6 Ocak 2017 Cuma
Böyle bir gün. Gri.
Ümit Yaşar Oğuzcan'ın oğlu Vedat, Galata Kulesi'nden henüz 15 yaşındayken atlamış. İntihar. O yaşta neydi derdi derken, başka bir şey daha öğrendim. Babası Oğuzcan da çok denemiş meğer ölmeyi. Bir ipucu mu bilmiyorum bu bilgi ama belki de genetik bir mirastı bu.
Bazıları ölmek için yoğun bir istek duyarken, bazıları da yaşamak için öyle kuvvetli bir istek duyuyor ki; bunun uğrunda ölüyor.
Hem de şöyle bir yaşamak:
Yaşamak, bir ağaç gibi tek ve hür
Ve bir orman gibi kardeşçesine...
Polis memuru Fethi Sekin dün İzmir'de yaşanan saldırıda hayatını kaybetti. Ama o görevi gereği yapmadı bunu. Hepimiz anlayabiliyoruz bunu sessizce. Yaşamak ve yaşatmak için yaptı. Bunu yapması için kahraman, şair, filozof, partili, örgütlü olması gerekmiyordu. Bir fikrin yandaşı ya da karşıtı da..
Sadece o an orada bulunuyordu ve kuvvetli bir yaşam isteği refleksiyle müdahale etti.
Ümit Yaşar'ın şiirlerini kurcaladım bugün biraz. Oğlu için yazdığı dizeleri, acıları kanıyordu sanki. Hatta benim senelerdir bir aşk hikayesi için yazdığını düşündüğüm şu dizeler, meğer oğlu içinmiş:
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Fethi Sekin'in de üç çocuğu var. Onlar da merdivensiz, yelkensiz kaldılar değil mi?
İşte bugün bende böyle bir gün. Ölümler, hayatlar ve içine saklandığım 'şarkılarla' evde öylece günü dolduruyorum. Evet, yas tutuyorum.