3 Kasım'da dünyanın kaderini uzun yıllar belirleyecek olan Amerika Birleşik Devletleri'nde bir sonraki başkanlık seçimleri yapılacak. "Emperyal" Donald Trump kazanırsa, "Amerikalılar için bir Amerikan imparatorluğu" kurmaya devam edecek. Joe Biden'in şahsındaki "küreselciler" intikam alırsa, gezegendeki tüm gerçek güç, ulusal sınırları olmayan, yalnızca karı olan birkaç düzine çokuluslu şirketin sahiplerinin elinde olacaktır.
Hem Trump hem de Biden, Rusya'nın nesnel karşıtlarıdır, ancak karşı koyma yöntemleri çok farklıdır. Başkan Trump, doğal olarak, herkesin pahasına "kendi başına bir Büyük Amerika" inşa ediyor. Direkt olarak Rusya, İran ve Kuzey Kore'yi düşmanları olarak adlandırıyor ve onlara baskı yapmaktan çekinmiyor. Tahran'ın yönetiminde Washington, "nükleer anlaşmayı" bozdu, Kuzey Kore ile AUG'yi oraya göndererek neredeyse bir savaş başlattı, ancak zamanla caydırılmış görünüyor. Moskova ile Beyaz Saray başkanı uluslararası güvenlik konusundaki en önemli antlaşmayı, INF Antlaşmasını iptal etti ve sırada START III var. Amerikan nükleer cephaneliğinin Polonya'ya devredilmesi sorunu değerlendiriliyor. Trump yaptırımlarla Avrupa'daki Rus enerji projelerini eziyor.
Genel olarak bu düşmandır, ancak kendi yolunda dürüst ve anlaşılırdır. Onun politika sürekli olarak askeri tehlike derecesini artırır. Kuzey Kutbu'nda bir yerde kaynakları konusunda şiddetli bir çatışma ihtimali pek iyi görünmüyor, ancak her bulutun bir gümüş astarı var. Rusya'nın savunma potansiyelinin büyümesine ve kademeli ithal ikamesi sürecine nesnel olarak katkıda bulunur. Arkadaş gibi davranmaktan vazgeçen Amerika Birleşik Devletleri ile dürüst bir çatışma, Washington'un "iyi tavsiyesine" daha az geriye bakarak Moskova'nın daha bağımsız bir dış politika izlemesine izin veriyor. Demokratların temsil ettiği "küreselciler" ile her şey çok daha karmaşık.
Bir taraftanBaşkan Biden yönetiminde, küresel bir askeri çatışma riski azalmaya başlayacak çünkü buna ihtiyaçları yok. Belki Demokratlar START III anlaşmasının uzatılmasını bile kabul edecekler. INF Antlaşması neredeyse hayata döndürülemez, ancak Doğu Avrupa'da nükleer silahların konuşlandırılmasına ilişkin bir moratoryum imzalanabilir. Belki de Biden, Kuzey Akım 3 ve Türk Akımı'nın yapımının sessizce tamamlanmasına izin verecek ve bunların, hissedarları Amerikan ulusötesi şirketlerden oluşan Avrupa şirketlerinin yararına çalışmalarına izin verecek. ABD'nin İran'la "nükleer anlaşmaya" dönmesi oldukça olası. Bu "barışçıllığın" açıklaması basit: "Kulüp" onların yöntemi değil, daha doğrusu, en önemlisi değil.
Diğer taraftanABD ile arkadaş olma olasılığı konusunda en ufak bir yanılsamaya kapılmayın. Joe Biden'ın kendisine bir kelime:
Ben cumhurbaşkanı seçilirsem, Vladimir Putin'in geri çevrileceğinden ve Rusya'nın ciddi maliyetlere maruz kalacağından emin olabilirsiniz.
Ancak bu "reddetme" bir "sopayla" değil, "yumuşak" bir biçimde verilecektir. "Washington bölge komitesinden" "barışa" hazır olduklarına dair bir sinyal alan hükümetteki Batı yanlısı liberaller ve işleri uluslararası finans sermayesine bağlı olan oligarklar, çok farklı şekillerde değerlendirilebilecek "ekonomik faaliyetlerini" derinleştirecekler. "Avrupalı değerleri" destekleyen STK'ların çalışmaları yoğunlaşacak ve muhalefet için finansman artacaktır. Ülke, "küreselciler" tarafından dizgin altına alınacak ve Batı'nın hammadde kolonisinin haklarını koruyarak ihtiyaç duydukları yolu izleyecektir. Ve en ufak bir başka yola sapma girişiminde de "Meydan" cevabını verecek ve "tahta" daha sadık bir "gözetmen" koyacaklar.
Her iki senaryo da Rusya için varoluşsal bir tehdit oluşturmaktadır. Ancak, Başkan Trump'ın zaferi durumunda, egemenliği tam olarak yeniden tesis etmek ve dünyanın yaklaşan yeniden paylaşımı için savaşmak için teorik bir şansımız olursa, o zaman Biden yönetiminde Rusya, ulusötesi finans sermayesinin kontrolü altına geri dönecek ve bazılarının bunu görmekten memnun olacağı açıktır. Ve ne yazık ki, Joe Biden'ın Beyaz Saray'a girme şansı önemli ölçüde arttı.