Aquila halkı artık yeter dedi ve kendi kaderini çizmeye karar verdi. Depremin üzerinden tam bir yıl geçmesine rağmen yeniden yapılandırma çalışmaları bir türlü sona ermemesi bardağı taşıran som damla oldu. Bu yüzden halk şehir merkezine girerek temizlik çalışmalarını tek başına devam ettirmeye karar verdi.
Depremin üzerinden bir yıl geçmesine rağmen şehirdeki yıkıntıları temizleme çalışmalarında bir arpa boyu mesafe katedilemedi. Hantallığın en büyük sebebi ise enkaz altında kalmış tarihi eserlerin en az hasarla kurtarılmaya çalışılması.
San Pietro mahallesinde oturan bu ailenin olduğu gibi birçok ev 16. yüzyıldan kalma. Evdeki güçlendirme çalışmaları ancak bir ay önce sona ermiş. Yaşadıkları sokağın haliyse içler acısı:
‘‘Buralar depremden sonra bile böyle değildi. Bu beton yığınlarının hiçbiri yoktu. Bence işçiler molozları burada bırakmış.’‘
Tettamanti ailesi gibi Aquila depreminde 70 bin kişi evsiz kaldı. Aile evlerinin son haline görmeye gelmiş.Enzo Tettamanti: ‘‘Çalışmalarda ne yapıldığını anlamış değilim. Evin depremden sonraki haliyle bugünkü hali arasında hiçbir fark yok.’‘
Depremden sonra yaklaşık 14 bin kişi ‘‘Berlusconi’‘ adı verilen lojmanlara yerleştirildi. Fakat evlerin ne suyu var ne de yolu.Şehir merkezinde açık olan tek yer Nurzia pastanesi. Ruhsatsız açılan kafe, eski şehri hatırlatan tek yer.
Natalia Nurzia: ‘‘Burada depremden konuşmamaya özellikle dikkat ediyoruz. Eski günlerdeki gibi hoş sohbetler ediyoruz. Oysa kapıdan dışarı adımımızı attığımız anda deprem kendisini acımasızca hatırlatıyor.’‘