“Düşünüyorum, O Halde Varım” Şimdi klişe seviyesine kadar indirilmiş olmasına rağmen Rene Descartes’ın ünlü sözü varoluşçu düşüncenin felsefi temellerini mükemmel bir şekilde ortaya koyan en önemli sözdür. Varoluşçuluğun kökleri, on dokuzuncu ve yirminci yüzyıl filozoflarının, ki aralarında Friedrich Nietzsche, Martin Heidegger ve Søren Kierkegaard gibi yazarlar var; yazılarına dayanır.
Felsefe, bakış açıları, estetik ve dünya ile başa çıkma yaklaşımları ve doğal zorlukları arasında çok gevşek bir birikimdir. Bu nedenle, disiplin hatlarını ve sorgulama biçimlerini geçen sayısız permutasyonlar ve varoluşçu akımları vardır.
Varoluşçu Edebiyat ‘ta birey kendi benliği için anlam bulmalı veya yaratmalıdır. Varoluşçu düşünce, kötümserlik ve hatta nihayet dolu bir nihilizm için adil olmayan bir üne kavuşmuştur. Bu itibar biraz anlaşılabilir. Anlam yaratma fikri, bazılarını sonuçta anlamsız ve hatta saçma olarak vurgular.
Varoluşçu Edebiyat ile ilişkili, anonim, can sıkıntısı ya da korku gibi popüler kuşakların bazıları da ortalama okuyucuyu karamsarlıkla avutmak olarak algılanabilir. Ancak, felsefi varoluşçu düşüncesinde hiçbir şey, insanlık ya da gerçekliğin olumsuz bir görünümünü dikte etmez sadece etrafında gezinerek karamsarlık iç güdüsü sentezi yapar.