Araştırma merkezinin başkanı "GSYİH" dedi GAFUROV.
- Bugün, Suriye olaylarının gelişiminde ABD’ye çok fazla şey bağlı. Şimdi, temelde farklı olan iki pozisyon arasında çok şey tanımlayan çok keskin bir mücadele devam ediyor.
Bir yandan Suriye'deki çatışmaya askeri müdahale için, Fransız ve İngiliz sermayesiyle yakın bağları olan ve Körfez ülkelerinden para alan insanlar var.
Diğer taraf, dünya düzeninden sorumlu hisseden ve savaşın her zaman kötü olduğuna ve her zaman sorunları çözmenin tek yolu olduğuna inanan insanlar. Ayrıca, ABD’deki bütçe krizi koşullarında, Suriye’yle olası bir savaş onu büyük ölçüde ağırlaştıracak.
Dışişleri Bakanlığındaki Amerikan diplomatlar arasında birinci pozisyonun destekçileri, geleneksel olarak Avrupa ve Orta Doğu’daki en yakın ABD müttefiklerinin çıkarlarını göz önünde bulundurmaya meyilli olan insanlara hükmetti.
Ancak siyasi olarak seçilmiş insanlar, savaşın ekonomik olarak kârsız olduğunu ve ABD'nin Avrupalı rakiplerinin güçlenmesine yol açacağını bilerek bir sorumluluk duygusu ortaya koyuyor. Ve ABD, askeri anlamda henüz savaşa hazır değil.
Şimdiye kadar, ikinci tarafın görüşleri ağırlaştı ve bence en yüksek hakem olan Obama, bence Suriye ile savaşa karşı çıkanları tam olarak dinlemeye meyilli.
Ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Suriye konusunda bir uzlaşmanın bulunmasının zor olduğunu görünce, Obama doğru yolu seçti: uzlaşmaz olanı uzlaştırmak için, halen kandan yoksun olanları güvence altına almayı umarak Cenevre-2 konferansı fikrini aktif olarak destekliyor.
Cenevre Konferansı'nın önemli bir iç siyasi yönü var: kararları yalnızca Suriye'ye barış getiremez, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki iç siyasi uzlaşmaların temeli olabilir ve Dışişleri Bakanlığı'ndaki "şahinlerin" en saldırgan kısmını bir şekilde alçakgönüllü hale getirir.
Ancak yine de Suriye'nin savunucuları tozu kuru tutmalı. Birleşik Devletler her zaman Suriye'deki konumunu tekrar gözden geçirebilir, çünkü her iki tarafta da güçlü tartışmalar var.
“Militarist parti” daha güçlü olabilir, ABD’nin münhasır olduğu kesindir ve bu nedenle Amerikalıların bir şeyden hoşlanmadıkça ne olursa olsun müdahale etme hakkına sahip oldukları iddia edilmektedir. Ve bu insanlar, bir kural olarak, müdahalenin sonuçlarını düşünmezler.
Lübnan’dan gelen bilgiler, Körfez ülkelerinin Suriye’deki isyancıları desteklemeye devam etmek için Batı’ya büyük para teklif ettiklerini gösteriyor. Yani, bu devletler savaşı finanse etmeye hazırlar, kendileri de bunu yapabilme yeteneklerinden dolayı savaşmaya hazır değiller.
Ve asiler arasında aktif olarak ayrılma süreci başladı. Bunların önemli bir kısmı, yanlış tarafta savaştıklarını hissetti ve kendilerini yönlendirdikleri durumdan bir çıkış yolu aramaya başladı. Tek çıkış yolu yetkililerden teminat almak ve siyasi hayata geri dönmek.