Uzun, uzun zaman önce Tango eyaletinde, Japonya’nın kıyısında küçük bir balıkçı köyü olan Mizu-no-ye’de Urashima Taro adında genç bir balıkçı yaşıyordu. Babası ondan önce balıkçı olmuştu ve yetenekleri babadan oğula geçmişti. Urashima ülkedeki en yetenekli avcıydı ve bir gün içinde yoldaşlarının alabileceğinden daha fazla balık yakalayabiliyordu.
Ancak küçük balıkçı köyünde, denizin akıllı bir avcısı olmaktan çok, onun iyi kalpli olduğu için bilinirdi. Hayatı boyunca hiç bir zaman büyük ya da küçük bir şeye zarar vermedi, ama arkadaşları ona her zaman güldü, çünkü hayvanlara eziyet etmekten kaçındı ve korumaya çalıştı.
Yumuşak bir yaz akşamı, bir grup çocuğa rastlandığında balık tutmaktan dönmüş eve gidiyordu. Zavallı bir kaplumbağayı ters cevirip sopalarla ve taşlarla dövüyorlardı.
Urashima, zavallı kaplumbağa için çok üzüldü ve onu kurtarmaya karar verdi. Çocuklarla konuştu:
“Buraya bakın çocuklar, o zavallı kaplumbağaya o kadar fena davranıyorsunuz ki yakında ölecek!”
Çocukların hayvanlara karşı acımasız davranmaktan memnun göründüğü bir yaşta olan oğlanlar, Urashima’nın nazikçe kınamasına aldırmadılar, hayvana eziyet etmeye devam ettiler. Büyük oğlanlardan biri cevap verdi:
“Yaşadığı veya öldüğü kimin umurunda? Bizim değil. Çocuklar, devam edin, devam edin! ”
Ve kaplumbağaya hiç olmadığı kadar acımasız davranmaya başladılar. Urashima:
“Hepinizin iyi çocuklar olduğuna eminim! Şimdi bana kaplumbağayı vermenizi istiyorum! ”
Çocuklardan biri “Hayır, size kaplumbağayı vermeyeceğiz” dedi. “Neden verelim? Kendimiz yakaladık. ”
“Söylediğin doğru,” dedi Urashima, “ama senden bana hiçbir şey vermeni istemiyorum. Sana bunun için biraz para vereceğim. Başka bir deyişle, Ojisan (Amca) onu satın alacak. Bu sizin için olmaz mı oğlum? ”
Onlara parayı gösterdi, her madalyonu ortasındaki bir delikten bir ipin üstüne dizdi. “Bakın çocuklar, bu parayla istediğiniz her şeyi satın alabilirsiniz. Bu parayla, o zayıf kaplumbağa ile yapabileceğinizden çok daha fazlasını yapabilirsiniz. Bakalım beni ne kadar iyi dinliyorsunuz?”
Çocuklar hiç de fena değillerdi, sadece yaramazdılar ve Urashima’nın kibar sözleriyle yavaş yavaş hepsi onun üzerine geldi, küçük grubun elebaşısı kaplumbağayı ona doğru uzattı.
“Çok iyi, Ojisan, bize para verecek olursan sana kaplumbağayı vereceğiz!”
Urashima kaplumbağayı aldı ve parayı çocuklara verdi. Sonra Urashima, kaplumbağanın sırtını okşayarak şöyle söyledi:
“Zavallı şey! Şimdi güvendesin! Bir leyleğin binlerce yıl yaşadığını, ancak bir kaplumbağanın on bin yıl yaşadığını söylerler. Bu dünyadaki herhangi bir yaratığın en uzun ömrüne sahipsin ve bu kıymetli yaşamın o acımasız çocuklar tarafından kısaltılması tehlikesi altındaydın. Neyse ki yanından geçip seni kurtarıyordum ve bu yüzden hayat hala senin. Şimdi seni bir an önce denize geri götüreceğim. Seni bir daha yakalamalarına izin verme, çünkü bir daha ki sefere seni kurtaracak kimse olmayabilir! ”
Kayaların üzerinden hızla geçti, kaplumbağayı suya bıraktı ve hayvanın kaybolmasını izledi. Sonra yorgun argın eve döndü.
Ertesi sabah uyandığında, hava çok güzeldi, deniz ve gökyüzü, yaz sabahının yumuşak gölgesinde hem mavi hem de yumuşaktı. Urashima teknesine bindi ve denize açıldı, diğer balıkçı teknelerini geçti ve görüşlerini kaybedinceye kadar onları geride bıraktı ve teknesi mavi suların üzerinde daha da ileri doğru sürüklendi. Her nasılsa, neden olduğunu bilmiyordu, o sabah alışılmadık derecede mutlu hissediyordu.
Birden kendi ismini duyarak aniden şaşkınlığa uğradı:
“Urashima, Urashima!”
Diğer teknelerden birinin ona yetiştiğini düşünerek ayağa kalktı ve her yöne baktı, ancak yakın veya uzaktaki herhangi bir tekneye dair bir iz yoktu. Şaşırdı ve etrafına bir kez daha bakındı ve bir gün önce kurtardığı kaplumbağanın yanına geldiğini gördü.
“Peki, Bay Kaplumbağa,” dedi Urashima, “Adımı çağıran siz miydiniz?”
Kaplumbağa birkaç kez başını salladı ve şöyle dedi:
“Evet, bendim. Dün senin şerefli gölgende (o kage sama de) hayatım kurtarıldı ve sana teşekkürümü sunmaya ve nezaketinden dolayı minnettar olduğumu anlatmaya geldim.”
“Gerçekten,” dedi Urashima, “bu çok kibarca. Tekneye gelin. Size bir sigara öneririm, ama siz bir kaplumbağa olduğunuzdan şüphesiz sigara içmeyin ”dedi ve balıkçı şakaya güldü.
“He-he-he-he!” Kaplumbağayı güldü; “Sake (pirinç şarabı) en sevdiğim içecek, ama tütün umurumda değil.”
Böylece kaplumbağa tekneye tırmandı, balıkçı ona yardım etti ve ardından kaplumbağa şöyle dedi:
“Hiç Deniz Ejder Kralının Sarayı olan Rin Gin’i gördün mü?”
Balıkçı kafasını salladı ve cevapladı; “Hayır; Yıllar geçtikçe deniz benim evim oldu, ama Dragon King’in deniz altındaki diyarını sık sık duymuş olmama rağmen, bu harika yeri henüz hiç görmedim. Eğer varsa, çok uzak olmalı! ”
“Deniz Kralının Sarayını hiç görmedin mi? O zaman tüm evrendeki en harika manzaralardan birini görmeyi özledin. Denizin dibinde çok uzakta, ama eğer Deniz Kralının topraklarını görmek istersen, rehberin olurum. ”
“Kesinlikle oraya gitmeyi sevmeliyim, ve beni almayı düşünmek konusunda çok kibarsınız, ama sadece fakir bir ölümlü olduğumu ve sizin gibi bir deniz yaratığı gibi yüzmenin gücüne sahip olmadığımı hatırlamalısınız”
Balıkçı daha fazlasını söyleyemeden önce, kaplumbağa onu durdurarak şöyle dedi:
“Ne? Kendin yüzmene gerek yok. Eğer sırtıma binerseniz, sizi hiçbir sıkıntı yaşamadan götürürüm. ”
“Ama,” dedi Urashima, “Küçük sırtına binmem nasıl mümkün olabilir?”
“Size saçma gelebilir, ancak sizi temin ederim. Sadece gel ve düşündüğün kadar imkansız olup olmadığına bak! ”
Kaplumbağa konuşmayı bitirince, Urashima kabuğuna baktı ve bir adamın sırtına kolayca oturabileceği kadar aniden büyüdüğünü görmesi garipti.
“Bu gerçekten garip!” Dedi Urashima; “Bay. Kaplumbağa, nazik izninizle sırtınıza bineceğim.” Diye atladı diye bağırdı.
Kaplumbağa adamı sırtına alarak suya daldı ve uzun bir zaman boyunca yüzdüler. Urashima hiç yorulmamış, elbiseleri suyla ıslanmamıştı. Sonunda, muhteşem bir kapı ortaya çıktı ve kapının arkasında, ufuktaki bir sarayın uzun, eğimli çatıları.
“Bu Rin Gin Sarayı’nın büyük kapısı, kapının arkasında gördüğünüz büyük çatı, Deniz Kralının Sarayı.”
Urashima “O zaman en sonunda Deniz Kralı krallığı Sarayına geldik” dedi.
Kaplumbağa geçidin kenarına geldi. “İşte buradan yürümek zorundasınız.”
Kaplumbağa öne geçti ve kapı bekçisiyle konuştu:
“Bu, Japonya ülkesinden Urashima Taro. Onu bu krallığa ziyaretçi olarak getirme onuruna sahibim. Lütfen ona yolu göster.”
Sonra bir balık olan kapı bekçisi yolu açtı.
Kırmızı çipura, pisi balığı, mürekkepbalığı ve Deniz Ejderha Kralı’nın baş şefleri yabancılara hoş geldin demek için sıraya girmişti.
“Urashima Sama, Urashima Sama! Deniz Ejderha Kralı’nın Sarayına hoş geldiniz. Bu kadar uzak bir ülkeden geldiğiniz için üç kere hoş geldiniz. “
Sadece fakir bir balıkçı olan Urashima bir sarayda nasıl davranacağını bilmiyordu; nazikçe rehberlerini izledi. Portallara ulaştığında, görevli kızlarıyla birlikte güzel bir prenses, onu karşılamak için çıktı. Her insandan daha güzeldi ve bir dalganın alt tarafı gibi yumuşak yeşilin tonlarında giysiler giymişti ve elbisesinin kıvrımları boyunca altın iplikler parlıyordu. Güzel siyah saçları, omuzlarının üzerinden akıyordu ve konuştuğunda sesi su üzerinde çalan müzik gibiydi. Urashima ona bakarken konuşamıyordu. Sonra eğilmesi gerektiğini hatırladı, ama Prenses onu elinden tuttu ve onu güzel bir salona, götürdü ve şeref koltuğuna oturmasını istedi.
Prenses, “Urashima Taro, seni babamın krallığına davet etmekten büyük zevk duyuyorum” dedi. “Dün bir kaplumbağayı özgür bıraktığın ve hayatımı kurtardığın için. Şimdi sonsuza dek burada sonsuz gençlik diyarında yaşayacaksın, asla ölmeyeceksin ve üzüntü asla gelmeyecek ve eğer istersen gelinin olacağım ve sonsuza dek birlikte mutlu yaşayacağız! ”
Urashima’ nın kalbi büyük bir neşeyle doluydu, hepsinin bir rüya olup olmadığını merak ederek:
“Nazik konuşmanız için bin kez teşekkür ederim. Burada, sık sık duyduğum, ancak bugüne dek hiç görmediğim bu güzel ülkede sizinle birlikte kalmama izin vermenizden daha fazla dileyebileceğim hiçbir şey yok. Tüm kelimelerin ötesinde, bu gördüğüm en harika yer. ”
Konuşurken balıkların hepsi tören kıyafetleri giymişti. Birer birer, sessizce ve görkemli adımlarla, salona girdiler, hiç kimsenin hayal edemeyeceği türde balık ve deniz yosununu mercan tepsilerde taşıyorlardı. Gelin göz kamaştırıcı bir ihtişamla kutlandı ve Deniz Kralının aleminde büyük bir mutluluk vardı. Genç çift, düğün şarabından yudumladıktan sonra, üç kez üç müzik çalındı ve şarkılar söylendi ve gümüş terazi ve altın kuyruklu balıklar dalgalardan içeri girdi ve dans etti. Urashima hayatı boyunca hiç böyle muhteşem bir şölene oturmamıştı.
Ziyafet bittiğinde, Prenses damada sarayı dolaştırdı, gençlik ve neşenin el ele gittiği, zamanın ya da yaşın onlara dokunamadığı büyülü toprakların harikalarını gösterdi. Saray mercanlardan inşa edilmişti ve incilerle süslenmişti ve o kadar güzeldi ki dil onları tarif edemedi.
Fakat Urashima’ya göre saraydan daha harika olan şey, etrafını saran bahçeydi. Yaz ve kış güzellikleri, ilkbahar ve sonbahar, meraklı ziyaretçiye bir kerede gösterildi.
Doğuya baktığında, erik ve kiraz ağaçları çiçek açarken görüldü, bülbüller pembe caddelerde şarkı söyledi ve kelebekler çiçekten çiçeğe uçtu.
Güneye bakıldığında yaz mevsiminde bütün ağaçlar yeşile bürünmüş, gündüz ağustosböceği ve gece kriketi yüksek sesle çalkalanmıştır.
Batıya baktığımızda sonbahar akçaağaçları gün batımı gibi parlıyordu ve krizantemler mükemmeldi.
Kuzeye bakıldığında, zemini bembeyazdı, ağaçlar ve bambular da karla kaplıydı ve gölet buzla kaplıydı.
Urashima için hergün yeni sevinçler ve yeni harikalar vardı ve o kadar güzeldi ki, mutluluğu, geride bıraktığı evi, ailesini ve kendi ülkesini düşünmeden üç günü geride bırakmıştı. Üçüncü günün sonunda aklı ona geri döndü ve kim olduğunu ve bu harika ülkeye ya da Deniz Kralının sarayına ait olmadığını hatırladı ve kendisine:
“Burada kalmamalıyım, çünkü evde yaşlı bir babam ve annem var. Bu zamana kadar dönmediğim için endişelenmişlerdir. Bir gün daha geçmesine izin vermeden hemen geri dönmeliyim.”
Ve yolculuğa büyük acele ile hazırlanmaya başladı. Sonra güzel karısı Prenses’e gitti ve ondan önce aşağı eğilerek dedi:
“Gerçekten de, uzun zamandır seninle çok mutlu oldum, Otohime Sama (onun adıydı) ve sen bana her kelimenin söyleyebileceğinden daha iyi davranıyorsun. Ama şimdi elveda demeliyim. Eski aileme geri dönmeliyim. ”
Sonra Otohime Sama ağlamaya başladı ve şöyle dedi:
“Burada benimle yaşamak iyi değil mi Urashima, beni bu kadar çabuk terk etmek mi istiyorsun? Acelen ne? Benimle kal, sadece bir gün daha! ”
Fakat Urashima eski anne babasını hatırlamıştı ve onlara karşı sorumluluğu aşkından bile güçlüydü ikna olmayacaktı:
“Gerçekten gitmeliyim. Seni terk etmek istediğimi sanma. Gidip yaşlı ailemi görmeliyim. Bir günlüğüne gideyim, size geri döneceğim. ”
“Sonra,” dedi Prenses üzüntüyle, “yapılacak hiçbir şey yok. Seni babana ve annene geri göndereceğim ve seni bir gün daha yanımda tutmak yerine, bunu sana sevgimizin bir göstergesi olarak vereceğim.”
Ona ipeksi bir kordon ve kırmızı ipek püskülleriyle bağlanmış güzel bir kutu verdi.
Urashima, prensesden o kadar çok şey almıştı ki, hediyeyi alırken kendisini biraz mahçup hissettiğini söyledi ve:
“Elinizde aldığım tüm iyiliklerden sonra sizden bir hediye daha almam doğru gelmiyor, ama dilediğiniz gibi yapacağım” dedi ve sonra ekledi:
“Bana bu kutunun ne olduğunu söyle?”
“Bu,” diye cevapladı Prenses, “usta-bako (Mücevher Elinin Kutusu) ve çok değerli bir şey içeriyor. Ne olursa olsun bu kutuyu açmamalısın! Açarsan sana korkunç bir şey olacak! Bana bu kutuyu asla açmayacağına söz ver! ”
Ve Urashima, asla kutuyu açmayacağına söz verdi.
Daha sonra Otohime Sama’ya veda ederek deniz kıyısına gitti ve orada onu bekleyen büyük bir kaplumbağa buldu.
Yaratığın sırtına hızla bindi ve parlayan denizin üzerinden doğuya taşındı. Otohime Sama’ya el sallamak için geri döndü ama deniz kralının ülkesi ve harika sarayın çatıları çok uzakta kaybolmuştu. Sonra yüzü hevesle kendi ülkesine döndü, gözleri ufuktaki mavi tepeleri aramaya başladı.
Sonunda, kaplumbağa onu çok iyi tanıdığı körfeze taşıdı. Kıyıya çıktı ve kaplumbağa Deniz Kralı’nın krallığına geri dönerken ona baktı.
Fakat Urashima’yı ayağa kalkıp etrafına bakarken, tuhaf bir korku bedenini sardı. Neden oradan geçen insanlara bu kadar sert bakıyor ve neden sırayla ona bakıyorlar? Kıyı aynıdır ve tepeler aynıdır, ancak onun önünden geçtiğini gördüğü insanlar daha önce tanıdıklarından çok farklı yüzlere sahiptir.
Ne anlama geldiğini merak ederek eski evine doğru hızla yürüyor. Bu bile farklı gözüküyor, ancak ev yerinde duruyor ve şöyle diyor:
“Baba, daha yeni döndüm!”
Ama evden başka bir adam çıktı.
“Belki ailem ben uzaktayken başka bir yere taşındı” diye düşündü. Her nasılsa garip bir şekilde endişeli hissetmeye başladı, nedenini söyleyemedi.
“Afedersiniz,” dedi ona bakan adama, “Son birkaç güne kadar bu evde yaşadım. Benim adım Urashima Taro. Ailem nereye gitti? ”
Adamın yüzüne çok şaşkın bir ifade geldi ve dikkatle Urashima’nın yüzüne bakarak şöyle dedi:
“Ne? Sen Urashima Taro musun?”
“Evet,” dedi balıkçı, “Ben Urashima Taro!”
“Ha, ha!” Adam güldü, “Böyle şakalar yapmamalısın. Bir zamanlar Urashima Taro adında bir adamın bu köyde yaşadığı doğrudur, ama bu üç yüz yıllık bir hikaye. Artık hayatta olamaz!”
Urashima bu garip sözleri duyunca korktu ve şöyle dedi:
“Lütfen, lütfen, benimle şaka yapmamalısınız, ben çok şaşkınım. Ben gerçekten Urashima Taro’yum ve kesinlikle üç yüz yıl önce yaşamamıştım. Dört ya da beş gün öncesine kadar burada yaşıyordum. Şaka yapmadan bilmek istediklerimi söyle, lütfen. ”
Adamın yüzü ciddileşti ve cevap verdi:
“Urashima Taro olabilir veya olmayabilir, bilmiyorum. Ama duyduğum Urashima Taro üç yüz yıl önce yaşayan bir adam. Belki de onun ruhusun ve eski evini ziyaret etmek istedin? ”
“Neden benimle alay ediyorsun?” Dedi Urashima. “Ben ruh değilim! Ben yaşayan bir erkeğim – ayaklarımı görmüyor musunuz?” dedi ve “don-don” diye ayaklarını yere vurdu. (Japon hayaletlerinin ayakları yoktur.)
“Ama Urashima Taro üç yüz yıl önce yaşadı, tek bildiğim bu; köyün kroniklerine yazılmıştır.” dedi balıkçıya.
Urashima şaşkınlık ve sıkıntı içinde çevresine bakınmaya başladı. Gerçektende, etraftaki herşey, gitmeden önce hatırladığından farklıydı ve adamın söylediği şeylerin belki de doğru olduğu üzerine korkunç bir his geldi. Garip bir rüyada gibiydi. Deniz Kralının denizin ötesindeki sarayında geçirdiği birkaç gün hiç de gün sayılmamıştı: yüzlerce yıl geçmişti. O zaman anne babası ve tanıdığı bütün insanlar ölmüştü. Artık burada kalmanın bir faydası yoktu. Denizin ötesindeki güzel karısına geri dönmeliydi.
Plaja geri döndü, Prenses’in kendisine verdiği kutuyu elinde tuttu.
“Prenses bana kutuyu verdiğinde çok değerli bir şey içerdiğini söyledi. Ama şimdi bir evim yok, burada benim için değerli olan herşeyi kaybettim ve kalbim hüzünle inceliyor, kutuyu açarsam, kesinlikle bana yardım edecek bir şey bulurum, bana denizdeki güzel prensesime dönüş yolunu gösterecek bir şey. Evet, evet, kutuyu açıp içine bakacağım! ”
Ve kalbi bu itaatsizlik eylemine razı oldu ve verdiği sözü çiğnemekle doğru olan şeyi yaptığı konusunda kendisini ikna etmeye çalıştı.
Yavaş yavaş, çok yavaş, kırmızı ipek kordonu çözdü ve merakla değerli kutunun kapağını kaldırdı. Kutudan sadece güzel ve küçük bir mor bulut kutudan yükseldi. Bir anlığına yüzünü kapattı ve ardından denizin üzerinde buhar gibi süzüldü.
O ana kadar yirmi dört yaşlarında güçlü ve yakışıklı bir genç olan Urashima aniden çok, çok yaşlandı. Sırtı yaşla ikiye katlandı, saçı karlı beyaza büründü, yüzü kırıştı ve sahilde düşüp ölüverdi.
Zavallı Urashima! İtaatsizliği nedeniyle hiçbir zaman Deniz Kralının alemine veya Prenses’e geri dönemez.
Asla senden daha akıllı olanlara itaatsizlik etme, hayatındaki tüm sefalet ve üzüntülerinin başlangıcı olur.