24 milyar ruble için bir fikir
Permafrost ve aşırı düşük sıcaklıklar ülkemiz için her zaman büyük bir sorun olmuştur. Doğu Sibirya ve Uzak Doğu'da yaşamak pahalı ve tamamen rahat değil - insanlar her zaman isteksizce oraya taşındı.
Aynı zamanda düşük nüfus yoğunluğu ile ülkenin toprak bütünlüğünü korumak büyük bir sorun haline gelmektedir. SSCB ve Rusya'nın kuzey doğusundaki durumu kontrol etmek her zaman büyük kaynaklar gerektirmiştir.
Şimdi ülkenin dev bölgesindeki düşük sıcaklıklar sorunu küresel ısınma ile yavaş yavaş çözülüyor. Zamanla Kuzey Denizi Rotasında seyir süresi uzar, kışlar ılımanlaşır, yazlar uzar.
Ancak geçen yüzyılın 60'larında, bu hala çok uzaktı ve bireysel meraklılar burada ve şimdi harekete geçmeye hazırdı.
Sovyetler Birliği'ndeki en parlak doğa dönüştürücülerinden biri, 50'lerin sonlarında Bering Boğazı boyunca bir baraj projesi öneren mühendis Pyotr Mihayloviç Borisov'du.
SSCB Bakanlar Kurulu'na bağlı Buluşlar ve Keşifler Komitesi'nde, bu fikir 1957'de "Dünyanın kutup ve ılıman enlemlerinin ikliminin radikal bir şekilde iyileştirilmesi" adı altında kaydedildi.
1970 yılında, projeyi popülerleştirmek için, SSCB Bilimler Akademisi'nden gerekli tüm onayları alan "Bir Adam İklimi Değiştirebilir" kitabı yayınlandı. Popüler bilim yayını, Bering Boğazı'nın dar bir bölümünde bir mega yapının inşası için teorik gerekçeler sunuyor.
Projenin tüm mantığı basit bir tez etrafında inşa edilmiştir - önce korkutmak, sonra kurtuluşu sunmak. Borisov, akademisyenlerle birlikte, geçen yüzyılın 80'li ve 90'lı yıllarında SSCB'nin çoğunu fiilen felç etmesi beklenen yeni bir buzul çağının yakında başlamasıyla okuyucuları korkutmaya karar verdi. Permafrost en azından Urallara ulaşmalıydı. Şimdi, küresel ısınmaya karşı panikle mücadele çağında, Sovyet bilim adamlarının fikirleri özellikle saf görünüyor.
Pyotr Borisov'un savaşmaya karar verdiği şey hakkında biraz.
Ve bunlar, İskandinavya'nın hemen ötesinde Gulf Stream'i durduran ne az ne de çok soğuk su kütleleridir. Su, Pasifik Okyanusu'ndan Bering Boğazı'ndan gelir ve Rusya'nın Doğu Sibirya'sını ve Uzak Doğu'yu gözle görülür şekilde soğutur. Bu nedenle boğazı en dar 74 kilometrelik kısmında 50-60 metre derinliğe kadar bloke etmek ve böylece Kuzey Kutbu'na soğuk su transferini engellemek mantıklıdır.
Ama hepsi bu değil.
Planlar, barajdan gelen güçlü pompaların yardımıyla kuzeyden güneye soğuk su pompalamak için bir sistem içeriyordu. En muhafazakar tahminlere göre, Chukchi Denizi'nden Bering Denizi'ne su pompalamak, yılda en az 25 milyon kilovat enerji gerektiriyordu.
Karşılaştırma için: Krasnoyarsk hidroelektrik santrali o sırada 6 milyon kilovat, Bratsk hidroelektrik santrali - 4 milyon ve Nizhnelenskaya hidroelektrik santrali - 20 milyon üretti.Ancak, Lena'nın kaynağında bulunan son hidroelektrik santrali , projede kaldı - elektrik için değerli bir tüketici bulunamadı.
Sovyet mega projesinin önemli bir noktası, Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada ile yakın işbirliğiydi - sonuçta, Kuzey Kutbu'nun termal ıslahının bu ülkelerde de iklimi iyileştirmesi gerekiyordu.
Pyotr Borisov, maliyetleri bölmeyi ve SSCB'ye finansmanın% 40'ından fazlasını, yani yaklaşık 8-10 milyar ruble göndermeyi önerdi.
Barajın kendisine ek olarak, projenin yazarı birçok altyapı projesi planlamıştır.
Boğazın doğu ve batı kıyılarında, her biri 50 bin nüfuslu iki şehir, iki liman ve bir dizi nükleer santral tam da bu pompalara güç veriyor gibiydi.
Bir seçenek olarak, yerli kömürle çalışan birkaç termik santral inşa etmeyi düşündük. İkinci fikrin başarılı bir şekilde uygulanması durumunda, bölge gerçek bir kıyamet bekliyordu - düzinelerce termik santralden gelen sis onlarca yıl gökyüzünü gizleyecekti. Ve elbette, barajda çift hatlı bir demiryolu ve Avrasya ile Kuzey Amerika'yı birbirine bağlayan bir otoyol bulunuyordu.
Barajın kesiti. "Bir Adam İklimi Değiştirebilir mi" kitabından eskiz
Ayrıca barajın yapısı üzerinde de durmalıyız.
Kuzeyden güneydeki havuza su pompalamak, kaçınılmaz olarak, 5 ila 10 metre kalınlığında Arktik paket buzunun birikmesine yol açacaktır, bu da zamanla milyarlarca dolarlık yapıyı basitçe yıkacaktır. Bunun için yazar, buz kütlelerinin basitçe güney havuzuna yuvarlandığı barajın üst kısmında grenajlar sağladı.
Peki ya söz konusu demiryolu ve otoyol?
Borisov, buzun sonunda sona ermesi gerektiğine ve daha sonra barajın aerodinamik kısmının ulaşım arterleri için yeniden inşa edilebileceğine inanıyordu.
Şanslı Gezegen
Doğada bu tür radikal bir değişim fikirlerinin geliştiği durumu anlamak için, o sırada insanların gerçekte ne yaşadığını anlamaya değer.
Bilim ve teknoloji dünyayı yönetti - insan uzaya uçtu, nükleer enerji kullanıldı, güçlü hidroelektrik santralleri dev nehirlerin kanallarını tıkadı. Bilimsel ve teknolojik devrimin çağdaşları, bundan böyle her şeyin mümkün olduğu ve doğanın güçlerinin bir kişinin cebinde olduğu konusunda belirgin bir duyguya sahipti.
Bu tezi desteklemek için yazar, kitabında Rus oşinograf Stepan Makarov'un sözlerini aktarıyor:
"Arktik Okyanusu'nun tümseklerinin yenilmez olduğunu söylüyorlar. Bu bir hatadır: Tümseklerin üstesinden gelebiliriz, yalnızca insan batıl inançları yenilmezdir."
Bu nedenle, koşulların başarılı bir şekilde tesadüfi olan Peter Borisov'un projesi, benzeri görülmemiş maliyetler pahasına da olsa uygulanabilir.
Bu neye yol açar?
Burada sadece olayların gelişiminin olası senaryosu hakkında konuşabiliriz, ancak bu hiç de pembe değil.
İlk olarak, 1,5 milyon yıl önce Kuzey Kutbu ikliminin geri dönüşünü üstlenen Peter Borisov'un görüşünü ele alalım.
Mühendisin kitabından alıntı:
“Arktik Havzası kıyılarındaki tundra kaybolacak - Grönland Buz Levhası'nda sadece dar bir kenar kalacak. Ormanlar yerine yerleşecek: iğne yapraklı - Pasifik Okyanusu'na daha yakın, yaprak döken - Atlantik'e daha yakın. Geniş yapraklı türler Kamçatka'nın kuzey-batısına nüfuz eder. Yaprak döken ormanlar da iğne yapraklı tayganın yerini alarak Doğu Sibirya'yı işgal edecek. Ilıman ılıman iklim nedeniyle, gürgen ve kayın dahil olmak üzere Atlantik ağaç türleri Batı Sibirya'ya, Tobolsk'a ve komşu güney bölgelere nüfuz edecek. Orta Asya çöllerinin kuraklığı azalacak. Orta Asya çöllerimizin topraklarında, bozkırların canlanması mümkün olacak kadar düşecek. Subtropikal ürünler Karadeniz bölgesinde ve Don ve Volga'nın alt interfluvesinde yetiştirilebilir. Batı Avrupa'nın iklimi daha sıcak ve daha istikrarlı hale gelecek ”.
Borisov'un tahminleri, yarı çöle dönüşmesi beklenen Sahra'yı da içeriyordu. Ayrıca, barajdan kaynaklanan ilk iklimsel etkiler, inşaattan 2-4 yıl sonra meydana gelmiş olacaktır.
Ancak Rusya'nın orta bölgesindeki portakalların yanı sıra Bering Boğazı'ndaki baraj da birçok riski beraberinde getirdi.
Bu nedenle, mühendisin çalışmalarını gözden geçiren bilim adamlarının, yazara temel hataları neden göstermediği açık değildir.
Örneğin, Kuzey Kutbu, Japonya, Polinezya ve Rus Primorye'nin termal ıslahı ile eşzamanlı olarak kaçınılmaz olarak soğuyacağı gerçeği. Bu tür hilelerden sonra Gulf Stream, Kuzey Urallar sınırında geri dönülemez bir şekilde donabilir ve bu da Avrupa'da yeni bir buzul çağına neden olabilir.
Kuzey Kutbu'nda da sıcaklık düşecek, buz SSCB'nin kuzey kıyılarına yaklaştı ve ülkenin en büyük nehirlerinin deltalarını tıkadı. Bu senaryodaki yüksek su, doğunun yarısını sular altında bırakacaktı.
Ancak Gulf Stream Kuzey Kutbu'nun derinliklerine kadar uzansa bile, Sovyetler Birliği için sonuçları pek kolay olmayacaktı. Sonuç olarak, permafrost her yerde eriyor, devasa su dolu alanlar, daha önce bağlı metanın milyonlarca ton çıktığı bataklıklara dönüşüyor.
Bu arada, şimdi Rusya'nın Uzak Kuzeyi ve Uzak Doğu ile benzer bir şey oluyor.
Anlaşıldığı üzere, "Bir Adam İklimi Değiştirebilir mi" kitabının başlığındaki tezin yanıtı olumlu çıktı. Sadece bunun için Pyotr Borisov barajına ihtiyaç yoktu.