II. İskender’in liberal reformları ve Abdul-Azis’in reformları neredeyse zamanla çakıştı. Hem onlar hem de diğerleri Kırım Savaşı'ndan kaynaklandı ve sonuçlarıydı.
18 Şubat 1856, Hutt-i-Humayun (padişahın özeti) tarafından Porta'nın Hristiyan öznelerin eşitliğini ilan etti. Tanzimat politikasının devamı niteliğinde olan bu yazı, müttefik diplomasi tarafından padişahın dayattığı bu yazı, Hristiyan öznelerin herhangi bir yabancı devlet tarafından özel olarak himayesine alınması gereğini resmen dışladı. Osmanlı hukuku için olağandışı bir belge oldu. Ne Kur'an'a ne de Osmanlı İmparatorluğu'nun eski iktidarına ve büyüklüğüne ait atıfları içermiyordu. Yeni bir kurs ilan etme töreninde Şeyh ul-İslam aslında bu politikaya razı olmayı reddetti. Sadece şu cümleyi söyledi: “Ey Allah! Muhammed halkına merhamet et. "Hem İmparatorluğun hem Hristiyan hem de Müslüman toplulukları arasında memnuniyetsizlik vardı, ama doğal olarak Müslümanlar arasında daha çok vardı - eşit haklar imtiyazların kaybı anlamına geliyordu. Hutt-i-Hümayun, Osmanlı İmparatorluğu'nun müttefiklerinin politikasının doğrudan bir sonucuydu. Değişen ve ilerlemenin yolunu açan Türkiye’yi savunmanın sebepleri bu politikanın diğer sebepleridir, Kırım Savaşı’nda pek çok şey değişti.
Savaş için, ünlü Raimondo Montecuccoli'nin ünlü ifadesine göre, tüm 3 şeylerini alır - para, para ve para. Savaş öncesi dönemde, Osmanlı maliyesinin durumu parlak değildi. Geri 1839 - 1841. Tanzimat Reshid Paşa’nın politikasının en aktif destekçilerinden biri, İngiliz bankacılarla dış borçlanma olasılığını tartışmaya çalıştı. Hükmünün temel şartı Konstantinopolis, Selanik ve Smyrna'dan gelen gümrük gelirinin alacaklılarına devredilmesiydi. Ancak finansörler, hükümetin kabul etmeyi reddettiği kendi para yönetiminin de garantisini istediler. Osmanlı Devleti'nin finansal durumu sürekli kötüye gidiyordu. 1840'te, 8 yıllarında ödenen kağıt hazine bonoları Türkiye'de 12,5'ten önce% 1844 altında ve daha sonra% 6 altında Türkiye'de tanıtıldı. Bonoların yaygın olarak kullanılmasını zorlaştıran büyük mezhebe rağmen, Türkiye'de kâğıt para tanıtımıydı.
Durum düzelmedi. 1844'te, imparatorluk harcamaları, 150 milyon kuruşluk kamu borcu olan 60 milyon kuruş (padişah sultanı 349,5 milyon mahkemesi) tutarındaydı. 1848’te, Sayın Reshid, Konstantinopolis Bankası’nı kurdu, ancak 1851’te iflas etti, yabancı rakiplerle rekabet edemedi. Sürekli krizden sonra, finansman yavaş yavaş tehlikeli bir çizgiye geldi. Bir dizi mahsul hatası, Bosna'da bir ayaklanma, askeri harcama - banka bu yüklerin toplamını kaldıramadı. Aynı yıl, Reshid, Fransa ile 55 milyon frank için kredi anlaşması imzalamayı başardı, ancak reformcu vizier kısa süre sonra görevden alındı, sultan anlaşmayı onaylamayı reddetti ve reddedildi (Konstantinopolis 2,2 milyonda tazminat ödemek zorunda kaldı. Türkiye'nin uluslararası bankacılık pazarındaki ilk adımı çok başarısız oldu ve Reshid’in istifası, Konstantinopolis’te bulunan Londra temsilcisinin eleştiren baktığı olağan mali politikayı korudu.
Rusya'nın elçisi olarak atandığında 1832'ta Agréman'da bulunmayı reddeden İmparator Nicholas'ın kişisel düşmanı Lord Stratford Canning hakkında konuşuyoruz. Londra'da Canning, Türkiye'nin mükemmel bir uzmanı olarak ve Lordlar Meclisi'ndeki J. Aberdeen kabinesinin bir rakibi olarak ün kazandı. Böylece onu Konstantinopolis'e gönderen Başbakan, aynı anda birçok görevi çözdü. Canning, Nisan ayında 5 Limanı'nın başkentine geldi ve hemen, Türk tarafının eylemlerini etkin bir şekilde kontrol eden ve onu imparatorun temsilcisi olan ad-ad.m AS Menshikov. Rus-Türk ilişkilerinin savaşla sonuçlanan bir krize girmesini istemesi ve (kendisinin de iddia ettiği gibi) istememesi nedeniyle, bu İngiliz diplomat, olayların bu senaryoya göre tam olarak gelişmesi için mümkün olan her şeyi yaptı. Her durumda, eylemleri tamamen "sisli Albion" korkuları ve korkularıyla tutarlıdır.
İngiliz büyükelçisinin Osmanlı İmparatorluğu'na hiç bir zaman sempati duymadığı belirtilmelidir - Henry Palmerston ile yazışmalarında yönetiminin özellikleri olarak adlandırılmıştır: idari araçlarda toplam yolsuzluk, kamu maliyesinde bozukluk, şiddet ve devlet gelirlerinin her dalında aldatma, vb. Osmanlı devleti Stratford Canning'e verilen değerlendirme genel ve detaylı olarak doğruydu. Ancak, bağlı olduğu politik çizgide hiçbir şey değişmedi. Bu, bir İngiliz diplomatının davranışı için olağandışı değildi. Halka açık ilkeler için çağrıda bulunuyor, aslında yalnızca birleşik krallığın devlet çıkarlarına ilişkin düşüncelere dayanarak iş yapmayı tercih ediyordu. Bu ülkede, Rusya Büyükelçisi Baron Brunnov'a göre, Türkiye'deki nüfuzumuzun etkisiyle, Boğazlar üzerindeki Rus gümrük tarifesi nedeniyle Ortodoks Kilisesi'nin haklarından çok korkmuyorlardı.
Kırım Savaşı’nın patlaması, Avrupa’daki Türk mali taleplerine olan ilgiyi artırdı. 1854’ten bu yana, Sultan hükümeti aktif bir dış kredi uygulaması başlattı. Şubat ayında Müttefiklerle uzun süren görüşmelerin ardından 1856'e 1.819.919 pound kredisi verildi. Londra ve Paris’ten alınan garanti, Selanik ve Smyrna’nın geliri ile Mısır’dan alınan haraçtır. Böylece, Kırım Savaşı, Türkiye’nin savunulması adına başlamış, mali güvencesinde ilk adım olan ve hepsinden öte, Fransa. Izhev 1858, yılda% 5 altında 6 milyon lira olarak borçlandırıldı. K 1863, Türk hükümeti, her yıl artan 10 milyar frank tutarında 1 dış kredi kullandı. Osmanlı İmparatorluğu’nun gelirlerinin neredeyse dörtte biri, 1863 - 3,75
1863 ve 1865'te Constantinople iki kredi daha aldı - yılda 8 ve 6 milyon lira üzerinden% 6. 4, Şubat 1863'ta İmparatorluk Osmanlı Bankası (Bank Imperial Ottoman) tarafından kurulmuştur. Kurucuları limanların temsilcileri ve Fransız ve İngiliz bankalarının gruplarıydı. Sermayesi - 67 milyon frank (2,7 milyon pound), 135 bin (500 pound) olan İngilizlerin 20 bin (80 pound), 50 bin (Fransız) 5 bin ve Türk sahiplerinin - 1,5 bin'in sahip olduğu 200 bin hisseye bölünmüştür. (ki hükümet - XNUMX bin.). Porta için şartlar çok elverişli değildi, ki bu bir nevi Büyük Vizier'in bir anlaşmaya girerken XNUMX bin Türk Lirası almasıyla açıklanıyordu. Aslında, Osmanlı finansmanından sorumlu bir İngiliz veya İngiliz-Fransız bankası kuruldu. Bu ilgi, Doğu sorununda İngiltere ve Fransa politikasını etkileyemedi.
“Dönüşüm döneminden önce,” dedi Rus gazeteci 1870’te “Türkiye fakir bir devletti, ama en azından ne iç ne de dış borç vardı. Önceden, fakir bir devletti: şimdi yıkık bir devlet. Eski sultanların bakanları dürüst vahşiler gibi borçluydu; Abdul-Mejid ve özellikle Abdul-Azis bakanları borç içinde; Türkiye iflastan kurtarıldı, tek şey, bazı güçlü hükümetlerin bunun olmamasıyla ilgilenmesi ve Batı Avrupa’dan çok fazla sermayenin Türkiye’yi desteklemeye harcanması. ” Hükümet, bir tür kredi ateşini benimsedi. C 1863 - 1870 5 kredileri Türk Lirası 104.185.860 üzerinden yapılmıştır. 1871 - 1874 5'a yeni krediler 98,53 milyon lira olarak verildi.
Osmanlı İmparatorluğu tarafından Londra borsa piyasasına 1854 - 1874 arasında verilen kredilerin tutarı. 180.259.836 pound sterlini (1870 milyon pound sterlini cinsinden 31 demiryolu kredisi sayılmaz) eşittir, bunlardan 1870. ödenmemiş pound sterlini 170.874.420. 1875'te devletin konsolide borcu 5,5 milyar frank olarak, sadece 12 milyon Türk lirası dış borcun ödenmesine harcandı. Bu, Osmanlı Devleti gelirlerinin neredeyse yarısını oluşturuyordu (daha doğrusu,% 51). 1875'teki bütçe açığı neredeyse% 17% - 5 milyon lire oldu. Şu anda finansal kriz Avrupa ve ABD kıyılarına çarptı ve başka bir dış borçlanmayı imkansız hale getirdi. Türk maliyesinin durumu keskin bir şekilde kötüleşti ve soruna acısız bir çözüm umut etmeyi imkansız hale getirdi. Yaz aylarında, mevcut ödeme borcu 14.869.245 lire oldu; bu, beklenen gelirin% 62,5'i (23.882.940 lire) ve planlanan giderlerin% 51,4'i oldu.
Bu durumda, Konstantinopolis ekonomi moduna başvurmak zorunda kaldı. Kasım ayına kadar 1875, ordu, donanma ve 8 yetkilileri aylarca maaş alamadılar. Kriz, Osmanlı hükümetini, genel hoşnutsuzluğa neden olan Avrupa illerinde vergi yükünü sıkılaştırmaya zorladı. Temmuz ayında, 1875 Türkiye illerindeki Hristiyan nüfusun ayaklanmasına başladı - Hersek ve Bosna. Sebebi, Türk makamlarının kötüye kullanılmasıydı. Kırpma hataları 1873 - 1874 Anadolu’da, Küçük Asya’nın açlık çekmesine neden oldu. Konstantinopolis'teki 1873 bankacılık krizi, “nakit”, yani gümüş ve altın maliyetlerinde ve fiyat artışlarında artışa yol açtı. Türk maliyesi çok olumlu bir durumdaydı. Finansal kriz sabit kaldı.
Fransız-Prusyalı 1870-1871 savaşından sonra Fransız menkul kıymetlerine yapılan geçici faiz feragatleri bile yardım etmedi. Fransa yenildi ve izole edildi hiçbir şey yapamadı. Ancak bu, bir süre Türkiye'ye yardımcı oldu. 1875'un sonunda, Osmanlı İmparatorluğu iflas etti - hükümetin ödeme yükümlülüklerini yerine getiremeyeceği açıktı. 20 Mart 1876 sadece 440 bin lire - 1 / 3 tutarında 1’a Nisan 1876’de ödeme yapmak için gerekli olan miktarı aldı. Rumeli'deki demiryolundaki Fransız işçiler ve Konstantinopolis'teki rıhtımlardaki İngilizler grev ilan ettiler. Temmuz ayında, 1876 Konstantinopolis devlet borçlarıyla ilgili ödemelerin askıya alındığını açıkladı.
Bütün bunlar, askeri reformların arka planı ve ordunun silahlanmasına karşı oldu. 1860'in sonundaki kucağında tutarsızlıklarla hüküm sürdü - Kırım Savaşı döneminin donanımları, 60'in başlangıcında İngiltere'de satın alınan binlerce Enfield tüfeğinin 60'ine bitişikti, Snyder tüfeleri de satın alındı. Ayrıca, Almanya bir dizi Springfield tüfeği sattı (Leon Gambetta hükümeti onları ABD’de aldı, Almanlar onları 1870 - 1871’te doğaçlama yapılan Fransız ordularından ele geçiren kupalar olarak aldı).
1872 ile Peabody-Martini tüfeklerini satın almak için bir Amerikan firması ile görüşmeler başladı. Zamanında güvenilir, hızlı ateşleyen bir tüfek, müşterinin ihtiyacına dayanarak, 2 bin atıştan sonra savaş özelliklerini korumak için testi kolayca geçti. İngiliz tüfeği Martini-Henry karşısında bir rakip vardı. Mayıs’ta, Mısır’ın Khedive’si olan 1872, 50’e binlerce Martini-Henry tüfeği solucanına sundu. Abdul-Azis, hem armağan hacminden hem de kaliteden etkilendi оружия. Sonuç olarak, aynı yılın temmuz ayında, bu tür tüfeğin 200'ini satın almaya karar verildi. 1 Ocak 1873, Türk hükümeti ile Winchester şirketi arasında 200 bin Martini-Henry 11.43 kalibre mm satın almak için bir sözleşme imzaladı. Sözleşmenin başlatılması koşulu Porto’nun 186’in bin dolarlık ilk taksitiydi. Türk ordusunun yeniden silahlanması, örgütsel yeniden yapılanma ve rezervlerin güçlendirilmesi ile neredeyse çakıştı.
Osmanlı Devleti’nde (Müslüman nüfus için) genel askerlik hizmeti, Rusya’da olduğu gibi, 1874’te de sunulmuştu, ancak Türklerin 1869’te askeri sistemlerini yeniden düzenlemeye başlamasıyla, geçiş süreci çok daha az zaman aldı. 20 yıl, 4 yıl piyade ve topçu (Nizam) için "pankart altında" hizmet, 1 sınıfında iki yıl (Ihtiyat), 26 yıllarında görev yapan askerler sürekli olarak 1, 2, 3 ve 4 sınıfının 2 sınıfları (Redif). Süvarilerde “pankart altındaki” servis 1'e piyade ve topçudan bir yıl daha devam etti, ancak süvariler 1 sınıfına yalnızca bir yıl yetkisiz kaldılar ve ardından redif'e girdiler. Ayrıca, düzensiz süvariler de vardı - bashi-bazouks, ancak yabancı gözlemcilere göre, savaş sırasında kesinlikle işe yaramaz olduğu kanıtlandı. Bu birimler komuta tarafından kötü bir şekilde kontrol edildi ve düşman iletişimi konusundaki istihbarat ve operasyonlar yerine, esas olarak sivil nüfusun yağmalanması ve katledilmesiyle ilgiliydi.
Tabii ki, tüfek ve mühimmat almak için paraya ihtiyaç vardı. Amerika'da silah siparişi ödemeleri, Londra'daki İmparatorluk Osmanlı Bankası şubesi aracılığıyla yapılmıştır. Amerikan silah üreticilerinin Konstantinopolis'teki çıkarları, Türk hükümet çevrelerinde önemli bağlantıları olan ve güvenlerini kazanan, Father ve Sons Azaryan firması tarafından temsil edildi. Azaryan’ın 1873’te gösterdiği çabalar sayesinde, bir başka 2 sözleşmesi imzalandı - 11, 300’daki Henry Martini’de 23 ve 100 bin’deki Ağustos 186’in Mart ayında bir Amerikan şirketi tarafından yapılan en büyük silah sözleşmesiydi. Türk hükümetinin ilk katkısı, 600'ten 1874'a bin dolar kazandı. 1.000'ten itibaren ABD'de yapılan tüfekler Peabody-Martini olarak adlandırılmaya başlandı. Bu, İskoç silah ustası A. Henry'nin mali iddialarını önlemek için yapıldı. Bu isimde ilk 1874 tüfeği Mart 200.000'te Türkiye'ye teslim edildi Son 9 tüfeği 1875 Kasım ayında XNUMX teslim edildi.
Amerika Birleşik Devletleri'nde iki sözleşme - 200 ve 400 bin üzerinde, Peabody-Martini, sırasıyla, 753.164 ve 1.320.000 lire'de. Finansal kriz bu anlaşmayı tehlikeye attı. Bu kişileri genişletme veya aynı yıl içinde onları destekleme önerileri Porto tarafından reddedildi. Mevcut ödemelerle başa çıkmak için mücadele etti. Kriz haftalık olarak küçük ödemelerle üreticilere telafi edilebilir - kabul edilebilir bir çözüm öneren Azaryanlar sayesinde çözüldü. Ekim ayının ortalarında, haftalık 1876 tüfekler ile Providence Tula tesislerinde 2700 üretildi. Winchester tüfekler Smith ve Wesson tarafından sağlandı.
Başka bir 476.348 lire Türkiye, Almanya'daki 500 toplarının satın alınması ve İngiltere'deki 415.632 savaş gemilerinin satın alınması için bir başka 2 Lirası ayırmak zorunda kaldı. Bu alımlar, Türk ordusunun silahlanmasına yardımcı oldu ve filoyu önemli ölçüde güçlendirdi. Zorlu mali duruma rağmen, Türkler kaynaklarını en sert dış politik ve askeri krizin arifesinde rasyonel bir şekilde kullandılar.
Savaştan önce Rusya'da durum neydi? Finansal olarak, kıyaslanamayacak kadar iyiydi. Maliye Bakanı Reitern sürekli olarak ekonominin talepleriyle ve her şeyden önce savunma konusunda ortaya çıktı. Askeri harcamalardaki istikrarlı artış konusunda çok endişeliydi. Büyümeleri ancak Avusturya-Prusyalı 1866 savaşından sonra başladı: 1865'te 127,687 milyon ruble, 1866 - 129,687 milyon ruble, 1867 - 127,25 milyon ruble, 1868 - 136,701 milyon ruble olarak .., 1869 - 147,702 içerisinde, 1870 - 145,211 ortamında, 1871 - 159,257 yılında, 1872 - 165,924 yılında, 1873 - 175,033 yılında, 1874 - 198,709 yılında. 1875 milyon Rub, 201,284 - 1876 milyon Rub, 260,792 - XNUMX milyon Rub. Bununla birlikte, Maliye Bakanlığı geleneksel olarak herhangi bir askeri harekata ve bölgesel satın almalara karşı çıktı.
Askeri harcamaların sırasıyla% 1874,% 1876 ve% 36,58 olarak gerçekleştiği kriz öncesi yılların göstergeleri (37,05 - 41,8); 1876 için planlanan gelirler RUR 1876 ve giderler RUR 570.138.308 idi, bu RUR 570.052.136 fazlasıyla sonuçlandı. Bununla birlikte, 86.170’in mobilizasyonu bile olağanüstü, planlanmamış harcamalara neden oldu, bu da mali yılın gerçekte 1876 ruble açığıyla bitmesine neden oldu. Reitern, imparatoru, tam anlamıyla 64.843.480 - 1867'te takip edilen mali tasarruflar nedeniyle Balkan krizine müdahale etme planlarından vazgeçme konusunda ikna etmeye çalıştı. Finansal durum aslında mükemmel değildi, ancak bu, Reitern’in demiryolu politikasının bir sonucuydu; bu da devlet garantili özel hatların sermayesinde yapılan ödemelerde bir artışa yol açtı.
Kasım ayından bu yana askeri bakanlığa 1861 General D.A. başkanlık etti. Orduyu işe alma ve yönetme sistemini tamamen değiştiren bir dizi reform gerçekleştiren Milyutin. Bu devasa eserin son ve belki de en meşhur bölümü, tüm konservasyon şartnamesinin Ocak 1’inde 13’in (1874) tanıtılmasıydı. Elbette ki sonuçları henüz ortaya çıkmadı ancak ordudaki geniş çaplı değişiklikler 1862 kadar erken başladı, ancak Türk ordusunda evrensel hizmet reformu da 1874'te başladı.
Rus ordusundaki dönüşümler büyük, uzun ve maliyetliydi. Doğal sınavları savaştı. DA'nın 15 yıllık kalışının sonuçları nelerdi? Savaş Bakanı olarak Milyutin? "Birliklerimiz ve maddi kaynaklarımız var," dedi 27 Temmuz ayında (8 Ağustos) 1876, kendisinin kendisi "dedi, ancak başkomutanlar veya kolordu komutanları hiç hazırlanmadı." Rusya'da bağımsız bir Genelkurmay eksikliği vardı, çok sayıda yaratıldı ve etkin bir yönetim sistemi yoktu, bu eksiklik kampanyanın Tuna'nın ötesindeki planlama aşamasında çoktan belliydi Savaş sırasında, yüksek askeri komuta da oldukça sık görüldü. "Birlikleri ve maddi araçları" etkili bir şekilde yönetemediğini gösterdi. Ancak, bunlardan ikisi de, her şey basit olmaktan uzaktı. Aslında, ordunun durumu, hareketlerini etkilemek için yavaşlatmayan çok parlaktı.
“Birliklerin savaşa hazır olma gelince” gen yazdı. EI Martynov - bu savaşın ilk tarihçilerinden biri - çok arzulanan bir şey bıraktı: çizgi piyade kusurlu silahlarla donatıldı - Krnka'nın tüfekleri; tüfeği taburları, Berdan tarafından küçük kalibreli tüfekler olmasına rağmen, model No. 1, ancak sonuncusu değildi; topçu, 4-x ve 9-pound bakır toplarıyla donatıldı; bunlar küçük başlangıç hızlarıyla (yaklaşık 1.000 f. saniyede) orijinal yivli topçu türüne atfedilmelidir; süvari ana görevinin yerine getirilmesi için yeterince hazır değildi - istihbarat servisi; Ateşli silahların hızla gelişmesinden kaynaklanan yeni taktikler, birliklerde kök salma vakti henüz almadı; İletişim eksikliği, üç tür silahın ortak eylemlerinden özellikle etkilendi. Bütün bu eksiklikler, tek bir erdem - askerin cesareti ve dayanıklılığı ”altında yıkandı.”
Bu tahmin doğru mu? Topçu ile başlayalım. Kabukları ile bolca bulunan sayısız kişiydi, ancak Türkçede kaliteyi önemli ölçüde daha düşük kılıyordu (daha doğrusu Krupp). Kampanyanın başında Tuna ordusunda 160 kuşatma silahları vardı. Ağustos’taki 25’ten (Eylül’deki 6) Kasım’daki 28’e (Aralık’taki 10), yani, hemen hemen her zaman Plevne kuşatması ve ablukası, 110 bin kuşatmanın surları ve kentinde, 18 bin kuşatması daha fazla ateşlendi. Sonuç perişan oldu, topçunun Türk siperleri ve yinelemelerine karşı hareketi neredeyse sıfırdı. Kars kuşatması sırasında, günde 21'e neredeyse 25 bin mermi ateşlendi. Yine, Plevna'da olduğu gibi, düşük kaliteleri olumsuz taraftan ortaya çıktı - bombardımanın sonuçları yetersizdi. Türkler, 85 insanını öldürdü ve 155 yaralandı, biri hasar gördü ve bir silah hasar gördü. Sivil kayıpların düşük seviyesini - 4 insanları açıklayan, yalnızca askeri tesislerin ateşlendiğine dikkat edilmelidir.
Türklerin tahkimatlarına saldırırken, topçu onları imha edemedi ya da savunma piyadelerini ateşi söndürmeye zorlayamadı. Rus topçularının bolca tedarik ettiği mühimmat kalitesi çok düşüktü. Redoubts tahrip edilmedi, şehir ve surların önündeki tarlalar yüzlerce patlamamış Rus kabuğuyla dolduruldu. Bazı durumlarda bombardıman düşmanın düzene koymasını ve hatta yenilerini inşa etmesini engellemedi - bu ciddi bir ahlaki yenilgiydi. Bu nedenle, Rus ordusu savaş öncesi ekonomiye ihtiyacını karşıladı.
Ordunun gereksinimlerindeki sürekli tasarruf (savaş öncesi ateş hariç), 1877’te silahların eşitliği avantajı olmadan, birkaç örneğin tüfeğiyle silahlandığını ortaya koydu. Rus ordusunun 48 piyade bölümlerinden sadece 16, Berdan sisteminin o dönem tüfekleri için modern ve 1200 basamağına kadar ateş açmayı hedefleyen silahlarla donatıldı. Kafkasya'daki 5 bölümlerinde Karle iğneli tüfekler, kağıt kartuşlu, 27 - Krnka tüfeklerdi. Her iki tüfek de, lineer şirketlerde 600 basamağına ve görevlendirilmemiş subaylarda ve tüm tüfek şirketlerinde 1200'a kadar ateş açılma hedefine sahipti. Küçük kalibreli berdanok'un seri üretimi 1874'ten (neredeyse Türk silahlanma ile aynı anda) 1877 sırasında yeniden silahlanma sırasında başladığından, yalnızca İmparatorluk bünyesinde olmayan ve askeri operasyonlara katılmayan birlikler ve yeni kurulan birlikler yeni silahlarla donatılabildi.
Kiev, Odessa, Kharkov ve Moskova Askeri Bölgelerinin piyadeleri, modernize edilmiş 1857 - 1859 ile Balkanlara gitti. Nicholas I ordusunun silahları - Krnka sisteminin eski tüfekler ve yeniden silahlanma kısmen 1878 yılındaki savaşta gerçekleşti. 1877'in başlangıcına kadar olan süvariler tamamen yeniden donatıldı. Ordunun Berdan-1 ve Berdan-2 tüfekler ile yeniden yapılandırılması devam etti ve sadece 1884 yılında sona erdi.
Peabody-Martini menzili, esas olarak Balkanlar ve Kafkaslar'da savaşan Rus piyadeleriyle donanmış olan Krnka ve Carla tüfeklerine üstündü. Bu silahın hedef aralığı 1800 basamağına ulaştı, ateş hızı da Krnka ve Karla'yı geçti. Krnka'nın tüfekleri kaprisli bir silah olduğunu kanıtladı. Yağmur, sis, kir - bunların hepsi vanaların hızlı paslanmasına ve aspiratörün bozulmasına neden oldu. Sonuç olarak, atıştan sonra kol atılmadı - bir ramrod ile dövülmek zorunda kaldı. Dakikada 7-10 mermi yerine, askerler namlu dolusu tüfek gibi 1-2 kullandılar. Bir ramroduz Krnka neredeyse anında ateşli silahtan soğuk bir silaha dönüştü. Birlikler bu tüfeğe güvenmedi. Plevne kuşatması sırasında, çevresinde çok fazla mühimmat olduğu için askerlerin küfrettiği ve tüfeklerini kestiği, Türklerle değiştirdiği sık sık durumlar vardı.
Mühimmat sağlanması arzulananı bıraktı. Hizmetten çıkarılmış olan Krnka tüfeklerinin mühimmat stoğu oldukça büyüktü, 1877'ta Tuna ordusuna 43,47 milyon miktarında yerleştirildiler, ancak yine de ilk önce onları kurtarmak zorunda kaldılar. Rus piyade tarafından taşınan mühimmat arzı, 60 ile sınırlıydı. Arz sorunu çözmedi. Bu savaşta Rus ordusunun arka çirkin düzenlenmiştir. Arz örgütlenmesindeki başarısızlıklar seferberlikten sonra başladı. MI Örneğin Tuna'yı zorlamadan önce Dragomirov, savaşta 30'teki taşınabilir bir stoktan 60 cephanesinden daha fazla harcamaması için askerlere katı bir emir verdi. Bu emir yerine getirildi. 30 kartuşlarının bir itfaiyecilik için yeterli olduğuna ve en önemli şeyin düşmanla çatışmayı süngü savaşına sokmak olduğuna inanılıyordu.
Gelecekte, durum değişmedi. Plevna’ya göre, saldırılar sırasında askerler mütevazı mühimmat harcadılar. Örneğin, Ağustos ayında 62 saat süren 9 (19) saatindeki 31 Piyade Suzdal Alayı, 51.188 kartuşları, komşu 17 Piyade UGitsky - on 4 kartuşlarında kullanılan 20 kartuşları, 60 kartuşları kullandı. Türk pozisyonlarına yaklaşan askerler bazen mühimmattan kaçtılar ve ardından saldırganların pozisyonları trajik hale geldi. XNUMX kartuşlarındaki Norma, çok hızlı bir şekilde Shipka'daki savaşlardaki yetersizliğini gösterdi. Burada, savaşların ortasında, ateş altında Rus mevkileri önünde öldürülen Türklerden mühimmat çantalarını toplamak gerekiyordu. Snyders bir redif ile silahlı.
Türk piyadelerinin yanında 2 kartuş poşetleri vardı - 80 kartuşlar kullanıldı, ancak askerler ortalama olarak bir Turk'le 180 kartuşlara kadar kartuş kayışları taktılar. Belirleyici savaşlarda çok önemliydi. Plevne'ye taşınırken Osman Paşa en iyi parçaları aldı. Yürüyüşden hemen önce, küçük silahlı çatışmaların önemi hakkında doğru bir sonuç çıkarıldı - her piyade hastası, Rus ordusu için inanılmaz bir rezerv olan 500 kartuşlarını aldı. 1877'teki tasarrufların bir sonucu olarak, Balkanlardaki Türklerle olan ana çatışmalar sırasında sadece 5,443 milyon Krnka kartuş harcandı.
Düşman çok farklı mühimmat tüketim normlarından ilerledi. Ve bu, kendi askeri sanayisinin yokluğunda! Namludaki 1000'e ulaşan, sağduyulu bir şekilde elde edilen kartuş stoğu, olağanüstü yüksek bir ateş oranının korunmasını mümkün kılmıştır. Saldırıdan önceki sırada, Rus piyadeye mühimmat ile ilgilenmesi, yangını sadece 600 basamağından düşmana ateşe vermesi, mümkünse süngü ile sınırlandırması, zincirleri “dişlinin içine sokmaması” vb. Rus piyadelerinin yanı sıra Fransızların, Avusturyalıların, İngilizlerin, Almanların ve Türklerin piyadeleri, uygun bir hedefi temsil eden bir mesafeden eski kapalı oluşumlara saldırdı, sütunlarda çekim yaparken özel sanat gerektirmedi.
"Türklerin ateşi o kadar güçlüydü ki" Gen.-reklamı, Plevne'nin fırtınasından sonra günlüğüne yazdı. EI Totleben, - bu dönen bir makineden çıkan mermilerin patlaması gibiydi. " Peabody-Martini'den gelen yoğun ateş gerçekten mekanik bir şeyin etkisini yarattı - Rus birliklerinde "varil organ" olarak adlandırıldı. Teğmen Albay A.N., 2000'un sonunda Lovcha'daki savaşları anlattı: “1877 basamağından çıkan düşman ateşi, birliklerimizde önemli kayıplar yaratıyor. Kuropatkin, - düşmanın serbest bıraktığı kartuş kütlesi sayesinde ... Düşman siperleri hattına kadar, yaklaşık 1500 basamağı vardı. Saldırıya yağan kurşun yağdı, ancak saldırı devam etti ... Ateş, 2000'tan 600'e çıkan en güçlü ve en hassas kayıplara dayanmak zorunda kaldı, ardından ateşin doğruluğu zayıfladı (yani, Krnka-AO tüfeğinin mesafeye ulaştıktan sonra), çekingen ateşkes, çoğunluğun gerisinde kalanlar, başlarını konaklama yerlerinden çıkarmayacaklar; mermiler kafadan kitlelere uçuyor ... Türklere mühimmat verilmesi şaşırtıcı. Yuvaya, kartuşlar hariç, dağıtıldı, kurşun ve ahşap kapaklı büyük kutular yerleştirildi. Lovcha'da, bu kutularla dolu birkaç mahzeni aldık. ”
Balkanlar'ı geçmeden önce, M. Skobelev, yakalanan Türk tüfekleriyle 4 şirketlerine yeniden teçhizat koyma ve "belki de bir tüfek için 500'tan daha az kartuş" almalarını emredecek kadar çok mühimmat cephanesi vardı. Türklerin hizmetinde olan silahların üstünlüğü ve cephane, yiyecek, çadır vb. n ordusunda göze çarpan bir izlenim bıraktı.
İkincisi şaşırtıcı değil. Sadece kaynaklara sahip olmak değil, aynı zamanda onları akıllıca yönetmek de önemlidir. Türkiye örneğinde, dış politika dış mali bağımlılığa yol açtı ve buna karşılık dış politika krizine ve savaşına neden olan iç politik krizlere katkıda bulundu. Rusça'da, liberal ve dolayısıyla son derece başarılı (ulusal tarihçilik geleneğinde) ordu ve finans reformları, iki bakanın planlarının uygulanmasına neden oldu, ancak hızlı bir zafer kazanmadılar. Plevna ve Shipka'daki kriz, 2 kampanyasında süren savaş, Berlin Kongresi'ndeki San Stefan Barış koşullarının gözden geçirilmesi - bunların hepsi ülkeyi güçlendirmedi. Dış politika krizi, iç politikada, hükümetin tecrit edilmesinde ve 1879 - 1881'taki imparator avına son verdi.