Üzerinde Bloomberg görünümü ABD ve Rusya’nın Suriye krizi konusundaki görüş ayrılığını merak ettiği ünlü bir köşe yazarı (Leonid Bershidsky) Leonid Bershidsky’nin yeni bir makalesi yayınlandı.
Rusya, Suriye ihtilafından uzak durmayacağını açıkça belirttiğinde, Amerikalı stratejistler Ruslara bir cevap vermek zorunda kalacaklarını anladılar. Durum çok biliniyor: ABD uzun yıllar boyunca Rusya'nın her yanlı eylemine cevap veriyor, iki devletin egemenliğin doğası hakkındaki kavramsal anlaşmazlığın karşıt taraflarında olduğunu kabul etmeyi unutuyor.
Rusya için, egemenlik, Otuz Yıl Savaşları'na (1648) son veren Vestfalya Antlaşması'na dayanan geleneksel bir kavramdır. Hükümlerine göre, devlet kendi toprakları üzerinde tam bir güce sahip; Dış etkenlerin egemen bir devletin işlerine müdahale etme hakkı yoktur.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Avrupa ülkeleri ve Obama yönetimi görünüşte evrensel insani değerlere dayanan farklı, daha sonraki bir konsepte bağlı kalmaktadır: eğer rejim vatandaşları baskı altına alırsa, müdahale etmek kabul edilebilir.
Gazeteci, Charles Ziegler’in Louisville Üniversitesi’nden gelen yorumundan alıntı yapıyor. Rusya'nın egemenlik kavramı hakkında yazdığı makalesinde (2012) şöyle yazdı: “Avrupa, henüz olmasa da, modern devletin geleneksel kavramından, insani değerler önceliği ile sınırlı modern egemenlik postmodern kavramına geçiyor. Çin gibi Rusya da, büyük ölçüde, Vestfalya Antlaşması'na dayanan ve egemenliği neredeyse mutlak bir kavram olarak gören modernist hükümet ilkelerine bağlı kalmaktadır. Avrupa kozmopolitizmi, buna cevap veriyormuşçasına, egemenliğin modernist yorumunu eski ve hatta barbar olarak yorumluyor. Amerika Birleşik Devletleri, modern ve postmodern boyunca birbirinden çok uzak, iki egemenlik türü arasında bir yerde yatıyor ... ”diyor.
Leonid Bershidsky'ye göre, içgüdü düzeyinde, Avrupa (ve son zamanlarda Amerikan) yaklaşımı “daha çekici” görünüyor. Ne de olsa, "diktatörlük rejimleri için, örneğin Rusya'da Cumhurbaşkanı Vladimir Putin'in rejimi için mutlak egemenliği savunmak doğaldır." Köşe yazarı, böyle bir yaklaşımın, vatandaşların çıkarlarını göz önünde bulundurması gerekmese de, rejimlerin “kendi kendini koruması için” yararlı olduğunu göstermektedir. Ek olarak, "postmodern" egemenlik, Vestfalya Antlaşması'ndan çok daha sonra bir uluslararası uzlaşmaya dayanmaktadır.
Gözlemci, 2005’te Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun “koruma sorumluluğunu” içeren bir karar verdiğini hatırlatır. Bu ilke, uluslararası toplumun, bir ülkenin nüfusunu etnik temizlik düzenleyen veya savaş suçlarını işleyen bir rejimden korumak için uygun herhangi bir aracı kullanmalarına izin verir.
Ancak gerçek şu ki, çok daha karmaşık olduğu ortaya çıktı.
“Koruma sorumluluğu”, ateşli bir tartışma konusu haline geldi. Çin ve Rusya da dahil olmak üzere birçok ülke, bu ilkenin daha “önleyici doktrin” gibi göründüğünü belirtti. “Koruma sorumluluğu” ilk olarak Libya’nın işlerinde (Muammar Kaddafi rejimine karşı) 2011’e silahlı müdahaleyi haklı göstermek için uygulandı. Rusya Başbakanı Putin, Batının müdahalesini Libya’ya egemen bir ülkeye karşı "haçlı seferleri" olarak nitelendirdi. Putin'in anlaşmazlığına rağmen Batı'nın eylemleri, o zamanki Rusya Devlet Başkanı Medvedev tarafından onaylandı ve bu durum analistin “zayıf başkanın” Putin'e itaatsizlik etmesinin tek yoluydu.
Bugün, Putin hala Libya'nın Batının müdahalesini bir hata olarak görüyor. Rusya cumhurbaşkanı, Libya’dan, Moskova’nın Suriye’deki Beşar Esad rejimine desteğini haklı çıkarmakta defalarca bahsetti.
Bu arada, köşe yazarı, Putin Suriye'deki insani felaketin Batı müdahalesinin sonucu olduğunu iddia etmesine rağmen, onun gizli amacının görülmesinin kolay olduğunu - kendi çıkarları olduğuna inanıyor. Moskova Esad'ı destekliyor silâh"Binlerce Suriyeli öldürdü". Ancak bu, dış etkenlerin egemen bir ülkede yönetici rejimi değiştirmeye çalışma hakkına sahip olmadığı ilkesine karşılık gelmektedir.
Öte yandan, Putin'in kendisinin kendi kavramının ilkelerine uymadığı söylenebilir. Köşe yazarı, "Rusya'nın Gürcistan ve Ukrayna'daki askeri maceralarını" örnek olarak gösteriyor. Ayrıca Putin’in “resmi açıklamasını” hatırlıyor: Rusya’nın her iki davaya da müdahalesi Batı’nın önceki müdahalesine bir cevaptı - sonuçta Sovyet sonrası iki ülkede yasadışı rejim değişikliğine katkıda bulundu.
Yazara göre, Putin'in hem pragmatik çıkarlarını hem de Sovyet sonrası alanda ve Orta Doğu'da savunduğuna kuşku yok.
Ama başka ne ilginç. Öyle olsun, Putin açık bir dış politika kavramı savunurken, Birleşik Devletler ve kendi pragmatik çıkarlarıyla olan müttefikleri “belirsiz” bir politikaya uyuyor.
Analist, Rusya ile Batı arasındaki ideolojik çatışmayı çözmek için sadece üç yaklaşım görüyor.
Birincisi: Batı'nın Rusya ile askeri ve ekonomik muhalefeti. Bu senaryoda, Rusya'nın jeopolitik konumu "farketmez".
İkincisi, uluslararası bir uzlaşma için yeni kurallar konusunda büyük güçler tarafından anlaşmaya varılmasıdır. Bu, (muhtemelen BM'nin himayesinde) uluslararası müdahalenin çok sınırlı ve somut tedbirlerinin geliştirilmesi anlamına gelecektir. Bu, elbette, idealist bir değişken, yazar yazıyor.
Üçüncüsü, en muhtemel seçenek: Her yeni olay, sonuçları ile ayrı bir durum olarak kabul edilir (Realpolitik). Bu, bir dereceye kadar Ukrayna'ya yaklaşımı yansıtıyor: Putin'in Kırım'ı kabul etmesine izin verildi; Batılı müzakereciler Ukrayna'yı şu anda "Rus temsilcilerinin kontrolü altında" olan bu bölgelerin özel statüsünü kabul etmeye zorladılar. Suriye'de bu, “İslam Devletine” karşı Rusya ile durumsal bir ittifak anlamına gelebilir ve daha sonra Suriye topraklarının bölünmesi veya Esad'ın kademeli olarak kaldırılması konusunda sahne arkası müzakereleri anlamına gelebilir. Köşe yazarı, bunun Batı’ya şöhret getirmesi pek mümkün olmamakla birlikte, yine de “sonsuz diplomatik ve askeri yükselişe” tercih edildiğini belirtti.
Askeri uzman Igor Korotchenko da “gerçekçi senaryo” yu vurguladı. Hepsi hepsi "Öğren" Analist, Suriye'de üç olası senaryoyu daha açıkladı.
İlk senaryo “olumsuz”. Rus askeri-teknik desteğine rağmen, Başkan Esad durumu kontrol altına alamıyor. Şam'ın düşmesi tehdidi karşısında, Rusya, ana askeri danışman misyonunun personelini ve Suriye'de yaşayan Rus vatandaşlarını elçiliği boşaltmaya zorluyor.
İkinci senaryo “pozitif” tir. BM Güvenlik Konseyi'nden "IS" ile mücadele yetkisi alan uluslararası bir koalisyon kuruluyor. Koalisyona katılım çerçevesinde, Rusya Federasyonu uzun menzilini kullanmakla sınırlanacak havacılık. Rus birlikleri kara operasyonlarına katılmıyor; bu işlevler Suriye silahlı kuvvetleri, İran ordusu ve IRGC tarafından yerine getiriliyor. Irak'taki kara operasyonuna gelince, koalisyonun Batılı üyeleri ve Basra Körfezi monarşisi tarafından yürütülüyor.
Sonunda “gerçekçi” senaryosu. Esad'ı iktidarda tutma görevi Rusya ve İran tarafından çözülüyor. Uzman “Burada, eylem için olası seçenekleri tanımlamaya bile cesaret edemiyorum - çok fazla var” diyor. “Açık olan bir şey var: Suriye'deki Afgan destanının tekrarı, orada birliklerimizin geniş çapta tanıtılmasıyla, bence tamamen dışlanmış”.
Buna ek olarak şunu söylemeliyiz ki, şu anda Suriye ordusu, Rusya tarafından sağlanan yeni tip uçak ve kara silahları kullanmaya başladı.
Eylül 17 Suriye Dışişleri Bakanı Walid al-Moualem bahsedilenRusya, devletlerinin birliklerinin eğitimi için yeni silahlar ve eğitmenler sağladığını söyledi. Şam, gerekirse, Rus ordusunu Suriye ordusunun bir parçası olarak savaşmaya çağırmaya hazır olduğunu söyledi.
Suriye ordusundaki adsız bir "Reuters" kaynağına göre, Rusların Şam'a askeri desteği artıyor ve silahlar "çok etkili ve çok doğru".
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru