Super God Gene - 0549
Bölüm 549 – Şehri Bastıran Büyük Ordu
Çevirmen: Zebani
Tanrıça Sığınağı’na sefere giden Karatanrı, yanına her biri yüzün üzerinde zindeliğe sahip 6 adamla birlikle 200’ün üzerinde elit evrimciydi almıştı.
Tanrıça Sığınağı’nın güçlerini araştırdıktan sonra, getirdikleri güç sığınağı yıkmak için gerekenden on kat fazlaydı.
Karatanrı ve askerleri, dağların tehlikeli bölgelerinden kaçınmak için güvenli olduğu onaylanmış bir patikadan geçtiler. Tanrıça Sığınağı’na bir gecede vardılar.
Dağları aştıktan sonra karla kaplı bir tepenin üzerinde duran büyük beyaz kaleyi görebildiler. Peri masalından fırlamış gibi görünen bir manzarası vardı.
“Bu bir kraliyet sığınağı.” ordusuyla birlikte ilerleyen Karatanrı sert bi tonda konuştu.
Han Sen’in Tanrıça Sığınağı’nı keşfetmek Karatanrı için küçük bir mesele değildi. Sığınağı koruyan güçlü evrimciler yoktu. Dağın tepesindeki avantajlı konumu bile Karatanrı ve askerleri için bir engel değildi. Han Sen ne olduğunu dahi anlayamadan sığınağı ele geçireceklerinden eminlerdi.
Lâkin, Li Xinglun’un adamlarıyla birlikte Han Sen’e yardıma gelme ihtimalinden endişeleniyordu.
Adamları sığınakta Han Sen dışında tek bir elitin bile olmadığını söylese de, Han Sen’in yeteneklerinden çekinen Karatanrı büyük bir güç getirdi. Zayıf bir sığınak için getirdiği onca güçlü adamı bu nedenle getirmişti. Şimdi Han Sen ortaya çıksa bile, gözünü dahi kırpmadan onu öldürebileceğine inanıyordu.
Ayrıca, Han Sen’in onlara karşı hazırlık yapacak zamanı olmaması için bu kadar hızlı ilerlemişlerdi. Gerçi bilseler bile, direnecek güçleri olmadığı için bir anlamı yoktu. Şu anda Han Sen’in sığınağını yerle yeksan etmekten başka bir şey istemiyordu.
Uyanan Han Sen, Yang Manli’den haberi aldıktan sonra hiç vakit kaybetmeden Tanrıça Sığınağı’na ışınlandı.
Geçen günlerde tek yaptığı Karatanrı’nın ortaya çıkmasını beklemekti. Düşmanının böyle bir fırsatı kaçırmayacağını çok iyi biliyordu.
Tanrıça Sığınağı, gelecek savaşa hazırlık yapmak için tam teyakkuzdaydı. Sıradan evrimciler ve tüccarlar güvenli yerlerden seyrederken Tanrıça Ordusu surlara çıkmıştı.
Olayları idrak etmede zorluk çeken insanlar bile Tanrıça Sığınağı’nda büyük olayların yaşanacağını hissedebiliyordu.
Han Sen sığınak kapısının kulesine ulaştığında, Karatanrı ve askerlerinin Tanrıça Sığınağı’nın önündeki boş ovalara yerleştiklerini gördü.
Başı çeken 100’ün üzerinde zindeliğe sahip olan ve kar kurtlarına binen altı evrimciyle birlikte aynı türde canavarlara binen 200’den fazla evrimci, büyük bir formasyon kurmuşlardı. Hepsinin gözü Tanrıça Sığınağı’nın üzerindeydi.
“Bu kadar adam nereden geldi lan? Yakınlarda başka bir sığınak mı varmış?”
“Başka bir sığınaktan oldukları gün gibi ortada. Tanrıça Sığınağı’mız bu kadar seçkine sahip değil. Şu 200 kar kurduna da bir bakın. Sığınaktaki her şeyi satsak bile bu kadar binek satın alamazdık.”
“Formasyonlarına bakılırsa sığınağımıza saldıracaklar gibi duruyor.”
“Sığınağı fethederlerse işler daha iyi olur belki. Han Sen tam bir vergi memuru! Belki bu gelenler bizi o kadar sömürmezler.”
“Şu formasyona bi bakın, iyi bakın. Han Sen’in böyle bir gücü alt edebilmesinin imkanı yok. Teslim olur mu acaba?”
…
Tanrıça Sığınağı’nın sıradan insanları heyecanlı bir şekilde tartışıyorlardı.
Karatanrı’nın bineği tek boynuzlu bir kara kurttu. Gözleri bir buz gibi soğuktu. İki adım attı ve sahibi Karatanrı siyah uzun kılıcını kınından çıkardı. Kulede duran Han Sen’e doğru kaldırdı ve yüksek sesle “Ben, Karatanrı ordusunun lideri Karatanrı’yım! Han Sen, utanmaz ve alçak bir insan. Bana arkamdan namertçe zehirli silahıyla saldırdı ve neredeyse ölüyordum. Bugün, onun alçaklıklarına son vermeye geldim! Bu mesele, Han Sen’le benim aramda! Eğer silahlarınızı bırakıp teslim olursanız, hayatınızı bağışlarım. Teslim olmayıp Han Sen’e yardım edenlerinse gözünün yaşına dahi bakmam!” diye bağırdı.
Ardından kılıcını salladı ve önündeki buzulu ikiye böldü. Saldırısının kuvveti, Tanrıça Sığınağı’ndakilerin yüreklerine korku saldı.
“Öldür!”
Karatanrı’nın arkasındaki 200 evrimci aynı anda haykırdı. Sesleri bölgede bir yıldırım gibi yankı yaptı.
“Çok güçlü lan! Karatanrı zindeliği 100’ü aşmış bir elit ve arkasındaki evrimciler de boru değil. Tanrıça Sığınağı’mız, sahip olduğu azıcık güçle onlar nasıl alt edebilir?”
“Ne ekersen onu biçersin! Han Sen gibi insanlar ölümü en çok hak edenlerdir.”
“Aynen. Han Sen hadsizce hareket ediyor ve son zamanlarda birçok şey yaptı. Birine zehirle suikast mı düzenlemiş? Dün yediğin hurmalar, bugün seni tırmalar!”
“İttifak’a kaçar mı acep?”
“Yapabileceği başka bir şey olduğunu sanmıyorum.”
“Karatanrı’nın hemen ardında duran altı kişiyi gördün mü? İzbandut gibi adamlar cidden! Onlar da zindeliği 100’ü aşmış uzmanlar olabilir mi? Han Sen’in altındaki askerler, onlardan birini bile def edemezken, altı tanesi var!”
“Bence olması gereken bu. Her ay bizden absürt miktarda para alıyor. Başına gelen her şeyi hak ediyor!”
Konuşan insanlar, Tanrıça Ordusuna katılmış ancak sonrasında ayrılmış insanlardı. Adamakıllı işlerini yapmak yerine, emek olmadan yemek istediler. Han Sen Tanrıça Sığınağı’nı ele geçirdiğinde, Tanrıça Ordusundakilere büyük avantajlar sağlamıştı. Ancak mızmızlananlardan kira, vergi ve giriş ücreti aldı. Haliyle Han Sen’den haz etmiyorlardı ve başına talihsizlikleri zevkle izlemek istiyorlardı.
Han Sen Tanrıça Sığınağı’nı fethetmeseydi, hayatlarının şimdikinden daha sefil olacağı gerçeği bir an bile akıllarına gelmedi.
Gerçi insan doğası böyleydi. Ne demiş atalarımız: Besle kargayı, oysun gözünü!
Tanrıça Sığınağı’nın tüccarlarıysa gergindi. Tanrıça Sığınağı’nın gelecekteki sahibi kim olacak bir gram umurlarında değildi. Tek endişeleri, savaş sonrası vergilerin artıp artmayacağıydı.
Tanrıça Ordusundakilerinse yüzleri solmuştu. Aralarındaki seçkinler, Karatanrı ordusunun gerçekten güçlü olduğunun ve sığınağı savunamayacaklarının farkındaydılar.
“Patron, geri çekilelim mi?” Qing Amca kaşlarını çatmıştı. Karatanrı’nın ortaya koyduğu kuvvet, Tanrıça Sığınağı’nın savunma gücünün apaçık farkındaydı.
“Hayır, siz burada kalın.” Han Sen sakince yanıtladı. Karatanrı ve 200 evrimciden oluşan ordusuna baktı.
Kapının üzerinden atlayarak aşağıya indi ve Karatanrı’ya doğru tek başına ilerlemeye başladı.
Karatanrı elini kaldırdı ve ordu yerinde durdu. Keskin gözleriyle Han Sen’i izledi ve sırıttı.
“Han Sen niye tek başına gidiyor lan oraya?”
“Teslim olmak için mal! Başka ne için gidecek?”
“Ehuehuehue uzun zamandır kibirliydi. Sonunda cezasını alacak!”
“Aynen kanka.”
Çoğu insan iki taraf arasındaki aşırı güç farkından dolayı Han Sen’in teslim olmak için gittiğini düşünüyordu.