Bu soru Hindistan tarihi ile ilgili.
Londra'da yaşayan Hint asıllı bir beyefendinin 16 yıl boyunca Hint tarihi üzerine araştırma yaptığını ve daha sonra bir kitap yazdığını duydum, kitabında bir tür kılıç olduğundan bahsetmiş (kılıcın Hintli adını hatırlamıyorum) , ama "S" ile başladı), kılıcı yapmak için demir cevheri "birkaç yıl" suda ıslatılır ve sonra kılıç yapılır, bu kılıç o kadar güçlü/keskindi ki, tek bir vuruşla başı kesilebilirdi. bir fil!
Kitapla ilgili herhangi bir referans var mı? Böyle bir kılıç hakkında bir ipucu var mı? Suya batırılmış demir cevheri ile kılıç yapma teknolojisi hakkında herhangi bir referans var mı?
Böyle bir kılıç hakkında bir ipucu var mı?
Görünüşe göre bir filin kafasını kesmek için kullanılan bir kılıcı içeren bir Hindu kutsal metni var.
Sonra, ey büyük kral, yüksek sesle bağırarak, Bhima, elinde kılıç aceleyle (Bhanumat'ın) mükemmel filinin üzerine atlayarak, ikincisinin dişlerinin yardımıyla, Ey efendim, o uzun dişli prensin sırtını ve devasa kılıç kesiğiyle kazandı. Bhanumat, onu ortadan ikiye bölüyor. O düşmanların cezalandırıcısı, o zaman, Kalingaların prensini (böylece) savaşta katlettikten sonra, büyük bir yüke dayanabilen kılıcını o filin boynuna indirdim. Kafası kesildi, o fillerin prensi yüksek bir kükreme ile düştü, tepeli bir dağ gibi (tebası olan) ani deniz tarafından yendi.
Yani kitap bu metne atıfta bulunmuş olabilir mi?
Suya batırılmış demir cevheri ile kılıç yapma teknolojisi hakkında herhangi bir referans var mı?
Belki de Wootz çeliğinden yapılmış bazı yüksek kaliteli Şam kılıçlarının yüzeyinde bulunan "su izleri" ile ilgili bir karışıklık.
Külçeleri yıllarca suda bekletmenin bu süreçte hiçbir rolü yoktur, ancak belki de desen için çarpıtılmış bir hesap veya folklorik olarak üretilmiş bir "açıklama" olabilir.
Bu tür kılıcı üretme yöntemleri kayboldu, ancak bir çalışma, kılıç yapımcısının bilmediği bazı safsızlıkların varlığının gerekli olabileceğini öne sürüyor.
Şam çeliği hakkında, özellikle de kılıçlarının ne kadar dayanıklı ve keskin olduğuna dair pek çok efsane var. Bu çeliğin bir kısmı hala var. Analiz, zaman için oldukça etkileyici bir başarı olan karbon-nanofiberleri gösteriyor. Bazı üstün modern çelikler var, ancak kimse onları eski yöntemlerle nasıl kopyalayacağını tam olarak bilmiyor. Ya da bu konuda Şam'ı nasıl çoğaltabiliriz (her ne kadar insanlar yüzyıllardır denemekten zevk alsalar da, bu güne kadar devam ediyor).
Tüm efsanelerin bir nedeni, kılıçların o kadar değerliydi ki, onu üretebilen demircilerin bu süreci yakından korunan bir sır olarak tutmasıydı, ki bu elbette kaybedildi. Muhtemelen birisi doğru safsızlıkları tanıtmanın ve şeyleri doğru şekilde ısıtmanın bir yolunu tökezledi.
Bununla birlikte, genel olarak, orijinal olarak Hindistan'dan gelen Wootz çeliğinden yapıldığı bilinmektedir. Görünüşe göre İskender, kılıç yapan Hintli demircileri keşfetti ve bu yöntemi ordularıyla Şam'a geri getirdi.
Indiana Jones Filmlerinin Tarih Hakkında Doğru Yaptığı Şeyler
Indiana Jones'u herkes sever. İki yumruklu bir macera duygusunu samimi bir bilgi sevgisiyle (emperyalist ayrıcalığın baharatıyla) birleştiren ikonik bir Amerikan karakteridir. Diğer kültürlere saygı duyarken, onların değerli eserlerini çalmaya son derece isteklidir ve denizaltıya binmek ve insanları gelişigüzel bir şekilde bazuka ile tehdit etmek gibi şeyler yapar. Ne aşk değil?
Tabii bunlar klasik macera filmleri, belgesel değil. olduğundan şüphelenmekte haksız değilsiniz. Indiana Jones Filmler, eski eserlerin varlığı ve işlevi söz konusu olduğunda, gerçek uygarlıkların varlığı ve işlevi söz konusu olduğunda pek çok özgürlük alır. Örneğin İncil, Ahit Sandığı'nın varlığını açıklığa kavuştursa da, şimdiye kadar bulunduğuna veya faşist ordular tarafından taşınan bir süper silah olarak kullanılabileceğine dair hiçbir kanıt yoktur.
Öte yandan, bazı şeylere şaşırabilirsiniz. Indiana Jones filmler sağ tarih hakkında. Steven Spielberg ve George Lucas, daha iyi bir hikaye karşılığında tarihsel doğruluğu feda etmeye istekliydiler, ancak Indy'nin tüm maceralarını temellendirmek için çaba sarf ettiler (evet, hatta Kristal Kafatası) tarihsel gerçekliğe yaklaşan bir şeyde. Bizden şüphe mi duyuyorsun? Bu klasik filmlerde aslında çoğunlukla doğru olan her şeyi okuyun ve öğrenin.
Çok güçlü bir Hint kılıcı aranıyor - Tarih
Bartoleme de Las Casas, Hint Adaları Yıkımının Kısa Hesabı. (1542)
Hint Adaları bin dört yüz doksan iki yılında keşfedildi. Ertesi yıl, pek çok İspanyol, toprakları yerleştirmek amacıyla oraya gitti. Böylece, ilk yerleşimcilerin topraklara girmesinden bu yana kırk dokuz yıl geçti; iddia edilen ilk ada, çevresi altı yüz fersah olan Hispaniola adlı büyük ve en mutlu ada. Etrafında her yönde, bazıları çok büyük, diğerleri çok küçük olan birçok başka ada vardır ve hepsi, kendi gözlerimizle gördüğümüz gibi, Kızılderili denilen yerli halklarla yoğun bir şekilde doldurulmuştu. Bu büyük ada belki de dünyanın en yoğun nüfuslu yeriydi. Bu adada iki yüz fersah kadar arazi olmalı ve sahil on bin fersahtan fazla araştırılmış ve her gün daha fazlası keşfedilmektedir. Ve şimdiye kadar keşfedilen tüm topraklar bir insan kovanı, sanki Tanrı bu topraklara insanlığın büyük çoğunluğunu doldurmuş gibi.
Ve insanlığın tüm sonsuz evreni içinde, bu insanlar en saf, kötülükten ve ikiyüzlülükten en arınmış, yerli efendilerine ve hizmet ettikleri İspanyol Hıristiyanlarına en itaatkar ve sadık olanlardır. Doğaları gereği en alçakgönüllü, sabırlı ve barışçıldırlar, kin beslemezler, kargaşadan uzaktırlar, ne heyecanlı ne de kavgacıdırlar. Bu insanlar, dünyadaki herhangi bir insanın kin, nefret veya intikam arzusundan en yoksun olanlardır. Ve çok zayıf ve hoşgörülü oldukları için ağır işlere daha az dayanabiliyorlar ve hangi hastalıktan olursa olsun kısa sürede ölüyorlar. Aramızdaki soyluların, hayatın inceliklerinin tadını çıkararak yetiştirilen oğulları, bu Kızılderililerden, hatta aralarında en düşük emekçilerden olanlar kadar hassas değildir. Onlar da fakir insanlardır, çünkü sadece çok az şeye sahip olmakla kalmazlar, aynı zamanda dünya malına sahip olmak gibi bir istekleri de yoktur. Bu nedenle kibirli, küstah veya açgözlü değillerdir. Yemekleri öyledir ki, kutsal babaların çöldeki yemeği daha cimri, kıt ve fakir olamaz. Kıyafetlerine gelince, genellikle çıplaktırlar, sadece pudenleri biraz örtülüdür. Ve omuzlarını örttüklerinde, iki varadan fazla olmayan kare bir bezle örtülür. Yatakları yoktur, ancak bir tür hasır üzerinde ya da bamacas adı verilen bir tür asılı ağda uyurlar. Kişilikleri çok temiz, uyanık, zeki zihinleri, uysal ve doktrine açık, kutsal Katolik inancımızı benimsemeye, erdemli geleneklere sahip olmaya ve tanrısal bir şekilde davranmaya çok yatkınlar. Ve Emrin haberlerini bir kez duymaya başladıklarında, daha fazlasını bilmekte, Kilisenin sırlarını almakta ve ilahi kültü gözlemlemekte o kadar ısrar ediyorlar ki, gerçekten, burada bulunan misyonerlere Tanrı tarafından büyük lütuflar bahşedilmeleri gerekiyor. böyle bir hevesle başa çıkmak için sabır. Uzun yıllardır burada bulunan bazı laik İspanyollar, Kızılderililerin iyiliğinin yadsınamaz olduğunu ve bu yetenekli insanların tek gerçek Tanrı'yı tanıması halinde dünyanın en şanslı insanları olacaklarını söylüyorlar.
Yine de bu koyun ağılına, bu uysal dışlanmışlar diyarına, günlerce aç bırakılmış vahşi hayvanlar, kurtlar, kaplanlar veya aslanlar gibi davranan bazı İspanyollar geldi. Ve İspanyollar tla sırasında başka hiçbir şekilde davranmadılar! Geçen kırk yıl, günümüze kadar, çünkü onlar hala vahşi hayvanlar gibi davranıyorlar, öldürüyorlar, korkutuyorlar, eziyet ediyorlar, eziyet ediyorlar ve yerli halkları yok ediyorlar, tüm bunları şimdiye kadar görülmemiş en tuhaf ve en çeşitli yeni gaddarlık yöntemleriyle yapıyorlar. daha önce duyulmuştu ve o kadar ki, bir zamanlar çok kalabalık olan (nüfusun üç milyondan fazla olduğunu tahmin ettiğim bir nüfusa sahip olan) bu Hispaniola Adası, şimdi ancak iki yüz kişilik bir nüfusa sahip.
Küba adası neredeyse Valladolid ile Roma arasındaki mesafe kadar uzundur ve şimdi neredeyse tamamen nüfussuzdur. San Juan [Porto Riko] ve Jamaika, en büyük, en üretken ve çekici adalardan ikisidir ve her ikisi de artık ıssız ve harap durumdadır. Küba ve Hispaniola'nın kuzey tarafında, komşusu Lucayos, Gigantes adı verilenler de dahil olmak üzere altmıştan fazla adadan oluşur, bunların yanında, bazıları küçük, bazıları büyük olan çok sayıda başka ada bulunur. En az mutlu olanları, Sevilla Kralı'nın bahçelerinden daha verimli ve güzeldi. Dünyanın en sağlıklı topraklarına sahipler, burada beş yüz binden fazla can yaşadılar, şimdi terk edildiler, tek bir canlı varlığın yaşamadığı. Tüm insanlar esaret altına alındıktan sonra katledildi veya öldü ve köle olarak satılmak üzere Hispaniola Adası'na getirildi. İspanyollar bunlardan bazılarının kaçtığını görünce onları bulmak için bir gemi gönderdiler ve üç yıl boyunca adalar arasında katledilmekten kurtulanları arayarak dolaştılar, çünkü iyi bir Hıristiyan kaçmalarına yardım etti, onlara acıdı. ve onları Mesih'e kazanmıştı, bunlardan on bir kişi vardı ve bunları gördüm.
San Juan civarındaki otuzdan fazla adanın büyük bir kısmı ve aynı nedenle nüfusları boşaltılmış ve topraklar harap olmuş durumda. Tahminimce bu adalarda harap olmuş, insansızlaştırılmış, insansız 2.100 fersahlık arazi var.
Aragon ve Portekiz de dahil olmak üzere, tüm İspanya'dan on kat daha büyük olan, Sevilla ile Kudüs arasındaki mesafeden daha fazla veya iki bin fersahtan fazla toprak içeren geniş anakaraya gelince, İspanyollarımızın zalim ve zalimleriyle birlikte olduklarından eminiz. iğrenç eylemler, ülkeyi harap etti ve orada tamamen yaşayan rasyonel insanları yok etti. Hıristiyanların şeytani eylemleriyle aradan geçen kırk yılda on iki milyondan fazla erkek, kadın ve çocuğun haksız yere öldürüldüğünü çok kesin ve doğru bir şekilde tahmin edebiliriz. Doğrusu, kendimi kandırmaya çalışmadan, öldürülenlerin sayısının on beş milyonu geçtiğine inanıyorum.
Kendilerine Hıristiyan diyen ve oraya giden ve bu zavallı milletleri köklerinden söküp atmak ve onları yeryüzünden silmek için giden İspanyolların esas olarak başvurdukları ortak yol, haksız yere acımasız ve kanlı savaşlar yapmaktır. Sonra, yaşamları için ya da işkencelerden kaçmak için savaşanların hepsini öldürdüklerinde, yani tüm yerli yöneticileri ve genç erkekleri öldürdüklerinde (çünkü İspanyollar genellikle yalnızca kadınları ve insan ya da hayvan tarafından şimdiye kadar çekilen en sert ve en acı esarete maruz kalan çocuklar), hayatta kalanları köleleştirirler. Bu cehennemi tiranlık yöntemleriyle, bu zavallı Hint milletlerinin sayısız sayısını alçaltır ve zayıflatırlar.
Bu kadar çok sayıda canı öldürüp yok etmelerinin sebebi, Hıristiyanların nihai bir gayelerinin olması, yani altın elde etmek ve kısa zamanda zenginleşmek ve böylece liyakatlerine göre orantısız yüksek bir makama yükselmek olmasıdır. Unutulmamalıdır ki, hainliklerinin sebebi, dünyanın gelmiş geçmiş en büyük hırsları ve doyumsuz açgözlülükleridir. Ayrıca, bu topraklar o kadar zengin ve mutlu, yerli halklar o kadar uysal ve sabırlı, boyun eğdirmek o kadar kolay ki, İspanyollarımız onlara hayvanlardan daha fazla önem vermiyor. Ve bunu tanık olduğum olaylarla ilgili kendi bilgilerimden söylüyorum. Ama "hayvanlardan daha" dememeliyim, çünkü Allah'a şükür hayvanlara biraz saygılı davrandılar, bunun yerine meydanlardaki dışkı gibi demeliyim. Ve böylece Kızılderilileri hayatlarından ve ruhlarından mahrum ettiler, çünkü sözünü ettiğim milyonlar İnançsız ve ayinlerin yararına olmadan öldüler. Bu, kendileri katil olan tiran Valilerin bile bildiği ve itiraf ettiği iyi bilinen ve kanıtlanmış bir gerçektir. Ve tüm Hint Adaları'ndaki Kızılderililer, İspanyol Hıristiyanlarına karşı hiçbir zaman herhangi bir eylemde bulunmamışlardır, ta ki bu Hıristiyanlar ilk ve birçok kez onlara veya komşu uluslara karşı sayısız zalim saldırıda bulunana kadar. Çünkü başlangıçta Hintliler İspanyolları cennetten gelen melekler olarak görüyorlardı. Ancak İspanyollar onlara karşı şiddet kullandıktan, öldürdükten, soyduktan, işkence ettikten sonra, Kızılderililer onlara karşı ayaklandılar.
Dediğim gibi, Hispaniola Adası İspanyolların ilk ayak bastığı yerdi. Bu Hıristiyanlar, yerli halklara karşı ilk yıkımlarını ve baskılarını burada gerçekleştirdiler. Bu, Yeni Dünya'da Hıristiyanlar tarafından yok edilen ve nüfustan arındırılan ilk topraktı ve burada kadınları ve çocukları köleleştirmeye başladılar, onları kullanmak için Kızılderililerden alıp kötü kullandılar, sağladıkları yiyecekleri yiyorlardı. onların terleri ve emekleri. İspanyollar, Kızılderililerin kendi özgür iradeleriyle onlara verdikleriyle yetinmediler, yeteneklerine göre, ki bu her zaman çok büyük iştahları doyurmak için çok azdı, çünkü bir Hıristiyan, bir günde kendisine yetecek miktarda yiyecek yer ve tüketir. on Kızılderili'nin yaşadığı üç evi bir ay boyunca beslemek. Ve Kızılderililerin bu adamların Cennetten gelmediklerini anlamalarını sağlayan başka güç, şiddet ve baskı eylemleri gerçekleştirdiler. Ve Hintlilerin bir kısmı yiyeceklerini gizledi, bir kısmı da eşlerini ve çocuklarını gizledi ve bir kısmı da Hıristiyanların korkunç işlemlerinden kaçınmak için dağlara kaçtı.
Ve Hıristiyanlar, sonunda köylerin soylularına el koyana kadar onlara büfeler ve dayaklarla saldırdılar. Sonra o kadar cüretkar ve utanmazca davrandılar ki, adaların en güçlü hükümdarı, kendi karısının bir Hıristiyan subay tarafından tecavüze uğradığını görmek zorunda kaldı.
O zamandan itibaren Kızılderililer, Hıristiyanları topraklarından atmanın yollarını aramaya başladılar. Silaha sarıldılar, ancak silahları çok zayıftı ve hücumda çok az, savunmada ise daha az hizmet veriyordu. (Bu nedenle Kızılderililerin birbirlerine karşı savaşları, çocukların oynadığı oyunlardan biraz daha fazlasıdır.) Ve Hıristiyanlar, atları, kılıçları ve kargılarıyla onlara karşı katliamlar ve tuhaf zulümler yapmaya başladılar. Kasabalara saldırdılar ve ne çocukları, ne yaşlıları, ne hamile kadınları, ne de doğumda olan kadınları esirgemediler, onları bıçaklayıp parçalamakla kalmadılar, mezbahadaki koyunlarla uğraşırcasına parçaladılar. Kimin tek bir kılıç darbesiyle bir adamı ikiye bölebileceği ya da tek bir mızrak darbesiyle kafasını kesip bağırsaklarını dökebileceği konusunda bahse girdiler. Bebekleri annelerinin göğüslerinden alıp bacaklarından yakalayıp başlarını kayalıklara doğru fırlattılar ya da kollarından yakalayıp nehirlere attılar, kahkahalarla kükreyerek ve bebekler suya düşerken, "Orada kaynatın" dediler. , seni şeytanın evladı!" Anneleri ve yakınlarda olan herkesle birlikte diğer bebekleri de kılıçtan geçirdiler. Asılan kurbanın ayaklarının neredeyse yere değdiği alçak, geniş darağacı yaptılar, Kurtarıcımız ve O'nun on iki Havarisinin anısına kurbanlarını on üç parça halinde bağladılar, sonra da yanan odunları ayaklarının önüne koydular ve böylece onları diri diri yaktılar. Diğerlerine saman bağladılar veya bütün bedenlerini samana sararak ateşe verdiler. Diğerleriyle birlikte, canlı yakalamak istedikleri herkes, ellerini kesti ve kurbanın boynuna asarak, "Şimdi git, mesajı taşı", yani, Haberi dağlara kaçan Kızılderililere götürün dediler. . Reislere ve soylulara genellikle şu şekilde davranırlardı: Çatallı çubukların üzerine yerleştirdikleri çubuklardan bir ızgara yaptılar, sonra kurbanları ızgaraya kamçıladılar ve altlarında için için yanan bir ateş yaktılar, böylece yavaş yavaş, o tutsaklar çığlık atarken umutsuzluk ve azap içinde, ruhları onları terk ederdi.
Savaşlar ve cinayetler sona erdikten sonra, genellikle sadece bazı erkek çocuklar, bazı kadınlar ve çocuklar hayatta kalırken, bu hayatta kalanlar Hıristiyanlar arasında köle olarak dağıtıldı. Kızılderililerin tahsis edildiği Hıristiyanın rütbesine ve önemine göre yeniden paylaştırma veya dağıtım yapılırdı, birine otuz, diğerine kırk, bir diğerine, bir veya iki yüz verilirdi ve Hıristiyanın rütbesinin yanı sıra bir de Hıristiyanlık vardı. Vali dedikleri zorbanın yanında ne kadar iyi olduğu düşünülecekti. Bunun bahanesi, tahsis edilen bu Kızılderililere Hıristiyan İnancının maddelerinde talimat verilmesiydi. Sanki kural olarak budala, zalim, açgözlü ve gaddar olan Hıristiyanlar ruhların bekçisi olabilirlermiş gibi! Ve gösterdikleri özen, dayanılmaz bir iş olan altın için erkekleri madenlere göndermek ve kadınları büyük çiftliklerin tarlalarına çapalamak ve güçlü adamlara uygun işlerde çalışmak üzere göndermekti. Ne erkeklere ne de kadınlara otlar ve baklagiller, yani önemsiz şeyler dışında herhangi bir yiyecek vermediler. Bebekli kadınların memelerindeki süt kurudu ve kısa sürede bebekler telef oldu. Ve kadın ve erkek ayrı olduğu için evlilik ilişkisi olamaz. Erkekler madenlerde, kadınlar da aynı sebeplerden, yorgunluktan ve açlıktan çiftliklerde öldüler. Ve böylece yoğun nüfuslu olan ada boşaltıldı.
Kaynak: Bartoleme de Las Casas, Hint Adaları Yıkımının Kısa Hesabı . (1542)
Louisiana satın alıyor
Fransız ve Hint Savaşı sırasında Fransa, Louisiana'nın büyük bir bölümünü İspanya'ya ve kalan topraklarının neredeyse tamamını Büyük Britanya'ya teslim etti.
Başlangıçta, İspanya'nın satın alması, Amerika Birleşik Devletleri'nin Mississippi Nehri'ni geçmesine ve New Orleans'ı bir ticaret limanı olarak kullanmasına izin verdiği için büyük bir etkisi olmadı. Ardından Napolyon Bonapart 1799'da Fransa'da iktidara geldi ve Fransa'nın ABD'deki eski topraklarını yeniden kazanmak istedi.
1802'de İspanya Kralı IV. Charles, Louisiana Bölgesi'ni Fransa'ya iade etti ve Amerika'nın liman erişimini iptal etti. 1803'te, savaş tehdidi altında, Başkan Jefferson ve James Monroe, Louisiana Bölgesi'nin 2014'te yaklaşık 827.000 mil kareyi içeren 2014'ü 15 milyon dolara satın almak için Fransa ile başarılı bir şekilde müzakere ettiler.
Fransa ile müzakereler bitmeden bile Jefferson, Kongre'den sözde Louisiana Purchase topraklarını araştırmak için bir keşif gezisi finanse etmesini istedi ve Lewis'i keşif komutanı olarak atadı.
3. idol
İdöl Gazzeli genç şarkıcı Muhammed Assaf'ın gerçek hikayesine dayanıyor. Muhammed, bu süre zarfında şarkı söyleme tutkusunu çocukken bulur, o, kız kardeşi ve çocukluk arkadaşları bir grup kurar ve şehirdeki etkinliklerde sahne alır. Ailesini bir trajedi sarar ve Muhammed yıllar sonra eski bir arkadaşından esinlenerek şarkı söyleme hayallerini gömer ve “Arap Idol” için seçmelere katılmaya karar verir.
Mısır'da yapılan seçmeler ile Muhammed, sınırı geçmenin bir yolunu bulmak zorundadır. Bir dizi mucizevi olayda, seçmelere katılabilir, şovda yer alabilir ve nihayetinde dünya çapındaki Filistinliler için bir umut ve direniş sembolü haline gelir.
Nerede izlenir: İdöl Prime Video, iTunes, Google Play ve Youtube'da yayınlanabilir.
Filmden nasıl öğrenilir:
Gazze gerçek bir açık hava hapishanesidir. Mısır ve İsrail hükümetlerinin Gazze halkını nasıl tuzağa düşürdüğünü inceleyin.
İsrail'in Gazze'ye ve halkına yönelik sürekli askeri saldırısı nedeniyle, Gazzeli çocukların yüzde 50'sinden fazlası TSSB'ye sahip ve yüzde 70'i düzenli olarak kabus görüyor. Ailenizle savaş travması hakkında konuşun ve çocuklar üzerindeki etkisi.
Filmde, İsrail hükümeti Gazze ile Batı Şeria arasındaki seyahati kısıtlarken, Muhammed ve grubu Skype üzerinden “Filistin İdolü”nde performans sergiliyor.Gazze'ye yönelik ablukayı araştırın.
Gazze'nin su temini ve elektriği İsrail hükümeti tarafından kontrol ediliyor.bu adaletsizliği araştır.
Filmin ana temalarından biri, zorlukların üstesinden gelmek ve hayallerinin peşinden gitmek.azim hakkında çocuklarınızla sohbet edin.
herkese sor Filmin en sevdikleri kısmı neydi.
NOTLARI GÖSTER
Kaydedilmiş tarihin çoğunda haritalar nerede yaşadığımızı ve kim olduğumuzu tanımlamamıza yardımcı oldu. National Geographic yazarı Freddie Wilkinson bize bir haritadaki küçük bir çizginin binlerce kilometre uzaktaki başka bir ülkede nasıl şiddetli bir çatışmaya yol açtığını gösteriyor.
Bu bölüm hakkında daha fazla bilgi için, adresini ziyaret edin. Nationalgeographic.com/kulak misafiri.
Herkes Everest Dağı'nın dünyanın en yüksek dağı olduğunu bilir, ancak tam olarak ne kadar yüksek? Bu sayıyı bulmanın arkasındaki bilim ve politika şaşırtıcı derecede karmaşık. Nepal ve Çin'den bir takım yakın zamanda yeni bir resmi yükseklik buldu.
Dünyanın en yüksek ikinci dağı olan K2, Hodgson hattından ve Siachen buzulundan sadece birkaç mil uzakta. Sadece birkaç ay önce 10 Nepalli bir ekip dağın ilk kış tırmanışını tamamladı.
Keşmir ihtilafının tarihi karmaşıktır. İşte her şeyin nasıl başladığının basit bir açıklaması.
Dergi aboneleri, Robert Hodgson'ın hayatı ve coğrafya ekibimizin Siachen buzulunun ayrıntılı haritaları hakkında daha fazla ayrıntı da dahil olmak üzere Freddie Wilkinson'ın makalesinin tamamını okuyabilir.
Hint Ok Ucu Tanımlaması İçin En İyi Web Siteleri
Ok uçlarının değerini belirlemenin yanı sıra ok uçlarını belirlemenize yardımcı olacak birçok web sitesi var, ancak en iyi kaynaklardan birkaçını derledim. Ok ucunuzu araştırırken bu siteleri birlikte kullanmak en iyi sonucu verecektir. Bir web sitesi aramanızı daraltmanıza yardımcı olabilirken, bir diğeri ne tür bir ok ucuna sahip olduğunuzu gerçekten anlamanıza yardımcı olabilir.
1. Projectilepoints.net
Projectilepoints.net, ok ucu tanımlaması için en sevdiğim web sitesidir. Birden fazla ok başı resmine göre görsel arama yapabilir veya bölgesel arama yapabilirsiniz. Ancak bu web sitesinin sunduğu en iyi özellik “eyalete göre arama” seçeneğidir. Bu, aramanızı hızla daraltmanıza gerçekten yardımcı olur.
Bu sitede bulabileceğiniz bilgiler, ok ucunun adını, ok ucunun resmini (veya resimlerini), şeklinin ve boyutunun tanımını ve ok ucunun geldiği kültürel dönemi içerir. Bu, ok uçlarınızın geçmişine ve arka planına dalmak için mükemmel bir bilgidir.
2. Typology.arrowheads.com
Typology.arrowheads.com, ok ucu tanımlaması için başka bir harika kaynaktır. Benim için en güçlü ve kullanışlı arama seçeneği olan duruma göre arama seçeneği sunmaması dışında Projectilepoints.net ile aynı arama özelliklerini sunar.
Hindistan tarih olarak 'Doğuya Bakıyor'
Hindistan'ın Doğuya Bak politikası başarısızlıktan yola çıktı: Hindistan'ın Soğuk Savaş stratejisinin "ortaya karşı her iki ucu da oynama" stratejisinin başarısızlığı ve aynı zamanda Sovyet yanlısı bir "eğim" benimsemeye çalışması ve Hindistan'ın komuta ekonomisinin başarısızlığı. 1990'a kadar dünya ticaretinin sadece yüzde 0,4'üne hakim olmayı başarmıştı - Hindistan'ı 1989-90 petrol şokundan kurtarmak için yetersizdi. Sovyetler Birliği'nin çöküşü Hindistan'ın hatası olmasa da, Yeni Delhi'yi alternatif bir dizi ekonomik ve stratejik yaklaşım arayışına bıraktı. 'Doğu'ya Bak' politikası her iki ihtiyaca da uygun görünüyordu.
Ancak Hindistan, Asya'nın doğusundaki bu bölgelerine geri dönmek için başlangıçta zor bir iş yaptı. ASEAN'ın kendisi, genişleyen bir komünist blok endişesinden doğmuştu ve Vietnam Savaşı'nın alevleriyle yumuşamıştı. Hindistan'ın hala tıknaz ekonomisine ve eski Sovyet bloğunun "eğikliğine" şüpheyle baktı.
Hindistan'ın da Asya diplomatik geleneklerini öğrenmesi biraz zaman aldı. Hindistan Başbakanı Narasimha Rao, 1994'te Singapur'da yaptığı önemli bir konuşmada kendisine yapılan konuşmanın başlığına -Hindistan'ın Asya ile 'yeni' ilişkisine- şaşırdığını ifade etti. Rao, Hindistan'ın Asya'daki etkisinin pek de "yeni" olmadığına dikkat çekti - gerçekten de Hint dini ve kültürü bugünün Güney Doğu Asya'sının kalbinde yer alıyor. Yeterince doğru, ancak ASEAN'ın bakış açısından bu noktayı kaçırmak için. ASEAN'lar, işe devam etmeye niyetli bir grup katı pragmatistti - ve iş para kazanmak ve gelişmekti.
Elbette ASEAN, Hindistan'ın Look East politikasının yalnızca bir parçasıydı. Vietnam ve Burma henüz Birliğe katılmamıştı. Hindistan'ın birincisiyle bir dostluğu vardı ve ikincisinde Çin ile zaten rakipti. Ve Japonya, 1981'de Sanjay Gandhi'nin "Hintli" Maruti'sinin doğuşu kadar erken bir tarihte, bir teknoloji ve Doğrudan Yabancı Yatırım kaynağı olarak gözlerden uzak tutuluyordu - ki bu, elbette, bir Suzuki'nin yarı-knock kitinden başka bir şey değildi.
Ancak Asya'da - ve özellikle ASEAN'da - hiçbir şey başarı kadar başarılı olamaz. ASEAN, Hindistan'ın (GFC'den önce) yüzde 8-9'luk bir büyümeye kilitlendiği ortaya çıktıktan sonra, Hindistan'ı ancak gerçekten ayağa kaldırdı ve fark etti, bu model artık yeniden başlamış gibi görünüyor. Hindistan artık ASEAN'da 1990'lara göre çok daha fazla saygı görüyor. ARF, ASEM ve EAS'ın bir parçasıdır. Henüz APEC'de değil, orada da iyi umutları var. Singapur, Avustralya ve Japonya ile kapsamlı savunma anlaşmaları ve Malezya, Endonezya ve Vietnam ile savunma ilişkileri bulunmaktadır.
Ancak tüm bu son başarı için, Hindistan-ASEAN Serbest Ticaret Birliği son derece zor kazanıldı. Hindistan'ın çiftçileri, küreselleşmenin neden olduğu sözde dizginlenmemiş tarımsal ithalatlar yüzünden eşi görülmemiş seviyelerde intihar ediyorlardı. STA, nihayet 2009'da ortaya çıktığında, yalnızca Hindistan'da yoğun bir şekilde eleştirilmekle kalmadı, aynı zamanda Hint tarımını, özellikle de yemeklik yağları oldukça korudu. Müzakere etmek altı yıldan fazla sürdü ve hassas olmayan mallar için 2016 yılına kadar (daha sonra daha yoksul ülkeler ve Hindistan için) tam olarak uygulanmayacak.
Dahası, ironik bir şekilde, Hindistan'ın tam da ASEAN ve diğer Doğu Asya forumlarında önemli bir çekiş gücü kazandığı bir zamanda, bu mekanlar daha büyük ve bazılarına göre uğursuz, bölgesel gelişmeler tarafından gölgede bırakılıyor. ASEAN, ARF, ASEAN plus 3, EAS ve hatta APEC artık şehirdeki tek oyun değiller - eğer öyleyseler.
Tartışma giderek artan bir şekilde Çin'in büyüyen stratejik, diplomatik ve finansal kritik kitlesine devredildi. Kevin Rudd bunu erkenden gördü ve Asya güvenlik mimarisini yükselen bir Çin'e uyum sağlamak ve ona eşitler arasında olmasa da eşitler arasında eşit olacak bir forum sağlamak için bilemeye çalıştı. Bu amacın derin anlamı, tüm büyük güçlerin, özellikle Hindistan'ın bu mimarinin bir parçası olması gerektiğiydi.
Bununla birlikte, giderek artan bir şekilde, atlar bu özel ahırdan kaçmış gibi görünüyor. Rudd, Asya mimarisine olan ilgisini G20 lehine kaybetti - belki de GFC bağlamında doğru - ama yine de ne yazık ki. Daha da önemlisi, Çin'in ve daha az ölçüde Hindistan'ın yükselişi, mevcut Asya mimarisinin "kenarlarından geçti". Yükselen Çin hakkındaki tartışmada mimarinin alakasız olduğundan değil, daha ziyade gelişebilecek herhangi bir mimarinin, bunları eleştirel bir şekilde şekillendirmek yerine, bir “güçler uyumu” veya “güç dengesi” gibi diğer güç ilişkileri sistemleri için bir alan sağlaması muhtemeldir. sistemler.
Güvenlik mimarisinin bu şekilde vurgulanması, bizi farklı türde bir tartışma ve potansiyel olarak Hindistan için farklı türde bir rol ile baş başa bırakıyor.
En azından başlangıçta, Çin anahtarı elinde tutuyor gibi görünüyor. Çin'in Asya'da iktidara nasıl yükselmeyi seçeceği, Asya güvenliğinin geleceğinde belirleyici faktör olacaktır. Ayrıca, Çin-ABD ilişkilerinin – özellikle Asya bağlamında – nasıl gelişeceği, Çin'in yükseliş süreci için ufuk açıcı olacaktır.
Hindistan kesinlikle denklemde var ama yolun aşağısında bir yere kadar değil. Bu arada, Çin'in yükselişinin karakterini, elbette Çin yönetiminin doğuştan gelen karakteri dışında, diğer tek bir faktörden daha fazla belirleyecek olan Çin-ABD ilişkisidir.
ABD, uzun vadede Asya'da ve hatta küresel olarak Çin'e karşı güç kaybedeceğini biliyor. Bu nedenle Hindistan-ABD ilişkisinin 'stratejik' niteliği, Hint-ABD anlaşması nükleer anlaşmasının her şeyden önce ABD'nin Hindistan'a stratejik askeri yardım (yüksek teknolojili silahlar okuyun) sağlamasını amaçladığı ve Washington'un varlığını sürdürdüğü gerçeği. niyetinin bu yüzyıl boyunca Hindistan'ı Asya'da önemli bir stratejik faktör olarak inşa etmek olduğu konusunda utanmadan. Bunun için Çin'e karşı geleneksel güç dengelemesini okuyun.
Şu anda Hindistan özellikle zayıf karşı karşıya Çin. Çin, Hindistan'ın Güney Asya arka bahçesinde istediği gibi oynayabilir. Hindistan'ın tüm ekonomik başarısı için, Çin ekonomisi ve savunma harcamaları hala daha hızlı büyüyor. Yani, zaten Hindistan'dan çok daha güçlü olan bir Çin, aslında uzaklaşıyor.
Çin'in uzun vadeli en büyük düşmanı elbette demografidir. Hindistan sadece 2030 yılına kadar daha büyük olmayacak, daha da önemlisi, Çin'den daha fazla genç nüfusa sahip olacak. Ancak avantaj elde etmek için, onu dünyanın yeni emek yoğun atölyesi olacak şekilde konumlandırmak için emek ve altyapı politikaları belirlemesi gerekiyor. Ve Hindistan'ın uzun vadeli demografik avantajına rağmen, Çin pekala bir "Japonya yapabilir" ve muazzam sermaye rezervlerini emeği ikame etmek için kullanabilir.
Çin-ABD ilişkileri değişecekken ilk olarak Hindistan güçlendikçe Çin-Hindistan ilişkileri giderek daha önemli hale gelecek ve Çin, ABD ve Hindistan arasında ortaya çıkan bir “stratejik üçgen” olasılığını artıracaktır. Şu anda ABD ve Hindistan, Çin'in Asya'daki zorlu yükselişine karşı diğerini bir "hedge" olarak kullanıyor. Bu nedenle, bir gün bir "stratejik üçgen" haline gelebilecek olan şeye henüz bu etiket yakıştırılamaz.
Böyle bir olumsuz beklenti, hem Çin-ABD hem de Çin-Hindistan ilişkilerinin nasıl geliştiğine bağlıdır. Çin-Hint ilişkisi açısından kullanılabilecek en uygun terim “belirsiz”dir. Olumsuz yönden, Çin, sınır sorunuyla ilgili pozisyonunu değiştirdi - şimdi, Himalayalar'ın stratejik bariyerinin altında bulunan ve Bangladeş'in suyunun çoğunun kaynağı olan 1,1 milyon Kızılderili ile nüfuslu Arunaçal Pradeş'teki iddiasına kararlılıkla bağlı kalıyor. ve Hindistan'ın kuzey doğusu. Çin, Hindistan'ı çevreleyen Güney Asya ülkelerinde aktif olarak yer alıyor ve bu, Pekin'in hayati enerji SLOC'lerinin bir gün yüksek gerilim veya çatışma zamanlarında baskı altına girme olasılığına karşı korunma yöntemi.
Bu, Hindistan için son derece rahatsız edici, insanlar arası ilişkiler ve ticaret hakkında alenen ne söylerse söylesin - defterin olumlu yanı. Her neyse, ticaret Hindistan için iki ucu keskin bir kılıçtır ve Hindistan 57 milyar dolarlık ticarette büyük ölçüde açık vermektedir.
Seen in this light, there is a depressing prospect of a slide from the idea of a ‘concert of powers’ in Asia to traditional power balancing. Were this to occur (and virtually nobody, including the key players, would want it to happen), Dick Cheney’s ‘Quadrilateral’ could actually be revived as a strategic entity.
Certainly, New Delhi would rather India were part of a concert of powers in Asia. Although India will continue to get what it can from the US and Israel on hi-tech such as space, computation and anti-ballistic missile technologies, New Delhi believes India is too large ever to be any other country’s ally. India will also seek to have a range of relations with other large powers, including Russia, the EU, Japan and China. It avidly seeks to engage more successfully in resources competition in Central Asia, the Middle East and Africa.
But in either case – that of a concert of powers or of power balancing – it seems that The ‘Look East’ policy may retreat to a moment in history – a moment when a tentative India was feeling its way, a relationship on the rebound, as it were.
That is not to say, of course, that South East Asia will not remain extremely important to India in the strategic and to a lesser extent the economic spheres. In the strategic context, the two share interests and responsibilities in the North East Indian Ocean – a region beset by non-conventional security challenges. India has a growing role in the Andaman Sea and is expanding its naval capacities centred on Port Blair. ASEAN also has important responsibilities for security in the Straits of Malacca.
It is to say, rather, that South East Asia will be only one of many regions of importance to a rising, global power such as India.
Professor Sandy Gordon is with the Centre of Excellence in Policing and Security (CEPS), RegNet, Australian National University. He has worked both in government and as an academic and spent extended periods in India.
This paper was presented at a workshop titled ‘India Looks East’ hosted by the Australia India Institute and Institute of South Asian Studies, Singapore, at the University of Melbourne, on 4 July 2010. It was first posted online here at South Asia Masala.
8 Different Forms of Martial Arts in India
Martial arts is a part of India’s ancient culture and a traditional games. Originally a traditional form of martial art that started in South India, and now it has different names and different forms in the culture of the regions in India.
Khusti The Indian Wrestling is also a part of Indian Martial arts found throughout the India. Indian martial arts has an important influence in the development of modern Asian martial arts. Nowadays a sense of self-defense and for fitness lots of people are opting for martial arts.As in other respects of Indian culture, Indian martial arts can be roughly divided into northern and southern styles.
Kalaripayattu – Kerala
Kalarippayattu is a famous Indian martial art from land of attraction Kerala and one of the oldest fighting systems in existence. It is practiced in most of the part of south India.
A kalari is the school or training hall where martial arts are taught. It includes strikes, kicks and some weapon based practiced, Footwork patterns is most important key in Kalarippayattu. It is the best Indian martial art that has been used in many movies to make it popular, like Ashoka and The myth. photo credit- Kerala Tourism
Silambam – Tamil Nadu
Silambamis a weapon-based Indian martial art from Tamil Nadu. Every states has it own style of martial arts. A wide variety of weapons are used in silamban, some of which are not found anywhere else in the world.
Silambam art also used animal movements of snake, tiger, eagle forms and footwork patterns is play a key role here as well. Another part of Silambam is Kuttu varisai, it is the unarmed kind of martial art. pic credit –
The Hindu
Gatka – Punjab
Gatkais weapon-based Indian martial art basically created by the Sikhs of Punjab.There are many weapons used in Gatka like, Stick, Talwar, kirpan and kataar. The attacking and defense methods are based upon the positions of the hands feet and nature of weapons used. It is also displayed during the different celebrations or at fairs in Punjab. pic credit- sikhnet
Musti Yuddha
It is unarmed martial art from the oldest city of India “Varanasi“. Technique used in this martial arts are punches, kicks, knees and elbow strikes. This style is a complete art of physical, mental and spiritual development. This art is very rarely visible but was very popular in middle age.
Thang Ta – Manipur
Thang Ta is popular term for the ancient Manipuri Martial Art also known as HUYEN LALLONG. Manipuri martial arts with swords and spears, is a strong yet gracefully sophisticated art.
Huyen Langlon martial art from Manipur consists of two main components, armed combat and unarmed fighting. Sword and spear are the two primary weapons of huyen langlon.
Lathi Khela – West Bengal
Lathi is an ancient armed martial art of India. It also refers one of the world’s oldest weapons used in martial arts. Lathi or stick martial arts practiced in Punjab and Bengal region of India. Lathi still remains a popular sport in Indian villages.
Mardani Khel – Maharashtra
Mardani Khel is an armed method of martial art created by the Maratha. This traditional martial art of Maharashtra is practiced in kolhapur.
Pari Khanda -Bihar
Pari-khandaa style of sword and shield fighting from Bihar. This art is created by the rajputs. Pari-khanda steps and techniques are also used in Chau dance.
Martial Arts of Indian States
Kathi Samu is very old Indian martial art originated in Andhra Pradesh.
Thoda martial art also known as the dance of archery from Himachal Pradesh.
Varma Kalai is another popular Martial Arts of Tamil Nadu.
Paika is the Orissan martial art and still used as part of the chhau dance.
Garadi mane is the fighting arts of Karnataka, taught exclusively for demonstrations at festivals.
Pehlwani is the most popular form of wrestling from the Indian subcontinent.
Kick-fighting (aki kiti) is the traditional art from of tribes from Nagaland.
Apart from the above list, there are wide array of weapons are used in the Indian subcontinent and each fighting system named with respect to weapons such as Lathikhela, Khadgavidya, Dhanurvidya, Gadayuddha, Mushtiyuddha, Mallayuddha and 64 different types of skills & arts of Bal Vidya.
54 Comments
The history of Indian martial art
the information provided was very useful and interesting. It would be helpful if you could also post something regarding “Raibeshe” – a martial art form of Bengal…thank you
Hi Gauri, Thanks for beautiful comment and suggestion to add “Raibeshe–A martial dance form of Bengal”.
hey guys. to all indian as well as others u shuld know about “BODHIDHARMA” the founder of kung fu… was an indian from Tamil nadu… he taught chinese this art… chinese still learn it and we have forgotten…
if u want to know just google it… wiki and other reference…… INDIA is full of mystery and hidden knowledge which we are losing day by day….
to know most of the hidden facts of out country we should always keep on searching about it, either by practically experiencing it (which is not always possible) or by talking about it with local people or by google.
India is really incredible.
The forum was really intersting but you have missed out to include a great martial art named “varmakalai” a weaponless martial art adopted in ancient times, which has been modulated after so many sacrafices, art emerged in Tamilnadu, now after so many years we even dont have its own shadow……we just know only te name thru the movies.
It is interesting to see the martial arts of India. We normally hear about Chinese, Japanese or Korean martial arts but India has been completely forgotten. Let’s hope that the Western countries will get more exposure to Indian martial arts! İyi günler!
Hey David, Thanks for valuable comment.
I was searching for Indian martial arts, as I was curious to know if yoga asana have a direct correlation to any school of these ancient arts. Would you have any suggestions, such as a particular style, or any book, teacher or ashram that you could direct my research?
Thank you, this information was very interesting.
Abby
Indian martial arts is very famous outside India but we people of India really don’t care about them. Many ancient people had devoted their life for India and Indian martial arts and its shame for us that we forget it all……………..
“Indian martial arts is very famous outside India”….
IS There any details for gujarati or kathiyawadi martial art?!
hi guys… can anyone suggest me a good book(s) on indian martial arts….
I’M REALLY GLAD TO KNOW OUR INDIAN HERITAGE IN ALL RESPECTS……………THANK YOU.
Thank You So Much Walk Through India for providing such wonderful information.
I am glad to get all the information about some Indian Martial Art Forms…Hope you will add more forms. Thanking You.
I am glad to get all the information about some Indian Martial Art Forms…Hope you will add more forms. Thanking You.
Thanks Hemant, Sure will do.
why they r jumping so high and wasting their energy? in every martial arts there should be no extra moments. simple, short and direct moves are always powerful and effective. they save your energy, u get less tired. in combat situation u must save ur energy and stamina. most of the Indian martial art is out dated and dead. it is useless for the modern man.
Hi San,
Every Martial art has its own unique way to attack and defend, By jumping here they are not wasting the energy they are seeking for an approach to attack at the right point. These traditional Indian martial arts not out dated they are still in use, These art’s are the Mother of all other that you have seen and yet to see.
Well said…I have been practising kalaripayattu for a couple of years…We used to do a lot of jumps,leaps,and flexible movements…Still we used to perform several hours..There are people who criticises others with out proper knowledge & awareness.That shows their immaturity.In every martial arts the key thing is the mind control and maturity.Shame on them.
Thanks Hari for commenting.
How can a martial art be out dated?So funny and silly it is the same bone,flesh and skin .Now to answer your question why do they jump? It is to add power to their strike.And what do you mean by modern man have humans evolved so much in last 5000 years now we are having 2 legs and 2 hands and did they have some 4 legs and 4 hands?Nowadays martial arts itself is useless because of modern weapons.But we learn it for a good physique,and to defend ourselves against unarmed or light armed opponents.
san every martila art is orginated from india .even so called kung fu and karatae.
You build stamina that way. In practice if you have built all the right muscles and stamina, in actual fight your enemy (who did not train his stamina or muscles) will be defeated very quickly.
I am not a martial art expert at all, but i have great respect for kalari payat of Kerala and silambu atam of Tamil Nadu (as well as for the martial arts of every part of the country. Just for information, there are specific such arts that had been developed in every part of India. Check out http://www.walkthroughindia.com/sports/8-different-forms-of-martial-arts-in-india/ for information about at least some of them). From his (or her) comments AND from whatever little I know about these martial arts, I’m pretty sure that Mr (or Ms San) knows little or nothing of any of them. Better, I think, to try and understand the background and history of such arts before one makes a fool of oneself as Mr/Ms San has done.
These are not combat situations, they’re demonstrations. The fighters are demonstrating their skills. During these demonstrations, most of the movements are choreographed and exaggerated, to make the sport interesting to the audience (and also to showcase the individual ability of the fighters). These exaggerated jumps and leaps also help in building the muscle memory of the fighters. So, if the fighters face a real time situation where they have to make fast evasive movements, they do so instinctively because they had practiced those jumps and leaps thousands of times. All martial arts teach you about ‘pressure point’ attacks. So, in reality, these fighters don’t need all these techniques to kill/maim/immobilize an untrained opponent, they can easily do it by attacking pressure points. But they still train because they have to make sure that they are good enough to SURVIVE an attack from another trained opponent. All that energy, stamina, muscle memory that they have build with years of practice becomes vital.
Stop dissing Indian martial arts. Take a look at other ‘popular’ martial arts of the world -Jiu Jitsu, karate, you name it. All of these martial arts make the students go through choreographed training sessions. Some call it ‘Katas’ and others call it ‘routines’. You wouldn’t dare ask a karate master why he’s making his students go through dance steps, would you? Those katas also have exaggerated movements, which are redundant during a real fight. Why does the army make the recruits go through rigorous training sessions? They just have to pick up their modern machine guns and kill people, right? Why do they need to undergo all those hurdle trainings and such? Why don’t you call out the army on their ‘outdated’ training techniques?
Simple, short movements, you say? Yes for sure. That works when you are fighting an inanimate object like a wood stump or pillow. If you are up against another highly skilled and trained fighter, you better be ready to move like a cat, if you want to survive.
Martial arts doesn’t restricted to any certain types or forms. It varies according to culture and needs. About the jump you seen in the picture are just the magic moment of that specific martial arts forms which not meant energy loss, actually it is defines how to defend or attack in the right time. If you want more certain answer of your question i suggest you to join karate class to experience with all heart out from best karate training institute http://www.right2fight.in/ .
its very informative. but why ‘Chaau’ is not included in this list? Though it is a recognized as dance style,basically it is a martial art form.
Thanks for suggestion Mansi, will add the Chhau martial dance.
there are many more like sastravidya,dhanurveda,gada yuddha,e.t.c
Yeah thanks for information will add.
varma kalai is not included in this list.
varmakalai is part of kalaripayattu,
It’s a misconception…the essential knowledge of varmam in Kerala are compilations of informations and sutras from tamil palm leaf manuscripts…in fact between the Sidha and Ayurvedic traditions of medicine, it is the Sidha medicine which speaks extensively about varmam. Anyone with rudimentary knowledge knows that the Sage Agasthya who is supposed to have written the kambu sutram for silambam is the same person who is credited with the treatise on varmam. However, it is true that Kerala definitely can boast about some good Asans of varmam. I do not want to question the antiquity of Kalari as I consider it as a very beautiful art form. However, sometimes one needs an informed perspective before claiming anything….
Thanks for this information, which I had not known earlier.
no not so varma is diff from kalari
I believe you may be correct – but I’m pretty sure varmakalai is closely related to kalaripayat
We’re we can learn silamban and many forms ?? Is there any schools for that??
Plenty of schools. Here is the URL of the Atta Kalari ‘Dance Studio’ at Bangalore – I’m sure they will be happy to provide you all the information you may need – http://www.attakkalari.org/
Yaar Kaha Pe sikhata Hai Lathi chalana ki kala
[email protected] pe address dal do koi bhai
Traditional martail arts ki bhi
Why don’t the ADMIN give me the Phone No. of different groups who performs those 8 form of Martial Arts…My ph 09836050606 & mail id: [email protected]
Hello Rongon,
Thanks for your comments, will contact you with the information we have.
Check out the ‘Atta Kalari’ Dance Studio at Bangalore – I’m pretty sure they will have all the information you need and more. See http://www.attakkalari.org/ . I don’t know the phone number, but I have witnessed some their astonishing dance performances.
Hii my name is santosh seth and m from up. In up there are akhada. I m learning here laathi, banana,banethi, galashiels,bhala etc. And in future we organise a national level martial art kalaari singham.. Please help me.my cell no. Is 09670448283,09532826826, and my Facebook /emai account is….. [email protected]
0i cant get why they jumpes so much , in real battle field jumps never really works.
hi
I wanna tell u that in martial arts making small moves or jumping high cannot be the reason for ur defeat. if u use the technique correctly then it will surely make u win
and also jumping high is not the only move in indian martial arts their are many other moves which u may feel awesome as these arts were once most dangerous martial arts of world. even a good martial arts fighter can be easily defeated by a person learning these arts
other arts u can learn in 4-5 yrs but these arts may require ur whole life to learn.
History (and myth) show how India's women heroes broke with tradition to leave their homes
As settlers came in through the northwestern frontier, great cities were formed along the life-giving rivers of the Ganga and the Yamuna. Along the centuries, always under pressure from further incursions through the Khyber Pass, these settlements moved further east, to Varanasi and Pataliputra. And always, through two thousand years of history, Delhi, or a version of it, is the epicentre of all this movement.
This blood-soaked city of cities, created and destroyed seven times, is intrinsic to the lives and fortunes of two of our heroines – Raziya Sultan and Jahanara Begum. Only Meerabai, in her extraordinary peripatetic wandering, went beyond this landlocked swathe of Indo-Gangetic scrub plains to the western coastal city of Dwarka. All the others dreamed their impossible longing into being within this geography of the north.
Of the eight women discussed here, all but one stepped out onto the great north Indian road – dusty, shifting, endless, and full of dangers for the unaccompanied woman – where even in modern-day India, women are often forbidden from venturing. They set out barefoot, like Radha and Ambapali, searching for a different kind of truth, or on horseback like Laxmibai, Raziya Sultan and Hazrat Mahal, at the head of armies of men, demanding a justice that had been denied.
They made the journey alone, unaccompanied by husband or father or adult son.
Raziya proudly claimed the title of Sultan, refusing its “delicate” feminine corollary, Sultana. Only Draupadi was accompanied by her husbands, but, paradoxically, she is all the more alone for the surfeit of husbands she has as more often than not they fail to protect her.
In the heroic context, it may not appear to be very momentous to leave one’s home and the security of society in search of a personal goal, but even today, women in India face society’s opprobrium or worse for being seen to “transgress” or even when they are just going about their lives. Women are mutilated and murdered on cold December evenings in Delhi outside movie theatres, and they are raped on balmy Mumbai afternoons in abandoned textile mills.
They are killed, and brutalised and tortured in Haryana, Punjab, Rajasthan, Uttar Pradesh and beyond, for leaving their homes with men of the wrong religion, or caste or colour. This is why the obduracy of that first step, which took these eight women outside the safety of their known universe, was truly remarkable, because every woman in India understands why such a decision was momentous.
Once out of the confines of their homes and settled society, the women had to deal with the realities of the open road, forests and grasslands. Radha and Meerabai had an organic, nurturing relationship with the forest. For them, the forest was a place of safety. The natural world, the animals, the birds and the flowers, were complicit in the women’s desires. Both Radha and Meerabai substitute elements from nature for the visible, man-made symbols of suhaag that they have both abandoned: the flower necklace for the gold, clinking seed pods for pearls.
For Draupadi, however, and also for Laxmibai, the forest and the countryside were places of violence. Especially for Draupadi, each day spent in the forest is an assault on her former life as a queen. For Laxmibai, too, life outside her beloved Jhansi was full of physical hardship and emotional pain. The last verifiable sighting of Laxmibai is by the Brahmin traveller Vishnu Bhatt Godshe – he describes her as mud-streaked and exhausted, scouring the parched countryside for some scummy water at the bottom of a well.
This is not the story that the burnished metal of the statues, which have immortalised Laxmibai, tell us. Most of the women discussed in this book have been similarly glossed so that all their individuality is diluted. Even the physical differences of these women, who were all so very different from one another, have been forgotten.
Draupadi’s beauty dazzled all who saw her. As I have mentioned, her dark complexion was her most alluring feature (she is described as being the colour of the blue lotus and is given the names Shyama, dark as night, and Krishna, the dark one) but that has been brushed out of the way. Raziya Sultan, whose father was the Turk Iltutmish, would have had classically central Asian features, high cheekbones and slanting eyes.
Laxmibai was “not very pretty”, according to Governor General Canning “but had beautiful eyes and figure”. John Lang, her lawyer, is more enthusiastic and candid in his praise and claimed “her expression is very good and very intelligent. Eyes particularly fine and nose very delicately shaped. Not fair, but far from black”.
Begum Hazrat Mahal, who was a courtesan before becoming one of Nawab Wajid Ali Shah’s mu’tah wives, had African slave ancestry through her father and had a dark complexion and fine, strong features. Some of these women were very beautiful, like Ambapali, but some were not. Of Jahanara Begum and Meerabai we are told almost nothing about their physical appearance. Modern iconography, however, has transformed these women and Meerabai is now almost always depicted as a pale- skinned woman in sparkling white robes, a mystifying rendition of a woman who spent the bulk of her years wandering the monsoon forests and arid fields of north India.
It is not only the physical appearance of these women that has been reconfigured and sanitised for the modern age.
Their personal idiosyncrasies and fallibilities have been obscured, if not forgotten. In the light of modern history, there is no allowance for frailty. And yet the loss is always ours, when we smooth out the jagged edges. These women are sometimes scheming, often manipulative, but always brave and very human in their ecstasies, doubts and triumphs. Across two and a half millennia, Draupadi’s despair comes across to us when we hear her lament to Krishna:
I have no husband, no sons and no brother
Even you, Krishna, are not really mine at all.
How intensely moving is the knowledge that Laxmibai lived a night of fear and uncertainty as the British cannons pounded the walls of Jhansi. That her courage vacillated briefly, before she tied on her pearl necklace and anklets, strapped her sword onto her belt and rode into immortality and legend on her silver horse in the lustrous light of a full moon.
That Jahanara Begum, devout Sufi though she was, had a ruinous love of expensive paan and wine, and the company of young people, does not make her less admirable, only more human. And Radha’s married status makes her love for Krishna more intense, her sacrifice more complete and her surrender to a divine love more absolute.
India, along with China, has the oldest continuous cultural traditions in the world. And while our ancient legends, scripture and literature live on, our historical records are almost non-existent. There are many plausible explanations for this gap in written records – the notoriously destructive climate for a start. There is also, it has been suggested, a lamentable disregard for the things of antiquity, a notion that the past has had its day and does not require tedious archiving. There have been wars, and savage retribution and endless destruction of cities, of libraries and of the guardians of the past.
After the Great Uprising of 1857, for example, many historical records were destroyed by the British in the vindictive carnage that followed the re-taking of Delhi, Meerut, Agra, Lucknow and other centres of the revolt. Many manuscripts and eyewitness accounts were destroyed or remained hidden within families for generations for fear of reprisals from the British.
If such is the fate of written history as a whole, then the neglect of women in history should come as no surprise.
Excerpted with permission from Heroines: Powerful Indian Women of Myth & History, Ira Mukhoty, Aleph Book Company.List of site sources >>>