Camı açtım, tatlı bir rüzgar esti, saçlarımı dağıtışı hoşuma gitti. Rüzgar azıcık sertti ama ona izin verdim, dolaşsın saçlarımda diye.
Sonra pencereyi hızla kapatmadan, rüzgara bir mesaj ilettim; “aynı beni mutlu ettiğin gibi, bugün gün içinde sevdiğime de git ve onu da dokunuşunla mutlu et ama o iyi hissettiği anda, kulağına beni fısıldamayı da unutma. 🙂
Pencereyi kapattıktan sonra camdan tekrar seslendim ona: “Şu anda iyi hissetmek isteyen herkesi mutlu et dokunuşunla ama hüzünlü kalplerin hiçbirini unutma.”