Evrendeki En Sıcak Yıldızlar Nelerdir?
Bu Wolf-Rayet yıldızı, Karina takımyıldızında yaklaşık 30.000 ışıkyılı uzaklıkta bulunan WR 31a olarak bilinir. Dış bulutsu hidrojen ve helyum dışarı atılırken, merkezi yıldız 100.000 K'nin üzerinde yanar. Nispeten yakın bir gelecekte, bu yıldız bir süpernovada patlayacak ve çevresindeki yıldızlararası ortamı yeni, ağır elementlerle zenginleştirecektir. (ESA/HUBBLE & NASA; TEŞEKKÜR: JUDY SCHMIDT)
Genç, mavi ve büyük olursanız, 50.000 K'da zirveye ulaşırsınız. Bu fıstık!
Sürpriz! En büyük, en büyük yıldızlar her zaman en sıcakları değildir.
Komşusu Messier 42 tüm dikkatleri üzerine çekmesine rağmen, Messier 43 bir toz şeridinin hemen karşısında yer almakta ve büyük ölçüde kendi Güneşimizden yüz binlerce kez daha parlak parlayan tek bir yıldız tarafından aydınlatılan büyük bulutsuyu devam ettirmektedir. 1000 ila 1500 ışıkyılı uzaklıkta bulunan bu, ana Orion Bulutsusu ile aynı moleküler bulut kompleksinin bir parçasıdır. (YURI BELETSKY (CARNEGIE LAS CAMPANAS OBS.), IGOR CHILINGARIAN (HARVARD-SMITHSONIAN CFA))
İlk önce bir yıldız olmak için çekirdeğinizin kritik bir sıcaklık eşiğini geçmesi gerekir: ~4.000.000 K.
Sıcaklıkların ~4 milyon K'nin üzerine çıktığı Güneş'in çekirdeğinin derinliklerinde, atom altı parçacıklar arasında nükleer füzyon meydana gelir. Bu, fotonlar, parçacıklar ve karşı parçacıklar ve sonuncusu Güneş'in toplam enerji çıkışının %1'inden biraz fazlasını taşıyan nötrinolar üretir. (JAMES JOSEPHIDES, CAS SWINBURNE TEKNOLOJİ ÜNİVERSİTESİ)
Bu tür sıcaklıklar, hidrojenin helyuma çekirdek füzyonunu başlatmak için gereklidir.
İlk hidrojen yakıtından helyum-4 üreten proton-proton zincirinin en basit ve en düşük enerjili versiyonu. Yalnızca döteryum ve bir protonun füzyonunun hidrojenden helyum ürettiğine dikkat edin; diğer tüm reaksiyonlar ya hidrojen üretir ya da diğer helyum izotoplarından helyum üretir. (SARANG / WIKIMEDIA ORTAKLARI)
Bununla birlikte, çevreleyen katmanlar ısıyı yayar ve fotosfer sıcaklıklarını ~50.000 K'de sınırlar.
Bu kesit, nükleer füzyonun meydana geldiği çekirdek de dahil olmak üzere, Güneş'in yüzeyinin ve iç kısmının çeşitli bölgelerini sergiliyor. Yaklaşık 432.000 mil (~700.000 km) yarıçaplı nötrinoların, üretildikleri andan itibaren Güneş'ten çıkmaları üç saniyeden az sürer. (WIKIMEDIA COMMONS KULLANICI KELVİNSONG)
Daha yüksek sıcaklıklar, ek evrimsel adımlar gerektirir.
Yıldızlarda meydana gelen üçlü alfa süreci, Evrende karbon ve daha ağır elementleri nasıl ürettiğimizdir, ancak Be-8 bozunmadan önce üçüncü bir He-4 çekirdeği ile etkileşime girmesi gerekir. Aksi takdirde, Be-8, iki He-4 çekirdeğine geri döner. Berilyum-8 uyarılmış bir durumda oluşursa, iki helyum-4 çekirdeğine dönüşmeden önce yüksek enerjili bir gama ışını yayabilir. (E. SIEGEL / GALAXY'NİN ÖTESİNDE)
Yıldızınızın çekirdeği, hidrojenini tükettiğinde büzülür ve ısınır.
Güneş, kırmızı bir dev haline geldiğinde, Arcturus'a yansıyacaktır. Antares daha çok bir üstdev yıldızdır ve Güneşimizin (veya Güneş benzeri yıldızların) olabileceğinden çok daha büyüktür. Kızıl devler Güneşimizden çok daha fazla enerji yaysalar da daha soğukturlar ve daha düşük bir sıcaklıkta yayarlar. (İNGİLİZCE WIKIPEDIA YAZARI SAKURAMBO)
Helyum füzyonu daha sonra daha fazla enerji enjekte ederek başlar.
Güneş gerçek bir kırmızı dev haline geldiğinde, Dünya'nın kendisi yutulabilir veya yutulabilir, ancak kesinlikle daha önce hiç olmadığı kadar kavrulur. Güneş'in dış katmanları şimdiki çaplarının 100 katından fazla şişecek, ancak evriminin kesin detayları ve bu değişikliklerin gezegenlerin yörüngelerini nasıl etkileyeceği konusunda hala büyük belirsizlikler var. (WIKIMEDIA COMMONS/FSGREGS)
Bununla birlikte, kırmızı dev yıldızlar oldukça soğuktur ve yüzey sıcaklıklarını düşürmek için genişler.
Hertzsprung-Russell (renk-büyüklük) diyagramında güneş kütleli bir yıldızın ana dizi öncesi fazından füzyonun sonuna kadar olan evrimi. Her kütledeki her yıldız farklı bir eğri izleyecektir, ancak Güneş yalnızca hidrojen yakmaya başladığında bir yıldızdır ve helyum yanması tamamlandığında yıldız olmaktan çıkar. (WIKIMEDIA ORTAK KULLANICI SZCZUREQ)
Çoğu kırmızı dev, dış katmanlarını havaya uçurarak ısıtılmış, büzüşmüş bir çekirdeği ortaya çıkarır.
Normalde, burada gösterilen Kedi Gözü Bulutsusu'na benzer bir gezegenimsi bulutsu görünecektir. Genişleyen gazın merkezi çekirdeği, merkezi beyaz cüce tarafından parlak bir şekilde aydınlatılırken, dağınık dış bölgeler genişlemeye devam eder, çok daha zayıf bir şekilde aydınlatılır. Bu, küçülüyor gibi görünen daha sıra dışı Stingray Bulutsusu'nun aksine. (NORDİK OPTİK TELESKOP VE ROMANO CORRADI / WIKIMEDIA COMMONS / CC BY-SA 3.0)
~ 150.000 K'ye ulaşan beyaz cüce yüzeyleri ile mavi süper devleri bile geride bırakırlar.
Yerel gökadalar grubumuzdaki en büyük yeni doğan yıldız grubu, küme R136, şimdiye kadar keşfettiğimiz en büyük kütleli yıldızları içerir: en büyüğü için Güneşimizin kütlesinin 250 katından fazla. Burada bulunan yıldızların en parlakları, Güneşimizden 8.000.000 kat daha parlaktır. Ve yine de, bu yıldızlar, beyaz cüceler, Wolf-Rayet yıldızları ve nötron yıldızlarının tümü daha da ısınırken, yalnızca ~50.000 K'ye kadar sıcaklıklara ulaşır. (NASA, ESA, VE F. PARESCE, INAF-IASF, BOLOGNA, R. O'CONNELL, VIRGINIA ÜNİVERSİTESİ, CHARLOTTESVILLE VE GENİŞ ALAN KAMERA 3 BİLİM GÖZETİM KOMİTESİ)
Bununla birlikte, en yüksek yıldız sıcaklıklarına Wolf-Rayet yıldızları ulaşmaktadır.
Wolf-Rayet yıldızı WR 124 ve onu çevreleyen bulutsu M1-67, kökenlerini, dış katmanlarını patlatan aynı orijinal büyük kütleli yıldıza borçludur. Wolf-Rayet yıldızları tipik olarak 100.000 ila 200.000 K arasında sıcaklıklara sahip olduğundan ve bazı yıldızların tepeleri daha da yüksek olduğundan, merkezdeki yıldız şimdi öncekinden çok daha sıcaktır. (ESA/HUBBLE & NASA; TEŞEKKÜR: JUDY SCHMIDT (GECKZILLA.COM))
Dehşet verici süpernovalara yönelik Wolf-Rayet yıldızları en ağır elementleri kaynaştırıyor.
Hubble'ın dar bant fotoğrafçılığının ortaya çıkaracağı renklerle görüntülenen bu görüntü, NGC 6888: Hilal Bulutsusu'nu göstermektedir. Caldwell 27 ve Sharpless 105 olarak da bilinen bu, Kuğu takımyıldızındaki tek bir Wolf-Rayet yıldızından gelen hızlı bir yıldız rüzgarı tarafından oluşturulan bir salma bulutsudur. (JP METSAVAINIO)
Oldukça gelişmişlerdir, aydınlıktırlar ve ejecta ile çevrilidirler.
Burada gösterilen son derece yüksek uyarımlı bulutsu, son derece nadir bir ikili yıldız sistemi tarafından desteklenmektedir: bir O-yıldızı etrafında dönen bir Wolf-Rayet yıldızı. Merkezi Wolf-Rayet üyesinden çıkan yıldız rüzgarları, güneş rüzgarımızdan 10.000.000 ila 1.000.000.000 kat daha güçlüdür ve 120.000 derece sıcaklıkta aydınlatılır. (Yeşil süpernova kalıntısı merkez dışı ilgisizdir.) Bunun gibi sistemlerin en fazla Evrendeki yıldızların %0,0003'ünü temsil ettiği tahmin edilmektedir. (ESO)
En sıcak olanı ~210.000 K; bilinen en sıcak yıldız.
Wolf-Rayet yıldızı WR 102, 210.000 K'da bilinen en sıcak yıldızdır. WISE ve Spitzer'den alınan bu kızılötesi bileşikte, enerjisinin neredeyse tamamı daha kısa dalga boylu ışıkta olduğu için zar zor görülebilmektedir. Bununla birlikte, üflenen iyonize hidrojen olağanüstü bir şekilde göze çarpıyor. (JUDY SCHMIDT, WISE AND SPITZER/MIPS1 VE IRAC4'TEN GELEN VERİLERE DAYALI)
Süpernovaların kalan çekirdekleri, en sıcak nesneler olan nötron yıldızlarını oluşturabilir.
Bu Chandra görüntüsünün merkezinde, 150 ışıkyılı boyunca uzanan bu X-ışını bulutsusundan yalnızca on iki mil çapında bir pulsar sorumludur. Bu pulsar, saniyede neredeyse 7 kez dönüyor ve yüzeyinde, Dünya'nın manyetik alanından 15 trilyon kat daha güçlü olduğu tahmin edilen bir manyetik alana sahip. Hızlı dönüş ve ultra güçlü manyetik alanın bu kombinasyonu, enerjik bir elektron ve iyon rüzgarı harekete geçirerek nihayetinde Chandra tarafından görülen ayrıntılı bulutsuyu yaratır. (NASA/CXC/SAO/P.SLANE, vb.)
~1 trilyon K'yi aşan ilk iç sıcaklıklarla, ısıyı hızlı bir şekilde yayarlar.
Yaklaşık 165.000 ışıkyılı uzaklıkta, Büyük Macellan Bulutu'nda yer alan 1987a süpernovasının kalıntısı. Üç yüzyıldan fazla bir süredir Dünya'ya en yakın gözlemlenen süpernovaydı ve yüzeyinde şu anda Samanyolu'nda bilinen en sıcak nesneye sahip. Yüzey sıcaklığının şu anda ~600.000 K civarında olduğu tahmin ediliyor. (NOEL CARBONI & THE ESA/ESO/NASA PHOTOSHOP FITS LIBERATOR)
Birkaç yıl sonra yüzeyleri ~600.000 K'ye kadar soğur.
X-ışını, optik ve kızılötesi verilerin bir kombinasyonu, Yengeç Bulutsusu'nun merkezindeki merkezi pulsarı ortaya çıkarır; buna, pulsarların çevredeki maddede önemsediği rüzgarlar ve dışarı akışlar dahildir. Merkezdeki parlak morumsu beyaz nokta aslında saniyede yaklaşık 30 kez dönen Yengeç pulsarıdır. (X-RAY: NASA/CXC/SAO; OPTİK: NASA/STSCI; KIZILÖTESİ: NASA-JPL-CALTECH)
Tüm keşfettiğimiz şeylere rağmen, nötron yıldızları bilinen en sıcak ve en yoğun bireysel nesneler olmaya devam ediyor.
NICER verilerini kullanan iki bağımsız ekip tarafından oluşturulan, nötron yıldızı J0030+0451 haritasının en uygun iki modeli, verilere iki veya üç 'sıcak noktanın' yerleştirilebileceğini, ancak mirasın basit, iki kutuplu bir alan fikri, NICER'ın gördüklerini barındıramaz. Yalnızca ~12 km çapındaki nötron yıldızları, yalnızca Evrendeki en yoğun nesneler değil, aynı zamanda yüzeylerindeki en sıcak nesnelerdir. (ZAVEN ARZOUMANIAN & KEITH C. GENDREAU (NASA GODDARD UZAY UÇUŞ MERKEZİ))
Çoğunlukla Mute Pazartesi, astronomik bir hikayeyi görseller, görseller ve 200 kelimeyi geçmeyen bir şekilde anlatıyor. Daha az konuş; daha fazla Gülümse.
Bir Patlamayla Başlar tarafından yazılmıştır Ethan Siegel , Ph.D., yazarı Galaksinin Ötesinde , ve Treknology: Tricorder'lardan Warp Drive'a Uzay Yolu Bilimi .