"Oğlum, eğer karın olsaydı, bir sanatçı olsa bile, bir çok ima olmazdı. Ama bu, kardeşinin durumu aynı değil, o da Lu Group Corporation'ın CEO'su ve aynı zamanda Lu aile imparatorluğunun yöneticisi. Bir eş seçimi tüm aile için önemlidir. ”
Lu Jingli, yanındaki kardeşine baktı ve alaycı ve meydan okuyan ifadesinin ciddileştiğini gördü.
Çocuk olduklarından beri kardeşinin koruması altında yaşadı ve sevdiği gibi yaptı. Karısı olması için birini seçme hakkına sahipti, ancak erkek kardeşinin yoktu.
"Bro, ben ..." Lu Jingli aniden ne söyleyeceğini bilemedi.
Lu Tingxiao onun omzunu okşadı ve sonra Lu Chongshan'a baktı. Her zamanki buz gibi soğuk gözleri bir kibir havası ortaya çıkardı ve dedi ki, "Baba, sen ve annem dışında, kararlarımı kimse etkileyemez."
Başka bir deyişle, tüm bu şirketlerin, aile imparatorluklarının ve ilgisiz kişilerin görüşleri onun için önemli değildi. Baktığı tek şey en yakın aile üyelerinin görüşleriydi.
Lu Chongshan bunu duyduğunda, hayrete düşmüştü. Bu sözler ona itaatsizlik olmasa da, kalbinde bir gurur ve mutluluk hissi duyuyordu.
Amaçlarını başarmak için 20 yılını harcamıştı, asla riskli kararlar vermekte tereddüt etmemişti. Ancak, oğlunu ondan önce unutmuştu, büyük bir iç çekişmeyi sakinleştirmek için sadece beş kısa yıl sürmüştü. Lu ailesini beş yıl içinde daha yüksek bir statüye bile yükseltmişti.
Az önce söylediği sözler isyankâr ve kibirli olsa da, gerçekten de bu yeteneklere sahip olduğu için anlamsız değildi.
Lu Chongshan nihayet iç çekmeden önce derin bir nefes aldı, "Tingxiao, çok dikkatli olduğum için beni suçlama. Dünyayı elde etmenin kolay olduğunu bilmelisin ama elde tutması kolay değil. senin tarafındaki zayıf nokta kesinlikle iyi bir şey değil. "
Lu Tingxiao'nun gözleri yumuşak ama kararlı bir şırıltı ortaya çıkarıyordu: "Size zayıf bir nokta olmadığını kanıtlayacağım."
Bununla birlikte, ayrılmak için arkasını dönmüştü.
Kardeşinin gölge izini izlerken, tüm Lu Jingli'nin iç suçluluğu hayranlık uyandırdı, "Vay! Kardeşim çok havalı!"
Çalışma odasından ayrıldıktan sonra, Lu Tingxiao, Küçük Hazineyi aramaya gitti.
Küçük adam, yan tarafına yaslanıp, pencere eşiğinde uzanmıştı. Onun küçük yüzünde bir çekişme ve hayal kırıklığı karışımı vardı.
Lu Tingxiao oğluna yürüdü, sonra hafifçe avucunu kafasına koydu, "İyi iş çıkardın."
Küçük Hazine kafasını çevirdi ve baktı.
"Sorun nedir?" Lu Tingxiao sordu.
Küçük Hazine, küçük elini babasının gömleğini aşağı çekmek için kullandı, eğilmesini istermiş gibi.
Lu Tingxiao aşağı eğildi. Bir sonraki saniyede, yumuşak bir küçük öpücük yanağına düştü.
Her şeyi kontrol ve tahmin altında tutmuş olan Lu Tingxiao, ilk kez gerçekten hayrete düşmüştü
…
Birkaç saniye sonra, Lu Tingxiao sonunda hislerine döndü. Bu durumla nasıl başa çıkacağını bilmiyordu, bu yüzden sonunda boğazını ciddi bir şekilde temizledi ve "İyi çocuk" diye iltifat etti.
"Pfft" Kapıya yaslanmış olan Lu Jingli o anda kardeşinin çok tatlı olduğunu düşünüp bir kahkaha attı. .
Kızları kaldırmakta çok fazla numarası vardı, ancak oğluyla iletişim kurmanın yolları gibi çok yetenekli olmadığı şeyler de olduğu ortaya çıkmıştı.
Lu Tingxiao oğlunun ani öpücüğü tarafından sersemlemişken telefonu aniden çaldığında kesildi.
Uşak Yuan'tı.
Eski uşak Yuan, duygusal bir şekilde haber verdi."Merhaba, efendi, Bayan Xiao Xi geri döndü!"