Son iki aydır pek uyumuyorum. İlk bebekte de uykusuz geceler, hatta günler yaşamış olsanız da, ikinci bebekte yine yeniden uykusuz günlere öyle hemen alışılmıyor.
Hiç bir zaman öğlene kadar uyuyan bir insan olmadım. Tatil günlerinde bile en geç 9'da uyanmış olurum. Çok uyumam. Gündüz uykusu ile hiç aram yoktur. Ne kadar az uyuyor olsam da önemli olan kesintisiz uyuyabilmek imiş!!!
Bebeğim geceleri bol bol uyanıyor. Bazen acıktığı için, bazen gazı olduğundan, çoğu zaman da anne kucağına ihtiyaç duyduğundan... Bebeğimi bol bol kucaklıyorum ve kendi kendime usulca fısıldıyorum: GEÇECEK
O da büyüyecek... Ablasını artık sabahları nasıl zor uyandırıyoruz, o da uykuyu sevecek.
İlk bebekte tecrübesiz ve yorgun bir anne idim. Şimdi ise tecrübeli, iki çocuklu, daha yaşlı, uykusuz ve yorgun bir anne oldum. Biliyorum ki geçecek bu uykusuz geceler de...
Geçenlerde bir arkadaşım yorgun görünüyorsun dedi, gülümsedim :) Uykusuzum nihayetinde... İkinci defa anne oldum, bir bebeğim var. Gözlerim şiş, halsizim, algılar yavaş :)
Bir komşumuz da ''hele bir 3-4 aylık olsun da düzene girer, geçecek'' dedi. Ben hemen gün saymaya başladım bile. Biliyorum tabi ki deliksiz uyumayacak ama belki uyku süresi uzar, değil mi?
Umut dünyası işte :)