Sovyet topçu askerleri, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki zafere büyük katkı yaptı. Topçuların "Savaş Tanrısı" olduğunu söylemelerine şaşmamalı. Birçok insan için, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın sembolleri, efsanevi silahlar olarak kalır - Kızıl Ordu'nun savaşa girdiği kırkbeş, 45-mm 1937 modelinin silahı ve savaş zamanının en büyük Sovyet savaş topu - 76 1942 3-100-XNUMX-XNUMX-XNUMX yılı . Savaş sırasındaki bu silah muazzam bir seri halinde piyasaya sürüldü - XNUMX'tan binlerce ünite.
Efsanevi "sorokapyatka"
Savaş alanı, ateşin parıltıları ve patlama sesleri etrafında duman ponponlarıyla kaplandı. Bir Alman donanması yavaş yavaş bizim yerimize hareket ediyor tanklar. Sadece kırk beşinci tanklara şahsen suçlayan ve yöneten hayatta kalan tek bir topçu ile karşı karşıya kalıyorlar. Benzer bir komplo Sovyet filmlerinde ve kitaplarında sıklıkla bulunabilir; Neredeyse “hurda metal” in yardımıyla yüksek teknolojili Alman kalabalığını durdurmayı başaran basit bir Sovyet askerinin ruhunun üstünlüğünü göstermesi gerekiyordu. Aslında, 45 mm tanksavar topu işe yaramaz olmaktan çok uzaktı silahÖzellikle savaşın ilk aşamasında. Makul kullanımla, bu araç tekrar tekrar en iyi özelliklerini göstermiştir.
Öykü Bu efsanevi silahın oluşturulması, geçen yüzyılın 30 yıllarına dayanıyor; ilk tanksavar silahı, yılın 37 modelinin 1930 mm silahı benimsendiğinde. Bu silah, Rheinmetall mühendisleri tarafından oluşturulan Alman 37-mm silah 3,7-cm PaK 35 / 36'un lisanslı bir versiyonuydu. Sovyetler Birliği'nde bu enstrüman Podlipki'deki XXUMX numaralı tesiste üretildi, enstrüman 8-K olarak tanımlandı.
Aynı zamanda, SSCB'de neredeyse hemen, aracın iyileştirilmesi üzerine düşünmeye başladılar. İki yöntem göz önünde bulunduruldu: ya yeni mühimmat tanıtarak 37-mm silahlarının gücünü artırmak ya da yeni bir kalibreye geçmek - 45 mm. Gelecek vaat eden ikinci yol kabul edildi. Zaten 1931'un sonunda, 8 tesisinin tasarımcıları, 37 modelinin yeni bir 1930 mm kalibreli 45 tanksavar tabancasını kasaya yerleştirirken, tabanca taşıyıcısını hafifçe güçlendirdi. Böylece, yılın 45 modelinin 1932-mm tanksavar silahı doğdu, fabrika endeksi 19K idi.
Yeni silahın ana mühimmatı olarak, mermisi, daha doğrusu mermi bile değil, aynı zamanda bordür kayışı olan 47 mm'den 48 mm çapına kadar topraklanmış olan 46-mm Fransız silahından üniter bir atış kullanmasına karar verildi. Yaratılışında, bu tanksavar silahı dünyadaki en güçlüydü. Ancak buna rağmen, GAU, silahın ağırlığını azaltmak ve 45-55 metrelerde zırh penetrasyonunu 1000-1300 mm'ye getirmek için modernizasyon talebinde bulundu. 7 Kasım 1936'in ayrıca 45-mm tanksavar silahlarını tahta tekerleklerden GAZ-A'dan süngerimsi kauçukla doldurulmuş metal tekerleklere aktarmasına karar verildi.
1937'in başlangıcında, yılın 45 modelinin 1932-mm topuna yeni tekerlekler takıldı ve silah üretildi. Buna ek olarak, geliştirilmiş bir görüş, yeni bir yarı-otomatik, butonlu iniş, daha güvenilir kalkan montajı, süspansiyon, sallanan parçanın daha iyi dengelenmesi - tabancada ortaya çıktı - tüm bu yenilikler, yılın 45 modelinin 1937 mm tanksavar silahını tüm zamanların ihtiyaçlarını karşıladı. II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Kızıl Ordu'nun tank karşıtı toplarının temelini oluşturan bu silahtı. 53 Haziran 22 itibariyle, 1941 16 böyle bir silahla donatıldı. Toplamda, SSCB'deki 621 mm tanksavar silahları savaş yıllarında 45 37 üniteleri üretti.
Silah, düşman zırhlı araçlarıyla (tanklar, kendinden tahrikli silahlar, zırhlı personel taşıyıcıları) ilgilenmek üzere tasarlandı. Zamanında ve savaşın başlaması sırasında, zırhının nüfuzu oldukça yeterliydi. 500 metrelik bir mesafede zırh delici bir kabuk 43 mm zırhı deldi. Bu, çoğu zırhının kurşun geçirmez olduğu o yılların Alman tanklarıyla savaşmak için yeterliydi.
Aynı zamanda, 1942'teki savaş sırasında, silah modernize edildi ve tank karşıtı yetenekleri arttırıldı. M-45 ismini alan, yılın 1942 mm tanksavar silahı modeli 42, önceki 1937 yılı yükseltilerek yaratıldı. Çalışma Motovilikha'daki (Perm) 172 numaralı tesiste yapıldı. Modernizasyon, esas olarak silah namlusunun uzatılmasının yanı sıra, itici yükün arttırılması ve silahın seri üretiminin basitleştirilmesine yönelik bir dizi teknik önlemden oluşuyordu. Aynı zamanda, top zırhının zırhının kalınlığı, zırh delici mermilere karşı hesaplamanın daha iyi korunması için 4,5 mm'den 7 mm'ye yükselmiştir. Modernizasyonun bir sonucu olarak, merminin namlu çıkış hızı 760 m / s'den 870 m / s'ye yükseltildi. Calibre zırh delici mermileri kullanırken, 500 metre mesafesindeki yeni bir silahın zırh penetrasyonu 61 mm'ye yükseldi.
M-42 tanksavar tabancası, yılın bütün ortalama Alman 1942 tanklarıyla savaşabildi. Aynı zamanda, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk döneminde tümüyle kırk beş, Kızıl Ordu'nun tank karşıtı topçularının temelini oluşturdu. Stalingrad Savaşı sırasında bu silahlar, tank karşıtı alaylarla hizmet veren tüm silahların% 43'ini oluşturuyordu.
Ancak, yeni Alman tanklarının 1943'inde, öncelikle Tiger ve Panterlerin yanı sıra, 80 mm ön zırh kalınlığına sahip Pz Kpfw IV Ausf H'nin yükseltilmiş versiyonu, ateş gücü oluşturma ihtiyacı ile karşı karşıya kaldı. Kısmen, 57-mm tanksavar tabancası ZIS-2'i yeniden başlatarak sorunu çözmek mümkün oldu. Ancak buna rağmen ve iyi işleyen üretim sayesinde M-42 piyasaya sürüldü. Pz Kpfw IV Ausf H tankları ve Panter ile bu silah, silahın yanına ateşlenerek savaştı ve bu yüksek ateş, silahın yüksek hareket kabiliyeti sayesinde sayılabilir. Sonuç olarak, üretimde ve hizmette kaldı. Toplamda, 1942 - 1945, bu gibi araçların 10 843'ini üretti.
Bölünmüş tabanca örneği 1942 yılı ZIS-3
İkinci Sovyet aracı, kırk beşten daha az efsanevi olmayan, bugün birçok kaide üzerinde bulunabilen ZIS-1942 yılının 3 modelinin bölüm silahıydı. Büyük Vatanseverlik Savaşı başladığı zaman Kızıl Ordu’nun eski moda 1900 / 02, 1902 / 26 ve 1902 / 30 alan silahlarının yanı sıra, oldukça modern silahlarla (76,2-mm bölümlü bölü silahlarıyla) dikkat çekmesi önemlidir. 1936) ve 22-mm bölme tabancası modeli 76,2 yılı (SPM).
Aynı zamanda, ZIS-3 üzerinde çalışmalar savaştan önce bile başladı. Yeni silahın tasarımı ünlü tasarımcı Vasily Gavrilovich Grabin tarafından yapıldı. Testlerin 1940 mm'lik tanksavar silah ZIS-57'i başarıyla geçmesinden sonra, yılın 2'unun sonunda silah üzerinde çalışmaya başladı. Çoğu tanksavar tabancası gibi, oldukça kompakt bir yapıya sahipti, böylesi bir silahın gelişimi için oldukça uygun olan hafif ve dayanıklı bir silah taşıyıcısına sahipti.
Aynı zamanda, 76,2 mm F-22 ve FRA bölme tabancaları için iyi balistik özelliklere sahip teknolojik bir varil zaten yaratıldı. Bu yüzden, inşaatçılar pratikte yalnızca mevcut namluyu ZIS-2'in tabanca taşıyıcısına dayatacak ve namluyu tabanca taşıyıcısındaki yükü azaltmak için namlu ağzı freni ile donatacak şekilde uygulamak zorunda kaldılar. Bölümlü bir silah tasarlama sürecine paralel olarak, üretim teknolojisi ile ilgili konular çözülmüş ve birçok parçanın üretimi damgalama, döküm ve kaynaklama ile test edilmiştir. SPM aracıyla karşılaştırıldığında, işgücü maliyetlerini bir 3 faktörü ile azaltmak mümkündü ve bir silahın maliyeti üçte birinden fazla düştü.
ZIS-3 o zaman modern tasarımın bir aracıydı. Silahın namlu - bir makat ve namlu freni olan bir monoblok (yaklaşık olarak% 30 geri tepme enerjisi emilir). Kullanılan yarı otomatik kama kapısı. İniş bir kaldıraç veya düğme (farklı üretim serisinin silahlarında). Namlunun ilk seri silahtaki ömrü 5000 atışlarına ulaştı, ancak çoğu silah 2000 atışlarını geçmedi.
Zaten 1941 savaşlarında, ZIS-3 topu, F-22 ve SPM topçuları için ağır ve uygunsuz toplayıcılara göre tüm avantajlarını gösterdi. Bu Grabin’in silahını Stalin’e şahsen sunmasına ve topunu seri üretime sokması için resmi izin almasına izin verdi, üstelik silah zaten üretildi ve orduda aktif olarak kullanıldı. Şubat 1942’in başında yalnızca 5 gün süren silahların resmi testleri yapıldı. Test sonuçlarına göre, ZIS-3 silahı, yılın Şubat 12'inde "yılın 1942 modelinin 76-mm bölme tabancası" resmi adıyla kabul edildi. Dünyada ilk kez, ZIS-1942 toplarının üretimi, üretkenlikte keskin bir artış olan bir akış yöntemi ile gerçekleştirildi. 3 Mayıs 9, Privolzhsky Zavod, partiye ve hükümete, 1945 bininci 100 mm ZIS-76 topunun üretildiğini ve savaş yıllarındaki üretimini neredeyse 3 kez artırdığını bildirdi. Toplamda, savaş yıllarında, 20'ten daha fazla bu tür silahlar üretildi.
ZIS-3, çeşitli eski Rus ve ithal el bombaları dahil olmak üzere mevcut tüm 76-mm top mermileri kullanabilir. Bu nedenle, 53-OF-350 çelik yüksek patlayıcı parçalanma bombası, insan gücünün etkin yarıçapı 870 metreye eşit olan bir parçalanma etkisine bir sigorta takarken, 15 katliam parçaları hakkında yarattı. 7,5 km mesafedeki yüksek patlayıcı bir ayara sigorta yerleştirirken, bir el bombası, 75 cm kalınlığındaki tuğlalardan veya 2 m kalınlığındaki toprak bir höyükten oluşan bir duvarı delebilir.
Bir sabotu mermi 53-BR-354P kullanımı, 105 mm zırhın 300 metre mesafede ve 500 metre - 90 mm arasında nüfuz etmesini sağlamıştır. Öncelikle, tanksavar birimleri sağlamak için sabot mermileri gönderildi. 1944'in sonundan itibaren birlikler, 53 derecelik bir buluşma açısında zırhı 350-75 mm kalınlığına kadar çıkarabilen kümülatif bir 90-BP-45А mermisine sahipti.
76-mm bölme tabancası modeli 1942'i kabul ederken, önündeki tüm gereklilikleri tamamen karşıladı: ateş gücü, mobilite, günlük kullanımda basitlik ve üretilebilirlik. ZIS-3 silahı Rus tasarım okulunun tipik bir silahıydı: teknolojik olarak basit, ucuz, güçlü, güvenilir, kesinlikle iddiasız ve kullanımı kolay.
Savaş yılları boyunca, bu silahlar bitmiş numunelerin kalitesini kaybetmeden az ya da çok eğitimli işgücü kullanarak akış yöntemiyle üretildi. Aletler kolayca idare edildi ve birimlerin personelinin görevini yerine getirebildi. Sovyetler Birliği'nin 1941-1942 içerisinde olduğu şartlar için, ZIS-3 silahı, sadece savaş kullanımı açısından değil, aynı zamanda sınai üretim açısından da ideal bir çözümdü. Savaş boyunca, ZIS-3 hem tanklara hem de piyade ve düşman tahkimatlarına karşı başarıyla kullanıldı ve bu da onu evrensel ve büyük hale getirdi.
122-mm obüs modeli M-1938 yılın 30 modeli
M-122 yılın 1938 modelinin 30 mm obüs Büyük Vatanseverlik Savaşı döneminin en büyük Sovyet obüs oldu. Bu araç seri olarak 1939'ten 1955 yılına kadar üretildi ve oluşturuldu ve hala bazı ülkelerde kullanılıyor. Bu obüs, 20. yüzyılın hemen hemen bütün önemli savaşlarına ve yerel çatışmalarına katılmıştır. Bir çok topçu başarısına göre, M-30, geçen yüzyılın ortasındaki Sovyet namlulu topçularının en iyi örneklerinden birine güvenle bağlanabilir. Kızıl Ordu'nun topçu birimlerinin bileşiminde böyle bir obüsün varlığı, savaştaki zafere paha biçilmez bir katkı yaptı. M-30'in piyasaya sürülmesi sırasında bu türden toplam X-NUMX 19 howitzer toplandı.
Obüs, XVUMX'te Motovilikhinskie Zavody (Perm) tasarım bürosunun tasarım bürosu tarafından geliştirildi, Fedor Fedorovich Petrov önderlik etti. Obüsün seri üretimi, 1938 yılında, Motovilikhinskie Tesisleri (Perm) ve topçu fabrikası Uralmash (Sverdlovsk, 1939, XB ve 1942'li topçu fabrikası dahil) dahil olmak üzere üç fabrikada bir kerede başladı. Obüs, projenin başarısını en net şekilde karakterize eden 9 yılına kadar seri üretime girdi.
Genel olarak, M-30 obüs klasik bir tasarıma sahipti: güvenilir, dayanıklı, iki taraflı bir tabanca taşıyıcısı, yükseltilmiş bir orta tabakaya sahip sağlam bir şekilde sabitlenmiş bir kalkan ve bir namlu freni olmayan bir kalibre uzunluğuna sahip bir namlu. M-23 obüs, X-NUMX-mm obüs D-30 ile aynı silahla donatılmıştır. Büyük çaplı jantlar katı oluklar aldı, süngerimsi kauçukla dolduruldu. Aynı zamanda, savaştan sonra Bulgaristan'da üretilen M-152 modifikasyonunun farklı bir tasarıma sahip tekerlekleri vardı. Her 1 obüs, sert ve yumuşak topraklar için iki farklı tipte açıcıya sahiptir.
122 mm obüs M-30, elbette çok başarılı bir silahtı. F. F. Petrov liderliğindeki kurucu grubu sadelik ve güvenilirliği bir topçu silahlanma silahı örneğinde birleştirmeyi çok uyumlu bir şekilde başardı. Obüs, kolaylıkla Birinci Dünya Savaşı döneminin oburlarına özgü olan personel tarafından çok kolay bir şekilde idare edildi, fakat aynı zamanda, obüslerin yangın kabiliyetlerini ve hareketliliğini arttırmayı mümkün kılan çok sayıda yeni yapıcı çözüm vardı. Sonuç olarak, Sovyet bölünme topçusu, Kızıl Ordu'nun son derece hareketli zırhlı ve mekanize birimlerinin bir parçası olarak da çalışabilen güçlü ve modern bir obüsün eline geçti. Bu 122-mm obüsün dünyanın çeşitli ordularındaki geniş dağılımı ve topçulardan mükemmel geri dönüşleri bunu onaylamaktadır.
Almanlar bile silahı takdir etti ve savaşın ilk aşamasında yüzlerce M-30 howitzer'ı yakalamayı başardılar. Ağır obüs 12,2 cm sFH396 (r) sembolü altında bir silah kullandılar, onları Doğu ve Batı Cephesinde aktif olarak kullanıyorlardı. 1943 ile başlayarak, Almanlar bile bu obüs için tam teşekküllü bir seri kabuk üretiminin yanı sıra aynı kalibreli Sovyet namlulu topçu örneklerini de üretti. Bu yüzden 1943'te, 424 ve 1944 yıllarında 1945 ile binlerce atış, sırasıyla 696,7 ve 133 ile binlerce atış yapıldı.
Kızıl Ordu'daki 122-mm obüs M-30 için ana cephane türü, 21,76 kg ağırlığında oldukça etkili bir parçalanma mermisi idi. Obüs, bu kabukları, 11 800 metreye kadar olan bir mesafeden ateşleyebilir. Teorik olarak, 53-BP-460А zırh delici kümülatif mermi, 90 ° zırhıyla bir görüş açısında 160 mm'ye kadar bir kalınlığa sahip zırhı delen zırhlı hedeflerle savaşmak için kullanılabilir. Hareketli bir tankta hedeflenen ateş menzili, 400 metreye kadardı. Ancak doğal olarak aşırı bir durum olur.
M-30 öncelikle, açıkça yerleştirilmiş ve yerleşik insan gücü ve düşmanın ekipmanı üzerindeki kapalı konumlardan ateş etmek için tasarlanmıştı. Obüs, aynı zamanda, düşman saha tahkimatlarını (bunkerler, bunkerler, hendekler) tahrip etmek ve bu amaçlarla harç kullanmanın imkansız olduğu durumlarda kablo bariyerlerinde geçiş yapmak için başarıyla kullanılmıştır. Dahası, M-30 obüs aküsünün yüksek patlayıcı parçalanma mermilerine sahip barajı, Alman zırhlı araçlarına tehdit oluşturdu. Yırtılma sırasında oluşan 122-mm kabuklarının parçaları, zırhın 20 mm kalınlığına kadar nüfuz etmesini sağladı; bu, hafif tankların yanlarını ve düşman zırhlı personel taşıyıcılarını yok etmeye yetti. Daha kalın zırhlı araçlarda, obüs mermilerinin parçaları silahı, manzaraları ve çalışan dişli elemanlarını etkisiz hale getirebilir.
Bu obüs için kümülatif kabukları sadece 1943 yılında ortaya çıktı. Ancak, onların yokluğunda, topçulara, yüksek patlayıcı aksiyonu için sigortayı önceden ayarlayan tanklara ve yüksek patlayıcı parçalanma mermilerine ateş etme talimatı verildi. Çok sık, doğrudan bir tanka (özellikle hafif ve orta tanklar için) çarptığında, zırhlı bir araç ve ekibi için ölümcül hale geldi, hatta tareti tankın otomatik olarak yetersiz kalmasına neden olan omuz kayışından tahrip etti.
Bilgi kaynakları:
http://www.opoccuu.com
http://defendingrussia.ru
http://www.top4man.ru
http://kollektsiya.ru
Açık kaynaklı materyaller
Zafer Silahları
- Yazar:
- Yuferev Sergey