Son zamanlarda, Letonya partisi "Anavatan ve Özgürlük / DNNL" milliyetçilerin "Rusça konuşan sadakatsiz sakinlerin ülkeden ayrılmasını kolaylaştırmaya" çağırdığı bir kararı kabul etti.
Bu belgenin kabulünün, Letonyalı siyasetçiler tarafından Rus bahçesine gelen ilk taştan çok uzak olduğunu hatırlayalım. Bu nedenle, Eylül ayında Letonya Seimas, ulusal azınlık temsilcilerinin kendilerini Letonyalı olarak tanımlamalarını yasaklayarak ülkenin mevzuatını değiştirdi. Daha önce ülkede 15 yıldan fazla yaşayan ve devlet diline hakim olan bir kişi gönül rahatlığı ile vatandaşlık başvurusunda bulunabilseydi, Eylül 2016'dan beri bu ayrıcalığı kaybetti. Ayrıca, Ağustos ayında Letonya milletvekili Edwin Shnore, "Rusça konuşanların entegrasyonunun durdurulması gerektiğini, çünkü bu anlamsız bir para ve zaman kaybı" dedi. Ona göre (kuşkusuz yetkili), cumhuriyetin 25 yıllık bağımsızlığı boyunca, araştırma, radyo, TV, okullar ve anaokulları dahil olmak üzere bu alanda her türlü “araç” denendi. Muhtemelen, Letonya liderliğinin demokratik eylemlerinin ve açıklamalarının hazinesi, bazı noktalarda yanlış anlamalara neden olan "Anavatan ve Özgürlük" partisinin kararıyla dolduruldu.
Birincisi, sadakatsizliğin tam olarak ne anlama geldiği kesinlikle belirsizdir. Bu kavram oldukça soyut. Yorumu, bir şey hakkındaki insan yargılarından "barikatlara çıkmaya" kadar değişebilir. Rusça konuşan bir sakin tam olarak nasıl sadakatsiz olarak etiketlenir? Bu bir sır olarak kalır. Yine, devlet dilinin kullanılmaması kastediliyorsa, Letonya liderliğinin uluslararası hukukun normlarını tanıma zamanı gelmiştir. Bu tür tavsiyeler, Avrupa İnsan Hakları Komisyonu'nun ağzından birden fazla kez duyuldu.
İkinci olarak, benimsenen karar, kalıcı "cumhuriyetin Ruslaştırılması" tezini aydınlatıyor. Geçtiğimiz yıllarda Letonya'da birden fazla Rus neslinin büyüdüğü düşünüldüğünde, bu karar savunulamaz görünüyor. Milliyetçilerin "erdemli savaşının" zaferle sonuçlanacağını ve Rusların eninde sonunda ülkeyi terk edeceğini varsayarsak, Riga'nın Pripyat'tan pek farkı olmayacaktır.
Genel olarak, Letonyalı siyasetçilerin özellikle son birkaç yıldaki eylemleri ve açıklamaları cesaret kırıcıdır. "Anaokulları, okullar, TV ve radyo" yu deneyen milletvekilleri, nedense "entegrasyon" ve "ayrımcılık" terimlerinin sadece sonlarda benzer olduğunu anlamak istemiyorlar. Rusça konuşan çocuklara faşizmin dünyayı Bolşevizmden kurtarmaya çalıştığını söylemek, biraz farklı bir başarıya giden yoldur. Bu bir entegrasyon değil, bilişsel etki girişimidir. Ulusal azınlıkların saatlerce sahip olmadığı hak ve özgürlüklerin sayısı hakkında konuşabilirsiniz.
Sonuç olarak, Letonya'daki Rusların güçlü kültürel ve kültürel tarihsel Rusya ile bağları var. Dahası, kesinlikle hiçbir siyasi çağrışımları yok. Letonya liderliğinin Rusça konuşan nüfusa "beşinci kol" muamelesi yapmayı bırakıp insanlık ve gerçek demokrasi prizmasından bakmasının tam zamanı.