Edebiyatın büyüklüğü, insanoğlunun deneyimlerini ve duygularını tüm çeşitliliğiyle iletme kapasitesinde yatar ve bize insanlığın sınırsız enginliğine bir bakış sağlar. Edebiyat bize savaşı, macerayı, aşkı, gündelik hayatın monotonluğunu, siyasi entrikaları, farklı sosyal sınıfların hayatını, katilleri, sıradan bireyleri, sanatçıları, coşkuyu, dünyanın gizemli cazibesini anlatmıştır. Ayrıca bize büyük bilimle bağlantılı gerçek ve derin duygular hakkında bir şeyler söyleyebilir mi?
Elbette olabilir: edebiyat bilimle doludur. Bütün bir tür, bilim kurgu, ondan beslenir. Oyun yazarları onunla uğraştı, bunlardan en azı Brecht değil. Galileobilimsel düşüncenin dayandığı eleştirel tutumun kalbine giden bir oyun:
Her şeyi, her şeyi şüpheye sokarız… Bugün ne bulursak yarın kara tahtadan sileriz ve bir daha yazmayacağız, en azından ertesi gün tekrar bulana kadar. Bazı keşifler tahminlerimizi takip ederse, onlara özellikle güvensizlikle bakacağız… Ve ancak başarısız olduğumuzda, yenildiğimizde ve umutsuzca yaralarımızı yalamaya başladığımızda, o zaman ruhumuzdaki demir ile kendimize sormaya başlayacağız. sonuçta doğru olmayabilir.
Oyunun sonunda, Brecht, genç asistanı Andrea’ya, parlak bir fikri destekleyecek kanıtları hemen bulmak için sabırsızlanınca, Galileo’ya böyle yanıt verdirir. Birçok büyük bilim adamı ve Galileo’nun kendisi İki Baş Dünya Sistemine İlişkin Diyalogtartışmasız edebiyat ve bilim klasikleri arasında sayılan eserler kaleme almıştır.
Ancak dünyanın bilimsel vizyonuyla doğrudan uzlaşmaya çalışan en büyük edebiyattır. 20. yüzyılın en zeki romanlarından biri olan Robert Musil’in çarpıcı açılışı. Niteliksiz Adam, paragrafın sonunda, yerel ve günlük terimlere çevirileriyle açılan kuru bir meteorolojik veri listesidir: “…başka bir deyişle, güzel bir Ağustos günüydü.” Burada ve roman boyunca filigran olan Musil, 19. yüzyıl biliminin büyük başarılarının ortaya koyduğu bir dünya vizyonunu birleştirmeye ve onunla uzlaşmaya çalışır: bir veri ve sayılar dünyası.
Aynı zorluk, çok farklı bir şekilde ele alınmış olsa da, Milton tarafından karşı karşıya kaldı. cennet kaybetti. Şiir, o zamanlar hala varsayımsal olan Kopernik modeli hakkında merak ettiği şu muazzam satırları içeriyor:
Ya Güneş
Dünyanın Merkezi Olun ve Diğer Yıldızlar
Çekici erdemiyle ve kendi
Teşvik, onun hakkında çeşitli turlar dans?
Gezinme rotaları şimdi yüksek, şimdi alçak, sonra saklandı,
Progresif, retrograd veya hareketsiz duran,
Altıda görürsün ve ya bunların yedincisi
Dünya Gezegeni, öyle kararlı görünse de,
Duyarsızca üç farklı Hareket hareket ediyor mu?
Bu pasaj, bilimde ileriye doğru atılmış muazzam bir adımın, tamamlanma sürecinde olan evrenin radikal bir yeniden haritasının heyecanıyla dolup taşıyor. Milton’ın tamamı yeni bilim tarafından gizlice oksijenlenir: kozmosun enginliği, evrenin ve hareketlerinin uyumlu ama karmaşık doğası, yıldızlararası uzay ve onun içinden geçme olasılığı, güneşin baskın rolü, dünya dışı yaşam… Milton’ın yazıları boyunca, 17. yüzyılda bilim tarafından meydana getirilen büyük kavramsal devrimin itici gücü vardır.
Ancak saf bir bilim şarkıcısı bulmak için daha da geriye gitmemiz gerekiyor, ta ki şiir ve bilimi baştan sona birleştirmenin bir yolunu bulabilen, onların gerçekte ne kadar yakından bağlantılı olduklarını, neredeyse gerçek olma noktasına gelene kadar gösterebilen büyük şaire ulaşana kadar. aynı şey. Çalışmalarında en akılcı çıkarımların şiirin gücünü kazandığı Lucretius’tan bahsediyorum:
Ve şimdi atom sayısının böyle olduğunu kabul edersek
sonsuz
Bütün bir insanlık çağının buna yetmeyeceğini
onları say,
Ve eğer aynı kuvvet ve tabiat varsa
bu olabilir
Bu atomları herhangi bir yerde, aynı
moda
Burada birleştiklerine göre,
kabullenmek
Başka yerde başka karasal küreler olması gerektiğini
boşluk
Ve farklı insan ırkları ve farklı türler
canavarlar.
Bilimi canlandıran natüralizm, sadece Leopardi’nin ıstırabının kaynağı olmakla kalmadı, Lucretius’u bir tür dinginlikle doldurdu: “Bazen, karanlıktan korkan çocuklar gibi, gün ışığında, tıpkı bilim insanlarının gördüğü gibi tutarsız şeylerden korkarız. çocuk geceleri korkar.” Ve mükemmel bir din karşıtı klasik yazar olan Lucretius’un (“Din ne kadar çok belaya yol açmıştır…”) böyle parlak duygularla tanrıça Venüs’e dönmesine izin veren bu eksiksiz natüralizmdir:
Aeneas’ın annesi ve tüm ırkı, erkeklerin zevki ve
tanrıların,
Dünyanın dolaşan yıldızlarının altındaki Alma Venüs,
gökler
Denizin çatlamış olduğu canlı yaratıklarla doldurulur.
gemiler, dünya
Meyveli doğurgan; senin aracılığınla her canlı türü
formlar,
Ve bir kez çiçek açtıktan sonra dışarı çıkıp
ışık:
Ey Tanrıça, senden önce rüzgarlar eser – ilkinde
görünüm
Bulutlar gökyüzünü terk ediyor – sizin için her zaman çalışkan
Dünya
Güzel kokulu çiçekler açar; senin için genişlikler
denizlerin
gülün ve sakinleşen gökyüzü ışıkla parlıyor.
Lucretius’tan bu yana yirmi yüzyıl geçti, bu sırada yeni bilgi uçurumları -ve onun yanında yeni, sınırsız gizemler- yavaş yavaş önümüze açıldı. Bugün, bilimin ışıklarının ortaya koyduğu gibi, doğanın karmaşıklığı ve gizemi kadar, tuhaf anlaşılırlığı ve derin güzelliği hakkında da aynı berraklıkta şarkı söyleyebilecek birini bulabilecek miyiz?
______________________
alıntı Dünyada Kuralların Nezaketten Daha Az Önemli Olduğu Yerler Vardır: Ve Fizik, Felsefe ve Dünya Üzerine Diğer Düşünceler tarafından carlo Rovelli. Telif hakkı © 2022. Penguin Random House, LLC’nin bir bölümü olan Penguin Group’un bir baskısı olan Riverhead Books’tan edinilebilir.
Kaynak : https://lithub.com/carlo-rovelli-on-the-intersections-of-literature-and-science/