Ama şurası muhakkak ki insanlar dünyanın değişen kıymetlerine karşı değişmeyen esaslar arıyorlar, bir bitki gibi doğum ile ölüm arasında sıkışıp kalmaktan kurtularak ebedî olmak istiyorlar. Tabiatın kör kuvvetlerine karşı hak ve adalet getiren bir nizam istiyorlar. Bunlar ise dinden başka bir yerde bulunamıyor.
Hayalet yoktur tablolarında van Gogh'un, hayal yoktur, sanrı yoktur. Öğleden sonra saat iki'deki bir güneşin kızgın hakikatidir. Azar azar aydınlatılmış ağır bir oluş kabusu. Kabus'suz ve etkisiz. Ama doğum öncesinin acısı ordadır.
Bir senenin kıymetini sınıfta kalan bilir. Bir ayın kıymetini erken doğum yapan kadın bilir. Bir haftanın kıymetini dergi çıkartan bilir. Bir saatin kıymetini sevdiğini uğurlamak üzere peronda oturan bilir. Bir dakikanın kıymetini uçağını kaçıran bilir. Bir saniyenin kıymetini ölümden son anda kurtulan bilir. Bir salisenin kıymetini ise, gümüş madalya alan bilir. İnsanın satın alamayacağı tek şey zaman. Bozuk para gibi harcıyoruz.. (Hayalhanem-Mehmet Yıldız)
Şikayet edip yakınması yeniden rahimde olmak gibi bir istek fantezisini doyuruyordu aslında: Dünyadan kaçmaya dair bir istek fantezisi. Şöyle tercüme edebiliriz: "Hayatta öyle mutsuzum ki annemin rahmine geri dönmeliyim."