Nükleer görünüm оружия ABD ve SSCB nükleer caydırıcılık kavramının ortaya çıkmasına neden oldu. Tamamen yok olma tehdidi, süper güçleri aralarında doğrudan silahlı bir çatışma olasılığına karşı dikkatli olmaya zorladı ve kendilerini silahlı kuvvetlerin (AF) dahil olduğu tekrar eden olaylar olan "pisliklerle" sınırladı. Aynı zamanda, hiç kimse jeopolitik görevleri çözme ihtiyacını iptal etmedi, bunun sonucunda ABD ve SSCB silahlı kuvvetleri üçüncü ülkelerin topraklarındaki askeri çatışmalarda aktif olarak kullanıldı.
Üçüncü ülkelerdeki çatışma türleri
Üçüncü ülkelerin topraklarında büyük güçlerin üç tür askeri çatışması olabilir:
1. Her iki güç de birliklerini doğrudan üçüncü bir ülkeye / ülkelere gönderdiklerinde ve tarafları iç veya eyaletler arası bir çatışmada desteklediklerinde, doğrudan ikili katılım.
İki taraflı (daha doğrusu, üçlü) katılımın canlı bir örneği, sonuçta Kore'nin tek bir devlet olarak çökmesine ve hala savaş halinde olan Kuzey Kore ile Güney Kore'nin ortaya çıkmasına neden olan Kore Savaşıdır. Bu savaşa Sovyet, Çin ve Amerikan silahlı kuvvetleri katıldı. Yasal olarak SSCB'nin savaşa katılmamış olmasına ve kendisini havacılık ABD, pilotlarını kimin vurduğunu açıkça anladı. Sovyet askeri üslerine nükleer saldırı seçeneği bile düşünüldü.
MiG-15 jet avcı uçakları ABD Hava Kuvvetlerine (Hava Kuvvetleri) önemli hasar verir
Zamanımızda Suriye'de ikili bir çatışma yaşanıyor. Elbette Suriye'de, uşaklarıyla ABD ve Rusya'nın yanı sıra, Türkiye, İran, İsrail ve daha az ölçüde, bölgedeki diğer ülkeler de açıkça katılmaktadır, ancak çatışmada belirleyici güçler Rusya ve ABD'dir.
Üçüncü ülkelerin topraklarında iki veya daha fazla büyük gücün doğrudan katılımıyla çatışmaların ana dezavantajı, çatışmanın daha sonra gelişmesiyle birlikte aniden yükselme riskidir. küresel nükleer savaş.
2. Direkt tek taraflı katılım, yalnızca bir rakip güç açık bir şekilde asker gönderdiğinde ve ikincisi, haber verilmeden silah ve diğer kaynaklar, mali ve siyasi destek ve askeri danışmanlar ve eğitmenler göndererek çatışmaya katıldığında.
Vietnam ve Afganistan savaşları, doğrudan tek taraflı çatışmalara örnek olarak gösterilebilir. Vietnam'da doğrudan işgal ABD silahlı kuvvetleri tarafından gerçekleştirildi ve SSCB, Kuzey Vietnam'a silahlar, askeri danışmanlar ve uzmanlarla destek sağladı. ABD'nin savaş sırasında kullandığı devasa kuvvetlere rağmen Kuzey Vietnam'ı kırmak mümkün olmadı, ABD Silahlı Kuvvetlerinin karada ve havada kayıpları muazzamdı.
ABD silahlı kuvvetleri Vietnam'da büyük kayıplar yaşadı, ancak olumlu bir sonuç alamadı
Afganistan'da her şey tam tersi oldu. Doğrudan işgal, SSCB Silahlı Kuvvetleri ve ABD tarafından mali, politik olarak, silah tedarik ederek ve Afgan mücahitlere yardım için danışmanlar göndererek gerçekleştirildi.
Doğrudan tek taraflı çatışmaların iki dezavantajı vardır. Birincisi, doğrudan katılımı olan bir taraf için her zaman bir savaşta tıkanma ve diğer tarafın silahlı kuvvetlerini yoğun bir şekilde kullanmadığı için prensipte dayanamayacağı önemli kayıplara uğrama riski vardır. İkincisi, dolaylı katılıma bel bağlayan bir partinin müttefiki yeterli yeterliliğe, acı çekmeye istekli, güçlü liderlere ve kazanma arzusuna sahip olmalıdır - tüm bunlar olmadan, güçlü bir gücün kaybedilmesi pratik olarak garanti edilecektir.
Başarılı dolaylı katılım olasılığını belirleyen temel bir faktör, savunan tarafın asimetrik düzensiz düşmanlıklar yürütmesine izin veren veya vermeyen coğrafi faktördür. Örneğin, dağlık ve ağaçlık alanlar, yüksek yoğunluklu gerilla savaşı için step veya çöl alanlarından çok daha fazla fırsat sağlar.
Rusya'dan gelen varsayımsal destekle birlikte silahlı kuvvetlerin yeterince yüksek düzeyde eğitimi olan dağlık ve ağaçlık arazi, Yugoslavya'nın NATO birliklerinin işgalini püskürtmesine yardımcı olabilir.
3. Dolaylı ikili katılım, her iki güç de önceden haber verilmeyen silah ve diğer kaynaklar, mali ve siyasi destek, taraflara iç veya eyaletler arası bir çatışmanın taraflarına askeri danışmanlar ve eğitmenler göndererek bir çatışmaya dahil olduğunda.
Bu tür çatışmalar, İsrail ile Arap komşuları - Mısır, Suriye, Ürdün, Irak ve Cezayir arasındaki savaşları içerir. Amerikalılar İsrail'i, SSCB Arap ülkelerini destekledi. Bu durumda Amerika Birleşik Devletleri çatışma başlatmadı, ancak destekleri, teknolojileri ve silahları olmasa Araplar yine de İsrail'i yenebilirdi. Arap-İsrail çatışmalarında ABD ile SSCB arasındaki görünmez çatışma neredeyse reddedilemez.
Ortadoğu'daki tüm savaşların uygulamasının da gösterdiği gibi, dolaylı katılımlı savaşlarda Arap ülkelerinin menfaati temelsizdir. En son Sovyet silahlarının tedariğine rağmen, Arap ülkeleri defalarca İsrail'e yenildi. Rusya'nın Suriye rejiminin dolaylı desteğiyle sınırlı olsaydı, Beşar Esad'ın uzun zaman önce Muammer Kaddafi veya Saddam Hüseyin'in kaderini paylaşacağı ve Suriye'nin sürekli birbiriyle çatışan üç veya dört parçaya “demokratikleştirileceği” varsayılabilir.
Üçüncü ülkelerin topraklarında en uygun savaş türü: doğrudan mı yoksa dolaylı katılım mı?
İlk durumda, verilen görevleri çözme olasılığı daha yüksektir, ancak uzun süren bir savaşta batma, önemli kayıplara uğrama ve en kötüsü, başka bir büyük güçle doğrudan askeri çatışmaya girme riski de daha yüksektir. İkinci durumda, hızla mağlup olma, maddi kayıplara uğrama ve silahları için olumsuz bir imaj elde etme riski vardır.
Askeri çatışmalara doğrudan ve dolaylı katılımın avantajlarını birleştirmek, onların içsel dezavantajlarından kurtulmak mümkün müdür?
Doğrudan ve dolaylı katılım
XNUMX. yüzyılda böyle bir fırsat şimdi ortaya çıktı.
Düşmanlıklara aynı anda doğrudan ve dolaylı katılım olasılığı, insansız ve uzaktan kumandalı silah sistemleri, yüksek düzeyde otomatik ve tam otomatik silah sistemleri, küresel uzay istihbaratı, komuta ve iletişim sistemleri (RUS) ve özel askeri şirketler (PMC'ler) kullanılarak gerçekleştirilebilir.
Tabii ki, insan katılımı olmadan tamamen yapmak mümkün olmayacak, bu nedenle hem yerel hem de işe alınan uzmanların düşmanlıklara dahil olması gerekiyor. Resmi olarak ve gerçekte, herhangi bir tarafın silahlı kuvvetlerinin askeri bir çatışmaya taraf olan bir ülkenin topraklarında bulunmaması önemlidir.
Yasal olarak, bu, silah tedariki ve teknik desteği için bir anlaşma gibi görünecek - tedarikçinin tam kontrol sahibi olduğu ve aslında ortağı için savaştığı hizmetlere bir tür "abonelik". Resmi olarak, uzaktan kumanda sözleşmelerde belirtilmez veya ayrı bir gizli anlaşma ile resmileştirilir. Sözleşme kapsamında alınan tüm askeri teçhizat, alıcı tarafın devlet renklerinde ve tanımlamalarında işaretlenir ve boyanır.
Dahası, en iyi çözüm, devleti olanlardan olabildiğince uzak tutmak için, tedarikçinin sözleşmesinin imzacısı olarak, örneğin yabancı tescilli özel bir askeri şirket seçmektir. Buna göre, bu, ülkedeki PMC endüstrisinin gelişimi ile ilgili belirli kararların alınmasını gerektirir.
Şu anda, PMC'ler kargoya eşlik etme ve gemileri Somalili korsanlardan koruma gibi ilkel görevlerin çok ötesine geçti. Özel askeri şirketler, Hava Kuvvetlerinin (Hava Kuvvetleri) tatbikatları sırasında malzeme ve teknik tedarikler gerçekleştirir, Global Hawk gibi ciddi olanlar da dahil olmak üzere insansız keşif araçlarını kontrol eder, havada yakıt ikmali ve nakliye uçakları ve Hava Kuvvetlerinin (Hava Kuvvetleri) tatbikatları sırasında simüle edilmiş düşman savaşçılarına pilotluk yapar.
Rusya Federasyonu'ndaki özel askeri şirketler
Devlet resmi kanallardan silah temin ettiğinde ve "teknik destek ve destek" PMC uzmanları tarafından gerçekleştirildiğinde "melez" etkileşim biçimleri de mümkündür.
Aslında önerilen savaş biçimi "dış kaynak kullanma savaşı" dır.
Bu savaş biçimi, şu anda mümkün olandan çok daha sert davranmayı mümkün kılacaktır. Örneğin, Suriye'de Rus Silahlı Kuvvetleri Türk silahlı kuvvetlerine saldırmaz, çünkü bu tür eylemler çatışmanın tırmanması ve Rusya ile Türkiye arasında bir savaşa dönüşmesi riskini taşır.
Rusya'nın askeri operasyonlar "dış kaynak kullanımı" yürütmesi durumunda, Türkiye'nin Rus silahlı kuvvetlerine saldırmak için resmi nedenleri olmayacak, tıpkı ABD'nin Vietnam'da uçaksavar füze sistemleri (SAM) ve MiG pilotlarının "var olmayan" Sovyet hesaplamaları sırasında bunlara sahip olmadığı gibi, -21, Amerikan B-52 bombardıman uçakları ve en son Phantomlar tarafından vuruldu.
Teknik olarak, silahın "yerel" silahlı kuvvetler tarafından kontrol edilip edilmediğini veya kontrolün uzaktan Rusya Federasyonu'ndan yapılıp yapılmadığını belirlemek imkansız olacak.
Teknik destek
Askeri operasyonları uzaktan yürütmenin temel bir koşulu, navigasyon, keşif ve iletişim uyduları dahil olmak üzere güçlü, fazlalık bir uydu takımyıldızının varlığıdır. Rusya'da uydu navigasyonu ile her şey aşağı yukarı normalse, keşif uyduları ve iletişim uyduları açısından, özellikle iletişim uyduları ile ilgili olarak daha da kötüye gidiyor.
Rus iletişim uyduları Yamal-601 (solda) ve Gonets-M (sağda)
Uzaktan savaş, büyük miktarda verinin doğrudan uzaktan kumandalı silah sistemlerinden aktarılmasını gerektirecektir. Bunun farkına varan düşman, muhabbeti ve kontrolü elbette bozmaya çalışacaktır.
İletişim önemlidir ve tek bir uzay bölümü yeterli olmayacaktır. Uydulara ek olarak, Rus Donanması gemilerinde bulunan tekrarlayıcılar ve tarafsız sularda / hava sahasında bulunan ve düşmanlıklara resmi olarak katılmayan tekrarlayıcı uçaklar dahil edilebilir.
Uydu olanlar dahil ticari veri aktarım ağları, başka bir yedek iletişim kanalı olarak kullanılabilir. Bu durumda, ekipmanı hacker saldırılarından korumaya daha fazla önem verilmelidir. Ticari ağlar üzerinden yalnızca ikincil istihbarat verileri gönderilecek ve silah kontrolü yalnızca kapalı özel askeri veri iletim ağları üzerinden gerçekleştirilecekse, hibrit veri iletimi kullanılabilir.
Dünyanın farklı ülkelerinin yetkisi altındaki ticari uydu veri iletim ağlarının sayısının artması, yeteneklerini istihbarat ve askeri amaçlarla kullanmayı mümkün kılacaktır.
Kurumsal destek
Dış kaynak savaşı, hem devlet çıkarlarını gerçekleştirmenin bir biçimi hem de tamamen ticari bir proje olabilir.
Her iki durumda da karlı olabilir, ancak ilk durumda, bu kâr doğrudan nakit ödemelerde değil, başka bir şekilde ifade edilebilir: askeri üssün konuşlandırılması için toprakların devri, maden çıkarma haklarının devri, vb. .d.
Ticari bir projenin parçası olarak, müşteri başlangıçta savunma kabiliyetini sürdürme koşullarını belirler, örneğin komşularından koruma sağlama veya saldırı operasyonları yürütme, ancak yüklenicinin jeopolitik çıkarları gözetilemez.
Çözümlenecek görevlerin listesini belirledikten sonra yüklenici bir kampanya planı geliştirir.
Saldırı amaçlı bir kampanya sürüyorsa, nihai sonuç, müşteri tarafından belirlenen görevlerin, örneğin petrol taşıyan bir bölgenin ele geçirilmesidir. Savunma görevleri belirlenirse, hem planlanan sonuçların, örneğin iktidar rejiminin korunması, petrol taşıyan bölgelerin savunması ve savunmanın yapılacağı muhaliflerin türleri (bir şey Azerbaycan'a karşı savunma, başka bir şey) öngörüldüğü sorumluluk seviyeleri düşünülebilir. - en verimli NATO ülkelerinden birinden).
Kampanya planına göre, aşağıdakileri içeren bir tahmin belirlenir:
- ek silah sağlama seçeneği ile birlikte silah, cephane, bakım temini;
- PMC uzmanlarının çekiciliği;
- uzaktan savaş.
Sorumlulukların bölünmesi de belirlenir: yerel silahlı kuvvetler tarafından hangi görevlerin yerine getirildiği, hangi PMC'ler, hangi uzaktan kumandalı silah sistemleri.
Bir sonraki yazımızda, "dış kaynak savaşında" kullanılabilecek silah sistemleri ve taktik senaryolardan bahsedeceğiz.