şimdi hayatınızda duyduğunuz en enteresan hikayelerden birine hazır olun.
yarışmaya zimbabwe'den katılan bi arkadaş var. adı? Lovemore. aynen- love more. herkes "ne güzel isim" diyo hep tabii. ama bitmedi. onun bi de abisi var -adı ne? Never. Bir de büyükanne var, torunlarına "never mind, love more" diyen, böyle seven. Ve şimdi lovemore "ne enteresan isim abicim" diyenlerden nefret ediyor. kendi adını seviyor; ama sırf aklına gelen anıları anlatmamak için "adımı sevmiyorum" diyp çıkıyo işin içinden.
bu kişinin abisi 2 sene önce ölüyor. yani artık never yok. ailedeki ilk kayıp, daha önce hiç vefat olmamış. bi sene sonra da bu iki adı tek cümlede birleştiren kadın (lovemore ona öyle dedi), büyükanne ölüyor. lovemore için adı o andan itibaren bu iki kişinin anısı haline geliyor. "ne kuul isim adamım" diyenlere anılarını anlatmıyor, onun yerine adımı sevmiyorum deyip çıkıyo işin içinden. bu zimbabweli kocaman adamı görseniz, bu kadar duygusal bir sebep beklemezsiniz. hani fazla maskülen değil dese, tamam. hayır. "abim ve büyükannem" diyor.
ve sırf türkçede her ismin bir anlamı olduğunu anlattığım için bu hikayeyi bana anlatıyor. Bir tek isminin anlamı olanların anlayacağı bir dert olduğu için. ben de ona Satılmış ve Yosma'yı anlatıyorum dilim döndükçe, gülüyor. bunu bu okulda tek bilen benim şu an. ve hep beraber tekrar ediyoruz gençler:
Never mind, love more...
şimdi bu anlatmaya değer bi anı mıdır? doğası gereği evet.