1.Etap: Yffiniac – Küçük Holigan
Fransız bisikletinin büyük patronu Bernard Hinault, 14 Kasım 1954’te, Fransa’nın kuzeyindeki Breton bölgesinde küçük bir köy olan Yffiniac’ta doğdu. Ailesi çiftçiydi ve babası bir dönem demir yolu işçisi olarak da çalışmıştı. Bisikletçilerin lakapları meşhurdur ve neredeyse her büyük bisikletçinin, en az kendisi kadar ünlü bir lakabı vardır. Hinault küçükken ele avuca sığmayan bir çocuktu ve bu yüzden annesi ona “Küçük Holigan” lakabını takmıştı.
2.Etap: Saint Brieuc – Compiegne
Küçük Holigan’ın derslerle de arası iyi değildi. Fazla umut vermeyen bir öğrenci olarak Saint Brieuc’taki bir meslek lisesine kaydoldu. Ancak burada, küçük Hinault’nun derslerde değilse de sporda iyi olduğu anlaşıldı. İlk yaptığı spor atletizmdi. 1971 yılında Compiegne’de düzenlenen Fransa Gençler Cross Country koşusunda onuncu olmuştu.
3.Etap: Rene – İlk Bisiklet
Bernard Hinault’nun bisikletle tanışmasını kuzeni Rene’ye borçlu olduğunu söyleyebiliriz. Hafta sonu yarışlarında koşan amatör bir bisikletçi olan kuzen Rene, Bernard Hinault’ya bisiklet zehrini ilk aşılayan kişi oldu. Bir süre etrafta bulabildiği bisikletlerle takılan Bernard, kendi bisikletine on beş yaşında kavuştu. Ailesi bisikleti, Hinault sınıfını başarıyla geçtiği için bir hediye olarak almıştı. Büyük bir tutkuyla bisiklete sarılan Bernard Hinault bundan böyle hafta içi okula bisikletiyle gidip gelirken hafta sonu ise kuzeniyle bisiklet idmanları yapıyordu.
4.Etap: Olympique Briochin – Planguenoual
Hinault, amatör yarış lisansını bölgenin takımlarından olan Olympique Briochin’den 1971 yılının Nisan ayında aldı. İlk amatör yarışına aynı yıl, 2 Mayıs’ta Planguenoual’da katıldı ve bu yarışı kazandı. Hinault ilk amatör yılında, ilk beş yarışını ve yıl boyunca katıldığı toplam yirmi ayrışın on ikisini kazandı.
5.Etap: Le Roux – 21. Deniz Piyade Bölüğü
Bernard Hinault’nun hayatının bu döneminde kulüpteki antrenörü Robert Le Roux’dan etkilendiğini söyleyebiliriz. Ancak bisiklet ve yarış tutkusu, ilk başlarda ailesi ile arasının açılmasına yol açmıştı. Hatta bir seferinde, babası ile kavga edip evi terk etmiş ve üç gece boyunca kuzenlerinin ahırında uyumak zorunda kalmıştı. Derken araya askerlik dönemi girdi. Üstelik Hinault, kötü bir şans eseri, genel uygulamanın tersine, askere sporcu olarak değil, piyade olarak alınmıştı. 1973 yılının tamamını 21. Deniz Piyade Bölüğünde geçirdi ve bisiklete hiç binemedi.
6.Etap: Gitane – Montreal
1974 yılında yeniden bisikletine kavuşan Hinault sonunda, 1975 yılında profesyonel oldu ve Gitane-Campagnolo takımına katıldı. Hinault sözleşme imzalamış olsa da ilk senesinde amatör yarışlarda koşmaya devam etti. Büyük ihtimalle Fransa federasyonu 1976’daki Montreal Olimpiyatlarında milli takımla yarışabilmesi için Hinault’nun profesyonel sözleşmesinin onayını geciktirmişti. O yıllarda olimpiyatlarda sadece amatör lisanslı sporcular yer alabiliyordu.
7.Etap: Guimard – Ostuni
1976 yılında Hinault’nun takımı Gitane, Lucien Van Impe ile Fransa Turu’nu kazanırken Hinault takımın bir parçası değildi. Takım direktörü ve eski yarışçı Cyrille Guimard, Hinault’nun yeteneğinin farkında olsa da onu yavaş yavaş kazanmak istiyordu. Bu yüzden başlangıçta Hinault’yu daha düşük profili olan yarışlarda kullandı. 1976’da 15 profesyonel yarış kazanan Bernard Hinault’nun en ciddi mücadelesi, İtalya Ostuni’deki Dünya Yol Yarışı Şampiyonasında görüldü. Belçikalı Freddy Maertens’in kazandığı bu yarışta Hinault, Eddy Merckx’in arkasından altıncı oldu.
8.Etap: Gent – Liege
1977 yılından itibaren Bernard Hinault’nun önlenemez yükselişi de başladı. Bir bahar klasiği olan Gent-Wevelgem’i otuz kilometrelik bir solo kaçışla kazandı. Bu yarıştan beş gün sonra ise anıtsal Liege-Bastogne-Liege yarışını yarışın favorisi olan Andre Dierickx’i sprint finalinde geçerek aldı. Bu zafer, Bernard Hinault’nun beş anıtsal yarışta alınmış ilk galibiyetiydi.
9.Etap: Renault – Vuelta
1978 sezonunda Renault, Gitane takımını satın aldı ve takımın ismi Renault-Gitane-Campagnolo olarak değişti. Daha önce büyük turlara katılmayan Hinault, ilk büyük tur deneyimini, efsanevi sarı-siyah mayosuyla İspanya Turu Vuelta’da 1978 yılında yaşadı. O yıllarda Nisan ayında koşulan Vuelta, ETA’nın baskısı altında geçmişti. Hinault, ETA militanları tarafından gözüne toz toprak atıldığı son etap da dahil olmak üzere toplamda altı etap kazandı ve genel klasman birincisine verilen kırmızı mayonun sahibi oldu.
10.Etap: Leiden – Paris
Vuelta’da rüşdünü ispatlayan Bernard Hinault, aynı yıl Fransa Turu’na da katıldı. 1978’in Fransa Turu günümüzdeki turlardan biraz farklıydı. Yarışın ajandasında, biri prologue, ikisi bölünmüş etap (bir günde iki yarış) ve beşi zamana karşı etabı ( biri takım zamana karşı) olmak üzere toplamda yirmi beş yarış vardı. Bisikletçilerin hiç hoşuna gitmeyen bu program pelotonda küçük bir greve bile sebebiyet verdi. İkinci bölünmüş etabın ilk ayağında bisikletçiler bisikletlerinden inerek finişi yürüyerek geçtiler ve bu yüzden bu etap iptal edildi. Peloton, bu grevin sözcüsü olarak Hinault’yu seçmişti. Bu olay, onun peloton içindeki otoritesinin ve “patronluğunun” ilk göstergesidir. Hinault bu turda, ikisi zamana karşı olmak üzere üç etap aldı ve genel klasmanı birinci sırada bitirerek ilk Fransa Turu galibiyetini elde etti.
Dinlenme Günü
Bernard Hinault’nun lakabı “Le Blaireau” idi. (İngilizcesi “The Badger”; Türkçesi “Porsuk”) Bu ismin Hinault’ya gençliğinde beraber antreman yaptığı Maurice Le Guilloux ve Georges Talbourdet tarafından, genç bisikletçiyle dalga geçmek için verildiği tahmin ediliyor. Zaman içerisinde Hinault bu lakabı kabullendi ve ona sahip çıktı. ” Porsuk çok güzel bir hayvandır. Avlanırken yuvasında saklanır ve bekler. Uygun zamanı gelince dışarı çıkar ve saldırır. Bu yüzden benim lakabım porsuktur. Ben de kafam bozulunca evime gider bir ay boyunca kimseyle görüşmem. Ama sonra dışarı çıkar ve kazanırım.”
11.Etap: Fleurance – Paris
1979 Fransa Turu da 1978 edisyonu gibi uzun bir turdu. Bölünmüş etaplar içermese de Tour, bir prolog ve 24 etaptan oluşuyordu. İkisi takım, beşi bireysel olmak üzere tam yedi tane zaman karşı yarış etabı vardı. İkinci kez katıldığı turda Hinault, kariyerindeki önemli rakiplerinden biri olan Hollandalı Joop Zoetemelk ile mücadele etti. Son olarak on beşinci etapta sırtına geçirdiği sarı mayoyu Tour’un sonuna dek bir daha çıkarmadı ve ikinci kez genel klasman şampiyonu oldu. Toplamda yedi etap kazanan Hinault, yeşil puan mayosunun da sahibiydi.
12.Etap: Milano – Como
1979 yılının sonunda başka bir anıtsal yarış zaferi, Giro di Lombardia geldi. Milano’dan başlayıp Como’da sona eren bu tarihi yarışın 79. edisyonunda Hinault, finişe 150 kilometre kala solo kaçış başlattı. Hinault, finişe az bir mesafe kala Silvano Contini’ye yakalansa da galibiyeti kimselere bırakmadı.
13.Etap: Liege – Bastogne
Hinault’nun 1980 yılındaki Liege-Bastogne-Liege zaferi de bisiklet tarihinin unutulmazları arasındadır. O yılki edisyonda, yarışçılar Liege’den ayrılır ayrılmaz müthiş bir kar yağışı başlamış ve sonra da fırtınaya dönüşmüştü. Pek çok yarışçı o noktada yarışı bırakırken Hinault en azından Bastogne’daki beslenme bölgesine kadar gitmeyi göze aldı. Kalan yarışçılar Bastogne’a vardıklarında kar yağışının yağmura dönüştüğü görüldü. Yani, devam edebilmek için bir şansları vardı. Hinault’nun da içinde olduğu grup öndekileri Haute Levee yokuşunda yakaladı. Finişe 80 kilometrelik bir mesafe kalmışken Hinault solo atak gerçekleştirdi ve karlı kaplı yolları aşarak Liege herkesin önünde vardı. En yakın rakibi Hennie Kuiper’e on dakika fark atmıştı. Bu edisyona katılan 174 yarışçının sadece yirmi biri finiş çizgisini görebildi. Bernard Hinault soğuktan iki parmağını kaybedecek noktaya geldi ve iyileşmesi üç hafta sürdü.
14.Etap: Cenova – Sallanches
Liege-Bastogne-Liege’in yaralarını saran Hinault, 1980 sezonunun geri kalanında hiç olmadığı kadar formda olduğunu biliyordu ve pek çok şeyi kazanabileceğini anlamıştı. Bu yüzden Triple Crown denilen ve aynı sezonda Giro-Tour-Dünya Şampiyonluğu üçlemesi olarak nitelendirilen ünvana gözünü dikmişti. Yarış esnasında Fusto Coppi’nin Castellania’daki artık neredeyse kutsal kabul edilen evini ziyaret etti. Coppi, Giro ve Tour’u aynı yıl kazanan ilk bisikletçiydi. Hinault, Giro’yu İtalyan Wladimiro Panizza’nın yaklaşık altı dakika önünde birinci bitirdi. Sırada Fransa Turu vardı. Bu sefer Tour, Hinault için iyi başlamamıştı. Liege’den Lille’e giden beşinci etabın, Roubaix yarışında da kullanılan zorlu taşlı yollarında dizini incitti. Çektiği acılara on ikinci etaba kadar dayanabildi ve sonunda yarışı bırakmak zorunda kaldı. Onun yokluğunda Turu Joop Zoetemelk kazandı. Hinault böylece “Triple Crown” şansını kaçırsa da Fransa, Sallanches’teki dünya şampiyonasına iddialı geldi. 107 yarışçıdan sadece 17’sinin bitirebildiği zorlu yarıştan zaferle ayrıldı ve dünya şampiyonu oldu.
15.Etap: Paris – Roubaix
Hinault taşlı yarışlardan yani bizim “Arnavut kaldırımı” dediğimiz, Fransızların deyimiyle “pave” yollardan nefret ederdi. Bilindiği üzere bu tür yarışların şahı Paris-Roubaix’dir. Hinault 1980’de katıldığında Roubaix’den de hoşlanmamış ve dördüncü olduğu yarıştan ayrılırken, “bir daha bu sirke gelmem,” diyerek memnuniyetsizliğini saklamamıştı. Ancak yol bisikleti gelenekleri olan ve bu geleneklerine bağlı bir spordur. 1980’in sonunda, Hinault dünya şampiyonu olup gök kuşağı mayoyu sırtına geçirince, bir gelenek olduğu üzere, mayoyu onurlandırmak için, Paris-Roubaix yarışının 1981 yılındaki edisyonuna, bir bakıma katılmak zorunda kaldı. Hinault, yarış boyunca düşüşler ve patlayan lastikler nedeniyle yedi kez sorun yaşasa da meşhur Roubaix velodromuna ön grupla girmeyi başardı. Sprint finalinde Roger De Vlaeminck’i ve son şampiyon Francesco Moser’i geçerek Paris-Roubaix’yi ilk ve son kez kazandı.
Dinlenme Günü
Bernard Hinault sahada tartışmasız, bir “patron” olarak biliniyordu. Yarışın hızına, organizasyona, kimlerin kaçıp kimlerin kaçamayacağına o hükmederdi. Şimdilerde pek kalmayın pelotonun ağababası tavrının, Lance Armstrong’la birlikte ama onun artık bisiklet tarihinden öyle ya da böyle silindiğini var sayarsak belki de son temsilcisiydi. Bir seferinde kendini şöyle ifade etmişti: “Böyle doğulduğuna inanıyorum. Kimileri işçidir, kimileri de işin başındadır. Eğer Ortaçağ’da yaşasaydım kalelere saldıran, toprakları ele geçiren bir derebeyi olurdum.”
16.Etap: Milano – Paris
1982 yılında Bernard Hinault ilk Giro-Tour dublesini gerçekleştirdi. Giro’daki ilk etapta Milano’daki takım zamana karşı yarışını Renault Elf takımıyla kazanıp pembe mayoyu sırtına geçiren iki dağ etabı da kazandığı turda ikinci zaferini elde ederken çok da zorlanmamıştı. Peşi sıra Fransa Turu da olaysız geçti ve Hinault, Basel’den start alan Tour’un büyük bir kısmını sarı mayoyla geçirip, Paris’teki son etabı da kazanarak Giro-Tour dublesini gerçekleştirdi. O zamana dek bunu yapabilen dördüncü yarışçı olmuştu. (Diğerleri Coppi, Anquetil ve Merckx. Hinault’dan sonra gelen Roche, Indurain ve Pantani de bu dubleyi başaracak.100 yılı aşan erkekler yol bisikleti tarihinde başka yapabilen yok.)
17.Etap: La Vie Claire – Montreuil
1983 yılında Hinault’nun takım direktörü Cyrille Guimard ile arası bozulmaya başlamıştı. Birinden birinin takımdan ayrılması gerektiğinde takım Guimard ile kalmaya karar verdi ve böylece Hinault, işadamı Bernard Tapie ile ortaklığa giderek La Vie Claire takımını kurdu. Yeni takımıyla verdiği en ciddi mücadelede Montreuil’de zaferle başladığı 1984 Fransa Turu’nu eski takımının yeni yıldızı Laurent Fignon’a kaybetti.
18.Etap: Verona – Paris
1984 yılında Bernard Hinault, Giro-Tour dublesini ikinci kez başardı. Eski takımından Amerikalı bisikletçi Greg LeMond’u La Vie Claire’e transfer eden Hinault, İtalya’da zor şartlarda yarıştı. Verona’dan başlayan yarışta vatandaşları Francesco Moser’i destekleyen İtalyan seyirciler etaplar esnasında fiziki saldırıya dahi yelteniyorlardı. O kadar ki, takımın servis arabası, yol kenarındaki saldırgan seyirciyi uzak tutabilmek için Hinault’yu kapıları açık bir şekilde takip ediyordu. Bu şartlar altında sadece bir etap kazanabilen Hinault, yine de Giro’yu Moser’in bir dakika önünde bitirip şampiyon olmayı başardı. LeMond ise üçüncü olmuştu. Bernard Hinault, Fransa Turu’na Fignon sakatlığı nedeniyle katılamadığı için neredeyse tek favori olarak geldi. Yarışa etap galibiyeti ile başlayan Hinault’nun takımı La Vie Claire, üçüncü etabın sonunda Kim Andersen ile sarı mayoyu ele geçirdi. Hinault, geri düşene dek Andersen’i destekledi. Yedinci turun sonunda mayo Hinault’ya geçti. Hinault on dördüncü etaptaki kazada burnunu kırmıştı ve bunun yanı sıra bronşitten mustaripti. On yedinci etapta çıkılan Col du Tourmalet’de LeMond kaptırmış giderken takım direktörü tarafından durduruldu. Ona Hinault’nun çok yakında olduğu ve onu beklemesi gerektiği söylenmişti. Oysa bu bir yalandı. LeMond Hinault’yu beklemese belki de sarı mayoyu o kazanacaktı. Ama öyle olmadı ve Tour’un sonunda sarı mayo bir kez daha, beşinci kez Hinault’ya gitti.
19.Etap: Boulogne – Paris
Bernard Hinault, beşinci şampiyonluğundan sonra, on yedinci etabın bir kefareti olarak belki de, bir sonraki turda takım arkadaşı Greg LeMond’un şampiyonluğu için çalışacağını açıklamıştı. Cumhurbaşkanı François Mitterrand’tan Légion d’honneur nişanı almıştı. Otuz iki yaşındaydı. Kariyerinin sonundaydı artık. Yine de, La Vie Claire takımının gücü düşünüldüğünde Hinault’nun daha önce yapılmayanı yapıp, altıncı Fransa Turu zaferiyle kariyerine şanlı bir nokta koyması da çok büyük bir sürpriz olmazdı. Tur başladığında önemli rakipleri Fignon’un abandone olması da işlerini kolaylaştıracak gibi duruyordu. Sarı mayoyu on ikinci etapta giyen Hinault, pozisyonunu on altıncı etabın sonuna dek korudu. Bu noktada mayoyu takım arkadaşı Greg LeMond’a kaptıran Hinault, yarışın geri kalanında takım arkadaşlığını da, yarış öncesi verdiği sözü de unuttu ve ünlü mottosuna sadık kalarak LeMond’a atak üstüne atak yaptı. “Nefes aldığım sürece atak yaparım,” diyordu Hinault. Ama son çabası yeterli olmadı ve son Tour’unu LeMond’un üç dakika gerisinde ikinci olarak ve yaptığı atakların meyvesi “Dağların Kralı” mayosunu kazanarak tamamladı.
20.Etap: Quessoy – Calorguen
14 Kasım 1986’da Bernard Hinault görkemli bir törenle profesyonel bisiklet kariyerini sonlandırdı. Quessoy’da konserlerin ve havai fişek gösterilerinin eşliğinde 15.000 kişinin katıldığı bir partide, 3.600 bisikletçinin koştuğu sembolik bir yarışla unutulmaz bir veda oldu. Emekliliğinin ardından sakin bir hayatı seçen Hinault, ASO’da ve Fransa Turu organizasyonlarında çeşitli görevler alsa da günümüzde zamanının çoğunu Calorguen’deki çiftliğinde kuzeni Rene ile hayvancılık yaparak geçiriyor.
21.Etap: Bernard – Hinault
Bernard Hinault profesyonel kariyeri boyunca 146 yarış kazandı. Fransa Turu’nu 5 kez kazandı. Bu turu Merckx, Anquetil ve Indurain ile birlikte en çok kazanan dört bisikletçiden biridir. Fakat diğerlerinden şöyle bir farkı var, Hinault iki kez de ikinci oldu. Bu onu, Fransa Turu’nun tarihinde önemli bir yere koyuyor. Bunun haricinde Hinault, Giro’yu 3 kez, Vuelta’yı 2 kez, Anıtsal yarışlardan Giro di Lombardia’yı 2 kez, Liège – Bastogne – Liège’i 2 kez, Paris Roubaix’yi 1 kez kazandı. Bir kez de Dünya Yol Bisikleti Şampiyonu oldu.