Amerikalı kâşif Edwin Robert Peary’nin (1856-1920) 6 Nisan 1909’da tam Kuzey Kutup Noktasına erişmesiyle yaklaşık dört yüz yıl süren bir çaba başarıyla noktalanmış oluyordu. Aslında XVI. yüzyıl ortalarına kadar geriye giden keşif çalışmaları başlangıçta kutup noktasına erişmeyi değil Pasifik Kıyılarına ulaşmayı amaçlamıştı. Bunun için de iki yol izlenmişti; biri, Avrasya’nın kuzeyinden doğu yönünde bir geçit bulmak üzere; öbürü Amerika’nın kuzeyinden batı yönünde bir yol aramak için. Bu ilk araştırma seferlerinin hedefi, ulaştırmayı kısaltmak üzere kestirme bir yol bulmaktı. 1553 yılında İngilizler Sir Hugh Willoughbynn yönetiminde üç gemilik bir filoyla kuzeydoğudan Pasifiğe bir yol bulmak üzere sefere çıktılarsa da ancak Kola Yarımadasına kadar uzanabildiler. Daha sonra Stephen Borough, Novaya Zemliya’ya (1556) ulaştı ama Kara Denizinin girişinden öteye geçemedi. Buzlar ve foklar engel olmuştu.
Keşif seferleri sonraki yıllarda da özellikle İngilizler ve Ruslar tarafından sürdürüldü. 1580 yılında Kara Denizine, 1594’te Barentz’e ulaşıldı. 1648’de Semen Decenev, Kuzey Denizi kıyılarını küçük hafif gemilerle geçip Sibirya’ya çıkmayı başardı. Öte yandan, karadan da Kazak çeteleri Sibirya içlerine girmeye başlamışlardı. Asya ile Amerika kıtalarını ayıran dar bir boğazın varlığına ilişkin soylentilerin yayılması üzerine Rus Çarı Büyük Petro Sibirya’da keşif çalışmalarını arttırdı. 1741’de Danimarkalı Vitus Bering, Aleut Adalarını, 1879’da İsveçli Baron A.E. Nordenskiöld, Kuzeydoğu geçitini buldu. Kuzeybatı geçitini bulmak için yapılan araştırmalar ise uzun süre hep başarısızlıkla, hatta felaketle sonuçlandı. Bu ,geçit ancak büyük Norveçli kâşif Roald Amundsen tarafından ilk kez 1906’da geçildi. Doğrudan doğruya kutup noktasını hedef alan seferlere ise oldukça yakın sayılır bir tarihte başlandı. 1827’de İngiliz denizci William Edward Parry 85045′ kuzey enlemine dek gidebildi. 1895’te Norveçli Fridtjof Nansen 84° kuzey enlemine, 1900’de Abruzzi Dükü önderliğinde bir sefer sırasında İtalyan kaptan U. Cagni’nin gemisi 86°34′ kuzey enlemine erişmeyi başardı.
Amerikalı Peary ise 1891- 1892 yıllarında ve 1893-1895’te Kuzeybatı Grönland’daki iki uzun konaklaması sırasında Kuzey Kutbu Noktasına gitmek için hazırlıklar yapmıştı. Bu sırada sonradan Peary Land adı verilen geniş bir buzsuz alan bulmuştu. İlkin bu alanı kutup noktasına sefer için bir kalkış noktası olarak kullanmayı düşündüyse de sonradan biraz daha kuzeyde bulunan Ellesmere Adasından hareket etmekte karar kıldı. Çünkü burası kutup noktasına daha uzak olmakla birlikte görece kolay geçit veren bir konumdaydı. Peary kutup noktasına gitmek üzere ilk denemesini 1905 yılında yaptı ama ancak yeni bir rekor olan 87°6′ kuzey enlemine ulaşabildi. Dört yıl sonra giriştiği ikinci denemesinde ise çok daha şanslıydı.
Ellesmer Adasının Columbia Burnundan hareket ederek 90° kuzey enlemine yani tam kutup noktasına varmayı başarmıştı. Bu seferinde yeni bir teknik uygulamış, arkasında düzenli aralıklarla depolar bırakmıştı. Peary’nin yanında sefere katılanlar buz kızaklarını çeken köpeklerin sürücüsü Matthew Henson ile üç eskimoydu. Aynı yılın eylül ayında Peary henüz Amerika’ya dönüş yolundayken bır başka Amerikalı kâşif Frederick A. Cook (ki daha önce Peary ile birlikte Grönland’a gitmişti) bir yıl önce iki eskimoyla birlikte Axel Heiberg Adasından hareketle kutup noktasına ulaşmış olduğunu iddia etti. Bu konuda bugün bile kesin bir karara varılmış değildir. Ama çoğunluk Peary’nin kutup noktasına ilk kez giden kimse olduğunu kabul etmiştir.