- Ne olduğu hakkındaki değerlendirmen? Bu etkinliklerden kendiniz için hangi dersleri öğrendiniz?
Devlet aygıtına giren, aktif olarak bir şey yapmaya alışkın olan insanlar
Başlangıçta, bu deneyimden şahsen öğrendim. Beni kandırmanın ne kadar kolay olduğundan emin oldum. Yıllarca, bir olağanüstü hal empoze etmenin bir darbe olduğuna ve Acil Durum Komitesi üyelerinin suçlu olduğuna içtenlikle inandım. Ve sadece nispeten yakın bir zamanda, sadece niyetlerinin en iyi yönüyle hareket etmedikleri, ancak yürürlükteki yasaların hiçbirini ihlal etmedikleri sonucuna vardım.
Şimdi, o zamanın olaylarına baktığımda, hem ekonominin hem de ülkenin kendisinin nihai çöküşünü durdurma girişiminde bulunma, kendi planlarını tamamlayamadığı için çok üzülüyorum. Belki de bu planları sonuna kadar düşünemediler! Bu nedenle, Acil Durum Komitesi'nin o zaman devlet aygıtının yozlaşmasının kanıtı olduğuna inanıyorum.
İnsanların değil cihazların yozlaşmasından bahsettiğimizi vurguluyorum. Bu cihazın insanlarının akıllı olup olmadığına bakılmaksızın, cihazı, bu kişilerin aktif ve yararlı eylemler yapamadığı gerçeğine yol açtı. Devlet aygıtına giren, aktif olarak bir şey yapmaya alışkın olan insanlar. Benim görüşüme göre, mevcut cihazla, farklı sebeplerden dolayı, benzer işlemler meydana gelse de.
Yöneticilerin nezaret etmeden dönüşümünü sağlayan, modern "etkili yöneticiler" örneğini görüyoruz
Ayrıca, uygun olmayan yollarla gerçekleştirilen bir girişimin, başlangıçta amaçlananın tersine sonuçlara yol açması da önemlidir. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı, bu nedenle ülkenin bütünlüğünü korumak sloganı altında bir acil durum durumunun başlatılması, ülkenin hızla parçalanmasına yol açtı ve bu ekonominin parçalanmasına yol açan bir ekonomik sistemin birliğini korumaya yönelik tedbirler aldı; ayrılmaz ekonomik mekanizmanın kırıldığı ortaya çıktı. Birçoğu basitçe çöktü ve kalanlar şimdi etkileşime girmenin yollarını aramaya neredeyse sıfırdan zorlandı.
Aslında, nihayetinde yıkıma yol açan ilk adım, 26 Haziran 1953 idi. Khrushchev, Zhukov'un desteğiyle, Zhukov'un desteğiyle, Stalin Lavrentiy Pavlovich Beria'ya gerçek halefinin yıkılması ve öldürülmesiyle bir darbe düzenledi. Bir cümle yayınlayarak öldürülse bile, hala tam bir cinayettir - o zaman yürürlükteki yasaya göre ne Kruşçev ne de herhangi bir ordunun Bakanlar Kurulunun ilk başkan yardımcısını kaldırma yetkisine sahip olması halinde. Dahası, Kruşçev daha sonra kararın bir hükümet toplantısında verildiğini iddia etmeye çalıştı, oysa gerçekte hükümet o gün toplanmadı. Herhangi biri bir araya geldi ise, bu tür kararlar almaya yetkili olmayan, PKP Merkez Komitesinin Başkanlığıydı.
Her durumda, yasal olarak, bu eylemler kesinlikle kabul edilemez ve alınamazdı. Mesele bir darbenin olduğu bile değildi, ama her şeyden önce darbenin parti ve yönetim nomenklatürünün çıkarları için yapıldığıydı. İlk sonucu, denetleyici yöneticilerin istihbarat servislerinin yasaklanmasıydı. Ve yöneticilerin nezaret etmeden neye dönüşebildiklerini modern "etkili yöneticiler" örneğinde görüyoruz.