Manevi tazminat talepleri kural olarak bir miktar paranın ödenmesine yönelik olur(161). Ancak BK m. 58/II hükmü uyarınca: “Hâkim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir giderim biçimi kararlaştırabilir veya bu tazminata ekleyebilir; özellikle saldırıyı kınayan bir karar verebilir ve bu kararın yayımlanmasına hükmedebilir”. 818 Sayılı Borçlar Kanunu zamanında da hâkime böyle bir takdir yetkisi tanınmıştı, eBK m. 49/III hükmü de şu şekildeydi: “Hakim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir tazmin sureti ikame veya ilave edebileceği gibi tecavüzü kınayan bir karar vermekle yetinebilir ve bu kararın basın yolu ile ilanına da hükmedebilir”. Hâkime böyle bir takdir yetkisi verildiğine tereddüt yoksa da, manevi tazminat talep eden kişinin bir miktar para ödenmesi yerine başka bir tazmin şeklini talep edip edemeyeceği tartışmalıdır. Bir görüşe göre manevi tazminat davasında davacının böyle bir hakkı bulunmamaktadır, bu husus hâkimin yetkisindedir; davacının yapabileceği bir miktar para ödenmesi talebi ile birlikte olmak kaydıyla, hâkimden BK m. 58/II’deki yetkisini kullanmasını istemektir, para talep etmeksizin bunu ileri süremez(162). Biz bu görüşe katılmıyoruz. BK m. 58/II’nin amaca uygun yorumlanması suretiyle manevi zarara uğrayan kişinin talep imkânlarını sınırlamamak gerekir; manevi zarar gören kişi kendisine en uygun yaptırımı seçebilecek kişidir, bu her zaman para olmayabilir(163).