Yakaladın mı? Geçen hafta, son bölümün, bir adamın bataklıktaki şiddetli bir ateşten kaçmak için çalıların arasından bir başkasını taşır gibi göründüğü Bölüm 1'in ilk atışını içerebileceğini tahmin etmiştim. Beklendiği üzere, Gerçek dedektif 'Form ve Boşluk'ta tam bir daire çizdi ve şu çekimle sona erdi: Marty, son bir gece yarısına birlikte yürürken Rust'u taşıyordu. Yangına gelince, bu gerçekten de Peder Theriot'un kilisesinin ateşe verilmesiydi, 1995'ten önce gerçekleşti. Dolayısıyla dizinin ilk çekimi, hem gösterinin tüm arkını simgeliyordu: Rust ve Marty, geçmişin zararı boyunca birbirlerini taşıyorlardı. ve aynı anda ortaya çıkan geçmişin ve şimdinin başka bir örneği. Güzel, bir bakıma.
Ama son bir kez, her şeyin çözüldüğü Bölüm 8'in başına dönelim. Her şey değil. Orada olacağız. Şov, televizyonda veya filmde gördüğüm en sarsıcı seri katil dizilerinden biriyle açılıyor. Kamera, kalın bir bataklıktan, ilk başta Reginald Ledoux'nun bileşiminden farklı olmayan bir yere doğru hareket eder. (Bize Ledoux'nun gaz maskesinde biten bileşimini gösterdikleri ilk görüntüleri hatırlıyor musunuz? O tam çekimi bir daha hiç görmedik, ama bunun nedeni sahte olmasıydı. Hikayedeki gerçek canavar Ledoux değildi, sadece Maskeli başka bir adam. Şimdi gerçek canavarı görüyoruz.) Öngörülen bir kulübenin içinde, yüzünde yara izleri olan uzun boylu adam, artık Tuttle ailesinin bahçıvanı olduğu şüphe götürmez bir şekilde onaylandı, hem 1995'te hem de çim biçme makinesinde mevcut. Bu adamdan ilk önce Maggie'nin babasından şüphelenen izleyiciler (sonuçta kırmızı bir ringa balığı), şapkamı sana veriyorum.
Senarist Nic Pizzolatto'nun HBO'da belirttiği gibi Bölümün İçinde , tüm seride ilk kez bakış açısı Marty ve Rust'tan uzaklaşıyor ve bu da onu daha da rahatsız ediyor. İlk önce, Sarı Kral temalı grafiti ile kaplı bir kulübede kimliği belirsiz bir figürün üzerinde yükselen yaralı adam Childress'i görüyoruz: Rust'ın depolama alanının her zaman çok hafif bir yankısı. Çocuk tüm sinekler hakkında sırıtıyor ve daha sonra 'Baba'ya biraz su getireceğine söz veriyor. Sonra güneşe çıkıyor, tanımlayabilmeyi dilediğim bir melodiyi ıslıkla çalıyor ve gerçek evine gidiyor: büyümüş, bir zamanlar büyük bir plantasyon. Duymak üzere olduğumuz diyaloğa bakılırsa, bu bir zamanlar çalışan bir şeker kamışı tarlası olabilirdi ve eğer öyleyse, bu ürkütücü barakalar köle kulübeleridir. Ailenin baskı ve sömürü geçmişi çok canlı.
Childress grotesk eve girer, bir istifçinin kırık bebeklerin, yükselen kağıtların, ufalanan tahnitçiliklerin ve durmuş saatlerin inine girer. kuzeybatı tarafından Kuzey bir televizyonda oynuyor ve Cary Grant'in arsız repliğini duyuyoruz: 'Ufak bir kaçırılma vakasını önemsediğimden değil, ama bu akşam tiyatroya biletim var.' Filmde, Grant'in karakteri yeni kaçırıldı, ancak Gerçek dedektif , çizgi yeni bir anlam kazanıyor: Kolluk kuvvetlerinin ve hükümetin Childress'ın kurbanı olan kayıp kadın ve çocuklara karşı kayıtsız tutumunun bir parodisi haline geliyor. Childress, evin diğer sakinini selamlarken Cary Grant aksanını neşeyle uyarlıyor: Betty, tavrı yavaş ve çocuksu bir kadın. O 'çok önemli işi' hakkında gevezelik ederken, o surat asıyor ve dikkatini istiyor.