Mayıs 1863 seçimleri Cumhuriyet muhalefetine önemli bir başarı getirdi. Birçoğu burjuva cumhuriyetçi olan 35 muhalefet milletvekilleri, Yasama Birliği'ne seçildi. Fransa'da Temmuz ayında yapılan belediye seçimlerinin sonuçları 1865, cumhuriyetçi duyarlılığında da bir artış gösterdi. Cumhuriyet hareketi, en büyük boyutları, merkezin bölümlerinin büyük bir bölümünde, batı, güneydoğu ve özellikle Fransa'nın güneyindeki bazı bölümlerde üstlendi. İmparatorluğa karşı hareket, köylülüğün yanı sıra çok sayıda işçi ve vatandaş kitlesini de içine aldı. Nüfusun varlıklı kesiminin önemli bir kısmı - burjuvazi - aynı zamanda imparatorluğa da karşı çıktı.
Küresel krizin bir parçası olan 1866'in ekonomik krizi 1867, muhalefet hareketinin daha da büyümesine katkıda bulundu. Fransa'da, politik bir kriz istikrarsız bir şekilde yükseliyordu. Fransa'daki ekonomik kriz özellikle zordu ve üretim ve tüketimdeki düşüş, ticaretin kritik bir durumu, girişimci karlarındaki ve ücretlerindeki düşüşle kendini gösterdi. Endüstri krizi, 1867'in zayıf hasadı nedeniyle karmaşıktı.
Örneğin, 1867’teki pamuk tüketimi, 1866’e kıyasla% 25,3 oranında azalmıştır. Bunun nedeni iç ve dış pazarların daralması ve hem Fransa'da hem de yurtdışında nüfusun alım gücünün düşmesi nedeniyle tekstil üretiminde bir düşüşe bağlıydı. Fransa'nın 1867'deki dış ticareti, 1866'e kıyasla 161 milyon frank düştü (1866'te cirosu 8126 - 1867 milyon frank olarak). Aynı zamanda, 7965'taki yabancı mal ithalatı, 1867 milyon frank olarak 233'e kıyasla artarken, yurtdışında Fransız mallarının ihracatı, 1866 milyon frank'a göre 1866'e kıyasla azaldı. Fransız hafif sanayi ürünlerinin ihracatı özellikle düştü.
Ağır sanayide, madencilik ve metalurji sanayilerinin üretimi en belirgin şekilde azaldı. 1867’te demir cevheri üretimi, 13’e oranla% 1866’in neredeyse altına düştü, Fransa ağır sanayiindeki üretimdeki düşüş büyük oranda hem Fransa’da hem de ötesinde, Portekiz, Avusturya, Rusya ve İtalya’da demiryolu inşaatındaki yavaşlama nedeniyle gerçekleşti. ve diğer ülkelerde. Fransız metalurji endüstrisi aktif olarak diğer ülkelerdeki demiryolu hatlarının yapımına hizmet etti.
Nisan 1’te Paris’in 1867’inde açılan Dünya Endüstri Fuarı, hükümete 24 milyon frank değerinde mal oldu ve esasen savurganlık yapmak üzere düzenlendi, en azından Fransız sanayisinin ve ticaretinin yapay canlanmasına neden oldu ve böylece burjuvazinin büyüyen hoşnutsuzluğunu zayıflattı. Hükümet basını, serginin "ticareti zenginleştireceğini ve sektörün kapsamını kapsamlı bir şekilde artıracağını" iddia etti. Sergiyi kapatmadan önce, ödüller dağıtırken yapılan bir konuşmada Napoleon III, serginin Fransız ekonomisinin gücünü ve gelişimini gösterdiği izlenimini yaratmaya çalıştı. “Kendimizi tebrik edelim beyler sırayla” dedi imparator, “Avrupa egemenlerinin ve prenslerinin çoğunluğunu ve çok sayıda çalışkan ziyaretçiyi aldık. Onlara Fransa'yı harika, müreffeh ve özgür olduğu gibi göstermemizden de gurur duyalım. Bundan şüphe etmek için herhangi bir vatanseverlik duygusundan yoksun olmalıyız ... 1867 sergisi, umarım, yeni bir uyum ve ilerleme çağı olacaktır. ” Bununla birlikte, gerçekte, Dünya Sergisi otoritelerin üzerine getirdiği umutları haklı çıkarmadı. Cumhuriyet basınının kapatılmasının ardından belirttiği gibi, sergi “sanayiyi ve ticareti tamamen tükenme durumunda bıraktı ve çok sayıda iflasla harcadığı parayı ödedi”.
Sınai ve ticari kriz para piyasası bozukluğu, hisse senedi fiyatlarındaki düşüş, iflasların artmasıyla (4600'ta 1864 iflasları, 5200'ta 1866, 5600'ta 1867) ile birleştirildi. Birçok büyük şirketin hisseleri iki ila üç kez düştü. Felaketle “Hareketli Kredi” nin hisseleri düştü. Eylül ayı 1867 kursları 134 franklarına düştü. Ekim ayında, 1867, Dünya Fuarı onuruna görkemli mahkeme şenliklerinin zirvesinde, Hareketli Kredi Topluluğu ve bağlı kuruluşları ödemeleri durdurdu ve Paris Borsasında paniğe yol açtı. Binlerce küçük ve orta ölçekli hissedarı iflas etti. Milyonlarca milyon spekülatif operasyonu imparatorun özel himayesine sahip olan bu en büyük kredi kurumunun çöküşü, muhalefet tarafından Napolyon III saltanatının sonunun başlangıcı olarak kabul edildi. İronik olarak, “Hareketli Kredi” nin sadece paylarının değil, hükümetin paylarının da iki bin frank değerinde olduktan sonra iki yüz frank'a mal olduğu kaydedildi.
Bütün bunlar keskin bir şekilde burjuvazinin Napolyon III rejimine olan tutumunu daha da kötüleştirdi. İç politika, dış politika maceralarının tamamen çöküşünde üst üste binmiştir. Paris, Fransa için bölgesel artışlar elde etmek, yeni satış pazarları ve hammaddeler, yeni sermaye yatırımı alanları elde etmek için diplomatik manevralar ve sömürge maceralarının yardımı ile umut verdi. Bunun Fransız burjuvazisini zenginleştirmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, büyük, ticari, endüstriyel ve finansal burjuvazi arasında muhalif duyguların artmasına yol açan tüm umutlar kaldırıldı. 1866 - 1867 içerisinde olması tesadüf değildir. sonunda sözde kurdu. “Üçüncü parti”, konuşma platformu: “devrim olmadan özgürlük yoluyla ilerleme”, yani imparatorluğun anayasal dönüşümü yoluyla burjuvazinin siyasal özgürlüklerini fethi.
Napolyon III'ün İtalyan politikası Katolik din adamlarının tahriş olmasına neden oldu. Cumhuriyetçiler ve liberaller imparatoru müttefiki arkasında Avusturya ile komplo kurmak için kınadılar. Fransız burjuvazisi İtalya pazarını kaybetmekten korkuyordu. Yeni İtalyan devleti Fransa'nın bir rakibi olabilir. Meksika seferinin tamamen başarısız olması, büyük miktarda maddi kayıplara neden oldu. Bu sömürge macerası, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere ile Fransız ilişkilerini daha da şiddetlendirdi. Fransa'da başarısızlığı cumhuriyetçi muhalefeti güçlendirdi ve tahriş olmuş Katolik çevreleri. Yasama Teşkilatındaki burjuva muhalefet, Meksika’daki başarısız hükümet politikalarını şiddetle eleştirdi. Cumhuriyetçi ve liberal basın, “Fransa, askerlerini ve milyonlarını tamamen yararsızca feda etti” dedi.
Muhalefet ayrıca hükümeti, Prusya'nın eline oynadığı ve Fransa'nın çıkarlarına zarar veren, Prusya'nın ellerinde oynadığı Avusturya-Prusya Savaşı 1866 sırasında son derece hatalı olan politikası nedeniyle eleştirdi. Bismarck, İtalya’nın eyleminin Prusya savaşını hiçbir zaman kolaylaştımayacağına, Avusturya-Prusya savaşının uzun süreceğine ve dolayısıyla Prusya için tükeneceğine dair tam güvende olduğunu vurgularak Napolyon III’ü vurguladı. Böylece, Fransa, herhangi bir anda, Ren ordusuyla birlikte Prusya'ya herhangi bir talepte bulunabilecektir (Paris, Lüksemburg ve Belçika'yı eklemek istedi).
Sonuç olarak, Napolyon III, çoğu o zamanlar Meksika, İtalya ve Cezayir'de de bulunan Fransız ordusunun kullanılamaması nedeniyle Avusturya-Prusya çatışmasına müdahale etmeye cesaret edemedi. Bu Prusya'nın kısa sürede Avusturya'yı yenmesine (Temmuz ayında 1866'ta Sadow Savaşı'nda) ve 1866'un sonundan itibaren Kuzey Alman Birliği'nin başına geçmesine izin verdi. Bismarck Napolyon III'ün (Lüksemburg) tarafsızlığı için vaat ettiği toprak tazminatı Fransa tarafından alınmadı. Napoleon III'ün 1867'teki ikinci başarısız girişimi, Lüksemburg'un Fransa'ya katılımını sağlamaktı. Ayrıca, Avusturya'nın yenilgisi, Venedik bölgesinin İtalya'ya geçmesi gerçeğine yol açtı.
Polonyalı ayaklanma 1863 sırasındaki tartışmalı politikası ile Napolyon III, Rusya ile ilişkileri güçlendirdi ve Polonyalıların lehine bir sonuç elde etmedi. Böylece, İkinci İmparatorluk döneminde, Fransa, Prusya, İngiltere, İtalya, Rusya, Avusturya, Amerika Birleşik Devletleri ve diğer devletlerle neredeyse bütün büyük güçlerle kavga etti. Bu, gerçek bir dış politika izolasyonu tehdidi ortaya çıkmasına neden oldu.
Aynı zamanda, sıradan insanların yaşam koşulları da sert bir şekilde kötüleşti. Ekonomik kriz ve 1867'in zayıf hasadı sonucu işsizlik ve yoksulluk artmıştır. Fransız endüstrisindeki üretimin azalması, girişimcilerin ücretlerini azaltarak, dolaylı vergileri artırarak, ekmek ve diğer gıda ürünlerinin yüksek maliyetini, işçi sınıfının halihazırdaki zor durumlarını daha da arttırarak krizin "maliyetlerini" işçilerin omuzlarına kaydırma çabaları. Ekmeğin fiyatındaki durgun olmayan artış, sermayenin çalışan nüfusu arasında sürekli hoşnutsuzluğa neden oldu. İşçi sınıfının grev mücadelesi yoğunlaştı.
Fransa'da kurulan Birinci Enternasyonal (Uluslararası İşçiler Birliği, MTR) 'nin temsili, bölüm sayısını arttırdı ve işçiler arasındaki konumunu güçlendirdi. Yetkililer tarafından Enternasyonal'in Fransız kesimlerini tahrip etme girişimleri başarısız oldu. Ne Fransız delegelerinin sınırındaki Cenevre Kongresi'nden (1866) geri dönen Uluslararası Şartname'ye ve kongre materyallerine el koyma, ne de Fransa'da yayınlanmasının ve dağıtılmasının yasaklanması, polis baskınları, aramalar ve tutuklamalar ya da kovuşturmalar Uluslararası Çalışma Dostluğu Birliğinin bölümlerinin büyümesini durdurmadı Fransa ve ilkelerinin propagandası.
Lozan Kongresi (1867) sırasında, Paris bölümlerinin çoğu uzlaşmacı Proudhonism doktrinini reddetti. Bu, grev hareketinin geniş çaplı ölçeği, işçi sınıfının çeşitli sendikalarının büyümesi ve özellikle Polonyalı ve İtalyan vatanseverlerin savunmasında siyasi konuşmaların ortaya çıkmasıyla kanıtlandı. İşçiler, ortaklık fikirlerinden uzaklaşmaya başladı - üretim ekiplerinin örgütlenmesi yoluyla barışçıl bir toplumsal devrim arzusu ve kibar bir karşılıklı borç.
1860'in sonunda Robespierre'in ideallerini hayal eden devrimci radikalizm, özellikle burjuvazinin alt katmanlarında yaygın olarak kullanılmaya başlandı. Belirli bir program belirlemedi ve "ebedi adalet" ve "ebedi kardeşlik" ilkeleri her konuşmacı tarafından kendi yollarıyla anlaşıldı. Sadece bir tanesinde tüm muhalif unsurlar birleşti - imparatorluğun nefreti içinde.
MTR'nin Fransız şubesi ile birlikte, “Blanquists” in (lideri, Louis Blanca) isimlendirildiği köklü bir devrimci hizip kuruldu; bu, ütopik komünizmi vaaz etti ve mücadele yöntemlerinde radikalizmle ayırt etti. Bu nedenle, 1867 sonbaharında, Fransa’daki siyasi durum, Garibaldi’nin Roma’yı kurtarması için İtalyan vatanseverlerin yeni bir teşebbüsü nedeniyle papalık tahtına askeri yardım sağlamak için Ekim ayı sonlarında İtalya’ya İtalya’ya gönderilmesi nedeniyle aşırı derecede ağırlaştı. Fransız toplumunun hoşnutsuzluğu, aralarında Blanquistler'in hüküm sürdüğü bir grup Parisli öğrenci tarafından ifade edildi. “Çok yaşa Garibaldi! Çok yaşa İtalya! Müdahalenin ardından! ”Napolyon III ve İmparatoriçe Eugene’in bulunduğu Paris sokaklarında süren vagonlara eşlik ettiler. Bu eylemin katılımcıları tutuklandı ve hapse atıldı.
3 Kasım 1867 Fransız ordusu, papal ordusunun direnişini kıran Roma'ya yaklaşırken, Mentan'ın altındaki Garibaldiyanları ağır bir yenilgiye uğrattı. Paris nüfusu, Kasım 4’ta düzenlenen büyük bir mitingle yanıt verdi. Böylece, Hem ortak halkın hem de burjuvazinin geniş katmanları, Napolyon III'ün başarısız politikasının, hiçbir maddi çıkar getirmeden Fransa'nın uluslararası prestijini baltaladığı gerçeğinden memnun değildi.
İkinci İmparatorluğun Son Yılları
1868 yılı, İkinci İmparatorluk'taki ekonomik ve politik durumdaki iyileşmeyi getirmedi. Ekonomi hala krizdeydi. Rusya'nın Paris büyükelçisi Baron Budberg, 8 Mart 1868’i Rusya Dışişleri Bakanı Prens Gorchakov’a bildirdi: “Şu anda hükümet, ülkenin ekonomik hayatının zor olduğu durumdan endişe duyuyor. İşlerin kötü gittiğinden, işsizlikten, yüksek fiyatlardan şikayet ediyor, bu da tüm felaketleri daha da ağırlaştırıyor. ” Ayrıca, büyükelçi, “Fransız bankasının son temettüsü, geçen yılın temettüsünden% 30 daha düşüktü ve bu kurum durumun düzenleyicisi olduğundan, üretim ve tüketimin azaldığı sonucuna varmak adil” dedi. Ayrıca, hükümet ve halk, Fransa’nın uluslararası konumunun gerginliği ve Avrupa savaşı tehdidi ile alarma geçti.
Ocak ayında, 1868 yeni bir askeri yasayı kabul etti. 1866'in sonundan itibaren Savaş Bakanı Mareşal Niel tarafından eğitildi. Kırım ve İtalyan kampanyaları sırasında zayıflığı belirgin olan Fransız askeri sisteminin yeniden yapılandırılmasının ilk taslağı, diğer değişikliklerin yanı sıra, kadro ordusunun sayısını iki katına çıkarıp bununla birlikte 400-bininci mobil güvenlik görevlisi oluşturmayı öngörüyordu. Aralık ayında, 1866, Fransa’nın Avrupa’daki ilk sırasını korumak için Fransa’nın 800 bin kişilik ordusuna ihtiyacı olduğunu belirten bir askeri komisyonun raporunu yayınladı. Fransız ordusunda, o zamanlar kağıt üzerinde 600 binden fazla kişi vardı, aslında 400 binden daha az kişi silah altındaydı, geri kalanının yedek olarak kabul edildi. Böyle bir ordu oluşturmak için, aktif orduda altı yıllık bir askerlik süresi ve ardından bir sonraki üç yıl boyunca mobil muhafızlar saflarında askerlik hizmeti verilmesi gerekiyordu.
Böyle bir projenin, nüfusun neredeyse bütün kesimlerinde kesin hoşnutsuzluğa neden olduğu açıktır. Fransız büyük burjuvazisi, aslında onu askerlik hizmetinden muaf tutan 1855 askeri yasasıyla kendisine verilen bir ikame olma ayrıcalığını yaygın olarak kullandı. Burjuvazi bu ayrıcalığı terketmek niyetinde değildi. Eğitimli bir milli muhafız yaratma projesi burjuvaziyi korkuttu. Büyük toprak sahipleri ve köyün zengin elitleri de reformlara tepki gösterdi. Fransa'nın kitleleri, omuzları evrensel askerlik hizmetinin temelini oluşturan işçiler ve köylüler de, askeri reform projesine son derece düşmanca davranıyorlar. Napolyon III rejiminin askeri maceraları ve yeni savaşların yakın olmasından duyulan korku, insanların sağlam bir korku duymasına neden oldu.
Mart ayında, 1867, taslak askeri reformun, taslak ordusunda öngörülen altı yıl yerine, ordunun askerlik süresinin beş yıl olarak belirlendiğinin ikinci versiyonunu yayınladı. Bu proje aynı zamanda olumsuz bir halk tepkisi ile karşılaştı. Sonuç olarak, Ocak 1868’te, Yasama Birlikleri, uzun süredir ısınan bir tartışmadan sonra, askeri hukukun son metnini onayladığında, yalnızca uzaktan 1866’te sunulan askeri reform projesine benziyordu, tek radikal yenilik, bir mobil güvenlik yaratma idi. Bununla birlikte, barış dönemindeki saflarında kalma süresi, orjinal olarak planlanan üç yıllık süre yerine onbeş gün ile sınırlandırılmıştır. Ancak bu formda, bu yenilik uygulanmadı. İkinci İmparatorluk hükümeti daha sonraki yıllarda hiçbir zaman kağıtta listelenen mobil bir muhafız toplanmasına karar vermedi. Haziran ayının sonunda, 1870, Franco-Prusya savaşının başlamasından kısa bir süre önce, Mareşal Niel’in halefi Savaş Bakanı Lebef, Yasama Birliği'ne hiçbir zaman örgütlenmemiş olan “Bekçi'nin yalnızca kağıt üzerinde bulunduğunu” açıkladı. Daha rasyonel bir seferberlik planlarının yanı sıra, bir savaş durumunda Fransız birliklerinin teçhizatı ve hareketi de uygulanmadı.
Bu yüzden, Napolyon III rejimi, Fransız askeri sistemini radikal bir şekilde reform etmedi ve Fransız ordusunun sayısını iki katına çıkardı. 1868’in askeri reformu, Fransa’nın Avusturya-Prusya’nın 1866 savaşından sonra akut hâle geldiği Prusya’ya çarpışma tehdidi karşısında Fransa’nın savaşma etkinliğini güçlendiremedi.
İkinci İmparatorluk hükümetinin diğer reformları kendilerini haklı göstermedi. Şubat ayında, 1867, Napolyon III, “gerekli özgürlükler” isteyen muhalefeti yatıştırmak amacıyla, bir taht konuşmasında, Yasama Birliği'nin oturumunun açılışında “liberal olaylar için zamanın geldiğini” söyledi. Mayıs-Haziran ayları 1868’ta, basın ve halka açık toplantılarla ilgili liberal yasalar çıkarıldı. Mayıs ayındaki 12 kanunu 1868, önceden hükümet izni olmadan yeni basın organlarının oluşturulmasına izin verdi. 6 Yasası Haziran 1868 resmi olarak halka açık toplantıları yasallaştırdı. Ancak, doğası gereği politik olduğu durumlarda, yalnızca seçim kampanyaları dönemlerinde verilen önceden yetkilendirme talep edildi. Ayrıca, kamuya açık toplantılarda, konuşma kayıtlarını tutan bir stenograf sekreterinin eşlik ettiği bir polis komisyoncusu bulunması zorunluydu. Komiserin görüşme resmi gündemden sapması durumunda toplantıyı dağıtma hakkı vardı. Ayrıca yetkililer, Paris Uluslararası Bürosu'nun birinci ve ikinci süreçlerini düzenledi. Ancak bu, iç politik durumu istikrara kavuşturmadı.
Devam edecek ...