Dünya, “Top Gun”ın gişeyi yönettiği 1986 yılındaki yerle aynı değil. Ronald Reagan’da Amerika, başkan olarak bir film yıldızına sahipti ve yapımcılar Jerry Bruckheimer ve Don Simpson, onursal propaganda bakanlarıydı. “Takım”ın Amerika Birleşik Devletleri’nin militarist geçmişine meydan okuduğu aynı yıl, “Top Gun”, Amerikan istisnacılığının – erkek çocuklar ve oyuncakları, eşcinsel olmayan kardeşlik ve erkek kardeş olmanın ne anlama geldiği hakkında – dar görüşlü olsa da heyecan verici bir fantezi sattı. en iyi. üç yıl sonra Tom Cruise kuşu bir Rus MiG savaş uçağına çevirdi, Berlin Duvarı düştü. İki yıl sonra Sovyetler Birliği çöktü.
Soğuk Savaş sonrası yeni dünyamızın bir “Top Gun” devam filmine ihtiyacı olmadığı iddia edilebilir. (Tom Cruise da bir keresinde bu kadar ısrar etmişti.) Ama bunu yapmak yanlış olur. Yönetmen Tony Scott’ın 36 yıl önce çok etkili bir şekilde belirlediği üç parçalı çelikten bir parçaya mısır denklemi üzerine inşa edilen yeni film, Cruise’un karakteri Pete “Maverick” Mitchell’i yansıtarak varlığını fazlasıyla hak ediyor. makinenin yapabileceklerinin sınırları – bu durumda makine, daha önce hiçbir gişe rekortmeni olmayan gökyüzüne yükselen sinemadır.
Neredeyse hiçbir şey”Top Gun: Maverick“İzleyicilerin istediği ve yapmasını beklediği hemen hemen her şeyi ne kadar iyi yaptığı dışında sizi şaşırtacak. tarafından düzenlendi Joseph Kosinski – “Oblivion”da Cruise ile işbirliği yapan ve ilk birlikte çalıştığı dinamo mil veznedar 2017’nin müthiş, az görülen itfaiyeci draması “Only the Brave” hakkında – hem gazilere hem de acemilere hitap etmek için bu yüksek performanslı takip, Maverick’i Charlie’nin (Kelly McGillis) kalbini kazandığı ve en iyisini kaybettiği Topgun programına geri gönderiyor. arkadaş Kaz (Anthony Edwards).
Geri dönüşlere rağmen, bu aktörlerin hiçbiri bu filmde değil, ancak senaryo – Christopher McQuarrie (Cruise’in adamı), Eric Warren Singer (Kosinski’nin adamı) ve Ehren Kruger (yikes) arasındaki bir takım çalışması – Goose’u şimdiki aracılığıyla diriltiyor. -yetişkin oğlu Bradley Bradshaw, “Horoz” çağrı işareti. (“Phoenix” daha uygun olurdu, ancak bu etiket, bu testosteron havuzunda yalnız kadını oynayan Monica Barbaro’ya gidiyor.) Rooster ve rahmetli babası arasındaki benzerlik, aptal bir bıyık, biraz saç jölesi ve bir sahne sayesinde esrarengiz. genç pilotun, Goose’un bir zamanlar yaptığı gibi, Hard Deck piyanoda “Great Balls of Fire”ı çıkardığı.
Hard Deck artık Maverick’in geçmişinden bir karakter olan Penny Benjamin (Jennifer Connelly), ancak daha önce geçerken atıfta bulunulmasına rağmen: “Top Gun”da Maverick, üst subayı tarafından “beş hava kontrol kulesinden yüksek hızlı geçiş geçmişine – ve bir amiralin kızına” sahip olduğu için çiğnendi. Penny o kızdır: güçlü, bağımsız ve kendi kızından sorumlu (Maverick’in değil ve onun sevgilisi olamayacak kadar genç). Cruise’un karakteri kadınlaştırma cephesinde olgunlaştı ve film, onunla Penny arasında sığ ama tatmin edici bir romantik alt konu sunuyor, bu da ona eve gelmesi için bir şey veriyor, çünkü cesur eğilimleri aksi takdirde güçlü kamikaze titreşimleri veriyor.
Teoride Maverick, Topgun’dan mezun olmalı ve öğrendiklerini diğer Donanma pilotlarına öğretmek için geri dönmeliydi. Ancak uçan ortağını kaybettikten sonra, karakter daha çok yalnız biri haline geldi – ya da biz de öğreniyoruz, bunca yıl sonra ona yetişiyoruz, test pilotu olarak çalışıyor ve kaptan rütbesinde sıkışıp kaldık. “Top Gun” teması “Tehlikeli Bölge”nin bir kez daha parladığı nostaljik bir uçak gemisi iniş montajını takiben, Kosinski, milyonlarca dolarlık bir devlet ekipmanı aldığında hala takma adının hakkını vererek Maverick’i Mojave Çölü’ne kadar takip ediyor – hız testi için süpersonik, SR-71 Blackbird tarzı (kurgusal) Darkstar jeti.
Hiç de eğlenmeyen bir donanma subayı olarak görünen Ed Harris, Maverick roket hızıyla havalanıp uçağı hafifçe Mach 10’a iterken kumla dolu yüzünü yemek için tam zamanında geldi. (Referans noktası olarak, F- “Top Gun”da görülen 14’ler Mach 2 civarında zirveye çıkıyor.) Muhteşem bir sahne ve Maverick’in bir zamanlar temsil ettiği her şeyi Cruise’un kendi ekran dışı kişiliğiyle birleştiren bir sahne – bu aynı zamanda tüm kendi kendine giden motosiklet sürüşlerini de açıklıyor. Dublör neredeyse Maverick’i Donanmadan attıracak. Tek seçeneği: Tom “Iceman” Kazansky’nin (Val Kilmer) şimdi Tom Skerritt / Viper’ın yerini aldığı eğitim akademisine geri dönün.
Senaryo Kilmer’in gırtlak kanserini içeriyor, öyle ki Iceman’in tek bir sahnesi var, çoğunlukla klavyeyle iletişim kuruyor – ama bu iki eski rakip arasındaki dinamiğin evrimleşme şeklini ödeyen akıllıca bir sahne. Bir uranyum fabrikasına neredeyse imkansız bir hava saldırısını içeren bu sonraki görevde Goose ve Rooster oyununun önemi göz önüne alındığında, Meg Ryan’ın dul / anne olarak geri döndüğünü görmek güzel olurdu, ancak geldiğinde kurallar acımasız. yaşlanan kadın oyunculara. Bu arada, önemli olan tek bir değişiklik olmasına rağmen, Cruise ve Kilmer’in yüzlerinin evrimleştiği tüm kozmetik yöntemler hakkında konuşabiliriz: Cruise, “Bu gerçekten zor bir çağrı” anlamına gelen o küçük çene sıkma numarasını mükemmelleştirdi.
Gururunu yutan bir stoisizmi pandomim haline getirdiği için Oscar alamayacak, ancak Cruise ondan talep edilen rolün diğer her şey için birini hak ediyor: Buradaki uçuş sahneleri aklınızı başınızdan alıyorsa, bunun nedeni birçoğunun gerçek anlaşma olmasıdır. , kendi bölümleri için pilotluk yapmayı öğrenen bir oyuncu kadrosunun yanı sıra seyircileri kokpite yerleştirdi. Buradaki fikir, Maverick’in cezalı olması, bir düzine sınıfının en iyi golcüsüne koçluk yapmakla görevlendirilmesi, ancak hemen gökyüzüne çıkması ve tüm bu asları bir dizi adrenalin yakıtlı tatbikatta geride bırakması. Bu öğrencilerden hiçbiri bir Donanma pilotu olarak ikna edici değil, ancak kişilikleri bizi aynı şekilde kazansa da (Glen Powell’ın bu filmin Iceman eşdeğeri olarak görev yapan alfa erkek “Cellat”ı bile) ve bir zamanlar herhangi birini içeren gelecekteki yan ürünleri hayal edebiliyor. bu karakterlerden.
“Top Gun” her zaman “The Tom Cruise Show” olmuştur ve hiç kimse Maverick’in en önemli görevi uçurmak için manevra yapmayacağına bir an olsun inanmıyor. Ancak bunu tek başına yapamaz: Operasyon, orijinal filmde Iceman ve Maverick’i birbirine bağlayan grup hava savaşını hatırlatan altı pilot arasında mükemmel bir şekilde koordine edilmiş ekip çalışması gerektirir.
Bu günlerde, video oyunu tarzı gişe rekorları kıran filmler, CGI’ya o kadar güveniyor ki, yerçekiminin gerçek insanlar üzerindeki etkisini görmek, birden fazla G kuvveti tarafından sandalyelerine pankek yapmak heyecan verici. Sofistike film büyüsü, performanslarını havadan yapılan dış çekimlerle kusursuz hale getirirken, çekim yapma bağlılığı pratikte – pratikte her şey Howard Hughes’un “tarih yazan” “Cehennem Melekleri” nin en son eşdeğeri gibi geliyor. Sonuç, koltuklarında titreşen motorların büyük Dolby kükremesine kadar, izleyicilerin şimdiye kadar deneyimleyebilecekleri en sürükleyici uçuş simülatörü.
Başlarda, Ed Harris’in karakteri Maverick ve ekibini “bir gün pilotlara hiç ihtiyaç duymayacakları” konusunda uyarıyor, bu da drone teknolojisinin Donanmanın tüm uçuşlarını uzaktan kumandayla yapmasına izin vermekten çok uzak olmadığını kastediyor. Sinema aynı yönde ilerliyor gibi görünüyor, aktörleri dijital kuklalarla ve gerçek yerleri yeşil ekran plakalarıyla değiştiriyor – ama Tom Cruise’un bununla bir ilgisi varsa değil. Orijinal filmle aynı zevk noktalarının çoğuna ulaşmak için tasarlanan “Top Gun: Maverick”, gerçekten hızlı, gerçekten çok yükseklere gitme arzumuzu yerine getiriyor – önceki filmin unutulmaz bir şekilde “hız ihtiyacı” olarak adlandırdığı şey.
Yine de, bu sıkı takip, film yıldızlarına neden ihtiyaç duyduğumuzu da gösteriyor. Bu, Cruise’un, yüceltilmiş bir ABD askeri işe alım reklamına denk gelen bir şeye karışmasının çok ötesine geçiyor (1986 filmi, bir İsviçre saati kadar mükemmel kalibre edilmiş olabilir, ancak GI Joe gündemi konusunda incelikli değildi). Çoğumuzun imkansız olduğunu düşündüğü şeyi yaparken adamla özdeşleşme şeklimiz budur. Görünüşe göre Maverick’e şimdi her zamankinden daha fazla ihtiyacımız var.