Atomik grev kruvazörü CSGN'nin projesi, 1144 Avenue Orlan'ın ağır atomlu kruvazörlerinin SSCB'sindeki yapıya tepki olarak ortaya çıktı. Bu puanla ilgili kesin bir kanıt yoktur, ancak olayların kronolojisi gibi her iki gemide ortaya konan ilkeler tamamen aynıdır (1973 yılı - Kirov'un başı sekmesi, 1974 yılı - CSGN programının acil görüntüsü).
Yanke'lerin neden gelişmiş bir deniz varlığında atomik yüzey canavarları yaratmak için "sert vurma" ve Birlik ile rekabet etmeleri gerekiyordu? havacılık ve çok tonlu süpersonik gemi karşıtı füzeler yaratma konusunda deneyim eksikliği? Grev kruvazörünün projesi, “Korku Büyük” atasözünün ek bir teyidi ve aynı zamanda ABD ordusunun Sovyet askeri-sanayi kompleksinin (hem gerçek hem de hayali) başarılarına ilişkin kendi liderliğini korkutmak için daha fazla para “yok etme” isteğinin kanıtıdır.
Atomik "Orlan"! Pentagon sakinleri bilinçte çöküyor
Tüm bunlarla birlikte, GSGN projesi Sovyet kruvazöründen sekiz farklı topçudan büyük bir fark yarattı! Evet, sevgili okur, nükleer reaktörler ve roket teknolojileri çağında, birisinin gemilerini demirden arındırılmış demir parçaları ile donatıp, sıcak çelik parçalarını 29 000 metrelik bir mesafeye dağıtarak ciddiye alması bekleniyor.
Aksi takdirde, Amerikalılar Sovyet Orlan'da ortaya konan kriterleri kutsal bir şekilde takip ettiler: "Sevmek bir kraliçe gibidir, çalmak bir milyon gibidir". İmtiyaz ve taviz yok. Son teknoloji ile donatılmış büyük, son derece pahalı gemi.
Nükleer reaktör, zamanında en son, Aegis IUSC, en gelişmiş tespit araçları, 128 roket torpido ve uzun menzilli uçaksavar füzeleri, gemi karşıtı Zıpkınlar, küçük büyüklükteki torpidolar ve bir çift denizaltı karşıtı helikopterden oluşan devasa bir mühimmat seti. Daha sonra, Phalanx altı namlulu uçaksavar silahları ve Tomahawk'lı zırhlı kutular bunlara eklenecek.
Kruvazör Grevi, Güdümlü Silahlar, Nükleer güç - güdümlü füze ile grev kruvazörü silahve hatta bir nükleer harekette. Sıradan olmayan CSGN adı altında gizlenmiş nadir bir durumdur. Amerikan aksiyon filminin bu "süper kahramanı", yoluna çıkan herkesle başa çıkabiliyor!
Tüm yetersizliklerine rağmen, GSGN programı uygulamaya konma sürecindeydi - bu anlamda tarih nükleer grev kruvazörü, ABD süper gemisinin (inşaattan sonraki 5 gününde inşası durdu) hikayesini tekrarladı. Amirallerin “süper gemi” alma konusundaki karşı konulmaz istekleri - Kongre’nin inatçı pozisyonuyla, silah ırkının anlamsız bir başka sarmalına dahil olmak istemiyorlardı.
Dahası, gelecekteki CSGN'nin gerekli tüm bileşenleri "donanımda" vardı ve daha sonra çoğu hizmete girdi. filo.
Nükleer enerji santrali
Grev kruvazörünün geliştirilmesi için taktik ve teknik gereksinimler (TTZ), 32 düğümleri düzeyinde en yüksek hızı belirledi. 17 bin tonluk belirtilen yer değiştirmede, kruvazörün en az 100 - 120 bin hp hp pervane şaftı üzerinde olması gerekiyordu.
TTZ'nin ortaya çıkması sırasında, yüzey savaşçıları için ana reaktör tipi, sekiz ABD Donanması atomlu kruvazörüne kurulan D2G idi. Bu kadar mütevazı birimler çifti, 44 MW (60 thous. Hp) gemilerinin millerine güç sağladı. CSGN'de, daha fazla güç iletmek üzere tasarlanmış üç GTZA'ya sahip dört benzer NPGS'nin iki kademesi takılabilir. Veya temelde yeni bir reaktör geliştirdi. Her durumda, nükleer grev kruvazörü projesi, nükleer enerji santrali yaratma konusunda önemli bir zorluk yaşamamıştır.
Altı ABD Donanması nükleer kruvazöründen oluşan bir filo (Yankees toplamda 9'a sahipti ve tümü 90'in başında hurdaya gönderildi)
Başka bir soru - neden grev kruvazörünün nükleer bir enerji santraline ihtiyacı vardı? Zaman bariz bir cevap verdi - gerek yok.
"Aegis"
Mikroelektronik ve 70'in tespit araçları alanındaki en modern gelişmelere dayanarak oluşturulan savaş bilgi ve kontrol sistemi. Bilgisayarlı muharebe bilgi merkezi, dört sabit panel PAR ile AN / SPY-1 radar. İki koordinatlı radar havası incelemesi AN / SPS-49. Dört uçaksavar yangın kontrol radarı AN / SPG-62. Navigasyon radarı AN / SPS-64 ve yüzey görüntüleme radarı AN / SPS-10F. Bundan sonra, AN / SQS-53A hidroakustik istasyonunu ve iki adet denizaltı karşıtı helikopterin yerleşik sistemlerini birleştiren, sualtı ortamına yönelik LAMPS veri toplama ve merkezi bilgi işlem sisteminin antenleri ve birimleri bulunmaktadır.
Aegis sistemi ile atomik kruvazör "Long Beach" (gerçekleşmemiş proje)
Genel olarak, zaman için harika bir sistem - BIUS, geminin tüm alt sistemlerine boyun eğdirdi. Ajis'in tek sorunu, özellikle yıllar önce 40 standartlarına göre, yüksek maliyeti idi. Dahası, sistem Sovyet gemi karşıtı füzelerin saldırılarını engellemekte “aşılmaz bir kalkan” olarak konumlandırılmış ve ABD Donanması'nın eskort kruvazörlerine kurulum için tasarlanmıştır. Şok CSGN'nin açıkçası diğer amaçları ve çalışma alanları vardı. O yılların çoğu Amerikan kruvazörü gibi, daha basit NTDS ile bir grup radar AN / SPS-48 ve SPS-49 ile kolayca yapabilirdi. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, bu sistemler reklamı yapılan "Ajis" den daha kötü değildi - güçlü ve güvenilir bir SPS-48 Yankees hala gemilerinde kullandı.
Ama o zaman amiraller her şeyi "özel şık" ile yapmak istediler. “Süper kruvazör” fikri, Pentagon'un sakinlerinin beyinlerini, uzlaşmayacak kadar derinlemesine etkiledi. Denizciler sadece en iyisini ve mümkün olan en yüksek maliyetle seçtiler!
Menzilli silahlar
CSGN kruvazör mühimmatı, 4 tipi füzelerden (Stender-2 SAM, AURROK PLUR, Garpun gemi karşıtı füze ve Tomahawk SLCM) - çeşitli amaçlar için sadece bir buçuk yüz roket mühimmatından oluşuyordu. Üç farklı tipte fırlatıcıdan füzeler fırlatıldı:
- Mk.26 GMLS Mod.2 - Geminin kıç ve yaya yerleştirilmiş iki adet evrensel kirişli PU. Tesisler Stender-2 uçaksavar füzelerinin ve ASROK denizaltı roket torpidolarının fırlatılması için tasarlandı;
70-s standartlarına göre bile, Mk.26 GMLS çok hantal, ağır ve modası geçmiş kabul edildi (Mod.2’in “kuru” kütlesi 265 ton!). O zamana kadar, ilk underdeck rampa modelleri Sovyet gemilerine (C-8F davul tipi rampaların 300-şarj cihazları) monte edilmişti ve Amerikan denizciler, geliştirilmekte olduğu herhangi bir füze türünün depolanması ve başlatılması için duyurulmuş olan evrensel MK.41 DPS'yi bekliyorlardı. 1976 yılı. Bununla birlikte, Mk.41'e ulaşmadan önce, operasyonel hazırlığın en az 9 yılını beklemesi gerekecekti, bu nedenle grev kruvazörü eski PU Mk.26 Mod.2 (roketin her birinin roket mahzeninin maksimum kapasitesi - roketin 64'i) için tasarlanmıştı;
- Mk.141 - Harpoon RCC'yi başlatmak için eğimli dörtlü rampalar. Ufukta 35 ° açıyla monte edilmiş taşıma ve fırlatma kapları (TPC) ile hafif bir kafes yapısını temsil ettiler;
Yukarıdaki “klasik” CSGN'dir. Aşağıda CGN-42'in (Aegis sistemiyle Virginia sınıfı nükleer kruvazör) sadeleştirilmiş versiyonu bulunmaktadır.
- Mk.143 Zırhlı Fırlatma Kutusu (ABL) - üst güvertedeki Tomahawk yolcu füzelerini fırlatmak için tasarlanmış zırhlı rampalar. Topor'un depolanması ve başlatılması süreci, modern Rus Club-K füze sisteminde kullanılan şemaya benziyordu. Sadece Rus Klab'ın PU'sunun yapıldığı sahte 40-ayaklı konteyner yerine, Mk.143 ABL, 7x2x2 m boyutlarında ve 26 ton ağırlığında ağır bir metal kutu idi. Gerekirse, üst kapak kaldırıldı ve "Tomahawks" ile dört TPK başlangıç konumunu işgal etti. Bu nedenle, en son Tomahawk füzelerinin herhangi bir donanma gemisinin güvertesine (İkinci Dünya Savaşı sırasında inşa edilmiş eski savaş gemileri dahil) yerleştirilmesi gerekiyordu. Tüm açık değerleri ile ABL, mecazi ve modası geçmiş olarak tanındı. Mk.41 CWP'nin ortaya çıkmasından kısa bir süre sonra Mk.143 kurulumu hizmetten alındı
Topçu!
Taslak kruvazör belki de en önemli özelliği. CSGN'nin ileri kısmında, iyi cilalanmış 203 mm topu parıldıyordu - füzelere ek olarak, en son derece otomatikleştirilmiş deniz silahı Mk.71'in kruvazör silahlanmasına dahil edilmesi gerekiyordu.
Bu sistemin ortaya çıkmasının arka planı şu şekildedir: 70’lerin başında, Amerikan filosu büyük miktarda füze topçu kruvazörü (II. Dünya Savaşı gemilerine dayanan doğaçlama) yazdı. Eski gemilerle birlikte, son büyük kalibreli silahlar geçmişte kayboldu. Birkaç yıl daha - ABD Donanması'nın tek tip topçu silahı "hafif" beş inç "Mk.42 ve Mk.45.
"Evet!" - okuyucu çekecek - Zaman geçmiş yıllarda elde edilen kazanımları silerek haksız yere ilerledi. Savaş gemilerinin ve büyük topların görkemli dönemi, tarihin tozlu raflarında uzanıyordu. ”
Ancak, dikkat çekici roketlerin ortaya çıkmasına rağmen, denizciler “büyük oyuncakları” ile ayrılmayı planlamıyorlardı. Amfibi saldırı kuvvetleri için ateş desteği ve düşman kıyılarının bombalanması (Basurman’daki Deniz Silah Atışları Desteği) modern filo için önemli bir görev olmaya devam etti. Deniz Kuvvetleri en çok deneyime sahipti: Yankees, hazırladıkları cesetlerin yerine düşmanlarına ağır mermi paketlerini atmayı tercih ettiler - ve şimdi onlar bir deniz bataryası şeklinde bir “8” donanma silahı olmadan savaşa girmeyi ciddi olarak düşünüyorlar.
5 kalibreden (127 mm) 8 kalibreye (203 mm) geçiş, merminin kütlesinde üç kat bir fark ve daha uzun bir 5000 metre aralığı anlamına gelir.
71 varil uzunluklarında kalibrelere sahip kompakt, otomatik Mk.55 top, ateşe hazır mühimmat ile birlikte 78 ton ağırlığında ve 10-12 çekim / dakika çekim hızını sağlamıştır. Güç, 75 şarj mağazasından sağlandı. Ateşi sırasında Mk.71 mekanizmalarını kontrol etmek için, bir 1 denizcisi gerekliydi. Ancak, gelecekte cephaneyi ana tesisattan mağazaya taşırken, N sayısının daha güçlü ellerinin çekilmesi gerekiyordu.
Supergun, 118 km mesafede 29 kg mermi üretebilir. Her zamanki "boşluklara" ek olarak, Mk.71 cephaneliğine, Vietnam Savaşı sırasında yaratılan ve Vietcong üslerinin 63 milden daha fazla mesafede bombalanmasına izin veren Mk.40 çakmak mermisi katıldı!
Gerçek silah modeli 1975 yılında Hull destroyerinde toplandı ve test edildi. Resmi verilere göre, Mk.71'in doğruluğu düşüktü ve "8 inç" olan aktif mermiler ateşlendiğinde "beş inç" ten neredeyse hiç bir avantajı yoktu. Ancak, en önemlisi, "beş inç" daha ucuzdu! Mk.71'in geliştiricileri, işin devamı için fon almadılar ve 1978'te, modern deniz 8 “silahı” projesi en aza indirildi.
Şu anda, ABD Donanması'nın ana topçu silahı Mk.45 kalır. Yankees, ayarlanabilir mermiler ve yüksek ilk hız mühimmatı ile gücünün eksikliğini telafi etmeye çalışıyor: Mk.45 Mod.4'in namlu uzunluğu inanılmaz 62 kalibratörlerine getirildi!
CSGN projesinin enkazı
Yılın 1974 bütçesine göre, filonun yükseltilmiş Long Beach atom kruvazörüne (tahmini 800 milyon dolarlık maliyet) ve 12 seri grev kruvazörlerine göre 1,5 milyar dolarlık bir deneysel CSGN alması bekleniyordu. Yılın 1975 bütçesinde, seri CSGN'lerin sayısı 8 birimlerine düşürüldü. Virginia tipi nükleer kruvazörlerin inşası sırasını on ikiden dört birime (gerçekte olan) azaltarak gerekli fonlar sağlanacaktı.
USS Long Beach (CGN-9). 1959 gramda piyasaya sürüldü Devin tamamen yer değiştirmesi - 17 bin ton.
USS Long Beach, 80'in başlangıcında hafif bir yükseltme yaptıktan sonra.
Açıkça görülebilen, çıkıntılı RCC "Zıpkın", "Falanx" ın beyaz kapakları ve "Tomahawks" ile zırhlı kaplar.
Açıkça görülebilen, çıkıntılı RCC "Zıpkın", "Falanx" ın beyaz kapakları ve "Tomahawks" ile zırhlı kaplar.
Gelecekte, projeler tekrar tekrar revize edildi ve sonuç olarak, CSGN adı altında derhal beş farklı proje gizlendi:
- sadece silahların bileşiminde ve yapılarının teknik performansında mükemmellik açısından farklılık gösteren iki ağır "klasik" CGSN (örnek 1974 ve 1976);
- Eski kruvazör “Long Beach” e dayanan “test” CSGN-9;
- CGN-42'in “hafif versiyonu” - sadeleştirilmiş bir silah bileşimi ile Virginia kruvazörünün kabuğundaki Aegis sistemine sahip nükleer füze kruvazörü.
Gerçekte, projelerden hiçbiri uygulanmadı. Aegis sistemini kurmadan ve kruvazörün tasarımında büyük bir değişiklik yapmadan, sadece Long Beach basitleştirilmiş bir proje ile geliştirilmiştir.
"Süper kahraman gemisi" nin parlak projesini ne mahvetti?
Suçlamanın siyasi doğruluk haline geldiği ortaya çıktı. Kongre üyelerinin doğrudan sorusuna: “Neden kruvazörlere grevcilere ihtiyaç duydun?” Bunu takiben tamamen saçma bir cevap: “Ruslarla savaş”.
Fakat asıl Rus gücü suyun altına gizlenmişti! SSCB Donanması'nın denizaltılarını etkin bir şekilde telafi etmek için, onlarca ve yüzlerce denizaltı karşıtı gemi, yok edici ve fırkateynler gerekliydi. CSGN'nin bu şartlardaki etkisi tamamen yararsızdı ve Kongre hemen projeyi "hackledi".
Hayır, Amerikan amiralları o kadar aptal değildi. Ancak grev kruvazörünün lansmanını yüksek sesle ilan etme manevi hakları yoktu: “üçüncü dünya ülkelerinin” dünyadaki sayısız yerel çatışmada yenilmesi.
Ciddi konuşarak, bütün nedeni para yatıyor. Tasarımcılar, grev kruvazörünün tasarımıyla dikkat çekici bir şekilde akıllı hale geldi - planlanan biçimde, CSGN'nin yerel savaşlara katılmak için aşırı pahalı olduğu ortaya çıktı. Ve bir eskort gemisi kadar etkisiz - bu amaçla, Yankees, yok edici Spryens'in vücudunda çok sayıda Aegis Ticonderoga tipi kruvazör inşa etmeyi planladı (DDG-47 kafasının yapımı için sözleşme 1978'te imzalandı).
CSGN Projesi unutulmayacak mı? Filo geliştirme eğilimlerine adanmış tematik kaynaklar üzerine, 21. yüzyılda böyle bir gemi görmeyeceğimiz görüşünde.
Kesinlikle değil!
Yılın nemli Kasım 2013'inde, yeni nesil bir filo avcısı olan Zamvolt, Kennebec Nehri'nin sularına adım attı. İşte boyutları (14 500 ton) ve fiyatı (Ar-Ge ile 7 milyar dolar) ve 80 roketatarları ve en yeni süper radar AN / SPY-3 ve 920 mühimmatlı bir çift AGS 6 inç cephanesi.
Ancak modern zamanlarda amirallerin daha esnek bir kelime hazinesi var: “grev kruvazörü” (Soğuk Savaş artıkları yok!) Germek yerine, “yok edici” nötr kelimesi kullanılıyor ve “üçüncü dünya ülkelerini etkilemek için aşağılık bir ifade” yerine “güzel bir trafik“ terörle mücadele operasyonları. "
Göre:
http://www.g2mil.com
http://www.globalsecurity.org
http://www.harpoondatabases.com
http://www.wikipedia.org