İlk bölüm: Rusya'da zırhlı personel taşıyıcılarının geliştirilmesi: ilk günden bugüne
Savaşlar arası dönem
Henüz savaşlarından geri kazanılmayan genç Sovyet gücü, zamana ayak uydurmak zorunda kaldı. Ekonomik zorluklara rağmen, İşçi ve Köylüler Kızıl Ordusu yabancı silah veriyordu. silah, kendi silahlarımızın gelişimi aktif olarak gerçekleştirildi: kişisel piyadeden savaşa havacılık. Geliştirilmiş ve topraklanmış zırhlı araçlar, özellikle zırhlı personel taşıyıcılar. Bu nedenle, Sovyet mühendislerinin zırhlı bir personel taşıyıcı yaratmaya yönelik ilk girişimlerini düşünün.
D-14
1930'in sonunda, Kızıl Ordu'nun Mekanizasyon ve Motorizasyon Dairesi Deneysel Tasarım Bürosu'nun parlak fikirleri, KhPZ (Kharkov Lokomotif Tesisi) tarafından üretilen kanıtlanmış Komün traktörü için dikkat çekti. Mühendisler, traktöre dayalı bir iniş tankı oluşturmaya karar verdiler. Model, bir hp 75 benzinli motorla donatılmış G-75 modeline dayanıyordu.
İlk Sovyet traktör "Kommunar"
1931 baharında bir prototip inişi tanka D-14 hazırdı. 1931 yazında araba test edildi. Zırhlı aracın gövdesi, 6-11 mm kalınlığında, perçinlerle tutturulmuş çelik saclardan yapılmıştır. Kasanın önünde bir motor vardı - bir benzinli 4 zamanlı sıvı soğutma. 284 litrelik yakıt depolarının kapasitesi 150 km'lik seyir menzili sağlamıştır.
Amfibi tank D-14. Arabanın yan kapıları açıkça görülüyor.
Asker bölmesi, aracın tamamını orta ve arka kısmını işgal etti. İniş partisi 15 halkıydı. İniş ve iniş yan kapılardan gerçekleştirildi (her iki tarafta üç tane). Mürettebat - 2 kişi: arabanın sürücüsü ve komutanı. Silahlanma - iki DT-29. Makinenin geliştiricilerin makineli tüfeklerin, birer birer ve ön ve yan zırh plakalarının ve kontrol bölmesinin önünde, yan yana ve zırh plakalarında birer birer yerleştirilebileceğini varsaydığı gerçeği çok komik.
Makine fabrika testlerini geçemedi ve servis için kabul edilmedi. Zırhlı taşıyıcının daha da geliştirilmesi durduruldu.
TP-1
13 Şubat 1931, T-26 tankı Kızıl Ordu tarafından kabul edildi. Modern makine Leningrad'daki Bolşevik fabrikasında üretilmeye başlandı, yapımın devam ettiği Chelyabinsk ve Stalingrad traktör tesislerinde üretimin ayarlanması planlandı. Ordunun ihtiyacı olan tank iki tarette üretildi: makineli tüfek ve top makineli tüfek. Daha sonra, Avrupa ülkelerinin ordularındaki tank sayısındaki artış nedeniyle, bir “tank avcısı” - 26-mm'lik bir topla donanmış tek tepeli bir T-45 doğacak. Bir tank üretmesi ve piyade taşıyıcı olması gerekiyordu. Bu nedenle, 1932-1933’te, askeri zırhlı kuvvetler akademisi öğrencileri, T-26’a dayalı bir zırhlı personel taşıyıcısı tasarladı. Araç, tanktan farklı bir düzen aldı: motor, gövdenin arkasından ortasına doğru hareket ettirildi, böylece iniş bölmesi için yeterli alan serbest bırakıldı; makinenin önünde bulunan motor bölmesi.
Zırhlı personel taşıyıcı TR-1.
TP-1, çelik 6 - 10 mm kalınlığında, örn. kurşun geçirmez zırhı vardı. Zırhlı araç motoru - 6 l / s kapasiteli 90 silindirli dört zamanlı Amerikan "Hercules". Silahlanma: DT-2 makineli tüfek 29, asker bölmesinin ön ve arka duvarlarında, 4977 mühimmat mühimmatı ile (79 kartuşundaki 63 diskler!). 6-mm zırh ve iniş bölmesi ile kaplanmış zırhlı kutunun aracın arkasında geniş bir kapısı vardı. Mürettebat - 1 adam (sürücü) ve 14 paraşütçüler (!).
Arkadan görünüm, açıkça görülebilen zırhlı
Paraşütçüler omuzlarına oturmuş, dizleri oturanlara yaslanmış. Zırhlı kolorduda da boşluklar vardı, ancak ateşlenmesi yalnızca DO'daki 5 paraşütçülerle mümkündü. Ağustos 1933’te çöp sahasına ulaşan ve 1934’te test edilen otomobil, aşağıdaki nedenlerle hizmete açılmamış: yakın askeri bölme, manevra kabiliyeti yetersiz (yüklü arabanın ağırlığı 9,5 tona yükselmiş), hızlı motor aşırı ısınması, gövde sızması (geçiş sırasında küçük bir su engeline rağmen, asker bölümü suya battı). Yine de, otomobilin yaratılmasındaki deneyim, Kızıl Ordu'nun bir sonraki izlenen zırhlı personel taşıyıcısının (TR-4) geliştirilmesinde faydalı oldu.
TP-4
TP-4
T-26 tankına dayanarak oluşturulan TP-4, atası TP-1'ten biraz farklı bir düzendedir. Makine 1933'ta, spetsmashresta bitkileri tarafından geliştirilmiştir. SM Kirov. Üç örnek miktarında yapılmıştır. Zırhlı bir kutu olan asker bölümü de gövdenin ortasına taşındı. Piyade inişi ve inişi iki yan kapıdan yapılmıştır.
TP-4. Yan görünüm
İniş kuvveti, motoru ve şanzımanı bağlayan tahrik şaftı boyunca kurulan beş katlanır koltuk üzerine yerleştirildi (ikisi sağda ve üçü solda). Kabinin yan duvarları boyunca iki bank yerleştirilmiş ve ayak istirahatı için katlanır ayak dayanakları vardır. İniş kabinine, 2 kartuşlarında mühimmat bulunan top ünitelerinde - 29 DT-4980 makinasının silahı da yerleştirildi. Birlik kompartmanının havalandırılmasının eklenmesi faydalıdır (fan gövdenin arkasına yerleştirilmiştir). Mürettebat - 1 insanlar, iniş - 12-14 insanlar. "Hercules" motorlu motor bölmesi, gövdenin arkasına yerleştirildi ve iniş bölümünden ayrıldı. Motora erişim iki özel kapaktan sağlanabilir.
Zırh koruması, TP-1 - kurşun geçirmez, kalınlığında 6-10 mm kalınlığında zırhlı levhalardan yapılmıştır. Zırh plakalarının bağlantısı kaynakla yapılmıştır. Makinenin güç rezervi yaklaşık 120 km'dir. Araba, selefinin “çocukluk” hastalıklarından neredeyse kurtulmuş olmasına rağmen, hizmet için kabul edilmedi.
B-bazlı T-26'un daha da geliştirilmesi gerçekleştirilmedi.
BA-22
BA-22 Sıhhi Zırhlı Taşıyıcı
Bir zırhlı personel taşıyıcısı yaratacak bir sonraki proje zaten tekerlekli araçtı. Eylül ayında, üç akslı bir GAZ-AAA temelinde sıhhi zırhlı personel taşıyıcı BA-1938 kuruldu. Başlangıçta, araba Kızıl Ordu'nun sıhhi departmanının yaralı askerleri nakletmesi emriyle yapıldı, ancak savaş aracı olarak kullanılması olasılığı vardı. Böylece, makine - 22 sedye hastaları veya 4-10 paraşütçüler (donanıma bağlı olarak) barındırabilir. Düzen, tekerlekli bir araba için klasik - 12 beygir gücüne sahip bir GAZ-AA motoru. ("kamyon") zırhlı personel gemisinin önüne yerleştirildi. İnsanların taşınması için bölme (“amfibi” olarak adlandırmak için, yazar bir el kaldırmaz, yoldaşlar) arabanın bütün orta ve arka kısmını işgal etti. Kıç içine yerleştirilmiş iki güvenlik kapısından iniş ve “yolcu” için araçtan inme yapılmıştır.
BA-22. Ön ve arka makine parçaları
Komutan ve şoförden oluşan mürettebat, kontrol kabinin yan kapılarından içeri girip arabadan inebilir. Otomobilin gövdesi, rasyonel eğim açıları olan 6 mm kalınlığında haddelenmiş zırh çeliğinden (diğer bir deyişle kurşun karşıtı rezervasyon) yapılmıştır. Bununla birlikte, silahlanma, paraşütçüler tarafından atılmanın getirdiği kabiliyetlerin yanı sıra kayıptı. Fabrika kilometresini 330 km'yi geçen araba modernize edildi ve daha sonra devlet denemelerine gönderildi. Düşük taktiksel ve teknik özelliklerden dolayı test makinesi başarısız oldu. Servis kabul edilmez.
Büyük Vatanseverlik Savaşı
II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Wehrmacht ve SSCB'ye saldırıya katılan müttefikleri ordusunun zırhlı taşıyıcıları zaten vardı. "Hanomag" olarak daha iyi bilinen Sdkfz 251 / 250, tüm Doğu Cephesinde ilerleyen ordu gruplarında nadir görülmedi.
Sonderkraftfahrzeug 251
Savunma ve geri çekilme Sovyet birlikleri benzer araçlara sahip miydi? Hayır, maalesef birliklerimizde böyle makineler yoktu. Muazzam teknoloji kayıplarıyla meşgul olan Sovyet askeri liderliği, onları doldurmak için bütün gücüyle denedi. Neredeyse tüm çabaların, “temel”, hali hazırda geleneksel olan tanklar ve kendinden itmeli silahlar gibi teçhizat türlerinin serbest bırakılması için çaba sarfedilmesine rağmen, zırhlı personel taşıyıcılarının gelişimi durmadı.
BA-64E
Gelecekteki zırhlı personel taşıyıcısının "Baz" - BA-64
14 Mart 1942, zırhlı araç BA-64, Kızıl Ordu tarafından kabul edildi. Kısa süre sonra Alman zırhlı personel taşıyıcılarını kullanma deneyiminden etkilenen Gorky mühendisleri, beyin çocuklarına dayanarak bir zırhlı personel taşıyıcı oluşturmaya karar verdi. Prototip, Ekim 22 1942 için hazırdı.
"İlk örnek"
Makine orijinal numunenin gövde şeklini korudu, ancak makineli tüfek tareti çıkarıldı, böylece paraşütçüler için yer açıldı. Ancak, makineli tüfek taretinin “sökülmesi”, geliştiricilerin aracı silahsız bırakacağı anlamına gelmiyordu. DT-29 kurulumu mümkün görünüyordu. Ancak çok geçmeden, BTR'deki BA-64 değişiklikleri, insan 1943'teki topraklardan BA-64 olarak bilinen ikinci bir numune toplandığında, 4 yılının Mart ayına kadar kesintiye uğradı.
64 paraşütçülerle BA-4E
Aynı ayda, 6-ti birliğine kadar yerleştirme olasılığı ile örnek bir BTR oluşturuldu. 3 Nisan 1943, zırhlı personel taşıyıcısının başka bir versiyonunu geliştirdi, ancak BA-64B'ye dayanarak geliştirildi.
"Yüksek" tarafa sahip BA-64E
Bu varyantın kenarları daha yükseğe çıkarıldı ve her iki tarafa iki boşluk yapıldı. Silahlanma yoktu. Yıl sonuna kadar, GAZ mühendisleri ön cephe testlerine gönderilen üç BA-64E inşa etti. Her iki durumda da, araca olumsuz bir değerlendirme yapıldı: yakından, rahatsız, etkisiz.
Eylül ayında yapılan askeri testlerin sonuçlarına göre, GAZ, üç BA-1944E örneği daha üretti. Her zırhlı personel taşıyıcısı, 64'in iniş birlikleri için tasarlandı ve önde ve arkada ilave boşluklara sahipti. Otomobilin rezervasyonları ve hareketliliği BA-4 seviyesinde kaldı.
28 Eylül 1944, bu arabaların Ya.N. Fedorenko. Bazı değişiklikler önerdi. Mareşal'in tavsiyelerini dikkate alarak GAZ, önerilen değişiklikleri uygulamak için farklı seçeneklere sahip üç zırhlı personel taşıyıcı kurdu. Bir sonraki gösteri ve denemeler sırasında Mareşal Fedorenko'nun cesaretlendirici incelemelerine rağmen, bu değişiklikler diziye girmedi, çünkü aslında savaşın çoktan bitmesi ve arabanın öne çıkmak için vakti olmadığından.
TP-42
Kızıl Ordu’da (Amerikan M3 Half-track ve Scout-car, British Universal Carrier’in Lend-Lease’i teslim etmesine rağmen) felaketli bir kıtlık kıtlığı koşulları altında, 1942’in sonunda, Stalin fabrikasında böyle bir makine kuruldu. Yarı izlenen ZiS-42M, üretimi aynı adı taşıyan tesiste kurulan bir donör olarak bir üs olarak alındı.
ZIS-42M
Otomobilin klasik bir düzeni vardı: öndeki motor bölmesi, ortadaki kontrol bölmesi ve arkadaki iniş takımı. Motorun, 42 hp gücüne sahip ZIS-6M - 5 silindirli hava soğutmalı ZIS-80М ile aynı olması gerekiyordu. Arabanın ekibi - sürücü, komutan (topçu) ve 14 iniş adamı. Silahlanma - Bir DT-29 ve kişisel küçük silahlardan kabartmalar yoluyla ateşleme kabiliyeti (kabartma 14 olduğu için her atıcı ateş edebilir), yan zırh plakalarında. Rezervasyonla ilgili olarak, otomobilin tahta bir kasa ile tek bir versiyonda yapılmasından dolayı (yazarın yapacağı) varsayılabilir. Büyük olasılıkla, zırh, 6 ile 15 mm arasında kurşun geçirmez olacaktır.
Zırhlı personel taşıyıcısının tek yapılmış modeli TB-42
1943'in başlangıcında, yakında askere sunulan bir tahta sandık yapıldı. BTR projesi, Ana Zırhlı Müdürlük tarafından onaylandı. 5 yazında deneysel bir 1943 araç grubu serisinin piyasaya sürülmesi gerekiyordu, ancak izlenen itişin çalıştırılmasındaki yetersiz kullanım ve zorluk nedeniyle proje kısıtlandı.
B-3
Başka bir Sovyet zırhlı personel taşıyıcısının gelişimi, I.V. adı verilen otomobil fabrikasının tasarım bürosunda tam hızda gerçekleştirildi. Stalin, V.A. liderliğinde. 1944 başında Grachev. Ve bu kez, yeni BTR'nin fabrika geliştiricisi eski prensibe başvurdu: “mevcut olanı temel alan yeni bir tane yarat”. Böylece, makine, testleri geçemeyen AT-3 topçu traktörüne dayanarak yaratıldı. Sırasıyla, AT-3, ZiS-5 kamyonunun ve SU-76М tank tabanının bir çeşit "sembiyozu" idi.
Gelecekteki zırhlı personel taşıyıcı B-3'in "Bağışçıları". Alt - SU-76М, yukarıda - ZIS-5
Otomobilin düzeni o zamanlar için klasikti: ön bölme - MTO, orta bölme - kontrol bölmesi ve yem bölmesi - amfibi saldırı inişi. Bu mucizenin motoru aynı ZiS-5 - karbüratör altı silindirli 3 ve С-16 motorlarıydı ve 85 hp gücüne sahipti. Motora erişim, motoru kapatan katlanır yan kapaklar kullanılarak sağlanabilir. Aracın maksimum hızı 40 km / s idi, 150 litre olan tank hacmi BTR'ye 150 km. Gövde kaynak yapılmış, 6-16 mm kalınlığında haddelenmiş çelikten imal edilmiştir.
B-3
Birlik bölümünü aç, yani. böyle bir çatı yoktu, bu yüzden bazı durumlarda tenteyi düzeltmek mümkündü. Silahlanma - makinenin ortasında açık taret üzerinde 12.7 DShK. Ayrıca tüm dövüşçüler, embriyolardan ateş etme şansına da sahipti. Mürettebat 12 çalışanlarıydı: 10 paraşütçüler, makinenin sürücüsü ve komutanı. Paraşütçüler arabadan çıkmak / araca girmek için arka kapıyı kullanabilir ya da komutan ve şoför için tasarlanan taraflardaki kapıları kullanabilirler. Ayrıca geliştiriciler, BTR'yi bir mühimmat konveyörü (yakıt, vb.) Olarak kullanma olasılığını üstlendiler.
Aynı kırk dördüncü sırada, bir zırhlı personel taşıyıcısı, Test Test Tankı Test Alanında, araçların geçemediği testlere, umut verici zemin basıncı göstergelerine rağmen (0,3 kg / cm2 siparişinde) makineye "önemsiz" ağırlıkta (7100) inanılmaz bir geçirgenlik vaadi veren testlere gönderildi. kg) verildi. Ordu, hafifçe söylemek gerekirse, operasyondaki karmaşıklığı ve düşük güvenilirliği nedeniyle aynı tür itiş gücünü “beğenmedi”. Motorun o yılların kanıtlanmış tüm makinelerinde bulunan aşırı ısınmasını unutmamalıyız. Makine kabul edilmedi.
Sonuç
Kendime ait bir şeyler yazmayı ve orduyu çok fazla ihtiyaç duymadığından, zırhlı personel taşıyıcıları gibi gerekli bir silah türünü benimsemeyi kolaylaştırmadıkları için orduyu biraz “karalamaya” çalışmak istiyorum. Ama bunu yapmayacağım, başkalarının yapmasına izin ver. Kızıl Ordu'nun güvenilir bir iş gücü - SU-76M'in temelinde bir zırhlı personel taşıyıcısı yaratma denemesi gibi projeler hakkında da yazıyorum. Ancak bu projenin güvenilir bir onayını bulamadım (“yaratıcılık” dışında) hikayeler). Ama biz öyle değiliz, değil mi? Alternatif bir hikaye sevmiyoruz, sadece gerçekleri seviyoruz, öyleyse görüyorsunuz.
Sevgili okuyucular! Bir hata mı, yanlışlık mı yoksa ihmal mi buldun? Yazara yaz! Şimdiden teşekkürler!