Sadece rüyalarımda hatırlayabildiğim bir ortamdayım.
Kutuyu ondan kabul etmiştim.
“Lütfen, içiniz rahat olsun! Genellikle bunun gibi durumların bir hilesi olur, ama bunda hiç yok. Sana değerli olan bir şeyi kaybetmeyeceksin, ne de ruhun çalınacak. Anlarsın ya, öyle acıklı sonuçların sebebi kutunun doğasından değil, kutuyu kullanan insanın doğasından kaynaklanıyor. Eğer doğru kullanırsan, hiçbir tehdit olmadan dileğin gerçekleşir.”
Eğer doğru kullanırsan—
Doğru kullanmak gerçekten o kadar kolay mı? Bilmiyorum, ama bir kutuyu kullanmak biraz tehlikeli olsa da, olağanüstü bir durum. Piyango’yu kazanmak gibi. Her an hayatını apansız gelen servetinle mahvetme ihtimali var. Ama normalde bunu aldırmazsın, değil mi?
Öyleyse, kim bu kutuyu reddeder ki?
“—Ne yaptığını düşünüyorsun?”
Çünkü burada bu kutuyu iade etmeyi tercih eden biri var.
“Kendini her nedense geri mi tutuyorsun? Yoksa—benden korkuyor musun?”
Elbette bu meselelerin hepsi hakkında endişeliyim.
Ama kutuyu geri çevirmemin esas sebebi başka. Sadece ihtiyacım yok.
Anlayacağın, tek dileğim günlük hayatımın devam etmesi. Bu dileğimi kutuya hiçbir şekilde ihtiyaç duymadan elde ettim.
Fazladan bir milyon yen için çabalamayan bir milyarder gibiyim. Tabi ki değerinin farkındayım. Buna rağmen, böylesine gizemli birisinden kutuyu kabul etmeme gerek yok.
Doğru. Ben kutuyu reddettim.
Böylece—
Günlük hayatımın devam etmesi için sürekli tekrarlayan bir dünya dilediysem bile, suçlunun benim olmasının ihtimali yok.