Şubat ayından sonra Rusya, Merkezi Güçlerle savaş yapma olasılığını kaybetti. 1917 yazının askeri operasyonlarının gösterdiği gibi, Rus ordusu dağınıktı, ayrıştırıldı ve saldırgan operasyonlar gerçekleştiremedi. Rusya'nın daha da bozulması, ordunun savunma yeteneğini bile kaybettiğine yol açtı. Geçici Hükümetin ve Şubat listesindeki Batılıların politikaları, Rus devletliğinin yıkılmasına yol açtı. Romanlar Rusya'sında yüzyıllar boyunca biriken temel çelişkilerin neden olduğu sıkıntılar başladı.
Bir felaketti. Rusya acı çekiyordu. Yakıtlı ulusal banliyölerde. Ulusal ayrılıkçıların politikası büyük çapta bir iç savaşın sebeplerinden biriydi. Ekimden önce, köylü Rusya patladı - Köylü Savaşı başladı. Köylüler toprak sahiplerinin topraklarını böldüler, mülkleri yaktılar, bir bütün toplumsal adaletsizlik dönemi için biriktirilen nefreti ortadan kaldırdılar. Ceza devrimi başladı - ebedi huzursuzluk arkadaşı. Tüm yerleşim yerlerini ve bölgeleri terörize eden çeteler kuruldu. Kazaklar özgürlüklerini hatırladı. Sanayi ve ulaştırma sistemi dağılıyordu, şehirler ve ordu tedariksiz kalmıştı. Köy, şehri beslemek istemedi, sanayi malları sağlamadılar. Açlıktan başladım.
Rusya savaşamadı. Generaller entrikada toplandılar, birçok üst komutan "Şubat ayında" darbeyi "yeni Rusya" da üst sıralarda tutmak için destekledi. Ardından generallerin bir kısmı düzeni geri almak için Geçici Hükümete karşı çıktı, ancak isyan başarısız oldu. Generallerin bir diğer kısmı, çeşitli ulusal "orduların" oluşumunu destekleme yoluna gitti. Geçici Hükümet, eylemleriyle emri tamamladı, emir birliği, birliklerin disiplini. Arka taraf çöktü, ulaşım sistemi, sanayi orduyu ve şehri sağlayamadı. Bu Rusya düzenli bir savaş yapma yeteneğini kaybetti. - gerekli tüm milyonlarca askeri sağlayın. Askerlerin kendileri (dünün köylüleri) ve Kazaklar artık savaşmak istemiyorlardı, toprakların yeniden dağıtılmasında yer almak için barış ve eve dönmek istiyorlardı. Ancak Geçici Hükümet, o kadar nefret edildi veya tamamen ilgisiz kaldı; Bolşevikler iktidara geldiğinde, geçici işçileri kimse savunmadı.
Eski monarşist Rusya öldü. Bununla birlikte, Batı yanlısı bir demokratik burjuva türü olan “yeni Rusya” da öldü. Sosyalist, Sovyet bir Rusya - devlet, ordu, ekonomi, vs. - hala yaratılmıştı. Bu şartlar altında, diğer güçler Rus ayısının "cildini" bölmeye hazırlanıyorlardı. Düşmanlarımız - Almanya, Avusturya-Macaristan ve Türkiye, Rusya'nın batı bölgelerini işgal etmeye hazırlanıyorlardı. Batılı "ortaklarımız" - İngiltere, Fransa ve ABD, Rus topraklarını etki alanlarına bölerek stratejik limanların, şehirlerin ve noktaların ele geçirilmesi için hazırlandı. Batının ustaları, “yeni dünya düzenini” oluşturmak için Rusya'nın kaynaklarına ihtiyaç duyuyorlardı.
Bu şartlar altında Sovyet hükümeti ateşkes yapmak ve barış için müzakerelere başlamak zorunda kaldı. Müzakereler devam etti. Bolşevikler, Alman bloğunun zorluklarını biliyorlardı. Almanya'nın kendisi zar zor dayanıyordu. Abluka ülkeyi tamamen tüketti. Ordu hala güçlü bir potansiyele sahipti ve savaşmaya hazırdı. Nüfus savaştan bıktı, ekonomi dikişlerde çatladı. Savaşı sürdürecek pratikte hiçbir kaynak yoktu. Umut, birliklerin bir kısmının Rus cephesinden batıya çekilmesiyle Rusya'yı barışa ve kaynaklarının ele geçirilmesine zorlamak üzereydi. Avusturya-Macaristan ve Türkiye'nin durumu daha da kötüydü, tam bir çöküşün eşiğindeydiler (Rusya örneğini izleyerek). Bu nedenle Bolşevikler, müzakereler sürerken, Almanya'da bir devrim yaşanacağını ve Merkez Güçlerin savaşı kaybedeceğini umuyorlardı. Bu, Rusya'nın statükoyu sürdürmesini sağlayacaktır.
Bununla birlikte, Almanlar aynı zamanda konumlarının ve müttefiklerinin karmaşıklığını da anladılar, barış anlaşması yapmayacaklardı. Ukrayna faktörü de onlara yardımcı oldu - Ukrayna milliyetçileri, Almanya ile ayrı ve ayrı bir anlaşma imzaladılar. Bu, "yasal" gerekçelerle "Sovyet birliklerinin Kiev'i ve Küçük Rusya'nın çoğunu işgal edip ukronatsistov'dan kurtardığı Ukrayna'nın işgaline başlamasına izin verdi." Ayrıca, ABD sahiplerinin etkisinin bir ajanı olan Troçki, askeri operasyonlara devam etmek ve bir krizde Bolşevik seçkinlerindeki konumlarını güçlendirmek için her şekilde Almanları kışkırttı. Troçki 28 Ocak (10 Şubat) 1918, Sovyet Rusya'nın savaşı durdurduğunu, orduyu serbest bıraktığını ve barışı imzalamadığını kışkırtıcı bir açıklama yaptı. Buna karşılık olarak Almanlar, Rusya tarafından barış antlaşmasının imzalanmamasının otomatik olarak ateşkesin sona erdirilmesini gerektirdiğini söyledi.
18 Şubat 1918, Alman birlikleri tüm cephelerde bir saldırı başlattı. Birkaç gün sonra Avusturya-Macaristan birlikleri tarafından desteklendiler. Türk ordusu daha önce Kafkasya'da bir saldırı başlattı. Şubat 19 SNK başkanı Lenin, Alman hükümetine Sovyet hükümetinin Alman koşullarını imzalaması için onay verdiğini belirtti. Alman tarafı resmi bir yazılı açıklama istedi ve kuzeydeki birlik saldırılarına iki yönde devam etti: Revel-Narva-Petrograd ve Pskov. Hafta boyunca birçok şehir işgal ettiler ve Petrograd için tehdit oluşturdular.
Şubat 22 Troçki, Alman delegasyonu ile müzakerelerinin başarısızlığını kabul ederek, Dışişleri Komiseri görevinden istifa etti. G.V. Chicherin (o yılın 1930 yılına kadar bölüme başkanlık etti) yeni ilaç bakanı oldu. Aynı zamanda, Troçki, Lenin’i parti liderliği tartışmaları sırasında desteklediği için daha da arttı. Zaten Mart 4’te bulunan Lenin, Yüksek Askeri Konsey’in Troçki başkanını ve Mart 13’i - Komiserin Komiserini atadı. Yani Troçki, ellerinde muazzam bir güce konsantre olan Sovyet Rusya'nın askeri lideri oldu.
23 Şubat ayında Alman tarafı daha da ağır koşullar içeren bir yanıt verdi. Ultimatum SNK'nın kabul edilmesine 48 saat verildi. Belgenin ilk iki noktası, Ocak 27'in (Şubat 9) ültimatomunu tekrarladı, yani Merkezi Güçlerin bölgesel iddialarını doğruladı. Ayrıca, Livonia ve Estland’ı derhal Rus birliklerinden uzaklaştırması önerildi. Her iki alanda da Germen polis güçleri tanıtıldı. Almanya talep etti: Derhal Ukrayna Merkez Rada'sı ile barış yaptı, Ukrayna ve Finlandiya'dan birlikleri geri çekti, Türkiye Anadolu bölgelerini geri getirdi, orduyu derhal serbest bıraktı, Karadeniz ve Baltık Denizi'ndeki filosunu geri çekip Rus limanlarına silahsızlandırdı. d.
23 Şubat 1918 geçti tarihi RSDLP Merkez Komitesi toplantısı (b). Lenin, Alman hükümlerinde bir barış talep etti, aksi halde istifa etmekle tehdit etti, bu da aslında partide bir bölünme anlamına geliyordu. Troçki, barış anlaşmasına karşı olumsuz tutumuna rağmen, tartışmaya katılmayı reddetti ve Lenin'i destekledi. Sonunda, Lenin oyların çoğunu aldı. Oylama sırasında Troçki, Dzerzhinsky, Ioffe ve Krestinsky çekimser kaldı, bu da 7 oyun çoğunluğunun 4 çekimser oyla 4 çekimser kalmasını sağladı. Buharin liderliğindeki “sol komünistler” dünyaya girdi.
Aynı zamanda, Merkez Komitesi oybirliğiyle "acil bir devrimci savaş hazırlamaya" karar verdi. Sovyet Rusya, önce gönüllü olarak ve sonra da geleneksel askerlik hizmeti ile orduyu yeniden yaratmak için olağanüstü önlemler almaya başladı. Şubat 23 SNK Şubat 21'ten "Sosyalist Anavatan Tehlike Altında!" Ve "Baş Askeri Komutanlığa Temyiz" N. V. Krylenko, "kelimelerle sona erdi." silahlara. Hepsi devrimin savunmasına. " 15 Ocak 28’un (1918) RSFSR’nin SNK Kararı kapsamında oluşturulan gönüllülerin Kızıl Ordu müfrezelerine toplu olarak kaydolması başladı.
Aynı gün, Şubat 23, akşam geç saatlerde Merkez İcra Komitesinin Bolşevik ve Sol Sosyalist-Devrimci gruplarıyla ortak bir toplantı yaptı. Sol SR'ler barışa karşı oy kullanmaya karar verdi. Ortak toplantıdan sonra, yalnızca Bolşevik hizipten ayrı bir toplantı başladı. Oy verirken, Lenin “Sol Komünistler” için 72 oylarına karşı 25 oy topladı. Şubat 24 Lenin, büyük güçlük çeken 126, 85 aleyhinde olan 26 aleyhinde oy kullandı, kararını Merkez İcra Kurulu aracılığıyla zorlamayı başardı. Sol SR'ler, Petrograd ve Rusya'nın önemli bölgelerinin kaybedilmesiyle böyle bir savaş sona erse bile, Alman birliklerine karşı toplu gerilla savaşının örgütlenmesi çağrısında bulundu.
Sovyet heyeti, 1 Mart'ta Brest-Litovsk'a geri döndü. 3 Mart ayında anlaşma imzalandı. 6 - 8 Mart, Mart 1918, RSDLP'nin VII Acil Durum Kongresinde (b) Lenin, Brest Barışı'nın onaylanmasını da engellemeyi başardı. Oylamada, oylar şu şekilde dağıtılmıştır: Onay için 30, karşı 12, 4 alıkoydu. 14 - 16 Mart 1918, IV Rusya'nın Olağanüstü Olağanüstü Tüm Sovyetler Kongresi nihayet barış anlaşmasını onayladı - 784'in çoğunluğu 261'e karşı oy kullandı. Kongre, Alman taarruz tehlikesi nedeniyle başkenti Petrograd 'dan Moskova' ya devretmeye karar verdi.
Brest Barışı'nın şartlarına göre, Rusya ordunun tamamen eskileştirilmesini (eski Çar ordusu ve ayrıca Kızıl Ordu) ve Kara ve Baltık denizlerinin bir kısmını tamamen reddetmeyi gerçekleştirecekti. Baltık Filosu, Finlandiya ve Baltık Devletleri'ndeki üslerinden çekildi. Rusya, Svenbiany-Malengyany-Driesvyaty-Druya ve Druya'nın doğusundaki Slobodka-Gervyaty-Mihalishki'nin batısındaki Brest-Litovsk-Kamenets-Litovsk-Pruzhany-Zelva-Köprüler-Orel-Dokudova-Dzevenishki hattının batısındaki Almanya bölgelerini verdi. Oger ve Riga'yı batıya bırakan sınır çizgisi, Riga bölgesini anakara ve Moonsund takımadaları arasında kuzeyden geçerek ve tamamen sınır çizgisinin doğusunda kalan Finlandiya Körfezi'nden çıkarak geçti. Rusya, Ardağan, Kars ve Batum ilçelerini Türkiye’ye sundu ve Doğu Anadolu’nun her yerinden birlikler aldı.
Sovyet Rusya derhal Ukrayna Halk Cumhuriyeti ile barış yapmalı ve Almanya ve müttefikleri ile olan barış anlaşmasını kabul etmeli. Rusya, birlikleri Ukrayna topraklarından geri çekti. Aynısı, sınırın Narva Nehri, Peipsi ve Pskov gölleri boyunca uzandığı Baltık illerine de uygulandı. Finlandiya ve Aland Adaları da Rus birliklerinden temizlendi.
Rusya ayrıca, 6 milyar dolarlık tazminat ödemesinin yanı sıra, Rusya devrimi sırasında Almanya'nın uğradığı zararların ödenmesini de verdi - 500 milyon altın ruble. Sözleşmenin eki, Sovyet Rusya'da Almanya'nın özel ekonomik durumunu garanti etti. Merkezi Güçlerin vatandaşları ve şirketleri Sovyetlerin millileşme kararnamelerinin etkisinden uzaklaştırıldı ve mülklerini zaten kaybedenler eski durumuna getirildi. Yani, Alman vatandaşlarının Rusya'da özel işlere girmelerine izin verildi. Brest Antlaşması, yılın 1904'unun gümrük tarifelerini, Rusya için son derece elverişli olan Almanya ile restore etti. Ek olarak, Rusya (1918’un Ocak ayında reddedildiği) Merkezi Güçlere olan tüm borçları teyit etmek ve ödemelerini devam ettirmek zorunda kaldı.
Böylece Vistula illeri (Polonya Krallığı), Küçük Rusya, Beyaz Rusya, Estland, Kurland ve Livonia illeri Finlandiya Büyük Dükalığı ayrıldı. Ayrıca, yeni bölge varlıklarının (Alman yönetimi altındaki) sınırları net olarak tanımlanmamıştır. 780 bin metrekaresi toprakları Rusya'dan koptu. km. 56 milyon nüfusuyla (Rus İmparatorluğu nüfusunun üçte biri) ve bunun üzerine, devrimden önce:% 27 tarıma dayalı tarım arazisinin% 26'i, tüm demiryolu ağının% 73'i,% 89% demir ve çeliği mayınlı,% 90 şekeri mayınlı,% 40% mayınlı, orada yaşadı % XNUMX sanayi işçileri vb.
sonuçlar
Barış anlaşmasına rağmen, Alman birlikleri saldırılarına devam etti. 1 Mart'taki Alman birlikleri Kiev'de, Orta Rada'nın gücü restore edildi. Nisan 5 Alman birlikleri Kharkov'a girdi, Nisan ayı sonlarında - Mayıs ayının başlarında Kırım'a ve Don bölgesinin güney kısmına girdi, Nisan 22, Simferopol, Mayıs 1 - Taganrog ve Mayıs 8 - Dontov'daki Rostov-on-Don'u ele geçirdi . Don'da Almanlar iktidardaki ataman P. Krasnov'un kurulmasına yardım etti ve Kırım'da bir kukla hükümet kuruldu. Haziran ayında Almanlar Gürcistan'a girdi. Almanlar, Sovyet Rusya ile Ukrayna arasında resmi bir bahanesi olarak sınır anlaşması yapılmadığında, Rusya'da bir takım kilit noktaları ele geçirdi. Finlandiya'da, Almanlar Kızılları ezmeye yardımcı oldu. Rus toprakları pahasına "Büyük Finlandiya" kurmayı planlayan milliyetçi rejim Finlandiya'da kuruldu. Kafkasya'da Türkiye, Bakü, Dağıstan ve Kuzey Kafkasya'daki bölgeleri Müslüman nüfusla ele geçirmek amacıyla saldırılarına devam etti.
Böylece, Avusturya-Alman ve Türk müdahalesi geniş alanları Rusya'dan ayırma ve üzerlerinde Sovyet karşıtı devlet oluşumlarının oluşumunu destekleme imkânı verdi. Bu, İç Savaşta yeni bir tura ve ölçeğinin artmasına neden oldu. Müdahalecilerin yardımıyla (daha sonra İngilizler, Fransızlar, Amerikalılar ve Japonlar katıldılar), çeşitli Sovyet karşıtı güçler güçlendi ve bir saldırı düzenledi.
Brest Barışı, Avusturya-Alman Yüksek Komutanlığının tüm ana güçleri Fransa ve İtalya'daki İtilaf birliklerine yoğunlaştırmasına ve Batı Cephesi'ndeki son belirleyici stratejik taarruzun örgütlenmesine izin verdi. Böylece Alman emri, yaklaşık yarım milyon asker ve subayı Doğu cephesinden batıya devretti ve Mart ayında 23 saldırgan bir operasyon başlattı. Türkiye, Mezopotamya ve Filistin'deki konumunu güçlendirme fırsatını buldu. Bununla birlikte, Almanya, Avusturya-Macaristan ve Türkiye'deki önemli askeri güçler, müdahalenin sürmesine, Rusya'nın batı kesiminin işgal altındaki topraklarının korunmasına ve yağmalanmasına yönlendirildi.
İtilaf Brest Barışı'nı son derece düşmanca ele aldı. İngiltere ve Fransa zaten Rusya'yı etki alanlarına ayırdılar ve müdahale etmeye başladılar. Mart 6'ta İngiliz askerleri Murmansk'a, Nisan 5 - Vladivostok'taki Japon birliklerine, Ağustos 2 - Arkhangelsk'te İngilizlere vb.
1918'un düşmesiyle birlikte, İtilafın kazanacağı ve sonunda Almanya'nın teslim olacağı açıktı. Berlin’de Rusya’da artan İç Savaş koşulları ve İtilaf müdahalesinin başlangıcında, Brest-Litovsk barış antlaşmasına ek anlaşmalar yapmaya karar verdiler. 27 Ağustos 1918, Berlin’de, en sıkı gizlilik içinde, Brest Barış’a bir Rus-Alman ek sözleşmesi ve bir mali anlaşma yapıldı. RSFSR hükümeti adına, genel yetkili Adolph Joffe ve Almanya'dan Paul von Hinz tarafından imzalandı.
Koşullarına göre, sınır komisyonu ayrıntılı olarak belirlemek ve derhal Estland ve Livonia'nın doğu sınırını oluşturmaktı. Sınır çizgisinin doğusundaki Alman birlikleri derhal geri çekildi. Rusya, Baltık limanlarına (Revel, Riga ve Windau) erişim hakkı için pazarlık yaparak Estland ve Livonia’yı reddeden Ukrayna ve Gürcistan’ın bağımsızlığını tanıdı. Ayrıca, Estonya, Livonia, Kurland ve Litvanya üzerinden Rusya ticaretini kolaylaştırmak için, her iki yönde de malların serbest geçişi sağlandı; düşük demiryolu ve navlun oranları; Batı Dvina'da ücretsiz gönderim. Sovyet tarafı Bakü'nün kontrolü için pazarlık yaptı ve burada üretilen ürünlerin dörtte birini Almanya'ya kaptı.
Almanya ayrıca birliklerini Belarus'tan, Karadeniz kıyılarından, Kırım'dan, Rostov'dan ve Don havzasının birliğinden geri çekmeyi ve Rusya'nın herhangi bir bölgesinden daha fazla işgal etmemeyi kabul etti. Almanya, Rus devletinin ulusal bölgelerle ilişkilerine müdahale etmemeye ve onları Rusya'dan ayrılmaya ya da bağımsız devlet kuruluşları kurmaya teşvik etti. Almanya, Finlandiya'nın özellikle Petrograd olmak üzere Rus topraklarına saldırmayacağını garanti etti. Gizli anlaşmada (“Not” olarak adlandırılan), tarafların Rusya içinde İtilafçı müdahalecilerle, Gönüllü Ordu ve Çekoslovak Kolordu'nun ayaklanmasıyla karşılıklı mücadele etmek için karşılıklı çaba gösterme konusunda karşılıklı olarak rıza gösterdikleri kaydedildi.
Dolayısıyla, Rus liberallerinin ve Batılılarının Lenin'i ve Bolşevikleri kınamaktan çok hoşlandıkları ve Sovyet Rusya tarafından imzalanan ve aslında ordusu olmayan, Alman işgali ve başkenti ele geçirme tehdidi altında olan Brest Barışı ve Ek Anlaşma, Gorbachev'in utanan teslimiyetinden çok daha kârlıydı. - 1991 yılında Yeltsin. Ayrıca, zaten aynı yıl içinde olan Rusya, 1918 “müstehcen dünyanın” koşullarını bırakma fırsatını buldu.
Lenin harika bir fikir verdi. Sadece bir ordunun olmasından değil, aynı zamanda kaçınılmaz bir yenilgiden ve Alman bloğunun çöküşünden dolayı Almanya'ya ve müttefiklerine büyük tavizler verdi. Lenin, Brest barışının birkaç ay bile sürmeyeceğini ve Almanya'daki devrimin kaçınılmaz olduğunu defalarca söyledi. 3 Kasım Navy'daki 1918, Kiel'de isyan etti ve binlerce asker onlara katıldı. Yakında ayaklanma Hamburg, Lübeck, Bremen ve diğer şehirleri taradı. Bavyera'da Sovyet Cumhuriyeti ilan edildi. 5 Kasım ayında, Sovyet hükümeti Almanya ile diplomatik ilişkileri askıya aldı. Almanya'da Kasım 9 devrimi kazandı. 11 Kasım Almanya, İtilaf yetkileriyle ateşkes imzaladı. 13 Kasım ayında, Brest Antlaşması iptal edildi.
Amerikalı tarihçi Richard Pipes'ın belirttiği gibi: “Kibarca aşağılayıcı bir dünyaya gittikten sonra kazanması için zaman verdi ve sonra kendi ağırlığının etkisiyle çöktü, Lenin Bolşeviklere olan güvenini hak etti. 13 Kasım 1918, Almanya'nın Batı müttefiklerine teslim olduğu Brest Barış'ı bozduğunda Lenin'in otoritesi, Bolşevik hareketindeki eşi benzeri görülmemiş yüksekliklere kaldırıldı. ”