Buranın insanlarını nasıl anlatmalı?
Arı gibiler. Kapı önüne birkaç tabure koyup gaz ocağında tek tencerede yemek pişirip satan yaşlıca kadınlar. Sokak içlerinde portatif tezgâhlar çevresinde taburelere tünemiş, sabah kahvaltısında noodle soup içen erkekler. Spring roll satan ve bir mangal ateşinde onları sıcak tutmaya çalışan pijamalı kadınlar. Bambu sırıklı terazileri omuzlarına atmış, küfelerinde meyve taşıyan üçgen hasır şapkalı kadınlar. Başlarının üzerinde ustalıkla taşıdıkları sepette çörek ya da lokma satanlar.
Yaşam yeme-içme çemberi amacıylade ilerliyor. Kendi yaptığını satan, komşusundan yemek satın alıyor. Biri olmasa, öteki varlığını sürdüremez. Tezgâhlardan, sac tavada süratlice kavrularak oluşturulan buram buram fried vegetable noodle kokuları yükseliyor. Daha ileri senelerde Vietnamlı yazarların kitaplarını okuduğumda her duyguyu, her rengi, her kokuyu, her ayrıntıyı yiyeceklerden yola çıkarak tanımladıklarını görmek beni hiç şaşırtmadı. Bu koku cümbüşü benim anılarımda da hâlâ tazeliğini koruyor.
Hava süratle aydınlanırken tek tük yaşlılar, geceden kalma makyajı solmuş yaşam kadınları ve Turistler amacıyla kahvehaneler sabah 09.00’a dek açık kalıyor ve sonra gün boyu kapanıyor.
İkinci günün sonrasında ben de buralıların vakit kavramı kapsamında yaşamaya başladım. Sabah 04.00’te onların yaşam koşuşturmasını kaçırmamak amacıyla ben de kalkıyordum. Yaşam erken bitiyordu. Saat 18.00’de hava kararıyordu ve erken yatıyordum.