[ad_1]
Şöhret yiyor. Onun bir canavar. Aslında, bu en büyük canavar HayırJordan Peele’nin tam gaz üçüncü uzun metrajlı filmi, uykulu bir Güney Kaliforniya çiftlik kasabasının gökyüzüne musallat olan gizemli bir UFO hakkında bir bilimkurgu western. Fakat Hayır geleneksel Peele projeniz değil. Şöhret arayışı ve zehri, onun başlıca saplantılarıdır. Hepimizin bayıldığı görüntü merkezli kültüre meydan okumayı amaçlayan, tamamen dış cepheyle ilgili bir film.
Peele’nin filmlerinin tipik olarak psikolojik ve fiziksel iç mekanlara yolculuk ve ardından kaçma, ırkçılık şeytanlarını ya da dışlanma vebasını sallama mücadelesi hakkında olduğu yerde – düşünün: Batık Yer Çıkmak (2017), Tethered’in içinden çıktığı karanlık tavşan deliği Biz (2019)—Hayır tersidir. Peele, bakmanın belirli bir tehlikesi olabileceğini öne sürüyor. Gösteri ve korku arasındaki çizgiyi, sürekli bakışın motivasyonları ve ondan kaybedeceklerimiz hakkında bir bilmeceyi zorlayıcı bir şekilde sorgulayan bir film. Bir satır nerede biter, diğeri nerede başlar?
İçinde Hayır, Emerald Haywood (Keke Palmer) “Oprah vuruşunun” peşinde. O, uzun bir at eğitmenleri soyundan geliyor – olduğu gibi, “Hollywood’daki tek Siyahların sahip olduğu at eğitmenleri” – ve asla hakkı verilmemiş. Erken bir konser sırasında, büyük-büyük-büyük-büyükbabasının hikayesini detaylandırıyor: Eadweard Muybridge’in kameradaki ilk hareketli görüntüsü “The Horse in Motion”da yakalanan jokeydi. Ama Siyah tarihinin diğer bölümlerinde olduğu gibi, adı zamanla silindi, unutuldu. Neyse ki Zümrüt, kardeşi OJ (büyüleyici bir kısıtlamayla rolü oynayan Daniel Kaluuya) ile birlikte unutmamıza izin vermiyor.
Bu bir Peele çabası olduğu için, tarihi bir alt metin olarak kullanılır. “Tüm zamanların ilk film yıldızı elimizde. Ve tanımadığımız bir Siyah adam,” dedi Peele ile röportaj GQ. “Film birçok yönden bu ilk filme bir yanıt oldu.” Bir uzaylı UFO çiftliğinde atları yemeye başladığında, atış diğer her şey için en önemli hale gelir. Uzaylı yaşamının kanıtıyla, Emerald ve OJ sadece viral olmayacak – Haywood adı sonsuza kadar yaşayacak.
Agua Dulce, Peele’nin ıstırap çeken harikalar diyarı, havadar bir çöl topluluğu ve Los Angeles banliyösü için bir ortamdır. Agua Dulce, eski bir çocuk TV yıldızı olan Ricky Park (Steven Yuen) tarafından işletilen yerel kovboy temalı eğlence parkı Jupiter’s Claim’e de ev sahipliği yapmaktadır. Peele, Haywood kardeşlerin arka planına ve ayrıntılı gerilimlerine ışık tutarken – filme daha fazla karmaşıklık kazandırmak için kaçırılmış bir fırsat – Ricky’nin geçmişini bir travma cerrahının hassasiyetiyle çözüyor ve acının ne kadar derine indiğini ortaya koyuyor. Korkunç geri dönüşler, Ricky’nin önemli dönüşüm anını gözler önüne seriyor: rol arkadaşı şempanze Gordy’nin çılgına dönüp setteki herkesi hırpalayan ucube saldırısından kurtulduğu gün. Olayın genç yıldız üzerinde derin bir etkisi var; Juptier’in İddiası’nın sahibi olarak, onu korkuyu bir tür şovmenlik, gerçek prime-time eğlencesi olarak kullanmaya şartlandırdı.
Ricky’nin hikayesinin renk tonlarında, şöhretin günümüzde nasıl simyalaştırıldığına ve başka bir amaca dönüştürüldüğüne dair daha harikulade karmaşık yorumlardan biri var. Tabii ki, Ricky’nin Peele’nin filmin şöhret ve bakmanın dehşeti etrafındaki destek direği temalarına gerçek şifresi olduğu göz önüne alındığında, acımasızca bir anlatım gerekli.
[ad_2]
Kaynak : https://www.wired.com/story/jordan-peele-nope/