Bir önermeye inanıp inanmama konusunu kanısal (doxastic) olarak irdelemeye başladığımızda, derhal kendimizi o önermenin doğruluğuna dair kanıt bulmaya zorlanmış hissederiz. Filozoflar, kanısal irdelemenin bu özelliğine 'saydamlık' adını ver-mişlerdir. Bu çalışmada, inanç etiği konusunda pragmacılarla kanıt-salcılar arasındaki fikir ayrılığını gidermenin saydamlık kavramının doğru açıklanmasına bağlı olduğunu savunmaktayım. Saydamlık, inançla ilgili kavramsal bir gerçekliği yansıtır varsayımında bulunu-yorum: bir p inancı, ancak ve ancak p ise, doğrudur. Bu normatif gerçeklik, inanç için yalnızca kanıtın neden olabileceğini gösterir. Her ne kadar kanıtsalcılık, doğrudan kanıtsal-olmayan nedenlerle inanamayacağımız şeklindeki sırf psikolojik gerçekliğin bir sonucu olmasa da, neden öyle yapamayacağımızı açıklayan inançla ilgili normatif kavramsal gerçekliğin bir sonucudur.