156 yıl önce, İngiliz okurlar Charles Dickens’ın haftalık dergisinde İki Şehrin Hikayesi‘nin bir bölümünü okudular. Sonrasında, Londra’nın dışındaki karanlık yollarda, Walter’ın omzuna birdenbire ve hafifçe dokunan bir el ile donakaldılar: el, Anne Catherick, yani Beyazlı Kadın‘a aitti. Beyazlı Kadın ile okurlar ölene kadar Charles Dickens’ın kankası kalacak Wilkie Collins ile tanıştılar…
Gotik romanları oldum olası severim ancak Beyazlı Kadın‘ı okumaya anca sıra geldi bu proje sayesinde. Şunu net bir şekilde söyleyebilirim: şimdiye kadar okuduklarımın en iyilerinden biriydi. Anne Catherick’in hikayesi, belirli olaylara tanık olan farklı insanlar tarafından anlatıldığı için biraz yavaş ilerleyecek gibi geldi çünkü her insan gibi onlar da hikayelerini kendi etraflarında döndürüyorlar. Ancak göz açıp kapayana kadar kitabı yarılamış ve zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım bile!
Ve şimdi anlıyorum bir kitabın 150 küsür yıl boyunca nasıl hala ilk günkü heyecanla okunabildiğini… Wilkie Collins hakkında pek bir şey bilmiyorum, hatta bu yazıyı yazdıktan sonra araştırma yapıp merakımı gidereceğim. Ancak okurken insanların ve özellikle okurların ne istediğini, neye heyecanlanacağını, neye meraklanacağını çok iyi bilen bir yazarmış gibi geldi bana. Bazı şeyleri pat diye havada bırakıveriyor, ayrıntılara önemli ipuçları saklıyor ve başından sonuna kadar okuru meraktan delirtiyor. İnsan, ilk günden beri değişmeyen bir varlık olduğu için aşk, intikam, delilik, özlem, zorluklar ve merakla dolu bu kitabın dünyanın sonuna kadar heyecanla okunmaya devam edeceğine yürekten inanıyorum!
Tanıtım Yazısı: