Herkes David'in Goliath'ı askıdan öldürdüğünü biliyor, ama askıda ne var hikayeler teknoloji? Aslında, sling Avrupa ve Orta Doğu’daki savaşta, en azından Bronz Çağı’ndan ve 17. Dahası, askı, şimdi ve tüm dünyada eski ve varolan pek çok halkın favori silahıydı. Mezopotamya, Pers, Yunanistan ve Roma'da, okçuların okçulara eşit olduğu kabul edildi. Dünyanın bu bölümünde, muhtemelen Neolitik'in başlangıcında, yaklaşık 10000 yıllarında, muhtemelen Paleolitik'in sonunda kullanılmıştır.
David'in Goliath'a karşı kazandığı zafer genellikle bir alegori olarak kabul edilir, ancak David’in döneminde meydana gelen askeri olayların niteliği göz önüne alındığında, bu olay en iyi askıların yeteneklerine ve silahlarına olan inançlarına bir örnek olarak görülebilir. Samuel’in İlk Kitabındaki bu kavgayla ilgili hikaye bu görüşü doğrular nitelikte. David'in Jesse'nin sekizinci oğlu olduğu hatırlanmalı. En küçük oğlu olarak, ailenin sürülerine baktı. Bu meslek bir sapanla başa çıkabilme yeteneğini açıklar; Bu silah hala çobanlar tarafından hayvanlarını korumak için kullanılıyor. Davut, harp ve İsraillilerin Filistliler ile savaşları sırasında İsraillilerin kralı olan Saul'un bir karesi oldu. Muhalifler ordusu birbirinden uzak değil. Her gün Gath’tan gelen Filistinli Goliaf, “altı küp ve bir inç boyunda” bir şampiyon, düşman kampından ayrıldı ve İsrail askerlerinden herhangi birini onunla savaşmaya davet etti ve bu tek savaşta savaşın sonucuna karar verdi.
Davut İsrail kampına geldiğinde, 40 günleri için kamplarından tek bir savaşçı değil, Goliath'ın mücadelesini kabul etmeye cesaret ettiler. Davut Goliath'la savaşmak için gönüllü oldu, ancak Saul'un üzerine koyduğu silah ve zırhı reddetti. Metinde ayrıca:
“Ve personelini eline aldı ve kendisi için dereden beş yumuşak taş seçti ve onları çobanın çantasına koydu; Elinde bir çanta ve bir askı ile Filistin'e karşı çıktı. ”
"David elini çantasına koydu ve oradan bir taş çıkardı, onu askıdan fırlattı ve alnındaki Filistin'i vurdu, böylece taş alnına battı ve yüzünü yere düştü."
“Sonra Davut koştu ve Filistin'e bastı, kılıcını aldı ve kılıfından çıkardı, vurdu ve kafasını kesdi; Filistliler güçlü adamlarının öldüğünü gördüklerinde koştular. ”
Dövüş için Goliath tam bir zırh giydi: metal bir kask, zincir posta, metal tozluk ve omuzlarının üzerinde küçük bir kalkan. Karesi önünde büyük bir kalkanla yürüdü. Davut'un Goliath'ın başını kestiği kılıç tarif edilmedi, ama mızrağının direği ağır bir ucu olan “dokumacılar arasında bir büyücü” gibiydi. Bu silahlar, evsiz, ağır silahlı bir piyade silahına oldukça benziyor. El-el mücadele için tasarlanmıştır; mızrak fırlatılmadı, ancak binicilerin saldırılarına saldırmak veya itmek için kullanılıyor. Goliath'ın zırhı ve silahları (muhtemelen mızraklar hariç), ayrıca silahlı düşmanla tek bir savaş için de uygundur. Bununla birlikte, düşmanın zırhı tarafından yüklenmeyen bir cephanenin arayışı için kesinlikle uyarlanmadılar ve mesafesini koruyan David belirli bir tehlikeye maruz kalmadı.
Davut düşmana yaklaşmak niyetinde değildi, sapan uzun menzilli bir silahtı. Aynı zamanda, Davut'un Tanrı'nın yardımına nasıl inandığına bakılmaksızın, tek bir dövüşe hazırlanırken, sapan için bir taş değil, beş tane seçti. Eğer ilk taş yüze vurmasaydı, David'in hedeflemesi gereken hayati, fakat korunmasız bir yer, emrinde dört taş daha olacaktı. Genel olarak, Davut'un zaferini ilahi müdahaleye değil, askının kabiliyeti ile ilişkilendirmek adil olur.
Davut en meşhur olanıdır, ancak tek İncil askısı değildir. Solak fısıltılar Benjamin (Jüri) İsraillilere ağır kayıplar verirken, David “sağ ve sol eline taş atan” savaşçıları seçti (Chronicles). Sling, neden nadiren bir silah olarak bahsedilir? İlyada kesin bir ipucu bulunabilir. Homer'in Truva kuşatması hakkındaki hikâyesinde, Locors, hafif silahlı savaşçılar, yaylarını ümit ve "bükülmüş bir dalga" den bahsedilir. Bununla birlikte, Yunanca paspas kelimesi, bütün şiirde, sadece bir kez meydana gelir. Ve bu durumda, sling bir silah olarak değil, doğaçlama bir bandaj olarak bahsedilir: Trojan askerlerinden biri, diğerinin yaralı kolunu, "yapay olarak bükülmüş bir dalga, yumuşak bir bandaj, her zaman cetvelin giyebileceği bir iftira ile" bağladı. Muhtemelen, hafifçe silahlanmış olan Yunan Pelttes, saflarında büyükler, dart atıcıları [35] ve okçulardan olan, ağır silahlı savaşçılar arasında sadece el ele verilmiş bir savaşçı olarak gördükleri bir zamanda özel bir tanıma almadılar. Hoopların görüntüleri (ve hatta okçular ve dart atıcıları) oldukça yaygındır, ancak sapanların görüntüleri nadirdir.
Aynı zamanda, hafif silahlı birlikler klasik Yunanistan'da çok önemli bir rol oynadı. Savaşı bağladılar. Düşmana indirdikleri dart, ok ve taş yağmuru saflarında bir engel yaratabilir; en azından, böyle bir bombardıman, ilerleyen ağır piyadelerin kullanabileceği düşmanın saflarında zayıf noktaları ortaya çıkarabilirdi. Ayrıca, saldırı başarısız olursa, hafif silahlı ağır piyade çekilmesini kapsayabilir. Peltasts olmadan savaş alanına giren bir ordunun önceden mağlup olduğu düşünülebilirdi.
Böyle bir ordunun kaderinin ayrıntılı bir açıklamasına ulaştık; Kısa sürede, hafif silahlı savaşçılarının neredeyse tamamını kaybetti. Daha da büyük bir ordunun ana gücü olan bu ordu, 401'te toplandı. Pers kralı devirildiği için, 10000 Yunan ağır silahlı askerleri vardı. Onları yöneten tahtın davacı adayı, davacı’nın yerel birlikler ordusu olan Kunak savaşında öldü ve Yunanlılar yalnız kaldı. Bir Atinalı olan Xenophon, 10000 Yunanlı piyade adamlarını düşmanca bir ülkeden çıkarmayı taahhüt etti, ancak yürüyüşün ilk gününde, yalnızca 25 sahnelerini geçebilen birkaç düşman binicisinden, okçulardan ve soperlerden çok acı çekti. üç milden az Bu gece, Xenophon stratejistlere şunları söyledi: “Hemen askerler ve atlılar edinmeliyiz.”
Ordumuzda "devam", "devam eden Xenophon" diyorlar, birçoğunun slingin nasıl ateşleneceğini bildiği söylenen Romalılar var ve kabukları, Persli slingerlerin kabuğundan iki kat daha uçuyor. Sonuçta, ikincisi, etrafındaki taşları kullandıkları için kısa bir mesafeden ateş ediyorlar ve Rodyalılar kurşun topların kullanımına aşinalar. ”
Kısa süre sonra, Xenophon ve ortakları askerler ve 200 ordusundan at sırtında 50 insanlarından binicilerin görevden alınmasını istedi. Bunları hafif silahlarla 200 paralı askerleri arasında yer alan 10000 Girit okçuları ekibine ekledikten sonra, Yunanlılar onları takip eden Perslere başarılı bir şekilde direndiler. Girit okçuları Perslere kadar ateş etmediler, ancak Xenophon'a göre Rhode'lı askerler, "askıları Pers askerleri ve okçularından daha büyük bir mesafeye vurdu" dedi. Pers okçularının dünyanın en iyisi olarak kabul edildiğini göz önüne alarak, bu kuyudaki sözler, Yunan soperlerindeki ateş menzilini göstermektedir.
Okçuluk ve sapan aralığı nedir? 400 AD hakkında yazan Roma askeri yazarı Vegetius, 180 metre mesafeden bir hedefe okçuluk yapmayı önerdi. 45 pound kapasiteli modern bir spor yayı bile, 200 metrelerden biraz daha fazla bir ok atabilir. “Uçuş oku” türündeki uzun ve hafif bir ok ve 60 pound kapasiteli bir yay, bir mesafeden ateş eden bir okçu, 275 metreye kadar bir mesafeden bir ok atabilir. Karşılaştırma için, birkaç kez Türkiyenin doğusundan gençlerin sıradan çakılları bir askıdan atmalarını istedim. 11 vakalarının beşinde, mermi 200 sayaç işaretinin üzerinden geçti, en iyi üç atış 230-240 ölçüm cihazına ulaştı. Gençlerin hiçbiri, yetenekli bir askının izlenimini bırakmadı, en azından hiçbirinde o zaman askısı yoktu. Dahası, kabukları, pürüzsüz, rastgele seçilmiş ve düzgün işlenmemiş taş, kil ya da eski kabuklu kurşun kabukları gibi sıradan taşlar olarak işlev görmüştür. Yalnızca Xenophon'un kanıtlarına dayanarak, askının 400 metreden daha uzun bir mesafeye kurşun kovan fırlattığı varsayılabilir.
Bahsettiğim askı manuel olanıydı (Latin funda). Bir tane daha sapan - direği (lat. Fustibalus) vardır. Bir askı, yaklaşık 3 fit uzunluğunda ve yaklaşık bir inç [37] genişliğinde normal bir kayış olabilir. Kayışın bir ucunda bir atıcı, düğüm veya fırça vardır, atıcının sapan bu ucunu fırlatma elinin dört parmağından birine tutturmasına izin verir. Üzerinde tutuş kolaylığı için bir düğüm yapabileceğiniz askının diğer ucu atma elinin başparmağı ve işaret parmakları arasında tutulur. Tetikçi mermiyi, bazen özel olarak büyütülmüş, bir asma halkasının sonuna yerleştirilmiş bir cebe yerleştirir. Bir taş veya kil kabuğu genellikle bir yumurtanın boyutudur. Fırçanın dairesel hareketi, askı kısmının yarı yatay (askı kafasının etrafında) veya dikey (gövdeye paralel) düzleminde dönmesine neden olur. Üç ya da dört turdan sonra, atıcı, askının serbest kalan ucunu serbest bırakmaktadır ve mermi, tanımlandığı çevreye teğet boyunca sapandan uçmaktadır.
Askı askısı askıdan daha küçük bir mesafeye atmanıza izin verir. Aynı zamanda, kullanımı daha kolaydır ve mermileri daha büyük ve daha ağır kullanmanıza izin verir. Genellikle ipten yapılmış olan askı, bir ucunda 3 fit uzunluğunda bir direğe tutturulur. Askı kısmının serbest ucu geçici olarak direğin ucuna takılıdır; Bunun için, direğin ucunda, slingin serbest ucunun kayabileceği bir girinti ya da direğin kaymasını sağlayacak şekilde slingin serbest ucunda bir ilmek yapılır. Kabuk asılı ilmeğin ucunda genişletilmiş bir cep içine yerleştirilir. İlk olarak, atıcı, direği yere paralel tutar ve sonra keskin bir şekilde başının üzerinde dikey olarak sallar; inme sonunda, askının serbest ucu kayar ve mermi havaya uçar [bkz. Sayfadaki resim]. Böyle bir askı eski çağlarda kullanılıyordu ve Orta Çağ'da popüler bir kuşatma silahı haline geldi. Barut ortaya çıktıktan sonra bile, hala 17 yüzyılda, el bombası atmak için kullanıldı.
Askı ne kadar uzunsa, makul sınırlar dahilinde merminin potansiyel hızı o kadar yüksektir. İspanya'nın doğusunda bulunan Balear Adaları sakinleri ünlü askerlerdi. Öyleyse Polybius, 2'in Yunan tarihçisi. M.Ö., bu adadan dolayı ismini aldığını iddia etti, çünkü Yunanca Balle "atmak" anlamına gelir. Balear askerleri, klasik dönemin birçok savaşında hafif piyade rolünü, Roma ve Kartaca arasındaki uzun savaşta büyük ölçüde yaptılar. Her zaman farklı uzunluklarda üç askı kullanırlar: mermileri uzun mesafelere atmak için uzun, kısa mesafelere kısa ve orta mesafelerde atmak için uzun.
Kabukları gelince, o zaman, doğal olarak, eğer bunlar sadece suyla cilalanmış taşlar ise, arkeologların kabukları olup olmadıklarını belirlemeleri o kadar kolay değildir. Sadece belli bir yerde çok sayıda benzer taş bulunduğu, görünüşe göre başka amaçlar için kullanılmamış (bir şeyi engelleme veya öğütme) veya hepsinden iyisi, taş gibi değilse normal keşif yeri için, bu tür taşlar belirli bir zaman dilimi içinde belirli bir yerde kullanılan askı kabuklarına bağlanabilir. Neyse ki, birçok doğal mermi asla tespit edilemese de, birçok mermi büyük bir özenle yapılmıştır. Her zaman ayırt etmek kolay değildir. Tanımlandıkları durumlarda bile, arkeologların bazen bu sıradan “kil yumurtalarının” uygulama kapsamı ile ilgili bir soruları vardı.
Orta Doğu'da ilk askılı mermiler küreseldi. İlk olarak MÖ 6. binyılın başlarından kısa bir süre önce ortaya çıkarlar. Aşağıdakiler iki uçlu (iki uçlu) mermilerdi [bkz. 40 sayfasının üstündeki resim]. Bin yıl sonra, MÖ 4000 civarında yumurta şeklinde kabuklar ortaya çıktı. Görünüşe göre, mermilerin iyileştirilmesi ve standardizasyonu ile, ateşleme doğruluğundaki artışın üç ana noktası dikkate alınmıştır. İlk önce, eşit ağırlıkta kabuklar oluşturmak gerekiyordu, böylece askının her yeni atışla mermiye uyum sağlaması gerekmeyecekti. İkincisi, sadece doğruluğu değil, aynı zamanda hız ve atış menzilini artırmak için standart, biraz düzenli [38] şeklinde kabukları oluşturmak gerekliydi. Üçüncüsü, merminin slingin cebine rahatça yerleştirilmesi gerekiyordu, böylece Roma tarihçisi Livy'nin dediği gibi, “mermi fırlatma sırasında yuvarlanmaz, ... sıkıca kesip sallanırken ve fırlatma gibi uçarken” .
İstenen şekilde taş kabuklarının imalatında, kireçtaşı gibi kolayca işlenen malzemeler tercih edilir. Ancak, oldukça erken, zaten seramik öncesi Neolitik dönemde, bazı insanlar kil gibi malzemenin avantajlarını fark etti. Kil kabukları, dünyadaki tarih öncesi ve tarihi yerleşim yerlerinde bulunur. Böylece, toprak kabukları yaklaşık olarak yaşlanır. Irak'taki Tel Hassuna'da 7000 yıl bulundu ve aynı mermiler her yerde, yüzlerce değil binlerce bulundu. Bu durumda, kil uygun taşların bulunmaması nedeniyle hiç kullanılmamıştır; Kil kabukları, yeterli çakıl taşının bulunduğu alanlarda bulunur.
Kil kabukları iki açıdan ilginçtir. Birincisi, hemen hemen tüm durumlarda, güneşte kurutulur ve yakılmaz. İkincisi, boyutlarına göre şaşırtıcı derecede ağırdırlar. Bu iki gerçek tarafından açıklanmaktadır. Bu tür kabukların imalatında sınırlı miktarda azami ağırlık elde etmek için, genellikle seramik ürünler ve hatta tuğlalar için yapıldığı gibi saman, kile karıştırılmamıştır. Kabuklar saf kilden (veya çok nadiren çakıl taşlarından, kil kaplı) yapılmıştır ve uygun bir yoğunluğa sahiptir. Eğer çamursuz kilden yapılan bu tür mermiler ateşle yakıldıysa, sıcaktan ayrılacak ve işe yaramaz hale gelecektir. Bu nedenle güneşte kurutulurlar.
Klasik Yunanistan döneminde, daha önce olmasa da, başka bir mermi türü yayıldı. Kurşuntan yapılmışlardı. Romalılar, meşe palamutlarına benzerliklerinden dolayı bezleri çağırdı. Kalıplara dökülmüşler ve çoğunlukla da yazılıyorlardı; formun içindeki aynı yazıt yüzlerce mermiye damgalanmış olabilir. Yazıtlar genellikle standarttı: askının takımının adı veya numarası, savaşçının adı veya komutanın adı. Ancak, birçok yazıt gayri resmidir. Birinde “Al” diyor; diğer "Achaean grev" okur; üçüncüsü ise “Kalbin Cerberus”; dördüncü günü - "Ass Pompey" ve beşinci günü sadece "Oh".
Romen ve Farsça askılı Xenophon'la kıyaslandığında, standart mermiler büyüklük ve ağırlık bakımından oldukça farklıydı. Orta Doğu'da bulunan bikonik ve yumurta şekilli mermilerin ölçüleri ne kadar farklı olabileceğini göstermektedir. Minimum ağırlık 13 gram, maksimum 185 gramdır. Boyutuna bağlı olarak, merminin hacmi beş santimetreküp ila yaklaşık 65 arasında değişebilir (eğer mermiler ideal bir küresel şekle sahipse, bu tür bir hacme karşılık gelen çaplar sırasıyla iki ila beş santimetre olacaktır).
Genel olarak, bu kabuklar, taş, kil veya kurşun için, ağırlıktaki değişim genellikle daha azdır. Çok az sayıda kabuk, 20 gramdan daha az veya daha fazla 50 gramdan daha ağır. Bu, örneğin Roma dönemi için geçerlidir. 1885’te Alman bilim adamı K. Zangemeister (K. Zangemeister), Sicilya’da ve İtalya’da bulunan sapanların kabukları kütlesi hakkındaki verileri yayınladı. Ortalama olarak en hafif mermilerin (24'ten 46 gramına kadar) Sicilya'dan geldiğini buldu. En ağır - Askula'dan gelen, anakaradaki alanlar, ortalama ağırlıkları 47 gramdan daha fazlaydı. Anakara üzerindeki ikinci arazideki kabukları Perusia, ortalama bir kütleye sahiptir.
Balear avcıları tarafından bazen kullanılan kabukları, azami 185 gram kütleye sahip Orta Doğu kabukları ile karşılaştırıldığında bile, göze çarpan bir istisnadır. Tarihçi Diodorus, Sicilya'da doğdu ve 1'te yazdı c. M.Ö., 1000'i hafif silahlı Balear avcılarının dahil olduğu Kartaca ordusunun Syracuse Agathocles ordusunu yendiği Eknome Savaşı'nın hikayesini anlatıyor. Zaferde önemli bir rol aynı yaştaydı. Diodorus, taş kabuklarının bir madende ağırlık olduğunu yazıyor. Zamanımızdaki bir maden, 330 veya 450 gramına eşdeğer olarak kabul edilir. Daha ılımlı bir alt rakam alsak (aynı zamanda Roma kiloluğuna ve çatı katı madene de karşılık gelir) ve Balear soperlerindeki mermilerin kireçtaşından yapıldığını varsayarsak, bu taşların her birinin çapı 6,3 santimetre olacaktır, yani. yaklaşık bir tenis topu ile. Bu boyut ve ağırlık, belki de taştan yapılmış mermiler için bir sınırdır.
Eski Yunanlılar ve Romalıların askerleri ne kadar kesinti, kabuklarının çarpıcı yeteneği neydi? Bunun için çok sayıda belgesel kanıt var. Livy, Achaean'ın en iyi askılarını düşünüyor. Bunun nedeni, Achaeans'ın küçük bir halka boyunca uçacak şekilde mermileri fırlatıp attığından emin olarak hareket ettiğine inanıyor. [39] Bu eğitimin bir sonucu olarak, Livy, Achaeans'ın "düşman askerinin başına değil, etiketlenen kişinin yerine" girmediğini belirtti. Hemen ünlü ilk atışını David'in askısından hatırlıyorum.
Balear avcıları yeteneklerini özel eğitime borçluydu. Diodorus, “annelerin küçük çocukları her gün ve sonra askıdan vurmaya zorladığını ve hedefin direğe bağlı ekmek olduğunu: öğrenci ekmeğe girene kadar yiyecek alamıyor - ancak o zaman anne onu alıp yemesine izin veriyor” diyor. Benjamin’in oğulları, İncil’de belirtilen solak askılı askılar da, askının doğru oklarıydı: “askılıya saçlarını saçlarına fırlatıp atmadılar”.
Bir slingin bir silah olarak etkinliği ile ilgili olarak, bir slingin attığı bir merminin hızının saatte 100 kilometreyi geçebileceğini belirtmek gerekir. Eğer bir 25 gram merminin, hedefe çarptığında, böyle bir hıza sahip olduğunu varsayarsak, darbenin kuvveti, yedinci katın tepesinden vurulan golf topunun gücüne eşdeğer olacaktır. Daha ağır mermilerin enerjisi doğal olarak orantılı olarak daha büyük olacaktır. Vegetius, sapan için iki kutuplu mermilerin deri zırh tarafından korunan rakiplere oklardan daha fazla zarar verdiğini söylüyor. Vegetius, merminin zırhı delmemesine rağmen, iç organlarda ölümcül yaralanmalara neden olabileceğini söylüyor. Düşman zırhla korunmazsa, mermi elbette vücuda kolayca nüfuz edebilirdi. Eski tıp tıbbı üzerine yapılan çalışmaların belki de en bilgili yazarı olan Celsus, De Medicina adlı eserinde, yaralı askerlerin vücudundan slingden kurşun ve taş mermileri çıkarmaya ilişkin ipuçları içermektedir. Bu konseyler birkaç asır sonra ortaya çıkmış, Yunan tarihçi Fukidid'in Acarnan kıyı bölgesinden slingerlerin Acarnan kıyı şeridindeki slingerlerin “ağır silahlar olmadan [düşmanın] hareket edemeyeceği” bir mesafeden dolu olan kabukları hakkında çok endişelendikleri ortaya çıktı.
Bize yaklaştığımız zamanlar için, Perulu askıların doğruluğu ve etkinliği ile ilgili fetihçilerimize dair kanıtlarımız var. “Onların ana silahı”, bir İspanyol görgü tanığı yazıyor, “sling. Bununla beraber, bir atı öldürebilecekleri kadar büyük taşlar atıyorlar. Bu tür bir atışın kuvveti, belki de [İspanyol tüfek mermisinin] saldırısının gücünden sadece biraz daha düşüktür; 30-ti basamaklarından sarkan bir taş attığını tutan kişinin elindeki kılıcı nasıl kırdığını gördüm. ” [40]
1930’lerde David M. Robinson, kuzey Yunanistan’daki eski bir şehir olan Olinf’in kazılarında 500’in kurşun kabukları etrafında sapanlara rastlanmıştır. 100'ten daha fazlasında yazıtlar vardır; bazı yazıtlara göre, ya Olinf'in savunucularına ya da şehri Büyük İskender'in oğlu Philip'in emrettiği 348'te kenti ele geçiren Makedon askerlerine aittir. Ancak, bu şekilde tüm kabuklar tanımlanamaz.
Robinson, tüm kabukların detaylı ölçümlerini yazıtlarla yayınladı. Ağırlıkları 18 ila 35 gram arasında değişmektedir. Kimliği yazıtlarla tanımlanmış olan mermilerin kütlesi karşılaştırıldığında, ilginç bir ilişki göze çarpıyor: daha büyük bir kitlenin mermileri Makedonlara aitken, Olynf'in mermi savunucularının çoğunluğu orta ağırlıkta hafif sağdaki resim]. Bu, burada bulunan mermilerin geri kalanının, en azından geçici olarak, kütlelerine göre Makedon veya Olynfyan'a atfedilebileceği anlamına gelir. Ayrıca, Olinfian olarak kütlece sınıflandırılan bazı mermilerde isimler bulunabilir: bir “Potal” ve diğer “Timosfen” veya “Timostrat”. Mermiler sık sık komutanın adını belirttiğinden, Olinf'in savunucuları tarafından komuta edilen ve diğer kaynaklardan isimleri kabukları üzerine yazılı olan iki kişi olması oldukça muhtemeldir. Başka alanlarda bulunan sapanlar için mermilerin benzer bir çalışması da beklenmeyen bilgiler sağlayabilir.
Prascha, 17 yüzyılda hizmette kaldı, ancak 400 AD'ye bile. Koruyucu teçhizatın ve süvarilerin hızlı bir şekilde geliştirilmesi, bir silah olarak askının modası geçmiş olmasına neden oldu. Vegetius, askıya olanlara, normal üçten değil, sapanlardan bir tur atıp atmalarını öğretmeyi tavsiye eder; Bu, askıların ateşlenme oranını arttırmak için açıkça yapıldı. Barut ve küçük silahların yaygın olarak kullanıldığı dönemde, esasen sapan için kullanıldı, ancak 1936'ta bile normal el sapı kullanmanın doğrulanmış vakalarını bulabilirsiniz Bu yıl, isyancı Toledo garnizonunun sığındığı Alcazar kalesinin İspanyol sadıklarının kuşatması sırasında, kuşatıcılar el bombası ile bir sling ile kaleye attılar. Ayrıca böyle bir askının eylemlerinin bir film kaydı da vardır.
Yaşamının sonunda, tarih öncesi geçmişin araştırmacısı olan İngiliz tarihçi V. Gordon Childe (V. Gordon Childe), meslektaşlarına silah olarak slingin önemini [41] kanıtlamaya çalıştı. Çok başarılı olamadı, ama örneğin şahsen ifadelerini ikna edici buluyorum. Bu yüzden, Childe'nin çalışmasına dayanarak, son zamanlarda tarih öncesi dönemde Orta Doğu'da sling ve yayın göreceli önemi için bir gerekçe yayınladım. Çalışmalarımın ilgili olduğu bölge batıda Boğaziçi, doğuda İndus, kuzeyde Kafkasya ve güneyde Sina tarafından sınırlandırılmıştır. Geniş bölgemde, iddialarıma göre, birkaç bin yıl boyunca, iki tür silah birbirini dışladı; yani, bir silah kullanan insanlar, diğerine geçmek için makul bir neden görmediler.
Bu tür sapma ve yay kutupları M.Ö. sekizinci binyılın özellikle farkedilir hale gelir ve M.Ö. dördüncü binyıla kadar ve Asya'nın bazı bölgelerinde daha sonraki bir döneme kadar devam eder. Örneğin, Suriye ve Filistin'de, bu bölgelerdeki şehir devletlerinin ortaya çıkmasından önce, neredeyse yalnızca soğan kullandılar, Ortadoğu'nun diğer bölgelerinin sakinleri sling tercih ettiler. Bu bölgelerdeki soğanların, M.Ö. sekizinci bin yıl sonuna kadar pratikte bilinmediği, ancak birkaç bin yıl boyunca askı olduğu biliniyordu. Bununla birlikte, uygulamadaki bu kutupluluğa bir istisna vardır - bu, Küçük Asya'daki Chatal-Guyuk bölgesidir. sling ve soğan olarak kullanılır.
Hipotezim, bu iki silah türünden birinin varlığını gösteren, güvenilir bir şekilde tarihlenen 80 kazı alanlarından gelen bulgulara dayanıyor. Bu kanıtlar Orta Doğu ile sınırlı değildir. Suriye ve Filistin'de bir yayın varlığı, bu silahların dağıtımı için Asya sıçrama tahtası gibi bir şeydir; yayılmanın kendisi görünüşte Afrika'dandı. Bu bölgelerde kutup okçuluk silahlarının tercih edildiği gerçeği, Ateria'daki Üst Paleolitik dönem ipuçlarının bulguları, Afrika'ya ve hatta İspanya'da yayılmış olan okçuları gösteren kaya resimlerinin ve Sahara'nın farklı bölgelerinde binlerce küçük füze ucunun bulguları ile doğrulanmaktadır. Görünüşe göre, Arap Yarımadası da Afrika okçularının bu dağılım alanına atfedilebilir, ancak bu bölge hala arkeologlar "terra incognita" için birçok yönden kalıyor. Aynı temelde, en azından Neolitik’in başlangıcında, güneybatı Asya’dan slingin uygulama alanı yalnızca Balkanlara değil, aynı zamanda bir bütün olarak güneydoğu Avrupa’ya da yayıldı.
Çeşitli füze silahlarının kullanımındaki bu kutupluluk, bu iki alan arasındaki iletişim eksikliği ile açıklanamaz; Onları yaşayan halklar birbirleriyle sürekli temas halindeydi. Örneğin, seramik öncesi neolitik dönem boyunca, obsidiyenler düzenli olarak doğu Akdeniz'e Asya Minör bölgelerinden, slingin Güney Ürdün'de Beida'ya kadar kullanıldığı ve soğanların daha yaygın hale geldiği bölgelerden ithal edildi. İzolasyonun yanı sıra farklı bir açıklama gerekir. Böyle bir çözüm, bulunduğunda, yalnızca silah türlerine dayandırılamamaktadır ve dolayısıyla maddi kültür nesnelerine odaklanarak, yalnızca arkeoloji düzleminde olmak zorunda değildir.
Belki bir yay veya slingin kullanıldığı bir bölge bölünmesinin nedenleri hakkındaki ileriki çalışmalar, tarih öncesi zamanlarda “kültürel çevrelerin” ortaya çıkması ve genişlemesi fikrine dayanarak, Kulturreise teorisini canlandıracaktır. Modern bağlamda, Kulturkreise hipotezi, Afrika'dan İspanya ve Batı Avrupa'ya yayılan bir kültürel çevrenin varlığını, ikincisi ise Güneybatı Asya'dan Balkanlar üzerinden Güney ve Doğu Avrupa'ya yayılıyor. Tabii ki, bu durumda yay ve sling basitçe çok daha karmaşık bir toplumsal fenomen kümesinin maddi göstergeleridir.
Gelecekte arkeoloji, yalnızca Orta Doğu'da değil, tüm dünyada en önemli tarih öncesi silah olarak, askıya daha fazla dikkat etmelidir. Sahip olduğumuz sınırlı bilgiye dayanarak bile, sapanın ve yayın binlerce yıldır kullanıldığı açıktır.
DAVID AND GOLIAF, 10. Yüzyıldaki Ermeni kilisesinin duvarında Van Gölü'ndeki bir adada görüntü. Goliath çizilmiş bir kılıçla tasvir edilmiştir. David, atmaya hazır bir askılıyla Goliath'a çok yakın bir şekilde tasvir edilmiştir; Zamanın avcısı için, 250 yardalarını atmak olağandışı değildi.
Dikey bir düzlemde sapan dönen ASSIRYAN GUARDIANS, bu rakamdaki okçuların arkasında, Sinaherib'in (704-681 BC) kampanyalarından birini gösteren, okçunun arkasına yerleştirilmiştir. Savaş alanındaki bu konumdan, okçulardan daha fazla ateş ettikleri varsayılabilir.
ROMANYA YARDIMCISI YARDIMCISI DACians ile savaş zamanlarının hazırlıkları, hazırda askılı, yağmurlukta taş temini ile, bir kalkanın üzerine el atılmış. Çizim, bu imparatorun zaferleri onuruna dikilmiş, Roma'daki Trajan sütunundaki görüntüler temelinde yapılmıştır.
SOURCE STAND, askısı yukarı kaldırılmış şekilde. Novokhettskaya askısının Suriye'deki Tel Khalaflı, dokuzuncu veya sekizinci yıllardaki heykel görüntüsü c. M.Ö.
Bir MANUEL KALDIRMA CASTI (a) askıyı şarj ederek ve fırlatma için hazırlayarak başlar: askı ucu bir parmak etrafına sarılır ve serbest uç başparmak ile işaret parmağı arasında sıkılır. Esas olarak bilekleri hareket ettirerek yapılan ve bütün kolu değil, saat yönünün tersine dönen üç veya dört turlu sapanlar (b) mermiye en yüksek hızı verir. Mermi (c) slinger, slingin serbest ucunu serbest bıraktığında çıkar; Parabolik bir yörüngenin başında, hızı saatte 60 milin üzerindedir.
Fistülün atışı, yataydan dikey pozisyona sapan hızlı bir vuruşla yapılır. Kısa askının serbest ucu, kutbun ucundaki oyuğa yerleştirilir ve mermiyi serbest bırakarak vuruşun üstünden dışarı doğru kayar. Askı askısı el askısından fırlatma menzili sağlamaz, ancak daha fazla ağırlığa sahip cisimler atmanıza izin verir ve bazen el bombası atmak için kullanılır.
MAN TARAFINDAN ÜRETİLEN KABUKLAR (çakıl taşlarının aksine), büyük (a) ve küçük (b) kalıplarda kalıplanmış kabukları içerir. Büyük bir mermi, Yunan ya da Roma'da, yıldırım şeklinde bir işaret var; küçük bir mermi Yunanistan'ın Olyff kentinde bulunan yüzlerce kişiden biri. Üçüncü mermi (c) bikonik bir yapıya sahiptir ve güneşte kurutulmuş, kilden yapılmıştır. Kalan (d, e) yumurta şeklindeki taşlar.
11-ti kurşun kabukları eşzamanlı üretimi için TERRAKOTİK "ağaç" formu kullanılmıştır. Bu yeniden yapılanma, Olyff'te bulunan bir formun bir parçasına dayanıyor. Formun iki yarısı arasında, kabuklardan ayrılmadan önce kalıplanmış bir "ağaç" gösterilmiştir.
OINTEF SAVUNUCU DETAYLARI 348 BC kuşatmasından bu yana 19,5'ten 33,4 gramına (renkli işaretler) tartılır. Bununla birlikte, on dört kişiden dokuzu, 27 gramdan daha azdır. Onların kütleleri, Olinf kazılarında (gri işaretler) bulunan diğer mermilerin kütlesiyle karşılaştırıldığında, mermi savunucularının çoğunun hafif ve orta mermiler grubuna ait olduğu ortaya çıktı.
Bu kuşatmadaki BAĞLANTI KARELER, savunucuların kabuklarından daha az ağırdı. Makedon olarak tanımlanabilen 23'in kabuğundan, 16, 30'ten 35,8 gramına kadar ağırlıktadır. Onları diğer mermilerle (gri işaretler) karşılaştırarak, Makedon mermileri bir grup daha ağır mermilere bağlanabilir.
DÜNYADAKİ TEDBİRLERİN ÖLÇÜMLERİNİN DAĞILIMI, tarih öncesi zamanlardan son zamanlara (renkli noktalar) kadar, dünyada slingin bilinmediği çok sayıda geniş alan bulunduğunu düşündürmektedir. Orta Doğu ve Avrupa’daki askıların erken yayılması ve önemi büyük olasılıkla bu bölgelerden askı atma sanatının yayılmasından bahsetmeyi mümkün kılmaktadır. Yeni Dünya'da sapan bağımsız olarak icat edilmediyse, varlığı, Eski Dünya ile Pasifik Okyanusu ya da kutup bölgeleri arasındaki bazı bağlantıların varlığının lehine bir argüman olarak da işlev görebilir.
yayın:
Scientific American 229. Ekim 1973, s. 34-42; XLegio © 2010