Her hasta oluşumda aynı sesler, "Benim çayımdan vereyim onu iç, ilacımdan da al, beni hemen iyileştirmişti", "Şu şekerleri em, boğaz ağrısını hemen geçiriyor." Almakla, vermekle, emmekle olsaydı bu işler, hayat çok daha kolay olurdu elbet, ama olacak iş değil a be dostlar. İlaç alsan da almasan da standart süre bir hafta. Yatarım biraz, bir iki film izler şarkılar dinlerim. Mahzuni'den "Değme doktor değme yaram başkadır" mesela.
Doğruyu söylemek gerekirse - ki gerekir - sözlerini okumayı çok severim ama mümkünse başkalarından dinlerim. İstediği kadar kükresin "Ulan eskiler gibi var mı"cı yaşı ilerlemiş büyükler ve özentilikte çığır açmış gençler, gerçek şu ki: herkesin zevki farklıdır. Eskiler zamanında eski oldukları için değil, güncel oldukları için daha göz önündeydi. Evet, günümüz sanatçıların bir çoğundan ben de haz alamıyorum, ama inanın ki var hala ruhu güzel insanlar. Aşıkların, babaların eşsiz sözlerini en sevdiğim grup olan Duman'dan, Kaan Tangöze'nin sesinden dinlemek benim içim bambaşka bir duygudur. Sen ne güzel adamsın Kaan abim.
Budur ilaç, hemen iyi edeceğim yanılgısı yaratmaz, huzur verir, yanımdan ayrılmaz, ben istemedikçe. Şurup niyetine birazcık viski belki bir de.
Öyle hemen iyi olmaz hiçbir şey. Zaman ister. Atlatmak hep zaman alır, hastalığı da insanı da. Öksürük geçmeden karda dolaşan, düşünmemek için yar'dan yar'a koşan, ne kadar yol gidebilir?
Zaten bu işler emmekle olsaydı...
02.01.2016
14:34
Duman Ağğbiii :))