Zorndorf Savaşı'nda Frederick II, 1758 Sanatçı K. Rechling
Büyük Friedrich olarak da bilinen II. tarih Prusya kralı, kendini orduya ve onun gelişiminin fikirlerine adamıştır. Saltanatı sırasında (1740'dan 1786'ya kadar) Prusya-Alman devletinin temelleri atıldı. Prusya piyadeleri, savaş alanında eğitim, beceri ve dayanıklılık açısından Avrupa'nın en iyisi olarak ün kazandı. Sadece Rus piyadeler onunla savaşta cesaret, cesaret ve kararlılıkla rekabet edebilirdi. Aynı zamanda Büyük Friedrich, Prusya ordusunu sıfırdan yaratmadı. Prusya ordusunu ciddi şekilde güçlendirme sürecini başlatan babası I. Frederick Wilhelm'in faaliyetlerinin meyvelerinden büyük ölçüde yararlandı.
Bazı açılardan, Büyük İskender ve babası Makedonyalı II. Philip'in hikayesi burada tekrarlandı. İskender'e zafer getiren ordu da babası tarafından sabırla toplandı ve geliştirildi. Ancak Asya'nın çoğunu askerleriyle fetheden Büyük İskender sonsuza dek tarihe girdi (zekası, karizması ve bu orduyu kullanma yeteneği sayesinde). Yüzlerce yıl sonra aynı şey, Kral I. Frederick Wilhelm'in Prusya ordusunu kıtanın en güçlüsü yaptığı Prusya'da da oldu, ancak askerleri, oğlu II.
Ekonomi ekonomik olmalı
Avusturya ve Rusya ile eşit şartlarda savaşabilen Prusya ordusunun temeli, Kral I. Frederick William tarafından atıldı. 27 yıllık saltanatının Prusya'da geçirdiği uzun süre boyunca, "ekonomi" ve "kontrol" hükümetin ana kelimeleri haline geldi. Aynı zamanda kendisinin bir "asker kralı" olarak hatırasını bırakan I. Friedrich Wilhelm, kendisiyle başladı. Prusya kralı, o zamanlar ender görülen bir tasarrufla ayırt edildi, basit ve kabaydı, Versailles, lüks ve Fransızlardan nefret ediyordu, savurganlık peşinde koşuyordu. Tasarruflar onu kişisel olarak ilgilendiriyordu. Saray görevlilerinin kadrosu 8'e indirildi, kraliyet ahırlarında sadece 30 at kaldı ve emekli maaşlarının boyutu da küçüldü. Ancak bunun üzerine kral, bütçesini 300'den 50 bin talere düşürdü ve kişisel olarak en önemsizini bile ilk bakışta masrafları sildi.
Prusya Kralı Frederick Wilhelm I
Kurtarılan fonlar silahlı kuvvetleri güçlendirmek için kullanıldı, ordu kralın tutkusuydu. Friedrich Wilhelm, Prusya ordusu için para ayırmadım. Kralın miras kalan Çin porselenleri koleksiyonunu bir ejderha alayı için Saksonya Güçlü Augustus Seçmenine verdiğinde bir dava tarihe geçti. Alay 6 seri numarasını aldı ve "Porselen Ejderhalar" (Porzellandragoner) olarak biliniyordu.
"Asker kral" babasından 30 binden az kişilik bir ordu miras aldı. 1740'ta saltanatının sona ermesine kadar, 83 bin kişi zaten Prusya ordusunda görev yapmıştı. Prusya ordusu, Avrupa'nın dördüncü büyük ordusu oldu ve sadece Fransa, Rusya ve Avusturya'dan sonra ikinci oldu. Aynı zamanda ülke nüfus açısından kıtada sadece 13. sırada yer aldı. İlginç bir özellik, kralın uzun askerlere olan sevgisiydi. Hazine, bu tür askeri personelin işe alınmasında asla para biriktirmedi. Askerlik hizmeti de bu konuda merak konusu oldu. Prusya yasalarına göre, eğer bir köylünün birkaç oğlu varsa, o zaman bahçe ve çiftlik en küçük boydaki oğluna devredildi, böylece uzun boylu oğullar Prusya ordusunda hizmet etmekten çekinmeyeceklerdi.
Genel olarak Prusya'yı askerileştirilmiş bir devlete dönüştürmeyi mümkün kılan askerlik hizmeti I. Friedrich Wilhelm'e verildi. Aynı zamanda kral, Prusya dışında asker toplamak için para ayırmadı, ancak yerel kadroları tercih etti. Saltanatının sonunda ordusunun 2 / 3'ü Prusya tebaasıydı. Avrupa devletlerinin çoğunun doğrudan yabancı birliklere ve paralı askerlere bağımlı olduğu bir çağda, bu önemli bir başarıydı. Paralı askerler kadar iyi, Prusya tacının tebaasıyla asla aynı motivasyona sahip olmayacaklardı.
Çerçeveler her şeye karar verir
1500. yüzyılın ortalarında Prusya'nın güçlü bir askeri güç olmasına izin veren avantajlardan biri de subay kadrosuydu. Memur hizmetinin memleketteki prestijini yükseltmek için çok şey yapıldı. Prusya'da sadece orduda değil, aynı zamanda sivil alanlarda da ana pozisyonlar sadece soyluların temsilcilerine verildi. Aynı zamanda, yalnızca jenerik soylular memur olabilirdi, burjuvazinin temsilcileri subay birliklerine kabul edilmedi. Aynı zamanda askerlik mesleğinin kendisi de iyi bir gelir sağlıyordu. Prusya ordusunun bir piyade alayındaki bir kaptan, o zamanlar çok iyi bir miktar olan yaklaşık XNUMX thaler kazandı.
Prusya Kralı Büyük Frederick II
Tüm memurlar, ayrı bir süvari şirketinin bulunduğu askeri bir piyade taburu olan bir askeri okulda iyi bir eğitim aldı. Okuldan ayrıldıktan sonra, piyade subayları süvari - kornette, teğmen veya teğmen rütbesini aldı. Aynı zamanda soylu ailelerin çocukları da askeri eğitim almadan memur olamıyordu. Yurtdışından gelen paralı askerler de, başta çeşitli Protestan Kuzey Almanya topraklarından ve komşu ülkelerden: İsveç ve Danimarka'dan eğitime kabul edildi. Bu kısıtlamalara rağmen subay rütbesini alabilecek olanlar asiller değildi. Bu nadiren oldu, ancak bu tür durumlar vardı. Hizmet şevkleri ve cesaretleriyle kendilerini farklı kılan alt sınıfların temsilcileri, subaylara terfi ettirilebilirdi.
Askeri eğitim olmadan Prusya ordusunda subay olmak imkansızdı. O yıllarda bazı Avrupa ordularında (örneğin Fransa'da) aslında yasallaşmış olan mevki satın alma uygulaması Prusya'da bile duyulmamıştı. Ancak bir sonraki göreve atandığında, köken ve asalet herhangi bir rol oynamadı ve yalnızca subayın gerçek askeri başarıları değerlendirildi. Harbiyeli kolordu içinde öğrencilerin eğitimi iki yıl sürdü. Aynı zamanda, öğrenciler acımasızca eğitildi ve geleneksel Prusya şiddetine göre (ordunun rütbesi ve kademesi için aynı) talim edildi. Sıradan askerlerin çoğuna düşen her şeyle, memurlar iki yıllık bir eğitimden geçti.
Rakipsiz ateş hızı
Prusya piyadesinin, onu diğer ülkelerin piyadelerinin geçmişinden açıkça ayıran en büyük avantajı, eşsiz ateş hızıydı. Uzaktan itfaiyeciliğe vurgu her zaman yapılmıştır ve birliklerin eğitiminde büyük bir yer tutmuştur. Prusya piyadelerinin tüm taktikleri, düşmanı üstün bir ateş hızıyla bastırmaya dayanıyordu ve ardından, bazı durumlarda ulaşılamayan kesin bir süngü saldırısı izliyordu.
Büyük Frederick döneminin klasik Prusyalı piyadesinin silahlanması, süngülü çakmaklı tüfekler ve kılıçlar veya geniş kılıçlardan oluşuyordu. Avrupa'nın diğer ordularından daha önce, Prusyalılar demir ramrodları ve huni şeklindeki tohumları benimsemişti, bu da Prusyalı piyadelerin başarısının nedenlerinden biriydi, ancak asıl olandan çok uzaktı. Ana sebep her zaman için eylemler hazırlamak ve otomatizme getirmek olmuştur. Prusya piyadeleri her zaman kendi taktiklerini izledi. Çakmaklı tüfeklerin kullanılmasına rağmen, daha iyi eğitim ve öğretim sayesinde, Prusyalı piyade dakikada 5-6 atış yaptı. Buna karşılık, Avusturya ordusunun piyadeleri (Avrupa'da haklı olarak çok güçlü kabul edilir), demir ramrodların kabulü ve tanıtılmasından sonra bile, üçten fazla atış yapmadı ve tahta olanları kullanırken, bu rakam dakikada iki atışa düşürüldü. Prusyalı piyade, neredeyse her zaman rakibinden 2-3 kat daha sık ateş etti.
Prusya taburları düşmana tam anlamıyla liderlik ederek 5-6 voleybolu atmayı başardı. Bu kadar hızlı çekimin ahlaki etkisi çok güçlüydü. Çoğunlukla düşman, göğüs göğüse çarpışmadan önce bile savaş alanında geri çekildi ve mevzilerini teslim etti. Bu, kanatlara ulaşmaya veya düşman hatlarının gerisine gitmeye çalışan Prusya süvarilerinin eylemlerinin zemininde gerçekleşti. Süvari, piyadenin ilerleyen duvarlarıyla aynı anda hareket etti.
Aslında dezavantajları göz önüne alındığında оружия O zamanlar, doğru atış için gerçekten umut olamazdı. Ancak Prusyalı piyadeler düşmanı iki veya üç kez vurunca düşman askerlerine daha fazla mermi ulaştı. Ve bir hedef bulma olasılıkları daha yüksekti. Hareket halindeyken çekim yapmak da doğruluğu olumsuz yönde etkiledi. Aynı zamanda, ahlaki etki hala büyüktü. Ve rakipler kurşun şaftın önünden geçerse, Prusyalılar, aksine, çekimin kendisinden rahatsız oldu. Bu süreç, savaşın en korkunç anlarında savaşçıları işgal etti, mümkün olduğunda, kendilerini koruma ve içlerindeki korku duygularını boğdu.
Yürümede avantaj
Prusya ordusunun avantajı, üniforma, silah, cephane, hançer ve hatta kemerlerin standartlaştırılmasıydı. Bu, asker tedarikini ve askerleri eğitme sürecini kolaylaştırdı. Eğitim sırasında çok geniş bir yer savaş oluşumlarında ve yürüyen sütunlarda harekete verildi. Prusya piyadeleri her zaman çok yürüdü ve karşılığını aldı. Hızlı hareket etme ve hemen hemen her arazide tutarlı bir şekilde hareket etme yeteneği Prusyalıların önemli avantajlarıydı. XNUMX. yüzyılın ortalarında sıkı tatbikat çok şey ifade ediyordu.
O yıllarda ordunun makineleştiğine dair hiçbir iz yoktu. Ve hareketlilik standardı, herhangi bir orduda azınlıkta olan süvari birimleriydi. Savaşların ve muharebelerin yükü, her şeyden önce sıradan piyadeler tarafından karşılandı. Savaşların ve bazen savaşların başarısı, genellikle piyadelerin A noktasından B noktasına ne kadar hızlı ulaşacağına ve savaş düzenlerinde sıraya girebileceklerine bağlıydı.
Büyük Friedrich döneminin Prusya ordusunun geçiş hızı, Avrupa'da eşsizdi. Bu kritere göre, Prusya piyadeleri herkesten üstündü. Prusyalı piyadeler düzeni bozmadan dakikada 90 adımlık bir hızla hareket edebiliyordu. Düşmana yaklaşırken hız dakikada 70 adıma düşürüldü. Aynı zamanda, Avusturya piyadesi zorlanmadan 120 günde yaklaşık 10 kilometreyi aşabilseydi (ki bu pek sık olmadı), o zaman Prusya piyadesinin 180 günde 7 kilometreyi aşması oldukça uygun bir görevdi. Geçiş hızındaki kazanç, Prusya ordusu için büyük fırsatlar yarattı. Bu, düşmanın önünde, savaş alanında avantajlı konumlara geçmeyi, köprüleri ele geçirmeyi veya geçitlere ulaşmayı, kuşatma tehdidine hızlı bir şekilde yanıt vermeyi ve birlikleri bir yönden diğerine aktarmayı mümkün kıldı.