Paris ‘Maison de l’Amérique Latine, 1940 yılında yayınlanan, Arjantinli yazar Adolfo Bioy Casares’in bilim kurgu romanı “Morel’in Buluş veya Görüntü Makinesi” esinlenerek, on beş uluslararası sanatçının (fotoğraflar, enstalasyonlar, hologramlar, video projeksiyonları) bir sergisine ev sahipliği yapıyor. Görüntü, gerçeklik, ölümsüzlük ve sevginin bir düşüncesi olan kitap, Garcia Marquez’den Robbe-Grillet’in “L’Année Derniere à Marienbad (1961)” senaryosuna kadar sanatçı nesillerini etkilemişti.
2003 yılında Casares’den esinlenen bir başka sanatçı olan Masaki Fujihata, Japonya’daki Yanguchi Merkezi’nde bir sergi için “Morel’s Panorama” adlı bir video projeksiyonu oluşturdu. Mevcut Maison de l’Amérique Latine sergisi için yeniden inşa edilmişti. Fujhata’nın etkileşimli bir sanat eseri, zaman ve mekânla ilişkimizi sorgulayan dönen silindirlerin çoklu video ortamında hem gerçek hem de sanal olarak çeşitli unsurları üst üste getiriyor.
Bu düşünceyi teşvik eden sergi, Stéphanie Solinas’ın İzlanda’daki Michel Bret ve Edmond Couchot’un yüksek teknoloji ürünü interaktif bilgisayar-video enstalasyonu “Les Pissenlits” e sızan cyanotypes tarafından resmedilen düşük teknoloji arasında uzanıyor. Pierrick Sorin’in “La derniére danse” – Serginin özel olarak yarattığı hologram karakterleri, romanın temel sorularından birini doğrudan alır: Bir görüntüye aşık olabilir miyiz? “Morel’in Buluşu” ile ortaya atılan sorular, Casares’in kitabının yazılmasından bu yana, “selfie kültürümüz” ile ilgili olarak muhtemelen herhangi bir izleyici kitlesine daha fazla ilgi göstermektedir.