Postmodern edebiyat hem stilistik hem de ideolojik olarak, parçalanma, paradoks, güvenilmez anlatılar, çoğu zaman gerçekçi olmayan ve imkânsız imgeler, oyunlar, parodi, paranoya, kara mizah ve otoriter kendilik gibi edebi kurallara dayanarak oluşturulmuş bir edebiyat biçimidir.
Postmodern yazarlar, romanlarında, öykülerinde ve şiirlerinde tam anlamıyla anlamları reddetme eğilimindedirler ve bunun yerine, tek bir edebi eser içinde çoklu anlamların ya da anlamın eksikliğinin altını çizip okuyucularına sunarlar.
Postmodern edebiyat, sıklıkla, “yüksek” ve “düşük” sanat ve edebiyat biçimlerinin yanı sıra farklı türler ve yazma biçimleri ve hikâye anlatımı arasındaki ayrımları da reddeder. Postmodern edebiyatta sıklıkla kullanılan stilistik tekniklerin bazı örnekleri ise şu şekildedir:
Benzetme: Önceki yazılardan ve edebi üsluplardan çeşitli fikirlerin alınması ve yeni yapıtlar ortaya koymak için bir araya getirilmesi.
Metinler arasılık: Bir önceki edebi eserin başka bir edebi eserde kabul edilmesi.
Üst kurmaca: Yazı ya da okuyucular hakkında yazılanların, okumaya çalışılan kurgunun kurgusal doğasından haberdar olma eylemi.
Zamansal Bozulma: Bir hikâyede doğrusal olmayan zaman çizelgelerinin ve anlatı tekniklerinin kullanılması.
Minimalizm: Kesinlikle ortak ve istisnai olmayan karakterlerin ve olayların kullanımı.
Maksimalizm: Dağınık, uzun, son derece ayrıntılı yazı.
Büyülü Gerçekçilik: Gerçekçi olmayan bir anlatıya imkânsız veya gerçekçi olmayan olayların girmesi.
Okuyucu Katılımı: Okuyucunun doğrudan adresi ve tarif edilen olayların kurgusal niteliğinin açık kabulü.