Küçük denizaltı M-35, savaşın ilk günlerinde kaybedilen M-94 ile aynı tiptedir. "Malyutka" tipi denizaltılar, Baltık'taki denizaltı savaşında özellikle somut kayıplara uğradı
Baltık Denizi'ndeki denizaltı savaşı, Hitler'in SSCB'yi işgalinin ilk günlerinden itibaren başladı. Savaş başlamadan önce bile, birkaç Alman denizaltısı, Sovyet deniz üslerine yaklaşımlarda ve Finlandiya Körfezi'nin girişinde ilk konumlarını aldı. Görevleri, Sovyet gemilerine ve gemilerine torpido saldırılarının yanı sıra üslere ve geçitlere yaklaşımlara mayın tarlaları döşeyerek Sovyet yüzey ve denizaltı kuvvetlerinin belirlenmiş alanlardaki eylemlerini engellemekti. Alman denizaltıları tarafından teslim edilen mayınlar, Baltık Filosunda yeterli sayıda manyetik trol bulunmadığından, Sovyet tarafı için çok beklenmedik bir sorun olduğu ortaya çıkan manyetik sigortalarla donatıldı. Torpido saldırıları Almanlara belirli bir başarı getirmedi, ancak ikisi Sovyet gemileri için trajik bir şekilde sona erdi.
Savaşın başlangıcında, Kızıl Bayrak Baltık Filosunun bileşiminde 65 denizaltı vardı, ancak bunlardan sadece 47'si savaşmaya hazırdı. Gerisi tamir altında veya yedekte idi. Denizaltılar, 1. ve 2. denizaltı müfrezesinin bir parçası olan üç tugaya ayrıldı ve 3. eğitim kaldı. Kaptan 1. Sıra Nikolai Egypko komutasındaki ilk tugay, başlangıçta Baltık limanlarında - Liepaja, Ventspils ve Ust-Dvinsk'te ve daha sonra Triigi'deki (Triga) ana üssü olan Moonsund Adaları bölgesinde bulunuyordu. ) Saaremaa'nın kuzeyindeki koy. 1. tugayın gemileri, Gotland adasının güney ucu - Sundre Hoburgen boyunca geçen paralel 56 ° 55 ' güneyindeki bölgede faaliyet gösterecekti. Bu hattın kuzeyinde, Tallinn ve Paldiski merkezli 2. tugayın (ikinci rütbe Alexander Oryol'un kaptanı) operasyon alanı vardı.
Her iki tugayın gemileri, harekat alanlarındaki savaş gemilerine ve düşman gemilerinin konvoylarına saldırmak ve tüm hareketler hakkında raporlar iletmek görevini üstlendi. filo düşman. Karavanlara karşı savaş, elbette, esas olarak İsveç'in doğu kıyılarından geçen Alman iletişim yollarında, Aland Adaları bölgesinde ve Memel ile Kiel arasındaki güney Baltık sularında mümkündü. Daha sonra, savaş sırasında Almanlar, Baltık Denizi'nin doğu kıyıları boyunca, Liepaja'dan Riga'ya ve sonunda Tallinn ve Helsinki'ye kadar uzanan yeni iletişim yolları düzenlediler. Başta savaş gemileri ve kruvazörler olmak üzere düşman gemilerini yok etme görevleri, örneğin limanların veya kara kuvvetlerinin bombardımanı sırasında üs bölgelerinde veya Sovyet kıyılarında gerçekleştirilebilir. Bu nedenle, Sovyet komutanlığı denizaltı kuvvetlerinin bir kısmını Alman iletişimine ve bir kısmını Baltık Devletleri limanlarına, özellikle Liepaja ve Ventspils'e yerleştirdi.
Baltık Denizi'nde batan düşman gemileri için hesap açan Denizaltı Shch-307
Genel olarak, denizaltı kuvvetlerinin konuşlandırılması iyi gitti. Savaşın ilk iki günü boyunca, Sovyet denizaltıları Sovyet kıyılarında ve 25 Haziran'a kadar İsveç kıyılarında, Bornholm Adası bölgesinde ve Danzig Körfezi sularında savaş pozisyonları aldı. Ayrıca, Finlandiya savaşa katıldıktan sonra, Kronstadt'tan iki denizaltı Finlandiya Körfezi'nin orta kesiminde yer aldı. Bu kuvvetlerin konuşlandırılmasında asıl tehlike, işgalin arifesinde Alman gemileri ve uçakları tarafından yerleştirilen mayınlardan geliyordu. Zaten 23 Haziran'da Irbensky Boğazı'nda mayınlar patladı M-80... Bu, denizaltı filosunun ilk kaybıydı ve ciddi bir mayın tehlikesi alarm sinyaliydi, ancak denizaltı kuvvetlerinin konuşlandırılması sırasında herhangi bir engel oluşturmadı.
Sovyet denizaltıları bir bütün olarak hızla savaş pozisyonlarını aldı ve savaş hizmeti vermeye başladı, ancak başarı için uzun süre beklemek zorunda kaldılar. Bunun birkaç nedeni var.
Birincisi, savaşın ilk günleri, muharebe mevzii seçiminin en iyi şekilde yapılmadığını açıkça gösterdi. Alman zırhlılarının ve kruvazörlerinin ortaya çıkmasının beklendiği Baltık kıyılarında deniz boştu. Bu sularda büyük yüzey birimleri görünmüyordu, ancak derinlikler Alman denizaltıları ve yerleştirdikleri mayınlarla doluydu. Doğru, nispeten küçük denizaltı kuvvetleri kıyı bölgesinde konuşlandırıldı, ancak yine de iletişim üzerinde çalışan gruplamayı zayıflattılar. Baltık'ın güneyinde etkili operasyonlar yürütmek için çok az kuvvet kaldı ve batı Baltık genel olarak Sovyet filosunun operasyon bölgesinin dışındaydı. Doğru, nispeten sığ derinlik nedeniyle, bu sular denizaltı savaşı yürütmek için pek uygun değildi, ancak en azından bazı kuvvetlerin Bornholm, Rügen adası ve güney İsveç arasındaki bölgeye gönderilmesi mümkün ve uygundu, çünkü Alman denizinin çoğu güzergâhlar orada yoğunlaşmıştı. ...
C-11 tipi orta boy denizaltı, Soel Boğazı'nda kayboldu
Ayrıca, savaşın ilk günleri, denizaltı filosunun organizasyonunda ve operasyonlarında birçok önemli eksikliği ortaya çıkardı. Her şeyden önce, muharebe sektörlerinde devriye gezen denizaltılar, Alman kervanlarının hareketleri hakkında yeterli bilgiye sahip değildi. Denizaltıların kendileri, şansa dayanarak ve genellikle bir saldırı için uygun pozisyonları veya bir saldırı olasılığını kaçırarak keşif düzenlemek zorunda kaldılar. Baltık Denizi üzerindeki göklerde havadan keşif yapılmasına rağmen, kıyı bölgeleriyle sınırlıydı. Ve Sovyet izciler, Alman iletişiminin geçtiği alanlara uçmadı.
Denizaltı kuvvetlerinin çıkarlarına yönelik özel hava keşifleri genellikle bu şekilde yoktu ve bu da düşman gemilerine karşı kullanımlarının sonuçlarını olumsuz etkiledi. Açık denizlerdeki gemilerle iletişim kesinlikle kötü çalıştı. Batık bir konumda radyo sinyallerini almak ve iletmek için ekipmanla donatılmış çok az birim vardı. Genellikle Alman filosunun hareketleriyle ilgili önemli verileri içeren radyo mesajlarının, kural olarak, geceleri, piller şarj edilirken yüzeyde iletilmesi gerekiyordu. Ancak geceleri bile mesajlar kesin olarak tanımlanmış bir zamanda iletildiklerinden ve denizaltılar her zaman o saatte yüzeye çıkamadığından her zaman hedeflerine ulaşamadı.
Taktik
Ayrıca, savaşın ilk günlerinden itibaren, denizaltı savaşı yürütme taktiklerinde, yüksek verimliliğe katkıda bulunmayan eksiklikler ortaya çıktı. Denizaltılara, Alman gemilerinin ortaya çıkmasını beklemek zorunda kaldıkları coğrafi koordinatlarla kesinlikle sınırlı sektörler atandı. Bu, düşman kervanlarını aramayı ve bir saldırı için uygun bir pozisyon seçmek için uzun bir süre onları takip etmeyi içeren iletişim savaşı yürütmek için uygulanamayan tamamen pasif bir taktikti. Ayrıca, bir saldırı için yalnızca tek torpido kullanma pratiği de kısırdı - bu, pahalı bir silahın ekonomisinin yanlış anlaşılmasından kaynaklandı. оружия hedefi vurma olasılığının düşük olmasıdır. Ek olarak, gemiler veya gemiler her zaman tek bir torpidodan sonra batmadı ve eskort gemilerinin varlığı nedeniyle bir saldırıyı tekrarlamak genellikle zor veya imkansızdı.
Estonya SSCB'nin bir parçası olduğunda, sualtı mayın gemileri "Kalev" ve "Lembit" Baltık Filosuna dahil edildi.
Örgütsel ve taktik hataların ve eksikliklerin çoğu savaşın ilk haftalarında kendini gösterdi. Görevlerden dönen denizaltıların komutanları, onlar hakkında konuşup yazdılar, çoğu zaman sorunlara çözümler önerdiler. Bu sayede Temmuz ayında birçok eksiklik giderildi; geri kalan sorunlar anlaşıldığı gibi çözülmüş ve gerekli bilgi ve fonlar toplanmıştır.
Temmuz ayında devriye sistemi değiştirildi ve düşman iletişim operasyonları için daha fazla kuvvet tahsis edildi. Hava keşif denizaltı kuvvetlerinin çıkarları doğrultusunda giderek gelişiyordu. Denizdeki gemilerle iletişimin organizasyonu değişti - şimdi geceleri radyo mesajları düzenli aralıklarla tekrar tekrar iletildi. Filo daha fazla iletişim talep etti. Tüm bu kararlara ihtiyaç duyuldu ve yavaş yavaş uygulandı, ancak yalnızca Sovyet denizaltılarının eylemlerinin etkinliğini etkilemediler. Sovyet komutanlığının iradesinden bağımsız faktörler de vardı.
Savaşın ilk haftalarında, Sovyet denizaltıları, Alman komutanlığının daha önce kuşkusuz tarafından dikte edilen en önemli Baltık rotalarında navigasyonu sınırlandırması nedeniyle önemli sayıda gemi veya gemiyi batırmak için büyük fırsatlara sahip değildi. Sovyet denizaltı kuvvetlerinin korkuları. Bu sayede bir yandan Alman filosu önemli kayıplar yaşamazken, diğer yandan Alman ekonomisi kayıplara uğradı. Yük trafiğindeki azalmadan kaynaklanan ekonomik kayıpların hesaplanması zordur, ancak savaştan önce İsveç'in Almanya'ya deniz yoluyla deniz yoluyla ayda 2 milyon tona kadar demir cevheri tedarik ettiğine göre, bu kayıpların önemli olması gerekirdi. Bu nedenle, paradoksal bir şekilde, tek başına varlığıyla, Sovyet denizaltı filosu bu kaynakları sınırlama biçiminde önemli bir başarı elde etti.
Denizaltı L-3, 1941'de en üretken.
Ancak kısıtlamak elbette tamamen kesmek anlamına gelmez. Alman komutanlığı bunu karşılayamadı, ancak SSCB'ye yapılan saldırının ilk günlerinden itibaren Atlantik Okyanusu savaşı deneyimini kullanarak Baltık'ta bir konvoy sistemi düzenledi. Baltık Denizi'nin güney ve doğu sularında, çoğunlukla küçük, 2-3 gemiden oluşan, ancak güçlü eskortlarla karavanlar kuruldu. Kural olarak, bir karavan refakatçisi farklı tipte 4-5 gemiden oluşuyordu ve değerli kargoya sahip gemilere her birine 8-9 gemi eşlik edebilirdi. Ve bu, Atlantik konvoylarında eskort gemilerinin sayısı ile nakliye gemileri arasındaki oranların tam tersi olmasına rağmen, çünkü orada bir eskort gemisi ortalama 8 nakliye gemisini oluşturuyordu.
Baltık Denizi'nde Almanlar kervanlara sadece çok güçlü eskort sağlamakla kalmadı, aynı zamanda havadan ve kıyıdan da koruma sağladı. Ayrıca, denizaltıların erişemeyeceği küçük kıyı bölgelerinde kervan yürütme fırsatından tam olarak yararlandılar. Almanlar geceleri rotanın en tehlikeli kısımlarını geçmeye çalıştı, denizaltılar tarafından tespit edilme olasılığı en düşüktü; İsveç kıyılarında, Almanlar defalarca İsveç karasularını ihlal etti ve böylece Sovyet denizaltılarından gelen saldırılardan kaçındı. Bütün bunlar, Sovyet denizaltı kuvvetlerinin etkinliğini de olumsuz etkiledi.
Özellikle Sovyet denizaltılarının özelliği olan bir faktörden daha bahsetmeye değer - bu onların cesareti, özverisi, disiplini, eğitimi ve mürettebat rallisidir. Sovyet denizcilerinin bu nitelikleri, mayın tarlalarını zorlamalarına, zor koşullarda saldırmalarına ve genellikle kritik durumlarda kaçmalarına yardımcı oldu. Ne yazık ki, çoğu komutan ve sıradan personeldeki muharebe deneyimi eksikliğinin dezavantajı buydu. Düşmanlıklar sırasında deneyim kazanılması gerekiyordu ve çoğu zaman bunun için en yüksek bedeli ödedi.
Uzun menzilli düşman iletişiminde çalışabilen seyir denizaltısı K-3
Devam edecek ...