Kaliforniya’da Pazar akşamı erken saatlerde, Joshua Svensson ailesiyle Mammoth’tan eve giderken telefonunda bir uygulama çalmaya başladı: 7,8 büyüklüğünde bir deprem Türkiye’nin güneyini ve Suriye’nin kuzeyini sarstı, on binlerce evi yerle bir etti ve binlerce insanı öldürdü. içindeki insanlardan.
“İşte o anda midenizde bir burukluk oluyor ve bu sizi korkutuyor” dedi. “Çünkü sosyal medyada bir şeyler gördüğünüzde, muhtemelen birkaç gün içinde orada olacağım” diye düşünüyorsunuz.
Haklıydı.
Los Angeles İlçe Bayındırlık İşleri Departmanında inşaat mühendisi olan 43 yaşındaki Svensson, ilçe İtfaiyesinin Kentsel Arama ve Kurtarma ekibinde yapı uzmanı olarak çalışıyor.
Çarşamba sabahı, USAID olarak bilinen ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı’nın himayesi altındaki LA ekibi, depremin merkez üssünün yaklaşık 60 mil kuzeydoğusundaki en ağır darbeyi almış Türkiye’nin Adıyaman kentine ulaştı.
Mürettebat, konuşlandırıldıklarından bu yana günde bir düzine arama gerçekleştirdi ve güçlü yaşam belirtileri tespit ettikleri binalarda saatlerce süren tünel açma çalışmaları gerçekleştirdi. Kurtarma girişimlerinde yerel personele danışmışlar, bir vakada kurtarma için yardım sağlamışlardır. Ayrıca, yerleşime uygun olup olmadıklarını belirlemek için yaklaşık 2.000 binayı incelediler.
Ama önce buraya gelmeleri gerekiyordu.
Geçen Pazar saat 21.00’de, kimlerin acil görevlendirme için uygun olduğunu görmek için bir çağrı yapıldı; Pazartesi günü güneş doğduğunda, Svensson ve diğer 76 kişi – itfaiyeciler, inşaat mühendisleri, acil durum yönetimi planlamacıları, sağlık görevlileri, doktorlar, teknik uzmanlar ve altı K9 köpeği – Pacoima’daki Kentsel Arama ve Kurtarma merkezinde toplandı.
Gece yarısından hemen önce, 68 ülkeden 8.619 işçinin dahil olduğu 141.000 kişilik geniş bir arama-kurtarma çalışmasının bir parçası olarak – 65.000 pound ekipmanla birlikte – Türkiye’ye uçuyorlardı. 28.000 işaretini geçti ve potansiyel olarak binlerce kişi daha hesaba katılmadı.
Yerel gönüllüler, tıp uzmanları, kurtarma personeli ve madencilerden oluşan kitlelerle birlikte bu tür ekipler, hayatta kalanları bulmak ve kurtarmak veya ölüleri yürütmek için 24 saat vardiyalı olarak çalışarak Türkiye’nin harap olmuş güney illerindeki sokaklarda her yerde hazır ve nazır bir varlık haline geldi.
“Bu işi yapmak için çok uzun süre eğitim aldığınız ve ardından size bu işi yapma fırsatı verilen şeylerden biri. Ekibin görev gücü lideri, otuz yılı aşkın bir süredir itfaiyeci olan 52 yaşındaki Bryan Wells, “Bu neredeyse tüm çabalarınızın bir sonucu” dedi. “Sonra betona derinden gömülmüş insanlar elde edersiniz. Ve bu, becerilerimizi kullanma meselesidir.”
İster tıp uzmanı, ister tehlikeli madde uzmanı, ister kurtarma uzmanı olun, becerileri Adıyaman’da sınanıyor.
Buradaki binalar, kentsel yıkımın bir smorgasbord’u. Çok katlı apartman blokları, yassı beton yığınlarına sıkıştırıldı; diğerleri düzensiz kaya döküntüleri ve sıkıntılı inşaat demiri yığınları haline getirildi. Yine de diğerleri, yapının geri kalanı her an devrilmeye eğilimli görünürken alt katları toz haline getirilmiş olarak tehlikeli bir şekilde eğik duruyor.
Tüm kurtarıcıları, herhangi bir hatanın sadece içeride yaşayan herkes için değil, çevredekiler için de felaket anlamına gelebileceği, dengesiz yapılara girerken Jenga’nın gerçek boyutlu, ölümcül bir oyununa katılmaya zorlayın.
Amerika Birleşik Devletleri’nde sadece iki ekip, USAID programı kapsamında uluslararası afet yardımı müdahale ekipleri olarak görevlere hak kazanıyor ve her ikisi de Türkiye’de bir araya geldi: LA County’den ve Fairfax, Va.
Cuma günü LA ekibinden bir ekip, korkunç hasarı değerlendirmek için Adıyaman’ın mahallelerinde manevra yaptı. Kurtarmalardan daha az dramatik, evet ama daha az önemli değil: Binlerce sakin sokakta çadırlarda kalıyor, dondurucu soğuklarla mücadele ediyor, ancak ayakta kalan binaların içine geri dönme riskinden korkuyor.
Svensson, “Bu büyük bir psikolojik zorluk,” dedi. “Ağır bir sorumluluk ama bu evlere gidip ‘Ben burada yatarım’ diyeceğiz. İnsanlara iç huzurunu sunmak büyük bir mesele.”
Yerel makamlarla birlikte çalışan ekip, yapıların ne kadar yaşanabilir olduğunu belirlemek için şehir bloklarının yönetilebilir parçalara bölünmesine yardımcı oldu. Bu bilgiler, merkezi bir veritabanına bağlı akıllı telefon uygulamaları kullanılarak geri filtrelenir.
Ekibin teknik bilgi uzmanı ve kendini veri meraklısı olarak tanımlayan Brad Weisshaupt, Türkiye’deki diğer kurtarma personelinin de veri tabanına girdiğini söyledi.
“Aslında bu, ortak bir çalışma resmi yaratıyor” dedi. “Bu, arama kurtarma açısından tüm ülkede olup biten her şeyin bir anlık görüntüsü.”
Los Angeles ekibi şehrin etrafında ilerlerken, mürettebatın birinin hayatta kaldığından şüphelendiği enkaz alanlarından aramalar aldı.
Öğleden sonra böyle bir istek geldi.
İri yarı, 48 yaşındaki itfaiyeci ve gözlükleri onu Rod Steiger gibi gösteren arama ekibi yöneticisi Jason Vasquez (“Daha çok Kim Jong Un’a benziyor,” meslektaşları şaka yaptı), ekibi bir apartman binası olan ama şimdi yassı zeminler ve döküntülerden oluşan kaotik bir ağız.
İnsan kalıntılarının kokusu keskindi, ancak işçiler açıklıklardan birinden bir şey duyduklarına inanıyorlardı.
Vasquez’e köpek uzmanı Sean Quigley ve siyah bir Labrador olan Gino eşlik etti. Arkalarında Matt Arledge vardı. Bir yapı uzmanı olan Carlos Slythe, tehlikede olmadıklarından emin olmak için yakından takip ederken, sahada yaşam belirtileri olup olmadığını inceleyeceklerdi.
Quigley, Gino’yu tasmasından kurtardı ve ona yapının tepesinde yürümesini emretti. Köpek önce bir açıklığa, sonra diğerine, çöken zeminler nedeniyle sırtı kırılmış bir insan vücudunun kalıntılarının görülebildiği bir yere koştu. Görev kadavra kurtarma değil kurtarmaydı ve Gino hayatta olan kimseyi tespit edemedi, bu yüzden Quigley onu görevden aldı.
Arledge sıradaydı. Yapının durumundan açıkça endişelenen Vasquez, “30 saniyeniz var” dedi.
Arledge, ucunda sağlam, aşırı duyarlı bir mikrofon bulunan uzun bir kabloyu çözdü ve bir çift kulaklık taktı.
“Bunu sen yaptıysan,” dedi, parmağını yakındaki bir kayaya hafifçe vurarak, “duyabilirim.”
Açıklığa doğru ilerledi, mikrofonu içeri soktu ve kulaklıkları taktı. Slythe sürekli nöbet tutuyordu. Birkaç denemeden sonra Arledge başını salladı. Hiç bir şey.
Vasquez, şantiyedeki ustabaşına çalışmaları için teşekkür etti ve ona hiçbir yaşam belirtisi tespit etmediklerini, ancak ekibin dikkatli bir şekilde çalışması gerektiğini söyledi.
Bilal adında genç bir seyirci bir şey duyup duymadıklarını sormak için yanlarına geldi. Yorgun, stresli bir yüze sahip yaşlı bir adamı işaret etti.
“Amcam. İki çocuğu içerideydi,” dedi duraksayan bir İngilizce ile. Hiçbir şey duymadıkları söylendiğinde bir an gözleri nemlendi, sonra gözlerini kırpıştırdı, ekibe teşekkür etti ve amcasıyla birlikte sahaya döndü.
Vasquez, “Bu noktada çoğu hayalet hikayesi” dedi. “Genellikle insanlar sadece kapanmak ister.
“Ben de aynısını yapardım,” diye ekledi.
Karanlık çöktüğünde ekipler en az 1.500 binayı inceledi ve üsse geri döndü.
Ancak sadece birkaç saat sonra, içinde potansiyel olarak düzinelerce insanın bulunduğu altı katlı bir binaya telefon geldi.
Bir şey duyduklarını zanneden bir grup madenci, 33 yaşındaki Özlem Yılmaz ile 11 yaşındaki iki kızı Zeynep ve 6 yaşındaki Zeliha’yı iki kat arasına sıkıştırmış halde buldu. Zeynep ölmüştü ama Yılmaz ve Zeliha karşılık veriyordu; Türk personel başı çekiyordu ancak Amerikan ekiplerinden teknik ve tıbbi destek istedi.
Ekipler, 29 derecelik havada saatlerce çalıştı ve geçidi kütüklerle desteklerken enkazı dikkatlice kaldırdı. Bir noktada, Türk madenciler yapıyı daha da desteklemek için kullanabilecekleri krikolar istediler.
Ardından, Virginia’dan bir ekiple birlikte bir sağlık görevlisi olan Dr. Brad Haywood, Yılmaz’ı stabilize etmeye yardımcı olmak için bir elektrolit solüsyonu verdi. Kısa sürede kurtarılan kadın ambulansa götürüldü. Beş gündür içeride olduğu söylendiğinde ağlamaya başladı.
Geriye kardeşinin cansız bedeni tarafından engellenen Zeliha kaldı. Düzinelerce seyirci sanki bir amfitiyatrodaymış gibi açıklığın etrafında dizilmiş otururken bir saat geçti.
Sonunda, Cumartesi günü erken saatlerde, bir madenci kızla birlikte bir sedyede ortaya çıktı, siyah saçları tozdan yol yol olmuş, gözleri projektör ışıklarında yanıp sönüyordu. Kalabalık topluca nefes veriyor gibiydi, ardından sağlık görevlileri onu bir ambulansa taşırken onları takip etti.
Ambulans uzaklaştığında, çeşitli ekipler arasında beşlik çaktı ve gülümsedi. Baş Türk sağlık görevlisi Doğan Can, Haywood ile el sıkıştı.
Ekipler güçlükle bölgeden uzaklaştı ve bir gıda kamyonu geldi ve arkasında oyalanan ve hala bir şehirde kısa bir neşe anının ardından hâlâ tadını çıkaran kalabalığa dumanı tüten sıcak mercimek çorbası ve ekmek dağıttı.
Kaynak : https://www.latimes.com/world-nation/story/2023-02-12/los-angeles-county-fire-search-and-rescue-team-combs-through-the-wreckage-in-the-turkey-earthquake-zone