Editöre: Yaklaşık 60 yıl önce, Wesleyan Üniversitesi Rektörü Michael S. Roth’un köşe yazısındaki görüşlerini kesinlikle memnuniyetle karşılardım: “Üniversite öğrencileri 60’larda ‘uyandılar’, yaşlıları ve sosyal değişimin itici güçlerini rahatsız ediyorlardı. Onların halefleriyle tanışın.
1967 baharında, biz UC Santa Barbara öğrencilerinden oluşan otobüs dolusu, Sacramento’daki bir protestoya katılmak üzere geceyi geçirmek üzere (Time dergisinin raporuna göre) “normalde uykulu kampüsümüzü” terk ettik.
Bizi çalışmalarımızı geçici olarak bırakmaya iten şey neydi? O zamanki Vali. Ronald Reagan, UC Berkeley’in İfade Özgürlüğü Hareketi’ni kınayan muhafazakarlara yönelik bir dalkavukluk olarak görülen yüksek öğrenim ücretleri artışlarını önermişti.
Ertesi sabah eyalet Kongre Binası önünde toplanmış, Reagan’ın ortaya çıkmasını endişeyle bekliyorduk. Biz beklerken huysuz, yaşlı (yani 50’ye yakın) çalışanlarından biri bizi yüksek sesle azarladı: “Siz çocukların hiçbir şey öğrenmemenize şaşmamalı – hiç ders çalışmıyorsunuz!”
Roth bunu başardı: Günümüzün protestocularına yönelik eleştiriler “gençleri, eski neslin öğrenci fikrine uygun yaşamakta başarısız olmakla suçlayan uzun, klişelerle dolu tarihin bir parçası.” Ne yazık ki Reagan bu zorlayıcı gerçeği asla öğrenmedi.
Edgar M. Martinez, Orcutt, Kaliforniya.
..
Editöre: Roth, 1960’lardaki protestolara baktığında birkaç şeyi gözden kaçırdı.
Daha sonra erkekler 18 yaşında askere alınıyordu ancak 21 yaşına kadar oy kullanamıyorlardı. Kadınlar liseden hemen sonra evlenmek ve sonrasında da kendini ev hanımı ve anne olarak sürdürmek konusunda neredeyse evrensel beklentilere maruz kalıyordu.
Bu tür temel sorunlar, göstericileri harekete geçiren popüler protesto şarkılarını tetikledi. Gençler, Barry McGuire’ın “Yıkımın Arifesi”ni, Vietnam Savaşı döneminde de yankı bulan ağıtlarıyla övdüler: “Öldürecek yaştasın ama oy vermek için değil/ Savaşa inanmıyorsun ama aldığın o silah nedir? “Topluyor musun?”
Ve Jeannie C. Riley’nin anlatımında, sosyal gelenekleri kendilerini gereğinden fazla ilgilendiren, evli olmayan genç bir anneyi eleştiren muhafazakar kasaba halkının yaygın ikiyüzlülüğüne vurgu yaptığı gibi, genç kadınlar da “Harper Valley PTA”yı seviyorlardı.
Aydınlanmacı siyasi ve toplumsal değişimleri teşvik eden müzik dinleyerek büyüyen günümüzün genç protestocularının da benzer melodiler söyleyebileceğini umuyorum.
Rona Dolgin, Los Angeles