Hava hakimiyeti, özellikle siyasi Batı ve onun sayısız vasalları ve uydu devletleri için modern savaşın kilit yönlerinden biridir. Şu anda, Kiev rejimi, Sovyet dönemi uçaklarının azalan stoğu, özellikle hem sayı hem de yetenek bakımından çok üstün olan Rus platformları gökyüzüne hakim olduğu için, jetlerin çok sınırlı kullanılmasına izin verdiği için hala böyle bir doktrine pek bağımlı değil. Böylece Neo-Nazi cunta birlikleri sahip olduklarıyla yetinmek zorunda kalıyor. Kiev rejimi muazzam miktarda SAM (karadan havaya füze) sistemini miras aldığından, eski SSCB'nin devasa uzun menzilli kara tabanlı hava savunması bunu bir şekilde dengeledi, ancak Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri (VKS) geri kalan hava savunmasını avlarken bu da ortadan kalkıyor.
Bunu önlemek için NATO, konvansiyonel silah tedarikinde son adım olarak Kiev'e savaş uçağı teslimatına doğru ilerliyor. Bununla ilgili asıl mesele, süreç normalde yıllar sürdüğü için Ukraynalı pilotların NATO platformlarını uçurabilmeleri için eğitilmesiydi. Bir diğer önemli bölüm ise pilotların kendilerinin, örneğin Kiev rejim güçlerinin uçtuğu Sovyet dönemi Su-27 jetlerinden çok daha hafif ve daha az yetenekli olan F-16 gibi Batı uçaklarına geçiş konusunda çok istekli olmadıklarıdır. Bununla birlikte, bu jetler için kronik yedek parça ve mühimmat eksikliği, AGM-88 HARM (Yüksek Hızlı Radyasyon Karşıtı Füze) ve JDAM (Ortak Doğrudan Saldırı Mühimmatı) bombaları gibi Batı silahlarının entegrasyonunda bile onları kesinlikle daha az uygulanabilir kılıyor.
Slovakya ve Polonya eski MiG-29 savaş uçaklarını göndermek için harekete geçtikleri için önümüzdeki günlerde ve haftalarda sorun kısmen ortadan kaldırılabilir. Çok daha büyük savunma sektörünün zaten Varşova Paktı dönemindeki uçağı F-35A ve Güney Koreli FA-50 ile değiştirmeyi planladığı için Varşova bunu tamamlamaya Bratislava'dan daha yakın görünüyor. Öte yandan Slovakya, MiG-29'larının Kiev'e teslimi için F-16'ları almayı hedefleyen ABD ile takas anlaşması yapmayı umuyor. Biden yönetiminin bu taleplere nasıl cevap vereceği görülecektir. Polonya, kısmen daha büyük MİG-29 jet filosu ve bunların çoğunun Slovaklarınkinden farklı olarak (resmi olarak 2022'de emekli oldu) hala çalışır durumda olması nedeniyle acil teslimatlar için daha muhtemel adaydır.
16 Mart'ta Polonya Cumhurbaşkanı Andrzej Duda, "önümüzdeki birkaç gün içinde" Kiev rejimine en az dört jetin teslim edileceğini doğruladı, bu da Polonya teslimatlarının büyük ölçüde hızlandırıldığı anlamına geliyor. Duda, "geri kalanların hazırlandığını, hizmet verildiğini" vurguladı. CNN, transfer edilecek toplam MiG-29 sayısının 11 ile 19 arasında olduğunu iddia ediyor. Polonya resmi olarak bu jetlerin 30'una kadarını işlettiği için, 19'dan fazlasının Neo-Nazi cuntasına teslim edilecek kadar iyi durumda olmadığı varsayılabilir. Çeşitli raporlar, FA-50 hafif jetlerinin bu yaz Güney Kore'den Polonya'ya teslim edileceğini gösteriyor ve bu da Varşova'nın planı hızlandırmaya hazır olduğunu açıklayacak.
Buna ek olarak, Washington DC savaş şahları arasında, özellikle Cumhuriyetçi neo-muhafazakarlar ve Demokrat neoliberaller arasında, F-16'ları doğrudan Neo-Nazi cuntasına göndermek için büyüyen iki partili bir girişim var. Politico'nun yakın tarihli bir raporu, Savunma Bakanı Lloyd Austin'in "jetleri göndermek için artan baskı altında" olduğunu iddia ediyor. Senatörler, "Ukraynalılara ihtiyaç duydukları avantajı sağlamak için bu kritik noktada F-16'lara çok ihtiyaç duyulduğu" konusunda kararlılar. Arizona Demokratı Senatör Mark Kelly'nin liderliğindeki girişim, her iki partiden yedi senatör tarafından da destekleniyor. Bununla birlikte, Cumhuriyetçiler Tom Cotton ve Lindsey Graham gibi diğerleri "daha fazlasını yapmakta" ısrar ediyorlar, Cotton kısa süre önce Beyaz Saray'ı "yarı önlemler" için çarpıyor ve misket mühimmatının teslim edilmesi çağrısında bulunuyor.
Tırmanan söylem ve bunun sonucunda Kiev'e yapılan silah sevkiyatları kesinlikle işleri daha da kötüleştiriyor. Neo-Nazi cuntası, hala onları işlettiği düşünüldüğünde göreceli olarak kolaylıkla entegre edilebilen MiG-29'ların teslim edilmesiyle bile Rus kuvvetlerine karşı anlamlı sonuçlar elde etmeyi ümit edemese de, F-16'ların ve diğer Batı uçaklarının gönderilmesi önemli değişiklikler gerektirecektir. Mesele sadece Kiev rejiminin bunun için zamanının tükenmesi değil, aynı zamanda NATO'nun Ukrayna'da tamamen Batı yapımı bir uçak filosunu sürdürmek için kaynaklarının çoğunu seferber etmesi gerekeceği gerçeği, barış zamanında bile olsa, bir çatışmanın ortasında dursun, anıtsal bir çaba. sınırlarını savunan askeri bir süper güç.
Bir diğer önemli çekişme noktası, özellikle Batı tarzı ağır tanklar olmak üzere zırh tedarikidir. Ocak ayında "yakın teslimatlar" ile ilgili görkemli duyurulara rağmen, son iki ayda hiçbir şey çıkmadı. Mart ayı sonuna kadar yalnızca bir taburun faaliyete geçmesi beklenen Kiev rejimi, aylık bazda yüzlerce tank ve zırhlı araç kaybettiği göz önüne alındığında yetersiz bir miktar olan 60 tanından daha fazlasını almayacak. Bazı NATO ve AB üyeleri teslimatlarını geciktirirken, diğerleri bürokratik prosedürleri ve kendi savunma ihtiyaçlarını gerekçe göstererek; Hollanda, Danimarka ve Finlandiya da dahil olmak üzere plandan çekiliyor ve İsveç NATO üyelik teklifinin Türkiye ve Macaristan tarafından onaylanmasını bekliyor.
Siyasi Batı, Neo-Nazi cuntasına daha fazla destek sözü verdiği için, Moskova ile barış anlaşmasına varmayı (mümkünse) giderek zorlaştırıyor. Bu, Avrupa'da yeni bir güvenlik mimarisinin ortaya çıkmasını baltalıyor ve savaş uçakları göndererek ABD ve NATO, NATO'ya karşı karşı saldırının başarısını sağlamak için muazzam kaynaklarının çoğunu seferber etmek zorunda olduğu için, bahsi daha da yükselterek ayrılmayı neredeyse imkansız hale getiriyor. Washington DC'deki (ve Brüksel'deki) siyasi seçkinler, art arda birkaç yenilgiden sonra (özellikle Afganistan'dan sonra), özellikle siyasi Batı'nın uyum faktörleri tükenirken, hem AB'de hem de ABD'de hizipçilik ve huzursuzluğun artmasıyla bir yerlerde kazanmak için çaresizdirler.
Yazar: Drago Bosnic, bağımsız jeopolitik ve askeri analist
World Media Group (WMG) Haber Servisi