Joe Biden seçimi kazandı, ancak anketlerin öngördüğü ezici bir zafer olmadan. Senato’da Cumhuriyetçi bir çoğunluk ile karşılaşacak ve kutuplaşmanın damgasını vurduğu bir ülkeyi yönetecek. Ana emperyalist gücün hükümeti, her şeyin işaret ettiği gibi, iç gündemde, dünya işlerine müdahale etmekten ve Trump’ın yönetimi sırasında görmezden geldiği daha küreselleşmiş sermaye lehine liderlik yerini talep etmekten daha fazla emilecek.
Dört günlük belirsizliğin ardından, resmi sayım dün Joe Biden’ın başkan aday olduğunu ilan etti, Donald Trump’ın şimdiye kadar kabul etmeyi reddettiği bir şey. Biden’in destekçilerinin beklediği “mavi dalga” (Demokrat) olmadan, Senato’nun Cumhuriyetçi ellerde kalması neredeyse garantidir. Ana emperyalist iktidardaki iç bölünmelerin ve kurumsal ablukanın yeni başkanlığı tanımlayacağı tahmin edilebilir.
Tüm anketlerin en az yüzde 8 puanlık rahat bir ulusal fark ilan etmesiyle, Demokratlar Salı günü mavi bir dalganın (Demokratların rengi) Amerikan haritasını boyayacağından emin oldular. Kesin bir zaferden emindiler. Böyle bir şey olmadı. Neredeyse fuarla birlikte, her başkanın ikinci bir dönem elde etme çizgisini kesmeye geldiler, bu her zaman Clinton’dan buraya oldu.
2020 haritası, 2016’ya göre çok az değişiklik gösteriyor. Trump , birkaç on yıl öncesine kadar şirketlerin diğer ücretli ülkelere taşınmasına kadar Kuzey Amerika endüstrisinin gelişebildiği ” pas kuşağının ” birkaç durumunu kaybetti. daha ucuz – veya ABD’deki sendikal hakları daha az olan eyaletler – onları fabrika mezarlığına dönüştürdü. Tarihsel olarak Demokratları tercih eden Michigan, Wisconsin, Ohio veya Pennsylvania gibi devletler, Trump’ın 2016’daki zaferinde belirleyici oldular ve şimdi dar bir oy marjıyla da olsa ona sırtlarını döndüler. Ancak Trump diğer pas kuşağı durumlarını koruduOhio, Batı Virginia, Indiana, Iowa ve Missouri gibi. Florida ve Kuzey Carolina’yı da tuttu. Biden, moğolun kazanması beklenen Georgia’yı da ekleyebilir.
Kıyıların bazı kısımları mavi ve kırmızı bir merkez (ve güneydoğu kıyıları) ile iki renkli ABD – cumhuriyetçi renk – “ateşe ve öfkeye” rağmen nasıl olduğunu ortaya koyuyorTrump yönetimini, Covid’in sağlık ve ekonomik konulardaki tahribatını ve Trump’ın aylar önce ülkeyi aşan ırkçılığa ve polis şiddetine karşı seferberliklere kışkırtıcı tepkisini karakterize eden seçim tabanı, kampanyanın beklendiği gibi sarsılmadı. Biden. Seçmeninin bir bölümünde (beyaz seçmenler gibi) kaybettiği zemin, seçmenlerin% 66’sı ile en yüksek olan rekor katılım seviyelerine ulaşan bir seçimde, “Latin oyu” sektörlerinde ve diğer alanlarda ilerleyerek rahat bir şekilde telafi edildi. 1900’den beri% 73,2’ye ulaştı. Oy kullanmanın zorunlu olmadığı bir ülkede, bu yıl 20 milyondan fazla seçmen katıldı. Bu artan katılımın yalnızca Demokratların lehine olacağı fikri ezildi. Ulusal oylamada Biden, Trump’ın bugüne kadar saydığından 4 milyon daha fazla oy aldı; Ancak iş adamı bu yıl 2016’ya göre 10 milyon daha fazla oy aldı.
Time dergisi [ 1 ] , “Biden kazansa bile, Trump’ın Amerika’sını yönetecek” dedi . Siyaset bilimci Ernesto Calvo Çarşamba günü, Trump’ın “topuklarını kazma” metaforu için savunduğu desteği karakterize etmek için çağrıda bulundu, “ayakkabının topuklarını toprağa gömme eylemi, bulunan ” [ 2 ]. “Dört yıllık olumsuz imaj ve daha az oy yok” kombinasyonunun ancak “Trump’ı başkan olarak tercih eden ve karşılığında olumsuz bir imaja sahip olan en azından önemsiz olmayan bir seçmen kesimi varsa” mümkün olduğunu da sözlerine ekledi. 2016’nın bir anormallik olmadığı doğrulandı; “2016’da Trump’ı seçen seçmenler, seçtikleri aday olduğu için bunu yaptı. Aldatma veya yanlış yorumlama yok, kafa karışıklığı veya kayıtsızlık yok ”.
Ateşli retorikte ve birkaç somut sonuçta somutlaşan milliyetçi bir konuşma yapan iş adamı ile “sıkıştırmayı açmaya” odaklanan bir konuşmanın ötesinde, Clinton’un neoliberalizmine dönüşten başka bir şey sunmayan Demokrat aday Joe Biden’in vaatleri arasında ve Obama. Hintli tarihçi Vijay Prashad’ın yorumladığı gibi, “’sosyal demokratik’ neoliberalizm tamamen tükendi, gündemi yok. Demokratların sloganı, temelde ‘Trump kadar kötü değilimdir’ ” [ 3 ] . Aslında, Tarık Ali’nin “aşırı merkez” olarak tanımladığı iki ifadeden biri olan, bazı ılımlı ilerici önyargı politikalarıyla birleştirilmiş büyük sermayenin gündemi olduğunu belirtmek daha doğru olur.ABD (Demokratlar ve Cumhuriyetçiler, Trump’ın gelişine kadar) ve neoliberal politikalar uygulayan AB arasında onlarca yıldır değişti. Bu aşırı merkezdeki kriz, hem Trump hem de Sanders’ın Demokratik iç kesimlerdeki, İngiltere’deki Brexit’teki çekimini ve Syriza veya Podemos gibi “neo-reformist” oluşumların – şimdi bunalmış – büyümesini açıklıyor . Biden, kampanyada, Demokratik iç kesimde diğer adayların ileri sürdüğü daha ilerici önerilerle hiçbir ilgisi olmadığını ve sermaye için güvenilir olduğunu, hatta kırılgan petrol işinin sürekliliğini vaat ettiğini göstermeye çalıştı.. Bu platform, büyük çoğunluğu seçimsel olarak çekmeye çalışmanın temeli olamaz. Öyleyse, sonucun her adayın ürettikleri politikalardan çok üretilen ret için oy aldığı bir seçime bölünmesi şaşırtıcı değildir.
Seçimlere giden aylar, ülke genelinde ırkçılığa ve polis şiddetine karşı kitlesel seferberliklerle işaretlendi. Demokrat Parti ön seçiminde önemli bir kısmı Bernie Sanders’a verilen desteğin bir parçası olan harekete geçirilmiş gençliğin büyük bir kısmı, Sanders ve bazı destekçilerinin Biden’ı destekleme kararına eşlik etmiş gibi görünmüyor. Ancak gençlik kesimlerinde ve ezilen azınlıklarda sola doğru eğilim, yasama seçimlerinde ifade edildi. Alexandria Ocasio Cortéz, Ilhan Omar, Rashida Tlaib ve Ayanna Pressley’in yeniden seçilmesi, genç hemşire ve Black Lives Matter hareketinin aktivisti Cori Bush’un veya Jamaal Bowman’ın parlamentoya gelişi ve Sarah McBride (86 ile kazanan ilk trans senatör) Delaware’deki oyların yüzdesi) bu eğilimi işaret ediyor.
Sonucun dar marjı göz önüne alındığında, Salı gününden beri Başkan Trump’ın aylardır zaten indirimde olan bir dizi girişimde bulunduğunu görüyoruz, ancak bunu Biden lehine daha rahat bir sonuçla gerçekleştirmesi daha zor olurdu. anketleri açıkladılar. Resmi oy sayısının onu ödüllendirdiği yenilgiyi kabul edeceğini gösteren hiçbir şey yok. Trump bu reddi devam ettirirse, belirsizlik hala hüküm sürüyor ve önümüzdeki haftalarda siyasi gerilim tırmanabilir.
Amerika’yı tekrar felç et
“Trafik sıkışıklığı”, bu sıkı seçim sonucunu tanımlayan senaryoyu analiz etmek için bugünlerde çok tekrarlanan bir terimdi [ 4 ] . Gürcistan’daki oy sayımı Senato’da kazananı değiştirmedikçe, Senato Cumhuriyetçilerin hakimiyetinde olmaya devam edecek ve sadece Temsilciler Meclisi’nin kontrolüne sahip bir Biden yönetimi bırakılacak. 1988’de George Bush’un her iki mecliste de çoğunluk olmadan ilk dönemine başlamasından bu yana hiçbir başkan. Bu bağlamda, Biden, Clinton ve Obama’nın kendi hükümetlerinin üçüncü yılından bu yana kendilerini içinde buldukları aynı durumda olacak.
Trump, cehalet ve dolandırıcılık konuşmasıyla Cumhuriyetçi partiyi herhangi bir yasal değişikliği engelleyebilecek hükümete karşı bir düşmanlık hattına götürmek için zemin hazırlıyor. Başkan Trump olmadan hala “Trumpizm” olup olmayacağı hala belirsiz. Siyasi analizin çoğu, belli bir tek taraflılıkla, Cumhuriyetçi partinin ötesine bile geçebilecek bir siyasi hareket olarak devam edeceğini öngörüyor. Ancak gerçek şu ki, Trump’ın ötesinde, Demokratik bir hükümetin muhalifleri olarak yasama çoğunluğuna sahip olduklarında Cumhuriyetçilerin engelleyici politikası, son on yıllarda değişmedi.
Şüphesiz, başkanlığın demir muhalefet çizgisini değiştirmeye çalışacak araçları var. Çoğunluktan kurtulmak için Cumhuriyetçi bir senatör bulmaya çalışabilirsiniz. Ancak tersine teşvikler de var. Edward Luce, Financial Times’tan “Trump kaybetmiş olabilir. Ancak Cumhuriyetçiler bir bütün olarak ulusal düzeyde kazandı “ve seçim güçlükleri göz önüne alındığında,” Cumhuriyetçilerin Trump’ı bir sapkınlık olarak ele almaları pek şansı yok ” [ 5 ] .
Bakış açısı yasama felcidir ve tehdidi, her yıl hükümetin “kapatılması” hayaletiyle – yani kamu yönetiminin haftalarca sürebilecek neredeyse tüm faaliyetlerinin askıya alınmasıyla – borç ve bütçe (her zaman sağlık, altyapı, eğitim ve diğerleri için yapılan harcamaların kısılmasıyla elde edilen bir “fikir birliği” ile çözülür), Obama’nın ikinci döneminde tekrar tekrar olan bir şey.
Luce’ye göre, “Demokratların umut edebileceği en iyi şey, Biden’ın mütevazı Demokrat öncelikleri Cumhuriyetçi büyük faturalara dahil etmeyi başardığı bir tür Bill Clinton dönemi üçgenleştirmedir.” Clinton bu şekilde “acımasız bir refah reformu tasarısını, bir ‘üç grev ve dışarıda kalırsınız’ suç tasarısını kabul etti ve mali dürüstlüğü benimsedi.” “Partisinin solunun nadiren sohbete dahil edildiğini” [ 6 ] ekliyor . Beklendiği gibi, bugün böyle bir olasılık oldukça muhtemeldir, Wall Street Salı gününden bu yana yükselişini zar zor durdurdu.
Kuşkusuz, gelmeyen bir zarar yoktur ve bu koşullarda Biden’in yürütmekte pek istekli olmadığı “ilerici” gündemin felç olması, güçler arasındaki parlamenter ilişki göz önüne alındığında bir engel olarak sunulacaktır. Juan Cruz Ferré’nin iddia ettiği gibi, Kongre’de sıkışıp kalan bu tür projelere yönelik dürtü, dışlanamaz bile . “Biden başkanlığında büyük bir beklenti var, Eğitim ve Sağlık gibi tavizler vermemiş olsa da, Demokratlar muhtemelen evlerin toplamına sahip olmadığında Cumhuriyetçilerin nihayet onaylamayacağı, ancak her birinin kendi ne beklediğinizi temel alın. Bu, Birleşik Devletler tarihinde olağan bir durumdur ”.
Biden için ve tüm siyasi rejim için sorun, ön seçimlerde Bernie Sanders’ı destekleyen Demokrat parti içinde solla özdeşleşen sektörün, daha önce de belirttiğimiz gibi, parlamentodaki varlığını artırarak iyi bir seçim performansı elde etmiş olmasıdır. Bu, gençliğin geniş kesimlerinde meydana gelen ve son aylardaki kitlesel seferberliklerde tezahür ettirilen ve çoğu durumda seçimlere katılmayan – önemli siyasi dönüşün biraz çarpıtılmış bir siyasi ifadesidir. iki partili rejimin reddi, yönetişimi sürdürmek için bu iş yanlısı anlaşmalarla derinleşmeye devam edecek.
Çürüme kartpostalları
Seçimlerin yeniden ifade ettiği kutuplaşma ile muhtemelen kurumsal felç arasında, bir Biden yönetimi neredeyse tamamen iç gündem tarafından emilecek. “Vazgeçilmez ulus” un muzaffer bir dönüşü beklentisi, küresel kapitalizmin en kritik konularına – iyimserlerin savunduğu gibi henüz geride kalmamış olan ekonomik krizin etkilerinden, koronavirüse karşı mücadeleye – agresif bir gündemle odaklanacak. liderliğini yeniden onaylamak ve Çin ile diğer ülkelerin özlemlerini dizginlemek için kesinlikle hayal kırıklığına uğrayacaktır.
Bazı akademisyenlerin Kuzey Amerika “gayri resmi imparatorluğu” olarak tanımladıkları şeyABD’nin kuruluşundan bu yana kurduğu ve egemen olduğu çeşitli çok taraflı kurumların eklemlenmesiyle desteklenen – IMF, Dünya Bankası, NATO askeri ittifakı, WTO, G7 veya G20 – her zaman sekreterliklerin rolüne bağlıydı. Yankee emperyalizminin, hedeflerine ulaşma eğiliminde olan girişimleri her zaman başkalarıyla birlikte ifade ettiği Devlet ve Hazine. Sadece Amerika Birleşik Devletleri’nin değil, dünyanın geri kalanının en ulusötesi sermayesinin çıkarlarını korumayı amaçlayan bu yönetim, Kuzey Amerika liderliğinin sürekliliğini sağlarken, Trump tarafından baskı ve müzakere politikaları lehine küme düşürüldü. her ülke ile doğrudan, iki taraflı. Amerika Birleşik Devletleri’nin güvendiği ittifakların eklemlenmesine büyük adam tarafından gösterilen küçümsemenin ötesinde. İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden bu yana, hakimiyetine bu eklemlenme yoluyla hegemonik bir boyut kazandırmak için, değişim temelde temel bir gerçeğe yanıt verdi; bu, Kuzey Amerika gücünün diğerlerine kıyasla uzun süredir acı çektiğinin kanıtıdır. güçler. Başlıca emperyalist güç olmaya devam ediyor, ancak giderek daha fazla meydan okuyan bir güçle, Bush’un baskınlarından bu yana Orta Doğu’da tıkandı ve Çin’i durduramadı. Biden, “çok taraflı” bir gündeme dönerek bu zorlukların üstesinden gelmeye çalışır. Ancak iç anlaşmazlıklar tarafından içine çekildiği için geri çekilmenin seyrini neredeyse hiç değiştiremez. bu da Kuzey Amerika gücünün diğer güçlere karşı uzun süredir çektiği gerilemenin kanıtıdır. Başlıca emperyalist güç olmaya devam ediyor, ancak gücü giderek artan bir güçle, Bush’un baskınlarından bu yana Orta Doğu’da tıkandı ve Çin’i durduramadı. Biden, “çok taraflı” bir gündeme dönerek bu zorlukların üstesinden gelmeye çalışır. Ancak iç anlaşmazlıklar tarafından emildiği için geri çekilmenin seyrini neredeyse hiç değiştiremez. bu da Kuzey Amerika gücünün diğer güçlere karşı uzun süredir çektiği gerilemenin kanıtıdır. Başlıca emperyalist güç olmaya devam ediyor, ancak giderek daha fazla meydan okuyan bir güçle, Bush’un baskınlarından bu yana Orta Doğu’da tıkandı ve Çin’i durduramadı. Biden, “çok taraflı” bir gündeme dönerek bu zorlukların üstesinden gelmeye çalışır. Ancak iç anlaşmazlıklar tarafından emildiği için geri çekilmenin seyrini neredeyse hiç değiştiremez.
Siyasi çıkmaz, Biden’in Trump ile ilgili önemli sembolik değişiklikler göstermek isteyebileceği 2016 yılına kadar olduğu gibi dış politikanın hatlara doğru yeniden yönlendirilmesini kısmen sınırlayabilir.
[Biden], iklim değişikliği üzerine Paris anlaşmasına yeniden katılabilir. Ancak bir Cumhuriyet Senatosunu alternatif enerjiyi finanse etmeye zorlayamaz. Dünya Sağlık Örgütü’ne yeniden katılabilirdi, ancak McConnell’e [Senato Cumhuriyetçi Lideri; N. de R.], ajans için ABD finansmanına yetki verecektir. ABD’yi İran nükleer anlaşmasına geri getirebilir, ancak herhangi bir değişikliğin ABD Senatosu tarafından onaylanması gerekir [ 7 ] .
Hâlâ ana emperyalist gücün müttefikleri ve düşmanları, on yıllardır demokrasisini “ihraç eden” ülkenin nasıl seçimleri resmi olarak kazanamadığını şaşkınlıkla ve büyük bir sevinçle izlediler. şimdiki cumhurbaşkanı lehine olmayan bir sonuca uyduğuna dair işaretler göstermiyor. Kuzey Amerika liderliğinin koşulları nesnel nedenlerden dolayı uzun süredir kötüye gidiyorsave emperyalist politikanın yanlış adımları nedeniyle – ve Trump’ın iktidara gelebileceği koşullarda, ABD’deki en önde gelen jeopolitik stratejistlerin istediği gibi normalliğe geri dönüş. ulaşılamaz görünüyor. Kuzey Amerika yönetici sınıfının sergilediği kafa karışıklığı ve bölünme sahneleri, tüm dünyada kapitalist baskının ana garantörü ve savunucusunun gerilemesinin açık bir örneğidir. Bu, tüm dünyanın ezilen halkları tarafından dikkate alınması gereken ilk düzenin bir unsurudur.
DİPNOTLAR
[ 1 ] “Joe Biden Kazansa Bile Donald Trump’ın Amerika’sını Yönetecek “, Time , 4/11/2020.
[ 2 ] Ernesto Calvo, “Topuklarınızı kazın” , Public Agenda. Web El Pais , 2020/04/11
[ 3 ] ABD seçimleri üzerine yuvarlak masa toplantısı: Trumpizmin gölgesi altında. Burada mevcut .
[ 4 ] “İlerici” bir duruştan, Edward Burmila’da The Nation tarafından ifade edilmiştir , “The Election Nobody Won”, 11/5/2020.
[ 5 ] Edward Luce, “ABD tıkanıklığı: ‘Biden başından beri bir eli arkasına bağlı olacak'” [ABD tıkanıklığı: “Biden başından beri bir eli arkasına bağlı olacak”], Financial Times , 6/11 / 2020.
[ 6 ] İdem.
[ 7 ] İdem.