Guadalcanal Savaşı (Ağustos 1942-Şubat 1943) - ABD'nin Florida, Tulagi, Tanambogo ve Gavutu Adaları'na çıkarmaları, 7 Ağustos 1942
Guadalcanal Haritası, ABD Florida, Tulagi, Tanambogo ve Gavutu Adaları'na çıkarma, 7 Ağustos 1942
Geri vermek:
Guadalcanal makalesi
Solomon Adaları kampanyası
NS Solomon Adaları kampanyası Dünya Savaşı Pasifik Savaşı'nın büyük bir kampanyasıydı. Harekât, 1942'nin ilk altı ayında, Japon çıkarmaları ve Yeni Gine Bölgesi'ndeki İngiliz Solomon Adaları ve Bougainville'deki çeşitli bölgelerin işgali ile başladı. Japonlar bu yerleri işgal etti ve birkaç deniz ve hava üssünün inşasına başladı Yeni Gine'deki Japon taarruzunun kanadını koruma, Yeni Britanya'daki Rabaul'daki büyük Japon üssü için bir güvenlik bariyeri kurma ve Birleşik Devletler ile Avustralya ve Yeni Zelanda'nın Müttefik güçleri arasındaki tedarik hatlarını yasaklamak için üsler sağlama amaçları.
Müttefikler, Güney Pasifik'teki iletişim ve tedarik hatlarını savunmak için Yeni Gine'de bir karşı saldırıyı desteklediler, Rabaul'daki Japon üssünü izole ettiler ve Solomon Adaları'ndaki Japonlara Guadalcanal'a (bkz. 7 Ağustos 1942. Bu çıkarmalar, Guadalcanal çıkarmasıyla başlayan ve New Georgia Adası ve Bougainville Adası çevresinde orta ve kuzey Solomon Adaları'ndaki birkaç muharebeyle devam eden iki düşman arasında bir dizi kombine silahlı muharebeyi başlattı.
Karada, denizde ve havada savaşan bir yıpratma kampanyasında, Müttefikler Japonları yıprattı ve Japon askeri varlıklarına yeri doldurulamaz kayıplar verdi. Müttefikler Solomon Adaları'nın bir kısmını geri aldılar (her ne kadar direniş savaşın sonuna kadar devam etse de) ve ayrıca daha sonra atlanan bazı Japon pozisyonlarını izole edip etkisiz hale getirdiler. Solomon Adaları seferi daha sonra Yeni Gine seferi ile birleşti.
GUADALCANAL.com
- Nüfus: Solomon Adaları: yakl. 477.000. Honiara: yaklaşık. 68.000.
- Etnik köken/ırk: Melanezyalı %94,5, Polinezyalı %3, Mikronezyalı %1,2, Diğer/belirtilmemiş %1,3
- Hükümet: parlamenter demokrasi
Solomon Adaları Gezi Rehberleri
Daha İlgili Bağlantılar
Daha Fazlasını Ziyaret Edin BASECAMP ULUSLARARASI Seyahat Rehberleri
> Tahiti Sun Travel Network
Tahiti Polinezyası'nın Muhteşem Tatil Adalarına Kapsamlı Turizm ve Seyahat Rehberleri
> Gustavus, Alaska
Gustavus'a ve muhteşem Glacier Bay Park'a açılan kapınız.
> Burkina, Afrika
Büyüleyici Burkina Faso Ülkesi Rehberi.
> Patan, Nepal
Ünlü Katmandu vadisindeki 3 Kraliyet kentinden birini ziyaret edin.
> Bhaktapur, Nepal
Nepal'deki 3 "Kraliyet şehri"nden biri ve gezginler arasında popüler bir kültürel mücevher.
> Puno, Peru
Peru'nun folklor başkenti, Titicaca Gölü'nün kıyısında yer almaktadır.
> Piura, Peru
Güney Amerika'nın en eski İspanyol şehri ve Piura bölgesi.
> Chiclayo, Peru
Peru'nun dördüncü büyük şehri arkeolojik bir hazine sandığıdır.
> Cajamarca, Peru
Antik ve arkeolojik açıdan önemli Cajamarca şehri, Peru'nun bu bölgesinin başkentidir.
> Mildura, Avustralya
Bu bölge, şarap imalathaneleri ve nehir merkezli eğlence olanaklarıyla ünlüdür.
> Krumlov, Çek Cumhuriyeti
UNESCO dünya mirası bölgesi Cesky Krumlov için gezgin bilgileri.
> Tokelau, Yeni Zelanda
Güney Pasifik'te üç mercan atolünden oluşan kendi kendini yönetmeyen bir bölge.
> Tulcea, Romanya
Ünlü Tuna Nehri'nin ağzında yer alan Romanya'nın en büyük şehirlerinden biri.
> Talca, Şili
Tarihi Talca, Şili'nin Maule Bölgesi'nin başkentidir.
Guadalcanal: İkinci Dünya Savaşında Çok Önemli
Pasifik adası Guadalcanal, 1940'ların başında Pasifik tiyatrosunda gidişatı Amerikan Müttefiklerinin lehine çevirmek için klasik "Guadalcanal Savaşı"nın filmlerde ve kitaplarda sonsuza dek ölümsüzleşmesiyle II. .
Bu sayfa, okuyucuya o zamanlarda adanın tarihine genel bir bakış sunmaya çalışır.
Bugün, Guadalcanal'ı ziyaret edenler, özellikle savaşla ilgili olmayan birçok tropikal ve kültürel olaya ek olarak, birçok klasik II. Dünya Savaşı kalıntılarını ve anıtlarını görebilirler.
Size bu Pasifik adasının birçok yönünü gösterebilecek organize ada ve askeri saha tur operatörlerinden bazılarını görmek için aşağı kaydırın.
Tarihi Yaşatıyoruz!
2015 yılında, Diane Basilone Hawkins, Guadalcanal'dan Sgt. John Basilone savaştı ve II. Dünya Savaşı'nda Onur Madalyası ile ödüllendirildi.
John Basilone, adamları Iwo Jima savaşı için eğitmek için geri döndü. Diane, halka PTSD'den iyileşmeye umutsuzca ihtiyaçları olduğu konusunda farkındalık getirerek özgürlüklerimizi savunan kadın ve erkeklere yardım etmeye devam etme mirasını sürdürüyordu.
Belgesele katkıda bulunanlar üç şekilde yardımcı oldular: İkinci Dünya Savaşı tarihini canlı tutmak, Çavuş'u onurlandıran bir filmi sonuçlandırmak. John Basilone ve onun yanında cesurca savaşan adamları ve daha yakın zamanda Travma Sonrası Stres Yaralanması (PTSI) olarak bilinen Travma Sonrası Stres Bozukluğu (TSSB) için farkındalık yaratmak için.
Amaca yardımcı olmak isterseniz, lütfen web sitesini ziyaret edin ve www.johnbasilone.com adresinden vergiden düşülebilir 501-3C bağışı yapın veya aşağıdaki adrese posta çekleri gönderin:
Çavuş. John Basilone Vakfı
560 Batı 218 Sokak
Süit 3D, New York, New York, 10034
Herhangi bir boyut bağışı büyük beğeni topluyor.
Çavuş'dan teşekkür ederim. John Basilone Vakfı- Semper Fi
Guadalcanal 1-800-842-4504 veya e-postaya dönüş turları hakkında daha fazla bilgi için
İkinci Dünya Savaşı'nda Guadalcanal:
Müttefikler tarafından II. Dünya Savaşı'nda Japonya'ya karşı başlatılan ilk büyük taarruz, 7 Ağustos 1942'den 9 Şubat 1943'e kadar Guadalcanal'da gerçekleşti. 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor'a yapılan saldırıdan bu yana, Japonlar Güney Pasifik'e doğru ilerlediler. , Müttefiklerin Avustralya ve Amerika Birleşik Devletleri'ni birbirine bağlayan Güney Pasifik feribot rotasını tehdit ediyor.
Mayıs ve Haziran 1942'de ABD Donanması, Mercan Denizi ve Midway Savaşlarında Japon ilerleyişine karşı ilerleme kaydetti. Bu başarılar ABD ordusunun Solomon Adaları ve Yeni Gine'de iki yönlü bir saldırı yürütmesine yol açtı.
Temmuz 1942'de Japonlar tarafından işgal edilen Solomon Adaları'ndaki Guadalcanal, Avustralya'ya yakınlığı nedeniyle en önemli Japon kalelerinden biriydi. Japonlar Lunga Point'te bir hava sahası ve yakındaki tepelerde topçu mevzileri inşa ettiler ve Ağustos ayına kadar adada yaklaşık 8.400 adam vardı.
7 Ağustos 1942'de ABD Deniz Piyadeleri, Donanma gemileri önlerinde adaya ateş ettikten sonra Guadalcanal'ın kuzey sahillerine indi. Önümüzdeki üç ay boyunca, Deniz Piyadeleri havaalanını ve plajın 6 mil genişliğindeki bir bölümünü güvence altına aldı.
13 Ekim'de, Deniz Piyadelerini desteklemek için bir Ordu birimi geldi. Deniz Piyadeleri ve Ordu askerleri 23'ünde, bir Japon saldırısını püskürterek Japonlara ağır kayıplar verdirdi ve ayın geri kalanında Japonları daha da ileri itti.
4 Kasım'da ABD Piyade Koli Noktasında sahile inen 1.500 Japon askeriyle savaştı. Japon kuvvetlerinin yarısını öldürdüler. Geri kalanlar ormana kaçtı.
Kasım ayının ortalarında, ABD Donanması, Japonların "Tokyo Ekspresi" arz yüklü muhripler aracılığıyla büyük bir birlik takviyesi yapmaya çalıştığı Guadalcanal Savaşı'nda Japonlarla savaştı.
Bu dört günlük savaşta, ABD Donanması takviye çabalarını engelledi ve 10.000 Japon askerinden sadece 4.000'i karaya ulaştı.
Bu savaştan sonra, Amerikan birlikleri Austen Dağı'nı almak için ilerledi. Ormanı delip geçerken, Japon birliklerinin yoğun ateşiyle karşılaştılar.
Sonunda, 1943'ün ilk iki gününde, Gifu'daki Austen Dağı kalesine yapılan iki yönlü bir saldırıda, Amerikan birlikleri Gifu bölgesinin çoğunu ve dağın batı yamaçlarını güvence altına almayı başardı.
Genel olarak, 400 ila 500 Japon askeri öldü ve Austen Dağı'nı almak için 100'den fazla Amerikan askeri öldü.
Ocak 1943'te Amerikan birlikleri, Galloping Horse ve Sea Horse olarak bilinen bölgeleri ele geçirmek ve Gifu bölgesini güvence altına almak için Austen Dağı'ndaki Japon kaleleriyle savaştı.
Ocak ayının üçüncü haftasında, Amerikan birlikleri Kokumbona'daki Japon karargahını ele geçirdi.
Amerikan birlikleri, Japonları yok etmek için karadan ve denizden saldırılar düzenledi, ancak sonunda yaklaşık 13.000 Japon askeri kaçtı.
Bununla birlikte, 9 Şubat 1943'e kadar ABD birlikleri adanın kontrolünü ele geçirdi ve Japonların Avustralya'ya doğru yönelmesine yardımcı oldu ve Güney Pasifik'teki Japonlara saldırmak için bir üs sağladı.
Toplamda, 1.592 Amerikan askeri operasyonda öldürüldü ve 4.183 kişi yaralandı.
Binlercesi sıtma gibi tropikal hastalıklar nedeniyle sakat kaldı.
Japonlar savaşta 14.800 ve hastalıktan 9.000 kaybetti. Yaklaşık 1000 Japon erkeği esir alındı.
Guadalcanal Askeri Alanlarında Organize Turlar
Bu adanın tüm büyüleyici savaş tarihi, harabeleri ve askeri önemi ile Guadalcanal'daki önemli savaş bölgelerine fantastik turlar düzenleyen birkaç şirket var.
Yerel rehberler kiralamak da mümkün olsa da, çeşitli nedenlerle Valor Tours'daki arkadaşlarımızla iletişime geçmenizi öneririz.
Valor Tours, çıkarmaların yıldönümünü anmak için her Ağustos ayında yıllık 10 günlük bir tur ve ayrıca Solomon Adaları'nda 10 günlük bir gezi/tur sunuyor.
Bu organize turlar, adada yapılan büyüleyici askeri tarih ve çeşitli muharebeler ve 2. Bu büyüleyici Pasifik adasının sesleri ve kültürü.
Ayrıca belirli seyahat ihtiyaçları olan bireyler için özel turlar düzenleyebilirler.
Honiara Güzelleştirme Projesi kapsamında sevilen birini onurlandırmak için Valor Tours aracılığıyla hatıra plaketleri ve ağaçlar için başvurular satın alınabilir.
Guadalcanal Seferi ve Savaşla İlgili Bağlantılar:
Guadalcanal kampanyasının olaylarının bu büyüleyici taslağı birkaç kaynağa dayanmaktadır - orijinali 1970'lerde bir savaş oyunları simülasyon şirketi olan Simulations Publications, Inc. (SPI) 'dir.
Bu 70 yaşındaki Stuart Tank, yıllardır adaya gömülüydü. John Shively'nin izniyle
Bu, ABD Donanması'nın Deniz Tarihi ve Mirası web sitesinden bir genel bakış ve özel resim seçimidir. ABD ve Pasifik Müttefikleri ile Japonlar arasında daha önce belirsiz olan Guadalcanal adasına sahip olmak için yürütülen altı aylık zorlu kampanyanın ayrıntılarını okuyun.
VALOR TURLARI
Valor Turları, Ltd. gaziler, aileleri, askeri hizmet kuruluşları, birlik birlikleri, birleşme grupları, tarihi topluluklar ve Pasifik ve Avrupa savaş tiyatrolarına ilgi duyan devlet kurumları için bir kaynaktır.
(Pentagon'un İkinci Dünya Savaşı 50. Yıldönümü Komitesi'nin danışmanıydı.)
Bugün, tur katılımcıları büyük ölçüde gazilerin oğulları, kızları, torunları ve genel halk, özellikle de 2.
Guadalcanal'a SEYAHAT!
Kullanmak HONIARA hedef şehir olarak seçin ve seyahat hizmetlerini karşılaştırın.
Guadalcanal Savaşı (Ağustos 1942-Şubat 1943) - Tarih
Guadalcanal Muharebesi, İkinci Dünya Savaşı'nda Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya arasında büyük bir savaştı. Savaş, ABD'nin saldırıya geçtiği ve Japonlara saldırdığı savaşa girdiğinden beri ilk kez işaretlendi. Savaş, 7 Ağustos 1942'den 9 Şubat 1943'e kadar altı ay sürdü.
ABD Deniz Piyadeleri Sahile Çıkardı
Kaynak: Ulusal Arşivler
Guadalcanal, Güney Pasifik Okyanusunda bir adadır. Avustralya'nın kuzeydoğusunda bulunan Solomon Adaları'nın bir parçasıdır.
Komutanlar kimlerdi?
Karada, ABD kuvvetleri önce General Alexander Vandegrift ve daha sonra General Alexander Patch tarafından yönetildi. Deniz kuvvetleri Amiral Richmond Turner tarafından yönetiliyordu. Japonlar Amiral Isoroku Yamamoto ve General Hitoshi Imamura tarafından yönetiliyordu.
Savaşa Öncülük
Pearl Harbor saldırısından sonra, Japonlar Güneydoğu Asya'nın çoğunu süpürdü. Ağustos 1942'den itibaren Filipinler de dahil olmak üzere Güney Pasifik'in çoğunu kontrol ettiler. ABD'nin müttefiki Avustralya'yı tehdit etmeye başladılar.
Amerika Birleşik Devletleri sonunda Pasifik'te Pearl Harbor'dan sonra Japonya'ya saldırmaya başlamak için yeterli güç topladı. Saldırılarına başlamak için Guadalcanal adasını seçtiler. Japonlar yakın zamanda adada Yeni Gine'yi işgal etmek için kullanmayı planladıkları bir hava üssü inşa etmişti.
Savaş nasıl başladı?
Savaş, 7 Ağustos 1942'de denizciler adayı işgal ettiğinde başladı. Önce Guadalcanal'ın hemen kuzeyindeki daha küçük Florida ve Tulagi adalarını aldılar. Sonra Guadalcanal'a indiler. Denizciler Japon kuvvetlerini gafil avladılar ve kısa sürede hava üssünün kontrolünü ele geçirdiler.
Ancak Japonlar kolay pes etmediler. Savo Adası açıklarında dört Müttefik kruvazörünü batırarak ve ABD deniz piyadelerini Guadalcanal'da tecrit ederek bir deniz savaşını kazandılar. Sonra adaya geri almak için takviye kuvvetler indirdiler.
Sonraki altı ay boyunca savaş devam etti. ABD, gelen Japon gemilerini bombalamak için uçaklar göndererek gün boyunca adayı koruyabildi. Bununla birlikte, Japonlar geceleri küçük hızlı gemiler kullanarak daha fazla asker göndererek karaya çıkacaktı.
Kasım ayının ortasında, Japonlar 10.000'den fazla askerin katıldığı büyük bir saldırı başlattı. Savaş şiddetliydi, ancak Japonlar ilerleyemedi. Geri çekilmek zorunda kaldılar. Bu noktadan sonra savaş ABD lehine döndü ve 9 Şubat 1943'te adanın tam kontrolünü talep ettiler.
Savaşın Sonuçları
Bu, Japonların savaşta ilk kez yer kaybetmesiydi ve her iki tarafın da morali üzerinde büyük bir etkisi oldu. Japonlar 31.000 asker ve 38 gemi kaybetti. Müttefikler 7.100 asker ve 29 gemi kaybetti.
Guadalcanal Ağustos 1942 - Şubat 1943: Airpower'ın Alfa ve Omega'sı
8 Şubat 1943'te Japon İmparatorluk Donanması, Japon İmparatorluk Ordusunun son askerlerini Guadalcanal'dan fırlattı. Ertesi gün, Birleşik Devletler Ordusu'ndan Tümgeneral Patch, Güney Pasifik komutanı Amiral Halsey'e muzaffer bir mesaj gönderdi: "[A] emirlerinize bu tür bir uygunluğu bildirmekten mutluluk duyuyorum. 'Tokyo Ekspres'in artık Guadalcanal'da sonu yok.”[1] Birleşik Devletler Deniz Piyadelerinin adanın kontrolünü - ve en önemlisi hava sahasının- kontrolünü ele geçirmek için 7 Ağustos 1942'de karaya çıkmasından altı ay sonra savaş sona erdi.
Bu Japon mahkumlar, 5 Kasım 1942'de gösterilen Solomon Adaları'ndaki Guadalcanal Adası'nda ABD kuvvetleri tarafından yakalananlar arasındaydı. (AP/Atlantic)
Şubat 1943'te Guadalcanal'dan çekilen 10.000 Japon askeri yürüyen cesetlerdi ve asla bir savaş gücü olarak yeniden oluşturulmayacaklardı. Geride 15.000'den fazla ölü yoldaş bıraktılar. İlk düşmanları Deniz Piyadeleri 1. Tümeni Aralık 1942'de ABD Ordusu'ndan mühlet almış olsa da, bu denizcilerin yiyecek eksikliğinden, nemli iklimden ve adanın sert savaşından kurtulmaları hala sekiz ay sürdü. . 1. Tümen'deki ortalama bir denizci, Guadalcanal'da geçirdiği dört ay boyunca 30 pound kaybetti.[2] Adanın kontrolü için verilen savaşın bu son çetelesi, Amerikalıların aç ama yeniden inşa edebilen, Japonlar aç ve zayıf düşen savaşanların sağlığını yansıtıyordu.
Guadalcanal'ın uçsuz bucaksız Pasifik Okyanusu'ndaki uzak konumuna rağmen, deniz komutanlığı hangi tarafın kuvvetlerini tedarik edebileceğini belirlemiyordu. Japon Donanması 35 müttefik gemiyi batırmasına ve üç ABD gemisini yok etmesine veya hasar vermesine rağmen, Japonlar adayı tutamadı.[3] Kampanyanın ilk aşamalarında Japon deniz gücü o kadar baskındı ki, ABD gemilerini daha affedici açık sulara çıkmaya zorladı ve denizcileri Guadalcanal'da neredeyse 13 gün boyunca hava koruması olmadan bıraktı. Her iki tarafın da savaş öncesi planlamacılarına ve savaş oyuncularına bu istatistikler tek başına verilmiş olsaydı, yenilgiyi ezmek yerine Japon zaferini sonuçlandıracaklardı. Guadalcanal'da ise tarihte ilk kez hangi tarafın kendini denizden besleyebileceğini havanın kontrolü belirledi. Sefer neden başladı, savaş nasıl yapıldı ve sonucu belirleyen şey Japon mühendislerin 1942 yazında Guadalcanal ormanlarından oydukları küçük hava alanıyla başladı ve Şubat 1943'te savaşanların midelerinde sona erdi.
Guadalcanal için Lojistik Savaş
Japon İmparatorluğu'nun sınırlarını gösteren İkinci Dünya Savaşı sırasında operasyonların Pasifik tiyatro haritası. (Clayton R. Newell/ABD Ordusu Askeri Tarih Merkezi)
1942 yazında, Japon İmparatorluğu zirvesine kadar genişlemişti. Yeni Gine, Rabaul'daki limanları ve pistleriyle Japonlar Avustralya'yı vurabilir. Solomon Adaları'nda Rabaul'un yüzlerce kilometre güneydoğusunda bulunan Guadalcanal, Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralya arasındaki nakliye şeritlerini kesme fırsatı sundu, ancak uçakların müttefik nakliyeciliğini yasaklaması için bir pist gerektiriyordu. Temmuz 1942'de Japonlar, doğudaki Shortland'daki (Bougainville yakınlarındaki) üslerinden Koreli işçilerden oluşan bir mühendislik ekibini Guadalcanal'daki kaldırımı döşemek için gönderdi. Öte yandan, Amerikalıların Avustralyalılar üzerindeki baskıyı hafifletmesi ve nihai bir saldırı için MacArthur'un güç birikimini koruması gerekiyordu. Pasifik'teki Japon kazanımlarıyla, Guadalcanal'ın batı sınırında olan Solomonlar, Amerikalıların kendi uçaklarını ve kara birliklerini stratejik olarak konumlandırmalarına ve Pasifik'te bir yer edinmelerine izin verecek bir saldırı hattı sundu. Japonların Guadalcanal'dan hava operasyonlarına başlama tehdidiyle, kalıp atıldı.[4] 7 Ağustos 1942'de 1. Tümen'in 11.000 deniz piyadesi Tokyo'dan 3,335 mil ve San Francisco'dan 5,947 mil uzaktaki bir adanın sahillerine baskın yaptığında, rakip çıkarların Venn diyagramı bir araya geldi.
Bu eylem, adanın kontrolü için Japonya ve Amerika'nın hava, kara ve deniz kuvvetleri arasında altı aylık bir mücadele başlattı. Amerikan hava kuvvetleri (“Cactus Air Force”), deniz, Deniz ve Ordu Hava Kuvvetleri uçaklarından oluşan bir hayvanat bahçesiydi; Birleşik Devletler anakarasından uzaklığı ve müttefiklerin odak noktasının önce Avrupa olması nedeniyle her zaman yetersiz tedarik ediliyordu.[5 ] Gün geçtikçe, Amerikalılar inatla havaalanına tutundular ve onu Japon gemilerini ve Guadalcanal'a saldırmaya çalışan uçakları durdurmak için uçakları fırlatmak için kullandılar. Japon savaşçıları ve bombardıman uçakları, Amerikan hava gücünü yerinden oynatmak amacıyla neredeyse her gün Rabaul'dan adaya uzun ve tehlikeli bir yolculuk yaptılar. Geceleri, uçmanın çok tehlikeli olduğu zamanlarda, Japonlar Amerikan mevzilerini bombalamak ve adaya adam ve silah karaya çıkarmak için kruvazörler ve muhripler gönderdi. Amerikalılar Japon operasyonunu “Tokyo Ekspresi” olarak adlandırmaya başladılar ve neredeyse her geceki bombardımandan korkmaya başladılar. Bu arada, Japon Ordusu denizcileri hava sahasından itmeye çalışırken, her iki ordu da önemli kara savaşlarında savaştı.
Adanın kontrolü, ışığın değişmesiyle ikiye ayrıldı - Amerikalılar gündüze, Japonlar geceye. Okyanustaki en iyi gece savaşan donanma olan Japonlar için karanlık, Amerika Birleşik Devletleri'ne dört kruvazöre ve 1.077 denizcinin hayatına mal olan Savo Adası Savaşı gibi büyük zaferler getirdi.[6] Ancak geceleri denizin kontrolü Japonlar için bir Pirus zaferiydi. Japon donanması geceyi kazanabilirken, zayıf operasyonel ve lojistik seçimler ve gün ışığında Japon deniz kuvvetlerinin ve kara üslü kuvvetlerin Amerikan hava kuvvetlerinin hakimiyeti, Guadalcanal'daki Japon Ordusu için kıyameti yazacaktı.
Japon birlikleri, 1942'de Guadalcanal'a yapılacak bir "Tokyo Ekspresi" görevine hazırlanmak için bir muhripe yükleniyor. (Pasifik Kara Savaşı/Wikimedia)
Japon donanmasının nakliye gemileri, Shortland'daki üsten Guadalcanal'a bir gecede yolculuk yapmak, kargolarını boşaltmak ve Henderson sahasından Amerikan uçakları onları yok etmek için gün ışığında havalanmadan önce dönmek için çok yavaş olduğundan, Japonlar hızlı olanı seçtiler. -adamları ve malzemeleri adaya taşımak için muhripler çalıştırıyor. Muhripler hızlıyken, kapasiteleri ciddi şekilde sınırlıydı ve endişe verici bir oranda petrol yakıyorlardı.[7] Ayrıca, taşıdıkları yiyecek miktarı sınırlıydı ve Japon personel, yiyecek yerine erkekleri ve silahları tercih etmeye devam etti. Eylül ortasına kadar bu, Japon Ordusunu adada 7.500 asker ve 10 günlük gıda açığı, 15.000 askere çıkan eşitsizlik ve Ekim ortasına kadar 20 günlük neredeyse akıl almaz gıda açığı ile bıraktı.[8] Kokuşmuş ormanda yiyeceksiz ve gün boyunca ABD uçaklarının sürekli tacizi altında hayatta kalan Japon ordusu, Amerikan mevzilerine karşı saldırılarını etkisiz hale getirerek boşa gitti. İronik bir şekilde, Japonların 25.000'den fazla askeri ve ağır topları vardı, ancak savaş gücünden ziyade yiyecek eksikliği nedeniyle denizcileri adadan itemediler.
Ordularını ayakta tutmak ve Amerikalıları adadan itmeye çalışmak için Japonlar, Ekim ve Kasım aylarında Guadalcanal'a iki büyük ikmal görevi yürüttüler. Her iki görev için de Japon kruvazörleri geceleri denizleri temizledi ve ardından deniz mevzilerini bombaladı. Deniz bombardımanının ardından, Japon uçakları gündüz saatlerinde havaalanına saldırırken, muhripler Japon nakliye araçlarını Guadalcanal'a inmeye çalışırken taradı. Japonlar tüm çabalarına rağmen Kaktüs Hava Kuvvetlerini ortadan kaldıramadı. Sonuç olarak, her iki ikmal görevi sırasında, nakliye araçları Japon askerlerini indirmeyi başardı, ancak Cactus Hava Kuvvetleri, malzemelerin çoğunu imha etti. Ekim teslimatı Japonlara olumlu bir gıda arzı sağlarken, aynı zamanda beslenecek 5.000 boğaz daha getirdi. Guadalcanal'ın daha büyük Birinci ve İkinci Deniz Savaşlarının bir parçası olarak 14-15 Kasım'da gerçekleşen Kasım teslimatı girişimi daha da az başarılı oldu - ABD. uçak 11 Japon nakliye gemisini batırdı ve adaya yalnızca dört günlük pirinç tedarikine izin verdi.[9] 16 Kasım sabahı, Japonlar yaklaşık 30.000 kişilik kuvvetlerine artık yiyecek sağlayamaz hale geldi ve Guadalcanal'daki Japon ordusu, saldırgan bir savaş gücü olarak yetenekli olmaktan çıktı.
Aralık 1942'de 1. Tümen ABD Ordusu tarafından kurtarıldığında, arzın çetelesi çok açıktı. Ayın ilk haftasında, bir Amerikan özgürlük gemisi Guadalcanal'da “otuz bin kasa bira” boşalttı.[10] Defterin diğer tarafında, bir Japon askeri açlıktan ölümle ilgili aşağıdaki ürkütücü hesabı kaydetti:
Sonuç: Deniz Üzerinden Hava
Japon ordusunu yerinden etmek için verilen mücadele kolay olmamasına ve savaşın geri kalanı için gelecekteki ada kampanyalarının kısır savaşını önceden haber vermesine rağmen, Amerikalılar beslendi ve rakipleri yok olurken savaşabilirlerdi. Bununla birlikte, adada savaşan ve ölen Amerikalılara yiyecek dağıtımını garanti eden deniz gücü değil, havanın kontrolüydü. Ada operasyonlarında hava gücünün üstünlüğünü vurgulayan Japonlar, 1943'ün başlarında zayıflamış Japon kuvvetlerinin gece hareketlerini korumak için yüzlerce uçak gönderdiler ve geri çekilme sırasında 56 uçak kaybettiler.[12] 1940'ların başlarında geceleri uçmanın tehlikeli doğası göz önüne alındığında bile, havanın kontrolü, adamların adadan güvenli bir şekilde hareket ettirilebilmesinin tek garantisiydi.
ABD Donanması Douglas SBD-3 Cesur dalış bombardıman uçakları. USS Enterprise'ın hasar gördüğü ve Pearl Harbor'a geri dönmek zorunda kaldığı Doğu Solomonlar Savaşı'ndan sonra, bu uçaklar Guadalcanal'daki Henderson Field'dan hareket etti. (ABD Deniz Kuvvetleri Ulusal Deniz Havacılığı Müzesi/Wikimedia)
Japonların hava sahasının kontrolünü Amerikalıların elinden alma çabaları, hava gücünün üstünlüğünü yanlış hesaplamaları ve yiyeceğin askerlerden ya da silahlardan daha önemli olduğunu anlamayı reddetmeleri nedeniyle başarısız oldu. Tümgeneral Patch 9 Şubat 1943'te Amerikan zaferinin iyi haberini göndermesine rağmen, gerçekte Japon Ordusu dört ay önce havadan aç bırakılmıştı. Hava gücü, malzemelerin deniz yoluyla hareketini yasallaştırmaya gelmişti.
Jobie Turner, Karargah Hava Kuvvetleri Strateji Bölümü'nde bir hava gücü stratejistidir. C130J, C-130E ve C-21A'da operasyonel deneyime ve turlara sahip kıdemli bir pilottur. 1996 yılında Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri'nden mezun oldu, İleri Hava ve Uzay Çalışmaları Okulu'ndan Askeri Strateji alanında yüksek lisans derecesine ve Hava Üniversitesi'nden Askeri Strateji alanında doktora derecesine sahiptir. ifade edilen görüşler yazara aittir ve ABD Hava Kuvvetleri, Savunma Bakanlığı veya ABD Hükümetinin resmi pozisyonunu yansıtmamaktadır.
Kendi makaleniz için bir yanıtınız veya fikriniz mi var? Aşağıdaki logoyu takip edin ve siz de katkıda bulunabilirsiniz. Köprü:
Okuduklarından zevk alıyor musun? Lütfen sosyal medyada paylaşarak haberi yeni okuyuculara yaymaya yardımcı olun.
Header Image: Dört Japon nakliye gemisi, 16 Kasım 1942'de Guadalcanal'daki mevzilerin batısındaki Tassafaronga'da karaya oturdu ve hem ABD yüzey gemileri hem de uçakları tarafından vuruldu. 13 ve 14 Kasım'da kuzeyden aşağı indir. Sadece bu dördü Guadalcanal'a ulaştı. Uçak, topçu ve yüzey gemi silahları tarafından tamamen yok edildiler. (AP/Atlantik)
Notlar:
[1] Thomas Alexander Hughes, Amiral Bill Halsey: Bir Deniz Yaşamı (Cambridge: Harvard University Press, 2016), 222.
[2] A. A. Vandegrift ve Robert B. Asprey, Bir Denizci: General A.A.'nın Anıları Vandegrift, Birleşik Devletler Deniz Piyadeleri (New York,: Norton, 1964), 217-218.
[3] Bkz. Gerhard L. Weinberg, Silahlı Bir Dünya: İkinci Dünya Savaşı'nın Küresel Tarihi (New York: Cambridge, University, 2004), 343. Ayrıca James D. Hornfischer, Neptün'ün Cehennemi: Guadalcanal'daki ABD Donanması (New York: Bantam, 2011). Hornsfischer, kampanya sırasında batan tüm gemilerin en erişilebilir ve eksiksiz listesine sahiptir.
[4] Weinberg, Silahlı Bir Dünya, 342.
[6] Hornfischer, Neptün'ün Cehennemi, 63-65.
[7] Jonathan Parshall "Solomonlarda Petrol ve Japon Stratejisi: Bir Postüla." http://www.combinedfleet.com/guadoil1.htm. Parshall, bir nakliye gemisinin 10 katına yaklaşan muhriplerin yakıt tüketim oranlarını detaylandırıyor.
[8] Jobie Turner, “Victualing Victory: Logistics from Lake George to Khe Sanh, 1755-1968” Phd diss., Air University, 2016, 271.
[9] "Japon Monograph No. 98, Güneydoğu Bölgesi Deniz Operasyonları Bölüm I, 42 Mayıs-43 Şubat," (Uzak Doğu Asya Komutanlığı İkinci Terhis Bürosu, 1949 tarafından düzenlendi), 490.
[10] Hornfischer, Neptün'ün Cehennemi, 396.
[11] Richard Frank, Guadalkanal (New York: Random House, 1990), 527.
Guadalcanal Savaşı Ağustos 1942
Pearl Harbor'a yapılan sürpriz saldırıdan yedi aydan fazla bir süre sonra, Birleşik Devletler nihayet saldırgan harekete geçti. Birinci Deniz Tümeni, 7 Ağustos 1942'de Guadalcanal'da Japonlara saldırdı. Bu, Birleşik Devletler Deniz Piyadelerinin kendilerinden bekleneni yapmalarının standart bir örneğidir.
Bud Hannings'in A Portrait of the Stars and Stripes, Cilt II'den alıntı. Glenside, Pensilvanya: Seniram Yayıncılık. 1991
Hikaye aşağıda ve podcast'i savaşla ilgili dinlemek isterseniz, işte kısayol:
7 Ağustos 1942-9 Şubat 1943 – (Pasifik) SAVAŞI GUADALCANAL Japonlar, bu noktaya kadar, Pasifik ve Asya'daki tüm Müttefik kuvvetlerini devirdi ve ayaklar altına aldı. Japonlar, devam eden bir dizi fetihten dolayı, ABD'nin başlattığı herhangi bir istilanın geri çevrileceğinden elbette eminler. Amerikalılar geliyor, ancak P ear) Limanı'ndan bu yana neredeyse sekiz ay geçtiğinden, Amerikalılar yalnızca bir Tümen (eksi 7. Deniz Piyadeleri) ile saldırıyorlar. savaşın ilk saldırı hamleleri. Ama Japonlara karşı yeni bir yakınlık ile güçlendirildiler. Askerler, Yelkenliler ve Denizciler hakkındaki hikayeler, daha şimdiden Japonya'nın kar ya da macerası sırasında Japonlar tarafından katledildi, bu da zaten korkuyu beraberinde getirdi. ABD'nin Pasifik'teki kapıları. Asya'daki ilk şanlı fetih ganimetler arasında ilerlerken, tecavüz ve yağma hikayeleri. Amerikalılara karşı vahşetlerin ilk el hikayelerini anlattım. Buna ek olarak, Japon propagandacıları, savaş başladığından beri Yankilere sabit bir borda veriyorlar. Sahadaki tek taraflı çatışma, zorlu bir şekilde test edilmek üzere.
Japonlarla yeniden görüşme zamanı geldi ve Solomon'lar ele geçirilen ilk zincir olarak seçildi. General Alexander Vandegrift tarafından komuta edilen Birinci Deniz Tümeni, eğitildiklerini yapacak, Japonları öldürecek, yeri ele geçirecek ve daha fazla Japon öldürecek. Bu Doğu Süpermenleri kan kaybederse, Deniz Piyadeleri durumu iyice ele alabilir. Güneybatı Pasifik'te, Yeni Gine'nin açıklarında Guadalcanal, Solomon zincirinin en büyüğüdür ve ABD tarafından, tanımlara veya tam sayısal güce ilişkin olarak bilinen çok az istihbarat vardır. Adanın yolu yoktur, ancak her ne kadar muazzam bataklıklar ve dağları çevreleyen tehlikeli ormanlarla dolup taşmıştır. Alınmalıdır.
Taarruza hazırlanırken akıllarında taze olan şey, Albay LeRoy Hunt'tan (5. Deniz Piyadeleri) az önce aldıkları mesajdır: 'ÜLKEMİZ BİZDEN YÜKSEK DEĞİL, ZAFER BEKLİYOR VE O SADECE BU OLACAKTIR. NS KELİME BAŞARISIZLIK SÖZLÜĞÜMÜZDE VAR OLARAK KABUL EDİLMEYECEKTİR. ZOR BİR ŞEYLE KARŞILAŞIYORUZ VE TECRÜBELİ KARŞI AMA O BİZİ YENMEYE YETERLİ DEĞİLİM VEYA YETENEKLİ DEĞİLİM ÇÜNKÜ BİZ DENİZCİYİZ ÇOK ÇALIŞTIK VE BU EYLEM İÇİN DİKKATLİCE EĞİTİLMİŞTİR. HER BİRİMİZİN ATANDIĞI GÖREVİ VAR. HERKESİN BİR ŞEKİLDE YETENEĞİNİN SONUNDA GERÇEKLEŞTİRİLMESİ İÇİN ADANA VERİN. EKLENEN EF FORT İÇİN İYİ ÖLÇÜM. İYİ ŞANS. TANRI KUTSASIN SEN VE Japonların Cehennemi.”
Amir al Fletcher komutasındaki Armada, ayın altısı gecesi, aysız bir gökyüzü altında düşman kıyı şeridini geçer. Donanma, Savo Adası ile Guadalcanal'ı ayırarak, tek bir Japon'u ateşe vermeden Tulagi Körfezi'nin kıyılarına yaklaşarak, suyun boğazı arasında tehlikeli bir manevra yapıyor. Düşmanın sessizliği tersine işliyor ve Guadalcana l'deki savunucuların eylemsizliğinden mutlu olan, ancak şaşkına dönen Saldırı Gücü üyeleri arasında bazı endişelere neden oluyor. Gemi, atlama saatine yaklaşarak dalgaların arasından hızla ilerliyor. Saldırı birliklerinin bir kısmı, hem karanlık hem de konvoydaki gemilerin sürekli kesintiye uğraması nedeniyle görüş bulanık olmasına rağmen, yeni ikametgahlarına dürbünle bakıyorlar. Bu devasa girişimin arka planında, sabahın erken saatlerindeki gökyüzünün açık rengiyle veya gökyüzünün rengiyle büyük bir tezat oluşturan koyu renkli büyük dağlar var. G uadal canal is gradually moving to the f orefront. as the ships move deep e r into the Bay , passing Tulag i, s itu ated to the east and the Florida Isl ands to the north , but still no enemy fire to indu ce a full throttle flow of adrenaline into the troops as th ey cruise southwardly.
U.S. Navy guns commence firing at 0614. Darkness and anxiety is repla ced by furious fire and impatient troops. The first vo ll ey or i ginates from a cruiser, followed by a dditional cruisers . The rumbling of thunderous guns , spewing large fiery shells , including tracers , which arc to ward the landing sites add an ominous note to the invasion. Navy Gunners are joined by planes, which supplement the a lr eady multicolored skyline, giving the island an irridescent g low of death. One of the salvos hits a supply depot giving the exercise a magnificent final e.
By 0619 , part of th e a rmada (A dmiral Turner) , carrying Genera l Rupertus’ Force , which will invade Tulagi, tails off to the left toward the ob j ective. By this time the balance of the f l eet has joined in the bombardment. The invasion timetabl e is pr etty much on schedule. Th e Naval guns are still plastering the island at 0628, but a conspicuous raging fire to the front of the convoy attracts the att e ntion of the men. The towering smoke turns out to be a Japanese vessel, which had gotten into the s i ghts of the strafing planes. The schooner induces a mighty fir e, as the cargo in cludes gasol in e, and adds illumination to the American vess e l s, nearing the debarkation point, for the sprint by the Marines to the beach. At this tim e there is still no return enemy fir e, against the armada, causing more intent thought, by the comma nders of the invasion force. The immense bombardment startled the Japanese, catching them offguard totally. The en tir e area had been pummeled, without any reciprocal fire from the enemy. Cruise r s continue to pour fire upon selected areas.
Close air support is afforded the 1st wave to hit the beaches, but the landing of the 5th Marines is completely unopposed at Guadalcanal (Beach Red). The First Marines, commanded by Colonel Cliftoon Cates, follow in Reserve. The Marines take full advantage of the lull and preparations are immediately taken to beat back an attack when it comes. Supplies pour ashore, including gasoline, ammunition and barbed wire. Within a couple of hours, the Marines have sent out extended patrols to scout the jungle. Others begin fortifying the perimeter with the wire and other obstacles, such as machine gun positions and foxholes. Communication systems are strung and preparations are made to attack and seize Henderson airfield, which they will accomplish, against no opposition on the following day. Later, Japanese Planes swarm in under a massive cloud cover several times and bomb the American shipping in the bay. Two of the enemy planes are destroyed American planes and one other by Anti-aircraft fire. The Marines spend a jittery night, consumed by jungle silence occasionally penetrated by a shot or volley, but more often by disgruntled Macaws and dive-bombing aedes and anopheles mosquitos.
The 7th Marines land on the Southern Solomons. During the day’s operations, the destroyer USS Mugford. is damaged by an enemy dive bomber. The 1st Raider Battalion, commanded by Colonel Merritt Edson, lands at Blue Beach, Tulagi. without incident and moves southeast, until heavy enemy resistance halts its progress at Hill 281 where the Japs hane entrenched themselves firmly in caves. The Second BatIaIion, 5th Marines, which had not landed with the 5th Marines on Guadalcanal, comes in behind the 1st Raider Battalion on Blue Beach. In addition, the 1st Battalion, 2nd Marines, hit the beach at the Southern portion of Florida Island, without meeting any opposition. At noon, the 1st Paratroop Battalion invades Gavutu and Tanambogo, clearing the majority of the two islets. The Paratroopers, assisted by the 2nd Marines, secure both Gavutu and Tanambogo by the following day.
On the 8th, Japanese Planes attached to the Eighth Fleet, under Admiral Gunichi Mikawa, arrive from Rabaul and swarm over the American transports at about noon and severely damage Allied naval operations in the vicinity of the Solomons. Suicide bombers hit the George F. Elliott (transport), inflicting enough damage that the U.S. scuttles the vessel. USS Jarvis (destroyer) is also struck by a suicide bomber and damaged and the transport USS Barnett is struck by a torpedo. USS Jarvis departs for Noumea, but it is never heard from again. During the night of the 8th, lasting into early morning of the 9th (Battle of Savo), the Japanese Eighth Fleet inflicts more punishment to the fleet, sinking the USS Astoria, Quincy ve Vincennes (cruisers) and damaging other Allied vessels, while losing none themselves. Seventeen thousand of the 19,000 men make it to shore, before the support ships are forced to withdraw on the 9th, taking approximately one half of the 60-day supply of food and equipment with them, however, the Japanese have exhibited their night naval skills which becomes a costly lesson to the Yanks, who sustain over 1,200 men killed and over 700 wounded. Through some fortuitous luck, the U.S. transports are not attacked. The Americans have grasped a foothold on the islands and are there for the duration. The Marines fortify their positions quickly as they prepare for a bitter campaign. These tenacious men will learn the ways of jungle warfare quickly, deciphering the sounds of an animal and of the impostoring enemy, the cries of a wounded comrade and the ruse of a Japanese ambush.
As September settles down in the Solomons, 17,000 Marines control a 4-by-7 mile strip of Guadalcanal. Japanese continue to assault their positions and the Allied ships offshore, which are attempting to keep them resupplied, however, the Marines intend to hold their mosquito, snake infested paradise at all costs. Four Japanese carriers, with battle escorts, glide confidently through the sea, until they are confronted by two American Task Forces, commanded by the able Admiral Kinkaid, in the vicinity of Santa Cruz Islands on October 26th. The Japanese lose two Destroyers sunk, in addition to having two carriers and two Battleships damaged. USS Hornet (carrier) is damaged and subsequently sunk by Japanese dive bombers.
The 164th U.S. Infantry, the first Army troops to assist the Marines on Guadalcanal, arrive on October 13th and initiate their part in the campaign, which will soon see the balance of the Americal Division arrive to relieve the Marines. On November 13th, the Japanese make another attempt to retake GuadalcanaI. The two opposing fleets confront each other in what is known as the Naval Battle of GuadalcanaI. The engaging vessels criss-cross each other at dangerously close distances, firing at point blank range. The U.S. loses two cruisers sunk and two damaged. The Japanese lose one battleship. On the 14th, patrol planes from the Girişim spot another Japanese fleet approaching and inform headquarters. Land-based American bombers catapult from the airstrips and deliver a decisive blow to the encroaching enemy, sinking seven troop transports and damaging the remaining four. The remnants of the enemy fleet try to regroup and land on Guadalcanal, but yet another American Task Force, under Admiral Willis Lee, speeds across Iron Bottom Sound and crushes the flotilla, sinking another battleship and damaging two cruisers. The invasion is halted and the disoriented Japanese retire.
As each day passes, the fighting becomes more gruesome, but once the threat of another Japanese amphibious invasion is over, the Americans move swiftly, through the dense jungle terrain, until every Jap sniper is plucked from the trees and each enemy nest is destroyed by grenades, rifles and when necessary, the Yank’s second best friend his silent and reliable bayonet. By early February, 1943, the Japanese evacuate approximately 12,000 troops from the northwestern tip of the island (Cape Esperance) as the triumphant U.S. secures the entire island by the ninth. The Americans, with Old Glory firmly entrenched, now share the island with monkeys, and mosquitoes. There are no live Japanese left to help celebrate the first American land victory and the first Japanese land defeat of the war.
In conjunction, during the campaign to seize Guadalcanal, although there was constant combat, while the Marines continued to hold their ground, the Japanese initiated a massive attack to gain the advantage on 12 September at what became known as the BATTLE OF EDSON’S RIDGE (September 12th·14th 1942)–Three Japanese Destroyers and a light cruiser, lurking in the Sealark Channel, commence a bombardment of Henderson Field. This naval barrage is supplemented by a major enemy assault against Marine positions on Edson’s Ridge, in the western sector south of Henderson.
The Marines (800 men), commanded by Colonel Merritt Edson, are greatly outnumbered against the Japanese, who temporarily penetrate the Raider Parachute Battalion’s positions on the 13th. Through the daylight hours, Japanese snipers ring the perimeter with shots, keeping all Marines on edge through the night. Major Kenneth Bailey, commanding Company C, on the right flank, leads his men in a fight of gruesome hand to hand combat for ten grueling hours, after the enemy penetrates the main line of defense, during the first assault soon after nightfall. Major Bailey, suffering gravely from a head wound, insists on maintaining command and leading his men. His troops, along with the other defenders, hang tough against no less than twelve brutalizing assaults throughout the night.
Old Glory is victorious over the Samauri Bandits. As the sun rises on the 14th, exhausted, but enthusiastic Marines, their strength barely over two full Companies, have wrecked Kawaguchi’s force, numbering over two full battalions. As the remaining Japanese evacuate the slopes of what is now called “Bloody Ridge,” heading toward Kokumbona, aircraft blast them with machine gun fire and bombs. Henderson Field remains in control of the Marines and 600 dead Japanese line the perimeter. The Marines sustain 143 casualties. Colonel Edson and Major Bailey both become recipients of the Medal of Honor for their valiant efforts. Bailey receives the Medal posthumously.
The Struggle for Guadalcanal, August 1942-February 1943
Kitap satışı, yayınlama ve toplu kitap satın alma konularında 40 yılı aşkın ortak deneyimle etkinlik planlayıcıların, yazarların, konuşmacıların ve elbette okuyucuların ihtiyaçlarını biliyoruz.
Derin İndirimler
Pek çok farklı türde neredeyse tüm klasik ve yeni kitapların toplu alımlarında indirim sağlıyoruz. Çalışanlarınızı motive etmeniz, verimliliği artırmanız veya ürününüzü geliştirmeniz gerekip gerekmediğine bakılmaksızın, sizin için doğru başlık bizde.
Contact Us
Listelenmemiş bir başlık mı arıyorsunuz? Sipariş vermek için yardıma ihtiyacınız var mı? Sorunuz ne olursa olsun, yardımcı olabiliriz.
The Battle for Guadalcanal (August 1942-February 1943) - History
In the six months between August 1942 and February 1943, the United States and its Pacific Allies fought a brutally hard air-sea-land campaign against the Japanese for possession of the previously-obscure island of Guadalcanal. The Allies' first major offensive action of the Pacific War, the contest began as a risky enterprise since Japan still maintained a significant naval superiority in the Pacific ocean.
Nevertheless, the U.S. First Marine Division landed on 7 August 1942 to seize a nearly-complete airfield at Guadalcanal's Lunga Point and an anchorage at nearby Tulagi, bounding a picturesque body of water that would soon be named "Iron Bottom Sound". Action ashore went well, and Japan's initial aerial response was costly and unproductive. However, only two days after the landings, the U.S. and Australian navies were handed a serious defeat in the Battle of Savo Island.
A lengthy struggle followed, with its focus the Lunga Point airfield, renamed Henderson Field. Though regularly bombed and shelled by the enemy, Henderson Field's planes were still able to fly, ensuring that Japanese efforts to build and maintain ground forces on Guadalcanal were prohibitively expensive. Ashore, there was hard fighting in a miserable climate, with U.S. Marines and Soldiers, aided by local people and a few colonial authorities, demonstrating the fatal weaknesses of Japanese ground combat doctrine when confronted by determined and well-trained opponents who possessed superior firepower.
At sea, the campaign featured two major battles between aircraft carriers that were more costly to the Americans than to the Japanese, and many submarine and air-sea actions that gave the Allies an advantage. Inside and just outside Iron Bottom Sound, five significant surface battles and several skirmishes convincingly proved just how superior Japan's navy then was in night gunfire and torpedo combat. With all this, the campaign's outcome was very much in doubt for nearly four months and was not certain until the Japanese completed a stealthy evacuation of their surviving ground troops in the early hours of 8 February 1943.
Guadalcanal, Battle of
Guadalcanal, Battle of (1942).The Guadalcanal campaign, unexcelled for sustained violence on land, sea, and in the air in World War II, lasted for six months: August 1942 to February 1943. The struggle arose because Adm. Ernest J. King countered a planned Japanese thrust down through the South Pacific to isolate Australia by initiating an offensive following the U.S. naval victory at the Battle of Midway. King targeted Guadalcanal, a jungle𠄎ntangled island ninety miles long and twenty𠄏ive miles wide in the Solomon Islands in the southern Pacific. Radio intelligence showed the Japanese planned to prepare an airfield there to intercept U.S. convoys to Australia. The landing by the 1st Marine Division achieved tactical and strategic surprise and seized the nearly completed airfield. Immediately thereafter, in the first of a series of dramatic reversals, a Japanese task force defeated Allied warships off Savo Island and forced the withdrawal of the transports. The Marines were left isolated.
The airfield, renamed Henderson Field and located in the northwest corner of Guadalcanal, proved a key to the campaign. From its runway, a conglomerate of Marine, navy, and army squadrons defended the local air space, eventually permitting resupply and reinforcement. Air attacks denied the Japanese daylight access to the island, and compelled them to resort to night runs by destroyers𠅍ubbed the “Tokyo Express”—to reinforce and maintain their forces. Over the next three months, the Japanese sought to recapture Henderson Field with successive counterattacks. Each time, they were repulsed. Four U.S. divisions, two Marine and two army, successfully defeated the Japanese in bloody fighting.
The ultimate decision in the campaign came at sea. The Americans won a carrier clash at Eastern Solomons in August, and a night encounter in October at Cape Esperance. When the South Pacific theater commander, Vice Adm. Robert L. Ghormley, faltered, Pacific naval commander Adm. Chester Nimitz replaced him with the dynamic Vice Adm. William F. Halsey. But 𠇋ull” Halsey's positive impact on morale was initially balanced by a defeat in carrier battle at Santa Cruz. In a wild series of air and sea battles between 12 and 15 November, Halsey threw in everything he had. American arms prevailedrely𠅊t a fearful cost.
The Japanese would win another night sea action at Tassafaronga, but they decided to evacuate their surviving troops. This they did successfully in the last week of the campaign in the face of local Allied air and sea superiority, and under pressure of an American ground offensive. The campaign cost the Japanese over 680 aircraft and 24 warships American losses were 615 planes and 25 ships. The United States lost an estimated 5,000 sailors and about 2,500 soldiers, Marines, and airmen killed in action the Japanese lost about 30,000 men.
Richard B. Frank , Guadalcanal , 1990.
John B. Lundstrom , The First Team and the Guadalcanal Campaign , 1994.
Guadalcanal Campaign, August 1942 - February 1943
In the six months between August 1942 and February 1943, the United States and its Pacific Allies fought a brutally hard air-sea-land campaign against the Japanese for possession of the previously-obscure island of Guadalcanal. The Allies' first major offensive action of the Pacific War, the contest began as a risky enterprise since Japan still maintained a significant naval superiority in the Pacific ocean.
Nevertheless, the U.S. First Marine Division landed on 7 August 1942 to seize a nearly-complete airfield at Guadalcanal's Lunga Point and an anchorage at nearby Tulagi, bounding a picturesque body of water that would soon be named "Iron Bottom Sound". Action ashore went well, and Japan's initial aerial response was costly and unproductive. However, only two days after the landings, the U.S. and Australian navies were handed a serious defeat in the Battle of Savo Island.
A lengthy struggle followed, with its focus the Lunga Point airfield, renamed Henderson Field. Though regularly bombed and shelled by the enemy, Henderson Field's planes were still able to fly, ensuring that Japanese efforts to build and maintain ground forces on Guadalcanal were prohibitively expensive. Ashore, there was hard fighting in a miserable climate, with U.S. Marines and Soldiers, aided by local people and a few colonial authorities, demonstrating the fatal weaknesses of Japanese ground combat doctrine when confronted by determined and well-trained opponents who possessed superior firepower.
At sea, the campaign featured two major battles between aircraft carriers that were more costly to the Americans than to the Japanese, and many submarine and air-sea actions that gave the Allies an advantage. Inside and just outside Iron Bottom Sound, five significant surface battles and several skirmishes convincingly proved just how superior Japan's navy then was in night gunfire and torpedo combat. With all this, the campaign's outcome was very much in doubt for nearly four months and was not certain until the Japanese completed a stealthy evacuation of their surviving ground troops in the early hours of 8 February 1943.
Guadalcanal was expensive for both sides, though much more so for Japan's soldiers than for U.S. ground forces. The opponents suffered high losses in aircraft and ships, but those of the United States were soon replaced, while those of Japan were not. Strategically, this campaign built a strong foundation on the footing laid a few months earlier in the Battle of Midway, which had brought Japan's Pacific offensive to an abrupt halt. At Guadalcanal, the Japanese were harshly shoved into a long and costly retreat, one that continued virtually unchecked until their August 1945 capitulation.
ISBN 13: 9781591145516
Morison, Samuel Eliot
This specific ISBN edition is currently not available.
The Struggle for Guadacanal, August 1942-February 1943, Volume 5 in the series, covers the six major engagements in the waters surrounding Guadalcanal, in which the U.S. Navy experienced more fighting than in any three previous wars. From the Solomon Islands campaign to the courageous actions of Edson's Raiders at the Battle of the Bloody Ridge and the Battle of Tassafaronga, the author describes events from the ship decks, cockpits, and ridgetops where the fate of thousands was decided.
"özet" bu başlığın başka bir baskısına ait olabilir.
Rear Adm. Samuel Eliot Morison wrote many popular and award-winning books on maritime history. He was the recipient of two Pulitzer Prizes, two Bancroft Prizes, and the Presidential Medal of Freedom.
"About this title" may belong to another edition of this title.
Shipping: BEDAVA
Within U.S.A.
Other Popular Editions of the Same Title
Featured Edition
ISBN 10: 0785813063 ISBN 13: 9780785813064
Publisher: Book Sales, 2001
Hardcover