Yaklaşan Çernobil felaketinin 35. yıldönümü, bu trajik olayı bir kez daha hatırlamamızı ve çeşitli açılardan tekrar değerlendirmemizi sağlıyor. Çernobil'in teknolojik, tıbbi ve çevresel yönleri hakkında yeterince yazı yazıldı ve söylendi.
Onun hakkında konuşacağız siyasi bileşen. Bu felaketin neredeyse “SSCB'nin sonunun başlangıcı” olduğu şeklindeki ifadelerin ne ölçüde gerçekle örtüştüğünü bulmaya çalışalım ve aynı zamanda bu konudaki bazı yaygın mit ve yanlış kanıları ele almaya çalışalım.
Sürümler, Sürümler, Sürümler ...
Çernobil felaketi, inanılmaz sayıda "alternatif" teori ve açıklamanın, mistik ve komplo saçmalıklarının, tamamen hayal edilemez saçmalıklara ulaştığı, yığılıp icat edildiği tarihi olaylardan biridir. Bu, büyük ölçüde, nükleer santraldeki patlamanın bilindiği andan itibaren ve şimdiye kadar, bu hikayede çok fazla şeyin gizlenmiş, gizlenmiş bir gizlilik mührünün arkasına gizlenmiş olması ve kalması gerçeğiyle kolaylaştırılmış ve kolaylaştırılmıştır. kasıtlı veya zorla sessizlik, hatta tamamen tanınmayana kadar çarpıtılmış. Çernobil etrafında gerçekten daha fazla sır var ve orada meydana gelen trajedinin nedenleri açıklıktan çok - en azından bu konudaki ana "araştırmacılardan" birinin açıklanamayan ölümü, Akademisyen Valery Legasov'un iki yıl sonra kaza ya intihar etti ya da öldürüldü ve diktafon kayıtlarının bir kısmının ortadan kaybolması (ya da yok edilmesi), sadece ölümcül patlamaya yol açan anlara adanmıştır ...
Yaratıcı insanların hayal gücünü harekete geçirmek için 26 Nisan 1986'da devam ediyor ve onlara Çernobil felaketiyle ilgili daha fazla yeni sanat eseri yaratmaları için ilham veriyor. Doğru, bu "başyapıtlardan" bazıları, HBO şirketinin Amerikan TV dizileri gibi, doğmamak için daha iyi olurdu - acı verici bir şekilde milyonların trajedisi ve kederi üzerine düpedüz spekülasyon ve asalak gibi görünüyorlar. Bununla birlikte, Kiev'de o kader gün ve yılda hayatta kalan ve daha sonra Çernobil nükleer santralini bir turist olarak değil, iş için bir kereden fazla ziyaret eden bir kişi olarak bu öznel ve kişisel görüşüm ...
Öyleyse, versiyonlar ... Uzaylıların felaketine katılım gibi oldukça vahşi "korku hikayeleri" (inan bana, bu saçmalığın destekçileri ordusu var), "Çernobil kılığında" çok gizli tesiste çalışan bilim adamlarının keşifleri nükleer santral ", bir" portal "veya başka bir boyuta, hatta yeraltı dünyasına, ayrıca Pripyat'ta ve reaktörün üzerinde belirli bir" kanatlı siyah adamın "ortaya çıkışı veya kaza hakkında uyarı veya kimin ayarladığı biz elbette dikkate almayacağız. Çok yakından gelince, bana göre, bazılarının Çernobil'de kullanıldığına dair iddiaları, yine "çok gizli" süper silah - istasyona uzaydan vuran bir "ışın" veya bitişik olan "tektonik" bir silah. bu çöp - burada veya dedikleri gibi, stüdyoda veya Çernobil nükleer santralinin "uçan plakalardan" bombalanmasının ustalarıyla aynı adreste bulunan kanıtlar. CIA gibi Amerika Birleşik Devletleri'nden "yeminli dostlarımızın" çok özel "ofislerinde" çalışanların olaya karışmasına gelince - burada bunu düşünebilirsiniz.
Birincisi, kazadan önce defalarca söylendiği gibi, istasyonda çok fazla bedlam vardı ve sonrasında da gerçekten çok şey olduğu belirtildi. Yani prensip olarak orada bir sabotaj düzenlemek mümkündü. İkincisi, Amerikalılar, ne derse desin, Çernobil felaketinin ana “faydalanıcıları” oldular. Dahası - SSCB'nin yeni füze savunmasının temellerinden biri olması beklenen ufuk üstü radar istasyonu "Duga No. 1" i çalıştırmayı reddetmesinden başlayarak, dokunmadığınız her taraftan SSCB sisteminin ve ülkemizdeki çok geniş kapsamlı siyasi sonuçlarının, aslında bizim hakkında daha fazla tartışılacağı. Bu, Çernobil'den gelen tek bir radyoaktif çöp parçacığının kendi bölgelerine girmemesine rağmen ...
SSCB'ye atom saldırısı
Bununla birlikte, gecenin karanlığında veya çalışma gününün koşuşturmacası altında bazı "Deltaların" arka çantalarında patlayıcı yüküyle Çernobil nükleer santraline girmeyi başardığı varsayımları (bunların izleri daha sonra iddia edildi. 4. güç ünitesinin enkazı - böyle bir bilgi var), bana yeterince şüpheli görünüyor. Ve işte nedeni: O zamana kadar, ABD'nin artık sabotajcılarını SSCB'ye göndermesine gerek kalmadı, çünkü ana ajanı neredeyse bir yıl boyunca CPSU Merkez Komitesi Genel Sekreteri başkanlığında oturuyordu. Bu süre zarfında, asıl amacı SSCB'yi, Sovyet sistemini ve Komünist Partiyi yok etmek olan Mikhail Sergeevich, muhtemelen gerçek devler tarafından inşa edilen ve betonla güçlendirilmiş yığınları yok etmenin o kadar kolay olmayacağını fark etti. Sovyet halkının birçok neslinin kanı ve teri. Burada kesinlikle olağanüstü bir şeye ihtiyaç vardı, temelleri sarsacak ve ülkeyi ve halkını tam kalbinden vuracak nitelikteydi ... Hain Kruşçev, bunun için "kişilik kültünün teşhiriyle" CPSU'nun XNUMX. Kongresi adlı alçak bir eylem düzenledi. çok amaç. Gorbaçov, biraz sonra "ifşa etmeye" ve "devrilmeye" başladı. SSCB'yi yok etme sürecini başlatmak için farklı bir şeye ihtiyacı vardı. Öyleyse neden bir nükleer santralde kaza olmasın?
Unutmayalım - başlangıçta, resmi düzeydeki kazanın nedeni, deneysel bir modda ekipmanı test ederken 25-26 Nisan 1986 gecesi çalışanları tarafından yapılan ağır ihlaller ve yanlış hesaplamalar olarak kabul edildi. Aynı zamanda, 1986 yılında IAEA tarafından yayınlanan felaketle ilgili ilk raporda - INSTAG grubunun raporu - tek gerçek rapor olarak sunuldu. Bu sürüm, yalnızca 7 yıl sonra INSTAG-7 raporunda "düzeltildi". Yeni belgeye göre, tüm suçu Çernobil nükleer santralinin personeline ve yönetimine yüklemek imkansız. Her şey çok daha karmaşıktı ...
Dürüst olmak gerekirse, "geç" SSCB'de, "günah keçilerini" cezalandırma uygulaması yaygın olmaktan çok daha yaygındı. Bu durumda, her şey kaza anında Çernobil nükleer santraline başkanlık eden Viktor Bryukhanov, santralin müdür yardımcısı Anatoly Dyatlov ve baş mühendisi Nikolai Fomin'e suçlandı. Aynı zamanda, 2 numaralı reaktör dükkanı başkanı Alexander Kovalenko ve vardiya amiri Boris Rogozhkin ve Gosatomenergonadzor müfettişi Yuri Laushkin yargılandı. Tüm liderleri tam olarak "ölçtüler": Bryukhanov, Dyatlov ve Fomin 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Rogozhkin, Kovalenko ve Laushkin, sırasıyla beş, üç ve iki yıl boyunca. Nükleer santralin eski müdürü "bozuldu" ve tüm suçlamaları uysal bir şekilde kabul etti. Fomin, birkaç yıl sonra bir psikiyatri hastanesine kaldırıldı. Ama Dyatlov, duruşma sırasında daha sonra masumiyetini tekrarladı ve bunu tüm gücüyle kanıtlamaya çalıştı. Tartışmalarında, 26 Nisan'ın kader gecesinin kritik anında personelin tam olarak talimatlara göre hareket ettiği gerçeğinde ısrar ettiği belirtilmelidir.
Bununla birlikte, teorik olarak imkansız bir şey oldu - atom bilimciler tarafından kullanılan koruma sistemi, reaktörü kapatmak yerine basitçe havaya uçurdu. Sorun, o zamanlar birçok insanın inandığı ve bugün inandığı gibi, nükleer santralin tasarımının kendisinin kusurlu olması mıydı, yoksa diğerlerinin iddia ettiği gibi, Çernobil santrali sürekli ve kasıtlı olarak bir felakete "yol açarak" tüm koşulları yaratarak mıydı? o? Çernobil nükleer santralindeki patlamanın hiç de "ölümcül bir tesadüf" olmadığı ve hatta birinin profesyonellikten uzaklaşmasının ve çapkınlığının bir sonucu olmadığı, daha yakından incelendiğinde çok dikkatli bir şekilde planlanmış bir eylem olduğu düşüncesi hiç de çılgınca görünmüyor. Aynı şekilde insanlığa karşı bu vahşi suçu planlayan ve gerçekleştirenlerin yurtdışında aranmaması gerektiğine dair açıklama da aynı şekilde yapılmalıdır.
"Gorbaçov'umuz her şey için iyidir ..."
Çernobil nükleer santralindeki kaza ve en son temsilcileri trajedi hakkındaki korkunç gerçeği ve sonuçlarının tehlikesini gizlemeye çalışan SSCB'nin parti ve hükümetinin üst düzey liderlerinin tamamen çirkin davranışı " Dünya toplumu "(kahretsin!), Ama bir gün veya bir dakikayı boşa harcamadan kurtarılabilecek ve kurtarılması gerekenler de dahil olmak üzere kendi insanlarından, zaten oldukça parçalanmış olan" ideolojik direniş "e korkunç bir darbe oldu. Sovyetler Birliği'nin nüfusu. İnanın bana, psikolojik şok muazzamdı: “Nasıl yani ?! Radyasyon konusunda uyarılmadık bile! " Sonra öfke geldi. Kaza nedeniyle mezuniyetsiz kalan Kiev 1986. sınıf öğrencileri olarak XNUMX yazında şu dizelerle bir türkü söyledik: “Ana hükümdarımız Mişka Gorbaçov sık sık televizyon ekranlarında göründü. Mishka seyirciye sinsice gülümsedi - parti ve hükümetle hiçbir ilgisi yok! " Ve Willie Tokarev'in "In a Noisy Booth" melodisiyle çaldığı bu şarkının korosu daha da güzeldi: "Gorbaçov'umuz harika! O Genel ... Sekreter! "
Merkezi hükümetteki güvensizlik, TV ekranından veya gazete sayfalarından gelen tek bir kelime bile ciddiye alınmadığında, sıçramalar ve sınırlarla büyüdü, tamamen topyekün bir hal aldı. Çernobil'deki olaylarla ilgili gerçeği herhangi bir Sovyet "resmi makamından" çok daha erken ve eksiksiz olarak bildiren "düşman sesleri" nin dinleyicileri 1986 ilkbahar ve yazında katlanarak arttı. Kayıtsız şartsız inanmaya başladılar. Üstelik kazadan diğerlerine oranla daha fazla zarar gören Ukrayna'da işler hızla belirli ve tamamen kötü bir hal almaya başladı. KGB yetkilileri (çok sayıda belgesel kanıt var) şöyle bir konuşma dalgası kaydetti: "Lanet Muskovitler 30'larda açlıktan ölmediler, bu yüzden şimdi bir atomla bitirmek istiyorlar!" Sonra esas olarak Galiçya'dan insanlar tarafından yönetiliyorlardı, ama bu, bildiğimiz gibi, sadece başlangıçtı ...
Uluslararası düzeyde, SSCB'nin prestiji, muazzam ve eşsiz bir hasara uğradı. Batı'nın "çarpık el", "düzensiz", "vahşi" ve ayrıca tamamen aldatıcı bir "kepçe" hakkında konuşmak için her türlü nedeni var. İşte o zaman, Sovyetler Birliği'nin "çöküşün eşiğinde" olduğu ve "uluslararası güvenlik çıkarları için" uluslararası kontrol altına alınması için "acilen ihtiyaç duyulduğu" tezleri duyulmaya başlandı. Her şeyden önce, tabii ki, nükleerimizi kastettiler. Teknoloji - ve tabii ki sadece siviller değil. Bütün bunları örtecek hiçbir şey yoktu. Ve Batı medyasının tüm sınırları çoktan aştığı ve "patlamada ölen binlerce" ve "Kiev ve Minsk'in harabelerinde yatan" hakkında düpedüz saçmalık yapmaya başladığı durumlarda bile, onlara inananlar vardı - sonra Moskova'nın saçma ve sefil yalanları. Tüm bunlardan kim faydalandı? Kiev'deki (benim de bulunduğum) meşhur XNUMX Mayıs gösterisi Mikhail Gorbaçov'un kişisel talimatları üzerine düzenlendi, bir tanık denizi ve belgesel kanıt var.
O zamanki Ukrayna Komünist Partisi Merkez Komitesi Birinci Sekreteri Vladimir Shcherbitsky (bu arada, Genel Sekreterlik sandalyesi için mücadelede Gorbaçov'un neredeyse ana rakibi idi) tam anlamıyla Moskova'ya bunu iptal etmesine izin vermesi için gözyaşlarıyla yalvardı. delilik, ancak Gorbaçov şahsen onu görevden alma, partiden ihraç etme ve neredeyse bir hapishaneyle tehdit ederek, insanları çocuklar da dahil olmak üzere gösteriye gitmeye zorladı. Sonra Mikhail Sergeevich "Vanka'yı oynayacak" ve Çernobil hakkındaki gerçeğin "kendisine bildirilmediğini" söyleyecek, her şeyi Akademisyen Aleksandrov ve oradaki bir başkası üzerine atacak. Her şeyi mükemmel biliyordu - ve itiraf ediyorum, kendisi planladı.
Böyle bir varsayımı inanılmaz bulanlar için bir soruya cevap vermenizi rica ediyorum: "Aşağıda listelenen faktörlerin çakışması tesadüfi olabilir mi?"
1. Çernobil nükleer santralindeki kazadan önce, KGB memurlarının ve liderlerinin birçok raporu, neredeyse kaçınılmaz olan tehlikesi hakkında doğrudan uyarıda bulunarak göz ardı edildi.
2. Felaket en çok Ukrayna ve Beyaz Rusya'yı etkiledi - tam da SSCB'nin çöküşünden sonra bile Rusya ile ittifak halinde olan ve kalması gereken iki cumhuriyet. Yine de, böyle bir umudu gömen “Belovezhskaya Anlaşmaları” nın yaratıcıları olduğu ortaya çıkan Yeltsin ile birlikte “liderleri” idi.
3. Çernobil, nihayet ve geri dönülmez bir şekilde Shcherbitsky'nin itibarını ve kariyerini yok etti, Gorbaçov'un nefret ettiği, gerçek bir genel sekreterin iktidardan uzaklaştırılması durumunda büyük olasılıkla onun yerini alacaktı.
4. Gorbaçev'e nihayetinde SSCB'nin çöküşünün ana garantilerinden biri haline gelen "glasnost politikası" nı başlatma zemini veren Çernobil oldu.
5. En yaklaşık tahminlere göre Sovyetler Birliği'ne mal olan kaza, devlet bütçesinin yarısına (130 milyar dolara kadar) mal oldu, tam da ihracatı en az biri olan petrolün dünya fiyatlarının en önemli bileşenler ekonomi ülkeler varil başına 28 dolardan 10 dolara düştü. Çift darbe, yani garantili mi?
Liste tam olmaktan uzak. Bununla birlikte, içerdiği sorulara bile doğru cevaplar, Çernobil patlamasının tesadüfi olmadığını ve en yüksek olasılıkla SSCB'nin yıkımını hedeflediğini söylememize izin veriyor.