Protestanlık ve Otuz Yıl Savaşlarından önce bilim ve mantığın, dinin paslı zincirleriyle esir edildiği bu dönemde halk, dinsel boyutta sarsılmalar yaşamaya başlamasıyla günümüzde “hurafe” olarak adlandırdığımız Cadı Hikayeleri yaratmaya başlamıştı. Şeytan’ın, Cadı olarak bilinen bazı insanlara sadakatleri karşılığında, başka insanlara zarar verme gücü bahşedebileceğine dair güçlü bir teori ortaya atıldı. 1300’lerden 1600’lerin sonuna kadar bir “Büyücülük Furyası” tüm Avrupa boyunca yayılmaya başladı.
1689’da İngiliz yöneticiler William ve Mary, Amerikan kolonilerinde Fransa ile bir savaş başlattı. Bu savaşla yerinden edilmiş insanlar Salem’in kaynakları üzerinde bir baskı yarattı. Bu, Salem limanının Burjuva kesimi ile hâlâ tarıma bağımlı olan aileler arasındaki mevcut rekabeti artırdı. Anlaşmazlık, 1689’da Salem Köyü’nün ilk atanmış bakanı olan ve katı yolları ve açgözlü doğası nedeniyle sevilmeyen Rahip Samuel Parris üzerinde de demlendi. Püriten köylüler, tüm kavgaların Şeytan’ın işi olduğuna inanıyorlardı.
Samuel Parris New Spain'den Boston'a taşındığında, Tituba'yı, John Indian'i ve onunla birlikte küçük bir çocuğu kölesi olarak getirir. Tituba boş zamanlarında evdeki çocuklarla o dönemde yasak olan bazı oyunlar öğretir. Örneğin su dolu bir cam kase veya bardağın içine yumurta akı kırıp içine bakarak geleceği görmeye çalışmak gibi cadılık olarak adlandırılabilecek tehlikeli oyunlar oynatmaya başlar. 9 yaşındaki Elizabeth (Betty) Parris ve 11 yaşındaki Abigail Williams bu oyunları diğer arkadaşlarına da anlattıklarında toplumdaki diğer genç kızlar Ann Putnam Jr., Mercy Lewis, Elizabeth Hubbard, Mary Walcott ve Mary Warren da bu kahinlik furyasına dahil olurlar. Birgün Ann Putnam Jr. evleneceği kişiyi görebilmek için bu yöntemi denerken birden bir tabut görür ve o esnada kriz geçirmeye, garip sesler çıkarmaya başlar ve bilincini bir anlık kaybeder. Zamanla diğer kızlarda tıpkı Ann Putnam gibi histeri krizleri geçirmeye garip hayvan sesleri çıkarmaya başlarlar. Bu olaylardan sonra Salem halkını felç eden cadılık kabusu tam anlamıyla başlamış olur.
Tituba
Salem halkı genç kızların büyülenmiş olabileceklerini düşünerek sorgulamalara başladılar. Kızlar bu sorgu sırasında hedef değiştirip bütün suçu köle Titubaya, dilenci Sarah Good ve yaşlı Sarah Osborn’a attılar. Bu sorgular o dönemde herhangi bir resmiyete dayandırılmadığı için kanıt aranmaksızın bu üç kadın hemen hapse atıldı. Salem tarihinde cadılıkla yargılanan ilk kadın Tituba oldu. Fakat işin ilginç kısmı Tituba ceza olarak sadece hapiste kalırken, 10 Haziran 1692 Salem’ de bir ebe olduğu söylenilen Bridget Bishop cadılık suçlamalarıyla idam edilen ilk kadın oldu. Kan donduran bir diğer ölümse henüz 3 buçuk yaşında bir kız çocuğu olan Dorothy Good cadılıkla yargılanıp idam edilmesiydi.
İlk idamın ardından daha çok öldürme arzusuna kapılan bu mahkemeler, idamla bu şeytani varlıkların gücünü kontrol altına alamayacaklarını savunarak, cadılıkla yargılanan kişileri çeşitli işkenceler yaparak suçlarını itiraf ettirip öldürmeye başladı. Tabii ki bu insanların cadılık suçlamalarını kabul etmelerinin tek nedeni yapılan işkencelere daha fazla dayanamamaları ve bu acının bir an önce son bulması için cadı olarak suçlanıp öldürülmeye bile razı olmalarıydı. Bir diğer yandan cadılıkla suçlanan kişilere, var olduğu düşünülen diğer cadıların isimlerini vermesi için de işkence ediliyordu. Çoğu kişi kendine yapılan bu işkencelerden bir an önce kurtulabilmek için kadın, erkek, yaşlı ya da çocuk demeden birilerini suçlamaya başlamıştı. Takvimler 19 Eylül 1692’yi gösterdiğinde ise 81 yaşındaki Giles Corey, bir genç kızın kendini kurtarabilmek için cadılıkla suçladığı bir diğer isim oldu. Genç kızın bu suçlamaları üzerine Giles Corey hiçbir delil olmamasına rağmen mahkeme tarafından suçlu bulundu.
Giles Corey yapılan işkencelere rağmen suçlamaları ne kabul etti ne de reddetti. İnsanlığını gittikçe kaybeden bu Cadı Mahkemesi Giles Corey için bir platform oluşturup onu sırt üstü yere bağlayarak vücuduna tahtadan sütunalar yerleştirmiş ve bir makara sistemiyle Giles’ın üzerindeki bu tahtalara en ağır taşları teker teker bırakarak onu aşama aşama ezmeye başlamış ve bu esnada ondan itiraf beklemiştir. Fakat Giles masum ya da suçlu olduğuna dair hiçbir şey söylememiş, ezilerek can vermeden önce söylediği son söz ise “Daha fazla taş!” olmuştur.
Tıpkı bu olay gibi Salem’de olarak yaklaşık 200 kişi "Cadılıkla" suçlanarak çeşitli işkencelerle öldürülmüş ve Salem tarihin en kanlı kasabalarından biri olarak arşivlerde yerini almıştır.
Mahkeme tarafından kullanılan bu işkence yöntemleri, gerçek şeytanın kim olduğu konusundaki gerçeği gözler önüne serse de, o dönemde yaşanılan korku herkesin gözünü kör etmiştir.
Vali Phipps, kendi eşinin bile cadılıkla suçlanmaya başlaması üzerine daha fazla bu deliliğe katlanamayıp, o tarihten sonra tutuklama yapılmasını yasaklamış, birçok cadı sanık serbest bırakmış ve 29 Ekim'de Oyer ve Terminer Mahkemesini feshetmiştir. Sonunda Vali William Phipps Mayıs 1693'e kadar cadılık suçlamalarından hapishanede bulunan bütün sanıkları affetmiştir.
Bu olayların perde arkasında ise 1976'da psikolog Linnda Caporael tarafından yapılan araştırma sonucunda, cadılık belirtisi gösterdiği düşünülen kişilerin ele geçirilmiş gibi hayvan sesleri çıkarmalarının, sürünmelerinin, kusmalarının ardında yatan nedenin Çavdar Mahmuzu (çavdar, buğday gibi bazı tahıllarda bulunan bir tür mantar)olduğu ve bu mantarın toksitlenme nedeniyle insanlarda kas spazmlarına, kusmaya, sanrılara ve halüsinasyonlara yol açabileceğini söylemiştir.