Stalin Anayasası - muzaffer sosyalizmin anayasası
80 yıl önce, 5 Aralık 1936, SSCB’nin ikinci anayasası kabul edildi; tarih "Stalin" adı altında. Ana yasa, VIII. Sendika Olağanüstü Sovyetler Kongresi’nin 5’in yılın 1936’i tarafından kabul edildi ve yılın 1977’ine kadar (değişiklik ve ilavelerle birlikte) görev yaptı. Yeni anayasa, "SSCB Merkez Yürütme Komitesi ve Tüm Rusya Merkez Yürütme Komitesi Haberleri" (No. 6) yayınında 283'in Aralık ayında resmen yayınlandı.
10 Temmuz 1918, Rusya tarihindeki ilk Anayasa (Devletin Temel Kanunu) kabul edildi. O zamanlar devletimize RSFSR (Rusya Sosyalist Federatif Sovyet Cumhuriyeti) adı verildi. Bu nedenle belgenin adı - RSFSR Anayasası. İşçi sınıfına ve köylülüğe medeni özgürlükler vererek, kazanılmamış gelirleri olan veya işe alınan emeği kullanan tüm kişilerin özgürlüklerini mahrum etti. Aslında, Bolşeviklerin sınıf mücadelesinde ellerini çözen proletaryanın diktatörlüğü devletin Temel Yasası ile kuruldu.
Oluşturulan 30 Aralık 1922, yeni devlet, SSCB (Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği), yeni bir temel belge oluşturmaya zorladı - SSCB Anayasası. Ocak 31'te 1924'te kuruldu ve SSCB içindeki cumhuriyetçi ilişkilerin düzenlenmesi, RSFSR'nin Birlik cumhuriyetlerinden biri haline gelmesinden bu yana yeni bir RSFSR Anayasasına yol açtı. Yeni kurulan devletin cumhuriyetlerinden biri olarak RSFSR Anayasası, bir yıl sonra 1925'te kabul edildi.
7 Şubat SSCB'nin CEC'sinin 1935'i, CPSU Merkez Komitesi Sekreteri'nin (b) I. V. Stalin ve 12 komisyonlarının başkanlığında bir Anayasal Komisyon kurdu. Yazarlara göre, yeni anayasanın Sovyet devleti tarihindeki sosyalizmin inşasında önemli bir aşamayı yansıtması gerekiyordu. 12 Haziran 1936, Anayasa taslağı gelecek 6 ay boyunca tüm seviyelerde yayınlandı ve tartışıldı. Çok fazla iş yapıldı. Böylece, 75 milyon insan, yeni temel yasa tartışmasına katıldı, 1,5 milyon teklifler, değişiklikler ve periyodik basında yayınlanan değişiklikler getirildi.
JV Stalin'in belirttiği gibi: “Bence SSCB Anayasası ile başa çıkmak ilk bakışta göründüğünden çok daha karmaşık. Birincisi, seçim sistemi yalnızca çok dereceli niteliğini tahrip etme anlamında değiştirilmemelidir. Açık oylamanın kapalı (gizli) oy ile değiştirilmesi anlamında değiştirilmelidir. Bu işin sonuna gidebiliriz ve gitmeliyiz, yarısını kesmeden. Ülkemizde şu anki güç ve durum dengesi bu konuda ancak politik olarak kazanabileceğimiz şekildedir. Böyle bir reform ihtiyacının uluslararası devrimci hareketin çıkarlarına dikte edildiğini bile söylemiyorum, çünkü böyle bir reformun mutlaka uluslararası faşizmi etkileyen güçlü bir araç rolü oynaması gerekir ...
Demokrasi hakkında konuşuyorlar. Fakat demokrasi nedir? Antagonist sınıfların olduğu kapitalist ülkelerde demokrasi, son tahlilde güçlü bir demokrasi, zengin azınlık için bir demokrasidir. SSCB'de demokrasi, aksine, çalışanlar için demokrasi, yani herkes için demokrasidir. Ancak bundan sonra demokrasinin temellerinin SSCB'nin yeni Anayasası taslağı ile değil, burjuva anayasaları tarafından ihlal edildiği anlaşılıyor. Bu yüzden SSCB Anayasasının dünyada sona erecek tek demokratik anayasa olduğunu düşünüyorum. ”
5 Aralık 1936 tarafından kabul edilen Stalin Anayasası, on üç bölümden ve 146 makalelerden oluşuyordu. Ülkedeki Yüksek Yasama Makamı, SSCB'nin iki aşamalı Yüksek Sovyeti ve oturumları arasındaki aralıklarla SSCB Yüksek Sovyeti Başkanlığı ilan edildi. Yüksek Kurul odaları eşitliği ve herhangi bir konuda soruşturma ve denetim komisyonu oluşturma hakkı; milletvekillerinin seçmenlere karşı sorumluluğu ve kendilerine verilen güveni haklı çıkarmayanları hatırlama hakkı gizlenmiştir. Devlet başkanının kişisel bir makamı oluşturuldu - Yüksek Kurul Başkanlığı Başkanı. All-Union Warden olarak adlandırılan M. Kalinin tarafından alındı. Ülkenin hükümeti, SSCB Halk Komiserleri adını, 1946'e kadar korumasını sürdürdü, daha sonra SSCB Bakanlar Konseyi olarak tanındı. 1941'ten önce V. Molotov tarafından yönetildi ve 1953'teki ölümüne kadar I. Stalin idi.
1917’ten bu yana ilk kez, yeni Anayasa, her türlü sosyal köken ve statü, milliyet veya din ne olursa olsun, SSCB’nin tüm vatandaşlarına eşit haklar verdi. Dolayısıyla, Yılın RSFSR 1918 Anayasası ve 1924 SSCB Anayasası ile karşılaştırıldığında, yeni temel yasa ileriye doğru atılmış büyük bir adımdı. O zaman ve bu tarihsel koşullarda - bu bir buluş oldu. Sadece bütün bölümün metnindeki vatandaşların hakları ve görevleri hakkındaki seçim, zaten çok şey söylüyor.
Eşit haklar verilmesi ve Stalin'in yeni anayasanın ana hükümlerinden birini yürürlüğe koyma isteği - hükmü eşit, doğrudan ve gizli seçimlerle ilgili hükmü uygulamak için sözde darbe aldı. "Lenin'in Muhafızı". Yasa, Leninist seçkinleri, alternatif bir temelde evrensel, eşit, doğrudan ve gizli seçimlerin yardımıyla, “Leninist Muhafız” gibi, yönetici seçkinlerin barışçıl ve demokratik bir şekilde, “Leninist Muhafız” gibi yaratıcı bir işe girmeyi istemedikleri ve sürekli olarak tekerleğe takılmasını istemediklerinden dolayı korkuyorlardı.
Leninistler ve Troçkistler (devrimci enternasyonalistler) profesyonel yöneticilerin becerilerine sahip olmadan iktidarı ele geçirdiler. Ek olarak, birçoğunun kişisel özelliklerle (ahlak) kötü bir ilişkisi vardır. İlk başta, bu sorun bir “acil durum” tarafından düzeltti. Ayrıca kraliyet askeri uzmanları, yöneticileri, mühendislik ve teknik personelini ustalıkla kullandı. Bununla birlikte, “devrimcilerin” çoğu eski suçlular, suçlular ya da alt sınıflardan insanlardı (“soylularda küçük burjuvazi oldu) ve iktidarı ele geçirdiler, kâr elde etmeleri ve herkes için“ parlak bir gelecek yaratmak için çok çalışmamaları ”bekleniyordu. Kendileri için yarattılar. Bu nedenle lüks, pahalı mülk, kürkler, altın, elmas ve diğer mücevherler için birçok devrimcinin susuzluğu. L. Trotsky'yi hatırlamak yeterlidir. Diğer birçok Troçkist de benzer bir psikolojiye sahipti.
Ülkeyi geliştirme, “parlak bir gelecek” yaratma, yeni bir yaratma ve hizmet etme toplumu ihtiyacı görmediler. Onlara göre, her şey yapıldı - iktidarı ele geçirdiler, tüm rakipleri imha ettiler, defneğinize yaslanıp kişisel iyiliğe odaklanabilir ve "özgürlük, eşitlik ve kardeşlik" ideolojisini kalabalığa bırakabilirsiniz. Ancak Stalin ve diğer Rus komünistleri farklı düşünüyorlardı. Bütün millet için yeni bir toplum, "parlak bir gelecek" kurdular. Doğal olarak, bu durum Troçkistleri ve yeraltına giren diğer “sol ve sağ sapkınları” kızdırdı, büyük yaratıcı süreci sabote etmeye çalıştılar, “tekerlekleri soktu”.
Ayrıca, bazı Troçkistler (devrimciler-enternasyonalistler) Batı’nın ustalarının ajanı olan protégé'ydi. Başlangıçta Rusya’ya, İç Savaş’ın yardımı ile mümkün olduğunca çok sayıda Rus’u imha etmesi, ardından Yeni Ekonomik Politika’yla (NEP) kapitalizmi canlandırması, eski kraliyet “seçkinleri” tarafından tahrip edilip sınırlandırılmaları ve köleleştirilmiş ülkenin yönetimine el koyması gereken bir çatışma müfrezesi olarak atıldılar. Popülist sloganlara inanan insanlar tarafından: “Arazi köylüler için, fabrikalar işçilerdir” vb. Aynı zamanda, Rusya hala Batı’nın ham, yarı sömürgeci bir eki olacaktı. Dünyada “dünya devrimi” gerçekleşecekti ve Marksist (sahte sosyalist) ideolojiye dayanarak “Yeni Dünya Düzeni” kuruldu. Aslında, aynı köle düzeni idi, ama farklı bir pakette, kitleler için daha çekici.
Joseph Stalin ve Rus Komünistleri bu “küresel işgal” planını mahvetti. “Küresel bir toplama kampı” kurmayı reddettiler ve Rusya’yı ayrı bir ülkede sosyalizm kurmaya başladılar. Ve gerçek sosyalizm, okuma yazma bilmeyenlerin ortadan kaldırılmasıyla birlikte, gelişmiş bir eğitim ve bilim sistemi oluşturulması, zorla sanayileşme, güçlü sanayi, ekonomik inovasyon, askeri güvenlik, vb.
Ve asıl şey şu ki Stalin ve ortakları, tüketici olmayan, paraziter ve köle sahibi bir toplum (bir ustalar ve köleler-tüketiciler sınıfına ayrılan) tipinde, ancak yaratıcı bir toplum türü olan “yeni bir toplum” kurdular. İlk başta Anavatana, halka, güç, kapsamlı bilgi birikimi, yaratma ve yaratıcılığa hizmet olan bir toplum. Bu nedenle, bugün hala yaşadığımız bilim ve teknolojideki gelişmeler, dünyadaki en eğitimli ve okuma toplumu olan uzaya bir atılım. Stalin'in eğitimli ve ahlaki açıdan gelişmiş bir sivil topluma, bir bakanlık ve yaratılış toplumuna ihtiyacı vardı.
Bu nedenle, Stalin imparatorluğu ve kişi başına büyük miktarda para ve enerji harcadı, toplum (binlerce okul, üniversite, enstitü, tasarım bürosu, müzik ve sanat okulu, yaratıcılık evi, tiyatro, sinema, vb.). İlkel bir insanı yönetmek biraz daha kolay olsa da. ancak Sovyetler Birliği'nin yaratıcılara, yaratıcılara ihtiyacı vardı. - bilim adamları, tasarımcılar, mühendisler, inşaatçılar, öğretmenler, doktorlar. Aynı zamanda, Sovyet adam ahlaklıydı, iyiyle kötüyü birbirinden ayırması öğretildi. yalnızca maddi değerlerin birikimi olan saf materyalizmin çıkmaz bir yol olduğunu göstermiştir. İnsanın yok edilmesine yol açan yol. Bunu görmek için Sovyet sinema ve canlandırmasını incelemek yeterli.
Stalinist SSCB'de para ve işlerin bir insanı mutlu etmediği gösterilmiştir. Hem bu hem de başkaları, bilgi ve yüksek ahlaki niteliklere ulaşmak için tasarlanmış bir araçtır. Sadece bilgi ve yüksek ahlak, bir insanı olması gerektiği gibi yapar: kaderinin gerçek bir efendisi, bir yaratıcı ve yaratıcı (“Ve Tanrı, kendisini yarattığı gibi, insanı kendi imajında yarattı”). Sadece yaratma ve yaratıcılık bir insanı mutlu eder, çünkü insanın ilahi özünü ortaya çıkarır. Geri kalan her şey sadece yerine geçer, vekiller.
Stalin, adım adım SSCB'de “geleceğin toplumunu” yarattı. Bu adım, 1936 yılının Anayasasıydı. Stalin niyetini gizlemedi ve doğrudan “SSCB'deki evrensel, eşit, doğrudan ve gizli seçimlerin nüfusun kötü işleyen otoritelere karşı elinde bir kamçı olacağını” söyledi. (Stalin I.V. Amerikan gazete derneği Scripps-Howard Gazeteleri Başkanı ile görüşme) Bay Roy Howard, M., 1937). Ayrıca partide de aynısını yapmayı planladı - her seviyede parti organlarında seçmeli pozisyonlara seçim yapılması aynı zamanda evrensel, eşit, doğrudan ve gizli seçimler temelinde de planlandı. Parti, Stalin tarafından, insanları eğiten ve hepsinden önemlisi manevi ve ideolojik bir etkiye sahip olan, ideolojik-politik bir öncü, “Kılıç Taşıyıcıları” olarak kabul edildi.
Bu durumda, SSCB’nin bütün halklarının çıkarlarına göre, Stalin ülkenin gerçek bir demokratikleşmesini sağlamak istedi. alternatif bir temelde serbest seçimler yapmak ve böylece dünya devriminin temelsiz yanılsamalarını, hatta yeraltına giren, gerçek fikirlerini gizleyerek batmakta olan Batı'nın “etki ajanları” nı (hatta “etki ajanları”) yaşamaya devam eden mevcut partokrasinin gücünden barışçıl bir şekilde uzaklaşmak. . Ayrıca amatörleri ekonomiyi yönetmekten çıkarmak, onları Sovyet iktidarı altında büyüyen profesyonellerle değiştirmek gerekiyordu.
Stalin'in ölümünden sonra, NS iktidara geldi. Demir liderinin mirasını yok etmeye başlayan Kruşçev. Stalin’in bir alternatifi olduğunu düşündüğü kendi anayasasını oluşturmaya karar verdi. 1962-1964 'un özel bir anayasa komisyonu projesi üzerinde çalıştı. Merkez Komitesinin komisyon üyelerini özellikle yönlendirdiği bir not göndermesi dikkat çekicidir: “Bir zamanlar, 1936 anayasa taslağını haklı kılan Stalin, bir zamanlar Anayasa ile Parti Program arasındaki temel farktan bahsetti. ne yapmalı Bu görüş doğru olarak kabul edilemez. Sovyet devletinin Anayasası ile CPSU Programı arasında böyle bir boşluk olamaz ”dedi.
1936 Anayasasında, Bakanlar Kurulu “hükümetin yüce organı” olarak tanımlandı ve Kruşçev projesinde “yürütme ve idari organ” olarak adlandırılması planlandı. Komisyon üyeleri CPSU’nun öncü rolünü sağlamlaştırmayı önerdi. Doğru, Sovyetlerin rolünü artıracak hükümler de vardı, ama bu esas olarak ekonomi ile ilgili idi.
1964’te Kruşçev görevden alındı ve yeni Anayasanın kabulü ertelendi (gelişmesine yönelik durgun çalışma sürdürülmesine rağmen). 1977 yılında kabul edildi ve halen CPSU rolünü pekiştirdi. Stalin Anayasasında, partinin rolü de belirlendi, ancak bu kadar keskin değildi. Karakteristik olarak, 126 makalesiyle belirlenmiştir, ancak Brezhnev anayasasında partinin rolünden en başta bahsedilmiştir. Ek olarak, 126 makalesinde, her şeyden önce, vatandaşların dernekleri hakkında şöyle yazılmaktadır: “Çalışan insanların çıkarlarına uygun olarak ve kitlelerin örgütsel inisiyatif ve siyasi faaliyetlerini geliştirmek amacıyla, SSCB vatandaşlarına kamu kuruluşlarına katılma hakkı garanti edilmektedir: sendikalar, kooperatif dernekleri, örgütler gençlik, spor ve savunma kuruluşları, kültürel, teknik ve bilimsel topluluklar ... ". Sadece bundan sonra şöyle ifade edildi: “... Ve işçi sınıfının saflarından en aktif ve bilinçli vatandaşlar, işçi köylüleri ve işçi entelijansiyası, komünist bir toplum kurma ve tüm işçi örgütlerinin öncü çekirdeğini temsil etme çabalarında işçilerin ileri dekolmanı olan Komünist Partiye gönüllü olarak birleşiyorlar. kamu ve devlet. "
Böylece, 1977 yılın Anayasası, bütün olumlu yönleriyle, yozlaşan parti seçkinlerinin zaferiydi. Sonuç olarak, yozlaşmış Sovyet seçkinleri "yeniden yapılanmaya" başlayacak ve liberal-burjuva karşıt devriminin Batı'nın sahiplerinin çıkarlarına ve Rusya'nın kendi sahiplerinin dar bir katmanına sahip olması durumunda Sovyet (Rus) medeniyetini ve halkını 1991-1993 felaketine götürecek.
- Yazar:
- Samsonov Alexander
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter