Antakya Aziz Meletius, (öldü 381, Konstantinopolis [şimdi İstanbul, Türkiye]; 12 Şubat bayram günü), adı 4. yüzyılda Antakya kilisesini ikiye bölen Meletyen şizmine bağlı Antakya piskoposu.
Aslen Ermeni olan Meletius, 358'de Sebaste piskoposu oldu. 360 veya 361'in sonlarında, Arianizm üzerindeki dini çekişmelerden bıkmış olan bu kilise, her iki kampa da derinden dahil olmayan ılımlı bir kişiyi seçmeye istekli olduğunda, Antakya piskoposu seçildi. Ancak görüşleri, kendisini Ermenistan'a sürgün eden Arian imparatoru II. Konstantius'un hoşnutsuzluğuna yol açtı. Antakya'dan ayrılmasının çift etkisi oldu: bir Arian piskoposu atandı ve Meletius'u destekleyen bir ortodoks parti kuruldu. Bu karışık durum, imparator Julian the Apostate döneminde barışı sağlamak için bir girişimde bulunulana kadar (362) devam etti. Ancak ünlü bir çileci olan Paulinus, piskopos olarak kutsandı ve Meletius'un takipçileri başka herhangi bir piskoposu kabul etmeyi reddederek bölünme devam etti. Julian'ın ölümü ve imparator Jovian'ın (363) tahta çıkması Meletius'u sürgünden geri getirdi. Ancak Paulinus ile her türlü uzlaşmayı reddetti ve Paulinus piskopos olarak tanındı ve Meletyan partisi kaldı. Jovian'ın yerine Doğu'da (364) Arian Valens geçti ve Arius karşıtları tekrar sürgüne gönderildi. 378'de ortodoks Gratianus tek imparator oldu ve 379'da yine ortodoks olan Theodosius'u Doğu'nun imparatoru olarak atadı. Aralarında Meletius'un da bulunduğu sürgüne gönderilen Arius karşıtı piskoposlar tekrar görevlerine döndüler. İlk başta Paulinus ve Meletius'un birlikte yönetmesi önerildi, ancak Paulinus kabul etmeyi reddettiğinde Meletius piskopos ilan edildi. Nicene Creed'i kabul eden ve imparatorluktaki Arianizmi sona erdiren ve Meletius'un öldüğü Konstantinopolis Konsili'ne (381) başkanlık etti. Ayrılık Antakya'da 20 yıl daha devam etti.
Yayımcı: Ansiklopedi Britannica, Inc.