Dondurucum dolu et geyik, geyik, sincap, yaban domuzu, beyaz kuyruklu geyik, ren geyiği, kara ayı ve mavi orman tavuğundan hindiye kadar çeşitli yabani kümes hayvanları. Bütün bu yaratıkların ortak noktası - organik olarak beslenen, serbest dolaşan avın tam tanımı olmalarına ek olarak - onları kendim avladım, sonra kendi ellerimi kana bulayarak leşleri porsiyon büyüklüğünde doğradım. Ailem her yıl, rustik zarif osso buco'dan kara ayı yağından elde ettiğim yağda kızartılmış tuhaf bir şekilde kaba geyik testislerine kadar birkaç yüz pound yiyecek tüketiyor.
Dondurucumun içindekilerin toplam kalori değerini toplam kalori değeriyle karşılaştırırsanız, kalori Onu hasat etmeye yönelik çıktı, neden altı metrelik bir gelincik fiziğine sahip olduğumu anlardın - en çok hayran olduğum yırtıcılardan biri olan kısır küçük bir yaratık. Dondurucumdaki her et paketi, bir dağa tırmanarak, bir nehirde koşarak, bir ormanda yürüyüş yaparak, karda uyuyarak veya bir bataklıktan geçerek, genellikle sırtımda 40 kiloluk bir paketle ve bazen de bir sırt çantasıyla savaştığım bir şeydir. kuyruğumda boz. Şimdi bu Paleo. Son beş yıldır hücre hapsinde kaldıysanız, Paleo hareketinin özü, bir tür olarak avcı-toplayıcı günlerimizden ve şimdi de karbonhidrat açısından zengin diyetlerimizden bu yana çok yol kat ettiğimizdir. sıkı egzersiz eksikliği bizi yumuşak, yavaş ve savunmasız hale getirdi.
en ateşli Paleo meraklılar, atalarımızdan kalma zindelik durumumuzu yeniden kazanmanın, küçük bir egzersiz yapmanın ve çörek tüketimini kısıtlamanın ötesine geçtiğini savunuyorlar. Paleo deneyimini eksiksiz yaşamak için dışarıda taş kaldırmanız, çıplak ayakla koşmanız ve sakal bırakmanız gerekir. Paleo hareketiyle eğlendiğimi söylemek pek de eleştiri sayılmaz; İnsanları forma sokmaya ve sınırlarını zorlamaya teşvik eden her hareketi veya eğilimi destekliyorum. Ancak paleo meraklılarının, zamanın başlangıcından beri hardcore avcıların yaşadığı insan dayanıklılığı ve zindeliği ile ilgili kayıp ilkeleri keşfetmesini izlemek ilginçti.
Paleo hareketinin radikal unsurları ile avcılık yaşam tarzının radikal unsurları arasındaki fark, Grand Theft Auto oynamakla aslında bir araba çalmak arasındaki fark olarak tanımlanabilir. Bu, kayaları kaldırmak için kayaları kaldırmakla, bir raf elk kaburgalarını kızartmak için odun ateşinde bir fırın yapmak için kayaları kaldırmak arasındaki farktır. Kaldırımda çıplak ayakla koşarak onu kırıp geçemeyeceğinizi görmekle, buzlu bir nehri çıplak ayakla geçmek, çünkü çoraplarınızı ve botlarınızı ıslatmak için moron olursunuz. Bu, sağlam görüneceğini umduğunuz bir sakal bırakmakla, onu tıraş etmenin bir yolu olmadığı için sakal bırakmak arasındaki farktır. Çoğu erkek gibi babam sayesinde avcı oldum. Batı Michigan'da kardeşlerimi ve beni yetiştiren hevesli bir yay avcısı ve balıkçıydı.
Çocukken, çoğu insanın tüm yaşamı boyunca yiyebileceğinden daha fazla çeşitte vahşi av hayvanı yiyebilecek kadar şanslıydım. Avlanma ve ardından o yemekleri yeme deneyimleri bana doğayı, ham çaba ve kazanılmış beceriden başka hiçbir para birimini kabul etmeyen, yaşayan, nefes alan ve kendi kendini yenileyen bir bakkal olarak görmeyi öğretti. Bir avcı olarak başarının, onu ormanda hackleme yeteneğinize bağlı olduğunu erken yaşlarda fark ettim. Babamın gözünde bir insanın işleyebileceği en büyük günah, hedeflerine ulaşmak için acı çekecek motivasyona sahip olmayan herkes için tercih ettiği bir terim olan şeker olmaktı.
Babam, çocuklarının şafaktan önce karanlıkta göğüs kafesine kadar uzanan bir bataklığın soğuk suyunda güçlükle geçmesini ya da bir geyik karkasını yarım millik bir delinmez çalının içinden sürüklemesini ya da siz düştüğünüzde saç inceliğinde bir misinaya karmaşık bir düğüm atmasını bekliyordu. parmaklar o kadar soğuk ki kar rengi. Avcı-toplayıcı yaşam tarzına olan bağlılığım üniversiteye gittiğimde tavizsizdi; aslında, önemli ölçüde derinleşti. O yoksulluk yıllarında vahşi av hayvanı bir yenilik öğesi olmaktan çıkıp beslenmemin temel bir unsuru haline geldi. Bir kunduzun arka uyluklarından bir geyiğin diline kadar her şeyi pişirmeyi denedim ve vahşi doğada performans gösterme yeteneğim ile yediğim yemeğin kalitesi ve bolluğu arasında doğrudan bir bağlantı görmeye başladım.
Kelimenin tam anlamıyla, başarısız bir av, sadece margarinli patates içeren bir akşam yemeği anlamına gelirken, başarılı bir av, bir dilim biftekle birlikte bir patates yemeği anlamına geliyordu. Yemeğimle böylesine samimi bir bağ kurduğumda, hiçbir finansal güvence avlanma arzumu engelleyemezdi. Yaban hayatı yönetimi yasalarının kısıtlamaları dahilinde ve habitatın korunmasına yönelik bir gözle yapıldığı sürece, avcılığın çevreye duyarlı olduğunu kabul ederdim. Ayrıca, kendi yemeğinizi öldürmenin, gıda üretiminin tatsız ve şiddet içeren yönleri hakkında kasıtlı bir cehalet sürdürmekten daha etik olduğu inancını geliştirmiştim.
Ancak daha da zorlayıcı bir şey vardı: Aylarca yetecek kadar yiyecek sağlayacak bir canavarı alt etmenin verdiği derin, sorgusuz sualsiz sevinç. Böyle bir deneyimin, modern zamandaki zenginlik ve hatta etik kavramlarımızı aşan içsel bir gerçekliği vardır. Kendi kendine hasat edilmiş bir protein yığını gördüğünüzde, insanlık tarihi kadar derinlere uzanan bir coşku kaynağına dokunuyorsunuz. Evrim açısından düşünüyorum. Seksten zevk alacak şekilde evrimleşmemiz şaşırtıcı değil - adaptasyon, niyet yokken bile üremenin gerçekleşmesini sağlar.
Konu avlanmaya gelince benzer bir şeyin söz konusu olduğundan hiç şüphem yok. Kovalamacadan zevk alan mağara adamı, özellikle zor zamanlarda, yapmayana göre kesinlikle daha iyiydi. Aborjin kültürlerinin en iyi avcılarına liderlik rolleri bahşetmesine şaşmamalı - mutluluğa giden yolun etle döşeli olduğunu biliyorlardı. Geçen bahar, 15 yıllık hizmetten ve çoklu muharebe konuşlandırmalarından sonra aktif görevden ayrılan bir Navy SEAL ile Alaska'nın merkezinde kara ayıları avlıyordum. Yaz gündönümüne daha birkaç hafta vardı, ama şimdiden günler 21 saat ve gece uzun bir alacakaranlık dönemiydi. Bir gün geceyi Alp bölgesinde geçirmek için yakındaki bir dağın zirvesine tırmanmaya karar verdik.
Oradan, olgun bir ayı bulana kadar çevredeki yamaçları dürbünle gözetlerdik, ya takip edebilir ya da sıkıntılı bir geyiğin sesini taklit eden ağızdan üflemeli bir oyun çağrısı ile atış poligonuna çekebiliriz. Bir kaynaktan su şişelerini doldurmak için tırmanışımıza ara verdiğimizde, arkadaşım Afganistan dağlarında yaptığı benzer tırmanışları hatırladı. Pek çok insan, SEAL'lerin zindeliğe takıntılı olduğunu düşünüyor çünkü biz baş belası gibi görünmek istiyoruz, dedi. Ama antrenman yaparken, bir hedefe ulaşmak için 9.000 feet'e çıktığımızda böyle tırmanışları düşünüyorum.
Yukarı çıktığımızda, şekerleme zamanı değil; silahlı çatışma zamanı. Yürümeye devam ederken, onun zindeliğe olan bağlılığını düşündüm. Hepimizin formda kalmak için nedenlerimiz var: daha iyi hissetmek, daha iyi yaşlanmak, daha iyi görünmek, toplumumuzu aniden Darwinist kaosa sürükleyebilecek bilinmeyen bir felakete daha iyi hazırlanmak, sadece güçlülerin hayatta kaldığı. Elbette bunların hepsi iyi sebepler; Kesinlikle kaliteli emeklilik yıllarının yanı sıra devam eden kadın arkadaşlığına sahip olmak istiyorum. Ama zindelik konusunda ciddi kalmam için anında misilleme yapmaktan korkmam gerektiğini buldum - yatağımın altında gizlenen canavara inanmak için.
SEAL arkadaşım için bu canavar, dağın tepesinde bir silahlı çatışma. Benim için boş bir dondurucu korkusu. Aşırı avlanma biçimleri için gerekli olan zindelik türünü tanımlamayı zor buluyorum. Birçok hardcore büyük avcı, ideal fiziksel uygunluk durumlarını koyun şekli olarak tanımlar. Bu, Alaska ve batı Kanada'nın en pis buzul havzaları ve dağ zirveleri arasında yaşayan muhteşem ve olağanüstü lezzetli bir tür olan Dall koyunu avına çıkacak kadar iyi hissettiğiniz anlamına gelir. Diğerleri, Rockies ve batı ABD'nin muazzam, absürt derecede güçlü yaratığına atıfta bulunarak geyik şeklinden bahseder. yaklaşık 50 pound ağırlığında bir sırt çantası ile yüksek irtifalarda arazi.
Aslında, olsa da, bundan biraz daha karmaşık. Kontrollü bir ortamda bu görevleri yerine getirebilecek birçok adam, bir avda yapılan yardımcı suistimalleri kaldıramaz. Bunu zor yoldan, tekrar tekrar öğrendim. ÖNEMLİ OLAN BİR DENEYİM, ağabeyimle birlikte dağ keçisi avlamak için Madison Range of Montana'ya çıktığımız zamandır. Pek çok şeyin ters gittiği son derece uzun bir günün ardından kendimizi, deniz seviyesinden 10.000 fit yükseklikte, kamyonumuzdan dokuz mil uzakta bir kaya çıkıntısının altında çömelmiş halde bulduk. Soğuk bir fırtına sistemi esiyordu ve ayaklarımızın dibinde ölü bir dağ keçisi yatıyordu.
Kereste hattının güvenliğine inmeye başlayabilmemiz için hayvanın derisinin yüzülmesi ve kesilmesi gerekiyordu, yoksa ya bir ayı etin iddia edeceğini ya da keçinin katılaşacağını ve üzerinde çalışılması imkansız hale geleceğini iddia edecekti. Ayaklarım korkunç bir şekilde su toplamıştı, parmaklarım uyuşmuştu, midem bulanacak kadar açımdı ve tamamen bitkindim. Gerçekten yapmak istediğim tek şey kusup sonra uykuya dalmaktı, bu muhtemelen kısa hayatıma çabucak son verecek bir hareketti. Bunun yerine, erkek kardeşim ve ben imkansız gibi görünen bir işi yapmak için birbirimizi yeterince motive etmeyi başardık: keçiyi kesip sırt çantalarına koyun, sonra bu ağır yükleri etleri güvenli bir şekilde bir ağaca asabileceğimiz yere kadar aşağı doğru itin. çadır kuracak kadar düz bir yere yerleştirin.
O gece kendimi yenilmiş ve korkmuş hissederek uyku tulumuma girdim. Ama sabah, olaylara yeni bir bakış açısı kazandım, bu beni gerçekten şaşırttı. Karla kaplı dağa tekrar baktım ve bunu tekrar tekrar başarabilecek türden bir adam olmak istediğimi biliyordum. Bıçağın kenarına yakın olmak beni rahatlatacak bir şekilde yaşamak istedim. Bu zindelik durumuna ulaşmak, ne kadar ham ve vahşi yaparsanız yapın, tipik bir günlük egzersiz rejimiyle başaramayacağınız bir tür çaba gerektirir. Sadece doğal dünya tarafından ortaya çıkarılan tuhaf korku ve belirsizlik biçimlerine düzenli olarak maruz kalmakla elde edilebilecek bir zihniyet gerektirir.
İsteseler de istemeseler de, uzun zaman önceki atalarımız bunları her gün yaşamak zorundaydı. kitabında Yalnız Kurtulanlar: Dünyadaki Tek İnsanlar Nasıl Geldik? , paleoantropolog Chris Stringer, Neandertallerin zor yaşayan büyük avcılar olduğunu gösteren bir dizi kanıtı tartışıyor. Özellikle ilginç olan, Neandertal iskeletlerinin baş ve boyunlarındaki alışılmadık derecede yüksek lezyon ve kırık insidansına ilişkin bir gözlemdir. Araştırmacılar bu tür yaralanmalarla arkeolojik bir eşleşme aradılar, ancak verileri modern rodeo binicilerinden alınan verilerle karşılaştırana kadar hiçbir şey bulamadılar.
Bu, Neandertallerin mağara ayılarına bindiğini göstermez. Bunun yerine, cehenneme yol açabilecek hayvanlarla çatışmacı bir avlanma tarzına girdiklerini öne sürüyor Bana göre, vahşi yerlerde kendi yemeğinizi avlamak, çeşitli ve öngörülemeyen bir dizi olumsuzluğa karşı kendinizi test etmenin hala en iyi ve en verimli yolu. Yaşadığım fiziksel olarak en acı verici deneyimlerin tümü, vahşi oyunun peşindeyken geldi. Arizona'da Coues geyiği avlarken kaptığım bir giardia vakası nedeniyle aşırı mide-bağırsak rahatsızlığı ve ardından hastaneye yatış oldu; Alaska'da bufalo avlarken yaşadığım hipotermiden sonra aylarca süren, neredeyse ölümcül kafa karışıklığı; siyah kuyruklu bir geyiği kuzey Kaliforniya'da sarp bir dağın yamacından aşağı indirdikten sonra ayak tırnaklarımı kaybetmenin zonklayıcı acısı; Upstate New York'ta balık tutarken kasılan Lyme hastalığının neden olduğu aylarca süren kaygı; ve British Columbia'daki bir avda birkaç gün içinde bir boz ayı ve bir geyik tarafından saldırıya uğramaktan duyduğum kısa ama yoğun korku. (Boz, yanlış bir suçlamaydı, geyik doğrudan bir vuruştu.)
Uygunluk tartışmasına bir dizi tehlikeyi dahil etmek garip görünebilir; Sonuçta, fitness sağlıkla ilgili olmalıdır. Ama gerçek zindeliğin bundan çok daha karmaşık olduğunu iddia ediyorum. Yerli bir Hawaii'li ile Molokai adasında vahşi domuzları kovalarken geçirdiğim bir zamanı hatırladım. Bu adam ormanda bir köpek sürüsüyle babasının yaptığı gibi domuz avladı. Onları takip etmek ve köşeye sıkıştırmak için küçük bir grup tazı kullandı, daha sonra daha büyük pit bull karışımları onları yakalayıp öldürmek için bıçağıyla hareket ederken tutuyordu. Bir avcının ailesinin ziyafetleri veya luaus için proteini sağlamasının geleneksel yolu.
Birlikte avlandığımız gün, çevredeki tepelere doğru dar bir vadiyi kesen bir dereyi takip ederek ormanın derinliklerine doğru ilerledik. Köpekler ava birkaç saat havlamaya başladı. Onlara doğru koşmaya başladık ama sürü dağılınca kafa karışıklığı çıktı. Kısa süre sonra yalnız kaldım, havlayan köpeklerin ve ciyaklayan bir domuzun seslerini kovalıyordum. Derenin büyük bir kaya ile çarpıştığı bir havuzun kenarına geldim. Altımda, iki değerli yavru, büyük bir domuz tarafından vahşi, deriyi yırtan bir ısırıkla hırpalanıyor ve suyun altına çekiliyordu. Küçük bir bıçaktan başka bir şeyle silahlanmadım ve kendim yaparken pek rahat hissetmediğim şeyi başaracaklarını umarak endişeyle bekçi köpeklerini aradım.
Görünürde değillerdi. Ama bir şekilde, yaklaşık bir dakika içinde, kanlı suda kalçama kadar ayakta duruyordum, yanımda yüzen bir luau yapımıyla. Şaşırdığımı söylemek yetersiz kalır. Ancak daha sonra, için için yanan bir çukurun kenarını kaplayan kızarmış domuz parçaları ve yanmış palmiye yapraklarıyla, o gün ne gördüğümü ve ne yaptığımı anlamanın bir yolunu buldum. Zor kazanılan bu yemekle, türümüzü binlerce ve binlerce yıldır yöneten riskler ve ödüller sistemi hakkında fikir edinmiştim. O anda, ertesi gün hangi vahşi ve çılgın hayvanlarla karşılaşacağımı tahmin ettim. Ve nasıl tadacaklarını görmek için endişeliydim.
Güçlendirici Kabak Tarifleri >>>
Kötü Kolesterolü Düşürecek 10 Gıda >>>
Özel teçhizat videolarına, ünlü röportajlarına ve daha fazlasına erişim için, YouTube'da abone olun!