Sosyal-duygusal öğrenim (SEL) programlarının niyetleri iyidir. Akademik başarının artması, akranlar ve öğretmenlerle ilişkilerin geliştirilmesi ve riskli davranışların azalması gibi sonuçlar ile az sayıda okulda SEL'in uygulanmasının kazan-kazan durumu olduğunu inkar edebilir. Ancak son araştırmalar, bir öğrencinin sınıf dışında SEL becerilerini kullanacağına dair bir garanti olmadığının bir garantisinin olmadığını belirtti. Bu, açık soruyu sormamızı gerektiren bir bulgu: “Neden olmasın?” Ve belki daha da önemlisi: “Öğretmede nihai amacımız nedir? SEL?” Çoğu SEL müfredatında duygusal ifade ve yönetim, empati, ilişkiler, karar alma ve çatışma yaklaşımlarına baktığımda bana çok şey ifade ediyorlar. Fakat belki de bunun nedeni, müfredatı oluşturan baskın beyaz, Batılı, bireysel kültürden geliyorum ve dolayısıyla hangi değerlerin, davranışların ve inançların öğretme ve uygulama için uygun olduğuna karar verdim. Yeni araştırma SEL'ye bu kültürel sınırların ötesine geçmeye çalışıyor. Bir araştırmanın yazarları, bu becerileri okul dışında hayata geçirip uygulayamadıklarını anlamak için araştırmaya dayalı bir SEL programında farklı bir grup kentsel ve kırsal ortaokul öğretmeniyle görüştüler. Bulgular, bağlamsal faktörlerin becerilerin kullanılıp kullanılmadığının büyük ölçüde önemli olduğunu ortaya koymaktadır. Örneğin, bir çocuk, o öğrencinin geçmişte başkalarına zorbalık yapmış olması durumunda zorbalığa maruz kalan bir öğrenciyle empati kuramayacağından bahsetmiştir. Başka bir öğrenci saldırganlığın sokaklarda tek çözüm olduğunu düşünüyordu. Diğer azaltıcı faktörler öğrencilerin değerlerini ve inançlarını ve bir SEL becerisinin ilgili olup olmadıklarını ve gerçekte belirli bir durumda çalışıp çalışmadıklarını içermiştir. Bir kız, bir kabadayı ile yüzleşirken sakin ve derin nefes alma stratejilerinin zorbalığı engellemekten ziyade teşvik edeceğini düşündü. Çalışmanın bu ve diğer birçok örneği, SEL programlarını öğretirken ve tasarlarken, öğrencilerin kültürel değerleri ve duygusal ifade ve sosyal etkileşim hakkındaki inançları, ırkçılığa, önyargıya ve şiddete maruz kalma gibi faktörleri dikkate almamız gerektiğini göstermektedir. -biri, bir öğrencinin SEL becerilerini kullanıp kullanamayacağını ve nasıl etkilediğini etkiler. Bu araştırma, SEL'yi nasıl gördüğümüz ve öğrettiğimiz konusunda lensi genişletmemiz gerektiğini kuvvetle göstermektedir.
SEL farklı kültürlere nasıl bakabilir?
Bu farklılıkları dikkate almadan önce iki uyarıyı paylaşmak istiyorum. Araştırmanın çoğu bireysel kültürleri (örn. ABD, İngiltere, Avustralya) Çin, Kore veya Japonya gibi kolektivistlerle karşılaştırmaktadır. (Bazı araştırmalar Afrikalı-Amerikan ve Latin-Amerikan kültürlerinin de kolektivizm unsurları içerdiğini göstermektedir.) Bu, farklılıklarımızı anlamada bize bir başlangıç ??sağlar, ancak hala sınırlıdır. Ayrıca, kültürler arasındaki farklılıklar siyah ve beyaz değildir: Her iki kültürün de unsurları her birinde bulunur. Örneğin, bireyci kültürler bireyi bireyin hedefleri, başarıları ve hakları en çok ilgilendiren bireyle ilgili olarak görür. Bu nedenle, kişinin duygularını, düşüncelerini ve davranışlarını bildiği ve yönetdiği gibi, kişisel ifade, özerklik ve coşku ve heyecan gibi yüksek uyarılma duyguları değerlenir. Çocukların duygularını sağlıklı bir benlik saygısı oluşturmak ve özgüven ve atılganlık sergilemek için bir yol olarak ifade etmeleri teşvik edilir. Bir çatışmayı çözerken, norm bir kişinin isteklerini ifade etmek ve bir kazan-kazan çözümü oluşturmaktır. Tüm bu nitelikler, SEL programlarında öğretilenin çoğunu yansıtmaktadır. Aksine, kolektivist kültürler benliği başkalarıyla ilişkilendirir ve en belirgin değer olarak grup uyumu sağlar. Böylelikle, işbirliği, karşılıklı bağımlılık ve ilişki becerileri çok değerlidir ve başarı birey değil, aile açısından görülür. Duygusal rezerv ve sakinlik ve içerik duygusu, alçakgönüllülük ve başkalarının mutluluğu için fedakarlık yapmak gibi, daha fazla normdur. İnsanların çatışmayı engellemeye yardımcı olan yüksek sosyal statüye sahip olanları ertelemesi bekleniyor. Daha katı sosyal hiyerarşilerde çatışma meydana geldiğinde, insanlar genellikle sadece ördek ya da ayrılırlar. Belki de bu farklılıklardaki en önemli paket, bu dünyada yaşamak için birden fazla yolun bulunması ve her ikisinin de güçlü yanları ve sınırlamaları. Öyleyse, kolektivist bir kültürden gelen öğrencilerin, “I-mesajlarını” kullanarak kendilerini ve bireysel ihtiyaçlarını öne sürerek çatışmayı çözmeyi öğrenirken karşılaştıkları zorlukları hayal edin (“Bana bunu söylediğinde üzülüyorum…”) çatışmadan kaçınarak grup uyumu korumak için evde öğretti. Ya da kendi duyguları hakkında konuşmalarını istemek ya da kişisel başarıları vurgulamak için, her ikisi de gruptan ziyade birey üzerinde odaklanma nedeniyle büyük rahatsızlığa neden olabilir. Duygusal Zeka için Yale Merkezi'nde RULER programının Uygulanması Direktörü Dena Simmons, eğitimcileri okulda ve evde bulunan sosyal-duygusal beceriler (ve onların temel değerleri) arasındaki uyumsuzluğa karşı uyarıyor. “Bir öğrenciye bu beceriyi yapmanın bir yolu olduğunu söylediğinde ve bu doğru yoldur,” diye açıklıyor, “ve sonra evde yaptıkları şey farklıysa, o zaman bir dengesizlik var. Bir nefret süreci başlıyor çünkü okulun yaptığı her şey temelde “Haklı değilsin” diyor. Bir sınıfta birden fazla kültürü olan eğitimciler için, her biri bireyci-kolektivist devamlılık üzerinde bir yere düşüyor, sosyal ve duygusal uygulamalara yönelik çeşitli yaklaşımlar hakkında öğrencilerle konuşmaları ve bunlarla ilgili konuşmalarda bulunmak öğrencilerin deneyimlerini ve insanlıklarını doğrulamaya yardımcı olabilir. Bu tür tartışmalar, öğrencilerin birbirlerini anlamalarını ve kabul etmelerini sağlamak için bir sıçrama tahtası olarak da kullanılabilir - belki de diğerlerinden daha güçlü bir SEL aracı. SEL programcılarının da, öğretmenlerin SEL'in kültürel yönüne yönelmelerine yardımcı olma rolleri vardır. Oakland Unified School District'te SEL ve Liderlik Gelişimi Koordinatörü - ki bu da CASEL'in İşbirliği Bölgeleri Girişiminin bir parçası olan muazzam kültürel çeşitliliğe sahip - SEL programlarının esnek ve okul ve toplumla karşılıklı ilişki içinde olması gerektiğini söylüyor. yeniden. “Kültürel bağlamı hesaba katmayan katı bir boyutta bütün bir kapsam ve sıralama olamaz” diyor. “Okulların bu programlarla işbirliği içinde çalışması, mesleki gelişimi tasarlama ve hangi program öğelerinin çekirdek olduğunu ve kültürel farklılıklara uyacak şekilde değiştirilebileceğini belirtmek gerekiyor.”
Sosyal gerginlikleri yüzeyde kullanmak için...
SEL kullanmak Kültürel farklılıklara ek olarak, SEL programlarının ve bunları kullanan eğitimcilerin, öğrencilerin yaşadıkları toplumu ve öğrencilerin SEL becerilerini kullanma olasılıkları üzerindeki etkisini göz önünde bulundurmaları gerekmektedir. Ayrıca, bir okulun amacını ve bu becerileri öğretme yöntemlerini sorgulamayı da sağlar. Dünyamızın büyük talihsizliklerinden biri, ırkçılığın, önyargının, iktidarın ve ayrıcalık sorunlarının hâlâ var olduğu ve Avrupa'daki mülteci krizi ve ABD'deki ilkel kriz gibi durumların göze çarpan bir şekilde ortaya koyduğu gibi oldukça yaygındır. Birden fazla çalışma, ırkçılığa maruz kalmanın, kalp hastalığı, uyku güçlüğü, utanç, suçluluk, umutsuzluk, oyunculuk davranışı, kendini suçlama ve diğer çeşitli belirtiler dahil olmak üzere insanlar üzerinde çok olumsuz fiziksel ve psikolojik etkiye sahip olabileceğini göstermektedir. SEL yardımcı olabilir - ancak eğitimciler öğrencilere saygı ve öz-farkındalık ile yaklaşırlarsa. Irkçılık, çoğu zaman kurbanı, değersiz, tembel ya da sert muameleye layık olduğu için kurbanla iletişim kurarak, birilerinin daha az güçlü bir şekilde kontrolünü gerektirir. Her gün gençlerin (ve yetişkinlerin) birçoğunun, “Siz değerli ve değerli değilsiniz” diyen bir dünyayla yüzleştiğini düşünün. Dr. Kenneth Hardy'e göre, travma ve ezilen toplumlarla çalışma konusunda uzman, “ gençlerin gerçekte kim olduklarını bilmeleri ve başkalarının söylediklerine inanmaları kolaydır. ”Bu içselleştirilmiş mesajlaşma,“ kendini savunmayı engeller ”diye yazıyor. Bu, SEL'nin derin bir fark yaratabileceği yerdir, çünkü öğrencilerin ve eğitimcilerin her gün yüz yüze geldikleri gerçekle ilgili açık, dürüst ve doğrulayıcı konuşmaları yapabileceği güvenli bir sınıf ortamı oluşturma potansiyeline sahiptir. Ayrıca öğrencilere olumsuz mesajlara karşı mücadele etmek ve toplumlarında ırkçılığa karşı durmak için duygusal araçlar sağlayabilir. “SEL, bağlam içinde öğretildiğinde,” diyor Mary Hurley, “Bir bireyin veya topluluğun masaya getirdiği güç ve zorlukları vurgular.” Bunu açıklamak için, Mary, Caring School Community SEL programı tarafından öğretilen sınıf toplantılarına düzenli olarak katılan beşinci sınıf bir sınıfı tanımlar: Öğrencinin nasıl alay konusu veya zorbalığa maruz kaldığı hakkında konuştuğu bir öğrencimiz var, ama okulda nasıl davrandığına ve okuldan okula nasıl gidip geldiğine dair bir çizgiyi belirgin bir şekilde çiziyor. Okulda, öğretildiği SEL becerileri uygun, ancak güvenli olabilmek için kendini okul dışında farklı bir şekilde yönetmesi gerekiyor. Öğrencinin ikilemini görmezden gelmek ya da çözmeye çalışmak yerine, öğretmen, öğrencilerin ne düşündüklerini soranlara geri döndü. Mary'ye göre, bazıları onunla ve başkalarıyla anlaştılar ki, ona uzaklaşıp sakinleşebilmeleri gerektiğini söyledi. “Gerginliği ortaya çıkardı, çözmedi,” diye açıklıyor. “Öğrencilerin yaptıkları şeyi söyleyecek kadar rahat hissettikleri heyecanlandım, bu da bağlamın gerçekten önemli olduğunu gösteriyor.”
SEL ve ırkçılığın gizli yaraları...
SEL, ırkçılık, ayrıcalık ve iktidarın zor konularını daha da derin bir düzeyde ele almaya da hizmet edebilir. Ve burada, amacımızın SEL'de ilk sırada öğretilmesinin ne olduğu sorusunu ele almak zorundayız. Örneğin, öğrenciyi egemen kültür tarafından belirlenen belirli bir akademik kalıp haline getirmek için bir grup yardımcısı olarak mı kullanılacak? Ya da eğitimcilerin ve okulların, çocuklara yönelik gerçek özleri, kültürel kimlikleri ve deneyimleri kabul edilmediğinde yaşadıkları şiddeti anlamasına ve önleyebilmesine yardımcı olabilir mi? Her gün ırkçılığa ve önyargıya maruz kalan öğrencilerle sınıflarda, SEL'nin temel bileşenlerinden biri olan öz-yönetim, genellikle öfke yönetimi haline gelir. Kenneth Hardy şöyle açıklıyor: “Birçok renk rengi ırkla ilgili öfkenin travmasından muzdariptir,” diye açıklıyor ve “renk gençliği çoğu zaman öfke yönetimi müdahalesinde bulunurken, ırksal baskının gizli yarasından öfke duyulmamış olarak kalıyor.” Bu, öğretmenlerin SEL'yi sınıf yönetimi olarak kullandıkları zaman sınıfta ortaya çıkabilir; bu da öğrencilerin dünya ile yüz yüze geldikleri gerçekleri kabul etmekten ve tartışmaktan ziyade sessiz ve uyumlu olmalarını sağlamaktır. Ancak bu seviyeye ulaşmak zorludur ve bunu öğrencilere ustaca getirmek için ırkın temel konularına hitap eden zor duygusal içsel çalışmayı yapmaya istekli olan eğitmenleri gerektirir ve daha sonra sınıflarında kim olduğunu ve anlatıyı anlamaya ve Öğrencilerin deneyimleri. Dena Simmons, SEL programcılarının bunu öğretmenlerin mesleki gelişimine dahil etmesini umuyor. “Eğitmenlere kendi güçlerini ve ayrıcalıklarını yansıtmaları ve sınıfta nasıl ortaya çıktıklarını ve bunların istem dışı olarak şiddete neden olabileceklerini söylüyoruz” diye açıklıyor. “Ayrıca, onlara, sınıfta hangi kimlikleri ve hangi bagajı taşıyabileceklerini düşünmelerini istemek zorundayız.” Ayrıca, en az iki SEL programı, Karşılıklı Tarih ve Kendimizi ve Çözümlenen Çatışmayı Yaratıcı Olarak Programlamak, ırkçılık ve önyargı sorunlarını doğrudan ele almak. Son olarak, SEL'in bir kültür, ırkçılık, önyargı, güç ve ayrıcalık merceği aracılığıyla görülmesi, çok karmaşık bir tablo yaratır - ve sınıflarda ve okullarda, sadece bu sorunlardan en çok etkilenenleri değil, tüm geçmişlerden gelen öğrencilerle birlikte olması gerekir. . Ancak hızlı düzeltmeler veya kolay cevaplar olmasa da - sadece yüzeyi çizdim - burada büyük bir fırsat var: Kendimizi, öğrencilerimizi, okullarımızı ve toplumumuzu bilinçlendirmek ve anlamak için büyümek ve belki de bazı uzun zamandır beklenen ve acil değişiklikler.