Prefrontal lökotomiyi ilk olarak 1935'de Lizbon'lu Egaz Moniz uygulamıştır. İlk uygulanan bu standard lökotomi ameliyatı, herbir frontal lobdaki ak maddenin mümkün olduğu kadar geniş biçimde ayrılmasından ibaretti. Bu ameliyatın, apati ve yüksek bir epilepsi insidansı gibi, birçok istenmeyen yan etkileri vardı. Yararlı etkileriyse, talamusun dorsomedial nukleusları ile frontal korteks arasındaki bağlantının kesilmesinden ileri gelmektedir. Oysa talamo-frontal kümenin kesilmesi (bimedial lökotomi) yahut orbital altkesimle de aynı terapötik etkinlik, en az yan etkiyle, elde edilebilmektedir. Bu ameliyatın başlıca endikasyonu, özellikle dirençli depresyon vakalarında ve obsesyonel nevrozlarda görülen, uzun süreli ve entraktabl gerilim ve anksietedir. Bugün şizofrenide ender olarak uygulanmaktadır. Daha önce belirgin özelliği dürtü ve aktivite olan olumlu kişiliğe sahip kimselerde en iyi sonuçlar alınmaktadır. Özkontrol azalabileceğinden, belli psikopatik veya histerik özellikler gösteren hastalarda, bu ameliyat kontrendikedir. Genellikle ameliyattan sonra hemen semptomatik iyileşme kaydedilirse de, hastayı toplumun tamamen etkin bir üyesi haline getirebilmek için, özellikle obsesyonel nevroz vakalarında yoğun rehabilitasyon gereklidir.