Tekinsiz ikizleriyiz birbirimizin
Ali Deniz Uslu
Kuru bir meyve gibi asarsın kendini tavana günün birinde.
Ama bil ki eksilen her parça tamamlanıyor sonra.
Düşerken bunu kabullenmen bir işe yaramaz,
Kardaki izlere basarak yürüyorsun,
Sanki kendi ağırlığın yokmuş gibi
Kötü bir kopyasısın kendinin.
Aklında kalan hep yanlış olan.
Ve tekinsiz ikizleriyiz birbirimizin
Kemiklerini saran her neyse
Baharın güç toplamasını bekliyor
Teslim olunca kendi zalimliğine
Tepenin ardındaki düzlükte buluşuruz belki, kim bilir?
Bırak şimdi o kanlı kılıcı,
Öylece sokma kınına.
Az önce sokaktaki kedi ansızın bir martıya saldırdı,
Hırsla, açlıkla,
Çok çevik, çok sertti.
Tırnakları göğsüne, dişleri sırtına geçti,
Martının şansızlığına üzüldüm bir an,
Ama o beklenmedik bir şekilde tek hamlede gözünü
çıkardı kedinin!
Bedeni yüzünün etrafında dönüyordu artık.
Kendini duvarlara, kaldırımlara çarpa çarpa kayboldu.
Şimdi kediye acıyordum
İki saniyede, iki yaşam el değiştirdi, hızlıca, vahşice...
Ve sen dostum, sırdaşım;
Bırak şimdi o kanlı kılıcı,
Öylece sokma kınına