Ve Tanrı Dedi ki… Sen Benimsin!
Ve ben de dedim ki ... Ne?
Yıllar önce meditasyon yapmayı öğrenmek için bir ders aldım. (Benim 24 yaşında olduğum, açlık duyduğum ve başka bir kelime için “meditasyon” yaptığım gerçeği burada belirtilmeyecek.) Uzun lafın kısası, meditasyon yapmak sıkıcı ve sıkıcı, diğer M-kelimesi kadar eğlenceli değil, sadece öğretildi Bana tuttuğum bir şey: Evren ne yaptığını biliyor, bana açık olmasa bile. Ve nadiren öyle. Açıkçası, demek istediğim.
Bunu söylüyorum, çünkü 22 gün, 2 kutu blister yardımcısı ve 6 şişe Portekiz şarabı Camino'daki yürüyüşümde kendimi İspanya'nın Santiago de Compostela kentindeki görkemli kulelere bakarken buldum.
İçimdeki küçük güzel Katolik kız korkusuz suskundu.
Ne de olsa, kendimi bir kafir yıl önce kendimi ilan ettim.
Ailemdeki 5 kuşak dindar Katolik'i reddettim, gözlerimi kutsal suya ve altın renklere çevirdim, 12 yıllık Katolik eğitimine sırtımı döndüm. Kaçtığımdan beri, kendimi dürüst bir Baha’i, aklı başında bir Budist, endişeli bir Wiccan, rahatsız edici bir agnostik ve depresif bir seküler hümanist oldum.
Yaralanmalara hakaret ekleyerek, Tanrı'nın benim kusurumdan olumsuz yönde etkilendiğine dair bir kanıt görmedim. O da umursamaz görünüyordu, ki bunun için de sorumsuzca kızgınım. Neden peşimden gelmedi? Neden benim için savaşmadı? Ondan ayrılırken neden kendini aptal yerine getiren 11. sınıftaki çılgın erkek arkadaş gibi davranmadı?
Oh, bir şeye inandım, insanlara açıklarım. Güç veya Birlik veya Evrensel Aşk. Sadece şu kiliseli şeyleri benden uzak tut ve hepimiz iyi geçiniriz.
55 yaşındayken dini kimliğim olarak “kafirleri” geri aldım. Ve sonra çoğu hac katolikine doğru yola çıktık.
El Camino de Santiago - Aziz James'in Yolu - Sadık Aziz Aziz James'in kalıntılarının saklandığına inanan İspanya'daki Santiago de Compostela Katedrali'ne yapılan hacdır. Ortaçağ peregrino (hacı) hemen hemen her zaman ciddi dini nedenlerden, yaşayabileceği yerlerden ve yiyeceklerden ve yabancıların iyiliğine bağlı olarak yürüdü. Modern peregrinos, sıcak akan suyla hostellerde uyumak ve rotalarını özenle seçmek daha kolay bir zaman geçirir.
Portekiz'in kayalık sahiline 150 mil mesafedeki Camino Portugués'i seçtim.
Başlarken, St. James'e zar zor bir düşünce verdim; Sadece sessizlik, yalnızlık ve fiziksel zorluk aradım. Sıkı programım ortaçağ efsanelerine ya da ruhsal vahiylere zaman bırakmadı.
Ancak Camino ve Evrenin, benim için başka planları vardı.
Bu yüzden kendimi katedralde buldum, aydınlık bir İsa bana gülümsüyordu. Baskı yokmuş gibi görünüyordu. Ben de kucaklamak için sıraya girdiğim St. James'in altın heykelinden herhangi bir kınama yoktu. Aziz, gözyaşımı, gözyaşlarımı ve yürüyüş direklerimin boynuna şaplak atmasına tahammül ettiği için kınama fısıltısı değil.
Önümdeki milyonlarca hacı gibi, yüzyıllar öncesine kadar geri döndüm, Kütle için yorgun, yorgun ve tam zamanında geldim, sırt çantam insanlara çarptı ve pews yaptı, ama bir İspanyol rahipinin şımarık sözlerini döktüğü bir koltuğa oturdum. Son üç haftadır çok fazla İngilizce duymamıştım ama Mass her dilde aynı. Kadansından ne zaman yükselip ne zaman diz çökeceğini ve ne zaman göğsümü dövdüğünü biliyordum. Tütsü yakan butafumeiro başımızın üzerine serpildi, altın bir kuyruklu yıldız ve duman etrafımda kıvrıldı.
Sert tezgahın arkasına yaslandım. Benim yolculuğum bitti. Sabaha kadar katlanacak kilometrem yoktu, buluşmam için son tarih yoktu. Yapmıştım.
Ve sonra duydum.
Sen Benimsin.
Kelimeleri yumuşak bir yankıda hissettim. Gıdıkladılar. Sanki çok uzun süre havuzdayken ve büyükannen, kulağınla yastığa uzanıp durduğunu ve suyun yolunu bulmasını sağlar.
Sen. Are. Benim.
Nefes aldım. Açtım. Uyumama ihtiyacım vardı. Çaresizce işemek zorunda kaldım.
Neden burada kendini evde hissettiğini düşünüyorsun? Burada, Hıristiyanlığın bu devasa anıtında mı?
Sağ tarafımda, son zamanlarında gür sakalı ve mısır güveci olan bir adam beni dirseğiyle dürttü. Shush, diye fısıldadı. Ona şaşkınlıkla baktım.
Sen evdesin.
Karanlık, zengin bir ses. Eril ve sabit. Etrafımın etrafını sardı, omurgamı tırmandı ve boynumun dibindeki o inanç duvarı üzerine fırladı.
Sen Benimsin.
Sadece bu birkaç kelime ve daha fazlası değil. Gerisi konuşulmamış, ancak anlaşıldı, havada asılı.
Bu dünyada asla yalnız olacağın bir yer yok.
Her zaman benim olacaksın.
Sen bana aitsin.
Mısır Güveci omzumu dürttü, beni koridora soktu, böylece cemaatimi alabilecektik. Rahiplere geri döndüm, kemiklerim yumurta kabukları gibi.
Kitle sona erdi ve turist kalabalığından geçtim, ikondan simgeye, dua odasından dua odasına dolaştım. Diğer hacıların da aynı şeyi yaptıklarını gördüm, yürüyüşçülerdeki direkleri kullanarak avcıların arasında bir yolu temizledim. Birbirimizi anlayarak başını salladık. Yoldan yürüdük. Önümüzde dolaşan milyonlarca insanın huzuru hissedebiliyorduk.
Daha sonra, ortaçağ şehri dolaştım ve kendimi duyduğum şey hakkında düşünmeye başladım. Hayatımda bir düzine din araştırıp, bana uygun olanı aradım ve bunu okuduğum bir yerde: Tanrı herkese kabul edecekleri bir biçimde görünür.
Öyleyse neden Tanrı'nın sesi bana, Christine Feehan’ın Karpat savaşçılarından olduğu gibi, otoriter bir alfa erkek olarak geldi? Güçlü, otoriter ve telepatik. Tam bir psikopat. Benim mükemmel erkeğim.
İlk kocam hep çok fazla romantik roman okuduğumu söylerdi.
Neden kendimi güvende hissettiğimi, sevildiğimi ve korunduğumu merak ettim ve tamam birazcık açık.
Neden sadece Camino’ya neden karar verdim, çok sağlıklı ve sakin değil ve yine de şanssız bir şekilde güvenle ulaşabileceğim konusunda tam ve tam bir güvence verdiğimi merak ettim.
Uçağımı Pazar günü Şikago'ya yakaladım ve babamın evinde ilk önce durdum. 81 yaşındayken boynundaki oyulmuş tespih boncuklarıyla neredeyse aynı yaştaydı.
“Evdeyim!” Esintili bir şekilde onu coşkuyla öperek dedim. Tabletimi ayarladım, böylece fotoğraflar arasında dolaşabiliyordu. Dini bağlılık eksikliğimle ilgili sessiz bir anlayışa sahibiz: beni kilise hakkında dürtmezdi ve annesi için mum yakıp ismini dünyanın her yerindeki dua kitaplarına yazardım - Notre Dame de Paris'te, St. Peter Bazilikası ve hiç kimse duymadığınız yüz taş kilisede. Şimdi adı Santiago de Compostela'da yazılmıştı.
Aziz James'in heykellerinin parıldayan resimlerine geldiğinde haç işareti yaptı. “Benim, benim” diye fısıldadı, sanki dua ediyormuş gibi. Sonra bana keskin bir bakış atmak için döndü. “Burada evde kilisemiz olduğunu biliyor musunuz? Bir tane bulmak için haftalarca kendiniz yürümek zorunda değilsiniz. ”
“Benim için endişelendin mi?” Diye alay ettim.
Gözlerini devirdi ve fotoğraflara geri döndü. “Neden endişelenmeliyim? Sen her zaman Tanrı'nın elindesin. Bilip bilmediğine bak. ”
Kay Bolden tarafından Maneviyat hakkında daha fazla hikaye: