İşim gereği bir uzman olarak okul öncesi eğitimin önemine son derece inanıyorum. Yine de bugün bir anne olarak çok heyecanlıyım. Endişeliyim demiyorum. Kızım yarın anaokulundaki ilk bensiz gününü geçirecek.
Aklımdan binbir türlü şey geçiyor...
Yeterince anlatabildim mi, etrafta ben olmayınca korkacak kaygılanacak mı?
Daha tuvalet eğitiminin ikinci haftasındayız. Gerçi çok iyi gidiyor ama orada yadırgar mı?
Yarın okula başlayacak ve sonra babasıyla babaanne ve dedesinin yanına iki geceliğine İzmir'e gidecek ve anaokuluna gidemeyecek, aynı zamanda benden de ayrı kalacak. Bu onu nasıl etkileyecek?
Evden çıkmanın bir rutine bağlanması ve parka gitmek yerine anaokuluna gitmenin keyfiyet yerine bir sorumluluk halini almasına uyum sağlayacak mı?
Bir arkadaşımın Ada'yla yaşıt kızı okulda çok mutluymuş ama okula bırakırken ağlaya ağlaya gidiyormuş, gitmek istemiyorum diyormuş, Ada da böyle yapar mı diye binbir soru...
İçimden biliyorum aslında tüm bunlarla başedebileceğini, çabuk alışacağını, seveceğini, yine de bu gece zor geçer. Babalar alınmasın ama işleri ne kolay. Benim eşim henüz okulu görmedi bile, ben görüştüm ve tüm sorumluluğu alarak seçtim. O da bana güvendi ve destek olsun sağolsun... Alınmasın ama benim kadar heyecanlandığını ya da kızımızın neredeyse yaşamının tamamı boyunca sürecek eğitimi sevmesi için önemli bir adım olarak gördüğünü de pek sanmıyorum.
Ve bir dünya anne klasiği: "Ne kadar çabuk büyüyorlar değil mi?"
Sabaha mümkün olduğunca az şey bırakmak istesem de bugün eve geç gelmek zorundaydım ve banyo ve uyku hazırlıkları derken, giysilerin seçimi de, çantasının ve yedek giysilerinin hazırlanması da sabaha kaldı.
Ne diyelim sabah ola hayrola... Uykudan önce benim okullu kızımın halleri...