Sevilen birinin kaybından daha zor bir şey yoktur. Bir göreceli ya da sadece iyi bir arkadaş - önemli değil, ama her zaman kurtarmak için zor olan, her zaman sert bir darbe. Bu bakımdan kadınlar için daha kolaydır - toplum, onları deneyimlemeye ve böylece durumu deneyimlemeye ve bırakmaya izin verir, ancak erkekler daha da zorlaşır: onlar, içinde şiddetli duygular dizisini ifade etmede yardımcı olmayan bir tart gözyaşı dışında haklara sahiptirler.
Sevilen birinin kaybıyla nasıl başa çıkılır?
Yas ve sevdiklerinin ölümüne işaret eden tarihler tesadüfi değildir ve tam olarak yaşam sürelerine ve yasın farkındalığına karşılık gelir. Tüm aşamaların bilinçli geçişinden sonra, kişi daha hafif hale gelir. Kendinizi zorlamayın, üzüntüyü saklayın, bir süre duraklayabilir ve ruhsallığın sonuçlarını kötüleştirebilir. Her dönem için sevilen birinin ölümüne nasıl hayatta kalabileceklerine dair tavsiyeler var.
- Şok (ilk ila dokuzuncu gün). Bu dönemde bir kişi durumu fark edemez ve kaybını kabul edemez. Bu, en zor saatte kalmanızı sağlayan ruhsalın engellenmesini sağlayan koruyucu bir mekanizmadır. İnsanlar buna farklı tepki gösteriyor: bazıları bir stupora düşüyor, diğerleri firar olarak bir cenaze töreni düzenliyorlar. Bazıları duyarsızlaşma deneyimliyor, kim olduğunu ve nerede olduğunu anlamaya çalışıyor - ama bu bir zihinsel bozukluk değil, strese bir tepki. Bu durumda, kişinin ağlaması gerekir.
- İnkar (dokuzdan kırk güne kadar). Bu dönemde, Hıristiyan ayinlerine göre, bir kişinin ruhunu bırakarak, uyandırma törenleri düzenlenir. Kederli olsa da kaybın farkında olsa da, buna inanmaya hazır değiller, bir erkeği canlı hayal ediyorlar ya da bir rüyada geliyorlar. Bu dönemde ağlamak faydalıdır, üzüntüyü engellemek imkansızdır.
- Evlatlık ve ikamet kaybı (altı aya kadar). Şu anda, ağrı yoğunlaşır, sonra düzelir, günlük endişelerde kaybolur. Sevilen birini kaybetmek çok zor olsaydı, 3 ay sonra bir insan normal yaşama geri dönemeyeceğini hissetmeye başlar. Bu süre zarfında, ölenlere karşı suçluluk duygusu veya saldırganlık duyguları ortaya çıkabilir ("kime kimi terk ettiniz?"). Uzun sürmezse bu normaldir. Bu çok normal ve suçlu bulmak için bir girişim.
- Rölyef (bir yıla kadar). Bu zamana kadar, sevilen birinin ölümünün, yeni bir hayata alışması ve alışması için zamanı vardır. Eğer
Keder doğru bir şekilde geçti, o zaman merhum ölü değil ama hayatta, onun işlerinde ve parlak anlarında hatırlanır.
- Geçilen aşamaların tekrarı (ikinci yıl). Adam yine aynı aşamaları deneyimliyor, ama daha kolay. En zor şey ani, genç bir ölümden kurtulmak. Bir kişi onun yasını engellemezse, ikinci yılın sonunda tamamen geçer ve kişi parlak hafızada kalır.
Bir kişi zaten onun kaybını anlar, ancak bedeni ve bilinçaltı bunu kabul etmez. Bu yüzden merhumun kalabalığını görebiliyor, adımları duyabiliyor. Korkma! En azından bazen ölen rüyalar olduğunda iyidir. Eğer bir rüyada gerçekten görmek istiyorsan, akılla onunla konuş, ona rüyasına gelmesini söyle. Bu dönemde hiç hayal bile etmediyse, yas sürecinin engellendiği ve bir psikologun yardımının gerektiği anlamına gelir. Ölenler hakkında tüm konuşmalar desteklenmelidir. Bu süre zarfında yaslı kişinin ağladığında (ama saatin etrafında değil) iyi gelir.
Bir bütün olarak sevilen birinin ölümü, aynı şekilde insanlar tarafından yaşanır, sadece biri aşamada kalır, diğerleri ileriye doğru ilerler. Böyle bir kayba uğrayan bir kişi her zaman yanlızdır: insanlar nasıl yardım edeceğini bilmezler ve basit bir iletişimden zarar görmemeye çalışarak iletişimden kaçınırlar. Çok az insan böyle bir dakikada bir kişiyi desteklemeye hazırdır, ki bu genellikle onu daha da zorlaştırır.