>> kan ve acı
Xue Meng hiddetle havaya yükseldi: “Sen ne boktan bir tanrısın! Sen lanet olası kör mü? Bizi nereye izinsiz girerken görüyorsun? Yakalanan biziz, lanet olası gerçeklerini açıkla!”
Shi Mei şöyle dedi: “Faydası yok, aslında burada değil, bu sadece geride bıraktığı bir ses. Sahte Gouchen, bizi vicdansız izinsiz girenler olarak görmesini sağlamak için Zhaixin Liu’nun yargısını karıştırmış olmalı.”
Ses devam etti:
“Kutsal silahlara yaraşır olanlar, erdemi ve kararlılığı doğal olarak anlamalı, fantastik yanılsamaların cazibesine kapılmamalı ve kalbine sadık kalabilmeli. Madem geldin, benim yargılamamı üstlenmelisin. Eğer sen geçerse, sana güvenli bir geçit ve kutsal bir silah sunacağım. Ama eğer bencil ve bocalıyorsan, o zaman kutsal bir silahın efendisi olmaya uygun değilsin!”
Chu Wanning, kanlı dudakların arasından karanlık bir sesle konuştu: “Erdem… …bu senin sözde erdemin, birini kanlı kum saati olarak kullanman mı?”
Elbette Yüce Gouchen’in aslında duyamadığını biliyordu, ama yine de öfkesi onu kelimeleri tükürmeye itiyordu, her söyleyiş sertçe nefes almasına ve yaralarını sarmasına neden olsa da, o amansız ağzı kontrol edemiyordu. onun.
Ses cephanelikte umursamaz bir şekilde yankılanmaya devam etti: “Mizacınızın bir testi olarak, hepiniz hemen Zhaixin Liu’nun rüya illüzyonuna dalacaksınız. Eğer illüzyondan zamanında uyanamazsanız, arkadaşınız kan kaybedecek. ve yok ol.”
Bu sözler üzerine üçünün de yüzünün rengi çekildi.
Shi Mei mırıldandı: “Ne…”
Yani, başka bir deyişle, üçü de bir illüzyona kapılmak üzereydi.
Ve eğer zamanında uyanmayı başaramazlarsa, Mo Ran gerçekte kan kaybederken sonsuza kadar harika bir rüyanın büyüsüne kapılacaklar mıydı?
Xue Meng bir anlığına şaşkına döndü ve ardından öfkeyle haykırdı: “Sen ne tür bir tanrısın!!! Eğer bir ölümsüz olmak senin gibi olmak anlamına geliyorsa, hayatımın geri kalanında başka bir kılıca dokunmaya tenezzül etmeyeceğim!!”
Chu Wanning de tersledi: “Ne saçmalık!”
“Şizun!” Shi Mei aceleyle onu sakinleştirmeye çalıştı, “Kızma, lütfen yarana dikkat et.”
Ama Yüce Gouchen, o piç kurusu, ağır ağır şiir okumaya başlamak için bu anı seçti: “Düz zemine dökülen sular, her biri kendi yoluna akar. teselli olarak fincan, kızarmış ekmekle yarıda kalan şarkı, yine de yol hep çetin. Kalp tahtadan ya da taştan değil, nasıl duygusuz olabilir, söylenmemiş sözler ve ayak basılmamış adımlar, söylenecek hiçbir şey kalmamış.”
Xue Meng cidden öfkeden bayılmak üzereydi: “Ne hakkında mırıldanıyorsun!”
Shi Mei açıkladı: “Bao Zhao’nun Zor Yollar’dan, genel anlamı, her insanın kendi kaderi olduğu, neden pişmanlık içinde yuvarlandığı ve rahatlamak için içtiği, şarkıyı yarıda kesen tost. İnsanların kalpleri taştan yapılmadığından, hiçbir duyguya sahip olmamak imkansızdır ve pek çok şey söylenmeden kalır.”
Yüce Gouchen uzun bir iç çekti: “Bu uçsuz bucaksız dünyada kaç kişi sırf bir başkasını kurtarmak için mükemmel bir rüyayı terk etmeye razı olur? Dünya böyle aralıksız savaş ve katliamla dolu. Eller, hata benim olurdu ve silahların yaratıcısı olan ben, böyle günahlar için kendimi nasıl affedebilirim … “
Aniden, kutsal silah cephaneliği karardı ve havada uçuşan çıngırdayan parçalar tüm hareketleri durdurdu. Yukarıdan hafif bir ışık geldi, sanki parlak bir gökyüzünün yıldızları birer birer alçalıyor, ışıkları yeri aydınlatıyordu.
Havada soyut bir ses fısıldadı: “Uyu…”
Yumuşak yarı saydam ışığın bir tür hipnotize edici etkisi var gibiydi. Shi Mei ve Xue Meng’in yetişimleri daha düşüktü ve hızla uykuya daldılar.
“Uyumak…”
Chu Wanning dişlerini gıcırdattı ve inatla kendini direnmeye zorladı, ancak kurucu bir tanrının gücü aşılmazdı ve sonunda sükunete dayanamadı ve o da bir rüyaya düştü.
Kutsal silah cephaneliğinin içinde:
Kanlı kum saati gibi, hala uyanık olan tek kişi Mo Ran’dı. Öksürdüğünde kan fışkırdı. Azalan şelalenin karşısında, hayallere hapsolmuş üç kişiyi belli belirsiz görebiliyordu.
Chu Wanning, Shi Mei ve Xue Meng, hepsi uyuyor.
Gouchen’in sözlerini duydu ve büyüyü bozmanın ve onu kurtarmanın tek yolunun içlerinden birinin zamanında uyanması olduğunu biliyordu.
Ama zaman geçti, başı daha da döndü ve vücudu daha soğuk hissetti ve kimse uyanmadı.
Belki de dönen gelir; önceki hayatında Chu Wanning’e böyle davranmıştı ve şimdi kanının damla damla çekildiğini hissetme sırası ondaydı.
Ne kadar gülünç.
Aralarında kim gelip onu kurtarmak için en çok sahip olmak istedikleri şeyle ilgili hayatlarının en güzel hayalinden vazgeçebilirdi ki?
Xue Meng kesinlikle yapmazdı.
Chu Wanning… boşver, onu düşünmeyeceğim.
Herhangi biri varsa, muhtemelen Shi Mei olmalıdır.
Sersemlemiş bir şekilde düşündü ama şimdiden çok fazla kan kaybetmişti ve bilinci üzerindeki kontrolü kaymaya başlıyordu.
Mo Ran başını eğdi ve ayaklarının altına baktı. Bakır kum saatinin dibine akan kan, içindeki su ile karışarak parıldayan sıvıyı hafif bir kırmızıya boyadı.
Birden merak etti, eğer kendisi de Gouchen’in illüzyonuna düşseydi, ne görürdü?
Narin, yarı saydam mantıları, Shi Mei’nin nazik gülümsemesini, Chu Wanning’in övgüsünü ve onayını ve Sisheng Zirvesi’ne ilk vardığında, esintiyle taşınan, gökyüzünde sürüklenen haitang çiçeklerinin görüntüsünü hayal eder miydi?
“Mo Ran…”
Birinin ona seslendiğini duydu.
Mo Ran’ın başı sarkık kaldı. Bayılmak üzereymiş gibi hissetti; belki halüsinasyon görüyordu, bir şeyler duyuyordu.
“Mo Ran.”
“Mo Ran!”
Halüsinasyon değildi!
Aniden başını kaldırdı.
Gözbebekleri onu karşılayan manzara karşısında küçüldü——
“Shi Mei!!!!” diye bağırırken sesi neredeyse boğuktu.
Bu Shi Mei’ydi!
Rüyadan uyanan, mükemmelliği bırakıp mutluluktan vazgeçen, her şey tam istediği gibiyken bile onu hatırlayan.
Shi Mei…
O kırılgan kişinin şelaleyi geçip ona doğru yürümesini izleyen Mo Ran aniden boğulduğunu hissetti.
“Shi Mei… sen…”
Ne diyeceğinden emin değildi. Mo Ran gözlerini kapattı, sesi boğuktu.
“Teşekkürler… mutlu bir rüyada bile, hala… hala beni hatırlıyorsun…”
Shi Mei suyun içinde yürüdü, gözleri ve kaşları sırılsıklam kıyafetlerinin üzerinde daha da çarpıcı bir şekilde siyahtı. Bakışları, Mo Ran’ın onu ilk gördüğü zamanki kadar nazikti, önceki yaşamında göründüğü sayısız rüya kadar nazikti, tüm vücudu üşüdüğünde ve uzanacak başka bir şeyi olmadığında onu hatırladığı zamanki kadar nazikti. .
Shi Mei, “Aptal olma, bana ne için teşekkür ediyorsun?” dedi.
Mo Ran ancak yaklaştığında ayaklarının kanadığını fark etti.
Yerin ne zaman kaynar hale geldiğini bilmiyordu; Gouchen the Exalted, bir kişinin arkadaşı için ne kadar ileri gitmeye istekli olduğunu test etmeye kararlı görünüyordu ve rüyanın cazibesini acımasız bir azap takip ediyordu.
Shi Mei’nin çizmeleri çoktan yanmıştı. Yürümeseydi, zemin olduğu gibi kalacaktı, ama ileri doğru yürümekte ısrar ederse, o zaman her adımına ayaklarının altında bir alev dalgası eşlik edecekti; yakıcı derecede ıstırap verici olmak.
Ama kendisi de açıkça acı çeken bu nazik kişi, bakışları daha da sarsılmaz hale gelmeden önce yalnızca bir kez aşağı baktı ve bir ayağı diğerinin önünde Mo Ran’a doğru yürüdü.
“Mo Ran, biraz daha dayan.”
dedi.
“Seni oradan indireceğim.”
Gözleri buluştu ve Mo Ran “gelme” demenin bir anlamı olmadığını anladı.
Bakışları fazlasıyla kararlı, fazlasıyla ısrarcıydı.
Shi Mei’nin yüzünde daha önce hiç böyle bir ifade görmemişti.
Mo Ran daha sakin bir durumda olsaydı, kesinlikle bunu garip bulurdu.
Shi Mei ona her zaman “A-Ran” derdi, ona ne zaman Mo Ran demişti?
Shi Mei’nin ona olan nezaketine o kadar odaklanmıştı ki, şu anda önündeki kişinin Shi Mei olmadığını tamamen fark edemedi, ama——
Chu Wanning.
Kadim söğüt ağacının son tekniğine Kalp Koparma adı verildi.
Bu sözde Heart Pluck, iki kişi arasındaki kalp ve ruh değiş tokuşuydu.
Chu Wanning rüyadan kurtulup uyandığında, Shi Mei ile yer değiştirdiğini fark etti. Zhaixin Liu’nun büyüsü, bilincini Shi Mei’nin vücuduna aktarmıştı ve muhtemelen tam tersi. Ancak Shi Mei uykuda kaldı ve bu yüzden vücut değiştirdiğine dair hiçbir fikri yoktu.
Chu Wanning’in açıklayacak zamanı yoktu ve gerçeklerden tamamen habersiz olan Mo Ran, karşısındaki kişinin gerçekten Shi Mei olduğunu düşündü.
Shi Mei’nin acıya kesinlikle katlanacağına ve bunu ona yapacağına, tıpkı ölümle bile nezaketini nasıl unutamadığı gibi, kesinlikle inanıyordu. İnsanlar inatçı yaratıklardı.
Ama gerçekten çok acımasızdı.
Chu Wanning sonunda bakır kum saatine vardığında ve yükselen sarmaşıktan Mo Ran’a doğru tırmanmaya başladığında, sarmaşıktan birdenbire sayısız küçük, yanan diken filizlendi.
Chu Wanning hazırlıksız yakalandı, elleri yandı ve aynı anda delindi. Tutunmaya ve tırmanmaya devam etmeye çalıştı, ancak Shi Mei’nin hem vücudu hem de gelişimi zayıftı ve o asmadan aşağı düşerken dikenler ellerinin derisini ve etini kesti.
“…!”
Chu Wanning, kaşları acıyla çatılmış bir halde alçak sesle küfretti.
Shi Mingjing’in bu işe yaramaz bedeni!
Mo Ran: “Shi Mei!”
Chu Wanning dizlerinin üzerinde yere yuvarlandı, derisinin yere değdiği yerler anında yanıyordu. Kaşlarını çattı, alışkanlıkla dudağını ısırdı ve bağırmayı reddetti.
Bu tür bir ifade, kendi yüzünde inatçı ve şiddetli görünürdü, ancak Shi Mei’nin nazik, güzel yüzünde bunun yerine bir şekilde sadece yürek parçalayıcıydı.
Ne de olsa gerçekten kıyaslayamazdı.
“Shi Mei…”
Mo Ran konuşmak için ağzını açtı ama bunun yerine gözyaşları aktı.
Kalbi bıçaklarla kesiliyormuş gibi hissediyordu. Bulanık görüşüyle, o ince ve narin vücudun, o narin kişinin yavaşça, azar azar asmaya tırmanmasını izledi.
Dikenler ellerini deldi, alevler etini yaktı.
Her şey kızıla boyanmıştı, arkasında bulaşmış kan lekeleri vardı.
Mo Ran boğazından kan fışkırarak gözlerini kapattı. Boğuldu ve her kelime titredi:
“Shi… Mei…”
O kişi artık yakındı. Mo Ran, gözlerinde kısa bir acı parıltısı gördü; gerçekten çok acı çekiyor gibiydi, Mo Ran’ın sesi bile ona bir tür eziyet gibi geldi.
İfadesi sarsılmazdı, ama o gözler neredeyse yalvaran olarak tanımlanabilirdi.
“Artık bana seslenme.”
“…”
“Mo Ran, biraz daha bekle, seni…indiriyorum……oradan……oradan…”
Konuşurken gözleri bir bıçağın kınından çıkması gibi kararlılıkla parlıyordu, genellikle nazik yüzünde kelimelerin ötesinde bir güzellik vardı.
Chu Wanning’in cüppesi, bakır kum saatinin üzerine atlarken dalgalandı.
Yüzü solgundu ve neredeyse yıkılmanın eşiğinde, sallanarak duruyordu. Göğsünün inip çıkması dışında, ölülerden biraz farklı görünüyordu.
O anda Mo Ran, böyle acı çekmek zorunda kalmaktansa kan kaybından ölmesinin daha iyi olacağını hissetti.
Sesi bile paramparça çıktı: “Özür dilerim.”
Chu Wanning, bu özürün kendisi için olmadığını biliyordu. Açıklamak istedi, ancak Mo Ran’ın göğsünden çıkan Yüce Gouchen’in gümüşi mavi kılıcına baktı, kılıç muhtemelen sarmaşıklar için ruhani enerjinin kaynağıydı, Mo Ran’ın eğer yaparsa şoktan kendisini daha fazla yaralayabileceğinden endişelendi. açıklayın ve “Shi Mei”si gibi davranmaya devam ederek sordu:
“Mo Ran, bana güveniyor musun?”
“Sana güveniyorum.” Tereddüt etmeden.
Chu Wanning ona kirpiklerinin altından bir bakış attı ve kabzasını kavradı; kılıç ana artere yakındı, en ufak bir kayma Mo Ran’ın hayatına mal olabilirdi.
“…” Chu Wanning’in eli kılıcı sardığı yerde biraz titredi ve hareket etmedi.
Mo Ran’ın gözlerinin kenarları hala kırmızıydı ama aniden gülümsedi: “Shi Mei.”
“…Mn.”
Mo Ran: “…Ölmek üzere miyim?”
“…Yapmayacaksın.”
“Ölmek üzereysem, o zaman ben… seni tutabilir miyim?”
Bunu o kadar ihtiyatlı bir şekilde söyledi ki, gözleri ıslaklıkla parladı, Chu Wanning’in kalbi kendine rağmen yumuşadı.
Ama Mo Ran’ın gözlerindeki kişinin aslında başka biri olduğunu hatırlayınca, o yumuşaklık anında tekrar dondu.
Birdenbire kendini bir oyun sahnesinde kadın başrolün güzel dökümlü kollarının ardında gizlenmiş, tamamen fark edilmeden giden önemsiz komik bir rahatlama gibi hissetti.
Bu dokunaklı ve iç açıcı anlatımda ona ihtiyaç yoktu, istenmiyordu.
Ya da belki de tek amacı, palyaçonun çirkin yüzünü takmak ve üzerine abartılı bir gülümseme çizerek, diğer insanların sevinçlerine ve üzüntülerine, sevgilerine ve nefretlerine engel olmaktı.
Ne kadar gülünç.
Ama Mo Ran onun düşünceleri hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Chu Wanning’in gözlerindeki titremeyi gördü ve bunun Shi Mei’nin isteksizliği olduğunu düşündü ve hemen “Kısa bir süre için. Kısa bir süre yeterli” dedi.
Hafifçe duyulan, zar zor duyulan bir iç çekiş.
“Aslında ben…”
Mo Ran: “Ne oldu?”
“…Boş ver.” Chu Wanning, “Bir şey değil” dedi.
Yaklaştı, ama yanlışlıkla o kılıca çarpma korkusuyla fazla yaklaşmadı, sonra uzandı ve kolunu Mo Ran’ın omzuna nazikçe sardı.
Mo Ran’ın kulağına fısıldadığını duydu: “Shi Mei, uyandığın için teşekkürler, o rüyada bile beni hatırladığın için teşekkürler.”
Chu Wanning aşağı baktı, kirpikleri bir kelebeğin kanat çırpışı gibi titriyordu, sonra hafifçe gülümsedi: “Bundan bahsetme.”
Bir duraklama, ardından “Mo Ran” dedi.
“Hm?”
Chu Wanning onu tuttu, sanki hala bir rüyadaymış gibi saçlarını okşadı ve usulca içini çekti, “En harika rüyaların nadiren gerçek olduğunu biliyor muydun?”
Sonra geri çekildi, sarılması bir yusufçuğun suya hafifçe dokunması gibi hızlıydı.
Mo Ran yukarı baktı. Shi Mei’nin ne demek istediğini gerçekten anlamadı; tek bildiği, kısa sarılmanın Shi Mei’nin ona nezaketi, acımadan verilen bir parça şeker olduğuydu.
Tatlı ve ekşi, dilinde bir miktar burukluk.
Kılıç çekildiği anda, şiddetli bir fırtınanın dallardan savurduğu pek çok haitang çiçeği gibi havada kan fışkırdı.
Keskin bir ıstırap Mo Ran’ın göğsünü yırttı. Ölmek üzere olduğunu düşündü ve bir anda vazgeçemediği her şey düşüncelerini doldurdu. Aniden ağzından kaçırdı: “Shi Mei, aslında senden her zaman hoşlandım. Ya sen…?”
Yere düşen kılıcın sesiyle sarmaşıklar bir anda dağıldı, şiddetli sağanak su aniden kesildi ve kutsal silah cephaneliği eski sakinliğine geri döndü.
Senden hep hoşlandım.
Peki sen…?
Mo Ran’ın bedeni sınırlarına ulaşmıştı ve görüşünü karanlık kapladı.
Shi Mei’nin kollarına düşerken bir çift kanlı el onu yakaladı. Bir şeyler görüp görmediğini bilmiyordu ama gözlerini yavaşça kapatırken Shi Mei’nin ince kaşları çatılmıştı ve parıldayan bir ıslaklık yavaşça aşağı kayıyor gibiydi.
Shi Mei’nin usulca fısıldadığını duymuş gibiydi: “Ben de.”
Mo Ran: “!”
Bir şeyler görüyor olmalı, cevap verirken Shi Mei neden bu kadar perişan görünsün?
“Ben de… senden hoşlanıyorum.”
Sonunda daha fazla dayanamayan Mo Ran bilinçsizliğe gömüldü.