We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ben bu dünyada tamamen acemiyim ve ayın yüzeyini görmeye yetecek güce sahip olabileceğim bir teleskop istiyorum, bayrağın ya da havada asılı duranın bana işaretler göndermesini beklemiyorum ama belki de uçurumları görmeye yetecek kadar, ve yüzeyinden ve belki başka yerlerden gelen diğer ayrıntılar.
Dürüst olmak gerekirse, ne tür bir teleskop satın alacağımı bile bilmiyorum. Bir başkentte yaşıyorum, bu yüzden buralarda çok fazla ışık var. Dairem yüksek balkonlu, yerleştireceğim yer orası ve oradan önümde hiçbir şey yok.
- Ne tür bir teleskop ihtiyaçlarıma uygun olur?
- Danışabileceğim saygın çevrimiçi mağazalar var mı?
Bunun için 500 dolarlık bir bütçem var ve dürüst olmak gerekirse, teknik özellikler veya başka bir şey hakkında hiçbir fikrim yok, bu alanda tamamen acemiyim.
Aranacak başlıca şeyler şunlardır:
- İyi optikler (plastik lensli olanlar hariç neredeyse her şey).
- İstediğiniz yeri gösteren ve sorunsuz hareket eden sabit bir montaj. Bir irtifa-azimut montajı iyidir çünkü uygulama ile yüksek güçlerde rehberlik edebilirsiniz.
- Okülerler 1 1/4 inç veya daha pahalı 2 inç olmalıdır. Eski 0.96 inç bulmak çok zor. Bu, göz merceklerini daha sonra yükseltmenizi sağlar.
Diyafram ne kadar büyük olursa o kadar iyidir. Büyütme konusunda endişelenmeyin.
İpucu: yerel astronomi derneğinizi bulun, oraya sorun, onların "yıldız gecelerinden" birine gidin, hatta ödünç teleskopları bile olabilir.
75 ABD Dolarının Üzerindeki Siparişlerde Ücretsiz Kargo ve 350 ABD Dolarının üzerindeki Siparişlerde Taksitli Faturalandırma (İstisnalar Geçerlidir)
<"closeOnBackgroundClick":true,"bindings":<"bind0":<"fn":"function()<$.fnProxy(arguments,'#headerOverlay',OverlayWidget.show,'OverlayWidget.show')>","type":"quicklookselected","element":".ql-thumbnail .Quicklook .trigger">>,"effectOnShowSpeed":"1200","dragByBody":false,"dragByHandle":true,"effectOnHide":"fade","effectOnShow":"fade","cssSelector":"ql-thumbnail","effectOnHideSpeed":"1200","allowOffScreenOverlay":false,"effectOnShowOptions":"<>","effectOnHideOptions":"<>","widgetClass":"OverlayWidget","captureClicks":true,"onScreenPadding":10>
Gökyüzünden geçen tüm göksel manzaralardan hiçbiri gezegenimizin tek doğal uydusu Ay'dan daha ilham verici veya evrensel olarak çekici değildir. Bir teleskop veya dürbünle engebeli ay yüzeyine ilk baktığınızda hissettiğiniz heyecanı hatırlıyor musunuz? (Eğer yapmadıysanız şaşıracaksınız.) Geniş ovaları, iri dağ sıraları, derin vadileri ve sayısız kraterinin ilk görüntüsü, her yerdeki yıldız gözlemcileri tarafından sevilen bir anı.
Her Gece Yeni Bir Manzara
Ay, kendi ekseni etrafında bir kez dönmesiyle aynı sürede gezegenimizin yörüngesinde döndüğü için, Ay'ın bir yüzü sürekli olarak Dünya'ya dönüktür. Yüz aynı olsa da, 27.3 günlük yörünge süresi boyunca, bizim bakış açımızdan görüldüğü gibi, güneş ışığı ona farklı açılardan çarptığından görünümü çarpıcı biçimde değişir. Güneş ışığının değişen açısı nedeniyle Ay, her gece evreden evreye geçerken biraz farklı bir bakış açısı sunar. Gökyüzündeki başka hiçbir nesne bu ayrımı taşımaz. (Yeni Ay'dan Yeni Ay'a aslında 29.5 gün olduğuna dikkat edin, eklenen süre Dünya'nın Güneş etrafındaki hareketinden kaynaklanmaktadır.)
Ay, tüm amatör gökbilimciler için ideal bir hedeftir. Teleskopik ekipmanın türü veya boyutu ne olursa olsun şaşırtıcı yüzey ayrıntılarını gösterecek kadar parlak ve büyüktür ve bir şehrin merkezinden kırsal kesimden olduğu kadar başarılı bir şekilde görüntülenebilir. Ancak bazı evrelerin Ay'ı izlemeye diğerlerinden daha elverişli olduğunu unutmayın.
Bunu Görüntülemek İçin En İyi Zamanlar
Belki de en yaygın inanç, Dolunay evresinin izlemek için en iyisi olduğudur, ancak hiçbir şey gerçeklerden daha uzak olamaz. Bu evrede Güneş, Ay'ın Dünya'ya bakan tarafında doğrudan parladığı için, Ay'ın yüzey dokusunu ve kabartmasını verecek gölgeler yoktur. Ayrıca Dolunay o kadar parlaktır ki, gözlemcinin gözünü kamaştırabilir. Gözde kalıcı bir hasar oluşmayacak olsa da, Dolunay çıplak gözle bile bakmak rahatsız edicidir. Bunun yerine, büyüyen Ay'ı görmek için en iyi zaman, Yeni Ay'dan birkaç gece sonra (Ay ince bir hilal olduğunda), İlk Dördün'den iki veya üç gece sonrasına kadardır (İlk Dördün, görünür diskin yarısının aydınlandığı zamandır). Azalan Ay, Son Dördün hemen öncesinden Yeni Ay evresine kadar en iyi gösterisini yapıyor. Bu evreler, Ay'ın gökyüzünde Güneş'in daha alçakta yer alması nedeniyle daha ince ayrıntılar gösterir.
Ay Filtresi Kullanmak Görünümü İyileştirir
Ay'ın evresi ne olursa olsun, ay filtresinden görüntü neredeyse her zaman daha iyidir. Bir teleskop merceğinin namlusuna vidalanır ve parlak parlamayı keserek daha rahat gözlem yapılmasını ve daha fazla yüzey detayının ortaya çıkmasını sağlar. Değişken polarize filtreler olarak adlandırılan bazı ay filtreleri, parlaklığın beğeninize göre ayarlanmasına izin veren bir kısma anahtarı gibi davranır.
Önemli Yüzey Özellikleri
Ay, maria olarak bilinen, tekil kısrak ("deniz" anlamına gelir) olarak bilinen ve telaffuz edilen (MAH-ışını) geniş, düz ovaların hakimiyetindedir. Maria'nın önce büyük su kütleleri olduğu düşünülüyordu. Gerçekte, maria, yaklaşık üç milyar yıl önce Ay'ın volkanik olarak aktif olduğu zamanlarda yaratılan uzun süre katılaşmış lavlarla dolu antik havzalardır. O zamandan beri meydana gelen çarpmalardan kaynaklanan birkaç yara izi dışında, hepsinde nispeten krater yok. Kriz Denizi, Bereket Denizi, Serenity Denizi, Fırtınalar Okyanusu ve Huzur Denizi gibi kulağa romantik gelen isimlerinin, 17. yüzyılın ortalarına kadar uzandığına inanılıyor.
Maria'yı çevreleyen, birkaç yüz mil çapındaki neredeyse sayılamayacak kadar çok kraterin egemen olduğu ay yaylalarıdır. Çoğunun, güneş sisteminin oluşumundan kaynaklanan enkazın genç Ay ile çarpışması ve yüzeyinde barajın kalıcı bir kaydını bırakmasıyla oluştuğuna inanılıyor. Daha muhteşem ay kraterlerinden bazıları, tümü tarihi öneme sahip figürler için adlandırılan Tycho, Copernicus, Kepler, Clavius, Plato ve Arşimet'tir. Tycho, Copernicus ve Kepler, her biri dışa doğru yayılan geniş bir parlak ışın modeli sergiledikleri için özellikle dikkate değerdir. Bunlar, özellikle Ay'ın kambur evrelerinde (Çeyrek ile Dolunay arasında), Güneş'in ay göğünde yüksekte göründüğü zamanlarda etkileyicidir. Ay'da ayrıca Alpler ve Apeninler gibi birkaç dikkate değer dağ sırasının yanı sıra düz uçurumlar, yükselen sırtlar, geniş vadiler ve küçük, kıvrımlı tepeler vardır.
Terminatör Bölgesine Odaklanın
En büyük ayrıntı miktarı, Ay diskinin aydınlatılmış alanını karanlık kısımdan ayıran çizgi olan Ay'ın sonlandırıcısı boyunca görülebilir. Güneş ışığının en dar açı olarak Ay'a çarptığı yer burasıdır. Bu, en uzun gölgeleri oluşturur, ay özelliklerinin kontrastını arttırır ve en büyük üç boyutlu kabartmayı gösterir. Bazen terminatörün karanlık tarafında karanlıkla çevrili parlak bir "ada" fark edeceksiniz. Bu yüksek bir zirve, batan Güneş'in ışığını hala yakalayabilecek kadar yüksek, etrafındaki alçak arazi ise bunu yakalayamıyor.
Teleskoplar veya Dürbünler İçin Harika Bir Hedef!
Bu yüzden, Ay gökyüzünde bir dahaki sefere yükseldiğinde, uzaydaki en yakın komşumuzu ziyaret etmek için zaman ayırın. Bir dürbün harika bir görüş sağlar, bir tripod kullanın veya sabit tutmak için bir şeye karşı destekleyin. Teleskopunuz varsa, düşük güçlü bir mercekle başlayın. Ay diskini yavaşça tarayın ve astronotların, bizimkine çok yakın, ancak şaşırtıcı derecede düşmanca ve farklı ve Edwin Aldrin'in dediği gibi "muhteşem bir ıssızlık" olan bu yabancı dünyanın yörüngesinde dönerken hissettikleri duyguyu hayal etmeye çalışın. onun ve Neil Armstrong'un 1969'da Apollo 11'deki tarihi ziyareti sırasında. Ardından, belirli alanların ve özelliklerin yakın plan çalışmaları için daha yüksek güçlere geçin. Belirli kraterleri ve özellikleri belirlemek için bir ay haritası veya ay atlası edinin.
İnanılmaz bir dünya, Ayımız, ayrıntılar açısından çok zengin ve görülmesi çok kolay.
Gözlenebilir Özelliklerin Kontrol Listesi
1) Maria &mdash Bir zamanlar su okyanusları olduğu düşünülen bu "denizler" aslında sertleşmiş lavlardan oluşan uçsuz bucaksız ovalardır. Bazılarında dev dalgalanmalar göreceksiniz.
2) kraterler &mdash Kar taneleri gibi, hiçbiri tam olarak aynı görünmez. Bazı daha büyük kraterlerin merkezinde, çarpma noktasında erimiş kayanın yükselmesinden oluşan zirveleri arayın. Kraterlerin içinde de küçük kraterler arayın.
3) Krater Işınları &mdash Copernicus ve Tycho gibi birkaç kraterden yayılan uzun, parlak "sıçrama işaretleri". En iyi Full veya Gibbous fazlarında gözlenir.
4) Dağlar &mdash Birkaç büyük dağ silsilesi ay yüzeyinde iz bırakır. Dikey merkez çizgisi boyunca Ay'ın diskinin güney yarısındaki en büyüğü olan Apeninler'e bakın. Bunu kaçıramazsın!
5) kubbeler &mdash Bu küçük, alçak tümseklerin ortasında genellikle küçük bir krater bulunur ve gruplar halinde kümelenme eğilimindedir.
6) Riller &mdash Bazıları bir zamanlar akan lav nehirleri olan filamentli faylar ve kanallar.
Modern Bir Miras
Clark Teleskobu ve onu barındıran kubbe, modern pop kültüründe birçok önemli yer talep etti. Popüler nerd-core sitcom The Big Bang Theory'nin 1. sezonunda, Clark'ın yer aldığı bir poster, dizinin ana karakterlerinden ikisi olan Sheldon ve Leonard'ın yatak odasında asılı olarak görülebilir. Teleskop, yıllar içinde şair Carl Sandberg, ardından First Lady Hillary Clinton, batılı macera yazarı Zane Grey ve astronomi popülerleştirici Neil DeGrasse Tyson da dahil olmak üzere birçok önemli isim tarafından ziyaret edildi.
Clark Telescope mirasındaki en yeni bölüm, yeni bir özel yıldız gözlemi deneyiminin duyurulmasıyla başladı: Clark Telescope Premium Access. Bu deneyim, birlikte yaşayan veya birlikte seyahat eden en fazla 10 konuktan oluşan grupların kozmosu Mars Hills'in en çok katlı teleskopuyla görmelerine olanak tanır. Biletler şimdi mevcut, bu yüzden beklemeyin - bugün Clark'ın tarihindeki yerinizi ayırtın!
Sharjah Astronomi ve Uzay Bilimleri Merkezi
Merkez, 2015 yılında galaksileri, yıldızları ve gezegenleri gözlemlemek için tek teleskoplu küçük bir optik gözlemevi olarak açıldı.
O zamandan beri, iki tane daha içerecek şekilde büyüdü: biri güneşi ve ayı gözlemlemek, diğeri ise esas olarak belirli bir güneş gözlemi türü için kullanılan.
Altın bir kubbeyle kaplı - bizzat Şarja Hükümdarı Şeyh Dr Sultan bin Muhammed Al Qasimi tarafından tasarlandığı söylenen merkez, aktif olarak uzay araştırmalarına katılıyor.
Ayrıca, Ramazan ve Bayram dahil İslami olayların ne zaman başlayacağını belirleyen bulgulara katkıda bulunmak için yıl boyunca hilali izliyor.
Akademi şu anda koronavirüs salgını nedeniyle ziyaretçilere kapalı.
Apollo 11 Ay İniş Alanı Eşi Görülmemiş Detaylarla Görüntülendi
Ay'daki ünlü Apollo 11 iniş alanının şimdiye kadarki en net görüntüsü, gezegenimizin doğal uydusu etrafındaki yörüngede bir NASA uzay aracı tarafından yakalandı.
Ajansın Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) aracı Mare Tranquillitatis'i veya insanların 20 Temmuz 1969'da ay yüzeyine ilk kez dokunduğu yer olan Sakinlik Denizi'ni hedef aldı. hatta Neil Armstrong ve Buzz Aldrin'in aya ilk adımlarının kalıntılarını ortaya çıkardı.
Görüntüde, astronotların izleri, Ay Modülü'nün etrafındaki, ayın yüzeyinde kurulan çeşitli bilimsel deneylere giden ve giden karanlık bölgelerdir.
LRO'nun kamerası, sonda ayın yüzeyinin sadece 15 mil (24 kilometre) üzerinde uçarken resmi yakaladı. NASA yetkilileri yaptığı açıklamada, 7 Mart'ta yayınlanan görüntünün, insanlığın başka bir dünyaya ilk girişimine şimdiye kadarki en iyi bakışı sağladığını söyledi.
Görüntüde de yapılabilen deneylerden biri, ilk ay sismik ölçümlerini sağlayan ve Apollo 11 astronotlarının aydan ayrılmasından sonra üç hafta boyunca veri döndürmeye devam eden Pasif Sismik Deney Paketi.
Lazer Mesafeli Geri Reflektörün atılan kapağı da resimde vurgulanmıştır. NASA yetkilileri, bu deneyin aydan bugüne kadar kesin ölçümlerin alınmasına izin verdiğini söyledi. [Fotoğraflar: Apollo Ay İniş Yerlerinin Yeni Görünümleri]
Astronotların izleri ayrıca Ay Modülünün yaklaşık 50 metre doğusunda bulunan Little West kraterine doğru gidiyor. Armstrong, ikilinin ayın yüzeyinde geçirdiği 2,5 saatin sonuna doğru kraterin içine bakmak için zıpladığında planlanmamış bir gezinin parçasıydı.
Yeni görüntü aynı zamanda Armstrong ve Aldrin'in bölgeyi keşiflerinde ne kadar kısıtlı olduklarını da açıkça gösteriyor. NASA yetkililerine göre, ilginç bir şekilde, izleri tipik bir şehir bloğundan daha az alanı kaplıyor.
Daha sonra, Apollo 12 ve 14 sırasında, astronotlara yüzeyde daha fazla zaman verildi ve Apollo 15, 16 ve 17 görevlerinde ekipler, iniş alanının ötesini keşfetmelerini sağlayan bir Ay Gezici Aracı ile donatıldı.
Apollo 11 astronotları, Huzur Denizi iniş alanından, ayın ateşli geçmişini ilk kez ortaya çıkaran değerli kaya örneklerini geri getirdi. Örnekler, ayın bu bölgesinin bir zamanlar volkanik aktivite alanı olduğunu ve bir zamanlar Armstrong ve Aldrin'in dolaştığı yerde ince lav akıntılarının aktığını gösterdi.
LRO, Apollo 17 astronotlarının ve ay gezicilerinin bıraktığı izleri gösteren büyüleyici resimler de dahil olmak üzere, daha önce diğer Apollo iniş alanlarının görüntülerini yakalamıştı.
Lunar Reconnaissance Orbiter, Haziran 2009'dan bu yana ayın yörüngesinde bulunuyor. 504 milyon dolarlık araba büyüklüğündeki uzay aracı, ilk olarak Temmuz 2009'da Apollo iniş alanlarının yakın plan görüntülerini yakaladı ve bu, siteler hakkında yeni ayrıntıları ortaya çıkardı ve hatta tespit edilen donanımları tespit etti. Ay yüzeyinde geride kaldı.
İş gücü sondası şu anda en az Eylül 2012'ye kadar uzatılmış bir görevde.
Ay Yüzeyinde
&ldquoYüzey ince ve tozlu. Parmağımla gevşek bir şekilde kaldırabilirim. Ama ince kum taneciklerinde çizmelerimin ayak izlerini ve ayak izlerini görebiliyorum.&rdquo &mdashNeil Armstrong, Apollo 11 astronotu, Ay'a ilk adımını attıktan hemen sonra.
Ay'ın yüzeyi, küçük, parçalanmış kaya parçalarından oluşan ince taneli bir toprağın altına gömülüdür. Aysal denizin karanlık bazaltik tozu, her astronotun ayak sesiyle harekete geçti ve sonunda astronotların tüm ekipmanlarına doğru yol aldı. Yüzeyin üst katmanları gözeneklidir ve çizmelerinin birkaç santimetre battığı gevşek bir şekilde paketlenmiş tozdan oluşur (Şekil (PageIndex<7>)). Bu Ay tozu, Ay'daki diğer pek çok şey gibi, çarpmaların ürünüdür. Büyük ya da küçük her krater olayı, ay yüzeyindeki kayayı parçalar ve parçaları saçar. Sonuçta, milyarlarca yıllık darbeler, yüzey tabakasının çoğunu toz veya kum boyutunda parçacıklara indirdi.
Şekil (PageIndex<7>) Ay Tozu Üzerindeki Ayak İzi. Ay toprağında bir astronotun çizme baskısının Apollo fotoğrafı. (kredi: NASA)
Herhangi bir havanın yokluğunda, Ay yüzeyi, Dünya'nın Güneş'ten neredeyse aynı uzaklıkta olmasına rağmen, Dünya'nın yüzeyinden çok daha fazla aşırı sıcaklık yaşar. Yerel öğle vaktine yakın, Güneş gökyüzünde en yüksek olduğunda, karanlık ay toprağının sıcaklığı suyun kaynama noktasının üzerine çıkar. Uzun ay gecesi boyunca (ay günü gibi, iki Dünya haftası 1 sürer), sıcaklık yaklaşık 100 K'ye (&ndash173 °C) düşer. Aşırı soğuma, yalnızca havanın yokluğunun değil, aynı zamanda Ay'ın katı kayadan daha hızlı soğuyan tozlu toprağının gözenekli doğasının da bir sonucudur.
NASA'nın Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) ekibi tarafından hazırlanan ve Ay'ın yaklaşık 4,5 milyar yıl önceki kökeninden bugün gördüğümüz Ay'a kadar olan evrimini anlatan videoyu izleyerek, ayın kraterlerinin ve denizinin nasıl oluştuğunu öğrenin. Ay'ın kraterlerinin ve denizinin çarpma, volkanik aktivite ve ağır bombardıman dönemlerinde nasıl oluştuğunun simülasyonunu görün.
ISS'yi nasıl görebilirim?
Büyük uydular
İzlemesi en rahat uydular en büyüğüdür: Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS), uzay mekikleri (STS - No more!) ve Hubble Uzay Teleskobu (HST). ISS, birçok görünür geçişle 350 km yükseklikte yörüngede. Zirvede, istasyon -4'e kadar parlaklık büyüklüğüne ulaşabilir (Jüpiter'den daha parlak ve neredeyse Venüs kadar parlak). Uzay mekiği zaman zaman ISS'ye gider. Mekik ve istasyon henüz birleşmediğinde veya ayrıldıktan kısa bir süre sonra, çift, birkaç saniye ila bir dakika farkla aynı yolda birbiri ardına kovalayan iki ışık noktası olarak görülebilir. İki veya üç gün boyunca tekrarlanan gözlemler, iki noktanın nasıl uzaklaştığını veya birbirine yaklaştığını gösterecektir.
Bir uzay mekiğinin fırlatılması sırasında İsrail'de havanın çoktan karardığını fark ettim. Geçiş için hiçbir veri olmamasına rağmen, NASA sahasındaki fırlatmayı gördükten hemen sonra çatıya çıktım ve mekiğin görünmesi gereken yaklaşık yere baktım (kendi hesaplamalarıma göre). Fırlatmadan yaklaşık 20 dakika sonra, tam da beklendiği gibi parlak bir ışık noktası belirdi. Kısa bir süre sonra sürpriz bir şekilde, benzer bir rotada başka bir parlak nokta belirdi ama daha sönük. Düşündükten sonra ikinci noktanın mekiğin harici yakıt deposundan başka bir şey olmadığı sonucuna vardım. Bir mekik fırlatıldıktan sonra, ana yakıt deposu yaklaşık on dakika sonra ayrılarak hız ve irtifa kaybeder ve sonunda Hint okyanusu sularına düşer. İzlediğim fenomen oldukça nadir olduğu için (Çünkü sadece 20 dakika kadar ve çoğu nüfussuz bölgelerden görülebildiği için) izleyen başka amatör bulamadım. Ancak aşağıdaki resimde var olduğuna dair onay buldum. Kalan mekik görevlerinin az sayıda olması nedeniyle, bu davranışı tekrar görme şansı azdır (en azından yeni nesil mekikler faaliyete geçene kadar).
Hubble Uzay Teleskobu bile çıplak gözle görülebilir. HST, ISS'den (600 km) daha yüksek yörüngede seyir yapar ve çok daha küçüktür. Bu nedenle, görünür büyüklüğü en fazla 1,5 civarındadır. Ekim 2008'deki uzay mekiği görevi STS-125, teleskopu yükseltmek ve onarmak, ona hizmet etmesi ve daha şaşırtıcı resimler ve veriler göndermesi için en az 5 yıl daha vermekti.
İridyum Fişekleri
Başka bir gözlem türü ise İridyum uyduları üzerindedir. Seattlelılar kutup yörüngelerinde (dünyanın etrafında ekvatora 90 derecelik bir açıyla hareket ederek) kutupların üzerinden geçerler. İridyum uyduları, Dünya'nın herhangi bir yerinden iletişim amacıyla kullanılmaktadır. Hepsi operasyonel değil, ancak hepsi hala dünyanın yörüngesinde (Rus uydusu ile uzaya düşen hariç). Uydu parlaklığı normalde çıplak gözle görülen arpadır, ancak güneş ışığını dünya üzerindeki hayali bir şerit boyunca alana bir ayna gibi döndüren nispeten büyük radyo antenleri vardır. Şeritte veya kısa bir mesafede kim bulduysa, birkaç saniyeliğine gökyüzünde bir parıltı görecek. Şeridin merkezine ne kadar yakın olursa, flaş yoğunluğu daha yüksek olur ve daha uzun sürer. İridyum parlamaları hemen hemen her gün görülebilir. Parlamanın gökyüzündeki konumu güneşten yeterince uzaktaysa (açısal mesafe) özellikle parlak flaşlar gün ışığında bile görülebilir. Güneş gökyüzündeyken yapılan gözlemlerde koruyucu önlemler alınmadan gözlemcinin gözünde geri dönüşü olmayan hasarlara yol açabileceğinden dikkatli olunması gerektiğinin tam zamanı.
İletişim uyduları
İletişim uyduları Geostationary'dir. Dünyayı ekvator çevresinde dolanırlar ve her zaman gökyüzünde aynı noktada kalırlar (Hızları dünyanın kendi dönüş hızıyla aynıdır ve yükseklikleri yaklaşık 36.000 km'dir). Bu tür uyduları görmek zordur ve sönük bir yıldız olarak görünürler. Hareket hızları çok yavaştır, aslında gökyüzünün hareketinin tersi yönde hareket edeceklerdir. Yıldız takibi olmadan fotoğraflanırsa, tek bir nokta olarak görüleceklerdir (yay oluşturacak yıldızlara kıyasla). İzleme kullanılırsa, başlangıçlar noktalar olarak sabitlenirken bir yay olarak görünürler.
uydular nasıl fotoğraflanır
Uyduları fotoğraflamak nispeten kolaydır. Kamerayı gökyüzünde karşılık gelen alana yöneltmeyi gerektirir (geniş alanlı bir lens kullanarak). Uydunun içinden geçeceği güzel bir takımyıldız bulmak veya bir İridyum parlamasını güzel bir manzarayla (binalar, manzara, vb.) bütünleştirmek en iyisidir. Birkaç saniyelik uzun bir pozlama veya tercihen manuel modda kullanın. Sonuç, takımyıldızdan veya manzaradan geçen bir ışık şerididir. İridyum uydu parlamaları fotoğrafta görüldüğü gibi dar bir nokta olarak başlar, tekrar genişler ve daralır.
|Lyra takımyıldızında iridyum parlaması|
Kamerayı uydunun Dünya'nın gölgesinden ayrıldığı veya girdiği alana doğrulttuğunuzda, parlaklığın beyazdan kırmızıya nasıl değiştiğini görün
|Başak takımyıldızlarındaki Uzay istasyonu. Dünya gölgesine giriş parlaklığı değiştiriyor.|
Teleskop sahipleri için
Objenin yüksek hızı nedeniyle teleskopla uyduları gözlemlemek zordur. Küçük uydular yalnızca parlak bir nokta olarak görünecek, ancak Uluslararası Uzay İstasyonu yapısı 60x ve daha yüksek büyütmelerde görülebilir. Bir başka ilginç seçenek de, uyduları güneş boyunca hareket ederken izlemek. Bu kurs özel güneş filtresi kullanımını gerektirir. Uygun ekipman olmadan güneşe bakmayın yoksa gözlerinize zarar verirsiniz. Uydunun güneş üzerinden geçişi yaklaşık bir saniye sürer, ancak en azından iyi korunan dürbünü nereye nişan alacağınızı bilirsiniz, ay yüzeyinde geçişler görülebilir.
uydular nasıl bulunur
Elbette uyduları arayarak gökyüzünü izleyebilirsiniz. Karanlık bir bölgeden gözlem yaparken, genellikle gün batımından hemen sonra veya gün doğumundan hemen önce bir saat içinde birkaç uydu görürsünüz. Ancak gözleme başlamadan önce hazırlıklı gelip internetten konum bilgisini indirmekte fayda var.
İşte önerilen iki siteye bir örnek.
HeavensAbove: Kayıt zorunlu değildir, ancak verilerinizi ileride kullanmak üzere saklamanıza yardımcı olur. Kullanım yeri (ülke ve şehir veya tam koordinatlara göre) seçmek için gereklidir. Site çok samimi ve kullanımı kolaydır ve her uydunun gökyüzünü nerede geçmesi gerektiğini gösteren ayrıntılı haritalar sağlar (başlangıç noktalarının yönü ve yüksekliği, tepe ve bitiş dahil). Site, gezegenlerin ve kuyruklu yıldızların hareketi hakkında da bilgi içerir.
CalSky:Bu site bilgi açısından zengindir. Sorgulama yapabilir ve birçok etkinliği izlemeyi içeren ayrıntılı bir rapor alabilirsiniz. Raporları okumak biraz daha zor ama güneş veya ay üzerindeki geçişler gibi çok daha fazla bilgi sağlıyor.
Gösterilerimiz
Ay Apogee ve Perigee: 5+ Sınıflar
Ay'ın bazen gökyüzünde daha büyük veya daha küçük göründüğünü hiç fark ettiniz mi? Bu neden oluyor? Bu giriş ile Ay'ın yörüngesine ve Ay'ın farklı zamanlarda nasıl göründüğüne bakıyoruz.
Gece Gökyüzü Bu Gece: K+ dereceleri
Bu gece gökyüzünde neler olduğuna bir bakın. Sizi yıldızlar, gezegenler, galaksiler ve daha fazlasını içeren gece gökyüzümüzde bir tura çıkaracağız. Çıplak gözle görülemeyen nesneleri görün ve bazı kozmik komşularımızla yakın ve kişisel olun.
Özel Konular şunları içerir:
Öne çıkan filmler şunları içerir:
Kazara Astronotlar: Sınıflar K-3 | 32 dakika | tanıtım videosu
Kara delikler: 5+ Sınıflar | 22 dakika | tanıtım videosu
Karanlık Madde Gizemi: 9+ Sınıflar | 38 dakika | tanıtım videosu
Güneş'in neden doğup battığını öğrenin, Ay'ın yörüngesini, kraterlerini, evrelerini ve tutulmalarını inceleyin ve birçok karaktere sahip Kızılderili sözlü geleneklerinden uyarlanmış eğlenceli bir karakter olan Coyote'un yardımıyla Ay'a ve ötesine geçmiş ve gelecek uzay yolculuğunu keşfedin. Dünya ve komşuları hakkında yanlış anlamalar.
Dünyanın Vahşi Yolculuğu: 2-4. Sınıflar | 20 dakika | tanıtım videosu
Einstein'ın Yerçekimi Çalma Listesi: 9+ Sınıflar | 22 dakika | Bilgi
Dünyadan Evrene: 9+ Sınıflar | 30 Dakika| tanıtım videosu
Uzayda Larry Kedi: Sınıflar K-3 | 30 dakika | tanıtım videosu
Uzayda Larry Kedi meraklı bir kedi hakkında eğlenceli, yaratıcı bir çizgi film sunumudur.
Uzayda Vaha: 3-7. Sınıflar | 24 dakika | tanıtım videosu
Yerçekiminin Sırları: 3+ Sınıflar | 28 dakika | tanıtım videosu
Güneş Süper Fırtınaları: 5+ Sınıflar | 24 dakika | tanıtım videosu
Güneş'in yüzeyinde bir öfke oluşuyor - yüksek hızlı jetler, 100.000 kilometre yüksekliğe ulaşan ateşli bir tsunami dalgası, yükselen elektrikli gaz döngüleri. Bu garip fenomenleri yönlendiren nedir? Dünya gezegenini nasıl etkileyecekler? Yıldızımızın kaynayan iç kısmına girerken cevapları bulun.
Firavunların Yıldızları: 6+ Sınıflar | 35 dakika | tanıtım videosu
süpervolkanlar: 5+ Sınıflar | 24 dakika | tanıtım videosu
Maya Göklerinin Masalları: 5+ Sınıflar | 35 dakika | tanıtım videosu
İki Küçük Cam Parçası: 3+ Sınıflar | 23 dakika | tanıtım videosu
Nihai Evren: 5+ Sınıflar | 33 dakika | tanıtım videosu
*Tam Dome Veritabanı tarafından sağlanan açıklama, **Montana Eyaletinden açıklama
© 2021 Batı Virjinya Üniversitesi. WVU, bir EEO/Olumlu Eylem işverenidir - Azınlık/Kadın/Engelli/Kıdemli. En son 23 Haziran 2021'de güncellendi.
Parkes radyo teleskopumuz yaklaşık 60 yıldır çalışıyor. Düzenli yükseltmeler sayesinde, keşfin ön saflarında yer almaya devam ediyor.
Yeni Güney Galler'in orta-batı bölgesindeki Parkes kasabasının hemen dışında, Sidney'den yaklaşık 380 kilometre uzaklıkta, Parkes radyo teleskopumuz var. Avustralya Teleskop Ulusal Tesisini oluşturan dört aletten biridir.
64 metrelik çapıyla Parkes, güney yarım kürenin astronomiye adanmış en büyük tek çanaklı teleskoplarından biridir. 1961 yılında faaliyete geçmiş ancak sadece temel yapısı değişmeden kalmıştır. Yüzey, kontrol sistemi, odak kabini, alıcılar, bilgisayarlar ve kablolama, teleskobu radyo astronomisinin en ileri noktasında tutmak için bazı parçalarda birçok kez yenilendi. Teleskop şu anda ilk hizmete girdiği zamandan 10.000 kat daha hassas.
Parkes radyo teleskopu ile araştırma
Geniş çanak yüzeyi, Parkes teleskopunu çok hassas yapar ve küçük bir şehir büyüklüğünde hızla dönen nötron yıldızları olan pulsarları bulmak için idealdir. Bilinen 2000'den fazla pulsarın yarısı Parkes teleskobu kullanılarak bulundu.
CSIRO tarafından tasarlanan ve üretilen devrim niteliğindeki bir cihaz olan çok ışınlı bir alıcının piyasaya sürülmesi, Parkes'ın gökyüzünün büyük ölçekli araştırmaları için kullanılmasını sağladı. Bu anketler, yerel bölgemizde 2500'den fazla yeni gökada bulan HI Parkes All-Sky Anketi ve Galaksimizdeki hidrojen gazını başarılı bir şekilde ayrıntılı bir şekilde haritalayan Galaktik All-Sky Anketini içerir.
Parkes radyo teleskopu ile uzay aracını takip etme
Öncelikle astronomi araştırmaları için çalıştırılsa da, Parkes teleskobu, uzay aracından veri izlemek ve almak için NASA ve diğer uluslararası uzay ajansları tarafından uzun bir sözleşmeli geçmişe sahiptir.
1962'de ilk gezegenler arası uzay görevi olan Mariner 2'yi Venüs gezegeninin yanından geçerken izledi ve Temmuz 1969'da Ay'a yapılan Apollo 11 görevi için ana alıcı istasyon oldu. Kurgusal film 'The Dish', Apollo 11 mürettebatı tarafından ilk Ay yürüyüşünün video görüntülerini alırken teleskopun oynadığı gerçek role dayanıyordu.
En yakın zamanda, 2018-19'da teleskop, uzay aracı yıldızlararası uzaya geçerken Voyager 2'den veri alma konusunda NASA'nın Canberra Derin Uzay İletişim Kompleksi'ni destekledi.
İçindekiler
Hale, Washington Carnegie Enstitüsü'nün hibeleriyle Mount Wilson Gözlemevi'ndeki teleskopların yapımını denetledi: 1908'de 60 inç (1,5 m) teleskop ve 1917'de 100 inç (2,5 m) teleskop. Bu teleskoplar çok başarılıydı. 1920'ler boyunca Evrenin ölçeğinin anlaşılmasında hızlı ilerlemeye yol açan ve Hale gibi vizyonerlere daha da büyük koleksiyonculara duyulan ihtiyacı gösteren.
Hale'in önceki 100 inçlik teleskopunun baş optik tasarımcısı, yeni teleskopun Ritchey-Chrétien tasarımı olmasını amaçlayan George Willis Ritchey'di. Alışılmış parabolik birincil ile karşılaştırıldığında, bu tasarım daha geniş bir kullanılabilir görüş alanı üzerinde daha keskin görüntüler sağlardı. Ancak, Ritchey ve Hale bir anlaşmazlığa düştüler. Proje zaten gecikmiş ve bütçeyi aşmış olduğundan, Hale karmaşık eğrileri olan yeni tasarımı benimsemeyi reddetti ve Ritchey projeden ayrıldı. Palomar Dağı Hale Teleskobu, parabolik bir birincil aynaya sahip olan dünyanın önde gelen son teleskopu oldu. [2]
1928'de Hale, Rockefeller Vakfı'ndan, Hale'nin kurucu üyesi olduğu California Teknoloji Enstitüsü (Caltech) tarafından yönetilecek "200 inçlik bir yansıtıcı teleskop da dahil olmak üzere bir gözlemevinin inşası" için 6 milyon dolarlık bir hibe aldı. 1930'ların başlarında, Hale, ABD'nin California eyaletindeki San Diego County'deki Palomar Dağı'nda 1.700 m (5.600 ft) yükseklikteki bir alanı en iyi yer olarak seçti ve Los gibi şehir merkezlerinde artan ışık kirliliği sorunundan etkilenme olasılığı daha düşüktü. Angeles. Corning Glass Works'e 200 inçlik (5.1 m) bir birincil ayna yapma görevi verildi. Gözlemevi tesislerinin ve kubbenin inşaatı 1936'da başladı, ancak II. Dünya Savaşı'nın neden olduğu kesintiler nedeniyle teleskop, tahsis edildiği 1948'e kadar tamamlanamadı. [3] Görüntülerdeki hafif bozulmalar nedeniyle, teleskopta 1949 boyunca düzeltmeler yapıldı. 1950'de araştırma için uygun hale geldi. [3]
Teleskopun işleyen onda bir ölçekli modeli de Corning'de yapıldı. [4]
200 inçlik (510 cm) teleskop, ilk ışığı 26 Ocak 1949'da, saat 22:06'da PST [5] [6]'da Amerikalı astronom Edwin Powell Hubble'ın yönetimi altında, Hubble's olarak da bilinen bir nesne olan NGC 2261'i hedef alarak gördü. Değişken Bulutsusu. [7] [8] O zaman yapılan fotoğraflar astronomi literatüründe ve 7 Mayıs 1949 sayısında yayınlandı. Collier'ın Dergisi.
Teleskop, Caltech ve işletme ortakları Cornell Üniversitesi, California Üniversitesi ve Jet Propulsion Laboratuvarı'ndan gökbilimciler tarafından bilimsel araştırmalar için her açık gecede kullanılmaya devam ediyor. Modern optik ve kızılötesi dizi görüntüleyiciler, spektrograflar ve uyarlanabilir bir optik [9] sistemi ile donatılmıştır. Ayrıca, uyarlanabilir optiklerle birlikte aynayı belirli görüntüleme türleri için teorik çözünürlüğüne yaklaştıran şanslı kamera görüntülemeyi kullandı. [9]
Corning Labs'in Hale için cam test boşluklarından biri, C. Donald Shane teleskobunun 120 inçlik (300 cm) birincil aynası için kullanıldı. [10]
Aynanın toplama alanı yaklaşık 31.000 inç karedir (20 metrekare). [11]
Hale sadece büyük değildi, daha iyiydi: Corning'den yeni bir alt genleşme camı, yeni icat edilmiş bir Serruier kafes kirişi ve buharla biriktirilmiş alüminyum dahil olmak üzere çığır açan teknolojileri birleştirdi.
Montaj yapıları Düzenle
Hale Teleskobu, "at nalı yuvası" adı verilen özel bir ekvatoral montaj türü kullanır; bu, kutup yatağını açık bir "at nalı" yapısıyla değiştiren değiştirilmiş bir boyunduruk montajı, teleskoba Polaris ve yakınındaki yıldızlar da dahil olmak üzere tüm gökyüzüne tam erişim sağlar . Optik tüp düzeneği (OTA) bir Serrurier kafes kullanır, daha sonra 1935'te Pasadena'da Caltech'ten Mark U. Serrurier tarafından yeni icat edilmiş ve tüm optikleri hizada tutacak şekilde esneyecek şekilde tasarlanmıştır. [12] Theodore von Karman, yağlama sistemini, izleme sırasında türbülansla ilgili olası sorunları önlemek için tasarladı.
200 inç ayna Düzenle
Originally, the Hale Telescope was going to use a primary mirror of fused quartz manufactured by General Electric, [13] but instead the primary mirror was cast in 1934 at Corning Glass Works in New York State using Corning's then new material called Pyrex (borosilicate glass). [14] Pyrex was chosen for its low expansion qualities so the large mirror would not distort the images produced when it changed shape due to temperature variations (a problem that plagued earlier large telescopes).
The mirror was cast in a mold with 36 raised mold blocks (similar in shape to a waffle iron). This created a honeycomb mirror that cut the amount of Pyrex needed down from over 40 short tons (36 t) to just 20 short tons (18 t), making a mirror that would cool faster in use and have multiple "mounting points" on the back to evenly distribute its weight (note – see external links 1934 article for drawings). [15] The shape of a central hole was also part of the mold so light could pass through the finished mirror when it was used in a Cassegrain configuration (a Pyrex plug for this hole was also made to be used during the grinding and polishing process [16] ). While the glass was being poured into the mold during the first attempt to cast the 200-inch mirror, the intense heat caused several of the molding blocks to break loose and float to the top, ruining the mirror. The defective mirror was used to test the annealing process. After the mold was re-engineered, a second mirror was successfully cast.
After cooling several months, the finished mirror blank was transported by rail to Pasadena, California. [17] [18] Once in Pasadena the mirror was transferred from the rail flat car to a specially designed semi-trailer for road transport to where it would be polished. [19] In the optical shop in Pasadena (now the Synchrotron building at Caltech) standard telescope mirror making techniques were used to turn the flat blank into a precise concave parabolic shape, although they had to be executed on a grand scale. A special 240 in (6.1 m) 25,000 lb (11 t) mirror cell jig was constructed which could employ five different motions when the mirror was ground and polished. [20] Over 13 years almost 10,000 lb (4.5 t) of glass was ground and polished away reducing the weight of the mirror to 14.5 short tons (13.2 t). The mirror was coated (and still is re-coated every 18–24 months) with a reflective aluminum surface using the same aluminum vacuum-deposition process invented in 1930 by Caltech physicist and astronomer John Strong. [21]
The Hale's 200 in (510 cm) mirror was near the technological limit of a primary mirror made of a single rigid piece of glass. [22] [23] Using a monolithic mirror much larger than the 5-meter Hale or 6-meter BTA-6 is prohibitively expensive due to the cost of both the mirror, and the massive structure needed to support it. A mirror beyond that size would also sag slightly under its own weight as the telescope is rotated to different positions, [24] [25] changing the precision shape of the surface, which must be accurate to within 2 millionths of an inch (50 nm). Modern telescopes over 9 meters use a different mirror design to solve this problem, with either a single thin flexible mirror or a cluster of smaller segmented mirrors, whose shape is continuously adjusted by a computer-controlled active optics system using actuators built into the mirror support cell.
Dome Edit
The moving weight of the upper dome is about 1000 US tons, and can rotate on wheels. [26] The dome doors weigh 125 tons each. [27]
The dome is made of welded steel plates about 10 mm thick. [26]
The first observation of the Hale telescope was of NGC 2261 on January 26, 1949. [28]
Halley's Comet (1P) upcoming 1986 approach to the Sun was first detected by astronomers David C. Jewitt and G. Edward Danielson on 16 October 1982 using the 200-inch Hale telescope equipped with a CCD camera. [29]
Two moons of the planet Uranus were discovered in September 1997, bringing the planet's total known moons to 17 at that time. [30] One was Caliban (S/1997 U 1), which was discovered on 6 September 1997 by Brett J. Gladman, Philip D. Nicholson, Joseph A. Burns, and John J. Kavelaars using the 200-inch Hale telescope. [31] The other Uranian moon discovered then is Sycorax (initial designation S/1997 U 2) and was also discovered using the 200 inch Hale telescope. [31]
In 1999, astronomers used a near-infrared camera and adaptive optics to take some of the best Earth-surface based images of planet Neptune up to that time. [32] The images were sharp enough to identify clouds in the ice giant's atmosphere. [32]
Cornell Mid-Infrared Asteroid Spectroscopy (MIDAS) survey used the Hale Telescope with a spectrograph to study spectra from 29 asteroids. [33] An example of a result from that study, is that the asteroid 3 Juno was determined to have average radius of 135.7±11 km using the infrared data. [34]
In 2009, using a coronograph, the Hale telescope was used to discover the star Alcor B, which is a companion to Alcor in the famous Big Dipper constellation. [35]
In 2010, a new satellite of planet Jupiter was discovered with the 200-inch Hale, called S/2010 J 1 and later named Jupiter LI. [36]
In October 2017 the Hale telescope was able to record the spectrum of the first recognized interstellar object, 1I/2017 U1 ("ʻOumuamua") while no specific mineral was identified it showed the visitor had a reddish surface color. [37] [38]
Direct imaging of exoplanets Edit
Up until the year 2010, telescopes could only directly image exoplanets under exceptional circumstances. Specifically, it is easier to obtain images when the planet is especially large (considerably larger than Jupiter), widely separated from its parent star, and hot so that it emits intense infrared radiation. However, in 2010 a team from NASA's Jet Propulsion Laboratory demonstrated that a vortex coronagraph could enable small scopes to directly image planets. [39] They did this by imaging the previously imaged HR 8799 planets using just a 1.5 m portion of the Hale Telescope.