Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) 2 Haziran 1964’te kuruldu. FKÖ’nün kuruluşunu ilan eden, aynı yılın 28-29 Mayıs’ında toplanan Filistin Ulusal Konseyi’ydi.
FKÖ kurulurken, bölgenin Arap burjuvazisi tarafından politik ve askeri olarak belirli oranlarda desteklenmişti. İkinci Dünya Savaşı’nın yarattığı yıkımın etkisiyle silah tüccarlarına dönüşen Mısır, İngiliz emperyalizminden ve Suriye de Fransız emperyalizminden görece kopabilmiş ve bölgesel bir Arap burjuvazisi palazlanarak, kendi ulusal pazarlarından daha büyük oranlarda artık değer gasp etmeye yönelmiş ve bu da onları emperyalizmle jeopolitik sürtüşmelere taşımıştı. Bu çerçevede Arap burjuvazileri, kendi ulusal pazarlarına paydaş olacak olan bir emperyalizm jandarmasının, yani bu durumda İsrail’in yayılmacılığının durdurulmasını hedefliyordu. Daha sonra bu Arap burjuvazisi İsrail işgalciliğiyle barış anlaşması imzalayacak ve bugüne dek süren Filistin direnişi karşıtı bir tarihsel tutum alacaktı.
FKÖ’nün hem askeri hem de parlamenter örgütleri Filistin direnişinde önemli roller üstlendi; öyle ki “ırkçı olmayan, laik ve demokratik Filistin” sloganıyla örgüt, 1960’lardan başlayarak Filistin özgürlük mücadelesinin başlıca merkezi oldu. FKÖ, Yaser Arafat önderliğinde 1973’te Filistin’in sürgün hükümeti kabul edildi. 1974’te Birleşmiş Milletler ve İslam Konferansı Örgütü benzeri emperyalist ve gerici organizasyonlar FKÖ’yü Filistin halkının temsilcisi olarak tanımak durumunda kaldı.
Ancak FKÖ önderliği 1980’lere gelindiğinde halkına ve sloganlarına ihanet etti. Birleşik ve bağımsız tek bir Filistin devleti yönündeki politik tutumunu terk etti ve İsrail yanlısı iki devletli çözümü savunmaya başladı. Öyle ki 1993’te Arafat ve FKÖ, bu ihanetlerini emperyalizm ve Siyonizmle Oslo’da yaptıkları bir antlaşmayla taçlandırdılar.
Arjantinli sosyalist Nahuel Moreno, FKÖ’nün “ırkçı olmayan, laik ve demokratik Filistin” sloganını terk etmesi üzerine 1982 senesinde şu satırları kaleme almıştı:
“Bu slogan Ortadoğu toprağında bir Filistin devletinin yükselmesini kabul etmek için öyle iyi bir slogandır ki, FKÖ ve Arap hareketi bu sloganı terk ettiği ölçüde her seferinde daha da gerici hale gelmekte ve İsrail devletinin yıkılmasına dair politik hattı da terk etmektedir.”
Bugün Moreno’nun sözlerinin doğru çıktığına tanık oluyoruz. Mevcut FKÖ önderliği (bugünkü adıyla Filistin Ulusal Yönetimi) İsrail’in yayılmacı iki devlet projesine teslim olmuş durumda ve bu projeye teslim olduğu ölçüde de gericileşmiş vaziyette. Bu nedenle enternasyonalistlerin başlıca görevlerinden biri de ırkçı olmayan, laik ve demokratik bir FKÖ’nün yeniden inşa edilmesidir, çünkü FKÖ başka bir politik parti değil, Moreno’nun deyişiyle “toprağından koparılmış bir örgütlü milliyettir ve toprağını geri aldığında bir millet haline gelecektir”.
***
Kitap önerileri
Siyonizmin Gizli Tarihi
Yazar: Ralph Schoenman
Çeviri: Aydın Pesen
Yayınevi: Kardelen
Schoenman’ın kitabı alanında eşsiz olan bir yapıt. Siyonizmin kendi belgelerine (kongreler, yazışmalar, mektuplar ve benzerleri) ve tarihsel zemine dayanarak aktarılan Siyonizmin bu tarihinde bulacaklarınız, İslamcı yazımın yüzeysel komplo hezeyanlarından oldukça farklı. Schoenman’ın yaptığı, İsrail’in “vatansız bir halka halksız bir vatan” ilkesine göre kurulduğu yönündeki efsaneyi çürütmek. Schoenman’ın çürüttüğü tek safsata da bu değil. İsrail’in “Arap gericiliği” çölünde bir demokrasi ve laisizm adası olduğu, yalnızca “kendisini savunduğu” ve benzeri birçok yalan bu kitapta teşhir ediliyor. Schoenman kitap boyunca İsrail’in, tıpkı apartheid Güney Afrikası gibi ırkçı bir devlet olduğunu ortaya koyuyor. Son olarak kitap, İsrail ile Naziler arasındaki ilişkiye özel olarak eğiliyor. 11 Ocak 1941 tarihli, bir Siyonistin Hitler’e gönderdiği mektuptan aktarılan şu cümle, Siyonizmle Nazizmin neden kardeş olduklarını göstermek açısından yeterli: “Ulusal ve totaliter temelde tarihi bir Musevi devletinin Alman Reich’ıyla yapılacak bir antlaşma çerçevesinde kurulması, gelecekte Ortadoğu’daki güçlü Alman çıkarları açısından da gereklidir.” Hitler’e işbirliği teklif eden bu Siyonist ise, geleceğin İsrail başbakanı İzak Şamir’den başkası değildi. Schoenman’ın kitabı bu tarihsel-politik bağları keşfetmek açısından da vazgeçilmez.
Filistin
Dergi: Mesafe
Yayınevi: Enternasyonal Yayıncılık
Üç aylık sosyalist düşünce dergisi Mesafe’nin ilk sayısının dosya konusu Filistin’di. 2009’da çıkan bu sayıda, Filistin sorununa devrimci Marksist yaklaşımın özetlendiği birçok makale bulunmakta. Baştan belirtelim, Mesafe’nin ilk sayısını edinme şansı olmayan okuyucular için bu sayıdaki bütün makaleler trockist.net internet sitesinden temin edilebilir. Bu dosya kapsamında Filistin’de sürekli devrimin nasıl ete kemiğe büründüğüne dair tezler, Gazze çarpışmalarının bir bilançosu, iki devletli çözümün neden kaçınılmaz olarak iflas edeceği ve benzeri konular üzerine aydınlatıcı metinler bulunuyor. Bunların yanı sıra IV. Enternasyonal’in Filistin seksiyonu olan Devrimci Komünist Birlik’in tarihsel dokümanları ile Nahuel Moreno’nun konuya dair bir röportajına da bu dosya kapsamında ulaşmak mümkün. Aynı şekilde, Arap-İsrail Savaşı’nın, IV. Enternasyonal’in uluslararası teorik dergisinde yayımlanmış olan kapsamlı bir tahlili de dosyada bulunan makaleler arasında.