AHMET YAVUZ
Mustafa Kemal, yarı sömürge durumundaki Osmanlı ülkesinde 1910 yılında Makedonya’da bir kışla mahfelinde kalabalık bir subay grubuna yaptığı konuşmada iki hususu öne çıkarmıştı: “Ülkenin işgalden kurtarılması” ve “milletin taassup ve fikri esaretten” kurtarılması… (1)
Belli ki bunlar tahayyül halindeki gelecek tasarımının ön sözü mahiyetindeydi. Önüne iki büyük hedef koyduğu anlaşılıyor. Bu iki görevden birincisini anlıyoruz, orduya ait bir görevdi oysa ikincisinin kapsamı farklıydı… Üstelik bu görevin orduya ait kılınması başka bir bakış açısını çağrıştırmaktaydı.