Ayak bağlama, genç kızların ayaklarının büyümelerini kısıtlamak ve değiştirmek için sıkı sıkıya bağlandığı eski bir Çin geleneğiydi. Uygulama yaklaşık bir yüzyıl önce Çin hükümeti tarafından yasaklandı ve şimdi barbar olarak görülüyor. Ama ölmek yıllar sürdü ve 80 ya da daha büyük yaştaki kurbanlarının birkaçı bugün hala bulunabilir.
Contents
Ayak Bağlayıcılığının Üst Sınıf Orijinleri
Ayak bağlayıcılığının 10. ya da 11. yüzyılda imparatorlukta Çin'den kaynaklandığı düşünülüyor, muhtemelen zengin kadınlarda modaya uygun bir uygulama olarak görülüyor..
İlk savunucuları, yüksek sosyal rütbelerini göstermek için bunu bir statü sembolü olarak kullansalar da, ayak bağları kademeli olarak kültür boyunca yayıldı. 12. yüzyılda, en fakir aileler bile bunu uyguladı.
Nasıl Çalıştı?
Bir kız üç yaşına geldiğinde, ayak parmaklarının çoğu kırılır ve ayakları büyümelerini engellemek için keten şeritler ile sıkı sıkıya bağlanır. İdeal olan, 3 inçlik bir “nilüfer ayak” yaratmaktır. Bağlama, bir kızın ayak parmağını, ayaklarının tabanına doğru, içbükey bir şekil oluşturmak için zorladı.
Uygulama o kadar yaygınlaştı ki, ayakları bağlanmamış bir kadının bir koca bulmakta zorlanacağı; Çoğu aile oğulları için bir eş seçerken küçük ayaklı bir kadını istedi.
Vücut Üzerindeki Etkileri
Bu sürecin fiziksel sonuçları, ayakların kendisinin çok ötesine uzanmıştır. Bağlanmış ayakları olan kadınlar, yürümekte, çömelmekte ve tarlalarda çalışmakta zorluk çekmektedir..
San Francisco'daki California Üniversitesi'ndeki araştırmacılar tarafından 1997 yılında yapılan bir araştırmada, 80 yaş ve üstü yaşları olan kadınların önceki yıl içinde düşme olasılıklarının daha yüksek olduğu ve oturma pozisyonundan yükselme konusunda yardıma ihtiyaç duydukları saptanmıştır. Aynı zamanda kalça ve omurgada normal ayakları olan kadınlara göre daha düşük kemik yoğunluğuna sahipti ve zayıflayan kırık riskini artırdı..
Ayak Bağlama Yasağından Sonra
20. yüzyılın başlarında Çin hükümeti tarafından ayaklanma yasaklandıktan sonra bile, uygulama özellikle uygulamaların zor olduğu kırsal alanlarda yıllarca gizli kalmaya devam etti. Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere diğer ülkelere göç eden Çinli aileler, geleneği sık sık kendileriyle birlikte getirdi, ancak daha sonra başka milletlerde yasa dışı ilan edildi..
Ayak bağlama bugün artık uygulanmamaktadır, ancak etkileri hala Çin'de görülebilir. 1997 UCSF çalışmasında, Pekin'de 70 yaş ve üstündeki kadınlardan rastgele seçilen bir örneği inceleyen araştırmacılar, gelenek yasaklandıktan sonra yaşadıkları ayak bağından kaynaklanan düzinelerce düzinelerce düzinelerce bulundu..
2007 yılında, Ulusal Kamu Radyosu, 70'li ve 80'li yaşlarında, yasağa rağmen çocuklukta ayaklarını tutan kadınlarla yüz yüze görüştü - ki bu da bazen uymayı reddetmek için bir ölüm cezası tehdidi taşıyordu - çünkü aileleri endişelenemedikleri için endişeleniyorlardı. Koca ayakları normal boyda ayakları olsalardı. Onların deformiteleri komünist hükümet altında bir yükümlülük olduğunu kanıtladı: Kadınların ayakları, kadınların tarlada çalışma becerilerini engellediler ve ailelerini daha az destekleyebildiler..
Ek kaynaklar
- Ulusal Halk Radyosu: "Çin'in Ayakabı Üzerinden Kurtulan Kişiler İçin Ağrılı Anılar"
- UCSF Ayak Bağlama Çalışması
- Bir Zamanda Küçük Bir Adım: Bir Shoemaker'ın Hikayesi