Boston Logan Uluslararası Havalimanı'nda altı saatlik bir konaklama sırasında yorgun çocukları eğlendirmek
Kendinizi üç sıkılmış çocuk ve altı saatlik bir konaklama ile bir havaalanında mahsur bulduğunuzda ne yaparsınız? Elbette bir film yazıyor, yönetiyor, yönetiyor ve filme alıyorsunuz!
Bir yıldan fazla bir süredir aileden uzakta bir okyanusu yaşadıktan sonra, üç hafta eyaletlerde aileyi ziyaret etmek kulağa iyi bir fikir gibi geldi. Kocam 30 Aralık'ta çalışmak için zamanında tek başına uçarken, Yeni Yılda ailemle buluşmak için çocuklarla birkaç gün daha yalnız kalmak da güzel bir plan gibi geldi.
2 Ocak'ta, doğu kıyısının dört bir yanında üç hafta süren ve ortabatı ziyaret eden aileyi ziyaret ettikten, jet lag, ters kültür şoku ve aşırı uyarılmış çocuklarla başa çıktıktan sonra, artık dahice bir plan gibi görünmüyordu, daha çok ne cehennem olduğunu düşünüyordum planın.
Herkesi görmek ne kadar güzeldi, eve uçuşumuzun planlandığı zamana kadar, çocuklar ve ben kendi yataklarımıza ve günlük rutinimize dönmeye hazırdık. Bu yüzden, havaalanına çok fazla bagajla manevra yaparak ve sekiz, yedi ve beş yaşındaki üç çocuğuma çoban olarak yürüdüğüm için yorgun ama mutlu bir beklenti içindeydi.
Check-in kontuarındaki uzun sıra hoş bir manzara değildi, ancak her deneyimli gezgin, özellikle tatillerde bu tür şeylere alışkındır. Çocuklarımın diğer yolcuları rahatsız etmesini engellemeye çalışırken, önümdeki çizgi zar zor hareket ederken arkamdaki çizginin hızla büyüdüğünü fark ettim.
İnsanlar tezgahta çok uzun süre duruyor gibiydi ve duyguları yükseliyor gibiydi. Chicago'da büyük bir fırtına olduğu ortaya çıktı. Uçağımız direkt DC'den İngiltere'ye olduğu için bunun önemli olacağını düşünmezsiniz ama yanılıyorsunuz.
Uçuşumuz iptal edildi. O gün başka seçenek yoktu. Ertesi gün için yeniden rezervasyon aldık ve direkt uçuş yerine şimdi eve bir gece uçuşundan önce altı saatlik bir konaklama ile Boston üzerinden bir bağlantılı uçuşla karşı karşıya kaldık.
Yatakların çoktan soyulduğu, havalı yatakların söndüğü ve çarşafların çamaşırhanede olduğu Büyük Halamın evine geri döndük. Bizi sevmesine ve birlikte geçirdiğimiz bu ekstra günün harika bir sürpriz olduğunu düşündürmeye çalışmasına rağmen, normal yaşamı geri kazanmaya bizim kadar hazır olduğuna eminim.
Ertesi gün havaalanına döndük, önceki günle aynı kıyafetleri giydik, çünkü o valizleri Noel hediyeleri ve kirli çamaşırlarla dolduracak değildim. Eve dönme konusundaki önceki günkü coşkunun yerini, önümüzdeki uzun yol için gönülsüz bir dayanıklılık ruhu aldı, şimdi de uçuşların her an iptal edilebileceği ve değişebileceği bir dünyada yaşadığımıza dair ek bir farkındalık duygusuyla.
Boston Logan Havaalanına vardık ve eve dönüş uçuşuyla aramızda geçen altı uzun saat vardı. Otuz dakika içinde bana yapışan, bana ne kadar sıkıldıklarını söyleyen ve uçağa binmeden önce ne kadar zaman kaldığını soran üç mızmız çocuk vardı.
Yaratıcı olmanın zamanı gelmişti.
Kaynaklarımı değerlendirdim. Seyahatin bu aşamasında, düşünceli bir şekilde satın alınan her seyahat oyuncağı çekiciliğini tüketmişti. Çıkartma kitapları dolduruldu. Elde taşınan elektronik oyunlar, akıllı telefonların pillerinin azalmasından önceki karanlık günlerde mevcut ve uygun fiyatlı ve artık kimse ilgilenmiyordu. Bulunduğum terminal, dükkanlar ya da saptırmalar açısından neredeyse hiçbir şeye sahip değildi.
Ama bir kameram vardı. Ve kısa video parçacıkları alabilir.
"Çocuklar," diye duyurdum, süper kahramanın anne gücünü yukarı çekmek bize hissettiğimden çok daha coşkulu görünmemiz için aşırı ihtiyaç duyduğumuz zamanlarda verdi. "Bir film yapacağız."
Üç küçük surat bana bakmak için hemen döndü. Onların dikkatini çektim. Bir komplo için beyin fırtınası yapmak, oyuncu seçimi belirlemek ve tek başına bir çekim planı geliştirmek çok zaman aldı.
Klasik dedektifler mecazını kullanarak bir gizemin peşine düşmeye karar verdik. Bir anne havaalanında çocuğunu kaybetti. İki beceriksiz dedektif davayı alır ve kayıp çocuğu arar. Pembe renkteki kayıp kız her sahnede tamamen görülebilir ancak dedektifler onu fark edemez.
Oyuncu seçimi oldukça basitti. Ben anneydim ve sadece açılış ve kapanış sahnelerinde göründüm. Sekiz yaşındaki, “Pembe Kayıp Kız” ın baş karakterini canlandıracaktı. Küçük olan iki beceriksiz dedektifler olacaktı.
Beş yaşındaki çocuk biraz diva gibiydi ve karaktere kendi dönüşünü yapmak yerine ona vermeye çalıştığımız satırlardan herhangi birini kullanmayı reddetti. Ara sıra sıralı olmayan veya doğaçlama dans hareketinden ek komik bir rahatlama getiren çoğunlukla sessiz yardımcı oldu.
Çekim yerleri aramak için terminalin salonlarını dolaştık, ilerledikçe sahneleri doğaçlama ve filme aldık.
Bir filmi çekerek, kendi geçit alanımıza geri döndük ve kamera pili bitene kadar görüntüleri inceledik.
Uçağa binmek için hala bir saatimiz vardı ama hepimiz için ruh hali değişmişti. Saatler önce kaldırılan oyuncaklar ve kitaplar şimdi daha ilginç görünüyordu ve saatin elleri daha önce yaptıkları gibi ağır çekimde hareket etmek yerine durmadan tıklıyordu.
Eve döndüğümde, filmimizi birlikte düzenledim ve bir aile klasiği oldu. Keşke bunu YouTube'a yükleyip sizinle paylaşabilsem ama çocuklar beni reddedecek ve gelecekteki torunlarla iletişim kurmayı umuyorum, bu yüzden potansiyel eşler getirildiğinde çıkarılacak özel bir aile hazinesi olarak kalması gerekecek tatil yemekleri için ev.
Bu, zihinsel olarak çıkardığım ve önümdeki yol sert olduğunda kendime hatırlattığım ve bir adım daha atamayacağımı hissettiğim kişisel zaferlerden biri. Bana verilen limonları aldım ve limonata yaptım. Bir kez yaparsam tekrar yapabilirim.
Tek yapmam gereken, BOS'ta öğrenilen dersleri uygulamak.
Empati, bir başkasının durumu, zihni (düşünceleri) ve hissi (duyguları) hakkında farkındalık eylemi/sürecidir. Başkalarının bakış açısını anlama kapasitesidir.
Her zaman kendimden daha büyük bir şeyin parçası olmak istemişimdir. Çocukken, mutlu, işlevsel bir aile hayal ettiğim kadar masalsı bir düğünü hayal etmedim.
“… Artık hastalığın yayılmasını durdurmak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız. İngiltere'deki ilk okullar, ortaokullar ve kolejler yarından itibaren uzaktan hizmete geçmeli… ”“ Ah, ne? Aman Tanrım, lütfen hayır! " Televizyonu kapattığınızda, son kilitlemenin görüntüleri zihninizde yanıp söner.
Her yeni ebeveyn gibi, babalıkla ilgili pek çok endişem vardı. Fiziksel engelli bir baba olmak, bahçe çeşitliliğinize fazladan bir endişe katmanı ekledi, yeni ebeveyn endişeleri beni sevecekler mi? ve ne yaptığımı hiç bilecek miyim?
Asla evde doğum yapmayı düşünecek bir insan olmadım. Çoğu anne gibi ben de yıllarca hastanede yaşanan çılgın doğumları televizyonlarda ve filmlerde izledim ve bunun benim de deneyimim olacağını düşündüm - kocama hakaret etmek ve hemşirelere gölge düşürmek.