Öğretmen küçük çocuklara "Dikkatinizi bana verin! Aklınızı buraya verin!" der durur. Onlar dikkat ediyorlar, ama dikkatleri başka yerde. Dışarıda bir guguk kuşu ötüyor, ve çocuğun dikkati onun üzerinde - kimse dikkatsiz olduğunu söyleyemez, kimse meditasyon halinde olmadığını söyleyemez, kimse derin bir konsantrasyon içinde olmadığını söyleyemez - aslında öyle. Hatta, öğretmeni ve karatahtada çözdüğü matematik problemini tamamen unutmuş durumda. Bütün dikkatini guguk kuşuna veriyor. Öğretmen de hala "Aklınızı buraya verin! Ne yapıyorsunuz? Dikkatinizi dağıtmayın!" diyor. Esas o dikkat dağıtıyor.
Çocuk dikkatli - bu doğal bir olay. Guguk kuşunu dinlerken mutlu. Öğretmen dikkatini dağıtıyor ve diyor ki: "Dikkatli değilsiniz." Bir yalanı dile getirmiş oluyor böylece. Çocuk dikkatini vermişti. Guguk kuşu ona daha çekici geldiyse ne yapsın? Öğretmen pek çekici değil. Matematiğin hiç albenisi yok. Guguk kuşu ile ilgilenmeyecek pek az çocuk vardır. Guguk kuşu gittikçe delirebilir, onlar da dikkatlerini karatahtaya verirler. O zaman matematik onlara göre olur. O zaman meditasyon durumuna geçerler, doğal bir meditasyon haline.
Doğal olmayan motivasyonlarla dikkatimiz dağılıyor: para, prestij, güç. Guguk kuşunu dinlemek sana para kazandırmaz. Guguk kuşunu dinlemek sana pek güç veya prestij de kazandırmaz. Kelebekleri izlemenin ekonomik, politik, sosyal anlamda faydası olmayacaktır. Bunlardan yarar sağlayamazsın, ama hepsi seni mutlu eder.
Gerçek bir insan kendisini mutlu eden şeyleri yapacak cesarete sahiptir. Fakirse öyle kalır; durumundan şikayet etmez, kin beslemez. Der ki: "Ben yolumu seçtim - guguk kuşlarını, kelebekleri, çiçekleri seçtim. Zengin olamam, ama olsun! Yine de ben zenginim çünkü mutluyum."
Bu tip bir insanın konsantre olmak için herhangi bir yönteme ihtiyacı yoktur - o zaten konsantre olmuştur. Konsantrasyonu tüm yaşamına yayılmıştır. Yirmi dört saat konsantredir.