Kamusal sanat, çağlar boyunca dikilen sayısız anıt ve heykellerle neredeyse insan uygarlığının kendisi kadar eskidir. Bugün kamusal sanat genellikle geçici dış mekan enstalasyonlarıyla ilişkilendirilse de, New York City, 20. yüzyılın ortalarından itibaren pek çok modernist ve çağdaş örnek de dahil olmak üzere, kalıcı olarak sabitlenmiş açık havada sanat eserlerinden adil bir paya sahiptir. Bunlardan en önemlilerinden bazıları için aşağıdaki listemize bakın.
Tony Rosenthal, Alamo (1967), Astor Place, New York City
Şehrin en tanınabilir dış mekan heykeli, daha çok Astor Place Cube olarak bilinen Alamo, 55 yılı aşkın bir süredir 41 Cooper Meydanı'ndaki Cooper Union binasının karşısında yer alıyor.
Isamu Noguchi, Red Cube (1968)
Alamo gibi, 140 Broadway'in önündeki bu Finans Bölgesi simgesi de bir köşeye yerleştirilmiş dev bir küp (kabaca konuşursak), ancak iki eser hemen oradan ayrılıyor. Öncelikle Noguchi'nin heykeli, Aşağı Manhattan'ın mimari kanyonlarını oluşturan çevredeki kulelerin yüksekliğini yansıtmak için dikey olarak uzatılmış uzun bir eşkenar dörtgendir. İkincisi, Red Cube, eksenlerinden biri boyunca silindirik bir açıklıkla kesilerek, gözü arkasındaki yüksek binaya yönlendiren bir tür vizör yaratıyor.
Jean Dubuffet, Group of Four Trees (1969–1972)
Bir başka Wall Street bölgesi anıtı olan Grup Dört Ağaç, Chase Bank'ın 28 Liberty Street'teki eski evinin dışındaki halka açık meydandadır. Bu, 1940'ların sonlarında Art Brut terimini icat eden tanınmış Fransız sanatçının eseridir.
Charles Ray, Adam and Eve (2023)
New York'un kalıcı halka açık heykellerinin en yenileri arasında yer alan Adam ve Eve, Hudson Yards'tan Onuncu Cadde'nin hemen karşısında yükselen, yeni tamamlanmış Manhattan West projesinin (385 Ninth Avenue) içinde yer alıyor. Bu parça, İncil'in ilk günahkarlarını, geri kalanımız için yarattıkları karmaşadan yılmayan yaşlı bir çift olarak tasvir ediyor.
Louise Nevelson, Shadows and Flags (1977)
"Çağdaş heykelin görkemli kadını" olarak kabul edilen Louise Nevelson, New York'un erkek egemen savaş sonrası sanat sahnesinde başarılı olan nadir bir kadın sanatçı örneğiydi ve bunu maço ahlakıyla dikkat çeken bir ortamda yaptı. Nevelson'un en tanınmış eserleri, soyut nesneler içeren anıtsal, dolap benzeri yapılardan oluşur; kurtarılmış hurda metal ve eski makine parçalarından oluşturulan bu dış mekan grubu, onun yuvarlak heykele yaklaşımını temsil ediyor. Siyah boyalı heykeller, her biri esintiyle dalgalanan pankartları çağrıştıran çok sayıda kavisli formu destekleyen, 20 ila 40 feet yüksekliğindeki sütunların etrafında inşa ediliyor. 1977 yılında Finans Bölgesi'nin Lejyon Anıt Meydanı'na (10 Liberty Caddesi) kurulan proje, ertesi yıl, New York'ta bir sanatçıya verilen ilk onur olan sitenin adı Louise Nevelson Plaza olarak değiştirildi. Bugün altı heykel var; yedincisine bir kamyon çarptı ve 2007'de kalıcı olarak kaldırıldı.
Frank Stella, Jasper’s Split Star (2017)
Frank Stella'nın 2021 yılında diktiği bu heykel, daha önce Jeff Koon'un Balon Çiçeği'nin bulunduğu 7. Dünya Ticaret Merkezi'nin çeşmesinde duruyor.
Joseph Beuys, 7000 Oaks (1982–2021)
Batı 22. Cadde'de, 10. ve 11. Caddeler arasında düzenli aralıklarla konumlandırılan, efsanevi Alman sanatçı Joseph Beuys'un bu dış mekan enstalasyonu, farklı türlerdeki bir dizi ağaçtan oluşuyor (Bradford Callery armut, çitlembik, ginkgo, Japon pagodası, Japon zelkova, küçük yapraklı ıhlamur) , çam meşesi, çınar ve dikensiz bal keçiboynuzu) bir buçuk metre yüksekliğinde kaba yontulmuş bazalt kaya sütunlarıyla birleştirilmiştir. Sponsorluğunu Dia Sanat Vakfı'nın üstlendiği proje, ilk olarak Documenta'nın 1982 baskısı için Kassel, Almanya'da bu türden 7.000 çiftin dikilmesiyle başladı.
Mark di Suvero, Joie de Vivre (1998)
25 metre yükselen heykel, Finans Bölgesi'ndeki Zuccotti Park'taki yerinin üzerinde süzülüyor. Daha önce Hollanda Tüneli rotasının yakınındaki St. John's Park'ta yer alan eser, Haziran 2006'da Broadway ve Cedar Caddelerinin kesiştiği noktada bulunan mevcut yerine taşındı. Zuccotti Park, elbette daha sonra 2011'deki Occupy Wall Street'in mekanı olarak ünlendi.
Keith Haring, Figure Balancing on Dog (1989)
Keith Haring'in halka açık kalıcı sanat eserleri New York'un her yerinde bulunabilir, ancak bunların çoğu duvar resimleridir. Ancak bağımsız heykeller açısından bakıldığında, 17 State Street'in önünde, Battery Park'ın karşısında sadece bu tek örnek var.
Anish Kapoor, untitled (2022–23)
Anish Kapoor'un baklagil şeklindeki bu heykeline henüz adı verilmemiş, Kapoor'un Chicago'daki Millennium Park'ta bulunan ve Bean lakaplı Bulut Kapısı (2006) eserine bariz benzerliği nedeniyle NYC Fasulyesi veya Mini Fasulye takma adı verilmiştir.
Xavier Veilhan, Jean-Marc (2012)
53. Cadde ile Sixth Avenue kuzeydoğu köşesindeki bu esrarengiz figürün arkasındaki isim New York'ta pek tanıdık olmasa da, Xavier Veilhan'ın memleketi Fransa'da hatırı sayılır bir üne sahip. Veilhan'ın tarzı neo-modern minimalizm olarak tanımlanabilir; konular genellikle prizmatik düzlemlerde işlenir ve Kübizm'e bariz bir gönderme yapar.
Joan Miro, Oiseau Lunaire (Moon Bird) (1946–49; enlarged 1966)
Sürrealist hareketle yakından ilişkili olan 20. yüzyıl sanatının devi Joan Miro (her ne kadar resmi olarak hiçbir zaman üye olmasa da), rüya gibi görüntüleri uyandırmak için soyut formlar kullandı. Solow Binasının (9 Batı 57. Cadde) 58. Cadde tarafının önünde yer alan 14 metre yüksekliğindeki bronz Ay Kuşu bunun en iyi örneğidir.
Hank Willis Thomas, Unity (2019)
2019'dan bu yana, dikey olarak kaldırılmış, gökyüzüne doğru uzatılmış bir işaret parmağıyla sonuçlanan 22,5 metre yüksekliğindeki bu bronz bronz, Tillary ve Adams Caddelerinin kesişme noktasında duruyor ve Brooklyn Köprüsü'nden Borough of Kings'e giren sürücüleri karşılıyor. Adından da anlaşılacağı gibi heykel, Brooklyn'in çok yönlü karakterini ve çok çeşitli mahalleleri, etnik kökenleri ve ırklarını kutluyor ve burayı beş ilçenin en canlı olanı haline getirmek için birlikte çalışıyor.
Barbara Kass, OY/YO (2015)
Hank Willis Thomas'ın yazısı gibi, Barbara Kass'ın OY/YO'su da Brooklyn'e ya da New York City'de her iki kelimenin de rutin olarak söylendiği herhangi bir yere, yani her yere bir övgü olarak yorumlanabilir.
Henry Moore, Reclining Figure (1963–65)
İngiliz sanatçı Henry Moore'un yaptığı bu anıtsal bronz, çevresinin somutlaştırdığı modernist ideolojiyi yansıtıyor. Lincoln Center Plaza'nın yansıtıcı havuzunda yer alan heykel, bir tarafta baş ve gövde, diğer tarafta bacaklar olacak şekilde sudan yükselen bir kadın figürünün ayrık yarımlarını tasvir ediyor.
Isa Genzken, Rose III (2018)
Alman sanatçı Isa Genzken'in 26 fit yüksekliğinde ve 1000 pound ağırlığındaki boyalı çelik Rose III'ü, Occupy Wall Street'in parkı devralmasının yedinci yıldönümünde Eylül 2018'de Zuccotti Park'ın kuzeybatı köşesine dikildi.
Santiago Calatrava, The New York Times Capsule (1999–2001)
Looney Tunes çizgi filmlerinin hayranları eski bir binayı yıkan bir inşaat işçisinin içinde kurbağa bulunan bir zaman kapsülü keşfetmesini hatırlayacaktır. Dışarı atlıyor ve hemen şarkı söyleyip dans etmeye başlıyor ve gözlerinde dolar işareti olan adam, olağanüstü keşfinden para kazanmak için acele ediyor. Kurbağa, hayvanı tanıtmak için bir tiyatro kiraladıktan sonra seyircilere gösteri yapmayı reddeder ve adam kendini deliliğe ve yoksulluğa sürüklenmiş halde bulur. Oculus'un yıldız mimarı Santiago Calatrava tarafından tasarlanan gösterişli fütüristik, 1,5 metre çapındaki paslanmaz çelik New York Times Kapsülü, 2001'den bu yana Amerikan Doğa Tarihi Müzesi'nin (200 Central Park West) arazisinde duruyor
Fritz Koenig, The Sphere (1968–1971)
Hırpalanmış ve çökmüş Alman sanatçı Fritz Koenig'in The Sphere adlı eseri, 11 Eylül'den sağ kurtulan biri olarak biliniyor. 17 metre boyunda ve 25 metre çapındaki soyut bronz küre, 1971'deki açılışından İkiz Kulelerin yıkılmasına neden olan 2001 saldırılarına kadar Dünya Ticaret Merkezi'nin meydanında duruyordu. Mucizevi bir şekilde heykelin büyük kısmı sağlam kaldı ve hem trajedinin bir anıtı hem de şehrin bundan kurtulmasının bir simgesi haline geldi.
Kristin Jones and Andrew Ginzel, Metronome (1999)
1999 yılında tamamlanan Metronom, zamana ve onun felsefi önemine dair bir anıttır. 2020 yılında Metronom'un saati, sanatçılar Andrew Boyd ve Gan Golan tarafından insanlığın iklim değişikliği konusunda harekete geçmek için kalan yılları, günleri ve saatleri gösterecek şekilde uyarlandı.
Mary Miss, South Cove (1984-87)
Battery Park City'nin geri kalanı gibi, Mary Miss's South Cove da 1970'lerin başındaki orijinal Dünya Ticaret Merkezi inşaatından kalan çöp sahası üzerine inşa edildi ve o zamanın Kara Sanatı estetiğiyle tutarlıydı. Miss, Cove'u iskele, düşündürücü yeşil alan ve doğal manzaralardan oluşan mekana özgü bir karışım olarak yaratarak türün taktik kitabını takip etti
Gate 27 Tasarımcı Elif Çak'ın "Bazen Neşe, Bazen Keder" Adlı Projesini Ağırlıyor4 gün önce
ArtAnkara Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı 10. Yaşını Kutluyor!9 gün önce
İlk Edisyonuyla Art Show: Galeriler Buluşması Başlıyor!bir ay önce
İzmir Akdeniz Bienali “Aynı Suya Bakmak” Temasıyla Sanatseverlerle Buluşuyorbir ay önce
18. İstanbul Bienali Ertelendi!