Son birkaç aydır, en hafif tabirle ilginç bir geçiş sürecinden geçtim. Sonsuz görünen bu salgının başlangıcında, annem ağabeyime ve bana yaklaştı ve hepimiz karantinada olduğumuz için üretken olabileceğimizi söyledi.
Yani, bir çöp bidonu aldık ve evimizdeki pisliği temizledik.
Yıllardır birbirimize anlattığımız evimizin etrafındaki her şeyden kurtulmak istediğimizden kurtulduk. Bağışlanamayan her şey, arka verandamızdan dramatik bir şekilde birkaç hafta kiraladığımız dev paslı çukura atıldı. Bir yıldan uzun bir süre sonra geriye dönüp baktığımızda, bu, ailemizin evini nihayetinde satmak için atacağımız birçok adımın ilk adımı oldu.
Büyürken, ailemin asla ayrılmayacağı ya da boşanmayacağı yanılsamasına kapıldım. Bu, ebeveynlerinin ilişkileri ne kadar kaotik veya zehirli olursa olsun, birçok çocuğun sahip olduğu ortak bir inanış gibi görünüyor. Ama bu yanılsama dokuz yaşımdayken anında dağıldı ve babam kanepede yanıma oturdu, televizyonu kapattı ve bana gideceğini söyledi. Neden ayrıldığını söylemedi, tek söylediği “bir arkadaşla” kaldığıydı.
Yıllar sonra bu "arkadaş" ın ilişki yaşadığı kadın olduğunu öğrendim. Bu başka bir gün için uzun bir hikaye. Ama ben ağlarken annemle oturduk ve ona kalması için yalvardım, ebeveynlerden boşanmak istemedim. Ama bunun yerine, silahları alev alev yanarak ayrıldı ve şöyle dedi:
"Pekala, siz çocuklar beni dövmeye devam etmeden önce gitmeliyim, o yüzden görüşürüz."
Biyolojik babamla bugüne kadar bir ilişkim yok. Açıkçası, umursamıyorum ya da istemiyorum (ve bu, internetin yargılamak için yabancı bir yeri değil). Görünüşe göre, dokuz aydır çoktan ayrılmıştı ve ben fark etmedim bile . Bu, etrafındayken bile gerçekte ne kadar eksik olduğunu gösterir.
Ne yazık ki, evimiz bunca yıldır hala yasal olarak ona bağlı. Onun adı annemin tapusunda yazılı. Ama yaşamaya devam ettik. Annem her şeyi kendi başına yapmayı öğrendi ve bunu yaparken tam bir baş belası oldu.
Geçtiğimiz on yılda bekar bir anne olarak şunları yaptı:
Mutluydu. Denklemi terk edene kadar tam bir aile olmadık.
Ailem, Temmuz 1999'da evimizi satın aldı. Bağlam açısından, Ağustos 1999'da doğdum, yani bu tam anlamıyla yaşadığım tek ev. Bu, arkadaşlarımın ve eski erkek arkadaşlarımın geri getirildiği ev. Okuldaki ilk günlerimin her biri aynı kapının önünde çekildi. Yardım edemem ama şimdi her odaya, çocukluğumdan kalma her şeye dair binlerce hatıranın akıp gitmesine gerek kalmadan yürüyorum.
Hayatımda yaptığım tek hareket üniversiteye gitmek oldu, bunu asla "tam" bir hareket olarak saymadım çünkü her zaman molalarda geri dönmen gereken ailen var. Daha ziyade gerçek dünyanın sulandırılmış bir deneme çalışması.
Bu hayatımda bir emlak komisyoncusu, teklif verme ve Zillow'da saatlerce gezinmenin olduğu ilk kez. Çocukluk evinizden ayrılmak, hayatınızın hayati bir bölümüne veda ettiğiniz için yeterince zordur, ancak ailemizden aldığımız ilgi mektubunu okuduğumda sadece daha zor (ve daha tuhaf) oldu. Emlak.
Üniversiteden bir hafta sonu için eve geldim, sadece neredeyse 22 yıldır yaşadığım yerdeki son anları içinize çekmek için ve annem bana alıcıların “üç çocuklu hoş bir çift” olduğunu söyledi. İster inanın ister inanmayın, özellikle satın almakla ilgileniyorsanız, bir evin sahibine mektup yazmanın gelenek olduğunu bilmiyordum. Yine, hiç ev taşımadım, bu yüzden bunların hepsi benim için yeni.
Ama hepsini okudum ve daha önce annemin evimizi tonlarca sevgi ile doldurmak için kimi seçtiğini bildiğim gerçeğini bir kenara bırakarak, özellikle mektuplarına geri dönmeye devam ettim.
Alıcılar, kendileri ve üç küçük çocukları için küçük bir daire kiralayan evli bir çifttir. Ailemin çöplüğümüzü doldurduğu zamandan beri ev arıyorlar. Evimizi bizzat görmenin, “sonsuza dek yuvalarını” bulduklarının işareti olduğundan bahsettiler.
Evimiz, çocuklarının büyüdüğünü görmek istedikleri evdir. Mezuniyet ve doğum günü partilerine ev sahipliği yapmak istedikleri evimizdir. Evimiz, içinde yaşlandıklarını ve uzun yıllar geçirdiklerini gördükleri evdir.
Hepsi gerçeküstü görünüyordu. Anlattıkları her şey, annemin 1999'da aynı pozisyondayken hayal ettiği şeye ürkütücü bir şekilde benziyordu. Hayatlarının geri kalanını içinde geçirecekleri, torunlarının onlarca yıl boyunca ziyaret edebileceği bir ev istiyorlardı.
Evimizde istedikleri ve gördükleri şey, annemin gençken hayal ettiği (ve benim de hayal ettiğim) bir şeydi. Her zaman büyükannemin evine gittim ve babamın büyüdüğü yatak odasını görmeye gittim, bu yüzden gelecekteki çocuklarım için de aynısını istedim. Ama bu rüya, ailemin boşanma davası avukatları ile liseden mezun olduğumda evimizi satmaları gerektiğini bildirir çözmez sona erdi. Nihayetinde hala aynı evde büyümem gerekiyor ve ailem aniden taşınmak zorunda kalmamıştı. Ancak, satışı ertelemiş olsak da, kader yıllar önce evimizin sonsuza kadar bizim olmayacağına karar verdi.
Garip bir şekilde, bir gün gelecek, her odada son bir yürüyüş yapacağız, ayrılacak ve asla geri dönmeyeceğiz. O andan itibaren, bizimki çöktüğü için evimiz başka bir aile için yeni bir amaç geliştirecek.
Ama işin iyi tarafı var. Alıcıların, çocuklarının kendi odaları ve oyun oynayacakları bir arka bahçesi ve havuzu olan bir ev sahibi olmanın ne kadar heyecanlı ve minnettar olduğunu bilmek, başa çıkmayı kolaylaştırır. Yıllar önce hayal ettiğim gibi olmayabilir, ancak her iki tarafta da bazı yeni başlangıçlar için bir şans.
Taşınmak, ailemin yıllarca elde etmek için çalıştığı gücü ve bağımsızlığı değiştirmeyecek ya da ortadan kaldırmayacak. Eğer bir şey varsa, sadece işleri daha iyi hale getirecektir. Evin tapusu devredildikten sonra, biyolojik babamla artık yasal bağımız kalmaz. Manipülatörümüzün tüm bu yıllar boyunca kafamıza tuttuğu son şey var olmaktan çıkacak ve üçümüz hayatımıza devam edebilecek.
Ailem orada yaşasın ya da yaşamasın, çocukluğumdaki anıları yanımda götüreceğim. Kendimize yeni bir ev satın almaya gelince, hep birlikte olmamız gereken aile olarak yeni başlayacağız ve eskisinden daha da iyi bir şeye büyümeye devam edeceğiz.
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
Gezegendeki çoğu insan gibiyseniz, telefonunuzdaki kişiler belirli bir adlandırma kuralına uyacaktır. Telefonumdaki kişiler, ikinci ad olarak onları nasıl bildiğimi belirtmek için ilk adları ve ardından küçük bir kısaltma veya ayrıntıya sahiptir.
Bugün farklı bir yolculuğa çıkıyoruz. Çoğunlukla resimler.
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.
Mars, Uranüs ve Kuzey Düğümü, 1 Ağustos 2022'de 18 derecede Boğa burcunda kavuşuyor. Yataklarımız yanarken nasıl uyuruz?-Gece yarısı yağı Yılın en önemli astrolojik yönlerinden biri olan Mars ve Uranüs'ün kaderin Kuzey Düğümü ile kavuşumu, gerçek bir aciliyet hissinin eşlik ettiği büyük bir uyandırma çağrısıdır.
Bu gönderi, DFINITY ekibinin merkezi olmayan bulut vizyonunu ve bunun geleneksel blok zinciri ve Amazon Web Servisleri gibi mevcut bulut sağlayıcılarıyla ilişkisini araştırıyor. Büyük ölçekli bir ağ tarafından uygulanan DFINITY teknolojisinin gösterimleri 2017 sonbaharında yapılacak ve bunu, 2018 yazının başlarında piyasaya sürülmesi beklenen “açık bulut” ağıyla kâr amacı gütmeyen vakıf için bir Ana bağış toplama izleyecektir. .