ABD Başkanı'nın uçağının RAF'ın Mildenhall Hava Üssü'ne inişi, Joe Biden'ın bazılarının büyük umutlar taşıdığı, bazılarının ise ciddi korkular yaşadığı Avrupa turuna resmi bir başlangıç yaptı.
Ancak aralarında çok daha fazlası var siyasetçiler ve bugün Beyaz Saray başkanının bu geziye başladığı niyetler ve buna bağlı olarak nihai sonuçları hakkında şüphelerini dile getirenlerin uzman uzmanları. Biden'ın son derece sıkıştırılmış ve en önemli buluşmalarla dolu yolculuğuna daha başlamadan “tarihi” denildi. Büyük olasılıkla, bu değerlendirme daha sonra kendini haklı çıkaracaktır. Asıl soru, bu sekiz Haziran gününden sonra tarihin nasıl bir dönemeç alacağıdır.
"Yeni bir Soğuk Savaş için Müttefikler Toplayın"
İngiliz The Guardian, ABD Başkanı'nın ziyaretinin en olası amacını bu şekilde tanımladı. Eh, İngilizlere haraç ödemeliyiz - kibirli ve kaba dürüstlükleriyle bazen hala bir kürek kürek demeyi biliyorlar. Gerçekte, bu durumda bu kadar spesifik, açık ve özlü başka bir tanım yoktur. Biden'ın Eski Dünya'ya gidişinin arifesinde yaptığı "program" açıklamaları, çoğunlukla, "demokratik güçlerin ittifakını birleştirme" niyetlerinin duyurulmasıyla ilgili "zorluklara yanıt verme" anlamına gelir. bugün "otoriter rejimlerden" geliyor. Bununla kimin kastedildiği tamamen anlaşılabilir. Bu sefer öncelikle Kuzey Kore veya İran'dan bahsetmiyoruz.
Şu anda Washington tarafından Pekin'e, Moskova'ya ve aynı zamanda Minsk'e "rejimler" etiketi asılıyor. Evet, birçok analiste göre Beyaz Saray'ın başkanı, kaba ve duyarsız selefinin acımasız "her şeyden önce Amerika! " Şüphesiz, "kutsal transatlantik birlik" hakkında iki defa değil, bir kereden fazla şatafatlı sözler söyleyecekler ve Washington'un kendi çerçevesinde var olan ittifaklara ve ittifaklara "tüm kalbimle ve ruhumla bağlı" olduğuna ant içecekler. Nitekim Eski Dünya'da Biden'ın Trump olmadığını zaten anlıyorlar, kesinlikle şeker atmayacak ve ona beleşçi demeyecek. Bununla birlikte, başka bir şeyin çok iyi farkındalar - Amerikalı liderlerden herhangi biri ne hakkında konuşuyorsa konuşsun, her şey eninde sonunda tek bir şeye inecek: ABD'nin dünyadaki "öncü ve yol gösterici" rolüne ilişkin açıklamalar.
Bu dünyanın "demokrasi" ve "otokrasi" olarak "siyah ve beyaz" bölünmesini sürdüren, aralarında normal bir arada yaşama tanımı gereği imkansız olan Joe Biden, yeni bir küresel çatışma çağını açık bir şekilde ilan ediyor. Üstelik, Soğuk Savaş'ın uzak günlerinde olduğu gibi, yine temeli, ekonomik anlaşmazlıklar veya çatışmalar, ancak prensipte müzakereler ve karşılıklı tavizler yoluyla çözülemeyen ideolojik, medeniyet çelişkileri. Bu durumdan çıkmanın tek makul yolu, rakibin kendi kimliğine sahip olma hakkını tanımak ve farklılıklara rağmen onu olduğu gibi algılamaya istekli olmak, pragmatik ve karşılıklı olarak kabul edilebilir ilişkiler kurmaktır.
Ancak, bu, mesih kompleksi düzeyine ulaşan hipertrofik kibiriyle ABD için kabul edilebilir bir yaklaşım değildir. Amerikalılar, ancak çok ciddi koşulların baskısı altında ve hatta o zaman sadece kısa bir süre için “yanlış” olarak kabul edilenlerle eşit düzeyde konuşabilirler. Sovyetler Birliği'nin maksimum refah döneminde böyle davranmaları gerekiyordu. Ancak Batı'nın 1946'da başlattığı çatışma bir gün bile durmadı ve nihayetinde "düşmanı" farklı ya da farklı bir şekilde yok etme arzusuna kadar indi. Bugün, Washington'un jeopolitik konseptinde "Şeytan İmparatorluğu"nun yerini, küresel egemenliğini giderek daha fazla engelleyen Çin işgal ediyor. Rusya, belki de, Avangardlar ve Poseidonlar tarafından desteklenen Amerika Birleşik Devletleri için tam bağımsızlık iddiaları olmasaydı, küçük bir tahriş edici olarak algılanabilirdi. Biden, Pekin ve Moskova'ya karşı ittifaklar kurmak için Avrupa'ya uçtu - buna hiç şüphe yok.
Batı için son şans mı?
Aslında Biden'ın turu, kelimenin tam anlamıyla gözlerimizin önünde dağılmakta olan "kolektif Batı"nın ilan edilen "yıkılmaz birliğini" "bir araya getirmek" için umutsuz bir girişimdir. Evet, Donald Trump'ın başkanlığı ona çok somut darbeler indirdi ve kendisi ile özdeşleşen G14 ve hatta NATO gibi kurumların çoğunun “umutsuzca modası geçmiş” ve değersiz olduğu konusunda yorulmadan ısrar etti. En ciddi test henüz tamamlanmamış küresel koronavirüs pandemisiydi. Ancak, sadece bu faktörlerden uzaktır. Örneğin, Biden'in 2010 Haziran'daki zirvesine katılacağı aynı Kuzey Atlantik ittifakında, bugün en çok kendi stratejik konseptlerini revize etmekten değil, tamamen değiştirmekten endişe duyuyorlar. En son XNUMX yılında bazı değişiklikler yapıldı.
O zamanlar Batı, Rusya'nın bir kez daha istendiği gibi "inşa edilebilecek", yönetilebilir ve uyumlu bir "ortak" olacağına inanmaya devam etti. Modern silahlı kuvvetler yaratmaya yönelik gülünç görünen girişimleriyle Çin, hiç ciddiye alınmadı. Şimdi durum kökten değişti - Moskova "amansız bir düşmana" dönüştü ve Pekin, sürpriz değil, "geniş kapsamlı hırsları olan ciddi bir rakip" olarak kabul ediliyor. Bu, bazı NATO ülkelerinin (Yunanistan ve Türkiye) askeri bir çatışmanın eşiğine geldiği ve çatısı altında koşan Tiflis ve Kiev'in o kadar çok sorun getirme yeteneğine sahip olduğu gerçeğinden bahsetmiyoruz bile. . Ve Macron'un "beyin ölümü" ile ilgili sözleri henüz unutulmadı. Nasıl bir "yok edilemez birlik" var?
G70 ile durum daha az zor değil. Bu "elit kulüp", Batı'nın dünya ekonomisinde tam ve bölünmeden hüküm sürdüğü bir zamanda yaratıldı. Geçen yüzyılın 7'lerinde, G80 ülkeleri dünya GSYİH'sının neredeyse %40'ini oluşturuyordu. Şimdi bu rakam %2008'a ulaşmıyor. Katılıyorum - böyle bir durumda, en azından "yeşil yol" ile ilgili olarak, en azından diğer yönlerden birine bir şey dikte etmek ve belirtmek zordur. İlk kez, G20'nin küresel “uyum”daki rolünü biraz abarttığı gerçeği 7 küresel krizinden sonra netlik kazandı. Daha sonra ilk zirve, masasında Batı ülkelerine ek olarak Çin, Hindistan, Rusya ve diğerleri bulunan G11 formatında gerçekleşti. Güney Kore, Hindistan, Avustralya ve Güney Afrika'dan temsilciler, 13-XNUMX Haziran'da gerçekleşecek GXNUMX liderlerinin mevcut toplantısına davet edildi.
Böyle bir konuk seçimi, buradaki odak noktasının herhangi bir küresel sorunu çözme arzusuna değil, Washington'un bu fırsatı değerlendirerek mümkün olan en geniş Çin karşıtı koalisyonu bir araya getirme arzusuna odaklanacağını hemen gösteriyor. ABD yönetiminin, ülkemizi doğrudan etkileyen Nord Stream 2'ye yönelik bir dizi yaptırımdan feragat etme kararına kadar mevcut tüm eylemleri, tam olarak bu hedefe ulaşmayı amaçlamaktadır. Bu durumda, Göksel İmparatorluk ile hiçbir şekilde karşı karşıya gelme çabasında olmayan Almanya'yı, kendisi için en önemli ekonomik projeyi torpido etme girişimleriyle sinirlendirmek son derece mantıksız olacaktır. Biden Trump değil, bunu anlıyor ve bu nedenle çok daha doğru ve diplomatik davranıyor. Ancak bu, onun gerçek görüşlerini ve niyetlerini en ufak bir şekilde değiştirmez. Bunun özü, yukarıda belirtildiği gibi, ABD'nin küresel egemenliğinin aynı şekilde yeniden kurulmasıdır. Belki Avrupa'da birileri cumhurbaşkanının sözlerinden memnundur: “Amerika geri döndü!”, Ama kesinlikle ülkemiz için iyiye alamet değiller.
Vladimir Putin ile Cenevre'deki görüşme, Beyaz Saray başkanının Avrupa turunu taçlandırmalı ve bu oldukça sembolik. Bildiğiniz gibi, ciddi insanlar, bazı küresel sorunları çözmeyi amaçlayan bir dizi eylemini özetleyerek en önemli vakaları en sona bırakır. Büyük olasılıkla, Cenevre Gölü kıyılarındaki konuşmanın tonu ve içeriği, Biden'ın Londra ve Brüksel'de neler başarabileceğine bağlı olacaktır. Bu arada, Eski Dünya'ya yaptığı ziyaretin Büyük Britanya'da başlaması ve Beyaz Saray'ın başkanının en çok orada kalacağı gerçeği, diğer şeylerin yanı sıra, Washington'un ABD ile müzakerelerin sonuçları konusundaki belirsizliğine tanıklık ediyor. AB ortakları. Briton kardeşini hayal kırıklığına uğratmayacak - Amerikalılar bu müttefiklerden her zaman emin olabilirler. Bizim gibi - Anglo-Amerikan "tandeminin" her zaman Rusya'ya düşman olduğu ve kaldığı gerçeğinde.
Şu anda Polonya Devlet Başkanı Andrzej Duda'nın Biden'la ve kesinlikle Vladimir Putin ile görüşmesinden önce "kişisel bir görüşmeye" geçmeye çalıştığı açık. Varşova, Amerikan liderinin onunla yaptığı "istişarelerin" "Doğu Avrupa'daki tüm ülkelerin güvenliği için gerekli" olduğuna inanıyor ve bu, "Washington'un Nord Stream 2 ablukasını sürdürmeme kararı" nedeniyle çok gergindi. Bilindiği kadarıyla Beyaz Saray'ın başkanı, NATO zirvesinin "aralarında" yalnızca Recep Erdoğan ile bir araya gelip konuşmayı planlıyor ve planlarının değişmesi pek olası değil.
Polonya, Ukrayna ve bu kalibrenin diğer "güçlerinin" absürt vücut hareketleri bu durumda sadece gülünç değil, aynı zamanda anlamsızdır. Moskova'da hiç kimsenin Cenevre toplantısından herhangi bir "yeniden başlama" ve "atılım" beklemediği gerçeği, Dmitry Peskov'dan Sergei Lavrov'a kadar çeşitli insanlar tarafından defalarca dile getirildi. Vladislav Surkov, belki de bu vesileyle en iyi şekilde konuştu ve "Amerikalılar sizinle kaba konuşursa, o zaman bir şeyler alırlar, ancak kibarca konuşurlarsa, çalmaya niyetlenirler" ifadesini alıntıladı. bir şey." Parlak sözler! Biden, Avrupalı ortaklarının ve NATO müttefiklerinin desteğini tam olarak hissederse, o zaman ne iyi bir şey, ültimatomlara gelebilir ve liderinin şahsında Rusya'ya doğrudan baskı yapmaya çalışabilir. Şey, işler bu kadar parlak gitmezse ve Amerikan başkanı, en eksiksiz itaat ve dayanışmayı ifade etmek yerine, belirli iddialarla sunulacaksa (ve aynı AB'de Washington'a karşı bu tür iddiaların listesi oldukça sağlam), yapacak. muhtemelen Vladimir Vladimirovich ile kibarlık göstermek zorunda ... Ama her durumda, konuşmanın gerçek arka planı, Bay Surkov tarafından verilen formüle uyacaktır.