We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bir müdürün oğlu olan Wilhelm Marx, 15 Şubat 1863'te doğdu. Avukat olmadan önce Bonn'da hukuk okudu.
1894'te Marx, Elberfeld'de yargıç oldu. Katolik Merkez Partisi'ne (BVP) katıldı ve Prusya Parlamentosu'nda görev yaptıktan sonra 1910'da Reichstag'a seçildi.
Marx, 1921'de BVP'nin başkanlığına seçildi ve iki yıl sonra Almanya'nın şansölyesi olarak atandı. Hans Luther'i Dawes Planını müzakere eden maliye bakanı olarak atadı.
Aralık 1924'te yapılan genel seçimde görevden alındı. Prusya başbakanı olarak bir büyünün ardından, Mayıs 1926'da bir kez daha Almanya şansölyesi oldu.
1928'deki Genel Seçimin ardından Marx, şansölye olarak ve Katolik Merkez Partisi'nin (BVP) başkanı olarak istifa etti. Wilhelm Marx, 5 Ağustos 1946'da Bonn'da öldü.
Wilhelm Marr
Modern antisemitizmin babası olarak bilinen Wilhelm Marr, Almanya'daki Yahudilerin kurtuluşunu devirmek için verilen mücadeleye öncülük etti.
1819'da doğan Marr, siyasete Yahudiler de dahil olmak üzere tüm ezilen grupların kurtuluşunu destekleyen demokratik bir devrimci olarak girdi. Bununla birlikte, 1848-49 Alman Devrimi'nin Almanya'yı demokratikleştirmedeki başarısızlığı ve hızla gerileyen siyasi serveti hakkında hayata küstüğünde, zehrini Yahudilere çevirdi. Onun makalesi “Der Weg zum Siege des Germanenthums uber das Judenthum. (Germenizmin Yahudiliğe Karşı Zaferine Giden Yol) 1879'da 12. baskısına ulaştı.
Marr'ın antisemitizm anlayışı, Yahudilerin dini değil, ırksal özelliklerine odaklandı. Örgütü, Antisemitler Birliği, “antisemite” kelimesini siyasi sözlüğe soktu ve tamamen Yahudi karşıtı inançlara dayanan ilk popüler siyasi hareketi kurdu.
Marr'ın sıklıkla yeniden basılan siyasi broşürü, “Yahudiliğin Almanya üzerindeki Zaferi”, “Yahudi ruhunun ve Yahudi bilincinin dünyaya üstün geldiği konusunda uyarıda bulundu.” Bu yabancı güce karşı direniş çağrısında bulundu. 8221 çok geç olmadan önce. Marr, çok geçmeden, Yahudilerin gasp etmeyeceği en yüksek makam bile, kesinlikle hiçbir kamu görevinin olmayacağını düşündü.' Marr için antisemit olarak adlandırılmak bir onur nişanıydı.
Marr ve diğerleri kelimeyi kullandı antisemitizm Yüzyılın başında Avrupa'da yaygınlaşan büyük ölçüde seküler Yahudi karşıtı siyasi kampanyalarda. Sözde “Aryan” köklerine sahip olanlar ve sözde “Semitik” köklerine sahip olanlar arasında ayrım yapan dillerin 18. yüzyıldaki bir analizinden türetilen kelime. Bu ayrım, karşılık gelen ırksal grupların olduğu varsayımına -yanlış bir varsayıma- yol açtı. Bu çerçevede Yahudiler “Semitler” oldular ve bu atama Marr’'ın yeni kelime dağarcığının yolunu açtı. Geleneksel Almanca terimini kullanabilirdi. Judenhass Yahudilere olan nefretine atıfta bulunmak için, ancak bu konuşma tarzı, Marr'ın ırksal olanlar lehine vurgulamak istediği dini çağrışımlar içeriyordu. Görünüşe göre daha “bilimsel,” Marr’s antisemitmus yakalandı. Sonunda, tarih boyunca Yahudilere yönelik tüm düşmanlık biçimlerinden bahsetmenin bir yolu haline geldi.
Yüzyıllar boyunca, antisemitizm farklı ama bağlantılı biçimler aldı: dini, politik, ekonomik, sosyal ve ırksal. Yahudilere karşı ayrımcılığa uğradı, nefret edildi ve öldürüldü, çünkü Yahudi olmayan önyargılı Yahudiler, yanlış dine mensup olduklarına, vatandaşlık niteliklerine sahip olmadıklarına, uygunsuz iş yaptıklarına, uygunsuz davrandıklarına veya düşük ırk özelliklerine sahip olduklarına inanıyorlardı. Antisemitizmin bu biçimleri, özellikle de ırksal olanı, Holokost'ta kilit rol oynadı.
Daha da önemlisi, Hitler ve takipçileri öncelikle ırkçı oldukları için antisemit değildiler. İlişki daha çok tam tersi şekilde işledi: Hitler ve takipçileri ırkçıydı çünkü onlar herhangi bir dini, ekonomik veya siyasi önyargının sağlayabileceğinden daha derin bir Yahudi karşıtı damga arayan antisemitlerdi. Çünkü Yahudiler dinsel açıdan yetersiz bulunursa, onların din değiştirmeleri mümkündü. İş uygulamaları veya siyasi görüşleri bir şekilde uygunsuz olsaydı, değişen davranış prensipte eksikliklerini düzeltebilirdi. Ancak Marr'dan Hitler'e uzanan hattaki antisemitistler, ne yaparlarsa yapsınlar Yahudilerin bir tehdit olduğuna inanıyorlardı. Marr'ın belirttiği gibi, “yahudiler bu modern, Hıristiyan devletin ‘en iyi vatandaşlarıdır’, ama öyleydiler, çünkü bu onların çıkarlarıyla mükemmel bir uyum içindeydi” diye ekledi. öyle olmak için. Kuşkusuz Marr, Yahudilerin çıkarlarının Almanya'nın çıkarlarıyla uzlaşmaz bir şekilde çeliştiğine inanıyordu - ve Hitler de bu konuda daha fazla hemfikirdi.
Marr'ın soyundan gelen antisemitistler için, din değiştiren Yahudiler hâlâ güvenilmez Yahudilerdi. Yahudi davranışı herhangi bir şekilde değişebilir, ancak ırkçı antisemitizmin “mantığı” bu tür değişiklikleri antisemitizmden vazgeçme nedenleri olarak görmedi. Aksine, bu antisemitizm, Yahudi asimilasyonunu sızma, Yahudi uyumunu ikiyüzlülük ve Yahudi olmayan topluma Yahudi entegrasyonunu dünya egemenliğini amaçlayan Yahudi kurnazlığının kanıtı olarak yorumladı. Öte yandan, Yahudiler kendilerine özgü Yahudi tarzlarını korumakta ısrar ettilerse, bu ısrar, Yahudilerin yabancı bir halk olduğunu göstermek için başka türden kanıtlar sağladı. Antisemitizmin daha önceki biçimlerine ek olarak, ırk teorisi, Yahudilerin, görünüşleri ne olursa olsun, aksini düşündürürse, Almanların tahammül edemeyecekleri bir tehdit olduğunu açıklıyordu.
Kaynaklar: Holokost Chronicle
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
Wilhelm II, Alman İmparatoru (Alman Mirası)
II. Wilhelm (Friedrich Wilhelm Viktor Albert von Hohenzollern, 27 Ocak 1859 - 4 Haziran 1941) 1888'den 1941'e kadar Alman İmparatoru ve Prusya Kralı idi.
1888'de tahta geçerek, Almanya'yı saygın bir dünya gücü olarak statüsünü pekiştirmek için kavgacı bir "Yeni Rota" başlatmadan önce 1890'da ülkenin uzun süredir başbakanı Otto von Bismarck'ı görevden aldı. Ancak, aceleci kişiliği nedeniyle, önceden bakanlarına danışmadan, halka açık, ürkütücü açıklamalarda bulunarak bu amacını sık sık baltaladı. Ayrıca, Alman Donanması'nın büyük bir birikimini başlatarak, Fas üzerindeki Fransız kontrolüne meydan okuyarak ve 1908'de Avusturya'nın Bosna'yı ilhak etmesini destekleyerek diğer Büyük Güçleri Almanya'dan uzaklaştırmak için çok şey yaptı.
II. Wilhelm'in çalkantılı saltanatı, 1914 Temmuz'unda I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle sonuçlanan kriz sırasında Avusturya-Macaristan'a askeri destek garantisi vermesiyle doruğa ulaştı. Alman Genelkurmayının elindeki savaş çabası. Savaş 1918'de bir Merkezi Güç zaferiyle sona erdikten sonra, Wilhelm II “Avrupa'nın Babası” olarak kişileştirildi. 1919'da, önemli halk huzursuzluğu, II. Wilhelm'in gücünü sınırlayan ve Reichstag'a ve şansölyeye veren anayasaya yol açtı.
II. Wilhelm
Kaiser Wilhelm II, Birinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın fiili başkanıydı. Ağustos 1914'te Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde Wilhelm büyük güce sahip bir imparatordu. Savaş sona erdiğinde, Wilhelm için Hollanda'da kendi kendini empoze eden bir sürgün ve Weimar Almanya'da çok az etkisi ile sona erdi.
Wilhelm 1859'da doğdu. Sol kolu solmuş olarak doğdu ve bazı tarihçiler, yetişkin olarak kişiliğini şekillendirmeye bu fiziksel engelin yardımcı olduğuna inanıyor. Wilhelm sürekli olarak kendini kanıtlamak zorunda olarak görüyordu - ister binicilik sanatında ustalaşmak olsun, isterse erkekliğinin bir ifadesi olarak toplum içindeyken sürekli askeri üniforma giyme alışkanlığı olsun.
Wilhelm, annesi 'Vicky', Kraliçe Victoria ve Prens Consort'un en büyük çocuğu olan Büyük Britanya Prenses Kraliyet'i olduğu için İngiliz Kraliyet Ailesi ile ilgiliydi. Oldukça zekiydi ve “Journal of Mining and Mineralogy” gibi normalde kraliyetle ilgisi olmayan dergileri okurdu. Ayrıca Karl Marx'ın “Das Kapital”ini de okudu. Ancak, sevdiği ve sevmediği şeyler hakkında anında karar verme alışkanlığı, entelektüel kapasitesini engelledi. Birinden hoşlanmadığında, o kişi ömür boyu kol mesafesinde tutuldu. Wilhelm, babası Fritz'in bir Romanov büyükannesi olduğu için Romanovlarla da ilgiliydi. Fritz aynı zamanda entelektüeldi ama kişiliğinde kendini kanıtlama yeteneği yoktu.
Fritz 1888'de tahta çıktığında ciddi bir kanser hastasıydı. Sadece 98 gün hüküm sürdü. Wilhelm 29 yaşında başarılı oldu. Wilhelm büyürken konulara yaklaşımında, her şeye Prusya değerleri ve erdemleri ile yaklaşılması gerektiğine dair Wilhelm inancını geliştiren dedesi I. Wilhelm'den büyük ölçüde etkilenmişti. Wilhelm son derece militaristti ve hayatındaki asıl ilgi orduydu - müzik salonu o kadar da geride olmasa da. Gelininin İngilizliğini onaylamadı ve genç Wilhelm'in anne babasından daha çok ondan etkilendiği ortaya çıkınca çok sevindi.
"İkisi, Kayzer'in sonradan anlamayı sevdiği kadar ayrılmaz olmayabilirdi, ancak bağ yakındı ve genç adamı, eskisinin somutlaştırdığına inandığı idealleri taklit etmeye yöneltti." (Michael Balfour)
Neydi bu Prusya değerleri ve erdemleri? Geçmiş yıllarda Prusya, “doğudan gelen ordulara” karşı bir tampon devlet görevi görmüştü ve askerlik hizmeti günlük yaşamın bir parçası haline gelmişti. Bu nedenle, yıllar içinde Prusya, "cesaret, sertlik, özveri ve bu niteliklerin hizmet ettiği amaçlar hakkında yakından düşünmeden disiplin" ile ilişkilendirildi. (Balfour)
Bismarck, birleşmeden sonra Alman toplumunu "Prusyalılaştırmaya" çalıştı. Başarılı olup olmadığı tartışmaya açıktır, ancak Alman değerlerinin ne kadar "iyi" olduğunu açıklığa kavuşturmuştu - çünkü onlar çok desteklediği Prusya değerleriydi. Wilhelm bu inançlarla yetiştirildi. Ancak Almanya'nın müstakbel başkanı olarak bu değerleri şekillendirdi, böylece sadece onları somutlaştırmakla kalmadı, daha da ileri götürdü. Wilhelm, Almanya'da devlet başkanı olarak saygı görmek istiyorsa, cesaret, sertlik ve disiplin değerlerini mükemmelleştirmek için özetlemesi gerektiğine inanıyordu. Bu, sakatlığı nedeniyle daha da karmaşıktı. Wilhelm'in zihninde, halkının ona saygı duyması için tüm bu özellikleri ve daha fazlasını gerçekten vurgulaması gerekiyordu. Askeri üniformalara duyduğu tutkunun nedeni, halkının gözünde onu her şeyi fetheden bir orduyla ilişkilendirdikleri gibi. Aynı zamanda İngiltere ve Rusya'daki akrabalarının da paylaştığı bir inançtı. Ayrıca cesur, disiplinli güçlü adam rolünü oynadı - her zaman erken kalkan biriydi, açık hava etkinliklerine tutkusu vardı ve ata binmede ustaydı. Genç bir adam olarak Wilhelm'in fiziksel olarak sağlam olduğu genel olarak kabul edilir - tam da halkına göstermek istediği imaj.
Ayrıca Büyük Britanya'ya büyük bir saygı duydu. Edward VII'nin cenazesine katıldığında, çocukken kaldığı Windsor Kalesi'nde kaldı. Şöyle yazdı: "Burayı ikinci evim olarak adlandırmaktan ve bu kraliyet hanesinin bir üyesi olmaktan gurur duyuyorum."
Ancak, büyükbabası tarafından kendisine aşılanan aleni militarist değerler, o sırada İngiltere'de bulunamadı. Yani iki kültürün ürünüydü. İngiltere'de çocuk ve genç bir adam olarak zaman geçirmişti ve 1918'de tahttan indirilmesinden sonraki yaşam tarzının açıkça gösterdiği gibi, toprak sahibi bir beyefendinin hayatına biraz kolaylıkla girdiğine dair çok az şüphe var. Bununla birlikte, Alman İmparatoru olarak, ülkenin Wilhelm'in Prusya versiyonunun öne çıkmasını beklediğini ve imparator olarak buna kadar yaşadığını hissetti. Her şeyden önce dedesi Wilhelm'e ülkesine karşı bir görev duygusu getirmişti.
Wilhelm'in miras aldığı Almanya hızla değişen bir varlıktı. Acımasız ve hızlı sanayileşme, örneğin büyükbabasının uğraşmak zorunda kalmayacağı çok büyük bir işçi sınıfı kitlesi bırakmıştı. Wilhelm, sendikaların Alman toplumuna damgasını vurduğu bir dönemde imparatordu. Wilhelm, ülkesine karşı bu kadar görev duygusuyla dolu bir adam için, kafasında kendilerini ülkenin önüne koyan bir grup insanı anlayamıyordu. Yetiştirirken iki kültürü deneyimlemiş olsaydı, farklı kültürlerin büyümesini de yaşayan bir ülkenin devlet başkanıydı - ve bazılarını anlayamadı.
1871 Alman Anayasası Wilhelm'e çok fazla güç bırakmıştı. Almanya'da günlük siyasetin itici gücü Şansölye'nin elindeyken, anayasa Kaiser'e birçok yetki verdi. Orduyla ilgili herhangi bir kararname, Şansölye'nin değil, yalnızca onun imzasına ihtiyaç duyuyordu. Dolayısıyla, doğası gereği askeri olan bir yasa tasarısı Reichstag'dan geçerse, o günün Şansölyesi onaylamasa bile Wilhelm'in imzalaması halinde yasa haline gelirdi. Wilhelm, başbakanını görevden alma anayasal yetkisine sahipti ve anayasa tarafından bakanlarına danışmak zorunda değildi - Birinci Fas Krizi ve Agadir Krizinde görüldüğü gibi yaptı. Sadece imparator olduğu için kararlar alan bir adam imajı, Birinci Dünya Savaşı sırasında İngilizler tarafından oynanan bir imajdı - ama bu doğru değildi. Savaş sırasında, İngiliz propagandası Wilhelm'in bir keresinde söylediği bir şey üzerinde çok oynadı:
“Bu imparatorlukta Efendi olan tek bir kişi var ve ben başka birine müsamaha göstermeyeceğim. Alman anayasası dış politikayla ilgili kararları bana bıraktığı için Avrupa'da güç dengesi benim.”
Wilhelm bunu söylemiş olabilir ama bu her zaman bakanlarını görmezden gelmek pahasına değildi. 1908'de Daily Telegraph'a bir röportaj verdi. Ancak devam etmeden önce, hangi cevapları vermesi gerektiği konusunda şansölyesine danıştı. 1914'te Avusturya hükümeti, Avusturya Sırbistan'a saldırırsa Almanya'nın tutumunun ne olacağını sorduğunda, Wilhelm, herhangi bir resmi karar ve yorum yapılmadan önce şansölyesine danışması gerektiğini söyledi.
Tarihçi Michael Balfour, Wilhelm'in kendi inançlarının ve kararlarının arkasında dursaydı daha iyisini yapacağına ve bakanlarını çok fazla dinlediğine inanıyor. Bunun bir sonucu olarak Balfour, Almanya'nın Rusya, İngiltere ve Fransa'yı daha uyumlu bir varlık olarak bir araya getirdiğine inanıyor, çünkü bu üç ülke Alman bakanlarını fazla savaşçı olarak görüyor ve gücü bağlayıcı ittifaklar aracılığıyla sıralıyor. Wilhelm'in içgüdüsü, aile bağlantılarını kullanarak Rusya ve İngiltere ile bir anlaşma yapmaktı - ancak bakanları onu kazandı. Wilhelm, Avrupa meseleleri hakkında tamamen bilgi sahibi olduğuna kendini ikna ettikten sonra, sorunların nasıl çözülebileceği hakkında açıkça konuştu. Bu, Avrupa'nın başka yerlerinde, savaşçı bir ulusun hükümetine yardım eden savaşçı bir kabinenin başında savaşçı bir imparator olarak yorumlandı.
Wilhelm'in sabit kaldığı politikanın bir yönü, donanma inşa programıydı. Wilhelm'in mantığı basitti: Almanya, İngiltere gibi büyük bir güç olarak ciddiye alınmak istiyorsa, tıpkı İngiltere gibi büyük ve modern bir donanmaya ihtiyacı vardı. Anlayamadığı ya da basitçe görmezden geldiği şey, bu programın Britanya'da yaratacağı bariz öfkeydi. Ayrıca gözünü büyük resimden ayırdı. İngiltere dünyanın en büyük ve en güçlü donanmasına sahipti ve aynı zamanda dünyanın en büyük iki ordusuna sahip olan Rusya ve Fransa ile müttefikti. Ya birlikte bir ittifakları olduğunu unuttu, ki bu pek olası değil ya da ülkesinin büyük bir güç olarak kabul edilmesini istediği için bu konuda endişelenmedi.
Wilhelm'in Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında ne ölçüde rol oynadığı her zaman tartışmaya ve karşı savlara açık olacaktır ve ne o ne de Almanya savaşın sebebinden sorumlu tek ulus olarak görülemez. Wilhelm, herkes gibi, savaş olursa bunun Fransa-Prusya Savaşı ile aynı modda olacağını düşünmüş olmalı. 1914'te imparator olduğu Almanya, 1918'de aynı değildi ve savaştan sonra Hollanda'ya kendi isteğiyle sürgüne gitmesi şaşırtıcı değildi.
Wilhelm Marx
Wilhelm Marx (1863-1946), 1920'lerde Weimar Cumhuriyeti'nin iki dönem şansölyesi olarak görev yapan bir avukat ve Merkez Parti politikacısıydı. Şansölyeliği, Almanya'nın ekonomik toparlanmasının başlamasına yardımcı oldu ve 1920'lerin ortalarında dış ilişkileri restore etti.
Marx, Köln'de doğdu. Babası bir Katolik ilkokulunun müdürüydü ve ailesi varlıklı orta sınıf ve dindar bir Katolikti.
Liseyi bitirdikten sonra Marx, Bonn'da hukuk diplomasını aldı. Mezun olduktan sonra avukat, mahkeme denetçisi, sulh hakimi ve Berlin temyiz mahkemesi başkanı olarak çalıştı. Ayrıca Katolik işlerinde aktifti, bir eyalet eğitim kuruluna başkanlık etti ve 1895'te Merkez Partisi'ne katıldı.
1899'da Marx, Prusya'ya seçildi. arazi etiketi. Daha sonra imparatorlukta oturacaktı. Almanya, Weimar Ulusal Meclisi ve Weimar Almanya. 1920'lerin başından itibaren, Merkez Parti başkanı ve yasama meclisindeki lideri olarak görev yaptı.
Wilhelm Marx iki kez şansölye olarak görev yaptı ve dört farklı kabineye liderlik etti. İki dönemi 1925'te cumhurbaşkanlığında başarısız bir eğilimle ayrıldı. Çoğu tarihçinin değerlendirmesi, Marx'ın Almanya'yı yeniden birleştirmeye ve sorunlarına çözüm bulmaya çalışan bir pragmatist olduğu yönünde.
Marx, ilk döneminde (1923-24), Almanya'nın hiperenflasyondan kurtulmasını, Dawes Planı'nın sonuçlandırılmasını ve dış ilişkilerin yeniden inşasına yönelik ilk adımları denetledi. İkincisi, Marx'ın dizginlerini serbest bıraktığı dışişleri bakanı Gustav Stresemann altında gerçekleşti. Marx Aralık 1924'ten sonra şansölye olarak istifa etti Almanya hükümeti kuramayınca seçime gitti.
Mart 1925'te Marx, Paul von Hindenburg'a karşı cumhurbaşkanlığı için yarıştı. İkinci tur seçimlerinde Marx, Sosyal Demokrat Parti'nin (SPD) ve diğer merkezci ve liberal partilerin yanı sıra kendisinin de desteğini aldı, ancak Hindenburg'a bir milyonun altında oyla kaybetti.
Marx, Hans Luther'in istifasının ardından Mayıs 1926'da şansölyeliğe geri döndü. İkinci dönemi daha az üretkendi ve çoğu zaman hizip anlaşmazlıkları ve politika üzerinde gevezeliklerle kesintiye uğradı. Haziran 1928'de istifa etti ve yerini SPD lideri Hermann Muller aldı.
Marx koltuğunu korudu. Almanya 1932'de emekli olana kadar. 1946 Ağustos'unda ölümüne kadar Almanya'da kaldı.
Alıntı bilgileri
Başlık: “Wilhelm Marx”
Yazarlar: Jennifer Llewellyn, Steve Thompson
Yayımcı: Alfa Geçmişi
URL: https://alphahistory.com/weimarrepublic/wilhelm-marx/
Yayınlanma tarihi: 14 Ekim 2019
Erişilen tarih: Bugünün tarihi
Telif hakkı: Bu sayfadaki içerik, açık iznimiz olmadan yeniden yayınlanamaz. Kullanım hakkında daha fazla bilgi için lütfen Kullanım Koşullarımıza bakın.
Almanya başkanı wilhelm marx
Metuselah'ı yaş ve bunaklıkta zorlayan Hindenburg dışında herhangi biri nazi partisinin umutlarını söndürebilirdi. Belki stresçi kazanabilirdi, bu ideal çözüm olurdu.
20'lerin sonlarında Weimar'da olmak istediğim kadar eğitimli değilim, bu yüzden başkalarına erteleyeceğim.
Hitler, her şeyi yerine oturtmak için mükemmel bir saçmalık fırtınasında ikramiyeyi vurdu. Ve hayır.. Onun iktidara yükselişi mukadder veya kesin değildi. Hindenburg ve Von Papan en çok depresyondan sorumlu.
Soymak
Mikestone8
Francisco Cojuanco
- BVP, en azından bu seçim için Merkez partisiyle tekrar gitmeye ikna olabilir. Weimar zamanının çoğunda birlikte hareket ettiler (bugünkü CDU ve CSU olarak). Bazı nedenlerden dolayı (onları tanıyan var mı?) öyleydiler. yirmili yaşların ortalarında ayrıldı. Yaklaşık 1 milyon seçmeni, OTL'den daha da yakın bir beraberlik olsa da, tek başına gelgiti değiştirebilirdi.
- ancak Stresemann partisini bir kez daha 'Weimar Koalisyonu'nu desteklemeye ikna edebilseydi/zorlasaydı, en az bir milyon oy daha ekleyebilirdi, IMO.
Francisco Cojuanco
HayırMommsen
Hmmm, bir Reich başkanı Marx, 'eski pazarlıkçı delikanlı' Otto Braun (Marx'ın Braun'un Prusya bakanı olması için Reichs başkanlığını alması) aracılığıyla SPD'yi işsizlik sigortası konusunda Brüning'in yazdığı uzlaşmayı kabul etmeye ikna edebilirdi. 1930 sonbaharında seçimlere yol açan kabine Müller'in görevden alınmasına, NSDAP'ın şaşırtıcı bir şekilde yükselmesine ve Reichstag'daki en büyük ikinci grup haline gelmesine yol açtı.
Bu şekilde kabine Müller en azından bazen daha uzun sürebilirdi.
HayırMommsen
Perkeo
Karar %48,3 Hindenburg'a karşı %45,3 Marx'tı, Marx'ın kazanma şansı olduğunu varsaymak için yeterince yakındı.
Şimdi 1932: İkinci oylamanın OTL sonucu
Hindenburg 53,1 %
Hitler %36,8
Thälmann 10,2 %
Dolayısıyla, OTL Hindenburg seçmenlerinin %8,1'i veya daha azı bunun yerine Hitler'e oy verirse Marx kazanır - bir kez daha yönetilebilir bir görev.
Bu, demokrasiye aykırı olan tüm olağanüstü hal yasalarının IOTL'nin bunun için kullanılacağı anlamına gelir. ITTL. Başka bir Hitler darbesi olabilir, ancak bu aynı zamanda kazanılabilecek bir savaştır - subaylar demokrasiyi sevmiyorlar, ancak SA'yı da gerçekten sevmiyorlar, Uzun Bıçakların OTL Gecesinde "düzeltilmiş" bir sorun.
Bu yüzden, 1925'te Marx'ın kazanmasıyla, Nazi diktatörlüğü ve İkinci Dünya Savaşı olmadığını düşünüyorum.
HayırMommsen
Perkeo
HayırMommsen
Bu sadece . Hitler'in zaten görevde olduğu 1933'te gelen ünlü/kötü şöhretli Reichstag Yangın Kararnamesi gibi, hükümetin harekete geçmesini sağlamak için acil durum yasaları için anayasal finansman.
Hitler'in şansölye olarak göreve başlamasından önce, Brüning zamanının olağanüstü hal yasaları gibi (1923 mega-krizinin olağanüstü hal yasaları bir yana) tamamen ekonomik nedenlerle DEĞİL böyle bir yasa hatırlamıyorum.
Fasquardon
Hindenburg'a karşı seçilmek için Marx'ın büyük bir hamleye ihtiyacı var gibi görünüyor. Bu kadar büyük bir sallanmaya ne sebep olabilir? Yoksa üçüncü bir aday, Hindenburg'dan Marx'tan daha fazla oy alarak Marx'ın içeri girmesine izin mi veriyor?
Marx'ın kazanmasının Alman siyasetini daha istikrarlı hale getirmesini beklemediğimi söylemeliyim. Büyük Buhran hala geliyor.
Ayrıca, Weimar hükümeti hayatta kalsa bile, Almanya tarafından başlatılan büyük bir Avrupa savaşına iyi şanslar verirdim. Almanya, Hitler ortaya çıkmadan çok önce (Büyük Buhran herkes için fonu kesmeden hemen önce küçük bir deniz silahlanma yarışına yol açan bir şeye yol açan) Büyük Güçleri yeniden silahlandırmaya ve yeniden katılmaya kararlıydı. Polonya sınırını "düzeltmek" için hala geniş tabanlı siyasi destekleri vardı. Versailles'ı devirmek için hâlâ neredeyse oybirliğiyle destek vardı.
Bu nedenle, 30'ların sonlarından itibaren bir noktada bir Polonya-Alman savaşının oldukça muhtemel olduğunu düşünüyorum. Bu, Sovyetler Birliği'ni bir şekilde içine çekebilir.
Her ikisi de Buhran'dan bir şekilde kurtulmayı başardıktan sonra, Fransız-Alman gerilimlerinin bir noktada kaynaması da oldukça muhtemeldir. Fransa, OTL'de olduğu gibi diplomasisinde de benzer şekilde başarılıysa (ve düşman bir Weimar Almanya'sına karşı bile statükoyu savunma avantajına sahipler), İngiltere'yi köşelerinde tutacaklardı.
Açıktır ki, Weimar Almanyası tarafından başlatılan bir savaş, OTL'nin 2. ). Ama belki de insanların genel olarak düşündüğü kadar farklı değil. Alman ordusu yine Alman ordusu olacaktı.
Birinci Dünya Savaşı Sonrası Kaos: Alman Devrimi: 1918-1919
Alman Devrimi, Birinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra meydana geldi ve Alman İmparatorluğu'ndaki tüm bölgeleri içeriyordu. Sadece bir yıllık bir süre içinde devrim, Weimar Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla sonuçlandı. Siyasi değişim ve savaş olduğu tartışılmazken, Samuel Huntington, Karl Marx ve Charles Tilly gibi teorisyenler, Alman Devrimi'nin gerçekten bir “devrim” unvanına layık olup olmadığını tartışabilirlerdi. Teorileri ele almadan önce, Birinci Dünya Savaşı ve Alman Devrimi'nin tarihsel bağlamını ve siyasi manzarasını not etmek önemlidir.
Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi, Alman İmparatorluğu'na ait birçok ülkeyi yok etti. Tüm Savaşları Bitirecek Savaş. Almanya ve diğer Merkezi Güçler 1918 yılına kadar savaşı kaybediyordu ve Alman ordusu liderleri Kaiser Wilhelm II'ye ve askeri liderlere olan inancını kaybediyordu. Almanya'nın büyük yıkımı nedeniyle, Badan Prensi Maximilian, Alman İmparatorluğu'nun Şansölyesi oldu. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Wilson ve Prens Maximilian, Birinci Dünya Savaşı'nın tamamlanmasına yönelik Wilson'un On Dört Noktasını kullanarak Alman hükümetini emperyal bir güçten parlamenter sisteme dönüştürmeye çalıştı. 1918'de Badanlı Maximillian Şansölye olduğunda, Barış Antlaşması'nı müzakere etmesi emredildi. Müttefik Kuvvetler ile. Başkan Wilson, II. Wilhelm devlet başkanı olarak kalırken barış olmayacağını belirtti.
Kasım Devrimi olarak da bilinen Alman Devrimi ve iç mücadelenin ilk ortaya çıkışı, hem başarısız politika hem de Alman Yüksek Komutanlığı ile Deniz Komutanlığı arasındaki koordinasyon eksikliğinden kaynaklandı. 24 Ekim 1918'de Alman denizciler, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nın İngiliz Kraliyet Donanması'nı savaşa sokma emrine uymadılar ve Almanya'nın kuzey kıyısında bulunan Wilhelmshaven'daki deniz limanlarında bir isyan başlattılar. Bu olay Kiel İsyanı ve devrimin başlangıcı olarak hatırlanacaktı.
Berlin'de Spartakist milisler
Farklı bir olayda, Kiel'de Amiraller Franz von Hipper ve Reinhard Scheer komutasındaki göbek komutanlığı, Alman yüksek komutanlığından izin almadan İngiliz Kraliyet Donanması ile angaje oldu. Bu isyan, tüm Almanya'da monarşinin yıkılmasını talep eden isyanlara ve ayaklanmalara neden olacak kadar güçlüydü. Alman İmparatorluğu'nun denizciler ve vatandaşları, savaşın kaybedilmesi nedeniyle monarşiye karşı harekete geçme çağrısında bulundular. 4 Kasım 1918'de Kiel İsyanı'nın eylemleri Almanya'ya yayıldı. 7 Kasım 1918'de Münih, Hannover, Brunswick ve Frankfurt-am-Main gibi büyük kıyı ve liman şehirleri ele geçirildi. "Artık Düsseldorf, Frankfurt-am-Main, Stuttgart, Leipzig ve Magdeburg'un yarı-devrimci rejimlerin kontrolüne girdiği, bu şehirlerde imparatorluk bayrağının indirildiği ve kırmızı bayrağın çekildiği haberi geldi." Almanya'nın her yerinde isyanlar ve kırmızı bayraklar yükseliyordu. Devrimcilere karşı çıkanlar silahsızdı ve gözaltına alınarak kontrol altına alındı.
Sosyal Demokrat Parti lideri Friedrich Ebert ve Prens Max, Alman Kaiser Wilhelm II'den savaşın sonuna doğru tahttan çekilmesini istemeyi planladı. Ancak devrim o zamana kadar Berlin'e ulaştı. Max, kendi isteğiyle halka Kayzer'in tahttan çekildiğini söyledi ve tahtın gerçek varisi olan Prusya Prensi Wilhelm'e verilen unvanı iptal etti. Max, Kaiser hakkındaki konuşmasını yaptıktan kısa bir süre sonra, Ebert İmparatorluğu kınadı ve hükümetin kontrolün kendisine ve Sosyal Demokrat Parti'ye verilmesini emretti.
Samuel Huntington, devrimlerin gerçekleşmesi için modernleşme teorisi aracılığıyla siyasi gelişmenin sosyal ve ekonomik gelişmenin gerisinde kaldığından bahsetmiştir. Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Alman halkı, hükümetin ve Kayzer'in kendilerini koruyamadığına inanıyordu. Saklanmaya başladıktan ve Almanların savaşı kaybettiği ve Almanya'nın batı sınırındaki toprakların yok edildiği ve çoğunun Müttefik Güçlere kapıldığı anlaşıldıktan sonra. Halk, hükümetlerinin, liderlerinin ve ordusunun artık halkın siyasi, sosyal ve ekonomik yaşamlarını destekleyemeyeceğine gerçekten inanıyordu.
Huntington'un teorisi, modernleşmenin bir tanımını içeriyordu ve bir devrimin modernleşmenin hem bir özelliği hem de bir yönü olduğunu ilan etti. Tam ölçekli bir devrimin, mevcut siyasi kurumların hızlı ve çok şiddetli bir şekilde yok edilmesinin bir bileşimi olduğundan bahseder. Alman Devrimi sırasında, siyasi kurumun tamamen yok edilmesi gerçekten olmadı. İlk başta iktidara gelen grup Sosyal Demokrat Parti (SDP) idi. Savaşın başlangıcında, 1914'te Sosyal Demokrat Parti (SPD) iki gruba ayrılmıştı. SPD savaş sırasında sabit kaldı ve II. Kaiser Wilhelm'i desteklerken, muadilleri USPD, barışı destekleyen Bağımsız Sosyal Demokrat Parti. USPD'ye, Spartakistlere veya Spartaküs Birliği'ne ait solcu bir örgüt, kendilerini Marksist olarak görüyordu.
#8220Berlin devrimciler tarafından ele geçirildi”: The New York Times, Ateşkes Günü, 11 Kasım 1918.
Huntington ve Modernleşme Teorisi, ev içi soruna ve sosyal sorunlara uygulanır. Ne yazık ki isyanlar ve ayaklanmalar toplumsal düzeni değiştirmek için değil, yönetim sistemini değiştirmek için yapılmıştır. İsyan eden denizciler, subayların ve hükümetin savaşta zafer elde edemeyeceklerine inanıyorlardı. Spartaküs Birliği, hükümet sistemini komünist veya Marksist bir sisteme dönüştürmek isteyen ve sonunda sosyal değişim ve sosyal sınıf değişimi getirecek olan bir grup insandı. 19. yüzyılın en bilinen filozofu, tarihçisi ve sosyoloğu olan Karl Marx, burjuvazi ve proletaryanın toplumsal sınıflarını tartışan birçok popüler yazı yazmıştır. En ünlü eserlerinden biri, Komünist Manifesto, Friedrich Engles ile birlikte yazılan, proletaryanın veya işçi sınıfının yükselişiyle ilgili bir devrim teorisini tartıştı.
Marx, “burjuvazinin tarihsel olarak en devrimci rolü oynadığını” belirtir. Burjuvazi, bir toplumda araçları veya üretimi kontrol edenlerdir. Alman Devrimi örneğinde, büyük fabrikalar ya sözleşmeyle ya da doğrudan kontrolle kontrol ediliyordu. Bu fabrikalar savaş nedeniyle savaş silahları üretiyorlardı ve üretim araçlarını kontrol ederek elde edilen karlar daha çok savaşa harcanıyordu. Marx, aşırı üretimi ve bunun doğrudan nedenini açıklamaya devam etti, "toplum kendini aniden bir anlık barbarlık durumuna geri konmuş olarak bulur." Marx, “evrensel bir yıkım savaşı, her türlü geçim aracının arzını kesmişti… ve çok fazla sanayi, çok fazla ticaret var” demeye devam ediyor. Dolayısıyla, Spartaküs Birliği, komünizme tam ölçekli bir değişim isteyen ve toplumsal değişim ve devrimci hareketlerle bağlantı olan en yakın örgüt olacaktı.
Adını Roma Cumhuriyeti döneminin en büyük köle isyanına önderlik eden eski Trakyalı Asi Spartaküs'ten alan Spartaküs Birliği ve 1917 Rus Devrimi'nden sonra doğru hareket tarzının Bolşevikleri takip etmek olduğunu düşünmeye başladılar. Spartaküs Birliği'nin liderleri ve en önde gelen üyeleri Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg ve Clara Zetkin'di. İsyanlar ve isyanlar meydana geldiğinde, Spartacus Ligi, USPD ile birlikte Spartacus Ayaklanması denilen şeyi başlattı. In January of 1919, the Spartacus Uprising was a power (political) struggle between Karl Liebknecht and his Spartacists against the SPD and Chancellor Friedrich Ebert. This was the political power struggle and while the two groups were fighting, unrest stood with the population of the German Empire.
The Spartacus Uprising was planned to disrupt the Weimar Government by having ordered street demonstrations to protest businesses and to show popular unrest against the government. With the help of the Freikorps, or Free Corps, the administration of Ebert quickly destroyed the Uprising. Both Liebknecht and Luxemburg were arrested, kept prisoner, and killed while in custody of the Government and Zetkin went into exile to escape the Nazi Regime and which she died away.
The Spartacus Uprising was one of many uprisings around the German Empire. In order to avoid any more fighting and uprisings, a National Assembly took place in the city of Weimar and in return named the newly formed government, the Weimar Republic, or Weimar Regime was named. A parliamentary system was created and the Reichstag would be elected by proportional representation. The system had changed but uprisings still continued to happen around the empire. This is where Huntington’s theory plays a major role. The political system wasn’t destroyed completely, but reformed.
Kiel mutiny: the soldiers’ council of the Prinzregent Luitpold. Bundesarchiv – CC BY-SA 3.0 de
The Spartacists, had they been successful in obtaining power, they probably would’ve changed the social and economic state of the people. The political game of the German Empire shifted from being a conservative majority to a social-democratic elected government. According to Huntington, this was a complete revolution, for “the creation and institutionalization of a new political order.” However, Huntington would also suggest that this was not a full-scale revolution. The German Revolution did not involve “rapid and violent destruction of existing political institutions,” or “the mobilization of new groups into politics,” or “the creation of new political institutions.” But, all three of the events mentioned above must all occur to be considered a full-scale revolution. Huntington also mentions:
“If a new social force or combination of social forces (as in Germany in 1918-1919) can quickly secure control of the state machinery and particularly the instruments of coercion left behind by the old regime, it may well be able to suppress the more revolutionary elements intent on mobilizing new forces into politics (…the Spartacists) and thus forestall the emergence of a truly revolutionary situation.”
Based on Huntington’s theory of revolutions, it can be made that the German Revolution can and should be considered a revolution. For Huntington, he would have called the revolution a complete revolution, not a full-scale revolution.
Charles Tilly, another revolutionary theorist, brought about the ideas for the polities, contenders, and the state. “A contender for power is a group within the population which at least once during some standard period applies resources to influence that government,” and a polity “is the set of contenders which routinely and successfully lays claim on that government.” Contenders include the groups of the Spartacus League, the Social Democratic Party, and the Independent Social Democratic Party. The polity, who really threatened the current formation of the state, is the Social Democratic Party (SPD). The state would be the Empire and those who ruled it, Kaiser Wilhelm II, and the Monarchy.
The theories of Huntington, Marx and Tilly are all proven theories, but they do not have to all be present for a revolution to happen. In the end, there can be many factors for a revolution to occur. In the case of the German Empire the result was the Weimar Republic. It is a Republic that gave a percentage of seats in the Reichstag to the percentage of votes they received as a political party. The governmental system changed and the monarchy was thrown out completely. Huntington explains the political struggle to keep up with the social and economic demand for change. Marx explains more generally the way the bourgeoisies use and control of the means of production and what a revolution against a non- communist system would look like. Tilly explains the groups of people that fought for power in the revolution, which all apply to the German revolution. In the end, it seems that the event certainly earned its name.
bibliyografya
Watt, Richard M. The King’s Depart: The Tragedy of Germany: Versailles and the German Revolution. New York: Orion Books, LTD, 2003.
Vincent, Paul C. A Historical Dictionary of Germany’s Weimar Republic, 1918-1933. Westport: Greenwood Press, 1997. Print
Broue, Pierre. The German Revolution 1917-1923. Leiden: Kominklijke Brill NV, 2005. Print.
Harman, Chris. The Lost Revolution: Germany 1918 to 1923. London: Bookmarks, 1982. Print.
Henig, Ruth. The Weimar Republic. London: Routledge, 1998. Print.
“More Warships Join the Reds.” New York Times 11 Nov. 1918. Print.
“Red Flag Flying Everywhere in Kiel.” New York Times 10 Nov. 1918. Print.
“Ebert Says Germany Will Work for Peace.” New York Times 13 Nov. 1918. Print.
“Many German Warships Sunk by Crews During Revolution.” New York Times 17 Nov. 1918.
Stern, Fritz. Five Germany’s I Have Known. New York City: Farrar, Straus and Giroux, 2007.
Wilhelm Weitling, the First German Communist
‘The founder of German Communism’ is how Engels describes Wilhelm Weitling (Engels 1975 [1843], p. 402). 1 It is not a name that comes immediately to mind when considering the origins of modern communism, but he, a diligent student of the Bible, was an early comrade of Marx and Engels and deserving of greater recognition for his role in the movement. He is usually known through his interactions with Marx and Engels, yet he was a communist before them, founder of the League of the Just (Bund der Gerechten) that Marx and Engels joined and turned into the Communist League and signatory to early statements by the executive of the First International. My own interest lies in the intersection between Weitling’s communism and the Bible. So I shall offer a vignette of his life, thought and action, drawing out those elements that were to feed into the full-fledged communist movement.
A fascinating figure, Weitling was a man with impeccable revolutionary credentials from a poor working-class background: a journeyman tailor, autodidact in touch with the assumptions and ways of working people, lifelong activist who found inspiration in the Bible for his early version of communism. 2 Here is Weitling:
Christianity is the religion of freedom, moderation and enjoyment, not of oppression, extravagance and abstinence. Christ is the prophet of freedom.
The Christian has no right to punish the thief because as long as the theft exists Christianity is not realised among us.
Take courage, disinherited sinners. A beautiful kingdom is prepared for you. Look at the sloping fields, the trees laden with fruit, the fair streets and buildings, the ships on the sea, rivers and lakes, the roads and the railways. . . Look at all the cattle in the meadows, the shops, the birds in the air, the fish in the water, the plants in the high Alps and the precious minerals under the earth, all this by God and by right is our common property. (Weitling 1969 [1843], pp. 10. 119. 115-16)
Weitling stands between the tradition of Christian communism and the foundation of modern communism. However, he is usually remembered for coming out the worse for wear after the protracted struggle with Marx in 1846-7. The issue: a draft party programme for the League of the Just, an organisation Marx and Engels had only recently joined. For over a decade, however, Weitling had already been one of the leaders of the League, which was really the first international communist organisation with branches in Germany, France, Switzerland, Hungary and Scandinavia (Taylor [1982, p. 187], puts the total membership at about 1,300). He had been actively at work, writing, editing journals, fomenting revolution (including the abortive Paris uprising in 1839), escaping police and prison and living on the run. The struggle with Marx took place after Weitling, disappointed with the poor reception of his ideas in London, turned up in Brussels in early 1846. Marx himself had arrived from Paris, banished due to pressure on the French by the Prussian government. The two went head-to-head: Weitling argued for a direct and violent overthrow of the state and the immediate establishment of communism based on the model of the first Christians in the New Testament. To Marx all this was sentimental, backward-looking rubbish. After all, argued Marx, what was needed first was the full development of capitalism and bourgeois democracy before communism could take root. Weitling, the self-taught journeyman tailor, was no match for Marx’s fierce intellect and university training. By June of 1847 the newly named Communist League endorsed Marx’s programme, although by now it was based in London, whither Marx had fled from the Brussels police. A year later The Manifesto of the Communist Party was published (Marx and Engels 1976 [1848] Marx and Engels 1974 [1848]), but by this time Weitling had immigrated to the USA.
As they part ways, let us follow Weitling rather than Marx — a path less trodden and covered with weeds and overgrowth. In North America, after some years of activism, organisation of the Workingman’s League and the commune called Communia in Iowa that eventually failed, Weitling called it a day in 1855. He married Dorothea Caroline Louise Toedt, a German immigrant like himself, settled in New York, fathered six children, resumed his work as a tailor and busied himself with inventions related to his trade, improvements to the sewing machine which came into general use, astronomy and the development of a universal language. The obituary in the New York Times of 27 January, 1871, makes no effort to conceal his revolutionary and communist activities in Europe — he even returned to Paris to fight in the 1848 revolution, coming back to North America in 1849. But I am interested in a passing comment, one that observes he was largely self-taught and an ‘active thinker’ (‘Wilhelm Weitling — An Inventor of Prominence — A Remarkable Career 1871’, p. 4).
This restless mind, full of plans, inventions, and ideas to improve the lot of the working class, also produced four books (Weitling 1845 [1838-9], 1955 [1842], 1969 [1843], 1967 [1845], 1846) — an astonishing achievement by an autodidact, given that he often worked 12 hours a day on his trade. These texts are full of the history of modern society with its private property, money and class antagonisms, plans, constitutions and suggestions for organising communist society, blueprints for the revolutionary and communal efforts he would undertake. But a key feature of these books, especially The Poor Sinner’s Gospel, is the invocation of biblical texts in order to criticise the corrupt priestcraft, abuse of power and exploitation of workers. Already in his earlier Die Menschheit (from 1839-40), Weitling resorts to the Bible in the opening chapter (see also Knatz 1984, pp. 112-17). His favourites are those sayings of Jesus where he tells the disciples not to lord it over others but serve, comments on the inability to serve God and Mammon and the command to seek not treasure on earth but in heaven, for where your treasure is, there your heart will be also. 3 Indeed, he uses a text that would become a favourite of Marx: ‘where moth and rust consume and where thieves break in and steal’ (Matthew 6: 19). And of course he resorts to the image of early Christianity in the book of Acts 2:44-5 and 4:32-5 with its Gütergemeinschaft, the community of goods, the condition of entry being the sale of all one’s possessions and sharing with the poor. So seriously, observes Weitling, was this condition taken that failure to do so had the divine penalty of death — as the story about Ananias and Sapphira in Acts 5: 1-11 makes clear. 4 Apart from urging a return to original Christianity (as is the wont of all religious reformers), he listed among his exemplars Thomas Müntzer, peasant leader and theologian of the revolution, Jan van Leyden (or Beukelszoon), a leader in the anabaptist Münster Revolution (1534-5), and Hugues Felicité Robert de Lamennais (1782-1854), the radical priest.
All this was only a warm up for The Poor Sinner’s Gospel, written in Zurich in the first half of 1843. The book had an immediate impact, although not from quarters that Weitling had expected. Midway through printing, Weitling was arrested on the street by the authorities of Zurich, where he was based for a time, and charged with sedition, inciting to riot, public nuisance and blasphemy. His defence that in a Reformed canton, one in which Zwingli had worked no less, the free interpretation of the Bible was the right of all, had no effect whatsoever (Weitling 1969 [1843], pp. 187-97). Not a bad way to publicise the book, but the cost was high: Weitling served ten months in prison, suffered deep emotional turmoil 5 and was then banished from Switzerland for five years. Even though the authorities destroyed the plates of the book, a manuscript was preserved, printed and then later revised by Weitling himself. These experiences brought Weitling to observe that one day the persecutions of the communists would come to an end in the same way that they had for the early Christians (and indeed witches). But what did the conservative burghers of Zurich find so objectionable about the book?
Although the book shows all the marks of a self-taught man — especially with the regular polemic against philosophers and their craft 6 but also with a vividness of writing for the common readers he knew so well — Weitling was no fool. Despite his liking for Christian love (he would not be the first on the Left to fall for this idea) and morals, he presents a relatively sophisticated view of communism, one that includes the paradox of communists despite themselves, a plurality of communisms, a call for putting aside disputes over detail and the assertion of freedom of religion. Weitling read the Bible carefully, often providing long lists of texts to back up his positions, and shows an awareness of critical issues relating to the text — issues that were novel then but are common parlance in biblical criticism now. He was also able to identify a picture of a rebel Jesus that comes remarkably close to the image traced by liberation and political theologians in our own day, let alone the softer, mainstream image of a radical Jewish peasant by the likes of Jon Dominic Crossan (Crossan 1993, 1995). Weitling finds a very human, earthy and earthly Jesus, born in the usual manner, one who was a ‘sinner’ and preferred the company of other ‘sinners’, 7 who struggled against imperialism and oppression, both external (Roman) and internal (Jewish). He also situates Jesus and the early followers within an oppressive social and economic context, very much in the way Engels, Kautsky and Luxemburg would do after him.
However, what interests me most is the way Weitling deals with contradiction. For much of the book he uses contradictions and ambiguities — in terms of history, narrative, morality and doctrine — to undermine the platitudes of theologians. His strategy is to seek Jesus’ core principles behind and around these contradictions, principles that he lays out in the key chapter of the book, one that comprises more than a quarter of the whole text (Weitling 1969 [1843], pp. 75-126)): the gospel is preached to the poor it entails Christian freedom and equality action and not faith alone is necessary for the kingdom of God all have equal responsibilities and duties the abolition of property and community of goods, of inheritance and of money abolition of the family for the sake of freedom the value of the love feast. In sum, core teachings of the Bible ‘can best be put into practice by the most perfect form of communism’ (Weitling 1969 [1843], p. 17). Should there be any doubt, Weitling supports each proposition with long lists of biblical quotations, often followed by brief expositions. However, at some points Weitling explores a more dialectical approach to the ambivalences of the Bible, none more than with this concluding observation:
Now they [‘Pharisees’, capitalists, rulers etc.] will read this book and say one can make whatever one likes of the bible. Too true, for they have made it a gospel of tyranny, oppression and deceit. I wanted to make is a gospel of freedom, equality and the community of faith, hope and love, if that is not what it already was. If they were wrong, they were wrong out of self-interest. If I am wrong, it is for love of mankind. (Weitling 1969 [1843], p. 186)
Both options may resort to the text and find their positions validated both too may find that they are wrong. So Weitling shifts the focus to the motivation for such readings, although he does hold out the possibility that his reading has substantial basis in the texts he has painstakingly gathered.
For this revolutionary firebrand there was no rupture between communism and Christianity, at least in the line he traced from the Bible to his own thought. He was not of course the first to do so, for he follows in a long train that includes the various movements for simple communal living in the Middle Ages, such as the Beguines and Beghards of the Netherlands in the twelfth century, the Waldensians, who derive from the twelfth century and still exist today in Piedmont, or the Bohemian (Moravian) Brethren from the fifteenth century, heirs of John Hus, who stressed personal piety, a focus on the world to come through their worship and communal life, and who settled under the protection of Count Zinzendorf at Herrnhut (60 km east of Dresden) in 1721. And he was also able to make use of the earlier works by Saint-Simon, Fourier, Cabet and Owen, which comprised a fledgling socialist literature. But what is unique about Weitling is how closely he tied the tradition of Christian communism to a sustained criticism of capitalism and the need for a communist revolution, in contrast to Saint-Simon, Cabet and Owen, who felt that a peaceful transition was eminently possible and practicable. Marx was to transform these criticisms and dismiss much of Weitling’s thought in the process, 8 but not before Marx had praised Weitling’s ‘brilliant writings’ and observed that Guarantees of Harmony and Freedom was a ‘vehement and brilliant literary debut of the German workers’ (Marx 1975 [1844], p. 201 1974 [1844], pp. 404 and 405). Indeed, Weitling is a signatory to early circulars of the International. Not only did Marx and Engels inherit the hard work of Weitling with the League of the Just, but the initial effort by Engels (Engels 1975 [1843]) to construct a history of Christian revolutionary activity before Marxism as well as the wholesale reconstruction of that history by Kautsky could not have happened without Weitling sowing the seeds (Kautsky 1947 [1895-7]-a, 1947 [1895-7]-b Kautsky and Lafargue 1977 [1922]). Nor indeed would the German communist movement have begun without Weitling.
1 For a detailed, if somewhat light and entertaining, biography, see Wittke (1950). See also Haefelin (1986) Hüttner (1985) Knatz (1984). In the rollcall of the figures who sought common ground between communism and Christianity, the name of Weitling is not at the top of the list. It might include Thomas Müntzer and the Peasant revolution of 1525 (high on the list ever since Engels wrote of him [Engels 1978 (1850)] [Engels 1973 (1850)]), Gerrard Winstanley and the Diggers in the seventeenth century, the guerrilla priest, Camilo Torres Restrepo, in the context of liberation theology (Boer 2007, pp. 105-27), or perhaps Anglo-Catholic Socialism (www.anglocatholicsocialism.org), the Society of Sacramental Christians (www.sacramentalsocialists.wordpress.com), the International League of Religious Socialists (www.ilrs.org), with over 200,000 members in 21 countries, or indeed the Christian Socialists of the UK (www.thecsm.org.uk [Link updated —Eds.]), although I must admit the sheen has worn off this last group since both Tony Blair and Gordon Brown became members.
2 Unfortunately, the collection by Knatz and Marsiske (2000) studiously avoids the biblical dimensions of Weitling’s activism, touching on it only in passing (pp. 50-1, 90, 96, 227-8).
3 In sequence: Matthew 20: 25-7 6: 24 6: 19 and 21. See Weitling (1845 [1838-9]).
4 ‘Die Bedingung der Aufnahme in das Christenthum war der Verkauf der Güter des neu Aufzunehmenden und die Vertheilung derselben unter die Armen. Die Uebertreter dieses Gesetzes wurden schwer gestraft, und wir finden in der Bibel auf einen solchen Fall selbst die Todesstrafe. Vgl. Apostelgeschichte 5, 1-11’ (Weitling 1845 [1838-9], p. 12).
5 See Wittke (1950, pp. 85-9), who, based on Weitling’s diaries, provides a haunting account of Weitling’s mental instability while in prison.
6 ‘”Avoid the quarrelsome debates which are falsely called knowledge”, says Paul. But as he wrote this he must have forgotten that he was quite accomplished in this art himself. . . The bible is as full of such ambiguities as the writings of many modern philosophers’ (Weitling 1969 [1843], p. 64).
7 ‘All the people that today we call wicked, outcast, debauched, immoral, common, etc, were called in those days plain sinners. These publicans and sinners who were despised by all were the very people sought out by Jesus and he ate and drank with them’ (Weitling 1969 [1843], p. 131).
8 See, for example: ‘Then Weitling took the floor and proceeded to prove that Jesus Christ was the first communist and his successor none other than the well-known Wilhelm Weitling’ (Marx 1983 [1929], p. 296 1973 [1929], p. 229).
Boer, Roland. 2007. Rescuing the Bible. Oxford: Blackwell.
Engels, Frederick. 1975 [1843]. ‘Progress of Social Reform on the Continent’. İçinde Marx and Engels Collected Works. Moscow: Progress Publishers.
———. 1978 [1850]. The Peasant War in Germany. İçinde Marx and Engels Collected Works. Moscow: Progress Publishers.
Engels, Friedrich. 1973 [1850]. Der deutsche Bauernkrieg. İçinde Marx Engels Werke. Berlin: Dietz.
Hüttner, Martin. 1985. Wilhelm Weitling als Frühsozialist. Makale. Frankfurt am Main: Haag und Herchen.
Kautsky, Karl. 1947 [1895-7]-a. Vorläufer des neueren Sozialismus I: Kommunistische Bewegung im Mittelalter. Berlin: J.H.W. Dietz.
———. 1947 [1895-7]-b. Vorläufer des neueren Sozialismus II: Der Kommunismus in der Deutschen Reformation. Berlin: J.H.W. Dietz.
Kautsky, Karl, and Paul Lafargue. 1977 [1922]. Vorläufer des neueren Sozialismus. Stuttgart: J.H.W. Dietz.
Knatz, Lothar, and Hans-Arthur Marsiske, eds. 2000. Wilhelm Weitling: Ein deutcher Arbeiterkommunist. Hamburg: Ergebnisse.
Marx, Karl. 1973 [1929]. Marx an Engels 22./23. März 1853. In Marx Engels Werke. Berlin: Dietz.
———. 1983 [1929]. Marx to Engels in Manchester, London, 22-23 March 1853. In Marx and Engels Collected Works. Moscow: Progress Publishers.
Marx, Karl, and Frederick Engels. 1976 [1848]. The Manifesto of the Communist Party. İçinde Marx and Engels Collected Works. Moscow: Progress Publishers.
Marx, Karl, and Friedrich Engels. 1974 [1848]. Manifest der Kommunistischen Partei. İçinde Marx Engels Werke. Berlin: Dietz Verlag.
———. 1846. Ein Nothruf an die Männer der Arbeit und der Sorge, Brief an die Landsleute. Berne.
———. 1969 [1843]. The Poor Sinner’s Gospel. Translated by D. Livingstone. London: Sheed & Ward.
Wilhelm Weitling — An Inventor of Prominence — A Remarkable Career. 1871. New York Times, Wednesday, January 27, 1871, 4.
Wilhelm Marx : Nazi Germany - History
Jonathan Sperber, Marx, Alman Tarihi, Volume 28, Issue 1, March 2010, Pages 103–104, https://doi.org/10.1093/gerhis/ghq004
Biographies of Karl Marx are legion, but there is certainly room for more. Vincent Barnett, a specialist in the history of Russian economic thought, and a student of David McLellan, who has written the best English-language account of Marx's life, has produced a short biography, designed for classroom use. In spite of the brief compass of the work, the author aspires to completeness, covering Marx's personal life (his application of contemporary medical diagnostics to the notorious boils from which Marx suffered is particularly convincing) and his political activities, but the main emphasis of the book is on Marx's thought, particularly his economic ideas. This is an eminently legitimate enterprise, but the author's implementation of it is rather weakened by a number of empirical errors, and by some problematic approaches to the.
Wilhelm Marx : Nazi Germany - History
Marx and Engels, German Ideology: Background on Hegel, German Idealism and Feuerbach
Georg Wilhelm Friedrich Hegel was an important German philosopher who lived from 1770-1831 and was influential to Marx, who was part of the generation living after Hegel. Marx was attracted to Hegel's philosophy of history, but was also critical of it. For Hegel, history isn't entirely random rather, it has a direction, or goal. History shows how various 'world historical peoples' such as the Greeks, Romans, Medieval Europeans, modern Europeans, developed from their predecessors. Every important society has a "spirit," which is to say that the society is guided by certain principles that are reflected in the society's political institutions, laws, religion, art, philosophy, literature etc. The Greeks had their own 'spirit' (zamanın ruhu, the spirit of the time), as did the Romans, the Persians, the Asians, the Germans but there was something inadequate about previous society's principles and ideals, and this inadequacy inevitably led to the downfall of that society and the emergence of a new one. The present Germany (and Europe more generally), for Hegel, stands at the end of history's 'corrective' process, having learned from the mistakes of past world historical peoples. History, on Hegel's view, is a struggle of ideas and principles. For the Greeks, living in a tight-knit community was important, but not individual freedom-the Greeks had slaves, for example. A set of principles that fails to recognize the importance of individual freedom is inadequate, and it was therefore necessary that the Greek society would crumble and be replaced by another society with a better set of ideas and principles, a society that recognized the importance of individuality. Thus, Hegel says, from the Greeks emerged the Roman Empire, which valued individual rights and private property. But the Romans, while respecting the principle of individuality, neglected the importance of 'community', of how humans need to be a part of a greater whole and not just pursue their own personal interests. The principles guiding Roman society were also inadequate, and Rome inevitably fell. In the modern state, Hegel felt, we recognize both the importance of individual freedom and of being a part of a community, and so there is, arguably, no need for further historical change.
Hegel's idea that history is the development of 'world historical peoples' with their own 'spirit' was attractive to Marx. On Hegel's view, no individual can transcend his or her time. What I know (my ideas, thoughts) is a function of the society in which I live. If I live in ancient Greece, I will look at the world in a certain way, and won't be able to look at the world in the way that someone from the 20 th century does. Marx agreed on this point.
But in the German Ideology, Marx disagrees with Hegel about the nature of historical transformation. For Hegel, history proceeds through 'thinking' certain individuals, such as a Socrates or Plato, recognize the inadequacy of the guiding principles of their day, and while no individual philosopher or theorist can change the world by themselves, they can articulate a new vision that ultimately gets realized in practice as new ideas take hold. Marx disagreed that mere thought can change the world, that philosophers can change the world merely by coming up with new guiding principles. This is one of his main points in German Ideology.
Question: What IS Marx's view of how historical transformations occur? What role does individual will play? What role do single individuals play? What role do ideas play?
After Hegel died, a new generation extended and in some cases modified his ideas. They had disagreements about how to interpret Hegel's views, and thus the 'Young Hegelians' broke off into left, center, and right Hegelians. İçinde German Ideology, Marx makes repeated references to some of these Young Hegelians, such as 'Saint Max' (Max Stirner), David Friedrich Strauss, and, most importantly, Ludwig Feuerbach.
Feuerbach is famous for a work called the Essence of Christianity, in which he argued, consistently with Hegel, that one's religion is a product of the culture and set of ideas shared by those in one's society a religion reflects the spirit of one's age. Just as the Greeks had their own religion, that reflected their general principles and world outlook, so 18 th century Europeans have their own religions, which reflect their own principles. Most people in Feuerbach's day who believed in religion, however, did not think of religion as merely a social or historical 'creation'-rather, for them religion reflects deep and eternal truths. Feuerbach criticizes them, and tries to show how their religion is indeed a human creation, one that reflects their particular 'spirit'.
Feuerbach claims to reduce theology to anthropology. He writes, "Religion is the dream of the human mind" "I accept the Christ of religion, but I show that this superhuman being is nothing else than a product and reflex of the supernatural human mind."
Marx agrees with Feuerbach that man creates religion. Feuerbach is a sort of 'materialist' in that he thinks God is a product of man's consciousness and spiritual needs. "I found my ideas on materials which can be appropriated only through the activity of the senses," he writes. But Marx disagrees about the source of our ideas. For Feuerbach, religion reflects our feelings: "Property did not become sacred because it was regarded as a divine institution, but it was regarded as a divine institution because it was felt to be in itself sacred."(273) For Marx ideas our shaped not by feelings, but by economic conditions. On Feuerbach's view, Marx implies, all we need to do to be liberated from religion, and to achieve ultimate freedom, is to think new thoughts-to think away religion, perhaps (although Feuerbach actually is not an atheist). But for Marx, this isn't enough.
German Ideology: Questions for discussion
1. In the Preface, Marx calls the Young Hegelians 'sheep': why?
2. Marx lays out different forms of ownership: what are they?
3. What does Marx mean on p. 47 where he says German philosophy descends from heaven to earth, we ascend from earth to heaven?
4. Marx says the revolution to communism is "empirically established" (55 cf. pp. 56-7). What does he mean?
5. Marx says that civil society is the true source of all history (57). Our editor briefly explains the term 'civil society' in his introduction, on pp. 5-6. After reading this, what does Marx mean on p. 57?
6. Marx discusses "classes" and "ruling classes" in a capitalist society, the main classes are the capitalists or bourgeoisie, who own businesses and factories and shops and the proletariat, who own no property, and must sell their labor to the capitalist. What were the main classes in feudal society, and what happened to transform those classes into the classes of capitalist society? What classes will there be in a communist society?
[Note: if you know nothing about 'feudal society' and the guild system (which existed in the towns of feudal societies), you may wish to do a little background reading on feudalism as suggested in the syllabus]
7. Marx speaks of "the illusion that law is based on the will" (p. 80). What does he mean? What does he think law is in fact based on?