Işık, Tanrı ve zarafet
Genç bir gencin gücü kesildiğinde sinemada oturdum. Karanlıkta, izleyicilerin mırıltıları her saniye daha da yükseldi. Birisi dışarıya bir kapı açar açmaz nasıl bir çıkış aramak istediğimi şüpheli bir şekilde gördüm. Işık sinema salonuna ve mırıldanmaya başladı ve şüpheli arayışım hızla sona erdi.
Karanlıkla yüzleşene kadar, çoğumuz ışığı kabul ettiğimiz bir şey olarak kabul ederiz. Ancak, ışıksız görmek için hiçbir şey yoktur. Sadece bir odayı aydınlattığında bir şey görürüz. Bu şey gözümüze ulaştığında, optik sinirlerimizi harekete geçirir ve beynimizin belli bir görünüş, konum ve hareketle uzayda bir nesne olarak tanınmasına izin veren bir sinyal üretir. Işığın doğasını anlamak zordu. Daha önceki teoriler vazgeçilmez bir biçimde parçacık olarak, sonra bir dalga olarak kabul edildi. Bugün, çoğu fizikçi ışığı bir dalga parçacığı olarak anlıyor. Einstein'ın yazdıklarına dikkat edin: Bazen ikisini de kullanabiliyorken bazen bazen teoriyi kullanmamız gerekiyor. Yeni bir anlayış türü ile karşı karşıyayız. İki çelişkili gerçeklik görüntüsümüz var. Bireysel olarak, hiçbiri ışığın görünümünü tam olarak açıklayamaz, ama birlikte yaparlar.
Işığın doğasıyla ilgili ilginç bir yön, karanlığın neden onun üzerinde hiçbir gücünün olmadığıdır. Işık karanlığı uzaklaştırırken, bunun tersi doğru değildir. Kutsal Yazılarda bu fenomen, Tanrı'nın (ışık) ve kötülüğün (karanlık veya karanlık) doğasıyla ilgili olarak önemli bir rol oynar. Elçi Yuhanna'nın ne dediğine dikkat edin 1. Johannes 1,5-7 (HFA) yazdı: Bu, Mesih'ten işittiğimiz ve size ilettiğimiz mesajdır: Tanrı ışıktır. Onunla karanlık yoktur. Öyleyse, Tanrı'ya ait olduğumuzu iddia ediyor ve yine de günahın karanlığında yaşıyorsak, yalan söylüyor ve yaşamlarımızla gerçeği çelişiyoruz. Ama eğer Tanrı'nın ışığında yaşıyorsak, o zaman birbirimize de bağlıyız. Ve Oğlu İsa Mesih'in bizim için döktüğü kan bizi her türlü suçluluktan kurtarır.
Thomas F. Torrance'ın Teslis İnancı adlı kitabında belirttiği gibi, ilk kilise lideri Athanasius, Yuhanna ve diğer erken havarilerin öğretilerini izleyerek, Tanrı'nın doğası hakkında yaptıkları gibi konuşmak için ışık metaforunu ve parlaklığını kullandı. İsa Mesih aracılığıyla bize: Işık asla radyasyonsuz olmadığı gibi, Baba da asla Oğlu ve sözü olmadan olmaz. Dahası, nasıl ki ışık ve parlaklık birdir ve birbirine yabancı değilse, baba ve oğul da birdir ve birbirine yabancı değil, aynı niteliktedir. Tanrı'nın sonsuz ışık olması gibi, Tanrı'nın Oğlu da sonsuz ışıma olarak, başlangıcı ve sonu olmayan kendi içinde sonsuz ışıktır (sayfa 121).
Athanasius, kendisinin ve diğer kilise liderlerinin Nicaea Creed'inde haklı olarak sunduğu önemli bir noktayı formüle etti: İsa Mesih, Tanrı'nın tek özünü (Yunanca = ousia) Baba ile paylaşır. Bu olmasaydı, İsa'nın "Beni gören, Baba'yı da görmüş olur" (Yuhanna 1) demesinin hiçbir anlamı olmazdı.4,9). Tıpkı Torrance'ın belirttiği gibi, eğer İsa, Baba'yla (ve dolayısıyla tamamen Tanrı'yla) aynı öze sahip olmasaydı (bir ousia), İsa'da Tanrı'nın tam ifşasına sahip olmazdık. Ama İsa kendisinin doğru olduğunu ilan ettiğinde, bu vahiy, onu görmek babayı görmek, onu duymak babayı olduğu gibi duymaktır. İsa Mesih özünde, yani özünde ve özünde Baba'nın Oğlu'dur. Torrance, 119. sayfadaki “Teslis İnancı”nda şu yorumu yapar: Baba-Oğul ilişkisi, Baba ve Oğul ile ebediyen uygun ve bir arada var olan Tanrı'nın birliğiyle tamamen ve mükemmel bir şekilde örtüşür. Tanrı Baba'dır, tıpkı ebediyen Oğul'un Babası olduğu gibi ve Oğul'un Tanrı'nın Tanrısı olduğu gibi, tıpkı ebediyen Baba'nın Oğlu olduğu gibi. Baba ile Oğul arasında, aralarında varlık, zaman veya bilgi açısından herhangi bir "mesafe" olmaksızın mükemmel ve ebedi yakınlık vardır.
Baba ve Oğul özde bir olduklarından, onlar da eylemde (eylemde) birdirler. Torrance'ın Hıristiyan Tanrı Doktrini'nde bu konuda ne yazdığına dikkat edin: Oğul ve Baba arasında kesintisiz bir varlık ve eylem ilişkisi vardır ve İsa Mesih'te bu ilişki insan varlığımızda bir kez ve her şey için cisimleşmiştir. Dolayısıyla İsa Mesih'in arkasında Tanrı yoktur, yalnızca yüzünü Rab İsa'nın yüzünde gördüğümüz bu Tanrı vardır. Karanlık, anlaşılmaz bir Tanrı, hakkında hiçbir şey bilmediğimiz, ancak suçlu vicdanımız onuruna sert çizgiler çizerken sadece titreyebileceğimiz rastgele bir tanrı yoktur.
Bize İsa Mesih'te ifşa edilen Tanrı'nın doğasına (özüne) ilişkin bu anlayış, Yeni Ahit kanonunun resmileştirilmesi sürecinde çok önemli bir rol oynadı. Baba ve Oğul'un mükemmel birliğini korumadığı sürece hiçbir kitap Yeni Ahit'e dahil edilmeye uygun değildi. Böylece, bu gerçek ve gerçeklik, Kilise için Yeni Ahit'in içeriğini belirleyen anahtar yorumlayıcı (yani hermenötik) zemin gerçeği olarak hizmet etti. Baba ve Oğul'un (Ruh dahil) özünde ve eyleminde bir olduğunu anlamak, lütfun doğasını anlamamıza yardımcı olur. Lütuf, Tanrı tarafından Tanrı ile insan arasında durmak için yaratılmış bir töz değildir, ancak Torrance'ın tanımladığı gibi, "Tanrı'nın, armağan ve verenin kendilerinin ayrılmaz bir şekilde tek bir Tanrı olduğu enkarne Oğlunda bize bahşedilmesidir." Tanrı'nın kurtarıcı lütfunun büyüklüğü tek bir kişidir, İsa Mesih'tir, çünkü kurtuluş O'nun sayesinde, O'nun aracılığıyla gelir.
Üçlü Tanrı, Ebedi Işık, hem fiziksel hem de ruhsal tüm "aydınlanmanın" kaynağıdır. Işığı var eden Baba, Oğlunu dünyanın ışığı olması için gönderdi ve Baba ve Oğul, tüm insanlara aydınlanma getirmek için Ruh'u gönderdi. Tanrı "erişilemez bir ışıkta yaşamasına" rağmen (1. Tim. 6,16), beden almış Oğlu İsa Mesih'in "yüzünde" Ruhu aracılığıyla bize kendini gösterdi (bkz. 2. Korintliler 4,6). Bu ezici ışığı "görmek" için önce temkinli bakmamız gerekse bile, onu anlayanlar çok geçmeden karanlığın çok uzaklara sürüldüğünü fark ederler.
Işığın sıcaklığında,
Joseph Tkach
Başkan GRACE COMMUNION INTERNATIONAL