kolilerim geldi. bi tanesi tanınmaz haldeydi zira koliyi başka bi kutuya boşaltmışlar. benim yolladığım kutuda gelmedi yani. bunu yapan da istanbul gümrük. kutu mu yırtıldı, yoksa gümrüğe tabii olması gereken bi şeyden şüphelenip mi saldırdılar bilmiyorum; ama iyi karıştırmışlar. ikinci kutu benim yolladığımdı. köşelerinden hafifçe delinmiş. benim sapasağlam diye bağrıma bastığım kutu resmen eziyetten geçmiş, vaşaklar parçalamış kendisini. öyle bi hal. neyse, eksik gedik yok. mis.
civarımdaki bütün sinemaları kapadılar. bunun hakkında söylenmiştim daha önce. mart ayından sonra aktive olucam ben. şimdilik ekran koruyucumu seyrediyosunuz. ekranı da bi koru bi koru... canımla kanımla yani.
kimi arasam ofiste. bühü. arkadaşlarım büyüdü, ben arkalarından bakıyorum.
homo monotonus oldum resmen. kendi kendime çareleniyorum.
insan kendini kandırabilir mi peki?
*-*
Hatırlarım, küçüklüğümde, bütün meyvaların içinde en çok kirazları severdim; onları bir kova suyun içine döker, eğilir, hayranlıkla seyrederdim: Suya girer girmez hemen büyüyüveren siyah ya da kırmızı ve dipdiri idiler; ama onları çıkarırken büyük bir hayal kırıklığı ile küçüldüklerini görür, bunu görmemek için gözlerimi yumar ve öyle, bana göründükleri kocaman halleriyle ağzıma atardım.
(...) Sevdiğim Bizanslı bir mistik "gerçeği değiştiremeyiz, öyleyse gerçeğe bakan gözü değiştirelim" der. Ben çocukken bunu yapardım; şimdi de, hayatımın en yaratıcı anlarında aynı şeyi yapıyorum.
El Greko'ya Mektuplar- Nikos Kazancakis