Şiir okuyamıyorum artık,
Kestim dilimi.
Gözlerime de atlar kaçtı,
Dört nala hem de.
Kum tanelerinden küçük atlardı bunlar.
Gözlerimde atlar koşturuyor.
Ben hiç ata binmedim.
Yüreğimde de atlar var
Soluksuz koşan…
Ama çatlıyorlar,
Çatlıyorlar ve yığılıyorlar yere.
Yüreğimdeki ölü atlara
Akbabalar üşüşüyor.
Ne işi var bu akbabaların?
Yoksa atlar kaçarken gözüme,
Akbabalar da mı kaçtı aynı vakitte?
Oysa ben hiç akbaba görmedim…
Yazamıyorum artık,
Parmak uçlarımı kestim.
Sonra bütün parmaklarımı
Boydan boya, boydan boya kestim.
Bir duvara buladım elimi,
Suya tuttum, su; kan aktı.
Akbabalar çıktı suyun içinden.
Harflerime bindim, beni üstünden attı.
Oysa ben hiç ata binmedim,
Harf nereden çıktı?
Cümlelerim dört nala uzaklaştılar benden,
Bir atın sırtında,
Bir akbabanın midesinde.
Bu akbabalar da nereden çıktı?
Ben hiç ata binmedim,
Cümlelerim nasıl bindi?
Gözlerim yeniden görür gibi.
Atlar dört nala kaçtı gözlerimden,
Yaş aktı,
Bir damla yaşta boğuldu akbabalar…
O kadar küçüktüler ki
Bir damla felaketleri oldu.
Dilimi de diktim kendi elimle.
Acım büyük, ben doğurdum acımı.
Şimdi de büyütüyorum
Bir atın karnında.
Rênas ROZ
email@example.com