Senin ruhsal çöküntün yine kendinden kaynaklanan problemler nedeniyle ortaya çıkıyor. Çok fazla her şeyi içselleştirip, dışarıya yansıtmaktan kaçıyorsun. Kendini bir gün rahat hissedip, bütün duygularını açık ve net bir şekilde ifade etsen hafifleyeceksin. Bunu yapmaktan ve insanlara kendini anlatmaktan korkuyorsun. Etrafımızdaki kişilerin sana destek olması gerektiğini düşünürken çoğu zaman bu desteklerini hissetmiyorsun. Yani ne zaman bir probleminde, etrafına baksan kimseyi göremiyor ve belki önemli belki önemsiz kararlarında yalnız başına kalıyorsun. Canını en fazla sıkan ve seni yoran konu bu. Sen insanları düşündüğün kadar onların seni düşünmediğini fark etmek canını yakıyor ve bu zamana kadar çabalarını, emeklerini düşünüyorsun. Senin ruhsal çöküntünün temeli hislerinden geçiyor. Onları rahat bir şekilde ifade edebilsen, kendini daha iyi hissedeceksin. Etrafındaki kişilere daha rahat hislerini aktarabilirsen, kırıldığın ve üzüldüğün konuları içine atmak yerine onlara söylersen, ruhsal anlamda iyileşmeler yaşayabilirsin. Sana değer veren ve seni önemseyen herkes aslında sen söylemeden, senin neye kırıldığını fark edebilir. Bunu fark etmeyen kişiler gerçekten sana değer veriyor mu? Önce bu sorunun cevabını vermelisin?