Uzay giysisi
Bir spacesuit uzay ortamında bir kişinin hayatta kalmasını sağlamak için kullanılan bir ekipman parçasıdır. Uzay ortamı, esas olarak neredeyse tam bir vakum ve sıcaklıkta büyük farklılıklar ile karakterizedir. Uzay giysisi astronotlar tarafından uzay gezileri sırasında veya diğer gök cisimlerinin yüzeyinde (Ay) ve aynı zamanda kazara basınçsızlaştırma ile başa çıkmak için uzay araçlarının içinde giyilir . Hayatta kalmayı sağlamak için, bir uzay giysisi oksijen sağlamalı, solunan karbondioksit ve su buharını boşaltmalı ve maksimum hareketliliğe izin verirken termal koruma sağlamalıdır. Genel olarak bu işlevlere bir iletişim sistemi, kozmik ışınlara ve mikrometeoritlere karşı en azından kısmi koruma ve sakinlerinin sıvıları emme olasılığı eklenir . In 1935 İspanyol Emilio Herrera, montaj termometreler, barometreleri ve çeşitli araçlar nefes bir mikrofon, bir anti-buhar dahil Cercle des Montgolfières de Guadalajara atölyelerinde ve Four Winds Aerodinamik Laboratuvarında bir prototip üretti. Ölçümüne ilişkin ve numune almak. Önemli bir ilerleme ilk uzay elbisesi ile yapıldı SK-1 giydiği Yuri Gagarin gibi modern uzay: DAÜ den NASA veya kombinasyon Rus Orlan montaj en çalışmalarına onların yolcuların izin uluslararası Uzay İstasyonu 8 saati aşan gezileri için. Sırasında Apollo programı Amerikalı astronotlar kendi ile eşdeğer bir süre Aysal topraklarında geziler yürütülen spacesuit A7L . Modern uzay giysileri, sert parçaları (gövde, kask) yumuşak parçalarla birleştirir. İkincisi, her biri özel bir role sahip birkaç katmandan oluşur: su soğutma devresi desteği, sızdırmaz muhafaza, ısı yalıtımı. Uzay giysileri üzerine yapılan araştırmalar, körüğün varlığına rağmen basınçlı giysiyle sınırlanan kullanıcının hareket kabiliyetini geliştirmeye, kütleyi azaltmaya ve gezegenleri keşfetmek için gelecekteki görevlerin zorluklarını aşmaya devam ediyor.
Düşmanca bir uzay ortamı
İnsan, birçok yönden uzay ortamında özel ekipman olmadan hayatta kalamaz. Uzay boşluğu, ona hayatta kalması için ihtiyaç duyduğu oksijeni sağlamaz. Vakumda maruz kalan bir adamın sıvıları neredeyse anında donar veya buharlaşır ve yaklaşık 15 saniye sonra bilinç kaybına ve bir dakika sonra geri dönüşü olmayan komaya neden olur . Atmosfer tarafından filtrelenmeyen Güneş, anında körlüğe neden olabilir. Güneşin ısı akışını karıştıracak bir atmosferin yokluğunda , yıldızın ışınlarına doğrudan maruz kalan vücut kısımlarının sıcaklığı 150 ° C'ye ulaşırken, gölgede bulunan kısımlar -120 ° C'ye düşebilir. . Dünya atmosferinin dışında, insanlar artık mikrometeoritlerden ve kozmik ışınlardan korunmuyor.
Bir uzay giysisinin temel işlevleri
Alan takım ana fonksiyonları sağlamak için bu nedenle oksijen , bir basınçlı ortam karşı nihayet sıcaklık, nem düzeyini düzenlemek için astronot ve micrometeorites yanı sıra güneş radyasyonu (ışık, ısı., UV) ve kozmik ışınlar. Ayrıca, kombinasyon, kullanıcısına görevlerini yerine getirmek için yeterli hareket kabiliyetini korumasına izin vermelidir. Bu son sınırlama, ulaşılması en zor hedeflerden birini oluşturur, çünkü bir vakumda taşınan bir basınçlı elbise, dış basıncın olmamasıyla sertleştirilir.
Kısıtlamalar
Atmosfer ve basınç
Uzay araçlarında
Deniz seviyesinde, atmosferik basınç 1 atmosferdir (1013 hektopaskal). Bu basıncın% 79'u azot varlığından ve% 21'i oksijen varlığından kaynaklanmaktadır . Ancak insan, Altiplano'da ( Güney Amerika ) yaklaşık 4.000 metre yükseklikte yaşayan nüfusun kanıtladığı gibi çok daha düşük bir baskı altında yaşayabilir . Apollo programınınkiler de dahil olmak üzere uzay çağının ilk Amerikan misyonlarının gemileri, 0,33 atmosfere düşürülmüş bir basınçla (Apollo için) sadece oksijenden oluşan bir atmosferden memnundu. Böyle bir atmosfer, basınçlı teknenin kalınlığı azaltılabildiği için teknenin kütlesinin azaltılmasına izin verir. Ayrıca nitrojen devresini ortadan kaldırarak yaşam destek sistemini basitleştirir ve gövdeyi nitrojeninden arındırmak için harcanan zamanı azaltarak araç dışı gezileri kolaylaştırır. Ancak saf oksijenden oluşan bir atmosfer , Apollo 1'in trajik ateşinin gösterdiği gibi bir tehlike oluşturur ve organizma için uzun vadede zehirli bir zehir ( hiperoksi ) olduğunu kanıtlayabilir . Bu nedenle, astronotların uzun süre kaldıkları uzay istasyonlarında ( Skylab , Salyut , Mir ve Uluslararası Uzay İstasyonu ) Dünya'nınkine benzer bir atmosfer (basınç, gazların bileşimi) sürdürülür .
Uzay yürüyüşlerinin bir parçası olarak
Bir uzay giysisi içinde Dünya'nınkiyle aynı atmosfer basıncını korumak hariç tutulmuştur. Aslında bir vakumda, bu basınç altındaki bir kombinasyon tamamen katıdır ve pratik olarak uzuvların herhangi bir hareketini engeller. Ek olarak, nitrojen taşımak, mümkün olduğunca kompakt olması gereken taşınabilir yaşam destek sistemini karmaşıklaştırır. İster Rus ister Amerikalı olsun tüm uzay kıyafetleri, bir miktar hareketliliğe izin vermek için 1 atmosferin çok altında bir basınca sahip bir saf oksijen atmosferi kullanır. Bu nedenle, Uluslararası Uzay İstasyonu'ndan uzay yürüyüşleri için kullanılan uzay giysilerine gelince, ABD EMU takımındaki basınç 0,3 atmosfer (300 hektopaskal) iken, Rus Orlan giysisi 0,4 atmosfer (400 hektopaskal) basınca sahip ve bu nedenle teorik olarak kullanımda daha sert. Dekompresyon hastalığı riskine yönelik bu özellik ve farklı bir yaklaşım, araç dışı gezilerden önce çok farklı bir hazırlık süresine neden olur: Rus bir kozmonot, yarım saat boyunca basınç altında oksijen soluyarak hazırlanır. kıyafetini giymek için gereken süre; Öte yandan EMU kullanan bir astronot, düşük basınç altında 4 saat oksijen soluyarak kendini hazırlamalıdır.
Hareketlilik
1960'lardaki ilk uzay yürüyüşleri, basınçlı giysinin hem uzuv hareketliliğini hem de el becerisini ciddi şekilde sınırladığını gösterdi. Basınçlı giysinin sertliğinden dolayı, çok basit hareketler yapmak, bir adamı çok iyi fiziksel durumda bile çabucak tüketen önemli bir enerji harcaması içeriyordu. Bu nedenle, Gemini programının araç dışı gezileri sırasında, varsayılan olarak kullanılan karma kullanımlı uzay giysisi (araç içi ve araç dışı), astronotun uzuvlarını, geminin içindeki kullanımına karşılık gelen oturmuş bir konumda tuttu. Astronot, kolunun pozisyonunu değiştirmek için güçlü ve sürekli bir çaba sarf etmek zorunda kaldı ve bir kolu omuz seviyesinin üzerine kaldırmayı veya belinin altına indirmeyi gerektiren uzun görevleri yerine getiremedi.
Wetsuits türleri
Üç tür uzay giysisi vardır:
- Araç içi aktiviteler için optimize edilmiş kombinasyonlar.
Bu, uzay çağının başlangıcında, görevlere hiçbir ekstra uzay etkinliği dahil edilmediğinde geliştirilen ilk uzay giysisi türüdür. Amaçları, uzay aracının mürettebat üyesini kazara dekompresyondan veya kabin atmosferinin zehirli bir ürünle kirlenmesinden korumaktır. Geminin acil tahliyesine ve kabin boşaltıldıktan sonra hayatta kalmaya izin vermelidir. Özellikle fırlatma sırasında yörüngeye konuluncaya kadar ve ayrıca geminin atmosferik yeniden girişi sırasında giyilir. Bu hedefler göz önüne alındığında, hafif ve yerden tasarruf ettirici olmalıdır. Son olarak, giysinin rahatlığı özellikle sert parçaların olmaması çok önemlidir, çünkü astronot önemli hızlanmalara maruz kalır ( fırlatma veya yeniden giriş kötü giderse 20 g'a kadar ) ve uzay gemisi güçlü titreşimlere maruz kalır. . Bu kombinasyonlar, özellikle bir oksijen rezervini, sıvı devreli bir soğutma sistemini, bir iletişim sistemini, iniş durumunda astronotun yüzmesine izin veren bir şamandırayı, hayatta kalma ekipmanını (flaş lambası, imdat fişeği vb.) Ve muhtemelen bir paraşütü içerir. veya en azından birini asmak için bir sistem. Soyuz gemilerinde kullanılan Rus Sokol uzay giysisi ve Amerikan Uzay Mekiği mürettebatı tarafından giyilen ACES , bu tür uzay giysisinin en son temsilcileridir.
- Araç dışı aktiviteler için tasarlanmış uzay giysileri
Araç dışı faaliyetler için tasarlanan uzay kıyafetleri, yalnızca uzay yürüyüşleri sırasında veya Ay'da veya nihayetinde diğer gezegen cisimlerinde kullanılır. Özellikleri, astronotun yerine getirmesi gereken kesin göreve bağlı olarak değişebilir, ancak hepsi −121 ° C ila + 157 ° C arasında değişen sıcaklıklara karşı etkili bir termal koruma sistemi , kozmik ışınlara ve mikrometeoritlere karşı koruma , aydınlatma, bağlantı noktaları içerir. araçlar. Bu tür bir kıyafet, astronotun sürekli olarak aşırı kuvvet uygulamak zorunda kalmadan mükemmel hareket kabiliyetini sürdürmesine izin vermelidir. Gelen Uluslararası Uzay İstasyonu , Ruslar ( Orlan takım Amerikalılar gibi) ( EMU ) rijit bir gövde ve giyen kişinin hareketliliğini artırmak rulman ile eklemlerin eklemlerde içeren uzay elbisesi bu tip kullanın. Bu giysilerin ağırlığı ve birçok sert temas noktasının varlığı, fırlatma veya atmosferik yeniden giriş aşamalarında kullanılmalarını yasaklar. Bu tür bir kombinasyon nispeten geç ortaya çıktı: 1971'de Ruslar için (Orlan D) ve 1983'te Amerikalılar için (EMU).
- Hem araç içi hem de araç dışı aktiviteler için uygun karışık uzay kıyafetleri.
İki kullanıma uyarlanan giysiler uzay çağının başlangıcında, aynı ekip üyesi için iki takımın taşınmasına izin vermeyen boyut ve kütle kısıtlamalarıyla yüzleşmek için kullanıldı. A7L uzay gelen Apollo programı bu tip vardır. Hızlanma aşamalarında astronotlar için rahatsız olma dezavantajına sahiptirler ve uzay aracının acil bir şekilde tahliyesi durumunda boyutları ve ağırlıkları ile bir engel oluşturmaktadırlar. Belirtilen nedenlerden dolayı, bu tür bir uzay giysisi 1970'lerden beri hem Ruslar hem de Amerikalılar tarafından kullanılmadı. Bununla birlikte, Ay veya Mars'a yapılacak gelecekteki görevler bağlamında, bu tür uzay giysisinin kullanımı, kullanılan uzay aracının sınırlı taşıma kapasitelerini karşılamak için gündeme dönebilir.
Bir uzay giysisinin farklı bileşenleri
- Bir stabil bir iç basınç (şu anda 0.29 atmosfer), bu hava (ki karşılık zirvesinin edilene kadar düşük basınçta normal nefes sağlamak için, tek saf oksijen yenilenir Everest )
- su , oksijen ve gaz yıkayıcı rezervi ;
- idrar da dahil olmak üzere gazların ve sıvıların temini ve boşaltılması için bir araç ;
- -100 ° C ile 120 ° C arasında salınan bir sıcaklık düzenleme sistemi (iyi yalıtım ve LCVG iç çamaşırına yerleştirilmiş küçük tüplerde su sirkülasyonu ile bir soğutma sistemi);
- elektromanyetik radyasyona karşı koruma ;
- dayanıklı malzemeler ( Kevlar, vb.) sayesinde mikrometeoritlere karşı koruma ;
- telemetri ve EEG'nin de geçtiği bir UHF iletişim sistemi ;
- hareketlilik ve özerklik EVA sırasında astronotun;
- ek bağlantılar (ipuçları, arayüzler vb.).
Tarihi
Havacılık günlerinde
Başında havacılık teknolojisinin gelişmesiyle birlikte XX inci yüzyıl, havacıları daha yüksek ve daha yüksek uçmak için gereklidir. Yükseklik kazanırken, uçak pilotları iki engelle karşılaşır:
- Oksijen kıt: hava basıncı (ve dolayısıyla oksijen kısmi basıncı) biz 5.5 yükselecek her zaman yarıya düşer km . Pilot , 3 km'lik bir irtifadan , her bireye bağlı bir süre içinde bilinç kaybına yol açan hipoksi riski taşır .
- her kilometre yukarı çıktığınızda sıcaklık yaklaşık 5 ° C düşer
Bu kısıtlamaların üstesinden gelmek için, Birinci Dünya Savaşı sırasında ilk oksijen maskeleri geliştirildi ve pilotlar, soğukla savaşmak için kalın giysilerle donatıldı. 1920'lerde yeni rekorlar kırmaya çalışan pilotlar, entegre oksijen maskeli ve termal korumalı ilk uçuş kıyafetlerini kullandılar. Rakım 10 aştığında Fakat km , oksijen maskeleri artık akciğerlere yeterli oksijen sağlamak. O andan itibaren tamamen basınçlı giysiler üzerinde çalışıldı. Ancak gelişimleri uzun zaman alacaktır. Herhangi bir hareketliliğe izin vermeyen bu türün ilk kombinasyonu, 1931'de Sovyet mühendisi EE Tchertovsky tarafından bir balonda irtifa rekoru denemeleri için yapılan Tch-1'dir. Aynı zamanlarda İngiltere'de Profesör John Scott Haldane ve tüplü dalış uzmanı Robert H. Davis tarafından bir basınçlı giysi geliştirildi: İngiliz askeri pilotu RFD Swain tarafından 1936'da yeni bir irtifa rekoru (15.4 km ) oluşturmak için kullanıldı. Amerika Birleşik Devletleri pilotu Wiley Post, 1934'te çok yüksek irtifada dolaşan jet akımlarını kullanarak ülkesinin Batı Kıyısı'ndan Doğu Kıyısı'na geçiş hızı için yeni rekorlar kırmaya çalıştı . Bu amaçla uçağının motorundan çıkan gazlarla ısıtılan basınçlı su geçirmez bir elbise giyer.
Araştırmalar
Uzay ajansları , daha hafif ve daha güvenilir giysiler üretmek için bir dış iskelet 3 teknolojisine (gelişmiş malzemeler, biyomimetikler ve ICT) dönüşebilecek bir kombinasyonda yakın bir şekilde bir araya gelmeye çalışıyor, daha iyi hareketlilik ve daha iyi kontrol yoluyla daha iyi termal konfor sağlıyor. (Örneğin Mars'ın keşfi için), hem bir uzay istasyonundaki yaşam hem de dış mekan çıkışları için.
- 2000'li yılların başlarında Biosuit, bir kişi için geliştirilen Advanced Concepts Enstitüsü (NASA) tarafından finanse edilen, bedenine ve morfolojisine mükemmel bir şekilde adapte edilmiş, klasik bir uzay giysisinden çok daha az hantal ve ağır olan bir giyim projesidir (MIT-NASA) , ama hepsinden önemlisi Kostümü hem sıkılaştıran hem de sertleştiren, ancak optimal olarak yalnızca vücudun bu kısımlarında bulunan bir dizi sert elyaf (naylon, kevlar) sayesinde iç basıncını gaz enjeksiyonu olmadan koruyabilen bir dış kaplama olarak tasarlanmıştır. hareketi engellemez (bir insan vücudunun "uzamama elipsoidal çizgilerinin" coğrafyasını hesaplayan Dainese'nin önceki çalışması sayesinde; hareketlerimiz sırasında uzamayan, şişmeyen veya büzülmeyen daha az elastik alanlar). Bu çizgiler, takım elbise tarafından alay edilirse, hareket kabiliyetini sınırlamadan astronotun vücudunu mekanik olarak desteklemek ve basınçlandırmak için izin verir. Bu, bu çizgilerin mükemmel bir şekilde konumlandırılmasını gerektirir ve bu, "biosuit" giysiyi giyecek kişinin vücudunun önceden modellemesinden yapılacaktır.
- Her zaman Dainese'nin çalışmasına güvenen MIT, NASA ve ESA, ağırlıksızlığın kas sistemi, metabolizma ve kemikler üzerindeki etkilerini en azından kısmen telafi edebilen bir üst giysi ( Skinsuit ) oluşturarak bu çalışmayı tamamladı . Kısmen elastik ve kısmen serttir, yerçekiminin organizma üzerindeki etkilerini taklit etmek için vücudun belirli kısımlarını sıkıştırır.
- Ayrıca maliyetleri düşürmeye çalışıyoruz (bu da mikro yerçekiminde harcanan zamana katkıda bulunuyor, 2016'da tahmin edilen saniyede yaklaşık 625 ABD doları.)
Spacesuits geliştirildi
Amerikan uzay giysileri
A7L uzay gelen Apollo programı en karmaşık şimdiye kadar kullanılmış olan için vardır. Amerikan şirketleri ILC Dover ve Hamilton Sundstrand tarafından özel olarak inşa edilen ve 1968 ile 1975 yılları arasında kullanılan , 72 kg ağırlığındalar, ancak ayın çekiciliği karasal yerçekiminden altı kat daha az güçlüdür , astronotlar ancak 14 kg taşıma izlenimine sahipti . Astronotlar için maksimum alanıdır 6 saat 30 (içinde 2 saat nominal EVA sağlayan, güvenlik marjı 4 saat 30 rezervleri karşılık gelir) , oksijen için, elektrik enerjisi soğutma ve su. Çalışma sıcaklıklarını -179 ° C ile 149 ° C arasında sınırlayın . Çalışma basıncı: 0,26 atmosfer.
Sovyet ve Rus uzay kıyafetleri
SK-1 takım ilk Sovyet uzay giysisi oldu. Vostok programı (1961–1963) çerçevesinde, özellikle bu alanı ziyaret eden ilk kişi olan Yuri Gagarin tarafından kullanılmaktadır . Bu basınçlı araç içi uzay giysisi, fırlatma ve iniş sırasında kullanılır. Kozmonot Dünya'ya döndükten sonra yüksek irtifada gemiden atıldı ve paraşütle indi. Elbise, suya inişten sağ çıkmasına izin verecek şekilde tasarlanmıştır. Yaklaşık yirmi kilogramlık bir kütleye sahiptir. Alexei Leonov ,Voskhod 2 misyonunun bir parçası olarak, şimdiye kadar bir Berkut kıyafeti ile donatılmış ilk ekstra araç uzay yürüyüşü . Bu, ilk karışık uzay giysisidir (araç içi / araç dışı). İki ayarlı (0,27 ve 0,4 atmosfer) basınçlı giysinin kütlesi 20 kg'dır . Yaklaşık yirmi kilogramlık bir sırt çantası, 45 dakikalık bir oksijen rezervi içerir. Spacesuit Yastreb (in) Gemi boyunca geliştirilen Soyuz uzayda uzay aracı çıkışlar için. Leonov'un karşılaştığı hareketlilik sorunlarını hafifletmek için bir halat ve kasnak sistemi kullanılır. Mürettebatın araç değiştirdiği Soyuz 4 ve Soyuz 5'in ortak uçuşunda yalnızca bir kez kullanıldı . Sovyet kozmonotları, 1963'ten Soyuz 11 kazasına kadar uzanan uzun bir süre boyunca artık tıkanıklık nedeniyle uzay giysisi giymiyor. Soyuz 11 mürettebatının kazara bir kabin basıncının düşürülmesinin ardından ölmesi bu seçimi tartışmaya açıyor. Sokol araç içi uzay giysisi ilk kez Soyuz 12 uçuşunda kullanılıyor .K versiyonunda.Ardından çeşitli versiyonlar geliştirildi. Mevcut versiyon olan Sokol-KV2, 10 kg'lık bir kütleye sahiptir ve 0,4 atmosferlik bir basınçla basınçlandırılmıştır. Oksijen kaynağı bir göbek borusu aracılığıyla gerçekleşir. Kombinasyon Strizh (tr) uzay mekiğinin mürettebatı için geliştirilen Buran . Bu araç içi uzay giysisi, mekik arızası durumunda kozmonotların 30 km yüksekliğe kadar fırlatmasına izin veriyor . Operasyonu insansız uçuşlar bağlamında birkaç kez test edildi, ancak 1988'de Buran mekiğinin tek uçuşunda yalnızca bir kez kullanıldı. Sovyetler Birliği, 1960'ların sonunda Ay'a görev programının bir parçası olarak gelişti. Ay yüzeyine gezilere izin vermek için Orlan araç dışı uzay giysisi . Geliştirilen nispeten hafif modelin (59 kg ) hiçbir kıyafeti kullanılmayacak, ancak bu uzay giysisinin yeni bir versiyonu (D), Salyut 6 uzay istasyonunun mürettebatı tarafından gerçekleştirilen ilk ekstra araç için giyildi .. Birkaç model birbirini takip eder: D ( 1977 ile 1984 arasında Salyut 6 ve 7'de kullanıldı ), DM (Salyut 7 ve Mir 1985 ile 1988 arasında), DMA (1988 ve 1997 arasında Mir), M (Mir ve International Space Station 1999 arasında ve 2009) ve son olarak 2009'dan beri MK. Tüm bu modeller 0.4 atmosfer basıncına sahiptir. Ağırlıkları kademeli olarak 73,5 kg'dan (Model D) 120 kg'a ve otonomi 5 saatten 7 saate çıktı.
Fransız uzay giysisi
Fransa, 1980'lerde Rus Sokol modelini temel alan bir uzay giysisi geliştirdi, böylece Fransız astronotların Fransız ve ardından Avrupalı Hermès mekiğini kullanarak uzaya ulaşmalarına izin verdi . Bunlar Hermès projesiyle aynı zamanda terk edildi .
Çin uzay giysileri
Feitian uzay giysisi ( Çince : 飞天 号 航天 服, Pinyin : fēi tiān hào háng tiān fù ), Shenzhou 7 görevi için geliştirilmiş bir Çin yarı sert uzay giysisidir . Taikonaut Zhai Zhigang , bir Çinli tarafından gerçekleştirilen ilk ekstra araç gezisi (EVA) sırasında bir tane giydi ..
Feitian kıyafeti, Rus Orlan-M uzay giysisinden sonra tasarlandı . Bu iki tür uzay tulumu şekil ve hacim olarak benzerdir ve her ikisi de yedi saate kadar yolculuklar için tasarlanmıştır, oksijen sağlar ve vücut atığının atılmasına izin verir.
Bu kombinasyon 4,4 milyon dolara mal olacak ve 120 kg ağırlığındadır . Adı " Fēi tiān " Mandarin'de "uçmak" ve "gökyüzü" anlamına gelir . Bu, en ünlüsü Mogao mağaralarında Çin sanatında temsil edilen, Feitian'a veya Çince'de " Flying Deva " ya çevrilmiş Apsaralara yapılan bir referanstır . Uzay giysisinin koluna yerleştirilen rozette Mogao Mağaralarından Feitian'ın bir görüntüsü beliriyor.
Notlar ve referanslar
Notlar
- özellikle güçlü fırlatıcılardan yararlanmayan ilk Amerikan gemileri ve aşırı kilo problemleriyle mücadele etmek zorunda kalan Apollo ay modülü için çok önemlidir.
- gösterildiği gibi yangın riski de çok daha yüksektir Apollo 1 kaza .
Referanslar
- ABD Uzay Giysileri , s. 15-18
- ABD Uzay Giysileri , s. 93
- ABD Uzay Giysileri , s. 11-15
- ABD Uzay Giysileri , s. 3-10
- Hodgson, E., Bender, A., Goldfarb, J., Quinn, G. ve Thibaud-Erkey, C. (2020). Chameleon Suit Teknolojileri - Mars'ın Sırlarını Çözmenin Anahtarları?. Ay, 2015 ( özet )
- Massina, CJ ve Klaus, DM (2015). Değişken Emisivite Özelliklerine Sahip Ayrıklaştırılmış Uzay Elbisesi Yüzey Radyatörünü Tanımlama. Isı Bilimi ve Mühendislik Uygulamaları Dergisi, 7 (4), 041014.
- Massina, CJ, Nabity, JA ve Klaus, DM (2015). Tam Yüzey, Değişken Emisivite Radyatörü Kullanılarak Uzay Elbisesinde İnsan Termal Dengesinin Modellenmesi . 45. Uluslararası Çevre Sistemleri Konferansı.
- Massina, CJ ve Klaus, DM (2016). Mars Yüzeyinde Uzay Giysilerinin Değişken Emitans Termal Kontrolünün Uygulanmasına Yönelik Beklentiler . Isı Bilimi ve Mühendislik Uygulamaları Dergisi ( özet )
- Newman, D., Hoffman, J., Bethke, K., Blaya, J., Carr, C. ve Pitts, B. (2005). Keşif sınıfı görevleri için astronot biyo-kıyafet sistemi . NIAC Aşama II Nihai Raporu. PDF sunumu, 46 s
- SooCurious Brief , erişim tarihi 2016-06-05
- ([Seedhouse, E. (2016). Yolcu Eğitim ve Sertifika. Gelen Lynx'i, Nesil spaceplane Geliştirme (s. 101-136). Springer Uluslararası yayın. Https://link.springer.com/chapter/10.1007/ 978-3-319-26112-6_7 özet])
- arasında -178,9 ° C ve 148.9 ° C , Operasyon El Kitabı Ekstra Araç Mobilite Birimi 2012 yılında Periskop Film LLC tarafından yayınlanamaz NASA, bölüm 2-3
- 3,75 psi, Operations Handbook Extra Vehicle Mobility Unit by NASA, Periscope Film LLC tarafından 2012'de yeniden yayınlandı, bölüm 2-3
Kaynakça
- Genel işler
-
- (tr) Kenneth S. Thomas, Harold J. Mc Mann, US Spacesuits , Springer Praxis,( ISBN 978-1-4419-9565-0 )
- (tr) Nicholas de Monchaux , Uzay giysisi modası Apollo , MIT Press,, 364 s. ( ISBN 978-0-262-01520-2 , çevrimiçi okuyun )
- Jean-François Pellerin ( tercihen Jean-Jacques Favier), Uzay giysileri ve canlı uçuş rehberi , Guildford (İngiltere) Chantilly (Oise), Tessier & Ashpool,, 283 s. ( ISBN 978-2-909467-09-2 ve 2-909-46709-0 , OCLC , bildirim BNF n O )
- Teknik özellikler
-
- (tr) NASA, Apollo Operations Handbook Extravehicular Mobility Unit cilt 1 - Sistem açıklaması Apollo 15-17: revizyon 5 , NASA,, 144 p. ( çevrimiçi okuyun ) - Apollo 15-17 görevleri için uzay giysisinin teknik özellikleri
- (tr) NASA, Apollo Operations Handbook Extravehicular Mobility Unit cilt 1 - Operasyonel prosedürler Apollo 15-17: revizyon 3 , NASA,, 134 s. ( çevrimiçi okuyun ) - Apollo 15-17 görevlerinde uzay giysisinin kullanımı için operasyonel prosedürler
Ayrıca görün
İlgili Makaleler
- Birincil Yaşam Destek Sistemi
- Ekstra H araç aktivitesi (EVA )
- Yaşam destek sistemi
- Bireysel manevra birimi (uzay sandalyesi) veya MMU ( Manned Manevra Birimi )
- Ekstravehiküler mobilite ünitesi (uzaysal kombinasyon) veya EMU ( Ekstravehiküler Mobilite Ünitesi )