Nicholas Culpeper etkili bir figürdü
Bir dahaki sefere ağrı kesiciye uzandığınızda, Stuart tıbbi tedavilerine güvenmediğiniz için şükredin.
17. yüzyıl İngiltere'sinde hijyen hakkında çok az şey biliniyordu.
İnsanlar, hastalığın toprakta gelişen mikroplar tarafından yayıldığının farkında değillerdi. Yemek yemeden veya sokakları temizlemeden önce ellerini yıkamayı düşünmediler, bu yüzden hastalıklar hızla yayılabilirdi.
İnsanlar, lağımlardan ve lağımlardan 'miasma' adı verilen zehirli bir gazdan geldiğini düşündükleri sıtmaya yakalanmaktan korkuyordu.
Doktorlar hala Galen adında bir Yunan doktorun fikirlerine inanıyorlardı. Vücudun, kişiliğinizin ne olduğunu ve çeşitli hastalıklara nasıl tepki verdiğinizi belirleyen dört mizah veya sıvı tarafından yönetildiğini düşündü. Dört mizah şunlardı:
Çinliler 4.500 yıldır bitkileri tıbbi amaçlarla kullanıyorlardı ve bunların bir kısmı Avrupa'ya getirilmişti. Yüksükotu ve hatmi gibi birçok yerli bitki de hastalıkları tedavi etmek için kullanıldı.
Bunların yanı sıra doktorlar, efsanevi tek boynuzlu atın boynuzu ve bezoar taşı (yine J.K. Rowling's harry potter Bir geyiğin gözyaşları olduğu iddia edilen kitaplar taşa dönüştü. Canlı solucanlar, tilki akciğerleri (astım için), örümcek ağları, kırlangıç yuvaları ve idam edilen suçluların kafatasları da çok aranan malzemelerdi.
Sülükler, binlerce yıldır kan basıncını düşürmek ve kanı temizlemek için kullanılan, sümüklü böcek benzeri bir solucan türüdür. Deriye konulan bir sülük, kendi ağırlığının dört katı kadar kanı ve kanla birlikte hastalık üreten toksinleri tüketir. Sülük emerken, kanın pıhtılaşmasını veya pıhtılaşmasını önleyen hirudin adı verilen bir kimyasal salgılar. Ateşin vücutta çok fazla kan olmasının sonucu olduğu düşünülüyordu: doktorlar bu 'kötü' kanı serbest bırakmak için kasten damarları kestiler veya sülükler kullandılar.
İngiltere'de, bitkisel tedavi popülerliğinin zirvesine, 'nin yayınlanmasıyla ulaştı. Nicholas Culpeper Bitkisi (1616–54), bir kitap olarak da adlandırılan İngiliz Hekim . Culpeper, her bitki veya bitkiyi bir burç işaretiyle ilişkilendirdi ve şu anda teorisine inanılmasa da, tanımladığı ve resimlediği birçok bitki hastalıkları iyileştirmeye gerçekten yardımcı oldu. Örneğin kış yeşili bitkisi, ağrı kesici aspirinin doğal bir formu olan salisin içerir.
Tıpta bazı ilerlemeler, savaş alanında askerleri ve denizcileri tedavi ederek geldi. Ambroise Pare adlı bir Fransız, bir yarayı tedavi etmenin en iyi yolunun, eskiden olduğu gibi üzerine kaynar yağ sürmek değil, yumurta sarısı, gül yağı ve terebentinden yapılmış soğuk bir losyon sürmek olduğunu keşfetti. Popüler hale gelen yeni ilaçlar arasında tütün, kahve, çay ve çikolata vardı: hepsi ilk önce ilaç olarak kullanıldı!
Hayır. Orta çağda kilise, cesetlerin parçalara ayrılmasını, kesilerek açılmasını yasakladı. Bu, doktorların insan vücudunun işleyişini öğrenmesini zorlaştırdı. Bununla birlikte, 1543'te Brükselli Vesalius adlı bir cerrah, İnsan Vücudunun Kumaşı adlı kendi resimli tıbbi el kitabını yayınladı. Bu, kendi gizli incelemelerinin sonucuydu ve çizimler o kadar doğruydu ki, doktorlar ve cerrahlar için çok önemli bir rehber haline geldi. Buna rağmen ilerleme yavaştı ve birçok insan korkunç 'tedaviler' ve ilaçlardan acı çekmek zorunda kaldı.
1620'lerde Padua'daki büyük İtalyan tıp okulunda eğitim görmüş William Harvey adlı bir İngiliz, kanın vücutta dolaştığını, kalbin, akışı kontrol etmek için valfleri olan bir pompa görevi gördüğünü keşfetti. King Charles, çalışmalarını gördükten sonra Harvey'nin çabalarını teşvik ettim. 1660 yılında Cromwell'in ölümünden sonra tahta çıkan Kral II. Charles, tıp da dahil olmak üzere bilimsel olan her şeyle de ilgilendi.
1661'de Robert Boyle adlı bir kimyager, şüpheci kimyager Bu, vücudun nefes almak için havadan bir şeyi nasıl aldığını açıklıyordu. Boyle ayrıca, şimdi oksijen olarak bildiğimiz bu önemli gaz olmadan hayvanların ve kuşların öleceğini de tespit etti. 1662'de II. Charles, Kraliyet Cemiyeti'ne bir Kraliyet Beyannamesi verdi ve bu, bilim adamlarını yeni deneyler yapmaya teşvik etti. Ancak bu kadar umut verici gelişmelere rağmen, 17. yüzyılda pek çok hurafe hala gerçek olarak kabul ediliyordu.
The Skeptical Chemist'in yazarı Robert Boyle'un portresinin detayı
İnsanları şifalı otlar ve iksirlerle tedavi eden bazı kadınlar cadı olmakla suçlandı ve asılarak veya boğularak öldürüldü. Bir başka batıl inanç, kralın insanları 'Kralın Kötülüğü'nden iyileştirme gücüne sahip olduğuydu. Bu, skrofula veya cerrahi tüberküloza verilen isimdi. Kral, boynuna bir bezin yanına 'Kraliyet Dokunuşu' verdi ve acı çeken kişiye bir 'dokunma parçası' veya altın para verdi. Bu gelenek, İtirafçı Edward zamanına kadar uzanıyordu. II. Charles, 'aslında yılda ortalama 4000 kişiye dokunmuş olabilir.
1665'te bir veba İngiltere'yi kasıp kavurdu. Haziran'dan Kasım'a kadar süren, Eylül ayında zirveye ulaştı ve bir haftada Londra'da yaklaşık 500.000 nüfustan 12.000 kişi öldü. Kral ve maiyeti Oxford'a kaçtı, ancak Nathaniel Hodges adlı bir doktor, hastalıkla savaşmak için Londra'da kaldı. Evleri reçineli ağaçlardan dumanla tütsüledi, dinlenme ve hafif bir diyet önerdi ve hastalarına Virjinya yılan kökü vererek ateşi düşürdü. En sevdiği tozlar bezoar taşı, tek boynuzlu at boynuzu ve kuru kurbağadan yapılmış olsa da bunların hiçbir işe yaramadığını gördü. Mür, tarçın ve melekotu kökü içeren pastilleri kendisi emdi. İlaçlarının hiçbiri işe yaramayacak olsa da, Londra'da vebaya yakalanmadan başarılı bir şekilde hayatta kaldı.
17. yüzyılın sonunda, sağlığa daha klinik ve bilimsel, gerçek gözleme dayalı bir yaklaşım yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı. Bu, gelecek yüzyılda yapılacak çok daha büyük ilerlemenin temellerini attı.