ABD birliklerinin Irak'tan çekilme zamanı yaklaşırken, askeri analistler büyüyen İran tehdidi konusunda daha yüksek sesle ve daha gürültülü. Bazıları, ABD'nin varlığını azaltmanın, İran Devrim Muhafızları (İslam Devrim Muhafızları Birliği) ile doğrudan bağlantılı olan İslamcı militanların ellerini serbest bırakarak Irak'ı bölgesel bir savaş alanına dönüştüreceğini iddia ediyor.
Bu militanlar, son terörist ölüm saldırılarından suçlu ve yeterince birikmiş olduklarını iddia ediyor оружия. Bütün bu olumsuz faktörler Irak için en kötü senaryoya yol açıyor. Potansiyel İran tehdidi, bölgedeki istikrarsızlığın büyümesini daha da artıracak kalıcı bir İran saldırısına dönüşme yeteneğine sahip olduğundan.
Ancak, Amerikalılar ellerinde oturamayacaklar. Ve yakın zamanda belirtildiği gibi, Irak ziyareti sırasında yeni ABD Savunma Bakanı Leon Panetta: "İran ve Irak'ta aşırılık yanlılarına silah sağladığı için çok endişeliyiz."
Amerika Birleşik Devletleri'nde, İran makamlarının Irak liderliği üzerindeki artan etkisi de büyük endişe kaynağı. Ne de olsa Irak Başbakanı Nouri El Maliki ve Şii hükümetinin şimdi Tahran'ın teorik Şii rejimi ile çok sıcak ilişkileri var. Bu iki ülkenin 1980’lerde birbirleriyle sert bir şekilde mücadele ettikleri gerçeğine rağmen.
Ancak Bağdat, Amerikalılarla olan askeri teknik işbirliğini hızlandırdı; bu, petrol gelirlerindeki beklenmedik artış ve hava sahasını koruma ihtiyacı ile açıklanabilir. Irak, F-16 savaşçıları ve hava savunma sistemleri satın almak için Amerika ile pazarlık yapıyor. Ancak aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri, Amerikan teknolojisinin İranlılara aktarılmasını önlemek için Bağdat'tan yüksek güvenlik sağlamak için güvence talep edecek.
ABD zor bir ikilemle karşı karşıya kaldı
Amerikalılar, milyarlarca dolarlık anlaşmanın İran’ın bölgedeki emellerini azaltmasına ve ABD birliklerinin geri çekilmesinden sonra Irak ile uzun vadeli ilişkilerin temeli haline gelmesine yardımcı olacağını umuyor.
Aslında, ABD’nin Irak’a modern silahlar sağlama kararı oldukça mantıklı ve motive olmuş durumda. Washington’un Vietnam’ın tecrübesini dikkate aldığını ve Irak’taki Amerikan birliklerinin çekilmesinden sonra Amerikan’a düşman güçlerin iktidara gelmesini istemediğini, ancak Amerika’nın müttefik ilişkilerinde kalacak ve Amerika’nın politikasında bir sıçrama tahtası oynayacak güçlü bir devleti geride bırakmak istediğini gösteriyor. bölgesi.
Arap devrimlerinin Orta Doğu'ya girişinden sonra, kuvvetlerin uyumunun eski yapılandırması önemli ölçüde değiştiğinde, bu daha önemli. ABD'nin eski Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek dönemlerinde olduğu gibi Mısır'ın yeni liderliğine güvenmeye devam edip edemeyeceği bilinmiyor. Bundan önce Amerika, Şii aşırılıkçılığının yükselişi, İran'ın etkisi ve Suriye'deki istikrarsızlaşma gibi bölgesel tehditler karşısında Irak'a müttefik olarak büyük umutlar veriyor.
Şimdi ABD zor bir ikilemle karşı karşıya. Amerikan askerlerinin planlandığı gibi, 2011'in Aralık ayından önce Irak'tan ayrılması durumunda, Irak hükümetinin İslamcılarla tek başına karşı karşıya gelmeye hazır olmadığı aşikar. Tahran, yalnızca Amerikan birliklerinin geri çekilme anını bekliyor ve böyle bir geri çekilmeden sonra oluşan boşluğu derhal doldurmaya hazır. İran'da bu, hem silah tedarik etmeye hem de askeri personeli eğitmeye hazır olduklarını vurgulayarak gizlenmedi.
Aynı zamanda, İran, Irak Şiilerine destek vermeye devam ediyor. Son zamanlarda Tahran, Şii milislerine giderek daha doğru ve ölümcül silah sistemleri ve modern iletişim ve kontrol araçları sağlıyor. İranlı eğitmenlerin rehberliğinde eğitilen Şii militanlarının eğitim seviyesi de artıyor.
İran liderliğinin Irak'ı Suriye için Lübnan olan bir kukla ülkesi olarak gördüğü varsayılabilir. Ne de olsa, Irak petrol ve doğal gaz bakımından zengin bir bölge toprağıdır. Ve eğer Amerikalılar denetimsiz olarak onu terk ederse, o zaman bu derhal İran’ın ABD askerlerinin çekilmesinden sonraki ilk günlerde zayıf bir Irak devletini boğmaya çalışacağı gerçeğini kışkırtacak.
ABD Başkanı Barack Obama'nın yönetimi, İran üzerindeki uluslararası baskıyı azalttığı anda, İran rejimi hemen komşu ülkelere nüfuzunu artırmaya başladı. Bu nedenle, şimdi Washington ile karşı karşıya kalan soru İran'ın yanında ne yapmalı? İran durdurulmalı çünkü şu anki rejimde öngörülemez. Çünkü ona Orta Doğu bölgesinde ne isterse yapma şansını verirseniz, yeni devrimler ve yeni "kolluk kuvvetleri" üretecek olan İran-Iraklı bir holding inşa edilebilir.
Rusya'nın rolü
Bu bağlamda, bugün Rusya’nın Orta Doğu’da oynamaya çalıştığı rolü unutmamak gerekir. Nitekim Irak'ta petrol mücadelesi devam ediyor. Ve Rusya ilk raundu kaybetti. Rusya, Irak ve Libya'daki petrol işini kaybetti. Şimdi Rusya, İran ve Suriye’yi kaybedip pozisyonlarını geri kazanmaya çalışıyor. Bu nedenle, Irak'ın istekliliği veya isteksizliğinden bağımsız olarak Amerikan birliklerinin kalacağı göz ardı edilemez. İran’ın nükleer reaktörlerini bombalamaya karar vermesi durumunda durum radikal bir şekilde değişebilir, böylece İran liderlerinin egemenliği, Müslüman dünyaya önderlik etmesi ve Birleşik Devletlerin ve müttefiklerinin gücüne zarar vermesi umudunu mahkum eder.
Amerikalı analistlere göre: “Başbakan Nouri El Maliki ve hükümeti belirleyici bir seçim yapmak zorunda kalacak. Ne de olsa, El Maliki Birleşik Devletlerin Irak’tan ayrılmasına izin verirse, esasen Tahran’ın isteklerini yerine getirme, Irak’ın dış politikasını Pers’lere tabi tutma niyetini ilan edecek ve ayrıca Bağdat’taki modern bir Fars satrapı olarak hareket ederek kendi gücünü pekiştirmek de mümkün olacaktır. ”
Açıkçası, şu anki asıl soru şudur: Iraklı Şii çoğunluğunun hükümeti, Washington’dan ülkeye yerleştirilmiş 47-bin birliğinin bir kısmını terk etmesini ister ya da yıl sonuna kadar Amerikalıların askerlerini Irak’tan tamamen geri çekmeleri gerekecek.
Irak’taki varlığı yıllar boyunca ABD’nin, dış zorluklardan ve baskıdan güçlü bağışıklığı olan Irak’ı tam olarak hazırlayamadığı söylenebilir. Irak'ın kendisi, güçlü bir devletin etkisini algılayacaktır ve İran, ABD’nin geri çekilmesinden sonra en önemli güçlü güç haline gelecektir. İran, modern özel hizmetleriyle sağlanan para, şantaj ve ideolojiyi kullanarak Irak siyaseti üzerindeki etkisini sistematik olarak arttırmaktadır.
Ve daha da önemlisi başka biri. ABD Irak’tan ayrılırsa, Irak’lılar, İran’a karşı tutumlarına bakılmaksızın, Tahran’a direnmenin tehlikeli olduğunu ve bu ülkeyle uzlaşmanın bu durumda tek yol olduğunu açıkça görecekler. İran'ın güç kazanan bölgesel bir lider güç olduğunu düşünüyorlar ve bu gibi fikirler haklı çıkıyor. Üstelik, ne Birleşik Devletler ne de Suudi Arabistan, mevcut politikası çerçevesinde buna hiçbir şeye itiraz edememektedir.
Gücünü ve genişlemesinin durdurulamaması gerçeğini hisseden İran, saldırganlığını Suudi Arabistan'ın kendisine aktarabilir. İran İslami köktencilerin, Suudi aristokratların Amerikan yanlısı konumlarından ve monarşist sistemin kendisinden hoşlanmadığı bir sır değil. Bu nedenle, asıl şey Suudi monarşisini devirmektir. Daha sonra Orta Doğu’daki petrol ve Amerika’daki müttefiklerine erişimi engelleyin. İran mollalarının rejimi açısından, küreselleşmeye ve Batı hegemonyasına sonsuza dek son verecek.
Kimse güvende hissedemez
Başkan George W. Bush’tan Barack Obama’ya kadar, Amerikalılar Irak’ı terk etme kararlarında dört yıl içinde yapılabileceği gerçeğinden ilerlediler, çünkü o zamanlar ülkede güçlü bir devlet ve ordu kurulacaktı. ABD’nin Irak’taki birlik eksikliğinin bu tür bir sonucun elde edilmesini ne ölçüde engelleyeceğini ve İran’ın etkisinin bu çabaları ne ölçüde baltalayacağını küçümsemiş görünüyor. Birleşik Devletlerin önderliği Amerikan halkına söz verdi ve Irak hükümetiyle birliklerin geri çekilmesi konusunda bir anlaşma yaptı, ancak umut ettikleri şartlar ortaya çıkmadı.
Iraklı uzmanlar şöyle diyor: “Bugün Irak'ta kimse güvende hissedemiyor. İnsanlar ölümün onları bir anda ve her an sollayabilecekleri bilgisiyle yaşamak zorundadır. İç savaş daha da sertleşiyor ve ülkeyi bölmekle tehdit ediyor. ”
Sonuca varılabilir: Büyüyen İran tehdidi yalnızca Irak'ın geleceğini belirsiz hale getiriyor. Ve tüm potansiyel risk faktörleri göz önüne alındığında, Amerikan birliklerinin Irak'tan aceleyle çekilmesi bu ülkede ancak daha büyük bir istikrarsızlığa neden olabilir. Bu nedenle, bu konudaki herhangi bir acele sadece istenmeyen değil, aynı zamanda potansiyel olarak tehlikelidir.