Yeni bir gezici retrospektifin konusu 27 Mayıs’ta Los Angeles’taki The Broad müzesinde açılıyor, Keith Haring (1958–1990), alışılmadık derecede genç yaşta sanat dünyasında ün kazandı. 1980’lerde New York şehrinin şehir merkezindeki sahnesinde belirleyici bir figür haline gelen bir grafiti sanatçısı olarak ilk kez ün kazandığında 20’li yaşlarının başındaydı; yüksek ve düşük kültür arasında kalan son engeller.
Haring’in hiyeroglif ve boyama kitabı ana hatlarından oluşan hızla kesikli kombinasyonları, çalışmaları sokaktan galeriye ve nihayet müzayede evine giderek milyonlarca dolar kazandıkça bu gelişmeleri özetledi. 1990’da 31 yaşındayken AIDS tarafından yok edildi, arkasında Warhol’un ve akranı Jean-Michel Basquiat’ınkine rakip olan bir efsane bıraktı.
Şimşeği bir şişede yakalayan Haring, New York’ta 1920’lerde Paris’in gösterişsiz ihtişamıyla eşleşen kültürel bir anı yansıtıyordu. Her iki ortam da, daha büyük tarihsel güçlerin teşvik ettiği bir yaratıcı akınına tanık oldu: Fransız başkenti için I. NYC neredeyse kasaları kadar boşaldı ve sanatsal adaylardan oluşan bir tsunamiye yer açtı – ironik bir şekilde çoğu, savaş sonrası refahın meyveleri ve televizyon programlarının yangın hortumu akışı arasında reşit oldukları banliyöden kaçıyordu.
Televizyon sayesinde Boomers, etkilenebilir izleyicilerini korku ve bilimkurgu gibi türlerle tanıştıran durum komedileri, varyete şovları, dramalar, reklamlar ve B-filmlerinin içinde büyüdü. Aynı derecede önemli olan şey, televizyonun dünyayı sarsan olayları -JFK suikastı, sivil haklar protestoları, Vietnam Savaşı- banliyö oturma odalarına getirmesiydi. Sonuç, görüntüleri nesiller boyu paylaşılan bir stenografiye dönüştürdü.
O halde, rock and roll müziği ve çizgi romanları da içeren orta yüzyıl kitle iletişim araçları tarafından şekillendirilen sanatçıların, 20. yüzyıl modernizminin yüksek fikirli soyutlamalarının Kavramsal Sanat ve Minimalizm’den sonra tükendiğini görmeleri şaşırtıcı değil. temsile geri dön. Haring için bu, orijinalinden daha enerjik ve demokratikleşmiş bir tür Pop Art’ı yeniden canlandırmak anlamına geliyordu.
“Keith Haring: Sanat Herkes İçindir” 27 Mayıs – Ekim tarihleri arasında Los Angeles’taki Broad Museum’da sergilenecek. 28, 2023; the Ontario Sanat GalerisiToronto, 11 Kasım 2023’ten itibaren–17 Mart 2024; ve Walker Sanat MerkeziMinneapolis, 27 Nisan–8 Eylül 2024.
-
Erken yaşam ve kariyer
Erken yaşlarda çizim yapma yeteneğini kanıtlayan Haring, Reading, Pensilvanya’da doğdu ve New York City’nin 130 mil batısında, yakındaki Kutztown’da büyüdü. 1815’te kurulan kasaba, Alman göçmenler tarafından yerleşmişti ve bir Mennonite topluluğuna ev sahipliği yapıyordu; aynı zamanda bir üniversiteye sahipti. Nüfusunun yüzde 95’i beyaz olan Kutztown, Orta Amerika’nın kartpostal versiyonuydu.
Haring’in ebeveynleri Birleşik Mesih Kilisesi’nin üyeleriydi ve Haring, gençken 1960’larda Batı Kıyısı’nda başlayan hippileştirilmiş bir evanjelizm kolu olan İsa Hareketi’ne kapıldı. Babası ona karikatür öğreterek yeteneklerini teşvik etti. Haring henüz lisedeyken ülke çapında otostop çekerek Grateful Dead ve kendi yarattığı Nixon karşıtı tişörtleri sattı.
1976’da Haring, ticari tasarım eğitimi almak için Pittsburgh’daki Ivy School of Professional Art’a kaydoldu, ancak burada sadece iki sömestr kaldı. Robert Henri’nin 1923 tarihli incelemesini okuduktan sonra, Sanat RuhuHaring, 1978’de New York’a taşındı ve Görsel Sanatlar Okulu’na burslu olarak girdi. (Çeşitli kaynaklara göre ya okuldan atıldı ya da okuldan atıldı.)
-
New York
Haring’in New York’u, ölüme terk edilmiş bir şehrin kaosu ve çökmekte olan altyapısı arasında bir rönesans yaşıyordu. Bu, özellikle sanat dünyası ile patlayan bir kulüp sahnesi arasındaki çapraz beslemenin canlı bir kültürel sinerji yarattığı – 14. Cadde ile sınırlandırılmış, ancak bir mahalleden çok bir ruh hali gibi olan – şehir merkezinde belirgindi. Örneğin Basquiat, dönemin mega mekanı Palladium için bir VIP salonu tasarlarken, Haring’in kısa bir süre komi olarak çalıştığı Danceteria, tartışmalı Karen Finley gibi performans sanatçılarını sergiledi. Kulüpler, Aşağı Manhattan’da bu tür ücretleri programlayan kar amacı gütmeyen alternatif alanların tamamlayıcısı haline geldi.
Haring için daha önemli olan, 70’lerin başında Bronx ve Brooklyn’deki renkli topluluklarda başlayan grafitinin etkisiydi. Belediye tarafından vandal olarak görülse de, Lee Quinones ve Dondi White gibi figürler inkar edilemez derecede hırslıydılar ve tüm metro trenlerini karikatürize görüntülerle iç içe geçmiş fütüristik barok etiketlerden oluşan duvar resimleriyle kaplıyorlardı. Hip-hop’un yükselişiyle eşzamanlı olarak, Wild Style başlığı altındaki bu çalışma, hem Basquiat hem de Haring’e ilham vererek, şehir manzarasında her yerde bulunan bir varlık haline geldi.
Quinones ve White gibi Haring de metroyu daha mütevazı da olsa sanatı için kullandı. Haring, trenleri “bombalamak” yerine, geçiş istasyonlarını stüdyosu yaptı ve Transit Otoritesinin reklam afişlerini bekleyen çerçevelere geçici olarak yerleştireceği siyah kağıtlara kendiliğinden görüntüler oluşturmak için beyaz tebeşir kullandı. Erişilebilir ve anında kendisininmiş gibi tanınan bir semboloji geliştirdi: uçan daireler, havlayan köpek kafalı insan bedenleri ve en ikonik olanı, radyoaktif bir parıltıyı çağrıştırmak için dışa doğru yayılan çizgilerle çevrelenmiş, dört ayak üzerinde duran bir bebek olan “ışıldayan bebeği”. . Bu görüntüler ve onlar gibi diğerleri, ileriye dönük çalışmalarını tanımlayacaktı.
Ancak Haring’in yaklaşımı, sanat tarihi kaynaklarından pek de bağımsız değildi. Christo’nun enstalasyonlarının halka açık doğası ve Belçikalı soyutlamacı Pierre Alechinsky’nin piktografik kompozisyonları büyük etkiler yarattı.
-
Daha Sonra Çalışmak
Haring, metro duvarlarından tuvale geçerken, pratiği heykel ve performansı içerecek şekilde genişledi. Mark’s Place’deki sanat/gece hayatı outlet Club 57’nin müdavimiydi ve burada kafasına boş bir TV kasası geçirerek Neo-Dada şiiri okuyordu.
Ayrıca ünlü koreograf Bill T. Jones ile kapsamlı bir işbirliği yaptı. The Kitchen’daki bir işbirliğinde Jones, Haring’in arkasında çalışırken The Kitchen’ın geniş çatı katının genişliğini genişleten bir tabloyu öfkeyle yürütürken dans etti. Daha sonra Haring, Jones’un oynadığı Brooklyn Academy of Music’teki bir prodüksiyon için setleri tasarladı. Belki de birlikte en iyi bilinen projeleri, kamera için sahnelenen ve fotoğrafçı Tseng Kwong Chi tarafından çekilen ve Haring’in Jones’un çıplak vücudunu beyaza boyanmış kabile işaretlerini andıran motiflerle tamamen kapladığı bir performanstı.
Haring ayrıca hem dış mekanda hem de iç mekanda birkaç duvar resmi yaptı. Crack Wack mi, Harlem River Drive ile FDR Drive’ın kesiştiği noktada bir hentbol sahasının duvarında uyuşturucu karşıtı bir mesaj ve Gay Men’s Health Crisis’in banyosu için Haring’in AIDS aktivizmine değinen sürükleyici bir parça. Warhol’un Haring markalı gereçler satan Business Art modelini izleyen bir butik olan Pop Shop’u için benzer şekilde her şeyi kapsayan bir dekor kullandı.
Haring’in olağanüstü çıktısı (bazen günde 40’a kadar resim yapabiliyordu) ve tutarlılığı göz önüne alındığında, sanatının ucuz koltuklara oynayan bir sanatçının ürünü olduğuyla alay etmek kolaydır, ancak bu, onun inceliğini ve karmaşıklığını göz ardı eder. Haring hızlı yaşadı ve genç yaşta öldü, evet, ama geride bugün hâlâ ikna edici olmaya devam eden zarif bir eser bıraktı.
Kaynak : https://www.artnews.com/list/art-news/artists/who-is-keith-haring-80s-graffiti-art-1234666899/