Tüp Bebek (IVF) geçtiğimiz birkaç yılda ilerleme kaydetmiş olup günümüzde daha iyi sonuçların başarılması amacıyla yaklaşımlarımızın bazıları değişikliğe uğramıştır. Geçmişte, IVF’te neredeyse tüm olgularda yumurtaların toplanması için yumurtalıkların yüksek dozda gonadotropinle uyarılması sırasında hazırlanan rahim içerisine dondurulmamış embriyoların transferini içeriyordu. Bu yaklaşım bazı hastalarda sonuç vermesine rağmen, tüm hastalarda ideal yaklaşım değildi. Hastaya transfer edilenlerin dışındaki embriyolar yavaş dondurma yöntemiyle dondurulup saklanırlar. Bu dondurma yöntemi vitrifikasyon adı verilen yeni yöntem kadar başarılı değildi. Bu yönteme geçiş sağlandıktan sonra ReproART ve Gynolife kliniklermizde başarı oranları buna doğru orantılı yükseliş gözlemlenmiştir. Her taşıyıcı annelik programı başında tüp bebek işlemini de barındırdığından bu oranlar taşıyıcı annelik programlarında da belirleyici olmuştur.
Bununla birlikte, embriyoların blastokist (5.-6. Gün) aşamasına kadar kültüre edilmesi ve vitrifikasyon için yeni kültür ve inkübasyon ortamları piyasaya sürüldü. Daha uzun süreli kültür ve vitrifikasyonla dondurulup saklanmış blastokistlerin daha iyi sağ kalımlarının sağladığı iyileştirilmiş embriyo seçimi taze veya dondurulmuş embriyo transferinden sonraki hamilelik oranlarını çok büyük ölçüde artırmıştır..
Birçok hasta yanlış şekilde taze (toplanma) döngüsündeki embriyo transferinin hamilelik olasılığını ideal seviyeye çıkardığına inanmaktadır. Gerçekte, dondurulmuş blastokist transferinden sonraki başarı taze embriyoların transferiyle gözlediğimiz başarıya eşit veya üzerindedir. Bunu, oositlerin toplanması aşamasındaki son derece yüksek gonadotropin ve steroid seviyelerinin neden olduğu doğal olmayan rahim hazırlığına atfediyoruz.