Philip Johnson’ı iptal etme zamanı. Aslında çok gecikti. Modernist mimariyi kodlamadaki ve birkaç kuşak mimarın arayışını sürdürmesine yardım etmedeki tüm önemi için ve miras aldığı muazzam zenginliği ve sanatının çoğunu kurumları seçmek için bağışlamadaki hayırsever cömertliğine rağmen, Johnson’ın Nazi destekçisi olduğu gerçeğini atlatmak mümkün değil. Daha sonra çirkin geçmişini gençliğin yanlış yönlendirilmiş eylemleri olarak reddetti – yani, eğer bu tarihi tamamen unuttuğunu iddia etmiyorsa.
Bu nedenle ünlü tasarımcılar, Amale Andraos, Columbia Üniversitesi Mimarlık Okulu Planlama ve Koruma Dekan da dahil olmak üzere desteğini çekmiştir) anonim Johnson Çalışma Grubunun çağrısı ile aynı fikirdeyim, ve peyzaj mimarı Kate Orf kaydetti liderlik her başlık her türlü kamusal alan ve yüceltici Johnson adını kaldırmak için“.” Zaten Harvard, mimarın adını tez projesi olarak tasarladığı evden çıkardığını ve üniversitenin Tasarım Enstitüsüne bağışta bulunduğunu açıkladı.
Ancak Johnson’ı iptal etmek, onun özel kötülük biçiminin karmaşıklığını göz önünde bulundurmamızı ve nedenlerini ve etkilerini tartışmamızı engellememelidir. Artık onu galeri ve küratör ünvanlarıyla onurlandırmamak, hiç var olmamış gibi davrandığımız bazı eski “damnatio hatıralarına” (hafızanın kınanması) uymak anlamına gelmez. Hayatını, tüm sonra, bize öğretmek için pek çok dersler vardır.
Johnson hiçbir zaman doğrudan kendisine faşist demedi, ancak faşist dergiler için yazdı ve Modern Sanat Müzesi’ndeki bir meslektaşıyla 1937’de neo-faşist bir parti olan Genç Milliyetçileri kurdu. Ayrıca kendisini çılgınca sağcı radyo rahibi Peder Charles Coughlin ile aynı hizaya getirdi ve 1938’deki mitinglerinden biri için Albert Speer’in Adolf Hitler için yaptığı çalışmalara dayanan bir sahne seti tasarladı. Johnson, Hitler’in kurduğu yeni toplumun coşkulu raporlarını geri göndererek Nazi Almanyası’na bile gitti.
Johnson’ın politik takıntıları (daha önce popülist Louisiana Senatörü Huey Long’u desteklemişti), şiddeti ve adaletsizliği haklı çıkarmanın bir aracı olarak gösteriye olan hayranlığımızın derin köklerini akla getiriyor – gerçeği buharlaştıracak kadar güçlü bir ortak deneyim yaratan bir gösteri. Johnson’ın savaş öncesi faaliyetleri için hiçbir zaman tam olarak özür dilemediği veya kefaret etmediği, Çalışma Grubunun taleplerini haklı çıkarmaktan daha fazla. Grubun gündeme getirmediği bir nokta, Johnson’ın şirket merkezini kalelere, tapınaklara ve iktidara gelen diğer anıtlara dönüştüren bombalı binalara olan sevgisinin — en azından inanıyorum — Speer’in tekniklerini kurumsal kapitalizme çevirisine dayandığıdır. Faşist formlar Johnson’ın çalışmalarına sızdı ve oradan ana akım Amerikan mimarisine girdi.
Çalışma Grubu, Johnson’ın “Moma’daki mimari koleksiyonu etkin bir şekilde ayırdığını” ve “sadece kabul etmekle kalmayıp, mimarlık alanındaki ırkçılığın ısrarlı uygulamasına eklediğini” iddia ediyor.” Johnson’ın ırkçı olduğundan şüphem yok, ancak oyunda yetenekli Siyah mimarların ve tasarımcıların ortaya çıkmasını ve gelişmesini ve müze koleksiyonlarında sona ermesini engelleyen bütün bir sistem olduğu belirtilmelidir.
Johnson’ın faşizminden nasıl kurtulduğu da benim için aynı derecede rahatsız edici. Eşcinsel bir adam olarak benim için özellikle rahatsız edici bir rol oynayabildi, çünkü kısmen bunu çok uzun süre kabul ettim: Büyük Kamp Eşcinseliydi, her zaman bir bon mot ile hazırdı ve uygun görüntülere ve sembollere mutlu oldu. kötülüklerinde tam olarak güçlüydü. Düzen, acı ve zevk arasındaki kesişme tarafından büyülendi ve bu hareketi en çirkin jestle satabildi. Johnson’ın faşizme olan hayranlığı, başka bir deyişle, tuhaflığının sunumuyla derinden iç içe geçmişti ve Dallas’taki Cumhuriyet Bankası veya New York’taki AT & T Binası gibi Postmodern döneminin büyük jestlerini faşist bir estetiğin tuhaf versiyonları olarak anlamak kolaydır. yeraltına gizlenmiş “seks mağarası” ile tezat oluşturan zorlayıcı açıklığıyla Cam Ev bile faşizmin S & M tarafını tokatlıyor.
Benim için korkutucu olan, bu duruşun iktidar seçkinlerinin Johnson’ın ırkçılığının ardındaki doğal kadın düşmanlığını ve ekonomik Darwinizm’i satın almaları için kolay bir yol haline gelmesi. Saygısız bir zekayla, bu mimarlık tadı hakemi, iyi olmasa da, en azından eğlenceli görünen her şeyi yapabilirdi. Johnson’la vakit geçirmek için, ister bir partide, ister konferansta, ister Four Seasons Restaurant’taki bir standda, ister Cam Evinde, kendinizi büyülenmiş, satın alınmış ve satılmış bulmaktı.
Daha sonra Johnson’ın hiçbir zaman kalıcı değeri olan bir mimari eser ya da kopyalanmış bir dersten daha uzun bir entelektüel eser üretmediğini kendinize hatırlatmak zorundaydınız. Onun süper gücü, iktidarı büyük etki alanına sokarak manipüle etmekti: kaldırılmış kaş, mobilya parçası olarak gökdelen, tüm cam ev, yaşama noktasının ötesine itildi. Geçmişe bakıldığında, Mimarlığın Vaftiz Babası olarak konumu bile, 20. yüzyılın sonunda birkaç on yıl boyunca düşündüğümüz gibi, abartılmıştı. Bence Michael Graves ve Frank Gehry, FAİA, onsuz gayet iyi olurdu.
Öyleyse, Philip Johnson’ı iptal edelim, ama onun oyun kitabını (ya da esprilerini) unutmayalım, böylece ortaya çıktıklarında gelecekteki versiyonları tanıyabiliriz: karanlık ızgaralarına ve cam kaplı kalelerine ilham veren insanın nihilizmi ve gündelik işten çıkarılması. Bu niteliklerin izlerini, hümanist olduğunu iddia eden, ancak çalışmaları kendi ihtişamını yücelten bazı mimarlarda görüyorum. Philip Johnson sadece ırkçı ve faşist değildi: Bir ülke ve meslek olarak kendi başarısızlıklarımızı unutmamızı sağlayan kültürlü, zengin bir kadroydu.