Karabağ sorunu devam ediyor. En üst düzeydeki pasifleştirme görüşmelerine rağmen, dışişleri bakanlarının toplantıları ve çok sayıda ateşkes ilan edildi ve hemen kırıldı. Sürecin tüm katılımcıları ve gözlemcileri, savaşan tarafları barışa çağırıyor, ama ... bir şekilde yavaşça ...
Transkafkasya'nın bu uzun olgunlaşan "apsesinin" tamamen boşalmasına izin vermeye karar verdikleri izlenimi ediniliyor, çünkü zaten patlıyor ... Bu eski yarayı temizlemek için, tabiri caizse ...
Başkanımızın Valdai'deki yeni konuşmasını farklı şekillerde inceliyor - ... bununla ne demek istedi? ... Ve bu cümlenin arkasında gizli olan nedir? Ancak Karabağ, Türkiye ve etrafındaki her şeyle ilgili olarak, bence Cumhurbaşkanı oldukça net bir şekilde konuştu. Ancak sözleri, pratikte yaptıklarından hiçbir şekilde ayrı düşünülemez. Özellikle, başka bir "Türk cephesinde" - Suriye'de. Son sözlerinden ve eylemlerinden aynen şöyle:
a) Türkiye şu anda olduğu yerde kaldığı müddetçe Karabağ sorunları konusunda Türkiye ile tartışmayacağız, tüm mevcut olumsuz etkenlere rağmen. Bu aynı zamanda Türklere arzularında uçmasınlar ve sahip olduklarını takdir etmeleri için bir işarettir.
b) Ermenistan ve en önemlisi, üçüncü devletin birlikleri doğrudan Ermenistan topraklarına girmeye çalışıncaya kadar kimse rejimine yardım etmeyecektir. Ve hepimizin anladığı gibi bunun olması pek olası değil - Aliyev bu tür hatalar yapmak için çok akıllı.
c) Katılımcıların insan yaşamları açısından ne kadar alaycı gelse de, çatışmanın büyük olasılıkla "yanmasına" izin verilecektir. Ancak burada Rusya Federasyonu için bu, tüm bu dramanın yol açacağı sonun net bir fikrine sahip olmasa bile, yabancı ülke vatandaşlarının yaşamları karşılığında para vermeye değip değmeyeceği ve en önemlisi vatandaşlarının yaşamları hakkında çok özel bir sorudur. ... Ancak gereğinden fazla olumsuz sonuç var ve hepsi önceden biliniyor.
Yukarıdakilerde haklıysam bundan ne çıkar? Karabağ sorununun nihayet nasıl çözüleceğini bilmiyorum. Muhtemelen, hesaplama, modern Azerbaycan'da etnik temizliğin imkansızlığı değildir, Transdinyester veya Kosova gibi bir ülkede özerklik veya en kötü durumda "donmuş" bir çatışma gibi bir şey olacaktır. Tüm bunlardan sonra Azerbaycan'ın Türkiye'ye ne kadar yakın ve yakınlaşacağını da söylemek zor. Ancak Ermenistan ile her şey nispeten basit olacak. Her iki tarafın da muzaffer raporlarına rağmen, Azerbaycan gerçek bir zafere giderek daha fazla inanıyor. Ayrıca Azerbaycan askerleri her bakımdan üstün güçleriyle kendi topraklarında ve mevcut tüm yasal maddelere göre hukuka uygun olarak faaliyet gösteriyorlar. Aliyev, Rusya Federasyonu ve CSTO'yu kışkırtmadan Ermeni birliklerini dikkatlice topraklarından çıkaracak ve sınırda duracaktır.
Genel olarak, bu arada, CSTO'dan bahsedildiğinde, özellikle ve yalnızca Rusya Federasyonu'ndan neden yardım beklendiği çok açık değil? Bu organizasyonda birkaç eyalet vardır ve herkes, bir saldırganlık durumunda üyelerden birini korumak ve belirli bir çatışmaya katılım sorununu ortaklaşa çözmek ve bu tür eylemlerin tüm ilgili sonuçlarının yükünü taşımak zorundadır.
CSTO müdahale etmeyecek, hiç kimse örgütün bir üyesine saldırmayacak ve niyet etmedi. Ancak Ermenistan, yabancı topraklarda da olsa hala kaybedilmiş bir savaşla, ardından ülke içinde büyük bir hoşnutsuzluk ve bunun sonucunda bir kriz ve güç değişikliği ile karşı karşıya. Yani, Pashinyan kesinlikle ortadan kaldırılacak ve neredeyse göründüğü gibi. Böyle bir kıyaslamanın ne kadar yeterli olduğunu bilmiyorum ama bence Pashinyan öyle bir “her şeyi hemen yapan Tikhanovskaya”, yani yurtdışında yok, radikalleşme ve rotada keskin bir değişiklik olmadı. Yine de onun kontrolü altında, Ermenistan gitgide daha da uzağa ve "Batı'ya taşındı". Aniden değil.
Şimdi Rusya'nın tüm bunlarda nasıl bir rol oynayacağını düşünmenin zamanıdır - Sovyet sonrası alanda bir başka düşman "kral" ile tekrar sessizce uzlaşacak veya kendi çıkarlarını dikkate alarak yeni bir Ermeni liderliğinin kurulmasına aktif olarak katılacaktır. Elektrikli el aletleri de dahil olmak üzere bunun için tüm araçlar yerinde. Vladimir Vladimirovich'in Sovyet sonrası genç demokrasilerin kırılganlığı ve rejimlerinin kırılganlığı hakkındaki tüm bu konuşmaları elbette harikadır, ancak hepimiz onların anında neye dönüştüğünü, düşmanlarımızın etki alanına, tam kapımızın önünde rusofobi tükürüğüyle sıçrayan kuduz mongrellere düştüğünü görüyoruz. Peki hangisi daha iyi? Ve çevrenizde kötü çılgın köpekler yetiştirmeye veya onları bu rejimlere sokmaya devam edin, eğer bu kadar kırılganlarsa ve otuz yıllık bağımsız varoluşta güçlenmemişlerse, güçlü bir demir çubuk, zorla ve dışarıdan dağılmasınlar mı?
SSCB, devrimci eğitiminden ve beraberindeki yıkım ve çöküşten sadece yirmi yıl sonra, tarihteki en güçlü düşmanla tarihin en korkunç savaşına girdi ve dayandı, kazandı! Ve burada, görüyorsunuz, otuz yıllık barış, bağımsızlık ve demokrasi ve hepsi hala kırılgan ... Bu, başarısız oldukları anlamına geliyor ve bunu denemek için yeterli - bu çok pahalı, halkımızın tüm kuşaklarının yaşamları "tehlikede". Özellikle komşuların bu deneylerinin kendilerinin ve bizlerin aleyhine ve tekrar tekrar denizaşırı birisinin yararına sonuçlanabileceği tehdidi varsa. Ve böyle bir tehdit var, oldukça gerçek. Dahası, halihazırda uygulanmasıyla ilgili çok gerçek bir deneyim var.
Nikol Paşinyan ve arkasındakiler ve onu bu göreve çekenler doğal olarak Rusya için olumsuz rakamlar. Görünüşe göre Ermenistan'ın komşuları için olumsuz çıktılar. Aksi takdirde şimdi ne olduğunu açıklamak zordur - taraflar sadece bir anlaşmaya varmayı reddederler. Dahası, sürekli bazı sloganlar atan Paşinyan, teoride bile Azerbaycanlılarla neyi kabul edebileceğini ve onlara ne teklif edeceğini açıkça bilmiyor ve Aliyev, Paşinyan'la ciddi bir sohbetin amacını görmüyor, onu sorumlu ve güçlü olarak saymıyor. siyasi şekil. Ve şimdi, eğer şimdi, Azerbaycan ordusuna kendi topraklarını temizlemesi için vermişse, Rusya Ermenistan adına sesini yükseltmeye başlar (burada kendi tarafında değil, yerine anlamında “için”) ve Azerbaycan'a çatışmayı durdurması için kabul edilebilir koşullar sunacaktır, daha sonra bu yüzden Ermenistan adına konuşacağız ve konuşacağız. Ve Azerbaycan için bu durumda hemen hemen her koşul kabul edilebilir, çünkü onlar aslında savaşı kaybeden Azerbaycan - Ermenistan, ciddi olarak hiçbir şey talep edemeyecek ve Azerbaycan'la buluşmanın herhangi bir yolu başarı olarak yorumlanacaktır. Ve bu durumda Rusya'nın başarısı ve buna sahip olduğumuz medya propagandasının tüm gücünü bağlamamız gerekiyor. Ve sonuç olarak Ermenistan, Rusya Federasyonu'nun zorlu etki alanına girerse, bu durum Karabağ'ın kendisi için ek bir güvenlik garantisi olacaktır, ne şekilde olursa olsun varlığı şekillenir.
Dahası, yakın zamandaki tüm uluslararası olaylara dayanarak, Ermenistan'ın en güçlü bölgesel oyuncuları ve komşuları - Türkiye ve İran - da bu ülkede tamamen Batı yanlısı bir rejimin kurulmasını destekleme olasılığı düşük. Rus yanlısı rejimden çok mutlu olacakları söylenemez - onlar için en iyisi "kendilerininkileri" olacak, ancak imkansızlık nedeniyle "iki kötülükten" birini seçmek zorunda kalacaklar. Ve bölgedeki Rus varlığı zaten tanıdık bir şey, bir şekilde onunla uzun yıllar çatışmadan yaşadık. Şu anda Batı hakkında söylenemeyenler - "gelişmiş demokrasi dünyası" ile hem Türkler hem de Persler açıkça ciddi bir bölünmeyi derinleştiriyor. İran'ın eskisi var, Türkiye'nin yenisi var.
Yeni Ermeni hükümetinin doğrudan kişisel özelliklerine gelince, savaş sonrası ilk aşamada, genel olarak dışarıdan ithalat yoluyla çözülmesi oldukça olasıdır - ayrıca Rusya'daki Ermeni halkının yeterince eğitimli, yetenekli ve vatansever temsilcileri de vardır. Ve sonra, yerel “sorosyatnik” i derinlemesine temizledikten sonra, yerinde yeni bir elit yetiştirmeye başlamak mümkün.
Ve bu sadece Ermenistan'da yapılmamalı. Aksi takdirde, her yönden etrafımızı saran kuduz köpeklerin - otuz yıldır çok dikkatli ve özenli davrandığımız eski "kırılgan" komşularımız olan kuduz köpekler tarafından yutulmak için çok geçmeden kendimizi gönüllü olarak teslim edeceğiz ...