Neden rüya gördüğümüz bilim camiasında bölünmeye yol açan bir konudur ve sinirbilim alanı hipotezlere doymuş durumdadır. Derin sinir ağlarını eğitmek için kullanılan tekniklerden ilham alan bir nörobilim araştırmacısı, yeni bir rüya teorisini tartışmaya açıyor: aşırı uyumlu beyin hipotezi.
Patterns dergisindeki bir incelemede 14 Mayıs'ta açıklanan hipotez, rüyalarımızın tuhaflığının, beynimizin günlük deneyimlerimizi daha iyi genelleştirmesine yardımcı olduğunu öne sürüyor.
Veri bilimcileri, verilere biraz kaos getirerek bunu düzeltir; "Bırakma" adı verilen böyle bir düzenleme yönteminde, bazı veriler rastgele göz ardı edilir. Kendi kendini süren bir arabanın iç ekranında aniden kara kutuların belirdiğini hayal edin: ekranda rastgele kara kutuları gören ve o belirli sürüş deneyiminin özelliklerinden ziyade çevresinin kapsayıcı ayrıntılarına odaklanan araba, rastgele sürüş genel deneyimi göz ardı edildiğinde muhtemelen daha iyi anlayacaktır.
Derin sinir ağlarını eğitmek için kullanılan tekniklerden ilham alan, Tufts Üniversitesi sinirbilim alanında yardımcı doçent Erik Hoel, "Derin sinir ağlarının orijinal ilham kaynağı beyindi" diyor. Ve beyni teknolojiyle karşılaştırmak yeni olmasa da, aşırı uyumlu beyin hipotezini tanımlamak için derin sinir ağlarını kullanmanın doğal bir bağlantı olduğunu açıklıyor. "Derin öğrenmenin düzenlenmesinde insanların kullandığı tekniklere bakarsanız, çoğu zaman bu tekniklerin rüyalarla bazı çarpıcı benzerlikleri olduğu görülür" diyor.
Bunu akılda tutarak, rüyaların dünyayı daha az basit ve daha kapsamlı hale getirdiğine dair yeni teorisini ileri sürüyor - çünkü beyinlerimiz, derin sinir ağları gibi, günlük hayatımızın "eğitim setine" çok aşina hale geliyor. Aşinalığa karşı koymak için, beynin rüyalarda dünyanın tuhaf bir versiyonunu yarattığını, zihnin versiyonu ise devre dışı kaldığını iddia ediyor. "Onlara biyolojik işlevlerini veren, rüyaların uyanıklık deneyiminden farklı olmalarındaki tuhaflıktır" diye yazıyor.Hoel, aşırı uyarlanmış beyin hipotezini desteklemek için sinirbilim araştırmalarından zaten kanıtlar olduğunu söylüyor. Örneğin, gerçek hayatta olan bir şey hakkında rüya görmenin en güvenilir yolunun, uyanıkken yeni bir görevi tekrar tekrar yapmak olduğu gösterilmiştir. Yeni bir görev üzerinde aşırı eğitim aldığınızda, aşırı uyum koşulunun tetiklendiğini ve beyninizin rüyalar yaratarak bu görev için genelleştirmeye çalıştığını savunuyor.
Ama gerçekten rüya görmemizin sebebinin bu olup olmadığını belirlemek için iyi tasarlanmış davranış testlerinin, genelleme ve ezberleme ile uyku yoksunluğunun her ikisi üzerindeki etkisini ayırt edebileceğini söylüyor. Araştırmak istediği bir diğer alan ise "yapay rüyalar" fikridir. Film ya da roman gibi kurgu eserlerinin amacını düşünürken aşırı uyumlu beyin hipotezini ortaya attı. Şimdi, romanlar veya TV şovları gibi dış uyaranların rüya "ikameleri" olarak hareket edebileceğini ve belki de rüya benzeri doğalarını vurgulayarak uyku yoksunluğunun bilişsel etkilerini geciktirmeye yardımcı olmak için tasarlanabileceklerini varsayıyor (örneğin, sanal gerçeklik teknolojisi).
Hoel, yapay sinir ağlarında öğrenmeyi basitçe kapatabileceğinizi ancak bunu bir beyinle yapamayacağınızı söylüyor. Beyinler her zaman yeni şeyler öğrenirler ve işte tam bu noktada aşırı uyarlanmış beyin hipotezi yardıma gelir. "Hayat bazen sıkıcı" diyor. "Rüyalar, sizi dünyaya fazla uyum sağlamaktan alıkoymak için vardır."
Erik Hoel. The overfitted brain: Dreams evolved to assist generalization. Patterns, 2021; 2 (5): 100244 DOI: 10.1016/j.patter.2021.100244+ Tüm Referansları Göster