekliyordu. "Hiçbir şey yok mu?" diye sordu. "Yok," diye yanıtladı albay.
17 Ertesi cuma yine teknelere indi. Ve her cuma olduğu gibi beklenen mektubu alamadan döndü. "Yeterince bekledik," dedi kansı o gece. "Bir mektubu on beş yıl bekleyebilmek için insanda bir öküzün sabrı olmalı, sende olduğu gibi." Albay gazeteleri okumak için hamağına uzandı. "Sıramızı beklememiz gerek," dedi. "Numaramız 1823." "Biz bekleyip dururken o numara piyangoda iki kez çıktı," diye yanıtladı karısı. Albay her zamanki gibi ilk sayfadan son sayfaya, ilanlara varıncaya dek okudu. Ama bu kez dikkatini veremedi. Okurken emeldi aylığı hakkında düşündü. On dokuz yıl önce Meclis yasayı çıkardığı zaman, hakkım kanıtlaması sekiz yılını almıştı. Sonra, listelere alınabilmek için bir altı yıl daha harcamıştı. Albayın eline geçen son mektup oydu. Sokağa çıkma yasağı borusundan sonra bitirdi gazeteleri. Lambayı söndürmeye gittiğinde karısının uyanık olduğunu fark etti. "O gazete kesiği hala sende mi?" Kadın düşündü. "Evet. Öbür kağıtların arasında olmalı." Cibinliğinden çıkıp, içinde tarih sırasına göre dizilmiş ve bir lastik bantla tutturulmuş bir tomar mektubun bulunduğu tahta bir kutu çıkardı dolaptan. Savaş emeklileri konusunda çabuk girişim vaadinde bulunan bir hukuk firmasının ilanını buldu. "Seni avukat değiştirmeye ikna etmek için harcadığım sürede parayı harcıyor olabilirdik," dedi kadın. Gazete kesiğini kocasına uzattı. "Kızılderililere yaptıkları gibi bizi de kaldırıp bir rafa koymalarından hiçbir şey geçmiyor elimize." Albay iki yıl öncesinin tarihini taşıyan ilanı okudu. Sonra onu kapının arkasında asılı duran ceketinin cebine koydu. "Sorun şu ki avukat değiştirmek için para gerekli." "Hiç de değil," dedi kadın kesin bir tavırla. "Onlara aylığı bağlattıklarında istedikleri kesintiyi yapmalarını yazarsın. Davayı almaları için tek yol bu." Böylece cumartesi günü öğleden sonra, albay avukatım görmeye gitti. Onu bir hamakta tembelce uzanmış buldu. Üst çenesinde iki köpekdişinden başka bir şey olmayan heybetli bir zenciydi. Ayaklarına bir çift tahta tabanlı terlik geçirip yazıhanenin, tozlu piyanoların üstündeki penceresini açtı.
18 Piyanolarım bir zamanlar notaların konulduğu bölmelerine kağıtlar tıkıştırılmıştı: eski muhasebe defterlerine yapıştırılmış Resmi Gazete kesikleri ve karmakarışık bir muhasebe bültenleri koleksiyonu. Tuşsuz piyanolar bir çalışma masası olarak da kullanılıyordu. Avukat bir döner sandalyeye oturdu. Albay ziyaretinin amacım açıklamadan önce tedirginliğini belirten bir şeyler söyledi. "Sizi uyarmıştım, bu işler birkaç günde hallolmaz," dedi avukat, albay duraklayınca. Sıcaktan durmadan terliyordu. Sandalyeyi arkaya yatırıp bir reklam broşürüyle yelpazelendi. "Vekillerim sık sık yazıp sabırlı olmamızı söylüyorlar." "On beş yıldır aynı şey," diye yanıtladı albay. "Şu kısır horozun hikayesine dönmeye başladı." Avukat işin idari girdi çıktısını çok canlı bir biçimde anlattı. Sandalye sarkık kaba etlerine dar geliyordu. "On beş yıl önce daha kolaydı," dedi. "O zaman her iki partiden de üyeleri bulunan bir emekli askerler örgütü vardı şehirde." Ciğerlerini boğucu havayla doldurdu ve cümleyi sanki hemen o anda icat etmiş gibi söyledi: "Birlikten kuvvet doğar." "Bu durumda doğmadı," dedi albay. İlk kez yalnızlığının farkına varıyordu. "Bütün arkadaşlarım postayı beklerken ölüp gittiler." Avukatın yüzü değişmedi. "Yasa çok geç çıkarıldı," dedi. "Herkes sizin gibi yirmi yaşında albay olacak kadar şanslı değildi. Üstelik özel bir ödenek ayrılmamıştı, bu durumda hükümet bütçede ayarlamalar yapmak zorunda kaldı." Hep aynı hikaye. Albay onu her dinleyişinde sessizce içerliyordu. "Bu bir sadaka değil," dedi. "Bize bir lütufta bulunmuyorlar. Cumhuriyeti korumak için belimizi kırdık." Avukat ellerini havaya kaldırdı. "Böyledir işte," dedi. "İnsanın nankörlüğü sınır tanımaz." Albay o hikayeyi de biliyordu. Onu Neerlandia Antlaşmasından bir gün sonra, hükümet iki yüz devrim subayına yolluk ve tazminat vaadinde bulunduğu zaman duymaya başlamıştı. Neerlandia'daki o dev ağacının altında üslenmiş, çoğunlukla okulu terk etmiş gençlerden oluşan bir devrim taburu üç ay beklemişti. Sonra kendi olanaklarıyla evlerine dönmüş ve orada beklemeye devam etmişlerdi. Nerdeyse altmış yıl sonra, albay hala bekliyordu.
19 Bu anılarla heyecanlanıp üstün bir tavır takındı. Sağ elini yalnızca sinir dokusuyla bir araya dikilmiş kemiklerden oluşan uyluğuna dayayıp mırıldandı. "Harekete geçmeye karar verdim." Avukat bekledi. "Yani?" "Avukatımı değiştireceğim." Bir ana ördek, ardında birkaç yavru ördekle yazıhaneye girdi. Avukat onları dışarı kovmak için doğruldu. "Nasıl isterseniz albay," dedi hayvanları kovalayarak. "Nasıl isterseniz öyle olsun. Mucize yaratabilseydim bu kümeste yaşıyor olmazdım." Avlu kapışma tahta bir parmaklık koyup sandalyesine döndü. "Oğlum hayatı boyunca çalıştı," dedi albay. "Evim ipotekli. Bu emeklilik yasası avukatlar için ömür boyu aylık gelir oldu." "Benim için değil," diye itiraz etti avukat. "Hepsi son kuruşuna kadar masraflara gitti." Albay haksızlık ettiğim düşünerek acı çekiyordu. "Ben de onu demek istiyordum," diye düzeltti. Gömleğinin koluyla alnını kuruladı. "Bu sıcak insanın kafasındaki vidaları paslandırıyor." Biraz sonra avukat yazıhaneyi altüst ederek vekaletnameyi arıyordu. Güneş zımparalanmamış tahtalardan yapılma ufacık odanın ortasına doğru ilerliyordu. Her yeri boşuna aradıktan sonra avukat oflaya poflaya emekleyerek piyanoların altından bir tomar kağıt çıkardı. "İşte burada." Albaya mühürlü bir kağıt verdi. "Kopyaları iptal etmeleri için vekillerime yazmam gerek," diye bitirdi sözünü. Albay kağıdın üstündeki tozu silkeledi ve onu gömlek cebine koydu. "Onu kendiniz yırtın," dedi avukat. "Hayır," diye yanıtladı albay. "Yirmi yıllık anılar bunlar." Avukatın aramayı sürdürmesini bekledi. Ama avukat sürdürmedi. Terini silmek için hamağa gitti. Oradan, titreşen havanın ardından albaya baktı. "Belgeler de gerekli," dedi albay.
20 "Hangileri?" "Haklan ispatı." Avukat ellerini havaya kaldırdı. "Ama bu mümkün değil albay." Albay telaşlanmıştı. Macondo bölgesinde devrimin hazinedarı olarak, bir katırın sırtına iplerle bağlanmış ve içinde iç savaşa ait paranın bulunduğu iki sandıkla, altı gün süren zor bir yolculuk yapmıştı. Neerlandia kampına açlıktan ölmüş olan katırı sürükleyerek, antlaşma imzalanmadan yarım saat önce varmıştı. Albay Aureliano Buendia Atlantik kıyısındaki devrim güçlerinin levazım başkam makbuzu uzatmış ve iki sandığı da teslim envanterine işlemişti. "Paha biçilmez belgeler onlar," dedi albay. "Albay Aureliano Buendia'nın kendi eliyle yazılmış bir makbuz var." "Aynı fikirdeyim," dedi avukat. "Ama o belgeler binlerce daireden, binlerce elden geçip Harp Bakanlığı'nın kim bilir hangi bölümüne gittiler." "Öyle belgeler hiçbir memurun dikkatinden kaçamaz," dedi albay. "Ama son on beş yıl içinde memurlar defalarca değişti," dedi avukat. "Bir düşünün, yedi başkan gelip geçti, her başkan kabinesini en az on kez ve her bakan kadrosunu en az yüz kez değiştirdi." "Ama kimse belgeleri evine götüremez," dedi albay. "Her yeni memurun onları ilgili dosyada bulmuş olması gerekirdi." Avukatın sabrı taştı. "Üstelik o kağıtlar bakanlıktan şimdi alınırsa listelerde yeni bir yer için beklemeleri gerekecek." "Önemi yok," dedi albay. "Yüzyıllar sürer." "Önemi yok. Büyük şeyler için bekleyen, küçük şeyler için de bekleyebilir." Albay çizgili bir bloknotu, dolmakalemi, mürekkep hokkasını ve kurutma kağıdını oturma odasındaki küçük masaya götürdü. Karışma bir
Türkçe Ulusal Derlemi Sözcük Sıklıkları (ilk 1000) 14.08.2014 SIRA SIKLIK SÖZCÜK TÜR AÇIKLAMA 1 1209785 bir DT Belirleyici 2 1004455 ve CJ Bağlaç 3 625335 bu PN Adıl 4 361061 da AV Belirteç 5 352249 de
İgi ve ben Benim adım Flo ve benim küçük bir kız kardeşim var. Küçük kız kardeşim daha da küçükken ismini değiştirdi. Bir sabah kalktı ve artık kendi ismini kullanmıyordu. Bu çok kafa karıştırıcıydı. Yatağımda
C A NAVA R I N Ç AGR ISI Canavar, canavarların hep yaptığı gibi, gece yarısından hemen sonra çıktı ortaya. Geldiğinde Conor uyanıktı. Kısa süre önce bir kâbus görmüştü. Herhangi bir kâbus değil- di bu;
RAPUNZEL Bir zamanlar bir kadınla kocasının çocukları yokmuş ve çocuk sahibi olmayı çok istiyorlarmış. Gel zaman git zaman kadın sonunda bir bebek beklediğini fark etmiş. Bir gün pncereden komşu evin bahçesindeki
Dersler, ödevler, sýnavlar, kurslar... Dinlence günlerinde bile boþ durmak yoktu. Hafta sonu gelmiþti; ama ona sormalýydý. Üstüne, günlerin yorgunluðu çökmüþtü. Bunu ancak oyunla atabilirdi. Caný oyundan
Uzun Bir Köpek Hakkında Kısa Bir Öykü Henry Winker İllüstrasyonlar: Scott Garrett Çeviri: Bengü Ayfer 4 GİRİŞ Bu sendeki kitaplar Dyslexie adındaki yazı fontu kullanılarak tasarlandı. Kendi de bir disleksik
VARLIKLARIN ÖZELLİKLERİNİ BELİRTEN KELİMELER yuvarlak masa yeşil erik üç kalem ihtiyar adam şu otobüs birkaç portakal Yuvarlak masa : Yuvarlak sözcüğü varlığın biçimini bildiriyor. Yeşil erik : Yeşil sözcüğü
Günün Öyküsü: Talih mi Talihsizlik mi? Bir zamanlar köyün birinde yaşlı bir adam yaşıyormuş. Çok fakirmiş. Ama çok güzel beyaz bir atı varmış. Kral bu ata göz koymuş. Bir zamanlar köyün birinde yaşlı bir
Yeni evli bir çift vardı. Evliliklerinin daha ilk aylarında, bu işin hiç de hayal ettikleri gibi olmadığını anlayıvermişlerdi. Aslında birbirlerini sevmiyor değillerdi. Son zamanlarda o kadar sık olmasa
6. Sınıf sıfatlar testi testi 1 1. Aşağıdaki cümlelerin hangisinde soru anlamını sağlayan kelime sıfat değildir? A) Kaç liralık fatura kesilecek? B) Oraya gidip de ne iş yapacaksın? C) Ne kadar güzel konuşuyor
2012-2013 Türkçe Ortak Sınavı Lise Hazırlık Sınıfı AÇIKLAMALAR 1. Soruların cevaplarını kitapçıkla birlikte verilecek optik forma işaretleyiniz. 2. Cevaplarınızı koyu siyah ve yumuşak bir kurşun kalemle
Bir gün sormuşlar Ermişlerden birine: Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır? Bakın göstereyim demiş Ermiş. Önce sevgiyi dilden gönle indirememiş olanları çağırarak onlara
O sabah minik kuşların sesleriyle uyandı Melek. Yatağından kalktı ve pencereden dışarıya baktı. Hava çok güzeldi. Güneşin ışıkları Melek e sevinç katıyordu. Bulutlar gülümsüyor ve günaydın diyordu. Melek
BÝRÝNCÝ BÖLÜM 1 Dünya döndü Son ders zili çalýnca tüm öðrenciler sevinç çýðlýklarý atarak okulu terk etti. Ýkili öðretim yapýlýyordu. Sabahçýlar okulu boþaltýrken, öðleci grup okula girmeye hazýrlanýrdý.
ANKARA ÜNİVERSİTESİ TÖMER TÜRKÇE ÖĞRETİM ARAŞTIRMA VE UYGULAMA MERKEZİ TÜRKÇE SINAVI T105004 ADI SOYADI NOSU UYRUĞU SINAV TARİHİ ÖĞRENCİNİN BÖLÜM Okuma Dinleme Yazma Karşılıklı Konuşma Sözlü Anlatım TOPLAM
ALTIN BALIK Bir zamanlar iki balıkçı varmış. Biri yaşlı, diğeriyse gençmiş. İki balıkçı avladıkları balıkları satarak geçinirlermiş. Bir gün yine denize açılmışlar. Ağı denize atıp beklemeye başlamışlar.
Bu hafta için 5 güne 5 değerlendirme hazırlıyoruz. İlk üçünü paylaşıyoruz. 2 Tanesi de çarşamba sitemizde! Puanlama Aşağıda... 1. Sınav Test Soruları 5 puan 6x5=30 Harf,hece tablo 1 puan 45x1=45 Sayı okuma
Bu hafta için 5 güne 5 değerlendirme hazırlıyoruz. İlk üçünü paylaşıyoruz. 2 Tanesi de çarşamba sitemizde! Puanlama Aşağıda... 1. Sınav Test Soruları 5 puan 6x5=30 Harf,hece tablo 1 puan 45x1=45 Sayı okuma
Hikaye Yazarı Sevinç DOĞAN ( Türkçe Öğretmeni ) İmtiyaz Sahibi Adına Ramazan BALCI Okul Müdürü Fatma BAŞA ( Özel Eğitim Öğretmeni ) Kapak Tasarımı ve Sayfa Tasarımı Ahmet ŞAMLI ( Görsel Sanatlar Öğretmeni
ÖZEL EFDAL ERENKÖY ANAOKULU PENGUEN GRUBU EKİM AYI BÜLTENİ 1 SONBAHAR VE YAPRAKLAR Sonbahar Mevsimin de gözlemlediğimiz hava olaylarını isimlendirdik. Sonbahar mevsimine ait giysileri ayırt ettik. Rüzgâr
ilkokul1.com ilkokul1.com ilkokul1.com ilkokul1.com ilkokul1.com ilkokul1.com ilkokul1.com ilkokul1.com ilkok Benim adım Deniz. 7 yaşındayım. Bu hafta sonu annem ve babamla birlikte kampa gittik. Kampa
Bir akşam vakti, kasabanın birine bir atlı geldi. Kimdir bu yabancı diye merak eden kasabalılar, çoluk çocuk, alana koştular. Adam, yanında atı, elinde boş bir çuval, alanın ortasında öylece dikiliyordu.
SAKLAMBAÇ Müge İplikçi ON8 roman 22 SAKLAMBAÇ Yazan: Müge İplikçi Yayın yönetmeni: Müren Beykan Yayın koordinatörü: Canan Topaloğlu Son okuma: Hande Demirtaş ON8, 2013 Tüm yayın hakları saklıdır. Tanıtım
Kaybolmasınlar Diye Mesleğini sorduklarında ne diyeceğini bilemezdi, gülümserdi mahçup; utanırdı ben şairim, yazarım, demeye. Bir şeyler mırıldanırdı, yalan söylememeye çalışarak, bu kez de yüzü kızarırdı,
SOKAK - DIŞ - GÜN ABLA KARDEŞ Gerçek bir hikayeden alınmıştır. Batu 20'li yaşlarında genç biridir. Boynunda asılı bir fotoğraf makinesi vardır. Uzun lensli profesyonel görünşlü bir digital makinedir. İlginç
Eşeğe Dönüşen Kabadayı Makedonya Masalı (Herşeyin bir bedeli var) Yazan: Yücel Feyzioğlu Resimleyen: Mert Tugen Ne varmış, ne çokmuş, gece karanlık, güneş yokmuş. Her kasabada kabadayı insanlar varmış.
BARIŞ BIÇAKÇI Aramızdaki En Kısa Mesafe BARIŞ BIÇAKÇI 1966 da Adana da doğdu. Hüseyin Kıyar ve Yavuz Sarıalioğlu ile birlikte Ocak 1994 ve Ekim 1997 de iki şiir kitabı yayımladı. İletişim Yayınları nca
Çeviri Deniz Hüsrev Jiggy kahramanımızın asıl adı değil, lakabıdır. Ve kıpır kıpır, yerinde duramayan anlamına gelmektedir. 5 6 BİRİNCİ BÖLÜM Hayatınızı elinizden alınıp klozete atılmış, ardından da üzerine
Yayın no: 168 SAYGI VE HÜRMET ÖYKÜLERİ Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen: Durmuş Yalman Kapak: Zafer Yayınları İsbn: 978 605 4965 18 2 Sertifika no: 14452 Uğurböceği Yayınları, Zafer Yayın Grubu
DENİZ YILDIZLARI ANAOKULU NİSAN AYI 1. ve 2. HAFTASINDA NELER SERBEST ZAMAN YAPTIK? Çocuklara sporun önemi anlatıldı ve her sabah spor yaptırıldı. Çocuklar ilgi köşelerinde öğretmen rehberliğinde serbest
Akvaryumdaki Denizkızı Daracık bir sokakta, küçücük bir akvaryumcu varmış. Gelip geçenler pek fark etmezmiş burayı. Oysa başlarını azıcık kaldırsalar neler göreceklermiş neler... Akvaryumcu yaşlı bir adammış.
D DAĞ DAKİKA Her iki el göğüs hizasındadır. Sağ elin işaret ve başparmağı açık, öbür parmaklar kapalıdır (C el). Sağ elin açık parmaklarının uçları, sol el işaret parmağına değecek biçimde tutulur. Her
Adım-Soyadım:... Oku ve renklendir. Gemiyle bir yolculuğa çıkmaya hazır mısın? O zaman geminin üzerindeki çiçeklerden 2 tanesini yeşile, bir tanesini pembe renge boyamalısın. Geminin pencereleri açık mavi
Güzel Bir Bahar ve İstanbul Bundan iki yıl önce 2013 Mayıs ayında yolculuğum böyle başladı. Dostlarım, sınıf arkadaşlarım ve birkaç öğretmenim ile bildiğimiz İstanbul, bizim İstanbul a doğru yol aldık.
I. BÖLÜM Sayı, insan nefsinde birliğin tekrarından kaynaklanan manevi hayaldir. İhvan-ı Safa (Saflık Kardeşleri) Marifet, bize yâr olmayan sevgiliyi kalbimizin içinde öldürmek! İşte en haklı, en masum,
TEŞEKKÜR Kısa Film Senaryosu Yazan Bülent GÖZYUMAN Sahne:1 Akşam üstü/dış Issız bir sokak (4 sokak çocuğu olan Ali, Bülent, Ömer ve Muhammed kaldıkları boş inşaata doğru şakalaşarak gitmektedirler.. Aniden
Türkçe Dil Etkinlikleri Sanat Etkinlikleri Oyunlar Müzik Ve Ritim Sohbetler *Tatilde neler yaptık? *Hava nedir? Hangi duyu organımızla hissederiz? *Tatildeyken hava nasıl değişimler oldu? *Müzik dendiğinde
HAYAT BİLGİSİ HAFTA SONU ÖDEVİ ADI SOYADI: 09.04.2010 1. Vücudumuzdaki şeker oranını aşağıdaki organlarımızdan hangisi ayarlar? A) Kalp B) Böbrek C) Karaciğer 2. Sağlıklı bir yaşam için en önemli seçenek
ÜNİTE 4 Şimdiki Zamanın Rivayeti Ben gid-iyor-muş-um git-mi-yor-muş-um Sen gid-iyor-muş-sun git-mi-yor-muş-sun O gid-iyor-muş git-mi-yor-muş Biz gid-iyor-muş-uz git-mi-yor-muş-uz Siz gid-iyor-muş-sunuz
3 YAŞ EKİM AYI TEMASI Mevsimlerden sonbaharı öğreniyoruz. Çiftlikte yaşayan hayvanları öğreniyoruz. Sebze ve meyvelerin bize faydalarını öğreniyoruz. Cumhuriyet nedir? Öğreniyoruz. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımızı
Hafta Sonu Ev Çalışması HAYAL VE GERÇEK Babasının işi nedeniyle çocuğun orta öğretimi kesintilere uğramıştı. Orta ikideyken, büyüdüğü zaman ne olmak ve ne yapmak istediği konusunda bir kompozisyon yazmasını
Bir bahar günü. Doğa en canlı renklerine büründü bürünecek. Coşku görülmeye değer. Baharda okul bahçesi daha bir görülmeye değer. Kıpır kıpır hareketlilik sanki çocukların ruhundan dağılıyor çevreye. Biz
Gösterdim Gördü anlamına gelmez Söyledim Duydu anlamına gelmez Duydu Doğru anladı anlamına gelmez Anladı Hak verdi anlamına gelmez Hak verdi İnandı anlamına gelmez İnandı Uyguladı anlamına gelmez Uyguladı
ISBN : 978-605-65564-3-2 1 Baba, Bal Arısı Gibi Olmak İstemiyorum ISBN : 978-605-65564-3-2 Ali Korkmaz firstname.lastname@example.org Redaksiyon : Pelin GENÇ Dizgi/Baskı Kardeşler Ofset Matbaacılık Muzaffer Ceylandağ
MERHABA ARKADAŞLAR BEN YEŞİLCAN! Sağlıklı olan ne varsa yaparım. Zararlı olan her şeyle savaşırım. Kötülerin düşmanı, iyilerin dostuyum. Zor durumda kaldığınızda İmdaat! diye beni çağırabilirsiniz. Sesinizi
Dört Dakika İçin Bile Olsa Okuyabilmek Evden acele ile çıkmıştım. Koşar adımlarla metroya doğru ilerlerken bir yandan öğrencilere vereceğim dersin plânını yapıyor, bir yandan da çiseleyen yağmurda ıslanmamaya
Başarıda İç Disiplin Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür. Ama kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez. İÇ DİSİPLİN NEDİR? Her zaman yaptığınız veya yapmak zorunda olduğunuz işleri iki şekilde yaparsınız:
ÇAYLAK Çevresinde güzel bahçeleri olan bir villaydı. Alt katta genel tıbbi muayene ve müdahaleleri yapılıyordu. Bekleme salonu ve küçük bir de laboratuar vardı. Orta katta diş kliniği ve ikinci bir muayene
SÖZCÜKTE ANLAM 1 Gerçek Anlam Yan Anlam Mecaz Anlam Terim Anlam Sözcükler Arasý Anlam Ýliþkileri Anlam Olaylarý Söz Öbeklerinde Anlam BADEM AÐACI Ýlkbahar gelmiþti. Hava bazen çok güzel oluyordu. Güneþ
03.11.2014 PAZARTESİ Ö. Ç. BİLFEN ANAOKULU 6 YAŞ GRUBU GÜNLÜK EĞİTİM PROGRAMI SERBEST ZAMAN ETKİNLİĞİ: Çocuklarla selamlaşıldı. Müzik eşliğinde öğretmenin yönergelerine uygun ısınma hareketleri yapıldı.
Ateş Ülkesi'nde Ateşgâh Ateşgâh ı anlatmak istiyorum bu hafta sizlere. Ateş Ülkesi ne yolculuk ediyorum bu yüzden. Birdenbire pilot, Sevgili yolcular hazır olun düşüyoruz diyor. Düşüyoruz ama ben dâhil
Günler süren yağmurdan sonra bulutlar kayboldu. Güneş, ışıl ışıl yüzünü gösterdi. Yıkanan doğanın renklerine canlılık gelmişti. Ağaçlardan birinin kökünden kahverengi, pırıl pırıl bir şerit uzanıyordu.
PEPE NİN HİKAYESİ Pepe, herkesin olmak isteyeceği türden bir insandı. Her zaman neşeli olup, her zaman, söyleyeceği pozitif bir şey vardı. Birisi istediğinde hemen gidiyor, daima : Daha iyisi olamaz! diye
İŞYERİ EGZERSİZLERİ Hazırlayan: Uzman Fizyoterapist Meral HAZIR EGZERSİZLERİ Günümüzde, özellikle endüstriyel toplumlarda aktif olmayan yaşam şekli, ergonomik olmayan çalışma koşulları ve İŞYERİEGZERSİZLERİ
Aşağıdaki şiiri okuyunuz. Soruları cevaplayınız. OKULUMUZ Her yerden daha güzel, Bizim için burası. Okul, sevgili okul, Neşe, bilgi yuvası. Güzel kitaplar burda, Birçok arkadaş burda, İnsan nasıl sevinmez,
Çocuklar için Kutsal Kitap sunar Cennet, Tanrı nın Harika Evi Yazarı: Edward Hughes Resimleyen: Lazarus Uyarlayan: Sarah S. Tercüme eden: Nurcan Duran Üreten: Bible for Children www.m1914.org 2010 Bible
Kaybolan Çocuk Çocuklar için öyküler yazmak istiyordum. Yazmayý çok çok sevdiðim için sevinçle oturdum masanýn baþýna. Yazdým, yazdým... Sonra da okudum yazdýklarýmý. Bana göre güzel öykülerdi doðrusu.
Ankilozan Spondilit hastaları için Günlük egzersiz programı Egzersiz 1 Yer Egzersizleri Yere sırtüstü uzanın. Dizlerinizi ayak tabanlarınız yere tam basacak şekilde bitişik olarak bükün. Kalçanızı mümkün
ΕΘΝΙΚΟ & ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΣΙΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ Μάθηµα : ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ II ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ ΛΟΓΟ (70005Γ) ÖZEL GÜNLER Aşağıdaki önemli günlerden
Aşağıda verilen isimleri örnekteki gibi tamamlayınız. Örnek: Ayakkabı--------uç : Ayakkabının ucu İsim İsim İsimlerin Tamamlanmış Hali Kalem sap Çanta renk Araba boya Masa kenar Deniz mavi Rüzgar şiddet
KILIÇDAROĞLU K.MARAŞ'TA Chp Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, Kahramanmaraş ın Elbistan İlçesi nde siyaseti sadece insan için yaptıklarını, iktidara gelmeleri halinde terörü sonlandırıp ülkeye huzuru getireceklerini
Çocuklar için Kutsal Kitap sunar Cennet, Tanrı nın Harika Evi Yazarı: Edward Hughes Resimleyen: Lazarus Uyarlayan: Sarah S. Tercüme eden: Nurcan Duran Üreten: Bible for Children www.m1914.org 2010 Bible
Mantar çoğunlukla ayak tırnaklarınızda olur ancak el tırnaklarınızda da çıkabilir. Tedavi edilmesi, göze hoş görünmemesinin yanısıra, sağlık açısından da önemlidir. Sarımsı, yeşil veya kahverengi tırnaklarınız
ÖZEL SAMANYOLU LĐSELERĐ ANKARA ĐLKÖĞRETĐM MATEMATĐK YARIŞMASI 2011 / NĐSAN 5. SINIF A KĐTAPÇIĞI Bu sınav çoktan seçmeli 40 Test sorusundan oluşmaktadır. Süresi 100 dakikadır. Sınavla Đlgili Uyarılar Cevap
OKUMA - ANLAMA: ÖĞRENCİLER HER GÜN NELER YAPIYORLAR? 1 Türkçe dersleri başladı. Öğrenciler her gün okula gidiyorlar, yeni şeyler öğreniyorlar. Öğretmenleri, Nazlı Hanım, her Salı ve her Cuma günü sınav
Yayın no: 169 VEFA VE CÖMERTLİK ÖYKÜLERİ Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen: Durmuş Yalman Kapak: Zafer Yayınları İsbn: 978 605 5523 15 2 Sertifika no: 14452 Uğurböceği Yayınları, Zafer Yayın Grubu
Bu kitabın sahibi:... Dinle bir tanem, şimdi sana, bir çocuğun öyküsünü anlatmak istiyorum... Uzun çoooooooook uzun adı olan bir çocuğun öyküsü bu! Aslında her şey onun dünyaya gelmesiyle başladı. Kucakladılar
SAGALASSOS TA BİR GÜN Çoğu zaman hepimizin bir düşüncesi vardır tarihi kentlerle ilgili. Baktığımız zaman taş yığını der geçeriz. Fakat ben kente girdiğim andan itibaren orayı yaşamaya, o atmosferi solumaya
Çevremizde gördüğümüz, dokunduğumuz, kokladığımız birden çok varlık vardır. Az veya çok yer kaplayan her varlık madde olarak adlandırılır. Çiçekler, kalemimiz ve hatta bizde birer maddeyiz. Peki, çevremizde
Hafta Sonu Ev Çalışması YIL DEDE'NİN DÖRT KIZI Zaman adlı ölümsüz bir dev vardı. Bir gün Zaman, Yıl Dede'yi dört kızıyla birlikte yeryüzüne indirdi. Kızlar, yeryüzünü çok sevdiler. Hepsi bir yana dağılıp
ÖZEL BİLGİ İLKÖĞRETİM OKULU ANASINIFI 1 31 MART TEMA ÇALIŞMALARIMIZ Merakla ve sabırsızlıkla ilkbaharı bekliyoruz..gelir umuduyla.. Bu ay temamız İlkbahar.. Kışı gördük, iliklerimize kadar yaşadık aylardır..
Çocuklar için Kutsal Kitap sunar İlk Kilisenin Doğuşu Yazarı: Edward Hughes Resimleyen: Janie Forest Uyarlayan: Ruth Klassen Tercüme eden: Nurcan Duran Üreten: Bible for Children www.m1914.org 2011 Bible
Çemberlitaş taki dedesinin konağında büyüyen şair, Amerikan ve Fransız kolejlerinde başladığı ilk ve lise öğrenimini Deniz Lisesi nde tamamladı. İ. Ü. Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü nü 1924 te bitirince
A1 DÜZEYİ ADI SOYADI: OKUL NO: NOT OKUMA 1. Aşağıdaki metni -(y/n)a, -(n)da, -(n)dan, -(y/n)i ve -(I)yor ekleriyle tamamlayınız. (10 puan) Sevgili Ayşe, Nasılsın? Sana bu mektubu İstanbul dan yazıyorum.
İntikam Bilir misin sen her gece Kendinle oturup konuşmayı Geceden uyanmamaya ant içip Gün ışığıyla yeniden doğmayı Bilir misin sen her güne hayata küskün başlamayı Anti sosyal kişilik olup da Şişelerin