“Aptallara göre insanlar ırk, cinsiyet, milliyet, yaş, statü, renk, din ve dil başta olmak üzere sekizden fazla kategoriye ayrılırlar. Halbuki olay bu kadar komplike değildir. İnsanlar sadece ikiye ayrılırlar: İyi insanlar ve kötü insanlar.”
Albert Einstein
İyiliğin karşılıklı çıkar dayanışması haline geldiğini hissettiğimden beri iyi ve kötü kavramlarını yırtıp bir köşeye attım. Kötü insanlar tokat atana yumrukla, iyi insanlar tokata tokatla karşılık veriyor. Oysa hiçbir iyilik kendisi başta olmak üzere bir başkasına acı çektirmemeliydi.
İnsanlığın bir hayvandan gelmediğine ne kadar eminsem giderek hayvana dönüştüğünden de bir o kadar eminim. Ben buna 'Köpekleşme' diyiyorum. Köpekler, ikiye ayrılır tasmalılar ve tasmasızlar.
Tasmalı köpekler, görünüşte her şeyi mükemmel olan kişilerdir. Düzenli yemek saatleri, bakımları ve eğitimleri tasmayı tutan kişi tarafından planlanır. Süreklilik önemlidir, bu yüzden tasmanın ucundakine yaranmak için kesin bir itaatle bağlıdırlar. Onlar için yaşar, onlar için savaşır ve onlar için ölürler. Bütün dünyaları tasma ipinin uzunluğu kadardır.
Bir de tasmasızlar vardır. Diğer adıyla sokak köpekleri. Görünüşte her şeyi berbat olan kişilerdir. Dünyaları yürüdükleri yol kadardır. Sıcak bir ev ve taze yemek için itaat etmeyi reddeden, kendi için savaşan asıl kahramanlardır.
Doğduğum gün bedenime tasma vurdular. Ülkem, dinim ve adım görünmeyen bir halatla boynuma dolandı. Yıllar geçti, toplumun değer yargılarını, kültür anlayışını ve çıkarlarını sırtıma yükleyip adım atmama engel oldular. Bedenim tasmalar içinde çürüse de ruhum sokak köpeğiydi.