Karen Hopkin: Bu Scientific American’ın 60-İkinci Bilim. Ben Karen Hopkin’im.
Kendinizi hiç bitmeyen bir “beni kopyalamayı bırak” oyunu gibi hissettiren bir oyunun içinde sıkışıp kaldınız mı? Muhtemelen seni papağan gibi okuyan kişinin sadece sinir bozucu olmaya çalıştığını düşündün. Ancak bazı yaratıklar, derilerini kurtarmak için sesli taklit kullanabilirler.
Yakın zamanda yapılan bir çalışmada, araştırmacılar bazı yarasaların arılar gibi vızıldadığını buldular… bu ses baykuşları yemekten vazgeçirebilir. bu iş belirir Güncel Biyoloji dergisinde.
Danilo Russo: A fikri, yirmi yıldan fazla bir süre öncesine dayanıyor.
Hopkin: Danilo Russo İtalya’daki Napoli Federico Segundo Üniversitesi’nde ekoloji profesörüdür.
Rus: Doktora için çalışıyordum ve daha büyük fare kulaklı yarasalar yakaladım. Bu yarasaları ağdan çıkardığımda, onları tuttuğumda, her zaman eşekarısı ya da eşek arısı gibi vızıldarlardı.
[Bat buzzing]
hopkin: Ama bu olağandışı işitsel patlamanın amacı neydi? İstemsiz bir sıkıntı gıcırtısı mıydı? Diğer tünek arkadaşlarına bir uyarı çığlığı mı? Ya da belki, diye merak etti Russo, potansiyel yırtıcıları, yüzleri arı sokmasıyla dolu bir yüzle karşılaşmak istemezlerse geri çekilmek isteyebileceklerini düşünmeleri için kandırmak için akıllıca bir girişim miydi?
Rus: Tabii ki, fikir çekiciydi, ancak test edilmesi çok kolay değildi. Ve doğru deneyi tasarlamam uzun zaman aldı.
Hopkin: Araştırmacıların yaptığı ilk şey, fare kulaklı yarasaların çıkardığı sesleri hymenopteranların (arılar ve yaban arıları gibi böceklerin) çıkardığı seslerle karşılaştırmak oldu.
Rus: Böylece tarlada dört tür ısırgan hymenopteran kaydettik. Ellerinde bu vızıldayan yarasaların yanı sıra. Ve sonra, bu farklı vızıltıların bir avcıyı kandıracak kadar benzer olup olmadığını istatistiksel olarak test ettik.
Hopkin: Ve seslerin oldukça benzer olduğunu buldular. Eşek arılarının nasıl ses çıkardığını zaten biliyorsun.
[hornet buzzing]
Hopkin: Ve yarasalar bu uğursuz uğultuyu kopyalamak için oldukça iyi bir iş çıkarıyorlar.
[bat buzzing]
Hopkin: Ancak daha da ilginci… araştırmacılar sesi yalnızca baykuşların duyabileceği frekansları içerecek şekilde filtrelediğinde… yarasaların ana yırtıcısı… ses izleri daha da benzerdi.
Rus: Tabii ki bu sadece ilk adımdı. Ama sonra bir baykuşun bu seslere nasıl tepki vereceğini görmemiz gerekiyordu.
Hopkin: Bir kuş kurtarma merkezi ile çalışan Russo ve meslektaşları, 8 peçeli baykuş ve 8 alaca baykuşu hem arıların hem de yarasaların vızıltısına maruz bıraktılar ve kuşların tepkilerini kaydettiler.
Rus: Tüm bu durumlarda, baykuşların gerçekten geri adım attığını görmek güzeldi. Böylece ses kaynağına olan mesafeyi artırdı, tamam, ki bu potansiyel bir tehlike olarak belirlendi.
Hopkin: Böylece kuşlar vızıltıdan uzaklaştı. Ama ya baykuşlar genel olarak gürültüden hoşlanmıyorsa? Bunu test etmek için araştırmacılar, bazı vızıltılı olmayan yarasa sesleri yayınladıkları bir kontrol deneyi yaptılar.
Rus: Ve bu durumda baykuşun tepkisi tamamen zıttı. Çünkü baykuş seslerin kaynağını incelemeye başladı. Muhtemelen, potansiyel olarak lezzetli bir av öğesinin orada olduğuna dair bir ipucu olarak alındığı için.
Hopkin: İlginç bir şekilde, kurtarma merkezine götürüldüklerinde daha yaşlı olan baykuşlar, civciv olarak alınan kuşlardan daha fazla uyarıcı vızıltıdan rahatsız oldular.
Rus: Bu çok mantıklı çünkü tarlada hymenopteranları sokmanın yarattığı tehlikeyi yaşayan yetişkin hayvanlar, vızıldayan bir sese yaklaşmadan önce iki kez düşüneceklerdir. Elbette saf baykuşlar bu deneyime sahip olmayacak ve buna güvenmeyecekti.
Hopkin: Çalışma, bir memeli ile bir böcek arasındaki akustik taklitçiliği bulan ilk çalışma oldu. Ancak olumlu vızıltılara dayanarak, muhtemelen son olmayacak.
İçin Bilimsel amerikalı’60-Second Science, ben Karen Hopkin.
[The above text is a transcript of this podcast.]