Born: 10 Ekim 1930 (Londra, İngiltere)
Vefat etti: 24 Aralık 2008
“Hiç mutlu bir oyun yazamadım, ama mutlu bir hayatın tadını çıkarmayı başardım.”
Tehdit Komedileri
Harold Pinter'in oyunlarının mutsuz olduğunu söylemek brüt bir ifadedir. Çoğu eleştirmen, karakterlerini “uğursuz” ve “kötü niyetli” olarak nitelendirdi. Oyunlarındaki eylemler kasvetli, korkunç ve amaçsızca kasvetli. Seyirci telaşlı bir hisle şaşkına döner - korkunç derecede önemli bir şey yapmanız gerekiyormuş gibi hissettiğiniz bir huzursuzluk hissi, ancak ne olduğunu hatırlayamazsınız. Tiyatroyu biraz rahatsız, biraz heyecanlı ve biraz dengesiz bırakıyorsunuz. Ve bu sadece Harold Pinter'in hissetmeni istediği yoldu.
Eleştirmen Irving Wardle, Pinter'in dramatik çalışmasını tanımlamak için “Tehdit Komedileri” terimini kullandı. Oyunlar, herhangi bir açıklamadan bağlantısı kesilmiş gibi görünen yoğun diyaloglarla besleniyor. Seyirci nadiren karakterlerin arka planını bilir. Karakterlerin doğruyu söyleyip söylemediğini bile bilmiyorlar. Oyunlar tutarlı bir tema sunuyor: tahakküm. Pinter, dramatik literatürünü "güçlü ve güçsüz" bir analiz olarak nitelendirdi.
Daha önceki oyunlarında saçma egzersizler olmasına rağmen, sonraki dramaları açıkça politik hale geldi. Hayatının son on yılında, daha az yazmaya ve daha çok siyasi aktivizme (soldaki çeşitlilik) odaklandı. 2005 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Nobel dersi sırasında şunları söyledi:
“Amerika'ya vermelisin. Evrensel iyilik için bir güç olarak maskelenirken, dünya çapında oldukça klinik bir güç manipülasyonu yaptı. ”
Politika bir yana, onun oyunları tiyatroyu sarsan bir kabus elektriğini yakalar. İşte Harold Pinter'in oyunlarının en iyilerine kısa bir bakış:
Doğum Günü Partisi (1957)
Perişan ve darmadağınık Stanley Webber bir piyano oyuncusu olabilir veya olmayabilir. Doğum günü olabilir veya olmayabilir. Kendisini korkutmaya gelen iki şeytani bürokratik ziyaretçiyi tanıyor veya bilmiyor olabilir. Bu gerçeküstü tiyatro boyunca birçok belirsizlik var. Ancak bir şey kesin: Stanley, güçlü varlıklara karşı mücadele eden güçsüz bir karakter örneğidir. (Ve muhtemelen kimin kazanacağını tahmin edebilirsiniz.)
Dumbwaiter (1957)
Bu tek oyunculuk oyunun 2008 filminin ilham kaynağı olduğu söyleniyor. Brugge'da. Hem Colin Farrell filmini hem de Pinter oynatıcısını izledikten sonra, bağlantıları görmek kolaydır. “Dumbwaiter”, iki tetikçinin bazen sıkıcı, bazen de endişe dolu yaşamlarını ortaya koyuyor - biri tecrübeli bir profesyonel, diğeri daha yeni, kendisinden daha az emin. Bir sonraki ölümcül atamaları için emir almak için beklerken, oldukça garip bir şey olur. Odanın arkasındaki dumbwaiter sürekli olarak yemek siparişlerini azaltıyor. Ancak iki tetikçi grungy bir bodrum katında - hazırlamak için yiyecek yok. Yemek siparişleri devam ettikçe, suikastçiler birbirini daha çok açıyor.
Bekçi (1959)
Önceki oyunlarının aksine, Bekçi Finansal bir zaferdi, birçok ticari başarıdan ilki. Tam boy oyun tamamen iki kardeşe ait eski püskü, tek odalı bir dairede gerçekleşiyor. Kardeşlerden biri zihinsel engelli (görünüşte elektro-şok terapisinden). Belki de çok zeki veya şefkatli olmadığı için, bir serseriyi evlerine getiriyor. Evsizlerle kardeşler arasında bir güç gösterisi başlıyor. Her karakter belirsiz bir şekilde hayatlarında başarmak istedikleri şeylerden bahseder - ancak karakterlerden biri sözüne dayanmaz.
Mezuniyet Günü (1964)
Siz ve karınız Amerika'dan İngiltere'deki memleketinize seyahat ettiğinizi hayal edin. Onu baban ve işçi sınıfı kardeşlerinle tanıştırıyorsun. Güzel bir aile toplantısı gibi geliyor değil mi? Şimdi, testosteron delisi olan akrabalarınızın eşinizin üç çocuğunu bırakıp bir fahişe olarak kalmasını önerdiğini hayal edin. Ve sonra teklifi kabul etti. Bu, Pinter'in ahlaksızlığı boyunca gerçekleşen bükülmüş kargaşanın türü. Eve Dönüş.
Eski Zamanlar (1970)
Bu oyun hafızanın esnekliğini ve yanılabilirliğini göstermektedir. Deeley, 20 yılı aşkın bir süredir karısı Kate ile evlendi. Yine de, görünüşe göre onun hakkında her şeyi bilmiyor. Kate'in uzak bohem günlerinden arkadaşı olan Anna geldiğinde geçmiş hakkında konuşmaya başlarlar. Detaylar belli belirsiz derecede cinsel, ancak Anna, Deeley'in karısıyla romantik bir ilişki yaşadığını hatırlıyor gibi görünüyor. Ve böylece, her karakterin geçmişe dair hatırladıklarını anlattığı gibi sözlü bir savaş başlar - bu anıların gerçeğin mi hayal gücünün bir ürünü olup olmadığı kesin değildir.