Sebebini bilmeden (nedensiz) sevmemizi niye kimse garipsemez?
Nasıl olur da hatalarını, sevinçlerini, kederlerini kendimizinkiler gibi görebilmekteyiz?
Karşılaştığımız bütün kadınlarda az veya çok onu görmemizin bir açıklaması var mıdır?
Ondan bıktığımızı düşündüğümüz zamanlar, aslında yaşamaktan yorulduğumuz test zamanları mıdır?
Öyle olmasaydı, onsuz hayatın -ucundan kenarından- eksik olması başka neden olabilirdi?
Veya onsuz kendimizi tarif edemememiz?
Ölümden sonraki hayatta da onu tercih etmemiz sırf bir alışkanlıktan mıdır?
"Eş" nedir?
"Nasibin" esrarını çözebilen var mıdır?
Reklamlar