Nuh aleyhi's-selâm zamanında bir kadın vardı. Bu kadın Nuh peygamberin yanına gelir ve O'na saygı gösterirdi. Sağdığı sütü O'na hediye ederdi.
Kadın, yakında tufân olacağını öğrendiği için Hazreti Nuh'a:
Ey Peygamber! Ne olur, tufân olacağı zaman bana da haber ver. Ben de gemine geleyim, buralarda ölmeyeyim, derdi.
Nuh aleyhi's-selâm da ona söz vermişti.
Tufân oldu bitti. Sular çekildi. Nuh Peygamber o kadını unuttu. Ta tufânın ortalarında hatırladı.
Tufân altı ay kadar sürdü. Altı ay sonra kadın yine Nuh'un huzuruna geldi. Yine Hazreti Nuh’a:
Ey Peygamber! Beni unutmuyorsun değil mi? Tufân olurken haber vereceksin, ben de gemine geleceğim, dedi.
Nuh aleyhi's-selâm bu duruma hayret etti. Kadın yanından gidince Cebrail aleyhi’s-selâm geldi. O'na dedi ki:
Ey Nuh! O kadın Allah'a inananlardandı.
Allah, inananları sever. Sen onu unutmuştun, ama Allah unutmadı. Allah, onu korudu. Tufânı duymadı bile.
Kadın ertesi sabah Nuh'un yanına geldi, yine Nuh aleyhi'sselâm ona artık tufanın olduğunu haber verdi.
Bak kadın, senin haberin yok, tüfân oldu bitti! Hem de altı ay sürdü. Ben seni unutmuştum. Allah ise unutmaz. Seni Allah korudu.
Allahu Teâlâ, kendine inananları işte böyle korur. Onları çeşitli zamanlarda da insanlara ibret olsun diye, kalplerindeki imân kuvvetlensin diye çeşitli nimetlerine nail kılar.