Mr itibaren Graveley, Hitchin, Hertfordshire SG4 7LU, İngiltere
Sonunda Philip K Dick tarafından “The Electric Sheep'in android rüyasını yap” okudum. Kitap uzun zamandan beri liste okumak anlamında olmuştu, ama ilgisizlik ve bunun üzerine ikinci elden geçmediğim gibi faktörler, 80'lerde Blade Runner'ı ilk izlediğimden beri okunmamış kaldığı anlamına geliyordu. Nihayet uğraşmamın sebebi, şimdi telefonumda e-kitap okuyabilecek e-kitaplara sahip olma hayatını değiştiren bir alışkanlık. Gerçekten göze alamayacağımı düşünmediğim bir şey ama sürekli okuduğunuz kitabın yanınızda olması harika. Ibooks'u bıraktım ve Stanza uygulamasını kullanmaya başladım. Android'lerin elektrikli koyun hayalini kurması, 1982'de Blade Runner olarak filme alınmış bir 1968 bilim-kurgu romanıdır. Resmen doğrudan bir tasvir değil, film için ilham kaynağı olarak tanımlanmaktadır. Zaten çok aşina olduğunuz bir filmin temeli olan bir hikaye okumak zor. Konuya ilişkin varsayımlar, karşılaştırmalar yapmakta yardımcı olamazsınız ve tanıdıklık eğlenceyi yok ettiği için sonunda bitmemiş halde bırakabilirsiniz. Bu, yıllar önce okumuş olsa da büyük bir sürprizdi. Arsa, San Francisco polis teşkilatının emriyle emekli olan (onları öldüren) androidleri avlayan bir ödül avcısı üzerine kuruludur. Roman, 1992'de (daha sonraki uyarlamalarda geleceğe taşınmasına rağmen), güneşi ve yıldızları engelleyen ve Dünya'yı öldüren ölümcül serpinti tozlarıyla kaplı soğuk ölü bir yer bıraktıktan sonra ayarladı. hemen hemen tüm hayvan hayatı. İnsanlık, diğer gezegenlerin kolonilerine, kalanlara ve alt türler olarak sınıflandırdıkları radyoaktif tozdan bu kadar kötü etkilenen özellere göç edenlere bölünmüştür. Kahramanımız Deckhard, sağlam bir şekilde yakışıklı olan Harrison Ford değil, serin bir zeplin türü Çin'den Çin yemeği yerken serinletmekle kalmayıp, sadece gün içinde yapmak için çevirdiği yapay bir ruh hali geliştiricisine sahip, düzenli bir erkeğe karşı güvensiz. Bir şeyler hissedebilmesi için umutsuzluğa kapılmak için ruh hali güçlendiriciyi kullanan İran'la evli. Duygu arttırıcı, kitabın en sevdiğim bölümlerinden biri. Eğer bir numarayı çevirmek istemiyorsanız, 3 numarayı arayabilirsin, 3, bir hisle arama gibi hissetmeni sağlayan ayardır. Mükemmel. Bir hayvanın mülkiyeti nihai statü sembolü, onları apartmanlarının çatısında tutuyorlar; empatinin ve empatinin nihai sembolü, nihai sembol insanlık. Bu benim için kitabın en ilginç kısmıydı. Deckhard’ın hayvanı olan koyun, hastalıktan bir yıl önce öldü. Hayvanın yerini, elektrikli olduğunu bilen herkesin utancından ziyade gerçekmiş gibi günlük olarak hala dikkatle bakmakta olduğu elektrikli bir koyunla değiştirdi. Hiyerarşi sırasındaki spesiyallerden daha düşük olanları androidlerdir, bunlar göçmenlere serbest bırakılsa bile, ancak dünyada yasadışı olan kolonilerde yaygındır. Sahiplerini öldüren ve Dünya'ya geri dönen Android'ler avlanır. Deckhard'ın geçim için yaptığı şey budur. Arsa, San Francisco bölgesinde sığınan Nexus-6'nın yanı sıra, orada saklanan androidlerin arkadaşları olan terk edilmiş bir binada yalnız yaşayan bir özel olan John Isidore'un son modellerinden 6'sını takip ederken onu takip ediyor. Tüm hikayeyi sevdim ve filmi izleyenler için bile sonunu bırakmayacağım. Gelecekte Ubik'i kontrol edeceğim.
** spoiler uyarısı ** Bu kitap beklentilerimi karşılamadı. "Cennetten Önce Uyku" dan keyif aldım ve bu kitabın büyük bir kısmından yazmayı çekici buldum. Üç kız kardeşi olan ve en küçüğü 5 yaşında kaybolan bir ailenin hikayesi. Beklendiği gibi, ailenin geri kalanı bu kayıptan asla kurtulmuyor. Öyküde meydana gelen olaylara kadar kayıp kız kardeşin izi bulunamadı. Ward bu kitabı bir gizem olarak şekillendiriyordu. Aniden, bilinmeyen bir kadının mektupları bölümler arasında belirir. Daha sonra bir rüya dizisi ortaya çıkar ve romanda annenin hayatına daha fazla arka plan sağlar, ancak sadece sınırlı bir arka plan sağlar. New Orleans'ta yaşayan bariz bir alkollü kokteyl garson olan en büyük kız kardeşi, kız kardeşini bulmak için Montana'ya götürür. Bir kadınla tanışır, Charlene, kayıp Ellie olduğuna ikna olur. Orta kızkardeşin hayatı sığ ve eksik görünüyor. Karakteri hiçbir zaman yeterince doldurulmamış. Bu kitapta yeterince düzenlenmemiş gibi birçok tutarsızlık buldum. Kahramanı annesine çok sabırsız gibi gözüküyor ve ilk başta öldüğü zaman üzgün görünmüyor, ancak daha sonra onun tarafından harap olmuş gibi görünüyor ve daha sonra annesine başlangıçta tarif edilenden çok daha yakın görünüyor. Ward bize, babalarının öfkesinin öngörülemeyen doğası ve anneleri tarafından göz ardı edilen ihmali nedeniyle kızların derinden mutsuz bir aile hayatı sürdüğü izlenimini veriyor. Yine de kitapta anlatıcı, çok erken çocukluğunu (Ellie doğmadan önce) mutlu olarak tanımlıyor. Bütün bunları değiştiren ne oldu? Baba nasıl korkutucu oldu? Karısının ilişkisini öğrendi mi? Bu romandaki karakterlerin çoğu özellikle beğenilmez veya iyi değildir. En ilginç karakter Agnes idi, ama o bile bir gizemdi. Gizemlerin çözüleceğini ve olayların birlikte nasıl aktığını daha iyi anlayacağımı varsayarak sonuna kadar okumaya devam ettim. Bunun yerine, sonunda, hikayeyi hiç anladığımdan emin değildim. Charlene kimdi? Sadece kaçak bir kız mı? Sonunda çok dissapointing hissettim ve kitabın derecelendirme 4 yıldız 2 düştü.
Bunu ders için okumak zorundaydım. Gerçekten ırkçılık hakkında farklı düşünmemi sağladı. Frederickson, Nazileri Güney Afrika Apartheid'iyle Jim Crow Güney'le karşılaştırdı, her zaman bir boşlukta okuduğum üç şey. Bence bu herkes için ciddi bir okuma gerektiriyor.
Gerçek bir hikaye olduğu için okumak acı verici. Bunun, özellikle bir anne olarak olduğuna inanmak korkutucu. Jaycee'nin gerçekten ne kadar esnek olduğunu görmek şaşırtıcı.
İlk üç kitap kadar iyi değil. Westerfeld, Specials'ın sonunda Talley'i vahşi doğada bırakmış olmalıydı.
Translating...
Yazarın okuyucularını ilham verici ve manevi bir yolculuğa çıkarmaya çalıştığı anlayışına dayanarak, genel olarak sefil bir şekilde başarısız oldu. Avustralya Outback için yarım yamalak bir dergi veya alan rehberinden biraz daha fazlası gibi okundu. Suçunu yazı tarzına koydum; izleyiciyle etkileşime girmez. Kitabın yaptığı kadar emdiği için gerçekten üzgünüm çünkü harika bir fikirdi ve kurgusal bir hesapta güçlü gerçeklere dokunduğu anlar vardı. Örneğin, Aborijinlerin telepatik iletişimini anlatıyor ve cidden tüylerim diken diken oldu. Öyleyse devam et ve oku ama seni uyarmadığımı söyleme.
Ağla. Şenlik. Kitap okurken hayatımda hiç bu kadar ağlamamıştım. Titanic'i ilk kez izlerken çok fazla ağladığımdan bile emin değilim. Her türlü gözyaşı: üzgün gözyaşları, mutlu gözyaşları, acı tatlı gözyaşları, manevi gözyaşları, bu rezonans-çok derin-acıyor-küçük gözyaşları. Hikayenin, sadece kocalarının Afganistan'a aynı konuşlandırmada olmasıyla birbirine bağlı bir grup kadın hakkında olduğu düşünüldüğünde, hikayenin çok fazla gözyaşına neden olması veya hikayenin zaman zaman zor okunması şaşırtıcı değildir. Şaşırtıcı olan (en azından benim için) zor kısımların konuşlandırma ile hiçbir ilgisi olmamasıydı. Okunması en zor şeyler, kadınlar birbirlerini tanımadan önce, iç monolog anlarıydı. Onların kafaları hepimizin sahip olduğu kendini küçümseyen düşüncelerle doluydu ve okumak çok zordu. (kitabın ilk yarısı için bir Debbie Downer takmayı düşünün ... böyle bir şey) Verilmiş, bu düşünceler gerçek ve bu da okumayı zorlaştıran şeyin bir parçası. Ancak kadınlar birbirlerine açılmaya ve birbirlerine gerçekten yaslanmaya başladığında, kişisel güçleriyle büyüdüler ve iç monologlar artık çok rahatsız edici değildi. Aslında, kitapla ilgili önemli bir şikayeti tespit etmek zorunda kalsaydım, büyük duygusal wallop (girişin yaklaşık dörtte üçü) ve son arasında daha fazla şey olmasını isterdim. Brenda ve Jessie'den daha fazla gelişme görmek istedim; belli bir yöne doğru gittikleri hissine kapılırken, bunun bazı doğrulamaları iyi olurdu. Beş ana karakteri dengelemenin ne kadar zor olması gerektiğini takdir etsem de, onu neden üç ana karakter ve iki destekleyiciye ayırdığını anlayabiliyorum. Karakterler çok, çok gerçekti. Her birinde kendim, kız kardeşim, annem ya da arkadaşlarım gördüm. Hiçbir şey karikatür değildi, ama her yerde gerçek hayattan parçalar vardı. Hepimizle mücadele ettiğimiz şeyler, hepimizin endişeleri ve güvensizlikleri oradaydı, ama doğru yapma yönleri ve güçleri de vardı. Bu, eylem bir dua kadar basit olsa veya çocuklarınızı biraz daha sıkı bir şekilde sarsanız bile, sizi harekete geçiren bir hikaye. Sahip olduğum ve hala üzerinde çalışmam gereken her şeyi hatırlattı. Birliklerimizin ailelerine güzel bir haraç ve hayatlarıyla neleri koruduklarını derinden karıştıran bir hatırlatıcıydı. LDS değilseniz veya LDS kültürüne ve yaşam tarzına çok aşina değilseniz, bu kitabın çoğunu çok iyi anlayamayacağınızı belirtmek zorundayım. Hikayenin özü, LDS kadınlarının maneviyatına, inancına ve yaşam tarzlarına dayanır ve eğer dua yöntemlerimize veya inanç sistemimize aşina değilseniz, kitabın çoğu yabancı görünecektir. Eğer LDS iseniz, maneviyat öyküye o kadar sorunsuz ve güzel bir şekilde dokunur ki, inancınızı sadece bunu okuyarak güçlendirilmiş bulacaksınız. Ebeveyn Danışma Seks 0/5: Erkekler denizaşırı olduğu ve tüm kadınlar sadık kaldığı için, hiç seks yok Dil 0/5: Bazı komik Utah örtmeceleri kullanılmasına rağmen :) Şiddet 2/5: Sürekli savaş tehdidi hikayenin üzerinde durur ve birkaç konuşma erkeklerin karşılaştığı şiddete yönelir. Bir karakter intihar girişimi ve kendini yaralama da dahil olmak üzere şiddetli depresyonla savaşır. Madde Suistimalleri 2/5: Bir genç gizlice dışarı çıkar ve nefesinde bir kereden fazla alkolle eve gelir. Bir karakterin sokak ilaçlarına sahip olduğu bulunmuştur. Bir karakter, ağrı haplarına kasıtlı olarak aşırı doz alarak intihar girişiminde bulunur. Kitap oldukça temiz olsa da, genel ton son derece yoğundur ve yaşam ve ölüm hakkında olgun ve dürüst bir tartışma yapamayan çocuklar için tavsiye ettiğim bir şey değildir.
Eucharist, en azından "yüksek kilise" geleneklerinde olanlar için, büyük bir mesele. Ne kadar büyük bir anlaşma elbette bir tartışma konusudur. Roma Katolikleri, Transubstantiation adı verilen şeye, ekmeğin ve şarabın İsa'nın gerçek bedeni ve kanı olduğuna inanıyorlar. Lutheran ve Reform kiliseleri, Anglikanlar gibi farklı anlayışlara sahiptir. Birçok geleneksel olmayan evanjelik, daha sembolik olduğunu düşünür ve bayat krakerleri ve Welch'in üzüm suyunu buna göre, belki de ayda bir kez geçirir. Bu kitapta, kendisi Episkopal olan Gallagher, aslında ekmeğe ve şaraba olanlara çok fazla dikkat etmiyor. Aksine, insanlar arasında ve insanlar arasında neler olduğuna odaklanır. Bunu seviyorum, çünkü Rab'bin Sofrası gibi - Mesih'in öğrencilerine anısına yapmasını emrettiği, gerçek et ve kan alan Tanrı - kutsallığı Is dotted ve Ts crossed ile kutsallığı kilitledi bana biraz noktayı kaçırmış gibi geliyor. - Daha fazla bilgi için: http: //tjhoiland.com/wordpress/2011/0 ...
I would definitly give this book more stars if I could, it moved me and i absolutly loved it.
a must for any Laura Ingalls Wilder aficianado.