We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bu önceki sorumun devamı. Verilen tüm örneklerde, kuşatmayı değil, muharebeyi belirleyen başka bir avantaj vardı. Örneğin, Narva'da
Saldırdılar deneyimsiz Rus alayları onları birer birer parçaladı.
Ayrıca kış savaşındaki Fin Motti taktikleri, Teutoburg vb. sadece bir kuşatma değil, bir tür böl ve yönet pusu taktiğidir. Alesia'da tarihsel ayrıntılar yok ama Roma'nın düşmandan daha az süvariye sahip olduğuna dair kanıt görmedim.
Kuşatıcının üstün yerel sayıda motive olmuş süvariye sahip olmadığı herhangi bir örnek bulamıyorum.
Sayısal olarak düşük süvarilerle bir kuşatma başarılı oldu mu?
Bunun geçerli bir cevap sayılıp sayılmadığından emin değilim, ancak hattın gemileri her zaman süvarilerden üstündür. Veya bu durumda: neredeyse her zaman.
1793'te Hollanda filosu, Texel adasının yakınında, Den Helder'e yakın demirlemiş demirde dondu. O kış oldukça şiddetliydi. Kuzey Denizi'nin kıyıya yakın kısımları gibi Ren nehri bile dondu. Hollanda cumhuriyeti, Fransız cumhuriyetiyle savaş halindeydi ve kaybediyordu. Bir Fransız süvari birliği filoyu bozulmadan ele geçirdi.
General Pichechru (Felemenkçede Pietje Cru olarak bilinir) gemilerin buzlu olduğunu biliyordu. Çok uygun bir general olan Jan Willem de Winter'a filoyu sağlam bir şekilde ele geçirmesini emretti. Atların sırtında taşınan hafif süvariler ve piyadeler kullandı. Toynakları sesi boğmak için kumaşla kaplandı. Hafif süvariler sessizce gemilere doğru ilerlediler ve piyadeler gemilere bindi. Filo zayiat vermeden, bozulmadan ele geçirildi.
Bu yakalama savaşı sona erdirdi. Süvarilerin filo ele geçirme tarihindeki ender örneklerden biridir.
300 İngiliz süvarisinin (İngiliz Lejyonu'nun 250'si artı 17. Hafif Ejderhaların 50'si) yalnızca ~180 adam ve attan oluşan Amerikan Süvarilerinin sayıca üstün olduğu Cowpens Savaşı ("82 Kıta hafif ejderhaları; 55 eyalet ejderhası; 45 milis ejderhası") neredeyse 2: 1 oranında.
Her iki taraf için toplam kuvvetler, yaklaşık 1.900 (en kötü eğitimli ve disiplinli milis) Amerikalılara karşı yaklaşık 1.150 İngiliz idi.
Eski zamanlardaki Cannae Muharebesi ile karşılaştırılan akıllı bir çifte kuşatma içinde kalan İngilizlerin çoğu teslim oldu.
İlginç bir not - hem bu savaşta hem de Cannae'de Morgan ve Hannibal, ana savaş hattının çok zayıflığını, çifte kuşatmayı oluşturan bir taktik avantaja dönüştürüyor.
Polonya'nın işgali
NS Polonya'nın işgali (1 Eylül – 6 Ekim 1939) olarak da bilinir. eylül kampanyası (Lehçe: Kampanya wrześniowa), 1939 savunma savaşı (Lehçe: Wojna obronna 1939 roku) ve Polonya kampanyası (Almanca: Überfall auf Polen, PolenfeldzugDünya Savaşı'nın başlangıcına işaret eden Nazi Almanyası ve Sovyetler Birliği tarafından Polonya Cumhuriyeti'ne yapılan bir saldırıydı. Alman işgali, Almanya ile Sovyetler Birliği arasında Molotof-Ribbentrop Paktı'nın imzalanmasından bir hafta sonra ve Sovyetler Birliği Yüksek Sovyeti'nin anlaşmayı onaylamasından bir gün sonra, 1 Eylül 1939'da başladı. [13] Sovyetler, 17 Eylül'de Polonya'yı işgal etti. Kampanya, 6 Ekim'de Almanya ve Sovyetler Birliği'nin, Alman-Sovyet Sınır Antlaşması hükümleri uyarınca Polonya'nın tamamını bölüp ilhak etmesiyle sona erdi.
- Nazi Almanyası:
- (Kuzey Ordu Grubu)
- (Güney Ordu Grubu)
- Sovyetler Birliği:
- (Beyaz Rusya Cephesi)
- (Ukrayna Cephesi)
- Slovak cumhuriyeti:
- (Ordu Bernolak)
- Karpaty Ordusu
- Krakov Ordusu
- Lublin Ordusu (doğaçlama)
- Łódź Ordusu
- Modlin Ordusu
- Pomorz Ordusu
- Poznan Ordusu
- Prusy Ordusu
- Varşova Ordusu (doğaçlama)
- Toplam: 2,000,000+
- Nazi Almanyası:
- 66 bölüm
- 6 tugay
- 9.000 silah [1]
- 2.750 tank
- 2.315 uçak [2]
- Sovyetler Birliği:
- 33+ bölüm
- 11+ tugay
- 4.959 silah
- 4.736 tank
- 3.300 uçak
- Slovak cumhuriyeti:
- 3 bölüm
- Toplam: 1.000.000 [Not 1]
- 39 bölüm [5]
- 16 tugay [5]
- 4.300 silah [5]
- 210 tank
- 670 tanket
- 800 uçak [1]
- Toplam: 59,000
- Nazi Almanyası:[Not 2]
- 17.269 öldürüldü
- 30.300 yaralı
- 3.500 kayıp
- 236 tank
- 800 araç
- 246 uçak
- Sovyetler Birliği:[Not 3]
- 1.475 öldürüldü
- 2.383 yaralı [10]
- veya 5,327 yaralı [11]
- 43 tank
- Slovak cumhuriyeti:
- 37 öldürüldü
- 11 kayıp
- 114 yaralı
- 2 uçak [12]
Alman kuvvetleri, Gleiwitz olayından sonraki sabah Polonya'yı kuzeyden, güneyden ve batıdan işgal etti. Slovak askeri güçleri kuzey Slovakya'da Almanların yanında ilerledi. Wehrmacht ilerledikçe, Polonya kuvvetleri Almanya-Polonya sınırına yakın ileri operasyon üslerinden doğuda daha yerleşik savunma hatlarına çekildi. Eylül ortasında Polonya'nın Bzura Muharebesi'ndeki yenilgisinden sonra, Almanlar tartışmasız bir avantaj elde ettiler. Polonya kuvvetleri daha sonra güneydoğuya çekildi ve Romanya Köprübaşı'nın uzun bir savunması için hazırlandılar ve Fransa ve Birleşik Krallık'tan beklenen destek ve rahatlamayı beklediler. [14] Bu iki ülkenin Polonya ile paktları vardı ve 3 Eylül'de Almanya'ya savaş ilan ettiler, sonunda Polonya'ya yardımları çok sınırlıydı, ancak Fransa Saar Taarruzu'nda Almanya'nın küçük bir bölümünü işgal etti.
17 Eylül'de Sovyet Kızıl Ordusu, Molotov-Ribbentrop Paktı'nın gizli protokolüne göre Sovyet "etki alanına" giren Curzon Hattı'nın ötesindeki Doğu Polonya'yı işgal etti ve bu Polonya savunma planını geçersiz kıldı. [15] İkinci bir cepheyle karşı karşıya kalan Polonya hükümeti, Romanya Köprübaşı'nın savunmasının artık mümkün olmadığı sonucuna vardı ve tüm birliklerin tarafsız Romanya'ya acil olarak tahliye edilmesini emretti. [16] 6 Ekim'de Polonya'nın Kock Muharebesi'ndeki yenilgisini takiben, Alman ve Sovyet kuvvetleri Polonya üzerinde tam kontrol kazandı. İşgalin başarısı, Polonya hiçbir zaman resmen teslim olmamasına rağmen, İkinci Polonya Cumhuriyeti'nin sonunu işaret etti.
8 Ekim'de, ilk askeri yönetim döneminden sonra, Almanya doğrudan batı Polonya'yı ve eski Özgür Şehir Danzig'i ilhak etti ve kalan toprak bloğunu yeni kurulan Genel Hükümetin yönetimine verdi. Sovyetler Birliği, yeni edindiği bölgeleri, kendisini oluşturan Beyaz Rusya ve Ukrayna cumhuriyetlerine dahil etti ve hemen bir Sovyetleştirme kampanyası başlattı. İşgalin ardından, bir grup yeraltı direniş örgütü, eski Polonya devletinin sınırları içinde Polonya Yeraltı Devletini kurdu. Polonya'dan kaçmayı başaran askeri sürgünlerin çoğu, daha sonra, sürgündeki Polonya hükümetine sadık bir silahlı kuvvet olan Batı'daki Polonya Silahlı Kuvvetleri'ne katıldı.
İçindekiler
Temmuz 1935'te Şaansi-Gansu Sovyeti'ne karşı başarısız olan İkinci Kuşatma Harekatı'ndan sonra, Çan Kay-şek bir kez daha Kuzeydoğu Çin, Şaansi, Şansi, Suiyuan, Ningksia ve Gansu'nun 100.000'den fazla savaş ağalarından oluşan askeri birliklere karşı Üçüncü Kuşatma Harekatı'nı başlatmak üzere seferber etti. Shaanxi'Gansu Sovyeti, yerel komünistleri ortadan kaldırmayı amaçladı. Çan, sayısal ve teknik olarak yetersiz düşmana yeni bir saldırı turu başlatmanın, onların yeniden toplanıp dinlenmelerini engelleyeceğine ve düşman son seferden beri hala zayıfken, komünistlerin dönebilecek başka birlikleri olmadığı için yenmenin daha kolay olacağına inanıyordu. milliyetçiler düşmanı alt etmek için kendi taze birliklerini konuşlandırabilir ve nihai zaferle sonuçlanabilir.
Bununla birlikte, konuşlandırılan tüm birliklerin savaş ağası birlikleri olması ve hepsinin birbirinden ve Çan'ın kendisinden bıkmış olması, milliyetçi çabayı ciddi şekilde engelledi. Her savaş lordu, başkalarının (Chiang dahil) kendi birliklerini kurtarmak için birliklerini feda etmesinden endişeliydi. Sonuç olarak, milliyetçilerin kendi aralarında çok fazla koordinasyon ve işbirliği yoktu ve bu zayıflık Komünistler tarafından azami ölçüde istismar edildi.
Sayısal olarak düşük süvarilerle bir kuşatma başarılı oldu mu? - Tarih
James I. Marino tarafından
İkinci Dünya Savaşı'nın en başarılı İtalyan Ordusu, diktatör Benito Mussolini'nin siyasi eseriydi. İl Duce, Bolşevizmi ortadan kaldırmak için faşist rüyaya katılmak istedi. Kuzey Afrika, Balkanlar ve Doğu Afrika'da yoğun bir şekilde meşgul olmasına rağmen, Mussolini bir seferi kuvveti oluşturdu ve İtalyan ordusunu Almanlar ve diğer Mihver uydu kuvvetlerinin yanında savaşması için Rusya'ya gönderdi.
Bu birim, Rusya'daki Corpo Spedzione Italiane (CSIR), savaştaki en başarılı İtalyan ordusu oldu. Bu ordu en uzun mesafeyi kat etti, 1100 kilometreyi aştı, en çok zaferi kazandı ve sadece iki muharebe kaybetti. Ancak kendinden önceki birçok ordu gibi, İtalyan kuvveti de Rusya'nın uçsuz bucaksız kış manzarasında yutuldu ve tarih tarafından unutuldu. (İkinci Dünya Savaşı'nın gidişatını şekillendiren unutulmuş olaylar ve savaşlar hakkında daha fazla bilgi edinin. İkinci Dünya Savaşı Tarihi dergi.)
Corpo Spedzione Italiane: Hitler'e Bir Teklif
Her zaman keskin bir siyasi sezgiye sahip olan Mussolini, Mayıs 1941'de Hitler'in Sovyetler Birliği'ne karşı bir saldırı başlatmak üzere olduğunu hissetti. Hitler, Mussolini'yi işgal planlarından asla haberdar etmedi. Ancak 30 Mayıs'ta, Barbarossa Harekatı'nın başlamasından üç hafta önce Mussolini, Ordu Genelkurmay Başkanı General Carlo Cavallero'ya şunları söyledi: "Zagreb yakınlarındaki Grenadier Tümeni'ne eklenecek yeni bir motorlu tümen ve ikinci bir tümen oluşturmalıyız."
Almanya, Mussolini'yi işgalden resmen haberdar eder etmez, Mussolini dışişleri bakanı Galeazzo Ciano'ya "Bir an önce Rus Cephesi'nde olmalıyız!" dedi. Mussolini, CSIR komutanı General Francesco Zingales'i bile atadı.
Hitler'e resmi bir mektupta Il Duce, İtalyan kuvvetleri teklif etti. İtalyan seferi kuvvetlerinin iyi performans göstereceğini, çünkü askerlerinin asla Bolşeviklere karşı savaştıkları zamandan daha iyi savaşmadıklarını yazdı. Ciano'nun yoğun müzakerelerinden sonra, 30 Haziran'da Berlin, Rusya'daki kampanyaya katılma davetini resmen Roma'ya iletti.
İtalyan gazeteci Santi Corvaja, Hitler & Mussolini—The Secret Meetings adlı kitabında İtalyan kuvvetlerinin görevlendirilmesini anlattı. “CSIR'a, Besarabya ve Dinyeper Nehri havzasından sorumlu olan Alman Onbirinci Ordusu içindeki [Mareşal Gerd] von Rundstedt'in altındaki B Bölgesi'nde bir coğrafi alan verildi.”
Mussolini, Zingales'e şu emirleri gönderdi: “Mümkün olduğunca çabuk Rus Cephesine gidin. Rusya'da sayılardaki varlığımız esastır. Hitler'in savaşı kazanacağına inandığı yer burasıdır. Yok olursak, komünizmle ilk savaşan benim olmam bile Rusya'da İtalyanların bulunmadığının anlaşılması karşısında sayılmaz.”
Cepheye 62.000 İtalyan Askeri
Rusya'daki Corpo Spedzione Italiane, eski 1938 ikili tip iki nominal motorlu piyade tümeni, 9. Pasubio ve 52. Torino ile 62.000 kişilik bir güce sahipti. Kısmen motorlu birliğe dönüştürülen bir süvari tümeni olan 3. Celere, 30. Topçu Alayı ve faşist kara gömlekli milislerin 63. Motorlu CCNN Lejyonu, kolorduyu tamamladı.
İtalyan Hava Kuvvetleri, Regia Aeronautica, Rus kampanyasındaki seferi birliklerini destekledi. Karargah Turdora'da kuruldu ve dört avcı filosundan oluşan 22. Gruppo, 359., 362., 369. ve 371. ve üç bombardıman filosunun 61. Gruppo'su, 34., 119. ve 128. olmak üzere toplam 83 uçaktan oluşuyordu. . İtalyan Hava Kuvvetleri birliği, tüm kampanya boyunca İtalyan kara kuvvetleriyle birlikte kaldı.
Mussolini, 25 Haziran'da Verona'dan ayrılan ilk birlikleri denetledi. 29 Temmuz'da Mantua'da Rusya'ya giden diğer alayları denetledi. Santi Corvaja, “Verona, Rusya'nın fırlatma rampası oldu” diye yazdı. “Bu tren istasyonundan 225 tren, 62.000 asker, 5.500 araba ve kamyon, 4.600 at ve katır ve tonlarca malzemeyi 2.300 kilometreden Romanya sınırına kadar götürdü.” Şaşırtıcı bir şekilde, İtalyan kuvvetlerinin cepheye ulaşan ilk birliği, MAS torpido botları ve altı cüce denizaltı filosuydu.
CSIR birimleri trenlere bindi ve Avusturya ve Macaristan'ı geçerek kuzey Romanya'daki toplanma bölgelerine ulaştı. Pasubio (9.) Tümeni ilk olarak 11 Temmuz'da ayrıldı ve 17 Temmuz'da Romanya'nın Suceava kentine vardı. Geçiş sırasında General Zingales hastalandı ve değiştirilmesi gerekiyordu. Cavallero, General Giovanni Messe'yi Mussolini'ye önerdi. Messe, Yugoslavya'nın işgali sırasında İtalyan Mobil Kolordusuna liderlik etmişti. Messe, 17 Temmuz'da Macaristan'ın Marmarossziger kentinde CSIR'ye katıldı.
İtalyanlar, toplanma alanlarında Pasubio Tümeni'ni mümkün olan en kısa sürede cepheye taşımak için iki motorlu tümen araçlarını kullandılar. Celere (3.) cepheye ulaşmak için yeterli at ve araca sahipti. Askeri tarihçi Franklyn Prieskop, “Chiaramonti Ulaştırma Alayı'nın araçları, Kolordu birliklerinin birimlerini getirmek için röleler halinde çalıştı” dedi ve “Torino Tümeni'nden doğuya, 800 milden fazla uzaklaşan cephe hatlarına doğru ilerlemek için ayrıldı. yürüyerek."
Rusya'daki İtalyan Ordusu: Sovyetler Birliği'ni İstila
CSIR, 16 Temmuz'da Romanya ve Besarabya arasındaki sınırdaki Botosani'den Rusya'ya hareketine başladı. Bunlar o sırada İtalyan Ordusundaki en iyi birimlerdi. Tarihçi William Craig, klasik Kapıdaki Düşman'ında, İtalyan birliklerinin bu izlenimini doğrular. “İtalyanlar en iyi birliklerini Sovyetler Birliği'ne gönderdi” diye yazdı. “Julia, Bersaglieri, Cosseria, Torino, Alpini gibi gururlu askeri isimler, sinir bozucu sıcakta mücadele eden birliklerin omuz yamalarını süsledi.”
Askerler harekata yüksek moralle başladılar. İtalyan birliklerinin Alman piyade birliklerinden daha yüksek hareketlilik derecesi nedeniyle, Almanlar bile etkilendi.
Yazar Franklyn Prieskop, “Rusya'daki İtalyan birlikleri için ilk büyük eylem 1941 Ağustos'unun ilk haftalarında gerçekleşti” dedi. “Almanlar, Dinyester ve Böcek Nehirleri arasında Nikolayev'e hızlı bir vuruş planladı. Çeşitli geçiş noktalarını kapatmak için Bug Nehri'nin batı kıyısında güneye doğru ilerlemek için motorlu bir tümen gerekiyordu. Hiçbir Alman birimi müsait olmadığı için, 6 Ağustos'ta Dneister Nehri üzerindeki Jampol'e gelen Pasubio Tümeni görev için seçildi."
Bölüne 1. Bersaglieri Motosiklet Şirketi ve 30. Topçu Alayı'nın iki 105 mm topçu taburu katıldı. İtalyan kuvveti 10'unda harekete geçti. Ön muhafız, 1. Tabur, 80. Piyade Alayı ve 1. Bersaglieri Motosiklet Şirketi, kuvvet nehir boyunca Pokroskoze üzerinden güneye doğru ilerlerken ve Jasnaza Polzana'daki son geçiş noktasını kapatırken eylemi gerçekleştirdi. Güçlü Sovyet arka koruma eylemi, bazı Sovyet kuvvetlerinin kaçmasını sağladı. İtalyanlar, onlara 15 ölü ve 82 yaralıya mal olan İki Nehir Muharebesi adını verdiler. Birliklerinden gurur duyan Mussolini, İtalyan bölümünü gözden geçirmek için Rusya'ya uçtu.
Hitler ve Mussolini, Alman birliklerini denetlemek için Ukrayna'nın Uman kentine uçtu, ardından Mussolini İtalyan birliklerini selamlamak için Takuska'ya birkaç mil sürdü. Mussolini'ye eşlik eden İtalyan Konsolos Yardımcısı Filippo Anfuso olayı anlattı. "Askerler iyi görünüyordu ve piyadeler İtalyan askerlerine benziyorlardı, suratları asık değildi, ama hepsi gülümsüyor ve değişen yüz ifadeleri vardı. Mussolini'yi görmüş olmanın sevinci yüzlerinden belliydi, çünkü Mussolini hepsini oraya buyur etmişti."
İtalyan Halkına Bir '8220 Zafer İksiri'
İtalyan iç cephesi, Mussolini ve General Messe'nin Sovyetler Birliği'nin yaklaşık 400 mil içinde Rus topraklarında dururken fotoğraflanmasıyla bu tarihi İtalyan askeri başarısını gördü.
İtalyan birlikleri, bütün bir Alman ordusu grubunun öncüsü oldu. Kolordu bir bütün olarak Dinyeper Nehri'ne yapılan genel ilerlemeye katıldı ve 17 Eylül'e kadar Oerizevka ve Dneipropetrovsk arasında pozisyon aldı. Torino Tümeni 800 millik yürüyüşünün ardından nihayet yetişti. Eylül ayının sonunda, İtalyan birlikleri Dinyeper'ı geçerek Orel Nehri'ne ulaştı. CSIR, ilk kolordu düzeyinde kuşatmayı yürütmeye hazırdı.
Prieskop eylemi anlattı. "3. Celere Tümeni ve kolordu birliklerinin geri kalanı merkezi ellerinde tutarken, Pasubio Tümeni Orel Nehri'ni geçip güneye doğru hareket ederken, Torino Tümeni ve 63. CCNN Lejyonu köprü başından ayrılıp kuzeye ve batıya doğru ilerleyerek bir araya geldi. Petrokovka'daki Pasubio Bölümü ile. Bu, iki gün içinde Dinyeper Nehri boyunca Sovyet cephe hatlarının yaklaşık 100 kilometrelik bir kuşatmasını gerçekleştirdi.” İkinci Dünya Savaşı—Nation By Nation'daki J. Lee Ready'ye göre, CSIR'nin zaferleri “İtalyan Halkına bir zafer iksiri” haline geldi.
Mussolini'nin Doğu Cephesi'ne olan bağlılığının kişisel sonuçları oldu. Pilot olan en büyük oğlunu savaşta kaybetmişti. Şimdi kızı, İtalya dışişleri bakanı Kont Ciano'nun karısı Edda, savaş çabalarının bir parçası olarak Rusya'ya gönüllü oldu. Edda Ciano, Kızıl Haç'a katıldı ve Sovyet topraklarının yaklaşık 600 mil açığında ve Almanların Rostov'da ulaştığı en uzak noktadan sadece 100 mil uzakta, Stalino'daki bir İtalyan Ordusu hastanesinde çalıştı.
Noel Günü Savaşı
CSIR önümüzdeki üç ay boyunca doğuya doğru ilerledi ve Pavlograd, Gorlovka, Rykovo, Nikitovka ve Chazeptovka'da muharebeler yaptı. Avans, Aralık ayı sonlarında Muis Nehri'nin ana sularına ulaştı. 63. CCNN Lejyonu, savaşın yükünü taşıyordu. Bu aşamada birlik 126 kişi öldü, 262 kişi yaralandı, 279 donma nedeniyle ve 92 kişi 1.500 kişilik bir kuvvetten kayıp verdi.
26 Aralık'ta İtalyanlar Noel Günü Savaşı dedikleri savaşta savaştı. Sovyetler, Axis Muis Nehri hattına altı tümenli bir saldırı başlattı. Ruslar, 3. Celere Tümeni'nin büyük bir kısmını geri çekilmeye ve izole direniş cepleri oluşturmaya zorlayarak Alman-İtalyan hatlarını kırdı. Torino Tümeni ve Alman 318. Piyade Alayı tarafından koordineli bir karşı saldırı, zemini geri aldı ve 3. Celere Tümeni'ni kurtardı. Dört Sovyet bölümü tuzağa düşürüldü ve teslim olmaya zorlandı. Bu eylemde İtalyan birlikleri 168 ölü, 715 yaralı, 207 kayıp ve 305 donma vakasını kaybetti.
Rusya'daki İtalyan ordusunun, 1942 yazında veya sonbaharında Ukrayna bozkırlarında hücum eden bir süvari birimini gösteren bir fotoğrafı.
“Komut Aparatı Bilgiç ve Yavaştır”
Kış yaklaşırken, askerler doğa ile bir hayatta kalma savaşı vermek zorunda kaldılar. Bu süre zarfında İtalyan yüksek komutanlığı ve General Messe, CSIR performansını değerlendirdi. Raporları, yetersiz liderlik, zayıf zırh, mekanizasyon eksikliği ve topçu ve tanksavar silah sıkıntısına rağmen sahadaki başarıları vurguladı ve CSIR'nin Doğu Cephesinde savaşın doğası için yetersiz donanımlı olduğunu ortaya koydu.İletişim, lojistik ve kış üniformalarındaki eksiklikler de İtalyan kuvvetlerinin moralini ve savaşma gücünü zayıflattı.
İngiliz tarihçi MacGregor Knox, kitabında, Hitler'in İtalyan Müttefikleri, daha da kritik. “Komuta liderliği, mobil savaşın yürütülmesinde yapısal ve entelektüel yetersizliğini her düzeyde gösterdi. Sefer kuvvetindeki kurmaylar hareketsizdi ve bir Alman kolordu kurmaylarında 66 subaya kıyasla 150'ye varan sayıda subayın ağırlığı altındaydı."
Knox, İtalyan kuvvetleriyle deneyimi olan bir Alman genelkurmay subayının şu değerlendirmeyi yaptığını aktarıyor: “Komuta aygıtı bilgiçlik ve yavaştır. Yeterli iletişim ekipmanının olmaması, alt birimlere olan bağlantıları güvencesiz hale getirir. Sonuç olarak, liderliğin hızla yeniden konuşlanma kapasitesi yok.”
Kötü Lojistik, Eski Ekipman
CSIR, zayıf bir lojistik sistem ve inanılmaz verimsizlik tarafından engellendi. Örneğin, 17 hafif ve 30 ağır, vergilendirilmiş sürücü ve teknisyen olmak üzere farklı kamyon türlerinin çokluğu, yeterli malzeme akışını imkansız hale getirdi.
Knox ayrıca “Savaş Bakanlığının Rusya'daki birimlere araçlar ve silahlar için düşük sıcaklıkta yağlayıcı sağlamadığına” dikkat çekiyor. Savaş birimleri sürekli olarak yakıt, mühimmat, su, yiyecek, araç, silah ve hatta insan gücünden yoksundu. Tarla mutfaklarındaki odun sobalarının ilkel durumu göz önüne alındığında, yemek bulunsa bile, sıcak veya hazır yemek hala bir soruydu.
İtalyan ekipmanının tamamen eski olduğu kanıtlandı. İtalyan silahlı kuvvetleri, 1930'ların sonlarında bir yeniden silahlanma döngüsünü tamamlayan ilk Avrupa gücüydü ve 1940'ların başlarında İtalya, endüstriyel olarak bir yükseltmeyi destekleyemezdi. Ana muharebe tankı M13/40, Kızıl Ordu T-34 ile boy ölçüşemezdi ve Rusya'da hiç hizmet etmedi. CV 33 tanketi, Bren Gun taşıyıcısının eşdeğeriydi. Bir hafif tank olan Carro Armato L6/40, 1942 ve 1943'te az sayıda geldi ama sadece 6,7 ton ağırlığındaydı ve 37 mm'lik bir top taşıyordu.
Zırhlı savaşa hazırlıksız olan CSIR, Almanların savaş ganimeti koleksiyonundan Polonyalı Marosczek WZ35 tanksavar tüfeğini çok sayıda kabul etti. Her seviyedeki komutanlar tarafından fark edilen büyük bir zayıflık, yetersiz eğitim ve taktik felsefe ile ilgiliydi. Bu asla düzeltilmedi ve daha sonra Don Nehri'nden geri çekilme sırasında ölümcül olacaktı.
Az bulunan radyo ekipmanının da güvenilmez olduğu ortaya çıktı. Sert Rus kışları, ağır ekipmanı işe yaramaz hale getirdi. Seçkin atlı topçu alayından Teğmen Albano Castelletto etkiyi anlattı. “En büyük soğuk hava sorunu makinelerdi. Topun amortisörlerindeki yağ donarak bazı parçaları kullanılamaz hale getirdi. Dondurucu yağ, makineli tüfekleri ve araçları da devre dışı bıraktı.”
Alman Ordusu gibi, CSIR da karşılaşacakları ağır koşullara uygun çok az özel ekipman veya kıyafetle Rusya'da savaşmak için gönderildi. Erkeklerin çoğu Doğu Cephesi'ne sadece yünden yapılmış olmasına rağmen sadece diz altına inen normal pantolon veya pantolon giyerek gitti. Bacakların altları çorap ve tırtıklı çizmelerle kaplandı. Kışın sıfırın altındaki sıcaklıklarda her ikisinin de tamamen yetersiz olduğu kanıtlandı.
General Messe, Romanya'da askerlerine vermek için şahsen çok sayıda polar şapka satın aldı. Çivili çizme çok sayıda donma yaralanmasına neden oldu. Savaş bakanlığı, Rusya'daki birliklerin Rus valenkileri gibi keçe çizme taleplerini karşılıksız olarak reddetti. İtalyan Dış Politikası'nın yazarı Luigi Villari, bu yetersizliklere rağmen, "İtalyan askerleri, Rus kışının korkunç soğuğuna karşı Almanlardan daha güçlü çıktılar" iddiasında bulunuyor.
İtalyan Ordusu, hükümeti ve iş dünyası arasında malzeme tedariki ve dağıtımındaki yolsuzluk çok büyük bir maliyet getirdi. Ekipman kalitesizden kullanılamaz duruma geldi. Knox, "Birlikler, rahatsızlık ve umutsuzluk arasındaki farkı yaratan küçük öğelerden sürekli olarak yoksundu: düğmeler, iplikler, iğneler, jiletler, zarflar, yazı kağıtları, kartpostallar, kurşun kalemler ve rütbe ve birlik rozetleri." Nihayetinde İtalyan birlikleri, yiyecek ve yakıt için Romanya'ya bağlıydı.
Eksen İşgalcilerinden Nadir ‘İyi Niyet’
Alman ve İtalyan orduları ile fethedilen Sovyet topraklarının sakinleri arasındaki ilişkiler büyük ölçüde farklıydı. Almanlar, Ukrayna halkını yabancılaştırarak büyük bir hata yaptı. İtalyanlar onlarla iyi ilişkiler sürdürmek için ellerinden geleni yaptılar.
Benito Mussolini (önde, ortada) komutan Giovanni Messe ile konuşuyor, Adolf Hiter (sağda) ve mareşal Gerd von Rundtstedt yanlarındaki kamyonda, Ukrayna'daki Uman (Kiev'in güneyinde) yakınlarındaki İtalyan birliklerinin teftişi sırasında. Solda Nazi yetkilisi Martin Bormann var. Fotoğraf, 28 Ağustos 1941.
İtalyan Alpini askeri Tullio Lisignoli, Rusya'daki ilk Noelini ve Rus halkıyla olan deneyimini şöyle hatırlıyor: "Biz İtalyanlar yaklaşan Noel sezonunu büyük bir Ayinle kutlamaya karar verdik. Töreni dışarıda yapmak için çok soğuktu, bu yüzden bir kazı kazmaya karar verdik. yeraltı kilisesi. Çukuru kazmaya başladık ve bir süre sonra bazı Rus siviller bize ne yaptığımızı sordu. Onlara bir yeraltı kilisesi kazdığımızı söyledik. Ertesi gün, kazıya İtalyanlardan çok Ruslar yardım etti, onlar da ayini kutlamak istedikleri için, memurlarımız onlara katılmalarına izin verdi.
“Ayin askeri rahibimiz tarafından yapıldı ve İtalyanlar ve Rusların yan yana ibadet ettiği mutlu bir olaydı. Biz Rusya'ya gönderilmeden önce rahipler, 'Git ülkenize hizmet edin ve Bolşeviklerle dine karşı oldukları gibi savaşın' diyorlardı. Sivil nüfus en azından genellikle biz İtalyanlarla işbirliği içindeydi, ancak aralarında çok az sevgi kaybedildi. Ruslar ve Almanlar.”
Corvaja, "İtalyan birlikleri, Rusya'daki halk arasında iyi niyet yaratmayı başardı ve belki de bu nedenle partizan savaşçılarının saldırılarından genellikle kurtuldu" diye yazdı.
Rus Ovalarında Alpini
Bu lojistik karmaşanın içinde Mussolini, CSIR'nin genişletilmesini istedi. Kısmen Rusya'da elde edilen başarı ve kısmen de birliklerinin Kuzey Afrika'da aldığı arka koltuk nedeniyle Mussolini, İtalyan birliklerinin Doğu'da daha büyük bir taahhüdünün İtalyan prestijini artıracağına inanıyordu. Cavallero'dan Doğu Cephesi'ne 20 yeni tümen göndermesini istedi.
Ancak Cavallero, kuvvetleri Kuzey Afrika'dan başka yöne çevirmenin potansiyel olarak yıkıcı sonuçlarını fark etti ve genişlemeyi altı tümene indirmeye çalıştı. İtalyan Kralı Victor Emmanuel'in onaylamaması Mussolini'yi engellemedi. Kasım 1941'de Hitler, ordusu Moskova'nın önünde durdu ve Kafkasya'da gelecekteki sürüş için İtalyan Alp tümenlerini kabul etti.
Mussolini, bir sonraki yaz saldırısını görüşmek üzere 29-30 Nisan 1942'de Salzburg'daki Klessheim Kalesi'nde Hitler ile bir araya geldi. Hitler, ilk istiladaki İtalyan performansından son derece iltifat etti. Hitler, İtalyan askerlerinin muhteşem bir şekilde savaştıklarını, kışın tüm zorluklarına cesurca göğüs gerdiklerini ve Rusya'da Almanların yanında yiğitçe savaştıklarını söyledi.
Sonunda Mussolini, Doğu Cephesine iki kolordu, Alpini Kolordusu ve II Kolordusu ve ek destek birimleri şeklinde 200.000 adam gönderdi. Rus kışı deneyiminden sonra Mussolini akıllıca uzmanlaşmış birimleri seçti. Seçkin Alpini birimleri, sert kış iklimlerindeki uzmanlıkları nedeniyle CSIR'nin gücüne eklendi. Üç Alpini Tümeni, 2. Tridentina, 3. Julia ve 4. Cuneense, kolordu oluşturdu. Alp alayları, mümkün olan en iyi malzemeleri, teçhizatı ve subayları alan seçkin kuvvetlerdi.
Alpini'nin Doğu'da kötüye kullanılması hakkında yazar William Craig, "Crack Alpini askerleri katırlara rehberlik etti ve dağ tırmanma ekipmanlarını tuvalin altında tuttu" dedi. “Hitler, Kafkasya'yı İtalyanlar olmadan fethetmeye karar vermişti. Seçkin Alpini, neden Rusya'da olduklarını merak ederek düz ovalar boyunca yürüdü.
II. Kolordu, düzenli piyade tümenleri, 2. Sforzesca, 3. Ravenna ve 5. Cosseria'dan oluşuyordu. Bunlar, İtalyan Ordusu'ndaki en iyi hat piyade oluşumları olan barış zamanı ordusunun profesyonel birimleriydi. Ek bir piyade tümeni, 156. Vincenza, ordu rezervi oldu ve iletişim hatlarını korumakla görevlendirildi.
İtalyan Sekizinci Ordusunun 270.000 Askeri
Commando Supremo, 3. Celere Tümeni'nin motorizasyonunu tamamlamaya karar verdi. Bunu başarmak için Rusya'ya motorlu bir topçu alayı, ikinci bir motorlu Bersaglieri piyade alayı, motorlu bir havan taburu ve başka bir Bersaglieri motosiklet şirketi gönderdiler. Bunlar, 1939'daki Alman hafif tümenine benzer bir tümen oluşturmak için tüm at unsurlarının yerini aldı. General Messe, at birimlerini, seferin geri kalanında Doğu Cephesinde kalan Balbo Süvari Tugayı adlı bir arka koruma güvenlik birimine dönüştürdü.
Mussolini'nin Doğu Cephesindeki komuta yapısı, Rusya'da İtalyan Ordusu veya Rusya'da Armata Italiana (AIR) olarak yeniden adlandırıldı. CSIR, yeni ordunun bir parçası olarak kaldı ve XXXV Motorlu Kolordu olarak yeniden adlandırıldı. Üç kolordu İtalyan Sekizinci Ordusunu oluşturdu. Genelkurmay Başkanı Cavallero, Messe'yi geçti ve Ordu Generali Italo Gariboldi'yi 8. Ordu'ya komuta etmek üzere seçti. Prieskop'a göre, "Messe, çok başarılı olma ve Mussolini, İtalyan halkı ve birlikleri arasında çok popüler olma hatasını yaptı ve böylece amirinin kıskançlığına maruz kaldı."
Messe, İtalyan Birinci Ordusuna komuta ettiği ve esir alındığı Tunus'a transfer edildi. Daha sonra Messe, 1943'te Müttefiklerin yanında İtalyan kuvvetlerine katıldı ve Almanlara ve Mussolini'nin İtalyan sosyalist devletine karşı savaştı.
Rusya'da bir saldırı beklentisiyle bir siperde ortak Alman ve İtalyan birlikleri. Fotoğraf, 1941 Sonbaharı.
Ocak-Temmuz 1942 arasında, Sekizinci Ordu, Kızıl Ordu sondalarına karşı savunma pozisyonundayken 270.000 kadar asker topladı. İtalyan Seferi Kuvvetleri topçuda önemli bir sayıya ulaştı, ancak zırhlı araç sayısı az kaldı. İtalyanlar, 204 batarya, 387 tanksavar topu, 276 uçaksavar topu, 1.297 havan topu ve 1.742 makineli tüfekle 946 topçu silahı kullandı. Zırh unsuru 55 hafif tank, 30 zırhlı araç ve 17 saldırı silahını içeriyordu. Motorlu kuvvet 16.700 kamyon, 25.000 at ve katır ve 4.470 motosikletle hareket etti. Mayıs ayında İtalyan Hava Kuvvetleri birliği 66 uçağa indirildi.
İtalyan Yaz Taarruzu
11 Temmuz 1942'de, Rusya'daki İtalyan ordusu, 3. Celere Tümeni liderliğindeki Nikitino kasabasına karşı yaz taarruzunu başlattı. Birlikler Rus hattını kırdı ve Bersaglieri Alayı'ndan bir kuvvet Petrovenki'ye ulaşmak için gedikten yararlandı. 14 Temmuz'a kadar, 3. Celere Tümeni Ivanokia'yı işgal etti ve İtalyan kuvvetlerinin geri kalanı yaklaşan Krasny Lutsch savaşına hazırlanmak için ilerledi.
XXXV Motorlu Kolordu ve II Kolordu, 17 Temmuz'da Krasny Lutsch'u kuşatmaya başladı. 3. Celere ve 9. Pasubio kuzeyden saldırırken 2. Sforzesca ve Balbo Süvari Tugayı doğrudan saldırıya geçti. Üç gün içinde İtalyanlar şehri ele geçirdi ve geri çekilen Sovyetlerin peşine düştü. 3. Celere, 83 ölü, 542 yaralı ve 10 kayıp ile en yüksek zayiata sahipti.
Saldırının ana hedefi Don Nehri idi. Prieskop saldırıyı şöyle anlatıyor: “1 Ağustos'ta 3. Bersaglieri Alayı ve Alman 578. Piyade Alayı, Don Nehri'nin batı yakasında Serafimovich'in yakalanmasıyla hedefe ulaştı. Aynı gün, 6. Bersaglieri Alayı ve XLVII Bersaglieri Motosiklet Taburu, Bobrovski ve Belaievski kasabalarını ele geçirdi ve böylece Rusya'nın 'Don Nehri Hattı'nda İtalyan Ordusunun ilk on kilometresini kurdu.”
20 Ağustos'a kadar, Alman XXIX Kolordusu ile güçlendirilmiş Sekizinci Ordu, Don Nehri hattını Pavlovsk'tan Choper Nehri'ne, yaklaşık 200 kilometrelik bir cepheye savundu. Ruslar, İtalyanlar tarafından savunulan bir alanda Mihver kanadını vurdu. Birinci Don Savaşı sırasında İtalyan tümenleri 11 gün boyunca topraklarını korudu. Sovyet saldırısının ana ağırlığı 9. Pasubio ve 2. Sforzesca Tümenlerine indi.
İtalyanlar yerlerini korudular. MacGregor Knox'un Hitler'in İtalyan Müttefikleri'nde yazdığı gibi, “Birlikler popüler efsanenin teslim olmaya hazır olduğunu göstermediler. Rusya'daki birlikler, genellikle ordunun lojistik yetersizliklerinden kaynaklanan koşullarda, endüstriyel demokrasilerin askerlerinin bıldırcına neden olacak koşullarda bir arada tutuldu.” Bu 11 günde hiçbir Sovyet nüfuzu sağlanamadı.
İnce Yaymak
24 Ağustos'ta, Balbo Tugayının 3. Savoy Süvari Alayı, Komünistler 3. Celere hatlarında bir atılıma yaklaşırken, bir topçu taburuyla takviye edilen Sovyet 812. Piyade Alayı'na karşı saldırıya geçti. İzbushensky'de İtalyan Ejderhaları kılıç ve el bombası ile saldırdı.
Prieskop eylemi kaydetti. “Üç süvari hücumundan oluşan bir seride, Sovyet kuvvetini tamamen yok ettiler, 150 kişiyi öldürdüler, 300 kişiyi yaraladılar ve 600 mahkûmu dört sahra topu, on havan topu ve elli makineli tüfekle birlikte ele geçirdiler. Süvari alayına maliyeti 36 ölü, 74 yaralı ve 170 at harekat dışı kaldı.”
Yazar Rex Tire, Alman tepkisini şöyle anlatıyor: "Suçlamaya tanık olan Almanlar inanılmazdı ve o kadar etkilendiler ki, İtalyanları bir alıntıyla tebrik ettiler." İngiliz tarihçi Martin Gilbert, “Savaşın son başarılı süvari saldırısıydı” dedi.
Savaştan dört gün sonra Alpini Kolordusu geldi, ardından Eylül ayında Montebello CCNN Alayı ve Ekim ayında 156. Vincenza geldi. Sekizinci Ordu'ya, Alman Altıncı Ordusu Stalingrad için mücadele ederken zeminini koruması söylendi. Bu arada, İtalyan Ordusu 7.934 subay ve 210.682 adamdan oluşan bir güce ulaştı ve Alman taarruzunun kuzey kanadını taradığı için Rusya'da ikinci bir kışa hazırlandı.
Craig, “İtalyan Sekizinci Ordusu, doğuya doğru uzanan nehir hattının uzun bir bölümünü işgal etmeye hazırlandı” diye yazdı. “İtalyanlara sadece nehrin ötesinden gelebilecek herhangi bir Rus tehdidini zapt etme görevi verilmekle kalmadı, aynı zamanda Macarlar ile Üçüncü Romanya Ordusu arasında bir tampon görevi gördüler. Alman Yüksek Komutanlığı, eski düşmanlar arasındaki çatışmayı önlemek için İtalyanları diğer iki ordunun arasına yerleştirmişti.”
İtalyanlar, Alman komuta kararları sonucunda savunmasız bir konumdaydı. Knox, “Almanlar, İtalyan Ordusuna, Rus zırhının paramparça edeceği aşırı gerilmiş bir kordon konuşlandırması dayattı” dedi.
Kuzeyde Babka'dan güneyde Vescheskaya'ya kadar 250 kilometrelik bir cepheyi kaplayan İtalyan karargahı, bunların çok ince yayıldığını fark etti. Sekizinci Ordu, tüm imkanları kullanarak, işgal altındaki vatandaşlardan iki gönüllü birlik oluşturdu. Almanlar gibi, İtalyanlar da Hırvatistan'dan asker topladılar ve bir piyade taburu, bir havan bölüğü ve bir tanksavar bölüğünden oluşan Hırvat Lejyonu'nu kurdular. İtalyanlar ayrıca bir albay, dört subay ve 360 Kazak askerinden oluşan ve Norvaria Süvari Alayı'na bağlı küçük bir Kazak birimi topladılar.
Don'un İkinci Savaşı
İtalyanlar tarafından İkinci Don Savaşı olarak bilinen Sovyet Kış Taarruzu, 1 Aralık 1942'de Rus sonda saldırılarıyla başladı. İtalyan Sekizinci Ordusu, Rusların en iyilerinden biri olan Sovyet 1. Muhafız Ordusu ile karşı karşıya geldi. Don Nehri dondu ve Sovyetler, II. Kolordu ve XXXV Motorlu Kolordu sektörlerinin önünde geçiş noktaları inşa etti. 11 Aralık'ta 3. Ravenna Tümeni bir Sovyet saldırısıyla vuruldu, ancak tutuldu. 16 Aralık'ta Ruslar, 5.000 top ve 1.000 tank tarafından desteklenen 425.000 askerle İtalyan hatlarına ana saldırılarını başlattılar.
3. Bersaglieri Alayı'ndan Teğmen Felice Bracci geri çekilmeyi anlattı. “30 mil güneyde Kalmikoff'a çekilmemiz emredildi. Kalan ve hattın en sonunda olan iki tanksavar topuna komuta ettim. Arkamızda kar ve rüzgardan başka bir şey yok. 20 Aralık'ta binlerce yorgun ve korkmuş asker için bir mıknatıs olan Kalmikoff'a ulaştık. Kasaba, silahlar, kamyonlar, bagajlar ve heyecanlı askerlerden oluşan bir arapsaçıydı. Alay, Millerovo yolunda önemli bir yol kavşağı olan Meshkov'a çekilmek için yeni emirler aldı. Bracci geri çekilme sırasında yakalandı.”
19'unda, ikinci bir Sovyet Ordusunun Rumenleri ezdiği ve İtalyanları ezdiği zaman, büyük bir Sovyet nüfuzu meydana geldi. Pasubio, Ravenna ve Torino Tümenleri, Alman 298. Tümeni ve 3.
Aralık ayının sonunda, yalnızca Alpini Kolordusu ve 156. Vincenza Tümeni sağlam kaldı ve savaş birimleri olarak işlev gördü. Almanlar, Garibaldi'ye beş Alman tümeni verdi ve ona Don'dan geri çekilmemesini emretti. Ancak Ocak ayında komşu Macar Ordusu çöktü ve İtalyanlar kesildi. Alpini Kolordusu'nun büyük kısmı kuşatıldı. Sovyet kış saldırısı, dikkate değer bir istisna dışında güney bölgesinde Alman, Romen, Macar ve İtalyan birliklerini yok etti. 26 Ocak 1943'te Moskova Radyosu, "Yalnızca İtalyan Alpini Kolordusu Rus Cephesinde yenilmemiş olarak kabul edilecektir" diye bildirdi.
Sefer Kuvvetleri İçin Yüzde 60 Kayıp
Bununla birlikte, Mussolini'nin Rusya'daki taahhüdü trajik bir şekilde sona ermişti. İtalyan Ordusu'nun Rusya'daki kalıntıları, 31 Ocak 1943'te ulaştıkları Belgorod'un güneyindeki Donets Nehri'ne çekildi.
Alpini askeri Tullio Lisignoli, “Motorlu taşıtın yakıtı bittiği veya derin karda mahsur kaldığı için hepimiz yayaydık” dedi. “En büyük sorun soğuktu ve yiyecek yoktu. Kendi başınızın çaresine bakmanız, bulabildiğinizi bulmanız, bulabildiğinizi yakalayıp öldürmeniz ve onu çiğ ya da elinizde ne varsa onunla yemeniz gerekiyordu. Askerlerimizin yaklaşık yüzde sekseni ayaklarında, ellerinde veya kulaklarında donma oldu. Çoğu zaman bir asker durup dinlenmek için karda oturur ve hareket zamanı geldiğinde biri onu sallar ve kalkmasını söylerdi. Ama oturan figür, uykusunda ölüp yere yığılırdı. Düştükleri yerde kaldılar. Kar kısa sürede onları kapladı.”
Hayatta kalan bir başka İtalyan, "Yolun kenarları bu grotesk, hareketsiz figürlerle, kar ve buzla mermerleşmiş insan heykelleriyle noktalıydı."
İtalyan mahkumlar uzun bir acımasız esarete yürüdüler. 3. Bersaglieri Alayı'ndan Teğmen Felice Bracci, Gümrak'ın kuzeybatısındaki yürüyüşü anlattı. “Bozkır iki metre karın altında uzanıyordu. Donmuş kabuğundan yansıyan güneş, parıldayan bir pus yarattı. Sıfırın altındaki vahşi doğada duraksayarak acı içinde ayaklarımızı karıştırdık. Adamlar, soğuk parmakları ve ayak parmaklarını dondururken sürekli inliyorlardı. Muhafızlar, dinlenmek için sütundan dışarı çıkan adamları vurdukça, temiz havada tek tüfek sesleri yüksek sesle çatırdadı.”
1943 baharında Mussolini'nin seferi gücünün neredeyse yüzde 60'ı gitmişti.Doğu Cephesi'ndeki 20 aylık muharebe sırasında, İtalyan Ordusu 3.010 subayı ve 81.820 adamı öldürdü veya esir aldı, ayrıca 1.290 subayı ve donarak yaralanan 28.400 adamı kaybetti.
Stalingrad'daki Alman bozgununun suçlaması neredeyse anında Almanlardan İtalyan ve Mihver uydu ordularına kaydırıldı. Dışişleri Bakanı Ciano, 18 Aralık'ta Rastenberg'de Hitler ve Alman Genelkurmay Başkanlığı ile görüşmesinin ardından Mussolini'ye yazdığı raporda, “Atmosfer ağır. Rus cephesindeki atılım haberlerinin üzüntüsünü kimse benden saklamaya çalışmıyor. Suçu bize atmak için açık girişimler oldu.”
“Hiç Kayıp Yok. Hepsi Koşuyor.”
Alpini Kolordusu, II. Kolordu hattının ilk kopuşundan sonra sımsıkı tutulduğu sırada ve Romanya ve Almanya'nın çöküşünden günler sonra, Ciano'nun yanında bir İtalyan askeri yardımcısı, bir Alman subayına İtalyanların ağır kayıplar verip vermediğini sordu. Alman subay, “Hiç kayıp yok. Hepsi koşuyor.”
Mart 1943'te Doğu Cephesinde görev yapan tüm İtalyan birlikleri, reform ve yeniden teçhizat için İtalya'ya transfer edildi, ancak bir daha Rusya'ya geri dönmediler. 3. Alpini Tümeni'nin ağır kayıpları, İtalyan birliklerinin Kızıl Ordu'ya karşı savaşta uğradıkları kayıpların göstergesidir. Tümen 16.000 adam ve 4.000 katırla Rusya'ya yola çıktı ve 3.200 adam ve 40 katırla İtalya'ya döndü.
CSIR, Doğu'da onur ve metanetle hizmet etti. Bununla birlikte, İtalya'nın II. Dünya Savaşı sırasında savaştığı en iyi ordu, Rusya'nın uçsuz bucaksızlığında yutuldu.
İngiliz tarihçi John Keegan, ACW sırasındaki iki ordunun zamanın Fransız, Prusya ve Rus ordularını geride bıraktığını ve herhangi birini yenebileceklerini söyledi. Bu doğru mu?
Avrupalı gözlemcilerin, Kuzey ve Güney'in iki ordusunu profesyonel olmayan olarak görme eğiliminde olduklarını biliyorum, bu yüzden bu haber gözüme çarptı. Her iki ordunun da yukarıda bahsedilen güçlere karşı savaşıp kazanması gerçekten mümkün müydü?
Sadece nüans için, bu, bağlam için sağlanan gerçek Keegan alıntısıdır:
1865'e gelindiğinde, İngiliz ordusunun minyatür bir kopyası olarak başlayan Birlik ordusu ve hiç var olmayan Konfederasyon ordusu, dünyanın en büyük ve en verimli orduları haline geldi, bölündü ve ayrıntılı operasyonel alt bölümlere ayrıldı. oluşumlar ve birimler ve askeri uzmanlığın her dalını içerir. Avrupalı askeri soylular tarafından amatör ve profesyonel olmayan olarak reddedilmesine rağmen, her biri, özellikle de Birleşik Devletler Ordusu, güncel deneyimde Fransız, Prusyalı ve Rusları geride bıraktı ve araya giren Atlantik için, tehdit ederdi. herhangi biri yenilgiyle."
Bu yüksek övgü, daha çok "Dünya Çapında Ordu"ya karşı "Dünya Dövüş Ordusu" türünden bir ifadeyi ima ediyor gibi görünse de, aşağıda devam eden tartışmanın geri kalanı hala alakalı/değerlidir.
Hayır. Birlik kuvveti 660.000'de zirve yaptı. Zamanın Rus ordusu "bir milyondan fazla piyade, çeyrek milyon düzensiz (çoğunlukla Kazak süvarileri) ve özel askeri yerleşimlerdeki dörtte üç milyon yedek askeriyle dünyanın açık ara en büyük ordusuydu". Fransız ordusu, Fransa-Prusya Savaşı'nda yaklaşık 2 milyon asker konuşlandırırken, Prusya aynı savaşta Alman müttefiklerini saymazsak bir milyondan fazla asker seferber etti. Niceliksel olarak bile, sanayileşmiş, nüfuslu Kuzey, Avrupalı rakiplerine karşı bir avantaja sahip değildi, çünkü Birlik büyük ölçüde sıfırdan inşa etmek zorunda kalırken, uzun bir süredir büyük ve sürekli orduları elinde tutuyorlardı.
Kaliteye baktığınızda denge daha da kötüleşiyor. General Sherman anılarında, Avrupa'nın Amerikan ordularına yönelik bazı eleştirilerinin (yani zaferden sonra düşmanı takip etmedeki başarısızlıklarının) daha çok yukarı Güney'in ormanlık, seyrek nüfuslu arazisine borçlu olduğunu doğru bir şekilde belirtse de, bazıları açıkça doğruydu. Savaşın çoğu için, her iki ordu da seçilmiş subaylar kullandı ve birçok birimde emirleri takip etmek isteğe bağlıydı. Çoğu asker çok az eğitime sahipti ve ne ateş hızına ne de Avrupalı askerlerin zayiat alma yeteneğine yetişemedi, çok daha erken ve daha sık kırıldı. Silahlar düşünüldüğünde dengesizlik daha da büyüktü: Amerikalılar, Prusyalıların İğneli Tüfek'i tanıttığı bir zamanda öncelikle namludan yüklemeli tüfek tüfekleriyle silahlandırıldı. Konfederasyonlarla hemen hemen aynı taktikleri takip eden Avusturyalılar (agresif çalışan sıkı oluşumlar), Avusturya-Prusya Savaşı savaşlarında bu taktiklerin arkadan yüklemeli tüfekler karşısında eskimesi nedeniyle 3, 4 ve hatta 6'ya 1 kayıp verdiler. .
Tarihçiler, Amerikan komutanlarının kalitesine karşı nazik değiller. Carol Rearden, daha önceki tarihçilerin varsaydığı gibi (muhtemelen Jomini'yi okumadan) "Jominian" ilkeleri üzerinde savaşmaktan çok uzak olan Amerikalı subayların, savaşın nasıl yapılacağına dair kapsayıcı bir entelektüel çerçeveye sahip olmadıklarına ve operasyonel sanat hakkında hiçbir anlayışa sahip olmayan, esas olarak taktik kılavuzlara başvurduklarına dikkat çekiyor. . Pek çok subayın hiçbir resmi askeri eğitimi yoktu ve yalnızca siyasi nedenlerle yüksek komutaya yükseldi. 1863'te birlik zindeliği pek çok beceriksizi ordudan uzaklaştırırken, ortalama bir sendika subayının bilgi ve yetenekleri, Avrupa Büyük Güçlerininkiyle karşılaştırıldığında hâlâ sönük kalıyordu.
Bilge Avrupalıların Birliğe baktığı tek alan süvarilerdi - on yıllardır sınırda süren küçük savaşlar sayesinde ABD'nin en gelişmiş kolu. Binicilikte Fransız süvarileriyle (20. yüzyılın sonlarına kadar dünyanın en iyisi olarak kabul edilen) eşit değillerdi, ancak taktik ve stratejilerinde yenilikçiydiler. Ruslar, özellikle hızlı akınları için Philip Sheridan'ı putlaştırdılar ve savaşın ardından tüm süvarilerini Amerikan modeline göre yeniden yapılandırdılar. Sheridan'ın akınları, 1877-78 Rus-Türk Savaşı sırasında, Shipka geçidinin kesin olarak ele geçirilmesi de dahil olmak üzere, Rus süvari operasyonlarının planıydı.
Bu, 1865'te Birlik ordusunun kötü olduğu anlamına gelmez - ondan çok uzak. O zamanlar dünyanın en güçlü ordularından biriydi, sadece Fransız, Prusya ve Rus'un arkasındaydı (Britanya'nın ordusu nispeten küçüktü ve kıtadaki muadilleri tarafından yüksek itibara sahip değildi). Kesinlikle herhangi bir savaşı kazanabilirdi Kuzey Amerikada herhangi bir güç kombinasyonuyla: yani, Fransızları Meksika'dan, İngilizleri Kanada'dan ve Rusları Alaska'dan çıkarmak isteseydi, yapabilirdi. Fransızları 1867'de Meksika'dan çekilmeye, İngilizleri Kanada Dominion statüsü vermeye ve Rusya'yı Alaska'yı satmaya motive eden işte bu tehditti. "arena".
Genel olarak, Birlik ordusu muhtemelen nitelik olarak Rus ordusuna eşitti, ancak sayıca değil, Prusya ordusundan (1861-65) sayıca üstün, ancak nitelik olarak daha düşüktü ve hem sayı hem de nitelik olarak Fransız ordusundan daha düşüktü. Birlik ve Konfederasyon Ordularını sihirli bir şekilde birleştirseniz bile bunların hiçbiri değişmez.
POMPEY'E KARŞI SEZAR
Bütün bunlar Sezar'ı o kadar güçlü kıldı ki, artık direniş umudu tek bir vatandaşa bağlı. Keşke o yurttaş [Pompey] ona, gücünün olduğu saatte ona direneceğinden daha fazla güç vermeseydi. 1
KALIP DÖKÜLDÜ
SEZAR'IN GALYA ZAFERLERİ ONA MÖ 59'da özlem duyduğu ASKERİ ZAFER VE ZENGİNLİĞİ VERDİ, ancak şimdi, Roma'daki kamusal yaşamda önemli bir pozisyon almasına izin verilip verilmeyeceği konusunda bir soru vardı. Çalkantılı kariyeri boyunca pek çok sert rakiple karşılaştığını ve özellikle kendisini Almanlara teslim etmek isteyen Cato'dan yargılanmayı beklediğini biliyordu. Masumiyet veya suçluluk, Roma siyasi davalarının sonucunu belirlemede yalnızca küçük bir rol oynadı ve MÖ 50 sonbaharında Senato'da kaç arkadaşına güvenebileceğinden emin değildi. Crassus, MÖ 53'te Partlar tarafından öldürülmüş, büyük ölçüde diğer iki triumvirin askeri başarılarına rakip olma arzusundan ilham alan gereksiz bir savaşta ülkelerini işgal etmişti. Julia bir yıl önce doğum sırasında ölmüştü ve Sezar ile Pompey arasındaki en yakın bağları koparmıştı. Her ne kadar siyasi rahatlık tarafından dikte edilen bir evlilik olsa da, birlik her iki taraf için de gerçekten mutlu olmuş gibi görünüyor. Pompey, ister bir eşten, ister bir ordudan olsun, her zaman bağlılığa can atmış ve iyi karşılık vermiş görünmektedir.
Pompey, 55'te Crassus ile yaptığı ikinci konsüllüğünden sonra bir eyalet istememesine rağmen, tekrarlanan siyasi güdümlü ayaklanmaların patlak vermesi Roma'da kaosa yol açtığı ve 52 için tek konsolos olarak atanmasına yol açtığında, Pompey büyük bir güç kazandı. İspanyol eyaletleri ve garnizonları beş yıl boyunca komuta edecek, ancak Roma'da kalmalarına ve elçiler aracılığıyla yönetmelerine izin verildi. Birçok yönden bu, geleneksel Cumhuriyetçi sistemin önceki faaliyetlerinden daha büyük bir yıkımıydı. Aynı yıl, Sezar'ın önde gelen eleştirmenlerinden Quintus Caecilius Publius Metellus Scipio'nun kızı Cornelia ile evlendiğinde, kızı olacak yaşta başka bir gelin aldı. İki müttefik birbirinden uzaklaşıyor gibiydi.
Sezar, Galya komutanlığından doğruca ikinci bir konsüllüğe geçmek ve seçim için aday olmak istediğini açıkladı. gıyabında ve zaferini kutlamak için Roma'ya girene kadar Galya'da kaldı ve aynı Pompey'in yaptığı gibi aynı gün konsül oldu. Bir sulh hakimi olarak kovuşturmaya karşı bağışıklığı olacaktı ve daha sonra daha fazla şan kazanmak için başka bir eyalet ve askeri komutanlık alabilirdi. Crassus'un Carrhae'deki yenilgisinin ve ardından Suriye'ye yapılan Part akınlarının intikamının alınması gereği hakkında çok konuşuldu ve bu savaşın kontrolünün ya Sezar'a ya da Pompey'e verilmesi gerektiği hissedildi. Ancak, Sezar'ın en sert muhalifleri, onun kovuşturmadan bu şekilde kaçmasını engellemeye kararlıydı ve özel bir vatandaş olarak geri dönmesini sağlamak için önlemler aldı. Pompey'in tavrı belirsizliğini korudu, ancak görünüşe göre, 59'da üç kişiden çok daha küçük olan eski müttefikinin korumasına güvenmesini beklemiş görünüyor.
Sezar bunu yapmak istemiyordu, çünkü Pompey'in arkadaşlarını siyasi düşmanlara karşı savunma konusundaki sicili biraz düzensizdi. Ertesi yıl geri çağrılmasına yardım etmesine rağmen, Cicero'nun 58'de sürgüne gönderilmesini engellemek için hiçbir şey yapmamıştı. Sezar ayrıca başka herhangi bir senatörün yardımına ve korumasına ihtiyacı olduğunu kabul etmekte isteksizdi. Galya zaferleri ona Pompey'in sahip olduğu kadar veya ondan daha yüksek bir nüfuz yeri kazandırmıştı. İkincisi, otuz yıldır Roma'nın en büyük askeri figürüydü ve ünü yaşıtları kadar yeni olan bir adamı kabul etmeye isteksizdi. Ayrıca, Sezar'ın Roma'daki kamusal hayata dönmesine izin verilirse, gölgede kalmaktan korkmuş olabilir, çünkü muhtemelen genç adamın çok daha yetenekli bir siyasi entrikacı olduğunu fark etti. Sezar'ın, Roma'daki ikinci adamdansa en küçük köydeki ilk adam olmayı tercih edeceğine ya da onu Cumhuriyette ikinci sıradan son sıraya düşürmenin birinciden ikinciye geçmekten çok daha kolay olacağına dair sık sık yaptığı açıklamalar, Pompey'i rahatsız etti. 2
İç Savaş'a giden aylardaki siyaset, bir dizi teklifin sunulduğu ancak fiilen hiçbir şey yapılmadığı için son derece karmaşıktı. Bazıları Sezar'dan komutasını ve ordusunu bırakmasını istedi, diğerleri Pompey'den de aynısını yapmasını istedi ve ardından her iki adamın da birliklerini bırakması önerildi, bu da sadece hangisinin önce gitmesi gerektiği konusunda çekişmeye yol açtı. Pompey'in Sezar'ın isteklerini yerine getirememesi, Cato'yu ve Senato'daki diğer muhaliflerini bir adamı diğerine karşı kullanabilecekleri konusunda cesaretlendirdi. Pompey, daha az yetenekli bir politikacı olduğu ve gelecekte daha kolay bertaraf edilebileceği için kesinlikle iki kötülükten daha azıydı. Karşılığında şüphesiz "en iyi erkeklerin" şampiyonu olarak görünmenin yararlı olduğunu düşündü.optimize eder) Cumhuriyet yasalarını çiğnemeye niyetli bir adama karşı Senato'da. Sezar'ın ya da Pompey'in yandaşları tarafından yapılan sayısız uzlaşma teklifinin, her ikisinin de şimdi kaçınılmaz olarak gördüğü mücadelede ahlaki açıdan yüksek bir zemin elde etme girişimlerinden başka bir şey olup olmadığını bilmek zor. Sezar, emrini vermekle yargılanma ve siyasi yok olma ya da bir iç savaşla yüzleşme arasında bir seçim yapmakla karşı karşıya olduğuna inanıyordu. Rakipleri onu öyle ya da böyle yok etmek istediler ve böylece bir adamın statüsünü korumak için bir savaş başladı veya saygınlar Bir Romalı aristokrat için bu kavramın tüm gücünü tam anlamıyla kucaklayan hiçbir İngilizce sözcük yoktur. Rakip tarafların önemli ölçüde farklı ideolojileri, hatta politikaları yoktu. Bunun yerine kişisel gururdu ve Cato ve diğer bazı senatörlerin durumunda, Roma Cumhuriyeti'ni başka bir iç savaşa sürükleyen, Akdeniz'in her tarafına yıkım yayan ve on binlerce cana mal olan derin kişisel düşmanlık.
MÖ 11 Ocak 49'un erken saatlerinde, iki atlı bir araba, Cisalpine Gaul eyaleti ile İtalya arasındaki sınırı belirleyen küçük Rubicon Nehri'ne yaklaştı. Biraz geride 300 süvari vardı ve daha da geride, Lejyon XIII. Bir tarafta Sezar hala yasal olarak tutuluyor imparatorluk ve birliklere komuta etme hakkına sahipti, ancak askerlerin başında geçer geçmez yasayı ihlal etmiş olacaktı. NS yorumlar Şu ana hiç aldırmayın, ancak onunla birlikte bazı subayların anlattıklarına dayanan diğer kaynaklar, Sezar'ın arabadan indiğini ve uzun bir süre tereddüt ettiğini iddia ediyor. Sonunda, kararını vermiş gibi göründü ve kumarbazların "ölmek döküldü" ifadesini (genellikle Latince olarak alıntılanır) kullanarak. alea iacta est, aslında Yunanca konuşmuş olsa da), yolculuğuna Rubicon boyunca devam etti. Sivil giysiler giyen yüzbaşılar ve lejyonerlerden oluşan bir grup İtalya'ya geçip en yakın Ariminum (Rimini) kasabasını ele geçirdiğinden beri, bazı açılardan zaten başlamış olsa da, İç Savaş bu şekilde açıkça başladı. 3
MAKEDONYA KAMPANYASI, MÖ 48
Her iki tarafın da müzakere edilmiş bir anlaşmayı umut etme bahanesi, her iki liderin de açıkça asker toplamasını engellemişti. Önceki aylarda Pompey, tek yapması gerekenin ayağını yere vurmak olduğunu ve İtalya topraklarından lejyonların çıkacağını neşeyle ilan etmişti. Hemen emrinde sadece iki eğitimli ve deneyimli lejyon vardı, ancak ikisi de yakın zamanda Galya'da Sezar'ın emrinde hizmet etmişti ve sadakatleri biraz şüpheliydi. Pompey, Roma'nın savunulamayacağını açıklayarak Ocak ortasında Roma'dan ayrıldı ve o ve müttefikleri, vergileri artırmaya başladı. Bu karar askeri açıdan mantıklı olsa da, Cicero gibi davasına bağlı olmaktan çok sempati duyan senatörler arasında bir panik havası yaratmaya yardımcı oldu. Sezar'ın sadece tek bir lejyonu ve birkaç yardımcısı vardı, Transalpine Gaul'den daha yakın bir birlik yoktu, ancak hemen bir saldırı başlatmaya karar verdi. Sonraki haftalarda, Sezaryen birliklerinden oluşan küçük kuvvetler İtalya'nın derinliklerine girdiler, kasabaları ele geçirdiler ve kendilerine karşı çıkan Pompeian kohortlarını yendiler veya teslim olmaya zorladılar. Bu aşamada, saldırganlık ve sınırsız güven ile birleşen eğitim ve deneyim, saf sayılar için bir eşleşmeden daha fazlasını kanıtladı.
Pompey, müttefiklerinin çoğunun emirlere uymayı reddetmesi nedeniyle başından beri engellendi. Gururu yeteneklerinden çok daha ağır basan ve siyasi nüfuzu kendilerine sorumlu roller verilmesini gerektiren bir dizi senatör, yetersiz eğitimli veya hazırlıklı güçlerle Sezar'ı karşılamak için çok cesurca koştu. Zafer, Sezar'ın takviye ettiği, ancak yine de sayıca az olan birliklerin tüm yarımadayı sadece iki ay içinde ele geçirmesiyle zaferi takip etti. Durumun giderek daha umutsuz hale gelmesiyle, en az bir senatör, belki de Pompey'in ayağını yere vurmaya başlamasının zamanının geldiğini ileri sürdü. Yine de Pompey, eski müttefikinin başarılarıyla özellikle ilgilenmiyordu, çünkü zaten savaşı başka bir alana taşımaya karar vermişti. Yeni topladığı tüm lejyonlarını Brundisium'da topladı ve ustaca bir arka koruma harekâtıyla savaştıktan sonra onları gemilere bindirdi ve orduyu Adriyatik üzerinden Makedonya'ya götürdü. Sezar o an için İtalya'nın kontrolünü kazanmıştı, ancak zaferi tam olmaktan çok uzaktı ve savaş devam edecekti. 4
Pompey'nin İtalya'nın savunulamayacağına ve kuvvetlerini Makedonya'ya kaydırmanın daha iyi olduğuna karar verdiğinde söylemek zor, ancak Sezar Rubicon'u geçmeden önce bu fikirle oynuyor olabilir. Özellikle Galya'da yıllarca süren başarılı seferlerle sertleşen lejyonlarla karşı karşıya kalacakları zaman, adam yetiştirmenin ve savaş için bir ordu kurmanın zaman alacağını biliyordu. Sezar'ın desteği birkaç genç ve daha itibarsız senatörle sınırlıydı, oysa Senato ve eyaletlerin çoğunluğu Pompey ve müttefiklerini aktif olarak kayırıyordu ya da en azından onlara karşı iyi niyetliydi. Ani bir karşılaşma muhtemelen Sezar'ın lehine olacaktı, ancak daha uzun bir savaş, bir organizatör ve planlayıcı olarak kendi yeteneklerinin devreye girmesi için daha fazla alan sağlayacaktır. Makedonya'ya taşınmak, ona İmparatorluğun doğu eyaletlerinin muazzam kaynaklarına hazır erişim sağladı. 60'lı yıllarda bölgeye yerleşmesinin bir sonucu olarak hemen hemen her topluluğun ve hükümdarın kişisel olarak kendisine bağlı olduğu bir bölgeydi ve kısa süre sonra asker, para ve erzak kampına akın etti. Büyük bir savaş gemisi filosu da toplandı. 57 yaşındaki Pompey, gençliğinin tüm enerjisini bu kuvvetleri bir araya getirmeye ve askerlerini eğitmeye adadığında, erkek egzersizlerine katılırken silah ve bir süvari olarak kendi hünerini sergiledi. Yılın geri kalanını, Sezar'a saldırmayı seçerse yüzleşebilecek kadar güçlü, büyük ve etkili bir ordu yaratmakla geçirdi, ancak uzun vadeli amaç her zaman İtalya'ya geri dönmekti. Pompey'in kendisinin de sık sık belirttiği gibi, &lsquoSulla yaptı bunu neden ben yapayım?&rsquo 5
49 Mart'ta Sezar, düşmanını takip edecek durumda değildi. Lejyonlarının çoğu hala İtalya'ya ulaşmamıştı ve zaten onları Adriyatik boyunca taşıyacak bir filosu yoktu. Hiçbir şey yapmamış olmak, Pompey'in gücünü artırırken onun işine yarayacaktı, bu yüzden Sezar batıya dönmeyi ve İspanyol eyaletlerindeki Pompeius ordularına saldırmayı seçti. Bunlar, hepsi uygun şekilde donatılmış ve eğitilmiş yedi lejyondan ve en az İspanyol yardımcılarından oluşuyordu. Rakip komutanlar neredeyse İç Savaşı dramatik açıklamalar hayal ederek geçirmiş görünüyorlar ve Sezar, &lsquoa ordusunu&rsquo'yu yenmek için geri dönmeden önce &lsquoan ordusunu &rsquo'da savaşacağını ilan etti. Kampanya Nisan'dan Ağustos'a kadar sürdü ve Pompeian lejyonlarının teslim olmasıyla sonuçlandı. Sezar, Romalıların gereksiz yere hayatını kaybetmesini önlemek için kasten bir meydan muharebesinden kaçınmayı seçmişti.Bunun yerine rakiplerini geride bırakmış, sonunda onları su kaynağından kesmiş ve vazgeçmeye zorlamıştır. Sezar daha sonra savaşın başlangıcından itibaren aristokrat mahkumlarını serbest bırakma ve askerlerini terhis ederken veya askerlerini toplarken istedikleri yere gitmelerine izin verme uygulamasını izledi. Önemli bir başarıydı ve birliklerinin kararlılığını ve kendi taktik becerisini gösteren bir operasyondu. Bununla birlikte, Pompey en iyi lejyonlarından bazılarını kaybetmiş olmasına ve yenilmiş elçileri kısa süre sonra ona tekrar katılmalarına rağmen, bu biraz şüpheli bir takviyeydi ve sefer ona çok değerli zaman kazandırmıştı. Sezar'ın astlarından biri tarafından yönetilen Afrika'ya başlangıçta başarılı bir seferin tamamen yenilgisi, kısmen kaybın dengelenmesine yardımcı oldu.
49'un sonunda, Sezar'ın konumu hala son derece belirsizdi ve lejyonlarından dördünün Kuzey İtalya'daki Placentia'da isyan ettiği haberi özellikle cesaret kırıcıydı. Bu birlikler, aralarında kıdemli olan şef Lejyon IX Galya seferleri boyunca hizmet etmiş olan asker, birçok askerin terhis için geciktiğinden ve hiçbirinin Sezar'ın baharda kendilerine vaat ettiği adam başına 500 dinar (iki yıldan fazla maaş) bağışlamadığından şikayet etti. Askerlere savaş kazanıldığında her şeyi alacaklarını ve geçmişte onlara verdiği hiçbir sözden dönmediğini söylediğinde generalin tepkisi sertti. Daha sonra yok edeceğini ilan etti. Lejyon IX, ancak elebaşı olarak görülen 120 askerin sadece on ikisini idam etmek için subayların ve erkeklerin ricalarıyla "ikna edilmesine" izin verdi. Tarih boyunca pek çok başkası gibi isyan da kısmen küçük hoşnutsuzlukların iltihaplanmasına izin veren bir aylaklık döneminin ürünüydü, ancak Sezar'ın savunmaya geçip Pompey'in geri dönmesini beklememesinin bir başka nedeni de buydu. 6
MÖ 4 Ocak 48'de Sezar, toplamayı başardığı küçük ticaret gemileri filosunda Brundisium'da yoğunlaştırdığı on iki lejyondan yedisini yola çıkardı. Bu birimlerin herhangi birinin yıl sonuna kadar yarı gücün çok üzerinde olması muhtemel değildir. Lejyon VI 1.000'den az etkin birlik toplayacaktı ve böylece kuvveti muhtemelen 500 yardımcı süvari ile 20.000 kişiden önemli ölçüde azdı. Onlarla birlikte, en fazla sayıda savaşçı birliğini paketlemek için en az hizmetçi ve bagaj gitti. Az sayıda süvari, Roma'nın ağır piyade vurgusundan daha fazla, atları taşımak için gereken çok daha büyük alanı yansıtıyordu. Sezar'ın 59'dan eski konsolosluk meslektaşı Bibulus'un komuta ettiği devasa Pompeian filosundan ve hesap vermesi gereken kişisel bir hesabı olan bir adamdan nakliyeleri korumak için sadece bir avuç savaş gemisi mevcuttu. Ancak, normal sefer sezonunun dışına yelken açma kararı düşmanı şaşırttı ve Sezar'ın şansı her zamanki gibi devam etti, böylece rakipsiz bir şekilde Epirus kıyısındaki Paeleste'ye inebildi.
Bibulus, dönüş yolculuklarında boş gemilerden bazılarını yakalamayı başardı ve kısa süre sonra Sezar'ın ordusunu hem takviye hem de erzaktan etkili bir şekilde kesen bir abluka uyguladı. Gıda en kritik sorundu, çünkü mevsim için şu sıralar Roma takvimine göre Ocak ayı sonbaharın sonlarına denk geliyordu &ndash, önemli miktarda yiyecek ve yem topraktan toplanmadan önce birkaç ay olacağı anlamına geliyordu. Sezar'ın ordusu da önemli ölçüde sayıca fazlaydı. Pompey kısa bir süre içinde dokuz lejyonu yoğunlaştırmayı başardı ve her biri 5.000 hafif piyade ve 7.000 süvari tarafından desteklenen tam güçte bir savaşa girdi. Kayınpederi Scipio'nun komutasındaki iki lejyon daha Suriye'den kendisine katılmak üzere yoldaydı. 7
Karaya çıktıktan sonraki gece, Sezar, Pompey'in büyük erzak stokunun bir kısmını topladığı ve teslim olmaya zorladığı bir kasaba olan Oricum'a zorla yürüdü. Pompeialı bir tahıl gemileri konvoyu yükleriyle birlikte kaçmayı veya kargolarını yok etmeyi başarsa da, bu yine de önemli bir ödüldü. Daha da değerlisi, kısa süre sonra teslim olan daha büyük Apollonia şehriydi. Bu başarılar Sezar'ı, Pompey'in büyük ticaret limanı Dyrrachium'daki (günümüzde Arnavutluk'ta) tüm ikmal depolarının en büyüğüne derhal bir saldırı başlatmaya sevk etti. Pompey'in gözcüleri, düşmanın yürüyüşünü ve kıl payı kazandığı bir yarış geliştiğini bildirdi. Sezar bir savaşı göze alacak kadar güçlü değildi ve Apollonia ve Oricum'u korumak için geri çekildi.
Haftalar geçtikçe, Brundisium'daki birliklerinin geri kalanıyla birlikte kalan Mark Antony'den takviye için daha da umutsuz hale geldi. Adriyatik'i geçmek için yapılan birkaç girişim engellendi ve kaynaklarımızın çoğu, Sezar'ın o kadar çaresizleştiğini ve yalnızca kendi varlığının sevkiyatı hızlandıracağına ikna olduğunu iddia ediyor. Kötü havalarda küçük bir kayıkla yola çıkarak, kaygılı kaptana “Sezar ve Sezar'ın talihini taşıdığı için korkmamasını” söyleyerek, fırtınaya rağmen rotalarını tutmalarını emretti. Ancak sonunda bu kararlılık bile elementlere boyun eğmek zorunda kaldı ve kıyıya geri dönmek zorunda kaldı. Bu aylar, yiyecek arayan keşif seferlerinin daha da uzağa gitmek zorunda kaldığı umutsuz bir dönemdi. Pompey, özellikle iyi hazırlanmış ordusu bile bu mevsimde ancak zorlukla hareket edebildiğinden, açlığın işini yapmasına izin vermekten memnundu. Antonius'un ordunun geri kalanını dört lejyon ve 800 süvariyi Yunanistan'a getirebilmesi ancak 10 Nisan'a kadar mümkün değildi ve o zaman bile operasyon düşman filosuna sadece küçük kayıplar vererek başarılı olduğu için son derece şanslıydı. Pompey, Sezaryen ordusunun iki bölümünün birleşmesini engellemek için çok yavaş yanıt verdi. 8
Sezar'ın artık her biri muhtemelen düşmandan daha küçük ama daha deneyimli on bir lejyonu vardı. Ancak yine de süvari ve hafif birliklerde sayıca çok fazlaydı. Bu artan gücü kıt kaynaklarından beslemek kesinlikle daha kolay değildi, çünkü İtalya'dan denizi geçebilecek önemli miktarda yiyecek olması muhtemel değildi ve bahara daha birkaç hafta vardı. Bir kez daha, savunmada kalmak muhtemelen düşmana daha fazla fayda sağlayacaktı ve Sezar Dyrrachium'a saldırmaya karar verdi. Pompey'i geçmeyi ve ordusuyla şehir arasına girmeyi başardı, ancak Dyrrachium'un kendisine yönelik girişiminde başarısız oldu. Pompeius ordusu, doğal bir liman oluşturan bir körfeze hakim olan Petra adlı bir tepede bir kamp kurdu. Böylece, Sezar'ın karada ve kuzeyde yüksek bir yerde kamp kurmuş ordusu yetersiz kalmaya devam ederken, adamları için yeterli yiyecek getirebildi.
Sezar, devriyelerinin ve yiyecek arama birliklerinin düşman süvarileri tarafından rahatsız edilmeden işlerine devam etmelerini kolaylaştırmak için Pompey'in konumuna bakan tepeler hattı boyunca uzanan bir tahkimat hattı inşa edilmesini emretti. Düşmanı tamamen kuşatmak ve daha büyük orduyu etkili bir şekilde kuşatmak amacıyla hızla hattı genişletmeye karar verdi. Pompey bunu önlemek için kendi lejyonerlerini Sezar'ın karşı karşıya olduğu bir tahkimat hattı inşa etmeye adadı ve taraflar kilit konumları kontrol etmek için mücadele ederken bir dizi çatışma yaşandı. Sezar'ın adamları duvarlarını uzatmak ve denizle buluşmak için hendek yapmak için acele ederken, Pompey'in askerleri bunun olmasını engellemek için kendi hatlarını kurmaya çalıştı. Pompey, daha fazla insan gücü ve daha kısa bir mesafe avantajına sahipti ve kıyıya yakın bir yerde kuşatıldığı için 17 kilometrelik bir mesafe kat etmek yerine yaklaşık 15 mil hızla gitti.
Bir düşmanı tamamen veya kısmen kuşatmak ve hareketlerini ve erzaklara erişimini kısıtlamak için tahkimat hatlarının kullanılması geçmişte Roma orduları tarafından ve en önemlisi Crassus tarafından Spartacus'e karşı, Pompey Mithridates'e karşı ve Caesar tarafından Vercingetorix'e karşı kullanılmıştı. Profesyonel lejyonların ayırt edici özelliği olan devasa projeleri üstlenirken mühendislik becerisinin ve azmin bir başka yansımasıydı. Birçok bakımdan, bir savaşa girmeden önce ordular arasındaki geleneksel günlerin veya haftaların geçici manevralarının bir uzantısıydı. Saha çalışmalarının sunduğu savunma avantajları, düşmanın faaliyetlerini kısıtlamak ve karşı komutanı istemediği zaman savaşmaya, geri çekilmeye veya en aşırı durumlarda savaşmaya zorlamak için bu durumlarda son derece agresif bir şekilde kullanımlarından uzaklaşmamalıdır. , ordusunun açlıktan yavaş yavaş yok edilmesini izlemek için. 9
Her iki ordu da tahkimat hatlarını güneye ve sonunda denize kadar uzatmaya çalıştıkları için ikmal sorunları yaşadılar. Zaman zaman Sezar'ın adamları, normalde verilen dengeli tahıl, sebze ve et tayını yerine neredeyse yalnızca etle yaşıyorlardı ve lejyonların vejetaryen oldukları ve çok az et yedikleri veya hiç et yemediği iddiası, bu ve diğer kavramların yanlış anlaşılmasına dayanan bir efsanedir. Sezar'da geçiş. Bazıları charax adlı bir bitkinin köklerini aradı ve bunu ekmek için tatsız ama yenilebilir bir ikame haline getirmeyi başardı. Pompey'in bunlardan birini gördüğünde, insanlardan çok hayvanlarla savaştığını ilan etmesi gerekiyordu. Moral zarar görmüş gibi görünmüyor ve gazilerin çoğu Avaricum'daki benzer mahrumiyetleri hatırlamış olacak. Pompeius'un ordusu yiyecekten çok su kıtlığından muzdaripti, çünkü mevzilerine giden ana nehirler Sezar'ın adamları tarafından engellenmişti. Kuyular kazıldı, ancak soruna tam bir çözüm sunulamadı. Ordusunun askerleri dışında çok sayıda süvari bineği ve yük hayvanı vardı. Birincilere erkeklerden sonra öncelik verildi ve tren katırları ve atları kısa sürede ölmeye başladı veya önemli sayıda katledilmek zorunda kaldı. Hastalık &ndash muhtemelen tifüs &ndash da askerler arasında yayılmaya başladı.
Sezar'ın adamları, düşmanın kuşatmasını tamamlamak için son ve boş bir çaba gösterdikçe savaşın şiddeti arttı. Antony liderliğindeki Lejyon IX hayati bir tepeyi güvence altına almak için, ancak bundan çok az kayıpla geri çekilmeyi başarmasına rağmen, Pompei'nin bir karşı saldırısı tarafından sürüldü. Pompey daha sonra Sezar'ın hatlarının bir bölümündeki kalelere karşı bir dizi saldırı başlattı. Başlangıçta bir miktar ilerleme kaydedildi, ancak garnizonların son derece inatçı direnişi, yedeklerin gelmesi ve düşmanı geri püskürtmesi için zaman verdi. Pompey'in saldıran birlikleri, surlara bir dizi füze fırlatan çok sayıda okçu ve sapancı tarafından desteklendi. Bir kalede üç kişilik garnizondaki erkeklerin çoğunluğu yaralandı ve bir gruptaki altı centurion'dan dördü gözünü kaybetti. Scaeva adlı bir yüzbaşının kalkanına daha sonra 120 füze isabet ettiği ve o da gözünden yaralandığı anlaşıldı. Teslim olmuş numarası yaparak, iki Pompeian lejyoneri kendisine doğru gelene kadar bekledi, ardından aniden kolunu kesip diğerini öldürdü. Her nasılsa pozisyon tutuldu ve günün sonunda saldırganlar düzensiz bir şekilde kaçıyorlardı. Sezar'ın subaylarının çoğunun, bu avantajı topyekün bir saldırı ile takip etselerdi savaşı kazanabileceklerine inandıkları varsayılır, ancak Sezar'ın elçisi Sulla, böyle bir şeyi almanın bir astın görevi olmadığını düşünerek buna karşı karar verdi. kritik bir karar. Hattın farklı bir bölümünde yer alan Sezar, anlatımında bu tavırla tamamen aynı fikirdeydi. 10
Kalenin kahramanca savunucuları, fazladan ödeme, bir dizi terfi ve o zamanlar belki de en tatmin edici olan, herkes için fazladan erzak ile cömertçe ödüllendirildi. İki Galyalı asilzadenin kişisel savaşçıları ve hizmetlileriyle birlikte Pompey'e firar etmesi, ona düşman hatlarında zayıf bir nokta olduğuna dair güvence verdikleri şeye yeni bir saldırıya ilham veren bilgiler sağladı. Bu kez Pompeius hatlarından ilerleyen ana lejyoner sütunu, deniz yoluyla alınan ve Sezar'ın mevzilerinin arkasına inen hafif bir piyade kuvveti tarafından desteklendi. Hedefleri, tahkimatların bitmemiş bölümüydü ve saldırı, çıkmaza girmeden önce bir kez daha ilerleme kaydetti. Sezar ve Antonius, yedekleri tehdit altındaki bölgeye yönlendirirken, düşman bozguna uğramaya başladı.
Bu sefer komutan, başlangıçta kendi kurduğu bir kampa odaklanan kendi karşı saldırı emrini vermek için oradaydı. Lejyon IX, ancak daha sonra terk edildi ve şimdi düşman tarafından işgal edildi. Ormanlık alanda ve ölü toprakta gizlenen Sezaryen lejyonerleri, fark edilmeden yaklaşmayı ve ani bir saldırıyla mevziye hücum etmeyi başardılar. Yine de, Pompeialıların kendilerinin de bulduğu gibi, bu tür bir başarı çoğu kez hızla düzensizliğe ve kafa karışıklığına yol açtı. Sezar'ın adamlarından oluşan bir sütun, başka bir yöne giden bir duvarı kampın surunun bir parçası sanıp onu takip ederek kayboldu. Şimdi bölgeye tüm mevcut rezervleri acele etme ve saldırganları boğma sırası Pompey'deydi. En gelişmiş birimlerden başlayarak, Sezar'ın saldırı için taahhüt ettiği otuz üç kohortun büyük bir kısmına panik yayıldı. Sezar olay yerindeydi ve kaçan sancaktarları yakalayarak bozgunu durdurmaya çalıştı. Bir sancağı veya onun taşıyıcısını ele geçirmek ve yönlendiricileri, birlik gururunun ve kimliğinin bu sembolü etrafında toplanmaya ikna etmeye çalışmak, böyle bir durumla karşı karşıya kalan bir Romalı komutan için ortak bir jestti. Sulla bunu bir keresinde Mithridates'in Yunanistan'daki ordusuyla savaşırken başarıyla yapmıştı. İki yıl sonra, Afrika seferi sırasında Sezar, kendi işaretçilerinden birini yakalayacak ve adamı fiziksel olarak döndürerek ona, &lsquoBak! Düşmanın olduğu yer orası!&rsquo Bu sefer onun varlığının böyle bir sabitleyici etkisi yoktu. En az bir adam sancağı komutanının ellerine bırakıp koşmaya devam etti. Diğer hesaplar olmasa da yorumlarHatta kaçan adamlardan birinin Sezar'ı ağır demir kıçıyla bıçaklamaya çalıştığını iddia ediyor. işaret (standart) ve ancak generalin koruması kolunu kestiğinde durduruldu.
Bu eylemdeki kayıplar çok ağırdı, 960 erkek ve otuz iki tribün veya yüzbaşı öldürüldü ve diğerleri esir alındı. Pompey avantajını takip etmedi ve Sezar'ı düşmanın "keşke bir kazanan tarafından komuta edilseydi bugün kazanacağını" ilan etmeye sevk etti. Bununla birlikte, ilk başarının her iki taraf için ağır bir yenilgiye dönüşme hızı, Pompey'in haklı olduğunu gösteriyor. Güçlü rezervler tarafından sıkı bir şekilde savunulan ve sıkı bir şekilde desteklenen tahkimat hatları, başka bir Roma ordusunun bile ele geçirmesi için son derece zordu. Duvarlar ve hendeklerle daha da bölünmüş olan zaten engebeli ve bozuk zemin, bir komutanın herhangi bir saldırıyı kontrol etmesini zorlaştırdı ve böylece herhangi bir savaşın sonucuna olağanüstü yüksek bir şans seviyesi getirdi. Pompey bir zafer kazanmıştı ve seferin başlangıcından itibaren zaman ondan yanaydı ve hızlı bir karar almanın gerçek bir avantajı yoktu. Yakalanan sezaryen askerleri idam edildi, ancak Sezar bile bunun Pompey'in kendisi tarafından emredilmediğini söylüyor, hatta kararı bozmasa bile. Bunun yerine, tutsaklara nutuk çeken ve sonra onları öldüren eski elçisi Labienus'tu. Labienus, İtalyan seferinin başında taraf değiştirmişti &ndash, komutanından aldığı ödül ve övgülerden memnuniyetsizliği, Pompey'e daha eski bir sadakati mi, yoksa salt siyasi inancı mı belirsiz. Sezar, kişisel bagajının peşinden gönderilmesini emretmişti, ancak ilticaya ne kadar hafif davranmış olursa olsun, onu komutanlarının en yeteneklisinden mahrum bırakan büyük bir darbe oldu. Labienus çok daha acımasız bir figür olarak karşımıza çıkıyor. İç savaş olduğundan Galya Savaşıözellikle Sezar'ın hesabına kitap ekleyen subaylar tarafından nefret ediliyordu. 11
Ertesi gün, tıpkı Gergovia'da yaptığı gibi, Sezar askerlerini topladı ve morallerini düzeltmeye çalıştı. Birkaç sancaktar korkaklıklarından dolayı alenen rütbesi düşürüldü. Sezar, Galya'da yaptığı gibi düşmana savaş teklif etmek için hiçbir çaba göstermedi, muhtemelen düşmanın kabul etmesi durumunda bunun çok riskli olduğunu değerlendirdi. Artık Pompey'i boyun eğdirmek için ablukaya alma ihtimalinin olmadığı açıktı ve Yunanistan'ın ortalarına doğru yürümeye ve ordusunun güvenini ve sağlığını yeniden inşa etmeye karar verdi. Yaralıları ve hastaları önden göndererek, bagaj trenini gece kampın dışına gönderdi ve ardından ana orduyla takip etti. Birkaç Pompe süvarisi, geri çekilmeyi artçıları rahatsız edecek kadar çabuk fark etti, ancak bunlar kısa sürede püskürtüldü. Sayısal olarak yetersiz olan Sezaryen süvarileri, paketlerle ezilmek yerine savaşa hazır olarak yürüyen 400 seçilmiş lejyonerden oluşan bir kohort tarafından yakından desteklendi. Sezar, hiçbir zaman kolay bir operasyon olmayan düşmanla yakın temastan ustaca kurtulmuştu, ancak bu ve kendi kendine güvenen tonu yorumlar ciddi bir yenilgiye uğradığını gizlememelidir. 12
Bu sırada ekinler olgunlaşmaya başlamıştı ve Sezar'ın ordusu sefer ordularının öfkesine maruz kalmayan topraklarda ilerlerken, erkekler ihtiyaçlarını karşılamak için yeterli tahılı toplayabildiler. Bazı Yunan topluluklarına Sezar'ın lejyonları yenilmiş bir kuvvet gibi göründü ve galiplerin antipatisini kazanmamak için onlara herhangi bir yardım teklif etmekte isteksizdiler. Gomphi kapılarını memurlarına kapattıktan ve yiyecek vermeyi reddettikten sonra, Sezar şehre baskın yaptı ve onu çuvala koydu. Bazı kaynaklarımıza göre ertesi gün ordunun ilerleyişi disiplinli bir yürüyüşten çok sarhoş bir cümbüştü. Bu acımasız nesne dersinden sonra çoğu kasaba ve şehir onu reddetmeye cesaret edemedi. 13
Pompey onu takip etti, ancak belli bir mesafede durdu ve görünüşe göre, düşmanını erzaktan yoksun bırakarak yıpratma stratejisine devam etmek istedi. Kampındaki seçkin senatörlerin çoğu eleştirilerinde yüksek sesle, Sezar'ı savaşta yenerek savaşı çabucak bitirmesini talep ettiler. Açıkça tarafsız bir kaynak olmayan Sezar, şu anda kendi destekçilerinin elinde bulunan makamları ve onurları kimin alacağı konusunda zaten çekişmekte olduklarını iddia etti. Pompey üzerindeki baskı dikkate değerdi, ancak onu sonunda savaş aramaya ikna edenin bu olup olmadığı hiçbir şekilde açık değil. Artık ağustos ayıydı ve hem mevsim hem de hareket özgürlüğü, Sezar'ın arz durumunun büyük ölçüde hafiflediği anlamına geliyordu. Pompeialılar piyadede belirgin bir üstünlüğe ve süvaride daha da büyük bir üstünlüğe sahiptiler, bu da bir muharebeyi, özellikle de açık arazideki bir muharebeyi çekici bir olasılık haline getirdi. Ayın başında rakip ordular Pharsalus'un yakınındaydı ve birkaç günlerini tanıdık savaş teklifleri ve geçici manevralar içinde geçirdiler. MÖ 9 Ağustos 48 sabahı Sezar yeni bir kamp alanına yürümek üzereydi, çünkü Pompeius ordusunun bir kez daha savaş teklif ettiğini fark ettiğinde, adamları mevcut konumlarında kendilerine hemen sunulan yemi büyük ölçüde tüketmişlerdi.İlk kez Pompey'in kampının önündeki yüksek yerin ötesine geçmişlerdi ve Enipeus Nehri'nin sınırladığı düzlükte konuşlanıyorlardı. Sezar'ın memnuniyetle karşıladığı bir eylemi riske atma kararlılığının bir işaretiydi. Adamlara paketleri indirmeleri ve savaşa hazırlanmaları emrini vererek, birliklerini düşmanla yüzleşmek için dışarı çıkardı.
Sezar'ın seksen kadar kohorta bölünmüş 22.000 lejyoneri vardı &ndash, kampı ve 1.000 süvariyi korumak için yedi kohort daha kaldı. Sol böğrünü nehre dayayarak, lejyonları her zamanki gibi konuşlandırdı. üçlü asiler. Onun en iyi birimi, kıdemli Lejyon X, hafif bir piyade tarafından desteklenen tüm süvarilerle çevrili, hattın sağında onur yerini aldı. Sol tarafa, aşağıdakilerden oluşan kompozit bir birim yerleştirdi: Lejyon VIII ve Lejyon IXHer ikisi de ağır bir şekilde güç altındaydı, çünkü özellikle ikincisi Dyrrachium'da ağır bir şekilde acı çekmişti. Çizgiyi üç sektöre bölen Sezar, Mark Antony'yi soldan sorumlu, Cnaeus Domitius Calvinus'u ortada ve Publius Sulla'yı sağda görevlendirdi. Komutanın kendisi cephenin herhangi bir bölümüne hareket etmekte özgürdü, ancak aslında savaşı sağ kanattan kontrol ediyor ve zamanının çoğunu en sevdiği ile geçiriyordu. Lejyon X.
Ova boyunca Pompey'in on bir lejyonu da üç sıra halinde konuşlandırıldı. Toplamda yaklaşık 45.000 adam topladılar ve kohortlarının her biri on sıra derinliğinde oluşturuldu ve Sezar'ın birimleri, ancak büyüklüklerinin ancak yarısı kadar, muhtemelen sadece dört ya da beş sıradaydı. En iyi lejyonlar kanatlarda ve merkezde konuşlandırıldı ve tüm hat, solda Lucius Domitius Ahenobarbus, ortada Pompey'nin kayınpederi Scipio ve sağda Lucius Afranius olmak üzere üç komuta ayrıldı. Pompey, Ahenobarbus'a ve Sezar'ın hemen karşısındaki birliklere katıldı. Frontinus'a göre, nehrin yanındaki sağ kanatta 600 süvari yerleştirildi. Kalan 6.400 atlı ya da diğer tüm kaynaklarda, tüm atlı kollar, çok sayıda sapancı, okçu ve diğer piyade avcı erlerinin desteğiyle solda toplanmıştı. Labienus'un komutası altına alınan bu kuvvet, ana kuvvetleri teslim edecekti ve Pompey, Sezar'ın sayıca üstün süvarilerini bir kenara iterek ve ardından yan ve arkadaki lejyonlarını almak için kararlı bir saldırı umdu. Ovanın bir bölümünde bu kadar çok bin süvarinin toplanması gizlenemeyeceğinden, plan özellikle incelikli değildi, ancak bu, Sezar'ın bir karşı önlem tasarlamasının kolay olacağı anlamına gelmiyordu. Cevabı, her lejyonun üçüncü hattından bir kohort almak ve onları kendi süvarilerinin arkasına dördüncü bir hat olarak yerleştirmek ve muhtemelen tekrar sağa doğru ilerlemek oldu. Sezaryen atlıları, düşmanın bu hareketi gözlemlemesini engellemiş olacak.
Her iki ordu da kendinden emindi. Aynı üniformaları giyen ve aynı dili konuşan rakiplere karşı savaşırken kaçınılmaz olan karışıklığı azaltmak için her iki tarafa da şifreler verildi. Sezar'ın adamları, ilahi atasına atıfta bulunarak "Zafer Getiren Venüs"e sahipken, Pompey'in askerleri "Fetihlenmemiş Herkül"ü aldı. Napolyon efsanesini şekillendirecek olanlara benzer bir değiş tokuşta, eski bir baş yüzbaşı olan Lejyon X şimdi 120 gaziden oluşan özel bir birliğin komutanı olarak görev yapan Sezar'a, &lsquoBugün, yaşasam da ölsem de minnettarlığını kazanacağım.&rsquo Bu adam, Caius Crastinus, şimdi savaşı başlatan cephe hattındaydı. Pompeialılara doğru ilerlemek için. İkincisi hareket etmedi. Bu, normal olarak düşman piyadelerini karşılamak için ilerleyen Roma piyadeleri için alışılmadık bir taktikti. Marius'un Aquae Sextiae'deki ve Caesar'squos'taki adamları bile Helvetlerle karşılaştığında, düşman yokuş yukarı saldırırken tükenirken beklemiş olsalar da, son dakikada silahlarını fırlatmışlardı. pilave sonra hemen temasa yaklaşık 10 veya 15 yarda şarj etti. Sezar, sabit kalma emrinin, Pompey'i, kohortların düzensizliğe düşmesini önleyeceğine ve kalkanlarından düşman füzelerine karşı mümkün olan en iyi korumayı elde etmelerine izin vereceğine ikna eden Caius Triarius'tan geldiğini söylüyor. Hareket ederlerse oluşumlarının dağılacağı inancı, Pompeialı lejyonerlerin Sezar'ın adamlarına kıyasla daha düşük kalite algısının bir yansıması olabilir. Öte yandan Pompey, Sezar'ın piyadelerini mümkün olduğu kadar ileri götürmek istemiş olabilir, böylece sol kanattaki süvarileri onları daha kolay kuşatabilirdi. İçinde yorumlar Sezar, bir ilerlemenin askerleri cesaretlendirmeye yardımcı olduğunu ve pasif bir savunmanın moral için zararlı olduğunu öne sürerek kararı oldukça eleştiriyor.
Lejyoner hatları çarpışmadan önce, Labienus'un süvarileri, Sezaryalı meslektaşlarına saldırdı ve kısa bir mücadeleden sonra onları geri püskürttü. Bu süreçte Pompei atlıları düzensizliğe düştüler. Bu kadar dar bir cephede bu kadar çok süvariyi yoğunlaştırmak nadirdi ve birimlerin çoğu çok deneyimsizdi. Ne Labienus ne de onun emrindeki subaylar, bu kadar çok sayıda atlı birliğe önderlik etme ve onları kontrol etme konusunda fazla deneyime sahip değildi ve görevleri ancak bu kadar çok toynak tarafından harekete geçirilen kalın toz bulutları tarafından daha da zorlaştırılabilirdi. Bu faktörler, birbirine çok yakın bir şekilde paketlenmiş çok sayıda atın heyecanlanmaya yönelik doğal eğilimi ile birleştiğinde, Pompeia'nın sol kanadını düzenli bireysel filolardan oluşan tek bir hantal kütleye dönüştürmüş gibi görünüyor. Sezar toplanıp yeniden şekillenmeden önce dördüncü hattına karşı saldırı emri verdi. Bu kohortlar birdenbire toz ve kargaşadan ortaya çıktı ve sabit değirmen süvari kalabalığına doğru ilerledi. Lejyonerlere silahlarını kullanmaları emredildi. pila mızraklar gibi. Diğer durumlarda, Roma piyadeleri düşman süvarilerini paniklemeye çalıştıklarında bağırdılar ve kalkanlara karşı silahlarla çatıştılar. Piyadelerin açıkta başarılı bir şekilde süvarilere hücum ettiği çok ender durumlardan birinde, Labienus'un adamları yol vermeye başladı, tüm atlı kitlesi arkaya doğru saldırırken kafa karışıklığı bozguna döndü. Sezar'ın kendi atlılarının toplanıp düşmanı takip edip etmediklerini bilmiyoruz, ancak düşman süvarilerinin savaşta daha fazla rol oynamadığı açık.
Pompey'in ana saldırısı başarısız olmuş ve ağır piyadelerinin sol kanadını açığa çıkarmıştı ve bu da onların ilerlemesinin neden akıllıca olmayacağına dair bir başka neden daha sağlıyordu. Sezar'ın kohortları ilerlemiş ve her zamanki gibi, silahlarını fırlatmak için bir koşu hücumuna hızlanmıştı. pila düşman hattından en fazla 30 veya 40 yard uzaktayken. Pompeius'lular normal lejyoner taktiklerine uymayı başaramayıp nihayet onları karşılamak için ilerleyince, Sezar'ın askerleri kontrol ettiler ve hala etkili menzil dışındayken kendi füzelerini boşa harcamadılar. Bir süre tüm hat durdu, yüzbaşılar ve astları, başarısız hücumları sırasında düzensiz hale gelen safları yeniden oluşturdular. Düşman bu kadar yakınken bu manevranın soğukkanlılığı, Sezar'ın lejyonerlerinin ve subaylarının kalitesine, eğitimine ve deneyimine tanıklık ediyordu. Ardından, bu duraklamadan sonra hat tekrar ilerledi. 15 ila 10 yarda kadar kapandı, bir voleybolu fırlattı. pila, ve eve hücum ettiler, adamlar savaş çığlıklarını yükseltip kılıçlarını çektiler. Kendilerine güvenerek ve bir dereceye kadar Pompey'in taktiklerini doğrulayarak, Pompe'liler onlarla yeterince istikrarlı bir şekilde karşılaştılar ve kendilerine ait bir yaylım ateşi verdiler. pila. Savaş şiddetliydi, Pompeian kohortlarının ekstra derinliği ve sıkı oluşumları onları daha deneyimli rakiplerine karşı mücadelede tutuyordu. Crastinus, ağzına o kadar güçlü bir kılıç saplanmasıyla öldürüldü ki, rakibinin ucunun gladius boynunun arkasından çıktı. Sezar'ın her zaman birincisine çok yakın destek veren ikinci hattının kohortları kısa sürede savaşa girdi.
Sezar'ın dördüncü hattı Pompey'in hattının sol kanadına saldırmak için dönene kadar, bir süre her iki taraf da bu muharebede belirgin bir avantaj elde edemedi. Pompeius'un savaş hattı geriye doğru kıvrılmaya başladı ve Sezar üçüncü hattını sipariş eden işareti verdi -dördüncü hattın oluşturulması nedeniyle normalden daha az sayıda, ancak ilerlemek ve savaşa katılmak için yeni birliklerden oluşuyordu. Baskı çok fazlaydı ve Pompey'in lejyonları çökerek uçuşa geçti. Sezar, 15.000 düşman askerinin öldürüldüğünü ve 24.000'inin dokuz lejyoner kartal ve 180 askerle birlikte esir alındığını iddia ediyor. işaret (standartlar). Adamlarına mümkün olduğu kadar yurttaşları esirgemeleri, ancak yabancı yardımcıları katletmeleri için emir vermiş olması gerekiyordu. Kendi kayıpları 200 asker ve otuz centurion'du ve lejyonlarda teşvik edilen agresif ve dolayısıyla riskli liderlik tarzını yansıtan bir orantı. 14
Pompey, süvari saldırısının başarısızlığından sonra savaşta çok az rol oynamış görünüyor. Hatta Sezar, bir Romalıya yakışmayan bir şekilde nihai zaferinden ümidini keserek, savaş bitmeden sahayı terk ettiğini ve kampına geri döndüğünü iddia ediyor. Kendi ordusunun çökmek üzere olduğunu görünce, general nişanını çıkardı ve dörtnala uzaklaştı. Onun lehine olan hesaplarda bile, daha önceki seferlerde gösterdiği canlılığın hiçbir izi yoktur. Olabildiğince yorumlar Daha iyi adam &ndash'ın kesinlikle daha iyi Roman &ndash'ın kazandığı açıktı.
Karısına katılan Pompey, Mısır'a kaçtı ve burada galip gelenin gözüne girmeyi uman Kral XII. İlk darbe, aslında doğu seferleri sırasında Pompey'in emrinde hizmet etmiş olan bir yüzbaşı tarafından vuruldu, ancak şimdi, Mısır'da birkaç yıldır kalan ve genellikle "yerli" olduğuna inanılan iki lejyondan biriyleydi. Sezar MÖ 2 Ekim 48'de geldiğinde kendisine Pompey'in başı takdim edildi, ancak ona bakmayı reddetti ve eski müttefiki onurlu bir şekilde gömüldü. Açıkça, en seçkin rakibine karşı ünlü merhametini gösteremediği için pişman olduğunu iddia etti. Bu sadece kamu tüketimi için yapılmış olabilir, ancak eski arkadaşına hala hatırı sayılır bir sevgi ve saygı duyması da mümkündür. 15
DİKTATÖRLÜK VE MART İDELERİ
Caesar sonraki altı ayı Mısır'da geçirdi ve böylece hayatta kalan Pompeialılara Kuzey Afrika'da yeni bir ordu kurmaları için zaman verdi. Roma'ya dönmesinden önceki uzun gecikme, Cicero gibi İç Savaşın bittiğini umanların çoğunu şaşırttı. Belki Sezar, Pompey'in kendisine karşı muhalefeti olmadan çökeceğine inanıyordu ya da belki de o an için zaferinden umduğundan daha az tatmin buldu. Genç Ptolemy ve 21 yaşındaki kız kardeşi Kleopatra arasındaki hanedan mücadelesine dahil oldu. İkincisi canlı, zeki, karizmatik ve günün standartlarına göre kesinlikle güzel olmasa da çekici ve hem Helenistik hem de eski Mısır kültüründe iyi eğitim görmüş &ndash'ın kendisini Sezar'ın karargahına bir halı veya battaniyeye gizlenmiş olarak teslim ettiği sanılıyor. , daha sonra dikkat çekici yolcusunu ortaya çıkarmak için açıldı. Büyük bir nükte, bilgi ve büyük hırsla birbirine denk olan çift, kısa sürede sevgili oldu ve Mısır kraliçesi, orta yaşlı Romalı üzerinde, muhtemelen Servilia hariç, diğer tüm aşıklarından çok daha büyük bir etki bıraktı. Brutus'un annesi ve Sezar'ın gençliğinin büyük aşkı.
Sezar, kargaşada ölen Ptolemy'yi yendi ve Kleopatra'yı Mısır tahtına kurdu. O zaman bile Mısır'dan ayrılmak istemedi ve aşıkların Nil boyunca uzun ve lüks bir gemi yolculuğuna çıktıkları söyleniyor. Sezar'ı nihayet hayallerini bozmaya zorlayan, yalnızca Akdeniz'in dört bir yanından gelen kötü haberlerin gelmesiydi. Babasına karşı dönen ve Roma tarafından çok daha küçültülmüş bir krallığı elinde tutmasına izin verilen Mithridates'in oğlu Pharnaces, Roma'nın Pontus eyaletini işgal etmiş ve bir Roma ordusunu yenmişti. 47 Mayıs'ın sonunda Sezar, hemen hazır bulunan lejyonlardan küçük bir kuvvet topladı ve ona karşı yürüdü. Pontus ordusu 2 Ağustos'ta Zela'da tamamen yenildi ve zaferinin çabukluğu ünlü yorumu "geldim: gördüm: yendim" yorumunu tetikledi.damar, vidi, vici). Ancak Pharnaces bu dönemde generalliğin tüm kurallarını çiğneyip, yüksek bir yerde kamp kurarken Sezar'ın ordusuna saldırdığında, bir an için mesele şüpheli göründü. Güçlü bir pozisyonda bir düşmana saldırmak Pontus ordusuna ilk sürpriz avantajını verdi, ancak lejyonlar hızla iyileşti ve düşmanı hızla yok etti. Pompey'deki bir toplantıda Caesar, bu kadar kırılgan rakiplerle savaşırken itibarını kazanan bir generalin ne kadar şanslı olduğunu yorumladı. 16
Batıya ve Romalı düşmanlarına dönen Sezar'ın İç Savaş'ın geri kalan kısmındaki tutumu enerjik, sabırsız ve giderek daha acımasızdı. Aralık 47'de, bazı açılardan iki yıl önce Makedonya'ya yapılan çıkartmadan bile daha cesur olan, hazırlıksız bir Afrika istilasına öncülük etti. Bir kez daha doğaçlama yeteneği ve nihai başarısını sorgulamayı reddetmesi, komutası altındaki subay ve adamların yüksek kalitesiyle birleştiğinde, Sezaryen ordusunun, takviye gelene ve tedarik durumu düzelene kadar ilk zayıflığından kurtulmasına izin verdi. 46 Nisan'da Thapsus kasabasının dışında Pompeius ordusuyla karşılaştı. yazarı Afrika Savaşı bir kereliğine Sezar'ın ordusunun tam kontrolünde olmadığını öne sürüyor:
Sezar kuşkuluydu, onların heveslerine ve coşkularına direndi, pervasız bir saldırıyla savaşmayı onaylamadığını haykırdı ve aniden sağ kanatta bir tubicen [trompetçi], Sezar'ın emri olmadan, ancak askerler tarafından teşvik edilerek enstrümanını çalmaya başladı. Bu, tüm kohortlar tarafından tekrarlandı, her ne kadar centurionlar kendilerini öne koydular ve boşuna askerleri zorla dizginlemeye ve generalin emri olmadan saldırmalarını engellemeye çalıştılarsa da, hat düşmana karşı ilerlemeye başladı.
Sezar, askerlerin coşmuş ruhlarını dizginlemenin imkansız olduğunu anlayınca, "İyi Şanslar" parolasını verdi.felicitas] ve atını düşman cephesinde mahmuzladı. 17
Daha da az tercih edilen bir başka gelenekte, Sezar sara nöbeti nedeniyle sahayı tamamen terk etmek zorunda kaldı. Bu hesapların gerçeği ne olursa olsun, Sezar'ın lejyonları hızlı ve kesin bir zafer kazandı. Ancak Pompey'in oğlu Cnaeus Pompeius İspanya'nın kontrolünü ele geçirdiği ve M.Ö. 18
Sezar, Kişisel onurunu korumak için İtalya'ya ve eyaletlere yıkım yayarak İç Savaşı kazanmıştı, ancak barışı kazanıp kazanamayacağı henüz belli değildi. Ömür boyu diktatör olarak, geçmişte yalnızca kamu hayatından emekli olduğu için siyasi okuma yazma bilmediğini ilan ettiği Sulla ile eşit güce sahipti. Ona verilen onur, herhangi bir bireye verilenlerden daha büyüktü ve planladığı projelerinin ölçeği gerçekten şaşırtıcıydı. İç Savaş boyunca Sezar, clementia, yakalanan rakipleri affetmek, bazı durumlarda bir kereden fazla. Sulla'nın ilk başta nasıl uzlaştırıcı bir şekilde davrandığını hatırlayarak, zafer onun acımasız intikamını tam olarak dizginlemesine izin verene kadar birçok kişi bunun sadece alaycı bir oyun olduğundan korkmuştu. Sezar'ın da aynısını yapacağına dair korkular asılsız çıktı, çünkü hiçbir yasak yoktu ve Senato, bazılarına yüksek makamlar bile verilmiş olan çok sayıda eski muhalifini içeriyordu. Ancak diktatörlük baskıcı değilse, seçimlerin sıkı bir şekilde kontrol edildiği ve Senato'nun gerçek bir gücü veya bağımsızlığı olmadığı da açıktı. Sezar'ın kral olmayı ve monarşinin kovulmasından yüzyıllar sonra bile Romalılar için hâlâ lanetli bir unvan olan bir unvan olduğunu ve tanrılaştırılmak istediğini iddia eden söylentiler yaygındı. Bazen Roma'ya getirdiği Kleopatra'yı kraliçesi olarak yönetmek ve yeni bir hanedan kurmak istediği söylenirdi. Brutus ve Cassius'un önderlik ettiği komplocuların nedenleri çok ve çeşitliydi, ancak Sezar'ın şimdiye kadar yaptığı her şeyden çok, gelecek planları hakkındaki korkularıyla ilgiliydi.
Diktatörün niyetleri artık tespit edilemiyor, çünkü dönemin kaynakları, ölümünden sonra hem destekçileri hem de düşmanları tarafından yapılan propagandalarla iyice bulandırıldı. Örneğin, çocuk Caesarion'un aslında Caesar ve Kleopatra'nın gayri meşru çocuğu olup olmadığını bilmek imkansızdır. Sezar'ın kendisi nihai hedefleri konusunda net olmayabilir, çünkü acil planı, en iyi yaptığı şeye geri dönmek ve savaşta bir orduya liderlik etmekti. MÖ 15 Mart 44'te Senato'nun bir toplantısında bıçaklanarak öldürüldüğünde, bir süre önce korumasını alenen görevden almıştı, Daçyalılara karşı bir kampanya ve ardından Parthia ile yeni bir savaş için yola çıkmak üzereydi. Özellikle ikincisi, tamamlanması kaçınılmaz olarak birkaç yıl alacak bir görevdi ve onun yokluğunda Roma'da ne olmasını beklediğini bilemeyiz. Sezar'ın suikasti ile Roma bir kez daha iç savaşa sürüklendi. Son bir ironiyle, diktatörün cesedi bir Pompey heykelinin dibine düştü, çünkü o gün Senato, Pompey'in tiyatro kompleksine bağlı bir tapınakta toplanıyordu. 19
ASKER VE GENEL: LİDER SEZAR
Son bölümlerde, hepsi bir noktada diğer Roma ordularına karşı lejyonlarını yöneten generaller &ndash Marius, Sertorius, Pompey ve Caesar'ı ele aldık. Cumhuriyetin ilk günlerinden itibaren, Roma siyaseti son derece rekabetçiydi, ancak rakip senatörler arasındaki çekişmelerin iç savaşa dönüşmesi MÖ birinci yüzyıla kadar değildi. Scipio Africanus'un kendisini kamu hayatından erken emekli olmaya zorlayan rejime karşı savaşmayı hayal etmiş olması son derece şüpheli görünüyor. Bunu yapsaydı, eski askerlerinden herhangi birinin şimdi emekli olup evlerine dağıldığını ve eski komutanlarını savunmak için güç kullanmaya istekli olacağını hayal etmek zor. Lejyonlar, hepsi Meclislerde oy vererek Cumhuriyetin siyasi hayatına katkıda bulunabilecek mülk sahibi sınıfların bir kesitinden toplandı.
Yine de bir yüzyıl içinde ordu, komutanları ve Cumhuriyet arasındaki ilişki değişti, öyle ki MÖ 88'de ve daha sonraki birçok durumda generaller lejyonlarını diğer Roma ordularına karşı hem yönetebildiler hem de yönettiler. Değişim derindi ve lejyonerlerin çoğunluğunun toplumun en fakir unsurlarından toplandığı profesyonel ordunun yükselişiyle bağlantılıydı.Bu tür adamlar için askerlik, normal hayatlarını kesintiye uğratan Devlete borçlu olunan bir görev değil, bir istihdam kaynağı ve düşük de olsa sabit bir gelir kaynağıydı. Ordudan terhis olduklarında proletarya sivil hayatta mülk ya da iş açısından geri dönecek hiçbir şeyleri yoktu. Marius, Sulla, Pompey ve Caesar gibi birbirini izleyen komutanlar, zaman zaman kolonilerin kurulması ve emektar askerlerine tarım arazilerinin verilmesi için baskı yaptılar. Her durumda plan, büyük ölçüde, hiçbir senatör bir başkasının bu kadar çok vatandaşı borca sokmasını istemediği için acı bir şekilde popüler değildi. Bir bütün olarak Senato, lejyonların artık yoksullardan toplandığını kabul etmekte isteksizdi ve terhis olduktan sonra onların refahı için sorumluluk almayı reddetti. Bu, komutan ve birlikler arasında daha yakın bir bağı teşvik etti, böylece lejyonerlerin sadakati, onlara çok az şey sunan Cumhuriyet'ten çok komutanlarının kişiliğine odaklandı. Gerçekte lejyonlar, popüler ve güçlü komutanların "müşteri" veya özel orduları haline geldi.
Marian Reformu'nun bir sonucu olarak ortaya çıkan değişikliklere ilişkin bu geleneksel görüş biraz basittir ve özellikle ordunun evriminin kademeli olduğuna ve Marius'un altında ani bir değişiklik olmadığına inanan bilim adamları tarafından geniş çapta eleştirilmiştir. Örneğin, MÖ birinci yüzyıldaki her Romalı generalin lejyonlarını Devletteki rakiplerine karşı çevirebileceğinin kesinlikle doğru olmadığını belirtiyorlar. Lucullus, doğuda son derece başarılı kampanya yıllarında ordusuna liderlik etti ve yine de askerlerinin sevgisini kazanmayı hiçbir zaman başaramadı, böylece onun yerine Pompey'in geçmesine direnmek için tüm ricalarını reddettiler. İç savaşlar sırasında pek çok kez sevilmeyen generaller terk edildi ve hatta kendi adamları tarafından linç edildi. Yine de birçok, hatta belki de çoğu Geç Cumhuriyetçi general, lejyonlarını diğer Romalılara karşı savaşmaya ikna etmeyi umamadıysa da, esas nokta, içlerinden bazılarının hem başarmış hem de başarmış olmasıdır. Böyle bir eylem, Akdeniz'de Roma egemenliğini kazanan milis/askere ordusunun en parlak döneminde imkansızdı ve belki de siyasi rekabetin yoğunluğu ve yüksek riskleri artmış olsa da, iç savaş ancak savaşın yeni doğasıyla bir olasılık haline geldi. lejyon. Bu, ani bir askeri reformdan ziyade kademeli bir değişimin savunucularının yeterince açıklayamadığı bir şeydir, ancak aslında birincisinin ikincisinden daha az güçlü bir etkiye sahip olması için hiçbir neden yoktur. 20
Bazı Romalı komutanlar lejyonerleri ile kendi adlarına diğer Romalılarla savaşmaya istekli olacak kadar yakın bir bağ kurabildikleri için, bunu nasıl yaptıklarını düşünmek önemlidir. Pompey, gençliğine ve herhangi bir yasal yetkiye sahip olmamasına rağmen, masrafları kendisine ait olmak üzere ve büyük ölçüde kendi ailesinin malikanelerinden bir ordu kurmayı başardı. Diğer pek az erkek böyle bir girişime girişecek servete sahipti, ancak başarısının büyük bir kısmı kişisel karizmasına ve yerel nüfusun ailesine geleneksel bağlılığına dayanıyordu. 88'de Sulla adamlarını Roma'ya yürümeye ikna edebildi çünkü Marius'un diğer lejyonları doğudaki kazançlı savaşa götürmesinden korktular. Bununla birlikte, ara sıra bir adam, askerler onunla sefere çıkmadan önce onların desteğini toplayabilse de, lejyonerleri ve generali birbirine bağlamak için en çok ortak bir başarılı aktif hizmet dönemi yaptı. Pompey'nin ve Sulla'nın adamlarının sadakatleri bu şekilde onaylanırken, Galya'daki on yıllık ortak sıkıntı ve zafer, Sezar'ın ordusunun Rubicon'da onu takip etmeyi reddedeceği konusunda hiçbir şüphe olmamasını sağladı. Genellikle uzun ve başarılı seferler, generaller ve askerler arasında güçlü bir bağ oluştursa da, Lucullus'un deneyimi bazen bunun böyle olmadığını gösteriyordu. Popüler olmamasının başlıca nedenlerinden biri, düşmandan ele geçirilen ganimeti dağıtırken cimri davrandığı inancıydı. Marius, Sulla, Pompey ve Caesar, adamlarını ve özellikle subaylarını cömertçe ödüllendirdi. Bir noktada, muhtemelen İç Savaş sırasında, Sezar lejyonerlerinin maaşını ikiye katlayarak yılda 225 dinara çıkardı.
İçinde yorumlar Sezar, genellikle askerlerine yaptığı konuşmaları anlattığını iddia eden pasajlarda, davasını defalarca haklı çıkarır. Bu, onun edebi okur kitlesi için mesajını güçlendirmenin bir yoluydu, ancak benzer çekicilikler çoğu tarihçinin iç savaşlarla ilgili açıklamalarında yer alıyor. Az ya da çok, bir iç savaş sırasında ordudaki tüm askerler, muhtemelen, nedenlerinin doğası hakkında biraz bilgi sahibiydi. Yüzbaşılar ve tribünler gibi daha kıdemli subaylar kesinlikle siyasete aktif bir ilgi göstermiş ve komutanlarının eylemlerinin meşruiyetine ve meşruiyetine ikna edilmeleri gerekiyor gibi görünüyor. Ordu subayları ve özellikle sıradan askerler, şüphesiz senatör sınıfına karşı siyasi anlaşmazlıklar konusunda farklı bir bakış açısına sahipti, ancak bu, onların meşruiyet konusundaki endişelerinin veya fikirlerinin daha az derinden tutulduğu anlamına gelmez. Karşı tarafa geniş çaplı ilticalar başlatan veya bir generale suikast düzenleyenler genellikle bir ordu subayı gibi görünüyor. İç Savaşın başlarında, Sezar'ın yüzbaşılarının her biri, masrafları kendilerine ait olmak üzere, kendilerini güçlü bir şekilde davasıyla özdeşleştiren bir süvari için ödeme yapmayı ve donatmayı resmen teklif etti. 21
Marius, Gomphi'de olduğu gibi, fiilen sefer sırasında ve bazı durumlarda, Sezar'ın adamlarının en düzensiz şekilde kutlama yapmasına izin vermesi dışında, daha az katı bir disiplin biçimi getirmesiyle tanınırdı. Adamlarının "parfüm kokuyorlarsa" da aynı şekilde savaştıkları için övünmesi gerekiyordu. 22 Her iki adam da ciddi suçları göz ardı etmedi ve her ikisi de rütbelerine bakılmaksızın suçlulara karşı muamelelerinde çok adil olarak algılandı. Bazı subaylar, Sezar'ın standartlarını karşılayamadıklarında alenen aşağılandı ve görevden alındı. Marius, Pompey ve Caesar, askerlerine uyguladıkları sıkı eğitim programlarıyla da dikkat çekiyorlardı. Suetonius bize Sezar'ın
hiçbir zaman bir yürüyüş veya savaş için önceden uyarıda bulunmadı, ancak onları (askerlerini) her zaman hazır ve istediği zaman ani bir hareket için hazır tuttu. Acil bir durum olmadığında bile, özellikle yağışlı havalarda veya festivallerde onları sık sık söndürürdü. Ve onları yakından takip etmeleri için uyarır ve sonra günün ve gecenin herhangi bir saatinde aniden kamptan çıkar ve çok yavaş takip edenleri yıpratmak için özellikle uzun ve sert bir yürüyüş yapar. 23
Sertorius gibi adamlarını etkileyici zırh ve silahlarla donattı, ikincisi veya kınları genellikle altın ve gümüşle kaplandı, kendileriyle ve görünümleriyle gurur duymalarını istedi. Lejyonerler, generallerinin veya kendisine rapor verecek olan kıdemli subaylarının her zaman davranışlarını izlediklerini ve cesurları korkakları cezalandırdığı kadar hızlı bir şekilde ödüllendireceklerini hissetmeye teşvik edildi. Sezar adamlarına seslendiğinde hep onları arardı. komisyonlar veya &lsquocomrades&rsquo. Galya'da, çadırına döşemeli bir zemin sağlanabilmesi için bagaj treniyle taşınan yassı taşları olduğu söylenir, ancak kısmen yerel şefleri etkilemek için tasarlanmış olabilecek bu tür lükslere rağmen, adamlarının zorlukları. Suetonius, nasıl yaptığından bahseder.
olağanüstü dayanıklılık gösterdi. Yürüyüşte ordusunu, genellikle yaya olarak, bazen de at sırtında, güneşte veya yağmurda başı açık olarak yönetti ve hafif bir arabada çok hızlı seyahat edebilirdi, minimum bagajla, satın alınması zor nehirlerde yüzerdi veya şişirilmiş bir hayvanın üzerinde yüzerdi. derileri, sık sık varış yerini haber vermek için gönderdiği kuryelerden önce varıyordu. 24
rağmen yorumlar pek çok askerin kahramanca eylemlerini tanımlayın, sıradan lejyonerlerin isimlendirilmesi çok nadirdir. Çoğu zaman cesaretleri topluca övülür ve belirli lejyonlar genellikle övgü için seçilir. Caesar'ın birlik gururunu manipüle etme yeteneğini zaten not etmiştik, tıpkı Ariovistus'a karşı Lejyon X ordunun geri kalanı çok çekingen olsaydı. Bu lejyonun bir kısmına Sezar'ın koruması olarak hareket edebilmeleri için geçici olarak binmeleri için atlar verildiği bir olayın ardından, birim gayri resmi unvanını aldı. binicilik veya &lsquoknights&rsquo ve askerler, cömert komutanları tarafından binicilik düzenine yükseltilecekleri konusunda şaka yaptılar. Askerler, özellikle en iyi birliklerde lejyonlarıyla güçlü bir şekilde özdeşleştiler ve ordunun geri kalanından üstün olduklarını kanıtlama rekabeti yoğun ve aktif olarak teşvik edildi. 25
Sezar'ın anlatısı, asırlarının yaptıklarına özel bir önem verir. Başarılar genellikle cesaretlerine, ilham verici örneklerine ve kahramanlıklarının hafiflettiği yenilgilere atfedilir. Kampanyalarla ilgili resmi hesaplarında aldıkları övgü, onlara hemen verilen somut ödüller ve terfilerle eşleştirildi. Galya seferleri sırasında Sezar'ın ordusunun büyüklüğü iki katından fazla arttı ve yüzbaşının daha yüksek derecelerine terfi etmek için birçok fırsat yarattı. Bu dönemde centurionların kökenleri hakkında çok az şey biliniyor ve çoğunun doğrudan görevlendirildiği veya saflardan terfi ettirilip yükseltilmediği belirsizdir, ancak ikinci kurstan hiçbir zaman açıkça bahsedilmemektedir. yorumlar. Bunların esas olarak, Roma toplumunda gevşek bir şekilde "orta sınıflar&rsquo olarak adlandırılabilecek olanlardan ve bazı mülklere sahip olan ve bir miktar eğitime sahip olan ve hatta daha küçük İtalyan topluluklarında oldukça belirgin olan ailelerden gelmeleri mümkündür. Elbette, yüzbaşı olduklarında, sıradan lejyonerlerinkinden çok daha büyük ücret ve hizmet koşullarından yararlandılar. İlerleme ve ödül potansiyeli de daha büyük ölçekteydi. Dyrrachium'daki kalelerden birini savunurken öne çıkan yüzbaşı Scaeva, rütbesine terfi etti. primus pilus ve 50.000 dinar ödül verildi (sıradan bir lejyoner için 100 yıllık ödeme). Muhtemelen MÖ 30'lara tarihlenen bir yazıt, Galyalı yardımcı süvari birliğine atıfta bulunur. ala Scaevae (Scaeva'nın alayı) ve bunun aynı adam olması çok muhtemel görünüyor. Diktatörlüğü sırasında bir avuç Sezar'ın yüzbaşısı Senato'ya bile kaydoldu. Centurionlar cömertçe ödüllendirildi, ancak ayrıcalık kazanma arzusunda orantısız bir şekilde yüksek kayıplara uğradı. Appian, Sezar'ın adamlarına Pharsalus katliamı arasında Crastinus'un cesedini dikkatlice aramalarını emrettiğini ve onu toplu mezardan uzakta bir mezara gömdüğünü iddia ediyor. Ayrıca, cesede cesaret için bir takım süslemeler koymuş olması gerekiyordu; bu, eğer doğruysa, Romalılar normalde ölümden sonra madalyalar vermediğinden son derece güçlü bir jest olurdu. 26
Sezar, adamlarını övdü ve ödüllendirdi, seferdeki tehlikelerini paylaştı ve onları sıkı bir şekilde eğitti. Hepsinin intikamı çabucak alınan birkaç yenilgiyle kazanılan ardışık zaferler, lejyonerlerinin bir komutan olarak yeteneğine olan inancını doğruladı. Sezar'ın kendisi sürekli olarak dünyaya sadece yetenekli bir general olmadığını, aynı zamanda şanslı bir general olduğunu hatırlattı. Tarihte sadece birkaç komutan, birliklerinden buna benzer bir bağlılık kazanabilmiştir. Ara sıra ilişki, kitapta tasvir edilen mutlak itaatten yalpalıyordu. yorumlarve İç Savaş iki büyük isyana tanık oldu. 49'un sonlarında Lejyon IX birçok erkeğin hem maaş hem de işten çıkarılma için gecikmiş olduğunu protesto etti, ancak generalleri geldiğinde ve nankörlük ve inançsızlık için onları azarladı. Sezar, lejyonu yok edeceğini ilan ederek öyle bir öfkeyle davrandı ki, askerler en sonunda sadece on iki elebaşının idamını emrettiğinde neredeyse rahatladılar.
Sevgilisi de dahil olmak üzere ordunun çoğu zaman gösterdiği performans Lejyon X, Afrika kampanyası daha da baskın hale gelmeden önce isyan etti. Sezar'ın Mısır'da olmaması, eski hoşnutsuzlukların doruğa çıkmasına neden olan her şey kadar, bir kez daha muhtemelen hareketsizlik ve amaçsızlıktı. Geleceğin tarihçisi ve ardından Sezar'ın subaylarından biri olan Sallust, isyancılar öfkeyle geri ödeme ve ödül talep ederken linç edilmekten kıl payı kurtuldu. Sonra komutanları aniden geldi ve mahkemeye çıktı. Şikayetlerini dile getirmeleri için bir davet, toplanan birlikleri şoka uğrattı, ta ki sesler hizmetten ihraç edilmek istediklerini haykırana kadar sessizliğe gömüldü. Büyük bir sefere çıkmak üzere olan ve bu nedenle açıkça birliklere ihtiyacı olan Sezar, herhangi bir görünür duygu olmadan, terhis olduklarını, diğer birliklerle savaşı kazanacağını, ancak yine de onlara söz verdiği her şeyi vereceğini söyledi. onun zaferi. Terhis için gerçek bir istek yok gibi görünüyor ve lejyonerlerin ruh hali düşmanlıktan üzüntü ve utanç duygusuna dönüştü, eski generallerinin hizmetlerine değer vermediği görülüyordu.
Sezar, üst düzey subaylarından bazıları büyük olasılıkla çatışma başlamadan önce rolleri hakkında talimat verene kadar başka bir şey söylemedi &ndash, komutası altında bu kadar çok şeye katlanan adamları affetmesi ve birkaç düşüncesiz söz için özür dilemesi için ona yüksek sesle yalvardı. Rahatlayabileceğine dair umutları tekrar konuştuğunda suya düştü ve onlara "Siviller" diye hitap etmeye başladı.tuhaflıklar) onun her zamanki &lsquocomrades&rsquo yerine. İsyancılar tövbelerini haykırmaya başladılar ve onun hizmetine geri alınmaları için yalvardılar. Sezar platformdan ayrılmak için döndüğünde, sesler daha da yükseldi ve lejyonerler, kargaşadaki elebaşıları cezalandırması ve geri kalanını da onunla birlikte Afrika'ya götürmesi için ona yalvardı. General bir kararsızlık gösterisi yaptı ve sonunda askerler dışında hepsini sefere çıkaracağını ilan edene kadar adamların daha da çaresizleşmesine izin verdi. Lejyon Xdefalarca yaptığı iyiliklerden sonra nankörlüğü mazur görülemezdi. Bu birliğin adamları şimdi, lejyonu savaşa götürmesi halinde onları yok etmesi için ona yalvaracak kadar ileri gittiler. Sonunda, duygu selinin o kadar güçlü olduğuna karar verdi ve daha fazla adım atmanın gereksiz olduğuna karar verdi. Lejyon X Thapsus'ta üstün bir şekilde savaştı ve Munda'da kritik bir atılım yaptı. Sezar'ın öldürülmesinden sonra bu kıdemli birliğin kalıntıları onun anısına sadık kaldı ve evlatlık oğlu Octavianus adına yıllarca ve büyük bir etkinlikle savaştı. 27
Sezar, askerlerinin duygularıyla, özellikle de birliklerindeki gururları ve iyi ve cesur askerler olarak kendi statüleriyle nasıl oynanacağını biliyordu. Kamusal yaşamda başarı, tüm Romalı senatörlerin, ister birey olarak, ister Forum'daki ya da askeri kamptaki kalabalıklar halinde, insanlarla uğraşma ve onları kazanma konusunda biraz beceri geliştirmesini gerektiriyordu. Sezar, içgüdü ve deneyim yoluyla, olası Pompey istisnası dışında, Roma'nın diğer büyük komutanlarının hiçbiri tarafından rakipsiz bir dereceye kadar askerleri kazanma ve ilham verme hünerini geliştirdi.
Tannenberg'de imha
Birinci Dünya Savaşı, modern dünyamızı şekillendiren eşi görülmemiş bir felaketti. Erik Sass, savaşın olaylarından tam 100 yıl sonrasını anlatıyor. Bu, serinin 141. taksitidir.
26-30 Ağustos 1914: Tannenberg'de imha
“Zaferin birçok babası vardır” sözü özellikle Tannenberg Savaşı için geçerlidir. Tarihin en büyük zaferlerinden biri -işgalci Rus İkinci Ordusunun Doğu Prusya'daki Alman Sekizinci Ordusu tarafından tamamen yok edildiğine tanık oldu- Tannenberg, garip bir şekilde, Alman tarafındaki yanlış iletişim ve düpedüz itaatsizlikten yardım alan ardışık komutanların beklenmedik çocuğuydu.
Ruslar Acele Ediyor
Diğer Büyük Güçler gibi, Rusya'nın genelkurmayı da savaş durumunda seferberlik ve açılış hamleleri için ayrıntılı planlar hazırlamıştı. Ana hedeflerden biri, Rusya'nın müttefiki Fransa'ya verdiği sözü tutmak için Doğu Prusya'nın derhal işgal edilmesiydi. Her ikisi de, Rusya'nın harekete geçmesinin yaklaşık altı hafta süreceğini varsayarsak, savaş patlak verdiğinde Almanya'nın kuvvetlerinin çoğunu muhtemelen Fransa'ya karşı atacağını biliyordu. Ruslar, Doğu Prusya'yı bundan çok daha erken işgal ederek -ideal olarak seferberlikten sonraki iki hafta içinde- Almanları Anavatan'ı savunmak için Fransa'ya yapılan saldırıdan birliklerini çekmeye zorlamayı umuyorlardı.
30 Temmuz 1914'te Almanya ve Avusturya-Macaristan'a karşı seferberlik kararının ardından, Ruslar seferberlik tamamlanmadan önce kuvvetler göndererek Fransa'ya verdikleri sözü tuttular ve Paul Rennenkampf komutasındaki Rus Birinci Ordusu (192.000 erkek) Doğu Prusya'yı işgal etti. doğudan ve Alexander Samsonov komutasındaki İkinci Ordu (230.000) güneyden istila ediyor. Orduların, klasik bir kuşatmayı tamamlamak için Maximilian von Prittwitz komutasındaki Alman Sekiz Ordusu'nda (150.000) birleşmesi gerekiyordu, ancak Doğu Prusya'nın parçalanmış gölleri şeklinde bazı engeller (kelimenin tam anlamıyla) vardı, bu da Doğu Prusya'nın hareketlerini koordine etmeyi zorlaştırıyordu. Rus orduları, zayıf iletişim ve lojistik sorunlar Samsonov'un ilerlemesini daha da geciktirdi.
Rennenkampf'ın Birinci Ordusu, 12 Ağustos'ta Almanya'ya girdikten sonra, 17 Ağustos'ta Alman Sekizinci Ordusu'nda inatçı bir kolordu komutanı ve emirlere karşı gelme alışkanlığı olan Hermann von François'in elinde Stallupönen Savaşı'nda küçük bir yenilgi aldı. François'in mütevazı zaferi, Prittwitz savunma duruşunu bırakmaya ve Rus Birinci Ordusuna karşı doğuya ilerlemeye karar verirken, Rus İkinci Ordusu hala güneyden yukarı hareket etmek için mücadele ediyordu. Ancak, Alman saldırısı 20 Ağustos'ta Gumbinnen Muharebesi'nde geri çevrildi ve Birinci Ordu sahanın kontrolünü elinde tuttu.
Bu aksilikten ve (nihayet) Sekizinci Orduyu kuşatmakla tehdit eden Samsonov'un İkinci Ordusunun ağır ağır ilerlemesiyle alarma geçen Prittwitz, Berlin yolunu savunmak için Doğu Prusya'yı feda ederek Vistül Nehri'ne çekilmeye karar verdi. Ancak Alman genelkurmay başkanı Moltke, Prusya'nın kalbini bu kadar kolay terk etmeye isteksizdi ve Prittwitz'i kovdu, Sekizinci Ordu'nun komutasını genç, dinamik bir kurmay başkanı tarafından tavsiye edilen emekliliği çağrılan yaşlı bir general olan Paul von Hindenburg'a devretti. , Erich Ludendorff. Moltke ayrıca bir düzenli ve bir yedek orduyu Batı Cephesinden Doğu Prusya'ya nakletti ve (tıpkı Müttefiklerin umduğu gibi) Belçika ve kuzey Fransa'daki Alman sağ kanadını daha da zayıflattı.
Hindenburg ve Ludendorff aceleyle Doğu Prusya'ya giderken, Prittwitz'in yetenekli operasyon şefi yardımcısı Albay Max Hoffman cüretkar yeni bir plan tasarlıyordu. Sekizinci Ordu, François'in I. Kolordusunu aniden güneye kaydırmak ve Rus İkinci Ordusunu hazırlıksız yakalamak için Doğu Prusya demiryollarını kullanacaktı.Zaman kazanmak için, şu anda en güneydeki Friedrich von Scholtz komutasındaki XX Kolordu, İkinci Orduyu mümkün olduğu kadar uzun süre uzak tutacaktı.
Bu plan, Sekizinci Ordu'nun kanadını Rus Birinci Ordusu'nun saldırısına açık bıraktığı için çok riskliydi - ama neyse ki Almanlar için Rennenkampf, Gumbinnen'deki zaferi takip etme konusunda hiçbir aciliyet duygusu göstermedi ve Birinci Ordu kesinlikle sakin bir şekilde ilerledi. adımlamak. Gecikmesi, Hindenburg ve Ludendorff'un 23 Ağustos'ta Sekizinci Ordu'nun komutasını devraldığında zaten hareket halinde olan Hoffman'ın planı için çok önemli bir fırsat penceresi sağladı.
Aslında, yeni komutanlar benzer bir hamleyi düşünüyorlardı, ancak şimdi büyük lojistik zorluklarla karşı karşıya kaldılar, topçuları güneye demiryolu ile François'in I. , Rusları 24 Ağustos'ta Orlau-Frankenau'ya geri attılar. Daha sonra 24 Ağustos akşamı Almanlar, yerini ve yürüyüş yönünü veren Rus İkinci Ordu karargahı tarafından gönderilen kodlanmamış radyo mesajlarını yakalayarak bir şans eseri yaşadılar. Hindenburg ve Ludendorff, ellerinde bu hayati bilgiyle, August von Mackensen komutasındaki XVII Kolordu ve Otto von Below komutasındaki I.
Ertesi gün Hindenburg ve Ludendorff, I. Kolordusu şimdi Rusların batısına gelmekte olan François'e saldırmasını emretti - ama normalde savaşan komutan, topçuları hala yolda olduğu için kesinlikle reddetti. Bu açık itaatsizliğe öfkelenen ve Birinci Rus Ordusunun kuzeyden yaklaştığına dair (abartılı) haberlerden endişelenen Sekizinci Ordu liderleri, François'nın karargahını kişisel bir ziyarette bulundular ve onu emirleri doğrudan kendi denetimleri altında vermeye zorladılar. Ancak her zamanki gibi inatçı olan François, topçuları nihayet gelene kadar uygulamalarını ertelemenin yollarını buldu.
Anlaşıldığı üzere, François muhtemelen haklıydı: saldırıyı geciktirmek, Mackensen'in XVII Kolordusu ve Aşağıda I. Yedek Kolordusu için güneye ilerleyip Rus VI Kolordusu'nu 26 Ağustos'ta yenmek için daha fazla zaman yaratırken, Scholtz'un XX Kolordusu Rus XXIII. Kolordu ve XIII ve XV Kolordu'yu merkezde meşgul etti. Gün boyu süren şiddetli bir muharebeden sonra VI Kolordu, Samsonov'un sağ kanadını savunmasız bırakarak, Rus sınırına doğru düzensiz bir şekilde geri çekildi ve böylece kuşatma yolunu açtı. Bu arada Rus birlikleri, acele konuşlanmadan kaynaklanan arz kesintileri nedeniyle üç gün boyunca yiyeceksiz yürüdükten sonra aç ve moralleri bozuktu.
26 Ağustos akşamı, sonunda I. Kolordu'nun topçusu ile François, ertesi gün Samsonov'un sol kanadını koruyan Rus I Kolordusu'na bir saldırı emri verdi ve sabah 4'te yıkıcı bir "kasırga" bombardımanıyla açıldı. Rus Ordusunda görev yapan bir İngiliz olan John Morse, bu bölgedeki topçu düellosunu şöyle anlattı:
Hava, yer, her yer ve her şey patlayan mermilerle canlanıyor gibiydi… Genelde sesi sürekli bir kükremeydi. Gökler, boşalmış silahların ve patlayan mermilerin yansımalarıyla aydınlandı ve pandemiye bir çığlık sesi hakim oldu... mermilerin havadaki hücumundan."
Morse, kayıplar konusunda, “Tabii ki can kaybı çok büyüktü. Sadece yerin ölü ve ölmekte olanlarla dolu olduğunu söyleyebilirim.”
François'in I. Kolordusu Rusları 27 Ağustos'ta geri iterken, Scholtz'un XX Kolordusu Rus merkeziyle şiddetli bir savaşta kilitlendi, hala saldırırken, Mackensen'in XVII Kolordusu ve Aşağıda I. güneyde büyük silahların gök gürültüsü.
27 Ağustos akşamı, Rus İkinci Ordusunun kanatları tam bir kargaşa içindeydi ve hat boyunca sınıra doğru geri çekildi. İkinci Ordu'ya bağlı resmi İngiliz askeri gözlemcisi Alfred Knox, sınırın Rus tarafında, cephenin hemen arkasında ortaya çıkan kaosu anlattı:
Kasabaya uzun bir yaralı sevkiyatı girdi… Tüm hesaplara göre, kayıplar korkunçtu ve esas olarak topçu ateşinden, Alman silahlarının sayısı Rusları aştı. Cesur bir kız kardeş [rahibe] Soldau'dan bir araba dolusu yaralıyla geldi. Nakliyeciler arasında panik yaşandığını ve sürücülerin yaralıları bırakarak kaçtığını söyledi... Almanların topçu ateşinin korkunç olduğunu söyledi.
Ve işler çok, çok daha kötüye gitmek üzereydi: Güneye doğru akan Rus birliklerinden habersiz, bu zamana kadar François'in I. Kolordusu, Rus I Kolordusunu Polonya'ya geri göndermiş ve böylece İkinci Ordu'nun sol kanadını çevirmeyi başarmıştı. 28 Ağustos'ta François doğuya kapsamlı bir saldırı düzenledi - bir kez daha Ludendorff'un açık emirlerini göz ardı ederek - İkinci Ordu'nun Rus Polonyasına geri çekilme hattını kesti ve kuşatmayı tamamladı.
Felaket tamdı: I. ve VI. Rus Kolordusu'nun kalıntıları kendilerini Rus Polonya'sında güvenliğe sürüklerken, 28-30 Ağustos tarihleri arasında İkinci Ordu'nun geri kalanı kuşatıldı ve yok edildi. Ruslar yaklaşık 30.000 ölü ve kayıp, 50.000 yaralı ve 90.000 esir (aşağıda, Rus askerleri teslim oldu) toplam 170.000 kayıp verirken, Almanlar için tüm kategorilerde sadece 14.000 kayıp verdiğinden, yenilginin ölçeği nefes kesiciydi. Korkunç insan kaybının yanı sıra, Tannenberg'in bir başka zayiatı da, Berlin'e karşı karşı konulmaz ilerleyişinde tüm muhalefeti dümdüz edecek olan "Rus buharlı silindiri" efsanesiydi. Almanya güvendeydi, en azından şimdilik.
Hindenburg ve Ludendorff, tüm umutlarını aşan bir zafer kazanmışlardı, ancak gerçekte bu, Alman becerisi kadar Rus başarısızlıklarından da kaynaklandı. İngiliz gözlemci Knox, eksiklikleri şöyle özetledi:
Bütün makine Alman makinesinden daha düşüktü. Kolordu komutanları arasında uygun bir işbirliği yoktu. Adamlar emirler ve karşı emirler konusunda endişeliydiler. Tüm rütbelerin morali, düşmanın ağır silahlarının sayısından çok etkilendi… [Generaller] Doğu Prusya demiryolu sisteminin harika kapasitesini unuttular. Askerlerin midelerini düşündüklerinde, erzaktan yoksun bir bölgede büyük bir ordunun beslenebileceğini düşünerek 2. Ordu'yu tarla fırınları olmadan ileri gönderdiler.
Knox ayrıca İkinci Ordu komutanı General Alexander Samsonov'un, savaşın kaderi aleyhine dönerken ihtiyatlı davranıp cepheye giden, ardından kendisini toptan geri çekilmenin ortasında bulan uygun trajik sonun ilk elden bir kaydını da kaydetti:
29-30'un bütün gecesi ormanda tökezlediler… karanlıkta birbirlerini kaybetmemek için el ele hareket ettiler. Samsonov defalarca böyle bir yenilginin utancını taşıyamayacağını söyledi. “İmparator bana güvendi. Böyle bir felaketten sonra onunla nasıl yüzleşebilirim?” Kenara gitti ve personeli bir silah sesi duydu. Cesedini aradılar ama başarılı olamadılar ama hepsi kendini vurduğuna ikna oldu.
Le Cateau'da Çaresiz Dövüş
Rus İkinci Ordusu Doğu Cephesinde yok edilirken, Batı Cephesinde korkunç Büyük Geri Çekilme devam etti, Fransız ve İngiliz orduları, Charleroi ve Mons'taki savaşları takiben akın eden Almanlardan önce geri çekildi ve onları arka koruma eylemleriyle mümkün olan yerlerde yavaşlattı. . 26 Ağustos'ta, İngiliz II. Kolordu komutanı General Horace Smith-Dorrien, Mareşal John French'in (görünüşe göre savaşın ilk günlerinde dik başlı komutanların sıkça karşılaştığı bir durum) bir emrini göz ardı etti ve yaklaşık 100 Paris'in mil kuzeydoğusunda.
İngiliz II. Kolordusu, Alexander von Kluck komutasındaki Alman Birinci Ordusu'ndan üç tümenle karşı karşıya kaldı. Açılış topçu barajından sonra, Alman piyadesi Mons'ta olduğu gibi açık alanda İngiliz hatlarına doğru yakın düzende ilerledi ve benzer şekilde kanlı sonuçlarla, toplu tüfek ateşi ve şarapnel mermileri saldıran birimlerde şeritler kesti. Bir İngiliz subayı olan Arthur Corbett-Smith, katliamı şöyle anlattı:
Mavi-gri bir düşman piyade kütlesi, sabit, sallanan bir hızla ilerliyor gibi görünüyor. 500 yarda veya biraz daha ileride alaylarınızdan biri onlara hızlı ateş açar. İngiliz tüfek ateşi tarafından sürülen Alman saflarındaki şeritleri gerçekten görebilirsiniz. Yine de ilerliyorlar, çünkü şeritler neredeyse anında dolduruluyor. Gittikçe daha yakın, ta ki ilerlemeyi başlatan alay neredeyse yok olana kadar. Kalanlar dağılır ve kafa karışıklığı içinde dağılırlar ve onlar kaçarken arkalarında yeni bir alay daha ortaya çıkar. Sayıca çok büyük olan Alman kitlesel saldırısının yöntemi budur.
İngiliz savaş muhabiri Philip Gibbs, daha özlü olsa da benzer bir bakış açısıyla sıradan bir "Tommy"den (İngiliz askeri) alıntı yaptı: "Onları öldürürüz ve öldürürüz ve yine de devam ederler. Sonsuz bir taze adam hattına sahip gibi görünüyorlar. Doğrudan bir saldırıda onları kontrol ederiz, yeni bir saldırı gelişir. Bu kadar erkek kitlesini tutmak mümkün değil. Yapılamaz, hiçbir şekilde!”
Kayıplar arttıkça, Almanlar İngilizleri batıdan geçmeye çalıştılar, ancak genelkurmay başkanı Joffre tarafından Lorraine Ordusu'ndan birlikler ile aceleyle oluşturulan General Michel-Joseph Maunoury altında yeni kurulan Fransız Altıncı Ordusu tarafından reddedildiler. Bununla birlikte, öğleden sonra Alman cepheden taarruz İngilizleri yıpratmaya başladı ve Smith-Dorrien, kendisinin umutsuzca sayıca az olduğunu ve yaklaşan bir atılımla, batıdan Fransız at topçuları tarafından korunan güneye düzenli bir geri çekilme düzenledi. İngilizler, yaklaşık 2500 esir dahil olmak üzere 7812 kayıp verdi, 5000 Alman öldü, belki daha da önemlisi, Le Cateau, Almanların Paris'teki ilerlemesini geciktirmeye yardımcı oldu.
Savaştan sonra Büyük İnziva, Fransız ve İngiliz birliklerini dayanıklılıklarının sınırına kadar iterek yeniden başladı. Bir süvari birliğine bağlı Gibbs, şunları hatırladı:
Yirmi mil boyunca süvarilerimiz yorgun atlarını gece boyunca zorladı ve yolların kenarlarında mühendisleri, telgrafçıları ve Ordu Hizmet Birliklerinden adam taşıyan mücadele eden bir otomobil, motosiklet ve motorlu vagon kütlesi geldi. Hastane olarak kullanılan kilise ve ahırlardan alelacele alınan yaralılarla dolu ambulanslar da izdihama katıldı… Ormanda yürürken yaralananların çoğu patlayan mermilerle parçalandı, kurşunlarla parçalandı, ellerinden geldiğince kendilerini bandajladılar. topallıyorlar ya da yoldaşlarını zor durumda bırakmayacak sadık yoldaşlar tarafından taşınıyorlardı.
Geri çekilme, çoğunlukla Belçika ve kuzey Fransa'dan kaçan köylüler ve köylülerden oluşan devasa mülteci sütunları tarafından daha da zorlaştı. Bir İngiliz Onbaşı, Bernard Denmore hatırladı:
Yollar berbat durumdaydı, sıcaklık müthişti, hiçbir şeyde çok az düzen varmış gibi görünüyordu ve bize karışmış ve her türlü taşıtla -bebek arabaları, kamyonlar, el arabaları, ve köpeklerin çektiği minicik arabalar. Yataklar ve yatak takımları gibi görünen şeylerle yığılmışlardı ve hepsi bizden yiyecek istediler, çünkü kendimiz de yoktu.
Ancak yolculuk, peşinden giden Almanlar için eşit derecede zahmetli olduğu için gümüş bir astar vardı. İngiliz Sefer Kuvvetleri'nde papaz olan John Ayscough annesine şunları yazdı: "Dün esir alınan bir Alman subayı, adamlarının dört gün boyunca hiçbir şey yemediğini ve süngü ile savaşmak için sürülmek zorunda kaldıklarını söyledi."
Düşman Paris'e yaklaşırken, Müttefikler savunmasız pozisyonları temizlemeye başladı. 28 Ağustos'ta İngiliz komutan, Mareşal French, Amiens'teki İngiliz ileri üssünün tahliyesini emretti, ertesi gün Le Havre'deki ana tedarik üssü ve Boulogne stratejik kanal limanı tarafından yeni İngiliz üssü uzak St. Biscay Körfezi'ndeki Nazaire. BEF ile hizmet veren bir cerrah olan Arthur Anderson Martin, modern bir ordunun tüm tuzaklarını içeren limandaki kaotik sahneye tanık olduğu Le Havre'de bulundu:
Herkes bağırıyor, küfürler savuruyordu, çelişkili emirler veriliyordu... Gemi ile büyük hangarlar arasındaki etap, içinden çıkılmaz bir karmaşa içinde türlü türlü mallarla doluydu. Burada tereyağ fıçılarının üzerine atılmış balyalarca hastane battaniyesi, bir köşede üzerlerinde unutulmuş bir hortumla su oynayan bisküvi kutuları vardı. Barakaların içinde makineli tüfekler, ağır tarla parçaları, mühimmat, bazı uçaklar, ambulans vagonları, Londra otobüsleri, ağır nakliye vagonları, mutfaklar, yataklar, genel bir hastane için çadırlar, tüfek yığınları, saman balyaları, dağlık çantalar vardı. yulaf, un, sığır eti, patates, kabadayı eti kasaları, telefonlar ve telgraflar, su arabaları, tarla mutfakları, bitmeyen dikenli tel ruloları, kürekler, kazmalar vb.
Bu arada, Ağustos ayı sona ererken, Fransız genelkurmay başkanı Joseph Joffre, karargahını Paris'in yaklaşık 60 mil doğusunda Marne Nehri üzerinde bulunan Vitry-le-François'ten Bar-sur-Aube'ye taşımaya karar verdi. 30 mil daha güneyde ve Paris'in askeri valisi General Joseph Gallieni hükümete başkentin artık güvenli olmadığını söyledi. Kanal genelinde, 30 Ağustos'ta, Kere Arthur Moore'un daha sonra "Amiens Dispatch" olarak bilinen vahşice dürüst bir hesabını yayınladı ve İngiliz kamuoyuna bugüne kadarki savaşa dair ilk cilasız bakış açısını verdi.
Ancak, en yüksek makamlar tarafından bile bilinmeyen gelgit, zaten Müttefiklerin lehine dönüyordu. 30 Ağustos akşamı, Alman sağındaki Birinci Orduya komuta eden von Kluck, geri çekilen İngilizleri takip etmek için yürüyüş yönünü güneyden güneydoğuya kaydırmaya karar verdi. Ancak bu, Maunoury komutasındaki yeni Fransız Altıncı Ordusunun, Gallieni tarafından Paris'teki garnizonlardan bir araya getirilen birliklerin üzerine çekilmesi için savaş kanadını açacak. Bu arada Joffre, en saldırgan Fransız generallerinden biri olan Ferdinand Foch'un altında Üçüncü ve Dördüncü Ordulardan birlikler ile yeni bir özel ordu müfrezesi kurdu.
Savaş
Gerçekten de Cao Cao'nun tahıl ambarlarında tahıl yetersiz kalıyordu ve Cao Cao geri çekilmeyi düşündü. Böyle bir durum derhal harekete geçmeyi gerektiriyordu. Yuan Shao'nun tahıl arabalarını yakmak için şok birlikleri gönderildi ve onu yardım gıda malzemeleri için göndermeye zorladı. Onuncu ayda, Chunyu Qiong'un on bin kişilik kuvveti, büyük tahıl rezervleriyle geri döndü ve ana Yuan kampından yaklaşık yirmi kilometre uzakta, Karga Yuvası denilen bir yere yerleşti. Böyle bir pozisyonun bilgeliği, tahıl gibi önemli bir kaynağı korumak için çok az birlik olduğunu savunan Ju Shou tarafından sorgulandı. Yakında, Yuan Shao'nun saflarından bir iltica, Cao Cao'yu bu zayıflık konusunda uyardı ve o fırsatı değerlendirdi. Ana kampı Cao Hong'un elinde bırakarak, 5.000 seçkin piyade kuvveti, Cao Cao tarafından düşman kontrollü bölgeye yönlendirildi.
Geceleri düşman bayrağı altında hızla seyahat eden ve Yuan'ın takviyesiymiş gibi davranan Cao Cao, Chunyu Qiong'un tedarik kampını kuşattı ve onu Yuan Shao'nun tahılının çoğuyla birlikte yaktı. Acil durumda, Yuan Shao, komutanı Zhang He'nin ısrar ettiği gibi Chunyu'nun savunucularını rahatlatmak için ana güçlerini göndermeyi reddetti. Bunun yerine, ordusunun büyük bir kısmıyla Guandu'ya saldırırken daha küçük bir hafif süvari kuvveti göndermeyi seçti. Şafak vakti, Wuchao öfkeli saldırıya düştü ve Cao'nun muzaffer askerleri daha sonra küçük yardım kuvvetini yenmeye başladı. Guandu'da, Yuan Shao ilerlemeyi başaramadı ve ordunun morali, gıda malzemelerinin ele geçirilmesi nedeniyle keskin bir şekilde düştü. Zhang He ve Gao Lan teslim oldu ve taburları silahlarını yaktı. Cao Cao günü bir kez daha ele geçirdi ve düşmanın en zayıf olduğu anda saldırdı. Yuan'ın gücünün 70.000'i yok edildi ve sayısız erzak kaybetti, 800'den biraz fazla atlıyla Sarı Nehir'den kaçtı.
Shaanxi-Gansu Sovyetine karşı üçüncü kuşatma kampanyası
NS Shaanxi-Gansu Sovyetine karşı üçüncü kuşatma kampanyası Çin Milliyetçi Hükümeti tarafından başlatılan ve komünist Shaanxi-Gansu Sovyeti'ni ve onun Çin'in Kızıl Ordu'sunu yerel bölgede yok etmeyi amaçlayan bir kuşatma harekatıydı. Komünistler tarafından yanıtlandı. Shaanxi-Gansu Sovyeti'ndeki üçüncü karşı-kuşatma harekatı (Çince: 陕甘苏区第三次反围剿 ), komünistler tarafından da Shaanxi-Gansu Devrimci Üssü'ndeki üçüncü karşı-kuşatma harekatı (Çince: 陕甘革命根据地第三次反围剿 ), yerel Çin Kızıl Ordu'sunun Shaanxi ve Gansu eyaletlerinin sınır bölgesindeki Sovyet cumhuriyetlerini Ağustos 1935'ten 25 Ekim 1935'e kadar Milliyetçi saldırılara karşı başarıyla savunduğu. Bazı Çinli komünist tarihçiler, Zhiluozhen'in bir ay sonra, Shaanxi-Gansu Sovyeti'ndeki bu üçüncü karşı-kuşatma kampanyasının bir parçası olarak savaştığını düşünüyorlar.
Devlet
Amerikan Eyaletlerinin Federal Hükümeti üç ayrı kola ayrılmıştır: Yasama, Yetkili ve Yürütme. Yasama, Federal Meclis veya Kongre'dir. Temsilciler Meclisi ve Senato olmak üzere iki meclisli bölgeden oluşur. Yetkili, ulusun birliği için gerekli yasaları açıklayan, uygulayan ve uygulayan Yüksek Mahkemedir. Yürütme, Başkan, Başkan Yardımcısı ve Kabinenin yetkileridir.
Meclis, her biri bir kongre bölgesini temsil eden 500 üyeden oluşur. Bir kongre üyesi için gerekli yaş, olası yeteneklerine ve belirli konuların sırasıyla oylanabilmesi için gerekli olan olgunluğa bağlı olarak 25-30 arasında değişmektedir. Bu iş ayrıca, her üyenin diğerlerinin de mevcut olabileceği belirli siyasi ideolojilerin temelini anlayabilmesini sağlamak için en az 3-5 yıllık siyaset ve ekonomi eğitimi gerektirir. Resmi olarak işe alınmadan önce 2 haftalık bir münazara kursu da düzenlenir ve belirlenir. Meclisin şu anki konuşmacısı Helen van den Broek'tir.
Senato 100 üyeden oluşur ve nüfus veya istatistikten bağımsız olarak her eyaletten 2 senatörden oluşur. Her üyeye yedi yıllık süre verilir, ancak bu yaygın oy veya destek yoluyla farklılık gösterebilir.Senato'nun gereksinimleri Temsilciler Meclisi ile hemen hemen aynıdır, ancak mevcut nispeten küçük miktar nedeniyle yaş sınırı 35 olarak belirlenmiştir. Senatonun görevi, büyükelçilere, deniz subaylarına, kabine memurlarına, federal yargıçlara ve bölüm sekreterlerine tavsiye vermek veya onay vermektir.
Her iki tarafın görevi yasal, ekonomik ve politik konularda anlaşmaktır. Bu, faturaların kabul edilmesini, askeri standartların iyileştirilmesini ve/veya fonların artırılmasını içerebilir. (Bu, kitlesel bir küresel durgunluk durumunda ulusa ve hükümete para sağlamak için kullanılan işlemlerden, ticaret anlaşmalarından veya yabancı ülkelerden alınan kredilerden ek fonları federal rezerv bankalarına koymak için yapılır)
Yetkili veya Yüksek Mahkeme, Amerikan Devletleri'ndeki yasaları uygulayan ve uygulayan şeydir. En önemli işi anayasal veya bölgesel konularda karar vermektir, bu, söz konusu konularda karar vermek için kongreye fatura gönderme anlaşmasını içerir, herhangi bir önerinin gerçekliğini ve bütünlüğünü iki kez kontrol etmek için yapılan bir işlemdir. Diğer bir rol, anayasa değişikliklerinin yorumlarını veya anayasanın kendisini tartışmaktır. Ana odak, ofiste gelecekteki başkanlar için emsalini garanti etmektir.
Yüksek Mahkeme ayrıca, “gereksiz” veya “ilgisiz” olarak anayasaya aykırı olarak görülen herhangi bir değişikliği de kararlaştırabilir, ancak yine de bu, belirli bir özgünlüğe dayanmaktadır. Ceza davaları, devlet anlaşmazlıkları ve vatandaşlar veya şirketler arasında açılan hukuk davaları gibi konularda tartışmalar yapılır ve bazen gereklidir. Bu, her zaman mevcut kanıtlarla ve belirli belgelerle yapılan herhangi bir kurcalama, karşı tarafça diskalifiye veya büyük bir para cezası ile cezalandırılabilir.
Yürütme yetkileri Başkan, Başkan Yardımcısı ve Kabine tarafından tutulur. Her Başkan, Devletin Anayasasına uymayı ve onu savunmayı taahhüt eden görev yeminine uymak zorundadır. Bir cumhurbaşkanı gücü engellerse, bir yasa tasarısını yanlışlıkla veto ederse veya anayasada belirtilen yasaya uymazsa, görevden alınabilir veya görevden alınabilir. Bununla birlikte, cumhurbaşkanının kabinesi, kelimelerde herhangi bir önyargı olup olmadığını kontrol etmek için belirli kararlara karar vermelidir. Sadece üç başkan başarıyla görevden alındı, bunlar şunları içeriyor:
Başkan ayrıca, Senato'nun onayına bağlı olmakla birlikte, yabancı ülkelerle anlaşmalar imzalama yetkisine de sahiptir. Bazı anayasa değişiklikleri çıkmaza girerse veya karara bağlanamazsa, bu nadir bir durum olsa da, Cumhurbaşkanı ve kabinesi bu konuda oy kullanabilir.
Şu anki Başkan, Anayasacı Parti'nin bir üyesi olan Joris Struik'tir.