Geçtiğimiz birkaç yıl boyunca, generaller - Genelkurmay Başkanları üyeleri, ABD milletvekilleri ve toplumun önünde silahlı kuvvetlerin durumunun kasvetli bir resmini çizdi.
“... Ordunun savaşa hazır olma derecesi, son 20 yıllarında en düşük seviyeye düştü” - işte bu, ABD Merkez Kara Kuvvetleri Komutanı Ordusu Genel Sekreteri, dört yıldız General Ray Odierno'nun Silahlı Kuvvetler Senatosu Komitesi'ne bildirdiği şekilde Yılın Ocak 2015.
Bir yıl sonra rapor eden Odierno'nun halefi General Mark Millie değerlendirmesini daha da sıkılaştırdı. “Bugün ordu büyük güçler ve oluşumlar kullanmaya hazır değil…” dedi. ABD’nin Rusya’ya, Çin’e, İran’a veya Kuzey Kore’ye yaptığı teorik bir çatışmayla ilgili beklentileri üzerine.
“... Savaşa hazırlık aşamasında düşük miktarda birimlerimiz ve oluşumlarımız var ...” - Milli, savaşa hazır birimlerin - yeterli sayıda personel, hizmete hazır ekipman ve uygun eğitim tesisleriyle - koruma birimlerinin gerisinde kaldıklarını vurgulayarak açıkladı.
Amiraller bunu rapor ediyor filolar - aynı resim. ABD Donanması, artan bir rutin gemi bakımı birikimine sahiptir. Günümüzde mevcut bakım onarımlarının hacmi, teknolojik haritalara göre gerekenin% 57'si kadardır. Yakın tarihli bir raporda, F / A-18 Hornet'in 18 ay boyunca yedek parça almadığı bir deniz havacılık kanadı ve tüm talimat ve kurallara aykırı olarak uçağın en azından bir kısmının uçuşa hazır olmasını sağlamak için komutanlar, bir uçaktan diğerine.
Hava Kuvvetleri generalleri, en gelişmiş F-22 Raptor ile donatılmış elit birimler de dahil olmak üzere avcı pilotlarının sadece yarısının gerekli tüm eğitimi aldığını bildiriyor. Uçmak için pahalı. Dahası, Raptors pilotları ortalama savaştan daha düşük pratik deneyime sahiptir havacılık, - aynı nedenden ötürü, pratik uçuşların yerine "simülatörlerde ilkel dersler" verilmesi. Toplamda, Hava Kuvvetleri komutanlığı tamamen "topraklanmış" - uçuş moduna geçmeden uçuş moduna aktarıldı - otuz filodan fazla.
Deniz Kuvvetleri Komutanı generalleri de aynı şeyi söylüyor. JSS başkanı ve denizcilerin generali Joseph Dunford, Temsilciler Meclisinin silahlı kuvvetleri komitesi başkanı Mac Thornberry'nin yaptığı açıklama ile kabul etti: “… Tüm görevler boyunca, özellikle de özel operasyonlar için çok düşük bir hazırlık ... Deniz Piyadeleri].
Bunun nasıl olabileceğini anlamak için Amerika Birleşik Devletleri'ndeki askeri inşaat için politik ve doktriner desteğe dikkatlice bakmanız gerekir.
ABD ordusu, 1980'lerin ortasında on yıllardır sürecek olan bir reform reformuna yakalandı.
Yıkıcı reformlar, Savunma Bakanı'nın dört katı Cumhurbaşkanı Barack Obama saltanatında kasırga gücüne ulaştı. Sonunda, Chuck Hagel'in istifası üzerine Beyaz Saray’ın en azından birisini Pentagon’a yönlendirmeye ikna edememesi üzerine, sezonun politik yayınlarından biri olan Obama’nın yerel yayınlarda siyasi bir fıkra haline gelmesi üzerine Obama, bir gün askeri üniforma giymeyen ve askeri inşaat tecrübesi sınırlı olan Ash Carter’a yerleşti. yirmi yıl önce Bill Clinton döneminde Pentagon'da kısa bir sivil görev süresi vardı.
Bu reformun motoru, son derece liberal bir demokratik Beyaz Saray ile Temsilciler Meclisi'ndeki muhafazakar bir Cumhuriyetçi çoğunluk arasındaki iki taraflı bir anlaşmanın sonucu olarak, Yılın 2011 Bütçe Kontrol Yasasıydı.
Cumhuriyetçiler orduyu yok etme niyetinde değillerdi - görevleri Barack Obama’nın Obamakea gibi çılgın sosyal harcamalarını ya da düşük profilli il kolejlerindeki ücretsiz yüksek öğretim projesini korumaktı. Ancak bütçedeki somunlar çevrede sıkılmalıydı, Beyaz Saray silahlı kuvvetleri ayrı bir çizgiyle ayırmaya izin vermeyecekti - onun için bu politik bir yenilgi anlamına geliyordu.
Halen, süresi içinde yer alan on bütçeden dördüncüsünü oluşturan yasa, toplam savunma harcamalarını, 20 yılı için taslak bütçede planlananların yaklaşık% 2011 - yaklaşık 1,5 trilyon dolar kadar azaltmaya doğru ilerliyor.
En yüksek tutuklama, Beyaz Saray ile Kongre arasındaki bir çatışma nedeniyle, ABD’nin şu anki devlet bütçesinin olmamasıyla sonuçlanan, kabul edilen yasanın en radikal hükümleri otomatik olarak yürürlüğe girdiğinde, 2013’ta meydana geldi.
Dünyadaki bütün generaller ve amiraller aynıdır. Kurtarılmaları gerekiyorsa - bu, özellikle generalin görevlerini oluşturan resmi liste personeli olduğundan, astların sayısını azaltmak için bir neden değildir. Sonuç olarak, örneğin, bir noktada ordunun karasal kuvvetlerinin resmen mevcut olan kuvvet kuvvetlerinin% 10'i tamamen kadroluydu.
Generallerin konumu, en büyük azalmanın ordu uzmanlarının - genç ve orta memurların özüne düştüğü gerçeğine de yol açtı. Generaller kendilerini kesmeyi düşünmediler, ancak askerler ve çavuşlar generallerin görevlerinin korunmasının temelini oluşturdular.
Kongre uzmanlarının raporuna göre, silahlı kuvvetler Irak'taki kampanyalar sırasında orduya katılan kaptanların% 30'inin azaltılmasında “başarılı” oldu.
ABD savunma stratejisini daha az "sekreter" beklemiyordu. Bu ikinci yıkıcı reformdu - Amerika'nın askeri inşaatını derin bir krize soktu.
Her şeyden önce, Beyaz Saray savunma politikası hedeflerini yeniden yazdı. Odak noktası Pasifik'teki “dengeyi yeniden sağlama” görevi yapmaktı - Rusya'nın Asya sularındaki ve Amerika Birleşik Devletleri kıyılarındaki pozisyonunu geri almasını engellemek ve Çin’in güney denizlerindeki askeri altyapısının ilerlemesini durdurmak.
Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana, her iki tarafın önceki yönetimleri, ana dünya gücü olarak ABD'nin iki büyük bölgesel savaşı aynı anda başlatmaya hazır olması gerektiğini varsaydılar. Beyaz Saray, Orta Doğu’dan ayrıldığını ilan ederek ve Avrupa’ya “sonsuz barış” bölgesi diyerek, Beyaz Saray’ın askeri yeterlilik çubuğunu önemli ölçüde düşürmeyi başardı.
Ancak, 2012’te, Donbass’ta NATO ile Rusya “İslam Devleti” henüz yoktu ve Suriye savaşı devam etmedi.
Başka bir deyişle, jeopolitik gerçekler, yavaş Obama yönetimini bile, güçlerini yeniden dağıtmaya zorladı; ancak 2011 Bütçe Kontrol Yasası uyarınca, askeri harcamaları azaltmayı planlıyor. Askeri doktrinin stratejik hedefleri ile gerçek askeri mevcudiyet kartı arasında ciddi bir dengesizlik vardı.
Belki de bu sorunun en belirgin tezahürü, Pasifik'teki “yeniden dengelemenin” boşluğudur.
Filolarda ve öngörülemeyen taahhütlerin okyanusta (özellikle Akdeniz ve Basra Körfezi) başka bir yerde azaltılmasının birleşimi, filonun batı Pasifik'te ve özellikle Güney Çin Denizi'nde yeterince bulunmamasına neden oldu. “Dengeleme stratejisinin” açıklandığı günden bu yana geçen dört yıl boyunca, ABD Donanması bu okyanus tiyatrosunda iki ay boyunca bir uçak gemisi alamadı.
ABD Savunma Bakanı Ashton Carter, Nisan ayında kameraların önünde ulusal televizyon istasyonlarına, uçak gemisi “Stennits” in Güney Çin Denizi’nden yola çıktığını söyledi: “… Biz yıllardır Asya’dayız… ve on yıllarca kalacağız…” John Stennits davası, sadece bir haftalığına Güney Çin Denizi'ndeydi - ABD Deniz Kuvvetlerinin halka küresel ısınma konusunda kazandığı zaferlerle ilgili rapor verdiği Büyük Yeşil Filo programının desteğine katıldı.
Aynısı diğer tiyatrolarda da olur.
Başkanlığının ilk iki yılında, Barack Obama, ilk planlanan 22 uçağı yerine, beşinci kuşak savaşçı F-187 Raptor filosunun planlanan satın alımlarını 750 uçağına indirdi. Sonuç olarak, Suriye’deki Rusya’nın video konferansı operasyonuna cevap olarak Amerikalılar, Raptor’ları Alaska’dan devretmek zorunda kaldılar ve onları “öncelikli” Pasifik Okyanusu’nu Orta Doğu’ya devriye pozisyonundan uzaklaştırdılar.
1991'taki ABD Ordusunda, 780 000 askeri vardı; 2018 mali yılı sonunda, fonlar yalnızca 420 000 için sağlanmıştır.
Donanma yaklaşık olarak 500 gemisinden oluşuyordu; Bugün geminin planlanan 282 rakamına gidiyor. Bugün, Arap Denizi'ndeki uçak gemileri, Afganistan'daki uzaktan savaş çıkış noktalarına doğrudan havacılık desteği sağlamakla suçlanıyor, ancak bu tür işlemlerin fiyatı ve karmaşıklığı muazzam ve uçuş süresi yer üstü birimlerini uzun süre hiç örtülmeden bırakıyor.
Havacılıktaki aynı resim: Hava Kuvvetlerinde her birinde 26 uçaklarında 70 taktik avcı uçağı kanatları vardı - 14 uçaklarında 50 kanatları planlandı.
Rusya’nın ABD’nin askeri potansiyelinin eriyor olduğu konusunda endişelenmesi muhtemel değil. Ancak bu, Beyaz Saray'ın yeni yönetim politikası, “demokrasinin ihracının” ve “dünya jandarmasının” konumunun reddedilmesi durumunda olacaktır.
Girişimcilik - politik ve kaçınılmaz olarak onun arkasındaki askeriyse - baskın ideoloji hâlâ devam ederse, Birleşik Devletler'in “dünya askeri süper gücü” statüsünü sürdürememesi, Rusya için ciddi yeni risklere neden olabilir.
Metinde bir hata olduğunu fark ederseniz, onu seçin ve bilgileri editöre göndermek için Ctrl + Enter tuşlarına basın.