Dünyadaki tüm ordularda köpeklerin yaygın kullanımı, Birinci Dünya Savaşı sırasında başladı ve İkinci Dünya Savaşı tarafından o kadar yaygınlaştı ki, sadece verilmeye devam edildi. Örneğin, Hitler'den bir emir alan Alman eğitimciler, köpeklere Almanca konuşmayı öğretmeye çalıştı. Almanların güvercinleri taşımak için köpekleri nasıl kullandıklarını hala hatırlayabilirsiniz.
İnsan ve köpek birliği, en beklenmedik durumlarda ve özellikle savaş zamanında güç için kendini gösterir. Köpekler rehber köpekler, tıbbi eğitmenler, avcı bombardıman uçakları olarak kullanıldı tanklar, irtibat görevlileri ve işaretçiler, güvenlik görevlileri, köpek işleyicileri, nöbetçiler, kızaklar, izciler, kartuşlar. Maskeli keskin nişancıları tespit etmek için köpekler kullanıldı. Ve köpekler güçlü bir ahlaki temel verdi. Don çiftliklerinden birinin sakinleri, mağlup bir Alman çobanı gördüklerini söyledi: "Bu Hitler ile olacak," bu durumda hızlı bir tahliye için umut düşüyor.
Ciddi 1945 geçit töreni sırasında, köpekler sütunlardaki kılavuzlarıyla birlikte yürüdü ve onlardan biri olan Dzhulbars kollarında taşındı; Bu köpek, 468 mayınlarını ve 150 mermilerini tespit ettiği için bir askeri hak ödülü aldı. Savaş yıllarında, maden saptama köpekleri, çeşitli kaynaklara göre, 4 milyondan fazla mayını keşfetti.
Dick Collie'nin kişisel dosyasında şöyle yazılmıştır: “Leningrad'dan servis çağırıldı ve maden arama dosyasında eğitildi. Savaş yıllarında, 12'in üzerinde binlerce mayın keşfettim, Stalingrad, Lysychansk, Prag ve diğer şehirlerin mayın temizliğinde yer aldım. ”
Köpekler yaralıları taşımak için kullanıldı: Dört ayaklı askerlerinin paha biçilmez yardımı sayesinde, Özel Dmitry Trokhov, yaralı askerlere 1580 cephesinden alınabildi.
Alman keskin nişancıları köpekleri avladı: Alma’nın köpeği, savaş görevi yaparken - raporlu bir paket teslim ederken - kulağında ve çenesinde bir keskin nişancı tarafından iki kez yaralandığı bilinen bir durum var. Ancak üçüncü atışta, köpeği bitirmek isteyen keskin nişancı işe yaramadı: Zarar gördü ve kötü bir şekilde yaralandı, yine de Sovyet siperleri üzerine süründü. Teslim edilen askeri raporların sayısı binlerce olarak tahmin edildi: bir yılda, Mink köpek Rex - 2398 raporları olan 1649 raporlarını sunabildi. Dinyeper Nehri'ni birkaç kez geçti, yaralandı, ancak her zaman savaş görevini yerine getirdi.
Ve köpekler insanlara kavgalar arasında nadir bir neşe verdiler. Böylece, fotoğraflardan birinde efsanevi pilotu, üç kez Sovyetler Birliği Kahramanı İvan Kozhedub'u bütün filonun sevgili köpeğiyle görebiliyorsunuz.
[/ Center]
Bir Rus köpeği ve bir Alman çoban arasında bilinmeyen bir düello hakkında
bu tarih savaş yıllarında meydana geldi. Alexander Isakov bana askeri çocukluğunu asla unutamayacaklarını söyledi.
Dik yokuştan uçakların Don'u nasıl çevirdiği ve formasyonun yüzeyinin üstünden nasıl geçtiği açıkça görülüyordu. Motorlar daha keskin kükredi ve arkalarında bir miktar takoz düştü. Sonra - patlamalar, patlamalar ve tekrar patlamalar. Sütunlar Don suyunu, kıyı şeridini ve kumu, araba parçalarını yükseltti. Bombalar çiftliğe daha yakın ve daha patladı. Dzhulbars ile yokuş aşağı koştuk. Orada, uluyan ve patlamalar, ateş ve siyah duman.
Evde, askerlerimiz beni kollarımdan aldı.
- Sığınakta! Bağırdılar ve onlara bodrum yolunu gösterdim.
Birdenbire bağırdı: “Dzhulbarlarım nerede?” Ve askerler duyularına gelmek için zamanları yoktu, avluya koştular. “Dzhulbars, Dzhulbars!” Akciğerlerimin tepesine bağırdım. Ama bu sesimi duyan ve kükreyen beni kim duyabilirdi?
Bomba evimizin yakınında bir yerde patladı. Görünmeyen biri ya da görünmeyen bir şey beni bir avuç gübre yığını içinde, bahçenin uzak bir köşesine fırlattı. Oradan arkadaşımı gördüm. Arka ayaklarına verandanın düz çatısına oturdu, her dalış uçağını izledi. Ve uluyan.
Duyamadım ama uludığını gördüm. Yakındaki başka bir bomba patladı.
Rüzgar gibi Dzhulbars çatıdan üflenir. Ona koştum. Ama zaten ayakta duruyordu ve yaranın kanını yalıyordu. Kıymık, pençesinde etli bir deri parçası kaptı. Bir yere tuttu, yere sarktı. Bir asker bize kadar koştu. Onunla birlikte, Dzhulbar'ları bodruma sürükledik.
- Zakir! Köpeğe yardım et, yoldaşlarından birine döndü.
Genç, genç bir asker yükseldi. Siyah, gözlerini karala. Dar. Sad. Sessizce bize yaklaştı ve yarayı inceledi, köpeği tutmasını emretti. Çantadan çıtır çıtır bir çanta çıkardı. Yarayı iyotla tedavi ettim. Julbars bütün vücudu ile titredi, dikkatlice inceleyerek "doktora" baktı. Ve - ses yok. Asker tekrar düşündü ve tekrar çantaya girdi. Küçük, parlak bir makas çıkardı. Kalın, uzun saçlarını yaranın etrafından kesin. Yine çantaya katlanmış basit tıbbi alete baktım:
- Dikmem gerek. Ve dikiş yok, ellerini uzattı.
Sonra sıkıca parmaklarını makasların halkalarına itti ve Djulbar'larımın bir parçasını kesti. O değil, ama acı içinde inledim.
"Köpek gibi boğulacak," dedi doktor ağır içime geçti ve yarayı sarmaya başladı.
Hafif bir durgunluktan sonra, artan bir mizah vardı. Bodrumun kapıları kapandı, uçakların Don'u nasıl çevirdiğini duyduk. Bombalar tekrar uludu. Dzhulbars dikkatli ve aniden güçlü gövdesiyle üzerime atladı. Patlamalar sönene kadar uzandı. Ve bombaların ulusu tekrarlandığı zaman, patlama sırasında canlı cesedi çok acı veren yıpranmış, çok sıcak demir parçalarından beni yine korudu.
“Zeki bir köpeğin var,” dedi bir asker ve aynı zamanda hem beni hem de Dzhulbars'ı kafasından okşadı.
Ve hayvanların düşünmediğini söylüyorlar. Öyleyse, şaşırtıcı derecede zekice yaptıkları eylemleri nasıl açıklayabilirim? Bombalamanın üzerinde. Askerler bahçeleri Don'a gitti.
Ve akşamları nihayet bütün ailemiz evde toplandı. Her biri kendi yolunda ve farklı yerlerde, Yukarı Don'da savaşın ilk günü ile tanıştı. Ancak hikayelere bağlı değildi. Herkes aynı alarmla yalnız kaldı: "Yarın ne olacak?"
Naziler geldi - "yeşil örümcekler"
Ertesi gün, yeşil örümcekler çiftliğe geldi. Çocuklarımdan bazıları, dostlarım, Nazilere makineli tüfeklerle takma bir isim taktılar. Örümcekler bizi evlerinden çıkardı. Don'dan on beş kilometre uzakta durduk. Küçük bir çiftlik evinde, Don bozkırının pitoresk ışınlarından birinde rüzgarlardan korunaklı. Orada bir süt çiftliğinde, boş ahırlarda ve baldır kafeslerinde yeni ikamet yerimizi bulduk.
Kapıdan en uzağa, en büyük hücreye sahibiz. Uzun süre buzağıların bu köşesinde yaşadık.
Hücrenin arkasındaki Dzhulbars kendisi için bir yer seçti. Orada kimseyi rahatsız etmeden, kimseyi rahatsız etmeden günlerce uzandı. Bu ahırda, birkaç aile daha günleri geçti. Ve dışarı çıktığında kimse fark etmedi. Akşam geç saatlerde ayrılacak ve yere hafif bir ışık dönecektir.
“Neden gün boyunca dışarı çıkmıyor?” - Bir keresinde ağabeyime sordum. Omuz silkti ve önerdi:
“Onu bahçeye çıkaralım.”
“Ve deneme,” Büyükanne sohbete müdahale etti.
- neden?
- Gitme!
- neden? - Bir cevap aradım.
“Almanlar orada,” dedi büyükanne.
- Ne olmuş yani?
- Ve ona bir tüfekle ateş ettikleri gerçeği. En yeminli düşmanları gibi onlara havladı. Vuruldu ama vurmadı. Kazığa karşı keçinin karşısına bağlandı, bu yüzden kurşun ona vurdu ... Almanlar bir keçi yediler ve sağıldı. Bundan sonra Anna ikizlerini besleyecek, asla bilemeyeceğim. Sütü kederle kuru.
Büyükanne başka bir şey söylemek istedi, ama kafesin arkasındaki sebepsiz yere, Giulbars kükredi. Hepimiz, sanki cue sanki başımızı çevirdik. En sevdiklerimiz hücre ızgarasının gerisindeydi, bacakları genişçe yayıldı ve kulakları kulübenin kapılarına yöneldi.
- Kes sesini! Uzanın - Dzhulbars'a bütün vücudumu kapıya yaslayarak emretmiştim.
“Git kim orada gör,” dedi Büyükanne.
Hücreler arasındaki koridordan aşağı koştum. Giriş bölümünde kimse yoktu. Ve ikinci kapıyı açmadım. Geri döndü ve Dzhulbars'a bakarak şöyle dedi:
“Kendisi kükreyen olduğunu bilmiyor.”
Dzhulbars bana baktı ve (hala bir şey eksikti!) Havladı. Kapılar açıldı, iki faşist ve bir polis memuru ahıra girdi.
"Bilmek için, onlar sokakta idi" aklımdan geçti. “Bilmek, onlar da Dzhulbar'larım tarafından hissedildi.”
Sonraki saniye, ızgarayı yuvarladım ve öfkeli köpeğin iki çenesini ellerimle sıktım.
- Ayağa kalk! - Polisleri ahırın ortasında bir yerlere bağırdı.
Tüm çiftçiler kafeslerinde durdu.
Polis aynı şeyi işaret etti ve tekrarladı: "Siz, siz, siz ...". On kadını seçti ve Almanlar çalışmaya başladı - mutfakta patatesleri temizlemek, komutanın ofisinin binasını lekelemek ve beyazlatmak için.
Dzhulbars'ı bıraktım. Yeni kapanmış olan ahır kapısında yine havladı. Havladı ve sessiz kaldı. Hücrelerdeki insanlar da sessizdi. Bazı özel sessizlikler onlara hakim oldu. Endişeli, uğursuz. Komşumuz kırdı:
- Bu sap için biz kafa pootryvayut.
Büyükannemiz beklenmedik bir şekilde komşusunu destekledi ve “Biz Sovyet insanlarıyız” dedi.
Bir komşunun gendosili “Sovyet olanlar vardı” ve geniş bir yüzüne kâğıt üzerine bir yağ gibi yayılan ekşi, iğrenç bir gülüş.
- Peki, öyleyse, - büyükanne gözlerini daralttı, - korkacak hiçbir şeyin yok. Baş dokunulmaz kalacaktır. Ve başka bir yere bir köpek iliştireceğiz
Büyükanne bana doğru eğildi ve güvence vermeye başladı:
- Çiftlikte iyi bir yer biliyorum. Harap bir ahırda bir yemlik arkasında yaşayacak. Kayıplar ve tepede bir çatı var.
Dzhulbarlar tekrar hırladı ve kapıya koştu.
- Kapa çeneni, yapma! - Ona sordum.
Kapılar açıldı ve Almanlar tekrar ahıra girdi.
Dört. Büyük film kameraları ile iki ve arka - tasmalı büyük çoban köpeği ile. Canlı konuşma, kahkaha, etkileyici jestlerle girildi. Hücrelerden birinde durdu. Sakinlerini vurmaya başladı. Şimdi neden yaptıklarını biliyorum. Faşist sinemalarında belgeseller gösterildi. Burada, Sovyet halkını nereye sürdüğümüzü söylüyorlar!
Almanlar, en kalabalık olan kafesimize yaklaşıyorlardı. Anneye ek olarak, teyze ve büyükanne - sekiz çocuk. Biz otur. Canavarlar tarafından çömeldi. Yaklaş.
En küçüğü, bir yerden yükselen, çığlık atan ağlayan kelimelere müdahale ederek bağırırız:
- Klasör geliyor, bana bir silah getir.
Annem kollarını ona doğru uzattı ve bu pozisyonda dondu. Çünkü bebeğimiz kafese yaklaşan Almanlara doğru bir adım attı. Cebinden bir şeker çıkardı, Almanlara sinema kameralarıyla bir işaret verdi ve elini ızgara tarafına uzattı.
- Açık! Kushayt! - dedi bebeğe.
Ve ayağa kalktı ve onu görmeye götüren karanlık mercek camlarına kaşlarını çattırarak baktı.
- Açık! Kushayt! - faşist tekrarladı. Ama şimdi yüzünde bir gülümseme kayboldu. Üçüncü kez sormadı ama kükredi:
- Nna! - ve kendi dillerinde havlayan havlama.
Büyükanne oturduğu yerden koştu. Torununa yakın diz çökmüş. Diye onu itti ve şöyle dedi:
- Evet, bu şekeri al, bırak gitsinler. Eğlendirilir.
Durumu etkisiz hale getirmek istedi ama daha kötüsünü yaptı. Torun gözyaşlarına boğuldu ve kafesin arkasına süzüldü, Julbars havladı. Yılanlı ve Alman kurdu.
Rus köpeği boğazını Jean ısırdı
Faşist şekeri cebine koydu, elinde bir tabanca belirdi. Alman, köpeğin yattığı kafeslerin arasına girdi. Ayrıca kafes hücrelerinin içinden de geçtim. Onu kucakladı, titreyen vücuduna bastı. Bekliyorum İşte o - faşist! Yanıp sönen gözleriyle bize baktı. Bir şey bana söylüyor, ama anlamıyorum.
Sonra çetesinden birisini aradı. Başka bir Alman yaklaştı. Kısaca istişare ettiler ve en saf Rusça'da gelenler şöyle dedi:
- Köpeği bahçeye sok!
Ben - bir yer değil. Alman bize tabancanın ağzını getirdi ve güldü, anne bize doğru eğildi ve gözyaşları ile şunu sordu:
- Kurşun, evlat. Bu gerekli. Yolu göster.
Annem bana eski bir yırtık kadın çetesini attı. Daha önce Dzhulbars için tasma görevi görmüştü, onunla birlikte çiftliğin yakınındaki bir yamacın altındaki sazlık boyunca akan küçük bir nehre yürüdüm.
Dzhulbars'ı avluya yönlendirdim. Arkamda çoban köpeği olan Almanlar ve arkalarında bütün kafeslerden çıkan insanlar ortaya çıkıyor.
Çitlerle sarılmış inek tabanında, Djulbarların yanında durmam gereken bir yer belirtildi. İnsanlar da Almanlar arkamızda yarım daire biçtiler. Keçi üzerine film kameralı iki faşist tırmandı. Bunlar, ahırın kırılmamış duvarındaki geçidin altında durdu. Çok geçmeden sütçüler ve baldır evleri çiftliklerini düzene soktu. Keçilerin yanında, samanlı büyük bir beyaz kil yığını kurutulur. Kovalardan birinde bile bitmemiş huzurlu çalışmaların kil hatırlatıcısı bir dağ gibi dondu. Zona ve yarı tahrip olmuş eski sıva parçaları duvarlara yapışıyordu.
Çoban köpeği olan bir Alman bana ve Dzhulbars'a karşı durdu. Tasmasını tüm gücüyle zorladı. Sahibi zar zor tuttu, güven verdi, tekrarladı: "Jean, Jean!"
Yakışıklı o jean'ti. İnce, gergin, kulaklar dışarı çıkar ve canlı, etkileyici gözler.
O Almanca bana Rusça konuşuyordu. Beş metre durdu ve şöyle dedi:
- Köpeği çöz ve kurtul.
Sonra ne olacağını tahmin ettim. Almanlar köpekleri zehirleyecek ve kara koyunları Çoban ile zafer kazanacaklar.
Dzhulbars'ın kalın boynundaki çorapları çözdüm. Üzerinde kalın, uzun yün. Boğazına bir çoban köpeği almayın. Bir arkadaşımı okşadım, oturmak istedim ve memleketlerinin yakın bir yarım dairesine koştu. Annesine sarıldı, elini tuttu.
Dzhulbar'lar arka ayaklarına oturdular, cepheyi yaydılar ve bir şekilde doğal bir şekilde beyaz yün üçgeniyle süslenmiş güçlü bir göğsün dışına yapıştırdılar. Himalaya ayısı ile hemen hemen aynı. Büyümedi, havlamadı. Ancak, dar bir şekilde baktıktan sonra, ense üzerinde dar bir yün şeridinin, yarım bir halkada zeminde duran kuyruğun nasıl kalktığını ve düştüğünü ve titrediğini fark ettim.
Dzhulbar'lar şimdi bana, şimdi Alman çobanına tasmalı bir şekilde yırtıldı. Bana bir şey düşündüğünü, her şeyi anladığını, ne tür bir kavgaya katlanacağını bildiğini söyledi.
Alman Çoban Köpeğini bırak. İpin gerilmesiyle Dzhulbars'a koştu ve kendini yeni kaldırdı, tüm vücudu ile gerildi. Çabuk atlamak için hazırdım. Ve atladı. Sadece bir çoban köpeği üzerinde değil, bir kısmı da ağzının hemen önünde. Aynı anda döndü ve atladı, şimdi koşan düşmanın arkasına geçti. Fakat doğru değil, dişlerinin darbesiydi. Keskin dişler, çobanın düz alnından geçti, zaten bir araya geldi. Başka bir şeyi anlamak imkansızdı.
Yün parçaları, kıvrımlı bacaklar, kafalar ve kuyruklar. Bir dakika boyunca böyle bir karışıklık sürdü. Ve sonra, sanki ipucu üzerindeymiş gibi Dzhulbars ve bir çoban köpeği farklı yönlere sıçradı, karınlarını yere bastırdı, birbirlerine gözlerini dik dik bakıyordu.
Her ikisi de ağır nefes alıyordu. Yanları şişmişti. Bir çoban köpeğinin asılı dili, tükürük kan lekeli. Djulbar’ın sağ kulağı düştü ve kırmızı damlalar hızla birbiri ardına hızla yere düştü.
Soluklanma uzun sürmedi. Bu kez bir hırıltıyla bir saldırı başlattılar. Onlara orada ne oldu? Almanlar dondu. Çoban başını büktü, ön bacaklarını dinlendirdi ve Dzhulbars geri döndü ve onu sürükleyerek götürdü. Sonunda, bir sonraki kavga sırasında, karşılıklı darbelerden birinin ağzına düştüğünü fark ettim. Dzhulbarsu veya şanslı, ya da buna sahip olduğu hesaplama, ancak her iki çenesi çobanın alt çenesini diliyle sıktı. Çoban köpeği kendi tarafında eğimli. Kafamı geri çekmeye çalıştım, ama canımı yakmaya başladı. Dzhulbars onu daha da uzağa sürükledi ve çit ineğinin dibine kadar uzattı.
Almanlar bundan hoşlanmadı. Hitler'in haber bültenlerinin çerçevesi uygun değildi. İçlerinden biri tabanca kılıfından tabancayı kaptı ve köpeklere doğru yürüdü. Ardından Alman kameramanları bir şeyler bağırdı.
Ben de bağırdım:
- Adil değil!
Annem avucuyla ağzını kapattı ve başımı ona bastırdı.
Almanlar hızını artırdı ve ardından topun üzerindeki bir futbolcu gibi koşuyu bitirdi, yan tarafındaki Dzhulbars'a vurdu. Bu, Djulbars'ı bir süreliğine eylem dışı bırakmak ve çobanın kendisini kavramadan kurtarmasına ve saldırıya devam etmesine izin vermek için yeterliydi.
Şimdi Dzhulbars ayısının derisini sıkıca yeleğe tutunarak karıştırdı. Alman, yerine geri döndü, çerçeveden emekli oldu, kutuya oturdu elini salladı, çıkardıklarını söylüyor, şimdi alıyor.
Ama orada değildi! Bütün öfkesini ve gücünü toplayan Dzhulbars, çobanın ağzından kaçtı. Yarayı creolinle tedavi ederken cesaretine şaşırdıktan sonra. Bu ilaç, omnipresent anneanniz tarafından çiftlikte bir yerde bulundu. Çobanın kenetlenmiş dişleri, bir bıçak gibi, son belirleyici pisliğini yaptığında Dzhulbars'ın boynunu kesti. Kendinizi boynun tortusunu yırttığınızı düşünün.
Ama başka yolu yoktu. O ayrıldı ve yanına düştü. Bir saniye için başı çoban boğazının altındaydı. Dişlerini ve ısırılan bir boğazı olan düşmanı şimşekle kavramanın ayaklarında hışırttı.
Ancak kazanan kaçmak zorunda kaldı ve halkın yanına koştu, arkasındaki çitin kenarındaki delikten meraya atladı ve küçük nehre doğru sazlıklarına koştu. Dzhulbars'ta ateş etmek için meralara kaçan Almanlar artık geri dönmedi.
İnsanlar uzun süre dağılmadı, çoban köpeğine baktı, yere uzanarak bir şey hakkında konuştu. Büyükannemin belirgin ifadesini hatırlıyorum: “Hitler hemen sonra olacak!”
Ölüm Tikhonovna
İki hafta Dzhulbars çiftlikte görünmedi. Ama onunla her gün buluştuk. Ben kendim küçük nehire koştum, sonra annemle birlikte oraya gittim. Onu asla sazlıklardan aramadık. Eğimi çiftlikten alçalırken gördü veya duydu. Kıyıya gitmek için zamanları yoktu, ama çoktan çalılıklardan bize acele ediyor, neşeyle havlıyor ve ellerini yalıyordu.
Yaralarını creolin ile yeniden şekillendiriyoruz. Kelimeleri sıcak aradım. Ona bir somun veya kemik vermek istedim. Ama neden böyle mutluluk? Göğsümden çürümüş darıdan kek kurtardım. Bu zavallı benim hediyeme bakarak anne, elleriyle yüzünü kapladı ve ağladı.
Bugün onu sakinleştirecek bir şeyim var:
- Yapma anne! Yakında eve döneceğiz ve yine bir çanta şeker ve ekmek alacağız.
Annem suratından ellerini koparmadı. Ve onu frenledim ve devam ettim:
- Dün gece gökyüzünün orada nasıl yandığını gördün, Don'un üstünde, çiftliğimizin üzerinde, oradan ne tür bir insanın geldiğini duydun. Kendisi Nazileri yenmenin "Katyuşalar" olduğunu söyledi.
Annem avuçlarından gözyaşları ve aynı zamanda gözlerini gülerek gösterdi.
- Evet, düştü değil yendi dedim.
Cevap vermek istedim: “Eh, bırakmalarına izin ver. Fark nedir?
Ama sonra bir şey Dzhulbars uyardı. Başını keskin bir şekilde kaldırdı, kulaklarını dikti. Etrafımıza baktık. Her yerde, hiçbir şey duyamıyorum. Fakat Dzhulbars başını bir yöne ya da başka bir yere eğerek, kuvvetle dinledi.
Sonunda bir uçağın gürültüsünü duyduk. Don'dan önden uçtu. Arkasında ve ikinci ufuktan çıktı. Aralarındaki mesafe her dakika azaldı.
“Ma,” diye bağırdım, “Bu bizim faşist uçağımız yakalamak!”
Ve sadece dedim ki, bak cephesi, Alman uçağı başımızın üstünde başını salladı, bir kükreme parladı ve azalmaya gitti. Çok uzakta değil, bozkır tepesinin ötesinde, bir patlama oldu. Ve altımızdaki yerin titremesini duyduk. Küçük çevik uçağımız döndü, bir yandan diğer tarafa yuvarlandı, bize kırmızı kanatlı kanatlar salladı ve doğuya doğru Don'un ötesine geçti.
Dzhulbar'larıma sarıldım ve ona bağırıp neşeyle boğdum:
“Dayaklarımızın ... anneye nasıl baktığını ve fısıldadığını görüyorsunuz, faşistleri yendiler!”
Ancak serbest bırakılma günümüz yakında gelmeyecek. Sonbaharda ve kışın başında hayatta kalmak gerekliydi.
Bir keresinde kasvetli Ekim günlerinden birinde kız kardeşimle birlikte çiftlikten çiftliğe döndük. Oraya keten yaylı avlulara gittik. Yerliler evlerini terketmediler ve bu nedenle en azından küçük kız ve erkek kardeşlerimi desteklemek için bazı ürünleri paylaşma fırsatı buldular.
Büyük bir balkabağı, iki sofra pancarı ve gerçek undan yapılan birkaç un getirdik. Kafesimize gittik, sevincimizi paylaşmaya hazırdık. Ve dondu yerde. Kafesin tam ortasında, tam uzunlukta uzanan Dzhulbars yatıyordu ve büyükanne kıllı bir tel demeti ile sırtını sürdü.
Büyükannemin Dzhulbar'lardan tüy bıraktığını fark ettiğimizde sakinleştik. Sadece döken, yazlık montunu kış için değiştirdi.
- Hangi ağzı açıldı? - Büyükanne bize gülümsedi, bak, ne kadar uzun yastıklı! Kışlık çoraplar için hepiniz vvyvyazu. İş milini çoktan hazırladım.
Ve sonunda bir delik açmış olduğu koni değneğini gösterdi. Büyükannelerimiz! Artık aramızda değiller. Çok fazla değil. Ve hiç kimse onları bronzlaştırmadı, ama yapmalıyız! Zor işleri, herhangi bir sıkıntıya kıskanılacak derecede dayanıklılığı, cesareti, zekası, askeri cehenneme düşen yüz binlerce çocuğu kurtardı.
Büyükannemi ve başka bir ailenin büyükannesini kafeste bulduğumu hatırlıyorum:
“Ya da belki sonuçta eve gideceğiz” dedi.
“Yol yakın değil” diye cevapladı diğerine. Ve gitmelisin. Orada, hem tahıl hem de patates kaldı, torunlarınızı beslemek için ihtiyacınız olan bir şey. Çok fazla var, jungler. Ve kış geliyor.
Çiftlikte sığınakta bir sığınak, silahta bir tabanca ve Naziler var - bir kazıkla kapatamazsınız. Kardeşimizin cephe için izin vermeyin. Kadınlar el bombalarını ayaklarının altına atıyorlar. Ve atlar gibi gülüyorlar. Kız arkadaşımız Tikhonovna öldürüldü.
Hatırlıyorum, büyükanne her şeyin nasıl olduğunu anlattı. Kadınlar çiftliğe döndü. Arkasında - yetim bir küçük çiftlik, önünde - Almanların gelişmiş bölümleri. Kadınların elinde ve omuzlarında - değerli nodüller ve bok.
- Gerçekten götürüldü ve aldatıcı mı? - bir Kazak inledi. - Biz geçerken en az bir saat civarında olurlardı. Oldukça onlara okolet, erkekler besdvorny.
Topçu mürettebatı tarafından geçti. Her kas elastik bir yumruğa büzüldü. Ve burada, yine bir atış olarak bağırmak:
- Dur!
İki yaklaştı: biri kırmızı yüzlü, geniş saçlı, diğeri bakımlı bir yüze sahip. Kadınlar ona baktılar ve umut kalplerinde parlamaya başladı: “Çok genç. O bir canavar mı?
Ama genç, güzel, kırbaçlanmış gibi.
- Sprite ürünü!
Kadınlar taşlaşmış durumda.
- Dışarı dök! Diye bağırdı.
Her bir yiyecek kırıntısına acı çekerek dikkatlice bir yığın içine dökmeye başladılar.
- Öyle değil! - Memur kadınlardan birine sıçradı, ondan bir demet kaptı, içerikleri çok yaydı, çılgınca patates yumrularının etrafına, değerli tuz parçalarına, küflü kurutulmuş ekmek parçalarına damgalamaya başladı.
Ve sonra gitmeleri emredildi. Ve onlar zor, isteksizce, hala bir şeyler umuyorlarmış gibi gittiler. Polis memuru, kemerinden kırmızı bir kuşaktan uzun tahta saplı bir el bombası kaptı. Kadınlar daha uzaklara çekildi.
Memuru salladım, ama düşündüm de istifa etmedim. Belki çılgınca bir parçadan korkuyordu, biraz daha bekledi. Ve böylece havadaki kütük uçmaya başladı, kendi içinde ölümü gizleyerek halkın arkasına uçtu. Kadınlardan biri (aynı Tikhonovna) gezginlerinin çok gerisinde kalıyordu ve el bombası ayaklarının altında patladı.
Dzhulbars büyükanneleri kurtardı
Bu olaydan sonra insanlar evlerini ziyaret etmeyi bıraktı. Pusuda. Buzağı hücrelerinde soğuk ve aç günlerde.
Anneanneler konuşmaya devam etti:
- Orada, çiftlikte, bir orman ışını var. Bir tepe neredeyse sokağa yaslanmakta, diğeri ise bozkırda ilerlemektedir. Belki geceleri başarabiliriz? Hadi Olmadı.
Akşamları büyükanneler çiftliği terk ettiler. İlk başta, bozkır genişliğinde hızlıca yürüdüler. Nerede ve doğrudan nerdeyse, bakir topraklarda, bir dağın kenarında veya kışın sular altında kalmış halde kalan bir alanda. Hava karardı. Ve hemen yaklaşan çalılar, tek tek ağaçlar, eski saman yığınlarının çirkin formlarını artırmaya ve edinmeye başladı. Ve tüm bunlar harekete geçti, bir saldırıya hazırlanıyor gibiydi.
Korkunç anneanneler. Bir süre sessizce yürüdüler, dikkatli. Ve aniden onlardan biri çığlık attı:
- Ah! Bu kim
- Avav! - onlara cevap verdi.
“Ama bu bizim Dzhulbarsik'imiz” diye ötekine mutlu bir şekilde şarkı söyledi.
Ona seslendi, şaşkınlıkla sordu:
- Ama bizden sonra duyamadığınıza göre nasıl gittiniz, görmediniz?
Dzhulbars nasıl gideceğini biliyordu! Görünürken, grubun arkasındaki yürüyüşçülerden etkileyici bir mesafede durdu. Onu çiftliğe götürmekten korkuyordu. Hava karardığında muhtemelen kovalanmayacaklar, şirketlerine kabul edilecekler, asistan olarak alınacaklar. Hesaplama haklıydı. Büyükanneler görünüşünden çok mutluydu, hatta darı keki bile verdiler.
Şimdi Dzhulbarlar ileriye doğru koşuyorlardı, bir şekilde uzlaşıyorlardı. Haber vereceği en ufak tehlike hakkında. Ancak yerli gece bozkırları felaketle henüz tehdit etmedi. Dzhulbars dost gezginlerini bekledi ve onları "avav" ı ile çağırdı. O notun gözlerine alıştılar ve yaşlı kadınlar daha cesurlaştı. Şimdi, bozkırda çok iyi anlaşılmışlar. Yakında gece tanıdık bir gölet yakınında bir höyük ayırt edildi. Bu, yerel kolektif çiftliğin ülkesidir. Ev tam beş kilometre uzaklıktadır. Zevklere bir adım ekleyebilirsiniz.
Fakat burada Dzhulbarlar tarafından durduruldu. Koşarak, onlara havlama demedi, ama geri döndü ve ağzını metresinin dibine yapıştırdı.
- sen ne? Neden içeri girmeme izin vermiyorsun? - fısıldayan büyükanne, öne çıkmaya çalıştı, ama Dzhulbars yolu kapattı.
- Bak! Bir ışık var! - Büyük annemin arkadaşı onun elini uzattı.
- Neden, bu Almanlar! Ve sana ne diyeceğim. Bu sığınağın parlaması.
Burada gölün her iki tarafında bir batarya olduğunu söylediler. Evet ve silahlar. Gördün mü?
- Anladım.
Anneannelerin kafası karıştı. Buradan geçmeyeceksin. Çok açık bir yer. Demidovsky köyünden çıkan Kazaklar, Don topraklarının bu köşesini Orekhovsky tepesi olarak gördü. Sadece bir kilometreden geçecek ve kirişler, yamaçlar başlayacak.
Dzhulbars bir kenara koştu. Beklemek uzun sürmedi. Geri döndü ve zayıf bir şekilde sersemlemiş olarak, onun altındaki bastırılmış büyükannelerini çağırdı. Yüz metre uzaklıktaydı ve ayçiçeği tarlasındaydı. İşte başladı ve Orekhovsky tepesinin altındaki bir yerde sona erdi. Büyükanneler tarlanın etrafına dolaştılar ve diğer taraf boyunca, sepetleri olan kalın, uzun sapların örtüsü altında yürüyüşlerine devam ettiler. Yolda, bu sepetlerden birini kırdılar. Onlar yürüdüler, büyük kabuklulardı, dolu tohumlar verdi, onları övdüler ve savaşı lanetlediler. Ne bir mahsul eksik! İyi eller onu kaldırdı, ama kötü olanlar onu vermedi.
Dzhulbars dişleri withers tarafından sürüngen tutarak
Büyükannemiz ikinci gün şafaktan önce çiftliğe döndü. Yorgun bir şekilde hücrenin bir köşesine oturdum ve gözyaşlarına boğuldu. Ağladı ve gülümsedi, gözlerini siyah bir önlükle sildi. Sorularımızı ağzımızdaki gizemli bir sallanma ile cevapladık: sessizce. Yüksek sesle anlatamayacağın bir şey oldu. Bir tank karşıtı silah kılıfından yapılan loş bir duman ışığında bütün küçük figürü korku, deneyimli acı ve gizli gurur dile getirdi. Sonunda usulca dedi ki:
- Almanlar beni öldürdü. Lenin için öldürüldü. Durdu gözlerimizin içine baktı ve devam etti:
- Tavan arasında uzanıp geceyi bekliyorum. Darı olan kafa çantasının altında. Diğer oklunkilerin yanında tuz, sonra un ile. Hava soğuk. Ve uyumak istiyorsun, gözler birbirine yapışıyor. Uyuyan sesi duyuyorum - biri tavana yükseliyor. Ben - bal çıkarıcısı için shash. Lurked. Bekliyorum Yanımda biri ezildi, sessizleşti. Sonra - genişler! Zaten kulaklarında bıçaklanmış. Ve yine sallanıyor! “Ama sen kimsin, haydut, ateş et?” - Bence. Don'un diğer tarafındaki adamlarımız aramıyor ve yok ediyorlar mı? ” Bal çıkarıcısının arkasından baktım. Bakın, yalan söylüyorum, Cain ıslık çalıyor, çatının altındaki deliğe bakıyor. Yatağa nişan al. "Oh, sana vur, uzun bacaklı fitil." Ellerimde nasıl bir balta bulunduğunu kendim bilmiyorum. Onlar için, oyulmuş çukurluğun çekmecesinden tuz çıkardım. Ve sadece ona yaklaşmaya karar verdim ve o zaman kendini yetiştirdi. Deccal'i içmek istedim. Sonra beni gördü. Omzu bal çıkarıcının arkasına saklamak için zamanım olmadı. Bir şeyi kendi tarzında ve sonra bize göre nasıl çığlık atacağını: “Eller yukarı! Çık dışarı! "
Dışarı çıkıp ona hiçbir şey olmamış gibi söylüyorum: “Kime ateş ediyorsunuz?” Ve geniş gözleriyle baktı: "Burada ne yapıyorsun?" Çantayı darı ile gösteriyorum: “Torunlarımı topladım.” “Git” der ve silahını çatının altındaki deliğe yönlendirir. Don'u arıyorum. Buradan bütün köy, açıkça görülebilir.
“Bak, Park,” Alman emirleri, “Lenin'i görüyor musunuz?” Monument? Neyden yapılmış
- Alçıdan.
- Neden ateş ediyorum ve o duruyor?
- Bu Lenin! Düşünüyorsun, aptallık, kafanı?
Faşist bana sert bir dokunuşla baktı ve sanki dişlerini koparmış gibi görünüyordu:
- Komünist misin? - Beni göğsünde bir parmakla dürttü ve öfkeyle fısıldadı: - Shvoloch!
“Sen kendin son boksun,” dedim ve tüm vücut korkuyor. Korkma beni öfkeyle sarsmaz. Ona her şeyi anlatırdım. Vermedim.
- Git! - bağırır.
Tavan arasında indik. Beni bahçeye götürdü, evin arkasında bir armutun altına koydu, yaklaşık on metre yürüdü ve doğruca yüzünü hedef aldı. Başka vuruldu. Ayaktayım, ona soruyorum: “Öldürme. Ölmekten korkmuyorum. Tahıl çocukları taşımak için gereklidir. Öldürme, duyuyor musun? ”. Ve o gülümsüyor ve her şey tarafından vuruyor. Yaratık zorbalık ediliyor. Bir kez daha ateş etmeyi başardı. Kurşun boynunda bir yerde ıslık çalıyordu ve şalımın sonunun nasıl hareket ettiğini duydum. Aynı zamanda, Alman kollarını beceriksizce yayardı, yukarı çekti. Yere bulanık silâh.
Faşist, ağlayarak havayı yuttu ve gözleri genişledi, sessizce alçalmaya başladı ve sırtında Dzhulbars. Withers için sürüngen tutan dişler. Bir Alman düştü, düz bir şekilde uzandı ve ağzına köpük girdi.
Dzhulbarlar bana çarptı, bacaklarına sürtündü. Bu ölü Alman'a yaklaşıyorum (belki de ayaklarından bayıldı) ve ona şöyle söyledim: “Ama parasını ödemek için zayıfsın, piç kurusu. Anıt ... Lenin ... ateş etmek istedi. İşe yaramayacak. Sen ve Rus memleketindeki tüm yavruların çürüyecek, sonsuza dek yaşayacağız! ”
Büyükannem güvenle çiftliğimize ulaştı ve yiyecek getirdi.
Bir hafta boyunca ailemiz bayram yaptı. Buğday tanelerinden pişmiş yulaf lapası, patatesin içine düşkün, ezilmiş darıdan pufları yedi. Ve süt de öyleydi. Bizimle birlikte inekleri tahliye etmeye götürdük. O zaman kesinlikle yemek hiçbir şey olmadığında bizi kurtardı.
Dzhulbars nasıl öldü
Uzun zaman önceydi, ama böyle bir resmi asla unutmayacağım. Bir kova ile büyükanne ahırın arkasına gider. Biz, sekiz "Gavrik" takip etti. Büyükannem ineği sağmak için oturur ve bekleriz. Sopin soğuk burun, ama yine de taze süt lezzetli kokusu yakalamak. Her birimiz bir İtalyan konserve bankasının elinde. Kutuları bükülmüş kapakların yanında tutuyoruz ve aç sabırsızlıklarını bastırmak için, bu kapaklara süslü yazılar ve şaşırtıcı derecede güzel çizimlerle bakıyoruz. Her bankadan bize yaşayan yeşil gözlü bir kurbağa gibi baktı.
Büyükannem yorgun bir şekilde yüksek sandalyesi yerine ona hizmet eden çömelme kutusundan yükselir ve yıkanmamış ılık sütü kovalarımızdan bardaklarımıza döker. İç, gözler pozhamurili. İçeceğiz ve büyükanne tekrar döküyor ve bu arada bize “kıyafeti” veriyor:
- Orada, bir çimenlikte çimleri biçtim. Gecede ineğin nakledilmesi ve konulması gerekir. Ve ağlamaya başla.
- Kış geliyor. Sen yok. İnceliği kaybı.
Ve böyle bir hemşireyi katletmek hayatını kaybetmek gibidir. Bankaları mahvettik ve bir nedenden ötürü ancak Dzhulbarları gördük. Ona suçlu gözle bakıyoruz ve geri dönüyor, akıllı gözlerini yana tutuyor. Sanki biz değildik, ama böyle açgözlülükle iki kutu sütü “öfkelendirdik” ve onu terk etmeyi unuttuğumuz için utandı. Büyükanneye sorduğumuz birkaç sesle suçlamayı telafi etmek için acele ediyoruz:
- Birazcık olsa. Bana biraz süt julbarsika ver.
Büyükanne durur. Bir kovadaki üzgün gözlere bakar ve muhtemelen şöyle düşünür: "Savaştan önce, ona bir damla vermem, ama bir sürahi verirdim."
Ve yine de bize döndü. Bankalarımızla ona koşuyoruz, kararlı bir şekilde sütü neredeyse bir ucumuzdan birine koyuyor. Kovada yarım litreden fazla kalmaz. Bu kahvaltı için en büyüğüdür.
Bu resim her gün tekrarlandı, çünkü inek sabah ve akşam sağıldı. Ama her şey bittiğinde gün geldi. Büyükannem ineğe sağdı, biz ve Dzhulbarlar onun peşinden koştuk. Küçük kutusunun üzerine oturduğu anda, ahırın köşesinden bir tencereye sahip uzun ve uzun bir Alman geldi, bize yaklaştı ve süt için bekledi. Büyükanne aniden kalkar ve der ki:
- İnek sütü bitti. - Ve almanya boş bir kova gösterir.
Kucağındaki büyükannesini omzundan aldı ve bir kenara itti. Sandalyeye oturdu ve sütü alalım. Süt elastik akışları tencerenin dibine yüksek sesle dövülmüş. Ağız açık dururuz ve hiçbir şey yapamayız. Büyükanne bize gözlerinden su basmış gözlerle baktı, onun yerinden Almanlara dürtüsüzce koştu:
- Yeter, Herod! Ne kadar ağzın değerinde olduğunu görün!
Bir Alman kendini sağar ve dinlemez.
- Yeter! - Büyükanne bağırır ve aynı anda bir kova sallar ve Fritz'i başının üstüne atar.
Haşlanmış gibi atladı. Dzhulbar'ların kabaca büyüdüğünü, gerildiğini, bastırdığını gördük. Ancak Almanlar ona dikkat etmedi, Büyükannenin elini bileğinin üstünden tuttu ve çığlık atması için çok sıktı. Elini arkasına sardı ve itti. Bir yere liderlik etmek istedim.
Dzhulbarlar kurtarmaya koştu. Ayı çeneleriyle kemerin altına bir Alman tuttuğu için göz açıp kapatacak vaktimiz bile olmadı.
İlk başta, yırtık pantolonun altında beyaz bir şey gibiydi ve sonra kırmızıya döndü. Faşist kendi sesiyle bağırmadı, ama Dzhulbarlar onu bir kez daha bacağından indirdi.
Ve sonra atışlar başladı. Bir, diğer, üçüncü. Sadık dostumuz ve koruyucumuz Dzhulbars, ince bir sesle çığlık attı ve ayağa kalkmadan, arkamıza döndü ve bize doğru yürüdü. Başka bir mermi onu ayağımızdan yakaladı. Dzhulbars başını kaldırdı, solmuş gözlerle bize baktı ve onun büyük düşüş zeki kafası donmuş yere sağır çarptı.