Neredeyse tüm Sovyet sonrası dönem, Kırgızistan ve Rus topluluğu, Rus resmi makamlarından bahsetmek yerine Rus halkının dikkatini çekti. Ülke küçük, önemli doğal kaynaklara sahip değil, Rusya ile ortak sınırları bulunmuyor. 1990-ler'de, komşu ülkelerden gelen Rusların toplu göçü sırasında ve daha sonraki zamanlarda, Moskova'dan Ruslara karşı Baltık ülkelerine karşı ve ardından Ukrayna'ya karşı ayrımcılık yapıldığına dair kızgın suçlamalar duyuldu. Bu arada, en büyük yabancı Rus diasporasından biri olan Rus Kırgızistan topluluğu, diğer tüm Sovyet cumhuriyetlerinden neredeyse tüm Rus göç oranlarını aşan bir hızla azalıyordu. Ve bu süreç devam ediyor, edinme, geri dönüşü yok gibi görünüyor. Ancak Rusya'da, Kırgızistan'daki Rusların kaderi hatırlanıyor, sadece Kırgız'ın artan emek göçü sorunu ile bağlantılı olarak görünüyor. Doğal olarak, Kırgızistan'ın Rus diasporası, ev sahibi ülkedeki zor durumlarını daha da karmaşık hale getiren, meşhur “Rus Dünyası” kavramının içeriğinde yer aldı.
Birlikte bir buçuk yüzyıl
Rusların Kırgız topraklarına yeniden yerleşimi 19. yüzyılın ortalarında (ilk Kırgız kabileleri, 1855'ta Rus vatandaşlığını kabul etti) başladı ve bugünkü Kırgızistan'ın ana bölümü (1861-1876), Rusya göçmenlerinin akını önemli ölçüde arttı. Bunlardan ilki Ural Kazaklar, tüm köyler Semirekye'ye ve Rusya'nın güneyindeki köylülere taşındı.
Rusların yerli halkla ilişkileri, genel olarak fena değil, gelişti. Zaten bir ders kitabı oldu tarih ilk Rus kiliselerinin Kırgız topraklarında bulunduğunu ve zengin Kırgız’ın Ortodoks kiliselerinin inşası için bağışta bulunduğunu söyledi. Bu bağlamda, bu bölgelerin etnik çeşitliliği koşulları altında, ulusal ve dini hoşgörünün genellikle Kırgızların karakteristik olduğu belirtilmelidir. Ancak, elbette, tablo, yardımsever olmaktan uzaktı: kültürler ve zihniyetlerdeki farklılık, davranışsal klişelerin farklı etnik ve kültürel temeller ile teması, birlikte yaşama süreleri boyunca, bölünmenin kitle bilincinde "biz" ve "onlar" olarak aşılması zor olan korunmaya yol açtı. aralarında. Ayrıca, Kırgızistan'daki Rus yerleşimciler arasında, çarlık hükümetinin Kırgızlardan gerçekte alındığı toprakları dağıttığı birçok köylü vardı. Bu, doğal olarak, yılın 1916 ayaklanması sırasında en keskin formları edinen çatışmalara yol açtı. Bu süre zarfında birbirine geçen izler şu ana kadar ortadan kalkmadı ve özellikle ayaklanma yaklaşımlarının yüzüncü yılı olarak kendilerini sürekli hissettirdi. Kırgızistan'da, aslında, her yerde olduğu gibi, modern politikacılar, tarihsel geçmişin anılarını bugünkü, anlık ve kural olarak uygunsuz amaçlarla kullanmaya çalışıyorlar.
Sovyet yıllarında, artık cumhuriyete gelen köylüler değil, uzmanlar: öğretmenler, doktorlar, mühendisler, yüksek vasıflı işçiler. Gulag mahkumlarının yanı sıra sürgünler, özel yerleşimciler vb. Özellikle hızlı bir şekilde, Kırgızistan'ın Rus nüfusu 1960-s'de büyüdü. Bu dönemde yıllık olarak üçte bir oranında artmıştır. Ancak zaten 1970'in ortasında kademeli bir geri dönüş göçü başladı - Rusların SSCB'nin Avrupa kısmına geri dönüşü. Bunun nedeni, işgücü piyasasının, ilk olarak, elit pozisyonlarla ilgili olarak, kayıtsızlığıydı.
Doksanlı yıllarda kitlesel göç
Tabii ki, SSCB'nin dağılmasından sonra, Kırgızistan'daki Ruslar kendilerini çok zor bir durumda buldular - bağımsız Kırgızistan'ın ortaya çıkmasıyla, kimlik sorunu yeni Rus olmayan devlete ve tarihi vatanlara - Rusya Federasyonu'na karşı tutumlarını tanımladı. Ruslar etnik azınlığın rolü ve statüsüne alışmaya zorlandı ve koşullu “ağabeyi” nin önceki konumunun kaybolmasına katlandı.
Ancak, Kırgızistan’dan çıkan ilk gerçek Rus göç dalgası, 1990 yazında Uzgen ve Oş kentlerinde, Kırgız ve Uzbeks arasındaki çatışma sırasında, ilk on yılda 15’e kadar binlerce insanın öldüğü trajik olaylara neden oldu. Ülkedeki bağımsızlık etnik yapı durumu nispeten istikrarlıydı. En azından, Rus toplumunun normal yaşamına yönelik herhangi bir geniş çaplı, amaçlı tehdit hakkında konuşmaya gerek yoktu.
2000’te, "Kırgız Cumhuriyeti’nde göç süreçlerini düzenlemeye yönelik ek tedbirler üzerine" cumhurbaşkanlığı kararnamesi ve ikinci devletin statüsünü veren "Rus dili" yasası kabul edildi. Genel olarak, bazı Sovyet sonrası Orta Asya ülkelerinin arka planına karşı, yerel despotik rejimler arasında “demokrasi adası” olarak da kabul edilen Kırgızistan'daki Rusların durumu aşağı yukarı tatmin edici olarak görülebilir. Ve yine de, Kırgızistanlı Rusların kitlesel göçü bu döneme düştü - Rus konuşan nüfusun çıkışının ölçeği bakımından, ülke eski Sovyet cumhuriyetleri arasında en üst sırada yer aldı.
Uzmanlar, 90’te Kırgızistan’dan gelen Rusların kitlesel göçlerinin temel nedeninin ekonomi - sanayinin çöküşü, işsizliğin artması ve yaşam standartlarındaki genel düşüş olduğuna inanıyor. Kuşkusuz, öncelikle önde gelen kadroların “kökünü yükseltme” ve emek piyasasında etnik rekabetin genel olarak güçlendirilmesi olarak ifade edilen etnik bir an da vardı. Rusların karma gruplardan yer değiştirmesi başladı. 1994 tarafından, hiç bir Rus idarecisi kalmamıştı. Ruslar, nadir istisnalar dışında, toplumda olanları etkilemelerine izin veren pozisyonlardan uzaklaştırıldı. Memurlar için devlet dili yeterlilik sınavlarının başlatılması, yetkililere “unvansız” un erişimini belirgin biçimde engellemiştir.
Kırgızların kırsal kesimden artan göçleri, çoğu Rusların yaşadığı ve yaşadığı şehirlerin etnik yapısını değiştirdi. Genel olarak, yalnızca iktidar yapılarında değil, aynı zamanda kentsel entelektüel seçkinlerin bileşiminde de, titüler ulus temsilcilerinin net bir baskınlığına yol açan doğal süreçler vardı. Rus halkının devlet dilindeki zayıf bilgisi, sosyal ve politik yaşamdaki konumunu büyük ölçüde zayıflattı ve Rus diasporasının halihazırda oldukça ciddiyetini bozdu.
Son olarak, kitlesel göç, temel kendini koruma içgüdüsüne ve normal ve istikrarlı bir yaşam ve çalışma arzusuna çok bağımlıydı. Suçun büyümesi, toplumun genel sosyal ve ahlaki bozulumu gibi sadece her gün değil, aynı günlük milliyetçiliği yoğun bir şekilde besleyen sonucun güçlü uyarıcılarından bahsediyoruz. Buna, Kırgızistan'ın güney sınırlarındaki gerginliğin artması da eklendi. Ne de olsa, güney Kırgızistan'daki 1999 ve 2000 yaz aylarında süren Özbekistan İslami Hareketi (IMU) militanlarıyla “Batken Savaşı”, Rusların göç etmesi için bir başka itici güç oldu. İslami aşırılık tehdidiyle ilişkili Rus korkuları, 11 Eylül 2001'tan sonra daha da yoğunlaştı.
Milliyetçi "trendin" güçlendirilmesi
Elbette ki herhangi bir devrim, normal ve istikrarlı bir yaşam ve çalışmaya katkıda bulunmaz. Kırgızistan'da, siyasi istikrarsızlaşma, devlet kurumlarının zayıflaması ve bölgesel klan çatışmalarının büyümesi, ekonomik krizin derinleşmesi ve nüfusun çoğunluğunun fiili olarak fakirleşmesi koşullarında gerçekleşti. Bu çerçevede, ülkeden Rus göçü yeniden büyümeye başladı. Adalet uğruna ülke dışına göçün büyümesinin tamamen Rus bir fenomen olmadığı söylenmelidir: Kırgız’ın Rusya’da çalışmaya başlamasıyla geçen yıllar yaklaşık aynıydı.
Bununla birlikte, Rusça ve Rusça konuşan nüfusun göçlerinin büyümesine katkıda bulunan faktörler yoğunlaşmıştır. Rus dili ve Rusça konuşan kadroların prestijli hükümet ve ekonomi alanlarından çıkarılması durmadı. Aynı zamanda, Azimbek Beknazarov komisyonu tarafından geliştirilen yeni Kırgızistan anayasa taslağının her üç versiyonunda da, Rusça resmi statüsünden mahrum kaldı. Kırgız toplumunda, Rus dili resmi statüsünün korunmasının çoğunluk tarafından desteklendiği bu konuda ateşli tartışmalar alevlendi.
Ancak dedikleri gibi, tortu kaldı. Dahası, dilsel sorun tek bir anayasal statü tarafından bitmedi. Ayrıca, ülkedeki tüm ofis çalışmalarının 1'in Ocak ayında 2007'ten, Rus diasporasının son derece olumsuz algılandığı Kırgız diline geçme kararını hatırlayabiliriz. O zaman bu karar uygulanmadı - Cumhurbaşkanı Bakiyev, Aralık ayı 18 2006’inde bile Kırgızistan’ın ofis çalışmalarını devlet diline çevirmeye hazır olmadığını söyledi. Yine de, güçlü bir yabancı düşmanlığı vurgusu ile milliyetçi “eğilim”, ülkenin siyasi beau monde'sinde açıkça güçlendi. Örneğin, Çalışma ve Sosyal Gelişme Bakanı Parlamento’ya Parlamento’ya, Rusya’da konuştukları için cevap veren Beyshen Abdyrasakov’un skandal konuşması, zamanında geniş bir rezonans aldı: Kırgız dilinde ".
Nisan etkinlikleri sırasında bile “devrimci faaliyet” in genellikle ulusal azınlıklar (Kürtler, Türkler, Uygurlar, Zindanlar ve daha sonra Özbekler ve Ruslar) ile ilgili olarak basit bir karakter kazanması karakteristiktir. Neredeyse hemen, yeni ideolojik “trend” i vurgulayan yüksek rütbeli ideologlar ortaya çıktı. Bu nedenle, geçiş dönemi başkanı Roza Otunbayeva'nın yönetimine başkanlık yapan Emilbek Kaptagaev, iktidara geldikten bir hafta sonra (yılın nisan 16 2010'i): “Kırgızistan burada yaşayamayan Kırgız halkının devleti değil” dedi. Aşırılık yanlılarının enerjik hareket etmeyi amaçladıkları ana yönler: 1) hızlı bir şekilde tanımlandı, “titiz ulus” un özel statüsünü yasal olarak güvence altına aldı, başka bir deyişle, “Kırgızlar için Kırgızistan” sloganının uygulanması ”; 2) Rus dilinin yaygın olarak yasaklanması ve Kırgızistan'ın tanıtımı. Kırgızistan Cumhurbaşkanı Siyasi Danışmanı Topchubek Turgunaliev, içinde “devleti oluşturan bir millet” olarak tanımlandığı “uncu uluslar yasası” taslağını geliştirdi.
Kırgız siyasi partileri, ulusal muhafazakar ve liberalden sosyal demokratik ve komünistlere kadar en çeşitli ideolojilerin taşıyıcıları gibi görünseler de, bazı temsilcileri ivme kazanmış olan ideolojik eğilimin eşitlenmesini gerekli buldular. Mesela, sosyalist Ata-Meken partisi genel başkanı Omurbek Tekebaev, açık bir şekilde şöyle dedi: "Her yerde siyasetle uğraşmanın titüler ulusun yeri olduğu söylenmeyen bir kural var." Partinin lideri “Ata Zhurt” (“Vatan”) Kamçibek Tashiyev, yalnızca Kırgız'a uymaya hazır olan ve onlara sadık kalabilecek ulusal azınlık temsilcilerinin, Kırgızistan'da yaşayabileceğini belirtti. Yerel liderler de başkentin rakamlarını farklı derecelerde saplantıyla yineledi. Bu çerçevede, 2010 yazında Oş bölgesindeki kanlı trajedi, artık sürpriz gibi görünmüyordu.
Milliyetçi çevrelerin ve ilgili medyanın saldırganlığı daha da arttı. Özbekçe, Rus ve Rus karşıtı duyguları sürekli olarak enjekte ettiler. Meclis'te Kaptagayev, Turgunaliev ve Tashiev'in açıklamaları ruhu ile inisiyatifler başlatıldı. Bazı girişimler uygulanmıştır. Örneğin, Şubat ayındaki 2011’te, Rusça konuşan nüfusun protestoları, Ulusal Komisyon’un Devlet Dili kararının Rus yerleşim yerlerinin ismini Kırgız’la değiştirmesine neden oldu.
Çelişkili gerçekler
2011’te cumhurbaşkanı olarak seçilen Almazbek Atambayev, bilindiği üzere, Gümrük Birliği çerçevesinde Rusya’yla yakınlaşma politikası ilan etti. Bununla birlikte, yeni yönetimin etnik ilişkiler ve özellikle de dil alanındaki ilişkiler politikası, Rus Kırgızistan topluluğu da dahil olmak üzere oldukça çelişkili duygulara neden oldu. Atambayev'in Kaptagaev'i birisinin değil, etnik gruplarla ilişkilerin danışmanı olarak atadığını fark etmek imkansızdı (daha sonra İssyk-Kul oblast'da başkanlık genel müdürlüğü).
Devlet düzeyinde 2012-2013 yıllarında, ofis dilinden Rus dilini çıkarmak için önlemler alınmıştır. Özellikle, Mart 2013’te, Cumhurbaşkanı Atambayev, resmi dil yasasının yasal düzenlemelerinin, kendi kararıyla, yalnızca devlet dilinde yapılabildiği takdirde devlet diline sahip olmak. Bu bağlamda, Rusya Uyumluluk Birliği Birliği Koordinasyon Kurulu (ROSS), cumhurbaşkanı tarafından onaylanan değişikliklerin "anayasal karşıtı" ve "ayrımcı" olarak nitelendirildiği bir bildiri yayınladı. Dahası, ROSS açıklamasında “cumhurbaşkanının yılın 2-3’i aracılığıyla aldığı karar, bir Rus’un varlığına dair bir resmi değil, Kırgızistan’da bir konuşma dili bile bulunabileceğini” belirtti.
Aynı zamanda, cumhurbaşkanı parlamentonun bazı yasama yasalarında ve Kırgızca dilini bilmediği için devlet yetkililerine para cezaları getiren Dil Yasası'nda yapılan değişiklikleri reddetti. Cumhurbaşkanı, değişikliklerin "Kırgız Cumhuriyeti'nin etnik grupların ana dillerinin incelenmesi ve geliştirilmesi için şartlar yaratma yükümlülüğü" yasasından hariç tutulduğunu belirtti.
2030'e göre, binlerce Rus'tan yalnızca 194 kalacak
Mevcut Kırgız makamlarının ulusal politikasına ilişkin değerlendirmelerin tüm belirsizliği ile birlikte, tüm uzmanlar kesin bir şekilde nesnel bir gerçeği belirtmek zorunda - Kırgızistanlı Ruslar hala ayrılıyor ve gidecekler. Bugün Kırgızistan her şeyden önce mezunlardan ayrılıyor. Her şeyden önce, 45'in altındaki Rus vatandaşlarını etkileyen yoğun göç nedeniyle, geri kalan Rus nüfus arasında yoğun bir yaşlanma süreci yaşanıyor.
Ekonomik sebeplerin yanı sıra, her şeyden önce, istihdamla ilgili büyük sorunlar, Rusların Kırgızistan'da çok iyi bir pozisyonda kalmasına rağmen, Rusça’nın dil durumu ve her şeyden önce anadillerinde kaliteli eğitim almadaki zorlukları nedeniyle rahatsız edilmeye devam ediyor. 2013 yılına göre, ülke nüfusunun yüzde 52,6'i Rusça bildiklerini söyledi. Kırgızistan topraklarında yaşayan, özellikle Oş'taki Kırgızlar ve Özbekler, Bişkek'teki Ukraynalılar ve Koreliler, Chui oblast'ındaki Kazaklar ve Zindanlar, XIUMX'tan fazla etnik grubun temsilcileri, etnik ilişkilerde kullanmaya devam ediyor.
Aynı zamanda, uzmanların çoğunluğu, Kırgız makamlarının, devlet dilinin kapsamını ısrarla genişleterek, yine de, “unvan olmayan” nüfusun Kırgız dilini yoğun şekilde ele alması için hala hiçbir şey yapmadığını belirtiyor. Kırgızistan'ın Rusca eğitim dili olan sınıflarda öğretilmesi modern gereklilikleri karşılamıyor, on yıldır çalışmış olan öğrenciler, bunun sonucu olarak konuşmuyorlar.
Genel olarak, bağımsızlık yıllarında Rus nüfusunun çoğunluğunun yeni koşullara tam teşekküllü adaptasyonu işe yaramadı, sonuç olarak insanlar pozisyonlarından daha kayıtsız ve memnuniyetsiz kaldılar.
Kırgızistan'daki birçok siyasi parti arasında, Rusların veya Rus diasporasının bir bütün olarak çıkarlarını açıkça temsil eden bir parti yok.
Bu arada, emek göçmenleri hakkında. Kırgızların “göçmen işçiler” in son yıllarda Rus Naziler tarafından öldürülmesinin yanı sıra, Rusya'daki yabancı düşmanlığının artması, doğal olarak, Kırgızistan'da yerel Ruslara yönelik tutumu etkileyemeyen ancak etkileyemeyen çok acı verici bir tepkiye neden oluyor. Ve bu da, Kırgız aşırı milliyetçiler tarafından çirkin aşırılıkları kışkırtmak için her türlü çırpıcı tutku için kullanılıyor. Elbette, Rus topluluğunun etrafındaki psikolojik iklim, Kırgızistan’ın toplumunda, ülkenin Gümrük ve Avrasya birliklerine girişinin ve bunun sonucu olarak ulusal egemenliğe yönelik tehditlerin etkisiyle ortaya çıkan oldukça sıcak tartışmalardan da etkileniyor.
Evet ve Rus siyasetçilerin açıklamaları, yalnızca Zhirinovsky gibi karakterler değil, aynı zamanda iktidarda olan ve “Rus Dünyasını toparlamak” kavramına “yabancı uyrukluları korumak” çağrısında bulunanların ifadesi, bu psikolojik iklimi hafifletmek için geliştirmiyor. Özellikle Rusya'nın Ukrayna ile ilgili iyi bilinen eylemleri ışığında. Buna, dengesiz bir siyasi durumun ve ekonominin kriz durumunun arka planına karşı uğursuz bir şekil kazandıran İslami aşırılıkçılığın büyümesini ekleyin.
Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu'nun tahminlerine göre, yıl içinde 2030 tarafından Kırgızistan'da yalnızca 194 bin Rus kadar kalacak. Rusya Uyumdaşlar Birliği lideri Alexander Ivanov, BM Vakfı'nın öngörülerinin yalnızca ülkenin istikrarlı gelişimi için karakteristik göstergelere dayandığını belirtti. Ancak, Kırgızistan'ın ileride istikrarlı bir geleceği olduğunu kim garanti ediyor?
Kaynaklar - Ferghana.ru, CentrAsia (PR öğeleri ve gereksiz istatistikler yeniden basılırken metinden çıkarıldı)
Kırgızistanlı Ruslar: Çıkış, Değiştirilemez mi?
- Orijinal Kaynak:
- http://www.paruskg.info/2014/09/03/105003
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter