"Şövalye Kalesi" (1990) filminden kare. Bu şövalyeye taktıkları omuz vatkaları biraz fazla büyük ve onunla ilerlemeleri için onları sabitlediler, ancak genel olarak her şey çok iyi, özellikle çekim zamanı düşünüldüğünde. Ancak M. Görelik ona tavsiyede bulundu, öyleyse neden özellikle şaşırsın ki?
“Kalkanı seçmeden kaldırdı…”
A. Puşkin "Ruslan ve Lyudmila"
A. Puşkin "Ruslan ve Lyudmila"
hakkında hikayeler silah. Orta Çağlar. Puşkin'in Ruslan neden kendisi için bir kalkan seçmedi, çünkü orada, savaş alanında kesinlikle geniş bir seçeneği vardı? Fakat şiirin bahsettiği o çağda, savaşçıların kalkanları tamamen faydacı bir konuydu ve aşağı yukarı aynı görünüyordu. Barbar Avrupa, onları geç Roma İmparatorluğu'nun savaşçılarından miras aldı. Yani, çoğunlukla yuvarlaklardı ve bir umbonu vardı - merkezde, savaşçının elini korumak için gerekli olan ve kalkanın tutacağı üzerinde duran metal bir yarım küre.
Beatus de Las Huelgas el yazmasından minyatür, yaklaşık 1220. Pierpoint Morgan Kütüphanesi ve Müzesi, New York. İlginç bir şekilde, kasklarında belirtilen süre için tipik olan öne eğilmiş bir kulp var. Başın şeklini tekrarlayan yarım küre kasklar da görülebilir. Ancak yuvarlak kalkanlar büyük olasılıkla yerel İspanyol askeri geleneğine bir övgüdür.
Ayrıca, farklı yerlerdeki buluntuların da gösterdiği gibi, yaklaşık olarak aynı şekilde giyinmişlerdi. Kireç tahtaları alındı (Vikinglerin kalkana “Ihlamur Koruması” dediği boşuna değildi), üst üste bindirildi ve “balık tutkalı” ile yapıştırıldı, ardından merkezdeki bağlantı elemanlarına bir umbon takıldı , ve arkasında ahşap bir çapraz çubuk kolu vardı.
Bazı durumlarda, kalkanlar ayrıca deri ile kaplandı ve doğal mineral boyalarla boyandı. Çap yaklaşık 90 cm ve kalınlık 15-30 mm olabilir. Yani, çıtalar ya bir katmanda ya da iki katmanda - biri diğerinin karşısında yerleştirildi. Ayrıca, hem biniciler hem de piyadeler bu tür kalkanları kullandı.
Stuttgart Mezmurundan minyatür, 801-850. Menşe yeri: Paris, Fransa. Württemberg Eyalet Kütüphanesi, Stuttgart. Bu çizimde, kalkan ve umbon açıkça görülebilir ve giyildiği kayışlar için kalkanın yüzeyindeki perçinler bile. İllüstratörün bız şeklindeki, tipik olarak Roma mahmuzları gibi bir önemsemeyi bile tasvir etmesi ilginçtir, ancak bir nedenden dolayı üzengi çizmeyi “unutmuştur”. Ya da belki de o sırada Avrupa'da ortaya çıkıyorlardı, Kore'nin kuzeyinden * tüm Asya'ya ve Avrupa ovalarına uzun bir yolculuk yaptılar mı?
Ve şimdi biraz konunun dışına çıkmanız gerekiyor, ama sadece davanın iyiliği için.
Minyatürlerle çalışırken bazılarının üzerindeki görüntülerin kronolojik gerçeklere tam olarak uymadığını fark ettim. Örneğin, "Stuttgart Psalter" dan dışbükey "Frank kalkanları" zamanlarına, yani yazı zamanına karşılık gelir, ancak 1155-1160'da derlenen "Aziz Edwin Mezmurundan" kalkanlar, adını almıştır. Katip Edwin, Canterbury'deki (şimdi Canterbury Katedrali) Christ Church'ten bir keşiş, şimdi Cambridge'deki Trinity College'a ait ve Wren'in kütüphanesinde saklanıyor - hayır!
Bütün bir araştırma yapmak zorunda kaldım, bunun sonucunda, bu minyatürün, diğerleri gibi, 820-835'in eski "Utrecht Psalter" inden kopyalandığını ve şehrin üniversite kütüphanesinde saklandığını bulmanın mümkün olduğunu bulmam gerekiyordu. Utrecht. Eh, sanatçı eski resmi aldı ve mekanik olarak yeniden çizdi.
Aziz Edwin'in Mezmurundan Minyatür, 1155-1160.
Ve bu, iki yüzyıl sonra kopyalamak için bir model olarak kullanılan 820-835 tarihli Utrecht Zebur'un aynı minyatürü! Böylece, Orta Çağ sanatçılarının sahip olmasalar da ortaya çıktıkları ortaya çıktı. tarihsel ama önceki çizerlerin çalışmalarını kopyalamakta çok iyiydiler! Bu nedenle, bazen yaptıkları çizimlere dayanarak sonuç çıkarmadan önce kontrol edilmelidirler.
Ancak kopyalanmayan, ancak daha sonra yapılan "Aziz Edwin Mezmur" minyatürlerinde, askerlerin kalkanları zaten "ters bir damla" şeklinde çizilmişti! "Edwin's Psalter": 1150 dolaylarında önsözden minyatürlerle yırtık yaprak. Pierpont Morgan Kütüphanesi ve Müzesi, New York
Açıkça, 1066'ya kadar, yuvarlak kalkan amacı ile başa çıkmayı bırakmıştı ve biniciyi en az bir bacağını kaplayacak şekilde aşağı çekildi ve böyle bir savaşçı yaya olarak savaşmak zorunda kalsa bile, artık sinsi bir tehditle tehdit edilmedi. kalkanın alt kenarının altında olduğu için bacaklarına kılıçla üfleyin!
İngiltere'de, “ters bir damla” şeklindeki bu tür kalkanlara hala “serpantin” denir (“uçurtma” kelimesinden - uçurtma). Ayrıca, ne anlama geldiğine bağlı olarak “Norman” ve “Norman” kalkanları olarak da adlandırıldılar - Fatih William'ın (Guillaume) 1066'da İngiltere'yi veya sakinlerini - “Normanlar” ve hatta “Normanlar” fethetmek için yola çıktığı Normandiya. ".
Boyalı kalkan. "İncil", 1000-1200 Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris
Ve sonra kalkanlarında boyalı amblemler belirdi. Böylece, "Bayeux'den nakış" üzerinde çok renkli sarma haçları ve ejderhalar görebilirsiniz. Chronicle of Chronicles el yazmasının kalkanlarında çok renkli çizgiler görebilirsiniz. Kalkanın boyutları kendilerini tepeden tırnağa örtmelerine izin veriyordu ama aynı zamanda hem çok ağır hem de beceriksizdi.
John of Worcester'ın Chronicle of Chronicles'ından çizgili kalkanlar. Minyatür: Henry I'in Vizyonu, c. 1140 Corpus Christi College Kütüphanesi, Oxford. Henry'nin zincir postalı ve kalkanlı arkadaşları bir rüyada onu öldürmeye geldi
Bize zaten tanıdık gelen karakterler: Stephen Harding'in İncil'inden David ve Goliath, 1109-1111. Burgonya, Fransa Dijon Belediye Kütüphanesi. Burada tasvir edilen kalkan belli ki çok ağır olmalı!
Eh, o zaman böyle bir kalkanın ön yüzeyi, Navarre Picture Bible, 1197 Pamplona, İspanya'dan bir minyatür gibi görünebilir. Devlet Kütüphanesi, Madrid. Yani, bu savaşçıların kalkanları henüz silah amblemi haline gelmemişti, ancak üzerlerine “satranç tahtaları”, uçları zambak şeklinde yıldızlar ve “kuşlar” çizmeye başlamışlardı.
XIII'ün sonu - XIV yüzyılın başlangıcı, koruyucu silahlar alanındaki birçok yenilikle işaretlendi ve bu da ilk etapta savaşçıların ve şövalyelerin görünümünü önemli ölçüde değiştirdi. Metal dizliklerin ve tozlukların görünümü, hemen büyük ölçüde küçülen ve "demir" şeklini alan kalkanın boyutunu hemen etkiledi. Şimdi şövalye armalarını tasvir etmeye başladılar, bir Batı Avrupa şövalyesinin “seçmeden bir kalkan kaldırması” neredeyse imkansız hale geldi. Ne de olsa, onu şimdi tam olarak kalkan ve yama kıyafetlerinin yanı sıra at battaniyesinden tanıdılar!
Şair ve şövalye Waxmuth von Künzingen. Codex Manes, ca. 1305 - 1315 Heidelberg Üniversitesi Kütüphanesi, Baden-Württemberg
Burada açıkça Goliath-orijinalimiz var. Zaten o yılların Fransız şövalyeleri için geleneksel olan baldır ve dizlikler giymiş, ancak nedense eletler farklı şekillerde. Muhtemelen o şekilde de giydiler, ama bunun anlamı neydi? "Tarihi İncil". TAMAM. 1300-1325 Saint-Omer, Fransa Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris
Ancak, tüm bunlar şövalyelere yeterli görünmüyordu ve omuzlarına armasının görüntüsünün de uygulandığı “kalkanlar” (elletes, espaulers) giyme fikrini ortaya attılar.
En çeşitli biçimlere sahiptiler: kareler, dikdörtgenler ve hatta diskler ve eşkenar dörtgenler. Aynı zamanda, “haşlanmış deriden” veya hatta sadece kumaşla kaplanmış kontrplaktan yapıldıkları için koruyucu bir rol oynamadılar. Üstelik, görünürdeki sadeliklerine rağmen, hiçbir şekilde ucuz bir dekorasyon değillerdi. Örneğin, Kral II. Edward'ın gözdesi Pierre Gaveston, brokar ve incilerle süslenmiş "kalkanlar" giydi!
Ve sonra gerçekten gerçek bir "dedektif hikayesi" vardı ...
Walter de Milemet'in incelemesindeki şu resme bakın: On the Nobility, Wisdom and Prudence of Kings, 1326-1327. Aziz George, Kral Edward III'e bir kalkan ve bir mızrak sunar. Görünüşe göre özel bir şey var mı? Ve işte ne: tasvir edilen şövalyenin sağ omuz yastığındaki veya at battaniyesinin sağ tarafındaki hanedan hayvanların tersine çevrilmesi bazen yüzleri öne doğru konumlarını göstermek için kullanıldı, çünkü canavar düşmana geri döndü “ korkakça” hanedanlık armaları kurallarına göre. Ancak, bunu bir palto üzerinde yapmak geleneksel değildi ve burada sanatçının bariz bir hatasıyla uğraşıyoruz. Yani, ne yazık ki, her zaman ve geçmişte de yanıldılar! Christ Church, Londra
Ama en ilginç şey, aşağı yukarı aynı zamana ait bir el yazması var - “Saatler Kitabı. Sarum Kullanımı, 1300-1320 Aynı figürlerin çok benzer şekilde çizildiği, ancak kralın paltosundaki leoparların doğru çizildiği Oxford Üniversitesi Bodleian Kütüphanesinden!
Ve işte soru: kim kimi kopyaladı?
Bodleian Kütüphanesi'nden Saatler Kitabı birincil ise ve Christ Church'ten keşiş arsayı yeniden çizdiyse, yanılıyordu. Ve ilk el yazması birincil ise, o zaman sadece Mesih Kilisesi'nde hanedanlık armaları kurallarına göre düzeltildi. Şimdi sadece biraz kaldı: o zaman için bu göze çarpan hatayı kimin yaptığını belirlemek için şu veya bu el yazmasının ne zaman yazıldığını daha kesin olarak bulmak.
Büyük olasılıkla, birincil olan bu el yazması. Gerçekten de, kalkanın üzerinde en büyük oğlu belirten bir “lambel” (“turnuva tasması”) görüyoruz. Yani, burada Edward'ın hala yaşayan bir babası var ve eğer öyleyse, o zaman ... ilk el yazmasında çizim ondan yapıldı ve ... içindeki doğru olan yanlış olan için düzeltildi!
Ayrıca, çalışmalarının tüm dar sınırlarına rağmen, Orta Çağ nakkaşlarının ... büyük hayalperestler olduğu ve bazen kendilerine "herhangi bir İncil'e uymayan" şeylere izin verdikleri ortaya çıktı!
Burada, örneğin, 1300-1350 Tarihsel İncil'den bir minyatür. Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris. Gerçek şu ki, omuzlarında ellet kalkanları olan bir şövalyenin kıyafetlerinde çok ünlü bir kişiyi tasvir ediyor: Filistinlere karşı mücadelede istismarlarıyla ünlü olan ve bir zamanlar birçok düşmanı öldüren Eski Ahit Samson .. ... eşek çenesiyle! Ama nasıl hanedan "apoletlerine" sahip olabilirdi? Eh, elinde tuttuğu çene, bir eşeğe değil, bir timsaha aittir!
İlginç bir şekilde, aynı zamanda, üst düzey miğfer, şövalye zırhına bir zincirle bağlanmaya başladı. Üstelik zincirli kulplardan göğsüne hem kılıç hem de hançer takmak moda oldu, böylece o zaman farklı bir moda şövalyesi neredeyse tamamen zincirlere dolandı! Bu kadar uygun olması pek olası değildi, ancak moda her şeye kadir ve bu yeniliğe katlanmak gerekiyordu. Bu zincirler heykellerde açıkça görülmektedir. Ancak bir nedenden dolayı, minyatürlerde pratik olarak tasvir edilmediler.
Piyadelere gelince, zaten XNUMX. yüzyılın sonunda kılıçlarla savaşıyorlar, umbonlu küçük yuvarlak düz kalkanlar kullanmaya başladılar. Ve o kadar iyi ve kullanışlı oldukları ortaya çıktı ki, XNUMX. yüzyılın ortalarında kullanıldılar.
Buckler veya "yumruk kalkanı". "Maastricht Saatleri Kitabı", 1300-1325 Hollanda. İngiliz Kütüphanesi, Londra.
Ancak, XNUMX. yüzyılın başlarında, şövalyeler o kadar güçlü sağlam dövme zırh aldılar ki, kalkanları neredeyse tamamen terk ettiler ve eğer yaptılarsa, esas olarak turnuvalardaydı!
1420'nin bu minyatürüne bakın. Bu zırhlı adamların gerçekten kalkanlara ihtiyacı yok! Şövalye romanı "Guiron le Courtois" den minyatür. Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris
Şövalye binicilerinin mahmuzları 1066. yüzyıldan beri çok değişti. Ancak eyer, daha çok sırtlı bir sandalyeye benziyor, XNUMX'dan beri öyle kaldı. Ve hepsi, ağır silahlı bir binicinin düşme riski olmadan güvenebileceği ve bu tür binicileri şövalyelere dönüştüren tam olarak böyle eyerler ve güçlü üzengilerdi. Battaniyelerin atlarda göründüğü durumlarda kısa bız şeklindeki mahmuzlar, çok uzun olmalarına ve hatta bir şövalyenin atını zincir posta yoluyla bile mahmuzlayabileceği dönen bir yıldıza sahip olmalarına neden oldu!