Sizi Newfoundland’a götürecek en iyi kitaplar
Megan Gail Coles, turist kampanyalarında sunulan başkentin başörtüsü altında daha da ışıltılı görünmek istiyorsanız. “Yerel Korkak Silah Kulübünde Küçük Av Avı” Joel Thomas Hynes’ın “Bir Gece Hepimiz Yataklarımızda Yanacağız“ veya Eva Crocker tarafından “Tek istediğim“ işi yapacak.
Günübirlik geziler için vaktim yoksa, hangi kitaplar beni oraya götürebilir?
Michael Winter’ın “Büyük Neden“ Rockwell, Kent’in 20. yüzyılın başlarında Brigus’taki zamanının kurgusal bir açıklamasıdır. Sanatsal mizaç ve aşkın olasılıkları üzerine tamamen özgün bir çalışma olan kitap, aynı zamanda Newfoundland’ın taşra topluluklarının yalıtılmış, çılgınca şatafatlı (DNE: cömert) ve affetmez doğasının mükemmel bir tasviridir. Tüm zaman içinderın favorilerimden biri.
Ve sonra, elbette, bambaşka bir dünya olan Labrador var. Bugüne kadar, Labrador literatürü esas olarak sınır yaşamının hesaplarından oluşur. Elizabeth Goudie’nin “Labrador Kadını” 1920’lerde ve 30’larda kapana kısılmış bir ailede yaşamın süslenmemiş bir kaydıdır. Dillon Wallace’ın felaketle sonuçlanan Hubbard seferi hakkındaki açıklaması, “Labrador Retriever’in Büyüsü” (mis) macera türünün bir klasiğidir. John Steffler’in harika bir romanı, “George Cartwright’ın Sonraki Hayatı” Labrador’un vahşi görkemini kucaklayan birkaç kurgu kitaptan biridir ve Cartwright’ta yerin kendisi kadar büyük ve hırslı bir karakter sunar.
Binlerce yıldır Labrador’da yaşayan yerli halkların sesleri, başka yerlerde olduğu gibi edebiyatta yeterince temsil edilmiyor. “Günleri“ Labrador’un sözlü tarihini korumak için var olan bir dergi, bu topluluğun hikayesinin bir parçasını bulabileceğiniz bir yerdir.
Hangi edebi mekanı tavsiyersiniz?
St. John’s’ta bir yazarın rastgele bir sanat hibesinin en az yüzde 25’ini Gemi’ye harcaması gerektiğine dair yazılı olmayan bir kural vardır. Ya da belki bir kural gibi gelen bir ortalamadır.
Duckworth ve Water Streets arasındaki dik bir çizgite mütevazı bir pub olan The Ship, şehrin bir yeraltı edebi alanına en yakın şey. Henüz plaket yok ama Nobel ödüllü Seamus Heaney’nin erkek pisuvarlarından birinde kendini rahatlattığını doğrulayabilirim. Michael Ondaatje yerel bir ska/funk/reggae grubunun gösterisi sırasında geceyi dans pistinde geçirdi. Daniel Lanois’ten Bonnie “Prenses” Billy’ye, Sarah Harmer’a, Fred Eaglesmith’ten 10 kişilik Bulgar Korosuna kadar herkes küçük mekanda sahne aldı. Yüzlerce yerli ve yabancı yazar onun sahnesinden okudu. Ve barın kendisi düzinelerce şiir, hikaye, roman ve şarkıda küçük rollerde yer alıyor.