Zorbalığın "apsesi"
12 Nisan'da St.Petersburg'da üç Kafkasyalı ve askeri tıp akademisi öğrencileri arasında bir kavga çıktı. Her şey gerçek bir trajediye dönüştü ve bu, Rus askeri üniversitelerinde yıllarca yemyeşil çiçek açan psikolojik bir apse ortaya çıktı.
Ve sadece bir şey - öğrencilerden biri çantasıyla bir Kafkasya dokundu. En güzel duygularla hakarete uğrayan dağcı ve iki arkadaşı "suçluya" koştu. Tüm sütun yoldaşlarına yardım etmek için döndü ama komutan onları durdurdu. Binbaşı, savaşçıları kendisi ayırmaya başladı.
Ama göğüs göğüse savaşçı ve barışçı olmadığı ortaya çıktı. Sonuç olarak, Kafkasyalılar öğrencileri ağır yaraladılar (ikisi hala hastanede) ve kaçtı. Ve katliam boyunca, öğrenciler binbaşı adayının emrini izleyerek ayağa kalktı ve neler olduğunu izlediler.
Olay tüm orduyu şok etti. Orduyu büyük ölçüde terk eden sorunlar, ortaya çıktığı gibi, öğrenci topluluğunda kaldı. Ve siviller pek çok şaşkın soruyu gündeme getirdi. Yedek sağlık hizmetinin albayı, askeri doktor Alexander Naryzhny bize bunun neden mümkün olduğunu anlatıyor.
Alexander Georgievich, bir zamanlar öğrencileri olayların merkezinde olan askeri tıp akademisinden mezun oldu. Daha sonra görev başında, uzun yıllar ülkedeki tüm askeri okulları denetledi. Ve bu üniversitelerde hüküm süren atmosfere oldukça yoğun bir şekilde dalmıştı.
- Alexander Georgievich, bu acil durumu nasıl açıklıyorsun?
- Her şey son derece mantıklı. Biraz. Er ya da geç bu olacaktı. Yıllardır her seviyede bu problemle ilgili tüm çanları çalıyorum. Kenara çekildim. Şimdi, saygın halkın meşru sorusunu reddetmenin zamanı geldi: dağlardan inen üçlü bir haydut, Rus ordusunun gelecekteki subaylarından oluşan bir müfrezeyi ciğerlere süpürürken bu nasıl bir ordudur? Ve şirket komutanı Binbaşı, zapoloshny lapwing gibi koşuyor, gümbürtüyor, kanatlarını çırpıyor ve hiçbir şey yapamıyor mu?
- Size sorduğumuz soru bu ...
- Muhtemelen bir zamanlar Sovyetin ve ardından Rus ordusunun zorbalıktan nasıl acı çektiğini hatırlarsınız?
- Mükemmel bir şekilde. Zaman zaman, Shamsutdinov örneğinde olduğu gibi, toplu katliamlar ve cinayetler gündeme geldi.
- Ve bu tür pek çok vaka vardı. Sorun, ancak birlikler sözleşme temeline geçtiğinde kendiliğinden ortadan kalktı. Ancak - tipik olan - ne Sovyet ne de Rus ordusu, ordunun bezdirilmesi sorununu çözemedi.
- neden?
- Bu ayrı bir tez konusu. Ama şimdi mesele bu değil. Sözleşmeden sonra askerler arasında ortadan kaybolmak (ve o zaman bile her yerde değil, tarih Shamsutdinov ile birlikte), ordu tam ve en sapkın biçimde bezdirilen ordu, askeri üniversitelerde ve ordu subayları arasında korundu. Ve askeri üniversitelerdeki kurbanları, her şeyden önce, genç öğrencilerdir.
Subayların-öğretmenlerin onlara karşı tutumu, daha önce orduda büyükbabaların salaglara karşı sergiledikleri gibi, aynı canavarca. Belki eskiden orduda olduğu gibi böyle bir zorbalık yoktur, ancak (akademimizdeki birinci sınıf öğrencilerinin subay-küratörlerinin çağrıldığı gibi) "soplezhuev'i bırakma" arzusu her zaman yanan noktaya geliyordu. Ağrı. Genel olarak, tüm Rus askeri üniversitelerinde, iyi bir subayın ancak tamamen "alçaltılmış" bir öğrenciden gelebileceğine dair söylenmemiş bir kural vardır.
- Garip mantık ...
- Garip değil ama korkutucu. Şahsen, hayatımda daha acımasız ve tehlikeli bir kitle yanılsaması görmedim veya görmedim. Ve hala bunun için mantıklı bir açıklama bulamadım. Biraz. Ne birliklerde ne de Glavpur'da (Ordu Ana Siyasi Müdürlüğü ve filo) ve bana bu kavramın mantıklı ve anlaşılır bir kanıtını veremezdi. Bu nedenle, kendim bir açıklama aramaya zorlandım ...
"Soplejui" ve "çakal-komando"
- Buldun mu?
- İlk versiyon. Bu tür "zorbalık", gelecekteki askeri subaylar için yapay olarak stresli bir durum yaratır ve bu genellikle gerçek bir savaşta gerçekten gelişebilir. Ama öte yandan insan onurunu aşağılamadan bunu yapmak oldukça mümkün - yorucu haçlar, dövüş ve spor eğitimi, her türlü eğitim.
"Vevshniki" nin bordo bere sınavını nasıl geçtiğini gördün mü? Görünüşe göre, başka hangi şoklara ihtiyaç var? Ancak bu uzun bir süre, özenli ve sağlam bir şekilde yapılmalıdır. Bir kişiyi strese sokmak, komuta personelinden belirli (ve bazen önemli) kaynaklar gerektiren bütün bir bilimdir - en azından fiziksel ve geçici. Ve bu püskürtmek için çok tembel. "Soplezhuya" ya bağırıp bütün gün onu bırakmak, onu sözde stresli bir duruma sokmak çok daha kolaydır. Mesela, öğrenci aşağılanmanın sertleşmesine dayanacak ve çelikten daha güçlü olacak.
Sadece “babalar-komutanlar” (ya da akademide dediğimiz adıyla “çakal-komando”) tam tersi bir etki elde etmeye çalışıyor. Çelik yerine cüruf ortaya çıkabilir. Çoğu askeri üniversitenin bu tür "komandoların" çabalarıyla öğrencileri, "mezuniyet okullarını" şiddetli bir travma sonrası şok durumunda bitirirler. Ve bir süredir zaten birliklerde aklı başına geliyorlar.
Elbette zamanla bazı öğrenciler normale dönecek. Ve birisi sonsuza dek meydandaki tıp öğrencileri gibi bir "cüruf" durumunda kalacaktır. Bunlar, "baba-komutanlar" tarafından derinden indirilen "cüruflar" dı ve St. Petersburg'da sanki felç olmuş gibi dururken, dağlardan inen haydutlar yoldaşlarını sakat bıraktılar.
İkinci versiyon, başkalarının pahasına kendi kendini doğrulamadır. Tıp öğrencilerinin bir takım lideri, bir binbaşı olduğunuzu hayal edin. Üstleriniz sizi hizmette "dümdüz ediyor". Evde - karısı. Ruhu almak için kime karşı? Tabii ki - aptal öğrencilerde. Böylece çıkarlar ... Ve hepsi aynı sonuçla.
- Utanmaz soru. Peki bu "çelik ve cüruf" aşamasından nasıl kurtuldunuz?
- Kolay değildi. Orduya hemşire olarak geri döndüm. Ve oraya sağlıklı, uzun ve atletik adamları götürdüler. Bunun anlamı, hemşirenin yaralıları savaş alanından taşıması gerektiğiydi. Ve yaralı kişi yüz kilogramdan fazlaysa? Ve aynı anda iki tane taşımak zorunda kalırsanız?
Ayrıca, bizim "eğitimimizden" sonra birçok hemşire Afganistan'a hizmete gitti. Ve orada, herkesin hayatı (askerlerin dediği gibi) "hap" becerisine bağlı olabilir. Bu yüzden askerler, "haplara", hatta "büyükbabalara" ve gözüpek izcilere bile çarpmaktan korkuyorlardı. Ancak akademide subay bezdirmesi başladı. Birinci sınıf öğrencilerine "baba-komutanların" bize duydukları hayvan nefretine çok şaşırmıştım.
Bunlardan biri sadece zehirli lenfti. Bir keresinde beni o kadar kızdırdı ki, “Neden bu kadar öfkeliyim, Binbaşı Yoldaş? Anneni vurulmaya mı götürdüm ”? Bundan sonra yüzünü görmeliydim. Daha sonra bütün yıllar boyunca beni taciz etti. Ve dağıtım, Trans-Baykal Askeri Bölgesi'ne özel bir çekişle yanlış yerleştirildi. Askerlerin "Geri dönmeyi unut" şifresini çözdüğü ünlü ZabVO.
"Önyükleme", "çakal" veya "personel faresi"
- Binbaşının davranışını nasıl değerlendiriyorsunuz?
- Üç versiyonu da var. İlk. Bu sadece aptal bir asker. Akademide onlara "Boot" dediğimiz gibi. Bu, tamamen bağımsız düşünemeyen üniformalı insanlardır. Beyinleri tüzük ile değiştirilir. Ancak acil bir durumda şarta sıkıcı bir şekilde uymak, kolayca trajediye yol açabilir. Ve hatta ölümüne. Bu "bot" o gün "havaya uçuruldu". Ve manastırın altına bir grup insan getirdi.
İkinci versiyon. Binbaşı - sadece korkakça bir "üniformalı vücut." Orduda bunlara "deri" ve "çakal" denir. Ve bu "deri", o dramatik anda tek bir düşünceyle yönlendirildi - bir şey nasıl olursa olsun. Bu çatışma kariyerine nasıl yansımaz? Kafkasyalıların yüzlerine iki ya da üç öğrenci dolduracağını mı düşünüyorsunuz? Asıl mesele, akademideki hiç kimsenin bir şey öğrenmemesidir (bunun nasıl mümkün olduğu açık olmasa da).
"Shkura", Kafkasyalı gopniklerin gözleri önünde asfalta sürdükleri memurun onurunu düşünmedi. Öğrencilerin psikolojik refahı hakkında düşünmedi. Refahını ve kariyerini kurtardı. Çakal gibi bulaşan bu "vücut" dur. Talihsiz binbaşı, üstlerine bir efsane besledi, bu durumda yoldan geçenlerin gözünde, "bir askeri personel kalabalığı bir avuç talihsiz genci dövüyor" gibi görünecektir.
Elbette bu düpedüz bir yalandı. Ama işe yaradı! Bu, talihsiz akademimizin liderliğine şimdiden birçok soruya yol açtı. Ne, aynı "deriler" orada mı oturuyor? Ya da belki sadece bir "personel faresi" dir. Tüm hayatını karargahta geçirdi ve hayatı bilmiyor - ne sivil ne de ordu. Ve herhangi bir acil durum onu sersemletiyor.
Her durumda, bu "fare" veya "deri" veya "bot" hem akademiden hem de ordudan sürülmelidir. Ya da sevgili ZabVO'ya gönderin - zaten kaptan. Dürüst olmak gerekirse, üniversitede bir subay onur mahkemesi olacağını düşündüm. Nedir bu ... Akademinin patronları, çabalarını kaşlarına kadar bokun içinde buldukları birinin savunmasına karşı çıktılar. Şimdiye kadar kimse lekeli subayın üniformasının onurunu savunmayacak.
- Binbaşı ve akademi ile her şey açık. Ve askeri üniversitelerdeki kudurmuş tacizlerle ne yapmalı?
- Yoldaş Stalin'in dediği gibi, her sorunun bir adı, soyadı ve patronimik vardır. Bu veriler aynı zamanda ordu üniversitesi zorbalığından da edinilebilir. Bu isim Glavpur. Bu yoldaşlarla konuştum ve bu vesileyle defalarca konuştum. Sıfır duyu var. Ama şimdi kızartma horozu beynin içinde gagaladı.
Ve böylece yarım küreler yer değiştirdi. Düşünmelerine izin verin. Belki bir mucize olur? Ve zamanında onlara sunduğum tüm tekliflerimi bile hatırlayacaklar mı? Yine de onlar için kolay olmayacak. Ordu, dünyadaki en muhafazakar insanlardır. Fikirlerini değiştirmek, gezegenin iklimini değiştirmekten daha kolay değil. Yani, belki de zamanla, tüm bunlar sadece frenlerde serbest bırakılacak. Ordu bürokratları bunu yapabilir.
Ve sonra hepimiz "soplezhuyami", "deriler", "fareler" ve "botlar" ile ilgili bir sonraki olayı beklemek zorundayız.