Şiir Terimi Hakkında Bilgiler
Edebiyat Terimi Olarak Şiir:
Dilin doğuşuyla oluşmaya başlayan; bütün edebiyat türlerine kaynaklık eden en eski edebiyat türü. En belirgin özelliği ritme dayanması, söylemsel niteliklerinin bulunması olarak tanımlanabilir.
Türkçe-Dil Bilgisi Terimi Olarak Şiir:
1- Seslerin, ritimlerin, uyumların kaynaşmasıyla en güçlü duyguları, izlenimleri, coşkuları canlandırma ve etkileme sanatı; koşuk.
2- Zengin sembollerle, ritimli sözlerle, seslerin kullanılmasıyla ortaya çıkan edebî anlatım biçimi, manzume, nazım.
Benzer Türkçe-Dil Bilgisi Terimleri:
Sözlü Edebiyat: Yazının kullanılmadığı devirlerde halk tarafından meydana getirilen ve kuşaktan kuşağa, ağızdan ağza geçerek sürüp giden edebiyat.
Dandizm: Yapmacık üslup. Bu üslup sanatçıların taklit edilmemek amacıyla kullandıkları üsluptur.
Uyarlama: Yabancı dilden çevrilen bir metni, çevrildiği dili kullanan toplumun yaşam koşullarına, töre ve geleneklerine uydurma işi.
Mâni: 1. Çoğunlukla 7'li hece kalıbıyla söylenen, anonim halk edebiyatının en yaygın ve en küçük nazım biçimi. 2. Anonim halk şiirinin en küçük nazım şek
Epizod: Bir hikâyede, şiirde asıl olaya karışan ikinci derecede önemli bir olay.
Epifonem: Bir sözlü ya da yazılı eserde anlatılanların hikmetli bir sözle son bulması.
Kafiye (Uyak): Dize sonlarında anlam ve görevleri farklı ses benzerliği.
Salname: Yıllık demektir. İçinde gün ve ay bilgisi de bulunan, kimi konularda belirli bilgiler içeren kitap.