1991 - İLK BASKI - BASKISI YOKTUR - ÇOK TEMİZ- EKSİKSİZ “Orospu çoçukları.” Lituma midesindekilerin boğazına doğru yürüdüğünü duyuyordu. “Zavallı çocuk, sana neler yapmışlar böyle?”
Oğlan bir keçiboynuzu ağacına asılıp bıçakla doğranmıştı. Öyle akıl almaz bir durumdaydı ki, bir cesetten çok bir korkuluğa, kırık dökük bir kuklaya benziyordu. Onu öldürdükten sonra ya da öldürmeden önce dilim dilim doğramışlardı: Burnu, ağzı ortadan yarılmıştı, kurumuş kanlar, çürükler, kesikler, sigara yanıklarından yüzü delibozuk bir haritaya dönmüştü. İğdiş etmeye bile çalışmışlardı. Lituma taşaklarının baldırlarına kadar sarktığını görüyordu. Ayakları çıplaktı, belden aşağısında hiçbir şey yoktu, gövdesinin üst yanını parça parça doğranmış bir tişört örtüyordu. Genç, ince, esmer ve kemikli biriydi. Yüzünün üzerinde vızıldayan sineklerin oluşturduğu dolambacın altında siyah ve kıvırcık saçları parlıyordu.” —— Böyle başlıyor Llosa’nın cinayet romanı. 1950’lerin Peru’sunda geçiyor. Çok sert başlıyor olsa da, sıradan bir cinayet soruşturması bu. Katilin kim olduğunu ve işbirlikçilerini hemen tahmin ediyorsunuz. Ama Llosa’nın yaptığı zaten çözmesi zor, kurgusu karışık bir polisiye hikayesi yaratmak değil. Anlatmak istediği çok farklı bir şey. Palomino Molero’yu Kim Öldürdü” ırkçılık, ensest ilişkiler, fuhuş, güçlünün kazandığı zayıfın ezildiği, korku, geçim sıkıntısı gibi alt temalarıyla yozlaşmış bir toplumda, dürüst olmaya/kalmaya çalışmanın ne kadar zor olduğunu anlatıyor.