Savaşa düğün yolculuğu. Bölüm 3
Oçamçira
Ochamchira, güney güneşiyle dolu çok sayıda özel ev, yeşil cadde, yol boyunca geniş bir çakıl taşlı plaj ve misafirperver ama şimdi biraz endişeli insanlarla dolu sıradan bir tatil beldesiydi. Kocam bana bunun Abhazya'nın en eski yerleşim yerlerinden biri olduğunu söyledi. IV içine geri c. M.Ö. Burada küçük Yunan kenti Guenos ve XIII-XIV yüzyıllarında ortaya çıktı. Cenevizli tüccarlar burada Ala-Gunda ticaret istasyonunu kurdular. Türk egemenliği döneminde, ticaret merkezi çürüme içine düştü, çevresi şimşir ormanları ile büyüdü, dolayısıyla Oshimshir (daha sonra Ochamchira'ya dönüşen Şamşir) adı verildi. Kentin eteklerinde bir yerlerde antik Roma kalıntıları vardı ve Otap köyünde yirmi kilometre vardı - iki kilometre uzaklıktaki Abrskila mağarası - Abhazya'nın en güzellerinden biri, Novoafonskaya'nın güzelliği ve yüce harikası değil, büyük salonları, sarkıtları, yeraltı nehri ve şelalesi vardı. Bütün bunlar nasıl hızla kendi gözlerimle görmek istedi?
Otobüs bizi küçük bir şeritte indirdi, sonra yürüyerek gitmek zorunda kaldık. Buradaki kocanın anne-babalarının yaz aylarında misafirleri aldıkları ve çocuklarıyla zaman geçirdikleri özel bir evi vardı. Artık ev boştu, izlemeye ve biraz dinlenmeye karar verdik. Komşular bizi sevinçle karşıladılar, kocamın "sonunda oturduğum" ve "güzel bir eş buldukları" için bizi tebrik ettiler. Ve hiçbir şey olmamış gibi, bize gülümsemeyle izleyen küçük bir çocuğun olanaklarını neşeyle göstermeye başladılar. Çocuk komşulardan birinin oğluydu, kadınlar hakkında konuşmayı ve neşeyle tekrarlanmayı öğrenmişti ... kadınlar ... dostum! Şok oldum ve kocam ve farklı yaşlardaki üç kadın bebeğin üzerine neşeyle güldüler. Ne olduğunu anlamadan, seyircinin arkasındaki korkunç kelimeleri tekrarladı ve güldü.
Bir süre durduk, en son haberleri aldık, dünün olaylarından bahsettik ve eve girdik. Gerçek bir palmiye ağacının içinde büyüdüğü, içinde taze mavi badana bulunan ve dışarıda boyanmış, kalın perdelerin asıldığı küçük pencerelerin bulunduğu, çok küçük yeşil bir avluya sahip tek katlı eski bir binaydı. İçinde bir tür kasvet vardı, ama temizlik ve düzen, serinlik ve rutubet kokuyordu. Evde ahşap boyalı kahverengi zeminler, duvarlara karşı yataklar ve başucu masaları, üzerinde buzdolabılı bir mutfak, bir masa, bir gaz tüpü ve bir ocak, yemek artıklarının bulunduğu bir dolap bulunan küçük bir sundurma içeren dört oda vardı. Üzüm salkımları tahta bir sundurma saçaklarından sarkıyordu, avluda yabancı çiçek kokuyordu. Durum uzun süreli yaşamayı bertaraf etmedi, ancak herkesin denize yakın düşük maliyetli konutlardan memnun olduğunu düşünüyorum. Çantayı koyduk, pencereleri açtık ve denize doğru yürüyüşe çıktık.
Deniz zaten sokaktan görülebiliyordu - mavi, serin, sakin, çekici. Sahile yarım blok oldu. Yüzmeyi dört gözle bekledim ve moralim bozuktu. Yol ve geçidi geçtikten sonra, bir kayıpta durduk. Sezonun zirvesinde plaj tamamen boştu. Sağda, bizden uzak olmayan, Rus deniz birliğinin topraklarıydı. Aşağıda solda ve sağda, silahlı bir muhafızın yürüdüğü boyunca uzanan saf bir çakıl plajı. Bizi gördü, kollarını göğsüne doğru katladı ve sahilde olmasının yasak olduğunu göstermek için başını çevirdi. Hayır, o değil! Ruh halim anında buharlaştı. Gerçekten, güzel havalarda denizden elli metre uzakta dururken, suya bile girmeyeceğiz mi? Bir darbe oldu! Sadece hakaretten kurtulamadım. Balayı gezimdi, deniz kıyısında bütün bir evimiz vardı - gözlerimizin önünde hafif duman gibi eriyen pipo rüyam.
Sahilde kalmak anlamsızdı. Gözlerimdeki yaşlarla, kocamdan eve dönerken yine burada duracağımıza, banyo yapıp güneşleneceğimize, bize ne kadara mal olacağına dair yemin ettim. Biraz daha durduk ve sonra üzgün ve hayal kırıklığına uğradım.
Evi kapatıp komşularımıza veda etti, en kısa sürede bu yeri terk etmek umuduyla tekrar istasyona gittik ...
İstasyonda bir sürü insan vardı. İnsanlar ileri geri yürüdüler, birbirleriyle birkaç ifadeyle takas ettiler ve bir şekilde alışılmadık derecede hızlı hareket ettiler. Bizim gibi bizim de işlerini çabucak yapmak ve geçici bir anlaşılmaz savaş ateşi kullanarak eve dönmek istiyorlardı. Otobüsler değildi. Kaldırımın yanında duran eski bir kapalı kamyonet gördük. Şoförü, genç bir adamla ve baştan aşağı siyah elbise giymiş yaşlı, kambur bir kadınla konuşuyordu. Görünüşe göre kabul ettiler, sürücü minibüsün arka kapısını açtı ve kadına yardım etti. Koca yaklaştı ve merhaba dedi. Adamlarla biraz konuştuktan sonra, bana da yükselme emri verdi, ve dördümüz karanlık bedenin her iki tarafındaki banklarda oturduk ve küçük pencerelerde olanları izledik.
Araba sokaklarda yavaşça ilerliyordu. Tatilciler görülemedi, yerliler ellerinde silahlarla üniformalı insanlarla bir araya geldi. Şehrin varoşlarında araba direği durdurdu. Kafaları camdan çıkardık ve hareket etmedik. Beş dakika geçti. Minibüsün kapısı açıldı ve bize emredildi. Önümüzde bazı askeri birimlerin uzun bir beton çiti gördük. Merdivenlerden aşağı inerken, çitin arkasındaki askeri araçları ve bölgeden geçen askeri araçları gördük. Bunların hepsi yerdeyken görünmüyordu. Giriş noktasına, kontrol noktasına benzer şekilde alındı ve uzun süre belgeleri kontrol etmeye başladık. Şoförün ve diğer dostlarımızın bunu çok istemiş olmasına rağmen, cenaze töreni için uzaktan akrabalarına kadar sürdükleri halde arabada daha fazla hareket etmek yasaktı. Çantayı boşalttık, çimento zeminindeki parçanın yanına oturduk ve düşündük. Yirmi beş kilometre kaldı, Tkvarcheli'ye kadar, yaya olarak, Ağustos ayının yaz sıcağında ve hatta çantam ve paketlerimde dolaşmam için intihar harikaydı. Kocam, tereddüt etmeden kendisinin yapabileceğini söyledi, ama ben dolaşmaktan yoruldum ve çok geniş kapsamlı bir geçişe oturmayı tercih ettim. Burada kalmak, tanıdık olmayan bir yerde, ordunun yanında, yardım umudu olmadan da aptallıktı. Bir süre sonra, artık kimsenin bize hiç ilgi göstermediğini fark ettik, günümüzün uzun zamandır beklenen hedefine ulaşmak ve nihayetinde kocanın ebeveynlerini görmek için yanan bir ümitle karayolu boyunca dağlara doğru yola çıktık. Akrabalarımız hala bizim hakkımızda hiçbir şey bilmiyordu ve muhtemelen en kötüsünü düşünerek ...
Devam edecek ...