İlk öpücüğünü hatırlıyor musun?
İlk romantik karşılaşmanızın gerçekleştiği her yerde, onunla ilgili her şeyi hatırlayabiliyorsunuz. Yer, koku, tadı, giydiğin şey, dudakların harmanlanması, müzik çalma, yakınlık ve gelecek için umut duygusu. İlk çıkışta romantik olmak çok eğlenceliydi, ama beyninizde bu deneyimi sağlayan nörokimyasalların kaskadlarının olduğunu biliyor muydunuz?
Bunu bilmek sevginin gizeminden uzaklaşmayacaktır, ancak bazı duygu ve deneyimlerin neden bu kadar güçlü ve neden bu kadar kalıcı anılar oluşturduğunu anlamamıza yardımcı olacaktır.
Peki o zaman ne oldu? Arzumuzun nesnesinin ilk bakışında, kalbimiz biraz daha hızlı yendi ve daha fazla “yandı” ya da daha fazla perspektifti. Bu bizim uyanık devletimizle ateş ediyordu. adrenalin. Bizi yeni biriyle meşgul etmeye iten zevk ve ödül beklentisi, arkadaşımız tarafından teşvik edildi. dopamin. Dopamin ayrıca duygusal olayın hafızasına, özellikle de düşünmeye devam etmemize veya konuşmaya devam etmemize yardımcı olur.
Öpücünün zevkli duyguları ve kucaklamak selden kaynaklanmış olurdu. opioidler Bu dopamin'den sonra patladı. Birinin yakın olmasına izin verdiğimizde ortaya çıkan bağlanma ve güven duygusu oksitosin. Eğer kralın ya da topun belleğini hissettiysen, serotonin beyinde. Sosyal hiyerarşide, sevecek birini, bir çift olma şansını bulmuş gibi, içerik ya da konum duygusu hissettiğimizde işler. Herhangi bir baş ağrısı veya ağrıları, endorfin acıyı maskelemek için tekme atıldı.
Sonra ne oldu? Eğer sevgilin tekrar temasa geçtiyse ve bir tarih istediyse, kalbiniz mutlu nörokimyasalların döngüsüyle birlikte tekrardan bir atımı atlatırdı. Ancak, eğer başka bir karşılaşma ile gerçekten ilgilenmiyorsa, muhtemelen üretmiş olursunuz. KortizolStres nörokimyasal da depresyonla bağlantılıdır. Kişinin ya da durumun, ne yaptığınızı ya da yapmadığınız hakkında manik bir şekilde durmayı düşünmek, düşük serotonin düzeylerinin etkisiyle sonuçlanabilirdi. Bu obsesif kompulsif bozuklukta da görülür.
Çok fazla dopamin ve yeterli olmayan serotonin, beynin “zevk” ve “mutluluk” yollarının nörotransmiterleridir. Ancak unutmayın, bu zevk ve mutluluk aynı şey değildir. Dopamin beyinlerimize “ödüllendirici” nörotransmitterdir: “Bu iyi hissettirir, daha çok istiyorum.” Yine de çok fazla dopamin bağımlılığa yol açar. Serotonin, beynimize şunları söyleyen “içerik” nörotransmitteridir: “Bu iyi hissettirir. Yeterince var. Daha fazla istemiyorum ya da daha fazlasına ihtiyacım yok. ”Ancak çok az serotonin depresyona yol açıyor. İdeal olarak, her ikisi de en uygun tedarikte olmalıdır. Dopamin, serotonini düşürür. Ve kronik stres her ikisini de düşürür.
İçeriğin öğrenilmesi ve sürekli bir stimülasyonun peşine düşürülmek istememek, öğrenilmesi gereken önemli bir derstir. Bu yüzden düşüncelerimizi, fantezilerini ve duygularımızı yönetmeyi öğreniyor.
Loretta Breuning'in bir kitabı “Mutlu bir beynin mutlu alışkanlıkları" ve onun Web sitesi mutlu ve mutsuz nörokimyasallarımıza faydalı ve eğlenceli bir giriş sağlar.