OLUMSUZLUKBiz, kurbanların aileleri, bu ulusal haraçla onları hayata döndürmeyi umuyoruz. » Güzel, 15 Ekim 2016. Cindy Pellegrini, 34, yaslı akrabaların yazdığı mektubu okumak gibi zor bir görevi vardır. Üç ay önce, Balo’ya yapılan saldırı 86 kişiyi öldürdü. Bunlardan altısı ailesine aitti.
Annesi Véronique Lyon. Kardeşi Michaël Pellegrini. Dedesi Christiane ve François Locatelli. Ve annesinin kayınvalidesi Gisèle ve Germain Lyon. Cindy Pellegrini Pazartesi günü Paris’te başlayacak olan duruşmada Lorraine’den gelip tanıklık yapacak. Promenade des Anges’in başkanlığını yürüten Memorial des Anges derneğinin başkan yardımcısıdır. 14 Temmuz saldırısını simgeleyen kişisel dramasını anlatmak için gelecek.
Duruşma yaklaşırken nasıl hissediyorsunuz?
Çok korktuğum bir an. Medyada ister istemez tekrar konuşacağız, acıyı yeniden alevlendirecek şeyler duyacağız… Bunu da atlatmak zorundayız. Ama birlikte yaşamanın çok zor olacağını biliyorum. Altı yıldır, roller coaster’daydım. Bu yüzden uzun süre ifade vermekte tereddüt ettim.
Bu davadan ne bekliyorsunuz?
Sanıkların yasal olarak izin verilen azami miktarı almalarını bekliyorum. Amaç, terörün niteliğinin kabul edilmesidir. Bu çok önemli. Adaletin yerini bulmasını istiyoruz. Geri getirmeyeceğini bilsek de.
Terörle mücadele soruşturmasını Balo’nun güvenliğiyle ilgili olandan ayırmak zor olacak mı?
İkisi arasında iyi bir ayrım yaparım. Bana göre saldırı iki şeyden kaynaklandı: o akşamki inkar edilemez güvenlik eksikliği ve terör saldırısı niyeti. Biri olmadan diğeri gitmez. Mağdurlar, Nice şehrinin veya devletin sorumluluğunun üstünün örtülmesini kesinlikle istemiyorlar. Benim için iki deneme olmalı.
Sanıklardan ne bekliyorsunuz?
Umarım çevrelerine verdikleri zararın farkına varırlar. Bu yüzden tanıklık edeceğiz. Onlara bütün bir aileyi yok ettiklerini, kim olduklarını söylemek istiyorum.
İfade vermeye gelmekten mi korkuyorsun?
Korkuyorum evet. Ölenlere, sevdiklerime, aileme bir haraç olarak görüyorum. Yargıçları, yaşadıklarımızın bir savaş eylemi olduğu konusunda bilinçlendirmek istiyorum. Altı aile üyesini kaybetmek, savaşta olan ülkelerde olur. Ve biz bunu Fransa’da bir ulusal bayram akşamında yaşadık!
Bu adım yeniden yapılandırmanıza yardımcı olabilir mi?
Kendimi yeniden inşa etmeme yardım etmeyecek. Bunun asla olmayacağını biliyorum. Her zaman onunla yaşamak zorunda kalacağımızı biliyoruz.
Bu deneme, bu dramanın hafızasının korunmasına izin veriyor mu?
Nice’den uzakta olmak, bazen bu konuyu evde olduğundan daha az konuştuğumuzu görmek beni üzüyor. Kendimize insanların devam ettiğini söylüyoruz, oysa hep bu trajedi ile yaşayacağız. O akşam orada değildim. İlk başta, duruşmaya ne getirebileceğimi gerçekten göremedim. Aslında bu trajedinin boyutunu göstermek için dramımızı anlatmamız gerektiğini anladım. Yargıçları, ölenlerin ve aynı zamanda kalanların yaşamları üzerindeki yıkıcı etkilerden haberdar edin.
Bunu da mağdur dernekleri aracılığıyla mı yapıyorsunuz?
Evet, ne yazık ki Paris’te kurulacak olan Melekler Anıtı’nın hâlâ başkan yardımcısıyım. Fikrin ortaya çıktığı yerin Nice’te olmaması bizi çok üzdü. Büyükşehir tarafından desteklenmiyorduk. Bu projenin başarılı olması bizi hala heyecanlandırıyor ve sevdiklerimiz için bir şeyler yapabildiğimiz için gurur duyuyoruz.
Duruşma sonrası bir boşluk bırakabilir mi?
Kararı anlıyorum. Geri dönmemizi istemezdim. V13’ten sonra [le procès des attentats du 13-Novembre, ndlr], Sözde kurbanların o akşam ailelerine kavuştuğu için rahatladıklarını söylemelerine tiksindim. Umarım böyle bir tepki duymam ve beraat olmaz! Çünkü o gece benim de canımı aldılar.