İşte Sovyetler Evi'nin teslim olmuş savunucularının Ahitinin keskin metni:
“Kardeşler, bu satırları okuduğunuzda, artık hayatta olmayacağız. Vurulmuş vücudumuz bu duvarların içinde yanacak. Bu kanlı katliamdan canlı çıkabileceği için şanslıyız.
Rusya'yı sevdik. Bunu, bu dünyada, nihayet, Allah tarafından kendisine verilen emri istedik. Onun adı katolikliktir; Onun içinde her insanın eşit hak ve görevleri vardır ve ne kadar yüksek olursa olsun kimsenin yasaları çiğnemesine izin verilmez.
Tabii ki biz saf basitlerdik, saflığımız için cezalandırıldık, vurulduk ve sonunda ihanete uğradık. Biz sadece birinin iyi tasarlanmış oyunda piyon olduk. Fakat ruhumuz kırılmaz. Evet, ölmek korkutucu. Bununla birlikte, bir şey desteklemiyor, görünmez birileri şöyle diyor: “Ruhunuzu kanla temizliyorsunuz ve şimdi Şeytan bunu alamayacak. Ve eğer ölürsen, yaşayanlardan çok daha güçlü olacaksın. "
Son anlarımızda Rusya vatandaşları olarak size hitap ediyoruz. Bu günleri hatırla. Biçimlendirilmiş bedenlerimizin televizyonda ne zaman gülerek, şov yapacağına dikkat etmeyin. Her şeyi hatırlayın ve içine düştüğümüz tuzağa düşmeyin.
Affet bizi. Bizi öldürmeleri için gönderenleri affederiz. Suçlu değiller ... Ama affetmeyiz, Rusya'yı boynuna oturtan şeytani çeteyi lanetliyoruz.
Büyük Ortodoks inancını çiğnememe, Rusya'yı çiğnememe izin verme.
Ruhlarımız seninle.
Rusya yenilmezdir.
Belediye Meclisi, 04.10.93.
Bununla birlikte, Beyaz Saray savunucularının “biçimsiz organları” aslında televizyonları daha sonra göstermedi. Dahası, yetkililer gerçek mağdur sayısını gizlemek için ellerinden geleni yaptılar (ve bu arada hala yapıyorlar). Resmi verilere göre, “3-4'in Ekim 1993'i,“ komünist-faşist isyanı ”bastırırken, 150 insanları öldü. Aslında, çeşitli tahminlere göre, “hüzünlü” olan Yeltsin, “yasa ve düzenin” muhafızlarını daha sonra, tamamen silahsız olanların ezici çoğunluğu olan 1000-1500 insanlarını yendi. “İsyancılara” sempati duyduğundan kesinlikle şüphelenilmeyen Anma Cemiyeti bile, 829 kurbanlarını saydı. Bunlar arasında, Yüksek Kurul’un milletvekilleri de ortaya çıkmadı: ölülerin tümü, devletin en yüksek anayasal otoritesini korumak için ülkenin dört bir yanından toplanan sıradan insanlardı.
KM.RU, olanların ana hatlarını tekrar tekrar açıkladı (örneğin, “16 yıllar önce, Kanlı Ekim’in sonu” ve “Beyaz Saray’ın çekimi ile yaratılan gerçekte Rusya”) tekrarlanmayacak. daha iyi 1995’te, yakın zamanda bizi terk eden modern Rusya’nın önde gelen düşünürlerinden Alexander Zinoviev’in verdiği olayların son derece kesin bir değerlendirmesini tekrar edelim:
“Ekim’in 3-4’i Rusya’da yılın 1993’i çok az ve Batı’da yazılıyor - neredeyse hiç bir şey yok. Bazı suçluları sipariş etme seviyesine getirildi, susturuldu, görmezden gelindi ya da gösterilmedi. Ancak Ağustos 1991 olaylarında, konuşmayı kesmeyin. Bu dikkat kayması tesadüf değildir. Ağustos 91'in olayları, 1985'tan sonra Rus toplumunun evrimini komünist cehennemden bir kurtuluş ve Batı tarzı bir demokratik cennete geçiş olarak göstermek için daha fazla neden veriyor. Herhangi bir yorumlamadaki Ekim olayları, onlar hakkındaki resmi bilgilerin doğruluğundan şüphe duymaktadır. Bunlar hakkında söylenebilecek her ne olursa olsun, gerçek devam ediyor: güçlü silahlı kuvvetler, özel amaçlı birimlerle birlikte, bir avuç silahsız insanı kanda boğdu ve aynı zamanda, ödenmiş bir coşkuyla, ellerine gelen birçok rastgele vatandaşı dövdü. İlk olaylar, Rus’ta sapık bir dönüş fikri yaratıyor hikayeler 1985’ten sonra, ikincisi, gönüllü olarak veya istemeyerek, özünü ve Batı’daki çekici rolünü ortaya koyuyor.
Moskova’da Ekim 3-4 1993’de neler oldu? Bu, Yeltsin keki ve onu destekleyen dünya kamuoyunun bu kanlı olayların kurbanları olarak adlandırıldığı gibi belirli “kırmızı-kahverengi” ve “faşistlere” ait olduklarından şüphelenilemeyen bir grup papazın ifadesinde açıkça belirtilmiştir. Rus rahiplerin bu açıklaması Ocak ayında Rusya'da 1994'te yayınlandı. "Kandaki binanın dağı" denir. Patriğin sözleri bu rahiplerin görüşüne eklenebilir: masum kan döküldü.
Batı medyasında, insanlar ideoloji ve propagandaya yönelik gerçek olayları tahrif etmeyi kolaylaştırmak için çeşitli olayları bir araya getirmeye alışkındırlar. Bu nedenle, bu durumda, bir şekilde Sovyetler Evi'nin savunmasında yer alan herkes, komünistlerin, faşistlerin, milliyetçilerin, vb. Monoton bir kitlesi olarak tasvir edildi. Bu arada, en az iki temelde farklı fenomen ayırt edilmelidir: 1) Rutskoi ve Khasbulatov'u temsil eden; 2) gönüllüler, ancak tesadüf eseri, onlarla yetişiyorlardı. Olaylardaki rolleri farklı. Onların kaderi de farklı. Bazıları politik bir performans sergiledi. Ülkedeki yaygın halk ayaklanmasının önlenmesi, şiddetin provokatörlerinin rolüne mahkum oldukları Moskova'nın merkezindeki olayları yerelleştirmek için her şeyi yaptılar. Gerçekten isyan eden gönüllülere ihanet ettiler. Liderleri ölmeye söz verdi ama pes etmedi. Yemin etmediler. Ölmediler ve savaşmadan teslim oldular. Diğerleri ise makineli tüfekler, tüfekler ve makineli tüfekler için çıplak ellerle gitti. Birkaç gün üst üste dövülerek öldürüldüler. Anavatanlarının düşmanlarına karşı konuşmaya cesaret eden Rusya'nın en iyi oğullarını ve kızlarını öldürdüler. Yabancı ve ev yapımı pisliğin alkışlanması ve toplanması ile öldüler. Gerçek suçlulara karşı savaşması gereken milisler, dolandırıcılık fanatizmi ve vatandaşlarının şeklini bozan, dolar cinsinden ödeme için suçluların kendisine döndü. Anavatan'ı işgalcilere karşı savunması gereken ordu, maaş ve ödüller için polis gücüne dönüştü ve Anavatan'ın silahsız savunucularını öldürmeye başladı.
Moskova'da yılın 3'unun 4-1993'inin olaylarında, iki farklı ve hatta düşmanca fenomenin empoze edilmesi, grupların iktidar ve halk ayaklanması sistemindeki mücadelesi. "Halk" kelimesi yanıltıcı olmamalıdır. Burada uygunsuz olduğunu söyleyemeyiz. Ancak bunun anlamı, Rusya'nın özellikleri dikkate alınarak açıklanmalıdır.
Nüfusun kütlesinde Yeltsin keki politikalarından güçlü bir memnuniyetsizlik var. Ancak halkın sadece birkaç temsilcisi, yalnız, açıkça isyan etti. Kitlelerin zihniyetini ifade ettiler ...
Rusya'daki vatanseverlerin katliamı 3-4, Moskova'daki 1993, Moskova'da pek çoğunun anlamsız zulümün bir tezahürü olduğu ve başka bir şey olmadığı görülüyor. Fakat aslında, bu olayın tarihi önemi büyüktür. Bunu anlamak için, asıl darbenin kime, kime ve hangi amaç için yönlendirildiğini daha kesin olarak bilmek gerekir.
Bu kanlı katliamdaki ana darbe “milletvekillerine” karşı değil, egemen çevrelerin politikalarına (Yüksek Sovyet dahil!) Protesto eylemlerini açıkça vuran vatanseverler tarafından açıkça ifade edilen sıradan Rus nüfusun kitlelerine yönelikti. Amaç, bu konuşmayı kışkırtmak, katılımcılarını karartmak, herkesin önünde yerelleştirmek ve ülke genelinde daha geniş ayaklanmaları önlemek için acımasızca bastırmaktı ... ”
Ancak Alexander Zinoviev'e atıfta bulunan rahiplerin ifadesi:
“Kandaki kurucuya dokun.
Rusya Federasyonu Devlet Duma'ya itirazda bulunun.
Bu temyiz başvurusu vicdanımızın talebi tarafından belirleniyor, çünkü Moskova'daki 3 ekim yüzündeki silahsız 4-1993 insan katliamının kaçınılmaz kötülüğü olarak zımni onay veya kabullere tahammül edemiyoruz. Basında yayınlanan, hem parlamento savunucularının hem de cumhurbaşkanlığı tarafının görgü tanıklarının ifadelerini ve ayrıca bu olaylara doğrudan katılanların birçoğunu duyduktan sonra, şu sonuçlara vardık:
1. 4 Ekim günü çekim tank kışkırtıcılar da dahil olmak üzere mermilerle birlikte, Rusya Sovyetler Meclisi, başkanlık tarafının silahlı muhalefete karşı “gerekli savunması” olarak nitelendirilemez. Cumhurbaşkanı ve hükümetin emrinde, direnişin kesilmesini ve tüm sivillerin kan dökülmeden çekilmesini sağlayabilecek güçler vardı - bu Alfa özel kuvvetleri. Ancak, sadece bu askeri operasyonların kurbanlarının birçoğu bir gerçek haline geldiğinde dahil oldu.
2. Ekim 4 sabahı Sovyetler Evi'nin yakınında (sabahları 7 civarında) silahsız bölgede bulunan silahsız kişilerin vurulması birçok zayiatla sonuçlandı. Ateş, büyük kalibreli makineli tüfekler taşıyan zırhlı personel gemisinden ölüm uyarısı olmadan yapıldı.
3. Ekim akşamı 4, Sovyetler Evi'nin hemen yakınında, stadyumda parlamento savunucuları vuruldu.
4. Ostankino alışveriş merkezi alanındaki Ekim 3, silahlı adamların telemerlihanenin binasına girme eylemlerinde yer almayan insanların kalabalığındaki zırhlı personel taşıyıcılarının makineli tüfekleriyle ateşlendi.
Sadece bu dört özel sonuç bazı ortak kararlar vermemize izin veriyor:
1. Motive edilmeyen büyük kasıtlı cinayetler var.
2. Bu cinayetler aşırı zulümle işleniyor. Bireysel suçlular tarafından değil, kendileri için açıkça sorumluluk alan devlet yetkilileri tarafından, bu trajik olaylarda yer alan birimleri en yüksek devlet ödüllerini Savunma Bakanlığı ve İçişleri Bakanlığı'na vermişlerdir.
Hükümet bu nedenle vatandaşların kafasında bu eylemlerin meşru olduğunu ve bu nedenle özünde ülke vatandaşları adına yapıldığını varsaymaktadır. Bu bizi ya bu eylemleri haklı göstermeye zorlar ve böylece onların suç ortağı olurlar ve Tanrı'nın kendileri için sorumluluk almaları için adalet karşısında ya da yetkililerin bu eylemlerini kendi içlerinde ve kanuna aykırı olarak kalan vatandaşların hem bu eylemlerin hem de ruhsal olarak reddettiklerini ilan etmeleri için istifa eder. Onlara ilham veren güç.
Yukarıdakilerin tümü bizi Devlet Duma'ya itiraz etmeye zorlar, böylece yakın gelecekte Moskova'daki 3-4’in 1993’un trajik olaylarının çok sayıda tanığın katılımıyla Moskova’daki trajik olaylarının objektif olarak araştırılmasını sağlayabilecek bir meclis komisyonu kurulabilir.
Devlet öldürme imkânının mümkün olmadığı, “öldürme”, eğer gerçeği duyma ve bilme hakkından yoksun bırakılmışsa, kötülüğün toplum tarafından ahlaki bir değerlendirme yapılmadığı ve bu nedenle de bir sınır koymadığı takdirde, ahlaki yasalara dayanmadığı takdirde ikna olmuş durumdayız. “Kentin kurucusuna kanla ve haksızlıkla bir kale inşa et!” (Ab. 2, 12).
Rus Ortodoks Kilisesi'nin Rahipleri: Prot. Alexander Kuzyaev, koru. Vladislav Sveshnikov, koru. Alexander Shargunov, bir rahip. Andrei Krehov, hierom. Kirill Semenov, Jer. Dimitri Baltrukevich, jer. Yaroslav Gnyp, Jer. Ilya Grishutin, Jer. Vladimir Gritsenko, jer. Valery Gurin, jer. George Krylov, jer. Maxim Kozlov, Jer. Vladimir Pereslegin, Jer. Boris Treshchansky, jer. Michael Taran, Jer. Leonid Tsarevsky, jer. Sergius Shumilov, Jer. Vladimir Alexandrov, Protodeacon Sergius Golubtsov, Yurtdışındaki Rus Ortodoks Kilisesi rahibi Stefan Krasovitsky.
Bu Adresin metnini okuduktan sonra seslerini eklerler:
Sergey Alekseev, Eduard Volodin, Vladimir Gostyukhin, Viktor Kochetkov, Stanislav Kunyaev, Mikhail Lobanov, Yuri Loschits, Sergey Lykoshin, Valery Rybarev, Valery Sergeyev, Ernst Safonov, Igor Shafarevich, Mikhail Shelekhov, Yury Yushkin, Valentin Sorokin, Igor Lirev , Vyacheslav Klykov.
Ve işte o günlerde Sovyetler Evi'nin etrafındaki sonsuz bir atmosferin bir tanık ve o zamanki Yüksek Konsey Milletvekili Viktor Aksyuchits'in katıldığı bu etkinliklere katılanlar:
“Silahlı pislik, stadyumun beton duvarlarında, bodrum katlarında, Sovyetler Evi yakınındaki tenha yerlerde insanları vurdular, silahsız olanları dövdüler ve vurdular ve pencerelerde titreyen insanları avladılar. Gazetelerin daha sonra yazdığı gibi “Korzhakov keskin nişancıları” adsız profesyoneller özellikle kıskançtı. Binlerce ölü yüklü. İdam edilmiş gençlerin portreleri olan yüzlerce ebeveyn, her yıldönümünde, Sovyetler Evi yakınındaki hatıra haçındaydı. Başkent morglarında kaç kişi öldü ?! Arkadaşım, Cumhuriyet Başsavcısı Volodya Soloviev'in savcılığını yapan kriminalist, telsizde kısa bir ifadeyle, içimdeki her şeyi çevirdi. Programın sunucusu, pozisyonunu savunmak için onu bu kadar hevesli yapan şeyi sordu. “Beyaz Saray yakınındaki gençlerin cesetleriyle dolu kanlı arabaları gördükten sonra, hiçbir şey bana inancımın aksine hiçbir şey söylememe ya da bir şey yapmama izin vermedi” dedi. Ve hiç kimse bunun için bir sorumluluk üstlenmedi!
Beyaz Saray üyelerinin hiçbir hatası yok, etrafındaki provokasyonlar kitlesel bir kanlı katliamı haklı kılıyor. Sovyetler Evi'nin idamından iki gün sonra, başkanlık danışmanı Sergei Stankevich'e şunu savunarak sorma fırsatım oldu: “Kim suçlu, kim haklı, ne yasal? Neden tanklar, neden bu kadar kan, hedeflerinize daha az acımasız yöntemlerle, örneğin uyku gazlarıyla ulaşabiliyorsanız? ” İçten bir cevap aldım: “Bu, Rusya'nın düzenini ve birliğini korumak için bir korkutma eylemidir, çünkü şu anda hiç kimse bir kelimeyi, özellikle de bölgelerin liderlerini söylemeye cesaret edemez.”
Rahipler ve imzacılar tarafından yılın Ekim 1993 olaylarını araştırmak için kendilerine katılan Devlet Duma'ya yapılan çağrı, ne yazık ki, sonuna kadar yerine getirilmemiştir. Modern Rusya'nın hareket vektörünü belirleyen "kanlı Ekim" hakkındaki gerçeği hala bilmiyoruz.