Monarşi kurucusu kimdir, Monarşi sözlük anlamı, Monarşi hakkında bilgi.
Bir hükümdarın (monark ya da kral) mutlak yetkisine dayanan yönetim biçimi. Tarihteki en eski devlet biçimidir. Monark, ya da kral yönetimi, ilkel Cermen topluluklarından ve Asya’nın gelişmiş uygarlıklarından bugüne kadar sürmüştür.
Monarşi, ya da tek kişinin egemenliği, Aristoteles’in Politika’da yaptığı sınıflanmalardan biridir. Fakat, tarihteki örnekler büyük çeşitlilik gösterdiğinden, bugün anayasa hukukçuları bu terimi Aristoteles kadar kolayca tanımlayıp belirleyememektedir.
Başlangıçta, komutan, adalet dağıtıcısı, hukuk ve yasaların kaynağı ve devletin yürütme organının başı olan monarklar, özellikle Hristiyanlık Avrupa’sında dini ya da sihir ve büyü ile ilgili işleri de yürüten kişiler sayılmışlardır. Yöneticinin, din ve devlet işlerini kendisinde toplaması görüşü, Ortaçağ’dan sonra terkedilmiştir.
Modern çağların başında, millî devletin merkezileştirilmiş otoritesi sonucu, monarklar, iktidarlarının kutsal bir hak olduğu iddiasıyla güçlenmişlerdir. Bu teoriye göre, monarka direnme, ya da başkaldırma Tanrıya karşı işlenmiş bir günah kabul edilmiş ve taht, bir veraset hakkı olarak babadan büyük oğula geçmeye başlamıştır. Bir süre sonra, orta sınıfların ve parlamenter denetimin güç kazanmasıyla bu teorinin uygulanma alanı kısıtlanmış ve Avrupa’daki mutlak monarşi devri, 1789 Fransız devriminden sonra eski gücünü yitirmiştir.
19. yüzyıl boyunca yetkileri kısıtlanmış ve meşruti krallık kavramı ortaya çıkmıştır. Bu görüş, Walter Bagehot’un The Eng-lish Constitution (İngiliz Meşrutiyeti) adlı kitabında ileri sürülmüş ve Kraliçe Victoria tarafından benimsenmiştir. Fransa’da ise, Louis Philippe’in 1830-1848 döneminde kurduğu burjuva monarşisi, bu tür yönetimin mistik gücü ve otoritesi ile orta sınıf yönetimini bağdaştırmaya çalışmışsa da başarılı olamamıştır. 19. yüzyıl, monarşinin altın çağı olmuştur.
Bu dönemde, hemen bütün devletlerin başında krallar, ya da kraliçeler bulunmuştur. Bunların çoğu Balkanlar’da olduğu gibi, yeni kurulmuş monarşilerdir. Bu krallıklardan ikisi büyük gelişim göstermiştir. Doğu Avrupa’da, Rusya’daki Romanoflar ile Almanya’da Hohenzoller hanedanı, mutlak, ya da en azından anımsanmayacak birer otorite kurmuşlar, ama bunlar da I. Dünya Savaşı sonunda ortadan kaybolmuşlardır. İngiltere, Belçika, Hollanda, Lüksemburg ve İskandinavya’da krallık giderek bir sembol durumuna gelmiştir. 1919 Versailles antlaşmasını takip eden yıllarda krallar giderek azalmışlar ve bugün Avrupa’da sadece altı krallık kalmıştır. Bunlar, İngiltere, Hollanda, Belçika, Norveç, Danimarka ve İsveç krallıklarıdır.