Haftasonu her zamanki gibi spor salonunun yolunu tuttuk. Ablalar, Ada ve Öykü voleybol antrenmanı için salona gittiler. Defne ve Lorin de oyuna daldı. Lorin scooter getirmişti. Sırayla biniyorlardı.
Sonra bir ara Lorin yanıma geldi, biraz mutsuz görünüyordu. İkimiz de scooter a sürekli binmek istiyoruz ama sırayla değil, sürekli. "Buldum! Kura çekelim" dedi. İki küçük kağıt aldı. Birine Lorin, diğerine Defne yazdı. Sonra Defne yazan kağıdın arkasını karaladı. İşaret koyduğunu ve kendisi çıksın diye hile yaptığını düşündüm.
Ben - Lorin neden öyle yaptın?
Lorin - İşaret koydum anne.
Ben - İyi ama neden?
Lorin - Çünkü ben Defne'nin kurada çıkmasını ve scooterı onun sürmesini istiyorum.
Ben - Öyle mi? (şaşırmış ve aklımın ucundan dahi geçmeyen bu seçenek karşısında coşkulu bir sevinç duymuştum, fikri de çözümü de harikaydı bu çocukların)
Lorin - Öyle anne, eğer Defne çıkmazsa çok üzülür, oysa ben onun mutlu olmasını istiyorum.
Ben - Peki o zaman neden kura çekiyorsunuz ki? Defne'ye kurasız ver scooterı.
Lorin - Olmaz anne, adaletli olmasını istiyorum!
Koşarak gitti. Arkasından öylece bakakaldım... Utanmasam spor merkezinin kantininde böğüre, hıçkıra ağlayacaktım. Var mıydı böyle sevgiler? Biz ne zaman bunları yitirdik bilmiyorum. Sevgi öyle güçlü ki, eğer karşındakini gerçek bir sevgi ile seviyorsan, onun mutluluğu senin mutluluğunun önüne geçebiliyor zaman zaman.
Defne'nin ablası Öykü ve Lorişimin ablası Ada voleybol antrenmanından geldiler. Minikler jimnastiğe girmişti. Kura olayını Öykü'ye anlattım. Öykü'nün gözleri doldu, o kadar hoşuna gitti ve o kadar duygulandı ki, hemen Lorin'in defterini alıp, sürpriz bir not yazmak istediğini söyledi. Aşağıdaki resimli notu yazdığı defteri Lorin'in çantasına koydu. Lorin notu bulduğunda mutluluğu görülmeye değerdi.