Rus Siyaseti Üzerine Zbignev Brzezinski (“Amerikan İlgi”, ABD)
Zbigniew Brzezinski, 16 Haziran'ında düzenlenen ve “Söz konusu Karşılıklı Güvenlik?” Başlığı altında düzenlenen Wilson Merkezinde düzenlenen bir konferansta konuştu. Rusya, Batı ve Avrupa Güvenlik Mimarisi ”(Beklemede Karşılıklı Güvenlik - Rusya, Batı ve Avrupa Güvenlik Mimarisi). Aşağıda konuşmasının bir kopyası.
Rusya ile Batı arasındaki ilişkiler ışığında, Ukrayna krizinin Avrupa güvenliği mimarisi için olası sonuçlarını ortaya çıkarmaya çalışayım. Şimdi Ukrayna'da görüyoruz, benim görüşüme göre, sadece bir kavga değil, daha ciddi bir sorunun belirtisi - yani, altı ya da yedi yıldır devam eden Rus yarı-mistik şovenizmin kademeli ve istikrarlı yükselişi. Putin bu konuda önemli bir rol oynadı ve bu yeni konseptin içeriği Rusya'nın genel olarak dünyayla ve özellikle de Batı ile olan ilişkileriyle tamamen belirlendi.
Son zamanlarda, üyelerine son derece saygı duyulan ve seçkin alimleri olan bir Moskova kuruluşu olan Rus Uluslararası İlişkiler Konseyi - muhalifler değil, şimdi Moskova'da da var olan bağımsız düşünürler değil - DEA ile işbirliği içinde-haber»Ve Dış ve Savunma Politikaları Konseyi, Rus ulusal kimliğinin ve yeni dış politika doktrininin dönüşümüne ilişkin ortak bir makale yayınladı. Rusya’nın dünya ile ilişkilerini tanımlamak için tamamen yeni bir kavramsal çerçeve oluşturma sürecini - Rusya’nın Sovyetler Birliği’nin çöküşünden ve Rus imparatorluğunun kısmen parçalanmasından sonra ihtiyaç duyduğunu düşündüğü ilişkilerin bir kısmını ayrıntılı olarak ele alıyor.
Bu oldukça uzun bir makale, ancak kesinlikle uluslararası ilişkilerle ilgilenenler için okumalısınız. Özellikle, bu yeni dünya görüşünün bir parçası olan birkaç anahtar kavramla ilgileniyor. Putin ve Putin'i çevreleyen Rusların kendisini ihtiyacı ile belirleyen dünya görüşü, Rusya'nın doğası ve dünyadaki konumunun ve dünya ile ve özellikle de Batı ile ilişkilerinin daha kapsamlı bir şekilde yorumlanması gereği ile hissediliyor. Bu bağlamda Ukrayna sorusu özel bir önem kazanıyor.
Bu rapor dört temel kavramla ilgilidir: birincisi, “bölünmüş insanlar” kavramı, ikincisi “yurtdışındaki vatandaşları koruma” teması, üçüncüsü, “Rus dünyası” teması, dördüncü olarak, tanıma ve korumanın önemi , "Büyük Rus Medeniyeti" nin kabulü ve tanıtılması. Bundan bahsettim çünkü Kırım ve Ukrayna'daki krizi ani bir öfke patlamasının ürünü olarak değerlendirmenin bir hata olacağına inanıyorum. Bir anlamda, onlar böyle düşünülebilir, ancak yaklaşık 10 yıllarında, sadece yeni döndüklerini krank etmek, Rusya açısından çok daha akıllıca olacaktır. O zamana kadar ekonomik açıdan daha da güçlenecekti.
Ancak her şey çoktan gerçekleşti ve bu kavramlar bu konuda önemli bir rol oynadı. Bölünmüş bir halk kavramı, Rusya'nın egemenliğinin nerede olursa olsun bütün Rus insanlarına uyguladığı şovenist ifadelerin başlangıç noktasıdır. Ve aşina olanlar tarih Avrupa II. Dünya Savaşı başlamadan önce, bu ifadeler kaçınılmaz olarak korkutucu derecede tanıdık gelecektir. Tabii ki, bu kavram bizi yurtdışında yaşayan vatandaşları koruma fikrine yönlendirir. Ve bu, bölgelerinde etnik Rusların yaşadığı ve hangi sınırın Rusya'yı sınırladığı devletler için özel bir öneme sahiptir. Bölünmüş bir halk kavramı ve yurtdışındaki vatandaşların korunması bizi Rus dünyası fikrine götürüyor. Bununla, ikamet ettikleri yer ne olursa olsun, tüm Rus halkının organik, bütünleyici birliği kastedilmektedir. Ve bu ikametgahlar etnik Ruslar yeniden bir araya getirilerek değiştirilebilir. Baltık ülkelerini düşünün.
Daha az önemli olan, Rusya'nın Batı medeniyetinin bir parçası olmadığı inancıdır. Aynı zamanda Çin'in bir parçası değil. Müslüman dünyasının bir parçası değil. Rusya'nın kendisinin büyük bir medeniyet olduğuna inanılıyor. "Dünya medeniyeti" kavramı, bazıları toplumumuzda hala bilinmeyen, örneğin dinin daha karmaşık bir sosyal yapının parçası olduğu Batı'dakinden daha güçlü olan belirli bir dini öğretiye yönelik güçlü bir bağlılık gibi bazı prensipleri içerir. . Sonuç olarak, büyük Rus medeniyetinin yalnızca dini değil, aynı zamanda kişilerarası ilişkilerle ilgili değerleri de (örneğin, şu anda dünyada olan cinsiyetler ve cinsiyetler arasındaki ilişkilerde yapılan kınama gibi) bazı temel değerleri koruduğu yönündedir. Sonuç olarak, Rusya, Hristiyanlığı her zaman karakterize eden temel inançların korunmasını korur, ancak Ruslar açısından bugün Hristiyanlık temel ilkelerine ihanet etmektedir. Bu nedenle, Rusya'nın dünya gücü olduğu iddiasını haklı kılan hırslı bir dünya görüşü olan tam teşekküllü bir dünya görüşü ile uğraşıyoruz. Ve Batı ile olan uluslararası diyalogdaki hiçbir şey, Putin’e, Rusya’ya güçlü bir bölgesel güç denen Başkan Obama’nın sözleri kadar dokunmadı. Daha fazla saldırgan özellik veremedi.
Putin'in dünya görüşünün doktrinel temelini anlamak Ukrayna meselesini değerlendirmek için önemli bir başlangıç noktasıdır. Ukrayna krizi dediğim gibi ani bir kavga sonucu değil, daha ciddi bir sorunun belirtisidir: daha geniş bir felsefi kavram içinde toplanan politikanın ortaya çıkışı. Öyleyse ne beklemeliyiz? Ukrayna sadece bir sorunun belirtisi ise, o zaman bu sorunu çözmek çok zor olacaktır. Bence çözmek biraz zaman alacak. Ancak Batı’nın orada kendi çıkarları olduğu için bu sorunun çözümü tek taraflı olmamalı. Ve bu çıkarlar makul bir politika biçimini almalıdır. Ukrayna sorunu lokalize ise, zaman içinde muhtemelen aciliyetini kaybedecek. Özellikle şu an başına yükselen, ancak hala oldukça zayıf olan Rus, giderek kozmopolit bir orta sınıf, Putin’de kendini savunmasız ve hayal kırıklığına uğramaktan ve belki de daha önemli bir siyasi rol üstlenmekten bıkmış, siyasi olarak önem kazanacak, Putin emekli olduğunda. Ama bu ne zaman olacak? Bunu tahmin etmek imkansız. Belki yakında. Belki de değil. Ancak, aynı zamanda Ukrayna'nın bir başarı belirtisi mi olacağına ya da Putin'in dünya görüşünün çöküşüne mi dönüşeceğine de bağlı. Kısacası, bahisler yüksek.
Bu oranlarla, diğer şeylerin yanı sıra, Kırım'da güç kullanımının ve Ukrayna'nın belirli bölgelerindeki durumu istikrarsızlaştırma girişimlerinin devam etmesinin, II. Dünya Savaşı'ndan sonra ve özellikle kabul edilemezlik fikrine yönelik uluslararası anlaşmalara karşı ciddi bir tehdit olduğu sorusunu kastediyorum. bölgesel uyuşmazlıkların çözümünde kuvvetler. Bu fikir, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra oluşan Avrupa düzeninin temel ilkesi haline geldi. Ve Rusya bunun bir parçasıydı - kısmen imzaladığı anlaşmalar sayesinde. Ama şimdi onlara meydan okuyor. Ve bu ciddi bir tehdittir, gerçek bir tehdittir - en azından psikolojik anlamda, ancak potansiyel olarak, özellikle de Kırım'daki olayları da göz önünde bulundurarak. Bu, Baltık ülkeleri, Gürcistan, Moldova için bir tehdittir. Aynı zamanda bir tehdit oluşturuyor - çok belirgin değil, fakat belki daha da tehlikeli - Belarus için dış korumaya sahip olmadığı için. Bahsettiğim diğer devletler, değişen derecelerde de olsa var.
Yukarıdakilere göre Ukrayna sorununun, Batı’nın üç düzeyde mücadele etmesi gereken bir tehdit olduğu ortaya çıkıyor. Rus liderliğinin karşı karşıya olduğu gücü kullanma eğilimine kararlı bir şekilde direnmeliyiz. Basitçe söylemek gerekirse, güç kullanımını engellemeliyiz.
İkincisi, Rusya'nın Ukrayna'nın doğu bölgelerindeki durumu istikrarsızlaştırmaya yönelik kasıtlı girişimlerinden vazgeçmesi gerekiyor. Bu hedeflerin ne kadar iddialı olduğunu söylemek çok zor, ancak Rusların egemen olduğu Ukrayna'da güç kullanımının çok karmaşık olduğu ortaya çıkması tesadüf değil. Silahlı çatışmalara katılanların iyi silahlandığı ortaya çıktı, uçaksavarları etkili oldu silâh ve hatta tanklar. Hükümetine düşman olan ve bu ülkeye bağlılık hissetmeyen Ukrayna'nın en derin hayal kırıklığına uğramış vatandaşları bile, bu tür silahları evlerinin bodrumlarında ve tavanlarında tutmayacaklar. Bu silah onlara sağlandı, böylece güçlü askeri oluşumlara dayanabilecek birimler oluşturdular. Bu, eyaletler arası saldırganlığın bir şeklidir. Bu başka türlü çağrılamaz. ABD'deki uyuşturucu çetelerinin, yurt dışından, güney komşumuzdan, bu büyüklükteki bir çatışmayı sürekli olarak ateşlemeye başladığında silahlar almaya başladığını nasıl hissedersiniz? Bu ciddi bir tehdit. Ve bu bizim ikinci görevimiz.
Üçüncü görevimiz, nihai uzlaşma formülünü Rusların açık ve büyük ölçekli güç kullanımını yasaklayan ve durumu istikrarsızlaştırmaya çalışan Ruslarla tartışmak ve ısrar etmek. Buna karşılık, bunun anlamı şudur - ve bu konudaki düşüncelerimi ifade etmekte çok açık olacağım. Direnirse Ukrayna'nın desteklenmesi gerekiyor. Ukrayna direnmezse, ülke içindeki kargaşanın devam etmesi ve hükümetin etkili bir ulusal savunma sistemi kurmakta başarısız olması durumunda, Ukrayna sorununun tek taraflı olarak çözülmesi gerekecektir, ancak bu durum savunmasız devletler üzerinde dengesizleştirici bir etkiye neden olabilecek sonuçlar doğurabilir ve Bir bütün olarak Doğu ve Batı arasındaki ilişki üzerine. Ve Rusya içindeki şovenizmin güçleri daha belirleyici olacak. Aslında bu güçler, modern Rus toplumunun en olumsuz yönlerini temsil ediyor: milliyetçilik için bir tür susuzluk, kendini gerçekleştirme, iktidarın kullanılmasından memnuniyet. Ancak, bu özellikler uzun vadede kabul edilebilir bir alternatif haline gelebilecek olan yeni orta sınıf için tipik değildir.
Ukrayna, direnme çabalarında desteklenmesi gerekiyorsa, Ukraynalılar Batı'nın onlara yardım etmeye hazır olduğunu bilmelidir. Ve bu hazırlığı gizlemek için hiçbir sebep yok. Bunu beyan etmek, Ukraynalıları ve onları tehdit edenleri bilgilendirmek, Ukrayna direnirse silah alacağını çok daha faydalıdır. Ve bu silahı işgal eylemi gerçekleştirilmeden önce bile sağlayacağız. Çünkü bu silahın yokluğunda istila ve geri kalanın önüne geçme eğilimi ile mücadele etmek son derece zor olacak. Ama aynı zamanda hangi silahı sağladığımızla da önemli. Benim bakış açıma göre bu, özellikle büyük şehirlerin koşullarında direniş savaşında etkili bir silah olmalı. Ukraynalıları açık alanda Rus ordusuyla yüzleşebilecekleri şekilde silahlandırmaya çalışmanın bir anlamı yoktur: Rus ordusu kırma kuvveti kullanmaya hazır binlerce tank ve komutandır. İkinci Dünya Savaşı sırasındaki şehirlerin koşullarında direniş bölümlerinden ve üç aydır başlarında şiddetli kavgaların yapıldığı Çeçenya savaşından aldığımız derslere dönmeliyiz. Sonuç olarak, izinsiz giriş girişimlerinin siyasi anlamda başarılı olabilmesi için en büyük şehirleri yakalamak gerekir. Harkov ya da Kiev gibi büyük şehirlere direnmeye ve şehir koşullarında savaşmaya engel olunmayacaksa, çatışma uzayacak ve çok büyük maliyetler doğuracak. Ve asıl mesele, bu anlamda bu krizin başlamasının büyük önem taşıdığıdır - Rusya henüz böyle bir adım atmaya hazır değildir. Böyle bir hareket ciddi insan kayıplarına ve çok büyük finansal maliyetlere neden olacaktır. Çok zaman harcaması gerekiyor ve uluslararası toplumun baskısını artıracak.
Ukraynalıların, direnmeye hazır olduklarında, ifadeleri ve eylemlerini değerlendirerek (çok etkili olmasalar da), onlara tanksavar silahları, el silahları, tanksavar silahları, el roketleri - yani bir silah sağlayacaklarını anlamaları gerektiğine inanıyorum. şehir koşullarında kullanılabilir. Bu, Ukraynalıları Rusya'ya saldırmakla silahlandırmakla ilgili değil. Sadece savunma silahlarına sahip olan Rusya gibi bir ülkeye saldırmak mümkün değil. Ancak bir savunma silahınız varsa ve ona erişiminiz varsa, buna sahip olduğunuzu biliyorsanız, direnci kabul etmeniz daha olasıdır. Böylece, caydırıcılık yapmaya başlayarak, Ukrayna ve Rusya arasındaki sınırdaki bireylerin sponsor olduğu şiddeti sona erdirmek için daha verimli operasyonlara izin veriyor. Bu, benim görüşüme göre, herhangi bir durumda riski azaltmaya yardımcı olacak ve bu krizi bir silahla çözme eğiliminden kaçınacaktır. Rus tarafında, hızlı ve kararlı olduğu ortaya çıkan ve herhangi bir direnmeyle karşılaşmayan Kırım'daki operasyonun başarısı hakkında öfori göz önüne alındığında, bu başarının tekrarlanması cazibesi, büyük ölçekli zafer kazanmaya çalışan bir lider için çok ciddi olabilir.
Aynı zamanda olası uzlaşma çözümlerinin aranmasında da yer almalıyız. Özellikle Ruslar ve Bay Putin’in Ukrayna’nın istikrarsızlaştırılmasının ve şiddetli ele geçirilmesinin ciddi bir tehdit olduğu ve ulaşılamaz olduğu ortaya çıktığı açıksa. Bu nedenle, kapsama diyaloga katılma girişimleriyle birlikte yapılmalıdır. Muhtemel bir uzlaşma için formül nedir? Bunun oldukça basit olduğunu düşünüyorum: Ukrayna, Ukraynalıların ezici çoğunluğu tarafından kamuoyu tarafından desteklenen ve Avrupa Birliği üyeliğine yönelik hareketi sürdürmeli. Ancak bu uzun bir süreçtir. Örneğin, Türkler, 60 yıldır Avrupa Birliği'ne girmeyi bekliyorlar. Başka bir deyişle, zaman alır. Bu nedenle, Rusya için tehlike yakın olarak adlandırılamaz ve olumsuz sonuçlar çok yıkıcı değildir.
Aynı zamanda Rusya'yı Ukrayna'nın NATO üyesi olmayacağına ikna etmeliyiz. Bunun bir dizi siyasi nedenden dolayı önemli olduğuna inanıyorum. Haritaya bakarsanız, Rusya için bunun psikolojik ve stratejik bir bakış açısından çok önemli olduğunu anlayacaksınız. Bu nedenle Ukrayna NATO üyesi olmamalıdır. Fakat aynı nedenden ötürü Rusya, Ukrayna'nın Cumhurbaşkanı Putin'in Rusya'nın dünyadaki özel yeri fikrini desteklemeye çalıştığı efsanevi Avrasya Birliği'ne üye olamayacağını anlamalı. Ukrayna, Avrasya Birliği'ne üye olmayacak, ancak özellikle aralarındaki bazı döviz ve ticaret biçimlerinin karşılıklı olarak faydalı olduğu göz önünde bulundurularak, Rusya ile ayrı bir ticaret anlaşması yapabilir. Örneğin, Ukrayna'nın Rusya'ya sağladığı tarım ürünleri. Rusya'nın ihtiyacı olan sanayi ürünleri de Ukrayna'da üretiliyor. Pek çok insan, en yeni Rus füzelerinin, Rus sivillerinin uçak motorlarının çoğunun havacılık ve ABD'de kullanılan füzelerin bir kısmı bile Ukrayna'da üretiliyor. Bu karlı ve başarılı bir sanayi kuruluşudur. Ve Rusya ile Ukrayna arasında ayrı bir anlaşma yapılarak desteklenmelidir.
Bunun zaman içinde gerçekten çekici olabileceğine inanıyorum. Ve bu husus, sır yerine açık olarak ifade edilmeli, Rusları, herhangi bir güç kullanımının Rusya'nın kendisi için olumsuz ve uzun vadeli sonuçları olacağına, güvenliğini tehdit etmeyeceği, ancak Ukrayna'nın bağımsızlığı yoluyla otoritesini savunma maliyetinde bir artışa neden olacağı konusunda ikna etmeye teşebbüs etme girişimleri yapılmalıdır. Benim bakış açıma göre, bu bağlamda NATO, nüfusunun% 25'ini oluşturan, Rusya'yı sınırlayan ve birçok Rus topluluğunun yaşadığı NATO üyelerinin güvenliğini korumak konusunda daha kararlı davranmalıdır. Özellikle Letonya ve Estonya'yı kastediyorum. Amerika orada askeri varlığını onayladı. Almanya, Fransa ve Birleşik Krallık gibi önde gelen Avrupa devletlerinin de orada birliklerini görevlendirmeleri daha iyi olacağına inanıyorum. Bu düzenli olarak sadece Amerika değildi. Bu NATO üyelerinin bir arada tutulduğunu kanıtlayacak. Uluslararası politikada sembolizm kararlılıkla aynı anlama gelir ve çoğu zaman daha radikal önlemleri önleyebilir.
NATO'nun son birkaç on yıldaki 28 üyelerine yoğun biçimde genişlemesinin mevcut etkileri göz önüne alındığında, bu ittifakın yapısını yeniden değerlendirmek, güncel olaylar ışığında doğru olacaktır. Özellikle, tüzüğünün en önemli 5 Maddesinde yer alan tarihsel paradokstan söz ediyorum. Madde 5, tüm bloğa veya bireysel üyelerine yönelik saldırganlığa askeri müdahale müdahalesi prosedürünü anlatıyor. Kuşkusuz, 5'inci Maddesinde, çatışmalara katılımla ilgili kararların oybirliği ile alınması gerektiği bir hat olduğunu hatırlayacaksınız. Başka bir deyişle, bu herhangi bir ülkenin veto hakkına sahip olduğu anlamına gelir. Bu şartın NATO tüzüğüne dahil edilmesinde ısrar eden ABD idi. ABD hükümeti, ABD Kongresi’ndeki izolasyonistlerin desteğini almak için ısrar etti. Bu tür bir ittifakın, Amerika'nın yabancı devletlerin topraklarındaki çatışmalara katılmayı reddetme geleneğini ihlal edeceğinden korkuyorlardı. Ne yazık ki, bugün, NATO’nun 28’ten oluştuğu gerçeği göz önüne alındığında, güvenlik koşullarını yerine getirme konusunda farklı derecelerde olan devletlerin durumları tersine çevrildi. NATO’nun yeni üyeleri, belirli durumlarda 5 Maddesine atıf yapmaya başlar. Bir devletin vetosu, NATO’nun askeri güç kullanmayacağını garanti etmiyor, çünkü bunun uzun süren tartışmalar, güçlü öfke ve karşılıklı tehditlerden sonra gerçekleşmesi durumunda, bu devletin ittifaktan hem fikir vermek, hem de katılmak zorunda olacağına inanıyorum.
Muhtemel bir seçenek, NATO tüzüğü tarafından öngörülen yükümlülükleri sistematik olarak yerine getirmeyen ülkelerin veto yetkisine sahip olmama koşulunu kabul etmektir. Bu ittifakın bazı üyeleri yükümlülüklerini hiç yerine getirmiyor, bu yüzden NATO üyelikleri aslında biletsiz bir bilet. Neden yükümlülüklerini yerine getirmeyen bir ittifak üyesi diğer NATO üyelerinin toplu savunma kullanmasını engelleme hakkına sahip olmalı? Bu bir anormallik ve olası bir sorun ve karışıklık kaynağıdır. Bu kriz yavaş yavaş bir çözüme yaklaşırken, NATO’nun statüsünü yeniden gözden geçirip bir kez daha ittifak üyeliğine kabul etme konusunu tartışacağını umuyorum. NATO'nun güvenlikle ilgilendiği bir ülkenin mutlaka bir ittifak üyesi olması gerekmez. NATO güvenliğinin sağlanmasında rol oynayabilir ancak saflarına kabul etmeyebilir. Şimdi Avrupa Birliği'nin yeni üyeleri hakkında konuşuluyor. Bazıları NATO’ya katılmak isteyebilir ve son birkaç yıl içinde, bazı ülkeler coğrafi olarak Doğu ve Batı arasındaki bölünme çizgisindeki olası çatışmalardan uzak olmalarına rağmen NATO’ya katılmayı başardılar. Bu konuyla ilgili ek tartışmaların bir miktar fayda sağlayabileceğine, NATO'nun otoritesini arttırdığına ve aktif üye olmak isteyen üyelere yükümlülüklerini yerine getirme konusunda daha fazla çaba göstermeleri için baskı yapacağına inanıyorum.
Sonunda, ileriye bakacak olursak, bir şekilde veya başka bir şekilde uzlaşmacı bir çözüme maruz kaldıklarına veya yokluğunda Kırım'ın Rusya için ağır bir ekonomik yük olacağına inanıyorum. Kırım’ın oldukça başarılı bir şekilde yürüttüğü ekonomik faaliyetin - uluslararası uçakların geldiği ve yabancı turistlerin geldiği turistler için dinlenme yeri olacağına inanmak için hiçbir neden yoktur. Uluslararası toplum, Kırım'ın Rusya'ya eklenmesini resmi olarak tanımadığından, Kırım topraklarında sualtı kaynaklarının geliştirilmesi uluslararası şirketler için imkansız hale gelecektir, çünkü çeşitli ilgili tarafların iddialarının nesnesi olacaktır. Kısacası, Rusya, Kırım'ın ekonomik kalkınmasına büyük miktarda yatırım yapmak zorunda kalacak. Kırım Rusya'ya eklendiğinden, oradaki fiyatlar üçe katlandı. Bütün bunlar, ekonomisi oldukça zayıf olan Rusya'ya ek yükümlülükler getirmektedir.
Dahası, Ukrayna'nın gelişim sürecinde büyük öneme sahip olacak bir başka husus daha var: Rusya, eylemleriyle 40 milyonlarca insana karşı kendisine karşı çıktı. Diğer Slavlardan farklı olarak, geçmişte yaşayan Ukraynalılar Rusya'ya düşmanca davranmadılar. Ukraynalıların Rusya'ya karşı düşmanca tutumu yeni bir olgudur ve her gün yoğunluğu artıyor. Bu nedenle, bu bakımdan, Ukrayna zaman içinde yalnızca Rusya için ciddi bir sorun haline gelmeyecek, aynı zamanda devasa bir bölgenin son kaybıyla da tehdit edecektir - Rusya'nın emperyal genişlemesi tarihindeki en büyük bölge kaybı. Ve bu da, raporuma başladığım dünyadaki Rusya'nın yeri ve rolü ile ilgili yeni bir mitolojiyi yok edebilir. Gerçek bu mitolojiyi ispatlayabilir. Bu nedenle, gelişmekte olan Rus orta sınıfının, Putin’in uyguladığı mitolojinin daha az eğitimli ve daha şovenist Rusların önemli bir kısmı tarafından kabul edilen ve benimsemiş olduğu mitolojinin hiçbir yere götürmediğini, Rusya’nın asıl amacının güçlü bir Avrupa olmak olduğunu anlamasını umuyorum. ülke. Bunu doğuya her baktıklarında ve kendilerine sorduklarında bunu hatırlayacaklar: Çin'in Rusya'nın geleceği için önemi nedir?
Teşekkür ederim.
- Zbigniew Brzezinski (Zbigniew Brzezinski)
- http://www.the-american-interest.com/articles/2014/06/27/confronting-russian-chauvinism/
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.