1 Sarah Jio - Agapi Ölümsüz Aşk Önsöz İlk görüşte aşık olabilirsiniz. Fiziksel bir çekime kapılarak kendinizi aşka bırakabilirsiniz. Tutku ve ihtiras dolu bir serüvene çıkabilirsiniz. Paylaşımlarınız üzerinden aşka tutunabilirsiniz. Aşkı hiçbir bağlayıcılığı olmayacak şekilde de tanımlayabilirsiniz. Peki gelecek planlarınızla uyumlu bir aşka ne dersiniz? Ya da belki ölümsüz aşkı bulursunuz. Aşkın altıncı hali agapiyi... Onu o olduğu için seversiniz ve asla vazgeçmezsiniz. En karanlık saatlerimde benimle birlikte yürüyen ve elimi bir kez olsun bırakmayan sevgili arkadaşlarıma, özellikle de Wendi Parriera, Natalie Quick ve Claire Bidıvell Smithe. işte bu gerçek sevgi. Sevmiyorsan hiçbir şeyin anlamı yoktur. E. E. Cummings Giriş Paris 1893 Seine Nehri boyunca uzanan şık beşinci bölgede, Elodie çiçek tezgahının yanında dikiliyor ve çiftlerin kol kola yürüyüşünü izliyordu. Aşkın kendine göre olmadığını düşünüyordu. Evet, bir erkeği olabilirdi belki. Belki bir dondurmacı. Köyden bir çiftçi. Baca temizleyicisi. Dükkanın önünde zengin adamların ayakkabılarını parlatanlardan bir tanesi. Ama hayır. Derin bir nefes aldı ve suyun içindeki şakayıkların
2 sararmış yapraklarından birini kopardı. Kafasını kaldırıp baktığında Auvergne Kontu Luc Dumondu gördü. Şapkası, caddedeki kalabalığın arasında kendini gösteriyordu. Kont, bakışlarını Elodieye kilitlemiş bir halde arnavutkaldırımlı sokakta ilerliyordu. Geçen bir at ve arabasından güçbela sıyrıldı. Kont, karısı Marcelinee çiçek almak için sık sık Elodieye uğrardı. Ciddiyeti, sıska yüzü ve fırtınalı gözleri nezaketiyle uyuşmazdı. Elodie bazen bir kontes olmanın, bu kontun kontesi olmanın nasıl bir şey olacağını hayal ederdi. Onun şık evinin pencerelerine bakar ve o duvarların içinde olmak nasıl olurdu diye düşürdü. Luc şapkasını çıkararak, Merhaba, dedi. Lucun gelişiyle biraz telaşlanan Elodie, Merhaba, diye vanıt verdi. Kontes için her zamanki seçiminizden mi olsun? Bir çaycının nasıl özel bir karışımı veya bir aşçının nasıl onu tanımlayan özel bir yemeği olursa, Elodienin de imza niteliğinde bir demeti vardı. Bu demet, yeşil çiçeklerden, zinyalardan, krizantemlerden, ıhlamurların gölgesinde açan, zor bulunan ancak nefes kesen güllerden oluşurdu. Bu imza niteliğindeki demet günde bir kez hazırlanırdı. Elodie bu demeti tezgahın arkasında Luc için saklardı. Luc hemen cevap vermedi. Elodienin gözlerinde kendini kaybetmişti. Birdenbire, Yeşiller, dedi. Elodie şaşırarak kafasını salladı. Gözleriniz. Elodie gülümsedi. Evet. Çok güzeller. Teşekkür ederim, efendim. Adım Luc. Duraksadı. Adınızı öğrenebilir miyim? Elodie. Luc önündeki çiçekleri inceleyerek, Elodie, diye tekrarladı. Sonra tezgahın kenarındaki yazıyı görünce duraksadı. Yazıyı göstererek, Bunun anlamı nedir? diye sordu. Amour vit en avant. Aşk hep vardır. Bunlar, annesinin ölüm döşeğinde ona söylediği sözlerdi. Gözyaşlarının arasından, Aşkından vazgeçme benim tatlı Elodiem, demişti. Benim yaptığım gibi kalbini taşlaştırma. Aşkını kalbinde sakla. Koşullar imkansız gibi görünse de aşk seni bulduğunda ona açık ol. Ona güven. Başarısız olmaktan korkma. Çünkü başarısız olsan bile aşkın varlığını sürdürecektir. Elini zayıf kalbinin üstüne koydu. Burada yaşar. Aşk ölmez. Yaşar. Elodie, Annemin sözleri benim için bir teselli, dedi. Bana rehberlik ediyor. Luc gülümsedi. Çiçek almak istiyorum. Elodie başını salladı. Küçük bir demet olur mu? İçinde... Tezgahtaki bütün çiçekleri almak istiyorum. Elodie kafasını salladı. Ciddi olamazsınız. Ciddiyim. İyi de o kadar çiçekle ne yapacaksınız? diyerek sırıttı. Bugünkü tezgahında yüzlerce demet vardı. Sümbüller, güller, şebboylar, yazın en güzel şakayıkları. Bunları sizin için almak istiyorum. Elodie şaşkın bir şekilde, Benim için mi? diye sordu. Sizin için, diye cevap verdi. Bugün çalışmak zorunda kalmayasınız diye. Paris güneşi altında istediğiniz gibi dolaşabilin diye. Eline bir koçan para tutuşturdu. Benimle gelir misiniz? Elodienin arkadaşı olan diğer tezgahtaki çiçekçi kız Gene-vieve konuşmaya uzaktan şahit olmuştu. Gülümseyerek, Git, dedi. Ben tezgahına bakarım. Luc elini uzatarak, Gidelim mi? diye sordu. Elodie başka seçeneği olmadığını biliyordu: O eli tuttu. Birinci Bölüm 2021 Pike Caddesi, 602 numaralı apartman, Seattle 24 Aralık 2012
3 Golden Retriever cinsi köpeğim Sami sakinleştirdim ve anahtarı posta kutumun deliğine soktum. Apartmanımızın kapıcısı Bernard ayırdığı paketlerden kafasını kaldırdı ve Samin yanına diz çökerek kulaklarını okşadı. Kafasını kaldırıp gülümseyerek, Günaydın Janededi. Duydun mu? Bu akşam kar yağacak diyorlar. En az on santim. İç geçirdim. Yollar buzlu olursa çiçek teslimatları zamanında yapılamazdı. Posta kutusunun içindeki zarflan ve tebrik kartlarını aldım, lobiyi geçerek renkli ışıklarla süslenen ön cama gittim. Ben dışarıya bakarken Sam de köşedeki yılbaşı ağacını kokluyordu. Pike Place daha yeni yeni uyanıyordu. Mahallenin aşağısındaki Meriwether Fınnımn tentesinden buhar çıkıyordu. Balıkçılar, tezgahlarının önündeki arnavutkaldırımları süpürüyordu. Ellerinde şemsiyeler olan bir grup hevesli turist (turistlerin elinde her zaman şemsiye olurdu) sokakta fotoğraf çekmek için durunca sokak tabelasının üstüne tüneyen bir martıyı rahatsız ettiler. Martı sinirli bir şekilde ciyakladı ve uçup gitti. Bernard pencereden dışarıyı göstererek, Evet, bak kar bulutları, dedi. Nereden biliyorsun? Gel, dedi. Çift kanatlı kapıdan geçti. Onu takip ederek sokağa çıktım. Sana bulutlar konusunda küçük bir ders vereyim. Buz gibi havayı içime çekerken keskin soğuğu yüzümde hissettim. Havada, öğütülmüş kahve ve deniz suyu kokusu vardı. Hem aromalı hem tuzluydu. Seattle böyleydi işte. Yoldan geçen biri onu sevmek için elini uzatırken Sam umutlu bir şekilde kuyruğunu salladı. Bernard gökyüzünü gösterdi. Gördün mü? Sirrostratüs bulutları. Sirro-ne? Sırıttı. Yani bir kar fırtınasından önce görebileceğin ilk bulut kümeleri. Ne kadar ince ve dağınık olduklarına bak. Düşen kar taneleri gibi. Sanki meteorolojik hiyerogliflerle bir mesaj içerebilirlermiş gibi bulutları meraklı bir şekilde inceledim. Yeterince uzun süre bakarsam çözebileceğim bir tür bulut diliydi bu sanki. Elliott Körfezi civarında toparlanan bulutları göstererek, Şimdi şu tarafa doğru bak. Kar bulutları. Daha ağır, daha koyu renk olurlar. Duraksadı ve elini kulağına dayadı. Dinle. Duyuyor musun? Kafamı salladım. Neyi? Havanın çıkardığı sesi. Başını salladı. Kar fırtınalarından önce her zaman açıklanamayan bir sessizlik olur. Sam kaldırımda ayağımın dibine oturdu. Sanırım haklısın. Bu sabah havada gerçekten garip bir sessizlik var. Tekrar gökyüzüne baktım. Ama bu kez biraz daha uzun tutmuştum. Bulutlara baktığında ne görürsün? Resimler? Yüzler? Sırıttı. Bir şeyler görürüm. Ama benim gördüklerim senin-kilerden farklı olabilir. Bulutlar aldatıcıdır. Uzun bir an duraksadı. Sanırım bulutlar biz ne görmek istiyorsak onu gösteriyor. Haklıydı. Sonra bulutlarda bir şey gördüm ve biraz şaşırdım. Hemen kafamı salladım. Ne gördüğümü söylemeyeyim o zaman, yoksa bana gülersin. Bernard kendi kendine gülümsedi. Sen ne görüyorsun?diye sordum. Sırıtarak, Biftekli sandviç, dedi. Sonra elini cebine attı. Neredeyse unutuyordum. Bu sana geldi. Pembe bir zarf uzattı. Postacı yanlışlıkla Bayan Kleinın posta kutusuna bırakmış. Teşekkürler, dedim ve zarfı çabucak diğer zarflarla birlikte çantama attım, istenmeyen yılbaşı kartlarından oluşan bir yığındı. Kameraya poz veren harika, mutlu, gülümseyen aileler. Hayallerden konuşan aileler. Sam tasmasını çekiştirmeye başlayınca Bernard, Mutlu Noeller, dedi. Sana da Mutlu Noeller, diye yanıt verdim. Köşeden dönerken sözcükler kafamda yankılandı. Mutlu Noeller. Ben kendimi mutlu hissetmiyordum ki. Yılın bu zamanı hiç mutlu olmuyordum. Köşeyi döndüm ve Pike Placedeki gazete büfesinin sahibi Meli başımla selamladım. Bana göz kırptı ve tenteden sarkan ökseotunu gösterdi. Mele bir öpücük verir misin? Nazlanıp sırıttım. Mel kaşlarını çattı. Yılbaşında bile mi, Janey?
4 Eğildim ve çabucak yanağına bir öpücük kondurdum. Al bakalım. Gülümsedim. Şimdi mutlu musun? Yanağını tuttu ve felç inmiş numarası yaptı. Hayatımın en güzel günü, dedi. Mel en az yetmiş yaşındaydı. Bu gazete baviıni kırk yıldır o işletiyordu. Hatta belki daha bile fazla süreden beri. Kısa, kel ve göbekli bir adamdı. Gelen her kadınla flört eder, sonra da iki sokak yukarıdaki yalnız yaşadığı evine giderdi. Adeleim Noel arifelerini çok severdi, dedi. Öksoo-tunu çok severdi. Kocaman bir rosto pişirirdi Ağacı ışıklarla süslerdi. Elimi koluna koydum. Karısı sekiz yıl önce ölmüş olmasına rağmen sanki daha sabah birliktelermiş gibi konuşurdu. Onu çok özlediğini biliyorum. Bulutlara baktı. Ne gördüğünü merak ettim. Her gün, dedi. Bakışlarındaki kederi görmüştüm ama yetmiş yaşlarında bir kadın büfeye doğru yaklaşınca yüz ifadesi değişti. Kadın uzundu. Kısa Fourth and Pike Binasının yanında yükselen Columbia Çenter gibi Melin tepesinde dikilmişti. Kırlaşmış saçları ve keskin yüz hatları vardı. Boynundaki bir sıra inciyle oldukça şıktı ve gençliğinde güzel olduğuna şüphe yoktu. Hayal kırıklığını ortaya koyan bir sesle, Times, Londra Times var mı? diye sordu. Sesi keskindi, emrediciydi. İngiliz aksam belli oluyordu. İki yüzün karşı karşıya gelişini izledim ve bakışlarım her zamanki gibi bulutlandı. Mel dikkatli ve titiz müşterisine sırıtırken gözlerimi ovuşturdum. Times mı? dedi. Han fendi, kusura bakmayın ama burası Seattle, eski İngiltere değil. Kadının gözleri kısıldı. Her düzgün gazete büfesinde bulunuyor. Okunmaya değer tek yayın o. Gazete ve dergileri taradı. Bu günlerde raflarda çok fazla saçmalık var. Kadın montunun yakasını düzeltip yanımızdan geçip giderken Mel bana bir kaşını kaldırarak baktı. Bir anlığına şaşkın bir şekilde durdu ve sonra gülümsedi. Züppeler! dedi. Zenginler kendilerini dünyanın sahibi sanıyor. Omzumun üstünden baktım ve gözlerimi ovuşturdum. Daha yeni sürdüğüm maskaramı bulaştırmamaya dikkat ediyordum. İşte o zaman bütün ömrüm boyunca gittiğim nöroloğum Dr. Heller ile yarın randevum olduğunu hatırladım. İngiliz kadın köşeden dönerek kayboldu. Belki de mutsuz bir kadındır, dedim. Büyükannem, çoğu zaman insanların kabalık etmek istemediğini, onların sadece kederlerini ortaya koyduklarını söylerdi. Çocukluğumdan gelen bir anı aniden beni buldu. Derin bir üzüntüyle karşılaştığım ilk gün, aynı zamanda görüşümde değişiklikler olduğunu fark ettiğim gündü. Dört yaşımdaydım. Annemlerin odasının önünde bekliyordum. Annem yatağın üstünde oturuyor, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Perdeler sıkı sıkı kapalıydı. Karanlık, duvarları koyulaştırmış». Babam arkasın-daydı, af diliyordu. Elinde bir bavul vardı ve o gün onu bekleyen kadınla buluşmak üzere Los Angelesa gidiyordu. Onunla evleneceğini söylemişti. Babam aşıktı, anneminse kalbi kırılmıştı. Babamın yüzünü veya o yağışlı Seattle sabahında tam olarak neler konuştuklarını hatırlamıyordum. Ama annemin derin kederini hatırlıyordum. Babam, Lütfen beni affet, der gibi elini annemin omzuna koyunca gözlerimi kırpıştırdım. Sanki gözlerim tamamen bulutlanmıştı. Ama yaşlardan değil, içimden gelen bir şeydendi sanki. Gözlerimi ovuşturarak bir geri adım attım. Koridorda sendeledim. Babam kapıdan çıkıncaya kadar orada bekledim. Bana hoşça kal demeye niyedendiyse de yapmadı. Bizi terk etti. Flynn her şeyden habersiz halde koltuğun üstünde televizyon izliyordu. Kafam karışmıştı ve koridorda yarı kör olarak kalakalmıştım. Annem o kadar şiddetli şekilde ağlıyordu ki ölüyor sandım. O sabah annemi neşelendirmek istedim. Bu yüzden titreyen ellerle ona bir fincan kahve uzattım. Onun çekirdekleri öğürüşünü ve makineye koyuşunu yüzlerce kez izlemiştim. Kendim yapmak için de cesaretimi toplamıştım. Ama görüşüm hala bulanıktı ve her şeyi yanlış yapmıştım. Annem hemen lafını söyledi. Bu ne? diye tersledi. Sana kahve yaptım, diye ciyakladım. Kahve fincanına baktı, kafasını salladı ve ağır ağır mutfağa yürüyerek fincanı lavaboya boşalttı.
5 Onun yatak odasına geri dönüşünü izlerken gözyaşları mı tuttum. Babam annemi hayal kırıklığına uğratmıştı. Ben de Öyle. Biraz sonra büyükannem geldi ve bize üzüntünün davra malarımızı kontrol edebileceğini söyledi. O sözcükleri ve büyükannemin annemi çağırışını asla unutmadım. Bir saat sonra hala bulanık olan gözlerimden bahsedince ikisi hemen beni hastaneye götürdüler. Tomografi çekildikten ve beni ağlatan bir iğneden sonra bir çıkartma ve bir vişneli topitopla eve döndüm. Ondan sonra bir daha babamdan bahsetmedik. Şimdi bile ne kadar çok denersem deneyeyim yüzünü gözümün önüne getiremiyordum. Zihnimde hala bulanık bir görüntüsü vardı. Mel maket bıçağıyla bir kutu gazeteyi açarken omuz silkti. Dükkana gidiyorum, diye devam ettim. Bugün yoğun bir gün olacak. Geçen yıl Lo krizantem, çoban püskülü ve yaban güllerinden oluşan bir aranjman yaptı. Sana yemin ederim şehirdeki her sosyetik yılbaşı masaları için dörder dörder alıyor. İç geçirdim. Tabii bu kötü bir şey değil. Bu, bugün bittiğinde Durdum ve ellerimi kaldırdım. Bu parmakların artrit olacağı anlamına geliyor Çok çalışma, Janey. Senin için endişeleniyorum. Ağır ağır gülümseyerek, Benim için endişelenmen güzel, dedim. Ama merak etme, hayatımda endişe edilecek bir şey yok. Kalkıp dükkana gidiyorum. Sonra tekrar eve geliyorum. Basit ve her türlü dramadan uzak. Endişe etmeye gerek yok. Mel, Canım benim, zaten bu yüzden senin için endişeleniyorum ya, dedi. Biraz ferahladığını, birini bulduğunu görmek istiyorum. Gülümsedim ve köpeğimin başına hafifçe vurdum. Ben zaten buldum birini, dedim. Sam var. El sallayıp yanından ayrılırken Mel gülümsedi. Sana dün tanıştığım yakışıklı balıkçıyı ayarlayacağım. Adı Roy. Sana balık yapar. Gözlerimi devirerek, Yap bakalım, Mel, dedim. Sami öteki sokağa doğru yönlendirdim ve Merivvether Fırınfmn kapısını açtım. Elaine tezgahtan bana el salladı. Saçlarını düzgün bir şekilde atkuyruğu yapmıştı. Yanağında un lekesi vardı. Günaydın, dedim. Sam hemen atladı ve Elainein ağzına bisküvi koymasını bekleyerek patilerini tezgaha koydu. Fırın, yanmış şeker ve mayalı, taze pişmiş ekmek, yani bir diğer deyişle cennet kokuyordu. Fırının üçüncü nesil sahibi olan Elaine beş yıl önce büyükannemin dükkanını devraldığımda bana arkadaşlık etmişti. Çikolatalı kruvasan ve beyaz şakayıklarımızı paylaşarak arkadaş olduk ve bunları düzenli olarak alıp vermeye devam ettik. Alnını sildi. Son bir saat içinde cevizli kurabiyeden tam kırk dokuz sipariş aldık. Bu gece eve gidemeyeceğim. Kapının zili çaldı. Elainein kocası Matthewun içeri girişini izledim. Elaine tezgahın arkasından, Hayatım! diye cıvıldadı. Sağlam yapılı bir mimar olan Matthew bize doğru ilerledi ve karısına öpücük vermek için tezgaha doğru eğildi. Çevrelerindeki herkesi kıskandıracak bir hayatları vardı: iki güzel çocuk, Hamlin Caddesinde Montlake Köprüsüne bakan bir ev, çiçek bahçesi ve sınırsız taze yumurta veren bir kümes... Elaine parmağındaki alyansını çevirerek, Jackin istediği lego setini aldın mı? diye sordu. Matthevv elindeki poşeti tezgaha koyarak, Aldım, dedi. Ayrıca Ellieye de şu bahsettiği American Girl bebeğini aldım. Elaine nefes verdi. Güzel, yoksa Noel Babanın başı derde girebilirdi. Bana döndü. Bu adam benim kurtarıcım. Matthevv sırıttı. Yeni komşuyla tanıştın mı? Elaine kafasını salladı. Matthevv, Bu sabah geçerken selam verdim, diye devam etti. Geçen yıl karısını kaybetmiş. Chicagodan buraya daha yeni taşınmış. Yılbaşı yemeğine davet ederiz, diye düşündüm. Fvlaine, Tabii ki, dedi. Geleceğini düşünüyorsan çağırırı/. Matthevv omuz silkti. Buraya daha yeni geldi. Kimseum mıyordur eminim. Ayrıca Ellienin yaşında bir kı/ı var.
6 Elaine de samimi ve misafir seven biri olmasına rağmen, Matthevv bunun kat kat fazlasıydı. Şükran Günü kutlamasında, Matthevvun yeni boşanmış, göbekli ve sürekli surat asan bir sınıf arkadaşının karşısına oturmuştum. Elaine beni mutfağa çekmiş ve Matthevva kalsa şehirdeki herkesi yemeğe davet edeceğini söyleyerek şikayet etmişti. Elaine, Sorun değil, dedi. Buyursun gelsin. Matthew başını salladı. Sonra bana döndü. Yılbaşı için planların var mı? Senin de her zaman başımızın üstünde yerin var biliyorsun, Jane. Hem kim bilir, belki yeni komşumuzla iyi anlaşırsınız. Göz kırpışma gözlerimi devirerek cevap verdim. Sen iflah olmazsın, Matthevv. Elaine Tatlım Janeyi rahat bırak dedi. Matthevv Coleman ın çöpçatanlık hizmetlerine ihtiyacı yok Matthevv sırıttı. Elaine sırıtarak devam etti. Ayrıca Noelin Janey in doğum günü olduğunu unutuyorsun. Suratımı astım. Evet, ne yazık ki doğum günümün aynı zamanda Noele denk geliyor. Neyse, en azından ikisini birden aradan çıkarıyorum. Elaine kaşlarını çattı. Çok huysuzsun. Omuz silktim. Aralığın yirmi beşinde hayatta kalabilmekten başka bir şey düşünmüyorum. Bunu sen de biliyorsun. Çok zor geliyor. En azından sana bir şeyler getireyim. Pasta gibi şeyler, dedi. Her sene reddediyorsun. Lütfen yapma, dedim. Dışarıdan yemek söylemeyi ve Netflix sitesinde Skandali izlemeyi tercih ederim. Çok depresif, dedi. Noelde hangi dükkan açık ki? Sırıtarak, Yummy Thai, dedim. Her sene açık oluyor. Bak gördün mü? Her şeyi ayarladım. Elaine iç geçirdi. En azından kendine çiçek al. Gülümsedim. Bunu yapabilirim. Matthevv, işler nasıl gidiyor? diye sordu. Harika, dedim. Aslına bakarsan patlama var. Hayatımda değişmeyen bir şey varsa, o da çiçeklerdi. Büyükannem Rosemary, Pike Place Pazarının çiçekçisi Flovver Ladyyi kurmuştu. Dükkanı savaştan kısa bir süre sonra 1945 yılında açmıştı yılında büyükannemin parmakları artrit olunca annem Annie dükkanı devralmış ve ben on sekiz yaşındayken vefat edene kadar çalıştırmıştı. Ben üniversiteyi bitirene kadar dükkanı annemin asistanı işletmişti. Sonrasında da dükkan bana geçmişti. Ben dükkanda büyümüştüm. Yaprakları ve çiçekleri süpürürdüm. Tezgahın önündeki taburede oturur ve büyükannemin demet yapmasına yardım ederdim. Bana bazen, Sen doğuştan bir çiçekçisin, derdi. İnsanlara nasıl ulaşacağım, onlarda nasıl his yaratacağını bilen özel bir dokunuşun var. Haklı olduğunu düşünüyordum. Aynı şeyden annemde de vardı. Bizler, gül ve frezyanm doğru karışımının bir adamın bir kadına sevgisini ifade etmesine nasıl yardım edeceğini, krizantemlerle sarı lalelerin zevkli bir birleşiminin içten bir özrü nasıl ifade edeceğini bilerek doğmuştuk. İşte o zaman, her yılın bu zamanı olduğu gibi annem için üzülmeye başladım. Annem Noeli severdi. Onu her şekilde güzelleştirirdi. Dairenin her yerini yemyeşil dallarla ve süsleriyle dekore ederdi. Hiçbir zaman küçük bir ağaçla yetinmezdi. Alan kısıtlamalarına rağmen, en büyük ağacı getirirdik. Annemin kanseri aniden ortaya çıkmıştı. Aslında bu bir bakıma iyi bir şeydi. Uzun süre acı çekmemişti. Hastalığın teşhis edilmesiyle ölümü arasında sadece haftalar vardı. Hayat ve aşk konusunda ona bilmek istediğim şeyleri soracak kadar bile zamanım olmamıştı. Ve işte, hayatımdaki en önemli kadını kaybetmekle yüz yüze gelmiştim ve bir ömürlük tecrübeyi birkaç güne sığdırma fikriyle ezilmiştim. Öldüğü sabah, ona her hafta yaptığım gibi çiçek götürmek istemiştim. Ama doktor sabahın altısında aradı. Hemen gelmemi, annemin çok fazla saati kalmamış olabileceğini söyledi. Ren de annemi kaybetme düşüncesiyle işkence edilmiş bir halde elim boş gittim. Başucuııa en sevdiği çiçekleri koyamadığım için pişmandım.
7 Sonra hastane odasının kapısında hafif bir tıklama duyuldu. Bir dakika sonra, yakasında gönüllü kartıyla bir kadın göründü. Çekingen bir şekilde gülümsüyordu. Pardon, diye fısıldadı. Patronum bu çiçekleri annenize getirmemi söyledi. O anda, annemin bu gönüllünün patronunu nerden tanıdığını düşünmedim. Önemsiz bir detay gibi görünüyordu. Ayrıca annem her yerde arkadaş edinen bir kişiydi. Yaşamının sonuna geldiğinde bile. Vazodaki çiçekleri alarak, Teşekkürler, dedim. Yeşilin çeşitli tonlarındaki çiçeklerden oluşan harika bir aranjmandı. Bunlar çok güzel. Patronunuzun muhteşem bir zevki var. Lütfen ona teşekkür ettiğimi söyleyin. Annem vazoyu görünce gülümsedi. Sesi boğuktu. Fısıltıyla, En son böyle bir aranjman gördüğümde burada, bu hastanedeydim. Sana daha yeni doğum yapmıştım, tatlım, dedi. Gözlerine yaşlar doldu. Ama bir şey söyleyeyim mi? Üstünde kart yoktu. Bunları kimin gönderdiğini hiçbir zaman bilemedim. Annemin, vazodaki yeşil güllerin en az onun solgun teni kadar narin yapraklarına dokunmak için titreyen ellerinden birini uzatışını izlerken gözyaşları mı zor tuttuğumu hatırlıyordum. Son nefesini verdiği o soğuk ekim sabahını düşünürken, yüz ifadesini hala gözümün önünde canlandırabiliyordum: gözündeki bakışı, birkaç dakika bile olsa dayanabilme arzusunu. Doktor içeri girip benimle bir şey konuşmak istediğini söylediğinde annemi yalnız bırakmak istemedim. Her dakika önemliydi artık. Annem gülümsedi ve beni son kez yanına çağırdı. Elini yanağıma koyarak, Benim canım Janey im, gözlerin her zaman taze fidanların rengindeydi, dedi. Bütün ağaçların üstündeki yeşil ilkbahar fışkınları gibi. Vazodaki çiçekler gibi. Sen özelsin benim güzel kızım. Çok özelsin. Gözümden yaşlar döküldü. Daha fazla tutamıyordum. Beni kapıya doğru yönlendirerek, Git de doktorumla konuş, dedi. Ve bir fincan kahve getir. Gülümsedi. Hazır veya filtre kahve istemem. Espresso istiyorum. Son kez espresso içmek istiyorum. Hemen döneceğim, dedim. Sadece bir dakika sürer. Yanağına hafifçe dokundum. Duble Americano ile odaya geldiğimde annem ölmüştü. Telefonum cebimde titremeye başladı. Matthevv, Elainei öpüp bana el salladı. Kapıya doğru yönelirken, Mutlu Noeller, dedi. Telefonuma uzanırken, gülümseyerek, Mutlu Noeller, dedim. Arayan abim Flynndı. Merhaba, dedim. Merhaba. Sesi kötü geliyordu. Abimin her zamanki haliydi. Kendisi, tıpkı annemin babamı tanımladığı gibi melankolikti. Benim çiçeklerim varsa Flynnın da sanatı vardı. Kuzeybatıda oldukça beğeni toplayan bir ressamdı. Birkaç yıl önce, sanatçılarla bir araya gelebilmek için kendi galerisini açmıştı. Bu girişimi çok iyi sonuçlanmıştı. Hem iyi bir gelir getiriyordu hem de onu Seattle sanat camiasının lideri haline getirmişti. Yakışıklılığının da zararı olmamıştı tabii. Bana sorarsanız, Flynn fazla yakışıklıydı. Biz çocukken, arkadaşlarımın tamamı ona hayrandı. Bu durum hala aynıydı. Sık koyu saçları ve kirli sakalıyla aşırı derecede yakışıklıydı. Otuz beş yaşına gelmiş olmasına rağmen, düzenli bir hayat kurma gibi bir niyeti yoktu. Onun bir kadını gerçekten sevdiğinden bile emin değildim. Ama Flynnın hayatında gerçekten çok fazla kadın vardı. Ne var ne yok? Yarın doğum gününü kutlamayı unuturum diye bugünden arayıp kutlamak istedim. Sırıttım. Ne adamsın. öyleyim. Ama en azından hatırladım. Bir gün önce de olsa. Teşekkür ederim, abicim. Yeni yıl partime gelmeyeceğinden emin misin? îç geçirdim. Flynn her yıl Belltovvndaki çatı katında bir parti düzenlerdi. Ben de bu partiye gitmemeyi kendime görev edinmiştim. Flynnın olayı benim sevmediğim türdendi: dapdar elbiselerin içindeki anoreksik kadınlar, kolları dövmeyle kaplı erkekler, balkona yığılan bir dünya tiryaki Bilmiyorum, Flynn.
8 Hadi ama ya, dedi. Gelmen lazım. Belki biriyle tanışırsın. Biriyle tanışmak mı? Bu ihtiyacım olan son şey. Jane, bir ilişkinin senin için iyi olabileceğini düşündün mü hiç? dedi. Sadece Sam ve sen varsın. Kendini yalnız hissetmiyor musun? Abicim, dedim. Evet, akraba olabiliriz ama seninle aynı yolu takip etmeyebilirim. Mutlu olmak için başka birine ihtiyacım yok. Yalan söylüyorsun, dedi. Herkesin birilerine ihtiyacı vardır. Belli ki bazılarımız her gece başka birine ihtiyaç duyuyor. Lütfen, dedi. Ee, bu aralar kiminle çıkıyorsun? İsmi lazım değille işler nasıl gidiyor? Lisayla mı? Elainein tepsiyi limonlu tartlarla dolduruşunu izledim. Her birinin üstünde bir lavanta filizi vardı. Adı Rachel, değil miydi? dedim. O Lisadan önceki. Gördün mü bak? Güldüm. Lütfen partime gel, Janey. Lütfen? Düşüneceğim, dedim. Güzel. Elaince öpücük gönderdim. Sam ile birlikte sokağa çıktım ve köşeden döndüm. Dükkanım Flower Lady biraz ilerideydi. Görüntüsü bile her zamanki gibi içimi ısıtmaya yetiyordu. Eski tarz pencereleri ve zümrüt yeşili tentesi vardı. Asistanım Loayza, yani Lo çiçek sepetlerini kaldırıma koymuştu. Neşeli tatil buketleri yoldan geçenleri çağırıyordu. Bir kadının güllerden ve dallardan oluşan bir aranjmanı eline alıp burnuna götürüşünü izledim. Kendi kendime gülümsedim. Böyle güzel bir işiniz varken aşka ne gerek vardı ki? Loya, Günaydın, dedim. Tezgahtan kafasını kaldırıp baktı ve koyu renk çerçeveli gözlüklerini yukarı doğru ittirdi. Üniversitede jeoloji dersinde tanışmış ve kayaların uykumuzu getirdiği gerçeğinde birleşmiştik. Bu yüzden salı ve perşembe günleri öğle yemeğinden sonra saat birde sırayla birbirimizi uyanık tutmaya çalışırdık. Bu saat, sadece kireçtaşına ve tektonik tabakalara odaklanan bir dersi işlemek için en kötü zamandı. Neyse ki mucizevi bir şekilde ikimiz de dönemi B ile geçmiştik. Dramatik bir şekilde, Krizantemlerden nefret ediyorum, dedi. Montumu arka odadaki askıya astım ve önlüğümü taktım. Tezgahın arkasındaki bilgisayar ekranına yansıyan siparişlere bakarak, Ben de, dedim. Ama şunlara baksana. Bu bizim en verimli tatil dönemimiz olabilir. Tişörtümün kollarını kıvırdım. Hadi bitirelim şu işi. En iyi senaryoyu söylüyorum, dedi. Bütün işleri beşe kadar bitiriyoruz. Böylece ben de altıdaki randevuma yetişiyorum. Noel arifesinde randevun mu var? Ah, Lo! Neden olmasın ki? dedi. Noel arifesinde kim yalnız olmak ister? Ortalama olarak, Lo (a) umutsuz bir romantik, (b) flört dehası, (c) aşk bağımlısı olabilirdi. Lonun hayatında afallatıcı sayıda erkek vardı. Ama o Flynn gibi değildi. Bu zaferlerden *cvk alıyormuş gibi görünmüyordu. Zaman içinde l onun sevdiği şeyin aşk oyunu, aşkın peşinde koşmak olduğunu fark etmeye başlamıştım. Onun sevdiği aşk değildi. Aşk fikriydi. Yapma, Lo, dedim. Noel arifesinde yalnız olmanın nesi yanlış? Ayrıca istediğin zaman yanıma gelebilirsin. Çekingen bir şekilde sırıttı. Eğer her şey umduğum gibi giderse, geceyi Eric te geçireceğim. Kafamı sallayarak, Biliyor musun, dedim. Bu yıl çorabının içine kömür koyacaklar. Gülümsedi. Merak etme, Noel Babayla aram iyidir Yazarkasayı açtım ve şöyle bir göz gezdirdim. Sonra arsız bir ironiyle, Ne de olsa eski sevgilin, dedim. Lo güldü. Mümkün değil. Kırk iki yaşından büyük erkeklerle çıkmıyorum, hatırladın mı? Gülümseyerek, Ha doğru, dedim. Kurallarını unutmuşum. Dünden kalan fış yığınına baktım. Bence flört konusunda bir kitap yazman lazım. Biyografi gibi bir şey mi?
9 Evet, dedim. Ya da radyoda bir programa da katılabilirsin. Adını Aşık Lo koyardık. Başını salladı. Bunu düşünmüştüm. Elimde malzeme çok nasılsa. Sinsi bir şekilde sırıttı. Biraz sonra kapıdaki zil şıngırdadı. Yaşlıca bir adam içeri girdi ve penceredeki aranjmanlara bakmak için durdu. İlk anda onu tanıyamadım ama arkasını dönünce Lo ile bakıştık. Gizemli Noel Müşterisi geldi, diye fısıldadı. Başımı salladım. Aslında doğruyu söylemek gerekirse gizemli doğru kelime değildi. Olağandışı daha doğru olurdu. Varlığı tam bir gizemdi. Her yıl Noel arifesinde gelir, dükkandaki en pahalı aranjmanı alır, beş kelimeden fazla konuşmaz ve dolgun bahşiş bırakırdı. Lo bir keresinde, Bu adam karısını öldürüp vücudunun parçalarını bodrumdaki dondurucuda saklayacak tarzda birine benziyor, demişti. Ben, Hayır, dedim. Bence adam sadece yalnız. Bilmiyorum, dedi. Sana bakışları hoşuma gitmiyor. Bu sabah ve bundan önceki her Noel arifesinde duraklamama sebep olan da bu oluyordu. Adam sadece bana dikkat ediyordu. Loya bakmıyordu bile. Derin bir nefes aldım ve adam tezgaha doğru hafifçe topallayarak yürürken gülümsedim. Haki bir pantolon ve yağmurluk giymişti. Dikkatli bir şekilde, Tekrar merhaba, dedim. Başka bir Noel arifesi daha. Başıyla onayladı. Her zamanki aranjmanınızdan mı olacak? Tekrar başını salladı. Hemen işe koyuldum. Doğru karışımı elde edene kadar çiçekleri kestim ve karıştırdım. Vazoyu ona doğru tutarak, Böyle iyi mi? diye sordum. Bakışları bana kilitlenmiş bir halde, Harika, dedi. Fatura keserken, Güzel, dedim. Mutlu Noeller. Bana bir tomar para uzattı. Gülümsemedi. Bana uzun süre baktı. Bir an, gözlerinde bir duygu işareti gördüm. Keder mi? Pişmanlık mı? Çiçeklerin insanlarda duygu uyandırma gibi bir özellikleri vardı. Aşk anıları bulunuyor ve kaybediliyordu. Noeller geçiyor, yeni başlangıçlar, bitişler oluyordu. Çiçekler hepsini tetiklemiş olabilirdi. Belki de her sene bu yüzden geliyordu. Hatırlamak için. O kapıya doğru yürürken, Mutlu Noeller, diye yanıt verdim. Kapıyı kapatırken zil tekrar şıngırdadı. Tezgahtaki bin dolar parayı sayarken Lo omzuma doğru eğildi. Bin dolar mı? dedi. Gerilmişti. Adam çok tuhaf. Omuz silktim. Orası kesin ama hiç şikayetçi değilim Parayı kasaya attım. Tamir edilmesi gereken camları bununla öderiz. Kırklı yaşlarının ortalarında bir adam dükkana girince birim gizemli müşteri unutuldu. Adam uzun boyluydu, hafitçe kırlaşan saçları, sanki yazın plajda uzun süre kalmış gibi görünen bira/ yıpranmış ama güçlü bir yüzü vardı. Her nasılsa bu yüz ifadesi ona yakışıyordu. Lo, ona doğru yürüyerek, Size yardımcı olabilir miyim? diye sordu. Adam, Loyu görünce duraksayan diğer tüm erkekler gibi duraksadı. Lo eski tarzda bir güzelliğe sahipti; porselen gibi cildi, koyu renk, dümdüz saçları (Ispanya nın Bask bölgesindeki akrabalarından ona geçen bir birleşimdi), dolgun göğüsleri ve ince bir beli vardı. Adam alnını ovuşturdu. Hemen, Evet, dedi. Noel için bir aranjman almak üzere uğramıştım... Benim... Aileden bir sürü kişi var. Masa için bir şeyler alabilirim, diye düşündüm. Lo gülümsedi; kırmızı gül, beyaz lale ve yeşilliklerle dolu dekoratif vazoların olduğu standı gösterdi. Kesinlikle bunlardan birini tercih etmelisiniz, dedi. Anlamlı ama masaya da hükmetmez. Adam aranjmana kısa bir bakış fırlattıktan sonra bakışlarını Lonun bakışlarına kilitledi. Harikasınız. Yani... Duraksadı. Çiçeklerden gerçekten anlıyorsunuz. Harika bir aranjman. Lo sırıttı. Aranjmanı kasaya götürdü. Fişini kesti. Adam ağır ağır, Mutlu Noeller, dedi ve kapıya yöneldi. Lo sırıtarak, Mutlu Noeller, dedi. Adam gider gitmez ellerimi kalçama koydum. Lo, adam sana göre fazla yaşlı. Aranjmanla ilgileniyormuş gibi yaptı.
10 Seni gerçekle yüz yüze getirdiğim için benden nefret edeceğini biliyorum ama minik, uygunsuz bir gerçek var ki o da adamın evli olduğu. Sakın parmağındaki altın halkayı görmedim deme bana. Omuz silkti. Fark etmemişim. Yarı eğlenmiş yarı kızgın bir şekilde, Zor birisin, dedim. Jane, bana çok bilmişlik yapmayı kes. Evli bir adamla çıkmayacağımı biliyorsun. Bir an için düşündü. Ama kitapta ilginç bir bölüm olabilirdi. Kaşlarımı çatarak baktım. Şaka yapıyorum, dedi. İşimize geri dönerken Bing Crosbynin sesi hoparlörlerden duyuldu. Sabah Elaine kendime bir çiçek aranjmanı yapmamı söylemişti. Hazırlamam gereken siparişlere rağmen, tezgahın arasındaki kovadan yeşil güllere uzandım. Aralarına biraz keklik üzümü bitkisinden attım. Kendim için. Annem için. Randevusuna hazırlanabilmesi için Loyu saat beşe çeyrek kala eve gönderdim. Servis elemanımız Juan altı buçukta son aranjman grubunu teslim etmek üzere çıkınca ben de eve gitmeye karar verdim. Montumu giydim, Samin tasmasını taktım ve kaldırıma çıktım. Bir hevesle, son kalan çam çelenklerinden birini koluma attım. Daha önce yaptığım aranjmanı da aldım ve dükkanı kilitledim. Pazar sessizdi. Ama her zamanki akşam sessizliği değildi. Bu yalnız bir sessizlikti. Bu, insanların yanan şöminelerin karşısında, ait oldukları yerde, sevdikleri kişilerin yanında oturarak sıcak içecekler içmesinin sesiydi. Bu insanların birbirine ait oluşunun sesiydi. İç geçirerek yürüdüm, önemi yoktu. Noel arifesinde kimseyle olmama gerek yoktu. Ben Lo gibi değildim. Flynn gibi değildim. Ben hiç kimse gibi değildim. Sam ve iyi bir kitaba, bir kadeh şaraba, sonrasında güzel bir uykuya razıydım. Tatiller biraz abartılıyordu, özellikle de bu tatil. Gazete büfesini geçtim ve Melin bu akşam ne yapacağını merak ettim. Merivvether Fırınında ışıklar sönmüştü. Elainein bugünkü siparişleri bitirip bitiremediğini merak ettim. Onu Hamlin Caddesinde elinde bir tabak hindi veya rostoyla veya insanlar Noel arifesinde ne yiyorsa onunla sofrayı idare ettiğini ve aşkla parladığını hayal ettim. Boş lobiden asansöre doğru ilerledim. Bernard bu gece eve gitmişti. Onu da düşündüm. Onu karısı Sharonm yanında, elinde sıcak bir içkiyle birlikte otururken ve kar bulutlarıyla diğer şeyleri düşünürken hayal ettim. Asansör açıldı ve ben dördüncü kata bastım. Bir dakika sonra dairemin kapısını açtım ve karanlık koridora girdim. Sam kasesinden su içti. Ben de anahtarlarımı bıraktım. Kolumdaki çelengi aldım ve kapının yanındaki çiviye astım. Sonra vazoyu şömine rafının üstüne koydum. Annem olsa oraya koyardı. Mutlu Noeller, Sammers dedim. Sesimdeki yorgunluğu, ufacık titremeyi bir tek o anlayabiliyordu. Cep telefonumu koymak için cebime uzandım. İşte o zaman sabah koyduğum pembe zarfı buldum. Mutfak ışığını yaktım ve yabancı el yazısına baktım. Gönderenin adresi yoktu ama zarf Seattledan postalanmıştı. Merak ederek zarfı yırttım ve tezgaha yaslanarak doğum günü kartını inceledim. Sonra arkasında yazan yazıyı okudum: Sevgili Jane, Sen beni tanımıyorsun. Ama ben seninle doğduğun gün tanıştım. O gün sana, özel ve nadir bir yetenek bahşedildi. Bu yetenek, yıllar boyu seçilmiş az sayıda kişiye geçen ve sana diğerlerinin göremediği aşkı, bütün biçimlerinde gösteren bir yetenekti. Ama bu yetenek sana büyük bir sorumluluk ve bir sonraki doğum gününe, otuz yaşına gireceğin günün günbatımına kadar tamamlaman geieken bir görev de veriyor. Kalanını yüz yüze konuşmamız gerekli. NoeVden sonraki gün Pioneer Squaredeki daireme gelebilir misin? Saat ikide birlikte çay içeriz. Main Caddesindeki Waldron Buildingde olacağım. Daire 17. Seni bekleyeceğim. Sevgilerle, Colette Dubois Agapi Sanki şarbonluymuş gibi kartı tezgahın üstüne bıraktım.
11 Kafamı salladım, ayakkabılarımı çıkardım ve salonda Elliott Körfezini gören pencereye doğru ilerledim. Uzun bir gün olmuştu. Yorulmuştum. Kafamda Bernardm sesi yankılandı. Bu akşam on santim kar yağacak... Kar bulutlarını görüyor musun?.. Bulutlar biz ne görmek istiyorsak onu gösteriyor. Karanlık gökyüzüne baktım. Sokak lambalarının ışığında havada süzülen kar tanelerini gördüm. Beyaz bir tabaka aşağıdaki sokağı kaplamaya başlamıştı. Tezgahın üstündeki doğum günü kartını ve içindeki şifreli sözcükleri düşündüm. Sana bir yetenek bahşedildi... sana diğerlerinin göremediği aşkı bütün biçimlerinde gösteren bir yetenek... Aşkın benim için ne kadar sisli, belirsiz olduğunu düşündüm. Aşkın içinde olmama, insanların aşkını çiçekler aracılığıyla ifade etmesine yardım etmeme rağmen, kendim aşkla ilgili hiçbir şey görmüyordum. Hem de hiç. Üniversitede, oda arkadaşım için beni terk eden sevgilimi düşündüm. Yemek pişirmeme laf eden ancak (gizlice Merivvetherdan aldığım) elmalı turtamı yedikten sonra benden ayrılan aşçıyı düşündüm. Geçen sene iki hafta boyunca çıktığım ancak daha sonra Seattledaki her kadınla birlikte olduğunu keşfettiğim tıp öğrencisini düşündüm. Ben? Aşkı görebilen bir kişi? Şakaydı herhalde. Flynn ı arayıp ona ağzının payını vermek istedim. Bu kesinlikle onun yapacağı bir şeydi. Pioneer Squaredeki daireye gidersem de çöpçatanlık ortaya çıkacaktı. Kapıyı çalacaktım ve bekar arkadaşlarından birisi bana acıyarak bir yerlere götürecekti. Suratımı buruşturdum. Sam burnuyla bacağımı dürttü. Ensesini okşadım. Tek ihtiyacım olan sensin, Sammers, dedim. Sonra burnumu pencereye bastırdım ve gökyüzündeki büyük bir elekten dökülen un gibi düşen kar tanelerini izledim, işte o zaman bu sabah bulutlarda gördüğüm şekli hatırladım. Bernarda ne gördüğümü söylememiştim. Başkalarına da söylemezdim. Ama oradaydı işte: kocaman bir kalp. Düzgün biçimli bir kalp gökyüzünden sarkıyordu. İkinci Bölüm 2201 Hamlin Caddesi Noel Jack ve Ellie Noel sabahı çoğu çocuğun yaptığı gibi anne ve babalarını ölçüsüz bir coşkuyla uyandırdı. Elaine yatağın üstünde zıplayan çocukla derin uykusundan uyandı. Göğsüne dayanmış bir diz vardı ve bir çift küçük el yanaklarına hafifçe vuruyordu. Elaine gözlerini açtı ve inlememek için elinden geleni yaptı. Güneş daha kendini göstermemişti. Fırında uzun bir günden sonra hediyeleri paketlemek için gece ikiye kadar uyumamıştı. Ama bugün Noel sabahıydı. Herkes Noel sabahı kuralları çocukların belirlediğini bilirdi. Mutfakta bir yerde, üstünde adı yazan bir bardakta duble Americano yapan bir makine çalışıyordu. Esnedi ve kocasına döndü. Gülümseyerek, İşte başlıyoruz, diye fısıldadı. İkisi çocuklarının peşinden aşağı kata indi. Elaine yine şaşırıp kalmıştı. Tıpkı ailenin bir arada olduğu o sessiz anlarda, pazar günü kahvaltı sofrasında veya bir salı gecesi çocuklar yatmadan, birlikte dişlerini fırçalamadan önce, hayatının ne kadar mükemmel göründüğüne hayret ediyordu. Mükemmel bir Amerikan ailesi olarak bir fotoğrafa veya kartpostala poz verebilirlerdi. Hani şu dergide gördükleriniz var ya. Babanın bir polo tişört giydiği ve kolunu eşinin beline doladığı, karısının dar bir elbise ve topuklularla tasasız göründüğü, sırma saçlı iki çocuklarının meleksi yüz ifadeleriyle gülümsediği fotoğraflar. O anda, kocasının ve iki çocuğunun merdivenden inişini izlerken, her şeyi dışarıdan izliyormuş gibi hissettiren duygunun altında ezildi. Birdenbire yabancılaşmıştı. Sanki dışarıdaki yedi sekiz santimlik karın içinde dikiliyor, eldiveniyle camdaki buğuyu siliyor ve harika bir ev, harika bir dünyadaki harika bir ailenin hayatına bakıyordu. Ama Elaine kendini hiç de harika hissetmiyordu ve bu uzun zamandır böyleydi. Matthevv, Geliyor musun, Laney? diye sordu. Merdivenin basamağında hareketsiz duran Elaine, o halinden sıyrıldı ve başını salladı. Hemen, Evet, dedi. Çoraplarla başlasınlar. Ben biraz kahve yapacağım.
12 Noel sabahı fırtına gibi gelir ve yine öyle geçer giderdi. Bir saat sonra Elaine ve Matthevv buruşmuş paket kağıtlarıyla çevrelenmişti. Çocuklar, onları en çok cezbeden oyuncaklarla birlikte evin köşelerine dağılmıştı. Evde sessizlik hakimdi. Elaine saatine baktı. Benim Janei aramam lazım. Bugün doğum günü. Sence Janee yemeğe gelmesi için ısrar etmeli miyim? Dün sen bahsetmiştin. Ama biliyorsun, burnunu sokmak istemiyor. Ben de rahat olsun istiyorum... Matthevv parmaklarını Elainein dudaklarına koydu. Işıldayan gözlerle, Janei merak etme, dedi. Yıldönümümüzü hatırladın mı? Elaine ve Matthevv on iki yıl önce bir Noel arifesinde, Beşinci Caddedeki bir Presbiteryan Kilisesinde evlenmişlerdi. Banklar çobanpüskülleri ve sedir yapraklarıyla süslenmişti. Tören bitmeden önce misafirleriyle birlikte Kutsal Gece ilahisini söylemişlerdi. Elaine hatırlayarak, Evet, dedi. O gün kar vardı. Kiliseye giden basamakları çıkarken ayakkabıları ıslanmıştı. En sonunda mihraba yalınayak yürümüştü. Birdenbire, Özür dilerim, dedi. Bu yıl yıldönümü hediyeni almayı unuttum. Matthevv gülümsedi. Ben şeninkini unutmadım. Matthevv hiç unutmazdı. Her tatili hatırlardı. Her özel günü. Bunları bir kartla, bir vazo çiçekle veya hediyeyle de ölümsüzleş-tirirdi. Hiç sekmeden. Matthew, Ağacın altında son bir hediye kaldı, dedi. Elaine kaşlarını çattı. Sen benden daha iyi birisin. Matthevv arsızca, Olabilir, dedi. Ağacın dallarına uzandı ve karısına küçük, kırmızı kurdeleyle bağlanmış beyaz bir kutu uzattı. Kurdeleyi çekti ve yere bıraktı. Olabilir miydi? Hatırlamış mıydı? Bunu yıllar önce laf arasında konuşmuşlardı ama birkaç ay önce konusu tekrar açılmıştı. Küçük bir kızken sahip olduğu şans bilekliği. On iki yaşındayken dönmedolabın en tepesindeyken kaybetmişti. Bunu hayatını temsil eden şeylerle süslemişti. Büyükannesinden minik bir pasta, babasından bir kürek, en yakın arkadaşı Angeladan kırık bir kalbin yarısı. 1980lerde her kızda bunlardan vardı. O korkuyla bileğinden kayıp gitmişti. Aramışlardı ama sanki yer yarılmıştı da içine girmişti. Hem de bütün çocukluk anılarıyla birlikte. Bütün hayatı boyunca onun yerine koyabileceği bir şey bulmayı ummuştu. En sonunda Matthevv bulmuş muydu? Hatırlamış mıydı? Kutunun kapağını kaldırırken gözlerini yaşlar sızlattı. Kağıdı kaldırdı ve... yüreği parçalandı. Matthevv kendinden emin bir şekilde gülümseyerek, Çok güzeller, değil mi? dedi. Az ilerideki eski dolabı gösterdi. Yıllar önce çocuklar garajda buldukları çekiçle evi onarmak istediklerinde yanlışlıkla cam top küpelerini kırmışlardı. Elaine nefes nefese bir halde, Bunlar... Evet, dedi. Gözleri yaşla dolmuştu. Cam küpelerden birini kutudan alırken gözyaşlarını da tutmaya çalışıyordu. Harikalar. Matthew dudaklarından hafifçe öptü, sonra ayağa kalkıp gerildi. Mutfağa doğru ilerlerken, Kahve zamanı, dedi. Elaine böyle hissettiği için kendinden nefret ediyordu. Memnuniyetsiz. İdealist. Hatta çocuksu. İçinde bir şeyler karmakarışıktı. Bu mükemmel hayatın, mükemmel yuvanın, mükemmel evliliğin içinde, göz ardı edemeyeceği bir kopukluk vardı. Küçük anlarda, önemli anlarda bunu hissediyordu. Ellerindeki küçük kutuda duran cam küpelere bakarken bunu bir kez daha hissetti. Saat dörtte kapı çaldı. Noel gününün ve mutfak işlerinin baş döndürücülüğünde, Elaine akşama misafir geleceğini neredeyse unutuyordu. Püre haline getirmeye çalıştığı tatlı patateslerden kafasını kaldırınca ağzı kulaklarında bir halde mutfağa dalan Ellayı gördü. Anne! Kimler gelmiş baksana! Yeni komşular! Elaine ortaparmağına bulaşan patates püresini emdi ve kapıya baktı. Bir adamla Ella nın yaşında bir kız kapıda bekliyordu. Adam kırklı yaşlarının ortalarındaydı. Saçları hafif döküktü. Pek uzun değildi. Bakışları Elaineinkilerle buluşunca Elaine elindeki spatulayı düşürdü.
13 Adam ona doğru gelerek, Durun ben alayım, dedi. İkisi de aynı anda eğilince bakışları tekrar buluştu. Adam spatulayı Elainee uzatırken, Pardon dedi. Ben Charles. Elaine, A, dedi. Evet, yeni komşumuz. Hoş geldiniz. İsmi nizin kısaltılmış hali var mı? Chuck veya Charlie gibi Sadece Charles. Elaine sırıttı. Merhaba, Sadece Charles Charles biraz da şaşkın bir halde kafasını salladı. Komik. Nedir komik olan? Şey... Sesi bir an için kesildi. Rahmetli karım da tanıştığımız gün tamı tamına aynı şeyi söylemişti. Sesi özlem dolu, biraz da kederliydi. Elaine, Çok özür dilerim, dedi. Dilerim sizi... Geçen sene vefat ettiğinde on iki yıllık evliydik, diye devam etti. Elaine ne diyeceğini bilemedi. Bu yüzden konuşmadı. Elini Charlesm koluna koydu. Sorun yok, dedi. İdare ediyorum. Elaine, Ben de on iki yıldır evliyim, dedi. Charles başını salladı. Son yıldönümü çok zordu. Her zaman beklenmedik bir şey yapardık. Bir keresinde onu sıcak hava balonuna bindirmiştim. Ölmeden önceki yıl, ofiste ona serenat yapmak için çalgıcı tutmuştum. Elaine, Ne kadar güzel, dedi. Öyle güzel anlatıyorsunuz ki bulutları canlandırabildim. Notaları duyabildim. Matthewun her sene özel günleri nasıl geçirdiğini düşününce hafif bir kıskançlık hissetti. Çoğunlukla bir kutu çikolata ve karda kutlardı. Charles sırıttı ve Elainein önündeki kaseye baktı. Büyükannem de tatlı patates yapardı, dedi. Hem de her Noelde. Elaine, Kremayla mı? diye sordu. Charles gülümseyerek, Kremasız mümkün değil, dedi. Matthew mutfağa girdi. Güzel, ikiniz tanışmışsınız. Şimdi şarabı açabiliriz. Laney, Charlieye bu sokağı seveceğini söyledim. Burada hepimiz oldukça üretken şarapçılarız. Elaine ve Charles ağızlarını açtı ve aynı anda, Sadece Charles, dedi. Matthew, Charlesın sırtına hafifçe vurdu. Charles olsun o zaman. Edainee sırıttı. Yine tatlı patateslerden mi söz ediyordu? Ben... Matthevv sırıttı. Ben daha çok patates püresi adamıyım, dedi. Ama ne derler bilirsin. Karın mutlu olursa, hayatın da mutlu geçer. Tekrar Charlesın sırtına hafifçe vurdu. Ee seni Houstondan Seattlea hangi rüzgar attı? Charles sırıttı. Microsoft, dedi. Seattledaki diğer birçok göçmen gibi, değil mi? Matthevv, Evet, dedi. Harika bir cadde seçtin. Köprüden çok çabuk gidip geleceksin. Charles başını salladı. Emlakçım fiyat konusunda çok mücadele olduğunu söylemişti. Matthevv kolunu karısının beline dolayarak, gururla, Şanslıydık ki büyüklerimiz vardı, dedi. Burayı Elainein büyükannesi ve büyükbabası almıştı. Charles gülümsedi. Bir sürü anıvı barındıran bir yerde yaşamak çok güzeldir eminim. Elaine biraz dalgın bir biçimde, Evet, sanırım öyle, dedi. Matthevv haklı. Bu caddeden iyisini bulamazsın. Tatlı patates püresiyle dolu spatulayı tatması için Ellaya uzattı. Ama bence bu biraz da emlakçı tutkusundan kaynaklanıyor. Ben her zaman bir yüzen evde yaşamak nasıl olur diye merak etmişimdir. Arkadaşı Lonun Lake Uniondaki muhteşem yüzen evini düşündü. Charlesın gözleri parladı. Biliyor musun ben de her zaman bunu hayal etmişimdir. İnsanlar çocuklarla o şekilde yaşanmaz diyor ama bence haksızlar. İkisi de aynı anda, Can yelekleri, dedi.
14 Mutfakta huzursuz bir sessizlik oldu. Sonra Matthevv tekrar söze girdi. Charles, dedi. Gel de sana geçen sene şöminede yaptığımız değişiklikleri göstereyim. Sanırım evler aynı şekilde inşa edilmiş. Sen de benzer şeyler yapabilirsin. İki adam salona doğru gözden kaybolurken, Ella mutfakta annesinin arkasında dikiliyor, te/gahu kremayla uğra^ıvordu. Chloenun yeni American Girl bebeğimle oynamasına izin vereceğim, dedi. Elaine, Aferin, tatlım, diye cevap verdi. Ella, Çok iyiler, diye devam etti. İyi ki buraya taşınmışlar. Elaine kapıya doğru baktı ve derin bir nefes aldı. Bence de. Üçüncü Bölüm Gözlerimi açtım ve o anda pencereden gelen parlaklık gözümü aldı. Kanepede yatıyordum. Herhalde gece uyuyakalmıştım. Sam de yanımda yatıyordu. Gerinirken sehpanın üstündeki yarısı boş şarap şişesini fark ettim. Sonra pencereye doğru yürüdüm. Seattle beyaza boyanmıştı. Caddenin köşesinde kardanadam yapan üç çocuğu fark ettim. Beyaz bir Noeldi. Mutfağa girdim, makineye bir Nespresso kapsülü koydum ve suyun küçük beyaz espresso bardağına dökülüşünü izledim. Bardaktan ilk yudumu alırken, dün aldığım tuhaf mesajlı pembe zarfı gördüm. Telefonumu çıkardım ve abimin numarasını çevirdim. Üç kez çaldıktan sonra abimin çatlak, yorgun ve akşamdan kalma sesi duyuldu. Alo? Flynn, hiç komik değildi. Ne diyorsun sen? diye sordu. Saat kaç? Kızgın bir şekilde, Sana da Mutlu Noeller, dedim. A tabii ya ve mutlu yıllar. Yatağında kadın var mı? diye sordum. Hayır, tabii ki yok. Ama arkadan kadın sesi geliyordu. Yalan söylediğini anlayabiliyorum, dedim. Herneyse, şu gönderdiğin karttan bahsediyorum. Hiç komik değil. Gerçekten yiyeceğimi düşündün mü? Arkadaşlarından birini ayarlayabi-lesin diye oraya gideceğimi düşündün mü? FJvnn esneyerek, Janey, dedi. Neden bahsettiğin hakkında hiçbir fikrim yok. Tekrar karta baktım. Gerçekten mi? Sen göndermedin mi? Hayır, dedi. Şunca yıllık abinim, sana hiç doğum günü kartı gönderdim mi? Hayır, göndermedin. Tamam, bu konuda anlaştık o zaman. Tekrar esnedi. Bana uğrayacak mısın? Hayır, Eiainelere gitmem lazım. Noelde ve doğum gününde aileni reddediyorsun madem, en azından partime gel, dedi. Söz mü? Sırıtarak, Düşünürüz dedim ya, dedim. Tamam, dedi. Doğum günü kartında ne yazıyormuş söyle bakalım. Main Caddesi adresine baktım. Önemli bir şey değil, dedim. Ama kart, baktığım ilk andan beri içimdeki bir şeyleri harekete geçiriyordu. Dükkana uğradım ve Hamlin Caddesine doğru yola koyulmadan önce son kalan şakayık-krizantem aranjmanlarından birini yanıma aldım. Washington Üniversitesinin yanındaki Montlake Köprüsünün hemen bitişindeki evin sahibi Elainein büyükannesiyle büyükbabasıydı. Onlar ölünce Elaine ile Matrhew evi satın almışlar ve tadilat yaparak kendilerine göre yeniden düzenlemişlerdi. Ev, Washington Gölünün gri sularına bakıyordu. Bugün göl dalgalı ve fırtınalıydı. Arabayı park ettim, çantamla koltuğun üstündeki şarap şişesini, Jack ile Hllic için hazırladığım hediyeleri ve çiçek aranjmanını aldım. Camdan eve doğru baktım. Eski beyaz Flemenk bina, yoğun bir kar tabakasıyla sarılmıştı, öndeki çimenlikte kardanadam vardı. Matthev/un kardanadam yaparken çocuklara yardım ettiğini
15 hayal ettim. Elainein böyle huzurlu, eski Currier&Ives kartpostallarından fırlama bir hayata sahip olduğu için ne kadar şanslı olduğunu düşündüm. Elaine bana neredeyse yere yıkacak kadar sıkı sarıldı. Geldin! O kadar sevindim ki. Bizi yine ekeceksin sandım. Sırıttım. Şarabı ve çiçekleri uzattım. Jack ve Ellieye hediyeler getirdim. Tatlım hiç gerek yoktu ama çok sevinecekler! Ellie, Janey Teyze, diye ciyakladı. Bacaklarıma sarıldı. Birdenbire, geldiğime memnun oluvermiştim. Yeni komşularımız var artık! dedi. Gel de tanış! Elaine ve Ellienin peşinden mutfağa girdim. Gri süveterli bir adam, ocağın başında ayakta dikiliyor ve et suyunu karıştırıyordu. Elaine gülümsedi. Charles, bu benim en yakın arkadaşlarımdan biri Jane. Matthew gülümsedi. Ve kendisi bekar. Elaine ona dirsek attı. Charles, kocamı mazur gör. Her zaman bekar arkadaşlarımızı ayarlamaya çalışıyor. Charlesa kurnaz bir gülümseme gönderdim. Hemen bana döndü. Tanıştığıma memnun oldum, Jane, dedi. Onun yanında da küçük bir kız vardı. Kendimi tanıştırma fırsatını bulamadan, Ellie söze karıştı. Bu da benim yeni arkadaşım, Chloe. Sokağa yeni taşındı. Arkadaş olacağız. Charlesa sırtımı dönerek, Ne kadar güzel, dedim. Elainein Charlesın karıştırdığı tencereye doğru eğilişini izledim. Karışımın içine bir kaşık daldırdı. Tuzu az gelmiş, dedi. Charles hemen tezgahın üstündeki tuzu uzattı. O zaman görüşüm bulanıklaştı. Gözlerimi ovuşturdum. Dün şarabı hızla kaçırdığım için kendime kızdım. Ama yine de Elaine getirdiğim şarabı açıp da bana bir kadeh uzatınca, büyük bir yudum aldım. Elaine, İyi misin, tatlım? dedi. Hemen, Evet, dedim. Gözlerim canımı sıkıyor o kadar. MattheMatthevv kolunu karısının beline doladı ve tezgahın üstündeki kahverengi kağıt torbayı gösterdi. Üç dükkan gezmek zorunda kaldım ama sonunda istediğin unu buldum. Elaine unu poşetten çıkararak, King Arthur, dedi. Matthevv başka hiçbir markayı kullanmayacağımı bilir. Evliliğin detaylarını düşündüm. Biriyle yaşam kurmanı sağlayan minik binlerce detay. İnsanların bu detayların ustası olarak nasıl bir ömür geçireceği. Un markası, diş macunu, büyük çöp torbaları (torba büzme ipi var mı yok mu?). Arabalarda radyo istasyonu tercihleri. Kanepede birini veya diğerini mutlu eden taraf. Aşkın ayrıntıları, dipnotları. Nereden bakarsanız bakın Elaine ile Matthevv bu konuda uzmanlaşmıştı. Matthevvun yanındaki bar taburesine oturdum. Ellie ve yeni arkadaşı Chloe mutfaktan çıkıp oturma odasına geçerken Matthevv karısını gururla izliyordu. Charlesa ve bana, Elaine, büyükannesinin meşhur zeytinyağlı kekinden yapıyor, dedi. Elaine, Kabul etmem lazım, harika bir lezzet, dedi. Kimse yemek istemezse darılmam. Büyükannem her Noelde yapardı bu keki. Zeytinyağıyla yapmak adet haline gelmeden çok önce bile. Her Noel sabahında yapardı. Gizli malzeme ne biliyor musun? Kafamı salladım. Turunç, dedi. Tabii ki hangi meyveyi istiyorsan kullanabilirsin ama büyükannem kan portakalı tercih ederdi. Kan portakalını severim, dedim. Rengi harika. Matthevv, Charlesa doğru gülümsedi. Sizin kan portakalı hakkındaki görüşleriniz nedir, beyefendi? Bizi sohbete sevk etmeye çalıştığı belliydi. Charles bunu fark ettiyse de belli etmiyordu. Birdenbire Elainee baktı. Büyükannen Sicilyalı mıydı? Elaine biraz şaşırarak, Evet, diye yanıt verdi. Benim büyükannem de öyleydi, dedi. Annemden başka bu geleneği sürdüren kimseyi görmemiştim. Elaine bir an sessiz kaldı. Sonra kendini toparladı. Eh, güzel, dedi. O zaman portakallarda bana yardım edersin.
16 Yemek servis edildikten ve tatlılar yenildikten sonra, Charles ile Chloeya iyi geceler diledik. Matthew ve çocuklar film izlemek için alt kata indi. Elaine ve ben kadehlerimizi doldurduk. Oturma odasının sessizliğinde, ağacın önünde, şöminenin karşısındaki kanepeye çöktük. Elaine önümüzdeki şöminede dans eden alevleri izleyerek, Sence güzel bir Noel miydi? diye sordu. Çok güzel bir Noeldi, dedim. Güzelleştiren şendin. Yer değiştirdi ve şarabından bir yudum daha alarak bana döndü. Biliyor musun çok şanslısın. Ben mi? Güldüm. Ben pek öyle demezdim. Bence şanslı olan sensin. Elaine kafasını salladı. Jane, bütün bir ömür önünde duruyor, istediğin her şeyi yapabilirsin. Burnumu kırıştırdım. Senin de öyle. Sen benden sadece bir yaş büyüksün, tatlım. Hayır, dedi. Yaştan bahsetmiyorum. Ev bark sahibi olmakla yeni fırsatlara açık olmak arasındaki farktan söz ediyorum Başımı sallayarak ateşe döndüm. Elainein bu şekilde konuşması ne kadar garipti. Hele de ben bunca zamandır onun hayatına mükemmelliğin zirvesi, mutluluğa giden yol olarak bakıyorken. Ev. Koca. Çocuklar. Hayat. Her şeye sahipti. Elimi Elainein koluna koydum. Ne oldu, tatlım? diye sordum. Hadi anlat. Uzun bir süre sessiz kaldı. Gözündeki bir damla yaşı sildi ve sehpanın üstündeki küçük beyaz kutuyu alıp bana uzattı. Kapağı kaldırdım ve bir çift parlak cam küpe gördüm. Bunlar antika bir dolapta bulabileceğiniz tarzda eski modaydı. Matthevv bunları yıldönümü hediyesi olarak almış. Çok güzeller, dedim. Küpe, Jane. Küpe. Önemli bir detayı mı kaçırıyorum diye merak ettim. Küpelerle ilgili kötü bir şey mi var? Kafasını salladı. Sen kendin dedin, dedi. Hiçbir şey yok ve aynı zamanda her şey kötü. Anlayışlı bir şekilde kafamı salladım. Daha fazla açıklama yapmasına gerek yoktu. Elaine gözlerindeki bir yaşı daha sildi. Zoraki bir gülümsemeyle, Baksana nasıl sulu gözlüyüm, dedi. Noelde böyle olmaktan nefret ediyorum. Tekrar kolunu sıkarak, Dua et de doğum günün değil, dedim. Perişan olurdum. Ama olmadın, dedim. Dalgın bir şekilde kafasını salladı ve tekrar şömineye döndü. Odunların yanışını ve çıtırdayışını izleyerek sessizlik içinde oturduk. Ertesi sabah dükkana gittiğimde Lo tezgahın arkasında dikiliyordu. Neşeli bir şekilde, Günaydın, dedi. Bakıyorum da bir doğum gününden daha sağ çıkmışsın. Montumu arka odadaki askıya asarken, Çıktım valla, dedim. Çantamı tezgahın altına koydum. Gecen nasıl geçti? Güzeldi, dedi. Lorne ile birlikte Dom Perignon içtik. Kaşlarımı kaldırdım. Lorne mu? Yeni biri mi? Sersemlemiş bir halde, Gündüzleri yatırım bankeri, geceleri de şair, dedi. Sanırım ondan hoşlanıyorum. Gece internetten gelen siparişleri göstermek için bilgisayar ekranına dönerken neşeli bir şekilde sırıttım. İlk randevuda her zaman hoşlanıyorsun zaten. Tabii ki hoşlanıyorum, dedi. Son kullanma tarihim üçüncü randevu. Ondan sonra sıkılıyorum. Biliyor musun erkek gibisin. Omuz silkti. Öyleysem bile ne olmuş? Kadınlar da erkekler gibi hareket edebilir. Bazen Lonun aşktaki gözüpekliğine hayranlık duyuyordum. Ama onun için endişeleniyordum da. Kendini oyuna kaptırıp bir daha mutlu olamamasından korkuyordum. İç geçirdim. Kot pantolonumun cebinden lastik toka aldım ve saçımı atkuyruğu yaptım. İşte o an tuhaf doğum günü kartını buldum. Bu sabah Loya göstermek niyetiyle cebime sokuşturmuştum. Ona dönerek, Baksana, dedim. Şunu bir okur musun? Kimden geldiği veya şaka olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yok.
17 Lo kartı aldı ve okudu. Bu daha önce gördüğüm hiçbir doğum günü kartına benzemiyor, dedi. Evet, öyle, değil mi? Başıyla onayladı. El yazısı da tanıdık geliyor nedense. Düşünceli görünüyordu. Geçen sene çıktığım bir çocuğu hatırlattı. Adı Tristandı. Gördüğüm en güzel el yazısı ondavdı. Gözlerimi devirdim. Yani bu kartın Tristandan geldiğini söylüyorsun. Hayır, dedi. Ayrıca senin onunla çıkmana asla izin vermem. O narsist. Nerden anladım biliyor musun? Gülümsedim. Nerden? Kendinden emin bir şekilde, Alışveriş listesinden, dedi. Alışveriş listesi mi? Evet, dedi. Kağıt ürünlerine harcadığı para miktarına bakarak bir narsisti kilometrelerce öteden tespit edebilirsin. Kağıt ürünleri mi? Evet. Kağıt havlu, tek kullanımlık mendiller, tuvalet kağıtları. Gülerek, Lo, ciddi olamazsın, dedim. Bunun hiçbir anlamı yok. Bana güven, çok anlamlı. Araştırmalarla belgelenmiş. Adam her gün bir rulo kağıt havlu bitiriyordu. Hatırlayarak kafasını salladı. Alışveriş listelerini de o mükemmel el yazısıyla yazardı. Avnı derecede iyi bir kalbi olmaması çok kötü. Zaten kalpleri hiçbir zaman iyi çıkmaz. Tekrar karta baktı. Ama bunu denemeye değer. Yani belki... Belki ne? Lo omuz silkti. Belki de çılgın bir yeteneğin vardır. Gözleri parladı. Yani zamanda yolculuk gibi? Güldüm. Bir düşün. Beni 2004 yılına, kalbimi kıran o öküze götürsen. Ama bu sefer kalbimi kırmasına izin vermezdim. Ben onun kalbini kırardım. Jed Harrison. Evet. Muhtemelen Lonun bugün bu şekilde olmasının sebebi bu adamdı. Lo onu sevmişti. Hatta evlenmek istemişti. Ama adamın zaten Seattleın emlak kodamanlarından birinin güzel kızıyla nişanlı olduğu ortaya çıkmıştı. En sonunda aşkı bir iş kararma dönüşmüştü. Lo da tekmeyi yemişti. Aslında, dedim. Bu kadının neler söyleyeceğini merak ediyorum. O zaman gidip bakalım, dedi. Seni kaçırıp bir şeyhin hareminin bir parçası olman için yabancı ülkeye götürmeyeceklerinden emin olayım diye seninle gelirim. Sırıttım. Şeyh mi? Başını salladı. Sapyoseksüel diye bir şey duymadın mı? Sapyo-ne? Sapyoseksüel, diye tekrarladı. Zekayı, insan zihnini çekici bulan kişi demek. Kendi kendine gülümsedi. Evan sapyoseksüel olduğunu söylerdi, ilk başta biraz gerilmiştim. Yani bu beni fiziksel olarak çekici bulmadığı anlamına mı geliyordu? Ama bu konu hakkında düşündükçe, bunun iltifat olduğunu düşünmeye başladım. Flörtle ilgili bir kitap yazarsam, bunu da ekleyeceğim. 33 yeni siparişin çıktısını alarak, Flörtle ilgili bir kitap yazacaksın, dedim. Lo saate bakarak sırıttı. Hadi işlerimizi bitirelim ve şu gizemli kartındaki buluşma yerine gidelim. Ne diyorsun? Tezgahın üstündeki pembe zarfa bakarak, Olabilir, dedim. Varlığından kurtulmak zordu. Her nasılsa, ne yapmam gerektiğini biliyordum. Eski tuğla bina, sokaktan bakıldığında pek güzel bir şeye benzemiyordu. Adresin doğru olduğundan emin olmak için karta tekrar baktım. Waldron Building. Daire no. 17. Tereddüt ederek, Bilemiyorum Lo, dedim. Bence geri dönelim. Asla olmaz, dedi. Bir dilenci yanımızdan geçti ve bize doğru mırıldandı. Lo onu manikürlü elinin bir hareketiyle başından savdı. Beni meraklandırdın. Konu neymiş öğrenmek istiyorum.
18 Main Caddesine baktım. Pioneer Square, Pike Placeden daha cesur bir ortama sahipti. Ama eski Seattleın havasını arıyorsanız, burasıydı. Eski sokak lambalarının caddeleri süslediği ve ziyaretçilerin şehrin eskiden işlek yeraltı şehrine turlar düzenlediği yerdi burası. Ya düzmeceyse? l.o gözlerini devirdi. O zaman çıkar gideriz. Çekingen bir şekilde, Tamam, dedim. 1920lerden kalma süslü bir yadigara benzeyen çift kapılara doğru ilerledim. Ağır kapıyı iterken bu girişten geçmiş olabilecek havai ve yasakları delmeye hevesli kızları hayal ettim. İçeride, lobi küf ve parfüm kokuyordu. Duvardaki levhayı inceledim ve Colette Dubois isminin karşısında 17 sayısını gördüm. Asansörün zili çalıp da kapılar açılınca içeri girdik. Yukarı çıkarken, Bence bu delilik, dedim. Avuçlarım terliyordu. Lo gülümseyerek, Korkma, dedi. Hemen gireceğiz, şöyle bir bakacağız ve bir şey sezersek çıkacağız. Gireceğiz ve çıkacağız. Tamam mı? îç geçirerek, İyi, dedim ama kendimi hiç de iyi hissetmiyordum. Korkmuştum ve gergindim. Bana muhtemelen hiçbir bilgimin olmadığı bir şey anlatılacaktı. Ya da daha kötüsü zalim, kötü bir şakaya alet olduğumu anlayacaktım. Sekizinci kata geldiğimizde, uzun bir koridordan geçtik. Bir ve yedi sayılarının ahşaba çarpık bir şekilde tutturulduğu bir kapıya ulaştık. İlk başta yavaşça vurdum ama cevap gelmeyince bu sefer daha hızlı vurdum. Kapının arkasında ayak sesleri duyunca kalp atışlarım hızlandı. Kapı kolu dönmeye başladı. Kapının menteşeleri gıcırdadı. Kır saçları topuz yapılmış zayıf bir kadın bize bakarken, tütsü kokan hava bulutu bize ulaştı. Bakışlarımız buluştuğunda, ciddi yüz ifadesi bir gülümsemeye büründü. Jane, dedi. Yoğun aksanının Fransızcadan kaynaklandığını hemen fark etmiştim. Geldiğine çok sevindim. Lütfen içeri gel. Lo da peşimden içeri girdi. Daire, 1893 Parisinin küçük bir örneği gibiydi. Kalın kırmızı kadife perdeler, geniş pencereden gelen ışığı engelliyordu. Antika dolaplar, porselen balerinlerden karışık olarak boyanan vazolara kadar çeşitli biblolara ev sahipliği yapıyordu. Yerden tavana kadar uzanan kitaplık sağdaki duvarı olduğu gibi kaplıyordu. Bir çift tekerleğin üstüne monte edilmiş merdiven, en üst raflara bile erişim sağlıyordu. Gölette lacivert kanepeyi göstererek, Lütfen oturun, dedi. Yastıklar yırtık pırtıktı. Ben çay yapayım. Lo ile sessiz sessiz oturduk. Ta ki beni dürtene kadar. Sanki bir filmin içinde gibiyiz. Biliyorum, dedim. Ben de aynı şekilde hissediyorum. Colette üstünde dumanı tüten bir demlik ve üç çay fincanı bulunan bir tepsiyle birlikte geri döndü. Tepsiyi sehpanın üstüne bıraktı ve karşımızdaki sandalyeye oturarak, ellerini kucağına koydu. Geldiğine çok sevindim, Jane, dedi. Sonra Loya döndü. Kiminle geldin? Lo ve kendim için birer fincan çay koyarken, Bu benim arkadaşım Lo, dedim. Ben... Colette, Geldiğinize çok sevindim, dedi. Ama gülümsemesi soldu. Önce Loya, sonra tekrar bana baktı. Senden sorumlu birinin olması gerekecek. Sorumlu mu? Colette başıyla onayladı. Önce sormam gereken bir şey var. Ona güveniyor musun? Biraz da savunmaya geçerek, Tabii ki güveniyorum, dedim. Lo benim en eski arkadaşlarımdan biri. Kadın memnun bir ifadeyle başını salladı ve, Tamam, dedi. O zaman ikinizin bugün burada konuşacaklarımızı kimseye söylememeye yemin etmeniz lazım. Loya baktım ve yutkundum. Ben ağzımı açmaya fırsat bulamadan Lo lafa karıştı. Göz kırparak, Yemin ederim, dedi. Colette dudaklarını büzdü. Güzel, dedi. Jane, eminim doğum gününü kutlamamı ve seni neden buraya davet ettiğimi çok merak ediyorsundur. Tedbirli bir şekilde gülümsedim. Kabul etmem U/ım. biraı kafam karıştı.
19 Şüphe de vardır tabii, dedi. Açıkçası evet. Anlıyorum, dedi. Ben de senin yaşındayken öyleydim. Jane, sana anlatacaklarımı dinlemen ve kabul etmen gerekiyor. Büyülenmiş gibi görünen Loya baktım. Sonra tekrar Colettee döndüm. Koşullarınıza uyarsam? diye sordum. Colette ayağa kalktı ve duvarın uzak köşesindeki kitaplığa doğru yürüdü. Merdiveni tam ortaya koydu, yüksekteki bir rafa tırmandı ve bir kitabı çekip yerine oturdu. Elindeki eski kitaba baktım. Deriyle kaplanmıştı, güneşten sararmıştı. Sırtı yırtık pırtıktı. Kenarında su lekesi vardı. Colette, Size bir hikaye anlatacağım, dedi yılında Pariste başlıyor. Colette kitabın ilk sayfasını açmak için duraksadı. Elodie adında fakir ama güzel bir kız varmış. Parisin en görkemli caddelerinden birinde çiçek satarmış. Tezgahını Auvergne Kont ve Kontesi olan Luc ve Marceline Dumondun görkemli evlerinin hemen dışında açarmış. Marceline, Elodieyi çok kıskanırmış. Çünkü kocası Luc, bu genç çiçekçi kıza kendini kaptırmış. Kıza karısının gözü önünde hediyeler, kürkler, şık mücevherler alırmış. Elodienin kocasının aşkı haline geldiğini fark ettiğinde, Marcelinein öfkesinin sonu gelmemiş. Ama bunun sebebi Lucu sevmesi değilmiş. Aslında Marcelinein kalbinde çok az sevgi varmış. Evliliği, Paristeki iki varlıklı ailenin arasındaki bir iş anlaşmasıymış. Ama yine de çok kıskanıyor, utanıyormuş. Elodienin de Lucun davetlisi olarak katılacağı maskeli balo gecesinde, Marceline öcünü almaya karar vermiş. Hedefini felç, frengi, kör veya sağır yapacak kadar güçlü büyüler yapabildiği bilinen Çingene bir adamı emri altına almış. Adam partiye kostümle girmiş ve Elodieye zarar vermesi için yüklü miktarda para almış. Ama dans pistinde elini Elodieye uzattığında bilinmeyen ve tuhaf bir şey hissetmiş. Aşkın ruhunu öyle yoğun bir şekilde hissetmiş ki binlerce çocuğun söylediği şarkıyı, şehirdeki aşıkların fısıltılarını duyabiliyormuş. Elodienin yanın-dayken aşkla birlikteymiş. Çok büyük bir aşkla. Oturduğum yerde hafifçe öne eğildim. Ee büyüyü yapabilmiş mi? Colette kafasını salladı. Yapamamış. Kendine yedirememiş. Elodie harika güzellikte bir gül gibiymiş. Onu ayaklar altına almak istememiş. Bu yüzden tam tersini yapmış. Kaşlarımı çattım. Tam tersini mi? Evet, o gece onu lanetlemiş. Ona bir yetenek vermiş. Önce Loya, sonra tekrar Colettee baktım. Ona aşkı görebilme yeteneği vermiş. O andan itibaren, Elodie bir odaya, kalabalık bir kafeye, şehrin bir ucundaki bir salona giriyor, tüm gerçekliği ve güzelliğiyle aşkı görebiliyormuş. Colette uzun bir an boyunca bana baktı. Kollarımdaki ve sırtımdaki tüylerin diken diken olduğunu hissettim. Bende de bu yetenek var, canım. Tıpkı senin gibi. Yetenek bana verilmişti. Ben de İsveç Hastanesinde doğduğun gün onu sana verdim. Afalladım. Yeşil buketi sen getirdin. Annem bunu ölene kadar hatırladı. Evet, dedi. O ton, Elodienin mirasıdır. Onun hikayesi senin. Benim. Kafamı salladım. Ben aşktan anlamam. Bakışları benimkilere kilitlendi. Anlıyorsun. Aşk her zaman hayatının içindeydi. Otuzuncu doğum gününden önce yeteneğinin bazı koşullarını tamamlaman gerekiyor... Yoksa... Sesi titredi. Yoksa ne olur? Balkabağına mı dönüşürüm? Colette ellerini eski kitabın üstüne koydu. Burada, bu sayfalarda, yüzyılların kayıtları var. Çingene, Elodieye bu yeteneği verdiğinde, önemli bir görev de vermiş. Kendi hayatında aşkı yaşayabilmesi için altı tür aşk tanımlaması gerekiyormuş. Altı tür aşk mı? Colette başıyla onayladı. Belki biliyorsundur. l%0lı yıllarda bizim yeteneğimize sahip bir kadın bu kitabın bir kopyasını çıkardı. 1970lerde bu kitap meşhur bir psikolog tarafından keşfedildi. O da hu konuda bir kitap yazdı ve çok satanlar listesine girdi.
20 I o boğa/.ını temizledi. O kitabı duydum, dedi. Adı Aşkın Renkleri, değil mi? Colette kitaptan bir sayfa çevirirken, Aynen öyle, dedi. Ama insanlar, o kitabın bu sayfalardaki bilgilerden, aşkın altı türünden doğduğunu bilmiyorlar. Bir an duraksadı. Sen kendi hayatında aşkı keşfettin mi? Bu çok özel bir soru, dedim. Nasıl cevap vereceğimi de bilemiyorum. Çay fincanını sehpanın üstüne koydu. Yani demek istediğim, kendi hayatında, çevrendeki insanlarda aşkı gördün mü? Gördüysen işarederi görmezden gelmen imkansızdır. Ne söylediğinin farkına varınca kalp atışlarım hızlandı. Daha önce hiç aşık olmamıştım. Ama başkalarında aşkı görmüş müydüm? Büyükannemin ben üç yaşlarındayken ölmüş olan büyükbabamdan nasıl bahsettiğini hatırladım. Kafasını hasretle gökyüzüne kaldırır ve, Erkeğimi özledim, derdi. Sonra rahmetli annemi ve ben çok küçük yaştayken bizi terk eden babamı düşündüm. Babamın yüzü zihnimde hala bulanıktı. Onların aşkları da yoğun ve derindi. Ilık bir Seattle gecesinde apartmanın önünde bir mandolinle anneme serenat yapmıştı. Annem, özellikle de iki kadeh şaraptan sonra tekrar tekrar bu hikayeyi anlatır dururdu. Aşklarının anısı, annemin damarlarına şok dalgası göndermeyi hiç bırakmamıştı. Peşini bırakmıyordu işte. Annem de bırakmak istemiyordu. Colettee döndüm ve yüzünü inceledim. Bu tecrübe herkes için bu kadar farklıyken aşkı görüp görmediğimden nasıl emin olabilirim ki? Haklısın, canım, dedi. Tek bir çeşit aşk yok. Temelde altı tane ama bunların arasında da pek çok ton mevcut. Lo gülerek, Aşkın Elli Tonu, dedi. Ona kızgın bir bakış fırlattım. Bir dakika, dedim. Yaııi... Bu sahip olduğumuzu söylediğiniz yetenek. Başkalarının da bu yeteneği olduğunu söylediniz? Colette, Evet, dedi. Tam on dört kişi var. Bunlar nasıl?.. Hikayeleri nasıl bitti diyorsun, değil mi? Kendi kendine başını salladı. Gözlerinde pişmanlık vardı. Bazıları efsaneyi tamamladı. Hayatlara yön verdi. Diğerleri yapamadı. Ben senin de bunlardan biri olmanı istemiyorum, Jane. Senin de diğerlerinin hayatlarında gördüğün aşkı tatmanı istiyorum. Senin de bunu yaşamanı istiyorum. Kafamı salladım. Ama şu var, dedim. Ben aşkı göremiyorum. Colette, Görebiliyorsun, canım, dedi. Görüşün, bütün hayatın boyunca sorunluydu, değil mi? Aslında, evet, dedim. Göz sinirimde bir tümör varmış. Çocukluğumdan beri nöroloğa gidiyorum. Doktorlarım krizlerin kesin nedenini keşfetmeye çok yaklaşmış. Sakin bir şekilde, O senin yeteneğin, dedi. Nörolojik bir hasar değil. Yutkundum. Sizi hayal kırıldığına uğratmak istemiyorum ama görüşüm tıbbi bir anomalite nedeniyle bulanıklaşıyor. Romantik bir olay yüzünden değil. Colette, Görüş problemlerini anlat bana, dedi. Ne oluyor ve ne zaman oluyor? Önce Loya, sonra Colettee baktım. Kendimi bildim bileli var bu sorun. Uzun zaman, herkesin gözlerinin arada bir bulanıklaştığını varsaymıştım. Bu durum annemi endişelendirdi. Beni bir uzmandan diğerine götürdü durdu. Uzun süre, bunun stres veya psikolojik bir şeyden kaynaklandığını düşündüler. Çünkü hiçbir zaman tek başımavken ortaya çıkmıyordu. Her zaman sosyal ortamlardayken gerçekleşiyordu. Mavi gözlü annem, bunun benim ailedeki tek yeşil gözlü kişi olmamdan kaynaklandığını söyleyerek beni neşelendirmeye çalışırdı. Bana, Gözlerin yeşil glayol çiçeği kadar canlı, derdi. Bu çiçeğin öteki adı kuzgunkılıcı. Kalplere işleme gücünü veren çiçek. Colettee baktım. Şaşkın bir halde, Senin gözlerin de yeşil, dedim, Evet. Gülümsedi. Bizim yeteneğimize sahip kadınların hepsinde böyle. înanamayarak kafamı salladım. Görüşündeki değişimlerden bahset, dedi.
Türkçe Ulusal Derlemi Sözcük Sıklıkları (ilk 1000) 14.08.2014 SIRA SIKLIK SÖZCÜK TÜR AÇIKLAMA 1 1209785 bir DT Belirleyici 2 1004455 ve CJ Bağlaç 3 625335 bu PN Adıl 4 361061 da AV Belirteç 5 352249 de
O sabah minik kuşların sesleriyle uyandı Melek. Yatağından kalktı ve pencereden dışarıya baktı. Hava çok güzeldi. Güneşin ışıkları Melek e sevinç katıyordu. Bulutlar gülümsüyor ve günaydın diyordu. Melek
Yeni evli bir çift vardı. Evliliklerinin daha ilk aylarında, bu işin hiç de hayal ettikleri gibi olmadığını anlayıvermişlerdi. Aslında birbirlerini sevmiyor değillerdi. Son zamanlarda o kadar sık olmasa
Dersler, ödevler, sýnavlar, kurslar... Dinlence günlerinde bile boþ durmak yoktu. Hafta sonu gelmiþti; ama ona sormalýydý. Üstüne, günlerin yorgunluðu çökmüþtü. Bunu ancak oyunla atabilirdi. Caný oyundan
Anneye En Güzel Hediye Olarak Ne Alınması Gerekir? Hayatımızın en değerli varlığıdır anneler. O halde onlara verdiğimiz hediyelerinde manevi bir değeri olmalıdır. Anneler için hediyenin maddi değeri değil
ENGİN VE İKİZLER ALIŞ VERİŞTE Hastane... Dr. Gamze Hanım'ın odası, biraz önce bir ameliyattan çıkmıştır. Elini lavaboda yıkayarak koltuğuna oturur... bu arada telefon çalar... Gamze Hanım telefon açar.
ΕΘΝΙΚΟ & ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΣΙΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ Μάθηµα : ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ II ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ ΛΟΓΟ (70005Γ) ÖZEL GÜNLER Aşağıdaki önemli günlerden
ÖZGÜN ADÎ: The Look oflove Plume, Penguin Group (ABD) LLC, 2014 KİTABIN ADI: Agapi YAZAR: Saralı jio ÇEVİREN: Fatma Zeynep öztürk EDİTÖR: Zeynep Küçük KAPAK TASARIM: Karen Yardımlı BASKI VE CİLT: Kitap
Kaybolmasınlar Diye Mesleğini sorduklarında ne diyeceğini bilemezdi, gülümserdi mahçup; utanırdı ben şairim, yazarım, demeye. Bir şeyler mırıldanırdı, yalan söylememeye çalışarak, bu kez de yüzü kızarırdı,
Uzun Bir Köpek Hakkında Kısa Bir Öykü Henry Winker İllüstrasyonlar: Scott Garrett Çeviri: Bengü Ayfer 4 GİRİŞ Bu sendeki kitaplar Dyslexie adındaki yazı fontu kullanılarak tasarlandı. Kendi de bir disleksik
İşitme Engelli Öğrenciler için Tek Kart Resimler ile Kelime Çalışması Hazırlayan Özel Eğitim Öğretmeni gökkubbede hoş bir seda bırakmak adına ÖNSÖZ İşitme engelli öğrencilerin kelime dağarcıklarının yetersizliği
Çeviri Deniz Hüsrev Jiggy kahramanımızın asıl adı değil, lakabıdır. Ve kıpır kıpır, yerinde duramayan anlamına gelmektedir. 5 6 BİRİNCİ BÖLÜM Hayatınızı elinizden alınıp klozete atılmış, ardından da üzerine
Hafta Sonu Ev Çalışması HAYAL VE GERÇEK Babasının işi nedeniyle çocuğun orta öğretimi kesintilere uğramıştı. Orta ikideyken, büyüdüğü zaman ne olmak ve ne yapmak istediği konusunda bir kompozisyon yazmasını
TAVŞANCIK A DOĞUM GÜNÜ SÜRPRIZI Güneşli bir günün sabahında, Geyikçik uyandı ve o gün en yakın arkadaşı Tavşancık ın doğum günü olduğunu hatırladı. Tavşancık arkadaşlarına her zaman yardımcı oluyor, ben
C A NAVA R I N Ç AGR ISI Canavar, canavarların hep yaptığı gibi, gece yarısından hemen sonra çıktı ortaya. Geldiğinde Conor uyanıktı. Kısa süre önce bir kâbus görmüştü. Herhangi bir kâbus değil- di bu;
--KURALLI CÜMLE: İş, hareket, oluş bildiren sözcükler cümlenin sonunda yer alıyorsa denir. Örnek: Mustafa okula erkenden geldi. ( Kurallı cümle ) --KURALSIZ (DEVRİK) CÜMLE: Eylemi cümle sonunda yer almayan
OKUMA - ANLAMA: ÖĞRENCİLER HER GÜN NELER YAPIYORLAR? 1 Türkçe dersleri başladı. Öğrenciler her gün okula gidiyorlar, yeni şeyler öğreniyorlar. Öğretmenleri, Nazlı Hanım, her Salı ve her Cuma günü sınav
Hikaye Yazarı Sevinç DOĞAN ( Türkçe Öğretmeni ) İmtiyaz Sahibi Adına Ramazan BALCI Okul Müdürü Fatma BAŞA ( Özel Eğitim Öğretmeni ) Kapak Tasarımı ve Sayfa Tasarımı Ahmet ŞAMLI ( Görsel Sanatlar Öğretmeni
Aşağıdaki şiiri okuyunuz. Soruları cevaplayınız. OKULUMUZ Her yerden daha güzel, Bizim için burası. Okul, sevgili okul, Neşe, bilgi yuvası. Güzel kitaplar burda, Birçok arkadaş burda, İnsan nasıl sevinmez,
1. SINIF OKULA YARDIMCI VE SINAVLARA HAZIRLIK A TEMASI: OKUL HEYECANIM TEST-1 1. Gözümüzün rengi Saçımızın rengi Okula gitmemiz Yukarıdakilerden hangisi fiziksel özelliğimiz değildir? A) Okula gitmemiz
2012-2013 Türkçe Ortak Sınavı Lise Hazırlık Sınıfı AÇIKLAMALAR 1. Soruların cevaplarını kitapçıkla birlikte verilecek optik forma işaretleyiniz. 2. Cevaplarınızı koyu siyah ve yumuşak bir kurşun kalemle
ANKARA ÜNİVERSİTESİ TÖMER TÜRKÇE ÖĞRETİM ARAŞTIRMA VE UYGULAMA MERKEZİ TÜRKÇE SINAVI T105004 ADI SOYADI NOSU UYRUĞU SINAV TARİHİ ÖĞRENCİNİN BÖLÜM Okuma Dinleme Yazma Karşılıklı Konuşma Sözlü Anlatım TOPLAM
TEŞEKKÜR Kısa Film Senaryosu Yazan Bülent GÖZYUMAN Sahne:1 Akşam üstü/dış Issız bir sokak (4 sokak çocuğu olan Ali, Bülent, Ömer ve Muhammed kaldıkları boş inşaata doğru şakalaşarak gitmektedirler.. Aniden
3 YAŞ AYIN TEMASI Cinsiyetim, adım, özelliklerim, görünümümdeki değişiklikler nelerdir? Vücudumuzun bölümleri ve iç organlarımız nelerdir? Ne işe yarar? İskelet sistemi nedir? Ne işe yarar? Aile ve aileyi
PEPE NİN HİKAYESİ Pepe, herkesin olmak isteyeceği türden bir insandı. Her zaman neşeli olup, her zaman, söyleyeceği pozitif bir şey vardı. Birisi istediğinde hemen gidiyor, daima : Daha iyisi olamaz! diye
1 Kızla İlk Buluşmada Nasıl Sohbet Edilir? Hızlı Bağ Kurma Teknikleri Bugün kızla tanışma anında değil de, flört süreci içinde olduğumuz bir kızla nasıl konuşmamız gerektiğini dilim döndüğünce anlatmaya
1. Bölüm Uçağın kalkmasına bir saat vardı. Birkaç dakika içinde kapıya çağırılacaklardı. Eğer yapacaksa, şimdi yapması gerekiyordu. Tim ayağa kalktı. İpi çekti. Grk ayağa kalktı, JFK Uluslararası Havaalanı
Einstufungstest / Seviye tespit sınavı Dil: Türkçe Seviye: A1/A2 1. Günaydın, benim adım Lavin, soyadım Çeşme. (a) Günaydın ben adım Lavin, soyadım Çeşme. Günaydın benim ad Lavin, soyad Çeşme. 2. Ben doktorum,
Bir gün sormuşlar Ermişlerden birine: Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır? Bakın göstereyim demiş Ermiş. Önce sevgiyi dilden gönle indirememiş olanları çağırarak onlara
TATÍLDE Biz, Ísveç`in Stockholm kentinde oturuyoruz. Yılın bir ayını Türkiye`de izin yaparak geçiririz. Ízin zamanı yaklaşırken içimizi bir sevinç kaplar.íşte bu yıl da hazırlıklarımızı tamamladık. Valizlerimizi
Eskiden Amcam Başkötü ye ait olan Bizim Eski Yer, DEŞŞET ORMANI, YARATIKKÖY Anneciğim ve Babacığım, Mektubunuzda sevgili bebeğinizin nasıl olduğunu sormuşsunuz, hımm? Ben gayet iyiyim, sormadığınız için
BÝRÝNCÝ BÖLÜM 1 Dünya döndü Son ders zili çalýnca tüm öðrenciler sevinç çýðlýklarý atarak okulu terk etti. Ýkili öðretim yapýlýyordu. Sabahçýlar okulu boþaltýrken, öðleci grup okula girmeye hazýrlanýrdý.
Şef Makbul Ev Yemekleri'nin sahibi Pelin Tüzün Quality of magazine'e konuk oldu Hayallere inanmam, insan çok çalışırsa başarır Pelin Tüzün, Bebek te üç ay önce hizmete giren Şef makbul Ev Yemekleri nin
Havada bulut Sen bunu unut 8 TEK TEK TEKERLEME Öğrendiğim ilk tekerlemeyi hatırlamıyorum ama; çocukluğuma dönüp, baktığımda onlarca tekerleme arasından ikisinin öne çıktığını çok net görüyorum. Bir tanesi,
OKUMA ANLAMA ÇALIŞMASI 1 OYUNCAK AYI Annesi Elvan a oyuncak bir ayı aldı. Elvan ayının adını Yumoş koydu. Halasına oturmaya giderken Yumoş uda götürdü. Halasının kızı Songül ile birlikte oynadılar. Sorular:
Eşeğe Dönüşen Kabadayı Makedonya Masalı (Herşeyin bir bedeli var) Yazan: Yücel Feyzioğlu Resimleyen: Mert Tugen Ne varmış, ne çokmuş, gece karanlık, güneş yokmuş. Her kasabada kabadayı insanlar varmış.
Yayın no: 163 FEDAKÂRLIK VE DUYARLILIK ÖYKÜLERİ Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen: Durmuş Yalman Kapak: Zafer Yayınları İsbn: 978 605 5523 09 1 Sertifika no: 14452 Uğurböceği Yayınları, Zafer Yayın
Yayın no: 168 SAYGI VE HÜRMET ÖYKÜLERİ Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen: Durmuş Yalman Kapak: Zafer Yayınları İsbn: 978 605 4965 18 2 Sertifika no: 14452 Uğurböceği Yayınları, Zafer Yayın Grubu
03.11.2014 PAZARTESİ Ö. Ç. BİLFEN ANAOKULU 6 YAŞ GRUBU GÜNLÜK EĞİTİM PROGRAMI SERBEST ZAMAN ETKİNLİĞİ: Çocuklarla selamlaşıldı. Müzik eşliğinde öğretmenin yönergelerine uygun ısınma hareketleri yapıldı.
ISBN : 978-605-65564-3-2 1 Baba, Bal Arısı Gibi Olmak İstemiyorum ISBN : 978-605-65564-3-2 Ali Korkmaz email@example.com Redaksiyon : Pelin GENÇ Dizgi/Baskı Kardeşler Ofset Matbaacılık Muzaffer Ceylandağ
Günler süren yağmurdan sonra bulutlar kayboldu. Güneş, ışıl ışıl yüzünü gösterdi. Yıkanan doğanın renklerine canlılık gelmişti. Ağaçlardan birinin kökünden kahverengi, pırıl pırıl bir şerit uzanıyordu.
OKUMA ANLAMA ÇALIŞMASI 1 OYUNCAK AYI Annesi Elvan a oyuncak bir ayı aldı. Elvan ayının adını Yumoş koydu. Halasına oturmaya giderken Yumoş uda götürdü. Halasının kızı Songül ile birlikte oynadılar. Sorular:
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙ ΕΙΑΣ, ΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΓΛΩΣΣΟΜΑΘΕΙΑΣ Eğitim, Hayatboyu Öğrenme ve Din İşleri Bakanlığı Devlet Dil Sertifikası DÜZEY B1 Avrupa Konseyi Ortak Dil Ölçütleri
6. Sınıf sıfatlar testi testi 1 1. Aşağıdaki cümlelerin hangisinde soru anlamını sağlayan kelime sıfat değildir? A) Kaç liralık fatura kesilecek? B) Oraya gidip de ne iş yapacaksın? C) Ne kadar güzel konuşuyor
RAPUNZEL Bir zamanlar bir kadınla kocasının çocukları yokmuş ve çocuk sahibi olmayı çok istiyorlarmış. Gel zaman git zaman kadın sonunda bir bebek beklediğini fark etmiş. Bir gün pncereden komşu evin bahçesindeki
Bir gün insan virgülü kaybetti. O zaman zor cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı. Cümleleri basitleşince düşünceleri de basitleşti. Bir başka gün ise ünlem işaretini kaybetti. Alçak
Sosyal Ajan Marka Uzmanı GİZEM Melek mi Şeytan mı? ÖYKÜ Kokusunda Davet var ÖZKAN Y eni yepyeni bir dergiyle karşınızdayız. Sosyal medyada tanımanız gereken, takip etmeniz gereken kişileri mercek altına
1 LİMONLU KEK Şule: Mutlu günler. Ahmet: Mutlu günler. Şule: Bugün nasılsın? Ahmet: Çok mutluyum. Şule: Bu harika bir haber. Eeee söyle bakalım, bugün hangi yemeği yapalım? Ahmet: Dur biraz düşüneyim Şule:
Seçelim ve yerleştireli. erelisi iz? e i adı e u oldu erha a Türk ü sizi adı ız erelisi iz? Kutlu : Merhaba. Sophie : Kutlu :. Kutlu.... e? Sophie : Be i adı Sophie. Kutlu : Memnun oldum. Sophie : Be de..
Kızlar, ben geldim, dedi Gönül Hanım. Hav! Cimcime! Bu köpek nereden geldi? Sen zaten hiç köpek sevmiyorsun! dedi Cimcime. Evde köpeğin ne işi var? Miyav! Miyav! Miyav! diye ağladı kedi Köfte dığı odadan.
A1 DÜZEYİ ADI SOYADI: OKUL NO: NOT OKUMA 1. Aşağıdaki metni -(y/n)a, -(n)da, -(n)dan, -(y/n)i ve -(I)yor ekleriyle tamamlayınız. (10 puan) Sevgili Ayşe, Nasılsın? Sana bu mektubu İstanbul dan yazıyorum.
Bir akşam vakti, kasabanın birine bir atlı geldi. Kimdir bu yabancı diye merak eden kasabalılar, çoluk çocuk, alana koştular. Adam, yanında atı, elinde boş bir çuval, alanın ortasında öylece dikiliyordu.
BİZE KATILIR MISINIZ? ŞARKILAR FARECİK Bizim mutfakta bir yuvası var. Ben bilemem ki kaç yavrusu var. Her şeyi kemirdi. Her şeyi dağıttı. Annemi babamı çıldırttı. Farecik farecik, Döktün saçtın farecik,
Yayın no: 169 VEFA VE CÖMERTLİK ÖYKÜLERİ Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen: Durmuş Yalman Kapak: Zafer Yayınları İsbn: 978 605 5523 15 2 Sertifika no: 14452 Uğurböceği Yayınları, Zafer Yayın Grubu
ÇAYLAK Çevresinde güzel bahçeleri olan bir villaydı. Alt katta genel tıbbi muayene ve müdahaleleri yapılıyordu. Bekleme salonu ve küçük bir de laboratuar vardı. Orta katta diş kliniği ve ikinci bir muayene
ÜNİTE 4 Şimdiki Zamanın Rivayeti Ben gid-iyor-muş-um git-mi-yor-muş-um Sen gid-iyor-muş-sun git-mi-yor-muş-sun O gid-iyor-muş git-mi-yor-muş Biz gid-iyor-muş-uz git-mi-yor-muş-uz Siz gid-iyor-muş-sunuz
3 YAŞ EKİM AYI TEMASI Mevsimlerden sonbaharı öğreniyoruz. Çiftlikte yaşayan hayvanları öğreniyoruz. Sebze ve meyvelerin bize faydalarını öğreniyoruz. Cumhuriyet nedir? Öğreniyoruz. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımızı
5 YAŞ AYIN TEMASI Cinsiyetim, adım, fiziksel özelliklerim nelerdir? Vücudumuzun bölümleri ve iç organlarımız nelerdir? Ne işe yarar? İskelet sistemi nedir? Ne işe yarar? Aile nedir? Aileyi oluşturan bireylerin
Bir Kız Bara Girer Ve... Helena S. Paige Çeviri Kübra Tekneci 4 Bir Kız Bara Girer Ve... Bütün kadınlar bir iç çamaşırından çok fazla şey beklememeleri gerektiğini bilirler. Çok seksi olmak istiyorsanız,
Hafta Sonu Ev Çalışması YIL DEDE'NİN DÖRT KIZI Zaman adlı ölümsüz bir dev vardı. Bir gün Zaman, Yıl Dede'yi dört kızıyla birlikte yeryüzüne indirdi. Kızlar, yeryüzünü çok sevdiler. Hepsi bir yana dağılıp
Bir bahar günü. Doğa en canlı renklerine büründü bürünecek. Coşku görülmeye değer. Baharda okul bahçesi daha bir görülmeye değer. Kıpır kıpır hareketlilik sanki çocukların ruhundan dağılıyor çevreye. Biz
Kaybolan Çocuk Çocuklar için öyküler yazmak istiyordum. Yazmayý çok çok sevdiðim için sevinçle oturdum masanýn baþýna. Yazdým, yazdým... Sonra da okudum yazdýklarýmý. Bana göre güzel öykülerdi doðrusu.
- Günaydın Günü parlatan gözler. Havayı yumuşatan nefes. Yüzlere gülücük dağıtan dudaklar. Konuşmadan anlatan kaşlar. Bana şiir yazdırtan o parmaklar. (23.06.2004) M. Mehtap Türk - Günaydın Günaydın...
KÜÇÜK KALBİMİN İLK REHBERİNİN BU GÜNÜME UZATTIĞI HAYAT YOLU Nereden geliyor bitmek tükenmek bilmeyen öğrenme isteğim? Kim verdi düşünce deryalarında özgürce dolaşmamı sağlayacak özgüven küreklerimi? Bazen,
Aşşk Kahve ve Laduree Daha önce adını çok duyduğum; ama bir türlü gidemediğim Aşşk Kahve ye nihayet gitmeyi kafaya koydum. Hafta sonları sahil yolu çok kalabalık olduğundan eşimi ikna edip o yola sokamıyordum.
1 Şule: Lezzetli tariflerle herkese merhaba. Ahmet: Herkese merhaba. Şule: Ahmet bugün hangi yemeği yapalım? Ahmet: Bence kahvaltılık bir şeyler yapalım. Şule: Çok iyi düşündün. Peki, ne yapalım? Biraz
Ağlat Beni Klip Senaryosu - 2006 Harun KOLÇAK Yönetmen Ediz GÜLTEN http://www.youtube.com/watch?v=pj7l8_wstae SAHNE: 1 Harun Kolçak, bahçede yastıkların üzerinde oturmuş / YA DA TAROT BAKAR, ÖLÜM KARTI
OHIO DOĞAÇLAMASI (OHIO IMPROMPTU) Samuel Beckett (1981) Türkçesi: Semih Fırıncıoğlu Ohio Doğaçlaması (Ohio Impromptu) ilk kez 9 Mart 1981 de, Ohio State Üniversitesi nin işbirliğiyle, Drake Union, Stadium
MERHABA ARKADAŞLAR BEN YEŞİLCAN! Sağlıklı olan ne varsa yaparım. Zararlı olan her şeyle savaşırım. Kötülerin düşmanı, iyilerin dostuyum. Zor durumda kaldığınızda İmdaat! diye beni çağırabilirsiniz. Sesinizi
(ev dekorasyon) bir yeşilçam ikonu Türk insanının hayatına girdiği 60 lı yıllardan bu yana zarafeti ve paylaşmaktan çekinmediği bilgi birikimiyle rol modeli olmuş Filiz Akın ın İstanbul a bir tepeden bakan
SÖZCÜKTE ANLAM 1 Gerçek Anlam Yan Anlam Mecaz Anlam Terim Anlam Sözcükler Arasý Anlam Ýliþkileri Anlam Olaylarý Söz Öbeklerinde Anlam BADEM AÐACI Ýlkbahar gelmiþti. Hava bazen çok güzel oluyordu. Güneþ
ALAY ETME Amaç : Başkalarına saygı duymayı öğrenme.alay etme ile baş edebilme becerisini kazandırma Düzey : 1. sınıf ve üstü Materyal: Uygulama 1 için:yazı tahtası, kağıt, kalem, Uygulama 2 : Kuklalar,oyuncak
HAZİRAN 2014/2015 ANASINIFI BÜLTENİ * YAZ MEVSİMİ Yaz mevsimi aylarını öğrenme. Yaz mevsimi panosu hazırlama. Yaz mevsiminde meydana gelen değişiklikleri söyleme. Yaz mevsiminin meyve ve sebzelerini tanıma.
Karganın Rengi Siyah! Siyah mı? Evet Emre, siyah. Kara değil mi? Ha kara, ha siyah Cenk, bence kara ile siyah arasında fark var. Arkadaşım Cenk le hâlâ aynı şeyi, kargaların rengini tartışıyoruz. Galiba
- şiirler - Yayın Tarihi: 11.10.2007 Yayınlayan: Antoloji.Com Kültür ve Sanat Yayın Hakkı Notu: Bu e-kitapta yer alan şiirlerin tüm yayın hakları şairin kendisine ve / veya yasal temsilcilerine aittir.
En Güzel Hediyesi Noel This ebook is distributed under Creative Common License 3.0 http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/ You are free to copy, distribute and transmit this work under the following
BARIŞ BIÇAKÇI Aramızdaki En Kısa Mesafe BARIŞ BIÇAKÇI 1966 da Adana da doğdu. Hüseyin Kıyar ve Yavuz Sarıalioğlu ile birlikte Ocak 1994 ve Ekim 1997 de iki şiir kitabı yayımladı. İletişim Yayınları nca
Kendini Tanıma Testi Bu testi yapın, kendinizi tanıyın! İnsanlar sizin hakkınızda sandığınızdan farklı izlenimlere sahip olabilir. Gerçekten nasıl algılandığınızı siz de bilmek istemez misiniz? Bu teste
Resimleyen: Burcu Yılmaz Refik Durbaş KURABİYE EV ÇAĞDAŞ TÜRK EDEBİYATI Öykü Refik Durbaş KURABİYE EV Resimleyen: Burcu Yılmaz www.cancocuk.com firstname.lastname@example.org Yayın Koordinatörü: İpek Şoran Editör: