Kaplıkaya’dan Heykel yönüne giden belediye otobüsü Yeşil caddesine dönerken yanımda oturan orta yaşlı yol arkadaşım, sağda kalan Yeşil Camiyi göstererek;
-Yirmi yıldır Bursa’da yaşıyorum şu camiye hiç gitmedim.
-Neden, camiye hiç mi gitmiyorsun?
-Gitmez olur muyum, ama ben daha büyük olan Ulu Camiye gidiyorum. Bu cami çok küçük olduğu için cemaati de az. Ulu Camide her zaman büyük bir cemaat oluyor.
-Cemaatin az veya çok oluşu önemli mi?
-Önemli tabi, cemaat ne kadar kabalık olursa ağzı dualı bir Allah dostuna rastlama ihtimali o kadar çok olur.
-Sen Allah dostlarını tanıyor musun, nasıl ayırt ediyorsun Allah dostları olduklarını?
-Tanımamıza gerek yok ki, onların cemaat içinde olduklarını bilmek yeter.
-Onlarla aynı camide bulununca ne oluyor?
-Onların dualarından istifade etmiş oluyoruz. Çünkü onların duaları bizim dualarımıza göre Allah katında daha çabuk kabul görür. Bu yüzden cemaati kalabalık olan Ulu camiye gidiyorum.
Allah, kulları arasında ayırım mı yapıyor? Bazı kullarının dualarını duyuyor, bazı kullarınınkileri ise duymazdan mı geliyor? Allah bize şah damarımızdan daha yakın değil mi? Araya başkalarını sokmak şirk değil midir?
Bu arkadaş bu günlerde toplu dua yaptıran Diyanetin eseri değil midir acaba?