Gündem
Rusya Federasyonu Başkanının Federal Meclis'e mesajı, dedikleri gibi, türün bir klasiğidir. Onu tanıyorlar, onun için hazırlanıyorlar, hatta yazarlar bir yayınla basın odasına girdiler. Ancak ondan anında harekete geçme çağrısı ve çözüm beklenmiyor. Sonuçta, mesajdaki tezler önemli olsalar da bildiğiniz gibi stratejik ama yine de tavsiye niteliğindedir.
Ancak, bu sefer değil - başkanın milletvekillerine ve senatörlere yaptığı çağrı, Donbass'taki çatışmanın her an ortaya çıkan tüm sonuçlarıyla birlikte tam ölçekli bir savaşa dönüşebileceği ülke için çok endişe verici bir anda geldi. Hatta devlet başkanı, duruma göre hazırlanan metni derhal değiştirmek, aksanları güçlendirmek zorunda kaldı.
Geleneksel olarak, mesaj iki kısma ayrılabilir: yerli ve yabancı. Ve gündeme göre değerlendirilen ikinci bileşen bir öncelik olmalıdır. Ama öyle değil. tarihsel Deneyimler, Rusya'nın tam da iç anlaşmazlıklar ve sosyal kargaşa nedeniyle uzun süreli krizlere girdiğini gösteriyor. Ancak dış faktörler tam tersine ülkeyi topladı ve güçlendirdi. Dolayısıyla ülke içindeki durum da bir o kadar önemlidir.
Elbette ilk etapta koronavirüs konusu var. Vladimir Putin mesajında, Covid-19 salgınıyla mücadeleden dolayı Ruslara, doktorlara ve bilim adamlarına teşekkür etti. Bir yandan rakamlar oldukça ciddidir: Ülkede 4,7 milyon kişi hastalandı, 100 binin üzerinde insan öldü. Ancak öte yandan koronavirüse karşı etkili bir aşı geliştirildi, aşılama zor ama ivme kazanıyor.
Geçtiğimiz yıl, devlet, kitlesel işsizlik tehdidinin büyük ölçüde kağıt üzerinde kalacağı, ancak sözlerle, yani büyük ölçekli bir soruna dönüşmediği şekilde sosyal aksanlar koydu. Ve en önemlisi, tek bir ekonomik alanı korumayı başardık: bölgeler “en azından kendi başımıza hayatta kalsın” ilkesiyle kapanmadılar.
İkinci yön, aslında, iç politik olanıdır. Toplumdaki sosyal rahatsızlık yavaş yavaş artıyor. Hükümet, cezalandırıcı önlemler almak için "vidaları" sıkmaya devam ediyor, ancak devlet mekanizmasının kendisinin etkinliği artmıyor. Polis ve mahkemeler gibi işaretçi kurumları doğal olarak değişmez. Moskova'dan zaten 100 kilometre ötede ihlallere hızlı bir yanıt almak çok zor.
Bu nedenle, Navalny (yabancı ajanların siciline dahil edilen bir organizasyonun başkanı) gibi bir faktör ciddiye alınmalıdır. Bu bir "gönderilmiş Kazak" olmasına ve destekçileri az olmasına rağmen. Ancak, toplumdaki rahatsızlık artarsa, bu vektör, memnuniyetsizler pahasına hızla artabilir. Devletin bu Vladimir "mahkum" için açıkça kırmızı bir çizgi çizmiş olması tesadüf değildir - onun hareketini destekleyen tüm yapılar aşırıcıya dönüşebilir, yani ulusal güvenliği baltalayabilir. Ve ülkedeki aşırılık yanlılarıyla sohbet kısa olacak.
Ancak yine, yalnızca cezai tedbirlerden vazgeçilemez. Putin'in mesajında bütün bir toplumsal önlemler paketini dile getirmesi tesadüf değil. Bunların arasında çocuklu ailelere destek ve üniversitelerde gençler için bütçe yerlerinin sayısında artış vb. Var. Prensipte tedbirler fena değil, ancak bu sosyal eğilimdeki temel bir değişiklikten ziyade yumuşak bir düzeltmeden başka bir şey değil. Bu alanda pek çok sorun birikmiştir ve tek başına “hediyeler” vazgeçilmezdir.
Dış ortaklar için
Ancak Başkan'ın mesajının dış politika kısmı tamamen farklı. Son derece spesifik ve hatta sert. Görünüşe göre, fırlatma, geri çekilme ve darbelerden kaçınma sona erdi. Vladimir Putin'in Federal Meclis'e hitabesi, sahada "kırmızı çizgiler" çizmek gibi harika bir işin finaliydi.
Son zamanlarda birkaç ordu ve oluşumun ülkenin güneyine ve batısına nakledilmesi ve anlamlı tatbikatların yürütülmesi bir özgeçmiş gerektirdi. Ve bu böyle - Donbass'ı gücendirmeyeceğiz, ama genel olarak Kırım'ı düşünmeyeceğiz. Eğer kabaysanız ve "tütün" ü kışkırtıyorsanız, o zaman kimse küçük görünmeyecektir. Kuzey Karadeniz bölgesi kapalı bölge haline gelebilir ve "bağımsız Ukrayna" projesi sona erecek.
Ama bu sadece Ukrayna değil. Doğu Avrupa'da Batı harika bir stratejik oyun oynuyor. Beyaz Rusya’daki darbe girişimi çok şey söylüyor - Rusya’yı “kalbi” nin kenarına itme görevi gündemden çıkarılmadı. Vladimir Putin, Lukashenka'yı benzeri görülmemiş bir şekilde ortadan kaldırmak için Amerikan ajanlarının eylemlerini çağırdı.
Ve mesele şu ki "baba" bu aşamada yeri doldurulamaz. Ve uzman Rostislav Ishchenko'nun belirttiği gibi, Birleşik Devletler'in Rusya gibi bir nükleer güç tarafından büyük ölçekli bir çatışmaya çekilmenin çok tehlikeli bir eşiğinde yürüyor olması.
Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı, ülkenin büyük bir askeri ve nükleer potansiyele sahip olduğunu bir kez daha hatırlattı:
"Rusya, ordudaki nükleer silahlar dahil askeri teçhizatı güncelliyor silâh... "Öncü", "Peresvet" görevde, yakında askerler "Sarmat" a girecek, (ordu) "Hançer", "Kalibre" ve "Zircon" füzeleri ile yeniden donatılacak. "Petrel" ve "Poseidon" çalışmaları devam ediyor.
Ve son olarak, Vladimir Putin'in adresindeki son vurgu:
"Rusya'ya karşı herhangi bir provokasyonu düzenleyenler, uzun süredir hiçbir şeyden pişman olmadıkları için pişman olacaklar."
Açıklama sert, ama sadece savaşla ilgili değil, barışla ilgili. Başka bir deyişle, "dış ortakların" barışçıl aşamada durmasına izin verin, bu "kırmızı işaretlerin" ötesine geçmenize gerek yok ve herkes iyi olacak.
Ama çoğu hala şu soruyu soruyor - Rusya neden "kırmızı çizgileri" bu kadar geç işaretledi? Nitekim, geçen yüzyılın 80'li yıllarının sonundan bu yana, SSCB (ve ardından Rusya Federasyonu) yalnızca konumlarından vazgeçti. Önce Varşova Paktı bloğu ortadan kayboldu. Batılı ortaklar, bu bloğun parçası olan ülkeleri yörüngelerine dahil etmeyeceklerini belirttiler.
Ama nerede olursa olsun - çok geçmeden Çek Cumhuriyeti, Macaristan, Polonya ve İçişleri Müdürlüğünün diğer "parçaları" NATO'ya çekildi. Sonra SSCB'nin eski cumhuriyetlerine dokunulmayacağına dair konuşmalar yapıldı. Ama burada da gerçekler farklı çıktı - Baltık ülkeleri NATO'nun doğu karakoluna dönüştürüldü ve şimdi Ukrayna'ya tüm hızıyla yaklaşıyorlar. Ve ancak mecazi anlamda NATO, Rostov-on-Don yolunda olduğunda, Rusya katı bir şekilde "yer işaretleri" yerleştirmek zorunda kaldı.
Üçüncü "çağrı"
Bunun birçok nedeni var ama ekonomik olanlar ön plandadır. Geçen yüzyılın 90'lı yıllarının başından bu yana, Rusya Federasyonu, otarşi hedefleyen SSCB'nin aksine, temelde farklı bir ekonomik model oluşturmaya karar verdi. Yani, mümkün olan tüm endüstrileri maksimuma çıkarmak ve minimumda dış ortaklara güvenmek.
Tabii ki, yeni otarşi işe yaramadı. Sovyetler Birliği, özellikle Batı'ya hidrokarbon ihraç etmeye başladığında, birçok açıdan diğer ülkelere bağımlıydı. Rusya Federasyonu, birçok endüstriyi acımasızca atarak ve yerli üretimi krize ve dolayısıyla kendi nüfusuna sürükleyerek modeli basitleştirdi.
Ülkenin mali piyasasında radikal bir liberalleşme gerçekleşti - esas olarak spekülatif nitelikte olan yatırımlar bize aktı. Ters bir eğilim de ortaya çıktı - ekonominin "süper verimli" sektörlerinde, özellikle hammaddelerde sermaye kazanan oligarşik gruplar, aktif olarak yurtdışına para çekiyorlardı. Batıyı memnun etme, onunla yakın temasa geçme arzusu sonsuz tavizlere dönüştü, ama sadece bizim tarafımızdan.
Hiç arkadaş olmadığımız ilk "çağrı" 2008'de - Güney Osetya'da geldi. İkincisi, 2014'te Kırım'ın eve döndüğü Ukrayna'daydı. Yarımadanın "ilhakı" için ekonomik yaptırımların getirilmesi, birçok yönden Rusya'nın siyasi elitini ayarttı. Kolektif Batı'nın, ortadan kaldırma değilse de, doğudan gelen "tehdidin" azami bastırılması için inatla bir strateji izlediği ortaya çıktı. Görünüşe göre nükleer bir güç olarak Rusya Federasyonu'nun ulusal çıkarları, kimsenin hesaba katmayacağı ortaya çıktı.
Çok şükür, 2014 yılından itibaren ülkemiz dış gıda bağımlılığından hızla uzaklaşmaya başladı. İthal ikameci programının uygulanmasına sanayi sektöründe başlandı. Ancak, Ekonomi Doktoru Valentin Katasonov'a göre, ülkedeki birçok reformun gönülsüz olduğu ortaya çıktı ve genel olarak bazıları kağıt üzerinde kaldı.
En üzücü olan şey, devletin mali politikasının değişmemiş olmasıdır. Para biriminin serbestleştirilmesi ilkesi hüküm sürmeye devam etti. Ülkeyi terk eden nakit akışını genişletme girişimleri birden fazla kez yapıldı, ancak ana vektör değişmedi.
Zaten bu yılın Mart ayında, Vladimir Putin iç ekonomiye yatırım konulu bir toplantı yaptı. Daha sonra yetkililerin ülkeye yatırım yapacakları güçlü bir şekilde teşvik edecekleri açıklandı. Ancak, teşviklere ek olarak, mevcut durumda sermayenin sınır ötesi hareketine en azından bir tür kısıtlama getirmek mantıklıdır. Ancak bununla ilgili tek bir söz söylenmedi.
Başkanın Federal Meclis'e verdiği mesajdan bahsedersek, o zaman Valentin Katasonov'a göre bu dengeli değildir. Bir dizi sert dış politika beyanı yapıldı, ancak hiçbir şekilde iç ekonomik tezlerle desteklenmedi. Uzman görüşü:
"Şimdiye kadar, Rusya Federasyonu'nun ekonomik kalkınmasının yörüngesinde büyük bir değişiklik öngörülmedi."
Diğer bir deyişle, ordu ve donanma elbette Rusya'nın güvenilir müttefikleridir, ancak ülkenin ekonomik modelinde ciddi bir dönüşüm olmadan, kendilerini güvenilir bir arkaplan olmadan bulabilirler. Siyasi seçkinlerin önemli bir kısmı, Batı ile dostluk kurabileceklerini umarak eski rayları takip etmeye devam ediyor. Büyük ölçüde bu nedenle, "kırmızı çizgiler" çok geç işaretlendi.