oturma hareketi
oturma hareketi ABD'de başlayan sivil haklar döneminin şiddet içermeyen hareketi yeşilboro , Kuzey Carolina, 1960. Bir sivil itaatsizlik eylemi olan oturma eylemi, ılımlılar ve olaya karışmamış kişiler arasında göstericilere sempati uyandıran bir taktikti. Afrikalı Amerikalılar (daha sonra beyaz aktivistler tarafından katıldı), genellikle öğrenciler, ayrılmış öğle yemeği tezgahlarına (öğle yemeği) gider, uygun tüm alanlarda oturur, hizmet talep eder ve ardından ırkları nedeniyle hizmet reddedildiğinde ayrılmayı reddederdi. Eylem, aksama yaratmanın ve istenmeyen tanıtım yapmanın yanı sıra, oturma eylemi yapanların normalde ödeme yapan müşteriler tarafından doldurulan alanları işgal etmesi nedeniyle işletme sahipleri için ekonomik sıkıntıya neden oldu. İlk öğle yemeği tezgahı oturma eylemi sadece dört katılımcıyla başlasa da, protestoya gösterilen ilgi, 1960 ve 1961'de Güney'e yayılan ve 70.000 Siyah ve beyaz katılımcıyı içeren bir hareket yarattı. 20 eyaleti etkiledi ve bu eyaletlerdeki birçok yerel işletmenin ırk ayrımının kaldırılmasıyla sonuçlandı. topluluklar .Amerikan sivil haklar hareketi Etkinlikleri keyboard_arrow_left klavye_arrow_right
Oturma eyleminin kökenleri
Hindistan'ın İngilizlerden bağımsızlık mücadelesi sırasında, Mohandas Karamchand Gandhi 'nin öğretimi oturma eylemini büyük avantaj sağladı. Oturma eylemine benzer bir taktik, sendikalar tarafından grev yaptıkları şirketlerin fabrikalarını işgal etmek için kullanıldı. Oturma eylemi ilk olarak büyük ölçekte kullanılmıştır. Amerika Birleşik Devletleri Birleşik Otomobil İşçileri grevi sırasında General Motors Şirketi 1942'de Irk Eşitliği Kongresi (CORE) tarafından erken bir ayrışma karşıtı oturma eylemi Chicago'daki bir kafede sahnelendi ve benzer eylemler Güney'de gerçekleşti.
Ancak hareketi başlatan öğle yemeği tezgahı oturma eylemi 1 Şubat 1960 öğleden sonra Greensboro, Kuzey Carolina'da gerçekleşti. Kuzey Karolina Tarım ve Teknik Koleji'nden (Kuzey Karolina A&T; şimdi Kuzey Karolina) dört birinci sınıf öğrencisi A&T State University ), tarihsel olarak siyahi bir kolej olan yerel mağazalardan bazı satın almalar yaptı. FW Woolworth büyük mağaza . Daha sonra beyazların sadece öğle yemeği tezgahına oturdular ve bir sipariş verdiler, ancak hizmet reddedildi. Onlar oturmaya devam ettiler ve sonunda binayı terk etmeleri istendi; bunun yerine kapanana kadar kaldılar ve ertesi gün bir düzineden fazla öğrenciyle geri döndüler. Öğrencilerden biri olan David Richmond, daha sonra, Gandhi'nin İngilizlere karşı şiddet içermeyen protestolarına aşina olan grup, daha önce Jim Crow yasalarına karşı harekete geçmeyi tartışmış olsa da, eylemin dürtü üzerine başladığını kabul etti ve öğrencilerin bu karara şaşırdıklarını söyledi. yerellerini etkilemek girişim tüm sivil haklar hareketi üzerinde vardı.
Kuzey Carolina A&T öğrencileri arasında oturma eylemine katılmaya yönelik ilgi hızla yayıldı. Yerel öğrencilerin büyük arzı, taktiğin etkinliğini artırdı; göstericiler yerel kolluk kuvvetleri tarafından tutuklanıp tezgahtan çıkarılırken, diğerleri onların yerini alacaktı. Kısa bir süre sonra, Greensboro hareketiyle ilgili haberler Güney'in yukarılarına yayılırken, tarihsel olarak diğer siyahi kampüslerden gelen Afrikalı Amerikalı öğrenciler kendi protestolarına başladılar. Salisbury, Kuzey Karolina gibi yerlerde; San antonio , Teksas; ve Chattanooga, Tennessee , yerel yetkililer ve işletme sahipleri, yerel oturma eylemleri başladıktan sonra tesislerin ırk ayrımını kaldırmayı kabul etti. Greensboro'daki Woolworth, Temmuz 1960'ta ırk ayrımına son verildi.
Oturma eylemi çok sayıda kişiyi yok etti. efsaneler ve stereotipler Beyaz ayrımcıların Jim Crow sistemini desteklemek için yaygın olarak kullandıkları Güneyli Siyahlar hakkında. Örneğin, Güney'deki yaygın ve kendiliğinden gösterilerle, gözlemciler Güneyli Siyahların Jim Crow'un ayrımcılığından memnun olmadıklarını anladılar. Yerel Siyah nüfustan yerel olarak kaynaklanan protestonun tabandan gelen doğası da efsane tüm sivil haklar ajitasyonunun Güney'in dışından geldiğini. Ayrıca, Siyahi oturma eylemi protestocularının şiddet içermeyen ve nazik davranışları yerel ve ulusal televizyonda iyi oynadı ve onlara sorumlu insanlar olduklarını gösterdi. Ayrıştırılmış sistemin acımasızlığı, yerel serseriler oturma eylemlerini sözlü taciz, saldırı ve şiddetle bölmeye çalıştığında daha da açığa çıktı. Oturma eylemlerinde işbirliği yapan yerel halk, topluluk Değişim için ajite etmeye ve daha büyük bir amaç uğruna şiddete maruz kalmaya istekli Siyah vatandaşların sayısı.
Oturma eyleminin büyümesi
Hareket büyüdükçe ve hem Siyah hem de beyaz olan daha fazla öğrenci dahil olurken, CORE ve Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı (SCLC) gibi sivil haklar örgütleri, katılımcılar için şiddet içermeyen eğitim oturumları düzenledi. Beyazlardan şiddet, tutuklama ve taciz bekleyen CORE, hareketin gücünü ve kapsamını artırmak için öğrencilere şiddetsizliğin taktiklerini ve fikirlerini öğretmek için atölyeler düzenledi.
Oturma eyleminin başarısının anahtarı, ahlaki katılımcıların aldığı yüksek zemin. Temel yasal haklar ve saygı için yaptıkları barışçıl gösteriler olumlu yönde arttı. kamuoyu onların nedeni. Şiddete karşı şiddet içermeyen direnişle karşılaşmak, öğrencilerin kendilerini fiziksel olarak taciz eden ve onlara saldıran ve asılsız suçlamalarla tutuklayan beyaz saldırganlara ve polise karşı hiçbir işlem yapmamasını gerektiriyordu. Öğrenci katılımcılar, kendi hareketlerinin daha yüksek ahlaki amacını anlamaya başladılar ve bu ilkeleri Güney ve Orta Güney'de yüzlerce küçük karşılaşmada uyguladılar.
Yerel şiddet içermeyen eylem bölgesel bir nitelik kazandıkça oturma eylemleriyle ilgili bilgiler hızla Güney'e yayıldı. 1960 Şubatının sonunda, Kuzey Karolina'da öğle yemeği tezgahı oturma eylemleri gerçekleşti. Güney Carolina , Tennessee, Maryland , Kentucky , Alabama , Virjinya , ve Florida . Mart ayında Teksas, Louisiana'ya yayıldılar. Arkansas , Georgia ve daha sonra Batı Virginia , Ohio, Oklahoma, Mississippi , Illinois, Kansas ve Missouri'ye.
Tarihsel olarak neredeyse her Siyah kolejde, öğrenciler şiddetsizlik üzerine atölye çalışmaları ve konferanslarda CORE ve SCLC'den yerel yetkililerle organize oldular ve bir araya geldiler. Bu toplantılar genellikle çeşitli eyaletlerdeki topluluklardan yüzlerce öğrenciyi bir araya getirdi ve bunlar daha sonra sivil haklar eyleminde koordineli çabalar oluşturmaya başladı. Bu tür öğrenci topluluklarının oluşturulması, oturma eylemleri sona erdiğinde sivil haklar hareketinde daha fazla koordinasyona yol açtı.
Nisan 1960'ta SCLC'nin eski yönetici direktörü Ella Baker, Kuzey Karolina, Raleigh'deki Shaw Üniversitesi'nde Öğrenci Şiddetsiz Koordinasyon Komitesi'nin (SNCC) kurulmasıyla sonuçlanan bir öğrenci liderliği konferansı düzenledi. Baker uzun zamandır sivil haklar hareketinde yerel bir lider olarak aktifti, ancak öğrenci liderliğindeki oturma hareketiyle yeni bir önem kazandı. Martin Luther King, Jr. , konferansta yaptığı konuşmada şiddetsizlik felsefesini vurguladı. Şiddetsizlik yoluyla gösteri yapmanın federal müdahaleyi zorunlu kılacağını, ancak ayrımcılık belası geçtikten sonra ırklar arasında nihai uzlaşmaya izin vereceğini savundu.
Konferanstan kısa bir süre sonra yayınlanan bir makalede Baker, oturma eylemine katılanların hamburgerden daha büyük bir şeyle ilgilendiğini belirterek öğrencilerin mesajını netleştirdi. O kapsüllenmiş Tarihsel olarak Black Barber-Scotia College'ın (Concord, Kuzey Carolina) bir öğrenci bülteninden alıntı yaparak hedeflerini:
Dünyanın, ikinci sınıf vatandaşlığın aşağı konumunu artık kabul etmediğimizi bilmesini istiyoruz. Birinci Sınıf Vatandaşlık elde etmek için hapse girmeye, alay edilmeye, tükürülmeye ve hatta fiziksel şiddete maruz kalmaya hazırız.
Oturma eylemi başarılı olmasına rağmen, Raleigh konferansındaki katılımcılar sivil haklar hareketi için uygun stratejiler konusunda çatıştı. Aktivist ve bakan James Lawson, Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği'nin (NAACP) yasal stratejisinin, gerçekleşmesi gereken büyük sosyal değişimi etkilemek için çok yavaş olduğunu savundu. adalet . CORE ve SCLC oturma eylemine yardım etmişti, ancak çoğunlukla olaydan sonra ve Lawson, ana akım örgütlerin dışında faaliyet gösterebilecek yerel topluluklarda yerel liderler geliştirmeye odaklanan bir organizasyona ihtiyaç olduğunu gördü.
SNCC, kurucu ilkeleri olarak Lawson'ın tavsiyesi ile oluşturulmuştur. Sivil haklar hareketini ilerletmek için öğrencileri ve yerel Siyah toplulukları organize etmek için çalışmaya başladı, genellikle birlikte ama bazen diğer sivil haklar hareketleri ve liderleriyle çelişiyordu.
Oturma eyleminin mirası
Oturma eylemi, Afrikalı Amerikalılar için yeni bir gurur ve güç duygusu yarattı. Siyahlar kendi başlarına ayaklanarak ve yaşadıkları toplumdaki ayrımcılığı protesto ederek önemli bir başarı elde ederek, yerel koordineli eylemlerle topluluklarını değiştirebileceklerini fark ettiler. Birçok beyaz Güneyli için oturma eylemi, Siyahların statükodan memnuniyetsizliğini gösterdi ve barışçıl bir şekilde ayrılmadıkları takdirde beyazların sahip olduğu işletmelere ekonomik zarar gelebileceğini gösterdi. Oturma eylemi, Jim Crow sisteminin sonunun kaçınılmaz olduğunu kanıtladı. Gerçek ırk ayrımının kaldırılmasındaki başarının çoğu, Arkansas, Maryland, Kuzey Karolina ve Tennessee'deki şehirler gibi yukarı Güney eyaletlerinde geldi. Öte yandan, oturma eyleminin bir sonucu olarak Alabama, Louisiana, Mississippi veya Güney Carolina'daki hiçbir şehirde ırk ayrımı ortadan kalkmadı.
Oturma eylemi, binlerce yerel Siyahın sivil haklar aktivizmindeki ilk büyük çabası oldu. Ancak oturma eylemleri, herhangi bir federal müdahale için gerekli ulusal ilgiyi yaratmayı başaramadı. SNCC oturma eyleminden çıkıp CORE ve SCLC'den ayrı kalıcı bir örgüt haline geldiyse de, oturma eylemleri 1960'ların sonunda söndü. Siyah protestonun yeni bir aşaması Özgürlük Gezileri şeklinde ortaya çıktı ve yeni koordineli beyaz direniş, sivil haklar liderlerinin taktiklerini değiştirerek beyaz sivil haklar karşıtlarının şiddet düzeyini ve derecesini önemli ölçüde artırdı.