Shakespeare'in bütün kitapları dünyayı yerinden oynatmıştır. Nesilden nesile yayılan destansı öyküleri, her biri ayrı birer şaheser olmayı başarmış sahne senaryoları sanat ve edebiyat dünyasında derin etkiler bırakmıştır. Kitaplarında hem yoğun bir estetik hazzı hem de bir gerçekçilik anlayış vardır.
Shakespeare'in Romeo ve Juliet kitabı ilk olarak 1597 yılında basılmıştır; lakin bu basım yanlışlarla doluydu, kısaltılmıştı. Metin yeni baştan düzenlendi. Ve 1599 yılında ikinci kez basıldı. Sonra tekrar basımlar olsa da en güvenilir kaynağın ikinci basım olduğu kabul gördü.
Tıpkı bizim 'Leyla ve Mecnun efsane mi? Gerçek mi?' diye sorduğumuz gibi 'Romeo ve Juliet gerçek mi?' diye de sorgulanan bir eserdir. Böyle kalıcı yapıtlar genelde yazarın hayal gücünden değil de ilhamlandığı bir olaydan sonra yazılır. Hayal gücü ve ilhamı birleşince de bir başyapıt ortaya çıkar.
Peki Shakespeare neyden ilham aldı?
1563'te genç yaşta boğularak ölen Arthur Brooke adlı ozanın, ölümünden bir sene önce yazdığı 'Romeus and Juliet' adlı şiirinden esinlenmiştir. İnternette bu aşk gerçekmiş gibi müzeler açılmış hatta lahitler bile konulmuştur. 'Juliet burada yatıyor!' bile deniliyor. Sonuçta kişi başı 6 Euro eder Juliet'in mezarı(!)
Kitabın ilk sayfalarında karakterler soyağacı gibi tanıtılıyor. Bu biraz şart çünkü kitap roman veya öykü değil. Sürekli bir diyalog var ve kim kiminle konuşuyor kestiremediğiniz için bu ön sayfaya dönüp bakıyorsunuz. Fazla karakter ve fazla konuşma var. Bu sizi sakın bezdirmesin. Karakterleri anlama çabasına girmeden okumak gerekiyor. Romeo ve Juliet edebi yönü ağır olan bir 'sahne şiiri' kitabıdır. Olay örgüsünden ziyade olayın 'kendisine' yani özüne bakmamız gerekecektir.