Öğrenme :)
Seni insan yapan ne?
Hatırladığım son şey, doktor benden geriye saymamı istedi.
10… 9… yanar.
Ağız ameliyatından biraz şaşkınlıkla uyandım. Sıçradım ve hatırlıyorum: Salı. Ofiste olmalıyım. Ama ben bu odadayım, aklımdan çıkmış el temizleyici gibi kokuyor, U2 arka planda çalıyor. Ağzımdan yedi diş çektiler. Dört yirmilik diş, iki premolar ve bir mandal lateral. Diğer yanallarım içeri girerse sekiz olurdu, ama bizim sürprizimize göre hiçbir yerde bulunamadı. 26 yaşındayken hayatımın en iyisindeyim, diş telleri almak üzereyim ve çoğu 14 yaşındaki çocukların yaşadığı deneyime sahibim.
İş konusunda endişeliyim, bu yüzden sorumlu herhangi bir profesyonelin yapabileceği şeyi yapıyorum ve Sphero meslektaşlarımla yüzleşiyorum. Sadece kontrol etmek için. Ağzımdan sarkan tıbbi sargılar ağzıma takıldı ve ben de diyaloga girmeye çalışıyorum ama eğlencelerine muhteşem şekilde başarısız oldum. Eve giderim. Uyuşturucular yıpranır, ağzım iyileşir, metal kurulur ve önümüzdeki iki yıl gülümsemiyormuş gibi davranarak geçiririm.
Diş tellerini çıkarma günü sonunda gelir ve daha heyecanlı olamazdım. Metal tellerin, seramik dirseklerin ve ortodontik çimentoların arkasında yabancı bir şey bana kendini gösteriyor. Bir gülücük. Bununla birlikte, bu yeni özellik çok gerçek bir gerileme yaşadı. Nasıl normal gülümseyeceğimi bilmiyordum - en azından dişlerimle değil. Günler ve haftalar boyunca arkadaşlarımla “Bu nasıl görünüyor?” Diye sorarken, gülümsememi geliştirmek için dişlerimi genel bir meraktan vahşice gösterdiğim için pratik yapardım.
Çocukken gülümsemeyi severdim ama sonra büyüdüm. Gülüşümün mükemmel olmaktan uzak olduğunu ve kimliğimle düzgün bir şekilde büyümeyi başaramadığını fark ettim. Yaşlı ben fiziksel görünüşümü etkileyen çok yüzeysel bir şey hakkında nevrotik oldu, ama daha derinden, kendime olan saygımı ve kişisel imajımı.
Eğer geç psikolog Abraham Maslow buralarda olsaydı, gülümsememi böyle düzeltme fikrini açıklayabilirdi: “kişisel gelişimin bir başarısızlığı olarak nevroz”. Bir Nevroz, “kişinin ortamına, yaşam düzenine uyum sağlama ve daha zengin, daha karmaşık, daha tatmin edici bir kişilik geliştirme becerisi zayıf” dır. Nevrozlar, bir ilişkide ihtiyaç duymadan, kendi kendine yoksun bırakan birçok eylemle ifade edilebilir. bir durumu analiz etmek, kendini başkalarıyla takıntılı bir şekilde karşılaştırmak, zorunlu olarak sosyal medyayı kontrol etmek vb.
Bu davranışlar, insan psikolojisindeki kusurlar olarak bilinir ve Maslow’un tanımına göre, birey olarak büyümenin başarısızlığı nedeniyle gelişir. Maslow’un çalışmalarına göre, kimliğinizi büyütememek genetik veya çevre gibi tamamen size bağlı olmayan bireysel yaşam koşullarından doğabilir. Fakat temelde insan olan, sizin ya da olmanız gereken kişi olmanız gereğidir. Aşağıdaki alıntıda daha fazlasını paylaşıyor:
“Neredeyse her insanda ve kesinlikle hemen hemen her yenidoğan bebekte sağlığa yönelik aktif bir irade, büyümeye yönelik bir itici güç veya insan potansiyellerinin gerçekleşmesine doğru bir irade var. Fakat bir kerede çok az insanın yaptığı çok üzücü bir farkındalıkla karşı karşıyayız. İnsan nüfusunun yalnızca küçük bir kısmı kimlik veya benlik, tam insanlık ve kendini gerçekleştirme noktasına gelir. Bizim yüzümüze benzeyen bir toplumda bile, dünyadaki en şanslılardan biri. Bu bizim en büyük paradoksumuz. İtiş gücümüz var […] o zaman neden daha sık olmuyor? ”
A. Maslow - İnsan Doğasının Daha Uzaklara Ulaşması - s. 45
Bu harika toplumdayız, ancak insanlar normal olarak normal olmayı kabul ediyorlar. Gerçekte, normal bir hastalıktır - gerçekte kim olduğumuzu sakatlayan ve baskın yapan bir ortalama ya da durgunluk. Nevrozun zıddı, bir kişinin potansiyelini gerçekleştirmesi için büyüdüğü bir durumdur. Ve kabul edilen normun aksine, doğal norm, büyüme, merak ve kişisel farkındalığa yönelik bir zihniyettir.
İnsanların, kendimizi günlük yaşam mücadeleleriyle yüzleşme kabiliyetine sahip insanlara dönüştürmeleri için görünmeyen bir dürtü var. Radikal bir kendini geliştirme, sürekli gelişen kendi amacımızı ve varlık sebebimizi keşfetme yolunda bizi yönlendirir. Bu süreç büyüyen ve bir ağaç haline gelen bir meşe palamudu ile karşılaştırılabilir - meşe palamudu her zaman içinde bir ağaç için potansiyele sahiptir. Bu yeni insanları ortaya çıkarabilecek bir toplum gelişecektir. Peki şimdiki dünyamızda nasıl daha fazla ağaç dikiyoruz?
Tayland'ı yeni arkadaşlar ile keşfediyorum. Plajdayız ve grup fotoğrafı çekmeyi bırakırız. Diş tellerinin çıkarılmasından bu yana birkaç ay geçti ve ben bu gülümsemeyle uğraşmaya başladım. Geri döndüm, yaptığım ilerlemeden gurur duyuyorum ve doğal bir sırıtış oluşmaya başlıyor.
Gülüşümün kimliğimle büyümemdeki başarısızlığı ve bunu düzeltmeye istekli olduğumdan, hatırlatıcım: Nerede olduğumdan bağımsız olarak, dişlerimin tam olarak düzgün olup olmadığına veya merkez sahne için birbirleriyle kavga edip etmediğine bakılmaksızın, gücüm olduğunu hatırlıyorum dünyaya karşı tutumumu seç. Bunu değiştirmek için asla geç değildir.
Maslo şu anda beta aşamasındadır. Web sitemizden erken erişim için kaydolun.