Kaya, bahçenin parmaklığına dayanmış, sokağa bakıyordu. Mavi bir otomobil geçti, içinde çocuklar vardı. Ellerinde kırmızı bir balon uçuruyorlardı. Kaya içini çekti, "böyle bir balonum olmasını ben de çok isterdim, ama nereden bulabilirim" diye etrafındakilere sordu. Ama ne kedisi, ne köpeği ona cevap vermediler. Sadece küçük eşeği: "Bin sırtıma, seni böyle bir balon bulabileceğin yere ben götüreceğim," dedi.
Kaya eşeğine bindi, ikisi birlikte kenarlarında sıra sıra ağaçlar bulanan yoldan yürüdüler. Yolun sonunda bulunan bir köye doğru ilerlemeye başladılar.
O gün, köyde panayır kurulmuştu. Dolaplar dönüyor, atlı karıncalara binmiş çocuklar cıvıl cıvıldı. Her yer şenlik içindeydi. Ama Kaya'yı en çok ilgilendiren, balon satıcısı idi. Baloncuda her renkten balon vardı: mavisi, yeşili, kırmızısı, pembesi, moru sarısı hepsi hepsi vardı. Yazık ki Kaya'nın cebinde meteliği yoktu.
Etrafına bakına bakma yürüyordu. Birden ne görsün? Önünde bir para çantası durmuyor mu. Daha ilerde bir kadın yürüyordu. "Bu çantayı şu kadın düşürmüş olmah"diye düşündü Kaya. Çantayı aldı, kadının arkasından koştu, "Bu çantayı acaba siz mi düşürdünüz"? dedi. "Evet" dedi kadın ve Kaya'ya teşekkür ' ettikten sonra: "Bu örnek hareketinden dolayı seni sevindirmek istiyorum küçük, söyle bakalım ne istersin," dedi.
Kaya heyecanından, önce birşey söyleyemedi. Sonra: "Bir balonum olmasını çok istiyorum," diyebildi. Kadın gülümsedi ve baloncudaki bütün balonları ona alıverdi.
Kaya balonları aldı ve kadına teşekkür, ettikten sonra eşeğine bindi. Yolda eşeğine yalvarıyordu: "Acele edelim, annem bizim yokluğumuzu farketmiştir, bizi bekliyordur. Haklı olarak bize kızmıştır. Çünkü gelirken ondan izin almadık. Hadi ne olursun, biraz daha çabuk. Zaten ben çok hafifim. Elimdeki balonlar, beni göğe doğru çekip daha da hafifletiyorlar.
Kaya'nın annesi oğlunun kaybolduğunu anlayınca mutfakta kullandığı önlüğünü bile çıkarmadan telaşla yola koyulmuştu. Daha çiftliğin kenarını dönmeden Kaya ile eşeğine rastladı. Eşeğin sırtında, elinde renk renk balonlar bulunan oğlunu görünce şaşakaldı. İzinsiz ayrılıp uzaklara gitmesinin iyi bir hareket olmadığını Kaya'ya anlattı.
Kaya annesine panayıra gidişini, para çantası buluşunu ve sahibine verişini bir bir anlattı. Annesi oğlunun izinsiz ayrılmasına üzülürken, öte yandan onun bu örnek hareketinden gurur duydu ve Kaya'ya: "Şimdi ne yapacağımızı biliyor musun? Dünyadaki bütün çocuklara bu balonlarla mektuplar göndereceğiz" dedi ve yazı makinasının başına geçti.
Annesi oğlunun panayırdaki hikayesini yazdı, Kaya da bunları katladı. Sonunda bu mektupları zarflara koydular ve her balona bir mektup bağlayıp uçurdular. Kaya yalnızca kırmızı renkli bir balonu kendisi için alıkoydu.
Kaya, otların üzerine oturdu. Güzel düşüncelerle, balonların uçuşlarını seyre daldı: Kim bilir, belki de küçük çocuklar bu balonları bulacaklar ve onlar da Kaya'ya yazacaklar..