Amerikan hükümeti, SSCB'ye Japonya ile savaşa girme tarihlerini sorgulayarak defalarca başvurdu. Bu temyizler Washington’un Moskova’yı Japonya’yla savaşma kararıyla hızlandırma arzusunu dile getirdi. SSCB'yi, Almanya'nın yenilgisinden önce bile, Japonya ile savaşa çekmek arzusu, Uzak Doğu'da Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'nin politikalarının en önemli özelliklerinden biriydi. Washington ve Londra, Rusya'nın iki stratejik cephede savaşmasını istedi ve olası en büyük kayıplara maruz kaldı.
Ancak Moskova, "ortakların" ikiyüzlü özlemlerini anladı. Bu nedenle, Moskova Dışişleri Bakanları Toplantısı'nda ve 1943'ta Tahran'da yapılan bir konferansta ve 1944'taki Moskova'daki Churchill ve Eden görüşmelerinde görüş alışverişinin ardından, Hitler Almanya'nın Sovyetler Birliği tarafından Japonya ile savaşa girmesinden önce açıkça anlaşıldı. söz konusu değil.
Şubat ayındaki Kırım 11 Konferansında, 1945, Stalin, Roosevelt ve Churchill, SSCB'ye, Almanya'nın teslim edilmesinden bir ay sonra 2-3 aracılığıyla Japonya ile savaşa girmesini sağlayan gizli bir anlaşma imzaladı. Aynı zamanda, Moskova bir takım koşullar belirledi:
- Moğolistan Halk Cumhuriyeti’ndeki (Dış Moğolistan) statükonun korunması;
- 1904’taki Japon saldırısı ile ihlal edilen Rusya’ya ait hakların restorasyonu. Yani, Sovyetler Birliği komşu adalarla Güney Sakhalin'i geri döndü. Rus deniz üssü olarak Port Arthur'un kiralanması onarıldı. Sovyetler Birliği'nin tercihli çıkarlarını garanti altına alarak Dairen (Uzak) ticaret limanının uluslararasılaşması gerçekleşti. Çin Doğu Demiryolunun ve Güney Mançurya Demiryolunun Ortak operasyonları, Karma Sovyet-Çin Derneği temelinde, SSCB'nin önleyici pozisyonunu sağlamak için Dairen'e erişim imkanı sağladı. Aynı zamanda, Çin Mançurya’da tam egemenliği korudu.
- Kuril Adaları'nın SSCB'ye transferi. Bu kararın tarihi Rusya-SSCB için Kuril Adaları'nı kalıcı olarak güvenceye almak.
1945'in başlangıcında Uzak Doğu'ya ek transfer önlemleri planlanmış, ancak Finlandiya'daki cephe mücadelesinin sona ermesinden sonra serbest bırakılan tüm rezervler, merkezi (Berlin) yönünde taarruz yapmak için kullanılmıştır. Bu nedenle, birliklerin Uzak Doğu'ya devri daha sonra başladı.
5 Nisan 1945, Sovyetler Birliği, Japonya ile olan tarafsızlık anlaşmasını kınadı. Açıklamada, anlaşmanın imzalanmasından bu yana durumun kökten değiştiğini belirtti. Almanya, SSCB'ye saldırdı ve Almanya'nın bir müttefiki olan Japonya, SSCB'ye karşı savaşta ona yardım ediyor. Japonya’nın, SSCB’nin müttefiki olan ABD ve İngiltere ile savaş halinde olduğu da kaydedildi.
Moskova'nın kararı, Kuniaki Koiso ofisinin istifasına yol açtı. Nisan 7'te Amiral Kantaro Suzuki yeni bir kabin kurdu. Yeni Japon hükümeti, Almanya ile ittifak taahhüdünü tekrar onayladı. Japon liderliği, Hitler rejiminin en az Temmuz 1945’e kadar devam edeceğini umuyordu, böyle bir sürenin Güney Denizleri bölgesinden Japonya’ya çekilmesi için yeterli olduğu düşünülüyordu. Japon komutası, eğer Almanya birkaç ay daha devam ederse, ABD-İngiliz birliklerinin Avrupa'dan Pasifik Okyanusu'na transferini engelleyeceği ve Japonya'nın savunmayı güçlendirmesi için biraz zaman kazanmasına izin vereceğine inanıyordu.
Hitler'in ölümü ve Almanya'nın teslim olması hakkındaki haberler bile Japonya’nın mücadeleye devam etme konusundaki kararlılığını sarsmadı. 3 Mayıs 1945, Hitler'in ölümü ile ilgili bir açıklama Suzuki yaptı. Japon hükümetinin başı, Japon halkına Japonya'nın kesinlikle zafer kazanacağına dair güvence verdi. 9 Mayıs 1945 Japon hükümeti mücadeleyi sürdürmeye ve ne pahasına olursa olsun zafer kazanmaya karar verdi.
Almanya'nın teslim olması, Japonya'nın askeri-politik durumunda ve Asya-Pasifik bölgesindeki tüm durumda temel değişikliklere yol açmasına rağmen, Japon makamları acı sona eren savaş hakkında konuşmaya devam etti. Şimdi Japon propagandası, insanları Almanya’nın teslim olmasının Japonya’nın konumunu etkilemeyeceğine ikna etti. Şimdi Almanya çöktü, Japon makamlar açıkça Hitler rejiminin stratejik yanlış hesaplamaları ilan ettiler. Oldukça doğru olduklarını belirttiler: Rusya’ya karşı kampanya başlatılmadan önce İngiltere’nin ele geçirilmesinin reddedilmesi, çünkü iki stratejik cephede mücadele etmek gerekti; Kızıl Ordu'nun gücünün ve sosyalist sanayi sisteminin olanaklarının küçümsemesi.
Aynı zamanda, Japon seçkinleri arasında rakiplerle olası bir anlaşma yapılması konusunda bir fikir birliği yoktu. Japon seçkinlerinin bir kısmı Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere ile uzlaşmaya hazırdı. Askeri yenilginin önlenemediği, ancak emperyal rejimi korumayı ve ümitsiz bir mücadelede “bütün milletin onurlu ölümünü” önleyebileceği açıktı.
Suzuki hükümeti mücadeleyi "muzaffer sona" kadar devam etmeye karar verdi ve aynı zamanda rakipleriyle de anlaşma yapmaya çalıştı. Japon makamlar, Amerikan-İngiliz birliklerine şiddetli direniş uygulayarak Washington ve Londra'yı koşulsuz teslim olma talebini bırakmaya ikna edebileceklerine inanıyorlardı. Muhtemel diplomatik müzakerelerin önünü açmak için, Mayıs 15'teki Japon 1945 hükümeti, eski Avrupalı müttefiklerin var olmayan hükümetleriyle olan anlaşmalarını iptal etti.
Tokyo'da, Çin'deki Kuomintang ile ortak bir dil bulmaya çalıştılar ve Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve SSCB birliğinde bölünme umuduyla. Japonlar San Francisco konferansını yakından takip ettiler ve bunun III. Dünya Savaşı'na dönüşeceğini umdular. Bazı açılardan Japon liderliğinin durumu doğru değerlendirdiği açıktır. Sovyet medeniyeti ve Batı uzlaşmaz düşmanlardı ve aralarındaki çatışma kaçınılmazdı (zaten devam etmekteydi, ancak bilgi sahibi, gayri resmi alanda). Ancak, Tokyo'da, daha önce olduğu gibi, Berlin'de yanıldılar. Evet, SSCB ve Anglo-Saxon güçleri jeopolitik muhaliflerdi, ama o sırada ortak bir hedefleri vardı - Almanya ve ardından Japonya'nın yenilgisi. ABD, Japonya ile savaşı sonlandırmadan, SSCB ile açık bir mücadele başlatmayacaktı.
23 Nisan 1945'te, İsviçre'deki Japon deniz ataşesi Yosira Fujimura, ABD Stratejik Hizmetler Departmanı ile görüşmelere başladı. Müzakereler yaklaşık iki ay sürdü. Japonlar gelecekteki emperyal gücün sorunlarıyla ilgileniyorlardı, filoyanı sıra Tayvan ve Kore. Amerikalılar, Japon milleti ve ticaret filosu için kutsal olan emperyal hanedanı korumanın mümkün olduğunu açıkça belirtti. Kore ve Tayvan konusunda, Japonlar tavizlere güvenemediler. Amerikalılar bizzat bu bölgeler üzerinde kontrol kurmak istiyorlardı.
Japonlar, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere temsilcileriyle ve diğer kanallarla gizli görüşmelerde bulundu. Boşuna sonuçlandılar. Washington, Sovyetler Birliği savaşa girmeden önce Japonya’nın teslimiyetini kabul etmekten çekinmedi. Almanya’nın teslimiyetinden bahseden Amerikan Cumhurbaşkanı Truman, bunun Japonya’nın değil, yalnızca silahlı kuvvetlerinin kayıtsız şartsız teslim olmasının bir sorunu olabileceğini vurguladı. Başka bir deyişle, ABD, “koşulsuz teslimiyet” kavramını daraltarak Japonya’ya manevra yapma imkanı verdi. 8 Mayıs'tan 4 Ağustos 1945'e kadar Amerikalılar, Japonya için düzenlenen özel radyo programlarını yürüttüler, Japon liderliğine Japonya'nın ABD'ye savaşa girmesini beklemeden yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'ne teslim etmesinin daha uygun olacağını açıkça belirtti. Bununla birlikte, Amerikan-Japon çelişkilerini uzlaştırmak mümkün değildi.
Japonlar SSCB konusunda da benzer adımlar attılar. Şubat-Mart 1945’te Japon hükümeti, Moskova’yı Japonya ile ABD arasındaki barış görüşmelerinde arabulucu olmaya ikna etmeye çalıştı. Suzuki kabine Nisan 1945’te iktidara geldikten sonra bu denemelere devam edildi. Mayıs ayı ortalarında, arabuluculuk konusunu görüşmek üzere Japonya Yüksek Askeri Konseyi üyelerinin üç toplantısı yapıldı. Chiang Kai-şek hükümetine veya tarafsız ülkelere (İsviçre ve İsveç) itiraz etmek için fikirler reddedildi. Toplantı SSCB'ye arabuluculuk başvurusunda bulunmaya karar verdi. Bu görev, Sovyet Büyükelçisi Jacob Malik ile görüşecek olan eski Başbakan Hirotake Hirota'ya verildi.
3 ve 4 June iki toplantı gerçekleştirdi. 24 Jun Hirota SSCB Birliği'ni önerdi: "Japon tarafı ... Asya'daki zaferlerinin ve eylemlerinin gelecekte Rus tarafı ile koordine edilmesini diliyor." “Rusya'nın büyük toprak gücü” ile Japonya'nın deniz gücü arasındaki çabaları birleştirmenin uygun olacağı görüşünü dile getirdi. Hirota'ya göre, Japonya petrole ihtiyaç duyuyordu, SSCB karşılığında Güneydoğu Asya'dan ürünler sundu - kauçuk, kurşun, kalay, tungsten vb.
Tokyo’nun Moskova ile müzakere etme girişimleri gibi, bu müzakereler de başarısız oldu. Japonya bu tekliflerle çok geç. Genel olarak, Rusya ve Japonya'nın Asya-Pasifik bölgesindeki stratejik birliği, dünyadaki durumu önemli ölçüde değiştirebilir. Batı zor bir durumda olacaktı. Rus ve Japon medeniyetleri, Pasifik'te bir refah ve istikrar bölgesi oluşturabilir. Ancak böyle bir birliktelik ancak 1904-1905’taki Rus-Japon savaşından önce ortaya çıkabilir. Sonra Anglo-Saxons ustalıkla Rusları ve Japonları yola çekti. Daha sonra, Japonya, 1920-1930-s'de, SSCB'ye yönelik olarak önceki stratejik hataları ortadan kaldıran bir takım adımlar atabilirdi. Fakat Japonlar, Rus toprakları pahasına kuzeydeki imparatorluklarını genişletmek istemediler. Şimdi Japonya yenilginin eşiğindeydi, bir birlik önermek zaten anlamsızdı. SSCB'yi Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'ye itmek politik bir hile ve umutsuzluk jestiydi. Moskova bunu iyi anladı.
Potsdam
Japonya, Çin, ABD ve İngiltere ile olan savaşı hala geciktirebilir. Ağustos ayına kadar, Japon İmparatorluğu'nun silahlı kuvvetleri, 1945 milyonu harekete geçirme olasılığı ile 7 milyona yaklaşıyordu. ABD-İngiliz komutası Japonya’ya iniş için kanlı ve pahalı bir bedel ödemek zorunda kalacaklarını biliyordu. Ek olarak, Washington ve Londra, metropolde Japon ordusunun yenilmesinden sonra Asya'daki sayısız birliğinin de teslim olduğu konusunda güvende olmadılar. Ve böyle büyüklükteki iniş operasyonunun hazırlığı bile büyük zorluklarla doluydu. Örneğin, ABD’nin Avrupa’dan Pasifik Tiyatrosu’na büyük kuvvetler aktarması gerekiyordu. 1,5 yazında Uzak Doğu'daki güç dengesini değerlendiren ABD-İngiliz müttefiki istihbarat, Sovyet ordusunun saldırı operasyonlarının Japonya'nın vinç tarafından işgalinin başarısı için arzu edildiğini bildirdi.
Bu nedenle, Potsdam Konferansı SSCB'nin Japonya ile savaşa girmesini nihayet onayladı. Hiçbir şey için değil, Potsdam'a ulaşan Truman, konferanstaki ana hedeflerinden birinin SSCB'nin Uzak Doğu'daki savaşa girmesini sağlamak olduğunu açıkladı. Ancak, bu çok çaba sarf etmedi. Moskova müttefiklere karşı yükümlülüklerini yerine getirdi ve Japonya ile savaşa ilgi duydu. Mayıs ayında daha fazla 28, Moskova savaşa giriş tarihi olarak adlandırdı - Ağustos 8'taki 1945.Kırnak anlaşmasına göre, Sovyet ordusu Almanya'nın teslim edilmesinden iki ya da üç ay sonra gerçekleştirilecek, Almanlar Mayıs'ta 8'te teslim olmaya hazırdı, bu nedenle Sovyet birlikleri Ağustos ayında 8'te fırlatmaya hazırdı.
Potsdam Konferansı sırasında Uzak Doğu'daki savaşın birçok sorunu tartışıldı. Kızıl Ordu Genelkurmay Başkanı Antonov, düşmanlıkların başlamasının Çin tarafıyla görüşmelere bağlı olduğunu, Sovyet'in Uzak Doğu'daki taarruzun amacının Mançurya'daki Japon birliklerini yenmek ve Liaodong Yarımadası'na erişmek olduğunu söyledi. Genel olarak, SSCB’nin Japonya’ya karşı savaşa girmesine ilişkin müzakereler başarılı oldu. Amerika Birleşik Devletleri tatmin oldu.
ABD, İngiltere ve Çin’in Japonya’yı Temmuz 26 1945’in Potsdam Deklarasyonu’nu kullanarak teslim olmaya teşebbüs etmemeleri sonucunda SSCB yardımına duyulan ihtiyaç daha da belirginleşti: Japonya’ya bir ültimatom verildi: tüm silahlı kuvvetlerin derhal koşulsuz olarak teslim edilmesini ilan etmek; ordunun ülkedeki gücünü ve etkisini ortadan kaldırmak; mesleği kabul etmek; işgal altındaki bölgeleri Tayvan ve Kore de dahil olmak üzere müttefiklere devretmek; Honshu, Hokkaido, Kyushu, Şikoku adaları üzerindeki Japon egemenliğinin kısıtlanmasını kabul etmek; savaş suçlularının cezalandırılması; Ülkede demokratik bir rejimin kurulması vb.
Potsdam Deklarasyonu, SSCB'nin katılımı olmadan geliştirildi ve ABD'nin Japonya üzerinde tek taraflı kontrol kurma arzusunu yansıtıyordu, ancak içeriği İkinci Dünya Savaşı'nın başlarında amaçlandı ve Uzak Doğu'da barışın kurulmasına katkıda bulundu, böylece 8 Ağustos 1945 Moskova katıldı.
Japonya'ya atom saldırısı
Sovyet sisteminin devasa başarıları, tüm ilerici insanlıklara adil bir dünya düzeninin inşası için umut verdi, dolayısıyla ABD “evin ustasının” kim olduğunu göstermek istedi. Washington insanlığa yeni olanın korkunç gücünü göstermeye karar verdi. оружия - atomik silahlar. 16 Temmuz 1945.Amerikanlar ilk atom bombası testini yaptılar ve şimdiden 24 Temmuz'unu yaptılar. Truman, stratejik USAF komutanlarına emir verdi: "İlk özel bombayı bırak ... yaklaşık 3 Ağustos 1945, aşağıdaki nesnelerden birine": Hiroşima, Kokura, Niigata, Hiroşima. "
6 Ağustos 1945, Hiroşima şehrinin korkunç bir trajedisi idi. Atom bombası havalandı, yaklaşık 600 metre yükseklikte meydana geldi. Bütün şehir ateş ve duman içinde kayboldu. 14 kilometrekarelik bir alanda bulunan on binlerce ev ve çeşitli binalar yandı. 200 binden fazla insan öldü, bazıları bir kerede, korkunç acı çekerken, 160 binden fazla insan yaralandı. 9 Ağustos Nagasaki de aynı kaderi yaşadı. İki atom saldırısı sonucu, 400 binden fazla insan öldü ve sakat kaldı. İnsanlığa karşı bir suçtu, çünkü çoğunlukla ölen sivillerdi.
Atomik grev için askeri bir ihtiyaç yoktu. Japonya, İkinci Dünya Savaşı’nın gidişatı ve yaklaşmakta olan Sovyet müdahalesi yüzünden zaten mahkum edildi. Atom silahlarının kullanımı, aynı zamanda kitlesel sivil zayiatlara yol açan Japon şehirlerinin halı bombalanması gibi, savaşı sürüklemeye dayanan Japon liderliğini de ayıplamadı. Ve Japon ordusu direnişi sürdürmeye kararlıydı. Aslında, Japon şehirlerinin atom bombası, insanlığa ve SSCB'ye bir işaretti. Batının ustaları, Yeni Bir Dünya Düzenini (küresel bir toplama kampı) kurmak için herhangi bir suç ve toplu fedakarlıktan önce durmayacaklarını gösterdi.
Çin ile anlaşma
SSCB ile Çin arasındaki başarılı müzakereler, Japonya ile savaş için siyasi ve diplomatik hazırlıkları tamamladı. Amerikan Büyükelçisi, haziran ayının ortalarında Chiang Kai-shek'i Uzak Doğu'daki Yalta Anlaşması'nın içeriğiyle tanıştı. Haziran 30 ile Temmuz 14 arasında ve Potsdam Konferansının bitiminden hemen sonra Moskova, SSCB ve Çin hükümetleri arasında görüşmeler yaptı. 14 Ağustos 1945, SSCB ile Çin Cumhuriyeti arasındaki Dostluk ve İttifak Antlaşması ve çeşitli özel anlaşmalara imza attı. SSCB ve Çin hükümetleri, koşulsuz teslim olana kadar Japonya ile ortak bir mücadelede birbirlerine yardımcı olmaları için iki güç arasındaki geleneksel dostluğu güçlendirme kararlılıklarını dile getirdiler.
Port Arthur'da özel bir anlaşma imzalandı. İkincisi, yalnızca iki iktidarın savaş gemileri ve ticaret gemileri için erişilebilir bir deniz üssü olacaktı. Port Arthur'un savunması SSCB'ye verildi. Dalniy limanında yapılan anlaşma (Dalian, Dairen), tüm ülkelerin ticaret ve sevkiyata açık olan ücretsiz bir liman olduğunu açıkladı. Çin Changchun Demiryolu sözleşmesi, CER ve Güney Mançurya Demiryolunun birleştiği bu hattın ortak çalışmasını sağlamıştır.
Sovyet birliklerinin Mançurya'ya girmesinden sonra baş Sovyet komutanı ile Çin yönetimi arasındaki ilişkiler konusuna özel bir anlaşma yapıldı. Moskova, Çin’in, 1931’ta Japonlar tarafından ele geçirilen bu bölge üzerindeki egemenliğini yineledi. Savaş bölgelerinde, yüce güç Sovyet birliklerinin Baş Komutanına aitti. Düşmanlıkların sona ermesinden sonra, güç Çin idaresine geçti.
Ayrıca, dışişleri bakanlarının notlarında Moskova, Kuzeydoğu Çin'i (Mançurya) Çin'in ayrılmaz bir parçası olarak gördüğünü ve Çin'in iç işlerine, özellikle de Sincan eyaletinde müdahale etme niyetinde olmadığını belirtti. Hükümetler Moğolistan Halk Cumhuriyeti'nin (MPR) bağımsızlığı hakkında notlar alışverişinde bulundu. Bundan önce, Kuomintang, Moğolistan Halk Cumhuriyeti'ni egemen bir devlet olarak tanımıyordu, onu Çin'in Dış Moğolistan olarak adlandırdığı bir parçası olarak görüyordu. Çin, teslim edildikten sonra Moğolistan halkının bağımsızlık isteğini teyit etmesi halinde, mevcut sınırlar içinde Moğolistan'ın bağımsızlığını tanıdı.
8 Ağustos 1945 Sovyet hükümeti Moskova'daki Japon büyükelçisine, ertesi günden itibaren SSCB'nin kendisini Japonya ile savaşta göreceğini açıkladı. 9 Ağustos 1945, Sovyet Ordusu bir saldırı başlattı. Savaş, II. Dünya Savaşı sona eren Japonya ile başladı. Tarihsel adalet zafer kazandı. SSCB'den dürüst bir savaştı. Japonya, yılın 1904 hatası ve Rus (Sovyet) medeniyetine karşı müteakip çok sayıda düşmanca eylem için para ödemek zorunda kaldı.
Devam edecek ...