Dünya üzerindeki en şahane kedi.
17 Temmuz 2020'de hayatıma giriş yaptı, eski evin duvarına dayalı tahta kutuların üzerinde uyuyor ya da kendini temizliyor halde görüyordum onu. Lionel'den bir süre sonra geldi, Lionel ne kadar yakın, dokungaçsa Marco bir o kadar mesafeli, kendi alanını seven, tamamen kendine özgü bir yaratıktı.
Önce sütlerden başladı, onun için ayrı mama, su kapları koydum bahçeye 2 metreden fazla yaklaşmazdı, 2 hafta sonra mesafe kapandı ve beni görünce sırt üstü yatıp göbeğini açtı. Kimilerine göre bu davranış güven göstergesiydi.
Miyavlamayı pek sevmez, hamakta sallanmaya bayılır, Lionel'ın alfalıklarından sıkılırdı.
Geriye dönüp 8 ayı değerlendirdiğimde göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş diyorum.
Bahçeden diğer diyara göçen her kedi vücudumda farklı tepkilere neden oluyor, Şimon, Leonidas, Loki, Siobhan... Marco'nunki boğazımda kocaman bir düğüm oldu, yutkunma zorluğu yaşatıyor ve de ses kısıklığı.
Duvardan atlayıp bahçe kapısına doğru koşmasını özleyeceğim, balkonun altında mırıldamasını, mamasına patisini koymasını, yerde yuvarlanmasını, Luna'yı temizlemesini, Lionel ile didişmesin, kimseye pas vermemesini ve bana düşkünlüğünü, sabaha karşı 4'te bahçede gezinmesini, zil sesine jet hızı ile cevap vermesini, poz vermesini belki, koltuğu bir taht gibi kullanmasını, yaşamasını...
Bir enfeksiyon nedeni ile kaybettik onu, saklanıp ortadan kaybolmasa, saçama sapan yerlerde gezmese, sokak kedisi gibi davranmasa belki de... diye ah ah edip vah vahlamasak ne olur bilemiyorum.
Özlüyorum.
Yorgunum.