Düşmanlıkların yürütülmesi ve bunlarda roket ve topçu silahlarının (RAV) rolü konusundaki görüşlerde önemli değişiklikler, ağ merkezli savaş kavramının oluşumu ile 20. yüzyılın sonunda ve 21. yüzyılın başında meydana geldi. Aynı zamanda, Rusya bu alanda dünya düzeyinde geride kalıyor. Bu konuda, Rusya Roket ve Topçu Bilimleri Akademisi (RARAN) çerçevesinde aktif olarak çalışan bilim adamları, Rus RAV'ın durumu ve öncelikli gelişme yönergeleri hakkındaki görüşlerini sunarlar.
Füze ve topçu silahlanma, modern orduların çok muhafazakar bir silahlanma türüdür. 600 yıldan fazla bir süredir, RAV'ın gelişimi evrimsel bir şekilde ilerledi: ateş menzili arttı, mühimmatın gücü arttı, hedefe teslimlerinin doğruluğu ve topçu sistemlerinin ateş hızı arttı. Aynı zamanda, bu silahı yüzyıllarca kullanmanın temel prensipleri değişmeden kaldı, gerçekte kapsamlıydı - ateşi toplulaştırmak, en önemli hedeflere yoğunlaştırmak, pilleri, bölümleri, alayları, tugayları, geleneksel namlulu veya daha modern roketli topçuları kullanmak, yangın misyonlarını gerçekleştirmek için.
“Yüz binlerce pilden…” adlı ünlü şarkı elbette sanatsal bir abartı, ama belki de sadece bir büyüklük sırası. Yani, klasik kitapta hikayeler Mikhail Chistyakov'un genel editörlüğü altında 1953'te yayınlanan topçu, Birinci Dünya Savaşı'na (1200 25'ten daha fazla) (1. Dünya Savaşı'na katılan ve 000 41'ten daha fazla) katılan tüm ülkelerde Borodino sahasındaki (000 birimleri civarında) topçu sayısı hakkında bilgi sağlar. Aynı zamanda, SSCB’deki tüm kalibrelerin silah ve harçlarının yıllık üretimi 120, 000 ünitelerine ulaştı.
Roket silahlarının savaş sonrası hızlı gelişimi, PAC'ın savaştaki rolüne ilişkin görüşlere kendi düzenlemelerini yaptı, ancak tüm önde gelen eyaletlerde, uzun süredir ateş alan her tür ev tipi füze sistemi, esasen nükleer silah taşıyıcıları olarak kabul edildi (istisna uçak füzeleri ve gemi karşıtı füzelerdi. ).
Analistler Vladimir Slipchenko ve Ivan Kapitanets, askeri meselelerdeki beşinci devrimi, 1945'teki nükleer silahların görünümüne bağladılar. ABD ile SSCB arasındaki II. Dünya Savaşı sonrası nükleer silahlanma yarışı, ulusal stratejik nükleer caydırıcı güçlerin (SNF) kurulmasına ve ülkeler arasında yaklaşık bir parite kurulmasına yol açtı. SNF triadını yükseltmek ve stratejik nükleer füze kalkanının savaşa hazır olma durumunu sürdürmek, Devlet Silahlanma Programının (GVV-2020) ana görevi olmaya devam etmektedir.
Temassız savaşlar
KEİ kullanım biçimlerinde ve yöntemlerinde önemli değişiklikler 20. yüzyılın sonunda, hava sahasında faaliyet yürütme, keşif etkisi (keşif-ateşleme) kompleksleri oluşturma kavramlarının geliştirilmesiyle ortaya çıkmıştır. Topçu için temel şartlar, keşif ve otomatik kontrol araçları, ateşleme pozisyonlarında açılma / çökme hızı, ateşe hazırlık ve hazırlık, yüksek hassasiyetli mühimmatın etkili kullanımı (VTB) olasılığı ile karmaşıklaşmaktı. O zamandan beri, yerel RAV'ın dünya düzeyinde bir gecikme yaşandı. Yarı aktif rehberlik sistemleri ile bu mühimmatın ilk nesli yabancı analoglara göre daha düşük değilse, o zaman özerk rehberlik sistemleri olan yerli VTB, özellikle roket kuvvetleri ve topçuların ACS'si (RV ve A) için, otonom rehberlik sistemleriyle yerli VTB, bunlardan önemli ölçüde daha düşüktür. .
Modern askeri operasyonların yürütülmesi (altıncı nesil savaşlara geçiş) ve bunlardaki RV ve A'nın rolüne ilişkin görüş değişiklikleri, ağ merkezli savaş kavramının oluşumu ve uygulanması ve ABD ordusunun NATO'daki hegemonyasının kurulması ile XNUMX. yüzyılın başında gerçekleşti. Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere Kuzey Atlantik İttifakı ülkelerinin çoğu ağır topçu sistemlerini modernize etmez: kundağı motorlu obüsler tank şasi, paletli çoklu fırlatma roket sistemleri (MLRS) ve kara kuvvetlerinin füze sistemleri (kara kuvvetleri), ağır alev makinesi sistemleri, vb. Aynı zamanda, yüksek hassasiyetli silahlar (DTÖ), çeşitli tiplerdeki zırhlı savaş araçları, tekerlek tabanlarında yüksek derecede hareketli topçu sistemleri topçu keşif, iletişim ve otomatik kontrol ekipmanı.
Altıncı kuşak savaşlara genellikle temassız savaşlar denir, bu da beşinci kuşak temassız nükleer savaşların aksine (XX yüzyılda böyle bir savaş olmadığı ve bunların XXI yüzyılda ortaya çıkma olasılığının) önemsiz olduğu veya nükleer olmayan ekipmanlarda hassas silahlarla çalıştırılacağı anlamına gelir. . Böyle temassız bir savaşın örneği olarak, Yugoslavya'daki (1999) NATO kampanyası genellikle veriliyor, ancak sınırlı sayıda görev çözdü ve düşmanın silahlı kuvvetlerini yok etmeyi veya topraklarını kontrol etmeyi hedeflemedi. Daha belirleyici olanı, ABD'nin ve İran Körfezi'ndeki koalisyon kuvvetlerinin yılda 1991'tan 2003'e kadar olan askeri eylemleri.
Şu anda, Birleşik Devletler ve müttefikleri, stratejik nükleer silahlar üretmeyerek değil, retaliatory grevinin etkinliğini azaltan füze karşıtı sistemleri (hatta bu alanlara çok fazla dikkat edilmesine rağmen) dağıtarak) değil, stratejik güç dengesini değiştirmeye yakınlar. Stratejik nükleer güçlerin iç araçları üzerinde hassas silahlarla büyük, hızlı silahsızlanma grevi. Bu, tüm silahlı kuvvetlerin koordineli eylemlerini, yörünge gruplandırmayı, küresel kontrol sistemlerini, keşifleri, elektronik savaşları vb. Gerektiren koordine eylemler gerektiren son derece pahalı bir olaydır. Evet, yüksek hassasiyetli silahların maliyeti çok yüksektir (Tomahawk seyir füzesinin fiyatı bir milyon doların üzerindedir. ve umut verici hipersonik roketler on milyonlarca kişiye ulaşabildiler).
Öncelikli yol tarifleri
Muhafaza etmeden, ABD’ninkine benzer uçak gemileri oluşturmaya başlayan ABD Başkanı Ronald Reagan’ın ABD’ninkine benzer uçak gemileri kurmaya başlayan ve tüm dünyayla nükleer füze silahlarının kantitatif dengesini korumayı amaçlayan stratejik savunma girişimi, SSCB’nin üzücü bir şekilde karşılanmasına neden oldu. Geçen yüzyılın bunlara ve diğer 80'lerine uygun asimetrik bir yanıt bulunamamıştır.
Bugün, bizim görüşümüze göre, taktik nükleer silahların RV ve A'nın düşük ve ultra düşük güçte geliştirilmesi bu kadar asimetrik bir cevap olabilir. Modern teknolojiler, ana topçu silahlarının kalibratörlerinde, yüksek hassasiyete sahip çok amaçlı füze sistemleri ve MLRS'nin roketatarlarını vaat etmenize izin verirken, teröristler tarafından kullanılması olasılığı bu tür mühimmatların ellerine düşse bile neredeyse tamamen hariç tutulur. Taktik nükleer silahların geliştirilmesine ilişkin ilkeli bir karar verirken, yalnızca dış saldırganlığı ve yalnızca kendi topraklarını püskürtmek için kullanılabileceğini açıkça belirtmek gerekir. Tabii ki böyle bir karar, Rusya Federasyonu'nun komşularından, “nükleer klübün” ülkelerinden, nükleer savaşın eşiğini düşürme suçlamaları vb.
Cevap sadece bir olabilir - bu önlem gereklidir. LG-2020’in tam olarak uygulanması ve Rusya’nın Silahlı Kuvvetleri’ndeki (VS) kalıcı reformu bile, onlara ciddi bir rakiple altıncı kuşak bir savaş yürütme imkânı sağlamayacak. Mecazi olarak konuşursak, RF Silahlı Kuvvetleri-2020'in yetenekleri aynı anda birkaç terörle mücadele operasyonu yürütmek için yeterli olacaktır. Muhtemelen 20’ta binlerce kişiden oluşan bir orduyla sınır devletinin “barış uygulaması” için.
Ancak, teknolojik olarak eşit, ancak önemli ölçüde sayıca fazla olan bir düşmana (PRC ordusu - 2,3 milyondan fazla insan, bir seferberlik rezervine sahip - 30 milyondan fazla) ya da karşı tarafla, neredeyse sayıca eşit ancak teknolojik olarak çok üstün (ABD Ordusu -) ile mücadele etmek yeterli olmayacaktır. 1,5 milyon insandan biraz daha az, Avrupa NATO ülkeleri - 1,5 milyon askerden biraz daha fazla).
Askeri-politik ve ekonomik durum, Rusya'yı tartışmalı ikili görevle mücadele etmeye zorlar - nükleer caydırıcılığı, yani beşinci kuşak savaşları çerçevesinde olmaya ve aynı zamanda altıncı savaşlara gelecek savaşlara hazırlanmaya zorlar.
Yukarıda belirtilen Vladimir Slipchenko, inandırıcı bir şekilde, SNF'nin varlığının 20. yüzyılın ikinci yarısında tek bir savaşı engellemediğini, ABD'nin Vietnam'da ve SSCB'nin Afganistan'da kazanmasına yardımcı olmadığını, ancak bu gerçeklerden çıkan sonuçları düzeltmeyi öneriyoruz.
Nükleer silahları tamamen terk etmemeli ve tüm çabalarımızı yüksek hassasiyetli silahların, ağ teknolojilerinin, bilgi çatışma sistemlerinin ve altıncı nesil savaşın diğer bileşenlerinin geliştirilmesine ayırmamalıyız. Nükleer caydırıcılığın önemini, sadece bölgesel olarak değil aynı zamanda saldırgan için stratejik bir caydırıcı olarak da hizmet edebilen bu savaş bağlamında bile daha ucuz, daha savunmasız olan yeni nesil taktik nükleer silahların oluşturulmasına kaydırılması önerilir. Rusya'ya karşı saldırganlık.
Tabii ki, aynı zamanda, altıncı kuşağın savaşlarına hazırlık ile ilgili tüm teknolojilerin, silah türlerinin, askeri ve özel teçhizatın (VVST) en etkin şekilde geliştirilmesi, uygun organizasyonel ve yönetimsel kararların alınması gerekmektedir. Silahlı Kuvvetler içinde ve aslında iç savunma sanayi kompleksi ve bir bütün olarak Rusya ekonomisi ölçeğinde kapsamlı bir dizi önlem uygulamanın karmaşıklığı, devletin bütün askeri yapısının VVST'yi inşa etmek, kullanmak ve geliştirmek için ağ merkezli yeni ilkelere geçişini önemli ölçüde zorlaştırmaktadır.
Aynı zamanda, roket ve topçu silahları alanında, (keşif ve bilgi desteği için sınırlı kapasiteye sahip, mevcut (esnek olmayan, sağlam bir şekilde bağlı, sınırlı yeteneklere sahip) çalışabilen yüksek verimli, uyarlanabilir keşif grev (keşif-ateş) kontürlerinin (modüller) oluşturulması için ön koşullar vardır. yönetim (örneğin, birleşik bir taktik seviye kontrol sistemi) ve perspektifte ağ merkezli sistemler.
Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'nde, bugüne kadar, bir PAB sistemi inşa etme konusunda gerçekten anlaşılır bir kavram olmadığı, yeni bir SV yapısına geçişin bu sorunu son derece ağırlaştırdığı ve aynı zamanda çözümü için önkoşullar yarattığı belirtilmelidir. Özellikle, Kara Kuvvetleri topçu gruplarının bileşimi olan namlu topçularının kalibrelerinde kesinlik olduğu ortaya çıkmış, RV ve A SV için gelecek vaat eden taşıma üslerinin menzili daralmıştır. RV ve A SV oluşumlarının tek bir istihbarat ve bilgi alanında işleyişini sağlamak için, RSZO tipini, SV'nin tank karşıtı ve uçaksavar komplekslerini, operasyonel taktik füze sistemlerinin daha da geliştirilmesi, gelecek vaat eden füze silah tiplerinin yaratılması için ihtiyaç ve yönün azaltılması için ciddi bir özen gösterilmesi gerekmektedir.
Taktiksel nükleer caydırıcılık araçları da dahil olmak üzere, RAV iyileştirmesinin kavramsal sorunlarının çözümüne ek olarak, bu silahların temelde yeni sistemlerinin, mühimmatın atılması için yeni sistemlerin, umut verici RAV kompleksleri ve araçlarının inşa edilmesinde nano ve sinir ağ teknolojilerinin kullanılması, farklı fiziksel prensiplerin geliştirilmesine özel önem verilmelidir. istihbarat bilgi desteği.
Ulusal Güvenlik Kavramı, Rusya Federasyonu Askeri Doktrini ve ülkemizin diğer temel belgeleri, devletin savunma alanındaki görevlerini tanımlamakta ve askeri-teknik politikanın temel hükümlerini formüle etmektedir. Her şeyden önce, silahlanma sisteminin ve savunma sanayi kompleksinin geliştirilmesi ve iyileştirilmesi, ayrıca hedeflerin, kaynakların ve beklenen sonuçların koordine ettiği askeri teknik işbirliği, ülkenin savunma ve güvenlik görevlerinin istenen düzeyde çözülmesidir. Aynı belgelerde, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'nin teçhizatının, sadece yabancı modellere göre daha düşük veya üstün olmayan silahlarla yapılması gerektiği bildirildi. Bu nedenle, 21. yüzyılda Rusya, askeri-teknik politikasında, devletin ve Silahlı Kuvvetlerin yoğun teknik ve teknolojik gelişimine dayanmaktadır. Öncelikli alanlar arasında, aşağıdaki silah sistemlerinin geliştirilmesi veya yaratılması düşünüldü:
Savunma Bakanlığı genişletilmiş kurulunda 27 Şubat 2013, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, insansız hava araçları da dahil olmak üzere savaş robotları oluşturma görevini vurgulayarak bu alanların önceliğini tekrar doğruladı. Devlet başkanı “önümüzdeki iki yıl boyunca, bilim ve askeri teknolojiler alanında gelişmiş bir araştırma ve geliştirme sistemi oluşturulması gerektiğini” varken, Devlet Silahlanma Programının parametrelerini 2020'e kadar sıkı bir şekilde takip etmek gerektiğini vurguladı.
Sorunlu konular
Rusya'nın askeri-teknik politikasının temel yönlerinin uygulanması, sözde ağ merkezli düşmanlıkların gerçekleştirilmesi kavramına gerçek geçiş, yüksek hassasiyetli (yüksek istihbaratlı) silahların öncelikli olarak geliştirilmesi, çok çeşitli sorunların acil çözümünü gerektirir: örgütsel, teknolojik, endüstriyel, askeri-politik ve diğerleri.
Yerli RAV gelişiminin ve gerekli miktarlarda üretilmesinin sorunlu meseleleri beş ana başlıkta toplanabilir.
Kavramsal problemler - bunların çözülmesi, Rusya Federasyonu Askeri Doktrininin açıklığa kavuşturulmasını ve genel olarak Silahlı Kuvvetlerin ve özellikle de RAV'ın geliştirilmesi için konseptler geliştirmek için kapsamlı araştırma ve geliştirme çalışmaları gerektirecektir.
Temel ve uygulamalı bilim sorunları - temel ve kritik askeri teknolojilerin listesini ve temel, araştırma ve uygulamalı araştırmaların en önemli askeri bilimsel ve teknik sorunlarının yanı sıra, Rusya Bilimler Akademisi, Rusya Savunma Bakanlığı araştırma kuruluşları, araştırma enstitüleri ve sınai tasarım bürolarının araştırma koordinasyonunun netleştirilmesine ihtiyaç vardır.
Tasarım problemleri - bu problemlerin çözümü için, Rusya Savunma Bakanlığının çıkarlarına ve araştırma enstitülerinin ve tasarım bürolarının malzeme ve teknik tabanına göre Ar-Ge sistemi geliştirilmelidir.
Üretim ve teknolojik problemler - bu en zor problem bloğunun çözümü, ilgili federal hedef programları, ulusal teknolojik platformlar vb. Çerçevesinde, LG ve devlet savunma emirleriyle yakın bağlantı içinde yapılmalıdır.
Örgütsel ve yasal konular, devletin askeri örgütünün yapısı ve savunma sanayii, mülkiyet hakları, vergilendirme, finansman, eğitim, dış ekonomik ve diğer iyileştirmelerle ilgili, mevzuatın iyileştirilmesini gerektiren çok çeşitli konuları içermektedir.
Bütün bu sorunları çözmeden, devletin etkili bir askeri yapısını oluşturmak, Silahlı Kuvvetleri yeniden düzenlemek ve roket ve topçu dahil olmak üzere modern, özellikle umut verici silahlarla donatmak mümkün değildir.