-
bu kitabın henüz ilk sayfalarında ufak bir paragraf sayesinde kendimi 2 saat düşünürken bulmuştum. ka otobüste yanında oturan köylü adamın kendisine huzur verdiğini hissetmişti. bu huzurun kaynağı da kendinden güçsüz birisini anlayıp ona şefkat duymasıydı. ka kendini adamın yerine koyup dünyaya o adamın gözlerinden bakmaya çalışıyordu ben ise kendimi ka'nın yerine koyup kendinden güçsüz birine şefkat duymak nasıl insana huzur verir onu anlamaya çalışıyordum. 2 saat boyunca ka'yı anlayamadım. 3 sene geçti ka'yı anlayamıyorum.