İngiltere'nin bir podcast tarihini dinliyorum ve şimdiye kadar (sadece 1405'e kadar) Çocukken başlayan tüm hükümdarlar zavallı liderlerdi.
İyi yöneticiler olduğu ortaya çıkan (dünya çapında) var mı?
Bu kadar erken yaşta kral olmanın senin için neden korkunç olacağını anlıyorum, biliyorum biri bana 10 yaşındaki bana "Artık kraliçesin" dese direk aklıma gelirdi.
Soruları cevaplamak için: Çocuk derken, saltanatlarının başlangıcında yasal olarak bir naip talep edenleri kastediyorum. (ya da yasal olarak naiplik gerektirmeyen prensliklerde 12 yaşın altında olanlar)
Bu sorunun amaçları doğrultusunda, "iyi" bir hükümdar, saltanatı meşru olarak algılanan hükümdardır. İç savaşlar, talipler ve diğer meşruiyet krizleri, hükümdarın iyi olmadığının göstergeleridir. Lütfen yanıtta, hükümdarın çağdaşları tarafından iyi olarak algılanıp, modern ışıklar tarafından özellikle kötü olarak algılanıp algılanmayacağına dikkat edin (aşırı vahşet, savaş, insan hakları ihlalleri, vb.),
Sadece Henry III hakkında okuyorum ve bu alıntıyı wiki sayfasından buldum
1258'e gelindiğinde, Henry'nin kuralı, pahalı dış politikalarının başarısızlığının ve Poitevin üvey kardeşleri Lüzinyanların kötü şöhretinin yanı sıra yerel yetkililerinin vergi ve borç toplamadaki rolünün sonucu olarak giderek daha popüler değildi. Başlangıçta muhtemelen Eleanor tarafından desteklenen baronlarından oluşan bir koalisyon, bir darbeyle iktidarı ele geçirdi ve Poitevin'leri İngiltere'den kovdu ve kraliyet hükümetini Oxford Hükümleri adı verilen bir süreçle reforme etti. Henry ve baronluk hükümeti, 1259'da Fransa ile bir barışı yürürlüğe koydu ve buna göre Henry, Kral Louis IX'un onu Gascony'nin haklı hükümdarı olarak tanıması karşılığında Fransa'daki diğer toprakları üzerindeki haklarından vazgeçti. Baron rejimi çöktü, ancak Henry istikrarlı bir hükümet reformu yapamadı ve İngiltere genelinde istikrarsızlık devam etti.
EDIT Herkese teşekkürler, hepsi büyüleyici okumalardı, ancak Brexit'ten muzdarip olduğum için, evde yetiştirilen bir kral James the VI'ya oy vermem gerekiyor ve podcaster'ımın onu nasıl kapsadığını duymak için sabırsızlanıyorum.
İskoçya Kralı VI. James (daha sonra İngiltere Kralı I. James)
Mevcut cevaplar, İngiliz Tarihinden Kral örnekleri vermemiştir. James VI, annesi İskoç Kraliçesi Mary'nin zorla tahttan çekilmesinin ardından 13 aylık bir bebek olarak İskoçya'da Kral oldu.
Zor bir eli iyi oynadı ve sonraki Stuart Kings'i etkileyecek iç savaşlardan ve hoşnutsuzluklardan kaçındı. Onu sadece İskoçya yönetimine göre yargılarsak, onun "iyi bir kral" olarak başarısından hiç şüphemiz olmaz. Yetenekli bir bakanın atanmasıyla İskoçya'da etkili bir hükümet kurdu. Highland Klanlarının kontrolünü, şimdi despotik olarak görülecek, ancak zamanında etkili olan bir şekilde ele geçirdi. Benzer şekilde Kirk'ün kontrolünü de kazandı.
İngiltere'de Katolik ile Protestan ve parlamenter ile kralcılar arasındaki iç savaşı önlemeyi başardı. Oğlu Charles'ın aksine, parlamento ile etkili bir şekilde müzakere etti ve hayatına yönelik birçok girişimle karşı karşıya kaldı. İspanya ile savaş için baskı yapan Parlamentodaki Şahinleri kontrol etmeyi başardığında savaş tehdidi azaldı.
Politikaları hazineyi korudu ve Britanya'nın kültürel gelişimini ve Amerika'da Britanya İmparatorluğu'nun başlangıcını destekledi. Oğulları ve torunları için sorun yaratan hatalar yaptığı iddia edilebilir, ancak saltanatının sonunda Sınırın Kuzey ve Güneyindeki insanlar tarafından gerçekten yas tutuldu.
Kendisinden sonra gelenlerle (Charles I, II ve James II) ve ondan önce gelenlerle (Mary, Edward VI) karşılaştırıldığında ve o sırada kaynayan gerilimler göz önüne alındığında, onun tarafından "iyi" bir kral olarak kabul edilmelidir. Sorudaki kriterler.
Kaynaklar: Wikipedia'ya dayanan
Croft, Pauline (2003), King James, Basingstoke ve New York: Palgrave Macmillan, ISBN 0-333-61395-3.
Lockyer, Roger (1998), James VI ve I, Longman, ISBN 0-582-27961-5
Smith, David L. (2003), "Erken Stuart Britanya'da Siyaset", içinde Coward, Barry, Stuart Britain'a Bir Companion, Blackwell Publishing, ISBN 0-631-21874-2
ve diğer kaynaklar.
Mark C. Wallace'ın yorumunun işaret ettiği gibi, cevap, iyi bir kral olarak ne gördüğünüze bağlıdır. Bununla birlikte, çocukken kral olan ve hala büyük krallar olarak kabul edilen krallar vardır - en azından ülkelerindeki en ünlüler arasında.
İki örnek:
Fransa Kralı XIV. Louis: 4 yaşında kral, 13 yaşında reşitlik çağına ulaştığını (ve saltanat sona erdiğini) ilan etti.
Aragon Kralı I. James: 5 yaşında kral. Hala Aragon'un en önemli kralı - en azından Katalan açısından.
Düzenlemek Louis XIV'in pek iyi olmadığı yorumunu ele almak için:
Louis XIV işinde iyi olmasaydı çünkü Avrupa'nın en güçlü, en zengin ve en kalabalık krallığını miras aldı ve onu daha fakir bir durumda bıraktı (ki bu iyi bir nokta), o zaman kredi önceki krala, babası Louis XIII'e gitmeli, o zaman soruya daha iyi bir cevap verecekti, çünkü o da çocukken kral oldu (9'da). yaşında).
Rusya'nın Büyük Petro'su 10 yaşında tahta çıktı ve Korkunç İvan (korkunçtu, beceriksiz değildi) 3 yaşında Moskova Prensi oldu. Her ikisi de gücü merkezileştirmede, ülkeyi modernleştirmede ve komşularını fethetmede başarılıydı. Ivan bugün kötü olduğunu düşündüğümüz pek çok başka şey yaptı ve Peter çocukluğunda birkaç güç mücadelesinden kurtuldu.
Buna karşılık, 10 yaşında Kraliçe olan Hollandalı Wilhelmina hakkında söyleyebileceğiniz en kötü şey, Nazi işgali tarafından sürgüne zorlanmasıdır ki bu sanırım bir “meşruiyet krizi”dir. Tabii ki, magazin dergileri çağından önce modern bir anayasal hükümdar, sosyal medya bir yana, mutlak bir hükümdardan çok daha kolay bir işe sahipti.
Birkaç önemli firavun vardı:
- Thutmose IIIMÖ 1481'de doğdu, MÖ 1479-1425'te hüküm sürdü, sadece yaklaşık 2 yaşında firavun olduğunda. Eş naibi üvey annesi Hatshepsut'du, ancak Thutmose 22 yaşındayken ölümüne kadar eş yönetici / firavun olarak devam etti. Wikipedia'ya göre, Thutmose "tarihçiler tarafından yaygın olarak askeri bir deha olarak kabul edilir".
- Amenhotep III1388 civarında doğmuş, krallık tarihleri tartışmalıdır, ancak muhtemelen M.Ö. yaklaşık 6 ila 12 yıl firavun olduğunda yaşlıydı. Saltanatı "Mısır'ın sanatsal ve uluslararası gücünün zirvesine ulaştığı eşi görülmemiş bir refah ve sanatsal ihtişam dönemiydi."
İran'da,
- Şapur IIMS 309'da doğdu, MS 309-379'da hüküm sürdü, bir bebek İran'ın en uzun süre hüküm süren hükümdarı oldu. "Onun saltanatı, ilk Sasani altın çağının başlangıcına işaret eden ülkenin askeri olarak yeniden canlanmasını ve topraklarının genişlemesini gördü."
Pontus için,
- Mithridates VIMÖ 134 doğumlu, MÖ 120-63 arasında hüküm sürdü, 14 yaşında. "Mithridates, Roma Cumhuriyeti'nin en zorlu ve başarılı düşmanlarından biri olarak hatırlanıyor."
Avrupa'da,
- II. David1324 doğumlu, 1329-1371 yılları arasında İskoçya Kralı 5 yaşında. Saltanatında inişler ve çıkışlar vardı ama "Ölüm zamanında, İskoç monarşisi daha güçlüydü ve krallık ve kraliyet maliyesi mümkün göründüğünden daha müreffehdi."
- Edward III1312'de doğdu, 1327-77'de hüküm sürdü, 14 yaşında etkili hükümdar olarak Roger Mortimer ile kral olduğunda. 1330'da genç kral iktidarı ele geçirdi ve Mortimer'i idam ettirdi. "Edward III, İngiltere Krallığı'nı Avrupa'nın en zorlu askeri güçlerinden birine dönüştürdü. Onun 50 yıllık uzun saltanatı, ortaçağ İngiltere'sinin en uzun ikinci saltanatıydı ve yasama ve hükümette hayati gelişmelere tanık oldu"
Bir çocuk hükümdar genellikle, bir başkasının, yetişkinliğe ulaşana kadar devletin tüm güçlerini kendi adlarına kullandığı ve makul bir şekilde bunu kendilerinin yapması beklenebilecek bir Regency dönemine sahip olmalıdır. Naipliklerle ilgili olan şey, tarihsel olarak, görevlerini canlı tutmak için oldukça kötü bir sicile sahip olma eğiliminde olmalarıdır.
Bir naip (esas olarak hareket eden Kral ve dolayısıyla yasaların üstünde) tüm bu tatlı, tatlı gücü devretmek için zaten çok az teşvike sahiptir. Denkleme güçlü bir kişiliğe sahip bir varis eklendiğinde (ve dolayısıyla çoğunluğun hemen ardından vekillerinden tamamen devralması muhtemeldir) ve teşvik sıfıra yakın düşer. Yani doğal seçilim, naipliklerini sürdüren zayıf yöneticileri tercih ederdi.
Çocuk hükümdarlar/naipler için iyi bir kaynak bulamıyorum, ancak hızlı bir vekil, en uzun hizmet veren hükümdarların listesiyle başlamak olacaktır ((a) uzun hizmet veren bir hükümdarın başlamış olması çok daha muhtemel olduğu gerekçesiyle (b) hükümdarın tahtta kalmasına izin vermek, çağdaşlarının onun yönetiminin "iyi" olduğunu düşündüklerini gösterir.)
Svazilandlı Sobhuza'da kayda değer bir aşağılayıcı yorum yok, ancak modern. OP, soruyu modern öncesi ile sınırlamadı, ama bence öyle olmalı; modern bir hükümdarın zorlukları, modern öncesi hükümdardan belirgin bir şekilde farklıdır.
"Bellicose" olarak bilinen Lieppeli Bernard. Bu lakap muhtemelen onu çağdaşları için "iyi", ama çağdaşlarımız için "kötü" olarak nitelendirecektir.
Henneberg-Schleusingen'den William IV Princely kontu, yukarıdaki ikinci zemine hak kazandı - 5 yaşında miras kaldı ve 80 yıl hüküm sürdü. 80 yıl boyunca tebaası daha iyi bir alternatif bulamadı, bu yüzden iyi bir hükümdar olmalı.
K'inich Janaab Pakal, Meksika
68 yıllık bir saltanat döneminde, Amerika tarihinin bilinen en uzun hükümdarlık dönemi, dünya çapında en uzun 30. ve 15. yüzyılda III. anıtsal mimari.
Vekillerin tam listesini düşünmek de faydalı olabilir.
Bu biraz teknik bir ayrıntı ama İsveçli Gustavus Adolphus, babası öldükten birkaç ay sonra, 17 yaşında reşit olduğu ilan edilmeden önce bir naiplik altındaydı. Otuz Yıl Savaşı'na girme kararını sorgulayanlar olsa bile, İsveç'i askeri bir felaketin eşiğinde olmaktan Avrupa'nın en güçlü uluslarından birine getirdiğine, hükümeti modernize ettiğine ve devrim yapmasına yardımcı olduğuna şüphe yok. askeri taktikler veya Savaşa girişin protestan davası için kalıcı bir dönüm noktası olduğu.
Bildiğim kadarıyla onun saltanatı sırasında isyan olmadı; hatta babası tarafından idam edilen soyluların oğulları ile iyi iş ilişkileri kurmayı başardı. Savaşta öldükten sonra, İsveç mülkleri tarafından ona "Büyük" sıfatı verildi (neredeyse hiç kullanılmamasına rağmen). Uzun bir süre boyunca, belki de İsveç milliyetçiliğinin ana figürüydü ve neredeyse bir tür protestan aziziydi.
Daha az teknik olan İsveçli Charles XI, daha sonra Gustavus Adolphus'un yaratılmasına yardım ettiği İmparatorluğu devraldı. Kendisini neredeyse Alman ve eski Danimarka mülklerinin büyük bir kısmını kaybeden Fransız-Hollanda savaşına bulaştıktan sonra, krallığı reforme etmeye, gücü kendisinde merkezileştirmeye, soyluların topraklarını küçültmeye, orduyu güçlendirmeye ve yasaları birleştirmek. Eski Danimarka ve Norveç eyaletlerinin nüfusuna yönelik sert muameleye rağmen, onları siyasi ve kültürel olarak İsveç'e dahil etmeyi başardı.
Diğer bazı İsveç krallarından daha az hayranlık duyulmasına rağmen, XI. Charles'ın saltanatı 150 yılı aşkın bir süredir en uzun barışı gördü ve reformlarının nihayetinde ihtiyaç duyulandan daha az olduğu kanıtlansa da, İsveç'e Büyük Kuzey Savaşı'nda bir savaş şansı verdi. , ölümünden sonra patlak verdi. Charles ayrıca, ülkeyi kılık değiştirerek doğru yanlışlara doğru seyahat eden alışılmadık derecede adil bir kral olarak efsanede bir yer edindi.
Kaynaklar
İsveç'in 17. yüzyılı üzerine genel bir çalışma için dördüncü cildi tavsiye ederim. Sveriges Tarihçesi. Gustavus Adolphus'un hayatı için Sverker Oredsson'un Gustav II Adolf kullanışlı. Charles XI, Göran Rystads için Karl XI iyidir.
Qing hanedanı Çin'in Kangxi İmparatoru için kesin bir evet. 7 yaşında nominal İmparator oldu ve 6 yıllık bir naiplik yaptı; daha sonra 13 yaşından 60'larının sonundaki ölümüne kadar doğrudan hüküm sürdü.
Saltanatı, Çin tarihinin en müreffeh ve üretken dönemlerinden biri olarak kabul edildi ve (XIV.
Kangxi'nin kendisi, Qing hanedanlığının sadece 17. yılında tahta çıktı (4. Qing imparatoru olduğundan beri çalkantılı bir 17 yıl). İlk başarıları arasında bu hanedanlığı konsolide etmek ve kalan Ming sadıklarını bastırmak yer alıyor.
Askeri başarıya ek olarak, egemenliği boyunca ulusal hazinenin içeriğini iki katına çıkarırken, vergileri düşürmeyi de başardı, (diğer bilimsel himayelerin yanı sıra) son derece önemli kapsamlı bir Çince sözlüğünün oluşturulmasına sponsor oldu, (Cizvit temasları aracılığıyla) emildi. Batılı bilgi, sömürgeciliğin avına düşmeden ve müdahale düzeyindeki yetkililer tarafından yolsuzluğu azaltmak için hükümeti çarpıcı biçimde yeniden örgütledi.
Qing kraliyet Qianlong arasında iken belki Etkisi ve önemi bakımından ondan üstün olan Kangxi, hanedanın en iyi 150 yılının temellerini attı ve tartışmasız istisnai bir hükümdardı.
İsrail'den başarılı bir çocuk hükümdar, 8 yaşında tahta geçen Yahuda Kralı Josiah'dı. Yoşiya 31 yıl hüküm sürdü ve İsrail'deki dini sistemi Tanrı'nın Yasasına göre tamamen düzeltti. 2 Krallar kitabı onun hakkında şunları kaydeder: “Ve RABBİN gözünde doğru olanı yaptı, ve babası Davudun bütün yolunda yürüdü, ve sağa ve sola sapmadı.” (Not: Kral Davut onun uzak atasıydı ve çoğu zaman diğerlerinin yargılandığı kraldı.) Metin, onun saltanatına yönelik herhangi bir rekabeti veya İsrail'i Tanrı'ya geri döndürmeye yönelik herhangi bir muhalefeti tanımlamıyor.
Josiah, Mısır Kralı II. Necho'ya karşı çıkarken öldü.
Diğer cevaplar Batı tarafı hakkında geniş bilgi sağladığı için Doğu Kralları ve İmparatorları üzerinde duracağıma inanıyorum.
Pers Şapur II:
Babası II. Hormazd öldüğünde, hala annesi İmparatoriçe Dowager Ifra Hormizd'in rahmindeydi. Ağabeyi Prens Adur Narseh tahtı devraldı.
Şah Adur Narseh, imparatorun zulmüne karşı soyluların isyanları ve komploları sonucunda öldürülmüş, ikinci kardeşi kör edilmiş, üçüncüsü ise hapse atılarak Roma İmparatorluğu'na kaçmıştır. Başka bir seçenekten yoksun olan Lords of Persia, doğmamış II. Shapur'a döndü.
Pers İmparatorluğu'nun tacı, efsaneye göre hamile annesinin pudendasına yerleştirilmiş ve taht, doğmamış çocuğa ayrılmıştır. (Bu, bazı tarihçiler tarafından, çocuğun cinsiyetinin bilinemediği ve kız olsaydı tahta geçemeyeceği için tartışılmaktadır). Bu nedenle, muhtemelen dünyadaki diğer Prenslerin aksine, rahimde taç giyen ve bir İmparator olarak doğan tek hükümdardır.
Reşit olduğu kabul edilene kadar (16 yıl), Nobles İmparatorluğu etkili bir şekilde vekil olarak yönetti.
Doğmamış çocuk, herhangi bir Pers İmparatoru'nun en uzun saltanatı olan yetmiş yıl boyunca hüküm sürmeye devam edecek ve Pers'in En Büyük İmparatorlarından biri olacaktı. Onun saltanatı, Pers tarihinin en şanlısı olarak kabul edilir.
Bununla birlikte, Roma İmparatorluğu'nun Büyük Konstantin'i Hristiyanlığa geçtiğinde, Hristiyanların Pers İmparatorluğu'nu da ele geçirebileceğinden korkarak Hristiyanlara zulmetme politikası benimsedi. Yahudilere ve diğer azınlıklara karşı her zaman cömert davrandı.
Osmanlı İmparatorluğunun Fatihi II. Mehmed:
Fatih veya Fatih Sultan olarak bilinen II. Mehmed, ilk olarak 12 yaşında babası II. Murad'ın tahttan çekilmesi ve geri kalan günlerini Anadolu kırsalında geçirmek için emekli olmasıyla tahta çıktı.
Bir çocuk dümendeyken Osmanlı İmparatorluğu'ndaki potansiyel zayıflığı sezen Batı Avrupa güçleri, Papalık temsilcisi Kardinal Julian Cesarini'nin Avrupalı güçleri Müslümanlarla yapılan bir ateşkesi bozmanın günah olmadığına ikna etmesi üzerine yeni bir Haçlı Seferi başlattı. Mehmet, emekliliğini reddeden babasını geri aradı. Bunun üzerine Mehmet öfkeli bir mektup daha kaleme aldı:
Padişah isen, gel ve ordularını yönet. Eğer ben padişahsam, gelip ordularıma komuta etmenizi emrediyorum.
Bunun üzerine II. Murad geri döndü ve Avrupa güçlerini Varna'da yendi. Bundan sonra II. Murad tekrar tahta geçti ve ölümüne kadar hüküm sürdü. Böylece Osmanlı İmparatorluğu'nun hızla genişlemesini ve Doğu Roma İmparatorluğu'nun nihai yenilgisini gören II. Mehmet'in ikinci saltanatı başladı.
Babür İmparatorluğu'nun Büyük Ekberi
Ekber üçüncü Babür İmparatoru, Babür'ün torunu ve Hümayun'un oğlu ve Timur Hanedanı (Patrilineally) ve Cengiz Han'ın (Matrilineally) bir çocuğuydu.
Babası gaspçı Sher Shah Suri tarafından görevden alındığında sürgünde doğdu. Gaspçı öldükten ve oğlu İslam Şah Suri'nin ardılını kaos takip ettikten sonra, devrik İmparator Humayun durumdan yararlandı ve Delhi'yi Pers Şahı Tahmasp I'in yardımıyla yeniden fethetti. Birkaç ay sonra İmparator Humayun öldü ve 14 yaşındaki Ekber tahta çıktı. taht için. Ancak henüz hüküm sürmek için çok genç olarak kabul edildi ve hocası Bairam Khan, yaşı gelene kadar naip olarak hükmetti.
Ekber'in saltanatı, Babür İmparatorluğu'nun Hindistan üzerindeki mutlak egemenliğini gördü ve genç İmparator sahada asla yenilmedi. Sonunda Hindistan alt kıtasının çoğunu tek bir İmparatorluk altında toplamayı başaran üç veya dört kişiden biri oldu. Başarıları sadece askeri değildi, bilimsel yenilikleri ve savaşta uygulanmasını teşvik etti, Sanskiritçe, Farsça, Yunanca, Arapça ve Latince eserlerden oluşan devasa bir kütüphane yarattı, Babür İmparatorluğu'nun yasal ve kültürel temellerini oluşturdu, çoğunluğunun sadakatini kazandı. Müslüman tebaa saygı, hoşgörü, cizyenin kaldırılması, eşit istihdam fırsatları yoluyla Hindistan ekonomisini yeni zirvelere taşıdı.
Yaklaşık yarım asır hüküm sürdü ve şüphesiz şimdiye kadar üretilmiş en büyük Timur İmparatoru Hanedanı.
Fatımi Halifeliği El-Hakim Bi Amr Allah:
Şimdi burası tartışmalı bir giriş. Eşit derecede iyi ve eşit derecede kötü olan bir adam varsa, bu o olurdu.
Kahire'de Halife El Aziz'in oğlu olarak doğdu. 11 yaşındayken babası, Doğu Roma İmparatorluğu'na karşı Cepheleri ziyaret etmek için gittiği Suriye'den dönüş yolculuğunda hastalandı. Veliahtını son kez gören babası saatler içinde vefat etmiş ve 11 yaşındaki Şehzade Ebu Ali Mansur tarafından "Allah'ın lütfuyla Peygamberin Halifesi, Müminlerin Emiri ve Mısır, Suriye ve Mağrip Sultanı" ilân edilmiştir. mahkemeye gitti ve Al-Hakim bi-Amr Allah (Tanrı'nın emriyle Hükümdar anlamına gelen) hükümdarlık adını aldı.
Halife reşit olmadığı sürece, hocası Barjawan, Kadı ve Berberi lider İbn Ammar, babasının vasiyetine göre bir naiplik konseyi olarak hareket edecekti. Ancak ilk zorluk, Berberiler, onları zorlayan genç Halife'den tavizler ve makamlar talep ettiğinde kısa sürede kendini gösterdi. Liderleri İbn Ammar, ilk Wastija (Halife ile Yönetim arasındaki Aracı) olarak tek naip rolünü etkin bir şekilde üstlendi ve tiranlık başladı. Barjawan kısa süre sonra İbn Ammar'ın Berberi askeri liderleri arasındaki rakiplerini kendine çekti ve onu başarılı bir şekilde görevden aldı. Barjawan yaşadığı sürece, halifenin naibi olarak tüm askeri ve sivil hizipler arasında bir denge sağladı.
Barjawan'ın öldürülmesinin ardından, 15 yaşındaki Halife hükümetin kişisel komutasını üstlendi ve İbn Ammar'ın ve diğer zahmetli ancak güçlü Berberi liderlerin toptan öldürülmesine tanık olan Fatımi elitlerini tasfiye etmeye başladı. Ayrıca, soyluların gücünü dizginlemek ve kendi güçlerini artırmak için Vezir veya Wastija'nın ofisinde kalabileceği yıl sayısını da sınırladı.
Şimdi durumu kontrol altına almıştı ve Fatımiler yeniden yayılmaya başladılar. Ama bu sadece daha fazla sorun yarattı. Bağdat Manifestosu gerçekleşti. Fatımilerin aslında Ali ve Fatıma'nın kutsal soyundan gelmediklerini, Sünni Abbasi Halifesi Kadir'in (Fatimidlerin Rakipleri) emriyle tanıklık eden Oniki-Şii ve Sünni soybilimciler tarafından yapılan bir beyandı. bir Yahudi. El-Kadir, bu bildiriyle Fatımilerin manevi ve askeri genişlemesini durdurmayı ummuş ve Fatımi prestijini önemli ölçüde zedelemiştir.
Ev cephesinde bile tansiyon yeniden yükselmeye başladı. Türk ve Berberi orduları bir kez daha boğazına sarıldı, Sünniler Kuzey Afrika'daki İsmaili topluluklara saldırılar düzenlemeye başladı. Ancak Halife, orduları aleni bir iç savaştan korumayı başardı ve Batı'da hiçbir toprak kaybetmedi. Büyüyen düşmanlara karşı koymak için Al-Hakim, güçlü Doğu Roma İmparatorluğu ile ve hatta Çin'in Song İmparatorları'na kadar dostane ilişkiler geliştirdiği şiddetli bir diplomatik kampanya başlattı.
Hem yurtiçinde hem de yurtdışında düşmanlarıyla rekabet halinde yüzleşmenin yanı sıra, Hıristiyanlara, Yahudilere zulmetmesi ve genel olarak tüm düşmanlarına gösterdiği acımasızlıkla da ünlenmiştir. Aynı zamanda Kahire'yi dünyanın kültür ve öğrenim merkezi yapmasıyla ünlüdür ve en önemli katkıları ünlü "Bilgi Evi"ni inşa etmek ve konularının eğitimine ekstra önem vermektir.
Olası bir suikastta 36 yaşında genç yaşta öldü. Kahire'nin dışındaki tepelere düzenli seyahatleri için dışarı çıktı ve bir daha geri dönmedi. Bir aramada sadece kanlı giysiler bulundu. Bundan önce çileciliğe takıntılıydı, bu yüzden Krallığı kendi isteğiyle terk etmiş olabilir.
Bazı insanlar ondan nefret etti ve ona deli dedi, bazıları onu yaşayan bir Tanrı olarak gördükleri noktaya kadar sevdi (Mecazi olarak değil, kelimenin tam anlamıyla).
IMHO, sorunuza cevap almanın tek yolu, tahta çocuk olarak gelen hükümdarların listelerine bakmak ve tarihsel itibarlarının ne olduğunu görmeye çalışmak.
İskoçya'da çocuk ya da genç olarak miras kalan hükümdarlar şunlardı:
Malcolm IV "The Maiden" 1141-1165, 12 yaşında 1153 kral oldu.
Alexander II 1198-1249, 1214 yaşında 16 yaşında kral oldu.
III.Alexander 1241-1286, 1249 yaşında 7 yaşında kral oldu.
Margaret "Norveç'in Hizmetçisi" 1183-1290, 1286 yaşında 3 yaşında kraliçe oldu.
David II Bruce 1324-1371, 1329 yaşında 5 yaşında kral oldu.
James I Stewart 1394-1437, 1406 yaşında 11 yaşında kral oldu.
James II Stewart 1430-1460, 1437 yaşında 6 yaşında kral oldu.
James III Stewart 1451-1488, 1460 yaşında 9 yaşında kral oldu.
James IV Stewart 1473-1513, 15 yaşında 1488 kral oldu.
James V Stewart 1512-1542, 1 yaşında 1513 kral oldu.
Mary Stuart 1542-1587, 1542 yaşında 6 günlük kraliçe oldu.
James VI Stewart 1566-1625, 1 yaşında 1566 kral oldu.
İngiltere krallığının az çok resmi kuruluşu 927'deydi.
Çocuk ve genç yaşta tahta çıkan hükümdarlar şunlardı:
Edmund ben c. 921-946, yaklaşık 18 yaşında 939 yaşında kral oldu.
Eadwig c. 940-959, yaklaşık 15 yaşında 955'te kral oldu.
Barışçıl Edgar c. 943-975, yaklaşık 16 yaşında kral 959 oldu.
Aziz Edward Şehit c. 962-978, 13 yaşında kral oldu.
Aethelred II the Unready c.968-1016, hazır olsun ya da olmasın 978 yaşında kral oldu.
Edgar II Aetheling c. 1051-c.1126, Anglo-Sakson krallarının meşru varisi, Ekim 1066'da yaklaşık 15 yaşında kral seçildi, ancak Aralık ayında Fatih William'a teslim oldu.
Henry III 1207-1272, 1216 yaşında 9 yaşında kral oldu.
Edward III 1312-1377, 1327 yaşında 14 yaşında kral oldu.
Richard II 1367-1400, 1377 yaşında 10 yaşında kral oldu.
Henry VI 1421-1471, ilk kez 9 aylıkken kral oldu.
Edward IV 1442-1483, 18 yaşında ilk kez kral oldu.
Edward V 1470-1483?, 12 yaşında kral oldu.
Henry VIII Tudor 1491-1547, 1509 yaşında 17 yaşında kral oldu.
Edward VI 1537-1553, 1547 yaşında 9 yaşında kral oldu.
Jane 1536/37-1554, 1553 yaşlarında Kraliçe oldu.
Bu iki liste, saltanatlarına çocukken başlayan hükümdarlar arasında belirli bir eğilim olup olmadığına karar vermek için yeterince büyük bir örnek olabilir.
İşte başka bir liste, 843'ten Fransa hükümdarları.
Louis III (863/65-882, 13-16 yaşları arasında 879 kral oldu.
Carloman II (c. 866-884) 12-13 yaşında ortak kral, 15-16 yaşında tek kral oldu.
Charles III (879-929), 922'de tahttan indirilen 893 yaşında 13 veya 14, tek kral 898 18 veya 19 yaşında rakip kral oldu.
Yurtdışından Louis IV (920/21-954), yaklaşık 15 yaşında 936 yaşında kral oldu.
Lothair (941-986), 954 yaşında 13 yaşında kral oldu.
Philip I (1052-1108), 8 yaşında 1060 kral oldu.
Louis VII (1120-1180) Genç, 1137 yaşında 17 yaşında kral oldu.
Philip II (1165-1223) Augustus, 1180 yaşında 15 yaşında kral oldu.
Louis IX (1214-1270), 1226 yaşında kral oldu.
Philip IV (1268-1314), 1285 yaşında 17 yaşında kral oldu.
John I (1316) 5 gün yaşadı ve hüküm sürdü.
Charles VI (1368-1422), 1380 yaşında 11 yaşında kral oldu.
Charles VIII (1470-1498), 13 yaşında kral oldu.
Francis II (1544-1560), 1559'da kral oldu. 15 yaşında.
Charles IX (1550-1574), 10 yaşında 1560 kral oldu.
Louis XIII (1603-1643), 1610 yaşında 8 yaşında kral oldu.
Louis XIV (1638-1715), 1643 yaşında kral oldu.
Louis XV (1710-1774), 1715 yaşında 5 yaşında kral oldu.
Louis XVII (1785-1795), 1793 yaşında kralcıların gözünde kral oldu.
Napolyon II (1811-1832), 4-6 Nisan 1814, 3 yaş ve 22 Haziran-7 Temmuz 1815 yaş 4 arasında itibari imparator oldu.
Henry V (1820-1883), 2 Ağustos - 9 Ağustos 1830 arasında 9 yaşında kral oldu.
Ya da tarihin en iyi ve en kötü hükümdarlarının listelerine bakabilir ve hangi yaşlarda hükümdar olduklarını görebilirsiniz.
Bir Kral veya Kraliçe olmasa da, 14. Dalai Lama olan Tenzin Gyatso (doğum adı Lhamo Thondup) oldukça iyi bir iş çıkarmış gibi görünüyor. 1940'ta 4 yaşında resmen tahta çıktı ve 1950'de 15 yaşında tüm görevlerine başladı.
Peki ya Büyük İskender?
yaşında babasını tahta geçirdi.
16* 20.
Diğerlerinin de belirttiği gibi, neyin "işinde iyi" olduğunu söylemek zor ama bence İskender'in "işinde başarısız" olduğunu söylemek de zor.
*Düzenleme: @LangLangC'nin belirttiği gibi yanlış bilgi verdim. Büyük İskender 20 yaşında babasının yerine tahta geçti. Sanırım artık çocuk sayılmaz ve soruya cevap vermiyor.
İsveçli Gustav II Adolf akla geliyor, ancak çocukken kral olma tanımınıza uymayabilir. 16 yaşında taç giydi, resmi olarak 17 yaşında tahta geçti, liderliği İsveç'i Otuz Yıl Savaşları'nın en büyük güçlerinden biri yaptı ve İsveç İmparatorluğu'nun ilerlemesi için zemin hazırladı.
Genel olarak zamanının en büyük askeri liderlerinden biri olarak kabul edilir ve o zamanki savaşın tüm yönlerini (piyade, süvari, topçu ve lojistik) yenilikçi entegrasyonu ona 'Modern Savaşın Babası' olarak tanınmasını sağlamıştır. askeri bilim adamları arasında. Birinci Breitenfeld Savaşı'na katılımı, Otuz Yıl Savaşları'nın ilk büyük Protestan zaferinin ne olacağına önemli katkı sağlayan bir faktördü.
Ayrıca, daha verimli vergilendirme ve zorunlu askerliğe izin veren nüfus sayımı sistemindeki değişiklikler ve İsveç ekonomisini ve kültürünü geç ortaçağ dönemini andıran bir şeye dönüştüren çok sayıda başka değişiklik de dahil olmak üzere İsveç İmparatorluğu'nun ilerlemesini sağlayan önemli siyasi reformlar yaptı. modern (iyi, 17. yüzyıl ortalarına göre modern) sadece birkaç on yıl içinde oluşur.
Louis XIV, OP'nin iddiasına karşı örnekler listesine aitse, o zaman sadece Louis XIII, başkaları tarafından belirtildiği gibi değil, aynı zamanda kesinlikle:
Philip II Augustus (15 yaşında kabul edildi, naipliği olmasa da - aslında babasının ölümünden bir yıl önce 14 yaşında taç giydi ve temelde hasta babası için naip olarak hizmet etti, bu kuşkusuz geçişi kolaylaştırdı) temelde "Augustus" olarak adlandırılır. Louis'nin kendisiyle özdeşleştirdiği, İngilizleri dize getiren ve işgal eden (ki bu işgal olmasaydı İngiliz monarşisi Magna Carta'yı rafa kaldırabilirdi) ve Bouvines'de Welfleri kıran devleti yaratmak; ve
torunu Saint Louis IX (12 yaşında, annesi Kastilyalı Blanche'ın naipliği altında), "Avrupa'nın hakemi", sanatın büyük bir hamisi, Fransisken Tarikatı'nın ortak hamisi, ardından Fransızların 13. yüzyıl "Saint Louis'in altın yüzyılı". (Bu arada Louis IX, sonraki tüm Fransız krallarının en son ortak babasoylu atasıdır.)
Tüm Zamanların En Komik 5 Deli Hükümdarı
Modern demokrasinin sıkıcı yanı, neredeyse hiçbir zaman gerçekten çılgın insanları seçmememizdir. Oh, elbette, hafif eksantriklikleri veya cinsel iştahı olan birine oy vereceğiz ve bazı aşırılıkçılardan "çılgın" olarak bahsedebiliriz, ancak hükümdarlar tahtı sadece soylarına dayanarak aldıklarında, bir ulus yumruk altında kalabilirdi. kelimenin tam anlamıyla "ayda çıplak uluyan" bir delinin.
Bizi yanlış anlamayın - buna dahil olan herkes için bir kabus olduğundan eminiz. Ama çizginin aşağısında komik hikayeler yaratıyor.
Bitki ağı
Plantagenet Hanedanı'nın kökenleri, onuncu yüzyılın başında Anjou'lu Fulk I tarafından kurulan hanedan olan Anjou'nun orijinal kontlarının bir askeri şubesine sahipti. Plantagenet hanedanı, İngiltere'yi 1154-1485 yılları arasında üç yüz yıldan fazla bir süre yönetti. İngiltere'ye krallarından on dört tanesini sağlayan dikkate değer bir aileydiler.
İngiltere'nin en ünlülerinden biri haline gelecek olan Plantagenet soyadı, II. Henry'nin babası Anjou Kontu Geoffrey tarafından benimsenen bir takma addan türetilmiş gibi görünüyor ve bir süpürge sapı veya planta genista takma alışkanlığına atıfta bulunuyor. onun kaskında.
Hanedan, İngiltere'nin en büyük hükümdarlarından biri olan enerjik II. Henry ve Selahaddin Eyyubi'ne karşı Kutsal Topraklara yapılan Üçüncü Haçlı Seferini yöneten efsanevi oğlu Aslan Yürekli Richard gibi çeşitli karakterler üretti. Son derece estetik Henry III ve oğlu, Galler'i fetheden ve İskoçya'nın en ünlü oğulları William Wallace ve Robert the Bruce ile savaştığı o ülkeye yaptığı seferler için İskoçların Çekici olarak tanınan yılmaz Edward I, ve her iki ülkenin diademlerini dindar ve etkisiz oğlu Henry VI'ya miras bırakan Fransa fatihi Henry V.
Bacon'un "kendi kanına bulanmış bir ırk" olarak tanımladığı Plantagenet'ler, sonunda Güllerin Savaşları olarak bildiğimiz kanlı hanedan mücadelesinde kendilerini yok ettiler. Daha sonra Plantagenet'ler, Kral III. Edward'ın farklı oğulları tarafından soyundan gelen Lancaster ve York Evleri'ne bölündü. Yorklu kral Richard III, Bosworth Field'daki savaşta öldürüldüğünde, Tudors tarafından yerinden edilmek üzere evinin sonuncusuydu, bir devrin sonuydu. Plantagenet'lerin erkek soyu, ilk Tudor olan VII.
İskandinav ülkeleri, devlet başkanı olarak rolü çoğunlukla sembolik olan bir kral veya kraliçeye sahip anayasal monarşilerdir. In addition to serving in ceremonial capacities at home, the monarch – along with other members of the royal family – represents the country internationally, while actual political decisionmaking is in the hands of an elected legislature (which in all three Scandinavian countries is unicameral) and a government headed by a prime minister.
Alongside their roles as representatives of their respective countries, members of the Scandinavian royal families have also taken an active interest in various social and global issues, establishing charities and serving as spokespeople for different causes. Although discussions about abolishing the monarchies continue to arise, for now the Scandinavian royals all appear to be sitting quite securely on their thrones.
Norveç
Norway’s current monarch is King Harald V (born 1937), who came to the throne in 1991 upon the death of his father, King Olav V. King Harald and Queen Sonja (née Haraldsen) have two children, Princess Märtha Louise (born in 1971) and Crown Prince Haakon Magnus (born in 1973). Although Crown Prince Haakon is the younger child of King Harald, he takes precedence over his sister because of the order of succession in place at the time of his birth. This law was amended in 1990 to allow the eldest child to inherit the throne regardless of sex, but the change was not made retroactive.
King Harald V, Queen Sonja, Crown Prince Haakon, and Crown Princess Mette-Marit. Photo copyright Sølve Sundsbø / Det kongelige hoff
In 2001, Crown Prince Haakon caused a stir by marrying Mette-Marit Tjessem Høiby, a single mother with a controversial past. However, their marriage has been a great success, and as Crown Princess Mette-Marit has managed to win the hearts of much of the Norwegian population. The couple have two children, Princess Ingrid Alexandra (born 2004), who is second in line to the throne after her father, and Prince Sverre Magnus (born 2005). Crown Princess Mette-Marit’s son from a previous relationship, Marius Borg Høiby, is part of the royal family but does not have a title.
The Norwegian monarchy has roots as far back as the year 890, when Harald Hårfagre established the Kingdom of Norway. During much of its history Norway was in a union first with Denmark (1380-1814) and then with Sweden (1814-1905). When the union with Sweden was dissolved in 1905, Norwegians chose as their own king Prince Carl of Denmark, a member of the Glücksburg family. The grandfather of the current king, he took the name Haakon VII and reigned for nearly 52 years, becoming particularly admired for his strong stance against the Nazi occupation of Norway during World War II.
King Carl XVI Gustaf and Queen Silvia. Photo copyright Peter Knutson / Kungahuset.se
İsveç
The present monarch of Sweden is Carl XVI Gustaf, who came to the throne in 1973 at the age of 27. He succeeded his grandfather, King Gustaf VI Adolf, since his own father, Prince Gustaf Adolf, had died in a plane crash in 1947, when Carl Gustaf was less than a year old. In 1976 King Carl Gustaf married the German-Brazilian Silvia Sommerlath, whom he met at the 1972 Olympics in Munich. Although there was some initial resistance to the idea of a commoner queen, the Swedish press and public quickly warmed to Silvia, even going so far as to credit her with reviving the popularity of the monarchy.
King Carl XVI Gustaf and Queen Silvia have three children, Crown Princess Victoria (born 1977), Prince Carl Philip (born 1979), and Princess Madeleine (born 1981). At the time of his birth, Prince Carl Philip was first in line to the throne, but he retained his place as Crown Prince for only seven months. In 1980, a law was passed establishing absolute primogeniture and making this change retroactive, giving Victoria, as the eldest child, the position of Crown Princess.
Over the years, Crown Princess Victoria has triumphed over difficulties such as dyslexia (a challenge her father and siblings have also faced) and anorexia, emerging as a confident heir-apparent and – according to recent polls – the most popular member of the royal family. In 2010, she married her longtime boyfriend, gym owner Daniel Westling, who has assumed his new role as Prince Daniel with grace. Their first child, Princess Estelle, was born in 2012 and is second in line to the throne after Victoria. A son, Prince Oscar, was born in 2016.
Crown Princess Victoria with her husband, Prince Daniel, and their children, Princess Estelle and Prince Oscar. Photo copyright Anna Lena Ahlström / Kungahuset.se
Although the Swedish monarchy has a long history, dating back many centuries, the current royal family of Sweden descends from Jean Baptiste Bernadotte, a Marshal of France in Napoleon’s army, who was elected Crown Prince of Sweden in 1810. The Swedish king at the time, Karl XIII, was childless, and with Napoleon controlling much of Europe, the Swedes decided to adopt an heir acceptable to the emperor. After acting as regent for eight years, Bernadotte inherited the throne in 1818 and took the name Karl XIV Johan. He reigned until 1844 and was succeeded by his son, Oscar I.
Because Sweden and Norway were in a union at the time of Karl XIV Johan’s accession, he also became King of Norway, where he was known as Karl III Johan. The House of Bernadotte reigned in both countries until the dissolution of the union in 1905, when the Norwegians chose Haakon VII to be their king. Although a member of the Glücksburg dynasty, Haakon VII was also a Bernadotte through his mother, Queen Lovisa (Louise), a great-granddaughter of Karl XIV Johan. King Carl XVI Gustaf of Sweden and King Harald V of Norway are also second cousins once removed through King Harald’s mother, Crown Princess Märtha, born a princess of Sweden.
Danimarka
Denmark’s Queen Margrethe II is the country’s first female monarch since her namesake, Margrethe I, who united the three Scandinavian countries in the Kalmar Union, died in 1412. Born in 1940, Margrethe is the eldest daughter of King Frederik IX and his wife, Queen Ingrid of Sweden. Through her mother, Margrethe is a first cousin of Sweden’s King Carl XVI Gustaf she is also a second cousin of Norway’s King Harald V, whose grandfather was a prince of Denmark.
At the time of Margrethe’s birth, only males were allowed to inherit the throne of Denmark however, after it became apparent that King Frederik was unlikely to have any sons, a constitutional amendment was passed allowing women to inherit. Margrethe thus became Crown Princess in 1953, a few weeks before her 13th birthday. She ascended the throne in January 1972.
In 1967, Margrethe married a French diplomat, Count Henri de Laborde de Montepezat, who was given the more Danish-sounding title Prince Henrik. The couple have two sons, Crown Prince Frederik (born 1968) and Prince Joachim (born 1969). In 2004, Crown Prince Frederik married an Australian, Mary Elizabeth Donaldson (now Crown Princess Mary) the couple have four children, Prince Christian (born 2005), Princess Isabella (born 2007), and twins Prince Vincent and Princess Josephine (born 2011). Prince Henrik died in February 2018.
Queen Margrethe and Prince Henrik with (back row, from left) Crown Princess Mary, Crown Prince Frederik, Prince Joachim, and the latter’s wife, Princess Marie. Photo by Steen Brogaard / Kongehuset.dk
The Danish monarchy is among the oldest in the world, having been in continuous existence for over 1,100 years. The current royal house, the House of Glücksburg, has reigned since 1863, when Christian IX came to the throne. He reigned for 43 years and was known as the “Father-in-Law of Europe” due to his children’s marriages to foreign princes and princesses. The Danish royal family is thus closely related not only to the other Scandinavian monarchies but also to many other European royal houses.
Rogues Gallery
Edward I also known as &apos&aposLongshanks&apos&apos and &apos&aposHammer of the scots&apos&apos.
Henry VIII. The worst of the lot?
The young Princess Mary Tudor, soon to be &apos&aposBloody Mary.&apos&apos
Young Richard II at his coronation. So followed 100 years of war.
History Of The Black Kings And Queens Who Ruled Europe
“Moor” is an anglicized word for ‘Omoros (omo oro) meaning ‘children of light’ and can be further translated as ’sons of civilization’. The Moors colonized Europe for 400 years and helped to bring modern civilization to them.
The Moors were originally Africans, and they first arrived in Europe, in Andalusia Spain in 711 AD. This army led by Tariq ibn-Ziyad crossed the Strait of Gibraltar from northern Africa and invaded the Iberian Peninsula. They conquered the whole of Spain and subsequently forced part of Italy into subjugation.
These Black Moors ruled Spain for an initial period of 300 years and then expanded into Europe, subjecting much of the continent for altogether 700 years.
Basil Davidson, a British historian, records that there were no lands in the 8th century that were more admired by its neighbors, or a more comfortable place to live in, than a rich African civilization built up in Spain.
The writer Shakespeare wrote about these people in his plays Othello, Corielanus, As you like it, etc. The best-known books of the moors are found mainly in German. It is believed that the English either altered their version or simply destroyed the books. But the Moors who ruled Europe from Spain ruled England as well and offered Jews their protection until the civil war between Moors of Arab descendency and the African Moors.
One of the major Moorish tribes called Beni M-eri was greatly weakened by the devastating nature of the war to the point that they fell prey to the resurgent Christian forces led by Queen Isabel, Ferdinand, and Pope Benedict the Sixth.
The terms of surrender in 1485 were not favorable to the moors and when they surrendered Alhambra they began to depart from Spain. Their impact and size of their history in Europe are so staggering that it is understandable why Europe chose to ignore it completely. Europe didn’t achieve much outside the impact of the Moors. The civilization called Europe, its stock market and culture of precision is merely a leftover of these Moors.
The civilization controlled the Red sea and the surrounding Mediterranean, including West Africa where their monopoly of gold possibly came from. It is now known that the Gold Coast which is mostly Ghana, is a country existing in Moorish maps at least before 1300. The Spaniards who eventually went to West Africa were solely looking for the Gold Coast.
Moorish-Spain had universal education, available to all, while ninety-nine percent of the population in Christian Europe were illiterate, and even kings could neither read nor write. At that time, there were only two universities in Europe whereas the Moors had seventeen great universities located in Almeria, Granada, Cordova, Juen, Seville, Malaga, and Toledo.
Paper was introduced by the Moors to Europe. Also, Arabic numerals were introduced replacing the clumsy Roman system. The Moorish rulers lived in splendid palaces, a sharp contrast to the monarchs of Germany, France, and England who dwelt in big barns, without windows and chimneys, and with only a hole in the roof serving as a smoke exit.
Alhambra in Granada is one of such Moorish palaces. The palace is today a UNESCO World Heritage site and is considered as one of Spain’s architectural masterpieces. Alhambra used to be the seat of Muslim rulers from the 13th century to the end of the 15th century.
The new knowledge of China, India, and Arabia reached Europe through Africa. It was the Moors who brought the Compass from China into Europe. Córdova, the heart of Moorish territory in Spain, at its height was the most modern city in all of Europe.
It had well-paved streets with raised sidewalks for pedestrians. At night time, ten miles of streets were well illuminated by lamps. This was hundreds of years before Paris had a paved street or London had a street lamp! Cordova had 900 public baths – a poor Moor would go without bread rather than soap!
Despite the fact that Spanish rulers across different generations have tried to expunge this era from historical records, recent archeology and scholarship have now shed new light on the Moors who flourished in Al-Andalus for over 700 years, from 711 AD until 1492. It has been established that the Moorish advances in mathematics, astronomy, art, and agriculture helped propel Europe out of the Dark Ages and into the Renaissance.
The gold dealers of Spain were the real moguls, while gold was in seriously short supply in Europe, the moors draped themselves with gold. After their defeat in great numbers, they returned to West and North Africa where they collapsed as a people and were never heard off again.
It is recorded in Spanish history that over 500 thousand of these people left Spain by boat within a space of half a century beginning from about 1450. 400 thousand then left after 1492. Today, that record is mistaken as a record of the slave trade given the number of records available for carracks traveling from Spain to West Africa.
The intriguing question is why would Spain permit the landing of 500 thousand Africans at the same time that Spanish Christians and their royalty were asking 150 thousand Jews to leave Spain? As of then, the black Muslim population of Spain was up to a million and the Caribbean Island was not taken by Spain until the late 17 century. The best books about the Moors are also available in French and other languages of Europe saving English.
In the rest of Europe, Moorish influences could be seen in Ireland where an African king named Gormund ruled during the Anglo-Saxon period. In Norway, Halfdan the Black was the first Africoid king to unite the country. The black huns were described as a fierce barbaric race of Asiatic nomads who led by Attila, ravaged Europe in the 4th and 5th centuries A.D.
Southwestern Europe was dominated by African Moors during the Middle Ages for 700 years: 711-1492 A.D. The darkened whites in this area, especially Portugal was the first example of a Negrito (African) republic in Europe. In Scotland, the Moors ruled the country in the 10th century and mixed with whites until the black skin color disappeared.
Belowis a Galary of Pictures, Illustrations, Family Crests and Coat of Arns of some Black families that ruled Europe. Kaynak
Were any Kings/Queens who were monarchs as children good rulers? - Tarih
The Normans were descendants of Vikings who had settled by force in North East France around the mouth of the Seine River. The land they occupied became known as Normandy. (The name Normandy comes from the French normand, meaning Norsemen and Normans)
- King William I, the Conqueror 1066 - 1087
- King Henry I 1100 - 1135
- King Stephen 1135 - 1154
- (Empress Matilda 1141)
King William I, the Conqueror 1066 - 1087
- Age 38-59
- Doğmak: September 1028 at Falaise, Normandy
- Ebeveynler: Robert I, Duke of Normandy, and Arlette daughter of Fulbert (illegitimate)
- Ascended to the throne: 25 December 1066 aged 38 years
- Crowned: 25 December 1066 at Westminster Abbey
- Married: His cousin Matilda, Daughter of Count of Flanders and granddaughter of the King of France
- Çocuklar: 4 sons including William II and Henry I, and 6 daughters
- Öldü: 9 September 1087 at Rouen, France, aged 59 years
- Buried at: St Stephens Abbey, Caen, Normandy
- Succeeded by: his son William I
- Yaş about 27-40
- Doğmak: c.1056 at Normandy
- Ebeveynler: William I and Matilda of Flanders
- Ascended to the throne: 9 September 1087
- Crowned: 26 September 1087 at Westminster Abbey
- Married: Unmarried
- Çocuklar: Hiçbiri
- Öldü: 2 August 1100 at New Forest, Hampshire
- Buried at: Winchester
- Succeeded by: his brother Henry
- Age 31-67
- Doğmak: September 1068 at Selby, Yorkshire
- Ebeveynler: William I and Matilda of Flanders
- Ascended to the throne: 3 August 1100 aged 31 years
- Crowned: 6 August 1100 at Westminster Abbey
- Married: (1) Edith (Matilda), Daughter of Malcolm III Scotland
(2) Adelicia, Daughter of Geoffrey VII, count of Louvain
- Çocuklar: Daughter Matilda, son William, and reputedly around 20 illegitimate children
- Öldü: 2 December 1135 at St Denis le Fermont, Normandy, aged 67 years
- Buried at: Reading
- Succeeded by: his nephew Stephen
- Age about 38-57
- Doğmak: c.1097 at Blois, France
- Ebeveynler: Stephen, Count of Blois, and Adela (daughter of William I)
- Ascended to the throne: 22 December 1135
- Crowned: 26 December 1135 at Westminster Abbey
- Married: Matilda, Daughter of Eustace III, Count of Boulogne
- Çocuklar: 3 sons and 2 daughters, plus at least 5 illegitimate children
- Öldü: 25 October 1154 at Dover, Kent
- Buried at: Faversham, Kent
- Succeeded by: his 2nd cousin Henry II
The Norman Duke, William was friendly with English King, Edward the Confessor and attacked England on Edwards death because he had been promised the English crown by Edward but denied it by the Saxon Harold.
Defeated King Harold at the Battle of Hastings.
In 1085 the Domesday Survey was begun and all England was recorded so William knew exactly what his new kingdom contained. The Domesday Book was, in effect, the first national census.
The Domesday Book
William ruled simultaneously in both England and parts of France. This set the scene for regular land battles over territory in France for the next 500 years.
When William died his lands were divided between his eldest two sons. Robert inherited Normandy, while William became king of England.
King William II, Rufus 1087 - 1100
He was called William Rufus or William the Red because of the reddish colour of his hair and complexion.
William died out hunting in the New Forest in mysterious circumstances with an arrow in his back. No one knows if it was deliberate or an accident but what is known is that Rufus was very unpopular, so many people think he may have been murdred.
The Rufus Stone in The New Forest marks the spot where he fell.
King Henry I 1100 - 1135
King of England and Normandy
Henry was the fourth and youngest son of William I. His two sons were drowned so his daughter Matilda was made his successor. However, when Henry died the Council considered a woman unfit to rule so offered the throne to Stephen, a grandson of William I.
This plunged England into civil war as the country was divided over Henry's plans for his daughter Matilda to take the throne as the first ever Queen of England.
King Stephen 1135 - 1154
King of England from 1135.
Nephew of Henry I and grandson of William l. He was elected king in 1135, although he had previously recognised Henry I's daughter Matilda as heiress to the throne.
1136 - Civil war disrupted the country with fighting between Stephen and forces loyal to Matilda.
1139 - Matilda landed in England
1141 - Stephen was briefly taken prisoner and Matilda declared "Lady off the English" until she was defeated at the Battle of Farringdon in 1145.
Matilda agreed with Stephen to end the wars so long as he agreed to her son Henry becoming the next King of England.
In December 1153, Stephen agreed to the Treaty of Westminster (Wallingford) with Henry. In the treaty it was agreed, among other things that on Stephen's death the throne would go to Matilda's son, Henry
In 1154, Stephen died and the line of Norman Kings ended.
1154 - 1216 The Angevins (The first Plantagenet kings)
1603 - 1649 and 1660 - 1714 The Stuarts
1901 -1910 and 1910 - Today Saxe-Coburg-Gotha and The Windsors
© Copyright - please read
All the materials on these pages are free for homework and classroom use only. You may not redistribute, sell or place the content of this page on any other website or blog without written permission from the Mandy Barrow.
www.mandybarrow.com
Mandy is the creator of the Woodlands Resources section of the Woodlands Junior website.
The two websites projectbritain.com and primaryhomeworkhelp.co.uk are the new homes for the Woodlands Resources.
Mandy left Woodlands in 2003 to work in Kent schools as an ICT Consulatant.
She now teaches computers at The Granville School and St. John's Primary School in Sevenoaks Kent.
10 Monarchs Whose Madness Changed History
In fiction, kings and queens who succumb to madness are a great time. In reality, not so much. It’s no fun having huge chunks of the world controlled by someone who is irrational and unstable. Here are ten kings and queens whose craziness changed the course of world events.
10. Ivan the Terrible’s Fits Ushered in the Romanovs (1530-1584)
This list could have been all tsars. These rulers were raised under conditions guaranteed to make anyone a sociopath. Most of them saw close relatives murdered by other close relatives. Though abused relentlessly as children, as adults they had both absolute power and a sword of Damocles over their heads. Ivan’s father died when Ivan was only three, and his mother was poisoned when he was eight. During his minority an unruly gang of noblemen governed the land, and starved, beat, and neglected the boy and his brother. He took the abuse out on small animals, which he would throw off the roofs of palaces. Hurling things about proved good practice for the tsar-in-training. At 16, Ivan marched into the throne room, grabbed the leader of the noblemen, and threw the man to Ivan’s trained hunting dogs.
Ivan’s reign was marked by violent paranoia. When Ivan suspected a nobleman wanted the throne, he dressed the man up as a king, put him on the throne, and gutted him. Ivan created a special police force, the members of which rode around with dogs’ heads hanging from their saddles and could murder anyone at any time, in public. Once, when Ivan heard a rumor that a town called Novgorod was rebellious, he killed every single person in the town, sewed the town’s archbishop up into a bearskin, and had his dogs hunt the bearman down.
It’s hard to write all that and then use the phrase, “conditions deteriorated,” but, somehow, conditions deteriorated. Ivan started having fits. In paintings he’s depicted as having a prominent nose and forehead. These are the way kind (and probably fearful) artists rendered calluses that Ivan had built up by banging his head on the stone floor in front of religions icons. Ivan would also have fits of rage. During one fit, he kicked his pregnant daughter-in-law in the stomach and caused her to miscarry. His son, an able and promising ruler, yelled at him. Ivan beat his son to death with his scepter, then went into paroxysms of remorse. It was that moment that changed history. Ivan was a member of the ancient Rurik line of nobility. With the only strong heir to the throne swept out of the way, Russia descended into chaos after Ivan’s death. At last, nobles cast around for any noble family that the nation could rally around. They came up with an heir called Michael Romanov.
9. Peter the Great Changed the Line of Succession For His Wife-Psychologist (1672-1725)
Peter the Great was, in many ways, a wonderful sovereign. Passionately committed to both his country and his own education, he spent much of his childhood (imprisoned and under constant threat from his half-sister Sofia) learning army tactics and designing ships. As an adult, he toured Europe, learning about the latest advances in the sciences so he could bring them back to Russia.
Sometimes he took his love of learning, and his impatience with those who didn’t get on board, too far. When he was learning dentistry, he would practice on his nobles. When a group of attendants were upset while watching the dissection of a corpse, he ordered them to walk up to the corpse and take a bite out of it. Then there was his terrible paranoia. Peter was the child of the former tsar’s second wife. When he was ten, he saw the relatives of the tsar’s first wife toss his uncles and aunts off the roof of a building to the courtyard below, where they were torn apart by supposedly “loyal” soldiers. He was fanatical about loyalty, to the point of having his own son tortured to death for temporarily fleeing to Sweden.
One person he trusted was his wife, Catherine. Catherine’s life was a Cinderella story made into a horror movie. Captured by the Russian army, she was passed around by soldiers. She happened to be passed up the chain of command. Eventually she met the tsar, who became enthralled to her. Peter had fits of terror, and during those fits, Catherine was the only one who could soothe him. Peter decreed that a tsar should be able to name his own successor, and though he never specified Catherine should succeed him, she did. More importantly, this decree marked a sharp turn away from blood ties and first born sons, and the beginning of a belief that any ruler would do, provided they were a good Russian.
8. Peter III’s Madness Created Catherine the Great (1728-1762)
It says something about Peter III that the only reason historians believe that his son, Paul I, was legitimate was that Paul has his “father’s instability.” Peter was an entirely contemptible ruler, but he was also a pitiable figure. Like many of the Romanovs in line for the throne, he had almost no contact with his parents. Instead, he was raised by a tutor who was horribly abusive to the slow pupil. Peter was regularly beaten, starved, and humiliated. He developed into a creepy blend of manchild and sociopath.
He didn’t consummate his marriage to Catherine, a pretty little German nobody who had been imported as a brood mare, for at least nine years, because he spent every night in bed playing with toy soldiers. When he wanted a little power, he would force his wife to dress up as a soldier and put her through military drills. For a change of pace, he indulged in animal abuse, “training” a pack of hunting dogs by beating them, and conducting military trials and hangings of the rats he found nibbling his toy soldiers. So predictable was his insanity that, in order to get him away from Catherine while she was giving birth to a definitely illegitimate child (instead of just a probably illegitimate child), a minister loyal to her set fire to his own house. He knew the tsar would rush off to see the flames and leave Catherine alone.
Most crazy tsars, unpleasant as they were, kept their throne. Why did Peter get deposed in a coup that left the foreign Catherine free to become one of Russia’s most famous rulers? Because Peter was crazy like a Prussian, not crazy like a Russian. Peter was, for some time, considered the heir to the Swedish throne. He was raised to dislike Russia, and he did. He idolized the Prussian leader Frederick the Great, who was, when Peter became tsar, at war with Russia - and losing. At the moment when it looked like Frederick was done for, Peter ordered his army to settle with his idol on very favorable terms. Catherine, who actually was born in Prussia, had spent the first few years of her marriage vigorously Russianizing herself and equally vigorously cultivating the Russian army. The army preferred a Prussian who had decided she was Russian to a Russian who had decided he was Prussian, and Peter was captured, deposed, and killed in short order.
7. Charles VI Signs Centuries of War Into Being (1380-1422)
At last, we shall leave Russia. On to France! Charles the VI was king for a very long time, during which a united, prosperous, and powerful country fell into civil war and chaos. Charles had all the paranoia of the tsars, but none of the aggression. This was a shame, as he arguably had more cause to be aggressive. Charles’ brother, Louis of Valois, enjoyed everything that made the people around him miserable, including money, prestige, and other people’s wives. “Other people’s wives,” in this case, included the Queen. People soon began questioning how far Louis would go to get the Queen, when, during a ball, the king and some fellow noblemen dressed up as “wild men” in full-body suits of tar and flax. Charles had happened to wander away from the group when Louis grabbed a torch and, declaring he wanted to figure out who the men were, thrust it at the group. The other men burned to death.
Meet the world’s other 25 royal families
With all the attention around Britain’s forthcoming Royal Baby, you’d think the U.K. had a monopoly on monarchs -- infant or otherwise. In reality, there are 26 monarchies in the world, a fascinating network of kings, queens, sultans, emperors and emirs who rule or reign over 43 countries in all.
It goes without saying, of course, that most royal families have a considerably lower international profile than the Windsors. That has a lot to do with Britain’s imperial history: Sixteen countries, including Canada and Australia, are still technically subjects of the British monarchy, which also once ruled much of the world.
Beyond Queen Elizabeth II, the other monarchies vary widely in how much power they hold, how they're seen, how their family got there and even in what they're called. Here’s a quick tour of the world's 25 other royal families, plus its two elected monarchies, in Malaysia and the Vatican. We've divided them into monarchs who rule -- who have real, direct political power -- and those, like the Windsors, who merely reign.
Monarchs who rule
Saudi Arabia: Saudi Arabia is an absolute monarchy, which makes Abdullah bin Abdul Aziz the king and prime minister. His deputies, Salman and Muqrin, are also from the ruling House of Saud, and the king-appointed cabinet includes more members of the royal family. While the monarchy is hereditary now, future Saudi kings will be chosen by a committee of Saudi princes, per a 2006 decree. (There are plenty of them: according to some estimates, the ruling family includes as many as 30,000 people.)
Kuwait: Sabah Ahmed al-Sabah, age 84, has ruled Kuwait since 2006, when the previous emir died, setting off a minor succession crisis because the next-in-line was physically unable to recite the oath of office, possibly because of age-related health issues. Sabah took over instead he rules the oil-rich nation as emir and head of the royal family, which has been in some form of power since the early 1700s.
Qatar: Emir Tamim bin Hamad al-Thani is a recent addition to this list, having taken over in June after his father's peaceful abdication. The al-Thani family is known for ostentatious wealth and for working aggressively to expand their country's regional, oil-funded influence. They've ruled Qatar since 1825 and underwent a series of forced abdications in the 20th century, typically instigated by sons or nephews eager to take the throne.
United Arab Emirates: As its name suggests, the United Arab Emirates is a federation of seven districts, each of which is governed by a hereditary monarch who bears the title of emir. Traditionally, the emir of Abu Dhabi is also the federation president. Today that's Khalifa bin Zayed al-Nahyan, who's been in charge since his father died in 2004. He is thought to have personal wealth of about $5 billion.
Swaziland: King Mswati III has been the absolute monarch of this small southern African country since inheriting the crown from his father in 1986, when he was barely 18 years old. His formal title is Ngwenyama, an honorific that also means lion.
Alfonso XIII was born May 17, 1886. That same day, he became Spain’s King. Despite having his entire childhood to practice, Alfonso never became a good ruler. During his reign, Spain lost its last colonies, it became overrun by a military dictator, and the monarchy dissolved. Alfonso abdicated his rights to the crown in 1941 after Francisco Franco assumed control.
Legend has it that in year 309, Persian nobles placed a crown upon the belly of King Hormizd II’s widow. Inside was history’s first fetal king: Shah Shapur II. NS rahimde ruler was the ninth leader of the Sassanid Empire, a powerful Persian kingdom covering modern Iran. Shapur II ruled for 70 years. In the late 4th century, he successfully ousted Christianity from the Middle East.