Kenyalı büyükbaş hayvan çobanları 'gerekli' toprak istilalarını savunuyor
KAN İÇEN KABİLE AKLIN SINIRLARINI ZORLUYOR (Haziran 2019).
Kenya'nın merkezindeki Laikipia dağlık bölgelerindeki dar ve cılız bir köprünün yakınında iki çoban, niçin yasaları çiğnediklerini, özel arazilerini sığırlarını otlatmak için neden istila ettiklerini açıklamak için Ewaso Nyiro nehrinin çamurlu damlasının yanında sıcak kayaların üzerinde oturuyorlar.
"Oraya gitmemizin sebebi toprağı kapmak değil, otlak için gidiyoruz, başka bir şey yok" diyor, 28 yaşındaki bir Samburu çobanı olan Manchester United T-shirtünde bir cep telefonuyla birlikte bir cep telefonuyla asılı olan Lemerigi Letimalo onun boynu.
“Beyaz yerleşimciler, polis güçlerini bize saldırmaya çağıran kişiler” diye ekliyor.
Bu sene Laikipia'da şiddet olayları arttı, küçük çiftlik çiftlikleri ve silahlı çobanlar tarafından işgal edilen devasa çiftlikler, düzinelerce ölü bırakarak yüzlerce insanı yok etti.
Hükümetin emrettiği bir güvenlik operasyonu şimdiye kadar kimi kuraklık ve siyasete yöneltilen huzursuzluğu bastırmayı başaramadı. Saldırıların hesapları geniş ölçüde ıraksaktır.
Saldırıların kurbanları, kara topraklarının küçük arazileri üzerinde yaşayan siyah Kenyalılar ve beyaz toprak sahipleri ile birlikte, toprak mülkiyeti üzerinde uzun süren tiksintileri talan eden binlerce dönümlük (hektar) bir alana yayılmış siyah topraklardır.
Kuraklık, hukuk, şiddet
İngiliz çiftlik sahibi ve eski asker Tristan Voorspuy'un Mart cinayeti ve Nisan ayında İtalyan yazar ve muhafazakâr Kuki Gallmann'ın vurulması, en şiddetli şiddetteki eylemler arasında yer alıyor.
Fakat genç Samburu “morans” - evlilikle sona eren savaşçı çağı, son zamanlarda Çarşamba günü Crocodile Çenesi Köprüsü'nün nehrin kenarında oturanlar kurbanlar olduklarını düşünüyorlar: hava durumu, açgözlülük ve bencillik ve devlet şiddeti.
Zavallı yağmurların onları otlak alanlarını aramak için çitler kesmeye zorladıklarını, çiftlikçilerin, çiftçilerin ve korumacıların pastoralistlerin pahasına kendi geçim kaynaklarını korumaları için suçlamalarını zorunlu kıldığını söylüyorlar. Ayrıca güvenlik güçlerini haksız yere hedef almakla suçluyorlar.
Letimalo, AFP'ye nadir bulunan, "Oraya otlatmaya gittiğimizde, polis tarafından saldırıya geçiyoruz. Orada savaşmak veya kalmayı planlamayız, eve yağmur yağıncaya kadar içeri gireriz." hikayenin Samburu çobanlarının yanına bakış.
O, diğer insanların topraklarından sorumlu olduğu 50 ineği ve 200 keçiyi yasadışı bir şekilde otlatmayı kabul ediyor ve polislerin iki ineğini öldürdüğünü söylüyor.
Fakat Letimalo ne “yasadışı sürü” terimini ne de “toprak sahipleri için” olarak tanımladığı kanunun kendisini tanımıyor.
Yerel bir Samburu dilinde konuştuğunda, "Bir kuraklık olduğunda, bir çit benim için hiçbir şey ifade etmiyor" diyor. "Sığırlara saldıran ve halkımızı öldüren polisi getirmek için beyazları suçluyoruz."
'Seçenek yok'
30 yaşındaki Lokimaniki Lekaal'ın arkadaşı, "Kanuna rağmen, başka seçeneğimiz yok. Etrafta oturamayız ve hayvanlarımızın açlıktan ölmesini izleyemeyiz."
Laikipia'nın havadan görünümündeki bir bakışta, iyi yönetilen, çitle çevrili özel arazinin yeşili ile çok fazla bulunan meralar için serbest olan toz kasesi arasındaki büyük fark görülüyor.
Çok fazla canlı hayvana sahip çok fazla insan, artan nüfus için arenaya koşulsuz hale getirdi ve iklim değişikliğiyle daha da kötüleşti.
Ama hayatta kalma mücadelesi için, uzun vadeli planlama ya da daha iyi arazi yönetimi konusundaki tartışmalar lüks bir Lekaal'ın görevden alınmasıdır. “Bütün otlar bittiğinde öleceğiz. Tanrı'ya kalmış” diyor. O zamana kadar, ot bulabildiği her yerde sığırlarını tutacaktır.
'İki kere dövüşmeyiz'
İki adam kuraklığın çiftlik hayvanlarını özel arazilere sürmelerinin sebebi olduğunu ve Kenya'nın 8 Ağustos'ta yapılan genel seçimlere doğru ilerledikçe eylemlerinin politik olarak motive edildiğini reddediyor.
Lekaal, “Birinin arazisinde otlatmaya gitmemizi etkileyen hiçbir lider yok, biz, kendimiz, hayvanlarımızı çiftliklerin içinde otlatmaya ve otlatmaya karar verdik.” Diyor.
Yine de, bir Samburu olan yerel MP Mathew Lempurkel, Voorspuy cinayetiyle ilgili suçlamalarla suçlanırken, komşu Baringo ilçesindeki bir siyasetçi, Mayıs ayında kendi cinayetinden önce Gallmann'ın mülküne yapılan kundaklama saldırılarıyla aynı şekilde suçlandı.
Laikipia'daki bazı işgalciler, Lempurkel kampanyası Tişörtleri giydi. Milletvekili, sıkı bir seçimle karşı karşıya geldiğinde, kendisine yöneltilen suçlamaları reddetti ve onları kimlik bilgisini pastoralist çıkarların şampiyonu olarak yakmak için kullandı.
'Sadece acı çekenler'
Moran kültürü de bir rol oynar.
Genç, evlenmemiş ve çoğu zaman eğitimsiz - ne Letimalo ne de Lekaal okula gitti - çobanlar saldırgan gösterişli gösteriler sergilediler ve bir kavgadan vazgeçmeyecekleri için gurur duyuyorlar. Letimalo'nun dediği gibi, “İki kez kavga etmeyiz”.
Arazi sahipleri ve çobanları, geç ve yarı gönüllü bir hükümet güvenliği müdahalesinin daha da kötüleştiğinden şikayet ediyorlar.
Çobanlar, misilleme kundaklama ve şiddet eylemlerinin güvenlik güçleri tarafından kışkırtıldığını söylüyorlar.
Letimalo, “Mülkiyeti ateşe verdiğimiz bir zaman var ama bu bizim meslektaşlarımızdan birinin öldürülmesiydi” diyor. "Mülkiyeti yakmak için başka seçeneğimiz yoktu. Birisini öldürmek kadar da kötü değil!"
Lekaal, "acı çeken tek biziz."