Zaman içinde sararmış olan bu küçük yaprak yığını, eski bir çekmeceli dolapta uykuya dalar. Küçük el yazısı ile yazılmış yirmi sayfa kağıt, en kanlı haftaları anlatıyor hikayeler Fransa. Hiç kimsenin kroniklerin rolü için hazırlanmadığı 23 yaşında genç bir adam tarafından deneyimlendiği gibi Verdun Savaşı'nın ilk günleri hakkında rapor verin.
Adı René Prieur idi. Paris'teki Charceagne Lisesi'nden tarih profesörünün oğlu olan 10 Ağustos 1891'te doğdu. Yılın Ağustos 1914'inde genel seferberlik düzenine cevap veren bu üç buçuk milyon genç Fransızdan biriydi. Savaş ilanı sırasında tıp öğrencisi olarak, 8 Şubat 21'in şafağında Almanlar, daha sonra Verdunas Savaşı olarak adlandırılan Adalet Operasyonunu (Gericht) başlattığında, aylarca 1916 için Verdun sektöründe bulunmuştu.
Saldırı başladığında, Rene Prier, Louvemont köyü yakınlarındaki Fosil Ormanı'ndaydı. Verdun'un kuzeyinde bir düzine kilometrede ve Alman akülerinden neredeyse aynı mesafede bulunan bu küçük köy, yaralıları almak ve sarmak için tam ön sırada bulunan 29 rezerv alayının ilk yardım noktalarından birini barındırıyordu. Küçük bir grup siparişin başında olmak, sektöründe neler olup bittiğini doğru bir şekilde tutmak zorundaydı. Saldırının ilk gecesinde, savaşın ilk saatlerini birkaç satırda özetlemeden önce, o gün yaralıların bir listesini hazırlayarak başlıyor.
Rene bir meslektaşı ve emir ile
“Bugün çok fazla pansuman yapmak zorunda kaldım, emirlere emir verdim ve yaralıları toplamak için en az tarama yolunu seçtim, ilk çalıştığım yerin sağında ikinci bir ilk yardım istasyonu kurdum. Bugün çok fazla laktasyon cihazı var. (Lacrimators (lat. Lacrima - gözyaşı) veya gözyaşı maddesi - bir grup toksik madde (S), gözün mukozalarını tahriş eder ve kontrol edilemeyen gözyaşlarına neden olur. Örneğin: bromoaseton - ilk olarak Almanlar tarafından Temmuz ayında ilk kez 1915 kullanılmış. El bombası şeklinde Alsace'de Yılın 1914. Lane.) Bombardıman durmuyor ve gittikçe daha fazla söylenti yayılıyor.
Fotoğrafta, sağda: René Prieur, ilk yardım istasyonunun arka planına karşı. Foss Ormanı, Şubat ortası Şubat 1916
Rene Prier için, 21 ile 22 Şubat arasındaki gece kısaydı. Maksimum bir saatlik uyku, sonra bombardıman devam etti, bombardıman bir gün öncesinden daha yoğun geçti ve şimdi Louvemont doğrudan düşman ateşi altındaydı. Sonraki günlerde ve haftalarda tamamen tahrip olan küçük köy, daha sonra asla yeniden inşa edilmedi. Genç bir doktor savaşın ikinci gününü şöyle anlatıyor: “Girişin sağındaki sığınak, bir 305-milimetre mermisi tarafından tahrip edildi, ben de Matoit'in tıbbi görevlisine 165 alayından yardım etmeme yardım ederken, bir sürü ölüde yaralanan bir askerin kanamasını durdurmak için kazma yapıldı. Girişte üçü dizlerinin üstünde, bagajları arkasında duruyor. Yanımdaki bu mermi tarafından birçok yaralı öldürüldü. ”
Şubat 23: “Almanlar gittikçe daha fazla gaz lakimatörü kullanıyor. "Yaralı sayısını belirtmek imkansız." Şubat 24, bu sefer: "Almanlar burada." Çok yakın. Öyle yaklaştı ki gece düştüğünde ve Rene “karda yatan yaraları topladığında” düşman görevlilerinden doğrudan ateş aldı. Bir gün boyunca: “Dört kez hunilere gömüldüm” diyor genç adam, ilk kez kendi ölümünü düşündüğünü söyleyerek: “Soğuk, kirli ve her şeyin kanla kaplı olmasına rağmen ve Patlamalardan her şey patladı, yorgunluktan uyuyakaldım, annem, babam ve küçük Henrietta'm hakkında düşündüm ... olası ölüm hakkında düşündüm, sonsuzluk hakkında, çok yakın, tüm hayatım gözlerimin önünde parladı ve Tanrı'ya döndüm. - Tanrım, zayıflığım konusunda bana merhamet et, sana yalvarıyorum ... "
25 Şubat yılın 1916. Rene Pririer sabahları 7'ta uyandıktan sonra “Gece, kar yağar ve zemin beyaz olur” diye yazıyor. Anormal derecede sessiz sabah. “Özel bir şey yok,” sadece “bizi kurtarabilecek bir karşı saldırı bekliyor”. Ne yazık ki, sabahları 10'te olduğu gibi hızla dağıldı, genç bir doktorun dikkatini çeken Louvémont'un üzerinde asılı olan ormandan bir Alman devriyesi ortaya çıktı. Ayrıca: “Sırt çantasını arkamdan atarak ve battaniyemi omzumun üzerine çantamdan gizleyerek, tek başıma ilerledim, beyaz mendilimi ve Kızıl Haç bandajı önümde gererek,“ Bağışlıyoruz! ”Diye bağırdım. Fransızca olarak cevaplandırıldım, beni yaklaşık on metre ötede görmeye götürdüm:
- Biz barbar değiliz, size zarar vermeyeceğiz, sizinle kaç kişi var?
- Yaklaşık olarak 25.
- Onlara dışarı çıkmalarını söyle. оружия.
Ben de bağırdım: "Yoldaşlar, silahsız dışarı çıkın, kötü bir şey yapmayacaksınız." Arkadaşlarım gitti ve ben Alman şirketini orada yaralandıkları konusunda uyardım. Bana dedi ki: "Onları alacağız, onlar halledilecek." Bu yüzden, sekizinci alayın kurbanı ve dört askeri bizi Fossky ormanına soktu ve topçu ateşi ile tamamen tahrip etti. Hala bir işaretin olduğu yola: Erbebua-Vavriy. Shot 75-milimetrik ve Almanlar düştü. Arkadaşlarım beni ağaç gövdelerinin üzerinden atlayarak sırayla takip etti. Bir Alman şirketi bana yemek isteyip istemediğimi sordu. Ondan bir parça siyah ekmek aldım, ama çantamda hala malzeme bulunduğunu gösterdim. Erbebua'daki vadilerin ortasında bir subayla tanıştık. Bizi durdurdu. Kalmamı söyledi ve daha sonra beni doktora götüreceklerini söyledi. Arkadaşlarım beni terk etti ve birer birer geçerek, 75-grafik kağıdını şiddetle döverek elimi sıktılar. Onlara dedim: “Hoşçakal ve iyi şanslar! Verdun'a girmeyecekler, biz de onları yapacağız! ”Alman subay“ Muhteşem Fransız, iyi askerler ”dedi.
Şubat 25, 16 saat. Düşmanın elinde dört saat Rene Prier. Kısa bir süre sonra savaş devam etti. Akşam saat dörtte altıya kadar korkunçtu. “75 milimetre kabukları her şeyi biçti: eller, kafalar, vücut parçaları havada uçtu. Kanla sıçradım. Dağ geçidi, birbirinin üstüne yığılmış ölülerle doluydu. Ve dördü çeyrek geçe, siperimden ve ağaçlarımdan çıktığımda, ölü yürüyordum. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Daha önce cehennem gibi bir şey görmedim. Tüm hayatım boyunca 75 milimetrinin metalik seslerini, uğursuzca sallanan dallarını, yaralıların çığlıklarını, inanılmaz sayıda ölü olanı duydum. ” Hikaye önceki günlerde olanlara benziyor, bu sefer René Pririe tarafından açıklanan katliamın Fransız mermilerinden kaynaklandığı tek farkla. Ve şimdi düşman askerlerine ilk yardım sağlıyor. “Alman askerleri bağladım,” diye yazdı, Alman bandajlarının kalitesinden bahseden, sürpriz olmadan, genç bir doktor yazdı: “küçük ve pratik değil”.
René Prier, 1915'teki Omon-pre-Samonyö köyü yakınlarındaki bir açmada. Verdun Savaşı sırasında tahrip olmuş, savaştan sonra restore edilmemiş.
25 Şubat. Gece geliyor. O zamanlar, büyük huninin yakınındaydı, Rene Prier iki Alman subayına rastladı. Bir konuşma başladı. “Çok kibar, bu memurlar savaş hakkında benimle konuştular. Bana duyurdular: Verdun 27'e (Şubat) götürülecek, Kaiser Verdun'da olacak 1 (Mart), bana kartların (!!!) gösterildiğini, her şeyin matematiksel olarak tam olarak geliştiğini doğruladı. Geçmeyeceklerini söyledim, çünkü Almanların geri çekildiklerinde ilk iki günü saldırabileceklerine ikna oldum ve şimdi çok sayıda asker, topçu, malzeme var. Bu yüzden, bombardıman durmadığı için zaten 6 gün, 3 gün boyunca çantamda hala bir günüm var. Her şeye rağmen sıcak yemek yiyoruz! "Cesur Fransızca!" Diyerek gülümsediler, Ama Verdun yakında "Kaput!" Olacak. Ve konuşma devam etti, silahlarımız ateşlenmeye devam ederken, dağlarda bombardımanın şiddeti daha azdı. Saat yedide, uylukta yaralanan asker, beyaz kordonu izleyerek beni ilk yardım istasyonuna götürdü.
Düzenlemeler yaralıları çadırlara taşıdı ve Foz Ormanı'nın geniş haritalarının yardımıyla kendilerini yönlendirdi. İlk yardım istasyonunda iki doktor vardı: Sigara içen memur ve sosları yapan görevli olmayan memur ve ben ona yardım etmeye başladım. Bana kahve ve konserve karaciğer ezmesi teklif edildi.
İlk yardım istasyonundan önce, ateş altındaki Almanlar, her brandaya döşenmiş, ayrı tüfekler açmış ve silahlar homurdanmaya devam etmiş ve mermiler uğursuzca patlayarak ölüme neden olmuştur. İlk yardım istasyonunda çok sayıda Alman yaralandı. Ocağın içinde, kahvenin büyük su ısıtıcılarında ısıtıldığı neşeli bir ışık yandı. Emirler çok meşguldü ve durmadan, pansumanları, morfin ve iyotları büyük sepetler içine alarak çalıştı. Çok az pamuk olduğunu ve kağıt gibi görünen bir malzemenin tercih edildiğini fark ettim. Yorgun, dinlenmek için izin istedim. Battaniye teklif edildi. Kafamı çantamın etrafına sardım ve sabah 10 saatine kadar sesle uyudum, 75 milimetre mermisi ilk yardım istasyonuna düştüğünde bile hareket etmemiştim. Fakat uyandığımda boştu, Alman doktorlar yaralarını boşalttı. Ancak, nasıl uyudum, ilk kez 10 günlerinde uyudum.
Bu sözlerle, yılın 26 Şubat 1916'inde, Foss Ormanı'nın önündeki Alman ilk yardım istasyonunda ve Louvemont'un sağında yazan Rene Prieur’ün kaydı sona eriyor.
Önden eve geçen son mektubu: “Sevgili babam, bu zaten 50 saatlik bombardıman saati. Bu korkunç. Boğucu gaz, gaz-lakrimatör, yapabileceğimiz her şey bizi etkiledi. Bazılarımız deli. Her şey yolunda, ama ne ateş denizi, demir, yıkım, ölüler, yaralılar. Bu duyulmamış bir katliamdır. Ama şutlar Ver'e geçmeyecek ... (sansür!), Ona ateş ediyorlar ve biz onları tutuyoruz. İyiyim, üç gün içinde ilk kez birkaç saat yiyebilir, içebilir ve uyuyabilirim. Yani inanç ve cesaret. Seni tüm kalbimle kucaklıyorum: sen, anne ve kız kardeşi. Rene. ”
Taburunun komutanı Major Date'den 21 Mart'lı Peder René Prieur'a bir mektup: “24 Şubat akşamına kadar tıp asistanı Monsieur Pririe ile kaldım. Taburumun kalıntıları Fossky ormanını kuşatma tehdidi altında bırakmak üzereyken, onu sadece 16 30'te bıraktım. Sığınaktaki sağlık personeli ile Monsieur Priyer, çok sayıda yaralı birimde kalmak zorunda kaldı. Akşamları 17 saatiyle düşmanın eline geçmesi gerekiyordu. Belki de şimdi sahipsin haber Almanya'dan onun hakkında, en azından, taşınamayan yaraları tedavi etmek için işgal altındaki bölgede bırakılmadıysa. Bu durumda, Almanların işgal altındaki bölgelerde yaşayan vatandaşlarımızla iletişim kurma hakkını o kadar kolay vermediğini bildiğim için onunla ilgili haber almak çok daha zor olacak. Mösyö, size olan saygımın güvencesini kabul edin. ”
Daha sonra, René Prieur Kızıl Haç tarafından İsviçre'ye götürüldü ve orada esir bir Alman doktor ile değiştirildi. 1917'ta Vedena sektörüne geri döndü ve 1919'te demobilize edildi. 1939'te afişin altında, zaten tıbbi hizmetin kaptanı olarak tekrar aranacağını hayal edemezdi.
Alman esaretinde