Altmışlı yılların başında, barut emisyonu olanlar da dahil olmak üzere mevcut jet alev makinelerinin artık bir geleceği olmadığı ortaya çıktı. Atış menzili maksimum değerlere ulaştı ve artışı ya imkansızdı ya da makul olmayan bir komplikasyondu. оружия. Bu bağlamda, Sovyet ordusu, bilim adamları ve mühendisler, yanıcı sıvıları hedeflere ulaştırmanın farklı bir yolunu hatırladı. Ognesmes, hedefe aktif veya reaktif bir fırlatma yöntemiyle bir konteyner mermisinde gönderilmelidir. Kap, karışımın tüm şarjının hedefe zararsız bir şekilde teslim edilmesini sağladı ve bu da alev makinesinin gücünün büyümesini sağladı.
Yeni silah
1961’te, ülkenin askeri ve siyasi liderliği, amacı, gelecek vaat eden zırhlı araç örnekleri için bir roket alev makinası kavramını incelemek olan bir araştırma projesi başlattı. Program, bir dizi araştırma ve geliştirme organizasyonunun dikkatini çekti. Konteyner kabukları için en iyi seçenekleri bulmak zorundaydılar, doğru ateş karışımını seçtiler ve fırlatıcının görünüşünü geliştirdiler. Gelecekte, fırlatıcı-alev makinası, gelecek vaat eden zırhlı araç modellerinde kullanılmalıydı.
Deneysel EPU-180 başlatıcısı, sol arka görünüm
Yeni araştırmaya ana katkı VNII-100'in uzmanları tarafından yapıldı. Zaten altmışlı yılların başlarında, yeni bir kompleksin görünümünü oluşturdular ve ayrıca çeşitli silah varyantları geliştirdiler. Yeni tip alev makineleri birbirine benzerdi ancak kalibre, boyutlar ve özellikler bakımından farklılık gösterdi. En çok ilgi çeken deneysel başlatıcı EPU-180 oldu. Kendisini daha sonra gelecek vaat eden bir saldırı projesinde kullanılan kendinden itmeli silah projesinde kullanılan oydu.
EPU-180 ürünü, yivli bir kılavuz rayı bulunan geri tepmesiz kapalı tip bir silahtı. Namlu kalibreli 180 mm, bir makaranın bir cıvata ile monte edilmesi için bağlantıların yanı sıra tabancanın bir makineye veya zırhlı bir araca monte edilebileceği pimlere de sahiptir. Yükleme cephanesi makattan gerçekleştirildi. Böyle bir alev makinası çeşitli zırhlı araç modellerinde kullanılabilir, ancak standart silahla birlikte montajı hariç tutulmuştur. Yeni EPU-180, montajı ve kullanımıyla ilgili kısıtlamalar getirmiş, boyutları artırılmış önceki toz alev püskürtücülerden farklıydı.
EPU-180 için sözde birkaç seçenek geliştirdi. Yangın kabukları. Öncelikle, aktif tipte önerilen ürün. Bunlar, silindirik ince cidarlı bir gövdeye ve yanıcı bir karışımla doldurulması önerilen geniş bir iç boşluğa sahip bir tür topçu mermisini temsil ediyorlardı. Farklı aşamalarda, sıvı, viskoz ve metalize bileşikler göz önüne alınmıştır. Kabuk sigortalı konik bir savaş başlığı ile donatılmıştır. Vücudun uzunlamasına eksenine, merminin etkin bir şekilde imha edilmesi ve yangın karışımının etrafındaki alana sıçraması için gerekli olan patlayıcı yük yerleştirildi. Ayrıca mermi aktif reaktif tipinin kullanılması önerilmiştir. Bu durumda, kompakt bir katı-yakıt jet motorunun montajı için teknenin en az yarısı verilmiştir. Kalan hacim daha düşük miktarda yakıt bileşimi doldurmuştur.
Yakında üçüncü bir mühimmat geliştirmeye başladı. Çözülecek görev yelpazesini genişletmek için, ateşlemeye benzer yapısında yüksek patlayıcı bir mermi oluşturulması önerildi. Tek fark, kasanın başının doldurulmasıydı: yangın karışımı yerine patlayıcı yük içeriyordu.
Kabukların aktif bir 180 kalibresi olan mm'nin, 840 mm uzunluğunda ve 40 kg ateş karışımında olduğu bir 15 kg kütlesine sahip olduğu varsayılmıştır. Mermi daha büyüktü ve uzunluğu 1100 mm idi. Kütlesi 45 kg'a yükseldi, ancak yük 9 kg'a düşürüldü. Merminin özel tasarımının uçuş hızını sınırlaması ve atış mesafesini etkilemesi gerekiyordu. Başlatıcının makul yükselme açılarında, aralık 1000-1200 m'yi aşmadı, hesaplamalara göre, yaz aylarında aktif bir mermi, açık alanlardaki 450 sq. M'ye kadar canlı kuvvetlere çarpabilir. Soğuk mevsimde, “yanma” alanının alanı 330 m2'ye düşürülmüştür.
Breech EPU-180
1961-62'te VNII-100, deneysel bir EPU-180 dahil olmak üzere çeşitli tiplerde çeşitli deneysel alev atıcılar üretti. Standı kontrol ettikten sonra, bu ürün mevcut zırhlı araca monte edildi. Jet alev makinasının ilk taşıyıcısı dönüştürülmüş kendinden tahrikli bir tabanca ISU-152 idi. Onunla birlikte personel silahı ML-20 kaldırıldı ve yerine yeni bir silah takıldı. Bu aşamada roket alev makinasının standart silahı ile mevcut bir platforma monte edilemeyeceği açıktı. Muhtemelen, bu sonuçlar kısa sürede umut verici bir saldırı kendinden tahrikli kurulum için tam teşekküllü bir projenin ortaya çıkmasına neden olmuştur.
Yeni zırhlı araç
Testten sonra elde edilen bulgular, MIS-152 deneyiminin yeni bir çalışma aşamasına başlamasına yol açtı. VNII-100 uzmanları, EPU-180 ürününün hem seri hem de ileri düzey çeşitli zırhlı platformlara montajını incelemiştir. Gelecekte bu tür silahların taşıyıcıları orta tankların şasi olarak kabul edildi - T-55, "432 Object" ve "167 Object". Aynı zamanda, tank, özel tipine bakılmaksızın, savaş bölümünün en ciddi şekilde yeniden yapılandırılmasına ihtiyaç duyuyordu. Aslında, mevcut olanlardan birine dayanarak tamamen yeni bir otomobil yaratmak gerekliydi.
Optimum orta tank “Object 167” - güncellenmiş motorlu ve şasi ile seri T-62'in daha da geliştirilmesi seçeneği - gelecekteki kendinden tahrikli tabancalar için en uygun taban olarak kabul edilir. Gövde, motor ve şasi çoğu tanktan ödünç alınması planlandı. Savaş bölümünün kulesi ve donanımı kaldırıldı; aynı zamanda yönetim departmanını yeniden planlaması da planlandı. Kolordu ön ve orta bölümleri, dövüş bölümünün fonksiyonları ile yaşanabilir bir bölüm haline getirildi. Mühimmat stiline ve yeni bir silaha girmek gerekliydi.
Resmi bir isim almayan yeni proje, “167 Object” in revize edilmiş tank gövdesinin kullanımı için sağlandı. Her şeyden önce, bir gun mount ile değiştirilmiş bir formun yeni bir ön kısmı önerildi. Herhangi bir üst yapı veya dövüş bölmesini kesmek kullanılmadı. Bunun ilginç bir sonucu, taban tankına kıyasla arabanın boyutunda keskin bir düşüş oldu. Yüksekliği esas olarak en yüksek yapının değil çatı tarafından belirlendi.
Gövdenin arka bölümü, 26 beygir gücüne sahip B-700 dizel motorunu barındırır. ve manuel şanzıman. 167 Nesnesinden, saldırı tesisine altı adet burunlu tekerleği bir iniş takımı alındı. Görünüşe göre, değişiklik yapmayan tüm şasi birimleri, temel zırhlı araçlardan ödünç alınmış olmalıdır. Diğer şeylerin yanı sıra, sürüş performansında belirli bir benzerlik sağlaması gerekiyordu.
Aktif tip ateş mermisi
Davanın önü dövüş kompartımanıydı. EPU-180 topunun gövdenin ön kurulumuna monte edilmesi önerildi. 20 ° sektör genişliğinde ve -5 ° ile + 25 ° arasındaki dikey açılarda yatay kılavuzluk yapmak mümkündü. Tasarımcılar yükleyiciyi terk etti ve otomasyon ile değiştirdi. Aletin hemen arkasında otomatik yükleyicinin agregaları vardı. Neredeyse gövdenin bütün merkezi bölümü büyük bir mekanize kurulumdu. Tüm mermi tipleri, makinenin boyuna eksenine, arka arkaya iki raf üzerine yerleştirildi. Dört yatay istifleme satırında 60 çekiminden önce yerleştirilmiş.
Hesaplamalara göre, otomatik yükleyici yangın hızını dakikada 10 çekimine getirebildi. Yangın mermisinin maksimum atış menzili, 1200 m'de belirlenmiştir Zırhlı aracın hedefi, açık alanlarda ve korunmasız binalarda, ayrıca bazı ekipman ve yapılarda düşmanın yaşam gücü olmaktı.
Saldırı kendiliğinden tahrikli mürettebatın mürettebatı sadece iki kişiyi içeriyordu - komutan-topçu ve sürücü Mürettebat üyeleri arabanın önünde, silahın kenarlarındaydı. Üstlerinde görüntüleme cihazları bulunan kapaklar vardı. Silah kullanmak veya silah kullanmak için gerekli tüm kontroller işyerine yerleştirildi. Mürettebatın azaltılması, otomatik yükleyici ve diğer tasarım yenilikleri kullanılarak kolaylaştırılmıştır.
Gördüğünüz gibi, tabanca dikkate alınarak saldırı kurulumunun toplam uzunluğu, 9-9,5 m'yi aştı Genişlik - 3,3 m, yükseklik - sadece 1,76 m Savaş ağırlığı 28 t'ye düşürüldü. ". Otoyoldaki son durak, 167 km / s hıza yükseldi, yüksek bir 60 km menziline sahipti ve çeşitli engellerin üstesinden gelebildi. Alev makineli kendinden itmeli silahın daha fazla hız ve hareketlilik gösterebileceğine inanmak için sebep var. Aynı zamanda, çıkıntılı gövde, engebeli arazideki manevra kabiliyetini ciddi şekilde sınırladı.
Bazı kaynaklara göre, prototipin yapımı ve testine bir saldırı alev atıcısı projesi getirildi. Mevcut tank şasisi gerektiği gibi yeniden donatıldı ve ardından çöp depolama alanına gönderildi. Testler sırasında, elde edilen örneğin tüm temel niteliklerini kontrol etmek ve beklentileri ve geleceği hakkında sonuçlar çıkarmak planlandı.
EPU-180 için jet mühimmat
Deney makinesinin testleri altmışlı yılların başında geçti. Denetimler sırasında silahı hedeflere 53 vuruşu yaptı. Test sonuçlarından elde edilen sonuçlar, yalnızca yerli roket alev atıcılarının gelişimi hakkındaki diğer verilerle değerlendirilebilir. Anlaşılan, sunulan örnek tasarımcılar ve orduya uygun değildi. Yeni projede uygulanan konseptin daha da geliştirilmesi anlam ifade etmiyordu. Yeni silahlar farklı bir şekilde kullanılmalıdır.
Sonuçlar ve sonuçlar
Önerilen yeni bir alev topunun ve kendi altına itilen topçu tesisinin önerdiği proje bir miktar ilgiydi, ancak orduda bir yer bulamadı. Tüm avantajlarıyla birlikte, bu sistemler savaş alanında etkili kullanılmalarını engelleyen çok sayıda önemli dezavantaja sahipti. Bununla birlikte, proje deneyimi ortadan kalkmadı ve kısa süre sonra yeni topçu ve alev atma sistemlerinin geliştirilmesinde uygulama buldu.
Kendi kendine tahrik edilen silahların asıl sorunlarından biri kullanılan şasi türü ile ilişkiliydi. Hiç seriye ulaşamayan tecrübeli orta tank “Object 167” a dayanıyordu. Kendinden tahrikli tabancanın temel elemanları başka bir şasiye aktarılabilir, ancak bu, çalışmalarda gecikmelere ve yeni bir test döngüsüne ihtiyaç duyulmasına neden olur. Müşterinin projenin bu tür özelliklerini düzenlemesi muhtemel değildir.
Bununla birlikte, projenin kaderi esas olarak önerilen silahların özelliklerinden etkilenmiştir. EPU-180, kara kuvvetlerinin diğer silahlarıyla birleştirilmeden tamamen yeni bir özel sistemdi. Aynı zamanda, belli bir miktarda temel savaş kalitesi elde etti. Yeni türlerin kabukları, yüksek güçle nispeten kısa bir atış menzilini birleştirdi.
Ayrıca, ateş mermilerinin yalnızca belirli hedeflere karşı kullanılabileceği akılda bulundurulmalı ve bu, kendiliğinden çalışan silahın genel potansiyelini azalttı. Özellikle, iyi korumaya sahip zırhlı araçlarla etkili bir şekilde ilgilenemedi. Bu nedenle, ileriye dönük modelin yalnızca daha fazla iyileştirmeye değil, aynı zamanda savaş kullanım yöntemlerinin araştırılmasına da ihtiyacı vardı. Kara kuvvetlerinin yapısında bir yer bulması gerekiyordu.
Teknik özelliklerin ve mücadele özelliklerinin özel bir kombinasyonuyla, VNII-100'ten gelen saldırı alev fırlatıcı kurulumu potansiyel müşterilerin ilgisini çekmedi. Altmışlı yılların ortalarında, bu projedeki çalışmalar, gerçek umutların bulunmaması nedeniyle durduruldu. Bununla birlikte, yeni alev alma sistemindeki gelişmeler ortadan kalkmadı. Çok yakın gelecekte, gerçek sonuçlarla yeni projeler başlatıldı.
Pilot projenin sonuçlarına göre, askeri ve tasarımcılar, tam teşekküllü roket mermileri lehine, aktif reaktif atışları terk etmenin gerekli olduğu sonucuna vardılar. Bu tür ürünler artan uçuş menzili gösterebilir ve yangın karışımının artan bir yükünü taşıyabilir. Hedef üzerindeki etkiyi arttırmak için hacimsel bir patlama prensibinin kullanılması önerildi. Bu fikirlerin daha da gelişmesiyle birlikte “ağır alev alma makinesi” adı verilen yeni bir savaş aracının ortaya çıkması sağlandı. Daha sonra, bu konsepte dayanarak, Buratino TOC-1 savaş aracı yaratıldı.
* * *
Altmışlı yılların başlarında, farklı atma yöntemlerine sahip alev makineleri potansiyellerini tüketti ve özelliklerinin büyümesi durdu. Yakında gerçek sonuçlar veren yeni fikirler ve çözümler aramaya başladı. Çalışmanın ilk sonuçları deneysel bir jet-damper EPU-180 ve bu silahı taşıyan kendinden tahrikli bir tabanca idi. Bu örnekler, sınıflarının diğer birçok erken tasarımında olduğu gibi, hatasız değildi ve bu nedenle test aşamasından çıkmadı. Bununla birlikte, yeni projeler çerçevesinde, alev silahlarının daha da geliştirilmesi için temel atıldı. Bununla beraber hala hizmette olan yeni modeller yaratıldı.
Göre:
http://russianarms.ru/
http://alternathistory.com/
https://world-of-ru.livejournal.com/
Solyankin A. G., Pavlov M. V., Pavlov I. V., Zheltov I. G. Yurtiçi zırhlı araçlar. XX yüzyıl. - M: Zeihgauz, 2010. - T. 3. 1946 - 1965.
Pavlov, M.V., Pavlov, I.V. Yurtiçi zırhlı araçlar 1945-1965 // Teknik ve silahlar, 2011. №11.