Mıknatısın Ortaçağ’da Gelişimi!!!
Pusula yaklaşık beş yüzyıldır biliniyor olmasına rağmen, kimse niye kuzeyi gösterdiğini bilmiyordu. İngiliz Doktor ve Fizikçi William Gilbert ( 1544-1 603) , bunu test etti ve 1600 yılında deneylerini anlattığı De Magnete (Mıknatıslar Üzerine) adında bir kitap yayımladı.
Örneğin sarımsağın mıknatısiyeti bozduğu ve elmasların da oluşturduğu fikrini test etti. Mıknatısların üzerini sarmısakla ovdu ve mıknatısiyet yok olmadı. Mıknatıs durumuna gelmemiş demiri elmaslarla ovdu ve mıknatısiyet ortaya çıkmadı. Ayrıca bunları tanıklar önünde yapma önlemini de aldı.
Fakat yaptığı en önemli şey, büyük bir parça mıknatıs taşını alarak küre şekli vermesiydi. Kürenin magnetik kutuplarının yerini belirledi ve bir pusula iğnesinin bu küre şeklinde mıknatısın yüzeyine yakın tutulursa kuzeyi göstereceğini gösterdi.
Bundan başka, pusula iğnesinin dikey durumda dönmesini sağladığında, iğne mıknatısın eğilmesi denen şeyi sergiliyordu. Çünkü iğne direkt cismin içini gösteriyordu. Aslında pusula iğnesi magnetik kutup üzerinde tutulursa tam aşağıyı işaret ediyordu. (Mıknatısın eğilmesini Dünya’nın yüzeyinde ilk kez İngiliz Denizci Robert Norman gözlemlemiştir) Bunun üzerine Gilbert, pusula iğnelerinin Dünya’nın kendisi büyük bir mıknatıs olduğundan o şekilde hareket ettiği sonucuna vardı.
Kaynak: Bilim ve Buluşlar Tarihi,