Karda, çamurda ve yumuşak çakılda çarpışan lastiklerimizin gürültüsü, tırmanışımızın bu dik kalitede sona ereceğini söylüyordu. İzlediğimiz patikalar da Minnesota’nın siyah banliyösündeki bu karla kaplı çakıl yola park edildi.
Araç, bizim gibi hindi avcılarına da ev sahipliği yaptı. Kararlarını vermişlerdi. Önceki yıllarda hep avlandıkları Kara Tepeler’in güney ucuna geri dönüyorlardı. “Yine de daha fazla kuş,” dediler, dağların güney kesiminde yolumuzu kapatan kar olmayacağını umduklarını ifade ettiler.
Güney Dakota’nın Kara Tepelerinde bir bahar hindi avına katılma daveti kaçınılmazdır.
Oğlu Eric Cerveni ve arkadaşı Josh New, Türk avcılardır. Plan basit: Eric’in birkaç yıl önce 6.000 fit yükseklikte avladığı ve kuşların yakınında kamp yaptığı Kuzey Kara Tepeler’deki Ponterosa çamları arasında bir çadır kurmak.
Biz gelmeden yaklaşık bir hafta önce, bir kar fırtınası bu ormanda yaklaşık 11 inç karla sigara içiyordu. Önümüze bir gün birkaç santim daha kar gelir ve yeşile dönen bitkilerin üzerine tuz gibi serpilir.
Çadırımız için bir alanı yok etmek, kış acil durumlarında kamyona yerleştirilen bir buz yığınını gerektiriyordu.
Kara Tepeler’de hindi çekim sezonu açılış hafta sonu oldu ama biz sadece yay ve ok taşıdık. Josh ve Eric yetenekli okçulardır ve bu avın ana özelliği meydan okumayı kabul etmektir.
Nisan ayının başındaki macera, hem Josh hem de benim için ilk Black Hills avıydı, ancak yıllarca ormanda kamp yapmaktan, avlanmaktan ve balık tutmaktan zevk aldım. Lise sınıfından epik bir macera için ayrılmayı beklerken, Eric Chevrolet’in “Cree ile Kano Yapmak” da anlattığı aynı şevkle böyle her geziyi dört gözle bekliyorum. “Cennet dışarıdaydı, yemyeşil dağların ve tembel nehrin karşısındaydı,” diye yazdı.
İlkbaharın başlarında Kara Tepeler’in yeşilliklerini görmeyi, arka plan izlerini aramayı ve medeniyetten uzak hindileri ve diğer kuşları dinlemeyi dört gözle bekliyordum.
Çadırdaki o ilk gece soğuktu, omzumdaki bir şeytan gibi aklıma geldi: En büyük oğlum Ryan’ın evini, sıcak bir yatağın sağlandığı Belly Force, Güney Dakota’ya bir saatlik bir yolculuk için bekliyordum.
Soğuğa rağmen ona yapışıp kaldık ve moralimiz yüksekti. Çadırımızı kurduğumuz yere gittiğimizde tavuklu sert bir tom olduğunu gördük. Kuyruk tüylerinde fildişi renkli uçları olan bu Merriam hindisini görmenin güzelliği, karla baş etmede bir zorluktu.
Kamp yerimizi iyi seçmeliydik. Bizden uzağa bir düzine geyik yatağı kuruldu ve ertesi geceler bize aldırış etmeden geri döndüler.
Avlanmaya başladığımız ilk günümüz olan Cumartesi, ısınma sıcaklıkları, eriyen kar, masmavi gökyüzü ve çam kokusu sağladı. Günü izcilikle geçirdik ve karın faydaları oldu. Hindi izlerini keşfettik ve yeni olduklarını anladık. Gün bitmeden önce, aramalara cevap veren birkaç gop sesi duyduk.
O gece rüzgar esti ve soğuk havalarda ortaya çıktı. Havanın, hava fonksiyonunu bastırdığına şüphe yok.
İkinci günümüzde, Eric’in yıllar önce avladığı bölgeye cesurca gidebildiği günün öğleden sonrasına kadar tavukların otladığını veya Tomların kızdığını hiç duymadık. Orada, ağaçların kesildiği alan arasında gizlenmiş bir tom’dan bir sincap yakaladık. Ama bizi buldu.
Üç gün boyunca aralıksız kar meydanları ve kesintisiz rüzgarlarla karşılaştık. Eve kuşsuz geldik ve bunun için havayı suçladık. Bunu mümkün kılan hava durumu sayesinde. Arka planı yükselttik ve hepsine sahip olduğumuz birçoğunu Black Hills’e çeken görüşlerin tadını çıkardık.
New, “Çok güzel,” dedi ve bu yolun her dönüşünün yeni bir Vista ortaya çıkardığını ekledi. Cebindeki telefon uygulaması, keşif gezimiz sırasında, çoğu engebeli arazide olmak üzere günde yedi mil yol alacağımızı söyledi; Bir noktada 6,786 fit yüksekliğe tırmandık.
Dört günlük avımızda sadece bir el ateş edildiğini duyduk ve ilk günümüzde uzaktan bir silah patlaması oldu. O açılış gününde başka avcıların araçlarını burada burada gördük. Hava değiştikçe ve rüzgar estikçe hava açıktı. Hindiler gibi yerel avcılar da düştü. Avcılar daha iyi koşullar beklemeye karar vermişlerdi.
Katılıyorum. Eve döndükten sonra, diğer av meraklılarına kuşlar olmadan dönme ve havanın karşılaştığı zorluklar konusunda ağıt yaktım. “Buna bağlı kaldın, değil mi?” Evet dedi”. “Önemli olan bu” diye yanıtladı.
Bana göre bu konuşma, Chevrolet ve Cricket ortağı Walter Port’un Winnipeg Kano Kulübü’ndeki büyük maceraları sırasında Hudson Körfezi’nde kürek çekerken katlandıkları her şeyi anlattıklarında yaşadıkları alkışları duymak gibiydi.