Dikkat eksikliği belirtisi nedir? Dikkat ve hiperaktivite bozukluğunun (DEHB) semptomları üç ana davranışla ilgilidir: hiperaktivite, dikkatsizlik ve dürtüsellik. Bu davranışlar çocuklarda yaygındır, ancak DEHB’ye işaret edebilecek olan, bir çocuğun günlük işleyişi üzerindeki etkisi ve kapsamıdır. Tedavi, muhtemelen farklı yaklaşımların bir kombinasyonunu içerecektir.
DEHB olan çocukların özgüvenleri ve özgüvenleri düşük olabilir. Herkes DEHB’nin nöro-davranışsal bir sorun olduğuna inanmadığından damgalanma yaşamış olabilirler. Bazı insanlar bunun çocuğun hatası olduğuna ya da kötü ya da kötü ebeveynlikten kaynaklandığına inanır. DEHB olan çocuklar ayrıca, güvenlerini inşa etmek için gösterilen çabaları baltalayabilecek kaygı veya depresyondan muzdarip olabilirler.
DEHB’nin üç ana alt kategoriye ayrılabileceği genel olarak kabul edilmektedir:
Semptomların başlangıcı genellikle yedi yaşından önce ortaya çıkar ve en yaygın olarak dört ila beş yaşlarında fark edilir. Yeni Zelanda’daki okul çağındaki çocukların% 2-5’inin bu durumdan etkilenebileceği tahmin edilmektedir. Çocukluktaki DEHB, genellikle yetişkinlikte de devam eder.
DEHB’nin nedenleri araştırılmaya devam ediyor. Altta yatan nedenlerin davranışsal olmaktan çok, doğası gereği nörolojik olduğu ve genetiğin nedensel bir faktör olabileceği düşünülmektedir. Aşağıdakiler de DEHB’nin gelişiminde rol oynayabilir:
Beyindeki kimyasal rahatsızlıklar vardır. Doğum anında ortaya çıkan komplikasyonlar, örneğin: oksijen yoksunluğu olur. Hamilelik veya bebeklik döneminde toksinlere maruz kalma vardır. Örneğin: ilaçlar, alkol, ilaçlar, sigara dumanı, kurşun gibi çevresel kirleticiler.
Davranışın öğrenme veya işitme zorlukları gibi diğer sorunlardan ve altta yatan tıbbi durumlardan kaynaklanıp kaynaklanmadığını kontrol etmek her zaman önemlidir.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB) gelişimsel bir sorundur. DEHB’li çocuklar ve gençler, zayıf konsantrasyona, dürtü kontrolüne sahip olmayabilir ve aşırı aktif olabilirler. Bu, öğrenme ve sosyalleşme yeteneklerini engeller ve aile işleyişini etkileyebilir.
İnsanlar genellikle DEHB’li çocukların ‘yaramaz’ veya ‘yanlış davrandıklarını’ düşünürler, ancak bu mutlaka böyle değildir. DEHB’li çocukların aileden/whānau’dan, öğretmenlerden ve toplumdan destek ve anlayışa ihtiyaçları vardır.
Her 100 çocuktan en az 5’inde DEHB var. Erkeklerde kızlardan daha sık görülür. Bazen DEHB’li kızlar daha fazla dikkatsizlik belirtisi gösterir ve daha az bozulmaya neden olur, bu nedenle teşhis konma olasılığı daha düşük olabilir veya daha sonra teşhis edilebilir.
Geçmişte olduğundan daha fazla DEHB’li çocuk varmış gibi görünebilir. Bu muhtemelen DEHB’nin daha iyi tanınmasından kaynaklanmaktadır. Uzun yıllar boyunca doktorlar, bazı çocukların konsantrasyon ve/veya artan aktivite seviyelerinde zorluk yaşadıklarını kabul ettiler. Daha yakın yıllarda bu çocukları tanımlamak için ‘DEHB’ terimi kullanılmıştır.
DEHB’nin bireylerde ortaya çıkma şekli önemli ölçüde değişir. Her kişinin semptomları tür, sayı, sıklık ve ciddiyete göre değişir. DEHB olan çocuklarda ortaya çıkan davranışların çoğu, normal çocukluk gelişiminin bir parçası olarak ortaya çıkar. Bununla birlikte, DEHB olan bir çocukta bu davranışlar abartılır.
Bir hedef davranış hakkında çocuğunuzla bir anlaşmaya varın ve çocuğunuzun hedef davranışı ne sıklıkla gerçekleştirebileceğini not edin (örneğin, bir hafta boyunca annesinden sadece iki hatırlatma ile bir ev ödevini tamamlamak).
Bir dizi dereceli yanıt yoluyla sorunlu davranışlarla başa çıkma Göz
ardı etme, sonuçların doğal seyrine girmesine izin verme (örneğin yağmurda bırakılan bir oyuncak bozulur), mantıksal sonuçları açıklama (örneğin öğretmenin ödev yapmadığı için verdiği yanıt) ve zaman aşımları dayatma.
DEHB çocuklarda ve yetişkinlerde görülür. DEHB belirtileri genellikle yaşla birlikte düzelir. Bununla birlikte, DEHB’li çocukların önemli bir kısmı yetişkinlikte bazı semptomlar yaşamaya devam edecek ve sürekli yardıma ihtiyaç duyabilir.
DEHB’yi teşhis etmek için tek bir test yoktur. Teşhis, sağlık uzmanının bir dizi bilgi toplamasından sonra en iyi şekilde konur ve bu süreç birden fazla randevu alabilir.
DEHB tanısı için, semptomlar genellikle bir çocuğun hayatının birden fazla ortamında (örneğin, ev ve okul veya kreş) mevcuttur. Önemli olan, semptomların günlük işleyişin kapsamı ve etkisidir. Belirtilerin işitme güçlüğü, uyku sorunları, öğrenme güçlükleri veya başka bir sorun gibi başka sorunlardan kaynaklanmadığından emin olmak önemlidir.
DEHB, aile hayatını etkileyebilecek nörogelişimsel bir durumdur. “Nörogelişimsel” kelimesi, yaşamı boyunca gelişen beyni içeren sinir sistemini ifade eder. DEHB davranışı genellikle yedi yaşına kadar ortaya çıkar, ancak bundan önce zor davranışlar ortaya çıkabilir ve DEHB tedavi edilebilir. DEHB ile çocuklar dürtüsellik, hiperaktivite, dikkat dağınıklığı, talimatları takip etme ve görevleri tamamlama konusunda sorun yaşayabilir.
Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu belirtileri çocuklukta ortaya çıktığında, vakaların yaklaşık %49.9’unda (yaklaşık yarısı) yetişkinliğe kadar devam etme eğilimindedir. DEHB’li yetişkinler genellikle yönergeleri takip etmekte, bilgileri hatırlamakta ve görevlere konsantre olmakta veya işleri organize etmekte zorlanırlar. Bu davranışların uygun şekilde kabul edilip yönetilmediği takdirde DEHB, yaşam kalitesini düşüren davranışsal, duygusal, akademik, mesleki ve sosyal sorunlara neden olabilir.
Çocuğunuz için endişeleniyorsanız, aile doktorunuz ve öğretmeninizle konuşun. Bazen kaygıları dile getiren ve sizin ve çocuğunuzun aile hekiminizi görmenizi öneren ilk kişiler öğretmenler olabilir.
Aile doktorunuz bir değerlendirme yapması için bir çocuk doktoruna, çocuk psikiyatristine veya psikoloğa sevk edilmesini ayarlayabilir.
Okul çağındaki çocuklarda yapılan araştırmalar, “uyarıcı” olarak bilinen ilaçların DEHB semptomları için tek ve en etkili tedavi olduğunu göstermektedir. Bazı çocuklar için davranış terapisi ve tıp kombinasyonu daha da iyi sonuç verir.
Ebeveynler ve öğretmenler genellikle DEHB olan çocukların ilaç almaya başladıklarında semptomlarında önemli bir iyileşme olduğunu fark ederler.
Bazı ebeveynler çocuklarına bu ilaca başlama konusunda anlaşılır bir şekilde temkinli davransa da, uyarıcı ilaçların çocuğunuzun kişiliğini veya beynini etkilemediğini ve bağımlılık yapmadığını bilmek önemlidir. Bu ilaçlar DEHB olan çocuklarda uzun yıllardır güvenle kullanılmaktadır.
Yeni Zelanda’da en yaygın uyarıcı ilaç metilfenidattır. Bunun Ritalin veya Rubifen gibi bir dizi farklı adı vardır. Metilfenidat farklı şekillerde gelir ve doktorunuzla sizin çocuğunuz için en uygun dozu ve zamanlamayı bulmanız biraz zaman alabilir.
Metilfenidatın yaygın yan etkileri arasında iştah kaybı, hafif karın rahatsızlığı ve ilk başladığında hafif baş ağrısı sayılabilir. Bu yan etkiler genellikle düşük bir dozla başlanarak azaltılabilir. Çocuğunuz herhangi bir yan etki geliştirirse, bunları doktorunuzla görüşün.
Dört ila 17 yaş arasındaki çocukların yaklaşık %11’i DEHB’ye sahiptir. DEHB belirtileri tipik olarak ilk olarak üç ila altı yaş arasında ortaya çıkar. DEHB tanısının ortalama yaşı yedi yaşındadır. Çocuklarda, genç erkeklerde kızlara göre üç kat daha sık görülür. Erkeklerin DEHB tanısı alma olasılığı kadınlardan neredeyse üç kat daha fazladır.
DEHB sadece bir çocukluk hastalığı değildir. 18 yaşın üzerindeki Amerikalı yetişkinlerin yaklaşık %4’ü günlük olarak DEHB davranışlarıyla mücadele etmektedir. Yetişkinlikte, erkekler ve kadınlar arasında eşit olarak teşhis edilir. Yaşamları boyunca erkeklerin %13’üne DEHB tanısı konacak, kadınların ise sadece %4,2’sine tanı konulacak.
Dikkat Eksikliği Belirtiler Nelerdir? Dikkat eksikliği belirtiler ve ek gözlenen hiperaktivite bozukluğu (DEHB) olan çocukların, tedavi programlarının oluşturulmasının yanı sıra yaşam…