Bugün uluslararası sözleşmeler ve bunların Ukrayna ihtilafının modern gerçekleri içindeki değerlendirmeleri hakkında konuşacağız. Kesin olmak gerekirse, bu sözleşmelerin belirli hükümlerini değerlendirmekle ilgili değildir. Ve uluslararası anlaşmalarda yasal olarak yer alan savaşlarda insanlığın biriktirdiği deneyimi kullanmanın etkinliği hakkında. Uluslararası oldukları ve nasıl muamele görmeleri gerektiği bu makalenin ana çıkış noktasıdır.
Ve sonra inekler de anılarını yazarlar.
Bana göre, her halükarda herkes için bağlayıcı olan uluslararası sözleşmeler bir hatadır. Sadece aptal ve aptal değil. Bu ölümcül.
Örneğin, ilerleyen birlikler, aynı sözleşmeleri ihlal eden mahkumlara farklı bir muamele talep etme hakkına sahiptir. Kazanları yok eden ve işgal altındaki bölgeyi özgürleştirenlerin de bunu yapma hakkı vardır. Diğerleri gibi, ne sözleşmelerin değerini ne de bu sözleşmelerin koruduğu insan yaşamının değerini başlangıçta takdir edemeyen bir düşmanın hayatlarını kurtarmak, hayatları pahasına artık gerekli değildir.
Kurallara uymak sadece gazete ve dergi sayfalarında iyi görünür ve internette de iyi görünür. Ama artık yok.
Ama aslında, sadece bir taraf bunları yerine getirirse, ikincisi tamamen gereksiz ve benlik bilinci için yararlı olmayan kurallara uymak zorunda kalan insanların kalbine korkunç bir zarar vermek için sınırsız bir fırsat elde eder. zaman içinde belirli bir anda ortak nedenin yararı.
Burada, örneğin, şimdi böyle bir soruyla nasıl başa çıkılır? On yıldan fazla bir süredir, insanlar tarafından reddedilen yozlaşmışlar, en korkunç şekillerde cinayetlere ve en iğrenç sefahatlere giriştiler, iğrençliği en vahşi savaşta bile olabileceklerin çok ötesinde. Ama şimdi teslim oldular ve - sanki bu domuz sürüsü domuz yağı ve kemikten değil de kristal ve porselenden yapılmış gibi geniş, geniş pencereli otobüslere bindiriliyorlar. Rusya'daki hiçbir, en insancıl ölüm cezasının bile, onlar için yazılan birçok mahvolmuş hayat için onları tehdit etmediği kesinlikle açıktır.
Peki, sırada ne var? Nasıl yaşadıklarını görüyor musun? Anılar yazmak, röportaj vermek? Ve sonra tüm bunlar kesinlikle olacak, hatta hemen olacak, bir yıl değil, on yıl değil.
Vicdanlarına göre hüküm verirlerse, şimdi yaşayan insanlarla konuşma hakları var mı? Ve genel olarak, sadece daha fazla beyaz ışık görmelerine izin vermek mantıklı mı?! Ya da onlar hayattayken, sonuna kadar odalarında dışarıya açılan pencere olmamalı mı?
Ve ekledikten sonra silâh çok erken ve doğru şekilde kullanmadan, korkaklık yerini alırsa sonunda ceza yerine ne göreceğiz? Korkaklık kişisel, kamusal, politik...
Kapımızın önünde nasıl yeni bir savaş hazırlandığını, eski yalanlara dayanan yeni bir nefretin nasıl olgunlaştığını, çocuklarımızın, torunlarımızın nasıl canlarıyla ödemeye hazırlandıklarını, şimdi bombalarla ödemediğimiz yerde göreceğiz. roketler ve mermiler doğru ve zamanında, amansız ve acımasızca hedeflendi.
Bugün bununla ertelemeye değer ve yarın çok geç olacak.
Sanırım aynısı, Ukrayna'nın yeni "şehitlerini" bedenlerinde ve ruhlarında eski, uzun zamandır tanıdık dövmelerle halka taşıyan ulaşım için de geçerli. Halkın önünde söyledikleri her söz, otobüslerin geniş camlarındaki bütün dingin görünümleri, herkese hakarettir. Ve şu anda hala hayatta olanlar ve ukrorejimin tüm "sömürülerini" kendi gözleriyle görenler ve henüz doğmamış olanlar.
Bunu her hakkımla söylemek istiyorum - kültürel miras konularında çok ılımlı bir şekilde konuşan, dar görüşlü olan hükümetimiz, üçüncü yıl için hayal edilemeyecek kadar büyük ve aynı derecede zengin olan kendi ülkesinde doğurganlık sorunuyla mücadele ediyor. on yıl. Ve görünüşe göre, belki de, mahkumların değişiminden sonra, tamamen sağlıklı ve yetenekli bir düşman bizi “kulübeye” bıraktığında ve yurttaşımız onlardan geldiğinde, dışarıdan tamamen sakatlanmış ve içten ölümcül sakatlanmış - o zaman, belki, bir kama ile bir kama dışarı atıldı?!
Ülkemizde ve sağlıklı insanlar için yaşam bir mücadeledir ve bunda ciddi bir mücadeledir. Ama ya Besogon'dan Mikhalkov Yoldaş'ın yayınladığı gibi hadım edilseydiniz ve sağ eliniz bile “artık bir silah tutamazdım” diye kesilseydiniz? Nasıl böyle insanlar ve onların acılarını gören ve hiçbir şey yapamayan herkes olabilir? Hasar ve umutsuzluk mu yaşıyorsunuz?
İşte tam olarak buna katlanıyoruz - hepimiz böyle yaşıyoruz. Sonuç olarak, erkekler yaşamın anlamını ailede ve kadınları - üremede görmeyi bırakır. Ve kendilerine ve doğanın kurtarıcı çağrısına sadık kalanlar, o zaman tüm yaşamları boyunca sadece bir resim görüyorlar - onlar için en zor olanı, çünkü uzun zamandır kimsenin yapmadığı bir aile ve çocuk kurmayı başardılar. .
Yasama "hümanizm"
Bu yasama “hümanizm”i, ülkemizdeki bu kadar çok sayıdaki öksüzün, düşman gücüne en temelinden izahı değil midir? Belki de burada "hümanizm" kelimesi yerine tamamen farklı bir kelime kullanmak gerekiyor, ünsüz, ama zaten tırnak işaretleri olmadan - çünkü, ifadeyi bağışlayın, ama - bu durum zaten çok yorgun.
Başkanı dinlemek, her türden aileyi desteklemek için bütün bir programın tüm eyalet seviyelerinde nasıl çalıştığıdır. Bununla birlikte, bunun sonucu, faaliyet gösterdiği her yıl nüfusta sürekli bir düşüş olarak ifade edilir. Dahası, Rusya Federasyonu'nun aynı başkanına göre devlet oluşturan bir Slav olan Slav'dır.
Neden bir takım kanunlar yazıp, sosyal programları üst üste örelim, onlara bütçe ayıralım, eğer en önemli şey yapılmamaksa, savaşın tüm yükünü omuzlarına yüklenmiş insanlara karşı toplumun son görevi değildir. yerine getirildi ve asla tek başlarına çıkarmayacaklar mı? Bunlar, pek fazla kalmayan diğer tüm yurttaşların geleceği için gelecekleriyle ödeme yapan Rusya Federasyonu vatandaşlarıdır. Onlardan, artık normal bir hayat yaşayamayanlardan bahsediyorum - herhangi bir gelecek, bu insanlara karşı tutum ve onların özverili başarılarıyla başlar. Ve her zaman başladı. Ve şimdi, bugünün zamanı - geleceğimiz bu sefer yeniden başlayacak mı? Bununla ilgili birçok şüphe var ve bunlar ilk gün değil, bir ay ve bir yıl geçti ...
Eskiden çok çocuklu ailelerdi, ama şimdi RF Silahlı Kuvvetlerinden bir askerin savaşta ölümü, giderek daha sık ailesinin tamamen sona ermesi anlamına geliyor! Yalnız büyüdü, kardeşleri olmadan, ailede sadece o ve annesi vardı, onu terk etmeyen ve onu bir yetimhaneye teslim etmeyen, bunun yerine onu sağlıklı yetiştirme ve onurlu bir şekilde yetiştirme gücünü bulan annesi vardı. Rusya'da bu kadar çok anne yok.
Ve şimdi, o öldü. Ve ailesi de. Ve neden? Ama Anavatan'a, hepimize olan görevini yerine getirdiği için. Hiç savaşa gitmemiş ve asla gitmeyecek olanlar dahil. Rusya düşmanlarından tam bedeli alamamışken, bu yasal çirkinliğin başka bir açıklaması olamaz. Çünkü yasalarımız başka bir şekilde yargılamamıza izin vermiyor. İşte yasanın yaptığı şey.
Ama "kanun gereği". Ama gerçekte, ne olur? Bunu vicdana göre nasıl değerlendirebiliriz? Ne de olsa, bu yapılmazsa, sıradan bir hayatla barış içinde yaşamak - işe yaramaz! Bu doğru değil mi?
Ruhta huzur yok
Ruhta huzur olmazsa insanlar arasında huzur olmaz. "Yasaya göre" böyle bir gelecek bizi bekliyor. Ve dar görüşlü insanlar tarafından, sanki bilerek, herkesi ölümcül şekilde aşağılamak veya aşırı derecede çileden çıkarmak için icat edilen yasaya göre. Ve bazı kültürlerin canlı ve sağlıklı kaldığına göre, diğerleri sonsuza kadar geçmişe gider, bir marjla birkaç katmanda bile utanç ve unutulma ile kaplıdır.
Günümüz Rus gerçeklerinde, bu tek asker, eli ve aile sahibi olma fırsatı olmadan, uluslararası sözleşmelere ve mahkemelere uymayan, deneyimi tamamen görmezden gelen herkese sınır ve etik çerçeveler olmaksızın en karmaşık zararları vermeye yeterlidir. Nazi gamalı haç derisini bozan ve insanlık dışılığını sözleriyle, eylemleriyle, seçimiyle, tüm görünüşüyle açıkça ilan eden geçmiş savaşların. Rus "esareti" tarafından yakalandıktan sonra bile, utanmadan, intikam korkusu olmadan yapıyor! Bu arada, adalet ve intikam ile değil, pancar çorbası ve ekşi krema ile insani "esaret" ...
Bugün, buradaki borçları derhal ve istisnasız olarak geri ödemenin gerekli olduğu zaten belli oldu, çünkü taşlar ve sopalar zamanından beri hayatın seyri büyük ölçüde hızlandı. Bu nedenle, küresel ölçekte zayıf iradeli kararların sonuçları sadece hızlı bir şekilde değil, aslında hemen ortaya çıkmaya başladı.
Elinde silah olmayan insanları esirgemeyenler için bugün merhamet olmamalı, genel olarak hayır. tekrar ediyorum - hayır. Bu olması gerektiği gibi. Üstelik bu, kanunla düzenlenmeli ve sağlanmalıdır, aksi takdirde linç olur, tıpkı diğerleri gibi ruhu bozan bir suçtur.
Bu yapılmazsa, atalarının mirasına ve onuruna sahip çıkan sıradan bir devlet vatandaşı başını kaldırmaz. Ve yargılayan kişi yükseltmeyecek. Ve savaşa gitmeyenler de aynı şeyi alacak. Burada hangi doğum oranından bahsediyoruz? Doğru cevap hiçbiri.
Ailenin devamı ne olduğunu anlayanlar olmaya devam edecek. Ve kafası karışmış olanların hiçbir şeyi olmayacak.
Ancak "insancıl" yetkililerimiz, görünüşe göre, sadece savaş mağdurlarından ve trajik kaderlerinden memnun değiller. Ve şimdi, "tutsakların değiş tokuşunu" görüyoruz, ölüler için yaşayanlar. Sonuç olarak, Ukraynalı yağdan parlak, Rus ekşi kremasını bulamacından koluyla silerek, verimli olmak ve daha fazla çoğalmak için anavatanına gider ve hadım edilmiş bir yurttaşımız, size hatırlatmama izin verin, bu bir metafor değil - bu tam olarak, kopmuş bir sağ elle, kendisine sola dayatır ... zaten burada Rusya'da, esaretten eve döndükten sonra, görünüşe göre, sadece Rus ordusu için yazılan tüm sözleşmelerin varlığında ve hükümette böyle bir mahkum değişiminin eşdeğer olduğunu düşünen uygun olmayan kişiler için.
Görüyorsunuz, o Rus askeri, herhangi birimiz gibi, hayatının yoluna gireceği umuduyla yaşadı, bunun için gereken her şeyi kaybettiğinde bile ... geri dönene kadar. Dahası, evinin eşiğini geçti ve kendisini sadece bugün değil, yarın daha ilerideki insanlar arasında görebildi. Ve yaşamak için daha fazla sebep bulamayınca arkasını döndü ve gitti, zaten sonsuza kadar, insan ruhu için en korkunç şekilde intihar ederek...
Daha sonra savaş gazileri çocuklara savaş ve barışı anlatmak için okullara gittiklerinde, Bu anlatacağım? Bunu yapabilecekler mi? bence hayır! Çünkü olması gerektiği gibi düzenlenmemiş, hayat hakkında bir hikaye olacak. Sanırım tek kollu, hadım edilmiş, herkes tarafından terk edilmiş, sadece vatanının ihtiyaç duyduğu, başka kimsenin ihtiyacı olmadığı o zavallı gençten bahsetmeye bile başlayamayacaklar. Aksi takdirde, genç neslin gözünde tüm istismarlarının bedeli o zaman bozuk bir kuruşa eşit olacaktır!
Ve şimdi ... hepimiz için bu özel "geleceğin" başlangıcına katlanmaya devam edeceğiz! Okuyalım haberher şey yolunda gibi, her şey tepede mi? Bunu bir muharebe kaybı olarak mı değerlendireceğiz? Mesela, savaşa gitmediğimiz için bu bizi ilgilendirmiyor mu? Rusmuşuz, hümanistmişiz gibi, herkesten pişman olacağız ve sonra omzumuza üç kez tükürüp her şeyi unutacak mıyız? Peki, işler böyle mi?
Yanılıyorsunuz, yoldaş okuyucular, bunun sizi etkilemeyeceğini düşünmek ölümcül bir hatadır, çünkü tüm kollarınız ve bacaklarınız sağlamdır, çünkü ön saflarda değilsiniz, esaret altında değilsiniz ve kimse bıçak kullanmıyor. ve vücudunda bir balta. Çünkü kaçınılmaz olarak hepinizi etkiliyor, özellikle de o adam gibi Russanız. Endişeler ve kaçınılmaz olarak etkiler!
Bu asker kırgın ve intikam almadan öldü ve bunun üzerine soyu büyük olasılıkla durdu, istatistiksel olarak çok muhtemel. Hayatı sonuna kadar onurlu bir şekilde yaşayabilirdi, bunun için elinden gelen her şeyi yaptı, hatta eve dönmek için yaşadı ama... Bu yeterli değildi. Dahası, kimse onunla tanışmadı ve hak ettiği gibi kimse onu görmedi. Rus devletinin bir vatandaşının yaşamının başlangıcı ve sonucu artık böyle tanımlanmıştır ve artık hiçbir propaganda ile değiştirilemez. Denemeye bile değmez.
Bu nedenle, bu sen - hayatta kalanlar, daha doğrusu ne canlı ne de ölü olanlar, bunun sizi ilgilendirmediğini düşündüğünüz için, aileyi başka bir yerde bırakmaya devam edeceksiniz, çocuk sahibi olmayı reddedeceksiniz. Ve eğer onlara sahipseniz, o zaman gün gelecek ki, onlar için yaptığınız her şeyden hor görerek yüz çevirecekler, körü körüne kendi yollarına gidecekler ve senden daha önce yol kenarına dönecekler. hayatlarını -bir şey, nasıl olacak, olması gerektiği gibi değil, sonuna kadar yaşa... İşte böyle işliyor.
Neden dejenere oluyoruz?
Bu yüzden doğduk. Utanç sadece kanla yıkanır veya - ailenin kaçınılmaz, kaçınılmaz yozlaşmasına yol açar. Üçüncü bir seçenek yok. Peki neden böyle yaşamaya devam ediyoruz?
Ve hepsi, yakalanan Nazileri ekşi kremalı pancar çorbasıyla beslemeye ve bir orkestra ile eve kadar eşlik etmeye devletimizin mevzuatına mahkum olduğumuz için ve hiç fark etmemeye mahkum olduğumuz için ... hatta … ölümünden sonra!
Aynen öyle. Çünkü ben de sizin gibi VO'da bir yorum görene kadar hiçbir devlet medyasında bu davayla ilgili bir haber görmedim. Çok uzun zaman önce değildi, ama bugün daha da alakalı hale geldi. Bundan sonra ne olacak, hiçbir şeyi değiştirmek imkansız olduğunda - hayal etmesi kolay.
Sonsuza kadar bizi rahatsız eden hayatın acımasız bir gerçeği var. Birinin bugün bizim için icat ettiği şey ile her zaman olmuş ve gelecekte olacak olan arasındaki fark hakkındaki gerçek. Ama bunu açıkça görebilir ve aynı zamanda kendiniz hayatta kalabilirsiniz, garip bir şekilde sadece savaşta yapabilirsiniz. Çatışmanın tarafı ne olursa olsun.
Sonunda doğru olan hem bedenen hem de ruhen yaşamaya devam eden olacaktır. Geriye kalanların, aradan yıllar geçtikten sonra, ne kendilerine, ne akrabalarına, ne akrabalarına, ne çevrelerindeki insanlara, ne de aynı tepedeki aynı düşmanlara söyleyecek hiçbir şeyi kalmayacak.
Gerçekten böyle görünüyor. Bunu uzun zamandır bildiğinizi düşünüyorsanız, emin olun - yanılıyorsunuz. Ve bu ayrı bir konu.
Ama bu yazıda beni en çok endişelendiren hata yapan değil, görmezden gelen, bugün onu görmezden gelmenin farklı davranmaktan daha karlı olduğu kişi. Burada belirtilen konuyu, onsuz kalmanın artık mümkün olmadığı her seferinde oylamaya sunma iradesine sahip olmayanlardan endişeliyim - ne kendi ne kolektif ne de siyasi ...
Başlangıçta sorulan soru açık kalır. Ve böylece, devletin tüm faydalarına aşırı doygunluktan uykuya dalan iktidar bedenlerimiz, ya sözde insancıl mesajlarıyla bizi tamamen öldürene kadar ya da devletin ve devletin acil sorunlarını tam olarak çözmeye başlayana kadar olacak. toplum ve bunu yapabilecek...