Minye'de doğdu. Ezher'de okurken özellikle Şeyh el-Mersafî'nin ilminden büyük ölçüde faydalandı. Ayrıca Muhammed Abduh'un derslerine titizlikle devam ederek çağındaki modern düşünce akımlarını tanıdı. Akkād, İbrâhim el-Mâzinî, Abdurrahman Şükrî, Mustafa es-Sibâî gibi ünlü arkadaşları ile birlikte aylık el-Beyân dergisini çıkarmaya başladı (24 Ağustos 1911). Bütün mal varlığını harcayarak 1920 yılına kadar yayımladığı bu dergiyi, memleketinde gördüğü fikir, edebiyat ve dil sahalarındaki kargaşayı önlemek, milletin kendi tarihinden kopmadan geleceğini düşünmesine, Batı'nın cazibesine kapılmadan kendi kültür, dil vb. değerlerine sahip çıkmasına yardımcı olmak için neşrettiğini bizzat ifade etmektedir. Mahmûd Feyyâz, el-Beyân dergisinin İslâm'ın ve İslâm kültürünün kuvvetli bir sesi olduğunu ve Ahmed Zekî'nin burada İslâm'ın ihtişamını tasvir ederek Endülüs tarihini yazdığını kaydetmektedir (es-Sahâfetü'l-edebiyye, s. 219). Berkūkī ayrıca dergisinde edebî, fikrî, sosyal vb. çeşitli konular yanında, "müslüman Mısır kadınının İslâmî inanç ve prensiplerden dolayı erkeklerin baskısı ile haremde, cehalet içerisinde uzlet hayatı yaşadığını" iddia eden Batılılar'ın bu ve benzeri konulardaki suçlamalarını reddeden yazılar da yayımladı.
Sohbetleri zevkle dinlenen, aynı zamanda akıcı bir üslûba sahip olan Berkūkī, gazeteciliği yanında ilmî ve edebî çalışmalar da yapmış, bazı eski büyük şairlerin eserlerini ve şerhlerini neşre hazırlamıştır.
Kaynak: Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi