Yazarın Önsözü:
DÜŞÜNME ve DESTİNİ
Bu kitap Benoni B. Gattell'e 1912 ve 1932 yılları arasındaki aralıklarla dikte edildi. O zamandan beri tekrar tekrar üzerinde çalıştı. Şimdi, 1946'te, en azından hafifçe değiştirilmemiş birkaç sayfa var. Tekrarlamalardan ve karmaşıklıklardan kaçınmak için tüm sayfalar silindi ve birçok bölüm, paragraf ve sayfa ekledim.
Yardım olmadan, çalışmanın yazılıp yazılmadığı konusunda şüpheli, çünkü aynı anda düşünmek ve yazmak benim için zordu. Vücudum hala konunun formda olduğunu düşündüğümde ve formun yapısını oluşturmak için uygun kelimeleri seçtiğimde durmalıydı: bu yüzden yaptığı iş için kendisine gerçekten minnettarım. Ayrıca burada isimsiz kalmak isteyen arkadaşlarının çalışmalarını tamamlamadaki önerileri ve teknik yardımları için de kabul etmeliyim.
En zor görev, ele alınan konuyu yeniden ifade etmek için terimler almaktı. Zorlu çabalarım, belirli gerçek dışı gerçeklerin anlam ve niteliklerini en iyi şekilde aktaracak kelimeleri ve cümleleri bulmak ve insan bedenlerinde bilinçli benliklerle ayrılmaz ilişkilerini göstermek oldu. Tekrarlanan değişikliklerden sonra nihayet burada kullanılan terimlere yerleştim.
Pek çok konu istediğim kadar net olmamakla birlikte, yapılan değişikliklerin yeterli veya sınırsız olması gerekir, çünkü her okumada diğer değişiklikler tavsiye edilebilir görünüyordu.
Kimseye vaaz vermeyi sanmıyorum; Kendimi bir vaiz ya da öğretmen olarak görmüyorum. Kitaptan sorumlu olmadığım halde kişiliğimin yazarı olarak adlandırılmamasını tercih ederim. Bilgi sunduğum konuların büyüklüğü beni öz-anlayıştan kurtarıyor ve rahatlatıyor ve alçakgönüllülük savunmasını yasaklıyor. Her insan vücudunda olan bilinçli ve ölümsüz benliğe garip ve şaşırtıcı ifadeler vermeye cesaret ederim; ve bireyin, sunulan bilgilerle ne yapıp yapmayacağına karar vereceğini kabul ediyorum.
Düşünceli insanlar burada bilinçli olma durumlarımdaki bazı deneyimlerimden ve hayatımın olaylarından haberdar olmamın ve benim için nasıl bir şeyler yapmamın mümkün olduğunu açıklamaya yardımcı olabilecek olayları konuşma gereksinimini vurguladılar. şimdiki inançlarla varyans. Bunun gerekli olduğunu söylüyorlar, çünkü hiçbir kaynakça eklenmemiş ve burada yapılan açıklamaları doğrulamak için herhangi bir referans sunulmuyor. Deneyimlerimden bazıları duyduğum veya okuduğum hiçbir şeye benzemedi. İnsan hayatı ve içinde yaşadığımız dünya hakkındaki kendi düşüncelerim kitaplarda bahsetmediğim konuları ve fenomenleri ortaya çıkardı. Ancak, bu tür konuların başkaları tarafından henüz bilinmeyebileceğini varsaymak mantıksız olacaktır. Bunu bilen ama söyleyemeyenler olmalı. Ben hiçbir gizlilik taahhüdüm altında değilim. Hiçbir şekilde hiçbir organizasyona ait değilim. Düşünerek ne bulduğumu söylememe inancımı kırmıyorum; Uyanıkken sürekli düşünerek, uykuda veya trans halinde değil. Ben hiç olmadım ya da hiçbir zaman trans halinde olmak istemiyorum.
Uzay, maddenin birimleri, maddenin oluşumu, zeka, zaman, boyutlar, düşüncelerin yaratılması ve dışlanması gibi konular hakkında düşünürken farkında olduğum şeyler gelecekteki keşif ve sömürü için alemleri açacaklardır. . O zamana kadar doğru davranış, insan yaşamının bir parçası olmalı ve bilimi ve buluşu takip etmeli. O zaman medeniyet devam edebilir ve Sorumluluk ile Bağımsızlık bireysel hayatın ve Hükümetin kuralı olacaktır.
İşte erken hayatımdaki bazı deneyimlerin bir taslağı:
Ritim, bu fiziksel dünyayla ilk bağlantı duygumdu. Daha sonra vücudun içinde hissedebiliyordum ve sesler duyabiliyordum. Seslerin yaptığı seslerin anlamını anladım; Hiçbir şey görmedim, ama duygu olarak, ritim ile ifade edilen herhangi bir sözcük sesinin anlamını alabilirim; ve hislerim, kelimelerle tarif edilen nesnelerin biçimini ve rengini verdi. Görme duyusunu kullanabildiğim ve nesneleri görebildiğimde, hissettiğim gibi hissettiğim formları ve görünüşleri, yakaladıklarımla yaklaşık olarak uyuşarak buldum. Görme, duyma, tat ve koku alma duyularını kullanabildiğim ve soruları sorabildiğim ve cevaplayabildiğimde kendimi garip bir dünyada yabancı biri olarak buldum. İçinde yaşadığım beden olmadığımı biliyordum, ancak kimse bana kim veya ne olduğumu veya nereden geldiğimi söyleyemedi ve sorguladığım kişilerin çoğu yaşadıkları beden olduğuna inanıyor gibiydi.
Kendimi özgür bırakamayacağım bir bedende olduğumu fark ettim. Yalnız ve üzgün bir üzüntü durumuyla kayboldum. Tekrarlanan olaylar ve deneyimler beni olayların göründüğü gibi olmadığına ikna etti; değişimin devam ettiğini; hiçbir şeyin kalıcılığının olmadığı; insanlar genelde gerçekten kastettikleri şeyin tersini söylediler. Çocuklar "inanma" veya "rol yapmamıza izin ver" olarak adlandırılan oyunları oynadılar. Oynanan çocuklar, erkekler ve kadınlar inanç ve davranışlarda bulundular; nispeten az insan gerçekten doğru ve içtendi. İnsan emeğinde atık vardı ve görünüşler uzun sürmedi. Görünümler uzun sürmedi. Kendime sordum: İşler sürekliliği ve israf ve rahatsızlık duymadan nasıl yapılmalı? Kendimin bir parçası da cevap verdi: İlk olarak ne istediğini biliyorsun; ne istediğinizi alacağınız formu görün ve düzenli olarak aklınızda tutun. Sonra düşünün ve irade ve bunu görünüşte konuşun ve ne düşündüğünüzü görünmez atmosferden toplanıp, bu forma ve çevresine sabitlenin. O zaman bu sözlerle düşünmedim, fakat bu sözler daha sonra düşündüğümü ifade eder. Bunu yapabileceğim konusunda kendimi güvende hissettim ve bir keresinde uzun süre çalıştı ve denedi. Başarısız oldum. Başarısızlıktan sonra utanmış, bozulmuş ve utanmıştım.
Olayları gözlemlemek konusunda yardımcı olamadım. İnsanların, özellikle ölümle ilgili olan şeyler hakkında söylediklerini duydum, makul görünmüyordu. Ailem dindar Hıristiyanlardı. Okuduğunu duydum ve Tanrı'nın dünyayı yarattığını söyledim; dünyadaki her insan bedeni için ölümsüz bir ruh yarattı; ve Tanrı'ya itaat etmeyen ruhun cehenneme dökülmesi ve sonsuza dek ateş ve küfürle yakılması. Bunun bir kelimesine inanmadım. Herhangi bir Tanrı'nın ya da varlığın dünyayı yaratabildiğini ya da yaşadığım beden için beni yarattığını varsaymam ya da inanmam çok saçma geldi. Parmağımı bir kabataş kibritle yakmıştım ve vücudun ölüme yakılabileceğine inanıyordum; ama biliyordum ki, benim gibi bilinçli olan o yanamadı ve ölemedi, o yanıktan gelen acı korkunç olsa da, ateşin ve taşların beni öldüremediğini biliyordum. Tehlikeyi hissedebiliyordum ama korkmadım.
İnsanlar yaşamla ya da ölümle ilgili 'neden' ya da 'ne' olduğunu bilmiyordu. Olan her şeyin bir nedeni olması gerektiğini biliyordum. Yaşamın ve ölümün sırlarını bilmek ve sonsuza dek yaşamak istedim. Nedenini bilmiyordum ama bunu istememe yardım edemedim. Dünyayı, geceyi, günü, hayatı ve ölümü yöneten bilge olanlar olmadığı sürece, gece ve gündüz, yaşam ve ölüm ve dünya olamayacağını biliyordum. Ancak amacımın bana nasıl öğrenmem gerektiğini ve ne yapmam gerektiğini, yaşamın ve ölümün sırlarını emanet etmeyi söyleyen akıllıları bulmak olacağını belirledim. Bunu söylemeyi düşünmedim bile, firmam çözer, çünkü insanlar anlamaz; aptal ya da delirmem için bana inanacaklardı. O zamanlar yaklaşık yedi yaşındaydım.
On beş veya daha fazla yıl geçti. Özellikle ergenlik dönemlerinde, özellikle de kendiminkinde, erkekler ve kadınlar arasında büyürken ve değiştiklerinde, kız ve erkeklerin hayatı hakkındaki farklı görüşleri fark ettim. Görüşlerim değişti, ama amacım - bilge olanları, kimin bildiğini ve kimden yaşam ve ölümün sırlarını öğrenebileceğimi bulmak - değişmedi. Onların varlığından emindim; dünya onlarsız olamazdı. Olayların sıralanmasında, bir ülkenin hükümeti veya bunların devam etmesi için herhangi bir işletmenin yönetimi olması gerektiği gibi, bir hükümet ve dünyanın yönetimi olması gerektiğini görebiliyordum. Bir gün annem bana neye inandığımı sordu. Tereddüt etmeden dedim: Şüphesiz ki biliyorum ki, kendi hayatım, bilmediği bir kanıt gibi görünse de, adalet dünyaya hükmediyor, çünkü doğal olarak bildiğim şeyi ve en çok istediğim şeyi gerçekleştirme ihtimalini göremiyorum.
Aynı yıl, 1892'in baharında bir Pazar gazetesinde, bir Madam Blavatsky'nin, Doğu'da Mahatmas denilen bilge adamların bir öğrencisi olduğunu okudum; dünyadaki tekrarlanan hayatlar boyunca, bilgeliğe ulaşmış olduklarını; Yaşam ve ölümün sırlarına sahip olduklarını ve Madam Blavatsky'nin öğretilerini halka verebilecekleri bir Teosofi Topluluğu oluşturmasına neden olduklarını söylediler. O akşam bir konferans olacaktı. Gittim. Daha sonra toplumun ateşli bir üyesi oldum. Bilge adamlar olduğu ifadesi - hangi isimde olursa olsun - beni şaşırtmadı; bu, yalnızca insanın gelişimi ve doğanın yönü ve rehberliği için gereği kadar emin olduğum şeyin sözlü kanıtıydı. Onlar hakkında elimden geleni okudum. Bilge adamlardan birinin öğrencisi olmayı düşündüm; ama sürekli düşünmek beni asıl yolun kimseye herhangi bir resmi başvuru ile değil, kendime uygun ve hazır olduğumu anlamamı sağladı. Gibi olduğum gibi 'bilge olanları' görmedim, duymadım, onlarla hiç temasım olmadı. Öğretmenim olmadı. Şimdi bu konuları daha iyi anlıyorum. Gerçek 'Bilge Olanlar' Kalıcılık Alemindeki Triune Selves. Tüm toplumlarla bağlantıyı kestim.
1892 Kasım ayından itibaren, 1893'in ilkbaharında hayatımın en olağanüstü olayının yaşandığı şaşırtıcı ve önemli deneyimlerden geçtim. New York City'deki 14th Bulvarı'ndaki 4th Sokağı'nı geçtim. Arabalar ve insanlar aceleyle geliyorlardı. Kuzeydoğu köşesine kaldırım taşı kaldırırken, Işık, başımın merkezinde açılan sayısız güneşinkinden daha büyük. Bu anda veya noktada, sonsuzluklar tutuklandı. Zaman yoktu. Mesafe ve boyutlar kanıt değildi. Doğa birimlerden oluşuyordu. Doğanın ve Zeka olarak birimlerin bilincindeydim. İçinde ve ötesinde, demek ki, daha büyük ve daha az Işık vardı; büyüdükçe, daha az Işık, daha fazla farklı ünite ortaya çıkardı. Işıklar doğada değildi; Zeka olarak Işıklar, Bilinçli Işıklardı. Bu Işıkların parlaklığı veya hafifliği ile karşılaştırıldığında, çevre güneş ışığı yoğun bir sisdi. Ve tüm Işıkların, birimlerin ve nesnelerin içinde ve içinden, Bilincin Varlığının bilincindeydim. Mutlak ve Mutlak Gerçeklik olarak Bilincin ve şeylerin ilişkisinin bilincindeydim. Hiçbir heyecan, duygu ya da coşku yaşamadım. Kelimeler tamamen BİLİNCİ açıklamak veya açıklamak için başarısız. Yüce ihtişam ve güç ve düzen ve o zamanlar bilinçli olduğum şeye benzeyen ilişki tanımını denemek boşuna olurdu. Önümüzdeki on dört yıl boyunca iki kez, her seferinde uzun bir süre boyunca Bilincin bilincindeydim. Fakat o sırada o anın farkında olduğumdan çok daha fazla bir şey farkında değildim.
Bilincin bilincinde olmak, hayatımın en güçlü ve dikkat çekici anından bahsetmek için seçtiğim ilgili kelimeler kümesidir.
Her birimde bilinç vardır. Bu nedenle Bilincin varlığı, her bir birimi bilinçli olduğu ölçüde gerçekleştirdiği işlev olarak bilinçli yapar.
Bilinç bilincinde olmak, bilinçli olana “bilinmeyen” i gösterir. O zaman Bilincin bilincinde olduğunu ne yapabileceğini bilmek o kişinin görevi olacaktır.
Bilincin bilincinde olmanın büyük önemi, kişinin herhangi bir konu hakkında düşünerek düşünmesini sağlamasıdır. Düşünme, Düşünce Konusunda bilinçli Işığın sabit tutulmasıdır. Kısaca ifade etmek gerekirse, düşünme dört aşamadan oluşur: konuyu seçme; Bilinçli Işığı bu konuda tutmak; Işığı odaklamak; ve Işığın odağı. Işık odaklandığında, konu bilinir. Bu yöntemle, Düşünme ve Destiny yazılmıştır.
Bu kitabın özel amacı şudur: İnsan vücudundaki bilinçli benliklere, bilinçli olarak ölümsüz bireysel trinitylerin ayrılmaz birer yapıcı olduğumuzu söylemek, mükemmel düşüncesiz ve birebir olan kusursuz bedenlerimizle bilen parçalarımızla yaşayan Triune Selves. Kalıcılık Aleminde; biz bilinçli olarak şimdi insan bedenlerinde kendimiziz, çok önemli bir sınavda başarısız olduk ve böylece kendimizi bu Kalıcılık Anlayışından bu geçici erkek ve kadın doğum ve ölüm ve yeniden var olma dünyasına sürgün ettik; bunun hiçbir hatırasına sahip olmadığımız için, kendimizi hipnotik bir uykuya daldık, hayal etmeye; yaşam yoluyla, ölümle tekrar tekrar hayata dönmeye devam edeceğimizi; kendimizi hipnotize edinceye, uyandırarak kendimize koyduğumuz hipnozdan çıkana kadar bunu yapmaya devam etmemiz gerektiğini; bu, ne kadar sürerse sürsün, hayalimizden uyanmalıyız, bedenlerimizde kendimiz olarak kendimizin bilincinde olmalıyız ve sonra bedenlerimizi evimizdeki sonsuz hayata - geldiğimiz Süreklilik Aleminin - yenilenen ve eski haline getirmek zorundayız. Bu dünyamıza nüfuz eder, ama ölümcül gözler tarafından görülmez. Sonra bilinçli bir şekilde yerimizi alıp Ebedi İlerleme Düzeni'nde yerimize devam edeceğiz. Bunu başarmanın yolu izleyen bölümlerde gösterilmektedir.
Bu yazımda, bu çalışmanın el yazması yazıcıya aittir. Yazılanlara eklemek için çok az zaman var. Hazırlandığı yılların çoğunda, metinde anlaşılmaz görünen, ancak bu sayfalarda belirtilenler ışığında anlamlı ve anlamlı olan bazı Kutsal Kitap bölümlerinin yorumlarına yer vermem istendi. Aynı zamanda, bu çalışmada yapılan açıklamaları doğruladı. Ancak karşılaştırmalar yapmak veya yazışmalar yapmak konusunda isteksizdim. Bu çalışmanın sadece kendi yararına değerlendirilmesini istedim.
Geçen yıl, İncil'in Kayıp Kitaplarını ve Eden'in Unutulmuş Kitaplarını içeren bir cilt aldım. Bu kitapların sayfalarını incelerken, Triune Benliği ve onun üç bölümüyle ilgili burada ne yazıldığını anlayınca, kaç tane garip ve başka türlü anlaşılmaz bölümün anlaşılabileceğini görmek şaşırtıcıdır; insan bedeni bedeninin kusursuzlaştırılmış, ölümsüz bir fiziksel beden haline gelmesi ve İsa'nın sözleriyle "Tanrı'nın Krallığı" olan Kalıcılık Krallığı hakkında.
Yine İncil bölümlerinin açıklamaları için taleplerde bulunulmuştur. Belki de bunun yapılması iyi bir şeydir ve ayrıca Düşünme ve Kader okurlarına, hem Yeni Ahit'te hem de yukarıda belirtilen kitaplarda bulunabilecek olan bu kitaptaki bazı ifadeleri doğrulamak için bazı kanıtlar verilmiştir. Bu nedenle, bu konularla ilgilenen, Bölüm X'e, Tanrılar ve Dinlerine beşinci bir bölüm ekleyeceğim.
HWP
New York, Mart 1946