Cesaret gerektiren işler yapan, tarih yazan insanlar var. Tarihin akışını değiştiriyor, genetik değişiklikleri gerçekleştiriyorlar. Onlara böylesine zor, yakıcı bir süreçle nasıl başa çıktıklarını, reddedilmekle nasıl yüzleştiklerini sorarsan verecekleri cevap hemen hep aynıdır: “Yaptığım şey buna değer.”
Bir adım öne çık ve haykır: “İçimde bu var! Bende bunu gerçekleştirme kapasitesi var!”
Sıradan olmayı reddet. İçindeki “sıradan” dediğimiz bu düşmanın sonunu getir. İçinde bir yerlerde bunu biliyorsun. Sıradan olmak istemiyorsun. Farklı olmak istiyorsun.
Ayağa kalkman için ihtiyacın olan cesareti, desteği, enerjiyi verecek olan şey nedir? Tekrar tekrar düştüğünde yerden kalkmanı sağlayacak kararlılığı verecek olan şey nedir? Bunu sana ne verir? Ve bunu nasıl bulabilirsin? Sevdiğinde…
Sevdiğinde buna değer. Sevdiğinde… Sevmek zorluklarda köprü kurmana yardım eder. Başa çıkmana yardım eder. Sevdiğinde, içinde olduğunda, Bir maraton koşmak ya da sakat dahi olsan fiziksel bir işi halletmek veya hemen her engelde o ateş seni canlandıracaktır. Çocukların için çalışmak ya da ailenin onurunu korumak mesela…
Şunları diyebiliyor musun sor kendine: “Sonunda huzuru buldum.” “Çok başım ağrıyacaksa da ağrısın, bunu yapmak istiyorum.” “Ne olursa olsun bunu yapmaya hazırım.” Eğer cevabın “evet” ise çok güzel şeyler olacak.
İlerleyeceksin. Sürekli canlı, enerjik ve odaklı olacaksın. İnsanlar sana bakıp şaşıracaklar. “Bunu nasıl yaptı” diyecekler.
Kazanmak için gereken güç ve enerji nereden gelir? Kovulduğunda ya da yeniden çalışmaya başladığında, her düştüğünde tekrar ve tekrar kalktığında, bazen hiçbir yolu olmadığını düşündüğünde bile, nereden güç bulacağını bilemediğinde, vazgeçmek istediğinde, pes etmeyi düşündüğünde, arkanı dönüp kaçmak istediğinde kendini sorgulayacaksın. Ve yapamayacaksın.
İlerleyeceksin, başaracaksın.
Her gün bir adım, hiç durmadan, hep ileri…