Keith Jones / 1.9.2012
Quebec öğrenci boykotu, yalnızca birkaç hafta önce Kanada’nın yönetici seçkinlerini sarsıyor ve işçi sınıfının siyasi bir patlamasına yol açmakla tehdit ediyordu. O, şimdi, eğitimin toplumsal bir hak olarak kabul edilmesi gibi daha büyük hedefler şöyle dursun, öğrencilerin üniversite öğrenim harçlarındaki artışın dondurulması biçimindeki doğrudan taleplerini bile güvence altına alamamasıyla birlikte, yavaşça ortadan kayboluyor.
Hiç kimse, öğrencileri yeterince militanlığa ya da kararlılığa sahip olmamakla kınayamaz. Onlar, aylarca, göz yaşartıcı gazları, biber gazını ve kauçuk mermileri de içeren daha önce görülmedik bir polis baskısına cesaretle karşı koydular. Altı ay süren boykot süresince, büyük çoğunluğu polisin izni olmadan gösteri yapma “suç”undan olmak üzere, 3.000’den fazla öğrenci ve destekleyici tutuklandı. Liberal eyalet yönetiminin ve şirket medyasının korktuğu gibi, öğrenciler, açıkça anti-demokratik olan 78. Tasarı’nın (Yasa 12) geçtiğimiz Mayıs ayında kabul edilmesiyle boykotlarının suç sayılması yoluyla sindirilmeye karşı çıkmıştı.
Peki, boykotun yenilgisi neyle açılanabilir?
Sendikalar ve öğrenci birliklerinin (FECQ ve FEUQ) üyesi olduğu sendika ile Parti Quebecois, aylarca, boykotun sona ermesi için kampanya sürdürmekten başka bir şey yapmadı. Sendikalar, 78. Tasarı çıkar çıkmaz, yasal olarak öğretmenleri boykotu kırmada hükümete yardımcı olmaya zorlama da dahil, tasarının bütün koşullarına boyun eğeceklerini ilan ettiler.
Sendikalar ile onların kuyruğundaki FECQ ve FEUQ, Parti Quebecois’in (PQ) arkasında, boykotu kırma yönündeki ortak çabalarında, öğrencileri ve 78 Nolu Yasa Tasarısı’na karşı ortaya çıkan geniş muhalefet hareketini bölmeye çalıştılar. Quebec büyük burjuvazisinin hükümetteki partisi PQ, göreve geldiğinde, eyaletin tarihindeki en büyük sosyal harcama kesintilerini dayattı.
Ama suçlu olan, yalnızca sendikalar ve onların öğrenci üyeleri değildi. Sosyal demokrat Yeni Demokrat Parti (NDP), Quebec Solidaire ve bütün Quebec sahte solu, boykotu siyasi olarak boğmada ve yalıtmada onlara katıldı.
Onların hepsi, Charest hükümetini ve Quebec seçkinlerini sıkıştırmayı amaçlayan bir öğrenci protestosuyla yetinme konusunda son derece kararlıydı. Tümü, öğrencilerin mücadelesini büyük işletmelerin ve onların siyasi temsilcilerinin küresel kapitalist krizin bedelini çalışanlara ödetme yönelimine karşı Kanada’da ve dünyada yükselen işçi sınıfı hareketiyle birleştirmeye karşı çıktı.
Grevin başını çekmiş olan öğrenci grubu CLASSE, öğrenim harçlarında artış konusunu, Liberal Quebec hükümetinin ve Muhafazakâr federal hükümetinin kemer sıkma programlarına herhangi bir meydan okumadan ayırmada ısrar etti. 78 Nolu Yasa Tasarısı’nın kabul edilmesinin ardından, CLASSE, geçici bir süre, “toplumsal boykot”tan, daha yaygın bir protesto hareketine olan gereksinimden söz etti. Ama sendikalar ne denli sınırlı olursa olsun her türlü işçi eylemini engellemeye kararlı olduklarını belirttiklerinde, CLASSE, kendi önerisini bir yana attı.
Quebec öğrencilerinin boykotu, her büyük mücadele gibi, yalnızca Quebec ve Kanada’daki değil ama dünyanın her yerindeki gençler ve işçiler için son derece önemli dersler içeriyor.
İlk olarak, Kanada yönetici sınıfı, kapitalizmin Büyük Bunalım’dan bu yana en büyük krizinin patlamasına, ABD, Avrupa ve Japonya’daki mevkidaşlarından daha küçük olmayan bir toplumsal karşı devrim başlatarak yanıt vermişlerdir.
CLASSE, öğrencilerin protestosunun yeterince uzun ve gürültülü olması durumunda hükümetin pazarlık edeceğinde ısrar etti. Ama şirket medyası ve bir bütün olarak Kanada egemen sınıfı tarafından cesaretlendirilmiş olan Charest hükümeti, kitlesel baskıya teslim olmak şöyle dursun, ona artan devlet baskısıyla yanıt verdi.
Eğitim, iş ya da sağlık hizmetleri gibi sosyal haklar yalnızca kapitalist sisteme, onun siyasi temsilcilerine, polise ve mahkemelere karşı siyasi mücadele dolayımıyla güvence altına alınacaktır.
İkincisi, bankaların ve büyük şirketlerin ekonomik yaşam üzerindeki mutlak gücünü kıracak toplumsal güce, yalnızca işçi sınıfı sahiptir. Bu, ekonominin sosyalist biçimde yeniden örgütlenmesine adanmış; böylece, dar bir seçkinler grubunu zenginleştirmenin değil, toplumsal ihtiyaçların karşılanmasının yaşayan bir ilke haline geldiği işçi hükümetlerinin kurulmasını gerektirir. Ama işçi sınıfının temel sınıf çıkarlarını öne sürmesi, geçtiğimiz 30 yıl boyunca baştan aşağı şirket yönetimlerine ve devlete uyarlan- mış olan mevcut sendikal aygıtlardan bağımsız ve onlara muhalif yeni mücadele örgütlerinin inşasını gerektirmektedir.
Öğrenci boykotu, sendikaların hain rolünü bir kez daha gözler önüne sermiştir.
Kanada’nın yönetici seçkinleri, öğrencilerin 78 Nolu Yasa Tasarısı’na başkaldırmasıyla ve işçi sınıfı içinde canlanan destekle sarsılmıştır. 78 Nolu Yasa Tasarısı’nın kabul edilmesinden yalnızca dört gün sonra, 250.000’den fazla insan Montreal’de gösteri düzenledi; sonraki günlerde, binlerce insan Quebec’in dört bir yanında kendiliğinden gerçekleşen hükümet karşıtı gösterilere katıldı.
78 Nolu Yasa Tasarısı’nın bütün yaptırımlarını uygulamaya kalkışmanın, durumu, Mayıs-Haziran 1968’de Fransa’da olduğu gibi provoke edebileceğini fark eden yönetici sınıf taktik bir değişiklik yaptı. O, 78. Tasarı'nın sert yaptırımlarını elde tutarken, boykotun altını oymak için, asıl olarak sendikalara ve onların siyasi müttefiklerine bel bağlamayı tercih etti.
Bu güven boşa çıkmadı. Quebec İşçi Federasyonu, 78 Nolu Yasa Tasarısı’na karşı işçi sınıfı muhalefetinin patlamasına, Kanada Sendikalar Kongresi’ne boykottaki öğrencilere hiçbir destek verilmemesini talep eden bir mektup yazarak yanıt verdi. Birkaç gün sonra, Quebec’in en büyük işçi federasyonu, bütün sendikalar adına, sağcı Liberal hükümete olan muhalefeti PQ’ya yedeklemeye yönelik bir kampanyanın başını çekerek, “sokaktan sonra oy sandığına” sloganını benimsedi.
Üçüncüsü, öğrencilerin boykotu, sendikaları ve burjuvazinin “sol” iktidar partilerini desteklerken radikal laflar eden, ulusalcılığı canlandıran ve kapitalist düzenin değiştirilemez olduğunda ısrar eden orta sınıflara ait sahte sol örgütlerin aksine, sosyalist-enternasyonalist bir perspektif üzerine kurulu devrimci bir önderliği inşa mücadelesinin merkezi öneme sahip olduğunun altını çizmiştir.
CLASSE’ın düzene bağlı FECQ’nun ve FEUQ’nun tersine mücadeleci bir örgüt olduğuna inanan çok sayıda öğrenci ona yöneldi. Ama CLASSE’nin ulusalcı muhalif yönelimi özünde farklı değildi. O yüzünü işçi sınıfına dönmeye karşı çıktı, sendikaları, öğrencileri devlet karşısında yalnız bıraktığı için eleştirmeyi reddetti ve öğrencileri PQ’ya yedekleme kampanyasına ayak uydurdu. CLASSE’nin sözcüleri, sürekli olarak, Liberaller’in PQ eliyle yenilgiye uğratılmasının, öğrenciler için tam bir zafer olmasa da, bir kazanım olacağını açıkladılar.
CLASSE’ın politikaları, büyük ölçüde, Quebec Solidaire’in (QS) ve çeşitli anarşist grupların etkisi altındadır. Yönetici seçkinler, öğrenci boykotunu, öğrencileri PQ’ya yönlendirerek bastırmaya çalışırken, PQ bu büyük burjuva partisi ile -önce seçim müttefiki, şimdi de PQ’nun 4 Eylül’deki seçimlerin ardından bir azınlık hükümeti kurması durumunda küçük ortak olarak- bir ittifak oluşturma peşindedir.
Anarşistler, işçi sınıfını harekete geçirme ve onu sendikaların siyasi ve örgütsel egemenliğinden kurtarma mücadelesine karşı, “doğrudan eylem”in (polisle bireysel çatışmaların, sembolik işgallerin ve ablukaların) başlıca yandaşlarıdır. Onların bütün politikalara ve partilere yönelik içi boş kınamaları, yalnızca işçi sınıfının kendisini egemen sınıfın partilerinden ayırma ve toplumu çalışanların çıkarları doğrultusunda yeniden düzenlemeye yönelik bir program oluşturma mücadelesini engellemeye hizmet etmektedir.
Öğrenci boykotu, Mısır’dan Yunanistan’a, İspanya’ya ve Wisconsin’e kadar 2011’den beri dünyayı sarsan işçi mücadeleleri dalgası gibi, aynı temel siyasi sorunlarla karşı karşıya kalmıştır. İşçi sınıfının mücadeleleri sendikalar, göstermelik “sol” partiler ile onların avukatları ve yardımcıları olarak faaliyet gösteren sahte radikal örgütler tarafından sınırlandırılmakta ve bastırılmaktadır. Sosyalist Eşitlik Partisi, onun gençlik örgütü olan Toplumsal Eşitlik İçin Uluslararası Öğrenciler ve Dünya Sosyalist Web Sayfası ise işçi sınıfının önderlik krizinin üstesinden gelmek; işçi sınıfını bir işçi hükümeti ve sosyalizm uğruna mücadeleye hazırlayıp ona önderlik edecek devrimci önderliği geliştirmek için mücadele ediyor.
İngilizce özgün metin için bkz.
http://wsws.org/articles/2012/aug2012/pers-a21.shtml