21 Eylül 1949, efsanevi Kalaşnikof saldırı tüfeğiyle Sovyet Ordusu tarafından kabul edildi.
Öykü Kalaşnikof saldırı tüfeğinin görünümü, 1942'in sonunda, Sovyet birlikleri, bir ara kartuş 42 × 7,92 altında Alman MKb.33 (H) otomatik karabinalarının (otomatlar) ilk örneklerini ele geçirdiğinde başladı. 1943 yazında, yakalanan MKb.42 (H) hafif makineli tüfek ve Amerikan M1 karabina çalışmasına dayanan bir STK toplantısında, acilen karmaşık bir şekilde geliştirilmesi kararlaştırıldı. оружия 400 sayaçlarının (hafif makineli tüfeklerin kapasitesinin ötesinde) sıralarında etkili ateşleme imkanı sağlayan piyadeye, ara kartuşun altında.
Elbette, yeni bir kartuşun oluşturulmasıyla yeni kompleksin geliştirilmesine başlandı ve zaten Kasım 1943'ta tasarımcıların Semin ve Elizarov tarafından geliştirilen yeni kartuşun çizimleri ve özellikleri küçük silahların geliştirilmesine katılan tüm kuruluşlara gönderildi. Bu kartuşun uzunluğu 41 mm olan bir şişe kovanına sahipti ve 7,62-mm kalibreli bir sivri kurşun ve kurşun çekirdekli bir 8 gram kütlesi ile donatıldı. Yeni kartuş için silahların geliştirilmesi çeşitli yönlerde başlatıldı - otomatik, kendinden yüklemeli karabina ve manuel yeniden yüklemeli karabina.
1944'in ortasında, test komitesi, AC-44 endeksini alan Sudayev’in tasarımının otomatik makinesini daha da geliştirmek için seçti. İyileştirme sonuçlarına göre, hem Almanya'daki Sovyet birlikleri grubunda hem de SSCB'deki birimlerde 1945'in ilkbahar ve yaz aylarında gerçekleşen küçük bir dizi yayınlamaya ve askeri testler yapmaya karar verildi. Testin genelinin olumlu olduğu ortaya çıktı, ancak birlikler makinenin kütlesini azaltmak için sert bir talep dile getirdi. Sonuç olarak, 1946'in başında başka bir test turu yapılması kararlaştırıldı. Çavuş Kalaşnikof'un olay yerine geldiği yer burası. 1942'te yaralandıktan sonra, tedavi sırasında orijinal tasarımlı bir hafif makineli tüfek geliştirdi ve sonuç olarak Moskova'dan uzak olmayan Shchurovo kasabasında Küçük Silahlar ve Harç Silahları Bilimsel Test Alanında (NIPSMVO) hizmet vermeye devam etti. Burada, 1944 yılındaki Kalaşnikof, Amerikan tüfek M1Garand'ın bariz etkisinin izlendiği tasarımında kendinden yüklemeli bir karabina geliştirdi ve Kalaşnikof saldırı tüfeği için rekabeti ilan etti.
AK-46 ve rakipleri:
Otomatik Bulkina AB-46
Dementieva AD
1946 Kasım ayında Kalashnikov projesi, diğerleri arasında prototip üretimi için onaylandı ve Kalashnikov, deneysel otomatların doğrudan üretimi için No.2'i tesis etmek üzere Kovrov'a atandı. AK-46 olarak bilinen ilk Kalaşnikof saldırı tüfeği, ayrılabilir bir alıcıya sahip bir tasarıma sahip, otomatik olarak bir gaz pistonunun namlusunun üzerinde bulunan kısa stroklu bir otomatik, kelebek bir valf ve silahın sol tarafındaki ateş modlarının ayrı bir sigortası ve tercümanı vardı.
Aralık ayında AK-1946 Kalaşnikof saldırı tüfeği, ana rakiplerinin Bulin AB-46 Tula otomatı (yaklaşık - TUT) ve Dementieva AD makineli tüfek olduğu teste girdi. Sonra ikinci testler geldi, ardından AK-46 komisyon tarafından ileri testler için uygun görülmedi.
Bu karara rağmen, Kalashnikov, 1943'tan test alanında görev yaptığı NIPSMVO görevlilerinden oluşan komisyon üyelerinin birçoğunun desteğiyle, kararın bir incelemesini aldı ve makineli tüfek için daha fazla ince ayar yapılması için onay aldı. Kovrov'a geri dönen Kalaşnikof, Kovrov fabrikasının deneyimli tasarımcısı Zaitsev'in kendisine aktif olarak yardım ettiği tasarımını kökten değiştirmeye karar verdi. Sonuç olarak, bir sonraki test turunda AK-46 ile en az benzerliği olan, ancak ana rakiplerinden biri olan Bulkin makineli tüfek (sert bir şekilde bağlı gaz pistonlu kayar çerçeve, alıcı kutu ve bir kılavuz ile bir geri dönüş yayı yerleştirmek ve alıcının kapağını kilitlemek için geri dönüş yayı kılavuzunun üzerine bir çıkıntı kullanarak örtüleri).
Genel olarak, yeni makineli tüfeklerin tüm temel tasarım çözümleri diğer sistemlerden ödünç alındı - bu nedenle tetik mekanizması, kendiliğinden çekim tüfeği olan Holek'ten minimal iyileştirmelerle ödünç alındı; güvenlik kolu, aynı zamanda deklanşör penceresinin toz kapağı olan güvenlik kolu, Remington kendinden yüklemeli tüfeğinin “dikizledi” Browning tasarımı 8, alıcı içindeki cıvata grubunun asgari sürtünme alanları ve büyük boşluklarla - Sudayev’in makineli tabancasında “takılması”. Bu süre zarfında, diğer kişilerin yapıcı kararlarının (doğrudan rakipler dahil) kopyalanması ve ödünç alınmasının sadece yasak olmadığını, aynı zamanda hem test komisyonu hem de yüksek kuruluşlar tarafından doğrudan memnuniyetle karşılandığı belirtilmelidir.
Kanıtlanmış ve başarılı çözümlerin toplamının kendi başına kullanılmasının, elde edilen örneğin başarısını garanti etmediği de belirtilmelidir - bu, Kalaşnikof ve Zaitsev tarafından mümkün olan en kısa sürede yapılan önemli mühendislik ve tasarım çalışmaları gerektirir. Sonuç olarak, Aralık ayında yapılan bir sonraki test turunda 1946 - Ocak 1947, üç makineli tüfek çıktı - Dementiev ve Bulkin'in hafif bitmiş örnekleri ve aslında yeni bir Kalaşnikof ve Zaitsev makineli tüfek. Test sonuçlarına göre, numunelerin hiçbiri taktiksel ve teknik gereklilikleri tamamen karşılamamıştır - Kalashnikov saldırı tüfeği, üçünün en güvenilir olanı, ateşleme doğruluğunun yetersiz olduğunu ve hassasiyet gereksinimlerini tam olarak karşılayan tek otomatik makinenin - Bulkin sisteminin TKB-415'inin güvenilirliği ve birkaç parçanın canlılığı.
Test komitesinin toplantısında, yarışmanın bir sonraki aşamasının sonuçlarına Kalaşnikof saldırı tüfeğinin en güvenilir olarak test edilmesini tavsiye etmesi kararlaştırıldı ve kesinliğin gerekliliklerine getirilmesi süresiz olarak ertelendi. Bu kararın Sovyet ordusunun mevcut durumunda çok daha güvenilir olacağı açısından haklı olduğu düşünülebilir, ancak yakın gelecekte güvenilir ve doğru bir makinenin ne zaman bilindiğinden çok kesin olmayan bir makine yoktur.
Kalashnikov'un Kovrov'dan 1947'un sonunda gönderildiği Izhevsk tesisinde yeni makinelerin üretimine başlanmasına karar verildi. İlk yeni makine grupları İzhevsk'te yılın 1948'inin ortasına monte edildi ve yılın 1949'inin sonunda, askeri testlerin sonuçlarına göre, Sovyet ordusu, Sovyet Ordusu tarafından “7,62-mm Kalashnikov AK-makinesi" ve "otomatik olarak kullanılan" 7,62-mm Kalashnikov AK-makinesi "ve" otomatik olarak kullanıldı. katlanır popo ACS ile "(hava birlikleri için). İzhevsk'te büyük sorunlarla ortaya çıkan yeni saldırı tüfeklerinin seri üretimi. Asıl sorun, damgalı bir çelik gövdeden ve önündeki perçinli büyük bir öğütülmüş astardan toplanmış alıcıydı. Teknolojinin kusurlu olması, alıcının şeklindeki ve boyutundaki bozulmalara ve bunun sonucunda da büyük oranda hataya neden olan diğer sorunlara neden olmuştur. Sorunları analiz ettikten sonra, tesisin tasarımcıları görünüşte paradoksal bir karar verdiler - alıcıyı damgalama ve perçinleme yerine katı dövme işleminden frezelemenin “eski” teknolojisine geçiş, kusurların ve otomatik kabulün geri dönüş sayısındaki keskin düşüş nedeniyle ekonomik olarak haklı olacaktır. Izhevsk fabrikasının baş tasarımcısı bölümünde yeni bir alıcı geliştirildi ve 1951, AK ve AKS'den otomatik tüfekler öğütülmüş bir alıcı ile üretilmeye başladı. Aynı zamanda, üretim sürecinde, otomatik makinelerin üretim tasarım ve teknolojisinde sayısız iyileştirmeler yapılmıştır. Çekim doğruluğunda AK'yi geçen, üretimi daha hafif ve daha ucuz olan deneyimli bir Korobov saldırı tüfeğinin elliliğinin ilk yarısında ortaya çıkması, daha hafif ve daha ucuz olması, 1955 yılında yeni ve hafif bir otomatın ortaya çıkmasına neden oldu. Gelecekte, bu şartlar, makineli tüfek otomatik silahı - ayrıştırma seviyesi için destek silahlarıyla en standart hale getirme gereksinimlerini yaratma gereksinimlerine eklendi.
1957-58 yıllarında rekabetçi testler yapıldı ve farklı tasarım bürolarından oldukça geniş bir örnek yelpazesi dahil edildi. Bu testler için Kalaşnikof grubu, yeni damgalı bir alıcının yanı sıra tabanındaki hafif bir makineli tüfekle AK'nin geliştirilmiş bir versiyonunu sundu. Test sonuçlarına göre, 1959-mm Kalaşnikof Modernize AKM saldırı tüfeği, 7,62'ta Sovyet Ordusu tarafından, hem endüstri hem de birliklere "aşinalık" ve yüksek güvenilirlik, kabul edilebilir performans gösterdiği için, 1974'ta kabul edildi. 5.45'ta Sovyet Ordusu, bir AK-74 saldırı tüfeği ve bir RPK-74 hafif makineli tüfek içeren 7,62 mm tüfek kompleksini kabul etti ve SSCB AKM'de saldırı tüfeklerinin üretimi durduruldu. Bununla birlikte, önemli sayıda 1997-mm AKM saldırı tüfeği hala Rus ordusunun çeşitli şubeleriyle hizmette kalmaya devam ediyor - ben kendim de Rusya Federasyonu'ndaki 1998-7,62 sırasında 1960 yapımı 1970 uçlu otomatik 7,62-X makinelerini vurmak zorunda kaldım. - 7,62'in başlangıcı. Çok sayıda 90-mm'lik otomat, İçişleri Bakanlığı ve Rus polisi ile birlikte kullanılıyor. AK ve daha sonra AKM, hem hazır silahlar hem de üretim lisansları şeklinde, gerekli tüm belgeler ve teknik yardım ile birlikte, SSCB dostu ülke ve rejimlere geniş çapta tedarik edildi. XNUMX-mm makineler Arnavutluk, Bulgaristan, Macaristan, GDR, Mısır, Irak, Çin, Romanya, Kuzey Kore, Finlandiya'da üretildi ve daha da fazla ülkeye tedarik edildi. Nitekim, dünyadaki Kalashnikov saldırı tüfeklerinin bu kadar geniş bir dağılımının (bir kural olarak, dünya genelinde üretilen AK-tipi saldırı tüfeklerinin sayısının XNUMX milyon adet olduğu tahmin edilmektedir) öncelikle, SSCB'nin politikalarını, cömertçe dağınıklık göstermiş olan yazarları okuduğunu ilan eden ve üretim teknolojisini okuduğunu ilan eden politikaya göre belirlemektedir. emperyalizm ve sömürgecilikle savaşmanın yolları veya en azından.
Geçmişte böyle bir cömertliğin bir sonucu olarak, Rusya şu anda otomaton pazarının önemli bir bölümünü yitirmiştir, çünkü şu an sadece eski sosyalist blok ülkelerinde tembel olarak Kalaşnikof’un bir veya başka bir versiyonunu üretmemektedir. Sivil yarı otomatik AK varyantları hem Rusya'da (Saiga serisinin karabinaları ve av tüfeği) hem de yurtdışında, özellikle ABD'de (özellikle Kalaşnikof markasının tanıtımından, kartuşlara iddiasızlık ve düşük fiyatlardan) oldukça popülerdir.
Kalaşnikof MP-43'in bir kopyası değildi (Stg.44).
MP-43 (üstte) ve AK-47 (altta)
Kalashnikov'un AK'yi Alman MP-43 hafif makineli tüfekten “kaba” olarak çizdiği ve aynı zamanda Stg.44 olarak da bilinen AK ile ilgili efsanelerden biri de Schmeisser'in 1947'ten 1950'e kadar Izhevsk'te çalıştığını gösteriyor. Nitekim, ilk bakışta, AK ve MP-43'in dış düzeni, ara kartuşun altındaki otomatik silahların konsepti ile aynıdır. Bagajın benzer hatları, ön görüş ve buhar borusu benzer bir buhar motorunun kullanımından kaynaklanmaktadır (Schmeisser ve Kalaşnikof'tan çok önce icat edildi). AK ve MP-43'in sökülmesi temel olarak farklılık gösterir: AK için, alıcının kapağı çıkarılır ve MP-43 için USM kutusu ateşleme kolu ile birlikte pime katlanır. Namlu kilitleme tertibatı da farklıdır (AK-MPN'deki cıvatanın yanlılığına karşı AK'deki döner cıvata) ve tetikleme mekanizmaları. Kalaşnikof'un MP-43'i bilmesi muhtemeldir, ancak makineli tüfeğini oluştururken diğer tanınmış örneklere ve sistemlere daha fazla odaklandığı açıktır (bkz. ) Yukarıdaki. Kalaşnikof'un ana değeri (veya daha doğrusu, makinenin geliştirilmesi ve hata ayıklamasıyla uğraşan bütün ekibi), kesin olarak bilinen ve kanıtlanmış çözümlerin, gereksinimleri karşılayan tek bir örnek halinde en uygun yerleşim düzenidir. Kalaşnikof AKM, gaz motoru otomasyonu, mağaza destekli ve hava soğutmalı namlulu otomatik bir silahtır. Otomasyonun temeli, uzun stroklu gaz pistonlu bir gaz motorudur. Otomasyonun ana elemanı, gaz piston çubuğunun rijit olarak sabitlendiği devasa bir kayar çerçevedir. Gaz haznesi namlunun üstünde bulunur, gaz pistonu namlu ped ile ayrılabilir gaz borusunun içinde hareket eder. Cıvata taşıyıcı, alıcının içinde iki yan kılavuz boyunca hareket eder ve tasarım, otomasyonun hareketli parçaları ile alıcının sabit parçaları arasında önemli boşluklar sağlar ve bu, silahın güçlü iç kirlenmesinde bile güvenilir çalışma sağlar. Zorlu koşullarda otomasyonun güvenilir şekilde çalışmasına katkıda bulunan bir başka husus, normal koşullarda gaz motorunun kasıtlı olarak aşırı gücüdür. Bu, gaz regülatöründen vazgeçmenizi ve böylece silahın tasarımını ve çalışmasını basitleştirmenizi sağlar. Bu çözümün maliyeti, ateş sırasında silahın geri tepmesi ve titreşimidir, bu da yangının doğruluğunu ve doğruluğunu azaltır ve ayrıca arka duvarında büyük cıvata taşıyıcısına düşen alıcının ömrünü azaltır. Namlu deliği, astar ekinin elemanları ile birbirine geçen iki radyal pabuç üzerinde dönen bir cıvata ile kilitlenir. Panjurun dönüşü, gövdesi üzerindeki çıkıntının cıvata taşıyıcısının iç yüzeyindeki şekillendirilmiş oyuk ile etkileşimi ile sağlanır. Kılavuz çubuk ve tabanı ile yapılan geri tepme yayı tek bir montaj biçiminde yapılır. Geri dönüş yayı çubuğunun tabanı, alıcı kapağında bir mandal görevi görür. Çarpma kolu zatselo, silaha takılı, silahın sağında bulunur ve ateş ederken hareket eder. Alıcı AKM - önünden perçinlenmiş freze uçlu çelik sacdan damgalanmıştır. AK'nin erken dönem otomatlarında alıcı kutusu damgalı ve öğütülmüş öğelerin bir kombinasyonuydu, seri AK'ler için tamamı öğütüldü. İlk bakışta, öğütülmüş alıcı ve damgalı, mağaza yuvasının üzerindeki oluklar şeklinde birbirinden kolayca ayırt edilebilir. Öğütülmüş bir kutuya sahip AK'lerde, bunlar dikdörtgen biçimli oldukça uzun öğütülmüş oyuklardır, AKM'de oval biçimli küçük damgalamalardır. Tetik mekanizması (USM) AKM - kurkovy, tek ve otomatik yangının bakımını sağlar. Yangın modlarının seçimi ve sigortanın dahil edilmesi, alıcının sağ tarafındaki uzun damgalı bir kolla yapılır. Üst konumda - “Sigorta” - alıcıdaki yuvayı kapatır, mekanizmayı kir ve tozdan korur, kayar çerçevenin hareketini engeller ve ayrıca tetiği kilitler. Orta konumda, tek bir yangının kesilmesini engelleyerek otomatik ateş sağlar. Alt konumda, tek atışta ateş bırakılarak tek ateşin sararması serbest bırakılır. USM'de AKM, AK'nin aksine, otomatik zamanlayıcı ile zamanlayıcıyı birkaç milisaniye boyunca tetikledikten sonra tetiği geciktiren tetik geciktiriciyi de eklemiştir. Bu, cıvata taşıyıcısının, öne çıktıktan ve olası bir geri tepme sonrasında aşırı ileri konumda stabilize olmasını sağlar. Bu gecikmenin pratikte ateşin oranı üzerinde etkisi yoktur, ancak silahın dengesini arttırır. Namlu ağzında, başlangıçta boş kartuşları yakmak için nozül yerleştirilmiş olan bir diş ipliği vardır ve yokluğunda - koruyucu bir kılıf. Altmışlı yılların başından itibaren, AKM'nin otomatik makineleri, bu ipliğe bir kompansatör kurmaya başladı, namludan kompansatörün alt dudağına çıkan toz gazların baskısı nedeniyle, otomatik ateşleme sırasında namlu tarafına fırlatmayı ve kaydırmayı azalttı.
Otomatik makinelerin yiyecekleri, iki sıralı kartuş düzenlemesi ile kutu dükkanlarından yapılmaktadır. Kurulan kapasite depoları - 30 kartuşlar. İlk dükkanlar çelikten damgalı, yassı duvarlı. Daha sonra, sertliği ve alüminyum hafif dükkanları arttırmak için yan duvarlarda dikey kavisli zımbalı çelik damgalı dükkanlar ortaya çıktı. Daha sonra orduda karakteristik kirli-turuncu rengin plastik mağazaları ortaya çıktı. Gerekirse, AKM'de 40 kartuş kornaları ve PKK makineli tüfeğinden 75 kartuş diskleri kullanılabilir.