Otobüs durağına gittiğimde her sabah karşılaştığım bir abi vardı. Allahın gücüne gitmesin ama çirkindi ve çok itici bir tipti. Ayrıca da kıyafeti pek bir zevksizdi. Ben bu abiyi bir yerden sonra her sabah görmeye başladım. Her sabah, düşünün yani. Bir yerden sonra benim sinirim bozulmaya başladı. Gideceğim yolu değiştirmeyi falan düşündüm ama en kısa yoldan da vazgeçemedim. O yüzden sürekli karşılaşmaya göz yumdum. Daha sonraları önceden birkaç kez karşılaştığım bir genç ile karşılaşmaya başladım. Saçları kıvırcıktı ve kıyafet olarak ilgi çekiciydi. Onunla da okuldan bir önceki durağa kadar (son durak+1 durak demek bu) gittim bir gün. Bu kadar tesadüf beni baya şaşırttı. Sonraki gün onu bekledim nedensizce. Görmedim. Aradan 2 gün geçti. Yine yoktu. Nedense görmem gerekiyormuş gibiydi ama yoktu. O abi vardı. Yine bir tiksinti hissettim. Ama o an bir şeyin farkına vardım. Ben ikisini de sıklıkla görüyorum, aynı istikamete gidiyoruz. Sırf görünüşü iyi diye yolunu gözlemem veya kötü diye durak değiştirmeye kalkmam kendimden iğrenmeme neden oldu. O an abiye bir kere daha baktım. Bu kez bir arkadaşıyla konuştuğunu gördüm, ilk kez onu biriyle konuşurken görüyordum. Mutlu oldum. Güldüm. O günden sonra her abiyi gördüğümde mutlu olurum, görmediğim zamanlar ise hafif bir merak uyanır içimde.