"Yasa önünde nöbet tutan bir bekçi vardır.
TaĢralı bir adam bir gün ona gelip yasaya girme izni ister. Ancak bekçi, o anda izin veremeyeceğini söyler. Adam düĢünür ve daha sonra girip giremeyeceğini sorar. 'Belki' der bekçi, 'ama Ģimdi olmaz.' Bekçi, her zamanki gibi açık duran kapının önünden çekilir ve adam içeriye bakmak için eğilir. Bunu gören bekçi güler ve Ģöyle der: 'Madem ki girmeyi bu kadar çok istiyorsun, beni aĢarak içeri girmeyi dene bakalım. Ama bil ki ben güçlüyüm. Üstelik bekçilerin en küçüğüyüm. Her bir salonun giriĢinde gitgide daha güçlü bekçilere rastlayacaksın. Üçüncüsünden itibaren, onların görüntüsüne ben bile katlanamıyorum.' TaĢralı adam bunca zorluk çıkacağını beklememiĢtir. Yasanın herkese her zaman açık olduğunu sanmıĢtır. Oysa Ģimdi, bekçiyi daha iyi inceledikçe, onun kürkünü, kocaman sivri burnunu ve uzun, seyrek ve Tatar tarzı kara sakalını gördükçe, girmesine izin verilinceye dek beklemeye karar verir. Bekçi ona bir iskemle verip kapının yanına oturtur. Adam günlerce, yıllarca oturur. Ġçeri girme iznini koparabilmek için giriĢimlerini sürdürür ve yalvarıĢlarıyla bekçiyi yorar. Bekçi arada bir onu küçük sorgulamalara tabi tutar, köyü ve daha bir sürü konu hakkında sorular sorar, ama bunlar büyük toprak ağalarının sorduğu türden suya sabuna dokunmayan sorulardan ibarettir ve her sorgunun sonunda, içeri girmesine izin veremeyeceğini söyler. Yolculuk için yanında çeĢitli malzemeler bulunduran adam, çok değerli olsalar da, bekçiye rüĢvet vermek için hepsini kullanır. Bekçi her Ģeyi alır, ama bir yandan da, 'Sırf bir Ģeyleri ihmal ettiğini sanmayasın diye kabul ediyorum' der. Adam, yıllar boyu beklerken sürekli olarak bekçiyi inceler.
Diğer nöbetçileri unutur, onun Yasa'ya girmesine izin vermeyen ilk ve tek kiĢi olduğunu düĢünür. Ġlk yıllarda, talihin zalimliğine yüksek sesle lanetler okur. Sonraları, yaĢlandıkça, homurdanmakla yetinir. ÇocuklaĢır ve bekçiyi incelediği uzun yıllar boyunca, sonunda kürkünün yakasındaki bitleri bile tanıdığı için, onlardan bekçiyi yumuĢatmasına yardımcı olmalarını rica eder. Sonunda gözleri zayıf görmeye baĢlar ve etraf gerçekten karanlık mı, yoksa gözleri mi onu yanıltıyor, bilemez hale gelir. ġimdi de, karanlığın içinden, durmadan parlayan bir ıĢık seçmektedir. Artık ölüme yaklaĢmıĢtır. Ölmeden önce, beyninde toplanan tüm anıları, bekçiye henüz sormadığı bir soruya dönüĢür. Kaskatı kesilen bedenini doğrultamadığı için de, bekçiye yanına gelmesi için bir iĢaret yapar. Bekçi üzerine iyice eğilmek zorunda kalır, çünkü aralarındaki boy farkı alabildiğine değiĢmiĢtir. 'Daha ne öğrenmek istiyorsun? Bir türlü doymak bilmiyorsun' der. 'Herkes yasayı öğrenmek istediği halde, nasıl oluyor da uzun süredir benden baĢka hiç kimse içeri girmek istemedi?' Bekçi adamın hayata veda etmek üzere olduğunu görür ve kaybolan iĢitme duyusuna ulaĢabilmek için kulağına gürler: 'Bu kapıdan girme hakkı yalnız sana tanınmıĢtı, bu giriĢ sırf senin için yapılmıĢtı. Ben artık gidiyorum, kapıyı da kapatıyorum.'"