Sonunda rahatlamak iyidir. Kıssadan hisse;
Duygusal öfke, sahibine ne kazandırır? Düşmanına ne kazandırır? Geçmişe dönelim biraz.
Cemal Süreya. Sürgün hayatı 7 yaşında başlamıştır. Ailesi ile birlikte bir yük vagonuna koyup Bilecik'e sürgüne gönderirler. Annesi henüz 23 yaşındadır. Ama sürgünün altıncı ayında can verir kadıncağız. Cemal yedi yaşında toprağa verir anacığını. Sonra tahsil için İstanbul'a gider amcasının yanına babası ile kardeşi de peşinden gelir. Fakat üç yıl sonra polis o kaldıkları evi de basar. Bilecik'ten izinsiz ayrıldıkları için gerisin geri sürgün yerine gönderilir. Parasız yatılı okuluna kaydederler Cemal Süreya'yı. Artık o hem sürgün, hem parasız, hem yatılıdır kendi deyimiyle. O bütün bu acıları yaşar ama hayata küsmez, ülkesine küsmez, insanlara küsmez ve Türkiye'nin Türkçenin en büyük aşk şairi olur.
Küsmek yok küsmek yok.
Diyeceksiniz ki şimdi biz de mi yaralarımızı aşkla saralım?
Denilir ki aşkı öyle hafife alma. Sevgisizliğin dayatıldığı coğrafyalarda Aşk şiiri yazmak bile başlı başına baş kaldırmaktır. Çünkü aşk ve sevgi ; umuttur, devrimdir.