ABD Hava Kuvvetleri liderliği B-2'in son insanlı ağır bombacı olabileceğinden korkuyor. Bu uçak türü ilk olarak Amerikan ordusu 1980-i tarafından kabul edildi ve o zamandan beri ABD hava kuvvetlerinin bel kemiği oldu. Bununla birlikte, yeni teknolojiler (daha verimli füzeler ve İHAlar) ağır bombardımanların kullanımına son verebilir. Şu anda, Amerika bu tür uçaklardan daha az 200'e ve en son model olan B-20'in yalnızca 2'ine sahiptir. Sadece B-600'te uçmuş olan 2 çalışanları aktif olarak hizmet veriyor. Bu toplam Hava Kuvvetleri pilotu sayısının yüzde birinden az. Dahası, bu pilotların yalnızca 35'i bin saatten fazla bir süredir B-2'e uçtu ve yalnızca 17'leri hala B-2'te hizmet ediyor. B-2'te bin saat uçmak genellikle on yıl veya daha fazla sürer, çünkü pilotlar doğrudan uçmayla ilgili olmayan işlerde çok fazla zaman harcarlar. Hiçbir pilot henüz B-2000'te X-NUMX saatlerini uçurmadı. Herhangi bir uçağın uçuş personelinin temelini oluşturan bu kadar az sayıda asla, yeni ağır bombardıman uçağının çok fazla destekçisi olmaması şaşırtıcı değildir.
Hava Kuvvetleri uzun zamandır yeni bir ağır bombardıman uçağı için planlar geliştiriyor, ancak buradaki en büyük sorun uzun menzilli bir bombardıman uçağı için yeterli para almaktı. Hava Kuvvetleri, 15 yılları boyunca uzun vadeli bir bombardıman uçağı tasarlayabilecek, geliştirebilecek, inşa edebileceğini ve kabul edebileceğini iddia ediyor (her biri için 550 milyon dolar). Mevcut maliyetlerin çok sayıda kullanılması durumunda geliştirme maliyetleri düşük kalacaktır. Aslında, uzun menzilli bir bombardıman uçağı, F-35'in, 6-10 tonluk akıllı bombaları yakıt doldurmadan 9000 kilometreden daha fazla taşıyabilen genişletilmiş bir versiyonudur. Birkaç kongre, hava kuvvetlerinin bu planları gerçekleştirebileceğini ve denemelerine izin verilirse uzun vadeli bombardımanların zamana hazır olmayacağına ve her birinin bir milyar dolardan fazlaya mal olacağına inandığını düşünüyor. Dahası, Hava Kuvvetleri'nin bütçesi küçülüyor ve devasa maliyetler eski F-35 ve F-16'in yerini almak için binden fazla yeni F-15'ten başlıyor. Ayrıca, şu anda hava kuvvetlerine yön veren savaş pilotlarının şu anda hiç memnun olmadığı göze çarpmayan savaş İHA'larına gitme arzusu var. Uzun menzilli bombardıman uçaklarının ve genel olarak insanlı uçakların geleceği pek parlak görünmüyor. ABD Hava Kuvvetleri'nin liderliğinin istekleri ne olursa olsun, insansız hava araçlarının başlaması ve tüm yeni F-35'in ödenmesiyle ilgili daha acil problemlerle uğraşmak zorunda kalacaklar.
Hava Kuvvetleri aynı zamanda hizmet verdikleri az sayıda B-2'yi modernleştirmeye devam ediyor. Son birkaç yılda modernizasyon, şimdi her B-2'nin 80 akıllı 227 kg bomba taşımasına izin veren bir bomba rafı değişikliği içeriyordu. Ayrıca, B-2 üzerine aktif fazlı dizi antenli (AFAR) bir radar da kuruldu. AFAR, bağımsız olarak farklı yönlere yönlendirilebilen binlerce küçük yayıcıdan oluşur. AFAR radarları, esas olarak çok sayıda hedefi aynı anda izleme yetenekleri nedeniyle popülerdir. AFAR B-2, bombacının hedefi bağımsız olarak tespit etmesine ve 80 JDAM'dan biriyle onlara saldırmasına izin verir. V-2 ayrıca AFAR veya kameralardan diğer uçaklara (İHA'lar dahil) daha hızlı veri aktarmasına izin veren daha güçlü uydu iletişim hatları aldı. 80 JDAM ile Hava Kuvvetleri bir B-2'yi bir bütün olarak görüyor filo 80 farklı hedefi yok edebilen bombardıman uçakları.
B-2, ilk kez Kosova'nın bombalanmasının 1999 yılında kullanılan karmaşık bir uçaktır. Bu uçağın, savaş koşullarında bakımı zordu, çünkü radar karşıtı kapsamı zaman alıcı bakım gerektiriyordu. Bir saatlik uçuş için 53 çalışma saatleri gereklidir. Hava Kuvvetleri'ndeki normal savaşa hazırlık oranı 0,6 (uçağın% 60'i tamamen çalışıyor), ancak B-2 oranı sadece 0,33 idi. O zamandan beri, durum önemli ölçüde düzeldi, ancak B-2, B-52 veya B-1В gibi diğer ağır bombardıman uçaklarından çok daha fazla bakım gerektiriyor.
2 bir ton 181 ağırlığındadır, 1980'ler sırasında geliştirilmiştir ve 1992 yılında hizmete girmiştir. B-2, çok gelişmiş, uygulaması zor ve çok, çok pahalı olan, temelde yeni ve denenmemiş teknolojilerin bir birleşimidir. 25 milyarlarca dolar harcanmadan önce B-2 havaya uçtu ve öngörülen maliyetler uçağın 70'indeki 132 milyar dolardan fazlaydı. Her uçak için iki milyar dolardan fazla bir maliyetle 1996 tarafından yalnızca yirmi bombardıman inşa edildi. Bu, iki B-2'in atomik bir uçak gemisinden daha pahalıya mal olduğu anlamına gelir ve bir B-2, yarım düzine LGM-118A Peacekeepe ICBM'sine ve yüksek güvenlikli barınaklara mal olur. 2, 20 kilometreden fazla bir süre boyunca veya havada yakıt ikmali ile gezegenin herhangi bir noktasına 8000 ton bomba taşıyabiliyor. Gizli teknoloji, bir B-2'in, bazıları bombalama sırasında kaybolacak bir düzineden fazla başka özel uçağın gerekli olduğu bir durumda çalışmasına izin veriyor. Sonuç olarak, Hava Kuvvetleri B-2'e gezegende herhangi bir noktaya hızlıca gönderilebilen ve bu durumda 80'e yüksek hassasiyetli bombalarla saldırabilen bir savaş gemisi gibi davranıyor. Bu benzeri görülmemiş potansiyel henüz tam olarak kullanılmamış. Günümüzde akıllı bombalar üretmek için B-52 veya B-1 kullanmak çok daha ucuz. Gelişmekte olan İHA'larla, yeni ağır bombardıman uçaklarının rekabet edemeyeceği anlaşılıyor.
Bu arada, sadece Rus Hava Kuvvetleri yeni bir ağır bombacının gelişmesinden bahsediyor. Başka hiç kimse bu tür bir zeplin içinde geleceği görmez ve Rus generaller Amerikalı meslektaşlarıyla aynı engellerle karşı karşıya kalır. Yeni nesil ağır bir bombardıman uçağı hala görünebilir, ancak buna karşı tüm olasılıklar.