3 Temmuz 1549’da, Kristof Kolomb’un Guanahani’ye ayak basmasından kısa bir süre sonra, yarımada o dönem için alışılmadık bir şey yaşadı: Kızılderililer Konseyi, Charles V’ten, “Kristof Kolomb’un fetihlerinin gidişatı hakkında” bir tartışma düzenlemesini istedi. Yeni Dünya yaratıldı. Düstur, bunların “adil bir şekilde ve vicdan rahatlığıyla” gerçekleştirilmesi gerektiğiydi; istismar olmadan. İmparator, eldiveni eline aldı ve bir kurul, Amerikan sorununa ilişkin iki büyük önde gelen şahsiyetin öne sürdüğü argümanları analiz edene kadar genişlemenin durdurulmasını emretti: Dr. Ginés de Sepúlveda ve tartışmalı olduğu kadar popüler bir Dominik rahibi olan Bartolomé de las Casas. . Sözde Valladolid Tartışmasına ilişkin resmi bir çözüm yoktu; en azından kağıt üzerinde. Uygulamada, Las Casas’ın kullandığı, şiddet içermeyen ‘barışçıl fetih’ kavramı, Hint Yasalarında reform yapılmasını motive etti ve yerlilere karşı daha fazla korumacılığı teşvik etti. ‘Avrupa’nın Keşfi’ veya ‘Kızılderililerin Fethi ve Yıkımı, 1492-1573’ gibi makalelerin yazarı olan ABC Amerikan Tarihi doktoru Esteban Mira Caballos’a göre, “başlangıçtan bu yana inanılmaz bir etkiye sahip olan bir karakter için bir zafer daha” “Köleliğin vaktinden önce ortadan kaldırılmasına yardımcı olan” düzenlemelerde yer aldı ve encomienda (yerlilerin bir İspanyol tebaasına atanması) kadar tartışmalı kavramlarda reform yaptı. “Dominikli bir Erasmcı ve pasifistti” diye ekliyor. Kara Efsane Doğdu Mira, var olan birçok ‘lascasista’dan biridir. Her ne kadar teorilerini eski Twitter X gibi tartışma forumlarında ifşa etmenin riskli bir iş olduğunu savunsa da. “Bugün eğer keşişe en kötü sıfatları atmazsanız ve onun İspanyol Kara Efsanesini doğurduğunu doğrulamazsanız kendilerini boynunuza atacaklar” diye ısrar ediyor. Bernat Hernández de aynı görüşte. Barselona Özerk Üniversitesi Sömürge Amerikası Çalışmaları Merkezi’nde profesör ve araştırmacı ve ‘Bartolomé de las Casas’ biyografisinin yazarı açık sözlü. ABC’ye verdiği demeçte, “bu düşünürün geniş çalışmasını Amerika’da işlenen zulümlere ilişkin çalışmalarına indirgemenin” “basitleştirmeye düşmek” olduğunu doğruladı. İlgili Haber standardı Evet Kral Leovigild’in İspanya’yı kurmak için fedakarlığı: “Krallığı bozmamak için oğlunu idam etti” Manuel P. Villatoro José Soto Chica, Vizigot hükümdarının çok sevdiği Hermenegild’in hayatına son verdiğini iddia ediyor. Amacı, siyasi düşmanları tarafından kullanılmamasıydı Hernández haklı. Barselona’dan telefonla konuşan profesör, Las Casas’a duyulan nefretin ardındaki nedeni bize açıklıyor. Her şeyin özü, Dominikli yazarın Atlantik’in diğer yakasında fatihler tarafından işlenen zulümleri derlediği “1552’de yayınlanan bir çalışma” olan ‘Hint Adaları’nın yıkımına ilişkin kısa bir hikaye’ idi; her zaman onunla muhtemelen önde. Bugün keşiş, ölü yerlilerin sayısını abartmakla suçlanıyor – “masumların katledilmesinden ve tüm kasabaların nüfusunun azalmasından” söz ediyordu – ve İspanyolları suçluyor. Mira, “Metin yabancıların eline geçtiğinde onu İmparatorluğa karşı kullandılar” diye ekliyor. Sonuç, ya da bize öyle söylendi, artık popüler olan Kara Efsanenin doğuşu oldu. Figürlerle dolaşmak ‘Lascasista’lar bugün ringe çıkıyor; ve bunu onlara biraz pahalıya mal olsa bile yapıyorlar. Las Casas’a yöneltilen en büyük suçlamaya doğrudan değinerek başlıyorlar: ‘Brevísima’daki rakamların abartılması ve vahşet. Bunu inkar etmiyorlar ama onu bir bağlama oturtuyorlar ve rahibin onu kullanmaya iten nedenleri anlamaya çağırıyorlar. «Bu, monarşiyi Amerika’da var olan sorunlardan haberdar etmek isteyen ve Kızılderililer Konseyi önünde okunacak bir metindi. Seyirciyi harekete geçirmeye, yönetim kurulunun kısmen kendi deneyimlerini ilk elden görmesini sağlamaya çalıştı. Bu nedenle abartılı sözler veya yarımada bölgeleriyle karşılaştırmalar gibi retorik kaynakları kullandı” diye açıklıyor Hernández. ‘Brevísima’ ABC’nin kopyası Bu anlamda Mira, genellikle göz ardı edilen iki gerçeği hatırlıyor. Bir yandan ‘Brevísima’nın amacı ışığı görmek değildi. «İzinsiz ve gerekli lisanslar olmadan düzenlenmiştir. Aslında López de Gómara’nın baskısı yasaklandı, hatta Fernández de Oviedo’nun ikinci kısmı bile yasaklandı” diye açıklıyor. Philip II yayılmasını engellemeye çalıştı ama artık çok geçti. Öte yandan, 1578’den itibaren metni bağımsız ve ülkemize zarar verecek şekilde tercüme edenler de dış güçler oldu. «Las Casas, metinlerinde tüm Hıristiyanların aşırılıklarına yer verdi: Venezüellalı Almanlar, İtalyanlar… Ama Avrupa başlığını değiştirdiler. Mesela buna ‘İspanyolların tiranlığı ve zulmü’ diyorlardı” diye ekliyor. Hernández meslektaşıyla aynı fikirde ve dahası, sınırlarımızın dışında “işi resmetmek için korkunç gravürler ve kısa hikayelerin dahil edildiğini” ve bunun da eserin etkisini artırdığını ileri sürüyor. “De Bry’nin baskısından başlayarak Kızılderililer, öldürülen kadın ve çocukların şişlere geçirildiğini görmeye başladı… Bütün bunlar Las Casas’ın hatası değildi, bugün de tekrarlandığı gibi onu Kara Efsanenin entelektüel babası yapmıyor.” Paradigma değişikliği Her durumda, ‘lascasista’lar karakterin işine ve faydalarına odaklanmayı tercih ederler; dedikleri gibi çok sayıdaydı. “Hayatını yerlilerin haklarını savunmaya dayandırdı. Amerika’ya 1502’de asker olarak geldi, ancak 1510’da Hispaniola’daki Dominikanların vaazları sayesinde bir dönüşüm sürecinden geçti” diye açıklıyor Hernández. Burada Kardeş Antonio de Montesinos gibi öncüler onu yerlileri koruma yoluna soktu. 1516’da zaten Amerika’daki en kavgacı figürlerden biriydi ve bu nedenle Kardinal Cisneros’a repartimientos ve encomiendas’ın bastırılması ve yerli halkın özgürlüğü konusunda ısrar ettiği bir ‘Çareler Anıtı’na hitap etti. . Las Casas, ABC Capitol’ün bir tablosunda, sözüm ona ‘barışçıl fetih’ diyordu ama bazı uyarılar da vardı. «Kralın sahip olduğu plandan kopmadı. O, Hint Adaları’nın işgalinin meşruiyetini hiçbir zaman sorgulamadı, yalnızca prosedürleri sorguladı” diye açıklıyor Mira. Görünüşe göre işe yaradı, çünkü Hernández’e göre onun çalışması Monarşinin Yeni Dünya’ya iki gözünü de dikmesinin anahtarıydı. Köleliğin yasaklandığı 1512 tarihli Burgos Kanunlarının arkasında Dominik ve Fransisken çekirdek vardı. Her ne kadar rolü en çok öne çıkan yer, encomienda’nın kaldırılmasını öngören 1542 Yeni Kanunları olsa da,” diye tamamlıyor profesör. Üretken yazar Uzmanlar, ‘Brevísima’nın Las Casas’ın sahip olduğu diğer üretken eserlerini gölgede bırakmasından da rahatsız. «Kolomb’un ilk yolculuğunun seyir defterini yazdı. Roma Gregoryen Üniversitesi tarih mezunu ve ‘Christopher Columbus: Amerika’nın ilk müjdecisi’ kitabının yazarı Luis Pose Regueiro, ABC’ye şöyle açıklıyor: “O olmasaydı bilemeyeceğimiz bir metin.” Yazar, Yeni Dünya tarihine tanıklık etme hevesiyle Kardeş Bartolomé’nin denizcinin oğullarından biri olan Hernando ile tanıştığını doğruluyor: «Ona babasından sonsuz sayıda mektup ve belge verdi. Bugün bazıları onu icat ettiğini söylüyor, ancak Pedro Mártir de Anglería’nın tanıklığı sayesinde bu bilginin doğru olduğunu biliyoruz. İlgili Haber standardı Meleklere Hayır Holokost’un intikamcıları: Reich’tan kaçan yardımcılarına karşı Nazi avcıları Manuel P. Villatoro standardı İspanyol Yolu Yok: Hispanik Monarşinin Tercios’unun lojistik silahının ardındaki efsaneyi ortaya çıkardı Manuel P. Villatoro Tüm bu materyal Aynı zamanda ‘Kızılderililerin Tarihi’ni aydınlatmak açısından da faydalı oldu: Amerika’da yaşayan kültürlerin ayrıntılarından Atlantik’e doğru cesaret eden denizcilerin kaprislerine kadar her şeyi kapsayan üç devasa cilt. «Antil Tainos’u onun sayesinde biliyoruz; Gonzalo Fernández de Oviedo ile birlikte bu konuları inceleyen az sayıdaki kaynaktan biridir. Ayrıca Ramón Pané Kardeş’in gördüğü ve incelediği yerliler hakkındaki çalışmasını satır satır yazıya döktü” diye ekliyor Mira. Ve alt başlığı daha fazla açıklamaya ihtiyaç duymayan ‘Özür dileyenler’den bahsetmiyorum bile: ‘Bu toprakların nitelikleri, yaradılışları, tasvirleri, gökyüzü ve toprağı; […] ve bu batı ve güney Hint Adalarındaki insanların yaşam tarzları ve gelenekleri. Mira için sonuç ‘Brevísima’nın buzdağının görünen kısmından başka bir şey olmadığı yönünde. “Her bakımdan bir anekdottu!” Ve bizi onun içinde kalmaya değil, karakteri kendi bağlamında görmeye davet ediyor.