Libya, Suriye, Yemen, Irak ve Afganistan’daki iç savaşların arka planında, Somali’de, Güney Sudan’da, Sudan’da ve Sahel ülkelerinde neler olup bittiğinden bahsetmiyorum, ordunun Mısır’da İslamcılara karşı savaşması, Lübnan’da ve Türkiye’nin askeri çatışması ve Kürtlerde huzursuzluk, Filistin toprakları gerçekte ne olduklarını gözlemliyor gibi görünüyor: Orta Doğu'daki (FAS) birçok kişiden ayırt edilmeyen düşük yoğunluklu bir çatışma. Filistinlilerle İsrailliler arasındaki çatışmada, 80'lerde doğru görünen bölge sorunlarının çözüleceği varsayımı çoktan geride kaldı.
Daha sonra dünya siyasi kuruluşu, Filistin sorununun Ürdün ve Lübnan'daki iç çatışmaları çözmenin anahtarı olduğuna inanıyordu. Suriye'deki durumu ciddi şekilde etkiliyor. Lübnan'daki 1982 savaşının Filistinlileri tarafından kaybedilen XNUMX'in ardından, FUH savaşçılarının tahliye edildiği ve FKÖ'nün merkezinin yerini aldığı Mısır, Irak ve Tunus'u etkiliyor. Uluslararası terör sorununa çözüm Yasser Arafat'ın pasifleşmesinde ve taleplerinin kısmen tatmin edilmesinde görüldü. Hatırlayın - o yıllarda El Kaide, Boko Haram, El Şabab, Taliban, Özbekistan İslami Hareketi ve dahası İslam Devleti söz konusu değildi. BSH'de FATH, DFLP, PFLP ve Şam, Bağdat, Trablus ve Moskova'nın sırrı olmayan destekli diğer radikal Filistinli örgütleri BSV'de etkindi.
Filistin ulusal kurtuluşu (devrimci ya da terörist - okuyucu doğru görünen tanımı seçecektir), hareket politikacılara ve siyaset bilimcilerine Kuzey İrlanda ve Sri Lanka'daki birbiriyle yakından ilgili gruplarla aynı görünüyordu. Sonunda, İngiliz hükümeti İrlandalı militanlarla bir anlaşmaya varmayı başardı. Tamil ayrılıkçılarıyla, Sri Lanka ordusu zorla sona erdi (Filistin davasında mümkün oldu; 80-ler'deki İsrail liderliği Batı'da yaygın olan teorilerin etkisi altında farklı bir senaryo seçmedi). Ve bir devlet kurma konusunda eşsiz bir şansa sahip olan Filistinliler bunu kaçırdılar.
çevrelerinde giderek
Filistin devletinin, tüm dünya toplumunun İsrail'in kuruluşundan bu yana oluşmasına yardım ettiği yirmi yıldan fazla bir süredir yaşanmadığı bilinmektedir. Görünür bir sonucu olmadan yarattığı yaygın ilan sürecine onlarca milyarlarca dolar harcandı.
Bu sürecin sonu yok ve bunun, BM duvarları içinde doğan birçok projeyle aynı finansal ve siyasi aldatmaca olduğu gerçeği, oyuncularının çoğu ve dış gözlemciler için açık. Dahası, hem Filistinliler hem de İsrailliler buna katılmaktan kaybettiler. Başka bir soru, kim daha fazla. Her durumda, ikili ilişkilerin çöküşü ve Filistin toplumunun yıkımı Arafat ve mirasçıları tarafından sağlandı. Üçüncü on yıl boyunca Filistinli-İsrailli bir yerleşim kazanmış, sponsorlar tarafından tahsis edilen fonların dağıtımına katılan ve konuyu denetleyen bürokratik kurumlarda başarılı bir kariyer yapanlar buna katılmayacaklar. Uzun zamandır tüm anlamlarını yitiren sürecin sürdürülmesine olan ilgileri, içinde olanların iyiliğinin yanı sıra anlaşılabilir. Müzakere çemberinin etrafındaki anlamsız yürümeyi kesecek hiç kimse yok, bu da hiçbir şeyle bitemez ve bu yüzden hiçbir şeyle bitmez. Gordian düğümü bu terimin çok klasik anlayışı içinde. Filistin devletinin inşasını gündemden kaldıran bölgesel jeopolitik felaket patlak verene kadar kimse onu kesmeyecek gibi görünüyor.
Filistinlilerin İsrail'e karşı artan talepleri Ramallah’ın Kudüs’le diyaloğunu engellemeye ve sonuçlara ulaşmamaya çağrılıyor. Bir Filistin devleti ortaya çıkarsa, sponsorlardan gelen para akışının çok çabuk kuruyacağı açıktır. Dünya ekonomik krizi, Suriye ve Irak'ın dağılması, Arap Yarımadası'ndaki Yemen sorunu, Riyad'ın aşırı kalabalık Mısır ekonomisini ayakta tutması ihtiyacı, Avrupalıların BW'den ve Afrika'dan gelen mültecilere olan felaket durumları, birinci sınıf mültecilerin olağan statüsünü koruma umudunu bırakmıyor . Bugün, BM'de otuzdan fazla oran ödeyen ayrı bir kurum tarafından ele alınmaktadır. Yarın, çok daha sıkıntılı durumda olan milyonlarca Afgan, Pakistanlı, Arap ve Afrikalı ile aynı çizgide durabilirler.
Sonuç olarak, Ramallah'ta bulunan ve sürekli özerklik olarak adlandırılan Filistin Ulusal Otoritesi (PNA) (ne Ürdün ne de İsrail'in kontrol etmediğinden beri) dünya toplumundan devletin tüm haklarını ve imtiyazlarını talep ediyor. Oslo Anlaşmalarını imzalarken Arafat devraldı. Bunun yerine, İsrail’e uluslararası örgütlerde dış müttefiklerin desteğiyle saldırıyor, Kudüs’ün yapamayacağı tek taraflı olarak imtiyazlar almaya çalışıyor - güvenlik meseleleri de dahil. Bu, 1999'in ilkbaharından bu yana, Oslo mahkumlarının ve Camp David'de onaylanan anlaşmaların güçlerini kaybettiği ve İsrail'in onları istediği zaman kınayabileceği gerçeğini göz önünde bulunduruyor, Filistinliler açısından çok riskli.
Filistinli liderliğin tanımlanmış uygulamasının bir sonucu olarak, İsrail Hükümeti artık Raisa PNA Abu Mazen'i (Mahmoud Abbas) gerçek bir ortak olarak kabul etmiyor ve resmen bir diyalogu sürdürerek sahnenin arkasına ve iç savaş sırasında Gazze'ye düşman olan düşman Fetih askeri hareketi ile Hamas'ı yönlendirdi. Kudüs'ün son yıllarda yaptığı üç askeri harekâta karşı. İsrail, PNA'nın geleceğinin sorgulanabileceğine ve Ebu Mazen’i güçlendirmek istemediğine inanan Gazze’deki Hamas rejimini yok etmedi. Alternatif, Kudüs'ün istemediği ve istemediği Gazze üzerindeki doğrudan kontrolün iadesiydi.
Gerçekler ve ritüeller
Aynı zamanda, Judea ve Samiriye'deki ihtilaflı bölgelerdeki süreçler, hükümetin politikasına rağmen İsrail yerleşimlerinin genişlediği, nüfus artışının bölgedeki demografik durumu önemli ölçüde değiştirdiği paralel olarak gelişiyor. Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği, Birleşmiş Milletler, İçişleri Bakanlığı ve İslam dünyasının bütün ülkeleri, PNA yönetimini yerleşim ile mücadelede destekleyen sürekli olarak bu süreçten endişe duyuyor. İktidar koalisyonundaki partilerin seçmenlerinin talep ettiği şekilde onları tanıtmaya ve genişletmeye hazır olduğunu sözlü olarak ifade eden İsrail hükümeti, aslında uluslararası arenadaki ortaklarıyla çatışmalara girme konusundaki isteksizlik nedeniyle uzlaşma faaliyetlerini sabote ediyor. Ancak yerleşim yerleri İsrail hükümetine aykırı olarak inşa edildi.
Söylemek gerekirse, onlar Filistinli müteahhitler ve işçiler tarafından inşa ediliyor. Filistinliler ayrıca endüstriyel yerleşim bölgelerinde bulunan işletmelerde de çalışıyor. Judea ve Samiriye'deki yerleşim merkezlerinin ana alıcıları, PNA yönetiminin resmi yasaklanmasına ve polisin oradaki Filistin halkının edindiği mallara el koymasına rağmen. İsrail yerleşimlerine yapılan yatırımın çoğu Filistinli işadamları tarafından da yapılıyor (daha fazla ayrıntı için bkz. MIC No. 14, 2015).
Sonuncusu Ramallah’ın uzlaşma karşıtı politikasını açıklıyor. PNA işinin İsrail yerleşimleriyle olan işbirliği, Ebu Mazen yönetimi, Filistin ekonomisi tarafından kontrol edilen finansal kaynakların dağıtım kanallarından bağımsız bir yapı yaratıyor. Bu, Judea ve Samiriye'de - Batı Şeria'da, zengin Filistinli klanların doğrudan kontrolü altında olmayan ve aynı zamanda 90'in bölgedeki FKÖ'nün ortaya çıkmasından önceki başlangıcı olduğu anlaşılıyor. Arafat'ın gücünü pekiştirmek için orada yaptığı ilk şey, daha önce Ürdün yetkilileri, İngilizler ve Türk yönetimlerinde olduğu gibi yıllarca İsrail makamlarıyla etkin bir şekilde işbirliği yapan köy büyüklerinin, muhtarların ve aile klanlarının yok edilmesiydi.
Şimdilik, PNA geri dönüşümsüz olarak etkisini kaybediyor ve gerçek bir politika faktöründen jeopolitik alanın ritüel bir unsuruna dönüşüyor. Hamas, aksine, zayıflığını kendi gücüne çevirerek rakiplerine (Mısır, İsrail) ve düşman patronlarına (İran, Katar, Suudi Arabistan) dengelendi ve bunlardan birine ihanet etti. İsrail hükümeti Hamas ile bir savaş arasında uzun bir ateşkes seçti. Sol muhalefet temsilcileri Temsilcileri Ramallah'ı ziyaret ederek ve PNA liderleriyle görüşerek barışa bağlılıklarını gösterdiler. Uzmanların araştırmasına dayanarak bu süreçleri göz önünde bulundurun. IBI E. A. Yakimova ve Yu.
Mart ayında 2015, Birleşik Araplar Listesi (SLA) temsilcileri Abu Mazen ile bir araya geldi. Heyette, grup başkanı A. Ude, milletvekilleri D. Zahalku, M. Ganaim ve U. Saadi de yer aldı. Tartışma konusu, Başbakan Netanyahu'nun seçim öncesi açıklamalarının ve listenin seçim başarısının tartışılmasıydı. Ağustos ayındaki meclis muhalefet başkanı ve Siyonist kampın lideri Yitzhak Herzog, 18, Abbas ile bir araya geldi. Müzakerelerin amacı, artan terör tehdidine karşı mücadele etme ihtiyacının altını çizdi. Ağustos ayında, Meretz partisi genel başkanı Zahava Gallon, Ramallah’taydı ve Filistinlilere Abbas’a karşı “Yahudi terörünü” tartışıyordu. Mevcut milletvekillerini ve parti listesinin temsilcilerini içeren ve 20’un KNSET’ine dahil olmayan heyete geldi.
İsraillilere yönelik bir dizi saldırı, Temmuz ayında Ürdün'ün başkenti Amman'da gerçekleştirilen Silvan Shalom ile Saib Ariqat arasında yapılan bir dizi terörist saldırı ve müzakerelerdi. Filistinli lider ile deneyime sahiplerdi. I. Herzog, ziyarete Filistin-İsrail izindeki durumun gelişimi ve siyasi geleceği açısından büyük umutlar bırakarak terörle mücadelede Netanyahu'dan daha radikal olduğunu vurguladı. Meretz ve “Siyonist kamp” temsilcilerinin Abbas ile etkileşime girmesi, Filistin-İsrail barış sürecinin İsrail içinde öncü bir rol oynama fırsatı için bir mücadeleye yol açtığını gösteriyor.
Başbakan Benjamin Netanyahu kendisini PNA’nın yükselişiyle görüşmelere soktu, ardından ana müzakerecilerin toplantısı yapıldı. İsrail basında çıkan haberlere göre, hükümet, şartlarından biri Gazze’deki ekonomik durumun iyileştirilmesi olabilecek Hamas’la uzun vadeli bir ateşkes kararı vermeye yakın. Bu bağlamda, Dük, İsraillileri bölgedeki muhtemel bir barış zaferine ikna etme görevini yerine getirme görevini üstlendi. Galon, terörle mücadele eylemlerine odaklanmayı tercih ederek hırslarda daha fazla kısıtlandı.
Benzer sebepler, Mahmud Abbas’ın İsrail Knesset’in milletvekillerine duyduğu ilginin de altında. İsrail ile Hamas arasındaki bir anlaşmaya dair söylentiler hakkında endişeli, gücünün gayri meşruiyeti için kınandı, siyasi pozisyonunu zorlaştırmayacak olanlarla temas kurdu. Abbas’ın İsrail parlamenterlerine ilgi duymasına neden olan bir diğer faktör de, bölgesel basına göre Tahran’ı ziyaret etmekten mahrum kalmasının ardından PNA’nın İran yönündeki zorluklarıydı. İran'ın nükleer programında bir anlaşmaya varılmasıyla ilgili bölge için doğrudan önemli bir sürece katılamaması, İsrail’le her zaman siyasi temettü getiren PNA ihtilafına dikkat çekmeye çalıştı.
Bununla birlikte, PNA liderliği ile muhalefet temsilcileri arasındaki temasların, bu ülkenin liderliği ile işbirliği gerektiren İsrail ile anlaşmalara ulaşmada yardımcı olmadığına dikkat çekiyoruz. Seçimlerden önce Netanyahu'ya saldırarak Dük, parti bloğunun başarısını sağlayamadı. Teröre karşı Başbakan’dan daha sert bir duruş olduğunu belirterek, İsraillileri barış sürecinin geleceği olduğuna ikna edebileceğine inanmak zor. Bununla birlikte, Hamas ile PNA arasındaki çatışmadaki ağırlık merkezi, her durumda, iktidar koalisyonuna ve İsrail'in muhalefetine değil, sponsor ülkeler arasındaki Filistin içi ilişkilere ve rekabette yatmaktadır.
Filistinli seçkinlerin iç mücadelesinin modern aşamasının karakteristik bir özelliği, Hamas’ın Gazze Şeridi’ndeki liderliğinin PNA özel servisleriyle, özellikle de Majid Faraj başkanlığındaki Önleyici Güvenlik Hizmeti (SPB) ile rekabet edebilecek özel bir hizmet yaratma kararıydı. Yeni yapıya PNA İçişleri Bakanlığı eski müfettişi Sami Naufal başkanlık edecek. İki bölümden oluşacaktır: dış istihbarat ve iç güvenlik. Uzmanlar, bu kararın Filistinli güç bloğunun liderliğini etkileyen İsrail ile gizli müzakere konusundaki ciddi anlaşmazlıklardan kaynaklandığına inanıyor.
Müzakerelerdeki arabulucular Alman ve Katar özel servisleridir. Katar’ın devlet güvenliği başkanı Ghanem Al-Kubeisy, İsrail’li liderlerle Alman meslektaşları arasında, NATO kuvvetleri tarafından kontrol edilecek olan bir liman limanının Gazze Şeridi dışındaki bir inşaat anlaşması hakkında temasa geçti. Katar'a ek olarak, bu proje aktif olarak Ankara tarafından desteklenmiştir. Hamas'ın Mısır'ın Sina Yarımadası'ndaki İslamcı grupları etkisiz hale getirmesine ve İsrail ile uzun vadeli bir ateşkes anlaşması yapmasına yardımcı olacağı varsayıldı. Kahire'nin Gazze'deki ekonomik ablukayı hafifletmesi gerekiyordu. Katarlar, Hamas Abu Marzouk'taki “iki numaralı adam” ile Mısır gizli servis başkanı H. Fawzi'nin başındaki istişarelerde arabuluculuk yaptılar.
İranlı şemsiye
Bu istişareler, PNA liderliğinin ve söylentilerine göre nihayetinde Filistinli diplomat Saib Arikat'ın yerini aldığı görevinden istifa etmesine yol açan söylentilere göre, PNA liderliğinin ve özel hizmetlerinin sert bir reddine neden oldu. Bu karışıklık aynı zamanda “Katar” ve “Gazyalı” bölgelere bölünmüş Hamas'ta da başladı. Gazze Şeridi'nde anlaşma, İzzeddine el-Qassam Tugayı da dahil olmak üzere güç ünitesiyle yakından ilişkili olan Mahmud el-Zahar tarafından desteklendi. İsmail Haniye ve siyasi kanat ona karşı çıktı. Al-Zahar taraftarları tarafından “tıkanma” değil, sadece siyasi kanala bağlı yeni bir özel Hamas hizmeti yarattı.
Katılımcıların bu süreçteki motivasyonlarını göz önünde bulundurursak, İsrail ile uzun vadeli bir ateşkes yapma arzusundan daha önemli nedenlerden dolayı anlaşmazlıklar göreceğiz. Son aylarda Gazze Şeridi'nden Hamas, Khaled Mashal ve Hamas'ın Suriye'deki olaylarla ilgili destekçilerindeki Hamas liderliğinin entrikaları nedeniyle kesintiye uğrayan Tahran'ın sponsorluğunu yenilemek için aktif olarak İran'la bağlantı kurmaya çalışıyor. Yeni birliğin şartları kabul edildi. Hamas destekçileri Halep'in savunmasında yer alırken, İranlılar Gazze'ye yeni füze gemileri göndereceklerine söz verdiler. оружия ve finansal desteği yenilemek. Hamas üyeleri, uzun süre ara verdikten sonra, Lübnan’da Beyrut’ta Ramazan döneminde İranlıların inisiyatifiyle gerçekleştirilen “dua kahvaltısı” na davet edildi.
Böylece, siyasi kanat ve yurtdışındaki Hamas'ın askeri yapılarının bir kısmı, örgütün “İran şemsiyesine” geri dönmesi konusundaki görüşlerini belirledi. Katar, Türkleri ve Almanları birbirine bağlayarak inisiyatifi ele geçirmeye karar verdi. Atılım beklemek zordu. Doha’nın Hamas şeklindeki savı ARE’nin Sina’daki isyancı hareketi ortadan kaldırmaya yardım ediyor, ancak Kahire buna inanmıyordu. Askeri darbeye ve Müslüman Kardeşler'e karşı baskıya yanıt olarak Sina ve Mısır kentlerinde teröristlerin yıkıcı eylemlerini hızlandıran Doha idi. Ancak Hamas, İslam Devleti militanları için Gazze'de danışmanlar ve arka üsler sundu. Bunun için acilen, kendisini IG'nin destekçisi olarak konumlandıran bir grup "Kudüs Partizanı" oluşturuldu.
Katar’ın adımlarına cevap veren Kahire ve Riyad’da, Suudi Arabistan’ı ziyareti sırasında Mashal’la anlaşmaya varılma girişimi sonrasında Doha’nın niyetleri hakkında hiçbir yanılsama yoktu. Bu nedenle, Gazze Şeridi ablukasını hafifletmede ya da Sina ve Mısır'da terör faaliyetlerini bir bütün olarak azaltmada ilerleme olmamıştır. Aynı zamanda, Doha'nın gereklilikleri sadece limanın inşasına değil. Kardeşleri ülkenin siyasi hayatına dahil etmek için Kahire'nin onayına ihtiyacı vardı. Müslüman Kardeşler'in liderliğinin ölüm cezalarına bakıldığında, Kahire bu fırsatı ilke olarak reddetmektedir. Bunun Doha'da öngörülememesi nedeniyle, Katar girişiminin Gazze Şeridi ve FKÖ'nün bütününde sistemik bir krize neden olmak için sadece bir duman perdesi olduğuna inanmak için sebep var. Katarların neler başardıkları.
Hamas'ın alternatif istihbarat servislerinin ortaya çıkışı, Gazze Şeridi'nde tahmin edilemeyen sonuçlarla büyüyen bir bölünmeye işaret ediyor. Orada Katar, Suudi Arabistan, Mısır, İsrail ve İran'ın çıkarları bir araya geldi. Doha için Gazze için mücadele büyük önem taşıyor: Son zamanlarda, Sina'da bir İslamcı arzı vardı. Bugün Libya'dan alternatif bir deniz yolu var, ancak engellemesi o kadar verimli ve kolay değil. ARE ve Suudilerin de aynı sebepleri var, ancak tam tersi işareti var. İran, Suriye ihtilafı konusunda Mısır Arap Cumhuriyeti ile müzakere etme şansı verdiği için oradaki nüfuzunu geri almak istiyor. Beşar Esad'ın Mısır-Suriye ittifakının bölgedeki İslamcıların genişlemesine karşı güvenilir bir engel olabileceğini söylemesi tesadüf değil. Bu durumda Suriye Devlet Başkanı, Şam, Kahire ve Tahran'ın ortak bir düşman olduğu "İslam Devleti" ne atıfta bulunuyordu.
Yukarıda açıklanan bütün iç ve dış entrikalarda Filistin devletine yer var mı? Yazar görmüyor. Filistinli liderlerin her türlü çabayı gösterdiği Orta Doğu yerleşiminde hayal kırıklığına uğrayan Kahire, Tahran, Doha, Riyad ve Kudüs'e mi ihtiyacı var? Hayır. Sonuçta, her şey, her zaman olduğu gibi, rekabet eden her bir tarafın çıkarları olan Filistinliler, öncelikle Gazze'de yaşayanlar üzerindeki etkileme mücadelesine indirgenecek ...