Film, 1990 yılında New York’ta bir lokantada sıra bekleyen bir Amerikan müzikali olmasını umduğu şeyi yazarken bekleyen genç tiyatro bestecisi Jon’u takip ediyor. Jon, çalışmalarını bir ara ver ya da ara performansında sergilemesine günler kala, her yerden baskı hissediyor: New York şehrinin ötesinde sanatsal bir yaşam hayal eden kız arkadaşı Susan’dan; rüyasından finansal güvenlikli bir hayata geçen arkadaşı Michael’dan; AIDS salgını tarafından harap edilen sanatsal bir topluluğun ortasında. Saat ilerlerken Jon bir yol ayrımındadır ve herkesin hesaba katması gereken soruyla karşı karşıyadır: Sahip olduğumuz zamanla ne yapmamız gerekiyor?
Tick, Tick… Boom! (2021) Konusu ve Özeti
Film başlarken, Jonathan Larson (Andrew Garfield) rock monologu Tick, Tick… Boom! 1992’de New York Tiyatro Atölyesi’nde. Gösteri sırasında iki yakın arkadaşı Roger Bart (Joshua Henry) ve Karessa Johnson (Vanessa Hudgens) eşlik ediyor. Performansın bir parçası olarak Larson, kafasının içinde duyduğu sürekli tıkırtı sesini anlatıyor ve ardından filmin hikayesini anlatmaya devam ediyor. Anlatıcı (Alexandra Shipp), filmin “[onun] oluşturduğu kısımlar dışında” Larson’ın gerçek hikayesi olduğunu açıklıyor.
Film daha sonra, Larson’ın Soho’daki Moondance Diner’da çalışırken bir yandan da tutku projesi olan Superbia adlı müzikalini bir atölye için hazırlarken geçimini sağlamak için mücadele ettiği 1990’ların başlarına geri dönüyor. Larson, otuz yaşına gelmeden başarılı olmak için tamamen kendi üzerine yoğun bir baskı altındadır. Otuzuncu doğum gününe yalnızca bir hafta kala Larson, atölyenin son şansı olduğunu düşünüyor.
Larson, işten izinli bir gecede, eski oda arkadaşı ve en iyi arkadaşı Michael (Robin de Jesús), biraz istikrarlı kız arkadaşı Susan Wilson (Alexandra Shipp) ve lokantadaki iş arkadaşları da dahil olmak üzere arkadaşlarıyla dairesinde bir parti verir. Freddy (Ben Levi Ross) ve Carolyn (Mj Rodriguez). Parti sırasında Susan, Larson’a Jacob’s Pillow’da bir öğretmenlik işi için aldığı ve bir karar vermesi gereken bir tekliften bahseder. Susan, Larson’dan onunla gelmesini ister. Larson fikir konusunda tereddütlüdür…
Michael, Larson’a Susan’ın teklifini dikkate almasını tavsiye eder çünkü bunu arkadaşının ciddi bir geleceği olması için bir fırsat olarak görür. Michael eskiden bir aktördü, ancak kazançlı bir reklamcılık kariyeri sürdürmek için mesleği bıraktı. Michael, Larson’ı şirketindeki bir reklam odak grubuna katılmaya bile davet eder, ancak Larson teklifi veya işi ciddiye almaz. Aynı zamanda, Larson’ın atölye yapımcısı ve yerel müzikal tiyatro başkanı Ira Weitzman (Jonathan Marc Sherman), Larson’a Superbia oyunu için yeni bir şarkı yazmasını tavsiye eder. Larson, yıllar önce bir beste atölyesinde idolü Stephen Sondheim’ın (Bradley Whitford) aynı tavsiyeyi vermiş olmasının eleştirisini alıyor. Ancak Larson, müzikalin umutsuzca ihtiyaç duyduğu şarkıyı yazmak için mücadele ediyor.
Bir haftadan az bir süre kala Larson, Michael ve Susan’ın tekliflerinin dikkati dağıldığından şarkıyı yazmakta zorlanıyor. Larson, HIV pozitif Freddy’nin hastaneye kaldırıldığını öğrendiğinde işler daha da kötüleşir. Susan, Larson’ın kararsızlığından ve kendi kariyerine takıntısından bıkmıştır. Larson’ın en düşük noktasına vurmaya başladığı sırada ondan ayrılır. Aynı zamanda Ira, Larson’a atölyenin Larson’un arzuladığı müzisyen sayısını destekleyecek parası olmadığını bildirir. Larson, müzikal için daha fazla müzisyeni kovmak için ek para kazanmak için Michael’ın reklam odak grubuna katılır. Ancak, Larson, Michael’ı kızdıran odak grubunu sabote eder. Michael, en iyi arkadaşını, mali açıdan istikrarsız bir tiyatro kariyerinde sevdiği kişiyle bir hayat yaşama ayrıcalığını boşa harcamakla suçluyor.
Larson, menajeri Rosa Stevens’tan (Judith Light) cesaret verici bir telefon aldığında işi bırakmaya yakındır. Larson bir kez daha odaklanır ve son şarkıyı yazmaya çalışır, ancak faturalarını ödeyemediği için dairesinin elektriği kesilir. Larson, hayal kırıklıklarını gidermek için bir yüzme havuzuna gider, ancak sonunda son şarkısını yazmak için ilhamını bulur. Atölye sorunsuz gidiyor. Larson’ın arkadaşları, ailesi ve Sondheim’ın kendisi de dahil olmak üzere çeşitli endüstri profesyonelleri katıldı. Larson, övgü dolu övgüler alıyor, ancak garip bir şekilde Superbia’yı üretmek için hiçbir teklif yok. Sonrasında, Larson bundan sonra ne yapacağını sorgular ve Rosa ona yazmaya devam etmesini ve bir sonraki projesi üzerinde çalışmaya başlamasını söyler. Reddedilmenin bir Broadway yazarının hayatı olduğunu söyler.
Larson, yeniden başlama fikri karşısında perişan olur. Michael’a koşar ve sabote ettiği şirket işinde başka bir şans için yalvarır. Superbia’yı gördükten sonra Michael, Larson’ın kariyer yolu hakkındaki fikrini değiştirir ve onu müzikal tiyatroda çalışmaya devam etmesi için teşvik eder. Michael ayrıca Larson’a HIV pozitif olduğunu açıklar.
Hayatı boyunca en iyi arkadaşının hastalığı haberini alınca harap olan Larson, aniden kariyer takıntısının, sevdiklerinin yanında olmamasına ve ulaşılabilir olmamasına neden olduğunu fark eder. Superbia’yı yazmak için harcadığı yıllar, Susan’la olan ilişkisine mal oldu ve Michael’la olan dostluğuna zarar verdi. Larson, New York’ta amaçsızca dolaşır ve Delacorte Tiyatrosu’na gider. Bir piyano bulur ve Michael’la olan arkadaşlığını düşünür, en iyi arkadaşının birlikte çocukluklarına dair anılarını hatırlatır. Larson, kariyeri için bazen yapılması gereken fedakarlıkları anlıyor ve Michael ile uzlaşıyor.