... Uzun zaman önce, binlerce yıl önce, geçilmez bir Asya ormanında, bir mucize tarafından küçük bir köy ortaya çıktı. Barışı seven, yardımsever insanlar buna yerleştiler. Dağ nehirlerinde balık yakaladılar, orman hediyeleri topladılar ve çocuklar yetiştirdiler. Köye hiçbir düşman ulaşamadı - bu insanların doğası dikkat etti.
Evet, bir kez hayatlarının sakin yolu rahatsız edildi. Çok uzak olmayan derin bir geçide yerleşmiş, kana susamış bir ejderha. Nereden geldiği - kimse bilmiyordu, görünüşe göre, huzurlu bir yaşam uzun olamaz.
Her ay yenmesi için bir kız ya da genç bir kadın aldı. Canavarla yapılan şiddetli savaşlarda, köyün sakinleri kızlarını, karılarını ve kız kardeşlerini savunarak yok oldular. Ve şimdi yaşlı bir kadın ve genç bir karısı olan oğlu köyde kaldığı zamanlar geldi.
Ejderha tekrar ortaya çıkmak üzereydi ve yaşlı kadın yere düştü ve dua etti:
- Toprak Ana! Gençleri kurtar!
O anda, berrak gökyüzü daha karanlık hale geldi, rüzgar tehdit edici bir şekilde kükredi, dağlardan gelen fırtınalı sular, yer sarsıldı ve yemyeşil bitki örtüsü arasında mağarada kalpten gelen seslerin duyulduğu bir delik çıktı. İnsanlar tomurcuklanmaya cesaret edemedi. Bir şaşkınlık içinde ne kadar durdukları - bilinmemektedir.
Aniden aç bir canavarı kükremesini duydu ve korku içinde insanlar kurtarıcı mağaraya koştu. Ancak mağaranın derinliklerinden gelen durgun sesler o kadar yüksek ve ürkütücü ki sanki biri değil, ama binlerce şiddetli ejderha başka bir fedakarlık istedi.
Gençler korkunç şüphe için bir adım atmaya cesaret edemediler. Sonra anne onları şiddetle mağaraya itti ve şöyle dedi:
- Doğa, onu onurlandıran ve sevenlere zarar vermez.
Daha önce hiç olmadığı gibi mağara girişi ortadan kalktıkça gençler gözden kayboldu.
Öfkeli canavar yaşlıları yemek yemedi. Olay yerinde çaresizlik içinde döndü, pençelerine dokundu ve çaresiz ağlıyordu. Bu korkunç dans uzun sürmedi - ejderha bükülmüş, bükülmüş, gökyüzüne tırmandı ve yiyecek aramak için diğer dünyalara uçtu.
Yaşlı anne, onun yaşındayken yaşadı. Ve bir mağaraya saklanan evli çiftin on oğlu vardı. Dünya-Anne onlara sessiz bir yaşam için verimli bir yer verdi: dağ nehri onlara bir içki verdi, mağara ormanı beslendi ve giyindi.
Çocuklar çok güzel ve sağlıklı büyüdüler. Ve ebeveynlerin başka bir dünyaya gitme zamanı geldiğinde, ailenin reisi çocukları cezalandırdı:
- Bizi nasıl gömeceğimiz, mağaradan çıkacağımız, dünyanın etrafından doyacağı, eşleri bulacağı ve ormanlara geri döneceği, köyümüzü canlandıracağı - yerli yerlerimizden daha güzel bir şey yoktur.
... Belki de, çalışkan ve dost canlısı insanların yaşadığı küçük Ban Dong köyünün göründüğü Dağ Nehri mağarasından çok uzak değildi.