Pratik düşünce ve keskin zekâya ait birçok kıssadan hisseler kulaktan kulağa söylenir durur. Bunlardan en ilginç olanı bir idam mahkûmunun son isteğidir. Zamanın birinde işlediği suçtan dolayı birisi idama mahkûm olur. Suçlu idam sehpasına çıkarılır. Artık idam edilecektir.
Suçlu olsa da idam edilecek kişiye son arzusu sorulur. O da beni en aptalınız assın der. Adamın bu isteği karşısında kimse aptal rolünü üstlenmek istemeyeceğinden idam sehpasına kimse tekme vurmak istemez ve adam asılmaktan kurtulur.
Yine kıvrak zekaya ait benzer bir kıssadan hisseyi siz değerli okurlarımla paylaşmak istiyorum.
Bir zamanlar Çin'de bir adam o kadar aç ve bitkin düşmüştü ki, dayanamayıp bir armut çaldı. Adamı yakalayıp cezalandırılmak üzere İmparator'un karşısına çıkardılar. Hırsız İmparator'u görünce ona şöyle dedi; "Değerli efendim, çok açtım, dayanamadım çaldım ve yedim. Beni affetmeniz için yalvarıyorum. Eğer affedersiniz size paha biçilemez bir armağanım olacak." Der.
İmparator dudak büker; "Senin gibi birinde paha biçilemez ne olabilir ki?"
Hırsız, avucunun içindeki armut çekirdeğini uzatır ve "Bu çekirdeği ekerseniz bir gün içinde altın meyveler veren bir ağacın yeşerdiğini göreceksiniz."
İmparator kahkaha atarak; "Ek o zaman, altın meyveleri görünce affederim seni." dedi.
Yoksul adam; "Haşmetlim bu tohumu ben ekemem çünkü ben bir hırsızım.
Bu tohumu ancak, ömründe hiç çalmamış, başkalarına hiç haksızlık yapmamış, yalan söylememiş biri ekebilir. Tohum o zaman gücünü gösterir, aksi takdirde onu ekeni zehirler, tarif edilemez acılarla öldürür. Sultanım, bu tohumu ancak siz ekebilirsiniz." dedi.
İmparator irkildi, suratını astı, bir süre düşündü, sonra hırçın bir sesle; "Ben imparator'um bahçıvan değil, o tohumu başbakana ver eksin de altın meyveleri görelim." dedi.
Yoksul adam, tohumu başbakana uzatınca başbakan telâşe içersinde İmparator'a dönüp itiraz etti. "Ben ekim biçim işlerinde çok beceriksizim efendim, sihirli tohumu ziyan ederim. Bence bu tohumu hazinedar başı eksin efendim."
Hazinedar başı da hemen bir bahane buldu ve bu görevi başkasına devretti.
Bir bir orada bulunan herkes sudan sebeplerle tohum ekme görevinden kaçındılar.
Sonra İmparator, doğan sessizliğin içerisinde bir süre düşündü. Başı önünde başbakana, hazinedara ve bütün görevlilere dik dik baktı ve; "Hadi bakalım bu hırsız bahçıvana tohumun nasıl altın meyve verdiğini hep birlikte gösterip sevindirelim." dedi. Cebinden bir altın çıkarıp yoksul adamın tutması için attı.
Herkesin ceplerinden sessiz sedasız birer altın çıkarıp adama vermesini izledi. Sonra da gülerek; "Bas git buradan be adam, bugünlük bu ders hepimize yeter." dedi.
Her zekanın üreteceği, ortaya koyabileceği çözümler mevcut olabilmektedir. İnsanlar köşeye sıkışınca öylesine çözümler üretiyorlar ki şapka çıkarmamak mümkün değil.