Daha kötü olabilirdi. Çin hükümetinin Rusya’nın Ukrayna’ya saldırısını coşkuyla desteklediğini ve şimdi de ateş gücünü artırmak için silahlar gönderdiğini hayal edin. Savaş, daha da tehlikeli bir küresel yangın gibi görünecektir.
Ancak buna rağmen, Çin’in Rusya’ya verdiği yumuşak destek Avrupa için derinden rahatsız edici. İşte AB’nin en büyük ticaret ortağı, iki yıkıcı dünya savaşından sonra kıtada güvenlik inşa etmek için nesiller boyu Avrupalıların çalışmalarını umursamadığının sinyalini veriyor. Rusya’nın yanında, saldırganlığı ve savaş sonrası uluslararası düzene meydan okuması.
Çin’in rahatsız edici tavırlarından biri, 4 Şubat’ta iki tarafın “barışçıl liderlik” ihtiyacını vurguladığı, devletleri “kuvvet kullanmakla” eleştirdiği ve “sınırsız dostluklarını” ifade ettiği Çin-Rus zirvesidir.
Üç hafta sonra, Rusya Ukrayna’ya topyekün saldırıya başladı. Çin hükümeti şimdi işgal hakkında hiçbir şey bilmediğini ve savaş konusunda uyarıda bulunan ABD istihbaratına inanmadığını iddia ediyor.
İkinci Sergi, Xi Ping ile Putin arasında 15 Haziran’da yapılan bir telefon görüşmesidir. Çin transkripti, Çin hükümetinin Rusya’yı güvenlik sorunları ve stratejik koordinasyon konusunda desteklemeye devam ettiğini kaydetti. Çin hükümeti, Rusya’yı savaşı sona erdirmeye çağırmak yerine, diğer ülkeleri egemenliğini savunan ülkeyi – Ukrayna’yı destekledikleri için kınadı.
Haziran çağrısı, Putin’in savaşı Avrupa’da yüzyıllardır normal olan türden geleneksel bir toprak gaspı olarak gördüğünü netleştirmesinden sonra yapıldı.
Kendisini Büyük Peter ile kıyaslamak18. yüzyılda Rusya’nın Kuzey Savaşlarında İsveç’ten “geri aldığını” ve bugün “böyle toprakları geri almak ve korumak” için Rusya’ya düştüğünü ve geçen yıl rezil tarihi makalesinde yaptığı bir noktayı geliştirdiğini açıkladı.
Şimdi, hiçbir şey Avrupa’nın savaş sonrası düzeninde sınırların değiştirilmemesi gerektiği fikrinden daha merkezi değildir. Ülkeler bu yola dönecek olursa, hemen hemen her biri komşularına karşı tarihsel-sınır iddialarını “düzeltmek” için savaşlar başlatır.
İki yıkıcı dünya savaşından sonra, sonraki nesil demokratik Avrupalılar bu mantığı aştılar ve yeni bir fikir oluşturdular: sınırlar garanti edilecekti. Ve değiştirilmek yerine, daha az alakalı hale gelmelidirler. AB içinde insanlar istedikleri yerde kolaylıkla seyahat edebilmeli, yaşayabilmeli ve iş bulabilmeli.
Rusya, 1990’lar boyunca sayısız belgede sınırların dokunulmazlığını kabul etti ve bu durum BM tüzüğüne de yansıdı. Birleşik Devletler ve Birleşik Krallık ile birlikte, şu anda kötü şöhretli olan Ukrayna’nın sınırlarını açıkça garanti etti. Budapeşte MuhtırasıUkrayna’nın nükleer silahlarını Rusya’ya teslim etmesi karşılığında.
Rusya’nın 2014 yılından bu yana komşularına, özellikle Ukrayna’ya yönelik saldırıları, Avrupa’nın güvenlik düzenine doğrudan bir meydan okumadır. Bir nükleer güç, komşusuna şöyle diyor: “Her ne sebeple olursa olsun, uygun gördüğümde insanlarınızı öldürebilir ve bölgenizi çalabilirim.”
Ve evet, Rus hükümeti birçok sebep gösterdi, hiçbiri uluslararası hukuka göre savaşı uzaktan bile haklı çıkarmak için hiçbir şey eklemedi.
taraf seçmek
Çin, Rusya’nın savaşını anladığını ifade ederek ve ortaklığını vurgulayarak, kendisini saldırganın tarafına koydu – müdahale etmeme, uyum ve barış gibi Çin politikası olarak vurguladığı ilkelerle alay etti.
Avrupa’ya sinyal açık. Çin liderliğinin küresel çıkarlarına ilişkin yorumuna uyuyorsa, Avrupa’nın güvenlik başarıları, taahhütleri ve istikrarı Çin için önemsizdir.
Bu, AB-Çin ilişkileri için ne anlama geliyor? 2019 yılında, AB, Çin’i sistemik bir rakip ilan etti. O zamandan beri ilişki daha da kötüye gitti. Çin, Avrupa birliğini ve demokrasiyi zayıflatmak için dezenformasyon kampanyaları da dahil olmak üzere Rusya’nın saldırgan taktiklerinden daha fazlasını kopyaladı.
Ve Çin sürekli olarak sistemsel rekabetin sinyalini veriyor: Çin-Rusya zirvesinin az fark edilen bir yönü, ortak bildirilerinde, siyasi sistemlerinin aslında demokrasiler olduğunu iddia eden uzun bir paragraftı – sadece diğer demokrasilerden farklı bir türden. Özgür medya veya rekabetçi seçimler gibi demokrasinin kilit unsurlarından bahsedilmedi.
Gerçekte Çin’in gidişatının demokrasiyle hiçbir ilgisi yok. Bir dereceye kadar kontrol sağlayabilen kolektif parti liderliği fikri bile ortadan kalkıyor. Sistem, Xi Ping’in son derece kişiselleştirilmiş kuralına dönüşüyor.
Rusya’nın Ukrayna’ya karşı savaşı, otoriter tek adam yönetimine sahip büyük bir gücün küresel güvenlik risklerini vurguluyor. AB, Çin’in iç düzeninin riskleri konusunda net görüşlü olmalıdır. Çin’in Avrupa barışına ve demokrasisine yönelik meydan okumalarını küçük bir baş belası olarak görmemeli.
Almanya ve Fransa, Çin’in Rusya’nın savaşına bir çözüm bulunmasına yardımcı olabileceğini umarak Çinli muhataplarla uzlaştırıcı bir ton tercih ediyor. Çin ile konuşmak önemini koruyor, ancak bu görüşme Çin’in AB’nin temel çıkarlarına yönelik meydan okumasının boyutu hakkında herhangi bir yanılsama yaratmamalıdır.
Kaynak : https://euobserver.com/opinion/155297?utm_source=euobs&utm_medium=rss