Konstantin Aksenov. Varış V.I. 1917 yılında Rusya'dan Lenin'e. Fotoğraf: M. Filimonov / RIA Novosti Konstantin Aksenov Varış V.I. 1917 yılında Rusya'dan Lenin'e. Fotoğraf: M. Filimonov / RIA haber
Bolşevikler düşündü silah...
Ağustos ayının sonunda, 1906, Lenin, Sovyetler Birliği'nin zorunlu bütün öğrencilerinin ve okullarının birkaç yıl önce okudukları Proletary, “Moskova Ayaklanmasından Dersler” gazetesinde bir makale yayınladı. Küçük bir not, tartışmasız bir şekilde, profesyonel bir devrimcinin tüm askeri yenilikleri yakından takip ettiğini ve kasıtlı olarak gelecekteki savaşlarda yetkililerle nasıl kullanılacağını düşündüğünü göstermektedir. “Askeri teçhizat son zamanlarda yeni adımlar attı. Japon savaşı bir el bombası geliştirdi. Silah fabrikası piyasada otomatik bir tüfek açtı. Her ikisi de zaten Rus devriminde başarılı bir şekilde kullanılmaya başlandı, ancak yeterince büyük olmaktan çok uzak. teknolojinin gelişmesinden faydalanmalı, işçilere bomba kitleleri hazırlamayı bırakmalarını öğretmeli, patlayıcılara, sigortalara ve otomatik silahlara stok yapmalarına yardım etmek için onlara ve savaş ekiplerine yardım etmeliyiz. ”
Bölüm Mühendisi V.I. Rdultovsky Fotoğraf: Anavatan
Yetkililer bu yeniliklere nasıl tepki verdi? Yavaşça. El bombasılarının endüstriyel üretimi yalnızca 1912'te başladı. Ve sadece 1914’te, topçu kaptanı Vladimir Iosifovich (Iozefovich) Rdultovsky'nin kaptanı tarafından benimsenen ve 14’e kadar Kızıl Ordu’da “hizmet veren” RG-1930 el ile parçalanma bombası.
Korgeneral V.G. Fedorov Fotoğraf: RIA Haberleri
Benzer bir durum otomatik tüfekle gelişti. 1906'da olağanüstü Rus silahşör Vladimir Grigorievich Fedorov, Mosin üç hatlı tüfek temelinde tasarladı. Ancak Fedorov, devlet desteği olmadan yalnızca kişisel bir inisiyatif olarak otomatik silahların oluşturulmasıyla uğraştı. Ortak bir masal var: iddiaya göre Çar II. Nicholas girişe itiraz etti ve böyle bir tüfek için “yeterli kartuş olmayacağına” inanıyordu.
Albay Count A.A.Ignatyev, Genelkurmay. Fotoğraf: RGAKFD
Genelkurmay Başkanlığı - tavizler hakkında ...
Ekim ayında, Genelkurmay 1905, Kaptan Kont Alexei, Rus-Japon Savaşı sırasında ateş vaftizini almış olan Alexeyevich Ignatiev, Harbin'den St. Petersburg'a dönüyordu. Demiryolu ile hareket zordu: hemen hemen her istasyonda, tren kırmızı bayraklı göstericiler tarafından karşılandı. Rusya'ya dönüş süresiz olarak ertelendi. Sonuç olarak, Kont Ignatiev aslında kademe başkanı seçildi.
Alexey Alekseevich kendisi, ünlü anılarında gelecekteki anılarını çok sanatsal olarak anlattı:
“Hareketin sürücüye, emrin ober kondüktörüne bağlı olduğundan emin olduktan sonra, sanki yetkililere sanki 1 sınıfı bir büfeye davet edilmemiş bir ittifakla girdim ve bir tür yaramazlık ile girdim. Trenin girişi kesinlikle yasaklandı. Ayrı bir masada içip yedikten sonra, genellikle şoföre sordum: "Peki Ivan Ivanovich, yola çıkma zamanı mı?"
- Belki yapabilirsin! - İsveçli siyah ceketli bir adamı, yüzünü ispirle yanıtladı.
Ardından istasyonun başı saygıyla göğsüne saplandı, vizörün altına elini tuttu ve yolun açık olduğunu bildirdi. ”1.
George Savitsky. Genel demiryolu grevi. Ekim 1905. Fotoğraf: RIA Haberler
Hiç şüphe yok ki, Genelkurmay Başkanı Say İçatiev bu acil durumdan çok ustaca bir yol buldu. Ancak, Genelkurmay, demiryolu hattının engelini kaldırabilecek ve asilerle savaşabilecek özel birimler oluşturulması gerektiğini düşünmedi.
Özel bir anekdot vakası olsaydı ...
Acı ironi hikayeler! Profesyonel devrimci Vladimir Lenin, başarısız Japon savaşından yeterli sonuçlar çıkarırken, yetkililer kasıtlı olarak eski Genelkurmay subaylarını zorlamaya başladı. “Savaşın tecrübesi hakkında kekelemek zorunda kalmadık. Fakat birkaç kişi bunu sordu. Mançurya Genel Kurmayları, tüm savaşı arkada geçiren kendi yoldaşları arasında yabancılardı. Türkistan’da kime, kime ve yurtdışına Sibirya’da.
... ve kırmızı kaçak
Eylül’de, yılın 1917’i (Ekim Devrimi’nden sadece bir ay önce!) Lenin, Bolşevikler’in iktidarı ele geçirme planını açıkça açıkça belirten “Marksizm ve İsyan” makalesini yazdı: “... telgrafı ve telefonu hemen ele geçir, isyan merkezini merkez telefon santraline yerleştir, Telefondaki tüm fabrikaları, tüm alayları, tüm savaş noktalarını vb. Ve ayaklanmanın ilk dakikalarında yoldaşlarını sadece Peter ve Paul Fortress'i ele geçirmekle kalmayıp, hükümeti ve Genelkurmay'ı tutuklamaya davet etti.
Ve kış fırtınalarından birkaç gün önce, 8. Ekim’in 1917’i, sivil "shtafirka" küçük bir çalışmayı tamamlar. "Dış Tavsiye" - aslında, profesyonel savaş emri:
“Üç ana gücümüzü birleştirin: filo, işçiler ve askeri birimler kesinlikle işgal edilmeleri için ve ne pahasına olursa olsun zararları pahasına olursa olsun: a) telefon, b) telgraf, c) tren istasyonları, d) ilk önce köprüler.”
Hükümet neden onu tehdit eden zorlukları zamanında tanıyamadı? Neden liderlik yapmadı?
O günlerde "ordunun beyni" nin neden endişelendiğini öğrenince saç durur ...
Genelkurmay Başkan Yardımcısı A.A. Fotoğraf: Anavatan
Savaştan önce Nikolaev Genelkurmay Akademisi'nden mezun olan ve istihbarat çalışmaları konusunda geniş deneyime sahip olan Genelkurmay Albay Alexander Aleksandroviçich Samoylo, Birinci Dünya Savaşı sırasında Yüksek Komutanlığın Karargahında görev yaptı. Bir generalin rütbesini almak için alayı komuta etmek zorunda kaldı (rütbe üretiminin kuralları vardı), ama yapmak istemedi. Sence Albay pes etti mi? Genel Müdürlükten ayrılıp siperlere çıkmak istemedi mi? Eğer ...
"Tereddüt ettim, görev yerimin Yekaterinoslav alayımda yayınlanmasını bekliyorum. Bununla birlikte, Shirvan alayını kabul etmeye hazırdım. Prensibi almadıysam şu anda bu hazırlık için nedenleri susturmak istemem: Her şeyi dürüstçe yaymak. Orduda kırmızı üstleri olan botlar giymesi gereken tek kişi Şirvan alayı oldu! Görünüşe göre, lise yıllarından çıkarken daha az anlamsız olabiliyordum. Nasıl ve ne açıklayabilirim? Eğitim? Çarşamba? İnsan aygıtının garipliği? Söyleyemem "3.
Mesele, hafızanın anıyı düşürdüğü bile değil: botların üzerindeki kırmızı yakanın Rus ordusunda yalnızca bir alayı vardı, ama Shirvan değil, Absheron. Meselenin özü farklı: Dünya Savaşının zirvesindeki Genelkurmay’ın parlak bir subayı kırmızı botlar hakkında düşünüyordu. Ancak Alexander Alexandrovich, ne iyi bir eğitim ne de ne de ufukların yokluğunda suçlanamaz: 1890 yıllarında bile, 1 yıllarında, XNUMX'in teğmeniyken bile, Samoilo, Moskova Üniversitesi'nin tarih ve filoloji bölümünde derslere katıldı.
Ancak isyanlar ve darbelerle dolup taşan yerli tarih, ona hiçbir şey öğretmedi.
Dönüşü olmayan nokta
Benzer şekilde, resmen Genel Kurula atanmamış, ancak Savaş sırasında Genel Kurmay görevlerini yerine getiren genç subaylar da aynı şekilde gerekçeliydi. XVIII ordusu ordusunun kadrolu kıdemli komutanının kadrosu, kaptan N.N. Rozanov, 22'un Eylül ayının 1917'ine şöyle yazdı: “Herkes haklarını bağırıp savunduğunda, biz askeri düşüncelerin temsilcileri, dilenciler gibi, Genelkurmay'dan düşen kırıntıları bekliyoruz. Kaderimize karar verme hakkını bize ver. Özellikle de savaştan sonra atılacağınızı biliyorsanız ”dedi.
XVIII ordusu ordusu personelinin genel müdürlüğü başkanı Kaptan Reva tarafından yankılandı: “İzlenim, bütün meyve suyunu sıkmak ve sonra gereksiz bir şey olarak atmak istiyoruz… Perspektif olarak, aşağıdaki resmi görüyorum: savaş sona erdi. birliklerimizde görevlendirildik ve savaşa girdiklerinde gönüllü olan meslektaşlarımızın emri altına girdik ya da savaş sırasında sadece askerler haline geldik "4.
11 Fenagoria Grenadier Alayı Askerleri (1914-1916). Fotoğraf: Anavatan
Bu, "siloviklerin" moralini darbeden birkaç gün ve saatler önce ...
Lenin'in orduda görev yapmış olduğu bir gün değil, meslek mensuplarının savaşlarında sertleştiğini belirtti. Genelkurmay, silahlı bir ayaklanma unsuruna dayanabilecek özel birimler oluşturma gereği fikrini açıkça ifade edemedi. Bolşevikler, 20. yüzyılın başlarında herhangi bir ayaklanmaya karşı mücadelenin genel personelin sorumluluğu alanında bir öncül olmadığı gerçeğinin ellerine geçtiler. Politika ile herhangi bir temas, onlara psikolojik açıdan tatsız ve kariyer gelişimi açısından son derece güvensizdi. Bu nedenle, Genelkurmay Başkanlığı ana yapısında "politika" dan sorumlu birimler yoktu ve hiç kimse onları yaratacak değildi.
Tabii ki, ülke içindeki güvenlik meseleleri İçişleri Bakanlığı, özellikle de Emniyet Müdürlüğü tarafından ele alınmak zorunda kaldı. Ancak, asilerle mücadele etmek için özel birimler oluşturmak için kimse canını sıkmadı.
Böylece geri dönüşü olmayan bir nokta ustaca geçildi. "Ordunun beyni" kaybetti "shtafirke".
PS Devrimden sonra, el bombasının mucidi Vladimir Iosifovich Rdultovsky, tasarım ve öğretim faaliyetlerinde başarıyla çalıştı, Kızıl Ordu Kızıl Ordu Mühendisi'nin kişisel askeri unvanını aldı (iliklerdeki iki elmas) ve sigortaların tasarım teorisinin kurucusu oldu. Ekim ayında, 1929, OGPU Collegium tarafından askeri sanayideki saçma suçlama suçlamasıyla tutuklandı, ancak bir ay sonra serbest bırakıldı. Trajik 1937 ve 1938'ten başarıyla kurtuldu ve Mayıs ayında 1939, ürünlerinden birini sökerken havaya uçtu.
Seçkin silahşör Vladimir Grigoryevich Fedorov, İşgücü Kahramanı ve Kızıl Ordu'nun mühendislik ve teknik servisinin yardımcısı oldu. Kırmızı çizme sevgilisi Alexander Aleksandrovich Samoilo kariyerini general olarak bitirdi havacılık ve askeri akademide profesör. "Etap başkanı" Alexey Ignatiev Kızıl Ordu genelkurmay rütbesine yükseldi.
Üçü de ölümlerinden öldü.
Notlar
1. Ignatiev A.A. Saflarında elli yıl. M.: Voenizdat, 1986. C. 255-256.
2. Ignatiev A.A. Saflarında elli yıl. M.: Voenizdat, 1986. C. 258.
3. Samoilo A.A. İki hayat. M.: Voenizdat, 1958. C. 146 (Savaş Anıları).
4. Ganin A.V. Sunset Nicholas Askeri Akademisi 1914-1922. M: Kitap, 2014. C. 107-108.