Aleksandr Sergeyeviç Puşkin'in, 32-33 seneleri arasında yazdığı bir eser, Dubrovski. Değişik bir eser. Normal klasiklerden, olaylar ve karakterler olarak farklılık gösterdiğini söylemek yanlış olmayacaktır.
Kirila Petroviç Troyekurov, bana biraz Fyodor Karamazov'u anımsattı. Sefahat alemleri, bencilliği, ve aslında kötü biri olması, sevilmeyen biri haline getirdi onu, benim gözümde. Ancak gelin görün ki böyle alçak bir adam olan Troyekurov'un, zenginliğinden dolayı sevilmesi, ondan çekinilmesi, korkulması, insanların alçalmasının sınırının olmadığını bir kez hatırlattı bana. Sevgisini, kendisine sağlanan fayda oranıyla bir tutan alçak adamlardan biri, Troyekurov. Okuduğunuz zaman diyebilirsiniz ki köpek çiftliği var köpeklere bakıyor, belki de kötü biri değildir. Ancak bu düşünceniz güzel olmayan köpeklerin öldürülmesi emrini verene kadar geçerli olacaktır.
Dubrovski'nin elinde avucunda olan şeyleri haksız yere kaybetmesinden sonra, "haydut"luk öğretisini kendine yol gösterici olarak seçmesi beni bir hayli güldürdü.
Puşkin'in kadınlara inceden inceye sitem ettiği görülebilir, Troyekurov'un kızı olan Mariya Kirilovna üzerinden. Erkeğinin kendisine geç kaldığını düşünerek, başka biriyle evlenmesi kadınların bazen ne kadar acımasız olduğunu gösterebiliyor. Ayrıca burada değinilmesi gereken bir konu da aşkın, zayıf insanların yaşayacağı, yaşasa bile devam ettiremeyeceği gerçeğidir. Bunu Mariya'nın aşkının zayıflığında ve kararsızlığında görebiliyoruz.
Unutmadan eklemek gerekiyor: Kitabın başlarında dava içeriğini tamamıyla aktarması, Puşkin'in bir aralar zabıt katipliği mesleğine hayranlık duymuş olabileceğini akıllara getiriyor. Bu durumun en iyi açıklaması bu olur sanırım. Zira yaklaşık dört sayfa gereksizdir.
Puşkin'in daha iyi eserleri olduğunu düşünüyorum...