demokratik barış tezi
demek daha doğru olur. çoğu liberal "teori" olarak tanımlasa da henüz daha teori olamamıştır. aynı zamanda liberal barış tezi olarak da bilinir, kant
'ın perpetual peace
fikrinden esinlenmiştir, michael doyle
tarafından kant, liberal legacies and foreign affairs
isimli makalede 1983 yılında kaleme alınmıştır.
tezin varsayımlarına gelirsek:
1) demokrasiler birbirleriyle savaşmazlar.
demokratik barış tezi bu varsayımı 19.yüzyıldan itibaren olan biten tüm savaşları inceleyerek iddia etmiştir. bu araştırmanın dayandığı veritabanı, the correlates of war (cow), devletler arası savaşı en az 1000 kişinin öldüğü savaş olarak nitelemiştir. ancak böyle bir tanım hatalıdır, 970 küsür kişinin öldüğü falkland savaşı
da pek tabii bir savaştır. savaşı "politik aktörler arasında meydana gelen organize şiddet" olarak tanımlarsak 1954'de cia
'in guatemala
'nın demokratikçe seçilmiş lideri jacobo arbenz guzman
'ı honduras'tan ülkeye sızan ve bizzat kendileri eğittikleri paramiliter güçlerle devirmesi de gayet bir savaştır. abd bunun gibi birkaç demokratik ülkeyle de örtülü olarak savaşmıştır ör. iran (1953), şili (1973), nicaragua (1984). dolayısıyla demokrasi kendi başına barış'ı açıklamak için zayıf bir nedendir. o zaman sorabilirsiniz ki bu devletler liberal demokrasi miydi? kimisine göre liberal demokrasiydi, kimisine göre değildi. böyle bir ayrım yapmak zordur çünkü savaşa giren bir liberal demokrasi karşısındakini kesinlikle tam tamına bir liberal demokrasi olarak tanımlamaz.
2) bir ülke ne kadar demokratikse dış politikası da o kadar barışçıl olur.
demokratik devletler savaşa girmez tezi aslında barışı teşvik edecekken, savaşı teşvik eder. demokratik ülkelerdeki insanlar kendi ülkelerini demokratik olduklarından dolayı "iyi", demokratik olmayan ülkeleri de "kötü" olarak algılarlar. demokrasinin dağılmasının barışın dağılması anlamına geldiğini sandıkları için de demokratik olmayan ülkeleri yenmenin barışı getireceği görüşüne inanırlar. dolayısıyla abd gibi bu ülkeler daha müdahaleci bir tavır sergilerler. bu tavırdaki esas sebep ecnebilerin security dilemma
olarak adlandırdıkları güvenlik korkusu ve güvenlik tehlikelerini yok etme arzusudur. dolayısıyla bu yolla hem güvenlik tehlikelerini elerler hem de savaşı meşru kılarlar. örneğin abd'nin ırak ve afganistan'da yürüttüğü savaşlar örnek olabilir. demekki demokrasiler tüm ülkelere karşı barışçıl bir tavır sergilemezler. neorealist kurallar hala geçerlidir. tüm devletler demokratik olsa dahi anarşi
ve güvenlik kaygısı daimidir.