İç Savaş’a giden aylarda, güneydeki oturma odalarında ve yasama odalarında korku arttı. Gazeteler, yeni seçilen başkan Abraham Lincoln’ün “Güney’e ve onun sahip olduğu tüm gücü kullanarak ülkemizi yok etmesine neden olacak kurumlarına karşı bir nefreti” olduğunu ve başkan yardımcısı Hannibal Hamlin’in öyle olmadığını bildirdi. sadece siyahi Amerikalıların kötü durumuna sempati duyuyor ama kendisi kısmen siyahtı – Charleston, South Carolina’daki bir gazetenin editörü “bir melez” diyordu. Broşürlerde ve basında, kölelik karşıtı bir federal hükümetin şiddetli köle isyanları dalgasına ilham vereceği ve ardından direnişi bastırmak için adım atmak yerine Güney’in yanmasına izin vereceği uyarıları dolaştı. Teksas’ın ayrılık ilanı, kuzeyli kölelik karşıtlarının onlarca yıldır “ateşimize kan ve katliam getirmek” için “elçiler” gönderdiğini ileri sürdü. Georgia’s, Cumhuriyetçi liderlerin “belli amacının” “toplumumuzu yıkmak ve bizi yalnızca malımızı kaybetmekle kalmayıp, kendimizin, eşlerimizin ve çocuklarımızın yıkımına ve evlerimizin ıssızlaşmasına tabi kılmak [ve] olduğunda ısrar etti. sunaklarımız.”
Bu iddialar güney toplumunun sınırlarına indirgenmedi; merkezinden çıktılar. Bölgedeki en güçlü kişi ve kurumlar bunları gerçekmiş gibi dile getirdiler ve harekete geçtiler. Ancak bunlar asılsızdı: beyazların üstünlüğünden ve köleliği haklı çıkarma ve sürdürme arzusundan doğan komplo teorileri. Bu teoriler, Güney’in antebellum’u Kuzey’de ve diğer ülkelerde yükselen kölelik karşıtlığına karşı korumaya yardım ederken bile, bölgesel bölünmeleri derinleştirdi ve kölelik sorununu barışçıl bir şekilde çözmeyi neredeyse imkansız hale getirdi. Ülke tarihindeki en ölümcül savaşı körüklemeye yardımcı oldular. Ve onların şiddetli mirası yüzyıllar boyunca oyalandı.
Gerçek tehdit ve gerçek korku olmasa, yalanlar şimdiye kadar yayılmamış veya bu kadar şiddete yol açmamış olabilir. Güney’de köleliğin kökünü kazımak için planlanan büyük bir bölgesel savaş yoktu, Lincoln’ün müttefikleri arasında köle sahipleri ve ailelerinin toplu katliamını gerçekleştirme planı yoktu. Ama köle isyanları vardı. Ve bu köle isyanları ölümcül olabilir. Karayipler’de, 18. ve 19. yüzyılın başlarında bir dizi kitlesel isyan patlak verdi. Bunların en başarılısı olan Haiti Devrimi, 100.000’den fazla köle ve azat edilmiş adamla birlikte on binlerce Avrupalıyı ve beyaz sömürgeciyi öldüren kanlı bir çatışmadan yeni bir özgür devlet kurdu. Kölelerin güney eyalet nüfusunun bir azınlığı olarak kaldığı Amerika Birleşik Devletleri’nde, şiddetli ayaklanmalar daha sınırlıydı, ancak yine de meydana geldi: Bireysel köleler saldırdı; kaçak grupları köle avcılarıyla savaştı; ve sık sık organize bir isyan planlandı.
Bu ayaklanmalar, güneyli köle sahiplerinin oluşturduğu anlatılarla çelişiyordu. Anlattıklarına göre, kölelere iyi bakılıyor ve mutlu oluyorlardı, kendilerine özgürlük içinde kurabileceklerinden daha iyi bir yaşam sağlanıyordu – sahiplerine sırt çevirmek için onlara hiçbir neden vermeyen bir yaşam.
Houston Üniversitesi’nde Amerikan ve Atlantik tarihi profesörü olan Matthew J. Clavin, bu kölelik savunmasını direniş tehdidiyle dengelemek için güneyli köle sahipleri “zamanla daha komplocu bir görüşe yöneldiler” dedi. “Köle sahipleri yabancıları suçladı. Ya da özgür siyahları suçladılar. Ya da kölelerini isyana teşvik etmek için Londra’dan gelen yabancı elçileri suçladılar.”
1861’de Atlantik’te özgür siyah adam Danimarka Vesey’in Charleston’da bir ayaklanmaya önderlik etme planlarını bozan planları hakkında yazan, kölelik karşıtı Thomas Wentworth Higginson, isyanla ilgili ilk resmi raporun isyancılar için bir dizi olası motivasyonu dikkate aldığını belirtti – “Kongresel belagat” dahil ”, “bir Kilise arbedesi” ve “hatalı hoşgörüler” – ama suçlanacak köleliğin kendisi değil. Higginson, “Bu seyircilerin hiçbirinin aklına, bu insanların sırf köle oldukları ve özgür olmak istedikleri için isyan ettikleri hiç aklına gelmiyor” dedi.
Kölelik karşıtları, köle sahiplerinin hikayelerinde favori bir öcüydü. Kölelik karşıtı broşürler ve konuşmalar, Vesey’in planlarıyla ilgili raporlarda, “renkli nüfusun kafasını ateşlemek için bir araç” ve isyana kışkırtma aracı olarak da aktarıldı.
Clavin, 19. yüzyılın ilk yarısında bu tür suçlamaların yaygın olduğunu belirtti. “Bir kölenin, bir köle sahibinin evini yakıp kül ettiği veya bir gözetmenin boğazını kestiği bölümler olurdu” dedi. “Ve New York City’den bir konuşma yapacak varlıklı bir kölelik karşıtı olacaktı ve konuşma şiddeti kışkırtmadı, kimseyi kaçmaya teşvik etmedi, ancak altı ay sonra güneyliler bu kuzeyli hatibi suçlayacaktı. köle rahatsızlığı. Bu gerçekten, kölelik karşıtı olan topluluk çapında bir tepki yaratmak için kullanılan gerçeklerin inanılmaz bir cehaletiydi.”
John Brown’un 1859’da Virginia’da kitlesel bir köle isyanı başlatma girişimi bu duyguları doğrular gibiydi. Brown, doğrudan bir komplo teorisinden çıkmış bir karakter gibiydi: New England’daki gizli bir kölelik karşıtı destekçi ağının desteğiyle köleleri silahlandırmayı ve sahiplerine karşı döndürmeyi amaçlayan beyaz bir kölelik karşıtıydı (biri komployu ayrıntılı olarak ortaya koydu. Atlantik yıllar sonra).
Clavin, güneyliler için, John Brown isyanı “kölelik karşıtlarının geldiğine, kölelik karşıtlarının bizi ele geçirmek için yola çıktığına, kölelik karşıtlarının köle isyanlarını teşvik ettiğine dair komplocu düşünceye güven verdi” dedi. Ancak Brown’ın baskını gerçekte “mutlak bir anormallikti. Siyah ya da beyaz, eğer varsa, kölelik karşıtlarının çok azı, kelimenin tam anlamıyla, kendileri bir köle ayaklanması başlatmaya istekliydi.”