Yayın tarihi: 15.02.2010
Paparazzi, fotoğrafçılar arasında en tehlikeli ve en çok konuşulan mesleklerden biridir. Fotoğraf sanatında ustalaşmanın yanı sıra, 007 değilse bile, en azından bir özel dedektif olmak üzere hemen hemen tüm becerilere sahip olmalı ve doğru insanlara rüşvet vermek ve bir avukata para ödemek için yeterli çekiciliğe ve finansmana sahip olmalıdırlar.
“Paparazzi” kelimesi, 1960 yılında Federico Fellini’nin kahramanı Marcelo Mastroianni’nin Paparazzo (aktör Walter Santesso) adlı genç bir fotoğrafçı tarafından sürekli takip edildiği “La Dolce Vita” filminin yayınlanmasından sonra ortaya çıktı. Yönetmen bu ismi Paparazzo (İtalyanca “sinir bozucu sivrisinek” anlamına gelen) lakaplı geveze okul arkadaşından ödünç aldı. Can sıkıcı fotoğrafçının prototipi Fellini’nin arkadaşı Tazio Secchiaroli idi. Paparazzilerin ana görevi, açıkça skandal olan bir şeyi fotoğraflamaktır. Belki de ilk paparazzilerden biri, 1928’de kendi kocası Ruth Snyder’ın katilinin infazını filme alan Washington fotoğrafçısı Tom Howartz olarak tanınabilir. Bunu açıkça yapmak imkansızdı, bu yüzden kamerayı kendi ayak bileğine bağladı ve fotoğraf çekerken bacağını kaldırdı. 1950’lerde ve 60’larda bu türün gelişimini iki ana faktör etkiledi – daha kompakt ve yüksek kaliteli fotoğraf ekipmanlarının ortaya çıkması ve parlak dergilerin, sahnelenen fotoğrafların mutlak egemenliğinden muhabirler lehine ayrılması.
Paparazzi fotoğrafçılığı bir sanat değil, görevi ünlü bir kişiyle ilişkili yüksek kaliteli sulu bir durumu iletmek olan karmaşık bir beceridir. Bu tür fotoğraflar iki türdür – merak uyandıran (kimin kiminle nereye gittiği, bir yıldız çocuğun veya VIP tuvaletin neye benzediği) ve kamusal kibiri sakinleştiren (ünlülerin ayrıca boyasız gözleri, ütüsüz bağları ve cilt sorunları vardır). Sharon Stone gibi bazı yıldızlar paparazzilerden nefret ederken, Paris Hilton gibi genellikle kötü şöhretli diğerleri isteyerek günlük rutinlerini fotoğrafçılara verirler. Ne de olsa, şöhret medyada bahsedilme sıklığına bağlıdır ve bazıları isimlerinin orada hangi ışıkta göründüğünü umursamıyor, asıl şey bilgi alanında kalmak.
z
Walter Cari ve Tazio Secchiaroli
z
Tabii ki, Mel Bouzad veya Steve Sands gibi en ünlü paparazziler Amerika’da çalışıyor – “büyük oyundan” çok daha fazla kazanabileceğiniz için neredeyse tüm dünyaya aşina olan ünlülere daha yakın. Paparazziler, özellikle skandal yaratan birkaç fotoğraf için 300.000 dolara kadar para kazanabilir, ancak soruşturma, seyahat ve diğer harcamalar için harcadıkları miktarlar çok büyük. Tabii ki, av heyecan verici, ancak Britney Spears’ın öfke nöbetlerini canlı izlemek pek hoş bir şey değil ve çoğu zaman güvensiz. Örneğin, çok uzun zaman önce, yakışıklı Piers Borsnan, Tmz.com çevrimiçi yayını Robert Rosen’in fotoğrafçısını yendi ve bu tür durumlar nadir değildir.
Paparazziler kurbanlarını sadece uzun lenslerin yardımıyla avlamazlar. Bazı durumlarda, çıkarılması ve saklanması kolay küçük göze çarpmayan kompaktlarla veya ortalama bir fandan farklı olmayacak şekilde amatör “sabunluklar” ile donanmışlardır. Fotoğrafçılar avlanır ve kurbanlarını bekler, soruşturma yapar, görevlilere rüşvet verir. Bağlantı ağı o kadar karmaşık ki, diyelim ki Ben Affleck ve Jennifer Lopez’in fotoğraflarını çekmek için Matt Damon’ın karısının kişisel kuaföründen başlamalısınız. Bazen paparazziler motosiklet, yat ve hatta helikopter kiralamak zorunda kalıyor.
Skandal fotoğrafları sadece sözde ucuz sarı basında değil, American People veya ünlü kadın dergisi Cosmopolitan gibi parlak yayınlarda da yayınlanıyor. Doğal olarak, resimler farklıdır ve Brigitte Bardot’un tuvalette sigara içtiği katı siyah beyaz fotoğrafı, kel Britney Spears’ın cipte şemsiyeyi kırdığı alelacele ve dinamik fotoğraflardan hem kalite hem de hala tarihsel statüde farklıdır, ancak ortak bir işlevle birleştirilirler – halkın merakının tatmin edilmesi. Neredeyse herkesin bu tür fotoğraflara bakmayı sevdiği biliniyor (hiç kabul etmeyenler bile), ancak paparazzilerin kendilerine gelince, genel öfke hemen yükseliyor: “Hak ihlali … nasıl mümkün olabilir!” Bir versiyona göre, onu takip eden paparazzilerin hatası nedeniyle kaza geçiren Prenses Diana’nın trajik hikayesinin bu konuda büyük rol oynadığını belirtmekte fayda var. Bu konu resmi basında geniş çapta geliştirildi ve fotoğrafçıların kendileri ve yöntemleri hakkında olumsuz bir kamuoyu oluşturdu, ancak hiçbir şekilde skandal resimlere olan sevgiyi kırmadı. Paparazzilerin, her biri kendi için çalışmasına ve sürekli bir rekabet ve avlanma durumunda olmasına rağmen, bazen profesyonel dayanışma gösterdiğini söylemeliyim. Örneğin, paparazzileri prensesin ölümüyle açıkça suçlayan George Clooney, The Peacemaker filminin tüm galası boyunca fotoğrafçılar tarafından görmezden gelindi. Mel Gibson’ın da fotoğrafçılara büyük bir sevgisi yok. 2004’te Paul Abascal’ın başarılı bir genç aktör olan kahramanın (Mel Gibson’ın kendisi) ailesinin ölümü için magazin foto muhabirlerinden intikam aldığı gerilim filmi Paparazzi’nin yapımcılığını yaptı. Her ne kadar olursa olsun, paparazziler bir şekilde adaleti korurlar – VIP’lerden ünlüleri için bir “haraç” toplarlar ve bunu bir tür psikolojik teşvik ve merak tatmini şeklinde topluma verirler. Ve aniden tüm paparazziler ortadan kaybolursa, bu ne topluma, ne ünlü kişiliklere ne de medya dünyasına neşe getirmeyecektir.
z
Tazio Secchiaroli’nin fotoğrafı. Rugantino Restaurant’ta Striptizci Aisha Nane
Tazio Secchiaroli’nin fotoğrafı. Sophia Loren ve Richard Avedon.