Ülke çapındaki birçok ön saf çalışanı gibi Denise Kohr da Amazon’daki maaşının geçtiğimiz yıl arttığını gördü; onun dediğine göre pek değil.
2018’den bu yana Carlisle, Pennsylvania’daki bir sipariş karşılama merkezinde ürün toplayıp paketleyen Kohr, “Benden haber almak istemiyorlar” diye şikayet etti.
Geçtiğimiz sonbaharda 25 sentlik bir artış ve vardiya değişikliğiyle birlikte ücretini artıran Kohr, şimdi saatte 22,95 dolar kazanıyor ve daha fazla para kazanmayı diliyor. Ancak onun en büyük hayal kırıklığı şu: Ne zaman işin nasıl yapılması gerektiğine dair bir öneride bulunsa, yönetim tarafından her zaman görevden alınıyor. Eğer giriş seviyesindeki bir çalışandan geliyorsa, “Bu muhtemelen iyi bir fikir olamaz” dedi.
Sıkı bir iş piyasası ve akıllı kamu politikası, birçok düşük gelirli işçi için ücret artışına yol açtı. Bu eğilimin ne kadar süreceği belirsiz olsa ve on milyonlarca insanın gerçek geçim ücretine ulaşması için hala kat etmesi gereken uzun bir yol olsa da, ücret dağılımının alt ucunda yer alanlar, Kovid-19’dan bu yana büyük bir ilerleme kaydetti. 19 salgın.
Ancak maaş farkı daralırken, bilim adamlarının “ses farkı” olarak adlandırdığı şey pek de değişmemiş gibi görünüyor.
Yeni araştırma, genç ve yaşlı işçilerin çoğunluğunun, ücretlendirme ve terfi yolları konusunda yeterli söz hakkına sahip olmadıklarına inandıklarını ortaya koyuyor. Eğitim ve planlama gibi konularda da büyük bir boşluk var. Bu arada Gallup anketi, ABD’li çalışanların yalnızca %30’unun işyerinde fikirlerinin önemli olduğunu düşündüğünü gösteriyor.
Bu ses eksikliği, Güney Kaliforniya’daki otel çalışanlarının yanı sıra Hollywood yazarları ve aktörlerinin greve gittiği ve UPS sürücülerinin Teamsters sendikası seçim kazanmadan önce bunu yapmakla tehdit ettiği bir “sıcak emek yazı”nın arka planında ortaya çıkıyor. Temmuz ayında “tarihi” bir sözleşme olarak nitelendirdi. Sözleşmesi Eylül ayında dolacak olan Birleşik Otomotiv İşçileri, grev sıralarına gitmeyi düşünen son grup oldu.
Ajitasyonun en azından bir kısmı kurumsal Amerika tarafından sürekli olarak bastırılmaya karşı bir geri tepme olarak yorumlanabilir. Starbucks’ta işçi ve sendika örgütleyicisi olan Jaysin Saxton, “Tek istediğimiz… biraz daha onurlu olmak ve günlük olarak yapmamız gerekenler konusunda daha fazla söz sahibi olmak” dedi. Augusta, Ga., Mart ayında bir Senato komitesine söyledi.
Belki de şirketlerin çalışanlarını daha fazla dinlememesiyle ilgili en merak edilen şey bunun iş açısından kötü olmasıdır. Gallup, eğer 10 çalışandan 3’ü yerine 10 çalışandan 6’sı fikirlerinin önemli olduğuna inanırsa kuruluşların ciroda %27’lik bir azalma, güvenlikle ilgili olaylarda %40’lık bir düşüş ve üretkenlikte %12’lik bir artış elde edebileceğini tahmin ediyor. İşçilerin sesini kullanması aynı zamanda yeniliği de teşvik edebilir; bu, yalnızca sazanın değil, birçok çalışanın da katkıda bulunmaya istekli olduğunun bir göstergesidir.
O halde neden daha fazla şirket çalışan katkısını aramıyor?
Öncelikle yöneticiler, İK anketleri, yerinde ziyaretler ve en azından teoride çalışanların üst yönetimle korkmadan iletişime geçmesine olanak tanıyan “açık kapı” politikaları sayesinde çalışanlarının düşüncelerinin nabzını tuttuklarından emin olma eğilimindedirler. misilleme. Sorun şu ki bu mekanizmalar şirketin kendisi tarafından belirleniyor. MIT Sloan İşletme Okulu’ndan profesör Tom Kochan, “Bunlar gerçek işçi sesinin yerini tutamaz” dedi.
Gerçekten de, bazı yöneticiler işçilere daha gerçekçi söz hakkı vermenin maaşları artırmaktan daha zor olduğunu düşünüyor çünkü bu, paradan daha değerli bir şeyi, yani güçlerinin bir kısmını paylaşmayı gerektiriyor. Ayrıca yöneticiler, işçilere daha fazla söz hakkı tanımanın sendikalaşmaya yol açabileceğinden endişe ediyor; bu, çoğu işverenin ne pahasına olursa olsun karşı çıkmaya kararlı olduğu bir şey.
Yine de toplu pazarlık korkusu, yönetimin işçilerin tavsiyelerini dikkate alma konusundaki isteksizliğinin yalnızca bir kısmını açıklıyor. İşçi hakları örgütü United for Respect’in eş icra direktörü Bianca Agustin, “Bundan daha derin” dedi. “Bu sadece çalışan insanlara ve yönetimin onların masaya getirebileceğini düşündüğü şeylere saygısızlık.”
Örnek olarak Agustin, Walmart’ta saat ücretli çalışan ve United for Respect üyesi Cynthia Murray tarafından sunulan bir hissedar kararına işaret etti. Teklifi, silahlı şiddet de dahil olmak üzere işyeri güvenliği ve şiddete ilişkin şirket politikalarının ve uygulamalarının bağımsız bir şekilde incelenmesini içeriyordu. Murray, “22 yıllık bir Walmart çalışanı olarak, kişisel olarak kendimi ve iş arkadaşlarımı iş yerinde güvende tutmaya adadım” dedi.
Walmart’ın mayıs ayındaki yıllık toplantısında, Murray’in kararı oyların neredeyse %24’ünü aldı; vekil danışmanlık firması Glass Lewis’in yönetim kurulunun “hissedarlarla etkileşime geçmesine… ve başlangıç düzeyinde bir düzeyde bağlılık göstermesine” yol açması gerektiğini söylediği %20’lik eşiğin çok üzerinde. cevaplanabilirlik.” Ancak Walmart, Murray ile görüşmeyecek ve ona bir mektupta “güvenli ve sağlıklı bir çalışma ortamı sağlamak” için protokollerini düzenli olarak gözden geçirdiğini söyleyecek.
Agustin, “Eğer kendisi işçi değil de başka bir hissedar olsaydı, oylama bir diyaloğu tetikleyebilirdi” dedi. “Bu çok cesaret kırıcı.”
İşçilerin sesini yükseltmek için her türlü fikir ortaya atıldı: sıradan çalışanları şirket kurullarına yerleştirmek, Avrupa tarzı çalışma konseyleri oluşturmak, çalışanların mülkiyetini genişletmek ve daha fazlası.
Ancak en basit yaklaşım, işçilerin sendikalaşmasını kolaylaştırmaktır; bu, son birkaç yılda örgütlenme çabalarındaki artışa ve sendikaların artan popülaritesine rağmen çok zor bir görev olduğu kanıtlandı. 2022’de Amerikalı işçilerin yalnızca %10,1’i sendikalıydı; bu, tarihteki en düşük oran.
Sıcak işçi yazının sona ermesiyle birlikte, devam eden yüksek profilli sendika hareketlerinin ne olacağından emin olmak zor. Starbucks gibi işçi örgütleyicilerinin ilerleme kaydettiği yerlerde bile şirketler, işçilerin sendikaya olan heyecanının sona ereceği umuduyla, dişsiz iş yasalarından yararlanabilir ve müzakereleri erteleyebilir.
Bu sadece istihdam koşulları üzerinde daha fazla kontrol arayışında olan işçiler için yeni bir gerileme anlamına gelmekle kalmayacak, aynı zamanda ulusal meselelerde işçinin sesinin yükseltilmesi şansını da tehlikeye atacaktır.
Zengin bir akademik kadro, bir yanda sendikanın gücü ile diğer yanda siyasi istikrar ve ekonomik ve sosyal adalet arasında açık bir bağlantı kurmuştur. Başkan Carter döneminde Çalışma Bakanı olarak görev yapan Ray Marshall, sendikaların azalmasıyla birlikte “demagogların büyümesi için alan yaratıyorsunuz” dedi.
Buna karşılık, 1950’lerde ve 60’larda sendikaların ABD’de daha güçlü bir varlığa sahip olduğu ve tüm işçilerin yaklaşık üçte birini temsil ettiği dönemde, örgütlü emek, sivil haklar ve eşitliği savunan diğer hareketlerde kilit bir rol oynuyordu.
Sendikalar sivil bağların ve katılımın inşasına yönelik mekanizmalardır. UC San Diego Küresel Politika ve Strateji Okulu’ndan profesör John Ahlquist, “İnsanlar nasıl dahil olacaklarını bilmek istiyor” dedi. “Eğer bu teklif Proud Boys’tan geliyorsa, bir sendikadan geliyorsa çok farklı bir yanıt alırsınız.”
Çalışanların seslerinin göz ardı edilmesi veya bastırılması işyeri demokrasisi açısından korkunç bir durumdur. Amerikan demokrasisi için durum daha da kötü olabilir.
Rick Wartzman, bir teknoloji, danışmanlık ve araştırma firması olan Bendable Labs’ın eş başkanıdır. En son kitabı ise “Hâlâ Kırık: Walmart’ın Olağanüstü Dönüşümü ve Toplumsal Bilinçli Kapitalizmin Sınırları.” Bu makale ile ortaklaşa hazırlanmıştır. Zocalo Halk Meydanı.