Bazı papağanlar hiçbir şeyden korkmaz - en küçük kuşlar bile bölge üzerinde büyük rakiplere meydan okur. Diğer kuşlar neredeyse her şeyden korkar - bir gölge tavandan geçerse panik içinde düşme veya çırpma. Dikkat ve korku, vahşi doğada hayatta kalmayı sağlar. Esaret altında, korku aşağıdakilere katkıda bulunur: ısırma (dövüş veya uçuş tepkisinin "dövüş" kısmı); gereksiz çağrılar; harman; düşen; nakavt edilen kanat veya kuyruk tüylerini tekrar tekrar ürememe; ve hatta tüy çiğneme bile.
Genç papağanlar daha çabuk öğrenirken, olgun bir kuşun davranışı bile yeni tepkiler ortaya çıktıkça ve alışkanlıklara dönüştükçe değişir ve eski davranışlar artık kullanılmaz hale gelir. Her papağan yeni davranışlar denemek dönemlerinden geçer. Altı aylıkken sağlıklı bir papağan meraklı, aktif ve keşifçidir. Bir kuş meraklı değilse ve ilk yıl boyunca bir bağımsızlık duygusu geliştirmezse, korkuya dikkat etmenin ötesinde ilerleyen davranışlar geliştirme riski altındadır.
Bilmediğiniz veya zorlayıcı durumlarda, vahşi bir papağanın ilk içgüdüsü savaşmak veya kaçmaktır. Refakatçi papağanlar bunu yapamazlar. Korkulu bir kuş bir insanı, kafesi veya levrek ısırır; kendini yere veya kafes tabanına atmak; veya kaçma seçeneğinin yerini almayı amaçlayan davranışı doğaçlama. Bu yanıtlar kolayca yanlışlıkla güçlendirilebilir. Yanıt ısırmak (savaşmak) ya da kaçmak (kaçmak) olsun, bir davranış tekrar tekrar güçlendirildikten sonra bir alışkanlık haline gelir.
Savunmasız Papağan = Korkunç Papağan
Uçmayı öğrenmeden önce kanatlarını ciddi şekilde kesen yavru papağanlar, aktif oyun için gerekli zamanlamayı ve dengeyi geliştirmeyebilir. Genç bir papağanda çok kısa kesilen tırnaklar ve kanatlar - çok büyük veya çok sert tünemişlerle birlikte - sık sık düşmelere neden olabilir. Tekrar tekrar tüyleri deviren bir papağan, ağrı, tüy kistleri ve bu tüylerin yeniden ürememesi ile ilişkili korku tepkileri geliştirme riski altındadır. Papağan tüylerini çıkarmak için tekrar tekrar çaba harcıyorsa, kuş veteriner hekiminiz onu değerlendirmelidir.
Yeni kanat tüyleri olan bir papağan kanatlarını korur ve çırpmayı teşvik eden durumlardan kaçınır. Kafesten çıkmayı reddederek kendini acıdan koruyabilir, çünkü kolayca düşebilir. Elleçlemeyi önleme tercihine saygı gösterilmelidir. Daha da kaçınır hale geldiğinde, bir insan gördüğünde otomatik olarak zıplayabilir ya da atlayabilir. Bu düşme korkusu ve insan korkusu kurar. Güven gelişimini geri kazanma stratejileri olarak, bazen utangaç kuşunuzu kafes tepsisini çıkarıp kafesi baş aşağı çevirerek çıkmaya karar verebilirsiniz.
Çoğu bebek hayvan gibi, genç papağanlar da onlara biraz sakar. Çok büyük veya tırmanması zor bir kafes de tekrarlanan düşmelere katkıda bulunabilir. Aşırı temkinli bir papağan, çeşitli aktivitelerle giderek daha az ilgilenebilir ve daha kolay korkabilir.
Aktif Olmayan Papağan = Korkunç Papağan
Uygunsuz veya az uyarıcı oyuncaklar, korku tepkilerini uyarabilen hareketsizliğe yol açabilir. Oynamayan bir kuşun ürkeklik veya korkuluk da dahil olmak üzere gittikçe içe dönük davranışlar sergilemesi daha olasıdır. Ek olarak, yetersiz ışık, yetersiz beslenme veya yetersiz uyku ile kötü tasarlanmış veya kötü konumlandırılmış bir kafeste tutulan bir papağan, yanıtlardan korkmaya geri dönmeye eğilimli olabilir.
Diğer davranış programlarında olduğu gibi amacımız da istenmeyen davranışları istenen davranışlarla değiştirmektir. Tipik bir davranış programı üç bölümden oluşur:
Çoğu program yeniden ayarlama gerektirir - uzun vadeli hedeflere ulaşmak için yavaş yavaş küçük değişiklikler yapar. İyileştirme sağlamak için çeşitli değerlendirme, ayarlama ve takviye döngüleri gerekebilir. Bununla birlikte, birçok durumda, korkulu davranışlar başarıyla diğer davranışlarla değiştirilebilir.
Erken Desen = İşbirlikli Etkileşimler
Güvenli, uyarıcı bir ortama ek olarak, eşlik eden papağanlar, adım atma ve havlu oyunu gibi işbirlikçi etkileşimlere neden olan erken modelleme ve sosyalleşmeden yararlanır. Papağan, havluların rahat ve güvenli bir sığınak olduğunu erken öğrenirse, kuşunuz korkarsa, havlu her zaman bir güvenlik hissi vermek için kullanılabilir.
Bazı papağanlar insanlarla fiziksel teması tolere etmez. Bu kuşları göz oyunları, beden dili oyunları ve diğer pasif oyun türleri ile desenleyin. Burada gereksiz sersemlik önemlidir.
Sarılmayı, dokunulmayı ve sevilmeyi seven bir kooperatif insan, evcil hayvan veya kuş bulun ve kuşunuz için bu sevinçleri gösterin. Bu insanın dikkatini çekmek için rekabeti teşvik eder.
Yeni Deneyimler = Daha Az Korkunç Kuş
Geziler, tanıdık olmayan bölgede tanıdık insanlara karşı tutum değişikliklerini teşvik edebilir. Bazen kuşunuzu bir gezintiye çıkarmak, kuşunuz taşıyıcısından hiç ayrılmasa bile, belirgin bir iyileşme yaratır. Kuşunuz yeni, gelişmiş deneyimlerin keyfini çıkaracak ve - eve güvenli bir şekilde geldiğinde - bu güvenlik duygusu gelişecektir.
Tek bir insanla bile kendinden emin bir ilişkinin geliştirilmesi, korkulu bir kuş için bir atılım olabilir, çünkü o zaman tüm davranış alanlarında daha fazla güven geliştirebilir.
Refakatçi papağanlardaki korkuluk o kadar rahatsız edici olabilir ki kuş çevresindeki insani ilişkileri suçluyor ve suçluyor. Bazen insanlar kendilerini suçlarlar. Bazen çocuklarını, ebeveynlerini veya kayınvalıklarını suçlarlar. Bazen, kuşlarını aldıkları kaynağı suçlarlar. Suçluluk ve suçlama kuşunuzun başarılı uyumuna katkıda bulunmaz, bunun yerine insan bakıcıların başarılı bir şekilde tepki verme yeteneklerini olumsuz yönde etkiler. Bu duygular en iyi şekilde insan davranış ortamında dikkat, öngörü ve tutarlılıkla değiştirilir.
Utangaç ve temkinli bir benlik duygusuna sahip olsa bile kuşunuzun benlik duygusuna saygı göstermeye karar verebilirsiniz. Kuşunuzu olabildiğince yan yana, pasif aktivitelere dahil etmek için hassas bir şekilde çalışabilirsiniz. Utangaç bir kuşu sevmek mümkündür, çünkü bu özel hediye tüm papağanların hayatta kalmasında gerekli bir bileşendir.