Ukrayna savaşından önce, Oleg Belotskyy tanınmış bir profesyonel motokros sürücüsüydü. Bu günlerde, yaralı askerleri ön saflardan hastaneye taşıyan bir ambulansın direksiyonunda sürüş ve koordinasyon becerileri test ediliyor.
Ruslar ön saflara doğru ilerlerken ambulansları bombalıyor, birkaç metre önlerinde patlamalar oluyor.
O anlarda nasıl hissettiğine dair açıklaması hoş değil – ama dürüstler: “Süpermen gibi hissetmiyorum. Her seferinde korkuyorum” diyor. “Ne zaman s-tty pantolonum olsa.”
31 yaşındaki Belotskyy, Kiev’den. Ailesini batı Ukrayna şehri Lviv yakınlarındaki güvenli bir yere naklettikten ve Hastaneler olarak bilinen bir Ukraynalı gönüllü sağlık görevlisi grubu için iki şehir arasında malzeme sağladıktan sonra yeni savaş zamanı mesleğine düştüğünü söylüyor.
Araba kullanabildiğini ve İngilizce konuştuğunu öğrendiklerinde, gemiye gelmesini istediler.
Bağışlara bağlı olan grup, ön saflara malzeme ulaştırıyor ve gönüllü ambulans hizmeti veriyor. Üslerinden biri Dnipro şehri yakınlarındaki bir kasabada faaliyet gösteriyor.
‘Kendimi Süpermen gibi hissetmiyorum’: Rusya’nın Ukrayna’daki savaşının eşiğindeki bir hastanenin içinde
Ukrayna’nın güneydoğusundaki savaşın ön hatlarına en yakın şehir olan Dnipro, insani ve askeri savaş çabalarının merkezi haline geldi. Yaklaşık bir milyon nüfuslu hareketli şehir, Ukrayna’nın dördüncü en büyük şehridir ve sadece birkaç yüz kilometre uzaklıktaki 480 kilometrelik bir cephe hattı boyunca savaş devam ederken nispeten güvenli bir ada olarak kalmıştır.
Ancak bu cephe hatları olduğundan çok daha yakın görünebilir. Belotskyy, Hospitallers üssünden gelen roket saldırılarından kırmızı alevler görebildiklerini söylüyor.
‘Her seferinde son rotasyonum olacağını düşünüyorum’
Grup, yemyeşil bir banliyöde eski bir hastanede, dışarıda park edilmiş uzun bir siyah ambulans kuyruğunda faaliyet gösteriyor. Ruslar onları top mermileriyle hedef alıyor, bu yüzden Berlotskyy onları ince dallar ve ağlarla kamufle etmeye çalıştıklarını söylüyor.
Ama bu işe yaramadı, diye açıklıyor, bize telefonunda daha önce mal taşımak için kullanılan ve ön saflarda yaralanan bir kamyonetin için için yanan karkasının resmini göstererek. Bunun yerine ambulansları siyaha boyadılar.
Hospitallers taburu hem Ukraynalılardan hem de becerilerinin burada başka herhangi bir yerden daha iyi hizmet edileceğine inanarak orta yolu bulan uluslararası gönüllülerden oluşuyor.
Ziyaret ettiğimizde, Belotskyy’nin bir Amerikalı ve iki İsveçliden oluşan mürettebatı, Kharkiv yakınlarında bir ay sürecek rotasyon için bir ambulans yüklüyor. Askeri üniformalar giymişler, omuzlarında tüfekler asılı.
Belotskyy, “Bir Gürcü kafesinde dinlenirken, Gürcü yemekleri yerken, Avrupa müziği dinlerken, İsveçli adamlarla, Amerikalı adamlarla, Rus av tüfeğiyle Ukraynalı adamlarla Rusya ile savaşa girerken kuyrukta şaka yapıyoruz” diyor Belotskyy. , onların uluslararası makyaj.
Bunun, birkaç günden birkaç haftaya kadar sürebilen beşinci veya altıncı rotasyonu olduğuna inanıyor.
Trend Hikayeler
-
Uçuş deneyimi olmayan yolcu, pilotun yetersiz kalması üzerine uçağa indi
-
Aurora Cannabis, Edmonton’daki Aurora Sky tesisini kapatacak
Daha fazla oku:
Bir zamanlar savaş zamanı umutsuzluğunun sembolü olan Kiev tren istasyonu bir umut yeridir.
Her seferinde, diyor, bunun son olacağına yemin ediyor. Ailesi onun “deli” olduğunu düşünüyor ve her gün karşılaştığı tehlike onu da kaybetmedi.
“Her seferinde bunun son rotasyonum olacağını düşünüyorum. ‘Hayır, yeter’ gibiyim” diyor.
“Sonra cephede oturan basit askerleri hatırlıyorum. Bu basit insanların son bir sigara paketi var ve sizinle paylaşmak istiyorlar. Çamurda, kanda ıslak ve kirliler. Ve bunu her düşündüğümde, bu yüzden geri dönüyorum.”
Belotskyy’nin hobi olarak sık sık atış poligonlarına gitmek dışında hiçbir askeri tecrübesi yok.
Ama arkadaşlarının çoğu askerde ya da gönüllü çalışıyor ve o da üzerine düşeni yapmak istiyor. 18 ila 60 yaşları arasındaki Ukraynalı erkeklerin de savaşa çağrılmaları durumunda ülkeyi terk etmeleri cumhurbaşkanlığı kararnamesi ile engelleniyor.
Özellikle ambulansların ağırlık merkezi çok daha yüksek olduğu için beceriler doğrudan aktarılamazken, motosiklet geçmişinin başka şekillerde yardımcı olduğunu söylüyor.
“Motosiklet yarışları, bazı köşeleri ve bazı yüzeyleri ne kadar hızlı ve güvenli bir şekilde yapmam gerektiğini anlamama yardımcı oluyor. Fizik yasalarını ve aynı şeyin ambulanslar ve motosikletlerle nasıl yapıldığını anlamaya gerçekten yardımcı oluyor” diyor.
Yaralıları taşımak için genellikle kamyonetlere ihtiyaç duyulur
Gönüllü ekip, orduyla uyum içinde çalışıyor ve askerlerden yaralıları almaları gerektiğini söylemelerini bekliyor. Bazen çatışmalar ambulansların geçemeyeceği kadar şiddetli oluyor, diyor, hatta Ukrayna ordusunun ambulansları bile.
Geldiklerinde, bunu yapmak için bombardımandan kurtulmuş olarak, genellikle onları bekleyen birçok hasta vardır. En ağır yaralıları götürüyorlar – bazen bir seferde üç veya dört.
Çoğu zaman, en ön saflarda, yol genellikle ambulansların gezinmesi için fazla çiğnenir. O anlarda ekip pikap kullanmak ve yaralı askerleri sırtına yüklemek zorunda kalıyor.
“Pek çok insan, yaralı insanları bir kamyonetle inip çıkarken nasıl bir kamyona koyduğunuzu soruyor. Evet kesinlikle. Çarpıyorlar ama içeride değillerse ölüyorlar” diyor Belotskyy.
Belotskyy’nin gördüğü yaralanmaların çoğu şarapnel yaraları ve sarsıntılardır. Belotskyy, birçok askerin iki veya üç sarsıntı geçirdiğini ve hala cepheden ayrılmak istemediğini söylüyor.
Daha fazla oku:
Dnipro hastanesindeki yaralı askerler, Ukrayna savaşının dehşetini ortaya koyuyor
Diğer gönüllüler, bunun Ukrayna ordusunun gücünün bir kanıtı olduğuna inanıyor.
Oleg’in mürettebatındaki İsveçli iki gönüllüden biri olan Patrick, İsveç ordusunda beş yıl çalıştıktan sonra Hospitallers’a katıldı ve sağlık görevlisi olarak görev yapıyor.
Orduda geçirdiği süreye rağmen, bu onun bir savaş bölgesine ilk gelişidir. Yeteneklerinin burada daha iyi hizmet edeceğine inandığı için orduyu Ukrayna’ya bıraktığını söylüyor. Burada olmak için kendi kişisel parasını harcıyor, ancak yiyecek ve konaklama ihtiyaçlarının çoğunu Hastaneler sağlıyor.
Patrick, gördüğü yaralanmaların çoğunun “ağır topçu bombardımanı ve askerlerin plakalarını ve miğferlerini takmaması”ndan kaynaklandığını söylüyor.
Ukraynalı savaşçılardan sayısız saf irade ve kararlılık örneğiyle karşılaştı.
Grup, Irpin’de çalışırken, Mart sonunda Ruslar geri çekilmeden önce, ellerinde köpek ısırması nedeniyle ciddi şekilde yaralanan bir askere yardım etti. Asker iyi olduğu konusunda kararlıydı, ancak Patrick bir gün sonra tedavi edilirse ampütasyona ihtiyacı olacağını söyledi.
“Başka bir zaman komutanlardan biriyle birlikteydik, tank kullanıyordu. Şiddetli bir sarsıntı geçirdi. Ve arada bir bayılırdı. Ve gitmeyi reddetti,” diyor Patrick.
Başlangıçta savaşın sadece birkaç ay süreceğini ve sonra eve döneceğini düşünürken, süresiz olarak kalacağına yemin eder. Ailesi karardan pek memnun değil ama yine de kendini buna mecbur hissediyor.
Daha fazla oku:
Yıkık Ukrayna köyünde mahsur kalan yaşlılar kaldı
“Nasıl açıklayacağımı bilmiyorum ama Ukraynalılar ülkelerini ve insanlarını gerçekten önemsiyor ve bunun için hayatlarını verecekler. Ruslara boyun eğmeyecekler. Ve buna hayranlık duymaktan başka bir şeyim yok” diyor.
“İki aydır buradayız ve hiçbir şeyden pişman değilim. Daha çok evimde gibi hissediyorum, bir şeyi bir amaç için yapıyormuşum gibi.”
© 2022 Global News, Corus Entertainment Inc.’in bir bölümüdür.
Kaynak : https://globalnews.ca/news/8829184/ukraine-war-motocross-rider/