iç sesleri dönüştürmek
"zorundayım, yapmalıyım" düşüncesi yerine "yapmayı seçiyorum"u yerleştirmek. bu cümleyi kurmak için "niye bu işi yapıyorum, yapmazsam ne olur" diye sorgulamak iyi oluyor. hatta iş bitirici'deki (gtd) proje adımları uygulansa çiçek olur. sonuçta arkadaşlarla oturuyorsan, onlarla oturmayı seçtiğin için bütün varlığınla orada ol. çalışıyorsan çalışmayı seçtiğin için bütün varlığınla çalış.
"bu işi bitirmeliyim" yerine "bu işe ne zaman başlayayım" demek. sadece bir işe başlanıp yarım saat uğraşmayı ödüllendirmek de bu amaçla kullanılabilir. bir de "işe başlamak için odamı toplamalıyım" gibi tehlikeli ifadelerden uzak kalmak iyi olur. başlamak için doğru zaman ve mekanı aramayın sadece başlayın. başlangıçta araştırmak ve öğrenmek için kendinize zaman verin. başlangıçta işler yavaş ilerler. sonuçta sadece başlayacağız. yolda karşımıza çıkan problemler de işin parçası. aslında problemler gelişme fırsatı oluyor.
"bu iş çok büyük ve çok önemli" demektense "bu işin küçük bir adımını atabilirim" demek. bu cümleye destek olarak da "bu proje için atılabilecek ilk küçük ve somut adım nedir" sorgusu var.
"hata yapmamalıyım, eleştirilmemeliyim, çok iyi olmalı, beğenilmeli" gibi ifadeler yerine de "hatasız insan olmaz" diyebilmek. bu durumda "hata yaparsam en kötü ne olur? o durumda elimde hangi alternatifler var?" diye sormak güvenlik duygusu veriyor. bir başka faydalı alışkanlık da "ilk fazda hatalı hatasız ayırt etmeden kafamdakileri ortaya koyayım, sonra hataları ayıklarım" demek.
"hayır eğlenceye vaktim yok, bu işe çalışmalıyım" yerine ise "eğlenceye, dinlenceye, sevdiklerime ve hobilerime vakit ayırmalıyım" diyebilmek. mesela bir haftasonunu tümden çalışmaya ayırmaktansa hoşumuza giden aktiviteleri planlayıp, aralarda çalışabiliriz. benim açımdan köpeğimiz appa ile oynamak süper bir mola oluyor.