Meydan Sazı Terimi Hakkında Bilgiler
Müzik-Dans Terimi Olarak Meydan Sazı:
Bu sazımıza genel yerlerde ve meydanda çalınmasından dolayı meydan sazı denilmiştir. 12 teli bulunması nedeniyle bazı yörelerde 12 telli saz da denilmektedir. Meydan sazlarının bazıları kısa saplıdır. Bu da icraların bir kısmının sazın sapına kollarının yetişmemesinden dolayı sapları özel olarak kısaltılmasından ileri gelmektedir. Meydan sazı bağlama ailesinin en büyük sazıdır. Sapında 30-32 perdesi vardır. En ince teli 35-40 numaradır. Daha ziyade kalın bam tellerine (Sargılı Tellere) ağırlık verilmektedir. Davudi bir sesi vardır. Gayet sade bir şekilde çalınır. Bağlama ailesinin bas sesli sazı da denilir. Fiziksel yapısı oldukça büyük olması nedeniyle icrası da oldukça zor olmaktadır. Bu nedenle icracılar meydan sazını çalmaktan kaçınmaktadırlar. Onun yerine biraz daha küçüğü olan divan sazını çalmayı tercih ederler. Fakat divan sazının da meydan sazının yerini tutması mümkün olamayacağından meydan sazının davudi sesi devamlı şekilde topluluk içerisinde aranır. İcralarımızın pek çoğunun kolayı tercih etmeleri nedeniyle küçük sazlara sarılmakta ve halk musikimizin tınılarında belirgin bir tizlik hissedilmektedir. Bu tizliğin getirmiş olduğu cılızlık zeybeklerde ve kahramanlık türkülerinde bas seslere ne kadar ihtiyaç olduğunu açıkça göstermektedir.
Benzer Müzik-Dans Terimleri:
Uşşak: Türk müziğinde ana makamlardan biridir. Şevki Bey'in bu makamda pek çok eseri mevcuttur.
Devr-i Hindi: Türk müziğinde kullanılan yedi zamanlı bir usul.
Tampere Sistem: Eşit ya da iyi düzenlenmiş sistem.
Mim: Bir oyuncunun herhangi bir davranış veya duyguyu yüz ve vücut hareketleriyle anlattığı komedi türü.
Oratoryo (İt.): Kutsal konulu bir metin üstüne çalgılar, koro ve solistlerce seslendirilmek için yazılmış, sahnelenmeyi gerektirmeyen tür. Çeşitli konuları içeren düz
Loure: 18. Yüzyıl süitlerinde rastlanan bir çeşit halk dansı.
Lively (İtalyanca Vivace): Sevimli, canlı.
Unison (İng.): Tüm çalgı ve seslerin ezgiyi tek seste seslendirmeleri.