Nörodejeneratif hastalık: Yemek yeme sürelerini kısıtlamak yaşam kalitesini artırabilir
Yeni bir araştırmaya göre, her gün aynı saatte yemek yemek, nörodejeneratif bozukluğu olan bireyler için yaşam kalitesini iyileştirmenin etkili bir yolu olabilir.
Araştırmacılar, yemek yeme sürelerini kısıtlamanın Huntington hastalığı ve diğer nörodejeneratif bozuklukları olan kişilere fayda sağlayabileceğini öne sürüyor.
Huntington hastalığı olan fareler üzerinde yapılan bir çalışmada araştırmacılar, beslenme süresini 3 ay boyunca her gün aynı 6 saatlik periyotla sınırlamanın uyku kalitesinde ve motor becerilerde iyileşmeye yol açtığını keşfettiler.
Los Angeles, California Üniversitesi'nde çalışan ortak yazar Christopher Colwell'i inceleyin ve yakın zamanda sonuçları dergide yayınlanan meslektaşları. eNeuro.
Nörodejeneratif bozukluklar, sinir hücrelerinin yok edilmesini içeren durumlardır. Bu, öğrenme ve hafıza gibi bilişsel işlevlerin yanı sıra hareket, denge ve konuşmayı etkileyebilir.
Huntington hastalığı, birçok nörodejeneratif hastalıktan sadece biridir. HTT adlı bir gendeki kalıtsal bir mutasyondan kaynaklanan Huntington hastalığı, düşünme sorunları ve kontrol edilemeyen vücut hareketleri ile karakterizedir.
Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık 30.000 kişinin Huntington hastalığı ile yaşadığı ve 200.000 kişinin de bu durumu geliştirme riski altında olduğu tahmin edilmektedir.
Şu anda Huntington hastalığını durdurabilecek veya tersine çevirebilecek herhangi bir tedavi yoktur, ancak durumu olan kişilerin semptomlarını yönetmelerine yardımcı olabilecek ilaçlar vardır.
Bununla birlikte, Colwell ve meslektaşlarının yaptığı yeni çalışma, yeme alışkanlıklarındaki bir değişikliğin, Huntington hastalığı ve diğer nörodejeneratif bozuklukları olan bireylerin yaşam kalitesini iyileştirmeye de yardımcı olabileceğini öne sürüyor.
Zaman kısıtlı besleme, geliştirilmiş motor becerileri
Bulgularına ulaşmak için bilim adamları, Huntington hastalığının 6 aylık fare modellerini inceledi.
Farelerin yarısının 3 ay boyunca her gün sabit bir besin kaynağı vardı (kontroller). Geri kalan farelere aynı miktarda yiyecek sağlandı, ancak farelerin normal olarak aktif olduğu bir süre boyunca yalnızca aynı 6 saat boyunca onlara sunuldu.
Kontrollerle karşılaştırıldığında, beslenme zamanı kısıtlanan fareler motor becerilerde ve uyku kalitesinde iyileşmeler gösterdi ve daha geleneksel bir günlük aktivite modeli sergilediler.
İlginç bir şekilde, bu fareler ayrıca beynin striatum adı verilen bir bölgesinde daha tipik bir gen ekspresyon modeline sahipti. Bu bölge motor kontrolde önemli bir rol oynar ve Huntington hastalığı olan kişilerde dejenerasyona maruz kalır.
Araştırmacıların belirttiği gibi, zaman kısıtlamalı beslemenin, kemirgenlerin kalp atış hızı değişkenliğini de iyileştirdiği ortaya çıktı.
Daha fazla araştırmada Colwell ve meslektaşları, zaman kısıtlamalı beslenmenin faydalarına müdahalenin sirkadiyen ritim üzerindeki etkisinin aracılık ettiğini keşfettiler.
Yazarlar, "En hassas motor testimizi (yani, meydan okuma ışın testi) kullanarak," diye yazıyor, "iyileştirilmiş sirkadiyen davranışın TRF [zaman kısıtlamalı besleme] grubunda geliştirilmiş motor fonksiyonla ilişkili olduğunu bulduk. Bu bulgu, bizi, iyileştirilmiş sirkadiyen zamanlamanın, tedavi edilen farelerde gelişmiş motor fonksiyonunun altında yattığı sonucuna götürüyor.
Yazarlar, "Uyku / uyanma döngüsündeki rahatsızlıklar artık nörodejeneratif hastalıkların iyi bilinen bir semptomudur ve burada, yiyecek bulunabilirliğinin zamanlamasını kontrol ederek HD [Huntington hastalığı] semptomlarını tedavi edebileceğimizi gösteriyoruz."
"Klinik öncesi çalışmamızda sunulan sonuçlar, bir TRF rejiminin nörodejeneratif hastalık hastaları için yararlı bir yönetim aracı olabileceğini öne sürüyor."