Satranç oynamayı bilenler ve maalesef günümüzde gittikçe daha az sayıda olanların, başarılı bir oyun oynamak için tüm tahtadaki durumları sürekli olarak analiz etmeleri ve dikkatlerini rakibin bireysel hareketlerine yoğunlaştırmamaları gerektiğini açıklamalarına gerek yok. Birincisi, tüm durumu analiz etmeden, her manevranın gerçek amacını anlamak imkansızdır ve ikinci olarak, bu manevra daha önemli bir şeyden dikkat dağıtıcı olabilir. Bu da beyin ve karmaşık analiz yeteneği için iyi bir eğitimdir.
Ancak, kitapların ve satrancın insanların, özellikle de gençlerin boş zamanlarındaki yeri, bugün aktif olarak çeşitli bilgisayar "atıcılar", "macera oyunları", hareket simülatörleri, vb. Tarafından işgal edilmektedir, bunun ana ayırt edici özelliği, oyuncuların beklenmedik durumlara zamanında kendiliğinden tepki vermesi gerektiğidir. ve hiçbir yerden ortaya çıkan engeller. Ve hatta "stratejiler" adı verilen oyunlar bile katılımcıya çok sınırlı bir dizi eylem ve araç ve yine belirli bir rakibin tam öngörülemezliğini sağlar. Durumun eksiksiz bir analizi ve öngörüsünün olmaması, oyuncuyu darbelere tepki verme konusunda kalıcı bir pasif konuma getirir ve dolaylı olarak ona yaşamdaki benzer davranışları öğretir.
Bu pozisyon ne kadar savunmasız ve önceden kaybediliyor diye düşünüyorum, açıklamaya gerek yok. Ancak bilgisayar basitçe kapatılabilir veya bir aşamada kaybedilerek "yeni bir hayata" kavuşabilir, vb. Ancak gerçekte bu türden hiçbir şey olmaz, ancak bu "oyunun" ilkeleri hala aynıdır. Satrançta "yedek" can yoktur - oyun sadece ertelenebilir, ancak yine de oyunu bitirmeniz gerekir. Bu da kazanmak, kaybetmek veya kendinizi rakiplerin birbirlerine baskı yapma fırsatlarının ya kuruyacağı, hatta oyunun devamının anlamsız hale geldiği bir çıkmazda bulmak anlamına gelir. Batı ve SSCB'nin geçen yüzyılın 90'lı yıllarına kadar yaklaşık olarak bu konumda var olduğunu düşünüyorum. Şimdi oyun yeniden başlıyor. Bu nedenle, klasiklere dönmeyi öneriyorum, şimdi bak siyasi Bir bütün olarak "Kurul", içinde olduğumuz durumu gerçekten değerlendirmek ve aptal bir "nişancı" gibi kendiliğinden birileri tarafından bize kayan hareketlere tepki vermeye çalışmamak için. Yine de bu "birisi" bizimle aynı şekilde oynamak istiyor.
Haritaya bakar gibi, Rusya Federasyonu sınırları boyunca her şeyi yukarıdan aşağıya ve soldan sağa, yani kuzeyden güneye ve batıdan doğuya sırayla alacağım.
Arktik ve Subpolar Bölge
Kuzey sınırlarında durum, son dünya savaşının tamamındaki duruma çok benzer - durum gergin, ancak uzun süre istikrarlı. Ara sıra çatışmalar oluyor, ancak buradaki genel "cephe hattı" pratik olarak değişmeden kalıyor. Bu, hem modern Rusya Federasyonu hem de Sovyetler Birliği'nin çabalarıyla, Kuzey Kutbu'nun hem askeri hem de ekonomik olarak gelişmesinde en az birkaç on yıl önümüzde olduğumuz gerçeğiyle açıklanmaktadır. Ve bu sevindirici. En güçlü ve en verimli askeri filomuzun yanı sıra, kıyıdan uzak adalardaki en modern donanıma sahip güçlendirilmiş garnizonlar da dahil olmak üzere kara ve hava örtüsünün güçlü bir grubu burada bulunuyor. aletleriaşırı soğuk koşullar için özel olarak tasarlanmıştır. Sadece biz gerçekten gelişmiş bir sivil buz sınıfı filomuz var. Kıtalararası Kuzey Deniz Rotası boyunca gerekli altyapı halihazırda mevcuttur, ancak hala çaba gösterilmesi gereken bir şey vardır ...
Kuzey Kutbu'nda Rusya aktif olarak çeşitli geliştiriyor ekonomik projeler. Yakın kutup koşullarına uyarlanmış ekipman ve en önemlisi onu kullanabilen ve bakımını yapabilen kalifiye insanlar var. Arktik Okyanusu'nun karşı kıyısında bulunan ABD ve Kanada da dahil olmak üzere hiç kimse böyle bir şeye yakın değil. Kuzey Kutbu bölgesinde bize komşu olan İskandinav devletleri, yani Norveç, İzlanda, Danimarka, Finlandiya ve İsveç (ilk üçü NATO üyesidir), tarihsel olarak bölgesel düzeyde Rusya'ya karşı özellikle sıcak hisler beslemese de, daha çok makul-pragmatik bir konuma bağlı kalıyorlar. büyük doğu komşusuyla ilgili olarak. Üçüncü bir kuvvetin açık ve doğrudan fiziksel müdahalesi olmadan bu devletlerin hiçbiri veya hepsi birlikte, açık Rus karşıtı eylemlere muktedir değildir. Ve prensip olarak, uluslararası ilişkilerde mevcut oldukça tarafsız konumları nedeniyle, istedikleri bu değil.
Kuzeybatı yönü
Baltık'ta ve ona komşu bölgelerde her şey biraz daha karmaşık. Buradaki Rus filosu, böylesine önemli bir su alanı için oldukça zayıf ve hatta tamamen Kuzey Atlantik İttifakı güçlerinin kontrolü altında boğazlarla sığ bir denizde "kilitli". Denizcilik açısından bakıldığında, olası bir çatışma durumunda tüm umut Atlantik'e yelken açabilen Kuzey Filosu'na aittir. Bu, özellikle Kaliningrad eksklavındaki ana deniz üssü ile müştereken kuvvetli bir kara gruplandırmasıyla telafi edilir. Buradan, tüm kıyı devletleri aslında doğrudan RF Silahlı Kuvvetleri tarafından "vuruluyor", bu da doğal olarak dost olmayan komşularımız için son derece endişe vericidir. Ve burada durum İskandinavyalılardan daha kötü - buradaki diğer muhaliflerimizin hepsi “ideolojik”: Estonya, Letonya ve Litvanya'nın 3 eski Sovyet Baltık cumhuriyeti, Polonya, Almanya. Tüm NATO üyeleri. Gerçekten güçlü olan ikisi Polonya ve Almanya'dır. Üçü son derece zayıf, ancak aşırı derecede aktif.
Baltık Denizi'ne komşu bölgelerde, Rusya Federasyonu önemli lojistik ve endüstriyel altyapıya ve "kuzey başkenti" - St. Petersburg'a sahiptir. Rusya Federasyonu ile "birleşmiş Batı" arasındaki ilk ciddi çatışmanın konusu da burada bulunuyor - Baltık deniz yatağı boyunca Rusya'dan Almanya'ya uzanan Kuzey Akım-2 gaz boru hattı. Resmi olarak, proje tamamen ticari olarak kabul edilir, ancak zamanımızda, özellikle bu ölçekte siyasi çıkarları ne etkilemez? Dolayısıyla SP-2 kaynaklar, para ve etki alanları için küresel satranç oyununda bir tür pazarlık kozu haline geldi. Soğuk Savaş sırasında SSCB ile Batı Avrupa arasındaki enerji işbirliğine atıfta bulunarak tüm bunların bir şekilde kendi kendine "çözüleceğini" düşünenler, üzeceğim: çözülmeyecek - durum aynı değil. Başlıca jeopolitik düşmanımız Amerika Birleşik Devletleri'nin şu anda böyle bir hoşgörü için ne gücü, ne aracı ne de zamanı var. SSCB'nin zamanlarından farklı olarak, şimdi, paradoksal olarak, "hegemon" un varlığına yönelik tehdit o kadar yüksek ki, Amerikalıları, her ne kadar azalan yetenekleri çerçevesinde de olsa, olabildiğince sert davranmaya zorluyor. Ve kesinlikle bize hiçbir taviz vermeyecekler, en azından gönüllü olarak ... Evet, ulusaşırı kapitalizm ilginç bir şey ve İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerikan şirketlerine ait fabrikalar Nazi Almanya'sında faaliyet gösterdi ve hatta onlara kâr getirmeye devam etti. Ve savaşın bitiminden sonra, Alman sigorta şirketleri de aynı fabrikaların sahiplerine, aynı işletmelerin Amerikan havacılığı tarafından bombalandığı için tazminat ödedi ... İlginç değil mi?
Ama kendinizi övmeyin, bize böyle bir şey olmayacak. "Batılılar" her zaman böyle, "eğlence için", para ve toprak için savaşmışlardır. Bizimle savaş her zaman yıkım için verildi ve başka hiçbir şekilde yapılmadı. Ve şimdi bir istisna olmayacak. Biz kendimiz düzenli olarak Batı medeniyetinin bir parçası olduğumuzu söylüyoruz. ONLAR, orada, Batı'da hiç öyle düşünmüyorlar. Onlar için biz yabancıydık ve ideolojik olarak başkalarıyız. Evet, evet, kesinlikle ideolojik olarak. Ve bu siyasetle bile ilgili değil, halkların tarihsel dünya görüşüyle ilgili. Topraklarında kültürel olarak yabancı milyonlarca Müslüman mülteciden bizden daha az korkuyorlar - para ve bağışlarla pasifize edilebileceklerine inanıyorlar. Elbette bir hata, ama bu onların sorunu. Ve bizimle, Batı dünyası Anglosaksonlar tarafından yönetildiği sürece, hiç kimse gerçekten bir anlaşmaya varamayacak. Ve itiraf etmeliyiz ki, bir dünya görüşü diğerini yok edene kadar savaş bitmeyecek. Bir çıkmaza girmenin tek olasılığı, hiçbir şey için onlara bağımlı olmamakla birlikte, en azından onlar kadar güçlü olmaktır. İlki bizim için yine işe yarıyor gibiydi, ama ikinci sorunla. Ve biz kendimiz her an hazır olana kadar, gaz boru hatları, petrol boru hatları, elektrik hatları vb. Biçimindeki bu "göbek kordonları". kırın, bize hükmedecekler.
Evet, kendi savunmamızı inşa etmek için paraya ihtiyacımız var, bu ebedi bir gerekçedir. Bu aynı zamanda SSCB'den gelen kömürlü son kademenin Hitler'in ülkemize saldırmasından sadece birkaç saat önce Almanya'ya girdiği gerçeğini de haklı çıkardı. Ancak bu "iki ucu keskin bir kılıç" dır ve bu tür şeyleri hesaba katmak gerekir. Evet, bu fonları birkaç tank inşa etmek için kullanmış olabiliriz, ancak Almanlar atölyelerinde, bizim yönümüze kömüre yönlendirilen silahları da dövdüler. Ve bu kademe olmasaydı, her iki taraftaki teçhizatın savaşa biraz daha az katılması mümkündür. Ve bu nedenle, belki kurban sayısı azalırdı ya da savaş en az bir gün daha kısa olurdu ... Bunu da unutmamak lazım.
Buna ek olarak, özellikle SP-2 durumunda, ülke içinde henüz tamamlanmayan gazlaştırma için bu kadar büyük fonlar harcanırsa, o zaman para da kazanılabilir. Belki çok fazla değil ama risksiz, uluslararası skandallar ve yaptırımlar. Bu boru olmasaydı belki ölmüş olur muyduk? Ölmezdin! Bakın, Güney Akımı iptal edildi ve onlar da ölmediler ... Bazıları sadece ceplerini daha az doldurdu ... Ve tüm AB'nin kendileri için ekolojik ve politik olarak daha kabul edilebilir “beklemesine” izin verdiler, ama çok pahalı enerji kaynakları, nefes almak istiyorlar. - kendileri soracaklar. Ve bu tamamen farklı bir uyum olacak. Stratejistlerin bu yönde düşünecek bir şeyleri var ...
Beyaz rusya
Baltık Denizi'nden ve medyanın acısını halihazırda sınırlandırmış olan doğalgaz boru hattından çok uzak olmayan bir yerde, son günlerde başka bir stratejik çatışma ortaya çıkıyor - askeri planda askeri planda bizim için stratejik olarak önemli olmasının yanı sıra, "Belarus için savaş" aynı zamanda ekonomik potansiyelini korumayı ve hatta bazı şekillerde artırmayı başaran küçük eski Sovyet cumhuriyetlerinden biri. Bu, esas olarak bu ülkenin uzun vadeli daimi lideri Alexander Lukashenko'nun liyakati ve benimsediği kötü şöhretli "çoklu vektör politikası" tarafından yapıldı. Kısacası, tüm bunların özü, Sovyet döneminin olası tüm sosyal başarılarını korurken, birçok kişiye yakın ve tanıdık semboller de dahil olmak üzere, kendi devletlerinin ilerici gelişimini sağlarken, SSCB'nin eski "kardeş" cumhuriyetleriyle dostane ilişkileri sürdürürken ve aynı zamanda inşa etmekti. Batı ile ekonomik ve politik "köprüler". Rus ve Anglo-Sakson topluluklarının yukarıda bahsedilen temel ideolojik çelişkilerine bir bakışta amaç elbette iyi ama ütopik. Dolayısıyla Lukashenka uzun süre "iki sandalyeye oturmayı" başaramadı. Devlet iç ve dış sorunlar yaşamaya başladı. İkisinden de düşmemek için bir “sandalye” seçmem gerekiyordu. Daha yakın ve daha tanıdık olanı seçtim, ama aynı zamanda ikisini de paramparça etmiştim, böylece şimdi mutluluğa tutunabilecektim ...
Birincisi, Rusya ve Beyaz Rusya'nın hemen hemen tüm yaşam alanlarında yakınlığına ve iç içe geçmesine yardımcı olur ve ikincisi ve bu aynı zamanda Lukashenka rejiminin esasıdır, ülkede yine çökmüş Sovyetler Birliği'nin diğer cumhuriyetlerinden farklı olarak vahşi bir renk vermediler. ulusal ve dini çekişmeyi ve Rus düşmanlığını geliştirmek. Ve Batılı muhaliflerin Sovyet sonrası topraklarda sık sık bize karşı oynadıkları bu "ipler" dir.
Görünüşe göre, hem Rusya Federasyonu hem de Beyaz Rusya'daki komşu Ukrayna'nın kötü örneğinden öğrenmiş olan, zaten tamamen açık olan Batı'nın durumu Rus karşıtı bir ruhla sallama girişimlerine rağmen, durum başlangıçta kontrolden çıkmadı. Buna yanıt, Rusya ve Belarus emniyet teşkilatlarının açık işbirliğinin yanı sıra, zaten dile getirilen ve tanıdık ekonomik yaptırım tehdidine yanıt olarak, Birlik Devletinin zaten bir şekilde unutulmuş formatı çerçevesinde keskin bir gelişme ve ticari işbirliği oldu. Tanrı korusun, tüm bunların sonucu olumlu ve en önemlisi hızlı olacak - zaman Lukashenka'nın tarafında değil ve ufukta ülkeyi doğru yolda tutabilecek yeni bir lider yok. Son günlerdeki faaliyetler hala biraz umut veriyor - Belarus lideri, bölgesel (!) Düzeydeki Rus liderlerle sürekli olarak buluşuyor, yeni ve mevcut iş bağlarını güçlendiriyor ve bu zaten tek bir ortak devlet içinde çalışıyor gibi görünüyor.
Ukrayna ve Karadeniz bölgesi
Sınırlarımızda var olan ve çok acı veren bir sorundan daha önce tesadüfen bahsetmiştim - ve bunlar tabii ki Ukrayna'daki olaylar. Bu konu hakkında o kadar çok ve son zamanlarda o kadar çok şey söylendi ki, burada tekrar "çiğnemenin" hiçbir anlamı yok. Şimdiye kadar, Rusya'nın bütün durumdan aldığı tek artı, bölgesel güç dengesini bizim lehimize güçlü bir şekilde yeniden yazan Kırım'ın dönüşüdür. Bundan böyle sadece mevcut durum üzerinde duracağım. Beyaz Rusya'da meydana gelen en son olayların ve Ukrayna ve NATO ülkelerinin bunlara doğrudan katılımının yanı sıra Navalny olayının yanı sıra Batılı "ortakların" Independence'taki davranışları vb. Işığında, umarım herkes için bu bile açıktır. birleşmiş Batı ile bir tür "dostluk" görünümü bizim için tamamen ortadan kalktı. Belli nedenlerden dolayı, "Normandiya formatı" müzakereleri ve dedikleri gibi "Minsk anlaşmaları" uzun bir ömür emretti ... Dolayısıyla, aslında, Ukrayna konusunda Batı ile resmi müzakere kanallarımız yok. Aynı zamanda, mevcut Ukrayna hükümeti kesinlikle ne bağımsızdır ne de sonuç olarak müzakere edilebilir. Bu arada, insanlar uzun süredir acı çeken Donbass'ta ölmeye devam ediyor. Ve yaşayanlar altı yıldır bir tür yasal boşlukta yaşarken, uzun bir süredir haklı ve açık bir şekilde Rusya'ya bakıyor ve ondan yardım istiyor. BİZİM tarafımızdan Donbass ile alay konusu ne kadar sürecek?
Biz ne bekliyoruz? SP-2'nin tamamlanması gerekiyor mu? Bunu zaten yukarıda söyledim - gerekli olacak, yine de durduracaklar. Yaptırımlardan korkuyor muyuz? Yine de girecekler. Gerçekten belirsiz mi? Ve bugün hiç kimse Rusya Federasyonu'na karşı açıkça güçlü eylemlere cesaret edemeyecek - cesaret zayıf. Öyleyse, bu ucuz Kiev üstünün ve onların Amerikalı eğitmenlerinin kendi kendilerine tükürmelerine ve birçoğu zaten bizim vatandaşlarımız olan insanları yok etmelerine ne kadar izin vereceğiz? Duruma bir çözüm olarak, en azından LPNR'yi tanımak ve halihazırda NATO kuvvetlerinden doğrudan bir tehditle karşı karşıya olduğumuz Ukrayna'nın geri kalanına tam bir ekonomik abluka uygulamak gerekiyor, böylece orada benzin, kömür veya yiyecek kalmasın. Hiçbir şey. Bunu yapabiliriz. Batı onları zaten beslemeyecek ve zaten onlara bu açıkça söylendi. Ve kardeşçe halk hakkında bu kadar konuşmaya yeter. Eğer oradaysa, sonunda kendini göstermesine izin verin. Bir ya da iki kişi için atmaları gereken güç genellikle iyidir, bu yüzden bunu atmasına izin verin ya da her şey onlara uygunsa böyle yaşarlar. Rusya'ya göç etmek isteyen herkes vatandaşlık verilerek kabul edilecek. Ve kendileri yardım istediklerinde, acilen gelip Transdinyester'e kadar herkese yardım etmeliyiz ... Tabiri caizse, bir insani koridor yaratın. Biri direnirse, o zaman zorla - medeni Batı örneğini takip ederek, "insani bombalama" ...
Rusya'nın deniz sınırlarını daha da ileriye götürürseniz, Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra en güçlü ve en verimli NATO ordusuna sahip bir ülke var, hala Türkiye Cumhuriyeti ve kendi aptallığıyla zaten bazı toprakları olmadan kalan eski Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti - Abhazya ve Güney Osetya. Görünüşe göre, hemen hemen aynı nedenden ötürü, aktif olarak yabancı bayrakları (AB ve NATO) dalgalandıran bu küçük ülke, biraz farklı bir yönde ilerliyor - beyaz hilal ve bir yıldızla güçlü güney komşusunun kızıl bayrağı altında. Sınır bölgelerinde, ancak daha ileride, ülkenin derinliklerinde, hem toprağın kendisinin hem de nüfusun aktif bir "türkü" vardır - turistler kitlesel gelir, Türk işi aktif olarak yer alır, Türkler genellikle taşındıkları gayrimenkul satın alır, Türk şirketlerinin ofisleri açılır. yerel halk Türk pasaportu alıyor, camiler inşa ediliyor ve Türk dili yavaş yavaş gündelik hayata giriyor. Dolayısıyla, bir komşu devletin topraklarında, Türkiye Cumhuriyeti'nin savunabileceği belli bir Türk etnik yerleşim bölgesi belirir ... Buradaki anahtar kavram budur ve muhtemelen sadece Türkler tarafından yorumlanacaktır. Bunu daha önce bir yerlerde görmüştük, değil mi? Başka bir komşusu olan Suriye Arap Cumhuriyeti'nin topraklarında, Türkler tarafından benzer bir şey halihazırda kudretli ve esaslı olarak kullanılıyor; burada, yerel Türkmen halklarını koruma bahanesiyle, Ankara aslında bir yabancı toprakların bir kısmını ilhak etti. Avrupa'da kimse özellikle Gürcülerden beklemiyor, kendileri kasıtlı olarak kendilerini Rusya'dan “reddediyorlar” gibi görünüyor. Gürcistan'ın "gücünü" Türk yetenekleriyle karşılaştıralım ve ... Sonuç açık bence.
NATO'nun başlıca üyelerinden biri olan Türkiye'nin kendisi, ABD de dahil olmak üzere müttefikleriyle ılımlı bir ifadeyle karmaşık ilişkiler içindedir. Bu ülkenin istisnasız tüm komşuları için kabaca aynı şey söylenebilir. Türkiye aynı zamanda güçlü ve kendine güvenen, hedeflerine ulaşmak için askeri güç kullanmaktan çekinmeyen, uluslararası arenada sert, kurnaz, sinsi ve bağımsız bir oyuncu, kendi çıkarları dışında kimsenin çıkarını gerçekten savunmayan, tarihi emperyal hırsları ve tüm Orta Doğu bölgesinde liderlik iddiasında. İşte bir kokteyl. Türklerden ne ve ne zaman bekleneceği, pratikte kimse gerçekten öngöremez. Ve bu, bu ülkedeki durumu daha da istikrarsız hale getiriyor. Ermenistan ile Azerbaycan arasında son günlerde yeniden canlanan Karabağ çatışması ve bu konudaki kesinlikle net ve hiçbir şekilde pasifize edici Türk açıklamalarının yanı sıra yukarıdakiler sadece yukarıdakileri doğrulamaktadır. Rusya için son derece acı verici olan bu çatışma, SSCB'nin iki eski Sovyet cumhuriyetini içeriyor ve her biri ayrı ayrı dostça ve iyi komşuluk ilişkilerimiz var.
Güney Kafkasya
Milliyetçilik dönemlerinden ve büyük bir ülkenin çöküşünün diğer kıyamet sonrası türbülanslarından da geçmiş olan Rusya Federasyonu'nun doğrudan sınırındaki Azerbaycan, bugün ekonomik olarak en başarılı Sovyet sonrası devletlerden biri haline geldi. Rusya'dan Gürcü topraklarından ayrılan Ermenistan, resmi olarak bizim müttefikimiz, CSTO'nun bir üyesi. RF Silahlı Kuvvetlerinin büyük bir üssü bu eyaletin topraklarında bulunuyor. Ve bu durumda, bu gerçeğin bizim için durumu iyileştirip iyileştirmediği, ya da tam tersi, bilhassa net değil ... Her iki çatışmalı post-Sovyet devletinin güneyinde iki büyük ve tahmin edilemeyen bölgesel "yırtıcılar" var - İran ve Türkiye. Birincisi Karabağ meselesinde hala dış tarafsızlığı sürdürüyor, ikincisi zaten açık bir şekilde Azerbaycan'ın yanında yer alıyor, yeni bir güçle alevlenen çatışmaya kasıtlı olarak "petrol katıyor" ve yine orada kendi hedeflerine ulaşmaya odaklanıyor. Yani, en azından, hidrokarbon zengini Azerbaycan'ı kendi nüfuzunun yörüngesine çekiyor ki bu Rusya'nın çıkarına pek de uygun değil. Aynı zamanda Rusya Federasyonu, Suriye konusunda İran ve Türkiye ile yakın işbirliği içindedir ve bu etkileşim Karabağ olmasa bile sorunsuz denemez.
Bu nedenle Rusya liderliği için Karabağ sorununun taraflarından herhangi birinin desteği kabul edilemez. Ve geçtiğimiz on yıllar boyunca, her iki halka da uyan makul bir çözüm bulmak mümkün olmadı. Resmi olarak Müslüman Azerbaycan'ın bir parçası olan ancak Hristiyanlığı kabul eden Ermenilerin% 90'ının yaşadığı Dağlık Karabağ sorunu, büyük çokuluslu devlet oluşumlarının çöküşünden ve eski iç idari bölünme ilkesine göre onların yerine yeni ülkeler yaratılmasının tipik örneklerinden biridir. genellikle etnik ve / veya dinler arası gerekçelerle kanlı çekişmeye. Tek bir devletin içinde olan insanlar, herkese göründüğü gibi, iç idari sınırlar, taşınmış, yeni bölgelere yerleşmiş gibi tamamen nominal olana genellikle dikkat etmediler. Ancak bu sınırlar birdenbire devlet sınırlarına dönüştüğü anda, bu, halklar, etnik gruplar ve hatta aileler için bir bölünmeye dönüştü, genellikle onlar için son derece rahatsız bir konfigürasyonda, bir ulus aniden kendisini ana devlet kurma konumunda bulmuş gibi görünüyordu ve diğeri, kendi topraklarını terk etmeden ilk ikametgahın ulusal bir azınlığa dönüştüğü, genellikle alıştıkları bazı haklarla sınırlandırıldı.
Bu tür çatışmaların çarpıcı bir örneği, bugün Ukrayna'da, 90'ların başında Moldova'da, eski Yugoslavya topraklarında gördüğümüz şeydir. Ve insanlık tarihindeki son ve en kanlı Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar, birçok açıdan Avusturya-Macaristan ve Rusya imparatorluklarının çöküşünden sonra Avrupa'da ortaya çıkan ulusal çelişkilere yol açtı. Bu nedenle, birisine ne kadar çılgınca gelirse gelsin, ancak bu tür sorunlara barışçıl bir şekilde ve soykırıma veya tüm etnik grupların toplu yeniden yerleştirilmesine gerek kalmadan tek çözüm, yeni bir ortak tek devlet veya en azından iç sınırlar olmaksızın bir tür birlik çerçevesinde ters birleşmeleridir. Schengen bölgesi gibi.
Birisi hoşuna gitsin ya da gitmesin, Belarus'un son örneği, hala bunu yapmaya çalışan küçük devletler için bir başka kısa tarafsız ya da “çok vektörlü” siyaset döneminin nasıl giderek sona erdiğini açıkça gösteriyor. Seçmek zorundasın. Dahası, birçoğu bunu kendi ulusal çıkarlarına göre gönüllü ve kasıtlı olarak yapma fırsatına sahip. Sonra ve çok yakında, yeni bir fetih çağı başlayacak.
Azerbaycanlılar ve Türkler olsa da Ankara'nın pençelerine düşerek böyle bir maceranın onlar için nasıl sonuçlanacağını tahmin etmek oldukça zordur. Türkiye açıkça sert bölgesel hakimiyet ve İslamlaştırma girişimlerine doğru ilerliyor. Böyle yeni bir rejimin, özgürlüğe alışmış SSCB yılları dahil yeterince gelişmiş bir sivil topluma sahip, kesinlikle laik Azerbaycan için rahat görüneceğinden emin değilim. Ve Ankara'nın egemen olduğu topraklarda bulunan bağımsız azınlıklara nasıl davrandığını hepimiz biliyoruz. Hem Azerbaycan topraklarında hem de kendi ülkelerinde Ermeniler için, komşu devletlerin Türkiye'nin yörüngesine girişi genel olarak ulusal bir trajediye dönüşebilir. Ve ilk defa değil. Şükürler olsun, İran bu konuda şimdiye kadar müdahale etmeden makul davranıyor. Dolayısıyla, her iki devlet için son ve zaman içinde test edilmiş çözüm, Rusya ile yeni bir birleşme biçimi olabilir. Ve bu konudaki politikamız, hiç tereddüt etmeden, tam da bu yöne yönelmelidir. Aksi takdirde herkes için kötü olur ... eh, belki, Türkler hariç ...
Doğu - hassas bir mesele
Ayrıca Hazar Denizi'nin karşısında komşumuz İran İslam Cumhuriyeti. Aynı zamanda oldukça güçlü, endüstriyel olarak gelişmiş, karmaşık ve kendine özgü bir devlettir, zengin bir imparatorluk geçmişine sahiptir ve şu anda bölgesinde lider bir rol üstlendiğini iddia etmektedir. Rusya Federasyonu'nun bu ülkeyle olan ilişkileri oldukça eşit ve karşılıklı olarak pragmatik olarak nitelendirilebilir. Daha önce de belirttiğim gibi İran, Suriye sorunlarının çözümünde bizimle aktif olarak işbirliği yapıyor, ancak Türkiye gibi kendi bencil çıkarlarını da unutmuyor. Ancak bu normaldir ve tamamen doğaldır. Diğer bazı devletlerde, İran Donanması'na ait 2 savaş gemisi, Rus ordusu "Kafkasya 2020" nin son büyük ölçekli manevralarına katıldı ve bu küçük gerçek çok şey ifade ediyor.
Buna ek olarak, İran'la, uluslararası gündemdeki çeşitli konularda her türlü tutarsızlığın varlığında, en az bir güçlü ortak düşmanımız var - ABD. Yani, küresel düzeyde, müttefik değiliz, o zaman en azından yakın öngörülebilir gelecek için durumsal ortağız. Rusya'nın güçlü bir çıkarını gören İran'ın Transkafkasya ihtilafında tarafsız bir pozisyon almasının nedeni tam da budur. İran ayrıca, askeri alan da dahil olmak üzere, son koşulların tesadüfen ABD ile daha büyük bir çatışmaya giren başka bir komşularımız olan Çin ile aktif ilişkiler geliştiriyor.
ÇHC ile aramızda SSCB'nin birkaç eski Orta Asya birlik cumhuriyeti var: Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan, Özbekistan ve Türkmenistan ile Moğol Halk Cumhuriyeti. Yine, Sovyet sonrası bir türbülans ve elde edilen bağımsızlığın verdiği coşku döneminden sonra, Rusya Federasyonu tüm bu ülkelerle normal ilişkiler kurdu. Birisiyle müttefik olarak adlandırılabilirler, iyi komşuluk biriyle. Ermenistan, Rusya ve Beyaz Rusya ile birlikte Kazakistan, Kırgızistan ve Tacikistan CSTO üyesidir; bu devletlerin topraklarında bir Rus askeri varlığı vardır. Kelimenin tam anlamıyla Rusya ve Çin gibi iki dev arasında yer alan Orta Asya devletlerinin, prensip olarak, elbette, yörüngelerini takip etmekten başka seçenekleri yoktur. Birden fazla biri, başka biri. Uluslararası arenada Çin ile "yörüngelerimizin" şu anda yakın olması ve aynı zamanda özellikle kesişmemesi iyi bir şey.
Bu nedenle, ortak Orta Asya'mızda “belden aşağı” göreceli barış ve düzen hüküm sürmektedir. Elbette, esas olarak Amerika Birleşik Devletleri şahsında bir dış düşman, durumu periyodik olarak sarsmaya çalışıyor. Ama neyse ki tüm bölge için şu ana kadar Çin ile ortak bir düşmanımız var. Er ya da geç, Orta Asyalıların da karar vermesi gerekse de, Rus siyasetçiler bunu uzun vadede gözden kaçırmamalı.
Çinli yoldaşlar
PRC bizim en büyük ve en güçlü komşumuzdur. Dünyanın en büyük, en zengin ve en kalabalık ülkesi ve şüphesiz dünyanın ilk ekonomisidir. Çin'in henüz bizi geride bırakmadığı ve Amerikalıların birleştiği tek alan askeri ve uzay teknolojisi. Ve bu, bence, oldukça iyi ilişkimizin temel taşlarından biri. Son yıllarda tüm muazzam ve hızla büyüyen gücüne rağmen Çin, uzun süredir oldukça barışçıl bir dış politika izliyor. Bununla birlikte, ÇHC'nin barışçıllığı, hiçbir şekilde Çin'in egemen dünya süper gücü olma ve ilgili tüm faydalardan yararlanma konusunda haklı bir arzunun yokluğunda yatmıyor, daha çok bu hedefe ulaşma yolunda yatıyor. Bunu sadece askeri ya da "renkli devrimler" vb. Gibi diğer şiddet içeren yollarla değil, sessiz ama aktif ekonomik ve diğer ülke ve kıtalara nüfus sızmasıyla yapıyorlar. Neyse ki, bunun için yeterli endüstriyel potansiyele, paraya ve insana sahipler. Bu tarihsel aşamada Rusya Federasyonu ile ÇHC arasındaki ilişkiler, karşılıklı yarar sağlayan ve hatta dostane olarak nitelendirilebilir. Elbette Çin, herhangi bir ayık fikirli devlet gibi, yalnızca kendi çıkarlarını koruyor. Ancak aynı zamanda kesinlikle güvenilir, pazarlık edilebilir ve dünya çapında bağımsız bir oyuncu.
Dahası, herhangi biri ne derse desin, bu arada Çinliler için hiç bitmeyen yakın ortak sosyalist tarih temelinde bile, ideolojik olarak Çin'e yakınız. Karşılıklı ciddi iddialarımız yok, ancak Amerika Birleşik Devletleri şahsında ciddi ve ortak bir düşmanımız var. Son zamanlarda, Rusya Federasyonu'nun Çin ile etkileşimi, askeri alan da dahil olmak üzere yakın ve karşılıklı olarak faydalı olarak nitelendirilebilir. Ve Batı'daki birçok kişi bundan hoşlanmıyor, bu da doğru yönde ilerlediğimiz anlamına geliyor. Şimdilik, en azından ... Tüm bu yaptırımlar ve ülkemize karşı ekonomik savaş arasında dünyada biri Rusya'yı ekonomik ve siyasi olarak gerçekten destekleyebiliyorsa, o zaman Çin'dir. ABD ve bölgedeki müttefikleri karşısında Çin'in askeri zayıflığını dengeleyebilecek biri varsa o da Rusya'dır. Şu anda birbirimize ihtiyacımız var ve bundan kaçış yok. Ayrıca Çin'in yakın komşumuz olduğu gerçeğinden de uzaklaşamayız - arkadaş olmamız gerekiyor, yapabiliriz ama dikkatli olun ...
Uzak Doğu
Karaya komşu olan son ülkemiz Kuzey Kore - Kuzey Kore'dir. İlk bakışta, her şeye gücü yeten "hegemon" ile bile çatışmaya girmekten korkmayan, tuhaf ama gururlu ve oldukça bağımsız bir devlet. Görünüşe göre nükleer silahları ve teslimat araçları var gibi görünüyor, bu da en yakın komşularını (ve bizim de) düzenli olarak korkutuyor - Güney Kore ve Japonya. Tüm bağımsızlığına rağmen, Kuzey Kore'nin varlığının gerçek garantörü Çin'dir. Rusya için bu ülke mütevazı bir ticaret ortağı ve neredeyse hiç tehlike oluşturmuyor. Pekala, keşke kendi tasarımları olan süper silahların bir sonraki testlerinde yanlış yerde bir yere uçacak bir şeyleri varsa ... Politik olarak, aynı yakın ortak tarihe bir bakış ve birleşmiş Batı ile geleneksel olarak kötü ilişkiler, bu bizim değil de dostumuzdur. düşman, eğer öyleyse.
Burada, olabildiğince kısaca, Japonya ve Güney Kore hakkında - iki son derece gelişmiş ekonomi, neredeyse tüm yeni teknolojilerde, elektronik ve makine mühendisliğinde dünya çapında oyuncular; Bu alanlarda sadece ticari ortaklarımız değil. Aynı zamanda, ABD Silahlı Kuvvetleri içinde devasa sabit uçak gemileri ve bu her şeyi söylüyor. "Poseidon" un ortaya çıkmasıyla birlikte "batmaz uçak gemisi" ifadesinin yanı sıra, yeni Anayasa değişikliklerinin kabul edilmesinden sonra samuray soyundan gelenlerin Rusya Federasyonu'na karşı toprak iddialarını kasıtlı olarak kullanmıyorum.
Birleşik Devletler ile deniz mahallesini Bering Boğazı üzerinden tarif etmek pek mantıklı değil. Buna ek olarak, belki de, Alaska'daki Amerikalıların askeri altyapısında son zamanlarda meydana gelen ve Uzak Doğu bölgelerimizde kesinlikle yeterli şekilde yanıt vermemiz gereken keskin artış. Şu anda dünyanın en büyük Pasifik Okyanusu için kesinlikle yetersiz olan ve dolayısıyla jeopolitik açıdan önemli bir bölge olan Donanma güçlerindeki artış dahil.
... ve tüm bunların sonucu olan
Prensip olarak, sınırlar boyunca genel bakışla ilgili her şey bu. Yukarıdakilerin hepsini yazarken, kendi kendime düşündüm - bu Rus tarihinde aşırı derecede zor bir aşama mı, yoksa böyle bir şey daha önce mi oldu? Ve bitirdiğimde, genel olarak gerçekten yeni hiçbir şeyin olmadığı sonucuna vardım. Geriye dönüp baktığımızda, ortaya çıktığı gibi, henüz en kötü senaryo değil. Düşmanlarımız güçlü ama asla zayıf olmadılar ve asla da olmadılar. Arkadaşlar pek güvenilir değildir - ve beklenmedik bir şey yoktur. Kısacası burnunuzu asmanıza gerek yok - bir şekilde tekrar dışarı çıkacağız, ilk defa değil ...
Durumla ilgili daha küresel ölçekte bir şeyler de ekleyeceğim. Kafkasya 2020'deki katılımcı listesine geri dönersek, o zaman zaten tanıdık olan eski Sovyet cumhuriyetleri olan İran ve Çin'e ek olarak, orada iki yeni ilginç ülke göreceğiz - Myanmar ve Pakistan. Myanmar (eski adıyla Burma), Hindistan (doğusu), Çin ve Tayland arasında yer alan, 53 milyon nüfuslu, Asya standartlarına göre küçük bir ülkedir. Aynı zamanda, bu ülkenin ordusunda 406 bin kişi var ve bu, Rusların neredeyse yarısı. Pakistan, yaklaşık 215 milyon nüfusa sahip resmi bir nükleer güç. Hindistan'ın batısında ve Afganistan'ın güneyinde bulunan 654 bin kişilik bir ordu. Bölgedeki önemli bir Müslüman dış politika oyuncusu ve yukarıda belirtildiği gibi resmi olarak nükleer silahlara sahip. İlginç bir şekilde, hem Çin hem de Pakistan'ın bir başka bölgesel nükleer güç olan Hindistan ile bazı bölgesel anlaşmazlıkları var. Aynı zamanda Hindistan, Pakistan ve Çin, Rusya, Kazakistan, Tacikistan, Kırgızistan ve Özbekistan ile birlikte Şangay İşbirliği Örgütü üyeleridir. Hindistan, Rusya ve Çin de Brezilya ve Güney Afrika'yı da içeren BRICS üyesidir. Ve eğer SCO, doğrudan bir askeri blok olmamakla birlikte, hala askeri-politik bir organizasyon ise, BRICS tamamen ekonomik bir varlıktır. Bütün bunlara yine coğrafi bir harita üzerinden bakarsak, Rusya Federasyonu'nun yanı sıra, modern dünyanın en hızlı büyüyen bölgesi olan Orta ve Güneydoğu Asya'nın neredeyse tamamının SCO devletlerinin etki alanına girdiğini anlayacağız.
Amerika Birleşik Devletleri ve müttefikleri, başlıca bölgesel oyuncuları, özellikle de her bakımdan hızla büyüyen Hindistan'ı aktif olarak etkilemeye çalışıyor ve onları açıkça kendi etki alanlarına çekmeye çalışıyor. Yakın zamana kadar, Amerika'nın Güney Asya'daki ana müttefiklerinden biri, 2012'den bu yana ilişkileri hızla kötüleşen Pakistan'dı. Ve ABD'nin Hindistan ile yakınlaşma girişimlerini gören Pakistan da güçlü müttefikler aramaya başladı - sonucu Kafkasya 2020 manevralarında görüyoruz. Aynı zamanda, Amerikalılarla karşılıklı yarar sağlayan ilişkileri sürdürmeye çalışan Hindistan'ın kendisi, özellikle Rusya Federasyonu veya Çin gibi güçlü dünya çapındaki oyunculardan birine karşı Birleşik Devletler ile kesinlikle arkadaş olması gerekeceğini açıkça fark ederek, güçlü "dostça" kucaklaşmasına girmedi. daha ziyade, Hinduların sevmediği ikisi birlikte. Ülkelerinin SCO ve BRICS üyeliği de bunun bir başka teyidi.
Kısacası, birçok düşmanımız var, oldukça güçlüler, ancak en azından şu anda güvenebileceğiniz yeterince insan var. Pek çoğunun, tüm bu "müttefiklerin" çok güvenilmez olduğunu söyleyeceğini anlıyorum. Böyle bir şey var. Ama düşmanın kampına da aynı bakış açısıyla bakalım - ABD'nin dünyadaki başlıca müttefiklerinin ezici çoğunluğu ya doğrudan askeri ya da ekonomik işgal altında "hegemon" altında ve son zamanlarda da görüldüğü gibi, bundan herkes memnun değil. Bu, özellikle Amerika'daki iç sorunların keskin bir şekilde arttığı bir zamanda Anglo-Sakson olmayan ülkeler arasında kendini göstermeye başlıyor ve o, onları kölelerinin pahasına çözmeye çalışıyor. Avrupalı NATO üyelerinin büyük bir kısmı genellikle rüzgar gülü olarak adlandırılan ve çevredeki duruma bağlı olarak yönlerini hızla değiştiren, rüzgar gülü devletleridir. Bütün bunlar son dünya savaşı sırasında açıkça görüldü: Alman Reich güçlüyken ve kazanıyor iken, kendi bayrağı altında, gönüllü olarak ya da istemeyerek, neredeyse tüm Avrupa girdi. Almanların başarı dönemi biter bitmez, tüm müttefikleri, en azından geri çekildiler veya savaştan çıkmaya çalıştılar, en fazla, Almanlar tarafından kendilerine verilen silahlarını, son patronlarına karşı çevirdiler. Sonucun yanı sıra hiçbir şeyin tekrarını engellemediğini biliyoruz.
Yani, elbette, yalnız olmasak da dost-müttefiklerle zor bir soru. Ama şimdi şekillenenler, düşmanın sahip olduklarından kolektif olarak daha güçlüler. Aynı zamanda, hem biz hem de "müttefiklerimiz" artık nesnel olarak iyileşme ve büyüme dönemindeyiz. Ve şimdi düşmanımız, ona nasıl bakarsanız bakın, gitgide çok ciddi bir ekonomik, politik ve ahlaki krize sürükleniyor.
Bir konuşmada Putin'in Petersburg'daki çocukluk deneyiminden yola çıkarak şöyle dediğini hatırlıyorum: "... Eğer bir kavga kaçınılmazsa, önce vurmalısınız!" Şimdi sormak istiyorum: Vladimir Vladimirovich, hala bir kavgadan kaçınılabileceğini düşünüyor musunuz? Bence, zaten tüm hızıyla devam ediyor! Bize yapılan tüm bu cezasız tükürme, tekme ve kelepçeler ve hatta ana düşmanımızdan değil, melez yandaşlarından gelen bu iyi-komşuluk birlikteliğinin tezahürleri mi? Belki de nihayet, bazılarını düzgünce ağzına vermenin zamanı geldi, böylece geri kalanı caydırılacaktı? Zaten uygun olduklarında neden bunun için daha iyi zamanlar bekleyesiniz? Amerikalılar ne bizde ne de Çin'e karşı aptal değiller ve dahası her ikisiyle de açık çatışmaya gitmeyecekler - bu onlar için intihar. Ve hiç tereddüt etmeden ve hiç kimseye bakmadan kendi ulusal çıkarlarımızla başa çıkmaya ihtiyacımız var - bir başlangıç için, en azından kaybettiğimiz ülkeyi geri getirmeliyiz. Sonuç olarak, sonuç olarak, daha önce birlikte yaşayan tüm insanların çoğuna fayda sağlayacak. Ve halkınızın, hatta halklarınızın iyiliği için, gerekirse güç kullanabilirsiniz. Aksi takdirde, neden bu güce ihtiyacımız var?