13 Ağustos 1976’da masasından, Ulus Askeri Koleji müdürü General Reynaldo Bignone, önünde duran üç askere yan gözle baktı. Ve sanki özür diliyormuş gibi şöyle dedi:
–Bu kirli ve vatansız mücadelede suçlunun bedelini ödediniz.
Kirli ve yaralı görünüyorlardı; “Yanlışlıkla” kaçırılmışlardı. Ve general, tazminat olarak istifalarını imzaladıktan sonra şu sonuca vardı:
– Aradığımız kişiyi zaten bulduk.
Gerçeklikten yoksun değildi.
Saatler önce Askerler Luis Steimberg ve Luis Daniel García düşmüştü. Birincisi, asker Mario Vicente Molfino ile La Paz barında randevuya giderken; diğeri Caballito’daki evinde. Molfino 21 Şubat 1977’de ortadan kayboldu.
Harp Okulunun Birlik Grubunda görev yaptılar. Onlar Komünist Partiye aittiler. Son varış noktaları Campo de Mayo’daki gizli merkez olan “El Campito” idi. O zamandan beri entegre oluyorlar Son diktatörlük sırasında öldürülen 129 askerden oluşan grup.
1984 yılında federal yargıç Carlos Oliveri, daha sonra İtaat Yasası’ndan yararlanacak olan Bignone’yi bu davada önleyici gözaltıyla yargıladı. Ve dosya arşivlendi. Bu nedenle o dönemde pek dikkat çekmeyen bir tanıklık da unutuldu.
Kısa bir süre önce tanık olarak ifade vermişti o askeri akademinin papazı Norberto Eugenio Martino. İfadeleri düzensiz ve suskundu. Görev gruplarının orada faaliyet gösterdiğinin farkında olmadığını söyledi. Ayrıca herhangi bir tutuklama da olmadı. Ancak birdenbire, kaçırılma olayıyla aynı anda öğrenciler arasında iki kişinin öldüğünü hatırladı. Sanki şifreli bir mesaj gönderiyormuş gibiydi. Bu noktada, İki soyadı verebildi: “Zamboni ve Gazpio.”
Gerçek şu ki, iki yıl önce bu soyadlardan ilki kasvetli bir ilgi kazanmıştı.
Aryan kendi labirentinde
11 Ekim 1982 akşam karanlığında, Buenos Aires şehir merkezinde, Viamonte Caddesi 769 adresindeki binanın onuncu katında, Bir Federal Polis onbaşısı dairenin kapısını tekmeledi “C”. Diğer üniformalı adamlar telaşla içeri girdi. Oradan yayılan mide bulandırıcı koku nedeniyle müdür tarafından çağrılmışlardı. Oturma odasındaki ışık açıktı ve her şey darmadağındı: Yerde battaniyeler, kağıtlar ve giysiler vardı, sanki orası çılgınca bir aramanın merkez üssüydü.
Genç adamın cesedi yatak odasının kenarında yatıyorduyüz üstü, elleri arkadan bağlı. Yatakta yine bağlı halde cansız bir kadın vardı. Çift, iki ölümcül atış yapılmadan önce işkenceye maruz kaldığına dair işaretler gösterdi. Graciela Pagniez olduğu ortaya çıktı. Ve o, Zamboni’den başkası değil.
1959 doğumlu Luis Salvador Zamboni, bir jinekolog ile muhasebecinin evliliğinin sonucuydu. Once mahallesindeki Bartolomé Mitre Ulusal Okuluna gitti. Öğrencilerin çoğunluğunun Yahudi cemaatine mensup olması nedeniyle buraya “schule Mitre” adı verildi. Bu nedenle o kuruma gitmenin kendisi için zorlu bir sınav olacağı varsayılmaktadır. Çünkü 1972 sonbaharında, on üç yaşındayken o genç zaten bir faşistti. Minyatür bir faşist. Ve sınıf arkadaşları onunla dalga geçiyordu. Ancak yetişkinlerin başına bu gelmedi çünkü o sıska, sarışın çocuk o zamanlar hâlâ zararsızdı.
1976’da, darbeden kısa bir süre sonra, eski bir Gönye öğrencisi Almagro’da bir köşede otobüsü bekliyordu; Sonra bazı adamların duvara poster astığını gördü; Bunlar Falange de la Fe adlı aşırı sağcı bir grubun posterleriydi. Adamlar acele etmeden işlerini yaptılar. Altı kişiydiler ve baş sese sahip gibi görünen sıska, sarışın adam dışında orangutanların tavrına sahiptiler. Zamboni’den başkası değildi.
O günler için böyle bir haçlı seferini ragbi ile değiştirdi. Bu sporu Belediye Kulübünde yaptı. Orada yetenekli bir oyuncu olarak öne çıkmadı; Tam tersine -eski bir takım arkadaşına göre-, “Fiziksel şiddet korkusu” meşhurdu. Ancak genellikle 9 milimetrelik bir tabancayla silahlanıyordu.
Ayrıca İçinde zincirler, sopalar ve eldivenlerin olduğu bir çanta taşıyordu. Halen ailesiyle birlikte Corrientes ve Pueyrredón’daki bir binada yaşıyordu. Her zaman bir komiserin oğlu olan ve Federal Polis’in yeşil Ford Falcon’uyla dolaşan Villaverde adında biriyle birlikteydi. Geçen yıl Zamboni Harp Okulu’na girmiş, oradan da -zaten biliniyor- Ağustos 1976’da okuldan atılacağı söylendi. Bu aşama -daha sonra görüleceği gibi- onun kısa biyografisinde çok önemliydi.
Ölümü basında büyük yankı uyandırdı. “Crónica” gazetesi 12 Ekim tarihli kapağını şu spekülasyonlarla renklendirdi: Çifte suçun nedeni: “Altın mı, uyuşturucu mu, siyaset mi?”
Zamboni, ideolojik aşırılığına paralel olarak, Altın işiyle ilgiliydi. 370 Libertad Caddesi’ndeki bir galeride bir dükkan kiraladı. Aynı zamanda sivil pilottu ve kendi uçağı vardı., varlığı bazı olası yasa dışı kaçakçılığa işaret eden bir Cessna 182. Aslında ehliyetini sadece birkaç ay önce almıştı ve Buenos Aires’li bir grup tüccar adına sık sık Santa Fe’ye uçuyordu. akranlarınıza altın ve para getirin o eyaletin.
Kısa bir süre sonra Río de la Plata’da küçük bir yelkenli teknenin kazasına karıştı. Bunun onun kaderini belirleyeceğine dair göstergeler var.
Bunu söylüyorlar Gemi, Donanma subaylarına ait bir altın sevkiyatını Montevideo’ya taşıyordu.. Ve onu kurtarmak için dalgıçlar göndereceklerini söyledi. Ancak orada tek bir gram bile değerli metal yoktu.
Katillerin olay yerinde aradıkları şey bu muydu? Zamboni Beyond’un cevabını aldıdiğer sırların yanı sıra.
avcının gecesi
“Sadece Zamboni ve Gazpio öğrencilerinin terhis edildiğini biliyordum”Papaz Martino, konu hakkında daha fazla ayrıntı vermeden Yargıç Oliveri önünde ısrar etti.
On bir ay önceki ilkinin kanlı sonunu görmezden gelmiş olması muhtemeldir. Belki de, Viamonte Caddesi’ndeki çifte suç olayında ilginç bir bilgi veren, altın işiyle bağlantılı Rosariolu bir tüccar olan Jorge Barquero’nun varlığından da haberi yoktu: “Zamboni Falange de la Fe grubundaydı, Askeri Kolej’in Columbas’larına istihbarat sağlayan subaylar ve öğrencilerle birlikte.
Aslında Zamboni üçüncü şahıslara “yıkıcı karşıtı mücadeleye” katılımıyla övünebilirdi. Ara sıra onu dinleyenler onun bu tür durumlarda fantezilerini serbest bıraktığından şüpheleniyorlardı. Bu bağlamda Belediye Kulübü’nden bir arkadaşı, Libertador Bulvarı’ndaki Rojo y Negro barda aşırı sağcı bir çocuğun yaşadığı bir akşamı hatırladı. işkence içeren bir sorgulama Peronist Gençlik’ten (JP) bir kıza atfedildi. Kendi deyimiyle “Zamboni hamburger çiğnerken konunun ayrıntılarını anlattı.”
Bu kadar çok olgu ve durum başka bir söylentiye uyuyor: Zamboni ve diğer öğrenciler, 10-12 Ağustos 1976 tarihleri arasında Steimberg ve García askerlerinin kaçırılmasına katılmışlardı..
Bu Gazpio o operasyonun bir parçası mıydı? Bu kayıp olaylarını takip eden günlerde -rahip Martino’nun da vurguladığı gibi- her ikisi de hangi gerekçeyle görevden alındı? O halde onlarla Harp Okulu’nun yüksek komutanlığı arasında nasıl bir istihbarat eksikliği vardı? Ancak Ordu elini bırakmadı: Zamboni ve Gazpio (adı Adrián Mauricio’dur), 2010 yılında Ulusal Hafıza Arşivi tarafından gizliliği kaldırılan listelerde kaydedildiği gibi, 601’inci İstihbarat Taburu’na sivil ajanlar olarak dahil edildi.
Zaten Mart 2013’te, Gazpio 56 yaşındaydı, askeri casusluk evreninden emekliydi ve Fiber Güvenlik’in ortağıydı. elektronik güvenlik cihazları konusunda uzmanlaşmış bir şirket. Ve davayla ilgili olarak “Tiempo Argentino” gazetesine yazdığı yazı üzerine bunu yazan kişiyle kısa bir telefon görüşmesi yaptı. Daha sonra eski yoldaşının adını duyunca ve tuhaf bir sessizliğin ardından şunları söyledi: “Zavallı Luisito, bir gün gazetelere çıkacağını söyleyerek hep övünürdü.”
–Siz de Falange of Faith’e üye miydiniz?
-Görecek hiçbirşey yok. Hiçbir zaman siyasetle ilgilenmedim.
– Harp Okulundan terhis olmanızın kaçırılan erlerle ilgisi var mıydı?
-Mümkün değil. Gerçekte bizi “montoneros” olmakla suçladılar.
–O halde akıntı yerine parça parça kesilmeleri gerekmez miydi?
–Şey… Tam olarak öyle değildi.
–Bu suçlamayla birlikte 601. Tabur’a mı alındınız?
–Konaklama için geldim; Vaftiz babam Albay Jorge Arias Duval’dı (daha sonra insanlığa karşı suçlardan dolayı ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı).
– Oradaki görevleriniz nelerdi?
– İdari görevler, ofis işleri.
–Ya Zamboni’dekiler?
-Fikrim yok. Ölümüne kadar ondan haberim yoktu.
Harp Okulu askerlerinin kaçırılması davası o sıralarda Dr. Alicia Vence’in görev yaptığı San Martín 2 Nolu Federal Mahkemesi’nde görülüyordu. Sanıklar: Bignone ve General Santiago Omar Riveros ile diğer altı asker. Dört yıl sonra San Martín 1 Nolu Sözlü Ceza Mahkemesi Onları müebbet hapis cezasına çarptırdı.
Öte yandan Zamboni ve Pagniez cinayeti hiçbir zaman çözülemedi.