Doksanların fakir karmaşasında, ülke görevlerini bırakmak istemeyen görünmez insanlara dayanıyordu. Her şey onlara karşıydı - ve dış dünyanın baskısı ve kendi ülkelerindeki otoriteler, kararlı bir şekilde bütün pozisyonlara teslim oldular; Anavatanları ve şereflerini koruma konusundaki cesaretleri ve enerjileri, ülkenin parçalanmasına izin vermedi, üretim tamamen durdu, okul günün ilk yarısında bir depolama tesisine dönüştü. Ancak pozisyonları yeni yüzyılın başlarında değişti.
Şimdi konuştukları kelimeler, önceki dönemde barikatların diğer tarafında bulunanlar da dahil olmak üzere herkes tarafından tekrarlanmaya başladı. Kelimeler değersizdir. Onları takiben, bu kelimelerle ifade edilen düşünceler değer kaybetti. Dış refah büyüdü; fakat sözler hala eylemlerle bağlantılı değildi. Tek bir sorun çözülmedi - artan petrol gelirleri, ülkenin çürüyen yaralarını badana ve allık ile parlatmayı ve parfümle doldurmayı mümkün kıldı.
Aynı zamanda, daha önce başlayan özelleştirme süreci tamamlandı. Güçlü ve yıkılmaz görünüyordu; tüm iç düşmanlar yenildi, dışarısı başka şeylerle uğraştı ve savaşlarına katıldı. Ancak, milyonlarca güç parçasının her biri - en yukarıdan en aşağıya gelen katiplere - kişisel kazanım için kullanılabilir ve sıklıkla kullanılabilir. Bu, kontrol edilebilirlik kaybı anlamına gelmiyordu, hayır - USE'ye girebilir, Estonya ile alım satımı durdurabilirsiniz, - ama bence, bu yukarıdan gelen herhangi bir dürtüün bir dizi sendikaya dönüşeceği gerçeğine yol açtı.
Yukarıdan, girişimin gerekli olmadığı ve davet edilmeyen tavsiyeleri dinlemeyecekleri açıkça ifade edildi. Atlanta'yı sevenler, düşme halindeki bir sürünmeyi kendi başlarına tutup, çabalarının boşluğunu görerek, artan cazibeleri görmeye, görmenin - ki bu çok daha önemli - kelimelerin, düşüncelerin ve işlemlerin enflasyonuna kapıldığını gördü. Ve çoğu - zamanında olanlar, vaktinden önce olanlar - gitti.
Bu nedenle, Rusya'nın iç güvenlik marjı şimdi geçen yüzyılın sonundan önemli ölçüde daha azdır. Ve dürüst olmak gerekirse, değerlendirmede hata yapmaktan çok mutlu olurum. Bu süreçler okulu nasıl etkiledi? Devlet kontrolünün arttığı gerçeği, okuyucuların hiç biri için değil. haber; fakat herhangi bir pedagojik idealden ilerlememiştir; önemli konular ideolojik olarak kabul edildi ve neredeyse sadece etkilendi tarih.
Bu anlaşılabilir bir durumdur: hepimiz insanız, hepimiz insanız ve yaşamda kendimizle ilgili hoş kitaplarda okumak hoş; Ölümünden sonra yazılanları etkilemek hala imkansızdır, ancak bu da havayı bozmaz. İyiden daha çok zarar verdi: İşçiler fena halde toplanmadı ve normların üstünde bir şey verenler engellendi - ve çok ciddiye aldı. En üzücü olan şey, bunun perestroyka ve post-perestroika döneminin eğitimindeki tek olumlu eğilime karşı yapılmasıydı: üniversitelerden bilim insanları, organize olmuş okullarda değil, ücretsiz olarak ilgileniyorlar.
Ancak, nesnel yapı ile önceki okulun yaşam tarzı arasındaki fark, yeni gerçeklikler ve aynı "yorgunluk faktörü" arasındaki farklılık nedeniyle ortaya çıkan parçalanma süreci - itici güç ortadan kalktı, sadece atalet kaldı - kontrolün güçlendirilmesi durmadı. Yavaş yavaş, diğer alanlardan çok daha küçük ölçekte, okulun kendiliğinden özelleştirilmesi gerçekleştirildi. Hemen rezervasyon yapın - trendlerden bahsediyoruz, tamamlanan süreçten değil. “Öğretmenin” eğitiminden, öğrencinin eğitimine geçmeye başladılar - prova hizmetlerinin gelişmesine ve okul işinin gelişimine daha fazla katkıda bulunuyorlar.
Metodistler ve yayıncılar geshefts'teki paylarına tecavüz ettiler.Tüm icat edilen faydaları olan küçük okul çantası çocuğun kendisi kadar ağır. Bugünün toplumunun faydacılığının doksanların idealizmini nasıl desteklediğini, küçük bir azınlığın her zaman bilgelik sevgisinden nasıl öğrendiğini ve zamandaki farkın - yirminci ya da onuncu bir - bir bütün olarak topluma neredeyse farkedilmediğini yargılayamam. Fakat daha fazla idealizm yoktu, kimse bununla tartışamazdı.
Bu nedenle, okul beklentileri sınırsız iyimserlikle zorlukla değerlendirilebilir. Eğitim sistemi acil cerrahi ihtiyacı olan ancak geçmesi mümkün olmayan ağır hasta bir hastayla karşılaştırılabilir. Devasa atalet - onu ayakta tutan en önemli şey; ancak çoktan güç kazanmıştır - ve daha da kazanmaya devam edecektir - başa çıkması çok zor olacak yıkıcı süreçlerin ataleti.
Zor zamanlarda, devlet keki garantili bir kırıntı sinir bozucu refah çağından daha çekicidir. Bu durum devlet kontrolünü daha da güçlendirmeyi mümkün kılacaktır; fakat bir okulun modern koşullarda ne olması gerektiğine dair hiçbir fikrin rehberliğinde bulunmamakta, faydalı olmayacak ve yalnızca diğerlerinden daha iyi ve daha iyisini yapanların işlerine müdahale edecektir. Bununla birlikte, insan kaynağının güçlendirilmesi de beklemek zorunda değildir - büyük ve büyük, bunun için rezervi yoktur.
Okulun öğrenmesi daha kötü olacak; daha fazla formalizm, sorumsuz konuşmalar ve dolandırıcılık olacak. Modernleşme girişimlerine yukarıdan tamamen bağışık olacak - tüm sinyaller karmaşık bir şekilde çarpıtılacak ve orijinal mesajlarını zıt olarak değiştirilecektir. En iyi okullar ve düşen orta seviye arasındaki boşluk derinleşecek, ancak ebeveynler için hangi okulun gerçekten en iyiler arasında olduğunu bulmak zor olacak - pedagojiden gelen şarlatanlar hükümetin veya toplumun önündeki engellerle karşılaşmayacak. Dolayısıyla, bize göre, bir eğitim felaketi gibi görünecek.