Kansas’ın yeni kemancısı Joe Deninzon ile yapılan röportaj.
Deneyimli müzisyen, progresif rock efsanesi Kansas’la olan yolculuğunu anlatıyor.
Joe Deninzon’un kariyerineli ve müziğini bilen insanlar için, Kansas’a yeni kemancı olarak katıldığı haberi muhtemelen büyük bir sürpriz olmadı.
Joe Deninzon, aralarında The Who, Bruce Springsteen, 50 Cent, Sheryl Crow, Ritchie Blackmore, Smokey Robinson ve Annie Haslam ile birlikte Rönesans’ın da bulunduğu çeşitli sanatçılar için keman çalan uzun ve seçkin bir kariyere sahiptir. Yakın zamanda çok diskli bir canlı set yayınlayan Stratospheerius grubu için şarkıcı, solist ve ana söz yazarı olarak yaptığı çalışmalarla prog dünyasında köklü bir yer edinmişti.
Deninzon’un Kansas’a katılacağı haberi birdenbire ortaya çıkmış gibi görünse de, gerçek şu ki, grubun yedek kemancısı rolüyle zaten işe hazırlanıyordu. Uzun süredir üye olan David Ragsdale’in ayrılışı hayatının fırsatını açtığı için kanatlarda uzun süre beklemek zorunda kalmadı.
Goldmine, Kansas’ın bir üyesi olarak ilk birkaç konserde çaldıktan kısa bir süre sonra Deninzon ile konuştu.
GOLDMINE: Yeni canlı yayınınız için tebrikler! Bunun nasıl bir araya geldiğini merak ediyordum?
JOE DENINZON: 2017’de ProgStock’u kuran Tom Palmieri ve Ann Rinaldi ile iyi arkadaşım. Stratospheerius 2018’den 2021’e kadar dört yıl boyunca orada çaldı ve ben her zaman orada takılıyorum, gruplarla oturuyorum; ikinci evim gibi. 2019’da ilk kez ana sahnede çaldık ve ProgStock’ta ana sahnedeki her performansı çok kanallı ve çok kameralı çekiyorlar. Gruplar, malzemeyi satın alma ve onunla istediklerini yapma seçeneğine sahiptirler. Uzun zamandır yapmadığımız için yeni bir canlı kayıt ve video yapmaya çalışmak için çok güzel bir alan olduğu için bunun harika bir fırsat olduğunu düşündük. Tüm görüntüleri ve sesi düzenlemek için bir yıl harcadık. Neredeyse bitirmiştik ve pandemi oldu. O zaman bu işlerin çoğunu yaptım. 2020’de [ProgStock geldiğinde] sanaldı. 2021’de canlı şovlara geri döndüler. Cumartesi gecesi John Goodsall (X Markasından) hastalanınca ana sahneye çıkmamız istendi ve birdenbire tüm bu harika çekimleri gördük. Bazı performansların 2019 versiyonundan bile daha iyi gittiğini düşündüm, bu yüzden bu şarkılardan bazılarını yeniden yapma şansımız oldu. Artı, bizi takip eden Alex Skolnick (Testament gitaristi) ve önümüzde Rachel Flowers vardı, bu yüzden onları oturttuk. Ben de “Tamam, pekala, sanırım şimdi daha çok çalışmamız gerekiyor!” Sonunda 2019 ve 2021’in öne çıkanlarını yapmaya ve çift albüm yapmaya karar verdik. Böylece bir araya geldi.
GM: Cover şarkılarını dahil edebilmen harika. King Crimson’ın “Frame by Frame” versiyonunun, Rachel’la oynadığı Chick Corea parçası “Spain” gibi harikaydı.
JD: Komik—Adrian Belew ile New York, Port Chester’da Remain in Light’ı izlemeye gittim. Adrian’la tanıştım ve ona canlı DVD’yi verdim – şarkısına yaptığımız cover’ı duymasını istedim. ‘Spain’ olayı çok spontane oldu çünkü Tom Palmieri, ‘Senin Alex’le bir geçmişin var ve Rachel’la bir geçmişin var. Neden birlikte bir şeyler yapmıyorsunuz?’ İkisi de çok meşgul oldukları için prova yapamadık. ‘Hey, hepimiz ‘İspanya’yı biliyoruz. Haydi yapalım!’ dedik. Ve Alex ve Rachel sahneye çıkana kadar tanışmamışlardı bile, bu yüzden tamamen spontaneydi ve gerçekten özel bir andı. Sadece bir araya geldi ve biz onu yakaladık. Çok mutlu olmuştum.
GM: Sanki herkes parçayı akıcı bir şekilde çalacak kadar iyi biliyor gibiydi.
JD: Caz müzisyenleriyle ilgili olan şey, ortak bir repertuarı paylaşmaları. Dünyanın herhangi bir yerine gidip belirli melodileri arayabilirsiniz ve herkes melodileri bilecektir. Ortak bir dil konuşuyorsunuz, yani bu gerçekten özel. Cebinizden bir konser çıkarabilmek harikaydı.
GM: Bu harika. Bunun prova edilmediğini, çalışılmadığını veya ortaya çıkış şeklinden hiçbir şey anlamazsınız.
JD: Bu gerçekten anda olmakla ve gerçekten birbirimizi dinlemekle ilgili. Evet, buna bayılıyorum.
GM: Açıkçası, bu canlı kayıtları yaptığınızdan beri kariyeriniz değişti. Artık Kansas’taki yeni kemancı olarak inanılmaz bir fırsatınız var. Stratospheerius’u gelecekte neler bekliyor? Grupla yeni müzikler kaydetmeye ve şovlar yapmaya devam edecek misiniz?
JD: Evet. Son üç yıldır eş zamanlı olarak üzerinde çalıştığımız yeni bir stüdyo albümünü bitirmek üzereyiz. En son şarkıyı takip etmek üzereyiz ve sonra bitti. Ve muhtemelen çizim üzerinde çalışacağız, yeni bir video yapacağız ve onu gelecek yılın başlarında yayınlayacağız. Bu yüzden hala yazmayı planlıyorum ve grupla kayıt yapıyoruz ve Kansas ara verdiğinde bazı şovlar için yer ayıracağız. New York çevresinde çoğunlukla bölgesel şeyler olmak üzere yoğun bir turne yapacağımızı sanmıyorum. Ama kim bilir? Birlikte müzik yapmayı seviyoruz ve çok fazla ivme kazandık. Her Kansas gösterisinden sonra, yeni kayıt ve arka katalog için daha fazla sipariş alıyoruz çünkü hayranlar müziği keşfediyor.
Öyleyse neden zevk aldığım bir şeyi yapmayı bırakayım? Ama tabii ki, Kansas yakın gelecekte önceliğim olacak.
GM: Ama Kansas’ın bir parçası olarak kendi grubunuzla yaptığınız çalışmaları daha fazla insana gösterebilmeniz kesinlikle heyecan verici bir fırsat.
JD: Evet. Çok müteşekkirim. Ve hayranlar gerçekten harikaydı.
GM: İçinde bulunduğun diğer grup hakkında konuşalım. Kansas radarına nasıl girdin?
JD: Klavyecileri Tom Brislin ile başladı. Tom’u müzik sahnesinde uzun yıllardır tanıyorum. Birbirimizin gruplarının çaldığını gördük. Kuzeydoğuda oldukça sıkı bir progresif rock topluluğu var ve tüm konserlerde ve festivallerde aynı grup ve hayranların çoğunu görüyorsunuz. Biz o çemberin içindeyiz ve Stratospheerius 2015’te bu sahne üzerinde gerçekten daha yoğun bir şekilde çalışmaya başladı, bu yüzden Tom beni biliyordu. (Yes temalı) Cruise to the Edge oynadım ve o 2022’de oradaydı. O yılın ilerleyen saatlerinde, salata keserken yanlışlıkla parmağımı kestim ve acil servise gitmek zorunda kaldım. Çaldığım elim olan sol elimin yüzük parmağını kestim – iyi değil. Dikiş atıyordum. Ve bunun olabileceği tüm zamanlarda, Tom’dan onu aramam için bir mesaj aldım. ‘Bu ne hakkında olabilir?’ Çok gizemliydi. Bu yüzden onu geri aradım ve ‘COVID nedeniyle birçok şovu iptal etmek zorunda kaldık. Hepimizin COVID’i oldu ve şovları iptal etmek istemediğimiz için herkesin bir yedek oyuncuya sahip olması gereken yeni bir politikamız var.’ Kansas şovu iptal etmek zorunda kalırsa, 16 kişi çalışmıyor. Bir ekipleri var; herkes bu şovlara güveniyor, bu yüzden sadece korunmak istiyorlar. Ve müziğe bir göz atmak isteyip istemediğimi sordular. ‘Tabii ki dalga mı geçiyorsun?’ dedim. Benden Stratospheerius’un bazı videolarını veya istediğim herhangi bir şeyi göndermemi istedi ve onları (Kansas davulcusu ve menajeri) Phil Ehart’a iletecekti. En son Stratospheerius parçalarından bazılarını, DVD’den bazı canlı içerikleri ve yayınladığımız stüdyo parçalarından birini gönderdim. Ertesi gün Phil ile konuştum. Müziği gerçekten çok seviyordu ve uzun lafın kısası, ben müziği öğrenmeye başladım. 25 şarkıyı yazıya dökmem, David Ragsdale’in yaptıklarını incelemem gerekiyordu. Ayrıca gitar çalıyor ve şarkı söylüyorum – aradıkları beceri seti buydu. Zaman geçti ve ben sadece müzik üzerinde çalışıyordum ve Tom’la iletişim halindeydim. Oynayıp oynayamayacağımı bilmiyordum ama hazırlanıyordum. David’in bazı sorunları, bazı sağlık sorunları vardı. Arada bir oluyordu, bu yüzden bir noktada, şovları yapamayacağı bir noktaya geldi ve çok zor bir karar vermek zorunda kaldılar çünkü David’i seviyorlar. O ailenin bir parçası ve ona derin bir saygı duyuyorum. Ancak durumu, onlarla turneye çıkmasına engel oluyordu. Bu yüzden, devreye girmem istendiğinde ve işi teklif ettiğimde Mayıs ayı başlarıydı. Ödevimi yapıyordum. Gitmeye hazırdım. Ben de grupla prova yapmak için Georgia, Macon’a uçtum. Her şeyi biliyordum, gerçekten çok çalıştım ve harika anlaştık. İlk gösterim Haziran ayında Pittsburgh’daydı. Ve çılgıncaydı çünkü üç gün boyunca çok yoğun provalar yaptık, seti yönettik. Bir araya getirmemiz gereken birçok materyal olan Stratospheerius ile CD yayınlamak için eve uçtum ve ardından ertesi gün Kansas ile oynamak için doğruca Pittsburgh’a uçtum. Beynim, hatırlamam ve öğrenmem gereken tüm notalarla takla atıyordu. Çılgın, çılgın zaman.
GM: Çılgın bir zaman, ama birdenbire olmadı. Büyük çağrıyı almadan önce repertuarı öğrenmek için kesinlikle çok önceden bildirim aldınız.
JD: Bir çeşit çılgın dahi değilseniz, bu tür bir müzikle çok kısa sürede yapabileceğinizi düşünmüyorum. Bu sadece duygusal bir hız treniydi ve minnettar olduğum çok büyük bir fırsattı. Tom’a minnettarım ve gruptaki herkes çok misafirperverdi. Hayranların çok şüpheci olacağından endişelendiğimi düşündüm. ‘Bu adam kim?’ gibi. Ama hayranların bu kadar sıcak ve açık fikirli olmasına gerçekten şaşırdım. Açık kollarla karşılandım.
GM: Görünüşe göre Kansas hayranları klasik üyelere çok sadık, ancak aynı zamanda yeni girdileri ve yeni insanları da hoş karşılıyorlar çünkü yıllar içinde pek çok değişiklik oldu.
JD: Hemen YouTube’daki videolarıma bakmaya gittiler ve duyduklarını ve gördüklerini beğendiler. Böylece bu, işi yapabileceğime dair onlara güvence verdi.
GM: Duyurudan sonraki gün YouTube sayınızın arttığını gördünüz mü?
JD: Videolarım hakkında ‘Wheatheads’ [Kansas hayranları] tarafından pek çok iyi yorum aldım ve çoğu numaram biraz arttı. Bu harikaydı.
GM: Kansas onlara katılacağınızı açıkladığında şok olmadım. Sen mantıklı bir seçimdin. Senden başkasının olabileceğini düşünemedim.
JD: Beni açıklamalarından bir gün önce David’in ayrılacağını duyurduklarında, bir grup arkadaşım bana mesaj attı ve ‘Biliyor musun, buna bakmalısın. Gruba ulaşmalısın!’ söyleyemedim.
GM: Ama sen zaten yerindeydin! Yedek oyuncu fikri ilginç.
JD: Treni çalışır durumda tutmaları gerekiyor. Bunu yapacak kadar akıllılar.
GM: Kesinlikle! Ve Phil bazı fiziksel zorluklar yaşadığı için bazı şovlarda yer almıyor muydu?
JD: Evet ve davul teknisyeni Eric Holmquist şovun yarısını çalıyor ve Phil diğer yarısında bize katılıyor. Onunla çalmak çok eğlenceli ve o geri dönmek için çalışıyor ama Eric harika bir iş çıkarıyor. Aynı zamanda harika bir davulcu ve Kansas’ta büyüdü. 90’lardan beri örgütün içinde.
GM: Bu çok oldu – teknisyenler büyük işlere adım atıyor. Aerosmith’in davul teknisyeni (John Douglas) artık onların davulcusu ve ZZ Top’un gitar teknisyeni (Elwood Francis) basçıları oldu. Gösteriyi onlardan daha iyi kim bilebilir?
JD: Birçok grup bu şekilde çalışır. Teknisyenlerin çoğu kendi başlarına harika müzisyenler.
GM: Phil Ehart’ın davul çalması, Kansas müziğinin belirleyici parçalarından biridir. Hemen arkanızdaki davul setinde onunla birlikte çalmak nasıl bir duygu?
JD: Benim için sahnede pek çok çimdikleme anı var.
GM: Eminim vardır! Büyürken bir Kansas hayranı mıydınız?
JD: Bir rock kemancısı olarak Kansas müziğiyle karşılaşacağınız ve ondan ilham alacağınız kesin. (Orijinal Kansas kemancısı) Robby Steinhardt ve David Ragsdale’in büyük bir hayranıyım. Ve bu komik, çünkü rock kemanı Kansas’la çok bağlantılı. Ne zaman bir rock grubunun kemanı olsa, Kansas karşılaştırması vardır. İnsanlar kulağa benzer ama farklı gelse de Stratospheerius’u Kansas’a benzetti. Bir süredir klavyecimiz yok ama sanırım şimdi insanlar Kansas’ı Stratospheerius’la kıyaslayabiliyorsa şikayet edemem.
GM: Bu hiç de kötü bir çağrışım değil. Kansas’ın kemanı progresif rock’ta bir enstrüman olarak tanımladığını söyleyebilir misiniz?
JD: Şablonu oluşturdular. Stratospheerius’ta çok daha fazla efekt kullanıyorum. Kemanımda gerçekten farklı sesler kullanmayı seviyorum. Kansas daha çok temiz bir yaklaşım çünkü seleflerimin grupta oluşturduğu ses bu. Bununla çok fazla uğraşmayacağım, bu yüzden oynamak için farklı bir yaklaşım.
GM: Stratospheerius ile efekt kullanımınızın, sık sık alıntılanan ‘kemanın Jimi Hendrix’i” olarak atıfta bulunulan dizeye yol açtığını düşünüyor musunuz?
JD: Bunun nereden başladığını bile bilmiyorum. Belki de gitar çalarak büyüdüğüm ve farklı efektlerle çalma ve parçalama ve birçok gitaristten etkilenme hatasını aldığım yer burasıdır. Bu etkiyi keman çalmama da taşıdığımı düşünüyorum.
GM: Çocukluk yıllarınızda kemancı mıydınız?
JD: Evet, o benim ilk enstrümanımdı. Babam bir kemancı. Cleveland Orkestrası’ndaydı. 44 yıl sonra emekli oldu. 5 yaşımdayken bana öğretmeye başladı. Klasik keman okudum ve gençken gerçekten rock ve daha sonra caz ve popüler müziğe girdim. Kendimi babam gibi bir orkestraya katılırken görmedim. Gerçekten kendi başıma dışarı çıkmak, yaratıcı olmak ve sallanmak istedim. Sonunda bunu kabul etti ve beni destekledi.
GM: Aralık 2022’de Goldmine için Phil Ehart ile röportaj yaptığımda, Kansas’tan yeni müzik, yeni stüdyo çalışması olasılığından bahsediyordu. Sen üretken bir söz yazarısın. Bu gerçekleştiğinde yeni şarkıların yazımı ve düzenlemesine dahil olacak mısınız?
JD: Bana Stratospheerius ile yazımı gerçekten beğendiklerini söylediler. Gelecek yıl, bu tur bittiğinde yeni bir albüm için malzeme toplamaya başlamaktan bahsediyorlar. Yani, evet, bu sürece dahil olmaktan kesinlikle onur duyarım. Çıtanın çok yüksek olduğunu biliyorum, yani baskı yok, bilirsiniz. Ama önümüzdeki birkaç ay içinde malzeme üzerinde çalışmaya başlayacağım. Turu uzatabilirler çünkü gerçekten iyi gidiyor – tükeniyor. Yani pek çok şey havada kalıyor. Ama Rich ve Phil’in yeni bir rekordan bahsettikleri röportajlar duydum. Bu gerçekten harika olurdu.
GM: Tom Brislin, son Kansas stüdyo albümü The Absence of Presence için birçok materyal yazdı. Yeni LP için Tom’la birlikte yazacak mısın?
JD: Tom’la hiç işbirliği yapmadım. Onunla hiç ortak yazmadım. Birlikte yazmak için harika bir adama benziyor ve müzikal olarak aynı fikirdeyiz. Aynı zamanda harika bir şarkıcı; son albümdeki şarkılardan birinde seslendirdi. Onların yazma sürecini öğrenmem gerekiyor.
GM: Tom ile yeni materyal yazmanın ve düzenlemenin hikayelerini duydunuz mu?
Grup meşakkatli olabilir – bir şarkıyı Kansas şarkısı yapmak için nelere katıyorlar?
JD: İnanıyorum. Stratospheerius şarkılarını pek çok incelemeden geçirdim. Davulcum Jason’la çok işbirliği yapıyorum. Ama evet, buna hazırım. Eşyalarımın çoğunun reddedilmesine hazırım. ‘Bize gönderebildiğin kadar çok şey gönder’ değil mi? işe gideceğim
GM: Size Kansas müziğinin ne kadar karmaşık olduğunu söylememe gerek yok.
JD: Devam et. Evet, o şeyleri seviyorum. Eğlenceli olacak. Komik – yazma alanında derin olduğum dönemlerden geçiyorum ve ardından sadece performans gösterdiğim ve yazmaya zamanım olmadığı dönemlerden geçiyorum. Bunun için belirli bir alana girmeniz gerekiyor. Ve özellikle bir projeyi bitirirken, proje bitene kadar yeni şeyler yazmam. Bu yüzden sanırım önümüzdeki birkaç ay içinde yazma kasımı tekrar geliştirmek için geri döneceğim.
GM: Kendi grubunuz için yazdığınızdan daha farklı bir şekilde Kansas için yazmayı düşünüyor musunuz?
JD: Sanırım Kansas için yazmayı düşüneceğim. Ve kim bilir, belki de Stratospheerius için bir sürü arta kalan malzeme kullanılacaktır. Bilmiyorum. Pek çok fikri dosyalayacağım. Sonunda kullandığım şeylerin dosyalarını saklıyorum. Bruce Springsteen ile yaptığı bir röportajı hatırlıyorum, ‘Bu, yeni bir araba için bir arabanın parçalarını bir araya getirmek gibi.’ 10 yıl önce yazdığın bir riff buluyorsun ve ‘Hey, burası harika olur’ diyorsun. Biliyorsun, Eric için yazdın ve eski defterlerini incelersen, o bunu yazdıktan 10 yıl sonra ortaya çıkan şarkılardan sözler var.
GM: Etrafta bir sürü eski ‘araba parçası’ var mı?
JD: Biliyorum, çünkü sabah erkenden kafamda bir fikirle uyanacağım ve unutmamak için telefonuma mırıldanacağım. Ve sonra telefonumda bu küçük melodik fikirlerin bir koleksiyonu var ya da tam bir şarkıya dönüştürmek için zamanım olmayacak bir şarkı sözü karalayacağım – bir yere gidiyorum. Bu şeyler birikiyor. Şu anda ilham bulamıyorsanız, yararlanabileceğiniz tüm bu kaynak malzemeye sahipsiniz.
GM: Kansas materyaline yaklaşırken, materyali orijinal düzenlemelere büyük bir sadakatle oynatmak için bir zorunluluk oldu mu, yoksa doğaçlama yapma ve bazı kısımları değiştirme konusunda biraz serbestliğiniz var mı?
JD: Bu iyi bir soru ve bunu soran ilk kişi sen değilsin. Tom bana ‘Başlangıç noktan olarak orijinal soloları kullan’ dedi. Bu yüzden olabildiğince çok orijinal solo çalıyorum ve sonra kendi fikirlerimi buna dahil ediyorum. Yavaş yavaş, kutsal zemin olan belirli sololar var – kimse ‘Dust in the wind’ ile uğraşmaz. ‘Song for America’daki tüm soloları büyük ölçüde Robby ve Ragsdale’in çaldığı gibi çalıyorum ama bazı şeyleri parçalayıp kendi işimi yapıyorum, ‘Down the Road’da olduğu gibi hemen hemen doğaçlama yapıyorum. ‘Can I Tell You’ gibi bazı şarkılarda rock yapıp doğaçlama yapıyorum. Her parçaya şarkı bazında yaklaşıyorum. Benden yapmamı istedikleri her şeyi onurlandırmaya çalışıyorum. Ne yapacağımdan emin olmadığım bazı şarkılar vardı. “Burada gelişebilir miyim?” Onlar da “Hayır, bunu solo öğren” dediler. Ve bu benim için sorun değildi çünkü öğrenmesi harika sololar. Bütün sololar çok güzel tasarlanmış. Onları oynamakta herhangi bir sorunum yok. Yapısı içinde yaratıcı olabiliyorum, bu yüzden harika.
GM: Pekala, bu harika fırsat için tekrar tebrikler. Bundan en iyi şekilde yararlanacağını biliyorum.
JD: Her dakikanın tadını çıkarıyorum. Her şey için minnettarım.