[Londra’da sahnelenen bir oyundan geçen hafta söz etmiştik: “On Milyar”. Bunun yankıları devam ediyor. Bugünkü (12.8.2012) The Observer gazetesinde bir yazı daha çıktı. Oradan bazı ilginç esintileri aşağıda aktarıyoruz.]
Oyun umulmadık başarı kazandı. Çoğu genç seyirci, tiyatronun kapısında bekleşip durdu; bilet iadesi olur diye. İlgi o kadar büyüktü ki, oyun gelecek mevsiminde de sahnelensin isteniyor. Hem de Royal Court’un büyük salonunda. Ayrıca bazı televizyon istasyonları, ünlü yönetmen Katie Mitchell ile bu gösterimi yaratıp sunan (oynayan) bilgisayar uzmanı Stephen Emmott’a öneriler getiriyorlar. Belgesel sinemacılar da bu gösterimden film yapmaya hevesleniyorlar.
Şaşırtıcı olan bu gösterimin başarısı değil. Düşündüren şey, böylesine yaşamsal önemi olan bir temanın tiyatro sahnesine daha önce yansımamış olması. Bu kâbusu işleyen bir, iki oyunu görmüşlüğümüz var. Ama onlarda kişiler vardı, olaylar vardı, durumlar vardı, dramatizasyon vardı. Öykü anlatma çabası vardı. “On Milyar”da bunların hiç biri yok. Oyun dolambaçlı yolları denemeden, sade ve net, dosdoğru bize ulaşıyor. Alıştığımız tiyatro numaralarına sığınmadan.
İki yıl önce ne olduğunu düşünün. Kötü bir hasattan sonra Rusya dışsatımı durdurdu ve dünya gıda piyasası çalkantı yaşadı. Sonuçta bazı ülkelerde açlık ayaklanmaları görüldü. Malum “Arap Baharı”nda bile bunun etkisini sezebilirsiniz. Amerika’daki, Hindistan’daki aşırı kuraklıktan sonra bu yıl ne olacak? Emmott kuzeydeki ülkelerin sınırlarında asker duvarlarının oluşacağından ve bunların açlık bölgelerinden kaçan milyonlarca insanı durdurup geri çevirme sorumluluğunu yükleneceğinden söz ediyor.
Bir tımarhane ortamına doğru mu sürükleniyoruz? Aşırı ölçüde karamsar olduğu hissedilen Emmott “Bizler ayvayı çoktan yedik!” diyor.
Yararlanılan kaynak: Robin McKie, The Observer, 12.8.2012