“İşe gitmeye korkuyorum” dedi. Onlara durmalarını söyleyemem, onlara durmalarını söyleyemem. Yardım edemem. Ama çok iş değiştirmiş ve zor zamanlar geçirmiş biri olarak biraz sığmış gibi. Gün, asıl işinin değil, ellerinin ve ayaklarının ucunda satılmasıyla biter. Görünüşlerine göre değerlendirilir. Benim zamanımda böyle değildi, mükemmellik gerektiriyor. Bazen geç kaldığım için içeri girmeye korkuyorum. Ertesi gün hayatından endişe ederek eğildi.
Ne de olsa bir gözleme 1.500’e ulaştığında, sabit bir geliri olmayan gençlerin paraya ihtiyacı oluyor. Sonra sinirlenir ve para ister. Dinlenmek istediğinizde genç, utanmış, endişeli ve endişeli olmalısınız. Diğeri de çabalarken takdir etmediği bir yerden kaçmak ister tabii. İşe gitmek veya sabah erken kalkmak istemiyorsanız, bir nedene ihtiyacınız var. Hiç kimse sürekli kendini yetersiz hissederek işe gitmek zorunda değildir. İşverenlerin anlaması gereken şey budur.
Bir insanın gençliğini, enerjisini ve zamanını boşa harcadığı için, savaş tatmini ve parasının karşılığını vermelidir. Kemiklerden bahsediyorsanız, günde 20-30 bin MNT alıp sizin için çalışabilecek biri olduğu için mutlu olmalısınız. Yönlendirebilir, çalıştırabilir ve keskinleştirebilirseniz, kimse hareketsiz değildir. Ekibiniz iş değiştirir ve verimsiz hale gelirse, kendinizi bir sorun olarak düşünün. Günümüz gençleri çalışamayacaklarını söylemeden önce bir kez daha düşünün. Belki de cesaretleri kırılabildikleri kadar çoktur. Gençlere nerede iş yaparlarsa yapsınlar kesin bir sözleşme yapmalarını söylemek istiyorum.