Aklımdan bütün geçmişimi geçiriyor, elimde olmadan şaşıyorum: Neden yaşamışım sanki, ne amaçla dünyaya geldim?.. Yine de o amaç var olsa gerek. Kaderim mutlaka yüksek bir amaca yönelmişti, çünkü ruhumda sonsuz bir güç hissediyorum. Ama o kaderin ne olduğunu kestiremedim, boş, nankör tutkuların çekiciliğine kapıldım; onların ocağından demir gibi sert ve soğuk çıktım, ama soylu duyguların ateşini de bir daha gelmemecesine yitirdim-hayatın en güzel tomurcuklarını. O zamandan bu yana, kaç kere, kaderin elinde bir balta görevini yaptım! Cellatın baltası gibi, çoğu kez kötü bir niyet gütmeden, ama hiçbir zaman da pişmanlık duymadan mahkûmun başına indim. Aşkım, hiç kimseye mutluluk getirmedi, çünkü sevdiklerim uğruna bir şeyi gözden çıkarmadım. Kendi adıma sevdim, kendi zevkim için; onların duygularını, sevecenliklerini, sevinçlerini ve kederlerini iştahla tüketerek kalbimin garip bir ihtiyacını karşıladım hiç doymak bilmedim. Tıpkı, açlıktan ve yorgunluktan bitkin düşmüş birinin uykusunda güzel yemekler ve köpüren şaraplar görmesi gibi; uykusunda hayal gücünün uçucu tatlarını içine çeker, rahatlamış sanır kendini: Ama uyanır uyanmaz görüntüler kaybolur. İki katına çıkmış bir açlıkla, bir umutsuzlukla baş başa bulur kendini!