Yaren hocamın incelemesinden sonra bir şeyler aklımda canlandı. "Ben de birkaç şey yazayım," dedim.
Tarancı, garip bir adamdır. Çirkin bir çehreye sahip olduğu için, evindeki aynaları kaldırmıştır. Hiç sevgilisi olmadığı için kendisiyle mektuplaşmıştır. Ki inananlar da olmuştur. Ölümden korktuğu yok, yaşamayı bilmiyor. Yaşamak cesaretli bir iş; korkaklar sadece seyreder. Tarancı, Öz Şiiri benimser. Anlaşılmak için değil, duyulmak için yazar. İyi ki yazı icat edilmiş yoksa garibim Tarancı ne halt ederdi. Kafayı oynatıp deli olurdu. Tarancı, toplumla değil, kendisiyle ilgilenmiştir. "Müsaade edin de geçeyim; yüküm ağır, kendimi taşıyorum," diyor. Türk Edebiyatı'nda "Ölüm Şairi" olarak biliniyor. Ben "korkak" olarak biliyorum. Bizim Ahmed'in komşusu...Ben Ahmed'in yerinde olsam kulağını çekip "Yaşa be oğlum! Gideceğiz, bir daha da dönmeyeceğiz," derdim.
Memleketimin birçok şairi vardır. Ben Ahmed'i çok severim. Diğerlerini de severim ama Ahmed kadar değil. Bir de Diyarbekir'in öz çocuğu olarak onu bilirim. Neyse, konumuz Ahmed değil, Tarancı...
Yazmak, bir nevî kendinle konuşmaktır. Kitap gibi...Yazma gücü olan birinin yalnızlıktan şikayet etmeye hakkı yoktur. Tarancı ne yazık ki ediyor. İnsanlardan kaçmak için mi yazıyor yoksa insanlar ondan kaçtığı için mi yazıyor? Bilemiyorum. Tarancı'nın hasta bir ruhu da var. Neden hasta bir ruhu var? İçine kapanık biri; insanlarla değil, kağıtlarla konuşuyor; bir de çirkin bir çehresi var.
Ağaç, kuş, gökyüzü...Yani, doğa...Tarancı'nın ilgisini çeken bunlar...İnsanlar değil. Neden? İnsanlar onu hor mu gördü yoksa kendisi mi öyle düşünüyor. Kuşlardan bahsede bahsede onlar gibi ürkek bir yüreğe sahip oluyor.
Şiirler kimseye ait değildir; ihtiyacı olanlar kullanabilir. Garibim Tarancı çirkin bir çehreye sahip olduğu için şiir yazsın; şiirlerini okuyanlar da malzeme olarak kullansın.
Ah ulan, Cahit...
Belki 10 belki 11 yaşındayım. Tarancı'nın evindeyiz. Ölüm yıl dönümüydü...Ankara'dan, İstanbul'dan gelenler vardı. "Yaş Otuz Beş" şiirini okuyorduk. Neyse, şiir bittikten sonra, bir abla, elime 1 lira sıkıştırdı, "Al şunu kendine bir ciklet alırsın, canım," dedi. "Ula oxlım ciklet nedır? " diye içimden konuştum. Kadının öyle bir ses tonu vardı ki karşısında dilsiz kesildim; teşekkür dahi edemedim. Neyse, akşama kadar soruşturdum. Ciklet denen şey sakızmış. Abla hakkını helal eylesin, ebesine bir güzel sövdüm.
Ayşe Kulin,benim gözümde hep farklı bir yerde olan bir yazardır. İlk okuduğum kitabı hariç diğer hiçbir kitabında ne arka kapak yazısına ne tanıtım yazılarına ne de o kitapla ilgili yorumlara bakmışımdır. Bugüne kadar okuduğum tüm kitapları yaşanmışlıkları içeriyordu. Bu kitaplarına bambaşka bir tat katar. Tutsak Güneş kitabının kapak resmini gördüğümden beri aklımda olan imaj şeri hükümlerle yönetilen bir ülkede yaşayan ya da yetişen bir bayanın sıkıntılarını okuyacağımdı. Ancak kitabı okumaya başlayınca çok fena yanıldığımı anladım çünkü bu kitabı tamamen kurgu. Gelecekte yaşayan bir kadının ülkesini ve yaşadıklarını anlatıyor. Bunu yaparken de birçok ülkeye gönderme yapmış gibi hissettim. “Burda sanki Türkiye’ye gönderme var. “,”acaba burda x/y/z ülkesindeki şu duruma mı gönderme yapmış” demekten kendimi geri alamadım. Gerçek sevginin uzun yıllar süreceğini,bir şeye ve birine körü körüne bağlanırsak gözümüzün hemen önündeki kusurlarını bile göremeyeceğimizi,ailenin gerçek sevgi ve bağlılık olduğunu... vs. satır aralarında çok iyi mesajlamış. Yine de yaşanmışlıklardan aldığım tadı alamadım. İyi bir kitap mıydı? Belki yazarı Kulin değil de başkası olsaydı;düşünmeden evet derdim ama Kulin için tereddütteyim. Tabi piyasadaki bir çok kitaba göre okunabilirliği yüksek. Şunu da söylemeden geçemeyeceğim;hadi çeviri kitaplarda hatalar olabiliyor da sayın editör arkadaşlar anadilimizde yazılan kitaplardaki hatalar da neyin nesi?
Kitapla kalın.