Çin, şimdiye kadar Güney Çin Denizi’ndeki deniz taşımacılığına karşı saldırgan bir tavır sergilemedi, ancak eylem potansiyeli Japonya ve Güney Kore ekonomileri için açık bir tehdit oluşturuyor.
Kazuhiro Nogi | AFP | Getty Images
Aşağıdaki yorum Milken Enstitüsü’nün baş küresel stratejisti Kevin Klowden’den.
Hafta sonu yapılan Yediler Grubu toplantılarının haberlerinde Ukrayna’ya odaklanıldı, ancak Çin’in artan küresel varlığı G7 gündemindeki diğer büyük konuydu. Özellikle Doğu Asya’nın en büyük iki ekonomisi için bu yükselişin sonuçları kritik öneme sahip.
Çin, Doğu Asya’nın büyük askeri ve siyasi gücü olmak istiyor. Bu hiçbir yerde, Başkan Xi Jinping’in Pekin’in Güney Çin Denizi’nin neredeyse tamamı üzerinde egemenlik iddiasında bulunduğu “dokuz çizgi” deklarasyonundan daha belirgin değil. Ve bu iddiayla ilgilenmek için nedenleri olan tüm ülkeler arasında, belki de hiçbiri hatta Japonya ve Güney Kore’den daha fazlasına sahip değil.
Dünyanın çoğu, Çin’in bölgedeki adalar üzerindeki iddialarının kaynaklarına ve askeri sonuçlarına ve Pekin’in dünyanın en büyük donanması haline gelen şeyi geliştirmesine odaklanmış durumda. Japonya ve Güney Kore için tedarik zincirlerine ve enerji ithalatlarına yönelik tehdit çok daha gerçek ve güncel bir sorun.
Özellikle Japonya ve Güney Kore, yalnızca kargoyu denetleme hakkını değil, aynı zamanda trafiği kısıtlama yeteneğini de kullanan Çin beyanlarından endişe duyuyor. Ne Japonya’nın ne de Güney Kore’nin Spratly Adaları’nın mülkiyetinde veya Çin’in baskın bir deniz gücü olarak ABD’nin yerini almasında herhangi bir siyasi çıkarı yok. Bununla birlikte, enerji ithalatlarını ve imalat bileşenlerini kısıtlama korkusu olmadan taşımada güçlü bir ekonomik çıkarları vardır. Savaş dışı bir durumda bile Çin, Güney Çin Denizi’nin Çin koruması altındaki açık uluslararası sular yerine kontrollü bir bölge olduğu pozisyonunu aldı.
Çin şimdiye kadar denizde nakliye konusunda saldırgan bir tavır sergilemedi, ancak eylem potansiyeli Japonya ve Güney Kore ekonomileri için açık bir tehdit oluşturuyor. Çin, gemileri doğrudan durdurmak zorunda bile kalmayacaktı – yalnızca belirli kargoları elektronik olarak takip edebilir veya teftişler veya yönlendirmeler yapabilir. Bu tür eylemler, öngörülemezlik ve önemli ölçüde artan maliyetler hayaletini artıracaktır.
Japonya ve Güney Kore için, Amerika Birleşik Devletleri’nin II. koridor boyunca hareket.
Japonya veya Güney Kore dışında çok az insan bölgesel ve hatta küresel enerji kaynakları söz konusu olduğunda Güney Çin Denizi’nin ne kadar önemli olduğuna odaklanıyor veya bunu anlıyor. Denizin dünya ham petrolünün %30’unu taşıdığı, Çin’e tedarik sağladığı ve Güney Kore ve Japonya’nın enerjiye bağımlı ekonomileri için hayati bir yaşam çizgisi sağladığı tahmin ediliyor.
Japonya için 2011 Tohoku depremi ve ardından Fukushima’daki nükleer kaza bu bağımlılığı yalnızca şiddetlendirdi. Bunun sonucunda Japonya’nın nükleer programının kısılması, ülkeyi enerji ithalatına bağımlı hale getirdi ve Japon petrolünün %98’e varan kısmı Orta Doğu’dan geliyor.
Birçok yönden Güney Kore, enerji ithalatına Japonya’dan daha fazla bağımlıdır ve bu da petrol ve doğal gaz ithalatını özellikle önemli kılmaktadır.
Güney Çin Denizi sadece enerjiden daha önemlidir. Aynı zamanda Japonya ve Güney Kore’nin küresel tedarik zincirleri için önemli bir geçit görevi görüyor. Tahminler, denizin küresel ticaretin %20 ila %33’ünü taşıdığını gösteriyor; Japonya için bu rakam %40’a kadar ulaşıyor.
Küresel tedarik zincirleri bölgeselleştikçe, Güney Çin Denizi’nin Japon ve Güney Kore ekonomilerindeki rolü yalnızca artacaktır. İki ülkeyi Güneydoğu Asya, Hindistan ve ötesindeki ticaret ortaklarına bağlamanın önemi azalmak yerine artacaktır.
Japonya ve Güney Kore, küresel siyasi durum on yıllar boyunca değişse bile, ekonomik büyümelerini yönlendirmek için bir kanal olarak Güney Çin Denizi’nin istikrarına güvenebildiler. Vietnam Savaşı ve Soğuk Savaş’ın sona ermesi de dahil olmak üzere önemli değişimler, deniz ticaretinin giderek daha fazla önem kazanmasını engellemedi.
Amerika Birleşik Devletleri Avrupa, Asya ve başka yerlerdeki taahhütlerini dengelerken, Doğu Asya’nın en güçlü üç ekonomisi – Çin dahil – ticaretin, tedarik zincirlerinin ve enerji akışlarının istikrarını sağlamada kazanılmış çıkarları var.
Güney Kore ve Japonya için Güney Çin Denizi’nde ticaret şimdilik istikrarını koruyor. Ancak Çin’in giderek daha fazla kendini kanıtlama ve statükoyu kendi lehine değiştirme arayışıyla, her iki ülkenin de kendilerine şu soruyu sorması elzemdir: Çin savunulamaz hale gelmeden önce bölgede Çin’e ne kadar taviz vermeye istekli ve buna muktedirler? Ve ekonomik olarak rekabet etmelerini sağlayacak alternatiflere hazırlar mı?
Bu soruların yanıtlarını bilmek ve Güney Çin Denizi’nde daha fazla Çin hakimiyetindeki bir geleceğe hazırlanmak, şu an için statüko geçerli olsa bile her üç ülke için de önemli.