Şehir, her zamanki gibi loş ve fazlasıyla soğuktu.
Kömür kokusu sarmıştı yoksul sokakları
ve uyuyunca canavarlar çıkardı bir bir yatağının altından.
Hiçbir şey olmasın diye duvara dönerdin yüzünü,
yorganın altında kaybolur öyle uykuya dalardın.
Bilmezdin üstündeki örtünün soğuk ve sessizce büyüyen geniş bir yalnızlık olduğunu.
Yalnızca derin bir boşluğun aslında saniyelik rüyalarınla kutsandığını sanırdın, tüm gece.
Cahil bir uykuya dalardın,
her sabah ilkokulun ilk gününe uyanan çocuk.
Kurabiyeler yapıp, her gün yeniden anne, kadın, çocuk.
Yuva yapardın yaşadığın evi her gün, yeniden
Ve el yazısıyla yazardın kâğıtlara şiirlerini
Böylece şiire benzerdi yazdıkların.
Şehir, her zamanki gibi loş ve fazlasıyla soğuktu.
Ve sen kendin hakkında çok şey biliyordun.