Ne kadar sevdiysem,geçen sene de yazma ihtiyacı duymuşum,bu sene de yazıyorum.Arçelik'in anneler günü için çektiği reklam filminden bahsediyorum.Geçen sene de beni ağlatmayı başarıyordu bu film,bu sene de.Ortamına göre,yalnızsam hüngür hüngür ağlıyorum,etrafta birileri varsa çaktırmadan.İlginç olan izlerken kendi annemi değil de kendi anneliğimi düşünüyor olmam."Anne" olgusunu bir anneye sahipken değil,sana anne diyen bir evlada sahipken gerçekten anlayabiliyorsun belki.
İyi ki "anne" dediğim biri,iyi ki bana "anne" diyen biri var.