P.M.
Tanıtım yazısında "eğlenceli olmayı başarabilen" olarak tanımlansa da kimse kusura bakmasın, baştan sonra kasılarak ve ibret alarak izleyeceğiniz bir film olacağına bahse girerim. Eğlenceli olabilecek sahneleri dahi, o kasvetin içerisinde eriyip gidiyor. Filmi bitirene kadar Marjane Satrapi'nin gerçek bir karakter olduğunu bilmiyordum, film de otobiyografik romanının filme uyarlamasıymış. Şah'ın döneminin bitişi ve sonrasında Humeyni dönemi İran'ı anlatılıyor. Bu tip siyasi konular hakkında yorumlama yapmayı sevmediğimden geçiştirerek anlatacağım, gerisini izleyip öğrenirseniz ala olur zannımca. Çocukların, bu tip durumlardan nasıl etkilendikleri ve masumiyetlerini nasıl yitirdikleri, hastane yönetimlerine vs. eskiden ne iş yapanların getirildiği ve sokakların isimlerinin "Şehit" ile başladığı kısımları, içimi acıtan sahnelerden sadece birkaçıydı. Son bir şey daha söylesem yerinde olur ve film de bunu gayet net bir şekilde açıklığa kavuşturuyordu: Eğer kendi ülkenizde dahi barınamıyorsanız, nereye giderseniz gidin, hiçbir yerde huzur bulamazsınız... Huzursuz seyirler dilerim