Kalın mavi boruların beton silolara çapraz olarak geçtiği, aşırı büyümüş çimlerle kaplı bir tarlada ilerleyen Choi Sung-ho, buharlı Temmuz sıcağında burnunu kaşıdı ve tanıdık bir kokuyu içine çekti.
Seul’ün batı sınırından çıkan bir otoyolun hemen dışında yer alan Nanji Kanalizasyon Arıtma Merkezi, Choi’nin çalıştığı yer olup, öncelikle Seul’ün tuvaletlerinde üretilen insan atıklarıyla ilgilenmektedir. Ama şimdi yükselen koku, çürüyen yiyeceklerin kokusu.
Bu koku, merkez ile civardaki sakinler arasında sürekli bir gerilim kaynağı oluşturuyor; onlar da o kadar çok kez şikayette bulunmak için aramışlar ki, tesis müdürü artık kişisel telefon numarasını kartvizitinde belirtmiyor.
Choi bu endişelere olumlu bakıyor. Çamurun sorunsuz akmasını sağlamak kadar bu tür şikayetleri gidermek de bu işin bir parçası. Ancak günde 2.500 ton gıda atığı üreten 10 milyonluk bir şehirde, tesisin geri dönüşümdeki rolü nankör olduğu kadar önemli de.
Güney Kore, 2005 yılında yiyecek atıklarının toprağa doldurulmasını yasakladığından ve ardından 2013 yılında sıvı yan ürününün (sızıntı suyu olarak bilinir) okyanusa boşaltılmasının yasaklanmasından bu yana, ülke, atılan gıdaların neredeyse tamamını gübreye dönüştüren kapsamlı bir kompostlama programı yürütüyor. , hayvan yemi veya Nanji Kanalizasyon Arıtma Merkezi örneğinde biyogaz adı verilen bir tür yakıt.
Tesis her gün çevredeki atık toplama şirketlerinden gelen yaklaşık 130 ton kadar sızıntı suyunu işliyor. Sıvı, beton tanklara dökülüyor ve burada 15 ila 30 günlük bir süre boyunca anaerobik sindirim adı verilen bir süreçte mikroorganizmalar tarafından parçalanıyor. Bu süreçten elde edilen biyogaz daha sonra toplanıp bölgedeki evlerin ısıtılması için kullanılacak yerel bir kuruluşa satılıyor.
Choi midesine hafifçe vurarak, “Bu tıpkı insanlarda sindirim gibi bir şey” diye açıkladı. “Tankları insan vücudundaki sıcaklığa benzer şekilde 36 veya 37 santigrat derecede tutuyoruz.”
Nanji Kanalizasyon Arıtma Merkezi’ne atılan gıda atıkları, Güney Korelilerin 2013’ten bu yana yenmemiş yiyeceklerini atmak için kullanmaları gereken yarı saydam sarı bir torbada başlıyor.
Litre başına yaklaşık 70 sent fiyatla satılan ve herhangi bir markette ya da bakkalda satılan bu ürünleri satın alan vatandaşlar, çöpe attıkları yiyeceklerin vergisini de ödüyor. Torbalardan elde edilen gelir her bölge tarafından toplanıyor ve gıda atıklarının taşınması ve işlenmesi maliyetlerinin bir kısmını karşılamak için kullanılıyor.
Belediye gıda atığı yönetimi ekibinin başkanı Jang Ji-ae, “Seul’de genel olarak torba ücretleri, toplam işleme maliyetinin yaklaşık %40’ını karşılıyor ve bu da şehre yılda yaklaşık 153 milyon dolara mal oluyor” dedi.
Rutin her Seul sakini için ikinci doğadır: Nemi sıkın ve gün batımından sonra dolu çantayı kaldırım kenarındaki kişisel yeşil çöp kutusuna koyun. Bazı apartman komplekslerinde konut sakinleri, gıda atıklarını, katkı paylarını otomatik olarak tartacak ve buna göre ücretlendirecek elektronik atık kutularına atarak yiyecek atıklarını atabiliyor.
Bu yöntemler insanları, yarattıkları atıklarla yüzleşmeye teşvik eder. Jang, “Ne kadar çok şeyi çöpe attığınızı algılayabiliyorsunuz” dedi. “Bu da insanları rahatsız ediyor.”
Daha sonra şehirdeki işleme tesislerinde torbalar çıkarılacak ve çamurdaki yabancı maddeler çıkarılacak. Kalan içerikler sıkıştırılacak, kurutulacak ve gübre veya hayvan yemi olarak işlenecek, sıvı akış ise Nanji gibi atık su tesislerine gönderilecek.
Bu program kapsamında ülke şu anda gıda atıklarının neredeyse %100’ünü geri dönüştürüyor; 1996’da sadece %2,6 olan bu oran dikkate değer bir artış.
Güney Kore sisteminin bu etkililiği, diğer ülkelerdeki hükümet yetkilileri için örnek bir vaka çalışması haline getirdi; bunların birçoğu tavsiye almak için Seul’deki muadillerine ulaştı.
Jang’ın ekibi geçen yıl Tokyo’da yetkililerle bir Zoom danışma toplantısı düzenledi. Japonya’da yiyecekler genel atıklarla birlikte atılıyor ve daha sonra yakılıyor, ancak Tokyo yetkilileri geri dönüşüm odaklı bir alternatif olasılığını araştırıyordu.
Jang, “En çok yiyecekleri genel atıklardan nasıl ayıracaklarını merak ediyorlardı” dedi. “İnsanların gerçekten böyle bir şeye razı olup olmayacağını gerçekten bilmek istediler.”
Güney Kore’de gıdanın genel atıklardan ayrılması (her türlü geri dönüşüm sisteminin temeli) 1990’ların sonlarında başladı.
Yoğun bir kentleşme dönemi başkentte aşırı kalabalığa yol açarken, yükselen yaşam standartları da daha tutumlu zamanlarda görülmemiş düzeyde israfa yol açıyordu. Yerleşim alanları, sınırlarına ulaşmış olan devasa atık depolama alanlarına doğru ilerliyor ve bu da koku ve zararlılara karşı hayal kırıklığı yaratıyor.
Jang’a göre, gıda israfının hoş olmayan sonuçlarıyla ilgili bu doğrudan duyusal karşılaşmalar, konuya ülkede patlayıcı bir siyasi yük kazandırdı. Bu, 2005 yılında gıda atıklarının çöpe atılmasının yasaklanmasının önünü açtı, ancak en önemlisi, insanların gıda atıklarını ayrı olarak atmanın getirdiği ek zorluğu kabul etmelerini sağladı.
Yine de ilk birkaç yıl bir öğrenme eğrisi izledi.
Eğer Golden State dünyayı daha iyi, daha güvenli bir geleceğe doğru yönlendirecekse, siyasi ve ticari liderlerimiz ve geri kalanımız, Kaliforniya anlatısını yeniden yazmak için daha çok çalışmak zorunda kalacak. Devleti şu şekilde ileriye taşıyabiliriz.
Geri dönüşüm planı üzerinde hükümetle birlikte çalışan 180 çevre grubundan oluşan ulusal bir koalisyon olan Kore Sıfır Atık Hareketi Ağı’nın başkanı Kim Mi-hwa, “Çok sayıda deneme yanılma ve çok sayıda deney vardı” dedi. “Bunu ancak 2013 yılında başarı olarak adlandırabildik diyebilirim.”
İlk sorunlardan biri kuralları çiğneyenlerdi. Dikkatsiz saklamanın koku sorununa yol açacağı gıda atıklarını kapalı mekanlarda ayırmak ve toplamak zorunda kalmaya alışkın olmayan pek çok kişi, gıda atıklarını gizlice kamuya ait çöp kutularına atmayı tercih etti. Yerel yönetimler, suçluları ihbar eden ihbarcılara ödül teklif etti ve bu kişiler de para cezasına çarptırıldı.
Kim, “O zamanlar metro istasyonlarında insanlara yiyecek atıklarını oraya atmamalarını söyleyen tabelalar görürdünüz” dedi. “Bu yaygın bir durumdu; insanlar işe giderken yiyecek atıklarını banyoya atıyorlardı.”
Ancak cezai tedbirlerin de sınırları vardı ve sonuçta işlerin rayına oturmasına yardımcı olan da Kim’in grubunun tabandan gelen aktivizmi oldu. Ülke çapında yerel kuruluşlar mahalleleri araştırdı ve insanları katılmaya ikna etti. Kim, “Atıkları karıştırmanın neden bir sorun olduğunu açıklamak için halka açık forumlar düzenlerdik veya bölge sakinleriyle çöp torbalarını karıştırırdık” dedi. “Her yıl 1000’in üzerinde sosyal yardım etkinliği gerçekleştirdik.”
Geri dönüşüm planının kendisi de hız tümseklerinden payına düşeni aldı. Gıda atıklarının gübre, hayvan yemi ve biyogaza dönüştürülmesine yönelik mevcut yöntem, çiğ gıda atıklarının ördeklere beslenmesi veya bunların büyük ölçekli solucan çiftliklerinde kompost haline getirilmesi gibi birçok başarısız deneyin ardından geldi; bunların hiçbiri atığı uygun ölçekte ele alamadı.
Günümüzde Afrika domuz vebası gibi hastalıklarla ilgili endişeler nedeniyle hayvan yemi de kullanımdan kalkıyor. Karbon yoğun yakıt kaynaklarının kullanımını azaltmayı amaçlayan yeni bir ulusal yasa uyarınca Seul’ün, şu anda toplam gıda atığı geri dönüşüm üretiminin %7’sini temsil eden biyogaz üretimini 2026 yılına kadar %50’ye çıkarması gerekecek. Bu hedefe ulaşmak için Nanji için yeni bir biyogaz üretim tesisi geliştiriliyor.
Küresel olarak da gıda atıklarının geri dönüştürülmesi giderek daha yaygın hale geliyor bir üst öncelik İklim krizine yanıt olarak.
Kaliforniya’da gıda atıkları çöpe atılıyor hesaplar Eyaletin metan emisyonlarının %20’si için, bu da eyalet çapında bir organik madde olan 1383 sayılı Senato Tasarısı’nın kabul edilmesine yol açmıştır. geri dönüşüm kanunu Bu yasa 2022’de yürürlüğe girdi ve bölge sakinlerinin yiyeceklerini genel atıklardan ayırmasını gerektiriyor.
Ve adım adım daha büyük itme Amerika Birleşik Devletleri’nde arttırmak onun kendi anaerobik sindirim kapasitesiKaliforniya yakın zamanda arttırmak kendi gıdadan biyogaza dönüşüm programı.
Güney Kore’nin başarı öyküsüne olan küresel ilginin farkında olmasına rağmen Kim, ülke modelinin gerçekte ne gibi uygulanabilir dersler içerdiğinden emin değil. En iyi geri dönüşüm planı, söz konusu ülkenin kendine özgü koşullarına uygun olanıdır ve en temel bulmaca (tüm vatandaşları gönüllü olarak atıklarını ayırmaya ikna etmek) kesin bir bilim olmaktan uzaktır.
Kim, “Bence Güney Kore modelinin kanıtladığı şey, eğitime ve sosyal yardıma zaman ve çaba ayırırsanız bunun yapılabileceğidir” dedi. “Güney Koreliler bir gecede birdenbire vicdanlı olmadılar. Ancak zamanla fikirler değişebilir.”
Ülke gıda israfını kaynağında azaltma çabalarına başladıkça, bu inanç yakın gelecekte tekrar teste tabi tutulacak. Kim, “Güney Kore büyük bir gıda ithalatçısı” dedi. “Bu kadar çok yiyeceğin buraya taşınması ve çöpe atılması etik bir sorundur.”
Bunu yaparken Güney Korelilerden daha da radikal değişiklikleri kabul etmeleri istenecek.
İsrafı daha da engellemek için Seul, muhtemelen tartışmalı olacak bir önlem olan gıda atığı imha ücretlerini artırıp artırmamayı düşünüyor.
Öte yandan Kim, restoranların uzun süredir devam eden geleneğinin ücretsiz olarak yeniden doldurulduğuna inanıyor. Banchan — Kore yemeklerine eşlik eden garnitürlerin sona ermesi gerekiyor. “Müşterilerin alakart garnitürler için para ödemesi gerekiyor, bu yüzden sadece bitireceklerini sipariş ediyorlar” dedi.
Bu tartışmalı bir alana doğru ilerliyor. Ücretsiz yeniden doldurmalar açık Banchan restoranlarda israfın önemli bir nedeni olarak giderek daha fazla vurgulanıyor, ancak aynı zamanda Kore yemeklerinin kutsal bir parçası.
Bu, Kim’in en zor satışı olacak.