Çalışma saatlerinin norm olduğu ülkelerdeki işçilerin, çalışma hayatımızın dengesini kötüleştirmesi daha muhtemeldir. son zamanlarda yayınlanan araştırmalar Sosyal Güçler dergisinde.
David Maume ve ben, çoğu batılı sanayileşmiş ülkede yürürlükte olan yasal çalışma saatlerinin çalışma-aile çatışması üzerindeki etkisini araştırdık. 32 ülkelerindeki çalışanlar için verileri dahil ettik.
Çalışma haftası kısa olan ülkelerdeki işçilerin, çalışma haftası kısaltmanın temel amaçlarından biri olduğu göz önüne alındığında, çalışmalarının ve ailelerinin talepleri arasında daha az çatışma olduğunu bildirmelerini bekliyorduk. Politika fikri, işçilere, özellikle çalışan ebeveynlere, daha kısa bir çalışma haftası verirseniz, onlara rekabet eden iş ve aile taleplerini yönetmeleri için ek isteğe bağlı zaman vermeleri gerektiğidir. Bu nedenle, teoriye göre işçilere haftada beş saat fazladan çalışma-yaşam dengesi yaratmalı - dünya çalışanları sevinir!
Yine de, bulduğumuz şey bu değil. Bunun yerine, çalışma saatlerinin daha kısa olduğu ülkelerde çalışanların iş-aile çatışmasının daha fazla olduğunu bildirdik. Bu sonucu, doğum izni süresi, cinsiyet güçlendirilmesi veya istihdam durumundaki cinsiyet farklılıkları dahil ederek açıklamaya çalıştığımızda, sonuçlarımızın güçlü olduğunu belirledik, yani ülkelerin bu diğer boyutları bu etkiyi yaratmıyordu.
Ne oluyor?
Bu karşı sezgisel sonucun, çalışma haftası kısa olan ülkelerde belirlenen yüksek beklenti düzeyinin bir ürünü olduğuna inanıyoruz.
Mantık çok basittir: insanlara daha fazla bir şey vermek ve beklentilerini arttırmak; deneyimler standartlarını karşılamadığında daha büyük memnuniyetsizlik yaratır.
Çalışmamız için, çalışma saatleri kısa olan ülkelerdeki kişilerin iş-aile dengesi için daha fazla beklentileri vardı ve sonuç olarak ortaya çıktıklarında anlaşmazlığı bildirmeleri daha olasıydı. Bu, çalışma haftası kısa olan ülkelerdeki işçilerin aileden işe daha fazla çatışma yaşadığı anlamına gelmez kendiliğindenama daha ziyade, ortaya çıktığında çatışmaya daha duyarlı olmaları için hazırlanırlar. Aslında, vatandaşların daha kısa çalışma haftalarını yasama altına almak için iş-aile çatışmasını bir sorun olarak görmesi gerekir. Bu yasadan sonra, miras kalmaya devam etmekte ve rapor edilen aile-aile çatışması ile ortaya çıkmaktadır.
1989'ten 2005'e kadar olan veriler, çalışma saatlerini kısalmasına rağmen çalışma süresini sorunlu olarak gören vatandaşların yüzdesini göstermektedir.
Hollanda vatandaşları, dünyadaki en kısa haftalık çalışma saatlerinden birine sahiptir. 1989'te, Hollandalı katılımcıların sadece% 25 işte daha az zaman tercih ettiklerini söyledi. 2005'e göre, haftalık çalışma süresi üç saat azalsa ve işçiler 40'i mevzuatın gerektirdiğinden daha az saat çalışarak geçirmesine rağmen,% 11'e yakındı. Benzer bir örneği Kanada, Norveç, Danimarka ve Yeni Zelanda'da da bulduk. Başka bir deyişle, çalışma saatleri kısalmış olsa da, insanlar çalışma zamanını bir sorun olarak görüyorlar.
İşgücü piyasasında yaşamlarını daha fazla kadının harcadığı için, daha kısa çalışma haftaları dahil olmak üzere esnek iş düzenlemeleri gerekli olacaktır.
Daha fazla iş-yaşam dengesi için artan arzu, kültürel öncelikleri işten uzaklaştırarak aile ve eğlence için daha fazla zamana yönlendirebilir. Erkeklerin çocuklara bakmaya daha fazla davet edilmeleri, eşlerin ve yaşlanmakta olan aile üyelerinin, çalışma zamanına daha az odaklanan kültürel bir vurguya sahip olmalarının, erkekler ve kadınların yeni aile rolleri üzerindeki gerginlikleri azaltması gerekmektedir. Bu beklentiler aile ilişkilerini eşitleyebilir ve kadın ve erkeklerin aile ve iş yaşamına daha fazla katılımını sağlayabilir. Ve bunlar hepimizin destekleyebileceği beklentiler.
Yazar hakkında
Leah Ruppanner, Sosyoloji Anabilim Dalı Öğretim Üyesi, Melbourne Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = İş-Yaşam Dengesi; maxresults = 3}