Aynı yılın sonralarında, 27 Ekim 1993 tarihinde Majesteleri Prens Charles'ın Oxford'daki Sheldonian Theatre'da yaptığı "İslam ve Batı Dünyası" başlıklı ilham verici konuşmayı dinleme şansını yakaladım. Prens'in oryantalizmin en önemli kalelerinden birinde bilim ve akademi dünyasının önde gelenlerine hitaben yaptığı bu konuşma, salonda fırtınalar koparttı. Konuşmasının aşağıdaki bölümü bulgularımı destekler niteliktedir:
"Batıda İslam'ın mahiyeti hakkında önemli yanlış anlamalar olduğu gibi, bizim kültür ve medeniyetimizin İslam'a neler borçlu olduğu da pek az bilinmektedir. Bu başarısızlık, kanaatimce, bizlere miras kalan tarihi deli gömleği içinde anlamamızdan kaynaklanmaktadır. Orta Asya'dan Atlantik Okyanusu'nun kıyılarına kadar uzanan Orta Çağ İslam dünyası, alimlerle ve kendini öğrenmeye adayan insanlarla dolup taşmaktaydı. Ancak İslam'ı Batı'nın bir düşmanı, yabancı bir kültür, toplum ve inanç sistemi olarak görmeye meylimiz yüzünden onun tarihimizle olan büyük ilgisini görmezden gelme ya da yok etme eğiliminde olageldik."
Bütün öğrenciler eleştirel düşünebilmeleri için eğitilirler. Bununla beraber, onlara Avrupa'nın bin yıl boyunca karanlıkta kaldıktan sonra, sanki bir mucize olmuş gibi, Rönesans'la birlikte her şeyin birdenbire ortaya çıktığı söylenmektedir. Bu, mantığı zorlamaktadır. Keşifler, icatlar, insanlığa yön veren gelişmeler, bilimle uğraşan herkesin bileceği üzere, tesadüfen veya birdenbire ortaya çıkmazlar. Özellikle bilim dallarının doğuşu ve yükselişinde süreklilik esastır ve bu durum neredeyse tüm disiplinler için geçerlidir.