Böyle bir kitaba ancak Lale Müldür'ün kendisi hakkıyla inceleme yazabilir bence. Bunu bir inceleme değil de, daha çok kitapla ilgili içdöküş olarak düşünürsem belki daha rahat edeceğim.
Edip Cansever'den daha fazla beğenebileceğim bir şair olması ihtimalini bile düşünemiyordum yakın zamana kadar. Böyle bir şey mümkün değil çünkü dünyanın en güzel şiiri yerçekimli karanfildir-o kadar! Değilmiş. Peki hangisiymiş? Ben de bilmiyorum. Bir tane olamaz ama, onu anladım. Bazen biri olur, bazen de öteki. Bazen de bir mısra, tüm bir şiirden daha tamam olur, en güzeli odur.
Lale Müldür'ün kelimeleri...başka bir şey gibi değil hiç. Ben ilk önce, "yağmur kalan kadınlar"ını tanıdım onun. "her şeye rağmen... yağmur kalan kadınlar". Yağmuru görüşünde, aradığımı bilmediğim bir şey buldum. Bir insan ancak bu kadar güzel olabilir. Bu kadar güzel yazabilmek için, bir o kadar da güzel olmak gerekir çünkü.
Lale Müldür şiirini basit bir "güzel" ile geçiştirecek değilim. Fakat kelimelerimi bulmak çok zor. Yalnız bir kitap seç, hayatın boyunca bir başkasını okuyamazsın deseler, bunu seçerim. Biri dese ki Lale Müldür şiiridir benim kalbim; hiç düşünmeden benimkini de çıkartıp yanına koyarım.
Kendi şiiri Destina'nın anlamını 25 sene sonra kavradığını yazmış bir başka kitabında. Ne kadar da manidar. Bitirilmiyor bu kitap. Hem, bir tane daha var bunun gibi, Apokalips/Amonyak. Sonra o da bitmiyor. Hala hayatta olduğuna göre, belki yenisi de gelir-bir umut. O da bitmez daha sonra. Belki.
Her şey bir yana, muazzam bir birikimi var; hayat boyu okusam, okuya okuya küflensem bile tırnağı olamam gibi bir his uyandırıyor insanda. Yabancı dilde alıntılar veya tamlamalar, cümleler kullanıyor ayrıca, tam yerinde. Dili bilmeyenler için rahatsız edici bir durum olabilse de, herhangi bir yabancı dile hakim olanların bildiği üzere, bazı şeyler orijinal dilinde anlam ifade ediyor yalnızca. Ben de fransızca anlamıyorum fakat, anlatım bütünlüğüne ulaşabilmek için onu oraya koyması gerektiğini anlıyorum şairin. Dokunmadan geçemedim buna da.