Did67 yazdı:İki çözümün olduğu bir zaman olduğunu düşünüyorum:
- Hepsi bir noktaya inan
İnsanlığın çoğunluğu sonuçta bir tanrı varlığına inanır; benim için aptallık, çok kötü bir cevap (özellikle de bazen yol açtığında!) çok iyi bir soruya: nereden geliyoruz? (hangi cevabım yok, ama yanlış bir anestezi cevabından ziyade acı veren bir cevap vermemeyi tercih ediyorum - ve kibarım)
- inanmıyorum
Her zaman inancımın ihmali - ve insan zayıflığının bir işareti gibi göründüğüme inanmak için "bilimsel kanıtlar" arıyorum. İnanmak istiyor ama sonunda şüphe ediyor. Bu yüzden "ispat" istiyor! Neyse ki, cehaletiyle sörf yapan birçok guru, sahte kanıtlarla sahte sözde bir saçmalık sağlar. Ve işte burada dalış! Yani bir "kanıt" olur olmaz, daha şüpheliyim! Kayanın altında yılan balığı!
Anlayacağınız gibi, bu kadar hassas ve kişisel bir konuda, tüm bunlar sadece benim mahkumiyetimdir. Bir "fikir" ifadesi.
"La Philo" dan alıntı
Metodun Söyleminde, Descartes pratik yaşam, eylem alanı ve gerçeğin gerçekliği olan bilim arasında bir ayrım yapar.
Pratik yaşamda, çözümleme kelime olmalı. Descartes bir ormanda kaybolan adamın örneğini verir: dik yürümeye karar vermezse, aksine tereddüt eder ve adımlarına sürekli devam ederse, yolunu bulamaz. Pratik yaşam, muhtemel, muhtemel, ersatz gerçeği ile yetinir. Felç acısı altında hareket etmeliyiz. Descartes'ın ahlaki felsefesi yaklaşık olarak tatmin edicidir, yöntem ne olursa olsun önemli olan şey eylemdir.
Bilimde, hakikatin arayışı olduğu için, insan mutlak gerçekleri sağlamalıdır. Bu gerçekler yalnızca bir yöntem kullanılarak bulunabilir. Descartes, gerçek olduğuna inandığı her şeyi reddetmeyi, bir şeyin şüphe karşı dayanıklı olup olmadığını kontrol etmeyi önerir.