En kısa savaşlar bile ilgili taraflar için uzun sürebilir. Ne yazık ki, aşağıda listelenen çatışmalara katılanlar için, onlarca hatta yüzyıllarca böyle bir kargaşaya katlanmak zorunda kaldılar. Bazılarında askerler, doğumlarından önce başlamış olsalar bile, asla karar veremeyecekleri bir savaşta tüm yaşamları boyunca savaştılar!
10. Karen Çatışması (1949’dan günümüze; 67 yıl sürüyor)
Karen çatışması, 1949’da başlayan ve halen devam eden dünyanın en uzun iç savaşıdır. Karen çatışması, Güneydoğu Asya’daki en büyük etnik gruplardan biri olan ve yüzyıllardır Myanmar’da (Burma) kendi ayrı Karen Ülkeleri için savaşan Karen halkıyla ilgilidir. Bu iç savaşın iki ana katılımcısı Karen Ulusal Birliği ve Birmanya Tatmadaw’ıdır.
Birincisi, silahlı bir kanatla (Karen Ulusal Kurtuluş Ordusu) ve Myanmar’ın resmi askeri örgütüyle Tatmadaw’la donatılmış Karen halkının siyasi bir örgütüdür. Çatışma esas olarak 1952’de Birmanya hükümeti tarafından kurulan Myanmar’ın Karen Eyaletinde yaşanıyor. Çatışma yıllar içinde binlerce zayiatla sonuçlandı ve birçok Karen’in kendi komşu ülkelerine kaçmasına neden oldu.
9. Hollanda Bağımsızlık Savaşı (1568-1648; 80 yıl)
Hollanda isyanı olarak da adlandırılan Seksen Yıl Savaşı, 1568 ile 1648 yılları arasında 80 yıllık bir dönemi kapsıyordu. Dönem, Hollanda’daki on yedi eyaletin ispanyol Kralına karşı ayaklanmasıyla damgasını vurdu. Ayaklanmanın başlangıcında, Kralın güçleri isyancıları bastırmayı ve isyanı bastırmayı başardı. Ancak isyan güçlendi ve 1572’de isyancılar Brielle’i ele geçirdi, bu da İspanya için büyük bir yenilgi anlamına geliyordu. Son olarak, 1648’de on yedi eyalet, Cumhuriyet olarak da bilinen Hollanda’nın Birleşik Eyaletleri olarak bağımsızlığa kavuştu.
8. Selevkos-Part Savaşı (MÖ 238 – MÖ 129; 109 yıl)
Selevkos-Part Savaşı, Selevkos Pers imparatorluğu ile Part devleti arasında bir dizi çatışmayı içeriyordu, bu da birincisinin üssünden İran’a sürülmesi ve bir Part imparatorluğunun kurulmasıyla sonuçlandı. İlk başta Selevkos İmparatorluğu Suriye’den İndus Nehri’ne kadar uzanıyordu. Böylesine geniş bir krallığı sürdürmek kolay değildi ve Selevkoslar hem batıdaki Helenistik Devletlerden hem de doğudaki İran halkından sürekli sorunlarla karşı karşıya kaldılar. Kargaşadan yararlanan iki Selevkos Satrapı, Baktriya ve Partlar, dış eyaletlerini bağımsız devletler olarak ilan ettiler. Ancak Partlar, MÖ 238’de Orta Asya’dan gelen İranlı Parni kabileleri tarafından işgal edildi ve daha sonra ülkenin kontrolünü ele geçirdi ve kendilerini Partlar olarak adlandırdı.
O zamanlar Ptolemaik Mısır’la savaşmakla meşgul olan Selevkoslar, topraklarının büyük bir bölümünü İran’ın doğusunda ve Medyayı Partların elinde kaybettiler. Ancak hırslı bir Seleukos kralı olan Antiochus III, atalarının imparatorluğunun kayıp topraklarını geri almaya hazırdı ve MÖ 209’da Partlara karşı bir kampanya başlattı. Bunu yaparken, Antiochus III onları yenmeyi başardı ve onları orijinal fethedilen Part eyaletlerinde vasal statüsüne indirdi. Ancak Selevkoslar, Antiokhos’un Magnesia Muharebesi’nde Romalılar tarafından yenilgiye uğratılmasıyla ülkenin kontrolünü kaybetmeye başladılar. Partlar artık Arsasitlerin gücü altına girdi ve yeni Part kralı şimdi Selevkos topraklarını fethetmeye başladı. MÖ 139’da Selevkoslar, Partlarla yapılan büyük bir savaşta yenildi ve Selevkos Kralı II. Demetrius’un ve dolayısıyla bölgenin yeni yöneticileri olarak Partların fethiyle sona erdi.
7. Plantagenet-Valois / yüz yıl savaşı (1337-1453; 116 yıl)
Yüz Yıl Savaşı, Fransız tahtının haklı adayları olduğunu iddia eden iki kraliyet evi arasında uzun süren bir çatışmaydı. Savaşa, Fransız krallarının eski Capetian soyunun yok olması ve Fransız tahtını etkili bir şekilde terk etmesi neden oldu.
Taht için iki ana yarışmacı Plantagenet Evi (veya Anjou Evi) ve rakip Valois Evi idi. İlki, 12. yüzyıl İngiltere’sinin hükümdarlarıydı ve aslen Anjou ve Normandiya’daki Fransız bölgelerine aitti. Plantagenetler İngiltere ve Fransa’nın birleşik hükümdarları olduğunu iddia ederken, Valois Hanedanı da Fransa Krallığı’nın hükümdarları olduğunu iddia etti. Bu iki rakip hanedandan beş kuşak Kral, 1337 ile 1453 yılları arasında Fransız tahtı için savaştı ve her iki tarafta da zafer ve şövalyelik yükseklikleri vardı. Bu savaşın sonunda Jeanne D’arc, Valois hanedanlığının canlanmasında önemli bir rol oynadı.
Mirastan Mahrum Valois Prensi Charles’ta bir dövüş ruhuna ilham verdi ve çabaları, Valois hanedanının geleneksel taç giyme yeri olan ingiliz Orleans Kuşatması’nın kaldırılmasına yardım ettikten sonra onun taç giymesine yol açtı. İngilizler tarafından ele geçirilen Joan gözaltına alındı ve Büyücülükten suçlu bulundu ve ardından 1431’de kazıkta yakıldı. Ancak Joan’ın çabaları kaybolmadı ve Charles krallığını elinde tutmayı başardı. Daha sonra, 1453’te ingiliz birlikleri Fransa’dan çekilmek zorunda kaldı.
6. Bizans-Osmanlı (1265-1479; 214 yıl)
Bizans-Osmanlı savaşları, 1265 ile 1479 yılları arasında 214 yıllık uzun bir dönemi kapsayan belirleyici bir dizi savaştı. Bu savaş nihayetinde Bizans İmparatorluğu’nun ölümüne ve Osmanlı İmparatorluğu’nun Bizans’ın eski topraklarında yükselmesine neden oldu. 1204 Yılına gelindiğinde, Bizans’ın başkenti Konstantinopolis dördüncü Haçlılar tarafından işgal edildi.
Rum Sultanlığı bu fırsatı Küçük Asya’daki Bizans topraklarını fethetmek için kullandı. Ancak 1261’de Konstantinopolis, İznik imparatorluğu tarafından Latin İmparatorluğu’ndan devralındı. Bizans imparatorluğu, bu dönem boyunca birçok düşmanın tehditleriyle yüzleşmeye devam etti ve en büyük tehditlerden biri, Osmanlı İmparatorluğu’nun kurucusu olarak tarihe geçen I. Osman adlı bir Türk Beyi tarafından ortaya atıldı. I. Osman ilk olarak Osmanlı Beyliği’nin Sultanı olduğunu ve 1380’de Trakya’yı Bizanslılardan fethettiğini ilan etti. 1400 Yılına gelindiğinde Bizans imparatorluğu, Bizanslıların orijinal engin krallığının son derece küçük topraklarına indirildi ve 1479’da Bizans-Osmanlı Savaşlarının sona ermesiyle Doğu Akdeniz’de Osmanlı üstünlüğü iyi bir şekilde kuruldu.
5. Bizans-Selçuklu (1048-1308; 260)
Bizans-Selçuklu Savaşları, Küçük Asya ve Suriye bölgelerinde Bizans İmparatorluğu’ndan Selçuklu Türklerine güçlerin kaymasına ve Haçlı Seferleri döneminin ortaya çıkmasına yol açan 260 yıllık bir süre boyunca bir dizi savaşı içeriyordu. 1055’te Bağdat’ın ele geçirilmesinden sonra Türkler krallıklarını batıya doğru genişletti ve 1064’te Selçuklu Sultanı Alp Arslan, Ermenistan’ı Bizanslılardan fethetti.
1067’de Türkler Küçük Asya’yı işgal etmeye çalıştıklarında, bir Bizans karşı saldırısı tarafından geri püskürtüldüler. Ancak 1071’deki Manzikert Muharebesi, Bizans kuvvetlerini yenmeyi ve Bizans imparatorunu ele geçirmeyi başardıkları için Selçuklu Türkleri için büyük bir zafer olduğunu kanıtladı. Bu büyük zafere rağmen, Küçük Asya üzerindeki Bizans yönetimi devam etti ve Türklerin Anadolu Yarımadası’nın tam kontrolünü ele geçirmeleri 20 yıl daha sürdü.
Birinci Haçlı Seferi çağrısı, Selçuklu Türklerinin Kudüs’ü ele geçirmesiyle yapıldı. Manzikert Savaşı’ndan sonraki yüz yıl içinde, birinci haçlı seferleri Selçukluları Küçük Asya kıyılarından sürdü ve Bizanslılar, kaybedilen topraklarının bir kısmı üzerinde bir tür kontrolü başarıyla geri kazandılar. Ancak sonraki haçlı seferleri, müttefiklerini görmezden gelen veya onlara saygısızlık eden Haçlılar da sık sık Bizans şehirlerini ve kasabalarını yağmaladıkları için Bizanslılara yarardan çok zarar verdi.
4. Arauco Savaşı (1536-1818; 282 yıl)
Arauco savaşı, 1536’dan 1818’e kadar 282 yıl süren dünya tarihinin en uzun savaşlarından biriydi. İspanyollar, Güney Amerika’ya hakim olma girişimlerinde, bölgenin yerli sakinleri olan Mapuche halkını defalarca kolonileştirmeye çalıştılar. 1536’da İspanyollar Macellan Boğazı’nı iyice keşfederken, Mapuche onların daha ileri gitmelerine ve küçük İspanyol ordusuna saldırmalarına izin vermeyi reddetti.
Sayıca az olmasına rağmen, İspanyollar çok sayıda Mapuche’yi öldürmelerine ve hayatta kalanları geri çekilmeye zorlamalarına izin veren daha gelişmiş silahlarla donatılmıştı. Savaşlar gelecekte de devam etti ve Mapuçe, esas olarak bölgenin sunduğu doğal engeller nedeniyle bağımsızlıklarını korumayı başardı. Ancak, savaşlara rağmen, her iki taraf arasında da ticaret borsaları kuruldu.
Şili Bağımsızlık Savaşı sırasında ispanyollar Şilililer tarafından yenildi ve Şili’deki ispanyol yönetimi tamamen devrildi ve Mapuçeler ile ispanyollar arasındaki savaşı etkili bir şekilde sona erdirdi. Bununla birlikte, Mapuçeler bu güç transferine karşı çıktılar ve en büyük korkuları, yeni Şili ülkesi Mapuçeleri topraklarından sürmek için güç ve diplomasi kullandığında, açlıktan ve hastalıktan birçok ölüme yol açtığında ve ekonomik kayıpları sakat bıraktığında doğru çıktı.
3. Hollanda-Scilly Savaşı (1651-1986; 335 yıl)
Savaşların ve kan dökülmesinin tamamen yokluğuyla işaretlenmiş, dünya tarihimizdeki en tuhaf ve hatta en garip savaşlardan biri, üç yüz otuz beş yıl savaşı olarak bilinir. Çatışma, ingiliz iç savaşı’nın bir yan ürünü olarak 30 Mart 1651’de başladı. İngiltere’nin eski müttefikleri olan Hollandalılar milletvekillerinin yanında yer almaya karar verdiler. Hollandalıların daha önce dostane ilişkileri olan Kralcılar bunu bir ihanet olarak gördüler ve öfkeleriyle Hollanda gemiciliğini hain arkadaşlarının cezası olarak işgal ettiler.
Ancak 1651’de Kralcılar, küçük bir grup ada, yani ‘Scilly Adaları’ dışında tüm İngiltere’den sürülmüştü. Kraliyetçilerin elinde ticaret kayıpları yaşayan Hollandalılar, Kraliyetçileri tehdit etmek için bölgeye deniz kuvvetlerini göndererek kendilerine bir ders vermeye karar verdiler. Kraliyetçiler para öksürmezse savaş ilan etmeleri için Hollandalı komutan Tromp’a da emirler verildi. Daha sonra, en yaygın hikayeye göre, Kraliyetçiler parayı reddetti ve Tromp’u savaş ilan etmeye zorladı.
Büyük ölçüde azalan Kralcı güçler ve onlardan düşük kar elde etme şansı, Tromp’un angajman arayışını iptal etmesine ve bir savaş cenneti gerçekleşmeden geri dönmesine neden oldu. Kısa süre sonra Kralcılar parlamenterlere teslim oldular ve Hollandalılar esasen savaş ilan ettiklerini unutmuşlardı.
3 Yüzyıldan fazla bir süre sonra, yerel bir tarihçi olan Roy Duncan, Scilly’de savaşla ilgili tarihi bir dipnota rastladı ve Hollanda büyükelçisini Scilly’yi ziyaret etmeye ve ateşkes görüşmesi için İngiltere’ye davet etti. Barış antlaşması 17 Nisan 1986’da imzalandı ve Hollandalılar ile Scilly Adaları arasındaki ‘sahte savaşı’ sona erdirdi.
2. Pers-Roma Savaşları (MÖ 92 – MS 629; 721 yıl)
Roma Pers savaşları, Roma dünyası ile birbirini izleyen iki İran imparatorluğu, yani Partlar ve Sasaniler arasında 721 yıllık bir süre boyunca gerçekleşen bir dizi savaştı. Bu savaşın ilk savaşı, MÖ 92’de Roma Cumhuriyeti’nin Partlarla savaştığı zaman başlıyor. Partlarla olan düşmanlıkların sona ermesinden sonra Romalılar, bir sonraki İran imparatorluğu’na karşı Sasaniler’inkiyle yüzleşmek için mücadelelerine devam ettiler.
Savaş, MS 629’da hem Bizans Doğu Roma İmparatorluğu’nu hem de Sasani İmparatorluğu’nu harap eden Arap Müslümanların baskınlarıyla sona erdi. Persler ve Romalılar arasındaki uzun süren savaş boyunca sınır büyük ölçüde sabit kalırken, sınırlara yakın şehirler, kaleler ve eyaletler bu iki savaşan rakip imparatorluk tarafından sürekli olarak fethedildi ve yeniden fethedildi. Bununla birlikte, savaşın hem Romalılar hem de Persler (hem Part hem de sonra Sasani) için yıkıcı ekonomik sonuçları oldu ve bu nedenle her birini Arap Müslümanların ani saldırılarına karşı son derece savunmasız hale getirdi.
1. İber dini savaşları (711-1492; 781 yıl)
İber dini savaşları veya ‘Reconquista’, İber Yarımadası tarihinde (modern ispanya ve Portekiz dahil) 711’den 1492’ye kadar yaklaşık 781 yıl süren bir dönemdi. Yarımadanın kontrolü için Hıristiyan krallıklar ile Müslüman Moors arasında uzun bir dizi mücadelenin damgasını vurduğu dönem. 711’de Kuzey Afrika bölgesinde ve şimdi Fas ve Cezayir’in bir parçası olan Müslümanlar olan Moors, Akdeniz’i geçti ve yavaş yavaş Avrupa’ya doğru ilerleyerek mümkün olan her yerde ve her zaman kendi topraklarını kurdu.
Reconquista’nın tam güçle gerçek başlangıcı, 718’de Vizigotların Hıristiyan Kralı Pelayo’nun Alcama’da yaklaşmakta olan Müslüman ordusunu yenmesiyle Covadonga Savaşı ile işaretlendi. Sonraki yüzyıllar boyunca, Hıristiyanlar ve moors arasında her iki tarafta zaferler ve kayıplarla bir dizi savaş yapıldı. Reconquista’nın son yıllarında Katolik Kilisesi, savaşı Haçlı Seferleri’ne benzer bir ‘kutsal savaş’ olarak tanıdı ve kilisenin birkaç askeri emri de savaşa katıldı. Son olarak, 1400’lere gelindiğinde, Moors’un egemenliği altında kalan yalnızca birkaç bölgesi vardı.
1469’da Aragon Kralı Ferdinand ile Kastilya Kraliçesi I. Isabella arasındaki tarihi bir evlilik, Ferdinand ve Isabella’nın Birleşik Güçleri Moors’la savaşırken İber Yarımadası’nın Müslüman istilasının sona ermesine işaret etti. 1492’de Grenada’yı onlardan yeniden fethetmeyi başardılar ve böylece Reconquista’yı sona erdirdiler.