Mitler ve Efsaneler
Okçuluk, 1000'li yıllardan beri sadece tarihi bir öneme sahip olmakla kalmamış, aynı zamanda antik çağlardan beri hikayelerde romantize edilmiştir.
Okçuluk ve tanrılar, krallar, mitler ve efsaneler
İnsanları bugüne kadar spora çeken unsurların çoğu - kesinlik, sabır, özgüven - binlerce yıl boyunca çekici geldi. Ve okçuluk, sayısız mitolojide kahraman (ve kötü) karakterler için güçlü bir beceri sembolü olarak hareket etmiştir.
En basit haliyle okçuluk, vücudun gücünü artırmak için bir aletin kullanılmasıdır. Yay ve ok ustalığı o zaman da şimdiki kadar etkileyiciydi - ama aynı zamanda, daha da önemlisi, eski masallar için, doğası gereği ruhaniydi.
Eros ve aşk tanrısı
Klasik mitolojide en iyi bilinen okçular sırasıyla Yunan ve Roma aşk tanrıları olan Eros ve Cupid'dir. Vurdukları her kimsede kontrol edilemez bir arzu uyandıran oklarla bir yay kullanırlar. Bu güzel bir metafor ve Cupid'i muhtemelen sanat tarihinde en çok tasvir edilen okçu yapan şey.
Eros'un bazen rastgele hedeflenen okları insanları, kahramanları ve tanrıları birbirine aşık etti.
Bir hikayede tanrı Apollon, Eros'un bir okçu olarak yetenekleriyle alay etme hatasını yaptı ve bu yüzden Eros oklarından birini ona attı. Bu, Apollo'yu perisi Daphne'ye delice aşık etti. Eros, Daphne'ye kurşun uçlu oklar atarak Apollo'dan nefret etmesine neden oldu.
Başka birçok hikaye var ve genellikle bir veya iki karakterin aşık olmasının tek nedeni olarak Eros kullanıldı - çoğu zaman birbirlerine değil!
Odysseus
Okçuluk, İlyada ve Odyssey'de , Homeros'a atfedilen epik Yunan şiirlerinde ve Batı edebiyatının MÖ sekizinci yüzyıldan kalma en eski eserlerinde kilit bir rol oynar .
Odyssey'deki ana karakter olan Odysseus, 'keskin bir kılıç ve güçlü bir mızrak' karşılığında takas ettiği bir yaya sahiptir. Bileşik bir yay olmalı, çünkü bir noktada solucanların boynuzu yiyip yemediğini kontrol ediyor.
Bu yay, hikayenin doruk noktasında çok önemlidir.
Odysseus, 20 yıllık savaştan sonra Ithaca'ya geri döner ve sarayda kılık değiştirmiş, karısını potansiyel yeni kocalara, yayı kolayca gerebilen ve 12 balta kafasından ateş edebilen kişinin elini evlendirebileceğini söylerken bulur.
Kahramanımız, kendini açığa vurmadan önce, meydan okumaya yetecek kadar güçlü ve yetenekli olan tek kişi olarak yarışmayı kazanır.
Paris
Odysseus'un bu kadar uzun süre evden uzakta olmasının nedeni, 2004 yılında Brad Pitt'in başrolde olduğu bir filme çekilen Truva Kuşatması'nın hikayesi olan İlyada'da belgelenmiştir . O filmde Pitt, vurulduktan sonra ölen Akhilleus'u canlandırmıştır. Paris tarafından ayak bileğinde.
Birçok mitolojide olduğu gibi, bu hikayelerin sayısız versiyonu vardır. (Şimdi bile, aynı çizgi roman karakterlerinin çıkış hikayelerinin sayısını bir düşünün!)
Belki de en sevimlisi, yaklaşık 900 yıl sonra tanıtılmasına ve İlyada'da bahsedilmemesine rağmen , Aşil'in topuğunun tek zayıf noktası olduğudur - aksi takdirde yenilmezdi - çünkü annesi onu mistik sulara daldırdığında bileğinden tuttu. Styx Nehri kıyısında.
Akhilleus'u öldüren oku atan Paris, karmaşık bir karakterdir.
Bir okçu olarak yeteneği, kendisini bir tür yabancı gibi gösteriyor. Dönemin kahramanları, uzaktan galip gelenlerden ziyade göğüs göğüse savaşçılardı. Ancak bu yaylı haydut veya kanun kaçağı fikri, giderek yaygınlaşacak bir fikirdir.
Ullr
Birinci bin yılın sonuna kadar varlığını sürdüren eski İskandinav pagan geleneklerinde Ullr, okçuluk, avcılık, kayak ve kış tanrısıydı. ('Ooler' olarak telaffuz edildiğini düşünüyoruz.)
İskandinav mitolojisi sadece birkaç destanda hayatta kalır ve Ullr'dan çok az söz edilir. Muhtemelen (daha ünlü olan) Thor'un üvey oğluydu, İdalir'de yaşıyordu - 'porsuk ağacı' anlamına geliyordu - ve önemliydi, Odin'in yokluğunda İskandinav tanrılarına hükmediyordu.
Porsuk ağacı, elbette, Avrupa'da 1000'li yıllardan beri geleneksel yay yapımında tercih edilmektedir.
Hou Yi
Çin mitolojisinde, Hou Yi, yaklaşık 2000 yıl önce ilk kez kaydedilen karmaşık bir göksel hiyerarşide büyüleyici bir tanrılar panteonunun parçası olan okçuluk tanrısıdır.
Sık sık insanlığa yardım etmek için gökten inen olarak tasvir edilen, aniden yükselen ve dünyayı bir çorak araziye çeviren 10 güneşten dokuzunu vurduğu söylenir. (Bizi sıcak tutmak için sonuncuyu orada bırakma nezaketini gösterdi.)
Arjuna ve Rama
Tüm Hinduizm'deki en ünlü okçu , İlyada ve Odysseia'yı uzunluk ve kapsamda cüceleştiren destansı şiir Mahabharata'nın merkezi bir karakteri olan Arjuna'dır .
Arjuna'ya Gandiva adında büyülü bir altın yay ve - yararlı bir şekilde - okları asla tükenmeyen iki ok kılıfı verildi. Gandiva'nın vurulduğunda gök gürültüsü çıkardığı ve o kadar büyük bir güç kaynağı olduğu söylenir ki, sonunda tanrılara iade edilmek zorunda kalır.
Şiir dünyasında yayın, güven ve benlik saygısı için bir metafor olduğu tahmin edilmektedir. Onunla her şey mümkün.
(Hindistan'da Arjuna adında, uluslararası alanda başarılı olan ve liderlik ve disiplin nitelikleri sergileyen Olimpik sporculara verilen yıllık bir ödül vardır. Ödülü Deepika Kumari , Tarundeep Rai ve Jyothi Surekha Vennam aldı.)
Hindu tanrısı Rama da her zaman bir yay ile görülür. Rama, tanrı Vişnu'nun enkarnasyonudur ve ideal bir insanın özelliklerini kişileştiren ve keşfeden ilahi bir insan, ölümlü bir tanrı olarak kabul edilir.
Arjuna'da olduğu gibi, hem bir ifşa edici hem de bir karakter geliştiricisi olarak, içini keşfetmenin bir yolunu gösteren okçuluktur.
Nasu no Yoichi
Japonya'nın kendi anlatı gelenekleri vardır ve 12. yüzyılda yaşadığı ve Minamoto klanı için savaştığı iddia edilen samuray Nasu no Yoichi, bir düşman gemisinde bir direğe yerleştirilmiş bir fanı cüret etmek için vurmasıyla ünlüydü.
Sözde bunu, sadece 16 yaşında ve hareket halindeki başka bir gemiden ateş eden tek bir okla başardı. Japonya'daki klanlar arasında değişen güçle tanınır.
Sonunda Budist bir keşiş olan tarihi bir şahsiyet olan Yoichi'nin küstahlığı ve becerisi, onun Japonya'da popüler bir şahsiyet olmaya devam ettiği anlamına geliyor. O, dünyanın diğer tarafında ünlü olan başka bir okçuya biraz benziyor.
Robin Hood
İngiliz folklorunun efsanevi kanun kaçağının fakirleri beslemek için zenginleri çaldığı söylenir. Karakterin ve istismarlarının o kadar çok versiyonu var ki, daha uzun bir açıklamayı hak ediyor.
500 yılı aşkın bir süredir popüler bir figür olmuştur ve bilinen en eski hikayeler 1400'lerden kalmadır. 13. yüzyıla kadar uzanan benzer adlara sahip tarihi şahsiyetlere göndermeler vardır.
Sherwood Ormanı'nda yaşayan okçuların bir şekilde tarihe kök saldığı yaygın olarak kabul edilmektedir. Ancak, sayısız yeniden anlatılan anlatı sayesinde çok daha büyük bir ideale dönüştü. Ve daha birçok örnek var.
Bu mitlerden bazıları, süslenmiş ve kurgu olsa da, yanlış bir şekilde soğuk, katı gerçek olarak kabul edilir.
Kral Harold
Bayeux Goblen'inde ölümsüzleştirilmiş, Kral Harold'ın miğferini delmeyi ve 1066'da Hastings Savaşı'nı kazanmaya yardım etmeyi başaran, hattın Norman tarafında şanslı veya son derece isabetli bir okçuydu.
Bazı kaynaklar bu hikayeyi desteklerken, diğerleri onun Norman şövalyeleri tarafından mağlup edildiğini belirtiyor. Birçok bilim adamı, goblen üzerinde gözü ok olan ve adı geçen şövalyelerle savaşta kilitli olan adamın yanındaki figürün aslında Kral Harold olduğuna inanıyor.
Göz hikayesinin, 1066'dan sonra Normanlar tarafından, Fatih William'ın taca olan meşruiyetine olan popüler inancı artırmak amacıyla kasıtlı olarak geliştirildiği öne sürülmüştür . Propaganda, Harold'ı William'a bir yemini bozduğu için ceza olarak tanrısal bir okla vurulmuş olarak tasvir etti.
'V işareti'
İngiltere'de işaretin arkasını ve orta parmağı 'V' şeklinde göstermekten oluşan kaba bir jest olan iki parmaklı selamın Agincourt'taki İngiliz okçularıyla bir ilgisi olduğuna dair hiçbir kanıt yoktur.
Verilen popüler akıl yürütme, İngilizlerin Fransızlara hala yaylarını atabileceklerini göstermesidir. Ancak selamın 1900'den önce kullanıldığına ve Agincourt Savaşı'nın 1415'te gerçekleştiğine dair hiçbir kanıt yok.
16. yüzyıldan kalma, okçuların bir kaleye girdiğini gösteren ilgi çekici bir illüstrasyon, onu tasvir ediyormuş gibi yorumlanabilir. Ayrıca, iyi, değil.
Amazonlar
Amazonlar olarak bilinen kadın savaşçılar kabilesi hakkında, varlıkları da dahil olmak üzere, hemen hemen her gerçek, dönen mit ve efsanelerde gömülüdür. Buna Amazonların daha iyi okçu olmak için göğüslerinden birini kestikleri fikri de dahildir.
Birincisi, bir yayı doğru bir şekilde atmak için bir göğsü kesmek hiç de gerekli değildir ve ikincisi, böyle bir operasyon gerçekten modern tıbbi ekipman gerektirecektir.
Ancak en önemlisi, bu kalıcı efsanenin ortaya çıktığı, eski bir Yunan tarihçisinin Avrupa'da Karadeniz yakınlarındaki bir kültürden gelen yabancı bir kelimeye anlam vermeye çalışmış olması muhtemeldir. 'Mazon' Yunanca'da 'meme' anlamına gelir ve 'a', 'olmadan' anlamına gelir.
Kanun
Henry döneminden kalma, tüm erkeklerin okçuluk yapması gerektiğini zorunlu kılan bir İngiliz yasasının hala var olduğu sık sık dile getirilir.
Aslında, 1511 ve 1541'de, 60 yaşın altındaki erkek ve erkekleri, bir orduya alınmaları durumunda ok ve yay sahibi olmaya ve düzenli olarak eğitim almaya zorlayan iki tüzük vardı. (Bu nedenle, özellikle İngiltere ve Galler'deki kasabalarda - hedef izmaritler için - 'popolar' olarak adlandırılan birçok alan vardır.)
Bununla birlikte, çeşitli hukukçulara göre, bu yasalar muhtemelen diğerleriyle birlikte 1845 veya 1863'te veya hatta daha sonra 1950'de, çok eski yasaların temizlendiği zaman yürürlükten kaldırıldı. Tarih ne olursa olsun, ne yazık ki, artık Birleşik Krallık'ta bir yasa değil.