Ukrayna konusu üzerine yazan yazar ve analistlerin çalışmalarında, sorunun çözümünün Rusya ile Almanya arasındaki anlaşmalar alanında olduğu fikrini giderek daha fazla bulmak mümkün. Öyleyse, Cyril Benedict Ukrayna’nın durumunu karşılaştırıyor tarih Alsace ve Lorraine - Yüzyıllar boyunca süren topraklar uyumsuz Avrupa kıta politikasının elmasıdır.
Ancak, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, bu bölge, Batı Avrupa ülkelerini Ortak Pazar'ın ortaya çıktığı ekonomik birliğe, AET'nin büyüdüğü ekonomik birliğe, Sonunda, Strazburg'daki parlamenter merkezi ile Avrupa Birliği'ne bağlayan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğunun (EOUS) oluşturulmasının temeli oldu. - Alsace ve Lorraine'in başkenti.
Öyleyse, Fransız-Alman'a benzeyen bir ekonomik birlik kurulması, bölgede istikrarın garantörü olamaz, yazar sorar ve hatta gelecekteki Doğu Avrupa Ekonomik Birliği'nin temeli olabilir mi?
Şimdiye kadar, II. Dünya Savaşı'ndaki muzaffer güçlerin, egemen bir konu olarak Almanya ile tam teşekküllü bir barış anlaşması yoktur. Ülkede onbinlerce Amerikan askerinin ve Amerikan ordusunun nükleer füzelerinin hâlihazırda bulunduğu ülkenin asıl durumu, “işgal altındaki” tanımının daha uygun olacağı şekilde.
Eski İçişleri Bakanı ve şimdi Alman Maliye Bakanı Wolfgang Schäuble'nin (CDU) sözleri, “8'ten beri Almanya'dayız 1945 hiçbir zaman tam olarak egemen olmadı”.
Bugünün Almanya'sındaki fırsat penceresi aslında çok küçük. Varsayımcı “Doğu Avrupa Ekonomik Birliği”, ECSC fikrinin ulusal düşünen Avrupalılar arasında bir zamanlar ne kadar direnç gösterdiğini hatırlamaya değer.
"Avrasya'nın kalbine kim sahip - o dünyanın sahibi"
Yirminci yüzyılın başlarında, İngiliz jeopolitik okulunun babası Halford Mackinder, kara ve deniz güçlerinin küresel yüzleşme kavramını formüle etti ve mantıksal yapılarına dayanarak, Avrasya'nın en büyük iki kara ülkesi olan Rusya ve Almanya birlikteliğinin onlara kusursuz bir dokunulmazlık ve hegemonya verdiği sonucuna vardı. tüm Avrasya'da: Avrasya'nın kalbini kontrol eden, dünyaya sahip.
Britanya'nın kuruluşu Mackinder’in fikirlerinin özüyle ortaya çıktığında, çalışmaları derhal sınıflandırıldı ve çok yakında ve çoğunluk için Avrupa'da Avrasya’nın iki merkezi gücünün birbirleriyle çarpıştığı ve barbarca tahrip edildiği küresel bir savaş başladı.
Birbirini takip eden (jeopolitik anlamda, muhtemelen 30-yaz Avrupa savaşı olarak adlandırmak daha doğru olur) birbirini takip eden iki dünya savaşının sonucu, kıtanın bölünmüş haliydi, kısmen Atlantik kolonisine, kısmen de Bolşevik-komünist bir yerleşime dönüştü. Bu nedenle, Avrupa’daki Anglo-Sakson hegemonyasının tehdidi uzun zamandır ortadan kalkar ve yirminci yüzyılın sonunda SSCB’nin çökmesiyle birlikte, atlantizm tam bir zafer kazanabilirdi.
Başkan Bush Sr., gezegeni tek bir hükümetin otoritesi altında birleştirmek için jeopolitik bir planın varlığını açıkça ilan etmeyi gerekli kıldığını belirtti. Anlaşılır ve ilgili bir hareket: sonuçta, “birleşmiş Avrupa” nın mondialist fikirlerine kendi yapılandırmasını başlatan Mikhail Gorbachev de rehberlik etti.
Ancak eğer 1991’te, mondializm mimarları Avrupa’nın dönüşümünün son aşamasına taşındıysa, o zaman bu binanın ilk temel taşlarından biri, savaş sonrası Avrupa’nın kalıntılarına atılan ECSC’nin oluşturulmasıydı.
"Avrupa Birliği'nin bir tabut olduğunu unutun"
Almanya'nın bugünkü varlığını belirli bir tarihi “kazaya” borçlu olduğu söylenmelidir. Roosevelt Kabinesinin Ekonomi Bakanı'nın planına göre, II. Dünya Savaşı'nda yenilen Almanya Henry Morgentau, tamamen tarımsal bir ülkeye dönüşmek zorunda kaldı ve nüfusu üçte bir oranında beyaz köle haline geldi.
Roosevelt ve Churchill tarafından onaylanan bu planın, 1945 - 1947 yıllarında (ülkenin açlıktan tükenmesinin, 5 milyondan daha az insan tarafından azalmaması nedeniyle) oldukça aktif bir şekilde uygulandığı ve muhtemelen aynı hızda ve Dahası, eğer politik gerçeklik onu radikal bir şekilde yeniden değerlendirmediyse.
Birincisi, Stalin Morgentau’nun planına şiddetle karşı çıktı ve ikincisi Almanya iki düşman kamp arasında bölündü. Sonunda, Müttefikler tarafından işgal edilen kısmından, Batı'nın doğu sınırında Sovyet bloğuna karşı bir sanayi karakolu yapmaya karar verildi.
Ancak Almanya’nın radikal bir ameliyat geçirmeden daha erken kalkmasına izin verilmedi. Almanlar, I. Dünya Savaşı'ndan sonra, Fransız birliklerinin, “tazminat toplama” sağlama bahanesi altında, Alman kömürünün, demir ve çelik üretiminin dörtte üçünü üreten Alman sanayi kalbi Ruhr bölgesini nasıl işgal ettiğini iyi hatırlıyor.
Jean Monnet tarafından geliştirilen ve Robert Schumann (küresel finansal yapılarla sıkı sıkıya bağlı olan insanlar) tarafından seslendirilen EOUS projesinin özü, Fransa ve Almanya'nın kömür madenciliği, çelik üretimi, metalurjinin geliştirilmesi ve güçlerini devretme sözü verdiği dev bir ulusötesi güven şirketi yaratmaya başladı. vb
Almanya için, ECSC projesi böylece Ruhr'un nihai eki anlamına geliyordu. Ve Avrupa’nın her ikisinin de güçleri için, uluslarüstü bir şirket lehine ekonomik egemenliklerinden vazgeçerek, Hindistan’ı ve Britanya İmparatorluğu’nun (aslında İngiliz İmparatorluğu’nun doğu bölgelerini kolonileştiren efsanevi Doğu Hindistan Şirketi’nin doğasını ve ölçeğini hatırlatan bir yapı).
Yani, “gelecekteki savaşları önleme” iddiasıyla iddia edilen proje, Avrupa uluslarının ulus ötesi şirketlerin iradesine tabi kılınması anlamına geliyordu. Ve tabii ki, vatansever güçlerin keskin bir öfke neden oldu.
General de Gaulle öfkeli bir şekilde “demokratik köklerden yoksun ve tamamen sorumsuz” ulusüstü bir otorite oluşturma planlarını çağırdı ve doğrudan “Fransız ekonomisinin boğazındaki kartellerin boğulmasına” yol açtı.
Ancak, güçler eşit değildi. Savaş sonrası Avrupa'da, top aynı kurallar olarak ortak mondialist planların uygulanmasında rol alan komünistler ve liberaller tarafından yönetildi.
Avrupa’nın yeni sahiplerinin çabalarıyla, diğer Batı Avrupa ülkelerinin daha belirsiz hale geldiği Ortak Pazar’ın temeli olan ECSC kuruldu.
ECSC’deki tüm kilit kararlar Fransa ve Almanya’nın (daha doğrusu İngiltere ve ABD’nin arkasındaki) oylarıyla alındığından ve Ortak Pazar’ın tüm maliyesi, merkez bankası sisteminde (Avrupa'da ekili Marshall Planı) toplandığından, ikincisi Avrupa’daki fiili dolaşım anlamına geliyordu. Bir tür "Hint kolonisinin" semblance.
Aynı zamanda, işgal edilmiş, eli ve ayağını bağlayan, oyulmuş bir kalbi (Ruhr) ve kanlı kanı olan Almanya, sadece yeni Avrupa’nın ekonomik bağışçısı değil aynı zamanda onun yaşam sembolü de oldu.
Alman bankaları, okullar, basın ve siyasi yaşam üzerindeki tam kontrol, mağlup ülkenin insan potansiyelini tam olarak kullanmayı mümkün kılmıştır. “Beyaz köleler” sadece “özgür dünya” için makine, makine, ekipman yapmadılar, askerlerini Amerikan komutanlarının emri altında askerlerle doldurdular, aynı zamanda muazzam bir haraç ödemeye devam ettiler (Almanya, yalnızca Birinci Dünya Savaşı için tazminat ödemeleri için yılın Ekim 3'inde 2010'i bitirdi).
Finansal oligarşinin biriktirdiği muazzam servet, “Avrupa topluluğunun” ekonomik refahını Sovyet bloğuna üstünlük sağlamak için yeterli bir seviyede tutmayı mümkün kıldı.
Bütün bu yıllar boyunca, yeni mondialist yapılar yaratılmaya devam edildi ve “Avrupa'nın birleşmesi” için planlar tamamlandı; bu yıl, 1992 tarafından Almanya'nın birleşmesi ve Avrupa Birliği'nin kurulmasıyla yıl içinde sona erdi. Aynı zamanda, Maastricht Antlaşması'na (Avrupa Birliği Antlaşması) göre, Almanya'nın finansal sistemi tamamen Avrupa Merkez Bankası sistemi ile değiştirildi ve Almanya'nın ulusal para birimi kaldırıldı (ya da daha doğrusu devletten yabancılaşmış avroya itiraz edildi).
Tanınmış Amerikalı ekonomist ve solcu politikacı Lyndon LaRouche, Avrupa Birliği'nin on beş yıllık deneyiminde 2006'i değerlendirdi: “Avrupa Birliği'ni unut. Bu bir tabut ... Avrupa Birliği, kıta Avrupası ülkelerini yok etmek, tüm Avrupa uluslarını yok etmek için kuruldu ve bunu başardılar. Almanya'da işsizlik azalıyordu, tüm endüstriler kısıtlanıyordu ve şimdi işgalciler geldi - çoğunlukla Mitterrand ve Thatcher - ve Avrupa kıtasını tüm kıtaya dayattı ... Bu bir köle gemisi. İngilizler onu donattı, Avrupalıları oraya itti, ancak kendileri oturmadı. Görünümden ve iyi eğlenceler. Almanya ekonomik iyileşmenin motoru olabilir, ancak Avrupa Birliği, Avrupa Merkez Bankası ve euro olmadan bu zehirli haplar. Bu yüzden büyük bir işsizlikle oturuyorlar, üretimi ölüyorlar ve Almanya'nın kendi başlarına yapabilecekleri her şeyi kaybediyorlar.
"Oligarşinin pençesindeki Orta ve Batı Avrupa’nın tamamı"
Ancak “Avrupa'nın birleşmesi”, mondializmin son sözü değildir. Gözlerimizin önünde, son birkaç yılda, “uluslararası hukuk” kavramı aşındı ve yerini “insan hakları” kavramı ile değiştirdi, bu aslında dünyanın herhangi bir bölgesinde herhangi bir ülkeyi işgal etme hakkını işaret ediyordu.
Geleneksel Avrupa devletinin kalıntılarını isteğe bağlı bir dekorasyona dönüştüren mondializm ideologları “dünyanın birleşmesi” için kampanyalarını sürdürüyorlar. Devletin ve ulusal üslerin yok edilmesini, ailenin kurumunun ve bir insanın diğer temel üslerinin tür olarak aşınması izlemektedir. Öyle görünüyor ki, “tek bir dünya” inşa etmenin nihai planlarında (içinde komünist, liberal ve demokratik eğilimlerin birleşmesi) - parasal hiyerarşi dışında herhangi bir hiyerarşi ve insan kurumunun imhası gibi görünüyor.
Aynı Lyndon LaRouche'nin gözlemlediği gibi: “Orta ve Batı Avrupa’nın tamamı hükümetlerin üstünde duran bir oligarşinin pençesinde. Oradaki en yüksek otorite merkez bankalarıdır. Ve merkez bankaları özel merkez bankalarıdır ... hükümetleri kontrol ediyorlar. "
Mondializme karşı zor ve gelişen çok kutuplu dünya
Bu yüzden, durumu bir bütün olarak gözden geçirdikten sonra, şimdi Kiev olaylarına yeni bir göz atmaya hazırız. Rusya ve Almanya - Şimdi, neden daha çalkantılı bir akışta yayılan Ukrayna sorununun aslında sadece iki zor kıyıya sahip olduğunu anlıyoruz. Şimdi Ukrayna ile Ukrayna ve Almanya ile Almanya ile Almanya arasında yeni bir yakınlaşma doğmaya başladığında, şu anda patlak veren bir kazayı “belki de biraz bekledik” olarak adlandırmamız beklenmiyor. Bu tür kazaların jeopolitik gerçekliğinde olmaz.
Ukrayna sorunuyla ilgili Rus-Alman anlaşmalarının beklentilerinin karmaşıklığını zaten anlamış olduk. Ancak bu, prensipte umutsuz olduğu anlamına gelmez.
Bugünün Almanya'sında, aşağılanmış bir devletlik, yabancılaşmış bir ekonomi ve tahrip edilmiş bir tarihsel hafızaya rağmen, canlanma mikropları hala göze çarpmaktadır. Genç kuşaklar, işlemedikleri suçlardan neden sorumlu olmaları gerektiğini iyi anlayamıyorlar. Gerçek yaşayan suçlular ise özgürlüklerini, haklarını ve insanların servetlerini özgürce elden çıkarıyorlar.
Alman altının en son skandalları, üst Almanların kibirli bir şekilde ele alınması ve Amerikan bankalarının bodrumunda kaybolan sömürgeci söylemlerinin ustalarının saygısızlığı, “ABD'nin F…”, Amerikan bankalarının bodrum katlarında bile kaybolan şeylerin gerçek durumlarına gözlerini açtı. Alman halkı.
Almanları düşünmek, Rusya ile stratejik bir ittifakı siyasi ve ekonomik bağımlılıklarından kurtulma ve bir bütün olarak mondializm kimeralarından kurtulma fırsatı olarak görüyor.
Son olarak, uluslararası finans kapitalinin ve mondialist yapıların gücü bugün ne kadar büyük olursa olsun, sınırsız değildir.
De Gaulle, 1954’te, ulusal ekonomilerin ardından ulusal orduların birleştiği ve uluslarüstü yapılara yeniden atanacak olan Avrupa Savunma Topluluğunu (Avrupa Savunma Topluluğu) oluşturma planlarını nasıl başarısızlıkla başardığını hatırlamaya değer. Doğal olarak, eğer bu proje gerçekleştirildiyse, Avrupa'daki mondialist diktatörlük bugünden çok daha zor olacaktır.
1963 ayrıca, dünyayı nükleer savaşın eşiğine getiren Karayip krizinden kısa bir süre sonra Konrad Adenauer ve de Gaulle’in, ulusların ulusal egemenliğine dayanan Avrupa’yı birleştirmeye yönelik ilk adım olarak bir işbirliği anlaşması imzalayarak, gerçek bir anti-diadialist demarche yaptığını hatırlıyor.
Ve bu ayaklanma yenilgiye uğradıysa da (Adenauer iktidardan çıkarıldı, De Gaulle'a birkaç suikast düzenledi ve birkaç yıl sonra Fransa, keskin bir solaklık sağlayan sözde gençlik devrimi tarafından içeriden havaya uçurulmuştu), Avrupalıların bundan tamamen farklı duygularını gösteriyordu. bugün mondialist propagandayı dayattı.
Bugün bu ruh hali sadece canlı değil, büyüyor. Görünüşe göre Avrupa'daki Rus politikası bu düşüncelerin tam desteğine dayanmalıdır.
“Avrupa'yı inşa etmek, yani birleştirmek için elbette gerekli olan bir şey var. Bu bir gerçektir, fakat neden büyük bir medeniyet, sebep ve refah kaynağını küllerine boğması için zorunludur? .. Hangi temelde inşa edilebilir? Gerçekte, yalnızca her biri kendi ruhuna, kendi tarihine, kendi diline sahip, ancak elbette doğal olarak farklı olan devletler, ancak yalnızca yasaları belirleme ve karar alma hakkına sahip doğal hakları vardır. Ve insanların bir şeyle hemfikir olabileceğini varsaymak ... devletlerin tepesinde bir kimeradır, ”- De Gaulle'un bu sözleri (ve hiçbir şekilde ECSC'nin doğu analogunun yaratılmaması değil) açıkça Rusya’nın“ Avrupa programı ”na alternatif olmalıdır.
Rusya, mondializmden farklı, özgür, karmaşık ve gelişen çok kutuplu bir dünyanın projesi olan gözlerimizin önünde ortaya çıkan yeni güç merkezleriyle (Çin, Hindistan, Arap dünyası) kendine has bir özelliğe sahip.
Ve yeni bir Avrupa projesi - bir insanın korunacağı ve belli bir cinsiyet ve kimliği olmayan bir varlık olmadığı geleneksel Hıristiyan değerlerinin Avrupa; Finansal aristokrasinin kontrolünde, halkları nezaket ve hatıra olmadan “sessiz bir sürüye” dönüşmeyecek olan Avrupa; Tüm kararların bir avuç dolusu bankacı bankacı tarafından değil, ulusal çıkarlarını savunan ülkelerin gerçek hükümetleri tarafından verileceği bir Avrupa bunun bir parçası olmalıdır.
Bu çok zor, ancak Avrupa’ya giden tek yolumuz.
Ukrayna sorunlarından çıkmanın bir gün meselesi olmadığı, uzun ve zor bir süreç olduğu çok açık. Ancak, bu yol boyunca en az bir adım atarsanız, kaostan çıkacak ilk adım olacaktır.
Sadece kendi güçlü “Avrupa projesi” ile donanmış Rusya'nın, Ukrayna halkının sempatilerini iade etmek ve kaos enerjisini yaratma enerjisine dönüştürmek için her fırsatı bulduğuna inanmanız ve bilmeniz gerekir; ve bir zamanlar “Rus şehirlerinin anası” olan Kiev'de, bankacıların diktatörlüğü altındaki Atlantik kolonisinin sefil bir eklentisi olmak değil, yeni bir özgür Avrupa inşa etmenin temel taşı haline gelmek.