[ad_1]
Birçok hümanist terapist Amerikan psikolojik titan Carl Rogers tarafından popüler hale getirilen müşterinin sarsılmaz bir kabulü ve desteği olan “koşulsuz olumlu saygıyı” uygulamayı arzular. Tüm idealler gibi, koşulsuz olumlu saygıyı da kabul etmek zordur (ya da imkansızdır). tamamen başarmak. Zihinsel yargının sürekli gevezeliğini susturmak ve görmezden gelmek beceri, pratik ve olgunluk gerektirir – işi bunu yapmak olan uzmanlar için bile.
Bazı refleksif, olumsuz yargı biçimleri iyi bilinir ve giderek daha fazla tartışılır: örneğin ırkçılık, cinsiyetçilik, homofobi, transfobi ve sınıfçılık. anekdotlar bol terapistlerin danışanlarına karşı uygun duyarlılığı sürdürme ve gösterme konusundaki başarısızlıkları ile ilgili, hatta çok yakın zamanda (bunun Might mazeretsizce cahil olmuştur uzun zaman geçti).
Sonuç olarak, terapistler, farklı kişisel ve felsefi geçmişlerden gelen danışanları anlamak ve onlarla ilişki kurmak için kasıtlı olarak geliştirilmiş, genişletilmiş bir yetenek olan “kültürel yeterliliğe” yeni bir vurgu yapılması çağrısında bulunuyorlar. Yine de terim 1989 gibi erken bir tarihte kullanıldı, kültürel yeterliliğin önemine ilişkin farkındalık son on yılda toplanmış görünüyor. Temel, motive edici fikir, iyi gelişmiş bir kültürel yeterlilik olmadan, bir terapistin yalnızca danışanlarına yardım etmeme riskini değil, aynı zamanda onlara zarar verici teferruatlı açıklamalar veya geniş yardımsızlıkla aktif olarak zarar verme riskini de üstlenmesidir.
Ancak kültürel yeterliliğin bir diğer kritik unsuru psikolojik alan tarafından yeterince takdir görmedi: “çevrimiçilik”, eğer istersen. Olmak “son derece çevrimiçi” aslında çağdaş insan varoluşunun önemli bir boyutuna, kişinin internetteki yaşamının genişliğine, derinliğine ve özel tadına işaret ettiği için ölmeyecek bir tür kendini küçümseyen şakadır.
biz şimdi en az bir tam nesil, bu uygulamaları yetişkin olarak benimsemek yerine bilgisayar kullanarak ve çevrimiçi etkileşim kurarak büyüyen “dijital yerliler”in yükselişine geçti. Teknoloji tarihinin kısa bir diliminde, “çevrimiçi olmak”, büyük, yavaş, çevirmeli bir bilgisayarın önünde oturarak geçirilen sürelerle sınırlı, ayrı, ara sıra gerçekleşen bir olaydı. Şimdi ve yakın gelecekte, çevrim içi ve çevrim dışı yaşam birbirinden neredeyse hiç ayrılamaz ve her dönüşte etkileşim halindedir. Covid-19’dan önce bile, sıradan Amerikan hayatı gece gündüz hızla çevrimiçi ilerliyordu. Pandemi öncesi 2019 ile 2020 karantinaları arasında, Tamamen evden çalışan çalışan Amerikalıların yüzdesi 10 kat arttı, önemsiz bir yüzde 4’ten yüzde 43’e. Çevrimiçi flört, artık niş ilgi alanlarına sahip olanlar için ürkütücü bir kabul değil: Bugün, heteroseksüel çiftlerin üçte birinden fazlası internette tanıştıklarını bildiriyor. Çevrimiçi yaşam, hangi etkinlikleri duyduğunuzu ve katıldığınızı, devlet ve okul gibi eski kurumları nasıl algıladığınızı ve onlarla nasıl etkileşim kurduğunuzu, hangi doktorları seçtiğinizi ve onlardan ne beklediğinizi, hatta nerede yaşamaya karar verdiğinizi ve şehrinizin burnunuzun altında nasıl değiştiğini etkiler.
Öncelikle beni Twitter’da bulan yirmi ve otuz yaşlarındaki müşterilerle çalışan bir yaşam koçu olarak, çevrimiçi kültürel konuların bireylerin hedeflerini, arzularını, kendileri için standartlarını ve hatta temel kişisel kimliklerini nasıl etkilediğini tekrar tekrar gördüm. (İyi ya da kötü, koçlar kurumsal ve geleneksel kısıtlamalardan terapistlere göre daha özgürce hareket etme eğilimindedir ve biz yapmak son derece çevrimiçi olanın ihtiyaçlarına daha açık bir şekilde uyum sağlıyor gibi görünüyor.) Tekrarlanan romantik başarısızlıklar, iş sürtüşmeleri ve sosyal kaygı gibi sorunların kendileri yeni değil, ancak çok özel (ve bazen çok karmaşık) şekillerde çevrimiçi olarak ortaya çıkıyorlar. Düşünün: flört platformlarında benzersiz olmak, Twitter’da sessize alınmak, kısa mesaj okuma makbuzları, bildirim yorgunluğunun veya gerçek kayıtsızlığın belirsiz radyo sessizliği ile birleşiyor.
[ad_2]
Kaynak : https://www.wired.com/story/therapy-mental-health-extremely-online/