Japonya'da seslendirme -Voice acting in Japan
|Bir serinin parçası|
|Anime ve manga|
|Anime ve manga portalı|
Japonya'da seslendirme , oyuncuların anime , video oyunları, sesli dramalar , reklamlar ve Japon olmayan filmler ve televizyon programları için dublaj dahil olmak üzere medyada karakter veya anlatıcı olarak seslendirme sağladığı bir endüstridir
Japonya'da , seslendirme sanatçıları ve aktrisler, idol endüstrisi ile bir geçiş nedeniyle hayran kulüplerine adadı ve bazı hayranlar, yalnızca belirli bir seslendirme sanatçısı duymak için bir şov izleyebilir. Birçok seslendirme sanatçısı aynı anda şarkı söyleme kariyerlerine sahiptir ve ayrıca canlı aksiyon medyasına da geçmiştir.
Japonya'da yaklaşık 130 seslendirme okulu var. Yayın şirketleri ve yetenek ajanslarının genellikle kendi vokal aktörleri toplulukları vardır. Özellikle ses oyunculuğuna odaklanan dergiler Japonya'da yayınlanır ve Voice Animage en uzun süredir devam eden dergidir.
Karakter sesi (kısaltılmış CV ) terimi , 1980'lerden beri Animec ve Newtype gibi Japon anime dergileri tarafından belirli bir anime veya oyun karakteriyle ilişkili bir seslendirme sanatçısı tanımlamak için yaygın olarak kullanılmaktadır.
Tanım ve rol
Seslendirme sanatçısı (声優, seiyū ) , anime , video oyunları , sesli dramalar , canlı aksiyon gösterileri ve kukla gösterileri ve reklamlar dahil olmak üzere çeşitli medya türleri için karakterler ve anlatım için dış ses sağlar. Seslendirme sanatçısı ayrıca Japon olmayan televizyon programları ve filmler için dublaj sağlar. Japonya'da seslendirme sanatçıları için ilk terim "koe no haiyū" (声の俳優) idi, ancak daha sonra "seiyū" (声優) kelimesini yapmak için bileşik bir kelimeye kısaltıldı . Bazı seslendirme sanatçıları, aktör olarak rollerini değersizleştirdiğine inanarak bu terime karşı çıkarken, ancak seslendirme daha belirgin hale geldikten sonra kelime daha yaygın hale geldi.
Seslendirme sanatçılarını ve oyuncuları birbirinden ayıran üç ana faktör vardır.
- Radyonun altın çağında NHK ve diğer özel ağlar tarafından kurulan Tokyo Broadcasting Drama Troupe (東京放送劇団, Tōkyō Hōsō Gekidan ) tarafından profesyonel yetiştirilmeleri.
- Japonya yapımı film ve dramaların olmaması, TV ağlarını yabancı şovları yayınlamaya zorladı ve bu da seslendirme sanatçılarına olan talebi artırdı.
- Aktörler yerine seslendirme sanatçısı olmak isteyen bir genç yetenek dalgası üreten anime dünya pazarındaki patlama.
Tarih
Seslendirme, radyonun ortaya çıkışından bu yana Japonya'da var olmuştur. Sadece 1970'lerde seiyū terimi, Uzay Savaş Gemisi Yamato animesi nedeniyle popüler kullanıma girdi . Bir ses yeteneği yöneticisiyle yapılan bir gazete röportajına göre, "Yamato patlamasından bu yana, 'seiyū' kelimesi anında tanınır hale geldi; ondan önce, kendilerini seiyū olarak tanıtan aktörlere ve aktrislere sık sık, 'Seiyu süpermarketi için çalıştığını mı söylüyorsun? ?'"
Erken tarih
En eski Japon animasyonu, filmde sesin tanıtılmasından en az on yıl önceydi. Bu dönemdeki canlı aksiyon çağdaşları gibi, gösterimler müzik eşliğinde olurdu ve çoğu zaman bir benshi (anlatıcı) içerir. Benshi, anlatının diyalog ve diğer hikaye unsurlarını dolduracağı Japon kukla tiyatrosu ve sihirli fener gösterilerindeki rollere benzer bir rolü yerine getirecekti. Sesin filme girmesiyle birlikte , sesler genellikle mevcut kadrodan çekildi. Örneğin, Benkei tai Ushiwaka'da animatör Kenzō Masaoka , kendisini ve karısını sırasıyla Benkei ve Ushiwaka olarak adlandırdı.
Radyo drama dönemi
1925'te Tokyo Broadcasting Company ( Japonya'nın kamu yayın sistemi olan NHK'nin selefi) radyo yayınlarına başladı. Aynı yıl, yalnızca ses performanslarında uzmanlaşan on iki öğrenci, bir radyo dramasının performansı yayınlandığında Japonya'daki ilk seslendirme sanatçıları oldular. Kendilerine "seiyū" diyorlardı, ancak o günlerde gazeteler tarafından mesleğe atıfta bulunmak için "radyo aktörü" (ラジオ役者, radyo yakusha ) terimi kullanılıyordu.
1941'de NHK, oyuncuları radyo dramalarında uzmanlaşmaya hazırlamak için halka bir eğitim programı açtı. Buna "Tokyo Merkezi Yayın Kanalı Aktör Eğitim Ajansı" (東京中央放送局専属劇団俳優養成所, Tōkyō Chūō Hōsō Kyoku Senzoku Gekidan Haiyū Yōsei Sho ) adı verildi . Daha sonra 1942'de Tokyo Broadcasting Drama Troupe ilk performansını sergiledi. Bu, "seiyū" teriminin seslendirme sanatçılarını ifade etmek için ikinci kez kullanılmasıydı.
"Seiyū" teriminin nasıl ortaya çıktığına dair birkaç teori var. Bir teori, Yomiuri Gazetesi muhabiri Oyhashi Tokusaburo'nun terimi icat etmesidir. Başka bir teori, NHK için bir eğlence programlama yönetici yapımcısı olan Tatsu Ooka'nın bunu ortaya çıkarmış olmasıdır.
İlk başta, Tokyo Radyo Drama Topluluğu ve radyo dramalarında uzmanlaşmış benzer şirketlerdekiler gibi seslendirme sanatçıları; televizyonun ortaya çıkmasıyla birlikte bu terim, animasyon için dublaj yapan kişi anlamına gelen ek anlamını da aldı. Televizyon yayıncılığı bir yana, radyonun önde gelen kitle iletişim aracı olduğu zamanlarda, radyo dramalarında oynayan oyuncular da hayranlarından yoksun değildi; örneğin, Nagoya Radyo Drama grubundaki aktörler, başrolde aşk ilgisi rollerini oynadılar, çoğu zaman çok sayıda hayran mektubu aldılar.
1950'ler: İlk seslendirme sanatçısı patlaması
1950'lerden başlayarak, radyo dramalarının yanı sıra yabancı televizyon ve filmlerin popülaritesindeki artış, seslendirme sanatçıları için birçok yeni fırsat yarattı. 1950 Yayın Yasası'ndan sonra , Nippon Hōsō Kyōkai (NHK) kamu yayıncılığına başladı. Bu yeni yayınlar arasında , popülerliği nedeniyle film, televizyon ve sahnede çeşitli uyarlamalar alacak olan 1952 draması Kimi no Nawa (Adınız) gibi birkaç radyo draması vardı .
Dublaj ve radyodaki rolleriyle ünlü oyuncular, çeşitli anime yapımlarında benzer karakterleri seslendirmek için yıldız güçleri için kullanıldı. Örneğin, Clint Eastwood'un Japonca dublajıyla ünlü olan Yasuo Yamada , Lupin III serisi için Arsène Lupin III'ü seslendirmek için seçildi .
1960'lar
1961'de, ticari televizyon yayıncılığının ilk günlerinde, Beş Şirket Anlaşması (Gosha Anlaşması), Japon televizyon istasyonlarına sunulan Japon filmlerinin arzının kurumasına neden oldu. Sonuç olarak, 1960'larda birçok yabancı drama ve diğer yabancı programlar ithal edildi ve televizyon yayını için Japoncaya çevrildi.
İlk başta, NHK çoğu yabancı şovun altyazısını yaptı; ancak, Japonca dublajlı programlar kısa sürede standart hale geldi. İlk seslendirme patlamasının merkezinde, Nozawa'nın durumunda Alain Delon , Robert Redford ve Giuliano Gemma'da aynı yabancı aktörleri seslendiren Nachi Nozawa gibi aktörler vardı . Gosha Anlaşması'ndan kaynaklanan ödeme garantilerindeki sorunlar nedeniyle sinema oyuncularının televizyon için yabancı filmlere dublaj yapması engellendi. Benzer bir anlaşma nedeniyle televizyon oyuncularının da dublaj yapması engellendi. Bu da stüdyoların radyo çağından oyunculara ve Shingeki tarzı oyunculuktan oyunculara yönelmesine neden oldu. Bu sıralarda yabancı animasyonların dublajı Rakugo hikaye anlatıcıları, Asakusa komedyenleri ve benzerleri tarafından yapılıyordu ve seslendirme sanatçıları dublaj konusunda uzmanlaşmışlarsa “dublaj yeteneği” olarak adlandırılırken, bir karakteri seslendirenler “ ateshi ” adıyla anılırlardı. ". Tokyo Actor's Consumer's Cooperative Society , dublaj için bu altın çağda kuruldu. Daha sonra, Haikyo seslendirme yöneticileri ayrıldı ve kendi yönetim ajanslarını açtı. Japonya'daki seslendirme sanatçıları da anime seslendirdi.
Japonya'da yayınlanan ilk dublajlı şov , 9 Ekim 1955'te KRT'de (bugünkü TBS ) Amerikan çizgi filmi Superman'in bir bölümüydü ve ilk animasyonsuz dublaj şov yayını , yine KRT tarafından 1956'da Cowboy G- Men'di. Her ikisi de canlı olarak seslendirildi; Önceden kaydedilmiş dublajla yayınlanan ilk program , 8 Nisan 1956'da The Adventures of Television Boy (テレビ坊やの冒険Terebi Bōya no Bōken ) idi.
1970'ler: İkinci seslendirme sanatçısı patlaması
1970'lerin sonlarında, Akio Nojima , Kazuyuki Sogabe , Akira Kamiya , Tōru Furuya ve Toshio Furukawa , Slapstick adlı bir grupta bir araya gelen ve canlı performans sergileyen ilk kişilerdi. Diğer birçok seslendirme sanatçısı kendi albümlerini çıkardı. 1979 civarında ilk anime dergileri yayınlanmaya başladı. Animage'in o zamanki genel yayın yönetmeni Hideo Ogata , seslendirme sanatçılarının idollere dönüşmesiyle ilgili başyazılar yayınlayan ilk kişiydi . Onun öncülüğünde, diğer dergiler seslendirme sanatçıları hakkında bilgi ve dedikodularla “seiyū köşeleri” yarattılar; Bu, genç anime hayranlarının seslendirme sanatçısı olma özleminin ana nedenlerinden biriydi. Bu dönem aynı zamanda anime seslendirme sanatçılarının tiyatrodaki köklerinden kademeli olarak ayrıldığını da gördü. Seslendirme sanatçısına özel eğitim merkezlerinin ve yalnızca sesli prodüksiyonların artmasıyla birlikte, seslendirme sanatçıları kariyerlerine bir yayın tiyatrosu şirketiyle herhangi bir ilişki kurmadan tam zamanlı çalışarak başlayabilirler. "Seiyu" terimi, yalnızca anime yapımlarını seslendirmeye odaklanan bu seslendirme sanatçılarını tanımlamak için ortaya çıktı. Bu patlama 1980'lerin ilk yarısına kadar sürdü.
1980'ler
1989'da, animasyon televizyon şovu Ronin Warriors'ın beş ana yıldızının ( Nozomu Sasaki , Takeshi Kusao , Hiroshi Takemura , Tomohiro Nishimura ve Daiki Nakamura ) seslendirme sanatçıları, "NG5" adlı tamamı erkeklerden oluşan bir şarkı grubu oluşturdu. Grup, MBS ile ilgili özel bir belgesel programına konu oldu .
Bu dönemde, seslendirme prodüksiyon şirketleri, animasyon dublajı eğitimi için özel olarak yerinde eğitim okullarında özel kurslar da vermeye başladı.
1990'lar
1960'lar ve 1970'ler, televizyon gibi medyaya odaklandı. 1990'larda, radyo programları, Orijinal Video Animasyonu , televizyon sınavları, halka açık etkinlikler ve İnternet gibi daha kişisel iletişim yollarına odaklanan yeni bir patlama , ilk özel seslendirme dergileri olan Seiyū Grand Prix'in ve Voice Animage . Seslendirme sanatçıları radyo sayesinde birçok yeni hayran kazandı ve CD satış rakamları arttı. Daha büyük salonlarda konserler verilmeye başlandı. İkinci patlama aynı zamanda seslendirme sanatçılarının da DJ olmasını sağlarken, bu kez kayıt evleri seslendirme sanatçıları radyo programlarını sponsor olarak destekledi ve büyük meblağlarda para dolaşmaya başladı. Megumi Hayashibara , Hekiru Shiina ve Mariko Kouda bu yeni akımın ilk örnekleridir. Kayıt şirketleri ve seslendirme okulları genç seslendirme sanatçıları yetiştirmek için yeni yollar tasarlamaya başladı.
Seslendirme televizyon oyunlarında kullanılmaya başlandığında, aynı seslendirme sanatçıları televizyon oyun dünyasıyla ilgili bir dizi etkinlikte sahne alıyor, hayran kitlesini çekmek için televizyon oyunlarına dayalı radyo programlarına katılarak sahne alıyorlardı.
1990'ların ikinci yarısında, animasyon dünyasındaki patlama, Tokyo bölgesinde gösterilen animelerin artmasına neden oldu. İnternetle birlikte en sevdikleri seslendirme sanatçıları hakkında bilgi toplamak hayranlar için kolaylaştı ve seslendirme sanatçıları İnternet tabanlı radyo programlarında görünmeye başladı.
1994'ten 2000'e kadar, dünyanın ilk dijital uydu radyo yayıncısı olan St.GIGA , Japonya'da Nintendo'nun Süper oyununda oynanmak üzere, ayrı ve sürekli akışlı bir vokal parçasında ( SoundLink adı verilen bir teknik) seslendirmeli overdub'larla epizodik video oyunları yayınladı . Satellaview çevre birimine sahip Famicom video oyun konsolu . BS Zelda no Densetsu , Nintendo tarafından dünyanın ilk entegre radyo oyunu olarak tanımlandı.
2000-günümüz: Idol ve gerçek hayattaki geçişler
2000'lerin ortasından sonuna kadar, seslendirme yetenekleri Japon idol endüstrisi ile kesişmeye başladı. Öne çıkan örnekler arasında , hepsi ses oyunculuğuna girmeden önce ana akım eğlence sektöründe yerleşik aktörler veya şarkıcılar olan Aya Hirano , Koharu Kusumi ve Nana Mizuki sayılabilir. Karakter şarkı bağları o zamana kadar film endüstrisinde zaten yaygınken, bazı seslendirme sanatçıları da karakterleri olarak çapraz televizyon, sahne ve konser görünümleri yapmaya başladılar ve bu da birbirleriyle yakından ilişkili olmalarına neden oldu. 2010'ların ortalarında sıkça kullanılmaya başlayan "2.5D" terimi, karakterlerini televizyon ya da sahne oyunları gibi gerçek hayatta canlandıracak seslendirme sanatçılarını tanımlamak için kullanılıyordu. 2010'ların ortalarından sonlarına doğru, The Idolmaster ve Love Live gibi seslendirme sanatçılarının gerçek hayatta karakterleri olarak görüneceği multimedya projeleri popüler oldu! Seiyū Grand Prix dergisi , 2001'de 370 seslendirme sanatçısına (145 erkek ve 225 kadın) kıyasla 2021'de 1.500'den fazla seslendirme sanatçısının aktif olduğunu kaydetti.
Ayrıca bakınız
- Seiyu Ödülleri
- Ses oyunculuk
- Japon seslendirme sanatçısı yönetim şirketleri
- yabancı kökenli Japon seslendirme sanatçılarının listesi
Referanslar
Dış bağlantılar
- Seiyū (seslendirme sanatçısı) veritabanı
- Mucize seslendirme sanatçıları ve büyülü seslendirme sanatçıları Seslendirme sanatçısı veritabanı (Japonca)
- Anime Haber Ağı Ansiklopedisi Anime personeli ve oyuncu kadrosu veritabanı.