Rüzgar, sıcak yaz günlerinden biri oldu. Onlar el ele tutuşarak, yol qirağında dolaştım etrafında. Sokakta ışıklar, sesler, makine ve serin bir esinti vardı. Onlar birlikte ve şaşkın birbirlerine baktılar onlara hemen ısındım.
Hərşey bir an içinde oldu. İki makine ile onları ezilmiş bir Patlama....... kız vücudunda korkunç bir ağrı hissetti ve bir ses, tahammül edemedim. Bir çocuk bile acı vurdu: - ralph, ama onun gibi herhangi bir yaralanma.
Hastane...... Bu duvarlar, bir anne olarak çok zor görünüyordu. O, bir dakika, onu başının üzerinden ayrılmırdı ve ayılmağını bekledi. Bu sefer odaya bir hemşire girdi. İnsan yanına çağırdı ve palatanı bıraktı.
Yaşayacak, değil mi? –çocuk? - "diye sordu.
Hemşire-Biz her şeyi yapmak için bir sonraki ne olabilir onu kurtarmak bilek.
Lütfen beni ondan başka, kimim yok. Onu kurtarmak lütfen.
Hemşire: ben söz veriyorum, ben bir sonraki ne olduğunu anladım olacağım.
Adam, gözyaşları silərək meclisi, geri döndü. O zaman anladım ki bir şeyler oluyor. Ama kendisi de biliyordu ki, olasılık hayatta kalmak için çok az
O zaman kız sordu:
Lütfen, söyle bana, ben yaşayacam çünkü ben tedavi sonucu olabilir.
Hemşire: Tabii ki canım, biz yapmak için her şeyi herkes yapıyor. O потупился ve odadan çıktı, o....
Bu zamanda sevgililer, bir odada tek kaldı.
O dedi ki: söz ver bana, ne olur-olsun sen mutlu olacaksın, ben istiyirəm seni!!!
Çocuk: Sen neden bahsediyorsun! Beni çok xoşbəxtliyimsən, sensiz yaşayamam!!!
Söz ver bana. Sen biliyorsun ki, durum çok çətindi ben emin olmak istiyorum, bana söz ver,....(ve boğulmuş bir çığlık ve denedim kapat başdadı ağlamak)
Tamam sana sözler veriyorum, ama çalışacağız, ve o onu kucaklayan, o başdadı ağlamaya.
Akşam oldu. Genç kız çoktan uykuya daldı. Adam ona hala mevduat, yanında oturan mikey değil шевелились.
Bu durumda, o bir rüya gördüm, annesi yuxusuna teslim gelerek, şöyle dedi:
Kızım yarın akşam sana gelip, ve biz tamamen farklı bir dünya, ve biz gitmek. Şu dünyada sen ağrının giremeyeceğini ve sessiz, sakin bir hayat olacaksın.
Nasıl? Zaten? Ama ben oraya gitmek istemiyorum! Ben onu seviyorum! Ben de zaten kalamaz!
Annesi: geldim seni uyardım ben. Bugün senin son günündü onunla. Ve anne gədəndə gibi arkasında beyaz kanatları açıldı ve bir melek gibi uçtu, gitti.
Sabah, her zamanki gibi, bir hemşire geldi, o analizlərin cevap getirdi ve cevaplar da güzeldi.
Bu zamanda sevgililer, yine mecliste kaldı sadece dedi, Ben bu gece öleceğim. . İnanmadı: kendini duvar çırparaq ağlamaya başladım: "sen ölmekten değil misin, sen gönderirler, hərşey iyi olacak!!!
Lütfen bugün benim son günümdü geçmiş, şube, istiyorum, bütün gün seninle geçirdim. Çocuk bilmiyordu, ne diyeceğini, ne o sadece ağlıyordu, sanki kalp döyünmürdü. Bu durumda, o dedi ki: hadi güzel günlərimizi hatırlayın o hoş anılar, ve ben sadece seni öpəcəm....
Sen mutlu olmalısın bana bir kelime vermisən. Ağlamayaq benim son günümdə. İstiyorum bu gün sevinç içinde keçirim. Tüm gün birlikte geçirdiler. Ama zaten güneş çökmek göre oldu. Gözleri yaş, sel gibi gittim....
- ben seni özledim ben seni kaybetmek istemiyorum.
- Yəqinki öyle olmali idi, çok daha düzgündü.
- Gidersem, ben her zaman yanında zorundayım sana işlerine yardımcı, ben seni her zaman izləyəcəm. Söz veriyorum!!!
Aniden onu pulsu durdu. Ve, sanki bir ruhu vardır, o görevini bırakıp gökyüzüne uçtu. Doktorlar hızlı bir şekilde kaçtı geldi, ama çok geç oldu, Kalp döyünmürdü.
Kız hissettim, birinin elini, unwrapped-bu onun annesi. Lütfen anne bir kaç dakika daha izin qalım getmiyim.
- Kızım, artık gitmeliyiz!!! Kız son bir kez sevgilisinə baktı. Sanki o uğursuz kanatları gibi meydana geldi. Çocuk sanki bir deli gibi o hala inanamadım. Ama kız, söz verdiğim gibi, onu terk etmediler. Onun ruhu her gün onun yanında oldu ve sanki takip yüz. Her gün o kızı düşündüm: onu sıkı seviyor gibi öpdüyünü o güzel günleri. Bir kış gecesi, pencerenin yanında, o şüşəsinə dışa dayanarak bir gösteri yaptı. Onun sıcak nefesini şüşədə par". Ve sanki nefes ile bir şişe yazdı: Benim gibi sənsizlik ağırdı, her şeyimi feda, ben seni tekrar görmek, tekrar seni qucaqlamaq, ya da beni bir o ya da geri dönün!!!
Aniden şüşənin karşı tarafta onun adını yazdı. O sevgilisi onu çağırdığını, kendisine göre bir stand ve başarısız oldu. Bir adam, bir çocuk gibi sevinir, qışqırırdi, bu ondan değildi.
Şüşənin karşı tarafta damcılar oluşan görünüyordu, gözleri yıldönümü, aksi etdirirdi. Bu en temiz, en saf ve sevgi vardı. Bu kelimelerle açıklamak mümkün değildi, bunu hissetmek zorunda. Sanki bu mələyin kişiye karşı bir sevgi vardı. Şüşədə küçük desenler oluşmuş görünmeye başladı, bu onun güzelliği, aksi etdiridi. Bu gözler vardı, ne çocuk sonsuzacan görmek istedim, bu dudaklar, bu ne dokunmak. Ama cam değil o zaman sadece buz gibi-bir şişe ve hissettim.
Neden dünya böyle bir haksız ve qəddardır? Birbirlerini delicesine seven bu iki genç, ayrı kalmak zorunda. Zaten TANRI bu aşkı tek başına başarılı gördüm. O da bir anne ve ona karşı kayıtsız kalmak olamazdı. Rağmen, ALLAH, dedi ki: O, onun bir melek olduğunu, ama hiçbir şey yapamadım. TANRI ona yeni bir hayat verdi, onlar tekrar qovuşsunlar. Ve öyle oldu.
Sabah onlar, her zaman olduğu gibi, yine birlikte uyanmak ayıldılar. Onlar heçnə hatırladı bile koymak olamazdı, hərşeyi unuttum, biliyordu, bir şey oldu, ama hatırlamak olamazdı. Bu möcüzəni TANRI istedi. Ama şüşədə isimlerini par olarak, ortaya çıktı, ne kendini, ne yazdı. İndiyənəcən onlar aramızda yaşıyorlar.
Eğer bir gün onları sevgi, daha temiz, daha dayanıklı, daha sonsuz bir sevgi, TANRI onları mələyə yapacak