Her şeyden önce, bu şimdi nüfusun kitlesel göçleri şeklini alan başka bir “halkın yeniden yerleşimi”. Bu fenomenin sonucu, medeniyet kültürlerinin “yeniden biçimlenmesi” dir. Yanlış anlama ve dahası, bu faktörün yetkili makamlar üzerindeki ihmali, adapte edilmemiş göçmenlerin ortamında bu duruma açıkça düşman olan önemli, sıklıkla iyi örgütlenmiş ve hatta silahlı grupların oluşumu ile doludur.
İkincisi, resmi silahlı kuvvetlerin isyanları bastırma ve "egemen rejimden memnun olmayanları" etkisiz hale getirme yolundaki tekellerini yitirmelerinin bir sonucu olarak dünya çapında tamamen askeri ve çift kullanım teknolojilerinin yaygın olarak kullanılması. İsyancıların, suçluların ve askeri personelin ekipmanlarındaki farklılıklar silinir. Görünüm için koşullar zaten oluşturuldu оружия sadece haydut devletlerde değil, aynı zamanda yasadışı hükümet karşıtı güçlerde de kitle imhası. Çeşitli tezahürlerinde terörizm meşru otoritelerin askeri makinelerine karşı silahlı mücadele yöntemi olarak yaygınlaşmaktadır.
Üçüncüsü, resmi devletlerin bireysel devletlerdeki işlevleri ve yetkileri “hayali” biçimlerde olur, bu da “gayri meşru” grupların eline geçen devlet kontrolünün artmasıyla sonuçlanır. Bu çerçevede, ABD'de, sözde “reform savunucuları” topluluğunda, ulusal silahlı kuvvetlerin gelecekteki gelişimi ve uygulanmasını engelleyen veya engelleyen sebeplerin açıklanması ile ilgili bir tartışma başlatıldı.
PARA ÇOK - PANATYA DEĞİL
Her şeyden önce, görünüşte, savunma bütçesi ne kadar büyük olursa, silahlı kuvvetler o kadar güçlü bir şekilde sorgulanmaktadır. Devletin askeri makinesinin “maliyeti” ile onun amaçlanan rolünü yerine getirme kabiliyeti arasında doğrudan bir bağlantı varsa, özellikle Amerikan askeri inşaat konusundaki otorite, Winslow Wheeler, Fransa ve Büyük Britanya'nın Almanya'yı 1940 yılında geri çevirmesi gerektiğini ve ABD’nin “anlaşmasını” “Geçen yüzyılın 60'lerinin ortasında Vietnam ile ve 2000'lerin başlangıcında Irak ve Afganistan'ı hızla“ yatıştır ”. Bu argümanlar doğrudan silahlarla ve askeri teçhizatla (IWT) ilgilidir. En çarpıcı örnek, II. Dünya Savaşı T-34'in Sovyet tankıdır ve sonunda “kaybeden” olduğu ortaya çıkan pahalı Alman Panter ve Kaplanlarınkinden daha yapıcı bir şekilde basit ve ucuzdur. Bu nedenle, bir sonuç zinciri ortaya çıkar: bir silahın yüksek fiyatı, verimsizliği, üretim ve kontrolün zorluğunun yanı sıra orduyla küçük bir miktar; Hizmetteki küçük miktarları kullanım kolaylığı ile doludur; Bireysel silah türlerinin yüksek bireysel göstergeleri (TTH) sorunu bir bütün olarak çözmez.
Son yıllarda yaşanan çatışmalarda yeni tür silah ve askeri teçhizatın başarılı bir şekilde uygulanmasının münferit vakalarını “askeri işlerde devrimin görünür bir uygulaması” olarak isimlendirmek ve yerinde bırakmak arzusu açıkça erkendir. Irak tesislerinin Amerikan hassas silahları ile yenilgisi olayları, 1991'taki Körfez savaşlarında ve hatta 2003'teki savaşlarda elektronik ortamda defalarca gösterildi. İstatistiklere göre ortalama olarak, bir köprüyü tahrip etmek birkaç ton silah aldı ve düşmanın zırhlı araçlarındaki havadan gelen çarpıcı darbeler genellikle izole edildi.
Düşmanın hedeflerinin uzun mesafelerde açılması ve 2003 yüzde olasılığıyla vurulması gereken bir gerçekte, aslında ABD’de ve 100 savaşındaki birimlerinde gömülü olan birleşik sensörler, bilgisayarlar ve iletişim cihazları sistemi, gerçekte XNUMX yüzde ihtimaliyle çarpıştı. Muazzam bilgi dizileri komutanları sahaya “aşırı yükledi” ve dahası gecikmeyle hareket etti. “Katar veya Tampa'da (Florida) karargahta oturan generaller ve albaylar tarafından iletilen Iraklıların konuşlandırılması ve eylemleriyle ilgili istihbarat, birçok komutan tarafından yalnızca“ kendi alt düzey istihbarat teşkilatlarından gelen mesajlar ”olarak görmezden gelindi.
En ileri uzmanların “reform destekçileri” tarafından belirtildiği gibi, 80'lerin başlangıcında böyle şeyler hakkında uyardığı dikkat çekicidir. Bu nedenle, 1981 yılında yayınlanan Jeffrey Barlow'un çalışmasına atıfta bulunuldu ve o zaman geniş bir rezonans aldı; bu, “ileride kaçınılmaz başarısızlığı, yüksek seviyedeki personelden gerçek seviyeye batırılmış kapsamlı bir iletişim ağı aracılığıyla savaşı“ kontrol etme ”girişimlerini açıkça vurguladı. Savaş alanında hızla değişen durum. "
YÖNETİM KURUMLARININ “OPTİMİZASYON” DENGESİNİ GÖZLEYİN
Geçen yüzyılın 90-lerinin başında, ortaya çıktığı gibi, en başarılı şekilde kararlaştırılmayan kontrollerin “optimizasyonu” sorusu ortaya çıktı. Bu nedenle, bazı “reformların” Amerikalı başlatıcıları, çeşitli düzenlemelerdeki ana leitmotif'in “her şeyin ve herkesin” yönetimini merkezileştirme uygulaması olduğuna, yani bir kişinin ya da bedenin ellerine daha fazla güç verilmesi olduğuna inanıyor. Aslında, gerçek iyileştirmeler getirebilecek mekanizmaların çalışmasını göz ardı etti veya en iyi ihtimalle sınırlandırdı. Çeşitli örneklerden ve insanlardan gelen tekliflerin analizini doğrudan ve olumlu bir şekilde etkileyen ve fikir ve rekabet mücadelesinin bir tezahürü olan kontrol sistemi ve “çıkar dengesi” sistemi, kararların sadece “seçime” veya en iyi fikre dayanarak alınacak şekilde düzenlenmiştir. Bir anketin sonuçlarına göre, ancak "okul yetkililerine yakın." Öznelcilik ve bürokrasinin büyümesi dışında, bu uygulama üretken bir şey olmamasına neden oldu.
Öte yandan, bazı durumlarda merkezileşme çok faydalı oldu. Bu nedenle, “reformcular”, Pentagon'da Goldwater Nichols Yasası'na (Yıl 1986) uygun olarak getirilen silahların elde edilmesinden (“Toplama Kralı”) sorumlu olan görevlinin, sözleşmelerin ve birliklerin dağıtımını kolaylaştırmaya yardımcı olduğu konusunda hemfikir olmak zorundadır. gerçekten en iyi silah ve askeri teçhizat örnekleri.
Birçok yönetici, kuruluşlarına "yukarıdan verilen ve herhangi bir değişikliğe maruz kalmayan bir şey" olarak nitelendiren Jay Galbraith'in "bir kuruluşun, yönetim görevinin çözüldüğü sürekli, esnek bir süreç olduğunu" unutuyor. Şu anda dünyadaki en büyük ve en güçlü silahlı kuvvetler olan “reformistler”, ABD ordusunun son derece esnek olmayan bir örgütsel yapı örneği olduğunu, çok az adapte olmuş ve hatta dinamik olarak değişen bir ortamda kaçınılmaz olarak ortaya çıkan görevlerin yerine getirilmesini engellediğini göstermektedir.
2000’e geri döndüğünde, Birleşik Devletler Silahlı Kuvvetlerinin Birleşik Merkez Komutanlığı komutanı General Anthony Zinni, “çalışanlarının alt oluşumlar ve görev bölümleri tarafından yürütülen yetersizliğini” tanıdı. Bu bağlamda, ABD Deniz Piyade Birlikleri Sorumlusu Eric Mellinger şunları söylüyor: "Modern merkez, endüstriyel çağın bir sertliği, katı bir hiyerarşiyi kişileştirmek, tabiatı altına almak ve yapılan işleri raporlamak için bir ilke. Laboratuardan bir başka analist olan Bella Arnaud Penzia, ABD Silahlı Kuvvetleri'ndeki mevcut komuta yapısının, altındaki yetenekli ve girişimci subayları "ezmesi", onları "kontrol" altına sokması ve "hayat veren bilgi" değişimini engellemesinden şikayetçi. Örgütün hiyerarşik yapısı, Pentsia'ya devam ediyor, öyle ki her seviyede bir üyenin hayır demeye hakkı var.
Bu çıkmazdan kurtulmanın yolu, matris karargah merkez yapılarının askeri kontrol sistemine, genellikle sivil faaliyet alanlarındaki herhangi bir özel görevi çözmek için geçici (geçici) komisyonlar şeklinde oluşturulan türlere göre ortaya çıkmasıdır. Genelkurmay Başkanları Ortak Üyeleri de dahil olmak üzere geniş hizmet deneyimine sahip olan ABD Albay John Price bu konuda bir örnek vermektedir. Amerikan askerlerinin aktif rol aldığı Ocak 2010'teki Haiti'deki felaket depreminin sonuçlarını ortadan kaldırma operasyonu sırasında, ABD Ordusu Birleşik Güney Komutanı Komutanı Amiral James Stavridis, astlarının tüm eylemlerinin operasyonel yönetimi için bir “matris personel yapısı” oluşturdu. Bu yapı, UCR'nin çeşitli idari organlarından memurları içermekte olup, bunların hepsini, bazen beklenmedik bir şekilde, ortaya çıkan sorunları birlikte ve derhal çözmüştür. Bununla birlikte, amirallerin dehşeti karşısında, hem Amerikan hem de uluslararası diğer kuruluşlar ve kuruluşlar, yavaş iç aralarındaki bağlantılarla "ağırlıklandırılmış" operasyona dahil edildiklerinden, merkezin çalışmaları sağlam bir şekilde kurulmuştu ve bozulmaya başladı. Stavridis'in bu örgütlerle ve "etkileşimli" ilişkileri yeniden kurması ve etkileşimi, bürokratik engellerin artmasına ve en önemlisi, talimatların uygulanmasında önemli gecikmelere yol açan personelin "olağan" uygulamasına geri dönmek zorunda kaldı.
Önerilen yönetim yapısının tüm personel prosedürlerini basitleştirmesi beklenmektedir. Asıl mesele, tamamen işlevsel bölümler yerine, tamamen personel, istihbarat, lojistik konularına odaklanan yönetimlerin yerine, "dönüştürülmüş" karargah "ın, bu işlevlerin her birini emirlerin yerine getirilmesinde kilit alanlara ayırmasıdır. Bu amaçla, her biri kendi sorumluluk alanındaki uzman sanatçılar, belirli bir görevi çözme sürecinde bağımsız ancak kollektif çalışma yapabilen benzersiz hücreler (ekipler) halinde düzenlenir. Savunma bütçesi fonlarındaki “kesintiler” döneminde ve buna bağlı olarak kaçınılmaz personel kesintilerinde söz konusu olan J. Price’ın görüşüne göre, böyle bir yaklaşım, bürokratik prosedürleri ortadan kaldırarak ve bununla ilgili yinelemeleri ortadan kaldırarak, personel işlerinde sadece yüksek verimlilik sağlamakla kalmayacak - Bölümleri ve bölümleri yönetmek için gerekli albay pozisyonları.
YENİDENLEŞTİRMEYE İNCELENEN BİR YAKLAŞIM
Aynı zamanda, “reformcular”, askeri yapıların yeniden düzenlenmesi ile ilgili sorunların çözümünde, ister karargah isterse askeri oluşumlar olsun, bir yaklaşımın uygulamada birçok kez doğrulanması ve test edilmesi gerektiğine inanmaktadır. Bu tezi göstermek için Winslow Wheeler aşağıdaki örneği verir. Geçen yüzyılın 90 yıllarında, Albay Douglas Macgregor'un araştırması “falankstan kurtulmak: 21. yüzyılın toprak gücünün yeni bir yapısı” ABD askeri makinesinin reformcuları arasında çok popülerdi. Özellikle yazar, ABD Ordusu'nun ana bölümünün (bölünme), Avrasya’nın ortasındaki Sovyet ordusuyla askeri operasyonlar yürütmek için uyarlandığını ve soğuk savaş sonrası dönemde çok "ağır" olduğu için dünyanın çeşitli bölgelerinde çatışmalar için uyarlanmadığını ikna edici bir şekilde kanıtladı. "Yeni nesil" in son derece hareketli bir rakibi ile uzun mesafeler boyunca yer değiştir ve hızlı bir savaşta "sakar". McGregor'a göre, NE'nin ana oluşumu tugay yapısının daha kompakt, daha esnek bir oluşumu olabilir.
Gelecek memurlara, kirden korkmamaları öğretilir.
ABD Ordusu'nun liderliğinin, “coşkusuz” gerçeğinin, bu fikri ele alması dikkat çekicidir, ancak ortaya çıktığı gibi, sadece resmi olarak. SV'nin ana oluşumlarının sözde Tugay Mücadele gruplarına yeniden düzenlenmesi başladı. “Ordunun modernleşmesi” olarak adlandırılan bu süreç, geleneksel tugayların “buruşmasına” yol açmış, sonuçta kompozisyonlarında her türlü sağlama araçlarını mahrum bırakmış veya önemli ölçüde azaltmıştır. Tugayların sayısı arttı, ancak savaş güçleri azaldı. Ancak tugay karargahlarının sayısı artmış ve sonuç olarak albay’ın ve hatta generallerin görevlilerinin sayısı artmıştır.
Ulusal askeri makinenin yeniden yapılandırılması sırasında “göz ardı edilemeyecek” önemli bir sorun, Amerikan “reformistler” in işaret ettiği gibi, ordunun ve her şeyden önce subayların eğitim sorunu. “Reformcular”, hükümetin hem yasal hem de yürütücü kollarının, silahlı kuvvetler için endişelerini beyan ettiklerini, tamamen maddi değerlere, IWT'ye yoğunlaştıklarından, ancak genel olarak savaş hazırlığının bu kadar önemli bileşenlerini unutmayacağından şikayet ediyorlar. Güneşte hizmet, nüfusun en iyi temsilcileri, eğitimleri ve eğitimleri. Başka bir deyişle, Winslow Wheeler, "vurgu, insanların zararına" donanım "üzerinde olduğunu" söylüyor.
Ancak bir başka analiste göre, Amerikan Silahlı Kuvvetleri ustalarından Albay Robert Killebrew'un askeri liderleri bile, yeni dönemin koşullarına uyarlanmış “yeni bir komutan kastının” oluşumu konusunda çok az endişeye sahipler. Ona göre, Soğuk Savaş sırasında eğitim görmüş ve zorlu, ancak “temelleri incelemiş” bir rakiple bastırılmış mevcut Amerikan generalleri, önünde, önemsiz tehditlerden uzak yeni bir “ortaya çıktığında” çok güvende hissetmiyorlar.
Nitekim, Soğuk Savaş döneminde, Amerikan askeri personeli için askeri eğitim sistemi oldukça yoğun bir şekilde gelişti ve bazı yüksekliklere ulaştı. Bu nedenle, Irak'taki 1991'te, geleneksel Sovyet askeri sanat okulunun modellerine göre hazırlanmış bir askeri makine ile karşı karşıya kaldığında, Irak karşıtı koalisyon komutanı General Norman Schwarzkopf, ABD ordusunun Iraklı pilotların veya tankerlerin yerine koyacakları kadar iyi eğitilmiş olduklarından gurur duymadığını belirtti. Sovyet teknoloji modellerinde ve tersine Iraklılar - modern Amerikan teknolojisinde sonuç aynı olurdu - Irak ordusunun yenilgisi.
Bu arada, benzer bir şekilde, 1983’te, Orta Doğu’daki bir savaştan sonra, Suriye pilotları F-15 ve F-16’e konsa bile, İsrail Hava Kuvvetleri karargahının başı olan Amerikan yöntemleriyle eğitilmiş pilotlarını değerlendirdi. ve İsrail - Sovyet "MiG" lerinde hava savaşlarının sonucu aynı olacak - 83: 0.
Amerikan askeri okullarının fakültelerinin eğitim seviyesiyle ilgili olarak, Topgan Journal'ın editörü James Stevenson, eski F-5’e uçan eğitmenler ve havacıların bir kural olarak, en çok koşturan öğrencilerle “kavgalar” konusunda her zaman muzaffer olarak ortaya çıktıklarına bir örnek verdi. O zamanlar modern F-14 ve F-15. Bu örneklerden, Amerikan “reform savunucuları”, düzgün bir şekilde motive olmuş ve en önemlisi, daha iyi eğitimli bir askerin bir savaş için en modern ekipmanın bile uzman bir vasatından daha değerli olduğu sonucuna varıyor.
BÜYÜK - KOMUTANIN BEYİNLERİ
90'larda “Zafere Giden Yol: Amerika Ordusu ve İnsani Devrim” adlı geniş çaplı rezonanslı bir çalışmanın yazarı Donald Vandergiff, askeri liderler için, eğitim görevlileri için mevcut sistemin yerini alması gereken daha derinlemesine, temel bir eğitim sisteminin oluşturulmasını önerdi. Onları, “bugün değil askeri geleceğin özelliklerinin bilişselliği” doğrultusunda “zihinsel sürecin yansıması ve aktive edilmesi” yoluyla incelenen deneklerin ustalığına doğru yönlendirecek olan ABD. Vandergriff'e göre, silahlı kuvvetlerin çok yüksek hızlı uçaklara ve tanklarkaç hızlı çalışan komutan beyni anında karar verme yeteneğine sahiptir, bu da savaş alanındaki düşmana karşı büyük bir avantaj sağlayacaktır.
2000'in ortasında yayınlanan çalışmalarından birinde, Wandergriff "savaş stresi koşullarında aykırı düşünebilecek ve hızlı bir şekilde doğru kararları verebilecek" bir memurun düşüncesini nasıl oluşturacağına dair tavsiyelerde bulunur. İkinci kuşak savaşların (I. Dünya Savaşı) ruhu içinde eğitilmiş ve eğitilmiş Amerikan komutanlarının, Almanlar ile üçüncü kuşak savaşların taleplerine adapte edilmiş olan II. Dünya Savaşı savaşlarında neredeyse her zaman yabancı olduğunu söyledi. Wandergriff, Amerikan generallerine, ilgisini kaybetmemiş olan pedagojik teori ve uygulamanın kurucusu olan İsviçreli araştırmacı Johann Heinrich Pestalozzi'nin ortaya koyduğu eğitim ilkelerini tam olarak benimseyen 19. Yüzyıl Prusya ordusunun memurlarına yönelik eğitim sistemini dikkatlice incelemeye çağırıyor. Aynı zamanda, “her kararın komutanı tarafından, yansımasız durumdaki her değişikliğe derhal müdahale etmek yerine dikkatle göz önüne alınması” uygulaması, otomatizmin ön saflarına konulmalıdır.
Ve son olarak, “reformcuların” görüşüne göre, ABD askeri liderliğini ülkenin askeri makinesinin dönüşümüne yönlendirirken dikkate alınamayan ancak dikkate alınamayan başka bir sorun ise sözde ahlaki meselelerdir. “Reformcuların” belirttiği gibi, bu konulara askeri teori ve pratik konulardan daha fazla, daha çok da silahlı kuvvetlerin ve askeri teçhizatın silahlı kuvvetlerinin donatılmasında daha fazla dikkat gösterilmesi gerekmektedir. “Savaşta,” dedi Napolyon, “ahlak, fiziksel faktöre bire üç diyor!” Daha iyi eğitimli ve eğitimli bir savaşçı mücadele etme arzusu yoksa her zaman yenilir: korku kaçınılmaz olarak ortaya çıkar ve sonra panik doğar.
Amerikan askeri bilimi açısından ahlaki ve siyasal bir faktöre ilişkin ahlaki meseleler veya iç terminolojide, aşağıdan yukarıya, altbölümden ülkenin üst askeri ve siyasal liderliğine kadar uzanan ve “reform destekçileri” nin de dikkatini çeken konular. Onlara göre, eğer en düşük seviyeye, silahlı kuvvetlerin bir birimine, yani bir dala (gruba), müfreze veya şirkete “inerse”, o zaman soru, “birimin birleştirici biriminin” veya “alt birim bir aksama” gibi bir şeyin oluşumu hakkında ortaya çıkmaktadır. Bu, askeri personelin alt kollektifinde belirli bir atmosfer yaratılması anlamına gelir ve bu, aralarındaki karşılıklı güven bağlarının gelişmesine katkıda bulunur ve bu da, savaş koşullarında savaş uyumunu korurken strese dayanmayı mümkün kılar. Asgari fakat resmi olarak örgütlenmiş bir ekipte çalışanlar, ister dal ister müfreze olsun, meslektaşlarıyla ilgili “iğrenme” duygularını, bir nedenden ötürü, ırksal, sınıf veya diğer, ve bir emri yerine getirme isteksizliği gösterme hakkına sahip değildir. hepsi daha korkaklığını gösterir.
Bu açıdan, askeri psikoloji alanındaki Amerikan uzmanlardan birinin, William Henderson'ı söylemek ilginç: “Askerlerin çoğu para için değil, bunu yapmak zorunda kaldıkları için ve kesinlikle Tanrı için değil, kendi anneleri ya da vatanları için savaşıyorlar. Kazanmak, bir sonraki açmasında arkadaşını savunmak. ”
Wandergriff ve ortakları, XX. Yüzyıldaki askeri personelin eğitim sisteminin, askeri ekipteki her bireyin, yetkililer tarafından her zaman başarılı bir şekilde değiştirilebilecek bir “mekanizma çarkı” olarak değerlendirildiği, sözde sanayi ilkelerine dayandığına inanıyor. Ve sadece son yıllarda, ABD askeri liderlerinin iddiaya göre, askeri grupların uyumu meselelerine yönelik bu tür bir tutumun kötülüğü olduğunu fark ettiler.
Söz konusu uzman Winslow Wheeler, askeri ekipleri birleştiren bağların tüm askeri örgütlenmeyi aşağıdan yukarıya doğru yalnızca yatay olarak değil, dikey olarak da uzatması gerektiğini vurgulamak için önemlidir. Aksi halde, yüksek komutana güven duymadığı bir ünite, bu komutan tarafından belirlenen görevi yerine getiremez. Aynı şekilde, eğer üstün komutan astlarına güvenmiyorsa, savaştaki davranışlarını aşırı düzenler, nihayetinde başarısızlığa mahkumdur. Altlarına güven duyduğuna dair bir gösterge olan Wheeler, önemsiz, genellikle pratikte kabul edilen, tüm yönleriyle düzenlenmiş, Yemek Kitabından bir tarifi daha fazla hatırlatan, ancak bir çeşit “görev sırası” veya “niyet sırası” gibi önemsiz olabilir. Başka bir deyişle, bu tür bir tepeyi alma veya yok etme türünün bir emri ve düşmanın bu tür oluşumunu yok etmek, bir komutanın astlarına karşı olan güveninin bakış açısından, örneğin, böyle bir tepeye hareket etmek için türün ayrıntılı bir düzenlenmiş belgesinden çok daha ikna edici görünüyor. böyle ve böyle bir zamanda, bir saldırı sırasında ilerlerken ve böyle ve böyle bir araç kullanmak, her iki durumda da çok sayıda mermi ve tüfek mühimmatı harcayarak ve böyle bir zamanda uygulamayı rapor etmek!
Herhangi bir ölçekte bir askeri eylem sırasında belirleyici olabilecek şey, öncelikle ülkenin liderliğinin yüksek yetkisi ve askeri personel arasındaki silahlı kuvvetler temelinde, komuta ve birliklerin karşılıklı güven duymasıdır. Negatif örnekler olarak “reformcular”, yani, ülkenin askeri-politik liderliği ve Silahlı Kuvvetlerin askeri oluşumları arasındaki böyle bir “ahlaki bağın” fiili olmaması, genellikle 60'un sonunda Vietnam’daki Amerikalıların yenilgisine neden olur ve sonuç olarak geçen yüzyılın başlarında 70’in her şeyden önce, devlet liderliğindeki ilişkilerde “ahlaki başarısızlık” - 2000’lerin başında ve ortasında, Afganistan ve Irak’taki Amerikan askeri makinesinin silahlı kuvvetleri ve bir dizi başarısızlığı; ABD askeri departmanının liderlerinin ve her şeyden önce de Donald Rumsfeld’in des p p p personnel military military personnel personnel personnel personnel personnel personnel personnel personnel personnel personal personal personal personal personal personal personal personal head head head head head head head the head head head personal personal personal personal personal personal Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush Bush.
Belki kendimizi bununla sınırlandırırız. Ancak, sonuç olarak, askeri alanda aynı Amerikan “reform destekçileri” nin yardımcı olamayacağı vurgulanmalıdır, ancak herhangi bir devletin silahlı kuvvetlerinde değişiklik planlama sürecinin uluslararası durumun zor tahmin edilebilir bir imgesi ile dolu olduğu ve buna bağlı olarak koşullarına “uygun” olduğu vurgulanmalıdır. ve geleceğin silahlı kuvvetlerinin gereksinimleri. Bu bağlamda, yukarıda belirtilen uzman Robert Killebrew'in bir yansımasına değinmek uygun gözüküyor; eğer 1913'ta ABD askeri tahmincileri ABD ordusunun 50 yıllarında nasıl olacağını sorduğunu belirtti: “ En az üç piyade bölümü, biri Panama Kanalı'nın savunması için diğeri de Filipinler'deki bir piyade alayı. Belki başka bir yüz uçak. Yorumlar gereksiz!