Ön kapı, Mike’ın evinin karanlık girişinin etrafında yankılanıyordu ve babasının ofisinden, yemek alanından ya da salondaki ışıklardan hiçbirini göremiyordu. Bu onların büyük olasılıkla yalnız olduklarını garanti etmenin bir yolunu buldu. Jay’i izole koridordan ve arka mutfak alanına yönlendirdi. Ana ışığı kapattı ve mutfak ünitelerinin alt ışıkları açıldı. Daha düşük bir aydınlatma seviyesi yarattılar. Eğer daha romantik olursan. Mutfak adasının etrafında ve son zamanlarda değiştirilmiş olduğunu anladığını düşündüğü son teknoloji cafetiere doğru yürüdü ve aslında bunun nasıl kullanılacağını göstermemişti. Ceketinin dışına silkti, kahvaltı bar taburelerinden birinin üzerine attı ve çekilmiş kahve için dolaplardan fırladı.
“Bu ev”, Jay kendine güldü. “Başka bir şey”
Mike güldü. “Evet. Bunu tekrar söyleyebilirsin. Büyük, canavarca bir mağara.” Hala düğmelere basarak ve açılmaya ihtiyaç duyabilecek bir fişin arkasını kontrol ettiğini söyledi.
“Beğenmedin mi?” Jay, ada tezgahına yaslanarak Mike’ın domuz makinesini kahve makinesinden çıkarmasını izlerken kollarını katlayarak sordu.
“Gerçekten değil. Bu gülünç derecede büyük. Ve sesinizi günlerce yankılandırabilirsiniz.” Mike sonunda anahtarını buldu ve makineyi fırlattı. Şimdi öğütülmüş kahve ile ne yapacağını anlamaya. “Gerçi akustik için iyi.”
“Biliyorsun, çoğu insan çocuklarını böyle bir evde yaşamaktan vazgeçerdi.” Jay dedi. Doğu Londra’daki iki katlı iki katlı bir meclis binasının orta terasından geldiği için, Kensington’daki bu lüks müstakil köşkün canavar olarak tanımlanabileceğine inanmakta zorlandı.
Mike çekti ve Jay’in son yorumunda başını iki yana salladı.
“Ne?” Jay, sinirlere dokunmuş olabileceğini anladı.
“Az önce söylediklerin. Bu ironik. Ve Alanis Morissette tarzında değil.” Mike çarptı ve cafétiere vuruldu. Vazgeçti ve Jay ile yüzleşmeye döndü. “Annem bu evi terk etti. Tek oğlu hala içeride.”
Jay’in gözleri genişledi ve kollarından kaçmak için kontuardan uzaklaştı. “Kahretsin. Üzgünüm. Düşünmedim.”
Mike omuz silkti. “Bir süre önce öyleydi. Ben bir çocuktum. Bunun üstündeyim.”
“Yine de, bu biraz akıllı olmalı?” Jay sordu.
Mike güldü. Bazen Jay’in aksanı onu yumuşatmaya çalışırken bile onu gıdıkladı. “Pek sayılmaz.” Mike dedi. “Özellikle iyi bir anne değildi. Ama göstermeye gidiyor, para sana istediğin her şeyi getirmiyor.”
Jay, Mike ile aralarındaki boşluğu kapatmak için birkaç adım öne sürdü ve kollarını belinin etrafında kaydırdı. Mike, Jay’in yalvararak izlediğini ve dudaklarından nazikçe öptüğünü seyrederken, jest tarafından anlık olarak hayrete düşmüştü.
“Seni istemeyen birini hayal edemiyorum.” Jay, sesinin derin ve değişmez olduğunu söyledi. Mike, Jay’in boynundan yakaladı ve daha derin bir öpücük için onu çekti, onların dilleri birbirlerinin ağızlarına döndü ve ikisinden de ısı yükseldi.
Mike, Jay daha çok çılgınca ve istekli olduğu için Jay’i tezgahtan geri itti. Onu mutfaktan uzaklaştırmaya çalıştı, ancak gözleri kapalı ve elleri meşgulken, Jay’i büyük buzdolabı dondurucuya çarparak, sert ahşap zemine çarparak mıknatıslar yolladı. Mike, Jay’in ağzına ve boynuna sarkan ve emdiği gibi vücudunu Jay’e doğru ittirdi.
Mike seni kulak misafiri emdiği gibi Jay’in kulağına söyledi.
Jay, bununla başın belaya girmiş gibi görünüyordu. Mike’ın elleri gömleğine ve absine okşayarak gömleğinin içine girmesine izin verdiği için kafasını buzdolabına geri çarptı.
“Lanet cehennem, sen çok yırtıksın.” Mike, kendini yaklaştırdı ve Jay’in gömleğini daha da yükseltmeye çalıştı ve sonunda ödülüne bir göz attı.
Mike, dişlerini hayalini kurduğu sert abs içine sokmak için aşağı indirmeye başladığında, mutfaktaki ana ışık yanar. Mike kendini tam olarak ayağa kalktı ve ikisi de gözlerini kızdırmak için gözlerini kısarak söndürdüler.