|Çeviren: Sabahattin Eyüboğlu-Erol Güney|
Yoksa kitabın anlatım dili, konusu ve en önemlisi çevirisi çook iyiydi. Bir oturuşta nerdeyse 100 sayfaya yakın okunuyor ve anlamıyorsunuz bile nasıl bu kadar sayfa okuduğunuzu. :))
Konusuna gelince kahramanımız Oblomov tembel, üşengeç biridir. Hatta kendinin bu tavrından dolayu "Oblomovluk" terimi bile üretilmiştir. :) Ve hayatına bu tembelliğinden, devamlı uyumasından dolayı kendisi karar veremediğinden devamlı oarak çevresindekiler veriyor. Başına gelenler, aşkı yaşadıkları anlatılır...
Başka bir siteden alıntıda ise şöyle denir :
İvan Aleksandroviç Gonçarov, Oblomovu otuz iki-otuz üç yaşlarında, orta boylu, hoş görünümlü, koyu gri gözlü ama yüz hatlarında herhangi bir fikir, herhangi bir yoğunluk görünmeyen, odacığında oturan silik bir kahraman olarak yarattığında, aslında roman tarihinin en ünlü kişilerinden birine can veriyordu. 19. yüzyıl başlarında, çalışkan modern insan idealinden önce, Rusyanın köle sahibi kırsal soylu sınıfı tarafından aylaklık hâlâ makul ve değerli bir amaç olarak görülürken Oblomov vardı. Miskin, dikkatsiz, meraksız, düş kurma ve oyalanmaya düşkün Oblomov... Yine de ona hayran olmamak imkânsız. Hayatın hep dışında ve uzağında kalan Oblomov, okurların gözünden asla kaçmayacak, gitgide insana dair belli bir durumu tanımlamanın adı haline gelecek, hatta Lenin, Bolşevik devriminden sonra hâlâ içimizde yaşayan Oblomovlardan yakınacaktı...
Oblomov sadece sosyal satir değil, aynı zamanda 19. yüzyıl Rus toplumunun keskin bir eleştirisidir.
Gonçarovun Oblomovu lüzumsuz adamın en dehşetli örneklerinden biridir.
Murat Belge