İşte ikilemim: Akşam yemeği vakti geldiğinde torunumu beslemek istiyorum ama ne ben ne de ailesi her gece tüm arkadaşlarını beslemeye gücümüz yetmiyor. Eğitim-öğretim yılının başında herkese yemek pişirdim ama çok pahalıya geldi ve kızmaya başladım. Anne babaları çocuklarını kimin beslediğini düşünüyor mu? Grubu beslemeyi asla teklif etmediler. Torunum yemek sırasında evlerindeyse o da dahil olur diye düşünüyorum ama takıldığı yer burası değil; evinde takılmak isterler.
Duygularımı torunumla paylaştım. Anlıyor ama ne yapacağını bilmiyor. Ona öğrettim: Bir dahaki sefere herkes acıktığında, her Cuma akşam yemeğine gelmiş gibi görünen ikizlerden birine anne babanı aramasını ve tüm grup için pizza sipariş etmesini söyle. Her ebeveyn grup için akşam yemeği satın aldıktan sonra tekrar akşam yemeği alacağımı söylemek istiyorum ama bunun ne kadar gerçekçi olduğunu bilmiyorum. Ne yapacağımızı bilmiyoruz.
ANCAK: Michaelyn Duckleff’in Avcılık, Toplama, Ebeveynlik kitabını yeniden okuyorum. Hadzabe adında bir Tanzanya kabilesiyle yaşadığı bir bölümü var. Bu kabile, “diğer” anlamına gelen Yunanca “allo” köküyle “allopaterizm” kelimesini kullanmalarıyla bilinir. Kabiledeki yetişkinler kadar anneler ve babalar da çocuk yetiştirme sorumluluğunu paylaşır. Özel bulduğum bir ayrıntı da, hadzabe çocuğu gittiğinde, yetişkinlerden birinin çocuğun güvende olduğundan emin olmak için çocuğu güvenli bir mesafeden takip etmesiydi. Çocuk asla bilmez! Mektubunu okuduğumda bu kabileyi düşündüm çünkü biliyorsun, bu gençleri büyütmeleri için veriyorsun. Onlara yaşamak ve yemek için güvenli bir yer sağlıyorsunuz ve bu birçok düzeyde derinden besleyici.
Öfkenizi yüksek sesle ve net bir şekilde hissedebiliyorum: “Aileleri çocuklarını kimin beslediğini düşünmüyor mu? Grubu beslemeyi asla teklif etmediler.” Seni suçlamıyorum; bu cesaret kırıcı. Birden fazla genci beslemek kolay bir iş değildir. Bakkal faturalarınız hızla artabilir ve pizza sipariş etmek pahalı olabilir. Çocuklar müdahale etmediğinde ve kimse size teşekkür etmediğinde aldatılmış hissetmek kolaydır. Peki ne yapılmalı?
İlk olarak, eğer yapabilirsen, bakış açını bu çocukları beslemek ve beslemek yükünden, onları güvende tutma ve besleme şansına kaydırırım. Gençlerin kendi hallerine bırakılırsa girebilecekleri pek çok dolandırıcılık var ve bu çocukların evlerinde neler olup bittiğini bilmiyoruz. Bildiğimiz kadarıyla, bir torunla etkileşim, duygusal, cinsel ve fiziksel istismardan bir sığınak olabilir. Birikimlerinizi gıdaya harcamakla sizi suçlamak istemiyorum; bu, sağladığınız şeyi anlamada sadece ince bir değişimdir.
İkincisi, gıdanın pratik sorunlarını çözün. Uygun fiyatlı tarifler (spagetti ve köfte, acı biber, çorba) buldum ve bu gençleri doğrama, karıştırma, kaynatma vb. On dört yaşındakiler harika aşçılar olabilir ve bunu birlikte yaparlarsa hızlı bir iş olabilir. Hala lezzetli ve besleyici olan en değerli yemekleri bulmaları için onlara meydan okuyun ve ardından onları sürece dahil edin, böylece kendinizi yükten kurtarın. Ayrıca bulaşıklara yardım etmek zorundalar. On el çok fazla iş yapabilir – hem de çabucak.
Üçüncüsü, harcamalarınıza bir göz atın. Para ihtiyacı gerçek, yani gitmek için yiyecek alırsak sayılar daha iyi olacak mı? Değilse, diğer ebeveynlere bir mesaj gönderin: “Çocukların burada olmasını seviyorum ve her gece onları beslemeye devam etmekten mutluyum! Ama genç bir iştahları var ve çocuk başına ayda yaklaşık 20 dolara ihtiyacım var. İşte benim Venmo’m.” Kendim için söyleyeceğim: Bu metni alırsam, çocuğumu besledikleri için ebeveynlere içtenlikle teşekkür eder ve parayı (artı biraz) hemen gönderirim.
İşte size bir uyarı: Eğer gençlerden birinin kızgın veya taciz edici bir ebeveyni olduğunu veya sizden daha kötü bir ekonomik durumda olduğunu düşünüyorsanız, ona dikkatli veya farklı bir şekilde yaklaşırım. Örneğin, başka bir aile size yiyecek sağlayabilir mi? Bu metni göndermeden önce dikkatlice düşünün, çünkü yarardan çok soruna neden olabilir.
Son olarak, belirli gecelerde eve gitmeleri ve evlerinde yemek yemeleri gerektiğini duyurmanıza izin verilir. Gruba duyurun, “Pazartesi, Çarşamba ve Cuma günleri evimde yemek geceleridir! Salı veya perşembe ise, akşam 7’de gitmelisin.”
Asla kimseyi beslemek zorunda değilsiniz, ancak büyükanne ve büyükbaba olarak hayatınızdaki kısa bir dönem olarak görmeye çalışın. Torununuz için harika anılar yaratıyorsunuz ve o bu cömertliği yıllarca hatırlayacak.
Ebeveynlik hakkında bir sorunuz mu var? Postaneye sorun.