Ülke, 16 Haziran olarak bilinen tatili kutlarken, genel Amerikan deneyimi içinde Afrikalı Amerikalıların deneyimlerini ve süregelen mücadelelerini yansıtmak yalnızca doğaldır. Eski köleler için ayrı bir Bağımsızlık Günü olarak kutlanabilecek bir 16 Haziran’ın bile olması bunun bir kanıtıdır. 16 Haziran kavramına aşina olmayanlar için kısa bir tarihçe sıralanabilir. 1 Ocak 1863’te Başkan Abraham Lincoln, Birliğe isyan eden eyaletlerde köle olarak tutulan tüm kişilerin yürütme organının yetkisiyle özgür olduğuna karar veren Kurtuluş Bildirgesi’ni yayınladı. Güney’in pek çok yerinde, Birlik askerleri kasabalar ve tarlalar arasında yürüdüler ve artık köleleştirilmiş halklara tanınan görünür özgürlüğün haberlerini yaydılar. Bu, Amerika’nın dört bir yanındaki kiliselerde ve evlerde Nöbetçi Gece ayinleri için toplanan ve bildiri haberlerini bekleyen özgür ve köle Afrikalı Amerikalılar için kesinlikle bir coşku duygusu uyandıran hoş bir duyguydu. Ancak gerçekte, Lincoln’ün kararnamesi, el çabukluğu ve politik tiyatrodan biraz daha fazlasıydı.
Manda, köleleri yalnızca Birlikten ayrılan eyaletlerde özgürleştirdi ve Birliğe sadık sınır eyaletlerinde halen yürürlükte olan köleliği bıraktı. Ayrıca, zaten Birlik kontrolüne girmiş olan Konfederasyon devletleri için istisnalar sağladı. Tabii ki, hala Konfederasyon yetkisi altındaki kölelerin özgürlüğü tamamen Kuzey’in askeri zaferine bağlıydı. Teksas’a girin. Oldukça etkili bir abluka nedeniyle, Konfederasyonun en batıdaki eyaleti Haziran 1865’e kadar Birlik kontrolüne girmedi. Teksaslı köle sahipleri Lincoln’ün kararnamesini biliyorlardı; Huzursuz ve kontrol edilmesi zor bir hale gelmemeleri için eşyalarını söyleme zahmetine girmediler. Ayın 19’unda, Tuğgeneral Gordon Granger tarafından komuta edilen yaklaşık 2.000 Birlik askeri Galveston’a girdi. Granger, eski Teksas Konfederasyon Karargahının balkonundan, esaret altında tutulan yaklaşık 250.000 ruhun artık özgür olduğu haberini verdi. Amerikan tarihinin en yüzeysel öğrencisi bile kölelik hayaletinin On Üçüncü Değişiklik’e kadar gerçekten ortadan kalkmadığını biliyor. Ancak Afro-Amerikan toplumu içinde – özellikle Güney’de – 19 Haziran’ı kutlamak, tabii ki 16 Haziran’a kısaltılan bir gelenek haline geldi.
Juneteenth’in Amerika’daki siyah insanlar için neden önemli olduğu şimdiye kadar açık olmalı, ama neden herkes için önemli? Büyük kölelik karşıtı, yazar ve hatip Frederick Douglass bir keresinde Bağımsızlık Günü’nün değeri konusunda köleliğin yükünü taşıyanlara benzer bir soru yöneltmişti. 5 Temmuz 1852’de Douglass, Rochester, New York’taki Corinthian Hall’da Rochester Bayanlar Kölelik Karşıtı Derneği’nin bir toplantısında, şimdilerde ünlü olan “Dört Temmuz Köleye Nedir?” konuşmasını yaptı. İçinde İngiliz efendilerinden bağımsızlık kazanmak için hayatlarını riske atanların cesaretini ve bilgeliğini övdü ve bunun en yüksek erdem olmasa da nadir ve övgüye değer bir erdem olduğunu belirtti. Yine de, Douglass bu erdemlerin faydalarının kendi türünü kapsamadığını fark etmekten kendini alamadı:
Benim ya da temsil ettiğim kişilerin sizin ulusal bağımsızlığınızla ne ilgisi var? Yurttaşlarım, beni bağışlayın, bugün neden burada konuşmam istendiğini sormama izin verin. Ulusal bağımsızlığınızla benim veya temsil ettiklerimin ne alakası var… Bugün sevindiğiniz nimetler paylaşılmaz. Atalarınızın miras bıraktığı zengin adalet, özgürlük, refah ve bağımsızlık mirasını ben değil, siz paylaşıyorsunuz.
Douglass, Britanya İmparatorluğu’ndan boşanmanın lehtarlarının sahip olduğu özgürlükleri kıskandı. Kaçak bir köle olarak, bu özgürlüklerin hepsinden olmasa da çoğundan yararlandı. Oysa sözde özgürlükle yaratılan ve tüm insanların eşit yaratıldığı iddiasına kendini adamış bu millette, onların esaretine karşı “milyonların kederli feryatları” haykırdı. Kutlayacak çok az bağımsızlığı olanlar için bir bağımsızlık kutlaması anlamsızdı. Elbette, bir dereceye kadar başarı ve bağımsızlık elde eden bazı köleler vardı. 1812 Savaşı’nın başlangıcında, Kentucky kölesi Frank McWhorter “kiralanma” özgürlüğünü kullandı ve bir güherçile fabrikası inşa etmek için maaşının bir kısmını tutmasına izin verdi. Bu özel savaş şiddetlenirken, McWhorter fabrikayı bir barut fabrikasına dönüştürdü ve 1817’de karısının özgürlüğünü ve 1819’da kendi özgürlüğünü satın almasını sağladı.
Bu, elbette, kölelerin çoğunluğunun deneyimi değildi ve bu yüzden 16 Haziran çok önemli. İç Savaş sonrası yeniden yapılanma döneminde, On Üçüncü Değişiklik, Afrikalı Amerikalıların oy kullanmasına, mülk sahibi olmasına, ofis aramasına, toplu konut kullanmasına ve aksi takdirde tam oy kullanan vatandaşların ayrıcalıklarından yararlanmasına izin verdi. Yerli bir Aborjin (ve büyük ölçüde bir kadın) olmamak, ulusun tüm erkeklerin eşit yaratıldığını iddia etmeye en yakın olduğu şeydi. Ancak Yeniden Yapılanma sona erdiğinde, özellikle Güney’deki birçok eyalet devleti, eski kölelerin ve akrabalarının siyasi ve ekonomik kazanımlarından korktu ve siyahları en iyi ihtimalle ikinci sınıf vatandaşlara indiren Jim Crow Statüsü gibi kısıtlayıcı yasalar çıkardı. Herkes için eşitlik vaadi bir kez daha kırıldı ve bu yüzden 16 Haziran çok önemli.
Burada 19 Haziran 1865 ile günümüz arasındaki Afro-Amerikan deneyiminin tam bir tarihini vermeye gerek yok. Çoğumuz bunu biliyoruz ya da bizi hâlâ ayıran birçok şeyi anlamaya yetecek kadar. Geçenlerde Rachel Ferguson ve Marcus Witcher’ın mükemmel bir kitabını inceleme ayrıcalığına sahip oldum. Pazar yoluyla siyah kurtuluş. Belirttikleri noktalardan biri, Amerika’daki siyahların tarihinin çoğunluğun tarihinden çok farklı olduğu ve bizi ulusun siyasi kültürüne yerleştirmenin neredeyse imkansız olduğuydu. Bu değerlendirmeye katılıyorum ama yine de hepimiz Amerikalıyız. Ayrımcılık görüntüsü altında hayat hikayeleri anlatan yaşayan akrabalarım var. Yani, 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası buna son verdi. hukuken Amerika Birleşik Devletleri’nde ayrımcılık, fiili ayrılık kaldı.
Örneğin, memleketim Florida’daki devlet okulları 1970’lere kadar şirketleşmemişti. Neredeyse beş yıl sonra doğdum. Kendilerine benzemeyen yeni sınıf arkadaşlarıyla bir sınıfa ilk kez girdiklerini hatırlayan on yaş ya da daha büyük kuzenlerim var. Bu nedenle 16 Haziran önemli. Klasik liberal düşünürler arasında, yetenek, yetenek ve motivasyon açısından farklılık göstersek de, doğuştan herkes için eşit olarak korunması gereken belirli doğal haklarla doğduğumuza inanılır. Tabii ki katılıyorum, ancak tarihsel olarak Amerika bunu yapmadı. Bu sadece 1967’deydi Sevgili V.Virginia melez çiftlere devlet müdahalesi olmadan evlenme hakkı verdi. İstediğin kişiyi sevme hakkı sadece 55 yıl öncesine kadar yasaktı, bu benim yaşadığımdan sekiz yıl daha uzun. Bu nedenle 16 Haziran önemli.
Zaten, Afrikalı Amerikalıların polis tarafından bir suç şüphesiyle yaklaşma olasılığı yaklaşık yedi kat, tutuklanma olasılığı altı kat ve mahkum edilme olasılığı yedi kat daha fazla. Bazıları burada önyargıyı eleştirmek isteyebilir ve kişisel tercihin kamu politikasına karşı rolü hakkında kesinlikle tartışmalar vardır, ancak bu farklı bir zaman ve yer. Burada ilgili olarak, Adaleti Geliştirmek Araştırma ve İnovasyon Enstitüsü hapishane devletinin vergi mükelleflerine yılda 1 trilyon doların üzerinde toplam bir yük getirdiğini tahmin ettiğinden, bunun maliyeti Afrikalı-Amerikalı topluluğu tarafından karşılanmamaktadır. Yine bu yüzden 16 Haziran çok önemli ve sadece benim ve Afrikalı Amerikalı arkadaşlarım için değil.
Amerika henüz yerine getirilmemiş bir sözdür. 4 Temmuz bu sözün başlangıcını anarken, 16 Haziran henüz yapılmamış işleri anıyor ve hepimize uyumadan önce daha gidilecek kilometreler olduğunu hatırlatıyor. Douglass şüphesiz aynı fikirde olacaktır ve muhtemelen şimdi de o zamanki gibi gözlemleyecektir:
Uzak ve neredeyse muhteşem Pasifik ayaklarımızın dibinde heybetiyle yuvarlanıyor. Tüm zamanların gizemi olan Göksel İmparatorluk çözülecek. Yüce Allah’ın “Işık olsun” emri henüz gücünü tüketmemiştir. Zevk, spor ya da açgözlülük olsun, hiçbir suistimal, hiçbir öfke artık her yeri kaplayan ışıktan saklanamaz.
Bu, tüm Amerikalılar için 16 Haziran.