

Fecr-i Aticiler öğretici metinlerden makale, deneme, eleştiri gibi türlerde eser vermişlerdir. Ancak bu türlerde de Servet-i Fünunculardan farklı bir yol izlememişlerdir. Özellikle dil bakımından Servet-i Fünunculara yakındırlar.
Fecr-i Aticiler, ortaya çıkışlarının ilk günlerinden itibaren kendilerini kabul ettirmek için Servet-i Fünuncularla tartışmaya girmişlerdir. Servet-i Fünun edebiyatının bir etkisinin kalmadığını söylemişlerdir. Özellikle Yakup Kadri, Ahmet Haşim, Ali Canip, Hamdullah Suphi, Fuat Köprülü, Sahabettin Süleyman ve Müfit Ratib gibi sanatçılar Servet-i Fünunculara sert eleştiriler yöneltmişlerdir.
1911'den itibaren Selanik'teki Genç Kalemler dergisinin millî bir edebiyat oluşturmaya başlamasıyla Fecr-i Aticiler onları da eleştirilerinin hedefi hâline getirmişlerdir. Ancak Ali Canip, Hamdullah Suphi, Celal Sahir gibi genç üyelerini iyice güçlenen Genç Kalemler hareketine kaptırmışlardır. Bu durum, tartışmaları şiddetlendirmiştir. Dolayısıyla bu dönemde öğretici türlerden özellikle "eleştiri" öne çıkmıştır.
Fecr-i Aticilerle Genç Kalemler arasındaki tartışmalar daha çok, edebiyat dilinin Türkçeleştirilmesi üzerinedir. Genç Kalemler, Arapça ve Farsça sözcüklerden arınmış sade bir Türkçeyi savunuyorlardı. İlginçtir ki Genç Kalemleri en çok eleştirenlerin başında gelen Yakup Kadri ve Mehmet Fuat, Fecr-i Aticiler dağılınca Millî Edebiyat akımına katılmışlardır.
Bu dönemdeki tartışmaların diğer konusu ise Fecr-i Aticilerin "şahsi"lik ilkesiyle çok yakından ilgili olan sanat-ahlak ve sanat-toplum ilişkileri üzerinedir. Fecr-i Aticiler toplumdan uzak, yararsız bir edebiyat anlayışını sürdürmekle eleştirilmişlerdir. Bu dönemde ayrıca sanatta taklit gibi estetik konularda da tartışmalar yapılmıştır. Edebiyatın teorik konuları üzerine eleştiri yazıları kaleme alınmıştır.
Eleştiri yöntemi üzerine Yakup Kadri, Celal Sahir, Fazıl Ahmet; Türk ve Batı edebiyatı hakkında Fuat Köprülü, Yakup Kadri, Celal Sahir, Ahmet Haşim, Tahsin Nahit, Sahabettin Süleyman, Ahmet Samim, Müfit Ratib makaleler yayımlamıştır. Bu sanatçılar estetik, sanat ve edebiyat konularında eleştiriler kaleme almışlardır.
Fecr-i Aticiler dağıldıktan sonra başka bir edebî gruba gitmeyen Sahabettin Süleyman ve Müfit Ratib eleştiri yazılarıyla öne çıkmıştır. Sahabettin Süleyman, Mehmet Fuat (Köprülü) ile birlikte "Malûmat-ı Edebiye" adlı eseri yazmıştır. Abdülhak Hamit'i konu alan "Tenkidat-ı Edebiye" ve Türk edebiyatıyla ilgili değerlendirmelerini içeren "Osmanlılıkta Vahime-i Mes'uliyet" adlı eserlere imza atmıştır. Müfit Ratib ise tenkitlerinin çoğunu tiyatro alanında kaleme almıştır. Bu bakımdan o, Türkiye'nin ilk tiyatro eleştirmeni sayılabilir. Ancak sanatçının tenkitleri kitap olarak yayımlanmamıştır.
Bu dönemde öğretici türler adına Sahabettin Süleyman'ın edebiyat tarihiyle ilgili eserleri vardır. O, "Tarih-i Edebiyat-ı Osmaniye", "Yeni Osmanlı Edebiyatı Tarihi" adlı eserlere imza atmıştır. Söz konusu eserler bu türün ilk örneğini veren Abdülhalim Memduh'tan daha ileridedir. Mehmet Behçet ise "Genç Şairlerimiz ve Eserleri", "Genç Romancılarımız ve Eserleri", "Edebiyatçılarımız ve Türk Edebiyatı" adlı kitapları kaleme almıştır.
Fecr-i Aticiler içinde gazeteciliği meslek edinen tek kişi Ahmet Samim'dir. O, Hilal, Cidal, İ'tilaf, Seda-yı Millet gazetelerini çıkarmıştır.