14 Ağustos 2012 Salı
"Bu Gece Ölmek Yok"
-"Tabutta gönderilmiş bir koca" diye düşündü
-"Ne işe yararki,"
-Unuturmu beni? Unutacak tabi,
-Tabutla yatağa girilmez!
-Sarılıp uyunmazda,
-Benden önce yalnız uyuyamazdı.
-Peluş ayısına sarılmadan, ışığı açık bırakmadan dalamazdı
-Onlara gerek kalmadan benle dalmıştı rüalara
-Şimdi kiminle uyuyacak?
-Sabah ilk kalktığında onu kim görecek?
Bu düşünceler onu birden hırslandırdı, -"Bu gece ölmek yok, en azından bu gece", diye düşündü. Ölüm onu sadece karısının dizlerindeyken alıp götürmeliydi, olacaksa romantik bir ölüm olmalıydı. Can yoldaşı olan kayayla vedalaşıp silahına sımsıkı sarılıp siperden fırladı, onun yaşaması için ölmesi gereken canlar vardı, tüfeğiyle ölüm kusmaya devam etti, karşı taraftan artık karşılık gelmiyordu, yerde sürünerek düşman siperine kadar ilerledi, gördüğü manzara içler acısıydı, siperin içi kan revan içindeki ölülerle yığılıydı, siperden içeri atladı, çok temkinliydi, tüfeğin ucuyla cansız bedenleri dürtüp sağ kalan varmı yokmu diye kontrol etmeye başladı, diplerden mırıldanmaya benzer bir ses geldi, sese doğru ilerledi, on dokuz yaşlarında henüz sakalları bile çıkmamış bir gençti mırıldanan, son nefesini vermek üzere olan bir insan, ölmek üzere olan genç eliyle yaklaşmasını işaret etti, Szpilman dizlerinin üzerine çömelerek çocuğun dediklerini anlamaya çalıştı, ağzından kan gelen çocuk cebinden kana bulanmış küçük bir fotoğraf ile bir mektup çıkartıp Szpilman'a doğru uzattı, şaşkın ve hüzünlü bakışlar içinde elleri titreyerek çocuğun verdiklerini alan Szpilman çocuğun son nefes verişini izleyemeden kendini siperden dışarı attı, sırt üstü çimenlerde yatıp gökyüzündeki yıldızlara bakmaya başladı. Birden bire bir sürü düşünce beynine hücum etti, acaba mektupta ne yazıyordu, fotoğraftaki kız kimdi, neden ona verilmişti.......