Flavio Vidigal Vidigal itibaren Kakkattirupu, Tamil Nadu 630210, Hindistan
Bu kitap için gözden geçirilmesi gereken iki şey olduğunu düşünüyorum: biri yazı, diğeri hikaye. Yazmak korkunç! Hiçbir virgül, cümle parçası, "gece karanlıktan daha karanlıktı" gibi ifadeler. Ugh. İlk sayfayı üç kez okudum ve felç geçirdiğimi düşünmeye başladım çünkü saygın bir yazarın çok beğenilen kitabı muhtemelen çok karışık olabilirdi. Bu kitabı anlayabilmek için kendimi üçüncü sınıf okuma seviyesine düşürmem gerektiğini hissettim. *** Bu kısım hafif spoiler içerebilir *** Hikaye iyi olabilirdi. Yazar öfkeyle taşındı ve hikayeyi gerçekten etkiledi. Dünyayı kasvetli ve çorak durumuna getirmek için ne olursa olsun, hikayeden on yıldan az bir süre önce meydana geldi ve görünüşe göre çoğu insanı öldürdü, ancak ABD'deki her ev, hayatta kalan üyeler tarafından yararlı herhangi bir eşya veya hükümden arındırıldı. insan ırkının. Her zaman soğuk ve bulutlu ve hiçbir şey büyüyemez, ancak bir şekilde sadece meyve yetiştirmeyi başarmakla kalmayan, aynı zamanda kitaptaki diğer dolaşan çöpçülerin dikkatinden de kaçan bir elma bahçesi var. Mucizevi bir şekilde, açlıktan öksürme ve donma ve donma sayfalarından ve sayfalarından sonra, ana karakterler yiyeceklerle dolu gizli bir mahzeni bulurlar, o kadar iyi gizlenirler ki, tüm ana karakterlerin yutulması ve gizli mahzenleri bulma bilgisine sahipler. yetenekli, bulabilir, ama orada kalmazlar çünkü görünüşe göre açlıktan öksürmediler ve öksürdüler ve yeterince donmadılar, bu yüzden tekrar yola çıktılar. Hikaye bir süre bu şekilde devam eder, fakir kahramanımız ve oğlumuzda dehşet korkusu gelir ve kitap aniden sona erer. Seyahat ettikleri süre boyunca, diğer insanlardan kaçınmaları gerekiyordu, çünkü tabii ki herkes küçük çocuğu yemek için tecavüze yayan bir yamyamdı, o zaman çocuk biraz kendi başına olduğunda, elbette sonlardan birini bulur yeryüzündeki son iyi insanların bir topluluğuna ait olan dünyadaki iyi insanlar. Sonuna kadar oraya katlanmak zorunda kaldı aşırı öfkeli angst sonra tamamen çok basit ve kullanışlı. Ve öfkeli, aşırı abartılı. Bu kitabın iyi eleştiriler almasının sebebi, öfkenin insanları içeri çekmesi ve bunlardan bunaltıcı olması, böylece hikayenin aslında çok iyi olmadığını fark etmemeleri.
Saum, Amerika Birleşik Devletleri'nde 1800'lerin ortalarından ortalarına kadar sıradan halkın mektuplarını ve günlüklerini derler. Bir ulusun değişen ruhuyla ilgilenenler için büyüleyici okuma. Bazen bu yazarların bizim için ne düşündüğünü merak ediyorum.
Foer, hepsi Holokost'tan çok derinden etkilenen ve hepsi kendi (ve aileleri) geçmişleriyle uzlaşmaya çalışan çok boyutlu karakterleri yaratmanın olağanüstü bir iş yaptığını düşündüm ... karakter tarafından yönlendirilir ve aranır: hiç kimse hemen başlangıçta kimin göründüğü değildir. Ukrayna "tercüman" ve ana karakter arasındaki oyunu sevdi. ustaca yazılmış, özgün ve hareketli olduğunu düşündüm.
Bunu okudum ve bir NFL QB olmayı çok seveceğime olan inancımı doğruladım.
I bought this book months ago, possibly years ago, because I liked the cover and the description on the back. Around page 65, I couldn't figure out what exactly was going on plot-wise. By page 160, I don't think I was any closer to figuring it out. When Frankie started following Matthew around, I thought, "Perhaps something will finally happen, instead of all this nothingness," but still nothing. I commented to my husband at page 238, "Finally . . . a plot!" The biggest problem that I had with the book is the fact that Frankie does absolutely nothing. Sure, she emails the Bassets directives and such, but what does she really do? Lament that they won't accept her? Try and figure out if Alpha will admit that she is his equal? In the end, it was a whole lot of nothing. I normally purchase books I can bring into my classroom for my students to read. This one, I'm fine with 7th graders reading. There was a little chaste kissing and talking about Matthew possibly seeing her without her shirt on. The bras-scapade was even fine. However, I certainly won't be holding this up for plot development since there was so little of it being done.
This is not a roleplaying game book. This is an exciting attempt to reconcile Christian mythologies, postmodern angst, and the conflicting human desires to accept and abolish mystery. "In Nomine" is a fun game. But it's also the best socio-religious litmus test that never really took off.