iki başlık altında incelenmesi uygundur:
1- psikolojik hedonizm : insanların psikolojikman yalnızca haz almayı arzuladığını savunan bakış.
2- ahlaki hedonizm : zevk ve mutluluğu azami hale getirmenin temel ahlaki yükümlülüğümüz olduğunu belirten öğreti.
ahlaki hedonizm terimi ilk olarak antik yunan filozofu epikuros
ile anılır. kendisinden arda kalan menoikeus'a mektup
adlı yapıtında hazzın doğasını açıklar ve hayatın kederini (tanrılardan ve ölümden korkuyu) nasıl azaltabiliriz sorusu üzerine tavsiyelerde bulunur.
orta çağda hristiyan filozofları büyük ölçüde epikuros hedonizmi'nin geçersizliğini ilan ettiler. onlara göre bu felsefe hristiyan inancındaki günahtan uzak durma, tanrı'nın isteklerini yerine getirme ve hristiyan imanının, umudunun ve hayırseverliğinin meziyetlerini geliştirme olguları ile bağdaşmıyordu.erasmus
gibi rönesans filozofları hazcılığı tekrar canlandırdılar ve bu felsefenin haz üzerine olan vurgusunun aslında tanrı'nın insanların mutlu olmaları dilkeleriyle uyuşur olduğunu savundular. ingiliz filozof thomas more
da erasmus gibi hedonizmi dini dini esaslara dayanarak savunur.ütopya
adlı eserinde, "bir insanın mutluluğunun temel kısmını haz teşkil eder" demiştir.
18. yüzyılda, zevk ve mutluluğun ahlaki boyutu francis hutcheson
ve david hume
tarafından daha sistematik bir şekilde dikkatle incelendi. bu iki filozofun teorileri faydacılık
felsefesine ön ayak olmuşlardır.