Yılın bahar 1921'i her anlamda sıcaktı. Kaos ve kriz ülkede hüküm sürdü. Bolşeviklerin gücüne katlanmak için, önce denizciler, sonra köylüler yoruldu. Bu sırada Dybenko parti seçkinleri için faydalı oldu. Hizmetlerde ilk Red Banner siparişi ile onurlandırıldı. İronik olanı, “ödül kendi kahramanlarını” - Kronstadt denizcilerinin ayaklanmasının bastırılması için kahramanı buldu ”.
Bu yüzleşmede Pavel Efimovich, “baraj müfrezeleri” denilen şeyi kullandı. Dybenko’nun emriyle askerler kendilerine ateş ettiler, ya kaleye saldırmayı reddettiler ya da geri çekildiler.
Pavel Efimovich'in çok sevdiği patios olmadan olmaz. "Kronstadt'ın eski denizcilerinin yoldaşları" konusundaki konuşmasında: "Şimdi hainler tarafından rezerve edilen Baltık'ın şanlı devrimci adının onurunu koru." Kırmızı Baltık Filosunu Kurtar! ”
Ayaklanmanın bastırılmasından sonra, Yudin özel biriminin genel başkan yardımcısı şunları söyledi: “Kronstadt'a yarım buçuk hareket eden 561 alayı, saldırıya devam etmeyi reddetti. Sebebi bilinmiyor. Tov. Dybenko, ikinci zinciri dağıtıp geri dönenlere ateş etme emri verdi. 561 alayı, Kızıl Ordu askerlerine karşı, saldırgan olmaları için baskılayıcı önlemler alıyor ”dedi.
Dybenko Lenin ile iyilik yapmaya çalıştı, çünkü geleceği için endişelendi. Bu nedenle, belirli bir acılıkla, denizcilerin isyanını bastırmaya başladı. Üstelik eski tanıdığı Stepan Petrichenko'nun isyancıların başında olması da onu durdurmadı. Partinin tepesi ironiyi övdü - eski isyancı mevcut isyancıyı cezalandırdı.
Bu isyanda öldürülen denizcilerin sayısı hala bilinmiyor. Tarihçiler tarafından yapılan tahminler yedi ila on beş bin kişi arasında değişmektedir. Şahsen, Dybenko iki binden fazla ölüm cezası verdi. Kalenin teslim edilmesi için affedilen vaat eden denizciler bir toplama kampına gönderildi. Tabii ki, kimse oradan geri dönmedi. Mikhail Nikolayeviç Tukhaçevski, ayaklanmanın bastırılmasından sonra şöyle hatırladı: "Beş yıldır savaştayım, ancak böyle kanlı bir katliam gördüğümü hatırlayamıyorum."
İsyan sona erdiğinde, Pavel Efimovich Kronstadt'ın komutanı oldu. Yeni bir pozisyondayken, Dybenko edebi yeteneğini tekrar hatırladı. Ve yakında Mart 1921'deki kanlı olayları ayrıntılı olarak anlattığı "İsyan" kitabını yazdı. Elbette sömürülerine ve kahramanlığına özel önem verdi. Kitabı Alexandra Kollontai'ye ithaf etti. Bir şey daha ilginç: birçok araştırmacının “İsyanı” yazan Dybenko olduğundan şüpheleri var. Sonuçta, okuma yazma bilmiyordu. Çağdaşlar, birkaç kelimeyle bir cümle yazılması gerekirse, Pavel Efimovich'in bazı zorlukları olduğunu hatırladı. Bu nedenle, yazarlık Kollontai'ye atfedilir. Bu nedenle, Dybenko'nun başka kitaplar yaratıp yaratmadığı kesin olarak bilinmemektedir: “Ekim Baltık'ta,” “Çarların bağırsaklarında filo”,“ Çarlık filosunun bağırsaklarından Büyük Ekim Devrimi'ne ”,“ Devrimci Baltık halkı ”.
Yeni yerde Dybenko kalmayı başaramadı. Zaten Nisan ayında, Tambov bölgesinde bir köylü isyanı başladı. İsyandaki ana “uzman” olarak, bu sorunu gidermesi için gönderildi. Dybenko elinden geleni yaptı ve “Bu piçlerle vahşi olmak gerekli değil…” dedi.
“Antonovshchina” nın baskılanması sırasında kaç kişinin öldüğü kesin olarak bilinmemektedir. Çeşitli tahminlere göre, mağdurların sayısı on bir bin kişiyi aşıyor. Ölü insanlar Pavel Efimovich'in parti seçkinlerinin aşkı için ödedikleri bedel. "Kahraman" olarak adlandırıldı ve Batı Karadeniz sahillerinin birlik şefi görevine verildi. Şan ve büyüklük halindeki Dybenko tanıdık yerlere döndü. Burada, bu arada, o da iyi hatırlandı. 1919 olayları, birçoğu belleğe yatırıldı. Ve haziran ayında, 1921, Pavel Efimovich, 51 inci Moskova (Perekop) tüfek bölümünün komutanı oldu.
Ukrayna'da açlık hüküm sürdü. Dybenko’nun askerleri, köyleri yağmaladı ve yiyeceklerine uymayı ve paylaşmayı reddeden sakinleri öldürdü. Pavel Efimovich, astlarının davranışlarına parmaklarının arasından baktı ve askerlerin “iyi beslenmeleri” gerektiğini açıkladı. Doğal olarak, çatışma yerel yetkililerin temsilcileriyle tekrar başladı. Dybenko onlara "avara" dedi ve Odessa yürütme komitesini "dağıtma" önerdi. Bunlar da, nefret edilen "kahraman" ın transferini sağlamaya çalıştı. Ancak girişimleri başarısız oldu. Tüm talepler için Sovyet Ukrayna birliklerinin komutanı Mikhail Vasilyevich Frunze kısaca şöyle cevap verdi: “Vybenko'yu dikkatlice izle.” Güvenilmez komutanın itibarı Pavel Efimovich'in kariyerini etkilemedi.
İki aile için
Alkol kötüye kullanımı devam eden Dybenko, Harp Akademisi'nden mezun oldu ve dışarıdan "özellikle yetenekli" olarak mezun oldu. Ve tüm kontroller ve hatta onun için tez bile elbette Kollontai yaptı. Ve o sırada Pavel Efimovich, Odessa tavernalarında “durumu araştırıyordu”. Alexandra Mikhailovna kocasını duyarlılaştırmaya çalıştı: “Vücudunuz zaten alkolün yıkıcı zehirine kapılmıştı. Eğer bir önemser içersen zihinsel dengesini kaybedersin. Sen tamamen sarı oldun, gözler anormaldi ... ”Dybenko el salladı.
Yakında yeni bir sevgilisi oldu - Valentina Stafilevskaya. Bir süre Dybenko iki ailede yaşamaya çalıştı. Kollontai bunu öğrendiğinde, sonunda kocasından ayrılmaya karar verdi. Fakat bu anı son ottyagivala, sanki kocasının değişeceğine inanıyordu. Ancak Pavel Efimovich bir kez daha sabah eve döndüğünde, şunları söyledi: “Yalan söyleme. Nerede olduğun umrumda değil. Aramızdaki her şey bitti. Çarşamba günü Moskova'ya gidiyorum. Kesinlikle. Ne istersen yapabilirsin - Umurumda değil. ”
Sonra birkaç skandal daha yaşandı ve sonunda Kollontai kocasını boşandı. Dybenko tehdide acı çekti. İşte Alexandra Mikhailovna'nın günlüğüne yazdığı şey şuydu: “Pavel hızlı bir şekilde askeri bir şekilde eve döndü ve aceleyle geldi. Merak ediyordum: neden böyle acelesi var? Ama yavaştım. Neden ondan sonra acele etmedim? Terasın merdivenleri boyunca yükselirken bir atış duydum ... Pavel taş zeminde yatıyordu, Fransızların üzerine bir kan damlası akıyordu. Paul hala hayattaydı. Kızıl Bayrak Nişanı mermiyi reddetti ve kalbine yürüdü ... Daha sonra öğrendim ki “güzel kız” ona bir ültimatom verdi: ya ben ya da o.
Dybenko, Kollontai'nin bakımı sayesinde hayatta kaldı. Ancak intihar girişimi kararlarını değiştirmedi. Kocasını terk etti ve Moskova'ya gitti. Pavel Efimovich, 1923 yılında genç Valentina ile evlendi. Ancak “denizcinin” sağlığı şiddetle geçti. O şimdi ve sonra kalbindeki ağrıdan, periyodik bilinç kaybından şikayet etti. “Devrimin kahramanı” ile evlenen Valya, Dybenko'nun zor bir temperliği ve sağlığı kötü olan bir banal alkolik olduğunu bulmaktan şaşırdı. Böyle bir “kahramana” ihtiyacı yoktu. Dybenko ilk önce istediğini yapmadığı bir durumla karşılaştı. Valya onu algılamamış, diplomatlar ve generallerle "romanlar" açmıştı. Doğru, Pavel Efimovich de çok sadık değildi ... Ayrıca, beklenmedik bir şekilde ilk karısını özledi. Denizci Alexandra Mikhailovna'nın Norveç'teki SSCB Elçiliğine danışman olduğunu öğrendiğinde, ona bir mektup gönderdi: “Seni seviyorum! Norveç’e gitmek istiyorum. ” Diğer bölümlerde, Kollontai'ye karısı hakkında şikâyet etti ve ona “dayanılmaz” dedi. Bu nedenle, her ikisi için boşanma büyük bir rahatlama oldu.
30'lerin başında Dybenko'nun yeni bir tutkusu vardı - atlet Zinaida Erutina. Bu ilişkiden de hiçbir şey çıkmadı. Yerutina, sarhoş Dybenko'yu fırlattı ve çocuğunu attı. Ve çocuk ondan değildi.
Zinaida Karpova'nın sıradan karısı, “devrimin kahramanı” nın üçüncü karısı oldu. Pavel Efimovich'i bağımlılıktan alkole karşı kurtarmaya çalışırken kocasını onun için terk etti. Kötü sonuçlandı. Doğru, kısa bir süre için Dybenko fikrini değiştirdi. Ancak karısı ve iki üvey oğlu ile sessiz aile hayatı onun için değildi. Ayrıca, 1933'ta Volga Askeri Bölgesi'ne verildi. Burada Dybenko, bir başka “devrimin kahramanı” ile karşı karşıya geldi - Komiseri Ivan Kutyakov. Her ikisi de o zamana kadar Kızıl Bayrak'ın üç sırasına ve “görkemli geçmişe” dair birçok efsaneye sahiptir. Aynı askeri bölgede çok yakınlardı. Dybenko’nun yardımcısı olan Kutyakov bu duruma son derece katılmıyordu. Bu nedenle, patronunu mümkün olan her şekilde itmek için elinden geleni yaptı.
Ölümcül otuzlu yıllar
Kutyakova'ya göre, Moskova'daki patronuna ihbarlar göndermek günlük bir şey oldu. Genel olarak, İvan Semenoviç iftirasında yalan söylemedi. Fakat başkentte ve onsuz, Dybenko'nun derin sarhoşluğu hakkında ve çok az askeri yeteneğini biliyorlardı. Tukhaçevski de Pavel Efimovich'e karşı çıktı, ancak bu da hiçbir şeye yol açmadı. Dahası, Dybenko staj yapmak için Almanya'ya bile gitti. Sona erdi yolculuk hatası. Almanlar özensizdi: "Askeri bir bakış açısıyla - mutlak sıfır." Ancak Pavel Efimovich görevde kalmaya devam etti, partiye geri döndü ve SSCB Yüksek Sovyeti'ne milletvekili oldu.
1937'te baskı başladı. Aynı yılın Mayıs ayında tutuklanan Kutyakov saldırıya uğradı. Dybenko güvenli hissedemedi. Fakat o, yetkililerin önünde her yönden kendisini büyüledi. Tukhachevsky Privolzhsky bölgesini almaya geldiğinde Pavel Efimovich çoktan çekti ve Mikhail Nikolayevich'in tutuklanmasına katıldı.
Ama her gün ayakta kalmak zorlaşıyordu. Pavel Efimovich oyunun kurallarını kabul etti ve meslektaşlarının ihbarlarını Moskova'ya göndermek için “kademeli” oldu. Tukhaçevski'ye yönelik iddianame sürecini ziyaret etti. Bu tür davranışlar temettü getirdi: Dybenko, “askeri dava” kararını geçen Özel Mahkeme Varlığının üyelerinden biri oldu.
En yüksek askeri liderleri ölüm cezasına yollayan Pavel Efimovich kısa bir süre için güvende hissetti.
Fakat ... birkaç ay geçti ve Dybenko, Parti Merkez Komitesi Politbüro toplantılarına çağrıldı. Burada ondan “açılmasını” istediler. Korku ile Pavel Efimovich, Almanya ve ABD için casusluktan şüphelenildiğini öğrendi. Dybenko, söyledikleri gibi, bir tavadaki gibi dönüyordu. Ve ... yine görünüşte kaçınılmaz ölümü geciktirmeyi başardı. Serbest bırakıldı. Ancak denizci, bunun sadece bir başlangıç olduğunu çok iyi anladı. Paniğe kapılarak Stalin'e bir mektup gönderdi ve şöyle yazdı: “Amerikalılarla bir dakika yalnız değildim. Ne de olsa ben Amerikan konuşamıyorum. "
Ancak Ocak ayının sonunda, 1938, Stalin ve Molotov, “Dybenko'nun ihaneti” gerçeğine ilişkin olarak, SSCB Merkez Komitesi (b) ve SSCB Halk Komiserlerinin özel bir kararını imzaladılar. Amerikan temsilcileriyle (casuslar?) Temas kurduğu kesin olarak belirlendi. Genel olarak, "ahlaki açıdan çürüyen ... astlarına çok kötü bir örnek verdi." Ayrıca ABD'de yaşayan Rahibe Dybenko'nun, iddiaya göre Pavel Yefimovich'in talebi üzerine Amerikalılardan yardım aldığı söylendi. Büyük olasılıkla, Dybenko ve ancak, işe almaya çalıştı, ama o ... bu anlaşılmadı. Üstler basitçe güvenli oynamaya karar verdi, çünkü denizci uzun süre herkesten bıkmıştı. Değişen dünyadaki “devrim kahramanının” hizmetlerine artık ihtiyaç duyulmadı.
Fakat önce, “son testin sırasına” orman endüstrisinden sorumlu Komiser Yardımcısını atayarak ordudan kovuldu. Kampları siyasi mahkumlar için teftiş etmek, yani GULAG sistemine giriş için planın uygulanmasını izlemek için Urallara gitti. Acaba Dybenko, partinin ince ipucunu ve alaycılığını anladı mı? Çünkü sadece birkaç gün sonra Pavel Efimovich Sverdlovsk'ta tutuklandı. “Askeri-faşist komplo” ile suçlandı ve ABD ve Almanya'nın casusu olarak adlandırılan Tukhachevsky ile bağlantı kurdu. Soruşturma beş ay sürdü ve bu sırada sorgulamalar işkence ile değişti. Sonunda Pavel Efimoviç casusluk dışındaki bütün suçları itiraf etti. Kaçmaya çalışırken, Bolşeviklerin gücünün kurulmasında değerlerini vurgulayarak Stalin'e yazdı. Ancak Joseph Vissarionovich, rezil "devrimin kahramanı" nı boşa çıkarmadı. Ve Temmuz ayında 1915, Dybenko vuruldu.
Pavel Efimovich, 1956 yılında XX Parti Kongresi'nden sonra rehabilite edildi.