Ama Lock, Cale’in yanıtına sadece başını salladı ve konuşmaya başladı.
“Bilmiyorsan sana açıklayabilir miyim?”
Soru şeklinde sormuştu ama aklından geçenleri söylemek ister gibiydi. Cale, ‘hayır’ demek için başını salladı.
“Gerek yok.”
“Ancak.”
Cale, Lock’a baktı.
“On Mavi Kurt Kabilesi çocuğunu almamı ve bir Şövalyeler Tugayı kurmamı mı istiyorsun?”
Lock, Balina Kabilesinden korkan ama arkadaşları için Balina Kabilesi Şefine saldırmaya istekli biriydi.
“Bazı dinci fanatiklerden daha çılgın birini alıp onu benim astım yapmamı mı istiyorsun?”
“Saçma sapan konuşmaya devam etmeye gerek yok.”
Cale’in soğuk sesi Lock’un omuzlarının çökmesine neden oldu. Cale, Lock’un tepkisini hiç umursamadı ve konuşmaya başladı.
“Küçük çocukların şövalye olmasını mı istiyorsun? Benden çocukları korumamı istedin ama önerin, isteğine aykırı gibi görünüyor.”
Cale onları bu kadar küçük yaşlardan itibaren şövalyeler olarak eğitirse, dini fanatiklerden bile daha çılgın bir savaşçı grubu haline gelirlerdi. Bu korkunç bir düşünceydi.
Ama en önemlisi.
“Peki ya onların fikirleri? Neden onlar adına karar veriyorsun?”
Cale soruyu, tüm kardeşleri adına karar vermiş olan Lock’a sordu. Lock, başını eğip özür dilemeden önce bir an için boş bir ifade takındı.
“Üzgünüm.”
“Üzgün olmana gerek yok.”
Cale, başını hafifçe kaldıran Lock’a gelişigüzel bir şekilde yanıt verdi.
“Ama benden ne istediğini bildiğim için karşılığında ne istediğimi düşüneceğim.”
Tabii ki, ne istediğini zaten düşünmüştü. Şu anda buna ihtiyacı yoktu ama yaklaşık 3 ay sonra, tehlikeli bir dağda Cale’e para kazandırmak için kullanılabilecek kadim bir güç ortaya çıkacaktı. Sadece 6 aylığına var olacaktı ve çılgın mod dönüşümündeki Lock gibi biri o dağa tırmanmak için en iyisi olurdu.
“Eğer o kadim gücü Ormanın Kraliçesi’ne satarsam, bölgemiz iflas etse bile, hayatımın geri kalanını şımartacak kadar param olacak.”
Doğal olarak satmadan önce fiyatı yükseltirdi, ama çok parası olması gereken biri için fiyatı yükseltmenin yanlış bir şey olduğunu düşünmüyordu.
“Benden istediğin bir şey olacak mı?”
Cale, Lock’un sesindeki endişeli tonla içini çekti. Lock daha da endişeli görünürken, Cale bir kez daha sordu.
“Bu kadar bariz bir soru sorma. Elbette yardımına ihtiyacım olacak.”
Ah. Lock bir nefes verdi ve sonra başını salladı.
“Evet. Benden ne istersen yapacağım. Lütfen bir karara vardığında bana haber ver.”
“Elbette.”
Cale bunu cebinden küçük bir para kesesi çıkarıp Lock’a atmadan önce söyledi. Cale paranın nedenini açıklarken Lock keseyi yakaladı.
“Kardeşlerini bir süredir ilk kez görüyorsun, o yüzden onları başkentte bir tura çıkar.”
“…Bir tur?”
“Evet. Başkent gibi bir şehirde ilk gelişin değil mi? Git onlara da lezzetli yemekler ısmarla.”
“Billos’la ancak hiçbiriniz orada değilseniz rahat bir şekilde konuşabilirim.”
“On ve Hong seninle gelecek, böylece kaybolmayacaksın.”
Meeeeow.
Miyav.
Arabada sessizce oturan On ve Hong, Cale’in açıklamasını duyduktan sonra orada olduklarını duyurdular ve Lock’a yaklaştılar. Daha sonra ön pençeleriyle Lock’un bacağını okşadılar.
“Kes şunu, On, Hong. Gıdıklıyor.”
Lock sevimliymiş gibi başlarını okşadı ama Cale’in gözünde kedi yavruları ciddi ciddi Lock’a saldırmaya çalışıyorlardı. Cale bunu izledi ve düşünmeye başladı.
Kurt çocukları daha sonra Hans’a bırakmalıyım. Aksi takdirde onlar için bir bebek bakıcısı bulmam gerekecek.’
Cale, iyi yemek yapabilen ve ortalığı temiz tutan biri olsaydı harika olurdu diye düşündü. Cale, Ron’un oğlu ve ikinci şef Beacrox’u düşündüğünde, Hans’tan başka kurt çocuklara bakıcılık yapabilecek insanları düşünüyordu. Beacrox’u düşünmek Cale’in ifadesinin sertleşmesine neden oldu.
Beacrox kesinlikle yemek pişirmede iyi olan, her şeyi temiz tutan ve Henituse ailesi içinde saygılı ve normal biri olarak olumlu bir üne sahip biriydi. Ancak, Beacrox’un işkenceyi seven bir deli olduğunu bildiği için bunların hiçbiri Cale için önemli değildi. Böyle birinin saf kurt çocukların zihinlerini lekelemesine izin veremezdi. [1]
“Ayrıca onu Choi Han’la göndermem gerekiyor.”
O gerekli değildi ama romanda Beacrox, Büyük Amirale işkence yapmak için Choi Han ve Rosalyn ile Breck Krallığı’na gitti. Cale, kurt çocuklara kimin iyi bakacağını tartışıyordu ki, araba Billos Hanına vardı ve kurt çocukların yerini aldı.
Cale, Lock ile konuşmadan önce arabadan indi.
“Beni takip et.”
Cale, gergin Lock’un omzunu sıvazladı ve Lock, kollarında On ve Hong ile hana girdi.
“Üzüm Kokusuna Hoş Geldiniz! Size nasıl yardımcı olabilirim?”
Cale genç görevlinin selamına karşılık verdi ve hemen arka kapıya yöneldi. Choi Han’ın beraberinde getirdiği insanların hepsi hanın arka tarafındaki villada ikamet ediyordu.
Görevli onu takip etmeye çalıştı ama Cale onu durdurdu ve Lock’a işaret etmeden önce villanın kapısına yürüdü.
“Küçük kardeşlerin olduğu için kapıyı sen aç.”
“Ha? Evet!”
Lock, yavru kedileri yere bıraktı ve kolu tuttu. Çılgına dönüştüğünden beri küçük kardeşlerini ilk kez görüyordu. Cale yavaşça geri çekildi, çünkü muhtemelen kapının ötesinde ne olduğunu görmemesi gerektiğine dair kötü bir his vardı.
Tıklamak.
Lock kapı kolunu çevirdi ve kapıyı açtı. Kapı açılır açılmaz villanın içini görebildiler. Rahat görünen bir yerdi.
“İç çekmek.”
Ancak Cale hemen geriye doğru iki adım daha attı. İçgüdüsel bir hareketti.
“Hyung!”
“Hyung!”
“Opa!”
“Oppayı kilitle!”
10 çocuk Lock’a doğru koştu ve Lock da onlara doğru koştu. Cale’in gözleri önünde duygusal bir buluşma yaşanıyordu ama Cale, karşısında on kurt çocuğu görünce şaşkına döndü.
Aynı zamanda, Cale’in görmekten mutlu olduğu biri vardı.
“…Genç efendi.”
“Görüşmeyeli uzun zaman oldu, Billos.”
Cale, Billos’a bu villaya gitmesini söylemişti. Cale, gülümsemesinin altında Billos’un gergin olduğunu görebiliyordu ve Billos’un arkasından onlara yaklaşan kişiye baktı.
“Tanıştığıma memnun oldum, genç efendi Cale.”
“Choi Han ile gelen tüccar siz misiniz?”
Nazik bir ifadeye ve iyi bir fiziğe sahip altmışlı yaşlarında bir adam. Bu kişi Choi Han’dan Mavi Kurt kabilesi sorununa yardım etmesini isteyen kişiydi.
“Evet. Bay Choi Han’dan sizin hakkınızda pek çok şey duydum. Sizinle tanışmak bir onur, genç efendi.”
“Onur mu? Benim gibi bir çöpün yüzünü görmek fazla bir şey değil.”
Cale elini adama uzattı ve adam kendini tanıtırken Cale’in elini sıktı.
“Benim adım Odeus Flynn.”
Cale gülümsemeye başladı.
Odeus Flynn. Flynn Tüccar Loncası’nın lider pozisyonu için güçlü bir rakip olan ama kendi küçük loncasını kurmak için bundan vazgeçen biriydi.
Billos’un amcasıydı.
Billos ve Choi Han’ı birbirine bağlayan kişi olduğu gibi, Billos’un gizli açgözlülüğünü de ortaya çıkaran kişiydi.
“Ron’dan bile daha kurnaz.”
Küçük bir tüccar loncasına sahipmiş gibi davranıyordu ama gerçekte yeraltı dünyasını yönetmek için bir maske takıyordu. Bazılarına karşı nazikti ama bazılarına göre zalim ve gaddardı. Odeus Flynn böyle bir insandı.
Şu anda Odeus’un karakterinin iki tarafını da bilen tek kişi Cale’di.
Cale, Odeus’u selamlarken hiçbir şey bilmiyormuş gibi davrandı.
“Flynn? Billos’la akraba olmalısın. Tanıştığımıza memnun oldum.”
“Ben de şok oldum. Genç efendi Cale’in tanıdığı kişinin Billos olduğunu bilmiyordum. Billos’u küçüklüğünden beri görmedim, bu yüzden onu tekrar gördüğüme çok sevindim. son zamanlarda pek çok güzel karşılaşma oldu.”
Billos, Odeus’a bakarken karmaşık duygularını gizleyemedi. Odeus, Flynn Tüccar Birliği’ni bir kenara atıp daha basit bir hayat yaşamaya giden biriydi. Ayrıca Odeus, Billos’un amcasıydı ve Billos’un çocukluğundan beri hakkında güzel anıları olan tek kişiydi.
“Eh, o Billos için iyi bir insan.”
Cale, Odeus’un elini bıraktı ve Billos’la konuşmaya başladı.
“Yukarı çıkıp içelim.”
Villa iki katlıydı ve üst katta küçük bir bar vardı. Elbette Cale, Odeus’a da hitap etti.
“Choi Han ve Rosalyn yakında gelecek, böylece üçünüz yetişebilesiniz.”
“Anlıyorum. Umarım gelecekte de sizinle içme fırsatım olur, genç efendi Cale.”
Cale gülümsedi ve karşılık verdi.
“Yakında bir ara birlikte içelim.”
Billos karmaşık bir ifadeyle orada durup yukarı çıkmaya çalışırken Cale, Billos’un omzuna hafifçe vurdu. Ancak yolunu kapatan 10 çocuk vardı.
“Çok teşekkür ederim, genç efendi Cale.”
“Çok teşekkür ederim.”
Cale, kendisine teşekkür eden 10 çocuğa baktı ve düşünmeye başladı.
“Ne baş ağrısı.”
Cale’i gelecekte çok güçlü olacaklarına inandıran bir aura yayan 10 çocuk vardı. Ebeveynlerinin, kuzenlerinin ve diğer aile üyelerinin gözlerinin önünde öldürülmesini izlemiş olsalar da, güçlü ve sağlam öğrencileri, Cale’e hâlâ saflıklarına ve minnettarlık duygularına sahip olduklarını gösterdi.
Ayrıca çok genç olan da yoktu. Hepsi 10-13 yaşlarında görünüyordu.
“Sanırım bebek bakıcısı yerine bir eğitim eğitmeni olabilir.”
Ancak Cale, onlara bir eğitim eğitmeni sağlayan kişinin kendisi olmayacağına karar verdi ve Lock’a dışarı çıkması için el salladı. Sonra arkasını dönüp üst kata yöneldi. Cale cevap vermemesine ve onları görmezden gelmesine rağmen kurt çocukların arkadan kendisine teşekkür ettiğini duyabiliyordu. Bu, Cale’in bir kez daha titremesine neden oldu.
Billos ikinci kata çıktı ve hemen Cale’e bir soru sordu.
“Genç efendi Cale, ne yapıyorsun?”
Cale bu soruyu hiç tereddüt etmeden yanıtladı.
“Barışçıl bir gelecek için elimden geleni yapıyor muyum?”
Dolaptan biraz alkol ve bardak çıkaran Billos’un yüzünde bir inanmazlık ifadesi vardı. Daha sonra Cale’in karşısına oturdu ve kendi bardağını doldurdu.
“…Beni karşında görmüyor musun?”
“…Üzgünüm genç efendi. Aklımda çok şey var.”
Billos, Cale’e bakmadan önce şişenin yarısını içti. Hayır, Cale’i gözlemliyordu. Artık çöp olarak yaşayamayacağını söyleyen bu kişi. Ancak Billos, Cale ile buluşmaya gelirken amcasıyla karşılaşacağını en çılgın rüyalarında bile beklemiyordu.
Cale, Billos’u bir içki daha doldurmaya çalışırken durdurdu ve Billos’un bardağını doldurmadan önce şişeyi Billos’tan aldı.
“Seni neyin rahatsız ettiğini bilmiyorum ama böyle tek başına içmeye devam edemezsin.”
“…Genç efendi Cale.”
Cale cevap vermeden önce Billos’un bardağını doldurdu.
“Ne?”
“Odeus-nim kan yoluyla amcamdır.”
Odeus-nim. Flynn soyadını kullanmasına izin verilmeyen Billos için amcasına amca bile diyemiyordu. Ancak çocukluğunda Billos’a sıcak bakan tek yetişkin Odeus’tur.
Romanda Odeus’un Billos’a söylediği buydu.
‘Seni yeğenim ve ailem olarak görüyorum. Bunun için gerekli niteliklere sahipsiniz.’
Bu cümle Billos için bir başlangıç noktası ve bir dönüm noktası oldu. Romanda Odeus aracılığıyla Choi Han ile tanıştıktan sonra Billos, Choi Han’ın gücüne hayran kaldı ve Choi Han’ı takip etmeye karar verdi. Ayrıca Flynn Merchant Guild’in lider pozisyonu için kendisini çekişmeye sokmaya karar verdi.
“Genç efendi Cale, Flynn soyadına sahip olmasına rağmen Odeus-nim’in neden küçük bir tüccar loncası yönettiğini merak etmiyor musun?”
Meraklı değil misin? Bunu zaten biliyorum.’
Odeus, Kuzeybatı ve Orta yeraltı dünyalarının tam kontrolünü elinde tutan biriydi. Cale bardağını doldurdu ve gelişigüzel bir şekilde cevap verdi.
“Flynn adını merak etmem mi gerekiyor?”
Daha sonra bardağındaki alkolü içti ve Billos’un gülümsediğini gördü.
“Anlıyorum. Sanırım Flynn adı o kadar da büyük bir ad değil.”
“Elbette. İster sen ol, ister Odeus, fark etmez. Sen de bir Flynn’sin.”
“… Ben sadece bir piç çocuğuyum.” [2]
Cale homurdandı ve Billos’a cevap verdi.
“Piç olman Flynn olmadığın anlamına gelmez. Diğer herkes seni Flynn olarak görüyor.”
Aile, Billos’a Flynn soyadını vermemiş olsa da, diğer herkes Billos’u bir Flynn olarak görüyordu. Bu yüzden Billos bir piç olmasına rağmen görmezden gelen kimse yoktu. Flynn adı, bu dünyadaki en büyük 3 tüccar loncasından biri olarak oldukça büyük bir isimdi. Gerçek buydu.
Billos, şişeyi Cale’den geri alıp Cale’in bardağını doldurmadan önce Cale’i gözlemledi.
“Genç efendi.”
“Ne?”
“Doğru şeyleri söylemekte çok iyi olduğunu hissediyorum.”
“Bu konuda biraz yetenekliyim.”
“Bu yüzden.”
“Evet?”
“Benden ödünç aldığın şeylerle ne çaldın?”
Billos, bunu söylerken Cale’in yüzündeki gülümsemeyi görebiliyordu. Cale dolu bardağı aldı ve yavaşça cevapladı.
“Zaten bir tane çaldım ve gerisini yakında çalacağım.”
Ejderhayı çoktan kurtarmıştı ve diğerleri yarın olacaktı.
Billos’un dudağının kenarı seğirmeye başladı. Muhtemelen bir şey çalacaklarını söyleyecek soylular yoktu ama şu anda böyle bir insan gözlerinin önündeydi.
“Ben de yardımcı olamaz mıyım?”
Cale, Billos’un sorusuna başını salladı.
“Maalesef.”
Klik.
Cale bardağı masaya koydu ve devam etti.
“Tüm kontenjanlar şimdiden doldu.”
Kullanılacak insan ve canavarların listesi zaten Cale’in kafasındaydı.
“Ha ha ha ha.”
Billos, dolu bardağı alıp tek nefeste tüm bardağı içmeden ve bardağı masaya geri koymadan önce biraz güldü.
“Sanırım başka bir şey çalmalıyım o zaman.”
Billos ne çalacağına çoktan karar vermişti. Flynn Merchant Guild’in halefinin konumu. O pozisyonu kendi yapacaktı. Açgözlülüğü herkesten daha büyük ve derin olduğu için bu mantıklıydı. Billos düşünürken Cale konuşmaya başladı.
“Ne istersen onu yap.”
Billos, Cale’in açıklamasını duyduktan sonra bir kez daha güldü.
Billos’un gülüp gülmemesi Cale’in umurunda değildi. Billos’un bugün Odeus ile tanışmış olması, Cale’in huzur içinde içmesine izin vererek bugünkü amacına ulaştığı anlamına geliyordu.
Elbette, Cale sadece biraz eğlendi ve yarına hazırlanmak için eve tek başına döndü. Gecenin bir yarısı hareket etmeye başlaması gerekiyordu, bu da akşam erkenden uyumak istemesine neden oluyordu. Ne yazık ki bunu başaramadı.
“Ron?”
Ron, Cale’in önünde eğilerek onu selamladı.
“Genç efendi, bu Ron mümkünse bir ricada bulunmak istiyor.”
“Bir istek?”
Ron başını kaldırdı ve konuşmaya başladı.
“Lütfen oğluma iyi bak.”
“Oğlum? Beacrox’u mu kastediyorsun?”
“Evet.”
“Neden?”
Cale, Ron’un yüzündeki sevecen gülümsemenin kaybolduğunu görebiliyordu. Cale, Ron’un yüzünde kaba bir ifade olduğunu ilk kez görüyordu. Ron, yüzünde kiralık katilin ifadesiyle konuşmaya başladı.
“Gidip biraz tilki avlamam gerekiyor.”
Ron yaşlı olmasına rağmen hâlâ bir suikastçıydı. Ron ifadesini bir kez daha düzeltti ve konuşmaya başladı. İfadesi metanetliydi, sadece dudaklarının köşeleri hafifçe kalkıktı.
“Genç efendimiz benim insan öldüren biri olduğumu biliyor, değil mi?”
Cale, alkolün vızıltısının anında yok olduğunu hissedebiliyordu. Yine üşümeye başlamıştı