Koştu çocuklar, koşarak kayalara çıktılar. Sen çıkamadın.
Bu fotoğraf senin için bir korku hatırası. En alçak yerde bile sıkı sıkı tutunmuşsun zemine. Dizlerin nasıl titremiş, canın nasıl da sıkılmıştı... Durduğun yerden başını çevirip nasıl da bakmıştın yüksektekilere, için gide gide.
İnsan çocukluk anlarını kalbinde taşır. Sen izin verdikçe hatıralar da seninle büyür, yaşlanır. Aklındaki fotoğraflar sana aynı anı defalarca yaşatır.
Yazık... Kimbilir kaç kere yaşadın bu fotoğrafı, koşup da kayalara çıkanlara, kayalardan atlayanlara baktın. İçin giderek ama ayakların bir adım bile gidemeden.
Hayatın boyunca aynı çemberin içinde dönüp duruyorsan, hep aynı anda, aynı bahaneyle kaçıp vazgeçiyorsan, belki tam da böyle bir fotoğrafın vardır. Belki o an hissettiğini sandığın şey aslında çok eski bir hatıradır.
Unutma, insanı en çok kendi zihni aldatır.