By Matthew Fray
New York City'de 5. Cadde'de şans eseri bir karşılaşma yaşadılar.
İzlediğim filmdeki oğlan ve kız.
Teksas'ta birlikte büyürken birbirlerine aşık olan iki eski arkadaştı. Texas Üniversitesi'ne giden hevesli bir romancıydı. Yaratıcı bir sanatçı olmanın çocukluk hayallerinden vazgeçtikten sonra Yale'e gidiyordu.
Yıllar arasını yakalayarak akşam yemeği ve içkilerle yeniden bağlantı kurdular.
O bir hayalperestti. Ve ümidi ve iyimserliği bulaşıcı ve ilham vericiydi. Ona olan inancı ve hayallerini kovalaması için cesaretlendirmesi onu harekete geçirdi. Kendini iyi hissettirdi. Aşıktı.
Daha sonraki bir sahnede, genç kadının annesiyle akşam yemeği yediğini görüyoruz, burada Yale'den ayrılma planlarını ortaya koyuyor, Teksas Üniversitesi'ne gitmek için Teksas'a dönüyor ve bu çocukla evden evleniyor.
Annesi biraz eğlenceliydi ama çoğunlukla inanmıyordu ve cesaret kırıcıydı.
"Gerekirse onu görmeye devam et. Onunla yaşa. Umurumda değil ama onunla evlenme, ”dedi anne. Onda ne gördüğünü anlıyorum. Anladım. Yaparım. O babanın tam tersi. O bir romantik. Ama aynı zamanda çok kırılgan. Bunu babası öldüğünde gördüm. "
Kızının kızgın bakışlarını kabul ederek bir an durakladı.
Bunu yapma. Pişman olacaksın ve sonunda ona zarar vereceksin. Şimdi onun hakkında sevdiğin şey, birkaç yıl içinde ondan nefret edeceksin. Farkında olmayabilirsin ama sen ve ben sandığınızdan çok daha çok benziyoruz. "
Kızı, Yanılıyorsun, dedi. "Sen ve ben benzemiyoruz."
"Gerçekten mi? Bekle, ”dedi anne. Sonunda hepimiz annemize dönüşüyoruz.
İlk seferinde yani.
Birini o kadar çok sevdiğimiz için mi onsuz yaşama fikrine dayanamayacak mıyız?
Bize nasıl hissettirdiklerini sevdiğimiz için mi? Veya birlikte görüldüğümüzde nasıl hissediyoruz?
Bizim için yaptıklarını sevdiğimiz için mi? Ne sağlıyorlar?
Çocuk sahibi olmak istediğimiz ve gelecekteki çocuklarımız için kimin en iyi anne veya baba olacağını düşündüğümüz için mi?
İşte emin olduğum şey: Neredeyse KİMSE evlenmiyor, düğüne çok para harcıyor, mali kaynaklarını ve maddi varlıklarını bir araya getiriyor ve korkunç bir acıya ve potansiyel olarak maliyete neden olacağı niyeti veya beklentisiyle birlikte çocukları var. Çok fazla para ve EN İYİ durumlarda, çocuklarınızın hayatının yarısına mal oluyor ve EN KÖTÜ durumda, bundan çok daha fazla zamana mal oluyor VEYA diğer ebeveynleri neredeyse hiç ortalıkta olmayan çocuklara desteksiz ebeveynlik yapmayı içeriyor.
En cömert boşanma istatistikleri, evliliklerin zamanın yaklaşık yüzde 40'ında sona erdiğini söylüyor, ancak yine de evliliklerin "yarım saatte" başarısız olduğunu söylemeyi seviyorum, çünkü bu daha gerçekçi geliyor ve evliliklerin başarılı olduğunu düşünmüyorum çünkü iki sefil insan birbirlerinden nefret etmek veya aldatmak teknik olarak boşanmadı.
Terapist Lesli Doares , HuffPost içeriğini tartışırken, podcast radyo programında kendisiyle ilk röportajım sırasında bunu en iyi şekilde söyledi . Başka kelimelerle ifade ediyorum, ancak şöyle bir şey söyledi: "Düğünler için bir bölümleri ve Boşanma bölümleri var, ancak gerçek evlilikle ilgili herhangi bir bilgi yok."
En güzel, ilham verici ve başarılı evlilikler bile ne kadar zor olduğunu size kesinlikle söyleyecek iki kişiden oluşuyor: “Her zaman kolay olmadı! Birbirimizden her zaman hoşlanmadık ama her zaman birbirimizi sevdik! "
NEDEN EVLENİYORUZ?
Çoğunlukla berbatız. Çoğunlukla zor. Peki neden?
Evlilikten daha çok başka hangi Önemli Yaşam şeylerinde toplu olarak başarısız oluyoruz?
İzlediğim filmde genç çift için daha çok zaman geçiyor.
Birkaç yıl birlikte olduktan sonra şehvetli, iyi hissettiren şeyler ortadan kayboldu ve kocası bir sonraki Büyük Amerikan Romanını yazmamıştı ve ona olan inancını kaybetmeye başladı. Finansal olarak daha sürdürülebilir bir şey üzerinde çalışmak için onu okula geri dönmeye zorlamaya başladı.
Varlıklı bir ailede ve sorgusuz sualsiz bir mali güvende büyüdükten sonra, çiftin mütevazı apartman dairesinden memnun değildi. Daha fazlasını istiyordu. Ve evli kalsa asla sahip olamayacağından korkuyordu.
O : “Bunun işe yaramadığını anlamalısın. Birbirimiz için doğru değiliz. Keşke olsaydık, ama biz değiliz. "
O : "Birbirimiz için doğru değiliz ne demek? Birbirimiz için mükemmeliz. "
O : "Hayır. Değildi. Gerçek dünyada yaşamasaydık olurduk. Daha yapılandırılmış bir hayata ve daha yapılandırılmış bir geleceğe ihtiyacım var. Olmamı istediğin kişi olmak istiyorum ama yapamıyorum. "
O : Ama sen öylesin. Sen. Sadece dur."
O : “Gerçekten olduğumu sandığın kişi olmak istedim. Gerçekten yaptım, ama ben o kişi değilim. Ben sadece senin gibi şeylere inancım yok. Ben alaycıyım. Ben pragmatikim. Ben gerçekçiyim. "
O : Hayır, sadece korkuyorsun. Bunu pek çok kez yaşadık. "
Onun : "Hayır, korkmuyorum. Mutsuzum. Ben gerçekten, gerçekten mutsuzum. "
Daha sonra, lisansüstü derslerinden birinde bir adamla tanışır ve onunla yeterince yakın bir ilişki kurar ve kocasına henüz bahsetmediği erken bir hamileliği sonlandırdığı bir kürtaj kliniğine götürmesini ister.
Ağlayan, kafası karışan, korkmuş genç kadının yağmurdan ıslanmış, klinik dışında park etmiş arabasının içinde otururken diğer adama yapıştığını görüyoruz.
Ve sonra ön camdan kocayı görüyoruz, farlar ona parlıyor, yağmurda dikiliyor, anı alıyor ve karısı onu görüp daha da ağlıyor.
Sahnenin sonu.
Evliliğin sonu.
Paradoks: Çünkü Biz İnsanız
Bazı insanlar kolay cevabın evlenmemek ve başkalarını bunu yapmaktan vazgeçirmek olduğuna inanıyor. Harika. Bununla eğlenin.
Evlilik konusunda şimdiye kadar olduğum kadar alaycı davrandığımı kabul ediyorum, ama yine de dünyanın evliliğe ihtiyacı olduğuna inanıyorum .
Ve aynı fikirde olmasanız bile, umarım kendi içinizdeki pragmatistinize hitap edebilirim, çünkü ne kadar iyi bir fikir olduğunu düşündüğünüzden bağımsız olarak, yetişkinlerin yüzde 95'i ya evli, daha önce evli ya da gelecekte evlenmeyi planlıyor . Basit matematik, neredeyse herkesin zaten evlenmesidir.
Ama neden?
Herkesin bunu yapmak için kendi bireysel nedenleri olacak, ancak bence en basit açıklama herkesin yapması gerektiğini düşünmesi.
Bence dünyadaki insanların çoğu yaptıkları hemen hemen her şeyi yapıyor çünkü yapmaları gerektiğine inandıkları şey bu.
İlk hatıralarımızdan, evli insanlar, aileler veya gençlerin flört ettiğini ve evlilik olasılığını araştırdığını gördük. Aynı hikayelerin romanlarda, televizyonda ve müzikte oynandığını görüyoruz.
Ve evlilik dini ve kültürel sınırları aştığı için her yerde görüyoruz. Dünyanın her yerinde, birbirlerine (veya görücü usulü bir evliliğin bir parçası olarak) ilgi duyan ve şimdi her iki insanın da hayatlarının sonuna kadar sürmesini beklediği kararlı bir ortaklık içinde yaşayan iki insanın sayısız örneğini bulacaksınız.
İnsanlar evlenir çünkü onlar için evlenmek kişisel bir amaçtır.
İnsanlar bir aileye sahip olmak istedikleri için evlenirler ve bunun en iyi temel olarak evlilikle başarılacağına inanırlar.
İnsanlar evleniyor çünkü bunu yapmak için sosyal baskı hissediyorlar.
İnsanlar yalnız kalmaktan korktukları için evlenirler.
İnsanlar, evlilik dışı seksin günah olduğuna inandıkları için evlenirler ve GERÇEKTEN seks yapmak isterler ve bu konuda bok hissetmezler.
İnsanlar finansal bir ortak istedikleri için evlenirler.
İnsanlar kendilerini güvende hissettiren, kendilerini özel hissettiren veya bir sürü başka güzel şeyle birlikte olmak istedikleri için evlenirler.
Ve tabii ki insanlar, birini kendilerinden daha çok sevdikleri ve hayatlarının geri kalanı boyunca her gün o kişiyi sevme fırsatını arzuladıkları için evlenirler.
İnsanlar neden boşanır?
Çünkü beklentileri karşılanmadı.
Biri bir sözünü bozdu ya da bir sözün yerine getirilmediğini hisseden biri.
İki kişi , diğer kişinin onu kurtarmak için değiştirilmesi gereken davranışları veya zihniyetleri ayarlayacak kadar iyi anlayabileceği şekillerde iletişim kuramadı .
Çünkü duyguları değişti. Eşleri hakkında ya da belki de hiç bu kadar yakın olmamaları gereken bir başkası ya da sadece kendileri hakkında.
İnsanlar evlilik öncesinde ve sırasında kendilerine karşı dürüst olmadıkları için boşanıyorlar.
İnsanlar boşanır çünkü insan duyguları çok güçlüdür ve iyi hissettiren şeyin peşine düşeriz ve kötü hissettirenden kaçınırız, bu da evliliklerimizin kötü hisler içeri girdiğinde mahvolduğu anlamına gelir.
İnsanlar hedonik adaptasyon nedeniyle boşanıyor . Bu, harika şeyler alıştıktan sonra harika hissetmeyi bıraktığında yaşadığımız psikolojik fenomendir. Hedonik adaptasyon, lezzetli olsalar bile aynı yiyecekleri yemekten ya da harika olsalar bile aynı şarkıları duymaktan bıktığımız ya da evlerimizden, arabalarımızdan, giysilerimizden, maaş çeklerimizden ve diğer her şeyden neden memnuniyetsiz olduğumuzdur. alışıyoruz.
Bizi şimdiye kadar hissettiğimiz en iyi şekilde hissettiren insanlar, bize böyle hissettirmeyi bırakırlar. Çünkü onlar değişir VE biz de değişiriz.
Vücudumuzu gerdiren insanlar, kalplerimiz yarışıyor, erdemlerimiz onlara dokunmak için çığlık atıyor ... Bizi cinsel olarak sıkan insanlar oluyorlar.
Belki davranışlarına karşı duygusal tepkilerden dolayı. Ya da belki onları yeterince uzun süredir tanıdığımız için. Şu cümleyi biliyorsunuz: " Yokluk kalbi daha da büyütür "? Bunun, onları ne kadar nadir gördüğü için aynı kişiyle seks yapmaktan asla bıkmayan biri tarafından icat edildiğinden oldukça eminim.
İnsanlar sıkılır, kızar, hayal kırıklığına uğrar, gücenir, utanır ve kendini kötü hisseder. Ortakları hakkında. Ama belki de çoğunlukla kendileri hakkında.
Olmak istediğin kişi olmadığını ve hayatının beklediğin gibi gitmediğini fark ettiğinde çok zor.
Boktan bir evlilik festivalinde uyandığınızda ve hayatınız kendi hayatınız gibi hissetmediğinizde çok zor ve Jack ve Nora, fotoğraflarla ilgili her şeyin hayatınızı temsil ettiği başka bir lanet tatilden harika görünen fotoğraflarını paylaşıyorlar. değil.
TV'de aşık insanları görmek çok zor, eşiniz sizi görmezden geliyor ama diğer insanlar için aydınlanıyor. Eşiniz gece geç saatlerde internet pornosu veya romantik romanlar ve çıkarılabilir duş başlıkları lehine sizi cinsel olarak görmezden geldiğinde, arkadaşlarınızın evliliğinde iyi şeyler olduğunu duyduğunuzda çok zor.
Yetişkin olmak çok zor.
Çünkü bir gün uyanacağınızı ve tüm yetişkinlerin biz çocukken hissettiklerini hayal ettiğiniz gibi HİSSEDECEĞİNİZİ düşündünüz. Hormonlarımızı nihayet kontrol altına aldığımızda ve her zaman doğru şeyi yapan, çok para kazanan ve istediğimiz her şeyi alıp yapabilen türden bir insana dönüştüğümüzde.
Yetişkin olmak çok zor, çünkü küçük çocuğun kafasında o kadar boku yaptığını ve yetişkinlerin hiçbirinin de ne yaptıklarını bilmediğini fark ettiğinde çok hayal kırıklığı yaratıyor. Bizim için ellerinden gelenin en iyisini yaptılar, tıpkı şu anda çocuklarımız için yaptığımız gibi.
Olmamız gerektiğini düşündüğümüz kişi olmak için elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalıştık.
Biz de evlendik. Çünkü yapmamız gereken şey bu.
Ama bilmediğimiz çok şey vardı.
Kendimizi iyi hissettirmesi gereken bu şeyin bizi nasıl bu kadar kötü hissettirebileceği gibi.
O zamanlar ne istediğimizi daha sonra isteyeceğimizi bilmiyorduk. İnsanların farklı davranmaya başlayacağını bilmiyorduk. Tatillerin çocukken olduğu gibi gelmeyeceğini bilmiyorduk. İnsanlar ölmeden, uzaklaşmadan ya da aramayı bırakmadan hayatı nasıl hayal edeceğimizi bilmiyorduk.
Çok şeyin değişeceğini bilmiyorduk.
Çok şeyin değişebileceğini bilmiyorduk.
İnsanlar ne bekleyeceklerini bilmiyorlar.
Sadece kaydolduğumuz her şeyin aslında tanımadığımız bir saçmalık olduğunu anlamak için en iyi niyetle "Yapıyorum" diyoruz. Çünkü ortaklarımız bizi hayal kırıklığına uğrattı. Ya da bizi hayal kırıklığına uğrattığımız için.
İnsanlar evlenmeye karar verdiklerinde NASIL evleneceklerini bilmiyorlar.
Ama belki bunu değiştirebiliriz.
Tehlikede olan çok şey varken, denememiz gerektiğini düşünüyorum.
The Good Men Project'ten Matthew Fray tarafından daha fazla bilgi edinin:9 Yaşındaki Çocuğum Yanlışlıkla Annesinin Neden Boşandıktan Sonra Kendini Bulurken Beni Boşadığını Açıkladı (ve Diğer Travmalar)
Hikaye daha önce The Good Men Project'te yayınlandı .
Matthew Fray, başkalarının yaptığı aynı hataları yapmaktan kaçınmasına yardımcı olmak için başarısız evliliğinden ve boşanmasından aldığı derslere dayanan bir ilişki koçu ve yazardır. Lavabonun yanında bulaşık bıraktığı için boşandı. Fray, Must Be This Tall To Ride adlı blogunda bunu ve daha fazlasını yazıyor .
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Empati, bir başkasının durumu, zihni (düşünceleri) ve hissi (duyguları) hakkında farkındalık eylemi/sürecidir. Başkalarının bakış açısını anlama kapasitesidir.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Etrafımızdaki dünya gibi, dil de sürekli değişiyor. Önceki dönemlerde dil değişiklikleri yıllar hatta on yıllar içinde meydana gelirken, artık günler hatta saatler içinde gerçekleşebilir.
Yeni Yıl kararlarını ürkütücü ve bunaltıcı buluyorum. En iyi niyetlerle yola çıkarsınız, ancak onlara ayak uydurmakta sefil bir şekilde başarısız olursunuz; Ben sadece kendim için konuşabilirim.
Yaratıcılık en çok aranan niteliklerden biridir ve istediğimiz şeylerin çoğunun sadece Google'da arama ve kopyala/yapıştır veya sohbet GPT'si kullanılarak yapılabileceği yerlerde önemi daha uygun olamazdı. Ama önce önyargıyı belirlememe izin verin.