Üst düzey sağlık hizmeti Gorbachev Elena Naumovna. 6 Mayıs bu yıl o 91 yıl döndü. Küçük boy Şimdi dediği gibi, bir metre 52 santimetreye eşittir ve savaş yılları daha azdı. Askerler ona "bıldırcın" dedi. Yanındaki cephesinde bir asker öldürüldüğünde kadere inanmaya başladı ve yakalanmadan kaldı. Ama şükürler olsun, onunla yaşadığı sessiz Gerasimenko caddesinde buluşup onu duyabiliyoruz. tarih.
Her şey bize geçmiş savaşı anlatıyor. Sivil ve Büyük Vatanseverlik Savaşı’ndan geçen Korgeneral Vasily Gerasimenko’nun adını taşıyan sokakta buluşacağım. Stalingrad Savaşı'na katılan 28 ordusuna komuta etti.
Aniden, bunun Elena Naumovna ile tanıştığı anlaşılıyor. Ama hayır. Bu Anna Fedorovna Erokhova. Burada yaşıyor. Savaş sırasında 11 yaşındaydı. Stalingrad'ın kurtuluşunun yaşayan bir tanığıdır. Herkesle birlikte, daha sonra feat olarak adlandırılacak olan emek başarısına katıldı ve daha sonra binlerce Sovyet okul çocuğu için sıradan oldu. Buğday ve çavdar tarlalarını elleriyle otlattılar, Bereznyagi köylerinin yakınındaki tarlalarda ot topladılar ve sonra cepheye ekmek gönderdiler. Ve Almanlar geldiğinde yaşamak çok kötü oldu. “Evden kovulduk. Bir ahırda yaşadık. Ahırın bir tarafında bir inek duruyordu, annem ve ben diğer tarafında durduk ”dedi Anna Fedorovna. Evimiz makineli topçulardan oluşan bir Alman müfreze barındırıyordu. Her sabah ideolojik gösterimleri okumak için evin önünde dizilmişlerdi. Büyük notasyonları okudum. Köylerimiz hemen ön cephenin yanındaydı. Bir cesaretimiz var! Stalingrad'da birliklerimiz kazandığında, Almanlar rüzgar gibi havaya uçtu, her şey bir yerde kayboldu. Geldik! Orada kaç gözyaşı vardı! Ne kadar mutluluk vardı. Serbest kaldık. İkimizi hatırlıyorum tanka. Ve bunlardan birinde çavuş. Yakında her eve özgürlük geleceğini, zaferin yakında olacağını, düşmanın yenileceğini söyledi. Onlara kalbimizin son damlasına inandık. "
Ancak Elena Naumovna, askeri bir adam olarak, geç kalmaktan hoşlanmamasını bekliyor ve böyle bir durumla ama sembolik yoldan geçen insanlarla gözyaşlarına neredeyse elveda demek zorunda.
Elena Naumovna beni, her yerinden gelen küçük boy ve şaşırtıcı nezaketiyle hayrete düşürüyor. Bu, ne yazık ki, artık huzursuz dünyamızda yeni çıkmış fenomenler nedeniyle geri dönüşü olmayan bir şekilde kaybolabilecek bir tür nezaket.
Okuldan sonra tıp fakültesine gitmek istedi. Ve sonra - savaş. Ve her şey farklıydı. Bir keresinde sivil kıyafetli beş kişi okula geldi ve aynı soruyu lise öğrencilerine sormaya başladılar: “Ne olmak isterdiniz?”
- Ofise çağrıldığımda, sırayla dört kişi izci, radyo operatörü okumaya gitmem gerektiğini önerdi. Ve böylece dört kez genç Lenochka'ya uymayan tamamen farklı meslekler çağırdılar. Ve nihayet beşinci, “Tıbbı sever misiniz?” Diye sordu.
Elbette, diye yanıtladı. - Doktor olmayı hayal ediyorum.
Böylece rüya ve sert askeri gerçeklik tek bir düğüme sürüklendi.
Aralık ayında 1941, Kızıl Ordu'ya katılmak için gönüllü oldu, eski Gürcü şehri Dusheti'deki cerrahi bölümün kız kardeşi oldu. Şubat ayında, 1942 Güney Cephesi ordusuna gönderildi.
Elena da hastanede çalışmaya başladı. İlk yaralıyı, tren istasyonunun yakınında bulunan saha tahliye merkezinde gördü. Yaralılar hızla boşaltılmalı ve boşaltılmamalı, bandajlanmalı ve ağrı kesilmiş enjeksiyonlar yapılmalıydı.
Yaralıları ilk kez tarlada gördü. Şaşkın. Saha. Her yerden çığlık atıyor. Ama kaybolmamaları, iradesini yumruk haline getirmeleri ve yaralılara yardım etmeleri öğretildi. Ne de olsa, her dakika hesapta ve yaralıların kaderi sıhhi eğitmenlerin yetkin eylemlerine bağlı.
Tahliye merkezinde, genç kız kardeşler çalıştı ve aynı zamanda hemşirelik kurslarında çalıştı. Ardından, ön hatta gönderilmeleri gereken sipariş geldi. Sonunda Elena Gorbacheva için geldiler.
“Cadet, senin için geldiler,” dedi 1943 Mart ayında ona.
Helen bir sırt çantasıyla sokağa çıkıyor ve böyle küçük bir hemşirenin gözünde kargaşaya kapanan arabayı ve sürücüyü görüyor. Onu sessizce kokpitin içine koydu ve ön sıraya geçti, 807'in tüfeği alayının makineli tüfekler taburuna, 304'in tüfeği Zhitomir kızıl pankart bölümü (ikinci oluşum).
Neredeyse tüm savaşın içinden geçeceği gelecekteki komutanı ile görüşme bölümü Elena Naumovna, şu ana kadarki en küçük ayrıntıyı hatırlıyor:
- Sürücü kabinden atladı. Arabanın etrafında yürüdüm, kapıyı açtım, beni aldım ve yere koydum. Ve komutan ona sordu:
- Tıp eğitmenimiz nerede? Ne getirmedi mi?
“Ben getirdim,” diye cevaplıyor şoför.
Ve işte dışarı çıkıyorum.
“Annen” diyor komutan. - Sağlıklı bir adama ihtiyacım var, yaralıları nasıl çıkaracak?
Ve ayağa kalkıyorum. Sessizim Komutan sinirlenir ve der ki: "Onunla ne yapmalıyım?!"
Siyasi subay müdahale etti: "İlk savaşta kendini nasıl göstereceğini görelim ve sonra bir karar verelim."
İlk savaş küçüktü, kısaydı. Ağlamanın imkânsız olduğunu hatırladım, bunu bize öğrettiler, aksi takdirde beni banyo ve çamaşırhane kompleksine gönderirlerdi. Ve öğretildiğimiz gibi her şeyi yapmaya başladım. Her şeyden önce ağır yaralılara koştu.
İlk yaralandığımı hatırlıyorum. Midesinde yaralandı. Ona bir şans verdi, bir bandaj koydu. O, fakir, inliyor ve ruhum parçalandı. Ama ben göstermedim. Kaybolmadım, hayır.
Sonra bana asistan olarak bağlı iki askere komuta etmeye başladı, böylece yaralıları hızlıca sıralayabildiler: ağır yaralı - bir şekilde, hafifçe yaralanmış - diğeri. Ve böylece hızlı bir şekilde her şeyi yapmaya başladım: pansumanlar, enjeksiyonlar.
İkinci savaşta da hızlı bir şekilde yaralıları iki veya üç kilometre uzaklıktaki tıbbi tabura gönderdi. Yolun bombalanmadığı için şanslıydık.
Komutan daha sonra bana karşı tutumunu değiştirdi. Beni hızlı ve verimli çalıştığını gördü. Sonra beni övmeye başladılar: tıbbi taburdan çağırdılar ve yara örtülerinin o kadar iyi iş yaptığını sordular: Yaralıların hiçbirinde herhangi bir sorun çıkmadı.
Komutan bana diyor ki:
“Görünüşün çok aldatıcı.” O kadar verimli olduğunu düşünmedim.
Savaşlar arasında dövüşçülere ilk yardım sağlamayı, pansumanları düzgün şekilde uygulamalarını öğretti.
Sonra savaşlar, savaşlar, sargılar, yaralar sürekli akarsuya girdi. Neredeyse bir yıl geçti.
Bir keresinde, bir sükunet sırasında, komutan küçük bir konsey için tüm tabur liderliğini topladı ve kimin ödüllendirileceği hakkında bir fikir istedi. Ve hepsi tek bir sesle söylemeye başladı: “Hemşire, hemşire”. Bu yüzden Elena Naumovna'ya Kızıl Yıldız Nişanı verildi. 18 yaşındaydı.
Ve yine - kavga, kavga. Elena Naumovna, “Her zaman gideriz, gideriz” diyor.
Anlaşılan hemşirelerin ön tarafta olamayacakları ortaya çıktı. оружия. Çok sık genç kızlar ölmeye başladı: Almanlar yaralanmış ve onlara vurulmuş gibi davrandılar. Dali ve Elena tabanca. Ağır, kemer ağırlığının altına düştü. Ve sonra komutan kupasını almak istedi. Bir süre sonra onu komutana çağırdılar, istihbarat subaylarının Alman genel "dilden" elde ettikleri küçük bir tabancayı verdiler.
Ve yine - kavga, kavga. Zaten küçük boy ve "bıldırcın" adı verilen yorulmayan bakım makineli tüfekler için tecrübeli, ateş avcısı oldu.
"Askeri Haklar İçin" Madalyası ile ödüllendirildi.
Ve yine - savaşlar, savaşlar, ağır savaşlar. Bazen kışın soğuk zemin boyunca sürünecek birkaç kilometre vardı. Ve sıcak bir şekilde giyinmelerine rağmen - bir kazak, pantolon, ve sıkıca üzerine kemerle sıkıca sarılmış - yine de her tarafa soğuk bir şekilde girmişti. Ve eksi 40 derecelerinin altındaki dondaki yeryüzündeki on sekiz yaşındaki bir kız çocuğuna yatmak ne anlama geliyor?
Ve yine - kavga, kavga.
“Yenilikle gurur duyuyorum. Benden önce taburda kimse yoktu. Savaşın sonunda, toprağa gömülü ciddi bir şekilde yaralanan asker olup olmadığını siperler ve sığınaklar üzerinde kontrol etmeye başladık. İlk defa böyle aramalar yapıldı. Herhangi bir hışırtı dinledim. Üç sığınak geçti. Dördüncüe girdiklerinde boğumlu bir inilse yerden geldi. Hafif, zar zor duyulabilir. Ortaya çıkardılar. Yaklaşık kırk, sersem ve yaralı bir askerdi. Helen ona bir şans yaptı, salaham büyüdü - uyandı. Bir sedye üzerinde bir asker getirildi ve onu bir araba tabutuyla tıbbi taburuna götürdüler. Elena Gorbacheva'nın inovasyonu - siperler ve sığınaklar kazma savaşından sonra - daha sonra her yere uygulandı ve bunun için övüldü. Komutan cephe gazetesinin yazı işleri bürosunu aradı ve ondan Elena hakkında bir makale yazmasını istedi. Yazdım. Ve bir sonraki askeri rütbenin atanması için bir bildiri gönderdiler. Elena omuz askısı çavuşunu giydi.
Alman askerlerine yardım etmek zorunda mıydı? İzcilerin uylukta yaralanan bir Alman subayı, “dil” u verdiği bir davayı hatırladı. Ona sarıldı ve anestezik bir enjeksiyon yaptı. Tercüman karargahtan geldi ve askerlerle kavga eden böylesine küçük bir hemşire gördüğünde inanılmaz şaşırdı. Elena'ya hastaneye transfer olmasını teklif etti. Ancak Elena açıkça reddetti. Savaşçılarını bırakamadı. Genelde, onu sık sık cepheden almak istediler. Bir zamanlar Moskova'dan operasyon birimlerinin incelemesiyle gelen askeri komisyon üyeleri, küçük bir kızın filizlendiğini görmekten çok şaşırdı. Komisyonun bir üyesi şöyle dedi:
“Seni buradan alıp hastaneye transfer edeceğim.”
Ancak komutan cevap verdi:
- Bize burada çok büyük faydalar sağlıyor.
Evet, ve Elena Naumovna kendisi taburunu asla değiştirmezdi. “Haklı olduğumu, en çok ihtiyacım olan şeyin burada olduğunu bildiğimde ne kadar engelleyici olduğumu biliyorsunuz. Ön karakterimi taklit etti. ”
Ve iyi şansına inanmaya başladı.
Paltoyu bir mermi, tıbbi bir çanta ile deldi. Yanında bir asker öldürüldü ve hayatta kaldı.
Her nasılsa Almanlar pozisyonlarımızı uzun menzilli silahlardan kovmaya başladılar. Koşarken Elena, vagonun altına saklandı ve yanında oturan yaşlı asker - beş dakika önce botlarını attı - hemen boynundan bir parça çarptı ve yere düştü. Ölüme.
Başka bir dava vardı. Helen'in yanında bir asker vardı ve onu öldürdü. Yaşlı askerler ona “İki gömlek içinde doğdun” dedi.
Elena contusilos'un tek zamanı. Sığınağın dışına tırmandı ve kütük üstünde otururken, aniden bomba başladığında beklenmedik sessizliğe, güneşe ve mavi gökyüzüne hayran kaldı ve aniden bir dalga çarptı ve yere çarptı. Siyah. Karanlık. Ve sadece, bir siste sanki, bir mesafeden yoldaşlarının endişeli seslerini duyuyordu. Onlara “Ben yaşıyorum, yaşıyorum” dedi. Kulaklarından kan vardı, hiçbir şey duyamıyordu. Tıbbi tabur'a gönderildi. Ve üç gün sonra zaten ön cepheyi soruyordu.
Bir gün, komutan onu aradı ve şöyle dedi:
- Şafakta, savaşa giriyoruz, daha fazla giyinme materyali alıyoruz.
Her şeyi hazırladı ve komutana rapor etti. Ve sordu: “Belki gitmeyecek misin?” Şafak vaktinde, Almanlar tarafından kuvvetle takviye edilen istihbarat verilerine göre, karşı bankanın inişinde yer almak zorunda kaldılar.
Ama reddetti tamamen reddetti. Sabah saat iki buçukta hızlı bir sıra ile ortaya çıktılar, sigara içmediler, gürültü yapmadılar, hızlıca gittiler. Teknelere bindik. Öne çıkan kopmalar sol bankaya güvenle ulaştı ve gerisi dertte kaldı: Almanlar onları buldu ve iz mermilerine ateş etmeye başladı.
Elena Naumovna acı bir şekilde, “kaç tane kapak üst kata çıktı,” diyor. - Fakat askerlerimiz diğer tarafta bir yer edinmeyi başardılar. Her ne kadar onlara sonsuz saldırıları engellemek zorunda kaldım. Çok fazla kişi öldü! Alaylarının yaklaşık yüzde 30'u kaybedildi. Çok acı vericiydi.
Fakat hepsinden önemlisi Elena, komutanın hemen ölümünden etkilendi. Endişeyle, onların, taarruz gecesine kadar, araziyi keşfetmek için küçük bir grubun parçası olarak nasıl ortaya çıktığını hatırlıyor. Ayrıca hemşirenin yaralıların nereye yerleştirileceğini bilmesi gerekir. Komutan bir stereo tüpü izlediğinde, aniden tek bir atış çaldı. Doğrudan kafaya. Kan sıçradı, perdeleri damladı. Ve Elena yere bastırıldı - bölgede bir Alman keskin nişancı avlanıyordu. Bu günde hepsi tehlikeli bölgeden uzaklaşmayı başardı. Ve komutan onur ile gömüldü ve onuruna makineli tüfeklerden son voleybolu verdi.
Elena Naumovna'yı en çok etkileyen şey askerlerimizin inanılmaz dayanıklılığıydı. “Eşsiz olan böyle bir dayanıklılıktı. Almanlara göre çok az olmasına rağmen, hepimiz böyle bir enerji ve güçle yürüdük. Almanlar buna dayanamadı, her şeyi attı ve kaçtı. Bazen çok kötü yaralanmış bir adamı bandajlıyorsunuz, acı çekiyor ve hatta bir savaşa girmenizi istiyor. Askerlerimiz kısıtlama ve irade göstermişlerdir. Onlardan bu nitelikleri öğrendim. Hayatın ilerleyen saatlerinde her zaman bana her zaman yardımcı oldular. ”
Makineli tüfek taburları Prag'a ulaştı. Zafer Bayramı'nda herkes her türlü silahtan ateş etti, öpüldü, sarıldı ve ağladı.
Kaç Yelena Naumovna Gorbaçov Kızıl Ordu savaşçılarını kurtardı sayılmaz. Savaştan sonra, akrabalar ve askerler kendi aramaya başladılar: adresi Merkez Askeri Arşivi aracılığıyla öğrendiler. Denilen, parsel gönderdi. Parsellerden biri kurtarılmış bir Teğmen Aliyeva'dan Azerbaycan’dan geldi (adını hatırlamadı). Sonra onu birçok kez aradılar ve “Kocamı kurtardığın için teşekkür ederim kardeşim” dedi.