Oyun başladıktan sonra Beşiktaş'ın kaybedeceğini hiç düşünmedim. Üstelik, erken gelen gol sonrası farklı bir skorun peşin heyecan ve keyfini yaşamaya başladım. Göteborg, Beşiktaş'a rakip olamazdı. Özellikleri sınırlıydı, oyunda varlığını hissettirecek starı ve Beşiktaş'ın üzerine gelecek cesareti hiç yoktu.
Beşiktaş da asla bir PSG maçı oynamıyordu. O gecenin çıldırtan temposu, çabuk oyun ve müthiş cuşkusunu yakalayamamıştı Beşiktaş... Ancak, kazanmak için gerektiği gibi oynuyor ve sahanın her bölgesinde egemenliğini hissettiriyordu.
İlk yarıda Tayfur'un kaçırdığı fırsat, mutlak bir galibiyetin müjdecisi olabilirdi. Tayfur'un böyle bir pozisyonu nasıl harcadığını hala anlamış değilim.
Geciken bir başka gol ve boşa geçen dakikalarda da Göteborg'un kazanabileceğini hiç aklıma getirmedim. Beşiktaş hiç zorlanmadığı, rakibe hiç pozisyon vermediği ve hep baskı altında tuttuğu Göteborg'u mutlaka yenmeliydi.
Öyleyse, Beşiktaş böyle bir rakip karşısında neden oyunu çözecek, tribünleri rahatlatacak bir başka gole kavuşamıyordu. Çünkü, Beşiktaş çok adamla kapanan takımlar karşısında çektiği sıkıntıların bir benzerini de dün gece yaşıyordu. Oktay ve Amokachi böyle bir düzende Göteborg savunmasını yıkacak hareket rahatlığını bulamıyor, Şifo çok top kaybediyordu. Yine de Beşiktaş'ın atacağı bir gol maçın başında düşündüğüm farklı skoru getirebilirdi. İşte Beşiktaş bunu beceremedi. Ne varki, Beşiktaş, takım olabilme yolunda sağlam ve sıhhatli adımlar atıyor. Bu özelliği de Beşiktaş’a daha nice maçlar kazandıracağının müjdelerini veriyor.