We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Seyahat etmekten hoşlandığım şeylerden biri, bir yerin kültürel normlarına alışmaktır. Yurtdışında sosyal olarak kabul edilebilir sayılan durumlara karşı evde yanınıza alabileceğiniz (veya yapamayacağınız) durumların farkında olmayı ve bunların bir parçası olmayı seviyorum.
O kadar çok seyahat ettim ki, belirli özgürlükler söz konusu olduğunda kendimi şımarık hissediyorum, üssüme geri döndüğümde hayat biraz cesaret kırıcı hale geliyor ve şunu fark ediyorum: "Kahretsin, artık X ülkesinde değilim, yapmalıyım kuralları takip edin. "
İşte seyahat etmenin beni mahvettiği bazı yollar:
Bir bira tutarak sokaklarda öylece dolaşamam ya da parkta sarhoş olamam.
İngiltere'de, 2 litrelik Strongbow Cider şişesini Millennium Park'a götürürdüm ve bir Salı günü öğle vakti London Eye'ın altında yüzüm tamamen boktan olurdum. Çoğu yerde "açık kap" yasaları yoktur ve onları rahatsız etmediğiniz sürece, halka açık yerlerde içip içmediğiniz kimsenin umurunda değildir.
Sonra eve döndüm ve bir arkadaşımın partisinde bir şişe birayla dışarı çıktım. "Aman Tanrım, tutuklanacağın evde geri dönsün!" Parti hostesi bana bağırdı. Şimdi hobo-taktiklere başvuruyorum ve bir kağıt torbanın güvenliği içinde alkol içiyorum. Ciddi anlamda? Çok yapışkan.
Mallar için pazarlık edemem.
Sears'a girip bir kasiyere "Bu gömlek için sana 7 dolar ödeyeceğim. 20 çok pahalı. " Aynı şekilde, bir restorana gidip garsona "ıstakoz ezmesinin 53 dolar olduğunu görüyorum, ama sadece sana 25 dolar ödeyeceğim. Bir anlaşma gibi mi geliyor?" Hayır? Istakoz artı iki taraflı sipariş edersem indirim olur mu? Hadi dostum, hala kâr ediyorsun! " Bit pazarları o kadar yumuşak bile değil - yaptığım en iyi şey belki de istemediğim bir hurda parçasında% 10 indirim yapmaktı.
Pazarlık, girişimden daha fazlasıdır, kültürel bir alışveriştir. Sadece beni bir aile yemeği için evlerine davet eden arkadaş canlısı Perulu kadınlarla el işi pazarında pazarlık yaptığım günlere geri dönmek istiyorum ...
İstediğim hiçbir yere sıçamam.
Tamam, ben bir hayvan değilim ve her yere çöp atmam, ama Gana'dayken birinin banyoyu kullanması gerektiğinde, yolun kenarına çekip giderdik. Bir çalı veya çimenli bir tepecik bulursun ve işini yaparsın.
Ama Long Island banliyösünde bunu gerçekten yapamam - kamuya açık olmayan çok az korunaklı alan var ve çoğu işletme, önce bir şey satın almadan tuvaletlerinin kapısına dokunmanıza bile izin vermiyor. Hint yemeklerini sindirirken eve gitmek korkunç bir kabusa dönüştü: "Bugün yol kenarındaki bir pisliği almaya en yakın yer yerel ilkokul olduğu için mi kendimi sallayacak mıyım?" Ayrıca muhtemelen tutuklanırdım.
Arada iki saatlik bir şekerleme ile yedi saatlik bir iş günüm olamaz.
Dostum, siestaları ne kadar özlüyorum. Onlara sahip olmak mantıklı - çok çalışıyorsun, dinlenmelisin ve yeniden şarj olmalısın. Açık kaldığınız ve bir müşterinin gelmediği her saat boşa harcanır. Ve şekerleme yapmak sizi daha mutlu ve çoğu zaman daha üretken hissettirir.
Elbette, İspanya gibi yerlerin çok büyük ekonomik sorunları var, ancak bunun sadece kötü finansal yönetimden, siz çalışırken dinlenmekten değil, oldukça olumluyum. Ama 30 dakikalık öğle yemeği molamda bir dakika kaldığım için yanaşıyorum; Masamda iki saat kestirirsem ofisim patlar.
Biri beni eleştirmeden ne istersem yiyemem.
Yurtdışında yemek yerken yaşadığım en kötü yemek zorbalığı, "Yemek yemelisin Daha - burada, bir porsiyon daha al! Harika bir spanakopita yaparım, değil mi? " Güney Lowcountry gibi ABD'deki birçok yer yemek kültürleriyle gurur duyuyor ve mutfaklarındaki sanatı kutluyor. Ama eve geldiğimde, nasıl ve ne yemem gerektiğine dair herkesin bir fikri var.
"Süt ürünleri yemeyin, artık o kadar kalsiyuma ihtiyacınız yok." "Vegan olmalısın çünkü toplumun etimize pompaladığı tüm hormonlar seni öldürüyor." "Bütün gün elma ve peynirden başka hiçbir şey yemiyorum ve yedi kilo verdim!"
Brüt. Herkes çenesini kapatsın ve ne istersem yememe izin verin, çünkü bir gün hepimiz ve muhtemelen yediğimiz bir şeyden öleceğiz (ve evet, glütensiz kek sayınızda boğulacağız).
Sadece çıplak olamam.
Dünyanın her yerinden tanıştığım pek çok insan iç çamaşırlarıyla takılmaktan ya da gömlek giymemek, bazen pantolonları tamamen terk etmekten tamamen rahatlar ... garip bir fetiş olduğu ya da her zaman azgın oldukları için değil, ama onlar ' Günlük yaşam tarzlarının önüne biraz çıplaklık girmesine izin vermeyecek kadar vücutlarıyla yeterince rahat.
Çek arkadaşlarım hafta sonları mahallelerinde takılıyorlar - özellikle yaz aylarında rahat. Ama bundan kurtulmazlar - seks yapmak istiyorlarsa kalkıp başka bir odaya giderler ve bunu özel olarak yaparlar. Normal insanlar gibi.
Ancak şimdi, şortlarım çok kısa olduğunda veya kolsuz bluzumun altına sütyen giymediğimde insanlar çıldırıyor. Bir mayo ile dolaşmaktan ne farkı var? Bazen pantolon giymek istemiyorum - neden bu doğru değil?