Julio-Claudian hanedanından (MÖ 27 - MS 68) Flavian hanedanına (MS 69-96) kadar erken Roma imparatorlarının bir dizi yüz rekonstrüksiyonu. Roma'nın ilk imparatoru olan Augustus'un barışçıl saltanatından (MÖ 27 - MS 14), Flavian Hanedanlığı'nın yükselişiyle sonuçlanan kaotik Beş İmparatorluk Yılı'na (MS 69) kadar, bunlar Roma'nın ilk imparatorlarıydı ve hepsi yardımcı oldu. Roma İmparatorluğunu iyi ya da kötü şekillendirmek için.
Daniel Voshart'ın daha geniş bir serisi olan "Principat'ın Görünüşü"nün bir parçası olan bu koleksiyondaki fotogerçekçi rekonstrüksiyonlar, edebi ve sanatsal kanıtlara dayanarak konularının nasıl ortaya çıkmış olabileceğine dair yalnızca en iyi tahminlerdir. Antik kaynaklardan çıkarsanamayan bazı detayları doldurmak için bazı sanatsal lisanslar alınmıştır. Bir sinir ağı aracı olan Photoshop ve Artbreeder kullanılarak yapılmıştır.
Bu modül, MÖ 30'da Augustus Prensi'nin başlangıcından İmparator Domitian'ın MS 96'da ölümüne kadar Roma İmparatorluğu tarihini ayrıntılı olarak inceler. Bu dönemin idari, sosyal, ekonomik ve dini gelişmelerini daha derinlemesine inceleme fırsatı. Öğrenciler, antik kaynaklardan, tarihi, edebi ve belgesellerden geniş bir şekilde okuyacak ve imparatorluk tarihi için yazılı kanıtlarla tanışacaklar. Bu modül, siyasi ve askeri tarihin detaylarından ziyade dönem boyunca başlıca idari, sosyal, ekonomik ve dini gelişmelere odaklanacaktır.
Öğrenciler, Tacitus, Pliny ve Suetonius dahil olmak üzere başlıca antik kaynakları geniş bir şekilde okuyacak ve imparatorluk tarihi için yazılı ve belgesel kanıtlarla tanışacaklar.
İletişim saatleri
Kullanılabilirlik
CL587 kodu altında Seviye 5'te de mevcuttur
[değiştir]14-68: Julio-Claudian Hanedanı
Augustus'un kızı Yaşlı Julia'dan üç torunu vardı: Gaius Caesar, Lucius Caesar ve Agrippa Postumus. Üçünden hiçbiri onun yerine geçecek kadar uzun yaşamadı. Bu nedenle yerine üvey oğlu Tiberius geçti. Tiberius, Octavianus'un Tiberius Nero ile ilk evliliğinden olan üçüncü karısı Livia'nın oğluydu. Augustus bir evladıydı. gens Julia (Julian ailesi), Roma'nın en eski aristokrat klanlarından biri iken, Tiberius, Roma'nın bir evladıydı. gens Claudia, Julianlardan sadece biraz daha az eski. Onların üç ardılı, her ikisinin de soyundan geliyordu. gens Claudia, Tiberius'un kardeşi Nero Claudius Drusus aracılığıyla ve gensJulia, ya Augustus'un ilk evliliğinden (Caligula ve Nero) kızı olan Yaşlı Julia aracılığıyla ya da Augustus'un kız kardeşi Octavia Minor (Claudius) aracılığıyla. Tarihçiler bu nedenle hanedanlarına “Julio-Claudian” diyorlar.
[değiştir]14–37: Tiberius
Tiberius'un saltanatının ilk yılları barışçıl ve nispeten hoştu. Tiberius, Roma'nın genel gücünü güvence altına aldı ve hazinesini zenginleştirdi. Ancak Tiberius'un saltanatı kısa sürede paranoya ve iftira ile karakterize edildi. 19'da, yeğeni popüler Germanicus'un ölümünden geniş çapta suçlandı. 23 yılında kendi oğlu Julius Caesar Drusus öldü. Tiberius giderek daha fazla kendi içine çekildi. Bir dizi ihanet davası ve infazına başladı.
Gücü, muhafız komutanı Lucius Aelius Sejanus'un ellerine bıraktı. Tiberius, 26'da Capri adasındaki villasında yaşamak için emekli oldu ve yönetimi, zulümleri memnuniyetle sürdüren Sejanus'un ellerine bıraktı. Sejanus da 31 yılında kendi gücünü pekiştirmeye başladı ve Tiberius ile eş konsül seçildi ve imparatorun yeğeni Livilla ile evlendi. Bu noktada, “kendi kuyusu tarafından kaldırılır“ imparatorun, kendi çıkarları için çok ustaca kullandığı paranoyası ona karşı döndü. Sejanus, aynı yıl birçok arkadaşıyla birlikte idam edildi. Zulümler Tiberius'un 37 yılındaki ölümüne kadar devam etti.
[değiştir]37–41: Caligula
Tiberius'un ölümü sırasında, onun yerine geçebilecek insanların çoğu vahşice öldürülmüştü. Mantıksal halefi (ve Tiberius'un kendi seçimi) torunu Gaius'tu (daha çok “Caligula” veya “küçük çizmeler” olarak bilinir). Germanicus ve Yaşlı Agrippina'nın oğluydu. Baba tarafından dedesi Nero Claudius Drusus ve Antonia Minor, anne tarafından dedesi Marcus Vipsanius Agrippa ve Yaşlı Julia idi. Sonuç olarak hem Augustus'un hem de Livia'nın soyundan gelir.
Caligula, zulme bir son vererek ve amcasının kayıtlarını yakarak iyi bir başlangıç yaptı. Ne yazık ki, hızla hastalığa yakalandı. 37'nin sonlarında ortaya çıkan Caligula, modern yorumcuların ona zihinsel düzensizliğe, hipertiroidizme ve hatta sinir krizine (belki de pozisyonunun stresinden kaynaklanan) neden olabilen ensefalit gibi hastalıklar teşhisi koymasına yol açan zihinsel dengesizlik özelliklerini gösterdi. Sebep ne olursa olsun, bu noktadan itibaren saltanatında bariz bir değişiklik oldu ve biyografi yazarlarının onun deli olduğunu düşünmelerine yol açtı.
Tarihin Caligula hakkında hatırladıklarının çoğu, kitabında Suetonius'tan gelir. On İki Sezar'ın Hayatları. Suetonius'a göre, Caligula bir zamanlar en sevdiği atı Incitatus'u Roma Senatosu'na atamayı planlamıştı. Askerlerine Deniz Tanrısı Neptün ile savaşmak için İngiltere'yi işgal etmelerini emretti, ancak son dakikada fikrini değiştirdi ve onların yerine Fransa'nın kuzey ucunda deniz kabukları toplamalarını sağladı. Üç kız kardeşi Julia Livilla, Drusilla ve Genç Agrippina ile ensest ilişkiler sürdürdüğüne inanılıyor. Kudüs'teki Hirodes Tapınağı'na kendi heykelinin dikilmesini emretti; bu, arkadaşı Kral I. Agrippa tarafından bu plandan vazgeçilmeseydi, şüphesiz isyana yol açacaktı. İnsanların gizlice öldürülmesini emretti ve ardından çağrıldı. onları sarayına. Ortaya çıkmadıklarında, şaka yollu intihar etmiş olmaları gerektiğini söylerdi.
41 yılında Caligula, muhafız komutanı Cassius Chaerea tarafından öldürüldü. Dördüncü karısı Caesonia ve kızları Julia Drusilla da öldürüldü. İmparatorluk ailesinin sorumluluğu üstlenecek tek üyesi, amcası Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus'du.
[değiştir]41-54: Claudius
Claudius, Germanicus'un küçük erkek kardeşiydi. Claudius, ailesinin geri kalanı tarafından uzun zamandır zayıf ve aptal olarak görülüyordu. Ancak ne amcası Tiberius gibi paranoyak ne de yeğeni Caligula gibi deli değildi ve bu nedenle imparatorluğu makul bir yetenekle yönetebiliyordu. Bürokrasiyi geliştirdi ve vatandaşlık ve senatörlük listelerini düzene soktu. Ayrıca Britanya'nın fethi ve sömürgeleştirilmesi (43'te) ile devam etti ve daha fazla Doğu eyaletini imparatorluğa dahil etti. Ostia Antica'da Roma için bir kış limanı inşa edilmesini emretti, böylece kötü havalarda İmparatorluğun diğer bölgelerinden gelen tahıllar için bir yer sağladı.
Kendi aile hayatında Claudius daha az başarılıydı. Karısı Messalina öğrendiğinde onu boynuzladı, onu idam ettirdi ve yeğeni Genç Agrippina ile evlendi. O, birkaç azatlısıyla birlikte, onun üzerinde aşırı miktarda bir güce sahipti ve ölümüyle ilgili çelişkili açıklamalar olmasına rağmen, 54'te onu zehirlemiş olabilir. Claudius o yıl sonra tanrılaştırıldı. Claudius'un ölümü, Agrippina'nın kendi oğlu 17 yaşındaki Lucius Domitius Nero'nun yolunu açtı.
[değiştir]54-68: Nero
Nero, 54'ten 68'e kadar hüküm sürdü. Hükümdarlığı sırasında Nero, dikkatinin çoğunu diplomasi, ticaret ve imparatorluğun kültürel sermayesini artırmaya odakladı. Tiyatroların inşasını emretti ve atletik oyunları teşvik etti. Saltanatı, başarılı bir savaş ve Parth İmparatorluğu (58-63) ile barış müzakereleri, Britannia'da Boudica liderliğindeki bir isyanın bastırılması (60-61) ve Yunanistan ile kültürel bağların geliştirilmesini içeriyordu. Bununla birlikte, bencildi ve kontrolcü ve aşırı tahammül ettiğini hissettiği annesiyle ciddi sorunları vardı. Onu birkaç kez öldürmeye çalıştıktan sonra sonunda bıçaklayarak öldürdü. Kendisinin bir tanrı olduğuna inandı ve kendisi için zengin bir saray inşa etmeye karar verdi. Latince altın ev anlamına gelen Domus Aurea, Büyük Yangından sonra Roma'nın yanmış kalıntılarının üzerine inşa edilmiştir. Bunun rahatlığı nedeniyle, çoğu kişi, Roma yanarken keman çaldığı efsanesini ortaya çıkaran ateşten nihai olarak Nero'nun sorumlu olduğuna inanıyor ki bu neredeyse kesinlikle doğru değil. Domus Aurea, devasa bir alanı kaplayan ve altın, mücevher kaplı tavanları tutmak için yeni inşaat yöntemleri talep eden devasa bir inşaat başarısıydı. Bu zamana kadar Nero, rejiminin sorunlarının çoğu için Hıristiyanları suçlama girişimlerine rağmen son derece popüler değildi.
Bir askeri darbe, Nero'yu saklanmaya itti. Roma Senatosu'nun elinde idamla karşı karşıya kaldığı ve 68'de intihar ettiği bildirildi. Cassius Dio'ya göre Nero'nun son sözleri 'Jüpiter, içimde nasıl bir sanatçı yok oluyor!' idi.[2]
İçindekiler
Din, Roma kültüründe merkezi ve yaygındı, ancak örgütlü değildi. Jörg Rüpke yetkili olmadığını söyledi din Roma dinini denetleyen ve dini liderler için bile "resmi bir din eğitimi diye bir şey yoktur" - bir papa ya da ilahiyat fakültesi gibi - kişi ya da kurum, ancak bu, hiçbir gözetim olmadığı anlamına gelmez. [2] : 10 Özel din ve onun kamusal uygulamaları, "sistemin temel unsurlarından biri olarak" yerel sulh yargıçlarından valilere ve imparatorlara kadar kamu görevlilerinin denetimi altındaydı. Bu denetim öncelikle Senato tarafından uygulanıyordu. [2] : 2229 Roma imparatorluğunda din ve siyaset ayrılmaz bir şekilde iç içe geçmişti. [3]
Romalılar dini çoğunlukla katılım yoluyla öğrendiler, ancak gelenek ve ebeveynler de bir etkiydi. [2] : 11 Kişisel dini bağlantılar değişkendi, çoğu zaman birden fazla tanrıyı içeriyordu ve kişinin dini duygularının toplulukları üzerinde bağlayıcı olmadığı düşünülüyordu. [2] : 916–18 Bu tür ilişkiler modern anlamda bir dinde 'üyeliği' temsil etmiyordu. [2] : 17–18 Kente vatandaşlık şeklinde üyelik ayrılmıştır. Vatandaşlık, yasal ve siyasi kimlik kazandırdı, ancak kültürel ve sosyal bir kimlik vermedi. [4] : 20 Bunun için Roma, MÖ son iki yüzyılda "Romalı" olmanın ne anlama geldiğini tanımlayarak daha geniş bir etnik topluluk duygusu yarattı. Ortak dönemin üçüncü yüzyılın ortalarında, Romalı tarihçi Eric Orlin Orlin, Roma'nın "ortak bir soy, bir isim, bir tarih, bir toprak ve bir dayanışma duygusu mitlerine" sahip olduğunu söylüyor ve "Roma dininin, bir tüm sürecin birincil unsuru olarak kabul edilir. [4] : 22 Orlin, Roma'nın bir devlet olarak sağlamlaşmasına ve bir imparatorluk inşa etmesine izin veren şeyin bu Roma kimliği duygusu ve Roma dininin merkezi yeri olduğunu iddia eder. [4] : 2229
Roma'nın imparatorluk inşasına yaklaşımı, yabancıların onun bir parçası olmasına izin veren kültürel bir geçirgenliği içeriyordu, ancak Orlin'e göre, Romalı ve Romalı olmayan arasındaki ayrımı bulanıklaştıran ve Roma kimliğine meydan okuyan tam da bu karakteristikti. [4] : 215 Orlin'e göre, 'Kim gerçek bir Romalıydı', ortak çağın ikinci yüzyılının oldukça tartışmalı bir konusu haline geldi. [4] : 29 "Bütün taraflar kendilerini gerçekten Romalı ve muhaliflerini artık bu topluluğa dahil edilmemesi gerekenler olarak sunmaya çalıştı" diyor. Seçkinler, Romalı olduklarını büyük ölçüde Roma dininin Romalı olmanın ne anlama geldiğine dair net sınırlar koyarak gösterdiler. [4] : 29216
Orlin, yabancı tanrıları ve uygulamaları panteonuna kabul eden Roma dini uygulamasının muhtemelen onun tanımlayıcı özelliği olduğunu söylüyor. [4] : 18 Bunun tüm tanrılar için aynı şekilde geçerli olmadığını açıklamaya devam ediyor: "Roma'ya birçok tanrı getirildi ve Roma devlet dininin bir parçası olarak yerleştirildi, ancak çok daha fazlası değildi". [4] : 31 Bu karakteristik açıklık, Ramsay MacMullen gibi birçok kişinin, genişleme sürecinde, Roma İmparatorluğu'nun "cennette de yeryüzünde olduğu gibi tamamen hoşgörülü" olduğunu söylemesine, ama aynı zamanda devam edip hemen şunu eklemesine yol açtı: " Bu [hoşgörü] hikayenin sadece yarısıydı. Diğer yarısı ise [Roma] tanrılarını küçümsemenin yanlış olduğuna dair yaygın bir duyguydu". [5] : 2 MacMullen, birinin Roma dininden 'hoşgörü' veya 'hoşgörüsüzlük' alıp almadığını belirleyen tek faktörün, o dinin kişinin tanrısını "ataların geleneklerine göre" onurlandırması olduğunu söylüyor. Hristiyanlar, atalarının Yahudilikteki köklerini terk ettikleri için kötü düşünülüyordu. [5] : 23
Nasıl Romalı yetkililerin Dionysos'a tapanlardan ve Bacchanalia'yı "geceleri gerçekleştiğinden, ancak esas olarak erkekler ve kadınlar birlikte kutladıklarından" şüphelenmeye başladıklarını yazan Rüpke, uygulanan bir dinin de açıkça bir faktör olduğunu söylüyor. [2] : 32 Roma edebiyatı uzmanı Maijastina Kahlos [fi], özel kehanet, astroloji ve 'Keldani uygulamaları'nın (iblisleri kovmak için yapılan büyüler) de 'gece ibadeti' ile ilişkili olduğunu ve bu tür büyülerin, erken imparatorluk döneminde sürgün ve infaz. [6] : 200,fn.32 [7] : 1,78,265 Arkeolog Luke Lavan, özel ve gizli dini ritüellerin imparatora karşı ihanet ve gizli komplolarla bağlantılı olduğunu açıklıyor. [8] : xxiii Geceleri toplanma (Hıristiyanların da yaptığı) komplo ve siyasi devrim kokuyordu. [2] : 32–33 Bunun için bir polis müdahalesi gerekiyordu. [2] : 32 Bacchic dernekleri feshedildi, liderler tutuklandı ve idam edildi, kadınların kültte önemli görevlerde bulunmaları yasaklandı, hiçbir Roma vatandaşı rahip olamazdı ve bundan sonra kültün sıkı kontrolü kuruldu. Rüpke, bu tür dini baskının ilk örneğinin MÖ 186'da olduğunu ve Bacchanals'ın bu muamelesinin, Roma devletinin dini bir tehdit olarak gördüğü her şeye tepkisinin modeli haline geldiğini söylüyor. [2] : 32–33 Ortak çağın ilk yüzyılında, "astrologların, filozofların ve hatta retorik öğretmenlerinin, Yahudilerin ve İsis kültünün periyodik sürgünleri" vardı. [2] : 34 Druidler de Hıristiyanlar gibi aynı muameleyi gördüler. [9] [2] : 34
Sebepler Düzenle
AN Sherwin-White, Hıristiyanlara yönelik Roma zulmünün nedenlerine ilişkin ciddi tartışmaların 1890'da, "20 yıllık bir tartışma" ve üç ana görüş ürettiğinde başladığını kaydeder: Birincisi, çoğu Fransız ve Belçikalı bilim adamı tarafından kabul edilen bir teori vardı: Hıristiyan dininin uygulanmasını yasaklayan, tam olarak formüle edilmiş ve tüm imparatorluk için geçerli olan genel bir yasaydı. Bunun kökeni en çok Nero'ya, bazen de Domitian'a atfedilir". [10] : 199 Bu, Tertullian'ın 'İsmin Suçlanması'ndan kaynaklanan kovuşturmayı Nero'nun planı olarak tanımlamasına büyük ağırlık veren bir 'ortak hukuk' teorisine dönüştü. Nero'nun yeni dinlerin getirilmesini yasaklayan daha eski bir kararı vardı, ancak Hıristiyanlara uygulanmasının, yeni bir din getirmenin ölümle sonuçlanan bir suç olduğu şeklindeki çok daha eski Cumhuriyet ilkesinden kaynaklandığı görülüyor. batıl inanç Roma devletinin izni olmadan. Sherwin-White, bu teorinin Roma'daki zulmü açıklayabileceğini, ancak bunu eyaletlerde açıklayamadığını ekliyor. [10] : 202 Bunun için ikinci bir teoriye ihtiyaç vardır.
Alman bilim adamları tarafından ortaya çıkan ve İngiliz okuyucular tarafından en iyi bilinen teori olan ikinci teori, zorlama (kısaltma). Mahkeme, Hıristiyanların, "ulusal dinden dönmeye" neden olan yabancı bir kült [ve] geleneksel Roma dininin terk edilmesini getirdikleri için, düzeni sağlamak için güçlerini olağan şekilde kullanmaları nedeniyle Romalı valiler tarafından cezalandırıldıklarını ileri sürer. Bunun yerine başkaları geçti. kurulu düzene karşı genel bir isteksizlik ve kurulu otoriteye itaatsizlik. [Bu] okulların tümü, prosedürü, olağan yargılama biçimleri olmaksızın, doğrudan polis eylemi veya önemli suçlulara karşı engizisyon, tutuklama ve cezalandırma olarak tasavvur ediyor gibi görünüyor". [10] : 199
Üçüncü bir okul, Hıristiyanların çocuk öldürme, ensest, sihir, yasadışı toplanma ve ihanet gibi belirli cezai suçlardan yargılandıklarını iddia etti - bu, Roma imparatorunun tanrılığına tapmayı reddetmelerine dayanan bir suçlama. Sherwin-White, "bu üçüncü görüş genellikle zorlama teorisi ile birleştirilmiştir, ancak bazı bilim adamları, tüm Hıristiyan zulmünü tek bir cezai suçlamaya, özellikle ihanete veya yasadışı toplantıya veya bir uzaylı kültünün tanıtılmasına bağladılar" diyor. [10] : 199 Kötü niyetli söylentilerin var olmasına rağmen, bu teori daha sonraki araştırmalar tarafından üç teori arasında en az doğrulanan teori olmuştur. [10] : 202
Sosyal ve dini nedenler
İdeolojik çatışma Düzenle
Klasikler profesörü fahri Joseph Plescia, zulmün ideolojik bir çatışmadan kaynaklandığını söylüyor. [11] : 120 Sezar ilahi olarak görülüyordu. [12] Hıristiyanlar sadece bir tanrıyı kabul edebilirlerdi ve bu Sezar değildi. [13] : 23 [14] : 60 Cairns ideolojik çatışmayı şöyle tanımlıyor: "Mesih'in münhasır egemenliği, Sezar'ın kendi münhasır egemenliğine ilişkin iddialarıyla çatıştı." [15] : 87
Bu ideolojiler çatışmasında, "sıradan bir Hıristiyan, sürekli bir suçlama tehdidi ve ölüm cezasına çarptırılma olasılığı altında yaşadı". [16] : 316 [17] Joseph Bryant, Hıristiyanların dinlerini gizlemenin ve gizliyormuş gibi davranmanın kolay olmadığını iddia ediyor. romantizm ya da dünyadan vazgeçmek, inançlarının "geleneksel normlardan ve uğraşlardan çok sayıda ayrılma" talep eden bir yönü olduğundan. Hristiyan, 'Kötü Olan'a hala esaret altında bulunanlarla temastan kaçınmayı da içeren titiz ahlaki standartlara sahipti (2 Korintliler 6:1-18 1 Yuhanna 2: 15-18 Vahiy 18: 4 II Clement 6 Barnabas Mektubu, 1920) ). [18] Bir Hıristiyan olarak yaşam, "İsa'nın radikal seçiminin ya da dünyanın sayısız yoldan inananlara zorlanmasıyla" günlük cesaret gerektiriyordu. [16] : 316
"Hıristiyanların halk festivallerine, atletik oyunlara ve tiyatro gösterilerine katılımı tehlikeyle doluydu, çünkü uyandırdığı 'günahkar çılgınlık' ve 'sefahat'a ek olarak, her biri putperest tanrıların onuruna yapıldı. Çeşitli meslekler ve kariyerler tutarsız olarak kabul edildi. özellikle askerlik hizmeti ve kamu görevi, put üretimi ve elbette müzik, oyunculuk ve okul öğretimi gibi çok tanrılı kültürü olumlayan tüm uğraşlar gibi Hıristiyan ilkeleriyle (karş. Hippolytus, Apostolik Gelenek 16). mücevher ve güzel giyimin yanı sıra kozmetik ve parfüm kullanımı da Hıristiyan ahlakçıları ve dini yetkililer tarafından sert bir şekilde değerlendirildi. [16] : 316
Roma'da vatandaşlardan yıl boyunca çok sayıda bayram, tören ve adak düzenlenen devlet dininin ayinlerine katılarak Roma'ya bağlılıklarını göstermeleri beklenirdi. [19] : 84–90 [20] Hristiyanlar basitçe yapamadılar ve bu yüzden onlar anti-sosyal ve yıkıcı olan yasadışı bir dine mensup olarak görüldüler. [15] : 87 [14] : 60
Özelleştirme Düzenleme
McDonald, "Hıristiyanlar faaliyetlerini sokaklardan evlerin, dükkanların ve kadın apartmanlarının daha tenha alanlarına kaydırdı. Din, gelenek ve şehirler ve milletler gibi kamu kurumları arasındaki normal bağları kopararak" dinin özelleştirilmesinin zulümde başka bir faktör olduğunu açıklıyor. . [21] : 119 [22] : 3 [21] : 112.116.119
McDonald, Hıristiyanların bazen "geceleri gizlice bir araya geldiklerini ve bunun da halka açık bir olay olarak dine alışkın olan putperest nüfus arasında şüphe uyandırdığını ekler. bayrak, scelera, ve zararlı- "çirkin suçlar", "kötülük" ve "kötü işler", özellikle yamyamlık ve ensest ("Thiestian ziyafetleri" ve "Oidipodean ilişki" olarak anılır) İsa ve birbirlerine "kardeşler" ve "kız kardeşler" olarak atıfta bulunmak." [23] [24] : 128
Kapsayıcılık Düzenle
Erken Hıristiyan toplulukları, sosyal tabakalaşma ve diğer sosyal kategoriler açısından, Roma gönüllü birliklerinden çok daha fazla kapsayıcıydı. [25] : 79 Heterojenlik, Havari Pavlus'un oluşturduğu grupları karakterize etti ve kadınların rolü, o sırada var olan Yahudilik veya putperestlik biçimlerinden çok daha büyüktü. [25] : 81 İlk Hıristiyanlara başkalarını, hatta düşmanları sevmeleri söylendi ve her sınıf ve türden Hıristiyanlar birbirlerine "kardeş" ve "kız kardeş" dedi. [25] : 88-90 Bu, Hıristiyanlığın muhalifleri tarafından "yıkıcı ve en önemlisi, Roma toplumunun geleneksel sınıf/cinsiyet temelli düzenine karşı rekabetçi bir tehdit" olarak algılandı. [21] : 120–126
Münhasırlık Düzenle
Gibbon, Hıristiyanlar inançları için eski hayatlarını bir kenara koyduklarında, Hıristiyan mühtedilerin ailelerinden ve ülkelerinden vazgeçme eğilimlerinin (ve yaklaşan felaketlere ilişkin sık sık tahminlerinin) pagan komşularında bir endişe duygusu uyandırdığını savundu. [26] Edward Gibbon şunları yazdı:
Hıristiyanlar, İncil'in inancını benimseyerek, doğal olmayan ve affedilemez bir suçun varsayılan suçluluğunu üstlendiler. Gelenek ve eğitimin kutsal bağlarını kopardılar, ülkelerinin dini kurumlarını ihlal ettiler ve babalarının doğru olduğuna inandıkları veya kutsal olarak saygı duydukları her şeyi küstahça hor gördüler. [27]
Putperestliğin reddi
Pek çok pagan, yerleşik putperest tanrıların uygun şekilde yatıştırılmaması ve saygı duyulmaması durumunda kötü şeylerin olacağına inanıyordu. [28] [29] Bart Ehrman şunları söylüyor: "İkinci yüzyılın sonunda, Hıristiyan savunucusu Tertullian, tanrılar tarafından insan ırkına getirilen tüm felaketlerin kaynağının Hıristiyanlar olduğu şeklindeki yaygın algıdan şikayet ediyordu.
Halkın başına gelen her türlü felaketin, her türlü belanın sebebinin Hıristiyanlar olduğunu düşünürler. Tiber, şehir surları kadar yükselirse, Nil sularını tarlalara göndermezse, gökler yağmur vermezse, deprem olursa, kıtlık veya veba olursa, hemen haykırın:' Hristiyanlarla birlikte aslanlara defolun!”[30]
Roma kimliği Düzenle
Belirlenen şey büyük ölçüde Roma diniydi. romantizm. [4] : 22 [31] Hristiyanların Roma tanrılarına kurban sunmayı reddetmesi, bu kültürel ve politik özelliğe ve bizzat Roma'nın doğasına karşı bir meydan okuma eylemi olarak görülüyordu. [1] MacMullen, Eusebius'un putperestlerin "kendilerini doğru hareket ettiklerine ve en büyük dinsizliğin suçlusu olduğumuza tamamen ikna ettiklerini" yazdığını aktarır. [5] : 2 Wilken'e göre, "Romalıların çok tanrılı dünya görüşü, onları, sembolik olarak bile olsa, devlet tanrılarına tapmayı reddetmeye yöneltmedi." [32] MacMullen bunun, Hıristiyanların "sürekli savunmada" oldukları anlamına geldiğini ve felsefeye, akla ve aleyhine olabilecek her şeye itirazlarla karşılık vermelerine rağmen, açıklıyor. ta patria (ataların gelenekleri), Roma dinini uygulayamadılar ve kendi dinlerine bağlılığı sürdüremediler. [5] : 2 Abel Bibliowicz, Romalılar arasında "Önyargı o kadar içgüdüsel hale geldi ki, sonunda 'Hıristiyan' adının sadece itiraf edilmesi idam için yeterli sebep olabilir" diyor. [1] [33]
Katkıda bulunan faktörler
Roma hukuk sistemi Düzenle
Tarihçi Joyce E. Salisbury, "64 ve 203 yılları arasındaki zulümlerin rastgele doğası, zulümlerin yasal dayanağını neyin oluşturduğu hakkında çok fazla tartışmaya yol açtı ve cevap bir şekilde zor kaldı." [34] Candida Moss orada diyor. ölçü olarak Roma Hukuku kullanıldığında şehitliğin "kıt" kanıtıdır. [35] Tarihçi Joseph Plescia, Roma hukukunun Hıristiyanlarla ilgili ilk kanıtının Trajan'daki kanıt olduğunu iddia eder. [11] : 49121 T.D. Barnes ve Ste. Croix, her ikisi de Decius'tan önce Hıristiyanlarla ilgili bir Roma yasası olmadığını iddia ediyor ve üçüncü yüzyıl Barnes, zulümlerin hukuki temelinin merkezi gerçeğinin Trajan'ın Trajan'ın fermanından sonra (daha önce değilse) Trajan'ın Pliny'ye fermanı olduğu konusunda hemfikir. özel bir kategori. [36]
Diğer bilim adamları, Christins'i öldürmenin emsalini Nero'ya kadar takip ediyor. [10] : 199 Barnes, Roma hukuku olmamasına rağmen, Nero'dan önce "yabancı batıl inançları bastırmak için bol miktarda emsal" olduğunu açıklar. [36] : 48 Emsal, yalnızca atalardan kalma Tanrılara tapınılması gerektiğine dair güçlü bir duyguya dayanıyordu. Bu tür bir duygu, ataların gelenekleri - mos maiorum - Roma hukukunun en önemli kaynağıydı. [36] : 50 Joseph Bryant'ın görüşüne göre, "Nero'nun toplu infazları [böyle] bir emsal oluşturdu ve bundan sonra sadece 'Hıristiyan olmak' gerçeği devlet görevlilerinin ölüm cezası vermesi için yeterliydi". [16] : 314 Barnes, "Keresztes, 'bugün Hıristiyanların normal şartlar altında her iki şeriat temelinde de yargılanmadıkları konusunda neredeyse genel bir fikir birliği olduğunu iddia edecek kadar ileri gider. ius zorlaması [(valinin 'tutuklama yetkisi')] veya genel ceza hukuku, ancak Nero'nun yönetimi sırasında getirilen ve Hıristiyanları bu şekilde yasaklayan özel bir yasa temelinde".[36] : 48 [37] Bu teori büyük ağırlık verir. Tertullian'a ve Nero'nun yeni dinlerin tanıtılmasını yasaklayan daha eski kararına ve Roma devletinin izni olmadan yeni bir batıl inanç getirmenin ölümcül bir suç olduğuna dair daha eski Cumhuriyet ilkesine.[10]: 202
Bryant da aynı fikirde ve "Bu durum, İmparator Trajan (98-117) ile Genç Pliny arasındaki ünlü yazışmada çarpıcı bir şekilde resmediliyor" diye ekliyor. [16] : 314 Trajan'ın Pliny ile yazışmaları gerçekten de Hristiyanların MS 110'dan önce Hristiyan oldukları için idam edildiklerini gösteriyor, ancak Pliny'nin mektupları aynı zamanda imparatorluk çapında bir Roma kanunu olmadığını gösteriyor ve Hristiyanlığı suç haline getiriyor, ki bu o zamanlar genel olarak biliniyordu. . [38] Herbert Musurillo, çevirmen ve bilim adamı Hıristiyan şehitlerin İşleri Giriş diyor Ste. Croix, valinin özel yetkilerinin gerekli olan tek şey olduğunu iddia etti. [39]
Roma hukuk sisteminin gayri resmi ve kişilik odaklı doğası nedeniyle, hiçbir şey "savcı" (sadece resmi bir görevin sahibi değil, halktan bir üye de dahil olmak üzere bir suçlayıcı), "Hıristiyanlık suçlaması ve bu suçlamayı cezalandırmak isteyen bir vali" [24] : 123, bir Hıristiyan'a dava açması gerekiyordu. [39] Roma hukuku büyük ölçüde mülkiyet haklarıyla ilgiliydi ve ceza hukuku ve kamu hukukunda birçok boşluk bıraktı. Böylece süreç biliş ekstra sıra ("özel soruşturma") hem kanun hem de mahkeme tarafından bırakılan yasal boşluğu doldurmuştur. Tüm il valileri, görevlerinin bir parçası olarak bu şekilde yargılama yapma hakkına sahipti. imparatorluk eyalette. [24] : 114f
İçinde biliş ekstra sıraadlı bir suçlayıcı delatör belirli bir suçla -bu durumda Hıristiyan olmakla suçlanmak üzere- valinin önüne bir kişiyi getirdi. Bu delatör, yargılama için savcı olarak hareket etmeye hazırdı ve yeterli bir dava açması veya suçlanması halinde sanığın mallarının bir kısmı ile ödüllendirilebilirdi. iftira (kötü niyetli kovuşturma) davası yetersizse. Vali davayı dinlemeyi kabul ederse - ve yapmamakta özgürdü - davayı baştan sona denetledi: argümanları duydu, karara karar verdi ve cezayı verdi. [24] : 116 Hıristiyanlar bazen kendilerini cezaya teslim ettiler ve bu tür gönüllü şehitlerin duruşmaları da aynı şekilde yapıldı.
Çoğu zaman, davanın sonucu tamamen valinin kişisel görüşüne bağlıydı. Bazıları, Genç Pliny'nin Hıristiyanlar hakkında Trajan'a yazdığı mektubun kanıtladığı gibi, ellerinden geldiğince emsal veya emperyal görüşlere güvenmeye çalışsa da, [40] böyle bir rehberlik çoğu zaman mevcut değildi. [17] : 35 Çoğu durumda Roma'dan aylar ve haftalarca uzakta olan bu valiler, eyaletlerini kendi içgüdülerine ve bilgilerine göre yönetme konusunda kararlar almak zorunda kaldılar.
Bu valiler şehre kolayca ulaşabilseler bile, Hıristiyanlar konusunda çok fazla resmi yasal kılavuz bulamazlardı. 250'de başlayan Decius yönetimindeki Hıristiyanlık karşıtı politikalardan önce, Hıristiyanlara karşı imparatorluk çapında bir ferman yoktu ve tek somut emsal, Trajan'ın Plinius'a verdiği yanıttı: cezalandırma ve Hıristiyanlar hükümet tarafından aranmamalıydı. Hıristiyanların da contumacia (modern "mahkemeye saygısızlık"a benzer şekilde sulh hakimine itaatsizlik) suçundan mahkûm edildiğine dair spekülasyonlar var, ancak bu konudaki kanıtlar karışık. [24] : 124 Sardeisli Melito daha sonra Antoninus Pius'un Hıristiyanların uygun şekilde yargılanmadan idam edilmemesini emrettiğini iddia etti. [17] : 37
Rehberlik eksikliği ve imparatorluk denetiminin mesafesi göz önüne alındığında, Hıristiyanların denemelerinin sonuçları çok çeşitliydi. Birçoğu Pliny'nin formülünü izledi: Suçlanan kişilerin Hıristiyan olup olmadığını sordular, olumlu yanıt verenlere geri dönme şansı verdiler ve inkar edenlere veya reddedenlere, Roma tanrılarına bir fedakarlık yaparak ve Tanrı tarafından yemin ederek samimiyetlerini kanıtlama şansı sundular. imparatorun dehası. Direnenler idam edildi.
Hristiyan savunucusu Tertullian'a göre, Afrika'daki bazı valiler, suçlanan Hristiyanların beraat etmesine yardımcı oldu veya onları mahkemeye çıkarmayı reddetti. [24] : 117 Genel olarak, Romalı valiler şehitlerden çok mürted yapmakla daha fazla ilgileniyorlardı: Asya'nın bir prokonsülü olan Arrius Antoninus, bir assize gezilerinden birinde bir grup gönüllü şehitle karşı karşıya kaldığında, birkaçını idam edilmek üzere gönderdi ve saldırıya uğradı. gerisi, "Ölmek istiyorsanız, zavallılar, ipleri veya uçurumları kullanabilirsiniz." [24] : 137
303'ten 312/313'e kadar süren Büyük Zulüm sırasında, valilere imparatordan doğrudan fermanlar verildi. Hristiyan kiliseleri ve metinleri yok edilecek, Hristiyan ibadeti için bir araya gelmek yasaklanacak ve vazgeçmeyi reddeden Hristiyanlar yasal haklarını kaybettiler. Daha sonra Hıristiyan din adamlarının tutuklanması ve imparatorluğun tüm sakinlerinin tanrılara kurban vermeleri emredildi. Yine de, bu fermanlar tarafından belirli bir ceza öngörülmemiştir ve valiler, onlara mesafe ile tanınan serbestliği korumuştur. [41] Lactantius, bazı valilerin hiçbir Hıristiyan kanı dökmediğini iddia ettiklerini, [42] ve diğerlerinin fermandan kaçmalara göz yumduklarına veya sadece kesinlikle gerekli olduğunda uyguladıklarına dair kanıtlar olduğunu bildirdi.
Hükümet motivasyonu Düzenle
Bir eyalete vali gönderildiğinde, onu korumakla görevliydi. pacata atque sessiza-yerleşik ve düzenli. [24] : 121 Onun birincil ilgi alanı halkı mutlu tutmak olacaktır, böylece kendi yetki alanında Hıristiyanlara karşı bir huzursuzluk baş gösterdiğinde, halkın "ayaklanmalara ve linçlere karışmaması için" onu yatıştırma eğiliminde olacaktır. [24] : 122
Roma İmparatorluğu'ndaki siyasi liderler aynı zamanda kamu kült liderleriydi. Roma dini, kamusal törenler ve kurbanlar etrafında dönüyordu, kişisel inanç, birçok modern inançta olduğu kadar merkezi bir unsur değildi. Bu nedenle, Hristiyanların özel inançları birçok Romalı seçkin için büyük ölçüde önemsiz olsa da, bu kamusal dini uygulama, onlara göre hem yerel topluluğun hem de bir bütün olarak imparatorluğun sosyal ve politik refahı için kritik öneme sahipti. Geleneği doğru şekilde onurlandırmak – turta - istikrar ve başarının anahtarıydı. [43] Bu nedenle, Romalılar, kendi yönetimleri altındaki topluluklar tarafından uygulanan kültlerin bütünlüğünü korudular ve kişinin atalarının geleneklerini onurlandırmayı doğası gereği doğru olarak gördüler, bu nedenle Romalılar, bazı Romalılar onu hor görse de, son derece seçkin Yahudi mezhebine uzun süre hoşgörü gösterdiler. . [24] : 135 Tarihçi H. H. Ben-Sasson, "Caligula yönetimindeki Kriz"in (37-41) Roma ile Yahudiler arasındaki "ilk açık kopuş" olduğunu öne sürdü. [44] Birinci Yahudi-Roma Savaşı'ndan (66-73) sonra, Yahudilerin Yahudi vergisini ödedikleri sürece dinlerini uygulamalarına resmi olarak izin verildi. Tarihçiler arasında, Nerva'nın 96'da vergiyi değiştirmesinden önce Roma hükümetinin Hıristiyanları Yahudiliğin bir mezhebi olarak görüp görmediği konusunda bir tartışma var. O andan itibaren, dindar Yahudiler vergiyi öderken, Hıristiyanlar ödemedi, bu da resmi bir ayrımın somut kanıtını sağladı. [45] Roma'nın Hıristiyanlığı küçümsemesinin bir kısmı, büyük ölçüde onun toplum için kötü olduğu duygusundan kaynaklandı. 3. yüzyılda Neoplatonist filozof Porphyry şunları yazdı:
Her milletin ve şehrin ayakta kaldığı atalarımızın geleneklerinden irtidat etmiş insanlar nasıl her şekilde dinsiz ve ateist olamazlar? . Allah'a karşı savaşanlardan başka ne var? [46]
Yahudilikten bir kez ayırt edildiğinde, Hıristiyanlık artık eski ve saygıdeğer bir dinin tuhaf bir mezhebi olarak görülmüyordu. batıl inanç. [24] : 135 Batıl inanç, Romalılar için, bugün Batı dünyasının çoğu için olduğundan çok daha güçlü ve tehlikeli bir çağrışıma sahipti: onlar için bu terim, yalnızca farklı olmakla kalmayıp toplum için aşındırıcı olan bir dizi dini uygulama anlamına geliyordu. "bir adamın aklını gerçekten çıldıracak şekilde rahatsız etmek" ve onun humanitas'ı (insanlığı) kaybetmesine neden olmak. [47] Roma tarihinde "batıl" mezheplerin zulmü neredeyse hiç duyulmamış bir şeydi: MÖ 428'de bir kuraklık sırasında adı açıklanmayan bir yabancı kült zulme uğradı, MÖ 186'da Bacchic kültünün bazı inisiyeleri kontrolden çıktıklarında idam edildi. Erken Prenslik döneminde Kelt Druidlerine karşı önlemler alındı. [48]
Öyle olsa bile, herhangi bir Hristiyan topluluğunun maruz kaldığı zulmün seviyesi, yerel yetkilinin bu yeni durumu ne kadar tehdit edici olarak kabul ettiğine bağlıydı. batıl inanç olmak. Hıristiyanların inançları onları pek çok hükümet yetkilisine sevdirmezdi: hüküm giymiş bir suçluya taparlardı, imparatorun dehası tarafından yemin etmeyi reddediyorlardı, kutsal kitaplarında Roma'yı sert bir şekilde eleştiriyorlardı ve ayinlerini şüpheli bir şekilde gizlice yapıyorlardı. Üçüncü yüzyılın başlarında bir sulh hakimi, Hıristiyanlara "Roma dinine karşı kötü konuşan insanları dinlemekten kendimi alamıyorum" demişti. [49]
Genel Bakış Düzenle
İlk kiliseye yönelik zulüm, başlangıçtan itibaren düzensiz olarak ve belirli bölgelerde meydana geldi. Roma hükümeti tarafından düzenlenen ilk Hıristiyan zulmü, Büyük Roma Yangını'ndan sonra MS 64'te imparator Nero'nun yönetimindeydi ve tamamen Roma şehri içinde gerçekleşti. 311'de Roma imparatoru Galerius tarafından yayınlanan Serdica Fermanı, Doğu'da Diocletianus'un Hıristiyanlığa yönelik zulmünü resmen sona erdirdi. MS 313'te Milano Fermanı'nın yayımlanmasıyla, Roma devleti tarafından Hıristiyanlara yapılan zulüm sona erdi. [50] Bu zulümler nedeniyle hayatını kaybeden Hıristiyanların toplam sayısı bilinmiyor. Eserleri bu olayların çoğu için tek kaynak olan erken dönem kilise tarihçisi Eusebius, "sayısız sayıda" veya "sayısız" kişinin telef olduğundan söz eder. Walter Bauer, Eusebius'u bunun için eleştirdi, ancak Robert Grant, Josephus'ta ve zamanın diğer tarihçilerinde yaygın olduğu için okuyucuların bu tür abartılara alışık olduğunu söylüyor. [51] [50]
2. yüzyılın ortalarında, çeteler, belki de rakip mezhepler tarafından motive edilen Hıristiyanlara taş atmaya istekliydi. Lyon'daki Zulüm (MS 177) öncesinde saldırılar, soygunlar ve taşlamalar da dahil olmak üzere mafya şiddeti yaşandı. [52] Lucian, Pontus ve Paphlagonia'da Asklepios'un bir "peygamberi" tarafından evcil bir yılan kullanılarak gerçekleştirilen ayrıntılı ve başarılı bir aldatmacadan bahseder. Söylentiler onun sahtekarlığını ortaya çıkarmak üzereyken, esprili deneme yazarı, acı makalesinde şunları söylüyor:
. onları korkutmak için bir bildiri yayınlayarak, Pontus'un kendisine en aşağılık sözleri söylemeye cüret eden ateist ve Hıristiyanlarla dolu olduğunu söyleyerek, eğer tanrının lütfunu almak istiyorlarsa onları taşlarla kovmasını buyurdu.
Tertullian'ın özür dilemek 197'nin görünüşte zulüm gören Hıristiyanları savunmak için yazılmış ve Roma valilerine hitap etmiştir. [53]
MS 250'de, imparator Decius, imparatora ve kurulu düzene bağlılığın bir kanıtına eşdeğer bir formalite olan, halkın kurban edilmesini gerektiren bir kararname yayınladı. Kararnamenin Hıristiyanları hedef almayı amaçladığına, ancak bir sadakat yemini biçimi olarak tasarlandığına dair hiçbir kanıt yoktur. Decius, şehirleri ve köyleri ziyaret eden fitil komisyonlarına, kurbanların infazını denetleme ve bunları yapan tüm vatandaşlara yazılı sertifikalar verme yetkisi verdi. Hıristiyanlara, Roma tanrılarına alenen kurbanlar sunarak veya buhur yakarak daha fazla cezadan kaçınmaları için sık sık fırsatlar verildi ve Romalılar bunu reddettiklerinde dinsizlikle suçlandılar. Reddetme, tutuklama, hapis, işkence ve infazlarla cezalandırıldı. Hristiyanlar kırsal kesimdeki güvenli bölgelere kaçtılar ve bazıları sertifikalarını satın aldı. iftira. Kartaca'da toplanan birkaç konsil, toplumun bu süre geçmiş Hıristiyanları ne ölçüde kabul etmesi gerektiğini tartıştı.
Üçüncü yüzyılın sonunda ve 4. yüzyılın başında Diocletian ve Galerius ile birlikte zulüm zirveye ulaştı. En büyüğü olarak kabul edilen Hıristiyan karşıtı eylemleri, Roma'nın son büyük pagan eylemi olacaktı. Galerius tarafından Hoşgörü Fermanı olarak da adlandırılan Serdica Fermanı, Roma imparatoru Galerius tarafından Serdica'da (bugünkü Sofya, Bulgaristan) 311'de yayınlandı ve Doğu'daki Diocletianus zulmüne resmen son verdi. Büyük Konstantin kısa sürede iktidara geldi ve 313'te Hıristiyanlığı tamamen yasallaştırdı.Ancak 4. yüzyılın sonlarında I. Theodosius'a kadar Hıristiyanlık Roma İmparatorluğu'nun resmi dini haline gelmedi.
49–250 Düzenle
Yeni Ahit'te (Elçilerin İşleri 18:2-3), imparator Claudius'un "Yahudilere Roma'yı terk etmelerini emrettiği" için karısı Priscilla ile birlikte yakın zamanda İtalya'dan gelen Aquila adında bir Yahudi tanıtılır. Ed Richardson, sınır dışı edilmenin, Roma sinagoglarındaki anlaşmazlıkların sokaklarda şiddete yol açması nedeniyle gerçekleştiğini ve Claudius'un sorumluları sürgüne gönderdiğini, ancak Claudius'un Roma ayinlerini restore etmek ve yabancıları bastırmak için bir kampanya yürüttüğü 47 ile 52 arasındaki zaman dilimine düştüğünü açıklıyor. kültler. [54] Suetonius, Claudius'un 49'da "Yahudileri" sınır dışı ettiğini kaydeder, ancak Richardson, "kovulanların çoğunlukla Hıristiyan misyonerler ve mühtediler" olduğunu, yani Yahudi Hıristiyanlar adıyla etiketlendiğini söyler. Chrestus. [54] [not 1] "Çarpık Chrestus Roma Yahudi cemaati içinde Hıristiyanların varlığının neredeyse kesin bir kanıtıdır".[54] : 205
Richardson, terimin Hıristiyan "70 yılından sonra ancak belgelerde somut hale geldi" ve o zamandan önce, "Mesih'e inananlar etnik ve dini olarak tamamen Yahudilere ait olarak kabul edildi". [54] : 118 Suetonius ve Tacitus, bu olayların nedenlerini tanımlarken "batıl inanç" ve "dinsiz [profani] ayinler" terimlerini kullandılar; bu terimler, Yahudiler için yaygın olarak kullanılmayan, ancak Mesih'e inananlar için yaygın olarak kullanılan terimlerdir. Roma imparatorluğu, "Yahudi kült uygulamalarının engelsiz bir şekilde gözetilmesini" garanti eden çok sayıda politika aracılığıyla Yahudileri korudu. [54] : 108 Richardson, Mesih'e inananların, Claudius'un sınır dışı ederek kurtulmaya çalıştığı 'Yahudiler' olduğunu şiddetle iddia ediyor. [54] : 202–205
Nero'nun saltanatından Decius'un 250'deki yaygın önlemlerine kadar, Hıristiyan zulmünün izole edildiği ve yerelleştirildiği genel olarak kabul edilir. [24] : 105–152 Sık sık Hıristiyanların imparatora ibadet etmeyi reddettikleri için zulme uğradıkları iddia edilse de, Hıristiyanlar için genel bir hoşnutsuzluk, muhtemelen, Hıristiyanlar için tanrılara ibadet etmeyi veya kurbanda yer almayı reddetmelerinden kaynaklandı. Roma imparatorluğu. [24] : 105-152 Yahudiler de bu eylemlere katılmayı reddetseler de, kendi Yahudi tören yasalarına uydukları ve dinlerinin atalarının doğası gereği meşrulaştırıldığı için onlara hoşgörü gösterildi. [55] : 130 Öte yandan Romalılar, garip ritüellere ve gece ayinlerine katıldıkları düşünülen Hıristiyanların tehlikeli ve batıl bir mezhep geliştirdiğine inanıyorlardı. [55] : 125
Bu dönemde, Hıristiyanlık karşıtı faaliyetler sorgulayıcı değil, suçlayıcıydı. [24] : 105-152 Valiler, eylemlerde İmparatorlardan daha büyük bir rol oynadılar, ancak Hıristiyanlar valiler tarafından aranmadı ve bunun yerine, Hıristiyanlar olarak adlandırılan bir süreçle suçlandılar ve yargılandılar. biliş ekstra sıra. Kanıtlar, yargılamaların ve cezaların büyük ölçüde değiştiğini ve cezaların beraattan ölüme kadar değiştiğini gösteriyor. [56]
Neron zulmü Düzenle
Tacitus'a ve sonraki Hıristiyan geleneğine göre, Nero, 64, [24] : 105-152'de, şehrin bazı kısımlarını yok eden ve Roma nüfusunu ekonomik olarak harap eden Roma'nın Büyük Ateşi için Hıristiyanları suçladı. Anthony A. Barrett, "büyük arkeolojik çalışmaların son zamanlarda yangın için yeni kanıtlar ürettiğini" yazdı, ancak yangını kimin başlattığını gösteremedi. [57] yıllıklar Tacitus'ta şöyle yazıyor:
. Nero, rapordan kurtulmak için suçu üstlendi ve halk tarafından Chrestians [58] olarak adlandırılan iğrençlikleri nedeniyle nefret edilen bir sınıfa en mükemmel işkenceleri yaptı. İsminin kökeni olan Christus, Tiberius'un saltanatı sırasında vekillerimizden biri olan Pontius Pilatus'un elinde aşırı cezaya çarptırıldı ve o an için kontrol edilen çok yaramaz bir batıl inanç, sadece Judæa'da patlak vermedi. , kötülüğün ilk kaynağı, ama dünyanın her yerinden iğrenç ve utanç verici her şeyin merkezini bulduğu ve popüler hale geldiği Roma'da bile.
Tacitus'taki bu pasaj, Nero'nun Büyük Roma Ateşi için Hıristiyanları suçladığı ve genellikle gerçek olduğuna inanılan tek bağımsız kanıtı oluşturur. [59] [60] Kabaca Tacitus ile çağdaş olan Suetonius, Nero biyografisinin 16. bölümünde "Ceza, yeni ve yaramaz bir batıl inanca verilen bir grup insan olan Hıristiyanlara verildi" diye yazdı, ancak nedenini belirtmedi cezanın. [60] : 269 [17] : 34 Vahiy Kitabındaki Canavarın Sayısının toplam 666'ya kadar, Nero Caesar adındaki bir gematria'dan türetildiği ve Nero'nun bir yakın Hıristiyan geçmişinde son derece kötü bir figür. [61]
Hristiyanların sadece organize kundakçılık suçlamasıyla mı yoksa Hristiyanlıkla bağlantılı diğer genel suçlardan dolayı mı zulme uğradıkları belirsizdir. [24] : 105–152 [17] : 32–50 Çünkü Tertullian bir enstitü Neronianum "Uluslara" özüründe, bilim adamları Nero altındaki Hıristiyanlara karşı bir yasa veya kararname oluşturma olasılığını tartışıyorlar. Fransız ve Belçikalı bilim adamları ve Marksistler, böyle bir yasanın resmi bir kararname yerine örf ve adet hukukunun uygulanması olacağını ileri sürerek bu görüşü tarihsel olarak desteklediler. [10] Bununla birlikte, bu görüş, bağlamda, Neronianum enstitüsünün sadece Hıristiyanlık karşıtı faaliyetleri tanımladığı ve onlara yasal bir temel sağlamadığı gerekçesiyle karşı çıkmıştır. Ayrıca, Tertullian'dan başka hiçbir yazar Hıristiyanlara karşı bir kanun bilgisi göstermez. [17] : 35
Brent D. Shaw, Neronian'ın Hristiyanlara zulmetmesine ilişkin Taciteci anlatımın tarihselliğine karşı çıktı, [62] ancak Romalı tarihçiler tarafından önemli bir muhalefetle karşılaştı. [63] [64] [65] Paul Middleton Hıristiyan Şehitliğine Wiley Blackwell Arkadaşı Shaw ve diğer radikal görüşler hakkında şöyle diyor: "Şüpheciliğimizi o kadar ileri götürsek de, almasak da, açıktır ki Nero ve Hıristiyanlar arasında bir şey olursa, bu yerelleşmiş, sınırlı ve bu nedenle büyük olarak etiketlenmeyi hak etmek için mücadele edecek. Hıristiyanlara yönelik ilk hedefli zulüm olarak". [66] : 36
Joseph Bryant, "Nero'nun toplu infazları emsal teşkil etti ve bundan sonra sadece 'Hıristiyan olmak' gerçeği devlet görevlilerinin ölüm cezası vermesi için yeterliydi. Bu durum, İmparator Trajan ile Genç Pliny arasındaki ünlü yazışmada çarpıcı bir şekilde gösterilmiştir. " 110'dan önce Hıristiyanların Hıristiyan oldukları için öldürüldüğünü gösteriyor. [16] : 314
Domitian Düzenle
Bazı tarihçilere göre, Yahudiler ve Hıristiyanlar, Domitianus'un saltanatının sonlarına doğru (89-96) ağır zulme uğradılar. [67] En az bir şehitlik örneğinden bahseden Vahiy Kitabı'nın (Vahiy 2:13 cf. 6:9) birçok bilgin tarafından Domitian'ın saltanatı sırasında yazıldığı düşünülmektedir. [68] İlk kilise tarihçisi Eusebius, Vahiy tarafından tanımlanan sosyal çatışmanın, Domitian'ın Hıristiyanları aşırı ve acımasız sürgünler ve infazlar düzenlemesini yansıttığını yazdı, ancak bu iddialar abartılı veya yanlış olabilir. [69] Domitian'ın tiranlığından betimlenmemiş bir söz, Lactantius'un 3. Bölümünde bulunabilir. Zalimlerin Ölme Şekli Üzerine. [70] Barnes'a göre, "Melito, Tertullian ve Bruttius, Domitian'ın Hıristiyanlara zulmettiğini belirttiler. Melito ve Bruttius hiçbir ayrıntı vermedi, sadece Tertullian, Domitian'ın yakında fikrini değiştirdiğini ve sürgüne gönderdiklerini hatırladığını" söyledi. [17] Tarihçilerin bir azınlığı, Domitian'ın zamanında Hıristiyanlık karşıtı faaliyetin çok az olduğunu veya hiç olmadığını iddia etti. [71] [72] [73] Tarihçilerin Domitian saltanatı sırasında zulmün boyutu hakkında fikir birliğinin olmaması, zulüm açıklamalarının mevcut olmasına rağmen, bu açıklamaların yüzeysel olması veya güvenilirliğinin tartışılması gerçeğinden kaynaklanmaktadır. [17] : 35
Genellikle, bir Roma konsolosu ve İmparatorun kuzeni Flavius Clemens'in idamına ve karısı Flavia Domitilla'nın Pandateria adasına sürülmesine atıfta bulunulur. Eusebius, Flavia Domitilla'nın Hristiyan olduğu için sürgüne gönderildiğini yazdı. Bununla birlikte, Cassius Dio'nun hesabında (67.14.1-2) sadece onun ve diğer birçok kişinin Yahudiliğe sempati duymaktan suçlu olduğunu bildirmektedir. [17] : 36 Suetonius sürgünden hiç bahsetmiyor. [17] : 37 Keresztes'e göre, onların, Yahudiliği uygulayan herkese uygulanan vergi olan Fiscus Judaicus'un (262-265) ödenmesinden kaçınmaya çalışan Yahudiliğe geçmiş olmaları daha olasıdır. [68] Her halükarda, Domitian'ın saltanatı sırasındaki Hıristiyan karşıtı faaliyetlerle ilgili hiçbir hikaye, herhangi bir yasal düzenlemeye atıfta bulunmaz. [17] : 35
Trajan Düzenle
İmparator Trajan, Pontus Hristiyanlarıyla nasıl başa çıkılacağı konusunda Genç Pliny ile mektuplaştı. Edward Burton, bu yazışmaların, o dönemde Hıristiyanları kınayan hiçbir yasa olmadığını gösterdiğini yazdı. "Yabancı hurafeleri bastırmak için çok sayıda emsal (ortak hukuk)" vardı, ancak "yargılama veya cezalandırma biçimini öngören genel bir yasa ya da Hıristiyanlığı suç haline getiren herhangi bir özel kanun yoktu". [38] Öyle olsa bile, Pliny, Hıristiyanları yargılamanın nadir olmadığını ve kendi bölgesindeki Hıristiyanların hırsızlık veya zina gibi yasa dışı hiçbir eylemde bulunmamış olmasına rağmen, Pliny'nin "hiçbir suçtan suçlu bulunmasalar ve herhangi bir yasanın otoritesi" ve imparatorunun eylemlerini kabul edeceğine inanıyordu. [38] Trajan yaptı ve nitelikli bir onay gönderdi. Pliny'ye Hıristiyanları kovuşturmaya devam etmesini, ancak adaletin yanı sıra "çağın ruhu" adına isimsiz ihbarları kabul etmemesini söyledi. Ancak, Hıristiyan olduklarını kabul eden ve sözlerinden dönmeyi reddeden vatandaş olmayanlar, "inatçılıktan" idam edileceklerdi. Vatandaşlar yargılanmak üzere Roma'ya gönderildi. [74]
Barnes, bunun Hristiyanlığı "diğer tüm suçlardan tamamen farklı bir kategoriye yerleştirdiğini" söylüyor. Yasadışı olan Hristiyan olmak. [17] Bu, Burton'ın Hristiyanlığa karşı 'ilk ferman' dediği [38] ve Sherwin-White'ın “genel bir yasanın nihai etkisine sahip olabileceğini” söylediği resmi bir ferman haline geldi. [10] Buna rağmen, ortaçağ Hıristiyan ilahiyatçıları Trajan'ı erdemli bir pagan olarak görüyorlardı. [75]
Hadrian Düzenle
İmparator Hadrian (h. 117-138), bir eyalet valisinden Hıristiyanlarla nasıl başa çıkılacağı konusunda tavsiye talebine de yanıt vererek, Hıristiyanlara daha fazla hoşgörü verdi. Hadrian, kendilerine karşı işlem yapılabilmesi için sadece Hristiyan olmanın yeterli olmadığını, ayrıca bazı yasadışı eylemlerde bulunmuş olmaları gerektiğini belirtti. Ayrıca, Hıristiyanlara karşı "iftira niteliğinde saldırılara" müsamaha gösterilmeyecekti, yani Hıristiyanlara karşı dava açan ancak başarısız olan herkes cezalandırılacaktı.
Marcus Aurelius'tan Trakyalı Maximinus'a Edit
Marcus Aurelius'un saltanatından Maximinus'un saltanatına kadar olan dönemde ara sıra Hıristiyanlık karşıtı faaliyet nöbetleri meydana geldi. Valiler bu dönemde zulümlerde imparatorlardan daha önemli bir rol oynamaya devam ettiler. [17] : 35
Üçüncü yüzyılın ilk yarısında, İmparatorluk politikasının ve Hıristiyanlara karşı yer seviyesindeki eylemlerin ilişkisi hemen hemen aynı kaldı:
Sorunlara yol açan, genel olarak hüküm süren ancak yine de kırılgan olan Roma hoşgörü sınırlarını ihlal eden, emperyal inisiyatiften ziyade aşağıdan gelen baskıydı: resmi tutum, belirli durumlarla yüzleşmek için etkinleştirilene kadar pasifti ve bu etkinleştirme normalde yerel ile sınırlıydı. ve il düzeyinde. [76] : 616
Sembolik kurban biçimindeki irtidat, bir Hıristiyanı özgür kılmak için yeterli olmaya devam etti. [17] : 35 Bir Hristiyan'ı ilk duruşmadan sonra baskıyla ve sözünü geri alma fırsatıyla hapsetmek standart bir uygulamaydı. [76] : 617
İmparatorluğun çeşitli yerlerindeki zulmün sayısı ve şiddeti Marcus Aurelius'un saltanatı sırasında,161-180 görünüşte arttı. Madaura şehitleri ve Scillitan Şehitleri, görev süresi boyunca idam edildi. [77] Marcus Aurelius'un kendisinin bu zulümleri ne ölçüde yönettiği, teşvik ettiği veya bunlardan haberdar olduğu belirsizdir ve tarihçiler tarafından çok tartışılmaktadır. [78]
Aurelius'un saltanatı sırasındaki en dikkate değer zulüm örneklerinden biri 177'de Lugdunum'da (bugünkü Lyons, Fransa) meydana geldi ve burada Üç Galyalı Kutsal Alanı MÖ 1. yüzyılın sonlarında Augustus tarafından kuruldu. Lyon'daki zulüm, Hıristiyanları pazar ve hamam gibi kamusal alanlardan dışlamak için gayri resmi bir hareket olarak başladı, ancak sonunda resmi işlemle sonuçlandı. Hıristiyanlar tutuklandı, forumda yargılandı ve ardından hapsedildi. [79] Çeşitli cezalara mahkûm edildiler: Hayvanlara yedirilme, işkence ve kötü yaşam koşulları hapis. Hıristiyanlara ait köleler, efendilerinin ensest ve yamyamlığa katıldığına tanıklık etti. Barnes bu zulmü "şüpheli Hıristiyanların dinden döndükten sonra bile cezalandırılmalarının bir örneği" olarak anıyor. [17] : 154 Eusebius, 177 yılında Irenaeus'un Lyon Kilisesi'nin bazı üyeleri tarafından şehit edilmeyi bekleyen bir mektupla Papa Eleutherius Ireneaus'a gönderildiğini söylüyor. Adversus Haereses. Eusebius bunu kitabında yazar. Kilise Tarihi, olaylardan yaklaşık 120 yıl sonra yazılmıştır. Tours'lu Gregory bunu kitabında anlatır. "gloria martium'da özgürlük"veya "Şehitlerin Zaferleri Kitabı". Neredeyse yalnızca Roma zulmünün şehitleri tarafından Galya'da yapılan mucizelerle ilgilenir. [80]
Septimius Severus'un (193-211) hükümdarlığı sırasında Roma imparatorluğunda bir dizi Hıristiyan zulmü meydana geldi. Geleneksel görüş, Severus'un sorumlu olduğu yönündeydi. Bu, Yahudilik ve Hıristiyanlığa geçişleri yasaklayan bir kararnameye atıfta bulunulmasına dayanmaktadır, ancak bu kararname yalnızca bir kaynaktan, güvenilir olmayan bir gerçek ve kurgu karışımı olan Augustus Tarihinden bilinmektedir. [81] : 184 İlk kilise tarihçisi Eusebius, Severus'u bir zalim olarak tanımlar, ancak Hıristiyan savunucusu Tertullian, Severus'un Hıristiyanlara karşı iyi niyetli olduğunu, kişisel doktoru olarak bir Hıristiyan'ı işe aldığını ve "kalabalığın" birkaç üst düzey yöneticisini kurtarmak için kişisel olarak müdahale ettiğini belirtir. tanıdığı Hıristiyanlar doğdu. [81] : 184 Eusebius'un Severus'u zulmeden biri olarak tanımlaması, muhtemelen saltanatı sırasında Perpetua ve Felicity de dahil olmak üzere, Roma'nın Afrika eyaletinde çok sayıda zulmün meydana gelmesi gerçeğinden kaynaklanmaktadır, ancak bu muhtemelen yerel zulmün sonucuydu. Severus'un imparatorluk çapındaki eylemleri veya kararnameleri. [81] : 185
Diğer zulüm örnekleri Decius'un saltanatından önce meydana geldi, ancak 215'ten sonra bunlarla ilgili daha az kayıt var. Bu, Hristiyanlığa karşı düşmanlıkta bir azalmayı veya mevcut kaynaklardaki boşlukları yansıtıyor olabilir. [17] : 35 Belki de Severus sonrası bu zulümlerin en ünlüsü, Trakyalı Maximinus'a (h. 235-238) atfedilenlerdir. Eusebius'a göre, Maximinus tarafından 235'te kilise başkanlarına karşı gerçekleştirilen bir zulüm, hem Hippolytus hem de Papa Pontianus'u Sardunya'ya sürgüne gönderdi. Diğer kanıtlar, 235'teki zulmün Kapadokya ve Pontus'a özgü olduğunu ve imparator tarafından harekete geçirilmediğini gösteriyor. [76] : 623
Cezalar Düzenle
Tanrıları onurlandırmak için törenler yaparak sözünden dönmeyi reddeden Hıristiyanlar, ağır cezalarla karşılaşacaklardı, Roma vatandaşları sürgüne gönderildi ya da başları kesilerek hızlı bir ölüme mahkum edildi. Köleler, yabancı uyruklu sakinler ve alt sınıflar, halka açık bir gösteri olarak vahşi hayvanlar tarafından ölüme mahkum edildi. [82] Bu şekilde ölüme mahkûm olanlar için çeşitli hayvanlar kullanıldı. Keith Hopkins, Roma'daki Kolezyum'da Hristiyanların idam edilip edilmediğinin henüz bir kanıt bulunamadığı için tartışmalı olduğunu söylüyor. [83] [84] Norbert Brockman şunları yazıyor: Kutsal Yerler Ansiklopedisi imparatorluk döneminde Colosseum'da halka açık infazların yapıldığı ve orada Hıristiyanların idam edildiğine dair gerçek bir şüphe olmadığı. Aziz Ignatius, "107'de Trajan tarafından hayvanlara gönderildi. Kısa bir süre sonra, 115 Hıristiyan okçular tarafından öldürüldü. Hıristiyanlar, ikinci yüzyılın ikinci yarısında bir vebanın sona ermesi için tanrılara dua etmeyi reddettiklerinde, Marcus Aurelius colosseum'da binlerce insanı dine hakaretten öldürttü". [85]
Karar Düzenle
Hıristiyanlara karşı imparatorluk çapında ilk kez resmi olarak onaylanan zulüm, üçüncü yüzyılda Decius'un saltanatı sırasında gerçekleşti. [86] Eyalet valileri kendi yetki alanlarında çok fazla kişisel takdir yetkisine sahipti ve Hıristiyanlara karşı yerel zulüm ve çete şiddeti olaylarıyla nasıl başa çıkacaklarını kendileri seçebiliyorlardı. Hıristiyan tarihinin ilk üç yüz yılının büyük bir bölümünde, Hıristiyanlar barış içinde yaşamayı, mesleklerini icra etmeyi ve sorumluluk sahibi pozisyonlara yükselmeyi başardılar. [35] : 129
MS 250'de, imparator Decius'un bir fermanının dolaylı bir sonucu olarak imparatorluk çapında bir zulüm gerçekleşti. Bu ferman on sekiz ay boyunca yürürlükte kaldı ve bu süre zarfında bazı Hıristiyanlar öldürüldü, bazıları ise infazdan kaçmak için irtidat etti. W.H.C. Frend, zulümde 3.000-3.500 Hıristiyanın öldürüldüğünü tahmin ediyor. [87]
250'de imparator Decius, imparatorluktaki herkesin (muaf tutulan Yahudiler hariç) bir Roma sulh hakiminin huzurunda tanrılara adak sunmasını ve imzalı ve tanıklı bir belge almasını gerektiren metni kaybolmuş bir ferman yayınladı. bu amaçla libellus adı verilen sertifika. [88] : 319 Kararname, Decius'un geleneksel Roma değerlerini geri getirme çabasının bir parçasıydı ve Hristiyanların özel olarak hedef alındıklarına dair hiçbir kanıt yok. [89] Bu sertifikaların bir kısmı hala var ve bir tanesi Mısır'da keşfedildi (papirüs metni resimde) okur:
Peteres'in kızı Aurelia Bellias ve kızı Kapinis'ten Theadelphia köyünün kurbanlarından sorumlu olanlara. Biz her zaman tanrılara kurban kesmekte ısrar ettik ve şimdi de senin huzurunda kurallara uygun olarak içki döktüm, kurban kestim ve adakların tadına baktım ve bunu bizim için aşağıda belgelemeni rica ediyorum. Gelişmeye devam edebilirsin. (İkinci kişinin el yazısı) Biz Aurelius Serenus ve Aurelius Hermas, kurban kestiğinizi gördük. (Üçüncü kişinin el yazısı) Ben, Hermas, onaylıyorum. İmparator Caesar Gaius Messias Quintus Traianus Decius Pius Felix Augustus'un ilk yılı, Pauni 27. [35] : 145–151
Eyalet valisi Pliny 112'de imparator Trajan'a yazdığında, şüpheli Hıristiyanların Mesih'e lanet etmesini istediğini söyledi, ancak Decius'un saltanatına ait belgelerde Mesih veya Hıristiyanlardan bahsedilmiyor. [90] Bununla birlikte, bu, İmparatorluğun her yerindeki Hıristiyanların, imparatorluk fermanıyla dinleri ve yaşamları arasında bir seçim yapmaya zorlandıkları ilk seferdi [35] ve Papa Fabian, Antakyalı Babylas ve İskender'in de aralarında bulunduğu bazı önde gelen Hıristiyanlar. Kudüs, kurbanları yerine getirmeyi reddetmeleri sonucu öldü.[88] : 319 Belge almayı reddetmeleri sonucu idam edilen Hıristiyanların sayısı bilinmemekte ve yetkililerin kimin belge alıp kimin almadığını kontrol etmek için ne kadar çaba sarf ettiği bilinmemektedir. Çok sayıda Hıristiyan'ın din değiştirdiği ve törenleri gerçekleştirdiği, Kartaca piskoposu Kıbrıslı da dahil olmak üzere diğerlerinin saklandığı bilinmektedir. [35] Fermanın yürürlüğe girme süresi sadece on sekiz ay olmasına rağmen, o zamana kadar rahatsız edilmeden yaşayan ve korkunç tiranlığın acı hatıralarını bırakan birçok Hıristiyan topluluğu için ciddi şekilde travmatikti. [91]
Çoğu kilisede, süresi bitenler cemaate kabul edildi. Ancak bazı Afrika piskoposları onları yeniden kabul etmeyi reddetti. Dolaylı olarak, Decian zulmü Donatist şizmine yol açtı, çünkü Donatistler sertifikaları almış olanları kucaklamayı reddettiler.
Kediotu Düzenle
Valerian yönetiminde idam edilenler arasında Kıbrıslı, Kartaca Piskoposu ve Aziz Lawrence da dahil olmak üzere diyakozlarıyla birlikte Roma Piskoposu Sixtus II vardı. Kıbrıslıların Kartaca'daki prokonsül Galerius Maximus tarafından 14 Eylül 258'de yapılan halka açık incelemesi korunmuştur: [55] : 327
Galerius Maximus: "Thascius Cyprianus musunuz?"
Kıbrıslı: "NS."
Galerius: "En kutsal imparatorlar size Roma ayinlerine uymanızı emrettiler."
Kıbrıslı: "Reddediyorum."
Galerius: "Kendine dikkat et."
Kıbrıslı: "Sana emredileni yap o kadar açık bir durumda ki, dikkate almayabilirim."
Galerius, yargı konseyiyle kısaca görüştükten sonra, çok isteksizce şu cümleyi telaffuz etti: "Uzun süredir dinsiz bir yaşam sürdünüz ve yasadışı bir birliktelik ile bağlı bir dizi insanı bir araya getirdiniz ve kendinizi tanrılara ve açık bir düşman olarak ilan ettiniz. Roma'nın dini ve dindar, en mukaddes ve ulu imparatorlar, sizi kendi dini âdetlerine döndürmek için boş yere çaba sarf ettikleri halde, bu yüzden bu rezil suçlarda baş ve elebaşı olarak yakalandınız, onlara örnek olacaksınız. Seninle kötü bir şekilde ilişkilendirdiklerin, kanunun yetkisi kanında tasdik edilecektir." Daha sonra mahkemenin kararını yazılı bir tabletten okudu: "Thascius Cyprianus'un kılıçla idam edilmesi bu mahkemenin kararıdır."
Kıbrıslı: "Allah'a şükürler olsun."
Doğrudan infaz yerine götürülen Cyprian'ın kafası kesildi. Cümlenin sözleri, Roma devletinin gözünde Hıristiyanlığın hiçbir şekilde bir din olmadığını ve kilisenin bir suç örgütü olduğunu gösteriyor. Valerian'ın oğlu Gallienus 260 yılında imparator olunca yasa yürürlükten kaldırıldı ve zulüm sona erdi. Gallienus'un bir sonraki toplu zulme katılması arasındaki göreceli hoşgörü dönemi, Kilisenin Küçük Barışı olarak bilinir.
Oxyrhynchus Papyri arasında 28 Şubat 256 tarihli bir Hristiyan tutuklama emri bulundu (P. Oksi 3035). Tutuklama gerekçesi belgede yer almıyor. Valerian'ın 22 Ekim 253'te imparator olarak ilk eylemi, oğlu Gallienus'u Sezar ve meslektaşı yapmaktı. Saltanatının başlarında, Avrupa'daki işler kötüye gitti ve tüm Batı kargaşaya düştü. Doğuda Antakya bir Sasani vasalının eline geçmiş ve Ermenistan I. Şapur (Sapor) tarafından işgal edilmiştir. Valerian ve Gallienus, imparatorluğun sorunlarını aralarında paylaştılar, oğul Batı'yı aldı ve baba, Pers tehdidiyle yüzleşmek için Doğu'ya gitti.
Diocletian ve Galerius
Diocletianus'un 284'te tahta çıkması, Hıristiyanlığın göz ardı edilmesinin hemen tersine çevrildiğini göstermedi, ancak dini azınlıklara yönelik resmi tutumlarda kademeli bir değişimin habercisi oldu. Hükümdarlığının ilk on beş yılında, Diocletianus Hıristiyan ordusunu temizledi, Maniheistleri ölüme mahkûm etti ve kendisini Hıristiyanlığın halk muhalifleriyle kuşattı. Diocletianus'un otokratik yönetim tercihi, geçmiş Roma ihtişamını onarıcı olarak kendi imajıyla birleştiğinde, Roma tarihindeki en yaygın zulmün habercisiydi. 302 kışında Galerius, Diocletian'ı Hıristiyanlara karşı genel bir zulüm başlatmaya çağırdı. Diocletianus ihtiyatlıydı ve Apollon'un kahininden rehberlik istedi. Kahinin cevabı Galerius'un görüşünün bir onayı olarak okundu ve 24 Şubat 303'te genel bir zulüm çağrısı yapıldı.
Roma yönetici sınıfı içindeki zulme verilen destek evrensel değildi. Galerius ve Diocletianus'un hırslı zalimler olduğu yerde, Constantius isteksizdi. Daha sonraki zulüm fermanları, tüm sakinlerin Roma tanrılarına kurban etme çağrıları da dahil olmak üzere, onun bölgesinde uygulanmadı. Oğlu Konstantin, 306'da imparatorluk görevini üstlendiğinde, Hıristiyanları tam yasal eşitliğe kavuşturdu ve zulüm sırasında el konulan malları iade etti. 306'da İtalya'da, gaspçı Maxentius, Maximian'ın halefi Severus'u tam bir dini hoşgörü vaat ederek devirdi. Galerius, Doğu'daki zulmü 311'de sona erdirdi, ancak halefi Maximinus tarafından Mısır, Filistin ve Küçük Asya'da yeniden başladı. Severus'un halefi Konstantin ve Licinius, 313'te, Galerius'un fermanından daha kapsamlı bir Hıristiyanlık kabulü sunan "Milan Fermanı"nı imzaladılar. Licinius, 313'te Maximinus'u devirerek Doğu'daki zulme son verdi.
Zulüm kilisenin yükselişini engelleyemedi. 324'te Konstantin imparatorluğun tek hükümdarıydı ve Hıristiyanlık onun en sevdiği din haline gelmişti. Zulüm birçok Hristiyan için ölüm, işkence, hapis veya yerinden edilme ile sonuçlanmasına rağmen, imparatorluğun Hristiyanlarının çoğu cezadan kaçındı. Ancak zulüm, birçok kilisenin imparatorluk otoritesine uyanlar arasında bölünmesine neden oldu. lapsi) ve sıkı tutmuş olanlar. Kuzey Afrika'daki Donatistlerin ve Mısır'daki Melityalılarınki gibi bazı ayrılıklar, zulümlerden uzun süre sonra varlığını sürdürdü.
Peter Brown şöyle yazıyor: "Diocletianus'un Büyük Zulümünün başarısızlığı, bir pagan imparatorluğunun konformizmine karşı uzun bir dini öz-iddia sürecinin teyidi olarak kabul edildi. Devlet tarafından tanınmayan bir inancı ileri sürme özgürlüğü kazanıldı ve tutuldu. "Hıristiyan kiliseleri ve devletleri daha sonraki zamanlarda dini zorlamalarıyla ne kadar günah işlemiş olurlarsa olsunlar, Roma Zulümlerinin şehitlikleri özgürlük tarihine aittir". onlar dinin toplumdaki yerinden başka bir şey değildi." [92]
İlahiyatçı Paul Middleton şöyle yazıyor:
. şehitlik anlatıları tartışmalı anlatılardır. Kaçınılmaz olarak kahramanlar ve kötüler yarattıkları için şehit hikayelerini anlatmanın tarafsız bir yolu yoktur. ilk kilisede bile şehitliğe her zaman karşı çıkılmıştır. Ayrıca, gerçek ve sahte şehitliği nesnel olarak ayırmaya yönelik herhangi bir arayış, esasen derleyicinin, anlatıcının ve hatta editörün değerlerinin veya kimlik iddialarının empoze edilmesini temsil eder. [66]
Roma İmparatorluğu'nda Hristiyan şehitliği söz konusu olduğunda, anlaşmazlık ve ihtilaf sıkıntısı yoktur. [93] : 1-10
Minimalizm Düzenle
Chester Üniversitesi'nde Erken Hıristiyanlık profesörü Paul Middleton'a göre, şehit metinleri bir zamanlar tarihi yeniden inşa etmek için kullanılsa da, son zamanlarda bilimde bir değişiklik oldu. 1990'lardan başlayarak, farklı bilim adamları bağımsız olarak yeni bir minimalizm Bu metinleri yorumlamak için uygun bir yöntem olarak. Minimalizm, bir metnin orijinal amacı tarihsel değil de teolojik olduğunda, kendi yazısından başka bir tarih oluşturmak için kullanılamayacağını iddia eder. Bu görüş, mucizevi unsurlara sahip tüm metinleri menkıbesel fantazi ve kurgu olarak tanımlayarak onları gerçek tarihi metinlerden ayırmaktadır. [66] : 4 Middleton, doğrudan bir sonuç olarak, Hıristiyan şehitliği literatürü üzerine her "yeni yayının", daha küçük ve daha küçük bir "tarihsel olarak güvenilir" metinler dizisini listelediğini iddia eder. [66] : 4,5
Middleton'a göre minimalizm, tek güvenilir tarihsel metinleri Hristiyan olmayan metinler olarak kabul eder ve bu metinler önemli ölçüde geri çevrilmiştir. [66] : 4 Pagan tarihlerinin Hıristiyan tarihlere göre daha güvenilir olduğu görüşünün zorluğunun bir kısmı, Lavan ve Bayliss'in işaret ettiği gibi, onların arkeolojik desteğinin olmamasıdır. [94] : 110 Bu nedenle, tarihçi Diane Nunn Banks'in ortaya çıkan tartışmayı "hırçın, keskin ve iğrenç" olarak nitelendirdiği bazı bilim adamları tarafından buna verilen yanıt "önemli bir tartışma" olarak tanımlanıyor. [95] [93] : 205210
Banks, genellikle "maksimalist" olarak adlandırılan minimalizm karşıtlarının iki ayrı grup oluşturduğunu söylüyor: İlk maksimalist grup arkeolog William Dever ve etkili yayın olan Biblical Archeology Review tarafından temsil ediliyor, ikinci maksimalist grup ise İncil bilgini Iain Provan ve Egyptologist Kenneth tarafından temsil ediliyor. Mutfak. Provan, minimalistleri önceden belirlenmiş ideolojilerine göre çalışmakla suçlar. [93] : 211 Minimalistler Thomas L. Thompson ve Philip Davies, ideolojilerinin çağrıldığını söylerken Tarih, Banks, standart sözlüklerin hiçbirindeki tarihçiler listesinde hiçbir İncil tarihçisi olmadığına dikkat çekiyor. [93] : 1 "Din ya da Sami dilleri bölümlerinde eğitim almış hiç kimsenin girişi yok". Banks, bu durumun muhtemelen ideolojik bir önyargıya kanıt oluşturduğunu iddia ediyor, ancak yine de bu tartışmanın "İncil metinlerinin amacı ve niyeti ve bunların tarihsel yeniden inşa için doğru kullanımı, metinlerin değerlendirilmesi meseleleri hakkında uzun süredir devam eden tartışmanın bir uzantısı" olduğunu söylüyor. , kanıt ve argüman, tarihsel yöntemin tüm özellikleri". [93] : 1213
Gibbon Düzenle
Bu "uzun süredir devam eden tartışma", Gibbon ve Bowersock gibi tarihçilerle başlamış olarak görülebilir. Hıristiyan şehit hesapları ilk olarak, son derece anti-klerik ve laik Aydınlanma sırasında, özellikle de o dönemin siyasi ve entelektüel tenoru içindeki kendi bağlamından ve kendi Hıristiyan karşıtı önyargılarından etkilenen Edward Gibbon tarafından eleştirildi. [96] [97] : 586 Tarihçi Patricia Craddock'a göre, Gibbon'un Tarihi, yalnızca önyargılarının yöntemini etkilediği ve "savcı avukat rolü için tarihçi rolünü terk etmesine" izin verdiği durumlarda başarısız olan bir başyapıttır. [97] : 582 Buna göre, Gibbon'un kendisi uzun süredir devam eden tartışmanın bir yönü haline geldi. [98] [97] : 569
Gibbon, Hıristiyan şehit hesaplarının zulümlerin sayısını ve barbarlığını abarttığını iddia etti. Daha sonraki bilim adamları bunun üzerine inşa ettiler ve “şehitler kültünü” yaratmak için mübalağanın gerekli olduğunu ileri sürdüler. Hıristiyan kimlik, Yahudi ve Roma kimliklerinden ayrıdır. [99] [100] Çoğunlukla orta çağda olsa da abartı ve tahrif edildi ve şehitlerin erken Hıristiyan kimliği üzerinde güçlü bir etkisi oldu, ancak Bethany ve Chicago Seminerleri'nden Dean ve ilahiyat profesörü Graydon F. Snyder eski metinleri kullanıyor ve arkeolojik kanıtlar ("edebi olmayan nitelikteki tüm kanıtlar: . mevcut binalar, yapılı-biçimler, semboller, sanat, cenaze uygulamaları, yazıtlar, mektuplar, kayıtlar ve hatta müzik" olarak tanımlanır), şehitler kültünü iddia etmek için yaptı. Konstantin'den sonra başlamadığı için erken kayıtları etkilemez. [101] : 173
Modern yazarların çoğu, Büyük zulmün ciddiyeti konusunda Gibbon'dan daha az şüphecidir. Diocletian tarihçisi Stephen Williams'ın 1985'te yazdığı gibi, "icat için bir pay bıraksak bile, geriye kalan yeterince korkunçtur. Gibbon'un aksine, benzer şeyleri deneyimleyen bir çağda yaşıyoruz ve bu medeni şaşkınlık gülümsemesinin ne kadar yersiz olduğunu biliyoruz. Her şey en kötü hayallerimiz kadar kötü olabilir, olmuştur da." [102]
Orijinallik Düzenleme
Otantik Hıristiyan hesaplarının, tarihlerinin ve diğer Konstantin öncesi şehitlik kanıtlarının sayısı yoğun bir şekilde tartışılmaktadır. Şehitlerin İşleri, (Latince, Açta Şehitliği), erken yüzyılların şehitlerinin tutuklanması, sorgulanması, kınanması, infazı ve gömülmesinin tüm çeşitli hesaplarını (acta, gesta, tutkular, şehitler ve efsaneler) içerir. [103] Bu anlatıların çoğu, anlattıkları olaylardan çok sonra yazıldığından, tarihsellik bakımından farklılık gösterir. [104] : 527,528 Hippolyte Delehaye'nin sınıflandırma kriteri, metinlerin üç gruba ayrılmasını sağlar:
- 1. Resmi kayıtlar ve doğrudan tanıklıkların hesapları.
- 2. Birinci gruba ait belgelere veya en azından belirli sayıda güvenli tarihsel öğeye dayanan anlatılar.
- 3. Daha sonraki romanlar veya menkıbe fantezileri. [105]
Birinci kategorinin büyük ölçüde tarihsel olduğu ve üçüncü kategorinin, ikinci kategoride tarihi olmayan kurgu tartışma merkezleri olduğu konusunda genel bir kabul vardır. [106] Píerre Maraval'a göre, bu metinlerin çoğu ruhsal olarak "okuyucularını eğitmek için yazılmıştır ve asıl amaçları tarih yazmak değil, mükemmel tanıklığın görüntüsünü vermektir". Maraval sözlerine şöyle devam ediyor: Acta ve tutkular modern okuyucunun zulümlerin gerçekliğini ve topluluklarının onları nasıl hissettiğini anlamasını sağlamak için yeterince otantik tarihsel veriyi korumuştur. [107]
Eusebius'un özgünlüğü de bu uzun tartışmanın bir yönü olmuştur. Eusebius taraflıdır ve Barnes, Eusebius'un özellikle kronolojide (ve Konstantin'e aşırı bağlılık yoluyla) hatalar yaptığını söyler, ancak iddialarının çoğu, büyük ölçüde orijinal kaynaklardan dikkatle alıntılanan kapsamlı alıntıları içeren yöntemi nedeniyle güvenilir olarak kabul edilir. kayıp. [108] [51] : 164 [109] Örneğin, Eusebius, "Marcus imparatorluk iktidarında [Pius] ile ilişkiliyken [138-161], Pius [Hıristiyan olmanın cezai doğasıyla ilgili olarak] Larisa, Selanik ve Atina şehirlerine ve tüm Yunanlılara. Melito'nun Özür dilemesi ve Justin'in Özürleri'nin el yazması, metinde yalnızca küçük değişikliklerle aynı sözde imparatorluk mektubunu sunar. Hıristiyanların olduğu ilke eo ipso suçlular, 161'den hemen sonraki yıllarda iyi bir şekilde kanıtlanmıştır. Galyalı Hıristiyanlarla ilgili imparatorluk mektubunda, Melito'nun Savunmasında saldırıya uğradığı ve Justin ve arkadaşlarının 161 arasında yargılanıp idam edildiği suçlamayı sağladığı varsayılmaktadır. ve 168". Barnes'a göre, Eusebius böylece söylediklerinin çoğunda desteklenir.[36]
Gönüllülük Düzenle
G. E. M. de Ste. Croix, erken dönem Hıristiyan şehitlerini üç kategoriye ayırır: şehitlik için gönüllü olanlar, gönüllü olmayan ancak davranışları, yani itaat etmeyi reddeden, onu çekenler ve kendi açılarından herhangi bir açık eylemde bulunmadan yetkililer tarafından takip edilenler. [110] Eusebius'un eserinde bahsettiği 91 Filistinli şehitten Filistin Şehitleri, Ste. Croix, geri kalan 47 kişiden 44'ünün, 13'ünün gönüllü olduğunu, 18'inin "dikkati üzerine çektiğini" ve 16'sının "aranmış olabileceğini" söyledi. Ste. Croix daha sonra ilk iki kategoriyi geniş bir "gönüllü şehitlik" tanımında birleştirir ve onları toplam şehit sayısından hariç tutar. [111]
Felsefe profesörü Alan Vincelette, Ste. Croix'in gönüllü şehitlik sınıflandırması çok geniştir, ilk dört yüzyılın incelenmesi bunun var olduğunu gösterir, ancak Ste yerine toplam şehitlerin sadece %12'sini oluşturduğunu gösterir. Croix'in %75'i. [112] Herbert Musurillo, çevirmen ve bilim adamı Hıristiyan şehitlerin İşleri Giriş St. Croix'in "başlangıçta sadece yetersiz kanıt bulunan Hıristiyan şehitliğinin gönüllülüğünü abarttığını söylüyor. Acta. [39]
Paul Middleton, gönüllü şehitliğin geçerliliğini "proto-ortodoks Hıristiyan şehitliğinin" bir alt kümesi olarak ve hepsini sayısal toplamda dahil ederek savunuyor. [66] Aziz Kıbrıslıların İşleri, "Kitlesel gönüllü şehitlik eylemine katılanların gerçek şehitlerden başka bir şey olduğuna dair metinde hiçbir şey yok". İçinde Perpetua'nın Tutkusu Halihazırda hapiste olanları güçlendirmek için gelen Hıristiyan lider, "kendiliğinden vazgeçen" biri olarak tanımlanıyor. [66] : 21 Asya valisi Arrius Antonius, bir grup Hristiyan'ın şehit edilmelerini talep etmesine, birkaçının ölüm emrini vererek ve geri kalanına şöyle cevap verdiğinde: "Ey zavallılar, ölmek istiyorsanız, kayalıklarınız ve uçurumlarınız var. ilmikler", Tertullian, kendisinin (Tertullian) ve Hristiyan kardeşlerinin Roma misillemesinden korkmadıklarını, bunun yerine "onların cezasını çekmeye davet ettiklerini" söyleyerek gönüllü tutuklamayı destekliyor gibi görünüyor. [66] : 21
G.W. Bowerstock, gönüllü şehitliğin yeterince yaygın olduğunu, ikinci yüzyılın sonunda Kilise yetkililerinin bunu bastırmaya çalıştığını ve üçüncü ve dördüncü yüzyıllarda, bu yetkililerin "şehitlik tacını" kimin alacağını ve kimin "şehitlik tacını" alacağı konusunda keskin bir ayrım yapmaya başladığını belirtiyor. "istenilen [gönüllü] şehitlik ile zulüm sonucu ortaya çıkan daha geleneksel tür arasında" olmaz. [113] Middleton'a göre, gönüllülük, daha sonraki Hıristiyanlıkta gerçekten eleştirilen radikal bir şehitlik biçimi olarak görülebilir, ancak gönüllüler aynı zamanda "erken Hıristiyan geleneğinde şehitler olarak değerlendirildi". [66] : 22
Sayılar Düzenle
Ste. Croix'in Büyük Zulüm sırasında şehit düşenlerin toplam sayısıyla ilgili tahmini, tamamen Eusebius'un kendi bölgesinde kendi bölgesinden şehitlerin tam bir hesabını üretmeyi amaçladığına olan inancına bağlıdır. Filistin Şehitleri, ancak Eusebius'un amaçları tartışmalıdır. [114] [55] : 535f Ste. Croix, Eusebius'un amaçlarının metinden açıkça anlaşıldığını savundu. Şehitler: Eusebius, Caesarea'nın 310'daki şehitliklerini (şehirde gerçekleşen sonuncusu) tanımladıktan sonra, Phaeno'daki daha sonraki toplu infazları tanımladıktan sonra "Cæsarea'da zulüm döneminin tamamında meydana gelen şehitlikler böyleydi" diye yazar, Eusebius, "Bu şehitlikler Filistin'de tam sekiz yıl boyunca gerçekleştirildi ve bu, zamanımızdaki zulmün bir tanımıydı" diye yazıyor. [115]
Timothy Barnes, Eusebius'un niyetinin Ste kadar geniş olmadığını iddia ediyor. Croix savunuyor. Barnes'ın görüşüne göre, Eusebius'un niyeti tüm şehitlerin kapsamlı bir hesabını vermek değildi. [17] : 154 Barnes, makalenin uzun baskısının önsözünden alıntı yapar. Şehitler "Öyleyse, çeşitli bölgelerde ünlü olan çatışmaların, bölgelerindeki savaşçılarla birlikte yaşayanlar tarafından yazılması gerektiği ortaya çıktı. Ama benim için, konuşabilmem için dua ediyorum. Şahsen görüştüğüm kişilerden", başka yerlerde bahsedildiği gibi bahsetmediği bazılarının olduğunu belirtir. [116] [36] Hollanda, Groningen Üniversitesi'nde Dini Araştırmalar Fahri Profesörü Jan Bremmer şöyle yazıyor: "Bildiğimiz gibi, Eusebius'un eski şehit anlatılarını başlıklı bir kitapta topladığını Eski Şehitler Koleksiyonu, Eusebius'un hayatta kalan metinlerinde bahsetmediği bir dizi şehit anlatıları olacaktır". Bremmer, Eusebius'un veya Augustine'nin bildikleri her şehidi metinlerine dahil etmelerini beklemek için hiçbir neden olmadığını savunuyor.[117] Eusebius ' metni ayrıca şehitlerin isimleri açıklanmayan yoldaşlarını ve Filistinlilere dayalı hesaplarda yer almayan itirafçıları da ifşa ediyor. Şehitler. [118]
Edward Gibbon, (Eusebius'un ifadesinin belirsizliğinden yakındıktan sonra), Büyük zulümde şehit sayısıyla ilgili ilk tahminini, Filistin Şehitleribunu kapsanan yıllara bölerek, onu Filistin eyaleti tarafından temsil edilen Roma dünyasının toplam nüfusunun kesriyle çarparak ve bu rakamı toplam zulüm dönemiyle çarparak iki binden daha az bir sayıya ulaştı. [119] [120] Bu yaklaşım, bölgedeki şehit sayısına bağlıdır. Filistin Şehitleri eksiksiz olmak, nüfusun doğru bir şekilde anlaşılması ve imparatorluk genelinde eşit dağılımı. 1931'de Goodenough, Gibbon'un tahminine karşı çıktı, çünkü diğerleri, tahminlerinde büyük farklılıklarla takip etti, Hıristiyanların sayısı 6 milyondan azdan, 300 yılına kadar 300 milyonluk bir imparatorlukta 15 milyona kadar değişti. 6 milyon Hristiyan öldü, yani altmış bin kişi. [121] Sonraki diğer tahminler, Gibbon'un temel metodolojisini izlemiştir. [122] Anglikan tarihçi W.H.C. Frend, bu sayı tartışmalı olsa da, "Büyük zulüm"de 3.000-3.500 Hıristiyanın öldürüldüğünü tahmin ediyor. [123]
Ste. Croix'in nihai rakamlara karşı uyarıları, etkiyi ifade eder: "Sadece şehitlik istatistikleri, bir bütün olarak Hıristiyanların çektiği acıların güvenilir bir göstergesi değildir". [111]
85'in sonunda veya MS 86'nın başında [2] Daçya kralı Duras, birliklerine Tuna nehrinin güney rotasındaki Roma eyaleti Moesia'ya saldırmalarını emretti. Dacian ordusu, genellikle Decebalus adlı sonraki kralla aynı ve aynı olarak anılan Diurpaneus tarafından yönetiliyordu, ancak bu varsayımlar belirsiz bir şekilde kurulmuş ve sorunlu olmaya devam ediyor. [3] Vali Oppius Sabinus ve kuvvetleri, muhtemelen V. Alaudae, yok edildiler. [2]
Bu saldırının ardından, Domitian, Praetorian Muhafız Valisi Cornelius Fuscus ile birlikte bizzat Moesia'ya geldi, eyaleti Moesia Inferior ve Moesia Superior olarak yeniden düzenledi ve Dacia'ya gelecekte bir saldırı planladı. Kuvvetlerini yenilemek ve bu bölgedeki Roma ordusunu büyük ölçüde güçlendirmek için Dalmaçya'dan IV Flavia ve iki lejyon daha, I ve II Adiutrix, batı illerinden Moesia'ya taşındı. Sirmium bölgesi, nesli tükenmekte olan Daçya sınırında tek bir komuta sahibi olmak için Moesia Superior'a bağlandı. [2]
Tarihçiler daha sonra ne olduğu konusunda ikiye bölünmüş durumda. A. Mócsy, komutu Fuscus'a devrettikten sonra, Domitian'ın aynı yıl Roma'ya döndüğünü, Fuscus'un ise eyaletteki Daçyalı işgalcileri temizlediğini öne sürüyor. [4] Ancak E. T. Salmon ve M. Bunson'a göre, Domitian başarılı operasyonları bizzat yönetti ve ardından çifte zaferi kutlamak için Roma'ya döndü. [5] [6]
Aynı yıl (86), Daçyalılara karşı ilk başarıdan sonra, Cornelius Fuscus Tuna'yı geçti. Ancak Fuscus'un kendisi savaşta ölürken ordusu pusuya düşürüldü ve yok edildi. [4]
Grumeaza, bu zaferden sonra Diurpaneus'un "on vahşi adam kadar güçlü" anlamına gelen bir terim olan Decebalus adını aldığını öne sürdü. [7]
Savaştan sonra olayların seyri belirsizdir ve tatmin edici bir kronolojik yeniden yapılandırma mümkün değildir. Suetonius, (Daçyalılara karşı) "farklı başarılara sahip birkaç savaş" olduğundan bahseder. [8] Germania Superior'daki Roma ordusunun komutanı Lucius Antonius Saturninus isyan etti. [6] Ayrıca, Iazyges, Marcomanni ve Quadi, Daçya savaşı için Domitian'a asker vermeyi reddetti. Domitian barış elçilerini öldürüp onlara saldırdı, sonra Ren sınırına doğru yola çıktı. Romalılar orada bir yenilgiye uğradıktan sonra Pannonia'ya dönmek zorunda kaldı. Bütün bu sorunlar Roma saldırısını durdurdu ve şimdi Daçya kralı olan Decebalus, kardeşi Diegis'i genel temsilcisi olarak göndererek barış için dava açtı. [9] Anlaşmanın şartlarına göre, Decebalus Romalı savaş esirlerini geri verdi, ancak kendisine savunma tahkimatları inşa etmesine yardım eden bir dizi Romalı mühendis de ödünç verildi. Romalılar yıllık 8 milyon sesterce sübvansiyon ödeyecekti [10] ve Decebalus, Roma'nın müşteri kralı olarak tanındı. [11]
Domitian'ın saltanatının geri kalanı boyunca Dacia nispeten barışçıl bir bağımlı krallık olarak kaldı, ancak Decebalus savunmasını güçlendirmek için Roma parasını kullandı. [12] Domitian muhtemelen Daçyalılara karşı yeni bir savaş istedi ve Yukarı Moesia'yı Suriye'den getirilen iki süvari birliği ve Pannonia'dan getirilen en az beş kohortla takviye etti. Trajan, Domitian'ın politikasına devam etti ve Yukarı Moesia'nın yardımcı kuvvetlerine iki birlik daha ekledi ve ardından Daçya savaşları için asker birikimini kullandı. [13] [14]
İçindekiler
Aile Düzenleme
Marcus Cocceius Nerva, Roma'nın 50 kilometre kuzeyindeki Narni köyünde, Caligula (37-41) döneminde hükümdarlık konsülü olan Marcus Cocceius Nerva ve Sergia Plautilla'nın oğlu olarak dünyaya geldi. [2] Eski kaynaklar tarihi 30 veya 35 olarak bildirir. [3] Daha önceki İmparator Otho'nun erkek kardeşi Lucius Salvius Otho Titianus ile evlenen Cocceia adında en az bir onaylanmış kız kardeşi vardı. [2]
Flavian hanedanının kurucusu Vespasian gibi, Nerva da Roma'nın seçkinlerinden değil, İtalyan soylularının bir üyesiydi. [4] Bununla birlikte, Cocceii, Cumhuriyet'in son dönemleri ile İmparatorluğun ilk dönemlerinin en saygın ve önde gelen siyasi aileleri arasındaydı ve birbirini izleyen her nesilde konsüllükler elde etti. Nerva'nın baba tarafından doğrudan ataları, tümü Marcus Cocceius Nerva olarak adlandırılır, İmparator Augustus döneminden (MÖ 27 - MS 14) imparatorluk çevreleriyle ilişkilendirilmiştir. [5]
Büyük dedesi MÖ 36'da Konsül (yerine geçti ve tahttan çekildi) ve aynı yıl Asya Valisi oldu. Büyükbabası 21 veya 22 Temmuz'da Konsül Suffect oldu ve İmparator Tiberius'un (MS 14–37) kişisel bir arkadaşı olarak biliniyordu, 23'ten itibaren Capri'de gönüllü olarak inzivaya çekilmesi sırasında imparatora eşlik etti ve 33'te öldü. Nerva'nın babası nihayet İmparator Caligula'nın altında konsüllüğe kavuştu. Cocceii, Sergia Plautilla'nın kardeşi Gaius Octavius Laenas ve Tiberius'un büyük torunu Rubellia Bassa'nın evliliği yoluyla Julio-Claudian hanedanıyla bağlantılıydı. [4]
İmparatorluk hizmeti
Nerva'nın erken yaşamının veya kariyerinin büyük bir kısmı kaydedilmemiştir, ancak görünüşe göre olağan idari veya askeri kariyeri takip etmemiştir. 65 yılında praetor seçildi ve ataları gibi imparatorluk çevrelerinde yetenekli bir diplomat ve stratejist olarak hareket etti. [2] İmparator Nero'nun danışmanı olarak, 65 yaşındaki Pisonya komplosunun ortaya çıkarılmasına ve ortaya çıkarılmasına başarılı bir şekilde yardım etti. Soruşturmaya kesin katkısı bilinmiyor, ancak hizmetleri, Nero'nunkine eşit ödüller kazandığından, önemli olmalı. muhafız valisi Tigellinus. Genellikle askeri zaferler için ayrılmış olan zafer onurunu ve heykellerini sarayın her yerine yerleştirme hakkını aldı. [2]
Çağdaş şair Martial'e göre Nero, Nerva'nın edebi yeteneklerini de yüksek itibarla tuttu ve onu "zamanımızın Tibullus'u" olarak selamladı. [6] Nero'nun maiyetinin bir diğer önde gelen üyesi, 40'lı yıllarda askeri zaferleri kutlamış eski ve saygın bir general olan Vespasian'dı. Görünüşe göre Vespasian, imparatorluk danışmanı olarak görev yaptığı süre boyunca Nerva ile arkadaş olmuş ve Vespasian 67'de Yahudi savaşı için yola çıktığında ondan Vespasian'ın en küçük oğlu Domitian'a göz kulak olmasını istemiş olabilir.[7]
Nero'nun 9 Haziran 68'deki intiharı Julio-Claudian hanedanının sonunu getirdi ve dört imparatorun kaotik Yılı'na yol açtı. 21 Aralık 69. Nerva'nın 69 sırasında nerede olduğu hakkında neredeyse hiçbir şey bilinmiyor, ancak Otho'nun kayınbiraderi olmasına rağmen, Flavianların en eski ve en güçlü destekçilerinden biri gibi görünüyor. [8]
Bilinmeyen hizmetler için, 71'de Vespasian'ın saltanatının başlarında bir konsüllükle ödüllendirildi. Bu, yalnızca yeni rejimin başlarında bu görevi üstlendiği için değil, aynı zamanda (daha az prestijli bir konsüllük yerine) sıradan bir konsüllük olduğu için dikkate değer bir onurdu. Konsüllük), onu Vespasianus döneminde bu şekilde onurlandırılan birkaç Flavian olmayandan biri yapıyor. [8] 71'den sonra Nerva, muhtemelen Vespasian (69-79) ve oğulları Titus (79-81) ve Domitian (81-96) altında göze çarpmayan bir danışman olarak kariyerine devam ederek, yine tarihsel kayıtlardan kaybolur.
89'da Saturninus'un isyanı sırasında yeniden ortaya çıktı. 1 Ocak 89'da Germania Superior valisi Lucius Antonius Saturninus ve Mainz'deki iki lejyonu Legio XIV Gemina ve Legio XXI Rapax, Roma İmparatorluğu'na karşı ayaklandı. Chatti kabilesinden. [9] Germania Inferior valisi Lappius Maximus, Rhaetia savcısı Titus Flavius Norbanus'un yardımıyla hemen bölgeye taşındı. Yirmi dört gün içinde isyan bastırıldı ve Mainz'deki liderleri vahşice cezalandırıldı. İsyancı lejyonlar Illyricum cephesine gönderilirken, yenilgiye yardım edenler gerektiği gibi ödüllendirildi. [10]
Domitian, isyanı izleyen yılı konsolosluğu Nerva ile paylaşarak açtı. Yine, onur Nerva'nın komployu ortaya çıkarmada bir rol oynadığını, belki de Nero'nun altındaki Pisonya komplosu sırasında yaptığına benzer bir şekilde. Alternatif olarak, Domitian rejimin istikrarını ve statükosunu vurgulamak için Nerva'yı meslektaşı olarak seçmiş olabilir. [8] İsyan bastırılmıştı ve İmparatorluk düzene dönebilirdi.
Katılım Düzenleme
18 Eylül 96'da Domitian, mahkeme yetkilileri tarafından düzenlenen bir saray komplosunda öldürüldü. [11] Fasti OstiensesOstian Takvimi, aynı gün Senato'nun Marcus Cocceius Nerva'yı imparator ilan ettiğini kaydeder. [12] Siyasi tecrübesine rağmen, bu dikkate değer bir seçimdi. Nerva yaşlı ve çocuksuzdu ve kariyerinin çoğunu kamuoyundan uzakta geçirmişti ve hem eski hem de modern yazarları Domitian'ın suikastına karıştığı konusunda spekülasyon yapmaya sevk etmişti, ancak olası katılımının olmaması onu Domitian fraksiyonu tarafından kabul edilebilir kılabilirdi. [13] [14]
Cassius Dio'ya göre, komplocular suikasttan önce potansiyel bir halef olarak Nerva'ya yaklaştılar, bu da onun en azından komplodan haberdar olduğunu gösteriyor. [15] [16] Buna karşılık Suetonius, Nerva'dan bahsetmez, ancak rolünü incelik nedeniyle atlamış olabilir. Suetonius'un eserlerinin Nerva'nın doğrudan torunları Trajan ve Hadrian tarafından yayınlandığı göz önüne alındığında, hanedanın katılımını cinayete borçlu olduğunu önermek onun için daha az hassas olurdu. [15] Öte yandan, Nerva, İmparatorlukta yaygın bir desteğe sahip değildi ve bilinen bir Flavian sadıkçısı olarak, sicili onu komploculara önermezdi. Kesin gerçekler tarih tarafından gizlenmiştir,[17] ancak modern tarihçiler Nerva'nın yalnızca Senato'nun inisiyatifiyle, suikast haberinin yayınlanmasından saatler sonra İmparator ilan edildiğine inanmaktadır. [12]
Yaşı ve zayıf sağlığı nedeniyle olası bir aday gibi görünmese de, Nerva tam olarak yaşlı ve çocuğu olmadığı için güvenli bir seçim olarak kabul edildi. [18] Ayrıca, Flavian hanedanı ile yakın bağlantıları vardı ve Senato'nun önemli bir bölümünün saygısını kazandı. Nerva, Nero'nun ölümünden kaynaklanan anarşiyi görmüştü, birkaç saatliğine bile tereddüt etmenin şiddetli iç çatışmalara yol açabileceğini biliyordu. Daveti reddetmek ve isyanları riske atmak yerine kabul etti. [19] İç savaştan kaçınmak için karar aceleye getirilmiş olabilir, ancak ne Senato ne de Nerva, Domitian'a karşı komploya dahil olmuş gibi görünmüyor. [20]
Nerva'nın imparator olarak tahta çıkmasının ardından Senato lanet olası hatıralar Domitian hakkında: heykelleri eritildi, kemerleri yıkıldı ve adı tüm kamu kayıtlarından silindi. [21] [22] Birçok durumda, Cancelleria Rölyeflerinde bulunanlar gibi Domitian'ın mevcut portreleri, Nerva'nın benzerliğine uyması için basitçe yeniden oyulmuştur. Bu, yeni görüntülerin hızlı bir şekilde üretilmesine ve önceki malzemelerin geri dönüştürülmesine izin verdi. [23] Buna ek olarak, Domitian'ın Palatine Tepesi'ne diktiği Flavian Sarayı olarak bilinen devasa sarayın adı "Halkın Evi" olarak değiştirildi ve Nerva'nın kendisi Vespasian'ın Sallust Bahçeleri'ndeki eski villasına yerleşti. [24]
Yönetim Düzenleme
Hükümet değişikliği, özellikle Domitian'ın saltanatı sırasında sert bir şekilde zulme uğrayan senatörler tarafından memnuniyetle karşılandı. Nerva, destekçilerine karşı derhal bir iyi niyet göstergesi olarak, görevde kaldığı sürece hiçbir senatörün idam edilmeyeceğine alenen yemin etti. [25] Vatana ihanete dayalı yargılamalara son verilmesi çağrısında bulundu, bu suçlamalarla hapsedilenleri serbest bıraktı ve sürgüne gönderilen birçok kişiye af verdi. [22]
Domitian tarafından el konulan tüm mallar ailelerine iade edildi. [22] Nerva ayrıca Senato'yu hükümetine dahil etmeye çalıştı, ancak bu tamamen başarılı olmadı. Büyük ölçüde bilinen ve güvenilen arkadaşlarına ve danışmanlarına güvenmeye devam etti ve Senato'nun Domitian yanlısı fraksiyonu ile dostane ilişkiler sürdürerek, hayatına karşı en az bir komplonun nedeni olabilecek düşmanlığa maruz kaldı. [26] [27]
Suetonius, halkın Domitian'ın ölümünde kararsız olduğunu söylediğinden, Nerva Roma halkı arasında destek kazanmak için bir dizi önlem almak zorunda kaldı. Bu zamana kadar gelenek olduğu gibi, bir imparator değişikliğinin beraberinde halka ve orduya cömert bir hediye ve para ödemesi getirmesi bekleniyordu. Buna göre, bir congiarium Vatandaşlara kişi başına 75 dinar verilirken, Praetorian Muhafız askerleri bir donivum bu kişi başına 5000 denarii kadar olabilir. [28] Bunu, en muhtaç Romalıların vergi yükünü hafifletmeyi amaçlayan bir dizi ekonomik reform izledi. [29]
Nerva, en yoksullara 60 milyon sesterceye kadar arazi tahsisi verdi. [25] Ebeveynleri ve çocuklarını %5'lik bir veraset vergisinden muaf tuttu ve muhtaç ailelerin çocuklarını desteklemek için belediyelerine %5 faiz ödemeleri koşuluyla İtalyan toprak sahiplerine borç verdi - daha sonra genişletilen beslenme programları Trajan, Antoninus Pius ve Marcus Aurelius tarafından. [30] Ayrıca, Roma eyaletlerine çok sayıda vergi havale edildi ve ayrıcalıklar verildi. [28] Yani, hak ihlallerini ortadan kaldırdı. Fiscus Iudaicusİmparatorluktaki tüm Yahudilerin ödemek zorunda olduğu ek vergi: sikkelerinden bazıları efsaneyi taşıyor. FISCI IUDAICI CALUMNIA SUBLATA (Yahudi vergisine ilişkin kötü niyetli kovuşturmanın kaldırılması). Madeni paralar, Neptün'ün onuruna Sirk'e yeni oyunlar eklediğini gösteriyor. Diğer madeni paralar, onun saltanatını Domitian'ınkiyle karşılaştıran eşitlik, adalet ve özgürlük gibi emperyal ideallere atıfta bulunur.
Çok geçmeden, Nerva'nın harcamaları Roma ekonomisini zorladı ve belki de bir zamanlar Syme'nin önerdiği ölçüde yıkıcı olmasa da, [31] harcamaları büyük ölçüde azaltmak için özel bir ekonomi komisyonunun kurulmasını gerektirdi. [32] En gereksiz dini kurbanlar, oyunlar ve at yarışları kaldırıldı ve Domitian'ın gemilerin, mülklerin ve hatta mobilyaların açık artırmaya çıkarılması dahil olmak üzere eski mülklerinden yeni gelir elde edildi. [25] Domitian'ın gümüş ve altın heykellerinden büyük miktarlarda para elde edildi ve Nerva, onun onuruna benzer resimlerin yapılmasını yasakladı. [22]
Sadece kısa bir süre hüküm sürdüğü için, Nerva'nın bayındırlık işleri azdı, bunun yerine Flavian yönetimi altında başlatılan projeleri tamamladı. Bu, Roma yol sisteminin kapsamlı onarımlarını ve su kemerlerinin genişletilmesini içeriyordu. [33] İkinci program, suistimallere son verilmesine yardımcı olan ve daha sonra Roma'nın su temini üzerine önemli bir çalışma yayınlayan eski konsolos Sextus Julius Frontinus tarafından yönetildi. De Aquis Urbis Romae. [34] Nerva'nın altında inşa edilen tek önemli yer işareti, ambar olarak bilinen bir tahıl ambarıydı. Horrea Siniri[35] ve Domitianus tarafından başlatılan ve Augustus Forumu'nu Barış Tapınağı'na bağlayan küçük bir İmparatorluk Forumu. [36] Kısmen Via dei Fori Imperiali onu kestiği için çok az şey kaldı.
Veraset krizi Düzenle
Nerva'nın Senato ve Roma halkı arasında popüler kalmaya yönelik tedbirlerine rağmen, suikasttan hemen sonra onun tanrılaştırılmasını isteyen orduda Domitian'a destek güçlü kaldı. [21] Praetorian Muhafız askerlerini yatıştırmak amacıyla Nerva, Domitian'a karşı baş komploculardan biri olan valileri Titus Petronius Secundus'u görevden aldı ve onun yerine eski bir komutan olan Casperius Aelianus'u getirdi. [37]
Aynı şekilde cömert donivum Onun katılımının ardından askerlere bahşedilen askerin, şiddetli rejim değişikliğine karşı herhangi bir protestoyu hızla susturması bekleniyordu. Ancak Praetorianlar bu önlemleri yetersiz buldular ve Domitian'ın suikastçılarının infazını talep ettiler, ancak Nerva bunu reddetti. [38] Bu durumdan memnuniyetsizliğin devam etmesi, nihayetinde Nerva'nın saltanatının en ağır krizine yol açacaktır.
Domitian'ın ölümünün ardından iktidarın hızlı transferi bir iç savaşın patlamasını engellemiş olsa da, Nerva'nın bir imparator olarak konumu çok geçmeden çok savunmasız olduğunu kanıtladı ve iyi huylu doğası otoritesini savunma konusunda isteksizliğe dönüştü. Üyeliği üzerine, ihanet davalarının durdurulmasını emretti, ancak aynı zamanda Senato tarafından muhbirlerin kovuşturulmasının devam etmesine izin verdi. Bu önlem, herkesin kişisel düşmanlarla hesaplaşmaya çalışırken kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmesi nedeniyle kaosa yol açtı ve konsolos Fronto'nun, Domitian'ın tiranlığının nihayetinde Nerva'nın anarşisine tercih edilir olduğunu ünlü bir şekilde söylemesine yol açtı. [22] 97'nin başlarında, senatör Gaius Calpurnius Piso Crassus Frugi Licinianus liderliğindeki bir komplo başarısız oldu, ancak Nerva bir kez daha komplocuları ölüme göndermeyi reddetti, bu da Senato'nun onaylamamasına neden oldu. [39] [40]
Durum, net bir halefinin olmamasıyla daha da ağırlaştı ve Nerva'nın yaşlılığı ve hastalığı nedeniyle daha acil hale geldi. [41] Kendi öz çocukları yoktu ve yalnızca siyasi göreve uygun olmayan uzak akrabaları vardı.İmparatorluktaki valiler veya generaller arasından bir halef seçilmesi gerekecekti ve görünen o ki, Nerva 97'de Suriye'nin güçlü valisi Marcus Cornelius Nigrinus Curiatius Maternus'u evlat edinmeyi düşünüyordu. [42] Buna, daha popüler olan askeri komutan Marcus Ulpius Traianus'u destekleyenler tarafından gizlice karşı çıkıldı. [42]
Ekim 97'de Casperius Aelianus liderliğindeki Praetorian Muhafızları İmparatorluk Sarayı'nı kuşatıp Nerva'yı rehin aldığında bu gerilim doruğa ulaştı. [27] Taleplerine boyun eğmek zorunda kaldı, Domitian'ın ölümünden sorumluları teslim etmeyi kabul etti ve hatta asi Praetorianlara teşekkür eden bir konuşma yaptı. [43] Domitianus'un eski mabeyincisi Titus Petronius Secundus ve Parthenius arandı ve öldürüldü. Nerva bu saldırıda zarar görmedi, ancak otoritesi onarılamayacak kadar hasar gördü. [27] Trajan daha sonra muhafızlara Nerva'yı evinde kuşatma emri veren komutanları gönderdi.
Hem ordunun hem de halkın onayına sahip bir varisinin desteği olmadan konumunun artık savunulamayacağını anladı. [37] [44] Kısa bir süre sonra, Trajan'ın halefi olarak kabul edildiğini duyurdu, [27] ve bu kararla neredeyse tahttan çekildi. [45] [46] Trajan'a resmen Sezar unvanı verildi ve 98'de Cassius Dio'nun sözleriyle Nerva ile konsüllüğü paylaştı:
Böylece Trajan, Nerva'nın yaşayan akrabaları olmasına rağmen, Sezar ve daha sonra imparator oldu. Ancak Nerva, aile ilişkisini Devletin güvenliğinden üstün görmedi ve Trajan'ı evlat edinmeye daha az eğilimli değildi, çünkü ikincisi bir İtalyan ya da Italot yerine bir İspanyoldu, çünkü daha önce hiçbir yabancı Roma egemenliğini elinde tutmamıştı, çünkü o, daha önce Roma egemenliğini elinde tutmamıştı. bir adamın milliyetinden ziyade kabiliyetinde. [47]
Burada Cassius Dio tarafından popüler hale getirilen görüşün aksine, Nerva'nın halefi konusunda aslında çok az seçeneği vardı. Büyük bir krizle karşı karşıya kaldığında, zarar görmüş itibarını geri kazanabilecek bir adamın desteğine umutsuzca ihtiyacı vardı. [44] Yeterli askeri deneyime, konsolosluk geçmişine ve bağlantıları olan tek aday Trajan'dı. [37] Aynı şekilde, Edward Gibbon'un Nerva'nın bu vesileyle Beş İyi İmparator arasında evlat edinme yoluyla bir ardıllık geleneği kurduğuna dair iddiası modern tarihçiler arasında çok az destek bulmuştur. [48]
1 Ocak 98'de, dördüncü konsüllüğünün başlangıcında, Nerva özel bir görüşme sırasında felç geçirdi. [49] Kısa bir süre sonra ateşi düştü ve 28 Ocak'ta Sallust Bahçeleri'ndeki villasında öldü. [50] [51] Senato tarafından tanrılaştırıldı, [50] ve külleri Augustus Mozolesi'ne defnedildi. [52] Orada defnedilecek son Roma imparatoruydu.
Nerva'nın yerine, Roma halkı tarafından büyük bir coşkuyla karşılanan evlatlık oğlu Trajan geçti. Genç Pliny'ye göre, Trajan, Nerva'nın onuruna bir tapınağa adadı, [53] henüz hiçbir iz bulunamadı ve ölümünden on yıl sonrasına kadar Tanrılaştırılmış Nerva için bir hatıra para dizisi basılmadı. Ancak Cassius Dio'ya göre, Nerva'ya karşı isyandan sorumlu Muhafız valisi Casperius Aelianus, Trajan'ın tahta çıkması üzerine 'görevden alındı' (muhtemelen idam edildi). [54]
Bu dönemle ilgili yazılı kaynakların olmaması nedeniyle, Nerva'nın hayatının büyük bir kısmı karanlıkta kalmıştır. Nerva saltanatının hayatta kalan en önemli kaydı, 3. yüzyıl tarihçisi Cassius Dio tarafından yazılmıştır. Onun Roma TarihiAeneas'ın İtalya'ya gelişinden 229 yılına kadar yaklaşık bir bin yılı kapsayan, Nerva'nın ölümünden yüz yıldan fazla bir süre sonra bestelenmiştir. Daha fazla ayrıntı, kısaltılmış bir biyografi ile eklenmiştir. Epitome de Caesaribus4. yüzyıl tarihçisi Aurelius Victor tarafından yazıldığı iddia edilen bir eser.
Nerva'nın yaşamını daha ayrıntılı olarak betimlediği varsayılan daha kapsamlı bir metin, Tarihler, çağdaş tarihçi Tacitus tarafından. NS Tarihler 69'da imparator Nero'nun intiharından 96'da Domitian'ın ölümüne kadar geçen otuz yılı kapsayan Roma tarihinin bir öyküsüdür. Ancak, Yıl'ı kapsayan yalnızca ilk beş kitapla birlikte çalışmanın önemli bir kısmı kaybolmuştur. Dört İmparator kaldı. Ancak Gnaeus Julius Agricola biyografisinin girişinde Tacitus, Nerva'dan övgüyle bahseder ve saltanatını "Nerva Caesar'ın bir zamanlar uzlaşmaz olan şeyleri, egemenliği ve özgürlüğü harmanladığı en mutlu çağın şafağı" olarak tanımlar. [55]
Hayatta kalan tarihler, Nerva'nın kısa saltanatı hakkında eşit derecede olumlu konuşur, ancak hiçbiri politikaları hakkında önemli bir yorum sunmaz. Hem Cassius Dio hem de Aurelius Victor onun bilgeliğini ve ılımlılığını vurgular, [25] [56] Dio'nun Trajan'ı varisi olarak benimseme kararını överek. [47] Bu görüşler daha sonra 18. yüzyıl tarihçisi Edward Gibbon tarafından Roma İmparatorluğu'nun Gerileme ve Çöküş Tarihi. Gibbon, Nerva'yı 96'dan 180'e kadar Roma İmparatorluğu'nun "bilgelik ve erdemin rehberliğinde mutlak güç tarafından yönetildiği" beş ardışık hükümdar olan Beş İyi İmparator'un ilki olarak kabul etti. Bununla birlikte, Gibbon bile, halefleriyle karşılaştırıldığında, , Nerva başarılı bir saltanat için gerekli niteliklerden yoksun olabilir:
Nerva, zayıf yaşının, selefinin uzun tiranlığı altında çoğalan toplumsal kargaşa selini durduramadığını keşfetmeden önce, Domitian'ın suikastçılarından gelen moru zar zor kabul etmişti. Yumuşak huyluluğuna iyiler tarafından saygı duyuldu, ancak yozlaşmış Romalılar, adaleti suçlulara korku salması gereken daha güçlü bir karaktere ihtiyaç duyuyordu. [57]
Modern tarih bu duyguyu genişleterek Nerva'yı iyi niyetli ancak zayıf ve etkisiz bir hükümdar olarak nitelendirdi. Roma Senatosu, onun yönetimi altında yenilenen özgürlüklerden yararlandı, ancak Nerva'nın devlet maliyesini kötü yönetmesi ve ordu üzerindeki otorite eksikliği, nihayetinde Roma'yı önemli bir krizin eşiğine getirdi. [28] Casperius Aelianus'un önderliğindeki isyan, hiçbir zaman bir darbe olarak değil, imparatora baskı yapmak için hesaplanmış bir girişim olarak tasarlanmamıştı. [37] Trajan'ın benimsenmesi, halefi olarak saygın, güvenilir bir generalle güç tabanını genişletti. Murison, Nerva'nın gerçek yeteneklerinin aslında imparatorluğa uygun olmadığı sonucuna varıyor:
Nerva, öyle görünüyor ki, nihai "komite" adamıydı. Görünüşe göre büyük bir hatip değildi ve küçük gruplarda daha iyi çalıştığı, sorunlara genel olarak sakin yaklaşımının insanları etkileyeceği izlenimi uyandırıyor. [. ] Bununla birlikte, bugün iyi bilinen şey, "süper komite adamı" önemli bir idari görev üstlenirse, çoğu zaman, sonucun oldukça korkunç olduğudur. Roma gerçekten de felaketten kurtulmuştu, ancak neredeyse çağdaş yazarların söyledikleri konusunda "dikkatli" olmalarına rağmen, Nerva'nın yönetimi oldukça beceriksizdi. Bugünlerde "Peter İlkesi" olarak adlandırılan şeyin bir ders kitabı örneği olduğunu söylemek haksızlık olmaz. [58]
Bu nedenle, Roma tarihindeki yeri, Trajan-Antonine hanedanlarından önce çalkantılı olsa da gerekli bir boşluk olarak özetlenir. [18] Hükümdarlığı sırasında tamamlanan tek büyük kamu işi olan Nerva Forumu bile nihayetinde Forum Geçişiveya geçiş forumu. [59]
Nerva'yı anan iki modern heykel, onunla ilişkili kasabalarda bulunabilir. İngiltere'nin Gloucester kentinde, onuruna kurulmuş bir kasaba olan bir binicilik heykeli var. Southgate Caddesi'nin girişindedir. Ayrıca, doğduğu iddia edilen İtalya'daki Narni'de, Cocceio Nerva caddesinde bir heykel var. [60] [61]
Özel hayat
Domitian'ın siyasi ve askeri kariyeri yeterince başarılı olmamasına rağmen, özel işleri çok daha iyi bir durumdaydı. MS 70'de Vespasian, Domitian ile Titus'un kızı Julia Flavia arasında bir evlilik ayarlamaya çalıştı, ancak Domitian, Domitia Longina'ya aşıktı. Ancak Domitia evliydi ve Domitian ile evlenmek için kocasından boşanmaya çalıştı. Ayrıca Domitia, Ermenistan'daki liderliği ve başarılarıyla ünlü saygın bir general ve politikacı olan Gnaeus Domitius Corbulo'nun küçük kızıydı. Ancak MS 65'te imparator Nero'ya karşı Pisonia komplosu nedeniyle intihara zorlandı. Bu yeni evlilik, senatör muhalefetiyle bağları yeniden kurdu.
MS 80'de Domitia ve Domitian'ın oğlu doğdu, ancak MS 83'te çocukken öldü. Oğullarının ölümü evliliklerini krize sokarak etkiledi. Bilinmeyen nedenlerle Domitian, Domitia'yı sürgüne gönderdi ve kısa süre sonra onu geri çağırdı. Daha sonra, Domitianus'un saltanatı boyunca sarayda olaysız bir şekilde yaşadı. Domitia'nın imparatorun hükümeti üzerinde de bir etkisi oldu, ancak bu sınırlıydı. Domitian'ın başka çocukları olup olmadığı bilinmiyor, ancak boşanmalarına rağmen evlilik mutlu görünüyor.
Roma İmparatorluğu'nun Sezarları
Roma imparatorlarının ilki ve belki de en büyüğü olan Augustus, kanlı bir iç savaşı sona erdirdi, bilgelik ve güçle yönetti ve uzun yıllar Roma'da birleşti ve barışı korudu.
Augustus, “Octavian” adıyla doğdu. Felsefe, retorik ve askeri beceriler konusunda iyi eğitimli bir çocukken, amcası Julius Caesar tarafından evlat edinildi ve onun varisi oldu. Sezar öldürüldüğünde, Octavianus mirasını talep etmek ve amcasının cinayetinin intikamını almak için bir ordu kurdu. MÖ 31'deki Actium savaşında, rakiplerinin sonuncusu Mark Anthony'yi yendi ve Roma'nın kontrolünü ele geçirdi.
Gücünü meşrulaştırmak için, Senato ona MÖ 23'te Imperium proconsulare maius infinitum adını verdi ve bu da ona eyaletler ve ordu üzerinde kontrol sağladı. İmparatorluğu ayakta tutmanın tek yolu olarak kontrolü ele geçirmeyi gördü. Sözde bir cumhuriyet olmasına rağmen, onu bir otokrasi olarak yönetti. Senato adına hareket etti ve Senato, hükümetin birlikte çalıştığı konusunda insanları memnun etme isteğini yansıttı.
Augustus ayrıca halkı liderlerinden memnun etti ve Roma'yla gurur duydu. Roma dinini teşvik etmek ve önem vermek için tapınaklar inşa etti. Sanatın hamisiydi, Roma'nın sanat eserlerini geliştirmek için seve seve para harcıyordu ve varlıklı sınıfı da aynı şeyi yapmaya teşvik ediyordu. İmparatorluğun ahlaki iklimini iyileştirmek için Augustus, geleneksel Roma dinini canlandırmaya çalıştı. Ayrıca geleneksel Roma ailesini, zinayı cezalandıran, evlenmeyi ve dulların yeniden evlenmesini gerektiren yerleşik yasalarla güçlendirmeye çalıştı.
İmparatorluğu daha etkin bir şekilde yönetmek için bir emperyal kamu hizmeti geliştirdi. Roma şehrini daha etkin bir şekilde yönetmek için onu 14 koğuşa böldü ve onları kontrol etmek için bir bürokrasi örgütledi. Kentsel kohortlar, koğuşlar için onun polis gücüydü ve ya senatörler ya da Augustus'un kendisi koğuş liderleri olarak görev yaptı.
Ordu muhtemelen liderliğinin odak noktasıydı. Harika bir askeri zekası vardı ve askeri gücünü iyi kullandı. Orduyu başında kendisi olmak üzere örgütledi ve onu Roma imparatorluğunun sınır bölgelerini kontrol etmek ve yeni ülkeleri işgal etmek için kullandı. İddiaları arasında İspanya, Galya, Mısır ve Ermenistan yer alıyor. Ayrıca Parthia ile saldırganlığın yanı sıra bilgeliği de kullandığını gösteren bir barış anlaşması imzaladı.
Augustus onurla öldü ve halkı tarafından iyi anıldı. Roma'nın kontrolünü üvey oğlu Tiberius'a verdi, çünkü yaşayan başka erkek çocuğu yoktu. Roma imparatorluğu için büyük bir liderdi. Bilgeliği ve zekası imparatorluğunun insanlarına fayda sağladı, çünkü o hem güçlü hem de adil bir hükümdardı.
TIBERIUS: MS 14-37
İmparator Tiberius MS 14 AD – 37 AD
İkinci Roma imparatoru (M.S. 14-37), b. 16 Kasım, 42 M.Ö., d. 16 Mart, MS 37. Tiberius Claudius Nero ve Livia'nın oğluydu. Annesinin İmparator Augustus ile evlenmesiyle, ikincisinin üvey oğlu oldu ve Augustus tarafından MS 4'te evlat edinildi. 10 yılında Augustus'un üvey oğlu olarak atandı. Doğası gereği sert ve ketumdur ve üvey babasının kendisine davranılmasına izin vermemesi nedeniyle hayata küsmüştür, kişisel coşku uyandırmamıştır ve yakın zamana kadar tarihçiler tarafından kanlı bir tiran olarak nitelendirilmiştir. Ancak son altmış yıl içinde daha adil bir şekilde yargılandı ve şu anda onun gerçek bir Romalı, görevlerine sadık, adil, bilge ve kendine yeten bir hükümdar olduğu kanısı hakim olmaya başlıyor. Özellikle iç politikalarında tüm Roma imparatorlarının en seçkinlerinden biridir. Augustus gibi o da hükümetin her bölümünü reforme etti ve iyileştirdi ve Augustus'un temelini atmış olduğu imparatorluğun refahını her yönden destekledi.
Augustus'un yaptığı gibi, otoritesinin zaman zaman Senato tarafından yenilenmesini reddederek imparatorluk gücünü geliştirdi. Ona karşı büyüyen güçlü muhalefet, onun suskunluğu ve otoriter mizacı ve onun güvenine sahip tek kişi olan muhafız valisi Ælius Sejanus'un etkisinden kaynaklanıyordu. Saltanatının ikinci yarısında hızla artan lese-majesteleri için yapılan zulümler ve infazlar ve Roma'yı saran kasvet, Tiberius'u 26 yılında başkenti tamamen terk etmeye ve kısmen Campania'da ve kısmen Capri Adası'nda yaşamaya zorladı. . Bu tarihten önce imparatorluğun verasetiyle ilgili soru korkunç bir aile trajedisine yol açmıştı. İlk evliliğinden Tiberius'un Drusus adında bir oğlu vardı, Augustus'un kızı olan ahlaksız Julia ile ikinci evliliği ise çocuksuzdu. Augustus'un emriyle kendi oğlu hariç evlat edinmek zorunda kaldığı yeğeni Germanicus'un (M.S. 19) ölümünden sonra, Drusus'un tahta geçmesini sağlamayı umuyordu. Drusus'un Sejanus ile gayri meşru ilişkisi olan karısı Livilla'nın da yer aldığı bu plana karşı alçak bir entrika oluşturuldu. 23 yılında Drusus, Sejanus ve Livilla tarafından zehirlendi. Ancak 31'de Sejanus, tahtı kendine güvence altına almak için bir komplo kurduğunda, Tiberius son anda uyarıldı ve Sejanus'u idam ettirdi. Tiberius, son yıllarını, kendini sefahate terk ettiği söylenen Capri Adası'nda sürekli artan inziva, insan düşmanlığı ve zulüm içinde geçirdi. Bununla birlikte, bu raporlar en azından önyargıyla renklendirilmiştir ve tatmin edici bir şekilde kanıtlanmamıştır. Tiberius'un öldürülmüş olması da olası değil.
Vaftizci Yahya ve İsa Mesih'in bakanlığı ve ölümü Tiberius'un saltanatı sırasında gerçekleşti. Aziz Luka'ya (iii, 1) göre, Vaftizci Yahya, Tanrı tarafından, Tiberius'un saltanatının on beşinci yılında, Mesih'in selefi olarak yolunu hazırlamak için çağrıldı. Tiberius, ölümünden kısa bir süre önce, savcı Pontius Pilate'i Judea'dan geri çağırdı. Eusebius ve Orosius'un hikayeyi aldığı Tertullian (Apologeticum, v, xxi), Tiberius'un Mesih hakkında bir rapor aldığını ve Senato'yu Mesih'i tanrılar arasına koyması için çağırdığını anlatır. Senato Tiberius'un talebini reddetti ve ardından Hıristiyanları suçlayanları ceza ile tehdit etti. Anlatı inanılmaya değer değil, yine de Tertullian'ın Pilatus'un bir raporu olduğu iddia edilen bir belgeyi biliyor olması muhtemeldir.
CALIGULA: 37 - 41 AD
İmparator Caligula 37 – 41 AD
Gaius “Caligula””'in (12-41) tüm klasik anlatıları onun delilik, zalimlik, gaddarlık, savurganlık ve megalomani unsurlarına sahip olduğu konusunda hemfikirdir. Olağanüstü bir sadizm tutkusu ve şiddetli bir enerjisi olan kaba ve zalim bir despot olarak tanımlanır. Aşırı derecede heyecanlanıp sinirlenebilir. Caligula uzun boylu, cılız, solgun ve vaktinden önce keldi. Saçının olmaması konusunda o kadar hassastı ki, Caligula'nın yanından geçerken birinin yüksek bir yerden aşağıya bakması büyük bir suçtu. Bazen saçları ince olanların traş edilmesini emrederdi. Kafasındaki kıl eksikliğini vücut kıllarının bolluğuyla telafi etti. Bu konuda da aynı derecede hassas olabiliyordu, sohbette “kıllı keçiler”ten bahsetmek bile tehlikeliydi. Yüzünü buruşturur, bunu ayna karşısında uygulardı ve etkileyici bir hatipti. İlginç bir ayrıntı, gerçek doğasının ancak yavaş yavaş ortaya çıkmasıdır. Büyük amcası İmparator Tiberius (MÖ 42-37), bir keresinde şöyle demişti: “Asla Caligula'dan daha iyi bir köle ya da daha kötü bir efendi yoktu.”
Caligula'nın ilk adı Gaius'du. Babasının askerlerinin gözdesi olarak bir kampta büyüdü. Askerler, kampta giydiği çocuk boyu askeri botlardan dolayı ona “Caligula” lakabını taktı. İmparator Augustus'tan hırs ve şehvetin yanı sıra ailesel ızdırap epilepsisini miras aldı. Yaşı gelmeden kız kardeşi Drusilla ile yatakta yakalandı. Ünlü babası Germanicus (M.Ö. 15 M.Ö. – 19), annesi yaşlı Agrippina (M.Ö. Sejanus. Ergenlik döneminde Caligula, Tiberius'un sanal bir tutsağıydı. O zamana kadar Tiberius, aktif hükümetten büyük ölçüde çekildi ve Caligula'nın ona eşlik ettiği ve görev sahibi ve dürüst bir genç adam rolünü oynamaya çalıştığı Capri adasına çekildi. Ancak kendisini bir ‘yılan’ olarak tanımlayan Tiberius'u kandıramadı. Capri, Tiberius'un komplo ve suikast korkusundan uzak olduğu bir kale ve sığınak olarak ideal bir konumdaydı.
Romalı tarihçiler Tacitus ve Suetonius'a göre, Capri'de Tiberius, MS 37 Mart'ta hastalanıp ardından komaya girene kadar her türlü uzun süreli işkenceye ve cinsel sapıklıklara maruz kalma özgürlüğüne sahipti. Mahkeme yetkilileri onun öldüğünü düşündüler ve Tiberius uyandığında Caligula'yı tahta çıkışından dolayı tebrik etmeye başladılar. İmparatorun Caligula'nın mabeyincisi Macro tarafından yatak örtüleriyle boğulduğu söylenir. Böylece Caligula iktidara geldi. İlk aylarda Caligula'nın saltanatı ılımlıydı ve politikaları bazı siyasi yargılar gösterdi. O zaman bile, Caligula cezalara ve infazlara katılmaktan çok zevk aldı ve onları uzatmayı tercih etti.
Mayıs ayında, iyi bir etkisi olabilecek büyükannesi Antonia öldü. Ekim ayında Caligula ciddi şekilde hastalandı ve iyileştikten sonra Caligula daha da kötüye gitti. Birkaç ay içinde Tiberius'un yıllarca tasarruf ederek doldurduğu hazineyi tamamen tüketti. 38 yılında Macro'nun karısıyla ilişki yaşarken Macro'yu onun pezevengi olmakla suçladı ve ona intihar etmesini emretti. Tiberius'un torunu ve varisi Tiberius Gemellus bir keresinde Caligula'nın panzehiri zehir zannettiği bir öksürük ilacı içti. Suçlandığında, genç cevap verdi: “Antidot – Sezar'a karşı panzehir nasıl alınır?” Kısa süre sonra Tiberius Gemellus öldürüldü. İmparatora her şeyi miras bırakmamak büyük bir suç haline geldi. 39'da Caligula, Tiberius'un vatana ihanet davalarını yeniden canlandırdı. Sadakatsizlikten şüphelenilen insanlar idam edildi veya intihara sürüklendi.
Oyunların ve canavar dövüşlerinin bir süpervizörü, Caligula'nın önünde günlerce zincirlerle kırbaçlandı ve Caligula beynindeki kangren kokusundan rahatsız olana kadar öldürülmedi. Bir keresinde, arenada kaplanlar ve aslanlarla savaşmak için yeterli sayıda mahkum suçlu olmadığında, Caligula bazı seyircilerin banklardan arenaya sürüklenmelerini emretti. Başka bir zaman, Caligula, Napoli Körfezi boyunca üç mil uzunluğunda bir tekne köprüsü inşa ederek denizdeki ustalığını ilan etmeye karar verdi. Büyük İskender'in göğüs zırhını giyerek onları at sırtında geçti. Böylece, tanrı Neptün gibi, suları aştığını iddia etti. Atını, Incitatus'u, mücevherli kolyeleri, mobilyalı mermer bir ahırı ve hizmetçi kadrosunu kendisine vererek onu tapınağının rahibi yaptı ve hatta senatör yapmayı teklif etti. Caligula giyinmeyi severdi ve zengin ipekler giyerdi, değerli taşlarla süslenirdi ve ayakkabılarına mücevherler takardı. İnciler sirke içinde eritilir, daha sonra içti ve altın yığınları üzerinde yuvarlanmayı severdi. Yeğeni Nero (MS 37-68) gibi Caligula da atlet, savaş arabası sürücüsü, şarkıcı ve dansçı olarak ortaya çıktı.
Gelirlerini artırmak için Caligula mümkün olan her türlü vergilendirmeyi uygulamaya koydu ve mülklerini istemeden ona vasiyet eden zenginler öldürüldü. Bir keresinde, sözde zengin bir adam sonunda öldüğünde, ancak hiç para bırakmadığı ortaya çıktığında, Caligula şu yorumu yaptı: "Aman Tanrım, boşuna öldü." ve özgür doğan gençler para karşılığında işe alınabilirdi. Caligula, sahip olmadığı her genç ve güzel kadın tarafından karşı konulmaz bir şekilde cezbediliyordu. Hatta kendi üç kız kardeşiyle ensest ilişki kurdu. Roma'daki yüksek rütbeli kadınları dikkatle inceler ve canı ne zaman isterse, onu en çok memnun edeni gönderirdi. Onları ahlaksızlaştırdı ve tattığı ve attığı meyveler gibi bıraktı. Daha sonra, yatak arkadaşını açıkça ayrıntılı olarak tartışırdı. İlk karısı Julia Claudilla genç yaşta öldü. Saltanatının ilk yılında Caligula bir düğüne katıldı ve birkaç gün sonra boşandığı gelin Livia Orestilla ile kaçtı. Kısa süre sonra zengin üçüncü karısı Lollia Paulina'dan da bıktı. Yaşlı Milonia Caesonia'yı (±5-41) 38'de hamileyken dördüncü karısı yaptı.
Şehvetli ve ahlaksız Caesonia onun için mükemmel bir eşleşmeydi. Caesonia, Caligula'nın kendi çocuğu olarak gördüğü Julia Drusilla adında bir kızı dünyaya getirdi, çünkü çocukluğunda bile o kadar vahşiydi ki, kendisiyle oynayan çocukların yüzlerine ve gözlerine tırnaklarıyla saldırırdı. Caligula ne zaman karısının ya da metresinin boynunu öpse, “Bu güzel boyun ben öyle dediğim anda kesilecek” derdi. Ayrıca Caligula, pandomim oyuncusu Mnester, Valerius Catullus ve Marcus Aemilius Lepidus gibi erkeklerle cinsel ilişkiye girdi. Lepidus, Caligula'nın en sevdiği kız kardeşi Drusilla ile evliydi ve aynı zamanda Caligula'nın diğer kız kardeşleriyle ilişki içindeydi. Bu arada Caligula, Mısır firavunlarının uygulamalarını izleyerek Drusilla'yı karısı olarak onunla yaşamaya zorladı. Drusilla hamile kaldığında, Caligula'nın tanrı benzeri çocuğunun doğumunu bekleyemediği ve doğmamış bebeği rahminden koparmak için onun içini çıkardığı söylendi. Doğru ya da değil, Drusilla öldü ve Caligula onu tanrılaştırdı. Ertesi yıl Caligula, Marcus Aemilius Lepidus'u öldürttü.
Ayrıca, Nero'nun annesi olan kız kardeşleri Livilla ve küçük Agrippina'yı (sağda) bir adaya sürgün ettirdi ve mallarına el koydu. Caligula ona bir tanrı olarak tapılmasını istedi. Caligula'nın sözde tanrısallığına düşkünlüğü, çılgın davranışını bozdu. Bir tanrı gibi davranmaya hakkı olduğuna ikna olmuştu. Böylece, her gün kendi giydiği giysilerle giydirilen, altından gerçek boyutlu bir heykeliyle özel bir tapınak kurdu. Bir güneş tanrısı olarak aya kur yaptı. Kendisini özellikle Jüpiter'le ve aynı zamanda Juno, Diana veya Venüs gibi dişi tanrılarla özdeşleştirerek tanrılarla eşit olduğunu iddia etti. Jüpiter'in görüntüsünün yanında duran Caligula, bir keresinde aktör Apelles'e Jüpiter'in mi yoksa Caligula'nın mı daha büyük olduğunu sordu. Apelles tereddüt ettiğinde, Caligula onu kırbaçla parçalara ayırdı, merhamet için yalvarırken sesini övdü ve iniltilerinin melodikliğine dikkat çekti. Kendini haklı çıkardı: “Kimseye her şeyi yapma gücüm olduğunu hatırla.” Caligula’'nın duygu ve düşünce bölünmesi davranışına bugünlerde şizofreni teşhisi konuyor. Caligula'nın sahip olduğu mutlak güç, karakterinin en kötü özelliklerini güçlendirdi ve geliştirdi. Büyükannesi Antonia ve her ikisi de üzerinde kısıtlayıcı bir etkisi olabilecek en sevdiği kız kardeşi Drusilla, saltanatının ilk yılında öldü.
Gençliğinde askerlerin gözdesi olarak – tamamen şımartılmış olmalı. Ailesinin neredeyse tükenmek üzere olması ve sonraki ergenlik yıllarında kendi hayatından duyduğu korku, kesinlikle kişiliğine damgasını vuracaktır. Ancak Caligula'nın deliliği organik olarak etkilenmiş olabilir, çünkü bunun 37 Ekim'de geçirdiği ciddi bir hastalıktan sonra ortaya çıktığı söylenmişti. Davranışının tuhaf özellikleri, çünkü ensefalit, belirgin bir karakter değişikliğine neden olabilir ve semptomlarında şizofreni semptomlarına benzer şekilde dürtüsel, agresif ve ölçüsüz aktiviteye yol açabilir. Ayrıca Caligula, epilepsiyi kalıtsal olarak geçirmişti. Bazı epilepsi formları, hem şizofreni hem de post-ensefalitik sendromunkine benzer semptomlara sahiptir. Zaman zaman, ani bayılma nedeniyle, Caligula bazen kol ve bacaklarını hareket ettiremiyor, ayağa kalkamıyor, düşüncelerini toplayamıyor ya da başını kaldırabiliyordu. Uykusuzluktan şiddetli bir şekilde acı çekiyordu, asla bir gecede üç saatten fazla uyumadı ve bu süre boyunca bile sessizce uyumadı, garip tezahürlerden dehşete düştü.
4 yıllık bir saltanattan sonra Praetorianlar, tiyatrodan ayrıldığında Caligula'yı bıçaklayarak öldürdüler. Dördüncü karısı da bıçaklanarak öldürülürken, bebek kızının kafası duvara çarptı. Komploculardan biri, karısı Caligula tarafından ahlaksızlığa uğrayan ve herkesin önünde küçük düşürülen Cornelius Sabinus'tu. Başka bir komplocu, Caligula'dan nefret eden Cassius Chaerea'ydı, çünkü onun yüksek, efemine sesini amansızca taklit etmişti. Suetonius, Caligula'nın terör saltanatının o kadar şiddetli olduğunu yazdı ki, Romalılar onun gerçekten öldüğüne inanmayı reddettiler.
CLAUDIUS: 41 - 54 AD
İmparator Claudius 41 – 54 AD
Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus MÖ 10 yılında Nero Claudius Drusus ve eşi Antonia'nın çocuğu olarak dünyaya geldi. Kraliyet soyundan gelmesine rağmen, ailesi onun yetenekleri hakkında çok düşük bir fikre sahipti ve çoğu zaman onu görmezden geldi. Kısmi felç, kekeleme, salya ve topallama gibi fiziksel engeller nedeniyle doğuştan sakat olarak etiketlenen o, ailesinin tahtı devralacağını ve Roma İmparatoru olarak hizmet edeceğini düşündüğü son kişiydi. Ev ortamında dışlanan Claudius, zamanını doldurmak için tarih çalışmasına döndü. Roma alfabesinin imla reformu hakkında çeşitli eserler ve cumhuriyetçi bir politikacı ve hatip olan Cicero'yu savunan bir eser yazdı. Claudius ayrıca zar oyunları oynamayı da severdi.
Claudius'un iktidara gelişi, yeğeni İmparator Gauis'in (Caligula) MS 1 Ocak 41'de beklenmedik bir şekilde öldürülmesinden sonra geldi. Claudius, pek çok Romalıyı dehşete düşürerek tahtın varisi oldu. Senatör aristokrasisi de yeni imparatoru desteklemeyi teklif etmesine rağmen, askerler, saraylılar, azatlılar ve yabancılar onun ana desteğiydi. Birçok Romalı, senato ve şövalyelik üyeleriyle yaptığı acımasız ve acımasız tartışmaları ve eylemleri nedeniyle Claudius'a suikast düzenlemeye çalıştı. Bazıları tarafından, zaman zaman senatörleri bile idam ettiği düşünülüyor. Bu çatışmaya rağmen Claudius bu kurumlara saygı duydu ve her ikisine de yeni fırsatlar verdi. Claudius'un saltanatı, Roma İmparatorluğu'nun genişlemesiyle işaretlenir. MS 43'te İngiltere'yi işgal etti ve fethetti ve Camulodunum'u ele geçirdi. Orada bir gaziler kolonisi kurdu ve küçük nüfuslu toprakları korumak için müşteri krallıkları inşa etti. Claudius ayrıca Kuzey Afrika'yı devraldı ve Mauretania'yı ilhak etti ve burada iki eyalet kurdu. MS 49 civarında, Iturea'yı da ilhak etti ve Almanlar ve Partlarla çatışmaya girmemeye çalışarak Suriye eyaletinin onu kontrol etmesine izin verdi.
Sivil yönetim alanında kentleşmeyi teşvik etti. Yargı sistemi onun hükümdarlığı altında gelişti ve Noricum'da bireysel ve toplu bağışlarla modern genişlemeyi tercih etti. Claudius ayrıca birçok idari yenilik yaptı. Maliye ve il idaresi üzerindeki denetimini artırdı ve senato illerinde mali konularda yetkisini altındaki valilere verdi. Claudius'un kişisel hayatı, sonunda mahvolmasına yol açan çatışmalarla doluydu. Üç kez evlendi. İlk karısı Boudicca bir isyan başlattı ve ikinci karısının güçlü bir cinsel iştahı onu komploya ve nihayetinde idamına yol açtı. Claudius'un üçüncü seferi de çekici değildi.
Aile içinde kalmaya karar verdi ve yeğeni Agripina ile evlendi. Claudius üzerinde, oğlu Nero'yu evlat edindiği noktaya kadar çok etkiliydi. Sonra Claudius'u öldüren zehirli mantarlar içeren bir akşam yemeği yedirdi. Ana amacı, değerli oğlu Nero'nun tahtı devralabilmesiydi. Claudius genellikle zayıf bir lider olarak düşünülse ve kendi ailesi tarafından bile yönetmeye layık olmayan biri olarak etiketlenmiş olsa da, Roma imparatorluğunun gelişimine önemli katkılarda bulundu. Britanya'yı fethetti ve sömürgeleştirdi, Kuzey Afrika'da eyaletler kurdu ve sivil yönetimini kentleştirdi ve yeniledi. Kendi karısının elinde gereksiz ve trajik bir ölümle öldü.
NERO: MS 54 - 68
İmparator Nero 54 – 68 AD
Julio-Claudian soyunun son imparatoru, 37 CE'de Lucius Domitius Ahenobarbus olarak doğdu. Babası o çok küçükken öldü ve annesi Agrippina, zehirlenmesinden şüphelenilen bir adamla kısa süreli bir evlilikten sonra amcası İmparator Claudius ile evlendi. Agrippina, Claudius'un kendi oğlu Brittanicus hariç, oğlunu varisi olarak kabul etmesi için Claudius'u ikna etti. Agrippina, Nero'nun imparator olabilmesi için Claudius'u zehirledi. Nero MS 54'te tahta geçti ve hükümdarlığının ilk beş yılı örnek teşkil ediyordu. Başkent cezasını kaldırdı, arenalarda kan dökülmesini yasakladı, vergileri düşürdü ve hatta kölelerin zalim efendileri mahkemeye çıkarmasına izin verdi. Sanata büyük ilgi duydu, birçok şiir yarışmasına sponsor oldu.
Nero'nun örnek yönetimi, annesinin öldürülmesiyle sona erdi. Onu birçok kez zehirleyip boğmaya teşebbüs ettikten sonra, sonunda onu bıçaklayarak öldürmeyi başardı. Nero, Senato'ya kendisine karşı yaptığı entrikalar nedeniyle öldürüldüğünü söyledi ve onlar da bunu sorgusuz sualsiz kabul ettiler. Birkaç yıl sonra Nero, metresi Poppaea ile evlenebilmek için karısı Octavia'yı öldürttü. Daha sonra Poppaea'nın eve geç gelmesinden şikayet etmesi üzerine Poppaea'yı tekmeleyerek öldürdü. Pek çok kişi imparatoru eleştirmeye başladı, ancak çoğunu görmezden geldi.
Annesinin ölümünden sonra Nero, bir sanatçı olarak gizli yeteneklerini ifade etme ihtiyacı hissetti. Şarkıcı ve şair oldu ve öyle kötü bir şekilde kabul edilmesi gerekiyordu ki, tek işlevi gösterilerinden sonra alkışlamak olan bir grup insan örgütledi. Alenen her iki alanda da acımasız olarak kabul edildi, ancak seyirciler onun sahne görünümleri için çok sayıda çıktı.
MS 64'te bir yangın Roma'yı sardı, bir hafta boyunca yandı ve şehrin büyük bir bölümünü yok etti. Nero şehri yeniden inşa etmeye çalıştı, ancak buna ek olarak yeni bir saray olan Domus Aurea'yı inşa etmek için kendisine elli hektarlık bir arazi aldı. Yangın başladığında aslında Roma'da olmasa da, yine de onun arkasında olduğundan şüpheleniliyor. Bazı kaynaklara göre, sarayını inşa etmek için yeterli arazisi olmadığını anlayınca şehri ikinci kez ateşe verdi. İşte bu noktada 'Roma yanarken kemanını [lirini] çaldığı söylenir.' Şüphelenmeyi önlemek için yangınlardan Hıristiyanları sorumlu tuttu ve onları korkunç şekillerde öldürmeye başladı.
Bu arada Nero'nun düşmanlarının sayısı arttı. Senato, onların mallarına el konulmasına içerledi. Şehrin yeniden inşasını ve imparatorun sarayının inşasını finanse etmek için halk ölümüne vergilendiriliyordu. Nero, askerleri sahada ziyaret etmek yerine sanatsal yeteneklerini sergilemek için Yunanistan turuna çıktığında ordu kendini ihmal edilmiş hissetti. Nero'ya karşı çeşitli komplolar başlatıldı. Sonunda, Praetorian muhafızı ona karşı döndü ve Senato onu ölüme mahkum etti. Nero Roma'dan kaçtı ve sonunda intihar etti.
GALBA: 68 - 69 AD
İmparator Galba 68 – 69 AD
Galba, Gallia Lugdunensis valisi Vindex tarafından Nero'nun yerine davet edildikten sonra MS 68 Haziran'ında Praetorian Muhafızlar tarafından imparator ilan edildi. Galba, Sezar unvanını aldı ve Lusitania valisi Otho ile birlikte Roma'ya yürüdü ve yeni görevini üstlenmek için Ekim ayında şehre girdi. Galba, Nero'ya karşı ayaklanan ve Roma'nın güçlerinden kendileri için bir pay almak isteyen diğerlerinin tehditlerine maruz kaldı. Bu adamlar, imparator Gaius'un oğlu olduğunu iddia eden ve bu nedenle prens üzerinde hak iddia eden Nymphidias Sabinus ve Galba'yı tanımayı reddeden ve kendi lejyonunu yükseltmeye karar veren Clodius Macer'di. Galba her iki adamı da idam ettirdi. Galba, dürüst ama şüpheli bir yönetici olarak ün yapmıştı.
Ancak Galba'nın saltanatı, askerlere söz verdiği bağışı ödemediği için uzun sürmedi. Ren'deki askerler MS 69 Ocak'ta ona karşı ayaklandılar ve Lucius Calpurnius Piso'yu halefi olarak kabul ederek Otho'yu gücendiren Otho, onu öldüren Praetorian Muhafız üyeleri arasında Galba'ya karşı bir komplo düzenledi.
OTHO: 69 AD
İmparator Otho 69 AD
Otho (Marcus Salvius Otho), Nero'nun en yakın arkadaşlarından ve sırdaşlarından biriydi ve onu güçlü bir figür yaptı. Nero'nun metresi Poppaea'yı çok fazla sevmeye başlayınca Otho'nun imparatorluk lütfu sarsıldı ve vali olarak Lusitania'ya 'kovuldu'. İntikam için (ve büyük kişisel kazançlar umuduyla) Otho, Galba'nın Nero'yu devirmesine yardım etti. Galba imparator olduğunda, Piso'yu varis olarak kabul ederek Otho'yu çileden çıkardı. Otho daha sonra Galba'yı öldürttü ve imparator ilan edildi. Ancak Fortune, Otho'yu kayırmadı, çünkü o hemen Vitellius'un (Vitellius'u imparator ilan eden) ordusuyla karşı karşıya kaldı ve Roma'ya doğru ilerliyordu. Otho çabucak yenildi, sonra işlerini düzene koydu ve intihar etti.
VITELLIUS: MS 69
İmparator Vitellius – 69 AD
Vitellius (Aulus Vitellius) Caligula, Claudius ve Nero tarafından çok sevildi. Bazen adil bir şekilde yönetirdi, ancak birçok kusuru genellikle onu alt ederdi. Galba imparator olduğunda, Vitellius'un lejyonları, kısmen Galba'yı küçümsedikleri ve kısmen de Vitellius'a olan düşkünlükleri nedeniyle Vitellius'u imparator ilan ettiler. Galba'nın ölümünü öğrenen Vitellius, Galba'ya bağlılık sözü vermeyi reddeden diğer lejyonları topladı ve Otho'nun ordusunu karşılamak için Roma'ya yürüdü. Otho intihar ettiğinde, Vitellius tek imparatordu. Zalimliği ve sefahati, kendilerini Vespasian'ın lehine ilan eden birkaç lejyonu hızla yabancılaştırdı. Vespasian Roma'ya yürüdü, ordusu Vitellius'u buldu, ona halk içinde işkence yaptı ve sonra onu öldürdü, böylece iç savaşı sona erdirdi ve Flavius egemenliğini başlattı.
VESPASYA: MS 69 - 79
İmparator Vespasian 69 AD – 79 AD
Titus Flavius Sabinus Vespasianus MS 9'da Roma'nın kuzeyindeki Reate'de doğdu. Babası Flavius Sabinus bir vergi tahsildarıydı ve binicilik rütbesine sahipti. Annesi Vespasia Polla, atlı bir aileye mensuptu ve erkek kardeşi senatör olmayı başardı. Vespasian ve kardeşi Sabinus da amcalarının izinden giderek senatör olmayı başardılar.
MS 39'da Vespasian, Flavia Domitilla ile evlendi. Yüksek bir kariyer arayan bir adam için mutlaka iyi bir eşleşme değildi. Flavia tam bir Roma vatandaşı bile değildi. Ve Trablus'ta Romalı bir binicinin metresi olmuştu. Görünüşe göre evlilikleri, siyasi hırslardan ziyade gerçekten aşktan ilham alan bir evlilikti. Flavia ve Vespasian'ın birlikte üç çocuğu oldu. Vespasianus imparator olmadan çok önce öldü. Ve iktidara geldiğinde onu hala büyük bir sevgiyle hatırlayacaktı.
Tiberius Vespasian döneminde Trakya'da askeri tribün olarak görev yapan Vespasian, daha sonra Girit ve Cyrene'de praetor olarak hizmet vermeye devam etti. MS 40'ta Vespasian, Caligula'nın yönetiminde praetor oldu ve Claudius'un yönetiminde güçlü bakan Narcissus'un himayesinden yararlandı.
MS 43-47 yıllarında Britanya'nın işgali sırasında Vespasian bir lejyona (II ‘Augusta’) komuta etti ve İngiltere'nin güneyinde ve güneybatısında askeri başarılarla öne çıktı. Özellikle, toprak işleri ile güçlendirilmiş, ağır bir şekilde savunulan mevzilere saldırırken ‘topçu’'yu etkili bir şekilde kullanarak bir isim yaptı ve Wight Adası'nı almaktan sorumluydu.
Bu başarı, Vespasian'ın MS 51'de konsolos seçilmesine yol açtı ve MS 63'te Afrika valisi oldu ve yönetimi büyük övgü topladı. Bu övgü, büyük ölçüde Vespasian'ın kendi mali kazancı için eyaleti sağma yönündeki olağan yolu izlemediği için kazanıldı. Ancak buna karşılık, özel mali sorunlar yaşadı ve iflastan ancak kardeşi Sabinus'un yardımıyla kurtuldu.
MS 66'da, Nero'nun Yunanistan'daki imparatorluk maiyetinin bir üyesi olarak, cesur gerçekçi asker Vespasian, Nero'nun resitallerinden biri sırasında dışarı çıkarak ya da uykuya dalarak en büyük günahı işledi. Gözden düştü ve hayatından korkarak saklanarak bilinmeyen bir taşra kasabasına kaçtı.
Ancak MS 67'de Nero tarafından kendisine bir eyalet ve üç lejyondan oluşan bir ordu komutanlığı teklif edildi. Eğer imparator deliyse ve Vespasian'ın öldüğünü görmek istiyorsa, ona şimdi ihtiyacı vardı. MS 67'deki Yahudi isyanı, Yahudileri surlarla çevrili şehirlerinden çıkarmanın yollarını bilen bir komutan çağrısında bulundu. Birisi açıkça Vespasian'ın Britanya'daki savunma toprak işlerine karşı sicilini imparatora hatırlatmıştı.
Elli sekiz yaşında Yahudiye'ye giden Vespasian, kuzeyde Jotapata'nın azaltılmasını yönetti ve Kudüs kuşatması için hazırlıklara başladı.
Nero'nun ölümünü duyan Vespasian, Galba'nın tahta çıktığını resmen tanıdı.
MS 69'un başlarında Galba'nın öldürüldüğü haberi geldiğinde, Vespasian'dan isyanı düşünmesi istendi. Yanında Suriye valisi Gaius Licinius Mucianus vardı.İlk başta Mucianus'un Vespasianus'un askeri komutasına Nero tarafından valiliğinden daha yüksek bir statü verilmesine içerleyen Mucianus'tan dolayı ikisi iyi geçinememişlerdi, ancak şimdi ikisinin de iki imparatorun ölümünün ardından krizi atlatmak için müttefiklere ihtiyacı vardı.
Otho'nun MS 69 Nisan'ındaki intiharından sonra harekete geçmek için planlar yaptılar. Her ikisi de Vitellius'un katılımını kabul etti, ancak bu arada gizlice Mısır'da Tiberius Julius Alexander'ın desteğini aldı. Mucianus'un mirasçısı olacak kendi oğlu yoktu. İskender yalnızca binicilik derecesinde – ve bir Yahudiydi. Bu nedenle ikisi de potansiyel imparator olarak kabul edilemez. Vespasian'ın iki oğlu olmasına rağmen, Titus ve Domitian, senatör rütbesindeydi ve konsüllüğü elinde tutuyordu. Üçü de taht için adayları olması gerektiği konusunda hemfikirdi.
1 Temmuz'da İskender Mısır'daki lejyonlara Vespasian'a bağlılık yemini etmelerini emretti. İki hafta içinde Yahudiye ve Suriye'deki ordular bu örneği izlemişti. Plan, Mucianus'un yirmi bin adamı İtalya'ya götürmesi ve Vespasian'ın doğuda kalması ve Mısır'ın Roma'ya olan çok önemli tahıl tedarikini kontrol edebilmesiydi. Ağustos sonunda Tuna orduları da kendilerini Vespasian'dan yana ilan ettiler.
Pannonia'daki Altıncı Lejyon'un komutanı Antonius Primus ve Illyricum'daki imparatorluk savcısı Cornelius Fuscus, şimdi Tuna lejyonlarını İtalya'ya hızlı bir inişte yönetti.
Beş lejyondan, belki de 30 kişiden oluşan nispeten mütevazı bir kuvvete komuta ettiler ve bu, Vitellius'un İtalya'da sahip olduğu miktarın yalnızca yarısıydı.
İkinci Cremona Muharebesi MS 69'da 24 Ekim'de başladı ve ertesi gün Primus ve Fuscus'un tam zaferiyle sona erdi. 17 Aralık 69'da Primus ve Fuscus'la savaşmak için gönderilen bir ordu Narnia'da onlara iltica ederek Roma'ya giden yolu serbest bıraktı.
Vitellius bunu öğrenince tahttan çekilmeye çalıştı ve Vespasian'ın ağabeyi o dönemde Roma'nın valisi olan Titus Flavius Sabinus şehri ele geçirmeye çalıştı. Ancak o ve destekçileri, Vitellius'un askerleri tarafından saldırıya uğradı ve öldürüldü.
İki gün sonra, 20 Aralık'ta, Primus ve Fuscus ordusu kararlı bir savunmaya karşı Roma'ya girdi. Ertesi gün senato Vespasian'ı imparator olarak onayladı. Mucianus kısa süre sonra geldi. Vespasian'ın gelişine kadar Mucianus, sıkıntılar boyunca Roma'da bulunan imparatorun küçük oğlu Domitian'ın yanında onun adına hüküm sürdü.
Vespasian şimdi Kudüs'ü ele geçirmek için oğlu Titus'u geride bırakarak Roma'ya doğru yola çıktı ve MS 70 Ekim'inde Roma'ya geldi. Neredeyse 61 yaşındaydı ama hala formda ve aktifti. Kısa bir süre sonra Filistin'deki Titus Yahudi isyanına bir son verdi (Masada kuşatması MS 73'e kadar devam etmesine rağmen) ve kuzeyde Cerealis, Augusta Trevivorum'daki Gallo-Alman ayaklanmasını yendi. Gerçekte, eski bir askeri emektar olan Vespasian, sonunda imparatorluğa barışı sağlayabilecek adamdı.
Vespasian da içgörüye ve barışı nasıl koruyacağına dair sezgiye sahipti. Kudüs'ün yıkımı ve Yahudilere karşı misilleme gereksiz bir ciddiyetle gerçekleştirilmesine ve bazı uygulamalarına kısıtlamalar getirilmesine rağmen, Yahudiler Sezar'a ibadet etmekten muaf tutuldu.
Vespasian'ın senato ile ilişkisi karışıktı. Senato toplantılarına katılır ve senatörlerle büyük bir özenle istişarelerde bulunurdu. Ancak tahta çıkışı için seçtiği gün, senatörlerin onu tanıdığı 21 Aralık 69 değil, birlikleri tarafından ilk kez imparator ilan edildiği 1 Temmuz 69'du. Kısacası, senatoya eski geleneği ve saygınlığı nedeniyle saygı duyuyordu, ancak orduyla birlikte yatmanın gerçek gücünü bildiğini açıkça belirtti.
Oğlu Titus'un MS 71'de Filistin'den Roma'ya dönüşünde, Vespasian onu resmi olarak hükümet ortağı yaptı, ona Sezar unvanını verdi ve imparatorluk muhafızlarının komutanı olarak atadı. önceki yöneticilerin kurulması ve devrilmesinde.
Ayrıca MS 71'de Quintilian'ı (MS 40-118) edebiyat ve retorik kürsüsüne atadığında ilk maaşlı kamu profesörlüğünü kurdu. Ayrıca tüm doktorları ve dilbilgisi ve retorik öğretmenlerini vergi ödemekten muaf tuttu Vespasian'da da, büyük ölçüde iş dünyasından alınan yeni bir profesyonel memur sınıfı oluşturuldu.
MS 73-74'te Vespasian, Claudius'un kendisinden önce yaptığı gibi, senato üyeliği üzerinde kontrol sahibi olmak için oğlu Titus ile birlikte yeniden canlandı ve sansür ofisini işgal etti.
İmparatorluk iç savaşla harap olurken, Vespasian'ın imparatorluğun büyük maliyetlerini karşılamak için vergileri büyük oranda artırması gerekiyordu. Bu önlemler kısa sürede ona alçakgönüllülük ve açgözlülük konusunda hak edilmemiş bir ün kazandırdı. Her ne kadar Vespasian, emperyal ofisinin maliyetiyle eyaletlere daha fazla yük getirmemek için örnek olarak liderlik etmeye ve savurganlık ve lüksten uzak bir hayat sürmeye hevesliydi.
Vespasian, her halükarda, abartılı bir yaşamdan zevk almamış gibi görünüyor. İş için doğru adamı seçme konusunda öncüllerinde pek eksik olan bir yeteneğe sahip, parlak ve yorulmak bilmeyen bir yöneticiydi. İmparator iken her zamanki günlük rutini aşağıdaki gibiydi. Hâlâ karanlıkken bile erken kalkardı. Arkadaşlarını içeri almadan, ayakkabılarını giymeden ve giyinmeden önce mektupları ve resmi raporları okurdu. Başka bir işle uğraştıktan sonra, muhtemelen bir savaş arabasıyla gezmeye giderdi. Daha sonra, ölen metresi Caenis'in yerini alacak birkaç cariyesi olan bir cariyeyle aynı yatağı paylaşacaktı. Bundan sonra genellikle en iyi ruh halindeydi, bu yüzden personeli o sırada herhangi bir istek veya sorunla ona yaklaşmaya hevesliydi.
Vespasian, gerçekten de yumuşak başlılığı ve sağlıklı bir adalet duygusuyla tanınırdı. Örneğin, Vitellius'un kızının uygun bir koca bulmasına yardım etti ve hatta ona çeyiz verdi.
İlk başta Vespasian, Mucianus'a baş yardımcısı ve danışmanı olarak güveniyordu. Mucianus'un öldüğü zamandan beri. MS 76, büyük oğlu Titus'a giderek daha fazla güvenmeye başladı. Titus'un babasının yerine tahta geçeceği herkes tarafından açıkça anlaşılmıştı.
Bu tür hanedan planları, özellikle imparatorların yaratılmasına uygulanan kalıtsal ilkeye hala itiraz eden senatörler arasında bir miktar düşmanlığa yol açtı. Özellikle Julio-Claudianların kalıtsal soyu felakete yol açtığından beri.
Bu tür itirazların en tehlikelisi, MS 79'da Vespasian'ın hayatına karşı bir komplonun ortaya çıkmasıyla ortaya çıktı, iki ünlü senatör, Eprius Marcellus ve Caecina Alienus. Titus hemen harekete geçti ve iki komplocudan hiçbiri hayatta kalmadı. Kısa bir süre sonra Vespasian hastalandı, Sabine dağlarındaki Aquae Cutiliae'deki yaz tatiline çekildi ve MS 24 Haziran 79'da öldü.
Vespasian doğal sebeplerden öldü ve tarihçi Suetonius'a göre büyük bir haysiyetle öldü. Ölüm döşeğinde bile mizahı son bir jest olarak hâlâ kendini gösteriyordu, ‘Vae, puto deus fio’ (‘Vay, sanırım bir tanrıya dönüşüyorum.’).
TITUS: 79 - 81 AD
İmparator Titus 69-71 AD
Titus, Vespasian'ın büyük oğluydu. Hem İngiltere'de hem de Almanya'da askeri bir tribün olarak tanınan, babası MS69'da imparator olduğunda Yahudiye'deki savaşın yönetimini devraldı. Vezüv'ün patlaması ve Pompeii'nin yıkılması gibi doğal afetler ve Vespasian'ın saltanatı boyunca imparatorluk gücünü paylaştı ve itibarını zedelemedi.
Domitian: 81 - 96 AD
İmparator Domitian 81 – 96 AD
İmparator ve hanedan ünvanı Sezar'ın praenomen'inden MS 83'te üstlendiği Germanicus unvanına kadar resmi onurlarında ısrar eden Domitian'ın tribün gücü, imparator olarak övgüler ve konsüllüklerin sayısı, neredeyse hiçbir şey kalmayana kadar titizlikle belirtilmiştir. hepsini kaydetmek için madalyonun üzerinde yer kaldı. Aynı yıl, Domitian'ın sikkeleri de, Domitian'ın en çok saygı duyduğu tanrıça Minerva'yı öven dört ana ters türden birine yerleşir. Vespasian'ın küçük oğlu Domitian, büyük yangından bir yıl sonra, MS 81'de kardeşi Titus'un erken ölümü üzerine tahta geçti. İnşaat programıyla tanınan Jüpiter Optimus Maximus Tapınağı'nı muhteşem bir şekilde restore etti, kapıları altınla kapladı ve çatının bronz kiremitlerini yaldızladı ve Titus Kemeri ile Vespasian ve Titus Tapınağı'ndaki çalışmaları tamamladı.
Ayrıca imparatorluk sarayının inşası için Palatine Tepesi'nin çoğunu düzleştirdi. Domitian, Almanya'daki zaferlerini tanımak için MS 83'te “Germanicus” unvanını talep etmişti. (Aynı yıl, Agricola, Mons Graupius'ta Kaledonya kabilelerini yendi, ancak imparator askeri başarısını kıskandığı için geri çağrıldı.) Sikkelerin gümüş içeriğini Augustus'unkine yükseltti, ancak MS 85'te yeniden devalüe etmek için, Sonuç olarak imparatorluk gelirinin zarar gördüğü anlaşıldığında, Domitian MS 86'da Ludi Capitolini'yi (Capitoline Oyunları) başlattı ve ayrıca MS 88'de Ludi Saeculares'i (Laik Oyunlar) kutladı ve bu, en son bir yüzyıl önce Augustus tarafından kutlandı (geleneksel olarak hesaplandı). 110 yıl).
O yıl da Ren Nehri'nde bir lejyon isyan etti ve ayaklanma hızla bastırılsa da, Domitian'ın saltanatında kabul edilen bir değişime işaret etti. Zaten şüpheli, daha acımasız hale geldi ve Senato ile giderek daha fazla anlaşmazlığa düştü. Kamusal davranış ve ahlak sorumluluğuyla kendini ömür boyu sansürleyen Domitian'ın daha sonra kürtajdan ölen yeğeni Julia ile açık bir ilişkisi olduğunda da komplolar ve skandallar vardı. MS 96'da Domitian, kendi karısını içeren bir saray komplosunun parçası olarak öldürüldü.
Senato tarafından Damnatio memoriae olarak ilan edilen Suetonius, acı bir şekilde kendisine atıfta bulunan tüm yazıtların silinmesi ve saltanatına ait tüm kayıtların silinmesi gerektiğine karar verdiğini aktarır. #8220Gizli Tarih” (c. MS 550), muhtemelen parçalanmış bir Domitian heykelinin tekrar bir araya getirilmiş görüntüsünü açıklamak için icat edildi. Senato, bu imparatorun adının bile yazıtlarda kalmaması, herhangi bir heykelinin veya portresinin korunmaması yönünde bir kararname çıkardı. Muhtemelen Roma'nın her yerindeki yazıtlardan ve adının başka her yerde yazılı olduğu yerde, hala görülebileceği gibi, oyulmuş ve geri kalan her şey olduğu gibi bırakılmıştır ve Roma İmparatorluğu'nda hiçbir yerde onun tek bir benzeri yoktur. bronz heykel, şu şekilde hayatta kaldı.
Domitian'ın eşi, doğuştan hiçbir erkeğe en ufak bir yanlış yapmamış ya da kocasının tek bir eylemini onaylamamış, iyi huylu ve çok saygın bir kadındı. Bu yüzden çok saygın biriydi ve o sırada Senato onu çağırdı ve istediği her şeyi istemeye davet etti. Domitian'ın cesedini alıp gömmek ve kendi seçtiği bir yere onun bronz bir heykelini dikmek için tek bir istekte bulundu.
Senato bunu kabul etti ve dul kadın, sonraki nesillere kocasını parçalayanların insanlık dışı bir anıtını bırakmak isteyen aşağıdaki planı tasarladı. Domitian'ın etini topladıktan sonra, parçaları dikkatlice bir araya getirdi ve birbirine yerleştirdi, ardından tüm vücudu dikti ve heykeltıraşlara göstererek ölü adamın trajik sonunu tasvir eden bronz bir heykel yapmalarını istedi.
Sanatçılar hiç vakit kaybetmeden heykeli üretmişler ve dul kadın onu alıp Capitol'e giden caddeye, Forum'dan oraya giderken sağ tarafta dikmiş: Domitian ve bunu bugüne kadar yapıyor.”
Kitap açıklaması
Aspects of Roman History MÖ 31-MS 117'nin bu yeni baskısı, erken Roma İmparatorluğu'nun tarihi için kolay erişilebilir bir kılavuz sağlar. Okuyucuyu, İmparatorluğun Augustus dönemindeki kuruluşundan Trajan dönemindeki gücünün zirvesine kadar, Roma imparatorluk tarihinin önemli ilk 150 yılındaki önemli siyasi olayları gözden geçiren kitap, Roma'nın kurumlarını ve siyasi biçimini şekillendiren imparatorları ve önemli olayları inceliyor. Sosyal ve ekonomik tarihi siyasi tarihle harmanlayan Richard Alston'ın gözden geçirilmiş baskısı, öğrencileri önemli konularda yönlendirir, kaynakları tanıtır, bu kaynakların okunabileceği teknikleri keşfeder ve öğrencileri tarihsel yargılarını geliştirmeye teşvik eder.
Actium'dan Augustus'un ölümüne kadar ek bir 45 yıllık tarihi kapsayan Roma Tarihinin Yönleri'nin bu genişletilmiş ve gözden geçirilmiş baskısı, Roma İmparatorluğu'nun dünyayı nasıl değiştirdiğini inceleyerek ve eleştirel bakış açıları sunarak Roma İmparatorluk tarihine paha biçilmez bir giriş sağlar. bu dönüşümü nasıl anlayabileceğimize dair. Roma tarihinin bu önemli ve biçimlendirici döneminin herhangi bir öğrencisi için önemli bir kaynaktır.
Fotoğrafa katkı verenler
Ross ve Sarah Nightingale resimleri: Vespasian büstü (Roma Ulusal Müzesi, İtalya) Titus Kemeri (Roma, İtalya) Titus Kemeri Detayı (Roma, İtalya) Titus büstü (Louvre, Paris) Domitian büstü x 2 (Ulusal Arkeoloji Müzesi) Napoli, İtalya) Domitian Heykeli (Afrodisias Müzesi, Türkiye) Domitian Tapınağı (Efes, Türkiye) Bergama (Bergama, Türkiye).
Wikipedia Commons görüntüleri: Domitia Longina büstü Titus tanrılaştırma madeni parası Silinmiş yazıt.
Makale, Bibleworld Museum & Discovery Centre, Rotorua, Yeni Zelanda tarafından sağlanmıştır. Lütfen izinsiz çoğaltmayınız. .