E. Org. Hasan Iğsız...
Genelkurmay İkinci Başkanı'ydı. Herkesin bildiği gibi Ergenekon davasından tutuklu. Ve kaç yaşında olursa olsun, bir insanın başına gelecek en kötü gerçekle karşılaştı: Ölüm. Annesini kaybetti.
Cezaevinden annesinin cenazesine katılmak üzere izinli olarak ayrıldı. Mevcutlu. Yani yanıbaşında bir veya birkaçı subay olan jandarmaların nezaretinde. Evinde kalmasına izin vermediler. Yetmedi, başsağlığı dilemek için arayan yakınlarıyla konuşmasına da izin vermediler. O da yetmedi. Cenaze törenine giderken mikrafon uzatan gazetecilerin sorularına cevap vermesine ya da acısını ifade etmesine de izin vermediler. Hemen yanıbaşındaki jandarma subayı ikide bir "şöyle geçelim" deyip durdu. Ve Iğsız Paşa isyan etti.
Oysa Hasan Paşa'nın o cenaze töreninden koşarak kaçacak hali yoktu. Acısını ifade etse kıyamet kopmazdı. Bu son derece insanı bir şeydi. Hayatını üniforma ile geçirmiş, Türk ordusunun ikinci adamı olmuş bir subaya bu vefa çok görülmemeliydi.
Ama oldu işte...
Diyeceksiniz ki, İnönü neresinde bu yazının? Tam burasında, vefa kısmında. Ama o bu vefayı son derece asil bir davranışla görmüştü.
Yıl 1960.
Menderes istibdadının en kara dönemidir. İnönü'nün yurt gezileri jandarma ya da polis eliyle ve hükümet emriyle engelleniyordu.
İnönü, badireli bir Kayseri gezisinden sonra Yeşilhısar'a gidecekti. FAkat yol hükümetin emriyle askerler tarafıdan kapatılmıştı. Bir zamanlar kumanda edip zaferler kazandığı askerler İsmet Paşa'nın yoluna çıkarılmıştı.
İsmet Paşa'nın arabayı durdurup üzerine yürüdüğü barikatın başında Binbaşı Selahattin Çetiner vardı. Barikata yaklaşan İsmet Paşa binbaşıya sordu: "Ateş emri verecek misiniz?"
Binbaşı derhal esas duruşa geçip tek bir sesle: "Ne münasebet Paşam, size ateş ettirmektense kendime ateş edip intiharı tercih ederim..."
Türk subayı vefasını göstermişti. Ne mi oldu? Binbaşı Selahattin ve iki subay önce tutuklandı, sonra istifa etti. İstifa dilekçesinde şu son cümleyi yazdı: "Bir asker çocuğu olarak girdiğim ve aşk derecesinde bağlı olduğum mesleğimden teessür içinde istifa ediyorum..."
Binbaşı Selahattin gerçek bir asker olmasaydı o barikatı da açmazdı, istifa da etmezdi. Ona bu istifa dilekçesini yazdıran gerçek bir asker oluşu, o barikatı kaldırtan ise bir askerin en önemli duygusu olan vefa idi...
Bir asker savaş alanında silahına değil, silah arkadaşına güvenir. Emekli olunca silahını bırakır ama vefasını bırakmaz.
En azından bir zamanlar böyleydi.
Hasan Iğsız'a başsağlığı ve sabır diliyorum. Ve askerlerimize de vefa... Birazcık vefa diliyorum.
Binbaşı Selahattin ölçüsünde olmayabilir ama en azından vicdan ölçüsünde...
Mehmet Yiğittürk
Odatv.com