“Hiçbir domuz beni arar / Hiçbir domuz benimle ilgileniyor / Sürece ben burada yaşıyorum”, neredeyse alay gibi, telefon sessiz.” Max Raabe saray orkestrasının önünde şarkı söylüyor, biraz dar kalpli. Altın yirmili bir dokunuş ile hafif eğlence.
Bugün, bu laikliğin yirmili başında, yine en geniş anlamda domuz yağı ile ilgilidir. Ama metinde“Kimse bu domuzla ilgilenmiyor” yazmalıdır. Ve bu iki açıdan:
Bir kere, Tönnies şirketinin 2019’da katlettiği 16.7 milyon domuz kimsenin umurunda değil. Yüzde 30,3’lük pazar payı ve 2018 yılında 7,3 milyar avroluk (+ %9,8) satışla Almanya’nın açık ara en büyük tedarikçisi konumundadır. İkinci büyük grup, Westfleisch, Münster merkezli, nispeten mütevazı 7,7 milyon domuz kesilen ile yüzde 14 pay “sadece” yönetir. Burada, öyle görünüyor ki, sınıf sayar yerine kitle! Hayvan refahı oldukça şüpheli.
Öte yandan, Doğu Avrupa’dan gelen ‘zavallı domuzlar’ da kamu yararının dışında, taşeronlar tarafından sömürülen mezbahalarda parça parça işçi olarak kiralandılar. Resmi saatlik ücret 8,75 avro – en az 1,500,00 euro brüt. Yani, en azından resmi olarak, halkın adı. Çalışma saatlerinin kaydının ne ölçüde kandırıldığı başka bir konudur. Ayrıca, bu işçilerin fabrika işçilerinin dairelerinin maliyetini hemen ücretlerinden kesilecek şekilde alıyorlar. Küçük bir dairede kişi başı 200 ila 300 avro, beş, altı, yedi. Altı işçinin yaşadığı 60 metrekarelik dairenin maliyeti 1 milyon 500,00 avro. Ya da metrekaresi 25,00 Euro. Bu, Münih’in benzer büyüklükteki daireleriçin kira seviyesinden sadece yedi avro daha fazla. Bu sömürü ve bu koşullar uzun zamandır biliniyor – ama ben burada yaşadığım sürece, neredeyse alay gibi, telefon sessiz. Başka bir deyişle, bu konuda çok az şey yapıldı.
SPD, 2013 yılında ki koalisyon görüşmelerinde üçüncü taraf şirketlerle yapılan iş sözleşmeleri yoluyla dış kaynak çalışmalarını daha da zorlaştırmak istedi. Birlik, Ekonomik Konseyi, Küçük ve Orta Büyüklükteki İşletmeler Derneği ve Birliğin Küçük ve Orta Büyüklükteki İşletmeler Meclis Grubu ile derhal engellendi.
Ama şimdi Corona salgını, 1.550’den fazla doğrulanmış vaka ile tönnies salgını, et işleme sektöründe tüm drama ve koşulları çok açık hale getirmiştir. Sağlık ve eğitim sektöründe olduğu gibi, sivil koruma veya dijitalleşmede de hatalar ortaya çıkarılıyor ve halkın bilincine sokuluyor. Bu kadar çok sayıda hasta, karantinada binlerce insan, bazıları barınaklarına çitle çevrilmiş ve yüzlerce polisten korunmuş ve Gütersloh bölgesinde yeni bir tecrit. Bunların hiçbiri fark edilmeden “üzerinde çalışılamaz”.
Ama bu durumun suçlusu kim? Burada – sık sık olduğu gibi – “Black Peter” oynanır. “Siyah Armin”, onun işareti NRW Başbakanı, onun hızlı hafifletme tecrit sonra suçlu olduğunu korkuyordu ve sorumluluk geçti – etnik ücret – gibi hızlı bir şekilde: Rheda-Wiedenbrück salgını ortaya çıkmıştı “çünkü Romenler ve Bulgarlar içeri girdi ve virüs geliyor.” O halde suçlu, hiyerarşinin en altında yer alan sömürülen kişi. Bulgaristan’la ilgili diplomatik rahatsızlıklara verilen kızgın tepkiler uzun sürmeyecekti. Haklı olarak öyle.
Clemens Tönnies her şeyin suçlusu mu? Hangi kar maksimizasyonu arıyor ve doğu Avrupalılar ucuza kendileri için oluşturulan yapmak için taşeronların yardımıyla bunu yapmak için? Bu çok açık. Yoksa herkesin yaptığını yasal olarak mümkün olan ın sınırları içinde mi yapıyor? (Diğerleri daha fazla kar için emisyon değerleri işlemek).
Taşeronlar, modern işçi köleleri olarak bu insanları, mesafenin gözlenmediği, kısmen yıkılan dairelere ya da odalara süren suçlular mı? Onları gerçekten sömürüp her fırsatta masanın üstünden mi çekiyorlar?
Ya da “politika”? Bunu mümkün kılan yasal çerçeve. En azından bu aşırılıkları engellemek için yeterli yapıyor değil. Sonuçta, bu ekonomik büyüme, vergi gelirleri ve refah (en azından bizim için) – hatta partiye bir bağış hakkında. Örneğin, Tönnies Grubu düzenli olarak CDU’ya bağışta bulunuyor.
Sonunda, hepimiz – tüketiciler olarak – satın alma davranışımıza ve skandal koşullara katkıda bulunuyor muyum? “Açgözlülük azgın” görünüşe göre de gıda için de geçerlidir. Ve domuz pirzolası nın kilosu 3,99 avrokarşılığında nakit tarayıcının üzerinden göç edecekse, bir domuzun kesimi sanayi çiftliğinde maliyeti olan 1,50 avroya mal olabilir. Öte yandan, birçok istikrarsız işçi, ALG II alıcılar, öğrenciler veya emekliler sadece bu ucuz mal gelemez. Yoksa bu insanların artık yemelerine izin yok mu? Tam tersine, tabii ki, soru gerçekten tüm yılda et ortalama 60 kilogram ya da gerçekten daha fazla olup olmadığı olarak ortaya çıkar. Ama feragat her zaman tatsız olmuştur – özellikle de kendiniz ile başlamak zorunda. Kendimi bu işe bultabilmek istemiyorum.
Julia Klöckner tweet attığında haklı: “Et çok ucuz. #Theke önemsiz fiyatlar değeri yansıtmaz. Hayvanlar bunun için katledildiği için bunun her zaman farkında olmalıyız. Küçük #Schlachthöfe pek yerinde bilinmektedir, çünkü birkaç büyük olanların konsantrasyonu artmıştır..” Ne yazık ki, bu ifade çok inandırıcı değil, dikkate alınarak – tüm sonra, Federal Bakanı Gıda (!) ve Tarım için , o muhtemelen bir pişirme gösterisi “Kaufland” sponsorluğunda bu ucuz et için kendini kullanılan ve “BILD” tarafından yayınlanan az yedi hafta bu yazı önce.
Her durumda, sorun çok daha karmaşık bir ilk başta düşünebilirsiniz. Adlandırılmış kişilerin her biri mevcut duruma kendi payına katkıda bulunur. Bu yüzden herkes artık talep: biz tüketiciler, sanayi, siyaset olarak. Hepimiz bunun devam edip edemeyeceğini, devam edip edemeyeceğini açık bir şekilde düşünmeliyiz ve tartışmalıyız. Ya da gıda üretiminde başka yollar alalım mı?
Kamu yararı en azından şu anda orada olurdu.