Amerikan tarihinin en büyük jet avcı aslarından biri olan ve üç on yıllık Hava Kuvvetleri kariyeri üç savaş ve beş muharebe turunu kapsayan Albay Ralph Parr'ı tanıyın.
Tarihin Etkisi
20. yüzyıl deniz savaşına odaklanan ve strateji ile teknoloji arasındaki etkileşime özel bir vurgu yapan bir askeri tarih blogu. Bu isim, bugünü gerçekten anlamanın tek yolunun geçmişi incelemek olduğuna olan inancımdan geliyor. Bu nedenle, içeriğin çoğu, güncel olaylara uygulanabilecek tarihten dersler aramak için karşılaştırma ve analize yöneliktir.
Bu bloga abone olun
E-posta ile takip
Kore Savaşı'nın USN Taşıyıcı Uçağı (1950-1953)
Kore Savaşı sırasında askeri teknoloji bir geçiş durumundaydı. Bütün bir nesil daha modern silahlar geliştirilmiş olsa da, İkinci Dünya Savaşı silahlarının geniş envanteri ve savaş sonrası Truman bütçe kesintileri, eski ve yeninin çatışma boyunca yan yana çalışması anlamına geliyordu. Bu, İkinci Dünya Savaşı pervaneli uçaklarının jetler ve helikopterlerle çalıştığı Donanma uçaklarında açıkça görülebilir. Bu gönderi, Kore Savaşı sırasında yeniden tasarlanan saldırı gemilerinde hizmet veren her uçak çeşidine kısa bir genel bakış sağlayacaktır.
|Sekiz adet 5" roketle donatılmış bir F4U-4 Corsair|
F4U-4 Corsair, Kore Savaşı'ndaki en yaygın taşıyıcı uçaktı. İkinci Dünya Savaşı sırasında yüksek performanslı bir savaşçı olarak tasarlanan, 1950'de 390 knot'luk azami hızı ve 41.000 fitlik servis tavanı, o sırada hizmette olan jet avcı uçakları tarafından kesinlikle geride bırakıldı. Bununla birlikte, çok sayıda mevcuttu ve 2400 mermili altı dahili .50 makineli tüfek ve ayrıca iki adet 1000 pound bomba ve sekiz adet 5" roket için erzakları, F4U-4 kara saldırısı için iyi bir donanıma sahipti. 150 galonluk harici tank ve sekiz adet 5'8221 roket, bir Corsair, istasyonda 20 dakika ile 285 deniz mili savaş yarıçapına sahipti - yeni jetlerden çok daha fazla. 20 mm top ve 924 mermi.
Corsair'in özel amaçlı varyantları da yaygın olarak kullanılıyordu. F4U-5N, özel bir gece savaş uçağıydı. F4U-5 üssü, Corsair'in savaş sonrası bir yükseltmesiydi ve %10 daha güçlü bir motorun yanı sıra performans ve pilot arayüzünde iyileştirmeler içeriyordu. Tüm F4U-5 Korsanları ayrıca 20 mm top silahına sahipti. Birlikte, bu değişiklikler, neredeyse 20 knot daha hızlı olan ve 4.000 fit daha tavana sahip bir uçakla sonuçlandı. Ancak çok azı inşa edildi ve birçoğu sancak kanadının altında büyük bir AN/APS-19 radarı taşıyan F4U-5N gece avcı uçağına dönüştürüldü. Savaşçılara karşı maksimum algılama menzili 10 milden fazla olmayan sistem oldukça sınırlıydı, ancak İkinci Dünya Savaşı döneminden kalma F4U-4N'de 4 millik AN/APS-6 üzerinde büyük bir gelişmeydi. Genel olarak, gece savaşçılarının kendi hedeflerini bulmaları değil, radarlarını yüzey radarları tarafından tespit edilen hedeflerin yerini saptamak için kullanmaları bekleniyordu. Ayrıca, dondurucu Kore kışlarında operasyonlara izin vermek için ek buz çözme önlemleri içeren F4U-5NL alt varyantı da vardı.
|Öne çıkan AN/APS-19 radarını gösteren bir F4U-5N|
F4U-4P ve F4U-5P fotoğraflı keşif uçakları da vardı. Bunlar, pilotun arkasındaki gövdeye yerleştirilmiş tek bir eğik kameraya sahipti. Tarih tarafından sıklıkla ihmal edilse de, kamera genellikle ateş altındaki pilotların gözden kaçıracağı şeyleri yakalayacağından, fotoğraf keşif uçakları hedefleri belirlemek ve savaş hasarı değerlendirmesi yapmak için kritik öneme sahipti. Pilotları vurmak için keşif fotoğrafları çekmenin tek yolu onları fiziksel olarak teslim etmek olduğundan (unutmayın, gemiler arasındaki iletişim sesli radyo veya sinyal bayrakları ve ışıklarla sınırlıydı), zamanında dolaşımı sağlamak için her hava kanadının kendi fotoğraf keşif uçağına sahip olması şarttı. pilotlara istihbarat.
|Uç tanklarının ortak yüklemesi ve altı adet 5" roketiyle bir F9F-2 Panther|
Bir sonraki en yaygın taşıyıcı uçak, tek motorlu bir jet avcı uçağı olan F9F-2 Panther idi. Dört adet 20 mm'lik topu ve 760 mermilik mühimmatı ile havadan havaya muharebe için yapılandırıldığında, 500 deniz mili azami hıza ve 43.000 fitlik bir hizmet tavanına sahipti. Ancak bu, eski pervaneli avcı uçaklarından çok daha üstün olsa da, F-86 ve MiG-15 gibi yeni süpürme kanatlı jet avcı uçaklarından yaklaşık 100 knot daha yavaştı. Bu nedenle, havadan havaya bazı öldürmeler elde etmesine rağmen, Panter zamanının çoğunu Kore'de kara saldırı rolünde geçirdi. Havadan yere yapılacak şekilde yapılandırılmış, iki adede kadar 1000 kiloluk bomba ve altı adet 5'8221 roket taşıyabiliyordu, ancak gerçek yükler genellikle daha hafifti. Ancak yükü Corsair'inkiyle karşılaştırılabilir olsa da, menzili çok daha azdı. F9F, yalnızca altı adet 5'8221 roketi ve dahili silahlarla donatıldığında, istasyonda 10 dakika ile yalnızca 130 deniz mili savaş yarıçapına sahipti.
F4U gibi, F9F de çeşitli varyantlarda geldi. F9F-3 ve F9F-5 sadece motorlarında farklıydı ve az sayıda ortaya çıktı. F9F-2B, bomba ve roket taşımak üzere donatılmış Panterlerin tanımıydı, ancak bu atama, bu değişiklik evrensel hale geldiğinden kaldırıldı. F9F-2P, savaşın birincil fotoğraf keşif uçağıydı ve hızla F4U-4P ve F4U-5P'nin yerini aldı. Fotoğraf keşif Corsairs'in aksine, F9F-2P toplarını eğik bir buruna monte kamera için feda etti ve bazıları aşağıya bakan ikinci bir kamera da monte etti. Ancak F9F-2P, F9F-5P hizmete girene kadar geçici bir önlemdi. İki eğik ve iki aşağı bakan kamerayla donanmış olan F9F-5P, pilot için özel bir kamera görüşü ve fotoğrafın yanı sıra video kaydetme seçeneğini de içeren çok daha üstün bir uçaktı.
|On iki adet 250 kiloluk bomba ve iki adet 300 galonluk damla tankı ile dolu bir AD-4 Skyraider|
En yaygın üçüncü uçak, büyük, tek kişilik, tek motorlu bir saldırı uçağı olan AD-4 Skyraider'dı. Aslen İkinci Dünya Savaşı döneminden kalma SB2C Helldiver'ın yerine pike bombardıman uçağı olarak tasarlanan Skyraider, torpido bombacısı rolünü de üstlenecek kadar güçlü olduğunu kanıtladı. 800 mermili dört adet kanada monteli 20 mm topla donanmış olan AD-4, üç adet 2000 poud bomba ve on iki adet 500 pound bomba veya 5' 8221 roket için sert noktalara sahipti. Bununla birlikte, bir taşıyıcıyı çalıştırırken, 6500 pound'luk bir bomba yüküyle sınırlıydı. Bu olağanüstü silaha (neredeyse bir B-17 bombardıman uçağınınkine eşit) ek olarak, Skyraider etkileyici bir menzile sahipti. İki adet 150 galonluk harici tank, 1000 kiloluk tek bir bomba ve on iki adet 5'8221 roket ile yüklenen bir AD-4, istasyonda 15 dakika ile 520 deniz mili savaş yarıçapına sahipti.
Skyraider'ın büyük boyutu da onu son derece çok yönlü hale getirdi ve çok sayıda varyant hizmetteydi. AD-2 ve AD-3, AD-4'ün öncülleriydi ve ara sıra Kore Savaşı sırasında ortaya çıktı. Bunlar biraz daha az güçlü bir motorla çalıştırılıyordu ve 400 mermili yalnızca iki adet 20 mm'lik topa sahipti, ancak gerçek performans farkı küçüktü. AD-4L, F4U-4L gibi, kış operasyonları için çeşitli modifikasyonlar içeriyordu. AD-2Q, AD-3Q ve AD-4Q elektronik harp uçaklarıydı. Standart Skyraiders ile yapısal olarak aynı olsa da, “Q” varyantları, gövdede ikinci bir mürettebat üyesini barındırmak için küçük bir bölmeye sahipti ve çeşitli ESM ve ECM ekipmanlarıyla donatıldı. Ayrıca, yüzey arama ve ESM yeteneklerine sahip olduğundan, Corsair gece avcılarında bulunan (teknik olarak herhangi bir Skyraider'a takılabilen) aynı AN/APS-19 radarını da taşıyordu. “Q” varyantları ayrıca tatbikatlar sırasında hedefleri çekme gibi ikincil bir göreve de sahipti ve bu nedenle hazırlığın korunmasında önemli bir rol oynadı.
Son As
Amerika'nın hava üstünlüğü o kadar uzun süredir eksiksiz ki, bunu doğal karşılıyoruz. Yarım yüzyıldan fazla bir süredir, iki yıl önce diğer aktif görevli savaş pilotlarından daha fazla havadan havaya ölümle emekli olan Cesar Rodriguez gibi bir adamın hava muharebe becerilerini nadiren kullandık. Ancak teknolojik üstünlüğümüz aşınıyor Rusya, Çin, Hindistan, Kuzey Kore ve Pakistan artık Carter döneminden bu yana Amerikan hava gücünün bel kemiği olan F-15'in yeteneklerine eşit veya onlardan daha üstün yeteneklere sahip savaş uçaklarını uçuruyor. Şimdi bir seçeneğimiz var. Hava Kuvvetleri'ne, teknolojik üstünlüğümüzü koruyan, pahalı, son teknoloji F'820922'8212'yi Hazinemiz için büyük bir maliyetle stoklayabiliriz. Ya da hava üstünlüğünün bedelinin Rodriguez gibi adamların kanıyla ödendiği bir zamana geri dönebiliriz.
Herhangi bir aktif görevli Hava Kuvvetleri pilotundan daha fazla havadan havaya ölümle (üç) emekli olan Cesar Rodriguez, bir F-15'in yanında duruyor.
Bu makale basılı dergide yayınlandığı için düzeltilmiştir.
Video: "Kokpitten Görünüm"
Alaska'nın Elmendorf Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki pilotlar, Amerikan hava üstünlüğünü nasıl koruyacaklarına dair görüşlerini paylaşıyor.
Cesar Rodriguez'in masasında, bir savaş pilotu olarak geçirdiği on yılların ürkütücü bir hatırası asılı duruyor. Büyük çerçeveli bir resim, açık gökyüzü ve çölün panoramik bir kokpit görüntüsü. Uzakta küçük bir F-15 Kartalı görülüyor, ancak daha büyük ve daha yakın, çekimin merkezini doldurarak doğrudan izleyiciye bakıyor, gelen bir füze.
Bu, 19 Ocak 1991'de Irak üzerinde havadan havaya bir muharebe anını hatırlatan şaşırtıcı bir resim. Havadan havaya muharebe son derece nadir hale geldi. Bu gerçekleştiğinde bile, modern savaş pilotları nadiren ateş ettikleri kişiyi gerçekten görecek kadar yakın olurlar. Bu görüntü, Körfez Savaşı sırasında Rico'nun yanından geçen Rodriguez ve Mole olarak bilinen kanat adamı Craig Underhill'in kaydettiği bir cinayeti hatırlatıyor.
Bir özel harekat ekibi Iraklı MiG'nin kaza bölgesini taradı ve bu, kurtarılan öğelerden biriydi, mahkum Iraklı pilotun HUD'sinden veya baş üstü ekranından gelen verilerin son milisaniyesiydi. Bu, retinasına düşen son ışıktı, muhtemelen beyninin bedensel çerçevesinin geri kalanıyla birlikte buharlaşmadan önce işlemesi için çok geç geldi. Rodriguez gibi pilotlar bu tür istismarları romantikleştirmez. Bunlar, savaşın işe yaradığı ve yaşamın ve ölümün hızlı ve hassas bir şekilde kalibre edilmiş bir gerçekliğe bağlı olduğu bir dünyadan kesinlikle gerçekçi adamlar, çerçeveye monte edilmiş düz başlık tarafından yakalanan bir tavır: Bu bir AIM-7 hava- Çöl Fırtınası Operasyonu sırasında bir Irak MiG-29 Dayanak Noktasında infilak eden bir F-15 Eagle tarafından havaya fırlatılan füze.
Unutulmanın eşiğinden bir anlık fotoğraf olan fotoğraf, Rico ve Mole tarafından ve Birinci Dünya Savaşı'ndan bu yana savaş pilotları tarafından oynanan teke tek dövüş oyununun nihai olduğunu hatırlatıyor. Bir video oyununa benzemiş olabilir, ancak sıfırlama düğmesi olmayan, sonraki seviye olmayan bir oyundur. Tutmak için oynanır.
Rodriguez iki yıl önce Albay olarak Hava Kuvvetleri'nden emekli olduğunda, üç havadan havaya ölümü (1991'de Irak'ta iki ve Kosova'da bir) aktif görevdeki herhangi bir Amerikan savaş pilotunun çoğuydu. Bu sayı, I. Dünya Savaşı'nda Eddie Rickenbacker tarafından düşürülen 26 düşman uçağı veya II. Dünya Savaşı'nda Richard Bong tarafından çentiklenen 40 veya II. Rodriguez'in toplamı, saygı ifadesi için eşik sayısından iki utangaçtı. asYine de üçü onu modern ABD Hava Kuvvetleri'nde bir asa en yakın şey yaptı.
Bu, elbette, Amerikan hava gücünün doğası hakkında, pilotlarımızın becerilerinden çok daha fazlasını söylüyor. Bugün bir savaş alanında gökyüzünde olup biteni “tek muharebe” olarak adlandırmak zor. Her zamankinden daha fazla, bir hava savaşı, yerden Dünya yörüngesine kadar yetenekli profesyonelleri ve teknolojik harikaları içeren bir grup çalışmasıdır. Ancak askeri havacılık dünyasında hala havalı bir hiyerarşi var ve savaşçı sporcular hala en yüksek basamağa sahipler. Kelime as tekilliği ifade eder, sayı bir, zirvede tek başına duran kişi. Gizemi hala en hırslı genç havacıları cezbediyor, bugünlerde birçoğunun karşı karşıya olduğu en büyük tehlike, uçağı süpersonik hızda uçurmak olsa bile.
Amerikan pilotları modern zamanlarda pek çok düşman jetini düşürmedi, çünkü çok az ülke onlarla savaşmaya çalışmak gibi bir meydan okumaya cesaret edebildi. Çeyrek asırdan fazla bir süredir Amerika'nın hava gücünün belkemiğini oluşturan F-15, tarihteki en başarılı silah olabilir. Kesinlikle en başarılı savaş uçağıdır. Savaşta, 30 yıldan fazla öldürme oranı 107'ye sıfırdır. Sıfır. Otuz yıllık uçuşta, hiçbir F-15 düşman uçağı tarafından düşürülmedi ve buna Amerika dışındaki hava kuvvetleri tarafından uçurulan F-15'ler de dahildir. Rakip dövüşçüler bu olasılıkları nadiren test eder. Körfez Savaşı sırasında ABD saldırdığında Saddam Hüseyin'in MiG'lerinin çoğu İran'a kaçtı. Rodriguez'in duvarına çerçevelenen talihsiz pilot gibi F-15 ile savaşanlardan her biri vuruldu. Ders hatırlandı. ABD 2003'te Irak'ı işgal ettiğinde, Saddam sadece hava kuvvetlerini karalamakla kalmadı, gömülü o.
Bu tam hakimiyet erozyona uğruyor. Bazı yabancı yapımı avcı uçakları artık hava muharebesinde F-15 ile boy ölçüşebilir veya en iyi seviyeye gelebilir ve ülkemizin karşı karşıya olduğu tehditlerin değişen doğası ve avantajımızı korumanın baş döndürücü maliyetleri göz önüne alındığında, Amerika sahip olduğumuz avantajların bir kısmından vazgeçmeyi seçiyor. Onu korumak için bedel ödemektense, uzun süre keyif aldım. Bir sonraki büyük savaşçı F‑22 Raptor, 25 yıl önce F‑15'in olduğu kadar bugün de bir mucize ve F-22'yi yeterli sayıda üretebilirsek, kale direklerini tekrar erişilemez hale getirebiliriz. Ancak hizmetteki eski savaşçıları değiştirmek için gereken sayının üçte birinden daha azını inşa ediyoruz. Hava Kuvvetleri, F-15 filosunun tamamını yükseltme umudunu kaybettikten sonra, bağımsız analistlerin mevcut üstünlüğünü korumak için ihtiyaç duyduğu minimum sayı olan 381 F-22 istedi. Kongre 183'ü satın alıyor ve üretim hattının ön ucunda 20 parçanın daha üretilmesine izin verdi, en azından Başkan Obama F-22'leri inşa etmeye devam edip etmemeye karar verene kadar çalışır durumda kalacak. Pek çok başkanlık ikilemi gibi, bu da bir Scylla-ve-Charybdis seçimi: para biriktirip daha fazlasını inşa etmeme kararı, ülkenin durgunluğa saplandığı bir zamanda, büyüyen ve hayati ABD endüstrisine ciddi bir darbe indirecektir. Ve F-22'nin üretim hattı bir kez kapanmaya başladığında, yeni bir tehdide tepki olarak bile yeniden başlatmak kolay veya ucuz olmayacak. Her uçak, 44 eyalette üretilen yaklaşık 1.000 parçadan oluşuyor ve benzersiz gövde ve aviyoniklerini şekillendirmek için gereken son derece uzmanlaşmış taşeronların ayrıntılı ağı nedeniyle, bir F-22'nin montajı üç yıl kadar sürebilir. Modern hava savaşları genellikle saatler olmasa da günler içinde sona erer. Bu 183 ila 203 yeni Raptor inşa edildiğinde, yapmak zorunda kalacaklar. Savaşın sonunu hâlâ esas olarak şu anki yaşlı F-15 filosu taşıyacak.
Obama Aralık ayında ulusal güvenlik ekibini tanıttığında, “gezegendeki en güçlü orduyu sürdürmeyi” amaçladığını belirtti. Bu hedef, dünyanın en büyük faturasını gerektirmeye devam edecek, ancak bu kadar uzun süre hava hakimiyetini satın alan kısım çok pahalı hale gelmiş olabilir. (Ekibin Bush yönetiminden geriye kalan tek kişi, Savunma Bakanı Robert Gates, F-22'nin savunucusu olmadı.) Obama uçağın üretimini durdurmayı seçerse, bu kesinlikle savunulabilir bir karar olacaktır. Ne de olsa etkileyici cephaneliğimiz, yedi yıl önce, kutu kesicilerle silahlanmış adamlar tarafından düzenlenen tarihimizin en zarar verici saldırılarından birini durdurmadı. Bir dövüşçünün maliyetini hesaplamanın, uçak hattan çıkarken fiyat etiketi olan "birim uçuş maliyetinden" araştırma, geliştirme maliyetini artıran "program edinme birim maliyetine" kadar çeşitli yollar vardır. , ve test. F-22 için ilki yaklaşık 178 milyon dolar, ikincisi ise yaklaşık 350 milyon dolar. Her iki durumda da, F-22 şimdiye kadar yapılmış en pahalı avcı uçağıdır.
Ancak makul kararlar bile sert sonuçlar doğurabilir. Tam bir Raptors tamamlayıcısı olmadan, Amerika'nın yaşlanan savaşçıları daha savunmasızdır ve bu nedenle meydan okuma olasılıkları daha yüksektir. Hava Kuvvetleri'nden gelen şikayetler, şımarık dövüşçülerin ağıtları en yeni, en sıcak oyuncağı reddettiği için reddedilme eğilimindedir. Ama Rodriguez'in duvarındaki resim bize kokpitteki kadın ve erkeklerin risklerini hatırlatıyor. Rusya, Çin, İran ve Kuzey Kore gibi ülkelerin, pilotlarının savaşma şansı varsa, ABD Hava Kuvvetleri'ni ele geçirme olasılıkları daha yüksek olacak. Bu, daha fazla hava savaşı, daha eski tarz aslar ve daha fazla düşürülen Amerikan pilotu anlamına gelebilir.
Etki sadece havacılar tarafından hissedilmeyecek. Gökyüzüne sahip olmak, bugün savaş verme şeklimizin ilk ön şartıdır. Hava üstünlüğü, Afganistan veya Irak gibi hedeflenen bir ülkeye ayrıntılı bir makine filosu göndermemizi sağlayan şeydir: AWACS'ı ("Havadan Uyarı ve Kontrol Sistemi", uçan gözetleme ve komuta merkezi) düzenleyen hassas bombardıman uçakları saldırı uçakları , helikopterler ve dronlar yer desteği kurtarma helikopterlerini ve hepsini yakıtla besleyen büyük uçan tankerleri. Bu hava juggernaut, nispeten küçük birimlerin hızlı hareketine dayanan modern kara savaşı taktiklerini mümkün kılar, çünkü hafif silahlı, hızlı hareket eden kuvvetler, ağır bir tehditle karşılaştıklarında hızla yıkıcı hava desteği toplayabilir. Yaralı askerler, hızlı tahliye ve gelişmiş acil tıbbi bakıma güvenebilirler. Tüm bunları, Amerikan kuvvetlerinin Vietnam Savaşı'ndan bu yana sahip olduğu verimlilik gibi herhangi bir şeyle başarmak, gökyüzüne sahip olmaya bağlıdır; bu, düşman uçaklarını vurabilen ve karadan havaya füzeyi (SAM) yok edebilen havadan havaya avcı-katillere sahip olmak anlamına gelir. filonun geri kalanı gökyüzüne çıkmadan önce siteler. Üstün savaşçılar, modern savaş taktiklerimizin temel taşıdır. Yüksek zemine bu kadar uzun süre sahip olduğumuz için, bunun doğuştan gelen bir hak olmadığını unutmaya meyilliyiz.
21. yüzyıl insanlık tarihinde jeopolitik çekişmeyi bir şekilde aşan ilk yüzyıl değilse, ordumuz önümüzdeki yıllarda ciddi sınavlarla karşı karşıya kalacak. Birleşik Devletler'in sofistike bir hava kuvvetlerine karşı herhangi bir hesaplaşmaya öncülük etmesi bekleniyor. Bu nedenle, bugün havadan havaya savaşın doğasını ve tam bir F-22 filosu inşa etmemenin olası sonuçlarını incelemeye değer.
Bu sorunun merkezinde modern savaşçıların en romantik olanı olan as var.
Bir savaş pilotunu harika yapan beceriler, tıpkı uçaklar gibi gelişmiştir. Hava muharebesinde 60'tan fazla uçağı düşüren Japonya'nın ünlü II. Samuray!, kendisinin ve acemi arkadaşlarının, daha uçmadan önce güçlerini ve dengelerini geliştirmek için pilot okulda aldıkları kapsamlı akrobatik eğitim. Sinekleri havadan savurarak tepki sürelerini kısaltmaya ve el-göz koordinasyonlarını mükemmelleştirmeye çalıştılar. Denge, koordinasyon, tepki süresi, uçak hissi, topçuluk, ateş altındayken sakince karmaşık akrobasi manevraları yapabilme, baş aşağı, yuvarlanma veya kontrolden çıkmış olsa bile hızlı düşünme ve hareket etme yeteneği - bunların hepsi hayati derecede önemliydi. . Ancak Sakai, en önemli yeteneğin, acemilerin başlangıçta sahip olduğu bir şey olduğunu hatırladı: olağanüstü bir vizyon.
Tüm genç pilotlar mükemmel görme yetenekleri için seçilmişti, ancak daha da önemlisi ne kadar geniş görebilecekleri, ne kadar geniş bir ufka hükmedebilecekleri ve en ufak bir merkez dışı görsel işarete ne kadar çabuk odaklanabilecekleriydi. Gün ışığında yıldızları bulmak için yarıştılar. Saka yazdı:
Yavaş yavaş ve çok daha fazla pratikle, yıldız avımızda oldukça ustalaştık. Sonra daha ileri gittik. Belirli bir yıldızı görüp konumunu belirlediğimizde, gözlerimizi doksan derece uzağa çevirdik ve yıldızın yerini hemen tespit edip edemeyeceğimizi görmek için tekrar geri çekildik. Böyle şeylerden savaş pilotları yapılır.
Ben şahsen bu özel faaliyeti pek takdir edemiyorum, hava savaşının anlık, ölüm kalım hareketlerine aşina olmayanlar için anlamsız görünebilir. Düşman uçaklarıyla yaptığım 200 hava angajmanında iki küçük hata dışında hiç sürpriz bir saldırıya uğramadığımı biliyorum.
Sürpriz saldırı—düşmanı sizi görmeden önce görmek—hala öldürücü yöndür, bu yüzden savaş pilotu ve yazar Antoine de Saint-Exupéry, it dalaşını "cinayet"ten daha az savaş olarak nitelendirdi. Bir düşmanın üzerine atlamak, sizi görmeden ona vurmak, oturduğunuz yere bağlı olarak en iyi veya en kötü senaryodur. Japonya üzerindeki hava savaşı giderek tek taraflı hale gelirken, 1945'te Sakai'nin gözleri onu hayatta tuttu, birimindeki diğer iki pilot hayatta kaldı.
Bugün, elbette, elektronik sistemler, bir dövüşçünün vizyonunu en keskin göz küresinin menzilinin çok ötesine taşıyor. Hava muharebesi artık gözünü kaçan bir düşmana sabitleme meselesi değil. Bugün havadan havaya muharebede manevraların çoğu BVR'de veya görsel aralığın ötesinde gerçekleşiyor. Modern savaş pilotu, hareketli bir elektronik kozanın ortasına sarılı olarak uçar. Hızlanan jeti bir foton alanı yayar.* bir düşmanı görmeden çok önce bulabilir, tanımlayabilir ve hedefleyebilir. Aynı zamanda elektromanyetik aurası, düşmanın radarını engelleyerek onu savunur. Amerikan pilotları, düşman füzelerinin menzilinin ötesinde güvenli bir şekilde anlamına gelen WEZ veya "silah angajman bölgesi" dedikleri şeyin dışından düşman uçaklarını bulmaya ve vurmaya çalışırlar. Sesten daha hızlı seyahat eden savaş pilotu, ufukta bir düşmanı, bazen daha yerden ayrılmadan önce tespit edebilen, aynı anda birden fazla hedefe saldırabilen ve acil bir durumda, pilot henüz gelmeden önce gelen bir tehdide tepki verebilen bir ağın parçasıdır. hatta farkında. Bugünün jeti o kadar güçlü, o kadar akıllı ve o kadar hızlı ki, savaş pilotunun en büyük zorluğu onu güvenli bir şekilde uçurmak ve indirmektir.
Bu arenada savaş, sonuçları dışında her şekilde sanal hale geldi. Düello yapan elektronların dünyasındaki taktikler en iyi özette anlaşılabilir. Pilotlar “zaman çizelgelerini” uzatma ihtiyacından bahsediyorlar.
F‑15 pilotu Albay Terrence "Skins" Fornof geçen yıl Alaska'da bana "Mağara adamları savaştıklarında her şeyden önce yumrukları vardı" dedi. "Sonra birisi sapanla geldi, bu da düşmanı sallamaya yetecek kadar yaklaşmadan önce saldırabileceği anlamına geliyordu. Savaş teknolojisinin tarihi, sizinle düşmanınızın yumruğu arasındaki mesafeyi artırmaya kadar kaynadı. Mesafe zaman demektir ve bu zaman çizelgesini uzatarak avantaj elde edersiniz. Amacımız her zaman olduğu gibi aynı: düşmanı daha silahını kullanma fırsatı bile bulamadan öldürmek. Savaş adil değil. Onun dövüşecek kadar yaklaşmasını bile istemiyorsun."
Dünyanın en iyi pilotunun üstün bir uçak karşısında çok az şansı var ama bu herkesin iyi bir savaş pilotu olabileceği anlamına gelmiyor. Bugün gerekli olan beceriler, ilk aslarınkilerle ilgilidir, ancak farklıdır. Belki de açıklamanın en iyi yolu Rodriguez'e daha yakından bakmaktır.
Ömür boyu askeri bir adam, boğa gibi bir gövdesi, yuvarlak bir yüzü, kahverengi gözleri ve seyrekleşen gri saçları ile ortalama bir boydadır. Resmin asılı olduğu Tucson'daki ev, iki yıldır onun eviydi - şimdiye kadar yaşadığı herhangi bir yerden daha uzun. Rol yapmadan veya şüphe duymadan canlı, açık bir güven yayıyor. Rodriguez, Sakai'nin çevresel vizyonunun modern eşdeğeri olan en önemli uçuş becerisini adlandırması istendiğinde, bir cevap için mücadele ediyor. Kavraması daha zor bir şey. Birden fazla bilgi akışını aynı anda işleme yeteneğine sahiptir.
"İkinci Dünya Savaşı pilotu bugün kokpitte olup bitenlere bakardı ve ilk tepkisi, 'Sizin burada aynı anda çok fazla şey oluyor' olurdu. Biliyorsunuz, bu duyusal aşırı yüklenmedir." Evinde konuştuğumuzda söyledi. "Modern bir simülatöre o eski pilotlardan birini koyduğunuzda, uçağı uçurabilir. Uçağın bugün uçması o zamanki kadar kolay, belki aslında daha kolay, çünkü artık aerodinamik özelliklere sahip, bu da onu kalkış ve iniş açısından daha affedici hale getiriyor. Ama çok çabuk diyecekler ki, 'Şu anda beynimde vızıldayan tüm sensörlere ayak uyduramıyorum.' Ve sizinle konuşan her sensörün farklı bir frekansı, farklı bir tonu, farklı bir formatı ve bazı özellikleri var. bazılarında yalnızca sesi alıyorsunuz, bazılarında görsel, bazılarında ise ikisinin birleşimi.”
Rodriguez, Hisar'dan mezun olduktan sonra 1981'de pilot eğitimine başladı. 70 pilot kursiyer sınıfından sadece beşinin avcı uçağı uçurmaya hak kazanacağını biliyordu. Çoğu mezun olacak ve büyük hava-savaş makinesinde hayati roller oynayacaktı, ancak yalnızca krem, imrenilen savaş koltuklarını kazanacaktı. İlk yıkama dalgası, eğitim jetlerinde yapılan basit manevralar sırasında geldi. Rodriguez'e göre, "Manevra yapmaya başlarsınız ve şiddetli bir şekilde hava tutabilirler. Bu en büyük kesintiydi.”
Bir sonraki seviyeye ulaşan grupta, akademik iş yükü en yoğun oyuncuları özentilerden ayırdı. Rodriguez, bir askeri okulun kapalı atmosferine ve öğütücü akademik hızına alışmıştı, bu yüzden o alanda da mükemmeldi.
Onunla başarılı olanlar yeni bir sınavla karşı karşıya kaldılar: Acro'ya gitmek.
Rodriguez, "Birdenbire akro, artık hava gösterisinde izleyeceğiniz harika bir şey değildi" diyor. “Sen akro idi. Sen bunun bir parçasıydın ve manevraya bağlı olarak sırt üstü, kafanın üzerinde, sıfır G'de ve sonra yüksek G'lerde düşünebilmen gerekiyordu." Agresif akrobasi sırasında GLOC veya “yerçekimi kaynaklı bilinç kaybı”ndan kaçınmak fiziksel bir mücadeledir. Yerçekimi kuvveti yoğunlaştıkça, pilot karşılık vermedikçe kan beyinden hızla boşalır. Basınçlı giysi, ekstremiteleri ve vücudun alt kısmını sıkılaştırmaya yardımcı olur, ancak pilot bacaklarını, kalçalarını ve mide kaslarını esnetmeyi ve nefesini kontrol etmeyi öğrenir. Bu tür manevralardan sıkılmış ve terden sırılsıklam çıkıyor.
Bu gerçek bir bağırsak kontrolüdür. Rodriguez şanslıydı. Bunun için anayasa yaptı. Havadan hasta olduğu tek zaman, uçuş koşullarının ümit verici olmadığı bir sabahtı ve uçuşunun iptal edileceğini varsayarak, "iki büyük, devasa kahvaltı burritosunu kesmeye başladı." Sonra uçmak zorunda kaldı.
"Bana yukarı çıkacağımız ve aslında biraz ileri düzey yol tutuşu yapacağımız söylendi, bu oldukça fiziksel olarak zorlayıcı bir olaydı çünkü uçağı aşırı aerodinamik sınırlara sokuyordu... yere düşüyor ve dönüşlere giriyor ve bunun gibi şeyler, yani öyleydi. gittiğim şeylerden biri, 'Tamam, yanında ol.' Uzandım ve barf çantamı aldım, doldurdum, Gsuit'ime geri koydum ve 'Tamam, hadi devam edelim' dedim.”
Karmaşık egzersizler hızlı zihinsel hesaplamalar gerektiriyordu: Eğer bir döngüye beklenenden 10 knot daha yavaş girerseniz, bu, hava hızınızın tüm manevrayı tamamlamak için çok yavaş olacağı anlamına geliyordu, bu nedenle, kelimenin tam anlamıyla, anında bir ayarlama yapmanız gerekecekti.
"Bunlar odanızda sandalyenizde oturarak yapabileceğiniz türden şeylerdi, ama sırtınıza bağlanmış bir uçak varsa ve terliyor ve Gs çekiyorsanız, o zaman başka bir mesele" dedi. "Hesabı kafandan yapmak zorundaydın." Söylemeye gerek yok, bazı insanlar bu konuda diğerlerinden daha iyiydi. Bazı pilotlar bunu pantolonlarının koltuğundan sezgisel olarak yapabiliyor gibiydiler. Rodriguez onlardan biri değildi. Ancak sabırlı eğitmenler ve simülatörlerde geçirilen uzun saatler, başarmak için bir tür çaresizlikle birleştiğinde, sonunda ona Hava Kuvvetleri'nin en sıcak jetlerini uçurma şansı verdi.
Ancak o zaman gerçek eğitimi, Tucson'da ve New Mexico'daki Holloman Hava Kuvvetleri Üssü'nde ve nihayet Hava Kuvvetleri'nin Nevada'daki “en iyi silah” okulu Nellis Hava Kuvvetleri Üssü'nde başladı ve burada sahte bir düşmana karşı eğitim misyonları uçtu. , onu vurmak için çok uğraşan deneyimli pilotlardan oluşan özel bir kuvvet. Teknoloji, Amerikan pilotlarına avantaj sağlayan şeyin yalnızca bir parçasıdır. Öncü savaşçıları tasarlamak, üretmek, uçurmak ve bakımını yapmak son derece pahalı olsa da, pilotların becerilerini geliştirmek, Rodriguez gibi pilot filolarının sürekli uçmasını, pratik yapmasını ve daha iyi olmasını sağlamak çok daha fazla çaba ve para gerektirir. Diğer ulusların bilgi birikimine sahip olsalar bile, çok azı gelişmiş modern savaşçılardan oluşan bir filo inşa etmeyi göze alabilirdi ve daha azı, onu uçuran ve koruyan erkekler ve kadınlar için yüksek tempolu bir ortamı sürdürmeyi göze alabilirdi.
En iyi olmak, dünyanın yavaş eğrisinin çok yukarısında, tek gerçek şeyin kendi nefesinizin sesi ve sırtınızın ortasından aşağı yuvarlanan ter hissi olduğu bir balonun içine sarılı, çığlık atan düğümde tam olarak yaşamayı öğrenmek demektir. . Yalnızsın ama yalnız değilsin. Temel uçuş bilgilerinden (hava hızı, irtifa, tutum, yakıt seviyeleri) önünüzde ve her iki tarafta sıralar halinde yığılmış küçük, parlak yeşil ekranlarda görüntülenen gelen radar görüntülerine kadar her şey, sabit, çok sayıda veri akışıyla başa çıkıyorsunuz. Kaskınızda, AWACS, yer, kanat görevlisi ve uçuş lideriniz ile birlikte üç veya dört radyo bağlantısı vardır. Bu biraz, her biri biraz farklı yönlere sahip dört veya beş farklı kişinin sizinle aynı anda konuşmasıyla yüksek hızda gezinmeye çalışmak gibidir. Amatörler için değildir. Rodriguez ilk kez savaşa uçtuğunda, arkasında yüzlerce saatlik eğitim vardı ve jette olmak ikinci doğasıydı. Yanında kanat adamı, oluşumu ve Amerika'nın teknolojik gözlerinin ve kulaklarının insanüstü erişimi vardı.
Saddam'ın 1991'de yaptığı gibi, buna karşı gökyüzüne birkaç düzine jet fırlatmak çok akılsızcaydı.
Rodriguez ve kanat adamı Craig “Mole” Underhill, Kuveyt'i Saddam Hüseyin'den geri alan savaşın üçüncü sabahının erken saatlerinde ilk Iraklı MiG-29'larıyla karşı karşıya geldi. Saddam'ın Suudi Arabistan sınırındaki erken uyarı radar bölgelerine bir helikopter saldırısına liderlik ediyorlardı ve Irak havaalanlarında yıkıcı bombalamaların önünü açıyorlardı.
Bu çatışmadaki hava savaşı kısa, belirleyici ve çoğu Amerikalının düşündüğünden daha yoğundu. Pentagon, Irak hedeflerini ufalayan “akıllı bombaların” tanıtım videolarını göstermeye başladığında, Amerika ve müttefikleri gökyüzünün sahibiydi, ancak oraya varırken 38 müttefik uçak imha edildi. Bu erken sortide, Rodriguez ve Underhill, Suudi Arabistan'ın kuzeybatısında, Ürdün sınırına yakın bir hava üssü olan Tabuk'tan uçuyorlardı. Bu hızlı hareket eden arenada sıklıkla olduğu gibi, başlangıçta tek bir hedefle görevlendirildiler ve daha sonra havalandıklarında yeniden görevlendirildiler. Bağdat'ın 40 mil güneybatısındaki bir hedefe doğru inen 36 uçaklık bir saldırı gücünün başında hareket ettiler. Yaklaştıklarında, onlara meydan okumak için birkaç MiG-29 geldi.
MiG‑29, F‑15 gibi “dördüncü nesil” bir avcı uçağı olarak kabul edilir. (İlk jet avcı uçakları uçmaya başladığından beri, her biri teknolojide bir kuantum sıçramasını temsil eden dört büyük evrimsel ilerleme oldu.) Sovyetler, MiG-29'u F-15'lerin devreye girmesinden yaklaşık dokuz yıl sonra ve uçağın kendisini kullanmaya başladı. Amerikan muadili ile karşılaştırılabilir. Ancak müttefik pilotların sahip olduğu diğer tüm avantajlar göz önüne alındığında, kendilerini yaklaşan juggernaut'a fırlatan cesur, sayıca az olan Iraklı pilotlar intihar ediyor olabilirlerdi.
Rodriguez bana "Batılıların gözünden bu bir intihar görevi" dedi. "İşgal edilen adamın gözünden, vatanı koruyor."
Büyük ölçüde dezavantajlı olsalar bile, Iraklı savaşçılar tehlikeliydi ve olduğu gibi, büyük Amerikan kuvveti o Cumartesi sabahı potansiyel olarak ölümcül bir hata yaptı. Gelen MiG'ler elbette tespit edildi, ancak anın karmaşasında ya grevciler tarafından taktik hatalar yapıldı ya da Iraklı pilotlar Amerikan savunmasındaki bir dikişi kullandı. AWACS komutanlığı, MiG'leri havalandıklarında hemen tespit etmiş ve onları bir Donanma F-14 filosuna teslim etmişti, ancak bu onları engelleyemedi. Rodriguez ve Underhill yaklaşan tehdide karşı uyarıldığında, sarsıcı bir sürpriz oldu. MiG'ler sadece 13 mil uzaktaydı ve 1000 deniz milinden fazla bir hızla yaklaşıyorlardı. Her iki pilot da hemen kaçış manevralarına başladı.
Rodriguez dik bir dalış yaptı, radarında bulmasının daha zor olacağı lider MiG'nin altına indi - aşağıyı işaret ettiğinde, radarın sinyali tüm sinyaller tarafından karıştırılabilir* yerden geri sıçrayarak. Ardından Rodriguez alçak bir yay çizerek uçmaya başladı, MiG'yi kanat hattında tutarak kendisini "sıska" hale getirdi ve mümkün olduğunca küçük bir radar hedefi gösterdi. Birkaç dakika içinde, iki savaşçı, önceki savaşlardan birçok deneyimli pilotun aşina olduğu, ancak modern hava savaşında olmaması gereken bir durum olan görsel bir dönüş savaşına girecekti. Bu dövüşün eskilerden en büyük farkı hızdı. Dakikalar içinde değil, saniyeler içinde ortaya çıkacaktı. Rodriguez'in duruşu kesinlikle savunmacıydı: Irak uçağını hedef alamaz ve ateş edemezdi, ancak ona ateş edebilirdi.
MiG'nin radarı üzerine kilitlendiğinde bir kokpit alarmı onu uyardı. Tehdit, henüz gerçekten görmediği ekranındaki bir anlık görüntüden ibaretti. Kulaklıklı mikrofon setinde Underhill'in "Tilki!" diye bağırdığını duyduğunda korktu ve öfkeyle düşündü. az önce bir füze fırlattım.
Rodriguez, Underhill'in füzesinin duman izini takip ederek omzunun üzerinden geriye baktı ve sonra önüne bakarak MiG'ye ilk ve tek bakışını yakaladı. Bu, Rodriguez'in duvarındaki fotoğrafta Iraklı pilotun bakış açısından yakalanan kesin an. Görünen o ki, resim onun için başlangıçta tahmin ettiğim gibi bir kişisel zafer anını değil, yoğun bir korku ve kırılganlık anını koruyor. Rodriguez'in uzaktaki küçük F-15'i avcı değil, kapana kısılmış ve asla gelmeyecek bir öldürme atışını bekleyen bir avdı, çünkü bir sonraki anda MiG gökyüzünde devasa bir ateş topu haline geldi. Tüm karşılaşma 10 saniyeden biraz fazla sürdü.
Rodriguez ofisinde otururken, "Köstebek pastırmayı kurtarıyor çünkü bu adamı bana ateş edemeden öldürüyor," dedi.
Kutlamak için zaman yoktu, çünkü yok edilen MiG'nin kanat adamı şimdi sadece yedi mil ötede onlara yaklaşıyordu. Underhill ve Rodriguez uçaklarını birbirinden ayırdı ve farklı irtifalar aldı. Bu şekilde, gelen MiG bunlardan birini görebilir, ancak muhtemelen ikisini birden göremez ve onu görme şanslarını artırırlar. Ateş etmeden önce, Iraklı olduğundan emin olmaları gerekiyordu -o sabah birçok uçak havadaydı- ama dostu düşmanı ayırt etmek için kullanılan normal elektronik matrisi çalıştırmak için zamanları olmayacaktı.
İkisi de MiG'yi aynı anda gördüler. Üzerine Irak bayrağı boyanmıştı. Rodriguez, düşman avcı uçağını kanadının yaklaşık 300 metre ötesinden geçti.
Rodriguez, "Orada olduğumu fark ediyor," dedi. "Ayrıca Mole'un bizden yaklaşık 20.000 fit yukarıda olduğunu fark ediyor. Ama hiçbir noktada ikimizi bir oluşum olarak ilişkilendirdiğini düşünmüyorum.”
MiG pilotu Underhill'e gittiyse, Rodriguez için gelirse Rodriguez onu vurabilirdi, "o zaman Mole onu yer." Kafası karışan MiG, önce yukarıya, sonra aşağı inmeye başladı, bu da Rodriguez'e dönüş çemberi içinde uçması için zaman vererek, kendisini daha önceki MiG'nin ona karşı yaptığı saldırı pozisyonunun kabaca aynısına soktu.
Bir F-15'in kendisini radarına kilitlediğini söyleyen bir alarm duyan Iraklı pilot, havada yönü tersine çevirmenin en hızlı yolu olan klasik bir split-S manevrası denedi. Yere paralel uçarak uçağını baş aşağı çevirdi ve sonra yarım daire uçmaya çalıştı, aşağı dalış yaptı, yukarı çekti ve ters yöne doğru düzleşti. En az 5.000 fitlik bir irtifa için doğru kaçış manevrasıydı, ancak pilot alarm ve acele içinde, hayati bir veri parçasını hesaplamayı ihmal etti: sadece 600 fit yukarıdaydı. Jetini doğruca çöl zeminine uçurdu.
Rodriguez, "Durumsal farkındalığını kaybetmişti," diye açıkladı. “5 bin veya 10.000 fitte rahatça yapabileceği bir manevra yapmaya çalışıyordu ve 8.000 fitte başlayan kavganın alçaldığını ve çöl zeminine yaklaştıkça alçaldığını fark etmiyor. Bu bir eğitim eksikliği, bir deneyim eksikliği, ancak iki F-15'e karşı bulunduğu durum göz önüne alındığında, kimsenin daha iyisini yapamayacağını iddia ediyorum. Uçuş kablosunun patladığını zaten gördü. Çöl zeminine çarpmamış olabilir ama yine de ölecekti.”
Bu hava ölümleri, Vietnam'dan bu yana Amerikan pilotları tarafından yapılan ilkler arasındaydı. Bütün bir nesil savaşçı, gökyüzünde bir düşmanla karşılaşmadan gelip geçmişti. Savaşta üç düzine Irak jeti düşürüldü ve Rodriguez, filosunda iki tane olan altı pilottan biriydi.
Havadaki ölümlerinin ikincisi, modern hava savaşında daha tipik olan "daha rutin" dediği şeydi. İlk bölümden bir hafta sonra, Hava Kuvvetleri'nin "Kartallar duvarı" olarak adlandırdığı, görünürlüklerini ve radarlarını en üst düzeye çıkarmak için gökyüzünde yaklaşık 5 ila sekiz mil boyunca 33.000 fitte yaklaşık beş ila sekiz mil boyunca yayılmış dört F‑15 oluşumunda uçuyordu. Aralık. Altlarında kalın bir örtü vardı, gözlerini opak ama elektronik gözetleme sistemlerine karşı şeffaf bir bulut halısı vardı. Bu noktada, kalan Irak hava kuvvetleri o kadar savunmasızdı ki, F-15'lere yardım eden AWACS uçağı, düşman jetlerini motorlarını çalıştırdıkları anda, onlar yerdeyken yakaladı. Rodriguez ve diğer pilotlar, MiG'ler havalanıp tırmanırken ekranlarında oluşan üç radar sinyalini izlediler. Rodriguez, uçakların Saddam'ın diğer hava kuvvetleri gibi İran'a kaçtığını varsayıyordu.
“Temelde korkmuş koşuyorlardı” diyor. "Son derece korkmuş."
Jetleri MiG‑23 olarak tanımlamak birkaç dakika sürdü ve ardından Eagles duvarı onlara füze fırlatmaya hazırlanmaya başladı.
"Bulutların üzerinde kalmamız gerektiğini düşünüyoruz ve füzelerin işlerini yaptığını asla göremeyeceğiz ve birdenbire büyük bir enayi deliği, aşağıdaki bulutlarda bir açıklık var" diyor. “F-15'ler yaklaşık 13.000 feet'e uçtu. Onlara AIM -7 füzeleri fırlatmaya başladığımızda, kaçan MiG'ler araziyi kucaklıyordu, yerden sadece 300 ila 400 fit yüksekte uçuyorlardı.
"Ve tabii ki, füzeler işlerini yaptı."
Iraklı uçuş lideri ilk darbeyi aldı. Bir Amerikan füzesi uçağını keserek motoru devre dışı bıraktı, ancak uçağın kabuğunu sağlam bıraktı. Arkasında kalın bir duman bulutu bulunan pilot, görünüşe göre üssüne dönmeye çalışarak kuzeye dönmeye başladı. Rodriguez'in uçuş lideri, çarptığında gökyüzünü aydınlatan ve talihsiz Iraklı pilotu ve uçağını muazzam bir ateş topuna dönüştüren ısı güdümlü bir füze olan Sidewinder'ı ateşledi.
Rodriguez'in füzesi doğrudan hedefini delip geçti. MiG görünüşe göre içine doğru uçtu. Büyük bir patlama olmadı. Füze jeti parçalara ayırdı ve onu Rodriguez'in "yer seviyesinde bir maytap" olarak adlandırdığı şeye dönüştürdü, enkazı geniş bir çöl alanına saçtı.
Rodriguez'in üçüncü ve son ölümü, sekiz yıl sonra, 24 Mart 1999'da, Kosova harekatı sırasında Sırp mevzilerine saldıran NATO gücünün bir parçası olarak F-15'ini uçurduğu sırada gerçekleşti. Rodriguez'in filosu, Karadağ'daki bir Sırp SAM sahasına yapılacak bir saldırıyı yönetmekle görevlendirildi. Yolda, Sırpların bir dağın içinde savaşçıları için hangarlar oydukları Priştine, Kosova'daki bir hava meydanını geçeceklerdi. Hiç kimse, eğer varsa, orada ne tür uçakların saklandığından emin değildi.
Açık bir gecede İtalya'nın Cervia kentinden havalandı. Yukarı çıkarken, Rodriguez batıdaki İtalyan sahilini görebiliyordu, zonklayan bir diskotek gibi aydınlandı. Doğuya, o zamanlar hala Yugoslavya olarak adlandırılan yere doğru yönlendirildi.
“Karanlıktı” diye hatırlıyor. "Biliyorsun, burası dünyanın savaşta olan bir bölgesi ve geceleri her ışığın potansiyel bir hedef olduğu bir yer. Yani aşağıdaki her şey zifiri karanlıktı. 'Adamım, burada iki farklı dünya var' diyorsun."
Plan, çok uluslu oluşumun ışıkları söndürmesiydi, ancak farklı eğitim ve deneyim seviyeleri anlatmaya başladı. Amerikalı pilotlar her zaman siyah uçar, bu yüzden ışıkları kapatma emri geldiğinde, sadece başka bir gece çalışmasıydı. Ancak Hollandalı, Alman, İngiliz, İtalyan, İspanyol ve Türk pilotların bazıları için bu o kadar kolay değildi.
Rodriguez, "İlk denediğimizde, arkama baktığımda, arkamda 100 milden fazla yayılmış bir savaşçı treni görebiliyordum ve 'ışıkları söndür' emri geldiğinde hepsi karardı" dedi. "Sonra, elbette, bu adamlardan bazıları için rahatlık faktörü gitmeye başladı. Biraz tedirgin olmaya başladılar ve sonra aniden, kaka, kaka, kaka, ışıklar tekrar yanmaya başladı. Ve biz, 'Tamam, çocuklar, gerçekten bunu tamamen ışıklar içinde yapmamız gerekiyor. Bunu yapmazsak, hazır olmayacağız. Ama herkesi trene bindirdik.”
Ancak bir ölçüde kafa karışıklığı devam etti. Hedefe ulaşıldığında, filo, tüm Amerikan birliğini beş ila sekiz dakika sürecek bir hava saldırısına başladı. Bu neredeyse bir saat sürdü. Kara veya hava tehditlerine karşı giderek daha savunmasız hisseden Rodriguez, uçuş düzenini tahmin edilemez hale getirmeye çalışarak daire çizdi ve bekledi. Rodriguez ve kanat adamı Bill Denham, İtalya'ya dönerken, Priştine'deki havaalanından gelen bir uçağı aldılar. Önce kuzeye, onlardan uzaklaştı, ama sonra döndü.
Amerikan uçakları, uçağı tanımlamak için standart bir dizi kontrol yapmaya başladı. F-15, aslında havada tanımlanamayan bir uçağı sorgulamak için çok çeşitli araçlarla donatılmıştır. Bir AWACS ile koordinasyon halindeydiler, bazı dil güçlükleri üzerinde çalışıyorlardı (kontrolörler aksanlı İngilizce konuşuyordu). Normalde 20 saniye sürecek bir işlem üç kat daha uzun sürdü; bu, saatte yüzlerce mil seyahat ettiğinizde çok büyük bir farktır. Rodriguez ve kanat adamı, daha uzun menzilli füzelerinin avantajını kaybedecekleri silah angajman bölgesine hızla yaklaşıyorlardı.
Kimlik tamamlanırken WEZ'in sınırındaydılar ve Rodriguez bir AMRAAM veya Körfez Savaşı'ndan sonra cephaneliğinin yeni bir unsuru olan "gelişmiş orta menzilli havadan havaya füze" fırlattı. Hava Kuvvetlerinde buna Slammer diyorlar. Sağladığı bir avantaj, "ateşle ve unut" özelliğidir, çünkü füzenin kendi hedef bulma ve yönlendirme sistemi vardır, pilotun hedefe doğrultulmuş kalması gerekmez. Herhangi bir nedenle atışının ıskalanması durumunda, gelen jetten kaçmakta ve kaçmakta özgürdür. Rodriguez füzesiyle mümkün olduğu kadar uzun süre kaldı.
“Her şey ağır çekime girdi ve kendimi füze gibi hissettim ve bir süre formasyonda uçuyor gibiydim” diye hatırlıyor. "Birkaç saniye orada kalmış gibiydi ve sonra, vızıldamak! Kayboluyor. O parıltıyı [füzenin egzozu] görüyorsunuz ve bu sadece küçük bir kor haline geliyor ve sonra yok oluyor. Ve tabii ki geceleri artık takip edemezsiniz. Duman izi gidiyor. Ama eğilmeye başladığını görebiliyordum ve 'Tamam, doğru öncü takip takibi yapıyor gibi görünüyor' dedim. Ve füze reklamı yapılan her şeyi yaptı. Kokpitin içinde, durdurma zamanını ayarlayan küçük bir sayaç ekranımız var ve sayaç sıfır dediğinde, gölgelikten dışarı, hedefin olacağını bildiğim genel yakınlığa baktım. Yani, o ateş topu çok büyüktü.”
Rodriguez, sanki üç ya da dört dev spor stadyumunun tüm ışıklarını aynı anda açmış gibi olduğunu söyledi.
"Bu kadar muhteşem olmasının nedeni," dedi, "her şeyin karla kaplı olmasıydı. Böylece ateş topu kardan yansıyarak gökyüzünün ve etrafındaki her şeyin daha da fazla aydınlanmasına neden oldu.”
Kosova kampanyasının ilk hava saldırısı ve Rodriguez'in kariyerinin sonuncusuydu. Az önce yaktığı kişiyi çok az düşündü.
"Eminim Yugoslav hava kuvvetleri pilotuydu ve bu, sahip oldukları şey için iyi bir hava kuvvetiydi" dedi. “Savaşı kişiselleştirmem. Benim ülkem için yaptığım şeyi yapıyordu.”
1970'lerin başlarından başlayarak McDonnell Douglas tarafından üretilen çift motorlu, süpersonik F-15, bir uçağın aviyoniklerinin veya elektronik bağırsaklarının, havacılık ve uçuş yetenekleri kadar önemli olduğu anlayışıyla inşa edilen ilk uçaktı. Muazzam bir radar diski etrafında tasarlandı ve inşa edildi.
Onu Alaska'da ziyaret ettiğimde Tuğgeneral Thomas "Pugs" Tinsley bana, "30 yıl önce devreye girdiğinde, en iyi radara, şimdiye kadarki en iyi silah-istihdam göstergelerine ve oradaki herhangi bir uçağın en iyi manevra kabiliyetine sahipti" dedi. geçen bahar, ölümünden birkaç hafta önce. O sırada Tinsley, Hava Kuvvetlerinin Anchorage'daki Elmendorf Hava Kuvvetleri Üssü'nün Üçüncü Kanadına komuta ediyordu. "F-15'in itme-ağırlık oranı her şeyin çok ötesindeydi ve uçuş kontrol sistemi çok daha akıllı ve daha kararlıydı. Oraya gidebilir ve F-4'ün [bir önceki selefi olan Phantom] etrafında daireler çizebilir ve MiG-23'lerle [Sovyetler'in en iyi savaş uçağı] yolunu bulabilir, onları yiyip bitirebilir."
Çeyrek yüzyıldan fazla bir süredir, F-15'lerin veya F-16'ların oluşumunun hızı ve sesi, daha önce birinin altında duran herkesin onaylayabileceği gibi, Amerikan gücü hakkında komuta eden bir açıklama yaptı. Duymadan veya görmeden önce yaklaştığını hissedersiniz, ayak parmaklarınızda başlayan ve gri jetler başınızın üzerinden geçene kadar yükselen düşük bir titreşim. Ancak o zaman kükreme gelir. Gözleriniz onlara odaklanmadan önce kaybolurlar, art yakıcılarının turuncu parıltısını ve kulaklarınızı tırmalayan ve omurganızı şıngırdatan bir enerji yıkamasını geride bırakırlar. Vatansever bir gösteri olarak etkileyici, gurur ve hayranlık uyandıracak bir şey - ama böyle bir gücün alıcı tarafında olduğunuzu, size ateş etmesini hayal edin. Teslim olmak için şimdiye kadar yapılmış en inandırıcı argümanlardan biridir.
Savaş pilotunun romantik deri kask, ipek eşarp efsanesine rağmen, hava savaşı her zaman uçmaktan çok mühendislikle ilgili olmuştur. Wright Brothers'ın Kitty Hawk'taki ilk geçici uçuşunun bir asırdan biraz daha uzun bir süre önce gerçekleştiğini düşünürsek, hava muharebesinin evrimi şaşırtıcı olmuştur. I. Dünya Savaşı'ndan Kore çatışmasına kadar geçen 40 yıl içinde, pilotlar pervaneli çift kanatlılardan tabancalarla birbirlerine ateş etmekten, sesten hızlı hareket eden jet uçaklarında top ve füzelerle düelloya geçtiler. İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Amerikan avcı ve bombacı pilotları, taktiklerini üstün Alman ve Japon avcı uçaklarıyla başa çıkmak için uyarlıyordu ve sonunda, çok yüksek, çok hızlı ve çok uzun süre uçabilen uçakları vardı. savaşçılar onlara ateş edecek kadar yaklaşabilirdi. Sakai, ne yazık ki, B-29 Superfortress'in basitçe "aşılmaz" olduğunu kaydetti. Kore tarafından, "hava solunumu" ya da jetler, ustaca hazırlanmış pervaneli avcı uçaklarının yerini aldı ve Amerikan F-86 Sabres ile Sovyet yapımı MiG-15'ler arasındaki hava düelloları, en büyük zorluğun elde edilmesi gereken kısacık görsel karşılaşmalardı. ateş edecek kadar yakın.
Bugün savaş, görsel aralığın ötesine, elektromanyetik dalgalar alanına taşındı.*ve savaş pilotlarının "aşağıya bak, aşağı vur" yeteneği dediği şeyi içerir. Hava savaşı, radar sistemleri, karşı önlemler ve füzeler arasındaki bir yarışmadır. Amerikalı pilotlar, düşmanı önce görmenin ve düşmanı WEZ'in ötesinden vurabilecek menzil ve hıza sahip füzelere sahip olmanın avantajlarından uzun süredir yararlanıyorlar. Ancak bu avantajlar yavaş yavaş aşındı. Bir savaş uçağının teorik "öldürme oranı", aynı anda sınırsız sayıda saldırganla karşı karşıya kaldığında kendini düşürmeden önce kaç düşman avcı uçağını vurabileceğinin tahminlerine dayanır. F-15'in tarihinin büyük bölümünde kullandığı ve her şeyden çok mühimmat taşıma konusundaki sınırlı kabiliyetini yansıtan 8'e 1 öldürme oranı şimdi 3'e 1'e daha yakın.
Yarbay Chuck "Corky" Corcoran geçen yıl Elmendorf'ta bana "Düşmanın radar güdümlü füzeleri varsa, şimdi birbirimize ateş ediyoruz" dedi. Corcoran eski bir F-15 pilotudur ve şu anda 525. Avcı Filosu, Bulldogs'a komuta etmektedir, şu anda uçak alan üç F-22 filosundan biri. “Eğer bu düşman silahlarının yetenekleri bizimkine benzerse, avantaj elde etmek için bir tür taktik uygulamalıyım, ister daha yüksek ve daha hızlı olsun ki önce ben ateş edebileyim, isterse de onun gücünü artırmak için [rotadan hafifçe kayarak] uzaklaşayım. füzenin uçuş zamanı.”
Bu süreyi, bir saniye bile olsa hesaplamak her şey anlamına gelebilir, çünkü füzenizin önce vurmasını sağlar. Düşmanın uçağı yok edildiğinde, radarı artık füzesini yönlendiremez.
Corcoran, "Onun füzesi size doğrulttuğu yansıyan radar enerjisini arıyor, bu yüzden füzeniz ona ulaşır ve onu havaya uçurursa ve füzesi size ulaşmadan radarını öldürürse, o zaman yaşayacaksınız" dedi.
Rodriguez'in Kosova üzerinde kullandığı gibi bir AMRAAM füzesi ileriye doğru atılmış büyük bir adımdı çünkü saldıran uçağı radarını hedefe yöneltme zorunluluğundan kurtarıyor. Amerikan uçağı, WEZ'in dışından bir füze fırlatabilir, dönebilir ve hedef daha ateş etme şansı bile bulamadan art yakıcılarını tekmeleyebilir.
Bu araçlar, elbette, sıkışabilen radarlara dayanır.
F-15 için radar sistemleri tasarlayan Virginia'lı bir müteahhit olan Wayne Waller, "Düşmanınızın teknolojisine yetişemiyorsanız, ondan her zaman çıkarabilirsiniz" diyor. “Size avantaj sağlayan bir şey icat edebilirsiniz, ancak buna çok uzun süre bağlı kalamazsınız. Eskiden radarımızı karıştırmak zordu, ancak bunu yapabilme kabiliyeti geometrik olarak gelişti. O bilgi orada. Ve sinyal bozucu ilerlemeler, radarı geliştirmekten çok daha ucuza mal oluyor.”
En gelişmiş süpersonik savaşçılardan oluşan filolar oluşturmaya gücü yetmeyen ülkeler, eski uçak gövdelerine monte etmek için akıllı yazılımlarla kapsüller inşa edebilir. Bu, Elmendorf'tan F-15 pilotlarını Hindistan'ın MiG-21 ve MiG-29'dan oluşan hava kuvvetlerine ve daha yeni Mirage 2000 ve Rus yapımı Su-30. Tatbikatlar, Gwalior şehri yakınlarında, kuzey-orta Hindistan üzerinde gerçekleştirildi.
"İçeri girdik,"Bip bip, süper güç geliyor,” dedi Albay Fornof. "Ve gözlerimizi açtık. Çok şey öğrendik. Üçüncü haftaya kadar, onları hafife aldığımız için yüzleşmeye hazır olmadığımız bir tehditle karşı karşıyaydık. Rus yapımı ekipmanı nasıl alacaklarını ve nasıl geliştireceklerini bulmuşlardı.”
Küçük bir ülke, dünya silah pazarından yaklaşık 100.000 $ karşılığında bir MiG‑21 satın alabilir, daha iyi bir motora yerleştirebilir, daha gelişmiş radar ve karıştırma sistemleri ekleyebilir, kokpit tasarımını iyileştirebilir ve ona benzer "fırlat ve bırak" füzeleri ile donatabilir. AMRAAM. Bu hibrit tehditler, Amerika'nın nesiller boyunca gördüğü rakip savaşçılardan daha tehlikeli ve sıfırdan rekabetçi bir dördüncü nesil savaşçı inşa etmekten çok daha ucuza mal oluyor. Daha düşük maliyet, rakip hava kuvvetlerinin daha fazlasını havaya koymasına olanak tanır ve F-15 yalnızca çok fazla mühimmat taşıyabildiğinden, Amerikan pilotları Hindistan üzerindeki tatbikatlar sırasında hem teknoloji hem de çok sayıda insan tarafından boğulmuş buldular.
Bugün kullanılan F-15'lerin ortalama yaşı 24'tür, bu da modern elektronik dünyasında onların birkaç jeolojik çağ önce doğdukları anlamına gelir. F-15 uçuş görevlerine başladığında Jimmy Carter başkandı ve Soğuk Savaş jeopolitiği şekillendiriyordu. Çoğu Amerikalı'nın bir ev bilgisayarı yoktu. İnsanlar hâlâ plaklardan ve kasetlerden müzik satın alıyordu. İlk F-15'ler kabaca video oyunu Pong'un bilgisayar yeteneğine sahipti. Bir şey olursa, inovasyonun hızı askeriyede sivil dünyadan daha hızlıdır ve daha iyi aşağı bakma, düşürme yetenekleri devreye girdiğinden, bunlar sistematik olarak katmanlara ayrılmış ve F-'nin yaşlanan gövdesine sıkıştırılmıştır. 15. Bu, dövüşçünün kokpitinin baş döndürücü karmaşıklığına yol açtı. Ancak sihirbazlar F-15'e ne kadar çok şey sığdırabilirse sıkıştırsın, o eski bir savaşçı olarak kalır.
Albay Corcoran, "Bir Pinto alıp üzerine gerçekten güzel lastikler takarsanız, yine de bir Pinto'dur" diyor. Bir metafor olarak sevimsiz, yaya Ford sedan seçimi çok şey anlatıyor: Corcoran gibi pilotlar F-22'yi kıyaslandığında bir Formula 1 yarışçısı olarak görüyor. "Pinto'ya daha büyük bir motor koyabilirsiniz, ancak çerçeve daha yüksek hızları kaldıracak şekilde yapılmamıştır" dedi. “Beşinci nesil bir savaşçı inşa etmek için sıfırdan başlamalısınız.”
Konuştuğum pilotlardan bazıları, F‑22'yi yetenek açısından o kadar büyük bir sıçrama olarak tanımladılar ki, F‑15'ten bir adım ötedeki beşinci nesil bir avcı uçağı olarak değil, altıncı nesil olarak kabul edilmelidir.
Corcoran, "Orada her şeyin önünde gerçekten iki büyük adım var," dedi. "Uçaktaki tüm farklı sensörlerden gelen tüm veriler birleştirilir. F-22'nin kokpitin ortasında büyük bir ekranı var, yani bu ekranın ortasında oturuyorsunuz ve tüm sensörler kendi kendine çalışıyor. Ve izler 360 derece etrafınızda ve hepsi renkli olarak görünür. Yani kırmızı adamlar kötü, yeşil adamlar iyi ve sarı adamlar - henüz sarı adamların kim olduğunu bilmiyoruz. Yani pilot hiçbir şey yapmadan, etrafınızdaki savaş alanının 360 derecelik resmine sahip oluyorsunuz. F-15 ile birkaç yıllık eğitimden sonra bu farkındalık düzeyine ulaşabilirsiniz.”
Binbaşı Derek Routt ve Yarbay Murray Nance, yeni dövüşçü hakkında benzersiz bir bakış açısına sahip. Her ikisi de, savaş oyunlarında düşman hava kuvvetlerinin taktiklerini ve yeteneklerini taklit ederek, Hava Kuvvetleri'nin 65. Saldırgan Filosu için uçuyor. Onlarla geçen yaz Elmendorf'ta, F-15'ler ve F-22'lerle "savaş" içeren Kızıl Bayrak tatbikatlarının (birkaç yılda bir gerçekleştirilen gerçekçi savaş oyunları) ortasında oldukları yerde tanıştım.
Routt, "Daha dün bir Raptor gördüm," dedi. "Benden çok yukarıdaydı. O sırada bana ölü deniyordu. Genelde, sizinle bitene kadar, tepeden uçup kanatlarını sallayıp, 'Oynadığınız için teşekkürler, dostlar' diyene kadar görmezsiniz.
"Hem F-15 hem de F-22 ile bir karşılaştırma testinde uçtum," diye devam etti. "Bir gün F-22'ye karşı uçtunuz ve ertesi gün aynı profili alıp F-15'e karşı uçtuk. İkisiyle de savaştım ve kesinlikle hiçbir karşılaştırma yoktu. Bu, F-22 için ücretli bir reklam değildir. Dünyadaki herhangi bir havacıyla konuşuyorsunuz, ne uçmak istediklerini soruyorsunuz ve eğer F-22 demiyorlarsa yalan söylüyorlar. Onu uçurmak için öldürürdüm.”
Nance, "Görmediğiniz şeyi öldürmek zordur," dedi. “Gözleri sulandırıyor, yapabileceği türden bir dönüş.”
"Seni ağlatır. Demek istediğim, 'Bunu nasıl yaptı?'
Geçen yaz Elmendorf'ta Corcoran, ne kadar farklı olduklarını göstermek için beni hem F-15 hem de F-22'nin kokpitlerine oturttu. F‑22, modern bir tıkla ve tıkla dizüstü bilgisayar (kullanıcı dostu) için olduğu gibi, F‑15, en basit görevleri gerçekleştirmek için talimatları temel bilgisayar dilinde yazmanız gereken ilk hantal kişisel bilgisayarlar içindir. .F-22'deki tüm aviyonikler sıfırdan tasarlandı ve tamamen entegre edildi. Büyük merkezi ekran, durumsal farkındalığı sezgisel hale getirir. Daha da iyisi, oluşumundaki diğer tüm Raptorlarla ve AWACS komutuyla bağlantılıdır. Artık sadece bir sayfa var ve herkes onun üzerinde.
General Tinsley, "Hepsi önünüzde," diye açıkladı. "Neredeyim? Neredesin? Dışarıda kim var? Kim bana kilitleniyor? Size sadece güzel bir şey olan Tanrı'nın bakış açısını verir. F-22'de sadece uçağın ön tarafına bakmayan, aynı zamanda uçağın her tarafına yayılmış sensörlerim var. Birini her yerde görebilirim. Pilot için daha kolay, bu da onu daha verimli bir ölüm makinesi yapıyor.”
Gelişme o kadar büyük ki, bazı eski F-15 pilotları, F-22'yi uçuran gençlere burunlarını eğme eğiliminde.
Corcoran, "F-15'te iyi olmak için üzerinde çalışmanız gerekiyor," dedi. “Erkekleri erkeklerden ayırmak ve gerçek yeteneği belirlemek daha kolay. Ancak benim görüşüme göre, F-22 pilotlarım tüm bu verileri ayıklamak için ne kadar az zaman harcarsa, taktiksel düşünmek ve etraflarında olup bitenlere tepki vermek için o kadar fazla zaman harcamak zorunda kalırlar. Bu, yukarıdan aşağıya tüm gücümüzün daha etkili olduğu anlamına geliyor.”
F-22'nin en dikkat çekici kalitesi, "savaş kaplamalı" olmasıdır, yani sinyalleri saptırmak yerine emen malzeme ile boyanmıştır.* düşmanın savunma sistemleri tarafından ışınlanarak neredeyse radar tarafından görülmez hale gelir. Bunun hakkında konuşurken, Tinsley sert bir şekilde canlandı.
“Artık gizliliğim var!” dedi. "F-15, o şeyi 10 deniz milinin dışında görebileceğiniz büyük bir uçak. F-16, daha küçük bir uçak olduğu için görsel olarak it dalaşında biraz daha iyidir. Yedi veya sekiz deniz miline kadar döndüğünü göremeyebilirim. F-22, kötü adamlar beni radarlarında bile göremiyorlar ve Raptor görüş mesafesinde bile küçük. Füzelerim, daha orada olduğumu anlamadan onları vurdu. Ve ben sadece havadan havaya bahsetmiyorum, havadan yere bahsediyorum.”
Bir saldırının ilk dalgası sırasında Amerikan savaşçılarına yönelik en büyük tehdit, karadan havaya füzelerdir. İnşası ve bakımı bir süpersonik savaş uçağı filosundan çok daha ucuzdur, bu nedenle İran gibi daha küçük ülkeler onlara büyük yatırımlar yapmıştır. F-15'te SAM sitelerine saldırmak riskli bir iştir. Ancak F-22 ile pilotlar fıçıda balık çekmeye geri döndüler.
Tinsley, "F-22 aviyonikleri, daha iyi bir savaş alanı yöneticisi ve verimli katil olmamı sağlıyor," diye açıkladı. “Gizliliğim var, bu yüzden sürpriz parça bende. Ve hepsinden öte, bunu süper yolculukta yapabilirim. Diğer dövüşçülerden daha yükseğe tırmanabiliyorum, daha düşük yakıt tüketimi ile daha hızlı gidebiliyorum, böylece daha geniş bir alanı kaplayabiliyorum. Ve kimse beni göremez. Şimdi, üstünlüğü korumak için ihtiyacım olan 8'e 1 öldürme oranını elde ediyoruz."
Hava Kuvvetleri, ABD hava gücünün hakimiyetinin o kadar uzun süredir tam olduğundan, olduğu gibi kabul edildiğinden korkuyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin herhangi bir savaş alanında gökyüzüne sahip olma yeteneği, savaşma şeklimizi değiştirdi. Bir düşman hava saldırısında yerde öldürülen son Amerikan askeri, 15 Nisan 1953'te Kore'de öldü.
Rusya, Çin, İran, Hindistan, Kuzey Kore, Pakistan ve diğerleri şimdi F-15'lerle eşleşen veya aşan aviyoniklere sahip dördüncü nesil avcı uçaklarını uçuruyor. İdeal olarak, ABD Hava Kuvvetleri açısından F‑22, önümüzdeki 15 yıl içinde ABD filosundaki F‑15'lerin çoğunun kademeli olarak yerini alacak ve iki veya üç nesil daha Amerikan pilot, asker ve deniz piyadesi savaşacaktı. gökten gelen saldırılar hakkında endişelenmeden. Ama bu olmayacak.
Savunma sanayii için değerlendirmeler yapan Teal Group'un hava savaşı analisti Richard Aboulafia, "Bu, hava hakimiyetinden geri adım atmak anlamına geliyor" dedi. "F-15 filosunu F-22 ile değiştirmeme kararı, nihayetinde hava kayıplarını kabul edeceğimiz anlamına geliyor. Daha fazla pilot kaybedeceğiz. Yine de hava üstünlüğünü elde edeceğiz, ancak bunu başardığımızda canımız yanacak.”
General Tinsley, daha derin bir sonucun olacağını öne sürdü: diğer ülkeler bize havada meydan okumak için daha cazip olacak. 1991'de Sovyetler Birliği çökmeden önce F-15'in hakimiyeti zaten aşınmaya başlamıştı. Sovyetlerin ürettiği son savaş uçağı olan MiG-29, benzer havacılık yeteneklerine sahipti ve radar ve silah sistemleri ona tepeden bakıyordu, F-15'ler ile aynı seviyede silah düşürme araçları. Bugün Rusya, hava kuvvetlerini Su-35'lerle donatıyor ve onları satışa sundu. Hugo Chavez'in Venezuela'sı, uçağın yakın kuzeni Su-30'un müşterisi. Bu dövüşçüler, her yönüyle F-15'in maçıdır. Bunu, yenilenen eski dövüşçülerin oluşturduğu hibrit tehditle birleştirin ve havadaki dövüş, yarım yüzyılda ilk kez adil görünmeye başlar.
Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonraki yıllarda, konvansiyonel savaş tehdidinin artık geçerli olmadığını, çünkü başka hiçbir ulusun geleneksel şartlarda ABD ile rekabet edemeyeceğini iddia etmek modaydı. 11 Eylül 2001 saldırıları, yeni tehdidin “asimetrik” olduğu argümanının altını çizdi - devasa cephaneliklerimizin işe yaramadığı sofistike teröristlerin küçük hücreleri.
Konvansiyonel silahlar teröristlere karşı işe yaramaz olabilir, ancak bu eski tehditlerin ortadan kalktığı anlamına gelmez. Rusya'nın Gürcistan'a girmesi ve Baltık ülkelerine yönelik tehditkar jestler İran'ın nükleer silah ve balistik füze peşinde koşmadaki ısrarı Kuzey Kore'nin nükleer silah üretimini durdurma anlaşmasını görmezden gelme kararı - bunların hepsi, savaşan ulus devletlerin oluşturduğu tehdidin hala gerçek olduğunu hatırlatıyor. Gürcistan NATO'ya kabul edilirse, Amerika Birleşik Devletleri ve diğer üye ülkeler onu Rusya'ya karşı savunmak için bir anlaşma ile yükümlü olacaklar. Çin, hava kuvvetlerini hızla genişletmeye devam ediyor. Bu uluslarla çatışma kaçınılmaz veya hatta muhtemel değil, ancak havada daha savunmasız hale geldikçe, daha olası hale gelebilir.
"Havadaki bu avantaja artık sahip olmadığımızda ne olur?" Tinsley bana sordu. “Düşmanlarımız biraz kurbağa gibi hissedip sınırları zorlayacak mı? Neden bu kadar çok savaşa girmedik? Amerika F-15'i yapmasaydı, aynı hikaye olur muydu? F-15 filomuz diğer ülkeleri ne kadar uzak tuttu? Biz F-4'te sıkışıp kalsaydık ve birileri bir MiG-29 ile gelseydi, dışarı çıkıp biraz hasar verir miydi? değiştirmeliyiz herşey F‑22'lerle F‑15'ler.”
Amerika'nın gökyüzü üzerindeki sorgusuz sualsiz sahipliğini sürdürmesini sağlamak olan bir Hava Kuvvetleri generalinden bekleyeceğiniz pozisyon budur. Böyle bir tam üstünlüğün eksikliğinin Amerikan askeri saldırganlığı üzerinde sağlıklı bir sınırlama işlevi göreceğini kolayca iddia edebiliriz. Sonuçta, Irak'taki son büyük savaş bizim başlattığımız bir savaştı. Kanama olasılığımız daha yüksekse, belki savaşmak için daha yavaş oluruz.
Ama kavgalar gelecek. Elmendorf'ta bir araya gelen Albay Corcoran filosu seçkin bir azınlığından oluşacak. 525. Bulldog'ların, pilotlarının Avrupa üzerinde P-51 Mustang ve P-47 Thunderbolt uçurduğu II. Dünya Savaşı'na kadar uzanan bir geleneği vardır. Bu tür filolar küçük, birbirine bağlı kulüplerdir ve özellikle Elmendorf gibi uzak karakollarda yerleşik olduklarında pilotlarının kişisel, sosyal ve profesyonel hayatlarını tanımlar. Üyeleri, profesyonel sporcular kadar elit (belki de daha fazla) olarak mesleklerinin zirvesinde oturuyorlar, ancak ücret veya ünlü olmadan. Bulldog filosunun süslü kahramanlarının fotoğrafları barının duvarlarında sıralanıyor - ya da mutlu bir pilotun bana bir elinde shot bardağı, diğerinde birayla söylediği gibi, "Bar değil, 'Miras Odası!'" - pilotların içki içme, kızartma ve hikaye anlatma ritüelleri için toplandığı yer. Virginia'daki Langley Hava Kuvvetleri Üssü'nde halihazırda iki operasyonel F-22 filosu var ve sonunda Corcoran'ınki Alaska'daki iki filodan biri olacak. Bir çatışma ortaya çıkarsa ve ortaya çıktığında, bunlar geniş ve uzağa yayılacaktır.
İyi haber şu ki, Hava Kuvvetleri yeni avcı uçağını eskileriyle bütünleştirmede bir miktar başarı elde etti. F-22'ler için argümanının bir kısmı, daha eski, daha küçük uçaklarla bir araya getirilemeyecek kadar karmaşık olmalarıydı. Ancak Kızıl Bayrak yarışmalarındaki erken sonuçlar aksini gösteriyor.
Elmendorf'taki harekat grubu komutanı Albay Jim Hecker, "F-15'ler taktiklerini uygularken, biraz geride kalıyor ve sorun yaşarlarsa onlara yardım ediyoruz" dedi. "Bir F-15, ateş edemediği elektronik önlemlerle uğraşmakta zorlanıyorsa, o zaman içeri girip o adamdan onun için kurtulacağız. Bu dördüncü nesil avcı uçaklarıyla birlikte birkaç F-22'ye sahip olmanın sinerjik etkisinin harika olduğunu düşünüyorum. Satın almaya dayanarak, aynı sayıda F-22'de kalırsak bunu yapmak zorunda kalacağımızı düşünüyorum. Yeterince sahip değiliz, bu yüzden kapasitemizi optimize etmek için bu şekilde entegre etmenin yollarını bulmalıyız.”
Dolayısıyla Amerika'nın savaş filosu, Raptor'a benzeyen ancak aynı manevra kabiliyeti ve hıza sahip olmayan beşinci nesil bir avcı olan F‑22 ve F‑35 tarafından desteklenen F‑15 tabanlı olarak kalmaya devam edecek. Bu, Hava Kuvvetlerinin önde gelen "as"ının yalnızca üç öldürmeye sahip olduğu günlerin sona erebileceği anlamına geliyor. Daha fazla kırılganlık, daha fazla zorluk anlamına geliyorsa ve genellikle öyle oluyorsa, o zaman daha fazla savaşçı harekete geçecektir. Hava üstünlüğünün bedeli dolar olarak ödenmezse, kanla ödenebilir.
26 yıllık uçuştan sonra, Rodriguez artık savaşta değil. 50'yi zorlayarak şimdi Raytheon için çalışıyor. Sorumluluklarından biri, karlı geceyi o MiG ile aydınlattığında Priştine üzerindeki öldürücü sortisinin hikayesini iyi kullanan bir görev olan AMRAAM'ı satmaktır. 2004'ten beri uçak uçurmadı. F-15'le geçen bunca yıldan sonra, kokpitte başka bir şeyle heyecanlanmak onun için zor.
"Kendimi business class'a bıraktım," dedi.
Bastonu geçti. Ancak bir savaş pilotundan talepler ne kadar farklı olursa olsun, Rodriguez işin kendisinin o kadar da değişmediğine ikna olmuştur.
"Aynı kişi" dedi. "Teknolojiyle yeni tanıştı. Yani, düşündüğünüzde, bugün çocuklar bir video oyunu oynarken çoklu görevlere, çoklu duyusal girdilere maruz kalıyorlar. Böylece o kişi, ortaya çıkan her yeni şeyle teknik olarak dost birine dönüşecek. Birinci Dünya Savaşı'nda, İkinci Dünya Savaşı'nda, uçma kavramının kendisi bir sıçramaydı, bilirsiniz, bazı durumlarda bir inanç sıçraması. Ve bugün, sıçramaya istekli uçan savaşçıları istediğimizle aynı.”
Düzeltme: Bu parçanın basılı versiyonu, radar tarafından elektron olarak yayılan parçacıklara yanlışlıkla atıfta bulunmuştur. Radarın sinyalleri fotonlardan oluşan elektromanyetik dalgalardır.
F-80 Kayan Yıldız: Amerika'nın İlk Savaş Uçağı Nazilere Para Kazandırdı
1940'ların başında Nazi süper savaşçılarına karşı koymak için aceleyle tasarlanan Amerika'nın ilk operasyonel savaş uçağı, beklenmedik ve uzun ömürlü bir mirasa sahip olacaktı.
İşte Hatırlamanız Gerekenler: Amerika'nın ilk operasyonel jet avcı uçağı kısa süre sonra rekorlar kırmaya başladı. 1946'da bir Kayan Yıldız, Amerika Birleşik Devletleri'nde Long Beach California'dan New York'a jetle çalışan ilk kıyıdan kıyıya uçuşunu yaptı. Aynı yıl, bir F-80 birimi Atlantik'i geçti. Özel olarak modifiye edilmiş bir P-80R "yarışçı", saatte 623 mil ile (kısa) bir dünya hava hızı rekoru kırdı.
8 Kasım 1950'de, dört düz kanatlı jetten oluşan bir uçuş, Çin sınırının Kore tarafında, Kuzey Kore'nin Sinuiju kentindeki bir havaalanına daldı. F-80 Shooting Stars, siyah uçaksavar ateşi patlamaları etraflarındaki gökyüzünü yırtarken, buruna monte edilmiş altı .50 kalibrelik makineli tüfekleriyle havaalanını taradı.
Shooting Stars, Kuzey Kore'nin güney komşusunu Sovyet tedarikli tanklar, toplar ve uçaklar kullanarak ezici işgaline yanıt olarak birkaç ay önce gelmişti. Zorlu bir erken dönemden sonra, bir BM karşı saldırısı işleri tersine çevirdi: Elli Birinci Savaş Uçağı Kanadı'ndan gelen bu F-80'ler, ABD işgali altındaki Pyongyang'dan uçuyor ve Çin sınırına yakın kalan Kuzey Kore güçlerini vuruyordu.
Üçüncü geçişlerini tamamladıktan sonra, Binbaşı Evans Stephens ve yardımcısı Teğmen Russell Brown, iki kanat arkadaşlarını koruyabilmek için yirmi bin fite tırmandılar. Aniden Brown, Çin sınırı boyunca daha yüksek irtifalardan kendilerine doğru ilerleyen yaklaşık on jet avcı uçağının gümüşi parıltısını fark etti. Diğer elemana saldırılarını iptal etmesi için telsiz gönderdi - MiG'ler geliyordu!
Bunu takip eden, tartışmalı bir şekilde, tarihteki jet avcı uçakları arasındaki ilk hava savaşıydı ve Amerikan pilotları daha yavaş uçakları uçuruyorlardı.
Amerika'nın Nazi Jetlerine Karşı Planı
Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk jet uçağı Bell P-59 Airacomet, ilk olarak Ekim 1942'de uçtu. Sonunda altmış silahlı üretim modeli inşa edilmiş olsa da, Airacomets hiçbir zaman operasyonel olarak konuşlandırılmadı çünkü erken, güvenilmez turbojetleri onlara yalnızca yaklaşık olarak maksimum hız verdi. Saatte 410 mil - o sırada hizmette olan P-51 Mustang pistonlu motorlu avcı uçağından daha yavaş. Ancak 1943'te Müttefik istihbaratı, saatte 540 mil hıza sahip Nazi Me-262 jetlerinin yakında savaşa katılacağını belirtti. Lockheed'den sadece altı ay içinde daha güçlü bir İngiliz turbojet kullanarak kendi jet avcı uçağını üretmesi istendi.
SR-71 Blackbird casus uçağının gelecekteki tasarımcısı efsanevi havacılık mühendisi Clarence “Kelly” Johnson, zarif, neredeyse art-deco çizgiler ve modern üç tekerlekli bisiklet iniş takımlarıyla temiz bir tasarım çizdi. Uçabilir bir prototip, mutlak gizlilik koşulları altında yalnızca 143 gün içinde tasarlandı ve monte edildi - projeye atanan 130 personelden yalnızca bir avuç dolusu jet uçağı inşa ettiklerini bile biliyordu!
XP-80 prototipi saatte beş yüz mili aşabilirdi - herhangi bir operasyonel pistonlu motorlu avcı uçağından daha hızlıydı ve de Havilland Goblin motoru sonunda gölgeliğin hemen altında iki hava girişi olan daha güçlü bir Allison J33 turbojet ile değiştirildi.
Ancak Shooting Star, II. Dünya Savaşı'ndaki piston motorlu avcı uçaklarının düz kanatlarını ve kuyruğunu korudu; bu tasarım öğeleri, ses hızına yaklaşırken performansı bozan tasarım öğeleriydi. XP-80'deki yakıt pompasıyla ilgili sorunlar, Lockheed'in baş test pilotunu ve daha sonra II. Dünya Savaşı'nın en yüksek puanlı ABD ası Richard Bong'u öldüren ölümcül kazalara neden oldu.
Nazi jetlerine gelince, zorlu düşmanlar olmalarına rağmen, yakıt kıtlığı ve kötüleşen bir sanayi üssü onların büyük bir etki yaratmasını engelledi. Birleşik Krallık, yanıt olarak kendi Meteor jetlerinden bazılarını konuşlandırmayı başarsa da, Alman meslektaşlarıyla hiç karşılaşmadılar.
Sadece dört ön üretim YP-80A, 1945'te İkinci Dünya Savaşı sona ermeden önce Avrupa'ya ulaştı. İki kişi İngiltere'de kaldı ve birinin ölümcül bir kaza daha geçirdiği yer. Diğer ikisi, savaşın bitiminden önce birkaç görev uçtukları ancak düşman uçaklarıyla karşılaşmadıkları İtalya'ya konuşlandırıldı.
Lockheed yine de II. Dünya Savaşı'ndan sonraki yıllarda 1.700'den fazla Kayan Yıldız inşa etti ve F-80'i yeniden adlandırdı. Bunu bir fırlatma koltuğu tanıtan yeni bir F-80B modeli izledi, ardından saatte altı yüz mil hıza ulaşan daha güçlü J33-A-35 motorları ve ayırt edici 260 galonluk kanat ucu yakıt tankları ekleyen kesin F-80C izledi. menzili 1200 km'ye çıkardı. Düzinelercesi Donanma ve Deniz Piyadelerine transfer edildi, havacıların jetle çalışan uçak inişlerini yapabilmeleri için tutucu kancalarla modifiye edildi. Yarı saydam bir burun panelinde kamera bulunan bir RF-80 foto-keşif modeli de yaygın hizmet gördü.
Amerika'nın ilk operasyonel jet avcı uçağı kısa süre sonra rekorlar kırmaya başladı. 1946'da bir Kayan Yıldız, Amerika Birleşik Devletleri'nde Long Beach California'dan New York'a jetle çalışan ilk kıyıdan kıyıya uçuşunu yaptı. Aynı yıl, bir F-80 birimi Atlantik'i geçti. Özel olarak modifiye edilmiş bir P-80R “yarışçı”, saatte 623 mil ile (kısa) bir dünya hava hızı rekoru kırdı.
Kore üzerinde Hava Savaşı
Shooting Star, Kore Savaşı'nın ilk aylarında Kuzey Kore Halk Hava Kuvvetleri tarafından işletilen Yak-9 savaşçıları ve zırhlı Il-10 Sturmovik saldırı uçakları için bir eşleşmeden fazlasını kanıtladı - ancak MiG-15 başka bir konuydu.
F-80'den daha şık, daha modern bir tasarım olan Sovyet jeti, kanatları süpürdü ve İngiliz hükümetinin inanılmaz bir şekilde satmayı kabul ettiği Rolls-Royce Nene motorlarına dayanan ters mühendislik ve yükseltilmiş bir VK-1 turbojet ile güçlendirildi. 1946'da Sovyetler Birliği. Komünist savaşçılar, Kayan Yıldızları saatte 670 mil hızla kolayca geçmekle kalmadılar, aynı zamanda iki adet yirmi üç milimetrelik top ve otuz yedi milimetrelik devasa bir top şeklinde daha ağır silahları vardı.
MiG'ler ilk olarak Çin İç Savaşı'nın kapanış aşamalarında harekete geçti ve 1 Kasım 1950'de Çin'den uçup ABD F-51 Mustang'lerinden oluşan bir filoyu pusuya düşürmek için uçtuklarında Kore'de varlıklarını duyurdular. Sovyet eğitmenleri Kuzey Koreli pilotları eğitmeye çalışırken, Rus II. Dünya Savaşı gazileri, jetlerin erken savaş görevlerinin çoğunu Kore üzerinde uçurdu.
8 Kasım'da P-80'lerle yapılan karşılaşmada, Sovyet avcı uçaklarından sadece ikisi bir kesişme rotasında ısrar etti. Stephens ve Brown keskin bir şekilde sola yattılar ve yaklaşan savaşçılara karşı ateş pozisyonuna geçtiler. Brown'ın altı M3 makineli tüfeğinden dördü tutukluk yapmış olsa da, seçtiği hedefe birkaç kısa atış yapmayı başardı. MiG devrildi ve daldı - ve Brown onu takip etti, saatte altı yüz mil hızla yere doğru fırladı. Tetiği basılı tutarak, alev aldığını görene kadar jeti tırmıkladı, sonra mümkün olan en son anda geri çekti.
Amerikalı pilot, jet avcı uçaklarının ilk düellosunda ölümü üstlenmişti.
Ancak, 8 Kasım tarihli Sovyet kayıtları farklı bir hikaye anlatıyor. MiG pilotu Teğmen Vladimir Kharitonov, bir Amerikan jeti tarafından pusuya düşürüldüğünü, ancak harici yakıt tanklarını terk ederken bir dalışta başarılı bir şekilde kaçtığını bildirdi. Aslında, Rus tarihleri, Lt. Semyon Khominich tarafından yönetilen bir MiG'nin Teğmen Frank Van Sickle'ın F-80'ini düşürdüğü ilk jet-on-jet savaşının 1 Kasım'da gerçekleştiğini iddia ediyor. Ancak, ABD kayıtları Van Orak'ın yerden ateşe düştüğünü gösteriyor. Her halükarda, Brown'ın çarpışmasının ertesi günü, Yüzbaşı Mikhail Grachev'in MiG-15'i ABD Donanması'na ait bir F9F Panther jeti tarafından vuruldu; bu, her iki tarafın kayıtlarının da aynı fikirde olduğu bir ölüm.
İlk jet-on-jet öldürme için kredi tartışmalı olsa da, MiG-15'in F-80'i geride bırakabileceği, manevra yapabileceği ve geride bırakabileceği gerçeği değil. BİZ.Kayıtlar, hava-hava muharebesinde toplam on yedi Kayan Yıldız'ın kaybedildiğini ve karşılığında on bir pervaneli uçağa ek olarak altı MiG-15 talep edildiğini gösteriyor. Yüz F-80 ve F-84'ün eşlik ettiği dev B-29 bombardıman uçaklarından oluşan bir oluşum pusuya düşürüldüğünde, 12 Nisan 1951'de otuz MiG, saldıran tek bir savaşçı kaybetmeden üç B-29 alevler içinde düştü.
Hava Kuvvetleri, MiG-15 ile eşit şartlarda karşılaşabilecek en gelişmiş savaşçılarından bir avuç F-86 Sabre'yi Kore'ye koştu. Bunlar, Çin sınırına yakın “MiG Alley” üzerinde sık yapılan hava muharebelerinde uygun bir öldürme oranı elde etmeye devam etti. F-80'ler, sekiz beş inçlik roket veya iki bin poundluk iki bomba taşıyabilmelerine rağmen, özellikle iyi tasarlanmadıkları bir rol olan kara saldırı görevine yeniden atandılar.
Savaş boyunca, 113 Kayan Yıldız yerden ateşle kaybedildi. Örneğin, 22 Kasım 1952'de, Binbaşı Charles Loring'in uçağı, Kunhwa yakınlarında BM birliklerini sıkıştıran bir topçu mevzisine saldırırken Çin uçaksavar silahları tarafından vuruldu. Kanat görevlisinin görevi iptal etmek için yaptığı telsiz mesajlarını göz ardı ederek, kaza geçiren uçağını kasıtlı olarak bir silah mevzisine daldırdı ve ölümünden sonra Onur Madalyası ile ödüllendirildi.
Kore'deki on F-80 filosundan 1953'e kadar hepsi F-86 Sabre avcı uçaklarına veya F-84 kara saldırı uçaklarına geçmişti; hatta eski Mustang avcı uçaklarına bile dönüşen bir filo hariç. Shooting Star ABD hizmetinden kaldırıldığından, düzinelercesi, altmışlı ve yetmişli yıllara hizmet ettikleri Brezilya gibi Güney Amerika hava kuvvetlerine devredildi.
Kayan Yıldız, Kore'nin üzerinde parlamak için fazla modası geçmiş olsa da, iki ardılı ortaya çıkardı. Daha belirsiz olanı, bir MiG-15'e karşı gece ilk jet-on-jet çatışması da dahil olmak üzere Kore üzerinde altı kişinin öldürüldüğünü iddia eden iki kişilik radar donanımlı bir gece avcısı olan F-94 Starfire'dı.
Diğeri ise efsanevi T-33 iki kişilik eğitim uçağıydı. 6.500'den fazla inşa edildi - ve Kanada'da 650 lisans daha inşa edildi - ve bunlar Burma, Fransa ve Yugoslavya gibi geniş bir alana yayılan kırktan fazla ülkenin Hava Kuvvetlerine hizmet etti. Küba T-33'leri, 1961'deki Domuzlar Körfezi istilası sırasında CIA destekli Castro karşıtı güçlerle bile savaştı, üç B-26 bombacısını düşürdü ve birkaç gemiyi batırdı.
Yirminci yüzyılın ikinci yarısında, dünya çapında binlerce savaş pilotu jet eğitimlerini T-33'lerde aldı. Bolivya, son T-33'leri askerlik hizmetinden yalnızca 2017'de emekli ederek, tipin operasyonel kariyerine son verdi.
Gökyüzü için Bir Savaş
Kore Savaşı'nın üç yılı boyunca, BM kuvvetleri farklı jetler kullandı.
Cumhuriyet F-84 Thunderjet, bir avcı-bombardıman uçağı olarak görev yaptı. Pilotları, MiG'lerin 21 Ocak 1951'de bir bombalı saldırıyı kesmesinden sonra ilk kez birkaç MiG'yi düşürdü.
Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri, savaşa Amerikan yapımı pervaneli F-51 Mustang'lerle girdi. Kendilerine MiG'ler tarafından meydan okunduğunu görünce, İkinci Dünya Savaşı'ndaki eylemi görmek için tek jetten gelen bir İngiliz jet avcı uçağı Gloster Meteor F.8'e geçtiler. Ancak, MiG'lerle eşleşmedi.
9. Avcı-Bombacı Filosu, 49. Avcı-Bombacı Kanadı/Grubu'ndan bomba yüklü bir ABD Hava Kuvvetleri Cumhuriyeti F-84E-15-RE Thunderjet (s/n 49-2424), Kore'deki bir görev için havalanıyor. Bu uçak 29 Ağustos 1952'de uçaksavar tarafından vuruldu.
Harold E. Fischer ile Röportaj: Kore Savaşı Jet Ası ve Esir
Kore Savaşı jet asının dönemiydi. Bunlar arasında, çatışma sırasında as statüsüne ulaşan 25. pilot olan Iowa yerlisi Harold E. “Hal” Fischer en dikkat çekici olanlardan biriydi. Lockheed F-80 avcı-bombardıman uçaklarında 105 yer destek görevi uçtuktan sonra, Kuzey Amerika F-86'da ikinci bir muharebe turuna çıktı ve kısa süre sonra Mikoyan-Gurevich MiG-15'leri toplamaya başladı. 47. görevinde as oldu ve 66. görevinde 10. zaferini aldı. Ancak 70. görevinde şansı tükendi. Mançurya üzerindeki bir kavgada, Çinli bir pilotun beşinci zaferi olmadan önce üç MiG'ye zarar verdi. Sonraki iki yılını Mançurya'da Çinli bir savaş esiri olarak geçirdi. Fischer'ı düşüren MiG pilotu Han Decai ile röportaj yapan Bob Bergin (Askeri Tarih, Aralık 2001), daha sonra Fischer ile röportaj yaptı.
MH: Havacılığa olan ilginizi ne tetikledi?
Fischer: Her cumartesi gecesi bana 10 sentlik harçlık verildi. hepsini harcardım uçan aslar, I. Dünya Savaşı hakkında bir dergi. Bir kara tahtaya farklı tavırlarda, dönüşlerde ve yatışlarda uçaklar çizebilirdim. Daha sonra model uçaklar almak için para biriktirdim ve onları uçurmak için bir yel değirmenine tırmandım. Gerçek bir uçakla ilk temasım Des Moines'deki eyalet fuarında oldu. Frakes adında bir adamın bir uçağı bir eve çarptığını ve hayatta kaldığını gördüm. Daha sonra bir uçağa binmek için para biriktirdim, sanırım erken bir Waco.
MH: Hava Kuvvetlerine nasıl girdiniz?
Fischer: Ailem için çalıştım ve sonra Iowa Eyaletine gittim. Birkaç yıl sonra askere gitmek istedim ve sadece Ordu kimseyi alıyordu. Piyade subayları kurulundan önce gittim, Fort Benning, GA'daki Subay Aday Okuluna gönderildim ve bir müfreze lideri olarak eğitildim. Bu arada Hava Kuvvetleri pilotluğu eğitimi için başvurmuştum. Ordu komisyonumu aldım ve Hava Kuvvetleri pilotluğu eğitimine girebileceğimi söyleyen bir belgem vardı. Ayrıldım, Washington'a atladım ve Pentagon'a gittim. Ordu Rezerv ofisine gittim ve “Beni serbest bırakırsanız Hava Kuvvetleri beni alır” dedim. Sonra Hava Kuvvetlerine gittim ve “Beni alırsanız ordu beni serbest bırakır” dedim.
MH: Jetlere gideceğinizi biliyor muydunuz?
Fischer: Jet istemedim. Sınıfı ve harika bir geçmişi olan bir uçak olan Kuzey Amerika F-51'i istedim. Uçmak için gerçek bir pilot olmak gerekiyordu. F-51 programını iptal ettiklerinde Nellis Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki F-51 sınıfına gidiyordum. Aniden F-80 ile oradaydım.
MH: Japonya'ya gönderildin. Ülkenin sizin için özel bir çekiciliği var mıydı?
Fischer: Tarih, Japon halkı ve savaş okumuştum. Bunun hakkında olabildiğince çok şey bilmek istiyordum. Hala Japonya'ya geldiğimizi ve sonra Doolittle Raiders'ın kafalarının kesildiğinin söylendiği parkın yanından geçtiğimizi hatırlıyorum. Daha sonra bir scooter aldım, her yere gittim ve insanlarla tanıştım. Arkadaş canlısıysanız çok şey öğrenebilir ve kimsenin gitmediği yerlere gidebilirsiniz. Kyushu adasındaki Fukuoka merkezli “Kelle Avcıları” olarak bilinen 80. Avcı-Bombacı Filosuna atandım.
MH: F-80 misyonları nasıldı?
Fischer: Japonya'dan uzun bir yoldu. Birkaç geçiş yapabilirdik ve ardından Taegu'da yakıt ikmali yapardık. Bunların hepsi kara desteğiydi, onları yakalayabilirseniz Komünist birliklere, araçlara, trenlere saldırdı. Aslında gündüzleri trenler tünellere giriyor, biz de girişleri kapatmaya çalışıyorduk. 500 kiloluk bombalar, napalm ve roketler taşıdık ve altı adet 50 kalibrelik makineli tüfeklerimiz vardı. En etkilisi napalmdı —, hedefi tam olarak vurmanız gerekmiyordu.
MH: Turunuz bittikten sonra nereye gittiniz?
Fischer: Savaş ekibi görevlerinde çalışmak üzere Tokyo'daki Uzak Doğu Hava Kuvvetleri Karargahına geri dönmek için gönüllü oldum. Başka bir savaş turuna çıkmak için önce Amerika Birleşik Devletleri'ne geri dönmeniz veya bir filoya gidip bir yıl beklemeniz gerekiyordu. Japonya'da bir filoya komutan olarak atanan 80. pilottan birini aldım. Bunu yaparsam savaşa geri dönmemi tavsiye edeceği konusunda anlaşmıştık.
MH: 39. Fighter Interceptor Filosuna atandınız. Önceki görevinizden farklı bir F-86 filosunda hayat buldunuz mu?
Fischer: F-80 filomda çok fazla deneyim vardı, orijinal jetleri uçuran insanlar bile vardı ama neredeyse hiç konuşmadılar. F-86 filosu ile farklıydı. Kimin başarılı olduğunu, kimin olmadığını, kimin savaşmak isteyip kimin istemediğini ve kariyeriniz için yapmanız gereken şeyi yapmak için kimin siyasi nedenlerle orada olduğunu değerlendirebilirsiniz. Başkalarından öğreniyorsun. Barda çok şey öğrenebilirsin. Her zaman soracak kadar bilmiyordum.
MH: Sadece birkaç görevden sonra uçuş lideri oldunuz. Niye ya?
Fischer: Çünkü Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nden bir değişim subayı olan Douglas Lindsay'e atandığım bir savaş turum vardı. Doug bana savaş uçuşu hakkında bildiğim her şeyi öğretti. İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiltere'de Supermarine Spitfire ile uçtu ve bir as oldu. Olağanüstü bir uçuş lideriydi. Gerçekten savaşla pek ilgisi olmayan tüm kuralları görmezden geldi ve işi neyin yaptığına odaklandı.
MH: İlk zaferiniz nasıldı?
Fischer: Liderliğe yükseldim ve MiG'leri gördüğümde — her yerdeydiler— diye aradım ve bir sıçrama yapacağımı söyledim. Bu sıçramayı aldım ve aslında görünürde bir hedefim yoktu. Sonra iki MiG kuzeye gitmeye başladı. Çok uzaklardaydılar ve Kentucky rüzgarı ve izleyicileri kullandım ve sadece kısa patlamalar yaptım. Sonunda ikisinden biri sola doğru inişe başladı. Bu yüzden tekrar ateş ettim ve sonra uçağın yanına doğru ilerledim. Kanopinin gittiğini ve pilot olmadığını gördüm. Arkamı döndüm ve tırmanmaya başladım ve pilot paraşütle oradaydı. Silahları devre dışı bırakmak için devre kesicileri çekecek zamanım yoktu, bu yüzden sağa hareket ettim ve kamerayı etkinleştirmek için birkaç tur ateş ettim. Hemen yanına uçtum ve el salladım. İkinci Dünya Savaşı'nda kullanılan Almanlar gibi bir şerit paraşütü ve bir sürü soğuk havada uçuş ekipmanı vardı. Doug, öldürdüğün ilk gece asla uyumayacağını söylemişti. Ve haklıydı — onu tekrar yaşamaya devam ediyorsun.
MH: Beşinci zaferinizi nasıl kazandınız?
Fischer: Ona ilk ateş ettiğimde, MiG çok uzaktaydı ve Çin'e doğru uçuyordu. Yakmaya başladı. Yavaşladı ve ben de yanına gidebildim. Pilotu kanopiye vururken gördüm. Dışarı çıkamadı. Yanarak ölmesini istemedim, bu yüzden onu vurmak niyetiyle geri çekildim. Arkamda ve çok yakındım. Yanan MiG, erimiş metali uçağıma geri akıtıyor ve silahlarımdaki mermilerden birinin patlamasına neden oluyordu. Bu, dümen kablosunu kopardı ve vurulduğumu sandım. Basınçlandırmayı kaybettim. Geri dönüp dönemeyeceğim bir soru haline geldi. F-86'nın ulaşabileceği en yüksek 43.000 fitte geri döndüm ve basınç olmadığı için virajları aldım. MiG pilotuna üzüldüm. Ona karşı hiçbir düşmanlık hissetmemiştim.
MH: MiG'leri kimin uçurduğuna dair çok fazla spekülasyon var mıydı?
Fischer: Spekülasyonlar vardı, ama bu çoğunlukla halk içindi. Düşman pilotlarının konuşmalarını izleyen güvenlik servisleri vardı ve kimin uçtuğunu biliyorlardı. Bu bilgi hiçbir zaman pilotlarımıza aktarılmadı. MiG'lere sahip olanların Ruslar olduğunu biliyorduk. Kuzey Koreliler onlara sahip değildi ve başlangıçta Çinliler MiG'lerde eğitilmedi. Kuzey Koreli aslar vardı, ama çoğunlukla Yak'ları uçuruyorlardı.
MH: Rakiplerinizden hangisi en tehlikeliydi?
Fischer: Bir MiG'ye saldırı başlattım ve kanat adamım beni serbest bıraktı. Sen temizsin, dedi. Aniden tüm bu golf topları kokpitimin yanından geçti. Sanırım arkamdaki MiG çok yakındı. Biraz daha uzaklaşsaydım bana vuracaktı. Öndeki adama vurmadan beni yakalayamadı ama ateş etmeye devam etti ve etrafımda dönüyorlardı. Sonunda bir bulutun içinden geçtik. Öndeki MiG sola döndü ve ben onu takip ettim. Sonunda temize çıktığımı düşündüğümde ateş ettim ve o alevler içinde yere yığıldı. Pilot kurtuldu. Geri döndüğümde, kanat görevlisiyle beni özgür dediği için bazı sözler söyledim.
MH: Son göreviniz olacak yola çıktığınızda, başlamadan önce bir sorununuz vardı.
Fischer: Evet, sahip olmamam gereken bir uçağı kabul ettim. Son görevinden sonra sıkılmamıştı. Dört uçağa ilk saldırımı yaptığımda, yaklaşık 1000 fitte ateş ettim ve yaklaşık 100 fit solda olduğumu gördüm. Sonra dört uçak daha gördüm ve onlara saldırı başlattım. Silahlarla ilgili soruna izin verdim ve ikisi de Rus olan iki MiG'yi vurdum. Yıllar sonra Rus pilotlarla konuştum. İçlerinden biri, kokpitin hemen arkasında kanat kökünden ona 14 kez vurduğumu söyledi. Tekerlekleri yukarıdayken inmek zorunda kaldı. Vurduğum ikinci MiG de bir Rus uçağıydı. Ve çok sert vurduğum üçüncü bir MiG vardı ve çöktü. Ben kefaletle çıktığımda ortalıkta dolaşan bir MiG vardı. Gücü yoktu ve yanıyordu. Bana doğru geldiğini düşündüm ve sahip olduğum tek şey 45'liğimdi. Sanırım Çinli ama emin değilim.
MH: Üç MiG'ye çarptınız, sonra bu savaşın ortasında aniden kendinizi ölü bir uçakla buldunuz.
Fischer: İşte olay şuydu. Yanında 341 rakamlarını gördüğüm MiG ile hedefin önüne geçme konusunda içimde kötü bir his vardı. Bu durumda, önümdeki MiG'den her türlü enkaz çıkıyordu — üçüncüsü— ve ben içinden çektim. Ve orada, tam üstünde, motorum öldü, gaz kelebeği elime geri geldi ve uyarı lambaları yandı. Yangın uyarı ışıklarınız olduğunda, kurtulmak için 30 saniyeniz olduğu söylendi. Yeterince yüksektim, bu yüzden fırlattığımda bir açılış şoku oldu. Bir tepenin yamacına indim. Paraşütüm çalılıklara takıldığı için sert bir iniş yapmadım.
MH: Düştüğünüzde nasıl bir formdaydınız? Ne yaptın?
Fischer: Kaskımı kaybettim ve kulağım kanıyordu. Sadece yürüdüm ve yürüdüm. Sonunda oturdum ve yaşlı bir Çinli geldi. Seçme şansım vardı, onu vurabilirdim ama orada bizimle çalışan isyancıların olduğunu bilmiyordum. Onların tarafında mı yoksa bizim tarafımızda mı olduğunu bilmiyordum. Her neyse, onu takip etmemi işaret etti ve ben de baltaları ve çiftlik aletleriyle bir grup Çinli'yi takip ettim. Bir Rus rolünü oynamaya çalıştım ve öylece çekip gittim ama sonra Çinli askerler geldi.
MH: İki yıl boyunca Mançurya'da tutuldunuz. Diğer savaş esirleriyle iletişime geçmeyi başardınız ve bir noktada gerçekten kaçtınız. Bize bundan bahset.
Fischer: Bunu bilmemizi engellemeye çalıştılar ama bir muhafızı manipüle ederek aynı yerde başka savaş esirlerinin tutulduğunu öğrendim ve onlarla temas kurdum. Yanımdaki odada iki kişi vardı. Ayrıca yanlışlıkla bir F-86 tarafından vurulduğunu iddia eden Andy McKenzie ile de temas kurmuştum. Andy eve gideceğini söylüyordu ama biz onu ortadan kaldıracaklarını düşündük. Onu korumak için Çinlilere başka bir mahkum olduğunu bildiğimizi söyledik. Bir kod sistemi aracılığıyla Ed Heller ile de bağlantı kurmuştum. Bu nedenle “aktivist” ilan edildim ve kimseyle görüşemeyeceğim ayrı bir hücreye yerleştirildim. Bir süre sonra beni bu kadar yakından izlemesinler diye örnek bir mahkum olmaya karar verdim. Yatağın sonunda bir dış duvar bulmuştum. Çıkarabileceğim bir tuğla olana kadar çiviyle kazmaya başladım. Bunu yapmak için, gardiyanların bana fazla bakmadığı tatilleri seçtim. Önce ayaklarımı uzattım ve bu gerçekten harika bir duyguydu. Bir MiG çalmak için MiG üssüne gittim. Bir Rus oynamak istedim ama gardiyan beni durdurdu. Bu yüzden sadece arkamı döndüm ve uzaklaştım. Bir sonraki planım suya ulaşmak, belki bir tekne çalmaktı. Bir nehri geçerken ıslandım ve ayaklarım dondu. Sonra kirli su içtim ve gerçekten hastalandım. Demiryolunu kasabaya kadar takip ettim. Benim fikrim güneye giden bir vagona binmekti. Ama kaçışımın raporları çıktı. Yakalandım ve gerçekten yaralandım, kelepçelendim ve geri alındım. Gardiyanlar o zaman gerçekten düşmandı. En az bir ay tek bir yerde kalmaya ve hareket etmemeye zorlandım. Sonunda diğer mahkumlarla birlikte geri alındım.
MH: Mayıs 1955'e kadar serbest bırakılmadınız. Geriye dönüp baktığınızda Çin'de geçirdiğiniz zaman hakkında ne hissediyorsunuz?
Fischer: Çinlilerin tutsağı olduğum için şanslı olduğumu hissediyorum. Esirlerine askerlerine davrandıkları gibi, onları besledikleri ve barındırdıkları şekilde davranırlar. Kuzey Korelilerin yaptığı gibi değildi.
MH: Sizi vurduğu için resmi kredi, beşinci zaferi olarak Çinli as Han Decai'ye verildi. İddialar hakkında ne hissettiniz?
Fischer: Sadece yıllar sonra, beni vurmakla Han Decai'nin kredilendirildiğini öğrendim. Rus pilotlarla iletişim kurmak ve onlarla konuşmak için çok zaman harcadım. Onları tanıdım ve saygı duydum. Han'ın benim adıma takdir edildiğini öğrendiğimde, onunla Çin büyükelçilikleri aracılığıyla iletişime geçmeye çalıştım. 1996'da Çin'i ziyaret etmeye davet edilen bir grup AVG Flying Tiger pilotuna katıldım. Orada General Han ile tanıştım ve ona bir F-86 modeli hediye ettim. O zamandan beri tekrar karşılaştık. Ve arkadaş olduk.
Bu makale Bob Bergin tarafından yazılmıştır ve ilk olarak Ocak/Şubat 2007 sayısında yayınlanmıştır. Askeri Tarih dergi. Daha harika makaleler için abone olmayı unutmayın Askeri Tarih bugün dergi!
Kore Savaşı'nın En İyi Rus MiG-15 Asları
|En İyi Rus Asları||Öldürme (*)||Yorumlar||Madalya (**)||Birim|
|Nikolai V. Sutyagin||21 (12)||9 F-86, 1 F-84, 1 Meteor. çekim Glenn Eagleston||HSU||17 IAP, 303 IAD|
|Yevgeni G. Pepelyayev||19 (12)||SSCB'ye getirilen F-86A #49-1319 düşürüldü||HSU||CO 196 IAP, 324 IAD|
|Lev Kirilovich Shchukin||17 (10)||Francis Gabreski'nin F-86E'sini vurdu, 2 kez düşürdü||HSU||18 GIAP, 303 IAD|
|Sergey M. Kramarenko||13 (7)||5 F-86, 1 F-84 ve 1 Meteor düşürüldü, bir kez düşürüldü||HSU||176 GIAP, 324 IAD|
|Ivan V. Suchkov||12 (2)||2 B-29||HSU||176 GIAP, 324 IAD|
|Stepan A. Bahayev||11 (5)||-||HSU||523 IAP, 303 IAD|
|Konstantin N. Sheberstov||11 (2)||1 B-29A, 1 F-86A||HSU||176 GIAP, 324 IAD|
|Grigorii U. Ohay||11 (3)||2 Meteor, 1 F-80C||HSU||523 IAP, 303 IAD|
|Mihail S. Ponomaryev||11 (2)||-||HSU||17 IAP, 303 IAD|
|Dimitri A. Samoylov||10 (4)||3 F-86, 1 B-29 konf. USAF tarafından||HSU||523 IAP, 303 IAD|
|Pavel S. Milaushkin||10 (2)||1 F-86, 1 B-29 konf. USAF tarafından||HSU||176 GIAP, 324 IAD|
|Dmitri P. Oskin||9 (2)||23 Ekim 51'de 2 B-29||HSU||523 IAP, 303 IAD|
|Mihail I. Mihin||9 (3)||tüm F-86E/F'ler||-||518 IAP, 216 IAD|
|Aleksandr P. Smorchkov||8 (4)||Ekim 1951'de 3 B-29||HSU||18 GIAP, 303 IAD|
|Grigori I. Pulov||8 (2)||1 F-86A, 1 RF-80A||HSU||17 IAP'nin CO, 303 IAD|
|Serafim P. Alt Botin||8 (4)||2 F-86, 1 B-29, 1 Meteor||HSU||176 GIAP, 324 IAD|
|Semen A. Fedorets||8 (5)||12 Nisan 53 Joseph McConnell tarafından vuruldu||LO||913 IAP, 32 IAD|
|V.N. Alfeyev||7 (2)||20 Mayıs 1951'de James Jabara'nın F-86A'sını vurdu||RB||196 IAP, 324 IAD|
|Fiodor A. Shebanov||6 (2)||1 F-86A, 1 B-29A, KIA Ekim '51||HSU||196 IAP, 324 IAD|
|Grigori I. Ges||6 (3)||1 B-29A, 1 B-26B, 1 F-51D||HSU||176 GIAP, 324 IAD|
|Anatoly M. Karelin||6 (5)||tüm B-29'lar geceleri||HSU||351 IAP|
|Arkadii S. Boitsov||6 (3)||2 F-86, 1 F-80 konf. USAF tarafından||-||16 IAP, 97 IAD|
|Nikolai I. İvanov||6 (4)||3 F-86E, 1 RF-86A||LO||726 IAP, 133 IAD|
|Nikolai M. Zameskin||6 (2)||2 F-86E/F||HSU||878 IAP, 216 IAD|
|Boris S. Abakumov||5 (3)||1 F-86A, 1 B-29A, 1 Hayalet||HSU||196 IAP, 324 IAD|
|Grigori N. Berelidze||5 (3)||7 Nisan 1953'te Harold Fischer'ı vurdu||RB||224 IAP, 32 IAD|
|(*) Parantez içindeki sayı, iddialarının kaçının şimdiye kadarki BM kayıplarıyla eşleştiğini göstermektedir. |
(**) Anahtar: HSU = Sovyetler Birliği Kahramanı, LO = Lenin'in Düzeni, RB = Kızıl Bayrak.
Özetle, Rus asları Nisan 1951-Ocak 1952 döneminde "MiG Alley" üzerinde hava üstünlüğü mücadelesine hakim oldular ve Amerikalı rakiplerinin ("Honcho" ve "Casey Jones" lakapları) saygısını kazandılar. Şubat 1952'den itibaren, 303. ve 324. IAD'nin crack pilotlarının yerini büyük ölçüde acemiler aldığında, Sabre pilotları "MiG Alley"i yönetti ve iyi eğitimli ABD pilotları savaşın sonuna kadar üstünlüğü elinde tuttu. Bu sonraki aşamada, ABD'nin en büyük Ace'lerinin -Joseph McConnell, James Jabara ve Manuel Fern'aacutendez Jr. - çeteleleri hızla yükselmeye başladı. Ancak o zaman bile, Nikolai Ivanov ve Semen Fedorets gibi tehlikeli düşmanlar olduklarını kanıtlayan Rus MiG-15 pilotları vardı.
Kore'deki Rus MiG-15 Asları, soldan sağa: Aleksandr P. Smorchkov (8 öldürme), Nikolai Ivanovich Ivanov (6), Semen Alexeievich Fedorets (8), Yevgeni G. Pepelyayev (19) ve Sergei Makarovich Kramarenko (13) .
Sovyet gazileri Amerikan hasımları hakkında ne düşünüyorlardı? Genel olarak, eski Müttefiklerine karşı Hitler'e karşı savaşmaktan üzüntü duyuyorlardı ve savaştaki yeteneklerine çok saygı duyuyorlardı. Ama Rus ası Aleksandr Pavlovich Smorchkov'un kendi sözlerini okuyalım:
"Amerikalı pilotlara karşı tavrımız karmaşıktı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Hitler'e karşı müttefiktik. Bu nedenle Kore'de Amerikalıları düşman olarak değil, sadece rakip olarak görüyorduk. Havadaki sloganımız 'Rekabet'ti. - kiminle.' Sovyet ve Amerikan uçaklarının ve pilotlarının göreceli yetenekleri hakkındaki görüşlerim şöyleydi: Amerikan pilotlarının çok iyi olduğunu düşündüm. Bu görüş, arkadaşlarım Vladimir Voistnych ve Piotr Chourkin de dahil olmak üzere diğer Sovyet pilotları tarafından paylaşıldı."
Bu adamların cesur yurttaşlarımıza duydukları saygı karşılıklı olmalı ve bu onurlu Rus havacılarına saygı göstermenin bir yolu da tanınmayı hak eden işlerinin hesabını vermektir. Bundan sonra, 50 yıl önce asla olmaması gereken uzun ve acı bir savaşta vatandaşlarımıza karşı cesurca savaşan bazı MiG-15 pilotlarının kısa bir biyografisi var.
Kaptan James Jabara: Kore Savaşı'nın Ası
Kore Savaşı'nın ilk jet ası olan Binbaşı James Jabara, F-86 "Sabre" sinin kokpitinde tam muharebe fışkırtma teçhizatıyla ayakta gösterilmektedir.
20 Mayıs 1951 Pazar öğleden sonra. 335. Avcı Uçağı Önleme Filosundan on dört Kuzey Amerika F-86A Sabre savaş uçağı, Mikoyan- Gurevich MiG-15 savaş uçakları, Kore ve Çin'i ayıran Yalu Nehri yakınında. Yardım gücünün ikinci uçuşunda 27 yaşındaki Kaptan James Jabara vardı. MiG'lerden dördünü zaten talep etmişti ve ilk Kore Savaşı ası olmak için bir taneye daha ihtiyacı vardı.
Wichita Eyalet Üniversitesi'nden Profesör Craig Miner, Wichita'da büyümüş Oklahoma'lı Craig Miner, "Jabara, savaş pilotları grubu arasında neredeyse gerçekten bir zamanlar Kâse arayışında olan bir şövalyeymiş gibi göze çarpıyordu" diye yazdı. , Kan. ‘Savaş, kahramanca cesaretin uygulanması için birçok fırsat sunuyor hava savaşı ek hız ve yoğunluk yaratıyor ve hava savaşı James Jabara'nın seçtiği durumdu.’
Lübnanlı göçmen John Jabara'nın oğlu James, 10 Ekim 1923'te Okla, Muskogee'de doğdu. Doğumundan kısa bir süre sonra Jabara'nın ailesi, John Jabara'nın bir bakkal dükkanı açtığı Wichita'ya taşındı. Genç Jabara, daha yüce şeylerin hayalini kurarken babasının dükkânına yardım etti. ‘[Eddie] Rickenbacker ve hava muharebesi hakkında okuduğunuz tüm bu romanlar hakkında makaleler okurdum,’ diye hatırladı, "ve sanırım altıncı sınıftan itibaren savaş pilotu olmak benim tutkumdu’.
Mayıs 1942'de Wichita'nın Kuzey Lisesi'nden mezun olduktan sonra Jabara, Fort Riley, Kan'daki havacılık öğrenci programına katıldı. Ekim 1943'te pilotunun kanatlarını ve Birleşik Devletler Ordusu Hava Kuvvetleri'nde teğmen olarak bir komisyon aldı. Moore Field, Teksas'taki kuvvetler.
Ocak 1944'te Jabara, İngiltere'de bulunan Dokuzuncu Hava Kuvvetleri'nin 363. Avcı Grubuna gönderildi. Uçan Kuzey Amerika P-51 Mustang savaşçıları, ilk görevi Alman işgali altındaki Belçika'daki demiryolu hedeflerine saldırmaktı.
Mart 1944'te Jabara, dört P-51 Mustang uçuşu 50 Messerschmitt Bf-109 avcı uçağı tarafından sektirildiğinde Amerikan bombardıman uçaklarına Almanya'daki bir hedefe eşlik ediyordu. İt dalaşı sırasında Jabara'nın gölgeliği vuruldu. Jabara yara almadan bir Almanın peşine düştü ve onu vurdu. Jabara, ‘Bu adamı vurduktan sonra oradan çıkmamın daha iyi olacağını düşündüm,’ diye yazdı. ‘Tek başımaydım, donuyordum…sanırım sıcaklık sıfırın 35 derece altındaydı.’
.000 fit civarında uçmak zorunda kaldım’ dedi Jabara, ‘ve hayatım boyunca hiç bu kadar çok gürültü görmemiştim’, zıplasam mı…, yoksa İngiltere'ye geri dönmeye çalışsam mı bilemedim.& #8217 Mustang'inde kaldı ve güvenli bir şekilde 363'üncü üsse geri döndü.
Jabara, ABD'ye geri gönderildiği Ekim 1944'e kadar Fransa ve Alçak Ülkeler üzerinde avcı-bombardıman misyonları uçtu. Şubat 1945'te Avrupa'da savaşa geri döndü, yine P-51'leri uçurdu ve toplam 108 görevde uçtu, bu sırada 1 1/2 Alman uçağını düşürmekle suçlandı. Cesaretinden dolayı bir Meşe Yaprağı Kümesi ile Seçkin Uçan Haç ve 18 Meşe Yaprağı Kümesi ile Hava Madalyası aldı.
Teğmen James Jabara. P-51D "The Ceegar Kid" ile. Dünya Savaşı'nın sonunda 1.5 Alman uçağı düşürdü. (Ulusal Arşivler)
Ocak 1946'da Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü ve üniversiteye gitmek için Hava Kuvvetleri'nden ayrılmayı düşündü. 'Aslında, Hava Kuvvetleri bana düzenli bir komisyon teklif ettiğinde, çıkmaya hazırdım', diye hatırladı. ‘Yani kabul ettim.’
Jabara, 1946'nın geri kalanında Tyndall Hava Kuvvetleri Üssü, Fla.'daki Taktik Hava Okulu'na katıldı. 1947'de mezun olduktan sonra, grubun personel bölümünde çalıştığı Okinawa'da konuşlanmış 53. Avcı Grubu'nda gönüllü olarak görev yaptı. .
Jabara, Lockheed F-80 Shooting Star jet avcı uçağının kontrolünü aldığı 1948 yılına kadar ilk jet uçuşunu yapmadı. ‘Tamamen farklıydı’, diye hatırladı Jabara. ‘iniş takımlarımı kaldırmayı hatırlamadan önce 10.000 fitteydim….O kadar sessiz ve hızlıydı….Sanırım bu hayatımın en mutlu anıydı.’
Jabara, 1949'da Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü ve Langley Field, Va'daki 4. 1949.
Jabara, bir uçuş lideri olarak Delaware'deki New Castle County Havalimanı'ndaki bir görev turu da dahil olmak üzere, bir yıldan fazla bir süre Amerika Birleşik Devletleri'nde F-86'yı uçurdu. Sonra 25 Haziran 1950'de Kore Savaşı başladı.
1 Kasım 1950'de, altı kanatlı MiG-15 jet avcı uçağı, Yalu Nehri üzerinde devriye gezen bir Amerikan P-51 Mustang uçuşuna saldırdı. Mustang pilotlarının yaptığı uyarı ve MiG pilotlarının zayıf nişancılığı, P-51'lerin kaçmasına izin verdi. 8 Kasım'da Çin'e ait MiG-15'ler, Kuzey Kore'ye yönelik bir bombalama saldırısı sırasında ABD Boeing B-29 Superfortress ağır bombardıman uçaklarına saldırdı.
Rus yapımı MiG-15 ile eşleşebilecek tek Amerikan avcı uçağı F-86 Sabre idi. Aralık 1950'de, 4. Savaş Uçağı Önleme Kanadı'nın F-86A Sabres'i, Güney Kore, Seul yakınlarındaki Kimpo Havaalanına harekete hazır bir şekilde geldi.
James Jabara, 13 Aralık'ta 4. Avcı Kanadı ile geldi ve 334. Avcı Uçağı Önleme Filosu'na atandı. Jabara, Yalu Nehri'nin güneyinde ‘MiG Alley' olarak bilinen 100 mil genişliğindeki hava sahası şeridinde devriye gezen diğer 334. Filo pilotlarına katıldı.
Aralık 1950'nin sonunda, 4. Savaşçı Kanadı'nın Kılıçları, MiG'lere göre 8'e 1'lik muhteşem bir öldürme oranı elde etmişti. Daha sonra 4. Kanat'ın Kılıçları, Ocak 1951'deki Çin kış taarruzu sırasında Kimpo Havaalanı'nın işgal edildiği Japonya'ya geri dönmek zorunda kaldı. Japonya'dan MiG Alley'e olan mesafe, Sabre'nin menzilinin ötesindeydi ve Yalu üzerindeki devriyelere kısa bir mola verdi. Mart ayında, BM kara birlikleri Çinlileri 38. paralel üzerinden geri sürdükten sonra, 4. Kanat Güney Kore'ye döndü ve devriyelerine Seul'ün 20 mil güneyindeki Suwon Hava Üssü'nden devam etti.
Nisan ayına kadar, Jabara savaşta bir MiG-15'e zarar verdi. Jabara daha sonra, 'MiG'nin her zaman savaşımızın çoğunun olduğu 30.000 fitin üzerinde daha iyi bir uçak olduğunu hissettim' dedi. ‘F-86, 30.000 fitin altında daha iyi bir uçaktı. Bir dövüş makinesi olarak daha iyi silah görüşümüz vardı. Uçaklarımız biraz daha sağlam yapılmıştı.
Jabara, erken F-86A Sabre'yi ölümcül Sovyet yapımı MiG-15 ile nispeten eşit bir şekilde uçurdu. (Amerikan Hava Kuvvetleri)
3 Nisan'da Jabara, Suwon'dan 12 334th Sabres ile havalandı ve kısa süre sonra, Amerikan uçaklarının uçmasının yasak olduğu Yalu'nun Çin tarafında uçan 12 MiG-15'lik bir uçuş gördü. MiG'ler Yalu üzerinden Kore hava sahasına girdiğinde, Jabara ve devriyedeki diğer 11 Sabre onlara saldırdı. O uçuşta 10 numaralı adama kilitlendim ve Yalu Nehri'ne geri dönmek için büyük bir dönüş yaptı. altı .50 kalibrelik makineli tüfek. ‘Alçak irtifadaydı ve onu gerçekten ezmeyi başardım….Doğru yere düştü.’
Jabara'nın başarısı, onu 4. Avcı Kanadı komutanı Albay John C. Meyer'in dikkatini çekti. Dünya Savaşı'nda Mustang'leri uçururken 24 Alman uçağına sahip olan ve F-86'yı uçururken puanına iki MiG ekleyecek olan Meyer, Jabara'yı "özellikler ve arzuya sahip ve aynı zamanda bir başlangıç olarak görüyordu. sayı #8217 as olmak için.
Albay Meyer, Beşinci Hava Kuvvetleri Komutanı Korgeneral Earle E. Partridge'e de aynısını söyledi. ‘Bu yüzden, ‘Onu öne çek ve ne yapabileceğine bir bak, dedi,” diye hatırlattı Meyer. ‘Bu yüzden başladık….Süt akışı olan her şey, Yalu'nun yukarısındaki hiçbir şeye gitmedi, gitti….Diğer üçünü alması çok uzun sürmedi. 8217 10 Nisan'da Jabara, MiG Alley üzerinde başka bir MiG-15 daha düşürdü. İki gün sonra 12 Nisan'da üçüncüsünü talep etti. Ardından, 22 Nisan'da Jabara dördüncü MiG-15'ini düşürdü.
Mayıs ayı başlarında, 334. Filo Japonya'ya geri döndürüldü. Beşinci ölümünü yapmadan önce Kore'den ayrılmak istemeyen Jabara, kendisini 334.'ün yerini alan yeni bir birim olan 335. Avcı Uçağı Filosu'na transfer etti.
20 Mayıs 1951, havanın güzel olduğu bir gündü. Saat 1700 civarında, kuzeybatı Kore'de Siniju yakınlarındaki bir Saber devriyesinden telsizden bir yardım çağrısı geldi. MiG'lerin saldırısına uğradılar.
Jabara, Kaptan James Roberts liderliğindeki yedi F-86'nın ikinci uçuşuyla havalandı. Havaya uçtuktan sonra, Jabara'ya kanat adamı Teğmen Salvadore Kemp katıldı ve kuzeye MiG Alley'e doğru uçtu. 335'inci uçak Çin Denizi'nden Yalu üzerindeki savaş alanına yaklaşırken, Jabara başını kaldırdı ve uçuşunun üzerinde uçan 30 MiG-15'i gördü. MiG'ler yeni gelenlere saldırmak için soyuldu.
Bunu gören Roberts, uçağına kanat tanklarını düşürmesini emretti. Jabara, düşürme tanklarını serbest bırakmak için kolu çektiğinde, Saber'ın bir yana yuvarlandığını hissetti. Uçağı kontrol altında tutmak için kontrol çubuğunu iki eliyle tutması gerekiyordu. Kanat tanklarından biri serbest bırakılamadı ve hâlâ Sabre'nin kanadına bağlıydı.
Jabara daha sonra, ‘Emirler, asılı bir tankınız varsa, onu eviniz için yenmeniz şeklindeydi, dedi. Ancak, acedom'daki son şansı olan şeyden vazgeçmek üzere değildi. ‘Ekipimi aradım ve ona dövüşe katılacağımızı söyledim.’ Kemp'in ardından Jabara, Kılıcını dik bir şekilde kaldırdı. Üç MiG gördü ve onlara ateş etti. Diğer üç MiG yukarıdan ve arkadan saldırdı. Jabara yeni saldırganlarıyla yüzleşmek için döndü ve MiG'lerden ikisi kaçtı.
Jabara üçüncü MiG'ye kilitlendi. ‘Benden kurtulmak için –dalış ve dönüş–deki her şeyi denedi,’ dedi Jabara, ‘ama yapamadı’. Jabara MiG’'nin kuyruğunun 1.500 yarda yakınına kapandı ve ateş etti. makineli tüfeklerinden üç patlama, MiG'nin gövdesine ve sol kanadına isabet etti. Jabara, ‘İki şiddetli atış yaptı ve dönmeye başladı,&8217 hatırladı. MiG, Jabara ve Kemp'in onu takip etmesiyle 27.000 fitten 10.000'e fırladı. 10.000 fitte pilot saniyeler sonra kurtarıldı, MiG-15 parçalandı. ‘Tek görebildiğim bir ateş girdabıydı,’ diye hatırladı Jabara.
Jabara ve Kemp, savaşa yeniden katılmak için yukarı tırmandı. 20.000 fite ulaştığında, Jabara, Kemp'in yanında olmadığını fark etti, yukarı çıkarken bazı MiG'lere karıştı. Jabara daha sonra altı MiG-15 tespit etti. Tereddüt etmeden, uçuştaki altıncı MiG'ye saldırdı. MiG alev aldı ve dönmeye başladı. Jabara, MiG'yi aştı, gazını geri çekti ve hızla yavaşlamak ve MiG ile kalmak için hız frenlerini çıkardı.
Jabara, ‘Onu sarmalının dışında daire içine aldım ve yere çarptığından emin olmak için onu yaklaşık 6500 fit aşağı kadar takip ettim,’ yazdı. Ancak Jabara tarafından görünmeyen iki MiG arkasından gelip ateş açtı. Jabara hız frenlerini kapattı, gazını ileri doğru itti ve sert sola kırdı. MiG'ler onu takip etti. Jabara, ‘yaklaşık iki dakika boyunca etrafta dolaştık," diye hatırladı. ‘Ben kaçmak için elimden geleni yaparken bana ateş ediyorlardı.’
Sonra Jabara iki arkadaşı, Morris Pitts ve Gene Holley'nin radyoda konuştuklarını duydu. Pitts, ‘Aşağıda bir F-86 vuruluyor,’ dedi.
‘Roger,’ Jabara telsizle karşılık verdi. ‘Çok iyi biliyorum.’
Pitts ve Holley, Jabara'ya yardım etmek için hızla aşağı indiler. MiG'nin önde gelen kanat oyuncusu, yaklaşan Sabres'i görünce kuyruğunu çevirdi ve koştu. Holley diğer MiG'nin kuyruğuna bindi, Jabara'ya sabit durması için telsiz gönderdi, sonra Pitts Holley'nin kuyruğunu korurken ateş açtı. Holley'den gelen altı .50 kalibrelik patlamadan sonra, MiG-15 sigara içmeye başladı ve patladı, ancak Sabres'in peşinden gitmek için yeterli yakıtı yoktu. Jabara, Pitts ve Holley birleşip güneye doğru yola çıktılar. ‘Boynumu kurtardığın için teşekkürler,’ Jabara Holley'e telsiz gönderdi.
Siniju yakınlarındaki mücadele sadece 20 dakika sürmüştü ve 34 Sabre 50 MiG-15 ile savaşmıştı. Sabres, ikisi de Jabara tarafından iki öldürme kaydetti ve bir olası.
Jabara, 'Geri dönüş yolunda yakıtım o kadar azdı ki motorumu kapatıp süzülmek zorunda kaldım', diye hatırladı Jabara. ‘Sonra, hava üssüne dönmeden önce motoru tekrar çalıştırdım ve indim.’
Makineli tüfeklerinin ateşlendiğini gösteren silah gazı kalıntısı ile Kaptan Jabara, tarihi 20 Mayıs 1951 görevinden döndükten sonra bir kalabalık çekiyor. (Amerikan Hava Kuvvetleri)
Üç pilot Suwon'a geri indi ve park alanına kadar taksiye bindi. Jabara, yer ekibinin alkışları arasında sakince Sabre'nin kokpit tentesini geri itti, oksijen maskesini çıkardı ve her görevden sonra olduğu gibi ağzına bir puro attı. Ancak o zaman aşağı indi ve Roberts ile Kemp'in onu omuzlarına alıp sahada taşımasına izin verdi.
335'inci pilotlar onuruna bir parti verdi. Festivaller sırasında Jabara, MiG'leri nasıl düşürdüğünü göstermek için ellerini kullandı, kanat adamını kaybettikten sonra kıl payı kaçışını unutmadı. ‘Bugün kötü bir hata yaptım. Benim yaptığımı asla yapma' diye uyardı diğerlerini. Kanat adamınız sizi koruyacaksa, asla bir MiG'nin peşinden gitmeyin. Gözünüzü o manzaraya yapıştırdığınızda, oturan bir ördek olursunuz.
Ertesi gün, 21 Mayıs 1951 Pazartesi, Jabara 335'i ile muharebe görevinden alındı. 22 Mayıs'ta, Tokyo'daki bir grup üst düzey Hava Kuvvetleri subayının önünde General Partridge tarafından Üstün Hizmet Haçı ile ödüllendirildi.
Jabara kısa süre sonra Amerika'ya döndü ve ABD Hava Kuvvetleri'nin ilk Kore Savaşı hava kahramanı olarak bir tanıtım turuna gönderildi. F-86'sının Kore'deki filmleri her film haber filminde gösterildi. Onun hakkında ‘That Jabara Bird’ adlı bir şarkı yazıldı ve Üstün Hizmet Haçı'nı alması Boston'daki bir beyzbol maçında yeniden canlandırıldı. Eve döndüğünde, babasıyla birlikte yerel ve ulusal radyo ve televizyon programlarında yer aldı ve Wichita, geri dönen bir oğul için şehrin tarihindeki en iyi katılımlı geçit törenlerinden birini düzenledi.
Tanıtım turunun ardından Jabara, 1951 ve 1952'nin geri kalanında eyalet savaş pilotlarının eğitilmesine yardım ettiği Scott Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki Hava Eğitim Komutanlığına transfer edildi.
Kore'de savaş devam ederken, Jabara üstlerinden savaşa dönmesine izin vermelerini istemeye başladı. Jabara, ‘sadece dışarı çıkıp biraz daha ateş etmek istiyorum’,’ dedi. 100 görevlik görev turunun sadece 63 görevini uçmuştu ve bir masanın arkasında rahatsızdı.
Aralık 1952'de Hava Kuvvetleri Binbaşı Jabara'nın ikinci tur talebini kabul etti ve Ocak 1953'te Kore'ye döndü. Şimdi Albay James K. Johnson tarafından komuta edilen ve geliştirilmiş bir zırhlı ile donatılmış 4. Avcı Kanadı'na tekrar atandı. Sabre'nin F-86F versiyonu. 1953'ün başlarında Jabara, eski 334. filosu ile MiG Alley'e destek misyonları ve devriyeleri uçtu ve genellikle günde iki görev uçtu.
Mart ve Nisan 1953 boyunca, diğer Sabre pilotları 27 MiG-15'i düşürürken ve dört F-86F'yi kaybederken, Jabara hiçbir MiG'yi düşürmedi. Sonunda, 16 Mayıs 1953'te Jabara yedinci MiG öldürmesini attı. 26 Mayıs'ta, Yalu'yu geçen 16 MiG-15'i gördüğünde, MiG Alley'de devriye gezen 334'ünden dört Sabre'ye liderlik ediyordu. Kanat tanklarını patlatan Jabara, Kılıçlarını düşman uçuşunun ortasından geçirdi. Ani saldırı karşısında şaşıran MiG'ler dağıldı ve nehrin karşısına aceleyle geri döndü. Birkaç dakika sonra Jabara'nın uçağı iki MiG daha gördü ve saldırdı. Jabara ikisini de vurdu.
10 Haziran'da, tek bir görevde Jabara, bir MiG-15'i zorla indirdi ve bir başkasını gökten patlattı.
18 Haziran'da Jabara'nın Sabre uçuşu ve eşlik ettikleri F-86F avcı-bombardıman uçakları, bulutlardan saldıran MiG'lerin tacizine uğradı. Jabara'nın kanat görevlisi, bulutlara doğru eğilen dört MiG-15'in uçuşunu fark etti. İki pilot da peşlerinden gitti. Jabara, MiG'sine ateş etmek üzereyken, Sabre'sinde bir ‘büyük patlama’ hissetti.‘Ne olduğunu anlamaya çalışarak bulutlu havaya çıktım.’ Jabara sorunun klimasında olduğunu hemen anladı: ‘Bana patlamadı, ama tıkanmıştı ve birdenbire git.’
Jabara, Kılıcını aşağı indirdi. Bulutlu havadan çıkınca tam önünde bir tepe gördü. ‘Aldığımı sanıyordum.’ Tepeyi kaçırdı ve bulutların arasından yukarı tırmandı. O ve kanat adamı daha sonra altı MiG'den oluşan başka bir uçuş gördü ve onların peşinden gitti. Jabara, uçuşta hasarlı bir MiG-15'i seçti ve onu vurdu.
30 Haziran 1953'te Jabara en iyi gününü yaşadı. O sabah bir görevde bir MiG-15 düşürdü. O öğleden sonra, çok sayıda MiG-15 tarafından saldırıya uğradıklarında F-86F avcı-bombardıman uçaklarına eşlik eden ikinci bir görevdeydi.
Jabara ve uçağı, altıncı MiG'de kapattığı altı MiG'ye saldırdı ve onu kuyruk bölümünde vurdu. MiG alev alarak pilotu fırlamaya zorladı. ‘Birden kanat adamım kırmam için bana bağırmaya başladı,’ diye hatırladı Jabara, ‘…üzerimize gelen başka MiG'ler vardı, bize ateş ediyorlardı.’
Jabara, gücümü ve hızımı olabildiğince hızlı elde etmek için Sabre'nin gaz kelebeğini ileri doğru itti.’. Bunun yerine, Sabre'nin jet motoru alev aldı. 20.000 fitte, Jabara Kılıcını okyanusa doğru kaydırmaya başladı, ‘işe başlayamazsam kaçabileceğim ve belki de helikopterlerimizden veya hava-deniz kurtarma botlarından biri tarafından alınabilirim.’ Ancak sonunda Sabre'nin motorunu yeniden çalıştırmayı başardı ve Suwon Hava Üssü'ne döndü.
Jabara ve diğer Sabre pilotları için Haziran 1953, onların en büyük ayıydı. Kılıçlar 1.268 MiG gördü, 507'ye saldırdı ve 77'yi imha etti.
15 Temmuz öğleden sonra geç saatlerde, Jabara 15. MiG-15'ini düşürdü ve onu üçlü as ve Kore'de 16 MiG öldürme yapan Kaptan Joseph McConnell'in yanında ikinci en yüksek puanlı jet ası yaptı.
Toplamda, Jabara Kore'deki iki görev turu sırasında 163 misyon uçtu. MiG'lerle birçok karşılaşmasına rağmen, Jabara hiçbir zaman Kore'de yaralanmadı ve oraya uçtuğu Sabre'lardan hiçbiri hasar görmedi. Jabara, önceki nişanlarına ek olarak, Üstün Hizmet Haçına bir Meşe Yaprağı Kümesi ve cesaretinden dolayı ikinci bir Seçkin Uçan Haç aldı.
Temmuz 1953'ün sonlarında, ikinci Kore turunu tamamladıktan sonra Jabara Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. Ağustos ayında 4750'nci Eğitim Filosu ile görev yapmak üzere Yuma, Arizona'ya gönderildi. Ocak 1957'de Jabara, Fla., Eglin Hava Kuvvetleri Üssü'nde, Lockheed F-104 Starfighter'ları uçurduğu 3243. Test Grubu ile birlikteydi. Şubat 1958'de Jabara, Westover Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki 337.
Ağustos 1958'de, Kızıl Çin ile Quemoy ve Matsu krizi sırasında, Jabara ve 337'nci Tayvan'a gitti ve burada F-104'lerini üç ay boyunca Çin anakarası kıyılarında uçurdular. Jabara, "Formosa Boğazı'nda sesin iki katı hızla bir aşağı bir yukarı uçardık," diye hatırladı Jabara, ‘ve Çinli komünistlere radarlarından bize baktıklarından eminim bu onları sarstı. biraz yukarı.’
Jabara, Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğü ve Ala Maxwell Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki Hava Harp Okulu'na girdiği Temmuz 1960'a kadar 337th ile uçtu. Haziran 1961'de mezun olduktan sonra, Carswell Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki 43. Bomba Kanadı'nın komutasını aldı, Süpersonik Convair B-58 Hustler bombardıman uçaklarını uçurduğu Teksas. Temmuz 1964'te, NATO ülkelerinden pilotların F-104G Starfighter'ı uçurmak için eğitildiği, Luke Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki 4540. Savaş Mürettebatı Eğitim Grubu'nun komutasını aldı.
Albay Jabara, 1965'te Homestead Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki 31. Taktik Avcı Kanadı'nın komutasını aldı. 1966'da Homestead'deki turu sona erdiğinde, Jabara Vietnam'da savaş görevi için gönüllü oldu. 17 Kasım 1966'da, ailesiyle birlikte Florida'nın Sunshine State Parkway'inde Myrtle Beach, S.C.'ye giderken, ailesinin planladığı Vietnam turunu bekleyecekleri arabayı sürüyorlardı.
Jabara, kızı Carol Anne tarafından sürülen bir Volkswagen'in arka koltuğundaydı. Florida, Del Ray Plajı yakınlarında bir yol inşaatı alanına geldiler. Carol Anne arabanın kontrolünü kaybetti ve Volkswagen durmadan önce birkaç kez takla attı. Jabara ve kızı bir Del Rey hastanesine kaldırıldı ve orada kafasından aldığı yaralar nedeniyle öldüğü açıklandı. 24 Kasım 1966'da Arlington Ulusal Mezarlığı'na gömüldü.
Profesör Craig Miner, ‘Kahramanlar genç ölür’, diye yazdı. ‘Jabara en iyi dövüşünde öldü, kokpite girip hedefi takip etmeye her zamanki gibi hazır ve yetenekliydi…. Onu uzak maceraları anlatan yaşlı bir adam olarak değil, onların ortasında genç bir adam olarak hatırlıyoruz. ’
Bu makale ilk olarak Aviation History dergisinin Mart 1995 sayısında yayınlanmıştır. Daha fazla harika makale için abone olun Havacılık Tarihi bugün dergi!
Rutin İşkence Görmüş, Jet Fighter Ace #038 Hava Kuvvetleri Haçı Ödülünü 3 Kez Veren Tek Adam
Hava Kuvvetleri Haçı, bir cesaret eylemi için Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri üyesine verilebilecek en yüksek ikinci nişandır. Tüm ABD askeri nişanları arasında yalnızca Şeref Madalyası daha üst sırada yer alır.
Madalyanın başlangıcından bu yana 197 erkek Hava Kuvvetleri Haçı ile ödüllendirildi. Bu adamlardan üçü iki kez ödüllendirildi, ancak yalnızca bir adam üç kez aldı. Adı Albay James Helms Kasler'di.
James Kasler, 1926'da Indiana, South Bend'de doğdu. İkinci Dünya Savaşı'nın son yıllarında, henüz gençken, Birleşik Devletler Ordusu Hava Kuvvetleri'ne katıldı ve B-29 kuyruk nişancısı olarak sekiz görevde uçtu. Savaştan sonra üniversiteye gitti, ancak mezun olduktan sonra Hava Kuvvetlerine döndü - Kore Savaşı'nda savaşmak için tam zamanında.Amerikan Boeing B-29
Kasler'in bir pilot olarak olağanüstü yetenekleri Kore Savaşı sırasında ortaya çıktı. 335. Fighter-Interceptor Filosuna atandı ve bu filo ile savaş boyunca yüz muharebe görevini başarıyla yönetti.
F-86E Sabre savaş uçağıyla durdurulamazdı. Düşman MiG-15'lere karşı onaylanmış altı havadan havaya zafer kazandı ve iki tane daha hasar vererek Kore Savaşı'nın ilk jet aslarından biri oldu.
1953'te Kore Savaşı sona erdiğinde Kasler, iki savaşa katıldıktan sonra nihayet sakin ve olaysız bir hayat yaşayabileceğini düşünmüş olabilir. Bununla birlikte, hayatının en zorlu ve üzücü deneyimleri henüz yaşanmamıştı.
51. Fighter Interceptor Wing Checkertails'ten ABD Hava Kuvvetleri Kuzey Amerika F-86 Sabre savaşçıları, Güney Kore'deki Suwon Hava Üssü'nde Kore Savaşı sırasında savaşa hazırlanıyor.
Sonraki on yılda Vietnam Savaşı patlak verdi. Hanoi'ye ilk saldırı 1966'da onaylandığında, Hava Kuvvetleri Kasler'e hava saldırısını planlamak ve yönetmek istedikleri adam olduğunu bildirdi.
F-105 Thunderchief süpersonik savaş-bombardıman uçaklarından oluşan bir filoya liderlik eden Kasler - o zamanlar Binbaşıydı - yerden uçaksavar ateşini söndürmesine rağmen Hanoi'deki petrol kompleksinin yüzde 90'ını yok etmeyi başardı. Kasler, beş petrol tankerini bizzat imha etti ve ancak yakıtı bitmeye başladığında saldırıdan çıktı.
Cumhuriyet F-105D-30-RE Thunderchief (SN 62-4234), M117 750 libre bomba dolu bomba yüküyle uçuşta.
İlk Hava Kuvvetleri Haçı bu görevdeki başarısından dolayı ödüllendirildi. Bundan kısa bir süre sonra bir tane daha kazanacaktı, ama üçüncüsü, katlanabileceği en yoğun ve uzun süreli ıstırabın ardından gelecekti.
6 Ağustos 1966'da Kasler, Thunderchiefs filosunu Kuzey Vietnam, Yen Körfezi yakınlarındaki yoğun bir şekilde korunan kara hedefine karşı yönetti. Kanat adamlarından biri vuruldu ve dışarı atılmaya zorlandı ve kendisi için büyük risk altında olan Kasler geri döndü ve yakıtı bitene kadar düşük seviyeli siperden uçtu.
Yine de üsse dönmek yerine, havada F-105'ine yakıt ikmali yapmak için bir KC-135 aldı ve ardından düşen pilotunu aramak için geri döndü. Bu, ikinci Hava Kuvvetleri Haçı'nı aldığı eylemdi, ancak üçüncü Hava Kuvvetleri Haçına yol açacak olaylar gelişmek üzereydi.
Bir ABD B-66 Muhrip ve dört F-105 Thunderchief, Rolling Thunder Operasyonu sırasında Kuzey Vietnam'a bomba atıyor
Kanat oyuncusunun vurulduğu yere dönerken Kasler'in Thunderchief'i düşman ateşi tarafından vuruldu ve atılmak zorunda kaldı. Sağ bacağı dizinin üstünden kırılmıştı, ama o gün başına gelen en kötü şey bu değildi - çünkü düşman eline düştü. Vietkong'luları o gün onu esir kamplarına sürüklediğinde, sonraki yedi yılını bir savaş esiri olarak geçireceğini bilmiyordu.
Binbaşı Kasler, mahkumların rutin olarak işkence gördüğü ve her türlü istismara maruz kaldığı, savaşın en kötü şöhretlilerinden biri olan meşhur “Hanoi Hilton” esir kampına götürüldü. Onu tutsak edenler tam olarak kim olduğunu biliyorlardı ve bu nedenle onu diğer mahkumlara uyguladıklarından daha şiddetli işkence ve mahrumiyet için seçtiler.
“Hanoi Hilton” Esir Kampı– 1970 hava fotoğrafı.
Böyle ünlü bir savaşçıyı esir tutmanın propaganda değerini anlayan Vietkong, propaganda film yapımcılarıyla işbirliği yapmaya çalışmak için Kasler'i düzenli, uzun süreli yoğun işkence seanslarına maruz bıraktı. Ona ne yaparlarsa yapsınlar, Kasler inatla taleplerine teslim olmayı veya onlara herhangi bir bilgi vermeyi reddetti.
Ona ne kadar vahşice işkence etseler de onu öldürmeyeceklerini anladı çünkü o zaman itibarını kaybedecek ve başarısızlığı kabul etmek zorunda kalacaklardı. Bunun ve Tanrı'ya, ülkesine ve ailesine olan inancının daha sonra söylediğine göre, üzerine atılan her şeye devam etmesini sağladı.
Esir kampı Hanoi Hilton'un dış görünümü.
Bir keresinde onu kaçıranlar propaganda film yapımcılarının taleplerine uymasını sağlamak için o kadar çaresizdiler ki onu çırılçıplak soydular ve üç gün boyunca uykudan, yemekten ve sudan mahrum ettiler. Yine de bu işkence seansının kapsamı bu değildi, çünkü onu her saat başı ağır bir kamyon fanı kayışıyla da dövdüler. Taleplerine boyun eğmeyi inatla reddetti.
Tutsak olarak tutulduğu yaklaşık yedi yıl boyunca, benzer işkencelere, bazen haftalarca süren seanslara, onu siyah ve mavi bırakacak seanslara, derisi vücudundan sarkmış ve teni ile birlikte işkenceye maruz kaldı. kırık kemikler - ve taleplerine asla boyun eğmedi, bir kez bile.
Hanoi'deki Hoa Lo hapishanesinde hatıra savaş plakları. Fotoğraf: dronepicr – CC BY 2.0
Sonunda, Paris Barış Anlaşmaları 1973'te Amerika'nın Vietnam Savaşı'na katılımını sona erdirdikten sonra Binbaşı James Kasler serbest bırakıldı ve eve dönmesine izin verildi. Vietnam'daki cehennem gibi esir kampında gösterdiği kararlılık ve cesaret için üçüncü Hava Kuvvetleri Haçı'nı aldı.
1975'te Albay olarak Hava Kuvvetleri'nden emekli oldu ve nihayet 2014'te 87 yaşında vefat edene kadar hayatının geri kalanında barış ve memnuniyet dolu bir hayatın tadını çıkardı.
Olağanüstü kariyeri boyunca toplam yetmiş altı ödül ve madalya kazandı. Üç Hava Kuvvetleri Haçına ek olarak, diğer süslemelerin yanı sıra on bir Hava Madalyası, dokuz Seçkin Uçan Haç, iki Mor Kalp, iki Gümüş Yıldız, iki Bronz Yıldız ve bir Liyakat Nişanı aldı.
Hayatının bir biyografisi, başlıklı Temperli çelik, Terry Luckett ve Charles Byler tarafından yazılmıştır. Bu kitabın sayfalarında Kasler'in pek çok yiğitliği günümüze kadar gelmiştir.
Amerikan Savaşçı Asının Tarihi: Vietnam Savaşı
Vietnam'daki uzun savaş, savaş pilotları tarafından havadan havaya puanlama için çok az fırsat sundu, çok sayıda As yapmak bir yana. Tüm avcı operasyonları çok sayıda kısıtlama altında gerçekleşti ve karşılaşmalar için mevcut düşman avcılarının sayısı oldukça sınırlıydı. Bu da yeni bir operasyon türüydü.
Çatışmaların çoğu, daha önceki savaşlarda imkansız olan menzillerde gerçekleşti ve pilot, F-4 Phantom'daki “arkadaki adama” veya GIB'ye büyük ölçüde güvenmek zorunda kaldı.
Bir dizi Hava Kuvvetleri pilotu tek kişilik F-105 ve F-8'lerde puan aldı, ancak hiçbiri As olmadı. Bir Hava Kuvvetleri İkinci Dünya Savaşı Ası olan Robin Olds, neredeyse Vietnam'ın bir ası oldu, ancak dört onaylanmış zafere razı olmak zorunda kaldı. Vietnam'daki çatışmadan çıkan sadece iki savaş pilotu As vardı. İlki, arka koltuğunda Bill Driscoll ile birlikte 10 Mayıs 1972'de Ace olan Donanma F-4 pilotu Randall H. “Duke” Cunningham'dı. Aynı zamanda Phantom'u da uçuran Steve Ritchie, tek ve tek Hava Kuvvetleri oldu. pilot Ace, 28 Ağustos 1972'de GIB, Charles De Bellevue ile beşinci zaferini kazandığında.
Bu iki As, 1.442'ye kadar tüm savaşlardan Amerika'nın hava Aslarının rulosunu getirdi. Sayıları az olsa da, bu adamlar, tüm savaş pilotları tarafından yok edilen düşman uçaklarının büyük bir yüzdesini oluşturuyordu. Bir savaşçıyı Ace yapan şeyin ne olduğunu belirlemek için yıllardır çok sayıda araştırma yapıldı. Pek çok nitelik adlandırılmıştır, ancak bugüne kadar bir savaşçı Ace profiline hangi özelliklerin veya niteliklerin eklendiğine dair olumlu bir belirleme yapılmamıştır. Bununla birlikte, üç faktör mevcut olmalıdır - uçma becerisi, saldırganlık ve belki de en önemlisi, düşmanla çarpışma fırsatı.
Belki de yıllar içinde savaşçı Aslarının büyük bir yüzdesi, eski bir profesyonel savaş pilotu ve kendisi Onur Madalyası sahibi olan Ace tarafından belirtilen sınıflandırmaya girecektir. “Bana on genç savaş pilotu verin, onları savaşa götürelim. On kişiden biri av değil avcı olacak. Fırsat ortaya çıkarsa Ace savaşçısı olacak olan pilot bu.” Ve savaşçı Ace'in bir avcı olduğu inkar edilemez.