Bir şarkıda diyor ki; ''Yanına oturup sana yıldızlar hakkında şarkılar söyleyecek türden bir aptal değilim, kızım. Ama dün gece mavinin üzgün tarafına baktım, ve o arkalarda kaybolmuştu. Çekiciliğindeki bir şeyler onu çıldırtmış olmalı.''
İçim, bugün uzun zamandır olmadığı kadar gerçekten içim. Sanki kafamda çarpışan arabalar yarışıyordu, ben de bir süreliğine elektrikleri kapattım. Harbiden çok aptallaşabiliyorum bazı konularda, bazı zamanlarda. Bunun farkına varmam, birazcık zaman alıyor. Onun öncesinde beni kimse o yarattığım döngülerin içinden çıkaramaz. Hatta o an istediklerime ulaşabilsem, çok iyi gibi görünecek ama aslında çok kötü olacak. Şimdi bunu buraya yazıyorum şey gibi, -bak Mati biliyorsun, yine yapma- hatırlatması, yapışkanlı notu gibi baş ucunuza bir yerlere astığınız. Bakalım bir işe yarayacak mı. Ben de sanmıyorum.
Bazen her şeyin nedenini de çok fazla müzik dinlememe ve çok fazla film izlememe, bu yüzden de hayalperestliğin diplerinde gezinmeye bayılmama bağlıyorum. Ama hep bir hikaye var, o hep var işte; aynı nesnelerin etrafında dönen, aynı şehirlerde otostop çeken. Bir kaset var; üzerindeki beyaz şeritte birinin el yazısıyla -sadece çal- yazan. Bir kutu var; içinde siyah beyaz fotoğraflar, mektuplar, siyah dolma kalem izleri, ufak tefek'tenlerle yerini yadırgamış çıkıntılık yapan tuğlanın arkasına saklanan. Bir perde var; şehrin siyahını bir süreliğine de olsa beyaz'a çeviren. Bir duvar var; tüm anılarımı, tüm fotoğraflarımı, tüm insanlarımı ve kendimi karıştırıp çimentosuyla ördüğüm.
Nedense şimdi bu şarkı düşüverdi aklıma, şu cümlelerden sonra; #Thievery Corporation - Sweet Tides.
Fazla güzel hava kokuyor. Bende de hep o havayı burnumdan çekmek isteği. Sanırım çok fazla -ben- olmuş bir şarkı ve klip.
Ya siz beni boşverin. Yeni yıkanmış nevresim kokusunu düşünün, ya da yeni aldığınız kitabın kokusunu. Ama düşünün. Gidip koklamayın. Sadece düşünün.
Bunu da bugünlük dünyanın en güzel şarkısı seçtim tamam mı; #Bob Dylan and Johnny Cash - Girl from the North Country.