Yaşar Kemal, 1939-1951 arasında Çukurova'da binlerce sözlü halk edebiyatı ürünü derledi. Yörede sürekli dolaştığı köylülerle ilişki kurmayı iyi bildiği için, el sürülmemiş hazine değerindeki bu ürünleri derlemesi kolay oluyordu. Söylenenleri, anlatılanları, hemen o anda, dönemin ünlü sarı defterine, saman kağıtlarına geçiriyordu. Abidin Dino'nun deyişiyle, derlediği "her söz yumağı akıllara durgunluktu. Dehşetli acı, dehşetli güzel." Ne yazık ki o defterler, o kağıtlar hoyrat ellere yitip gitti. Yalnızca ağıtları kurtulabildi. Ve yıllar sonra derlemelerinin küçük bir bölümü annesinin sandığında bulundu. Yaşar Kemal, bu defterleri, bu kağıtları 1992'de Alpay Kabacalı'ya armağan etti. Alpay Kabacalı, "Benim açımdan Karun hazinesinden daha değerli" dediği bu yıpranmış defterler, buruşmuş kağıtları sözcük sözcük inceleyerek, bir süre de Yaşar Kemal'le birlikte bu kitabı oluşturdu. Büyük bir çoğunluğu ilk kez yayımlanan bu folklor derlemeleri kapsamında koşmalar, semailer, varsağılar, destanlar, türküler, ağıtlar, maniler, bilmeceler, türkülü halk hikayeleri yer almaktadır.