Maydanozgiller (Apiaceae) familyasından, ikiyıllık otsu bitki. Anayurdu Akdeniz bölgesi olan bu bitki, Eski Yunan ve Romalılardan bu yana yemeklerde çeşni olarak kullanılır. Tohumlardan üretilen bitki, ilk yıl bol sap ve yaprak, ikinci yıl ise 100-150 cm’ye kadar uzayabilen çok dallı bir gövde verir ve bu dalların ucunda şemsiyemsi salkımlar oluşturan küçük yeşilimsi sarı çiçekler açar. Çiçekler daha sonra, ortalama 2-3 mm uzunlukta, özel kokulu tohumlara dönüşür. Maydanoz’un düz yada kıvrık yaprak olarak iki çeşidi vardır.
Yaygın biçimde, yemeklerde ve salatalarda kullanılan maydanoz, Antik çağda İsthmian Oyunları’nda başarılı sporcuları taçlandırmak ve ölüm habercisi Archemorus ile ilgilendirilerek, mezarları süslemekte kullanılırdı. Zehirli Baldıranotu’nun akrabası olan maydanoz, belki de bu uzak benzerlik yüzünden ölümle ilişkilendirilmiştir. Maydanoz ince kesik yapraklarıyla ve küçük şemsiyeler biçimindeki topluca duran çiçekleriyle gerçekten de Baldıranotu’na benzer. Eğer bitki uzmanı değilseniz, bu sizin için büyük tehlike oluşturmaya yeterde artar bile.
Maydanoz suyundaki yüksek klorofil miktarı, kanı arıtarak oksijeni metabolize eder. Aynı zamanda böbrekleri, karaciğeri ve idrar yollarını temizlemeye yardım eder. Böylece sindirim enzimlerini uyararak, sindirim rahatsızlıklarını giderir. Maydanoz, mükemmel bir provitamin A (Beta Karoten) kaynağıdır ki, bu özelliğiyle görme gücüne, kılcal damar sistemine, adrenal ve tiroid bezine iyi gelir. Ayrıca C vitamini yanısıra, potasyum, kükürt, kalsiyum, magnezyum ve klorin yönünden de zengindir. Bu bakımdan maydanoz suyu, 60 gr’dan fazla ve tek başına asla içilmemelidir.