mulholland drive'ı çok duymuştum. bazıları hiç sevmemişti. bazıları da hayatımın filmi falan demişti. biraz tedirgin bir şekilde izlemeye başladım. filmden en çok aklımda kalan iki muhteşem kadının muhteşem oyunculukları. alışık olduğum zaman kavramıyla filmi anlayamıyorum. sonra farkettim ki stephen hawking'in de değindiği paralel evrenler mantığıyla açıklanabilir. bu teoriye göre parallel evrenler var. biz bu evrenlerin hepsinde bir hayat yaşıyoruz. bir evrende aşk yaşayan insanlar başka bir evrende karşılaştıklarında ilk görüşte aşk yaşayabilirler falan filan. bu filmde sanki bu yapılmış. watts ile harring bir evrende sorunlu bir aşk yaşıyorlar. bu aşk watts'ın intiharıyla sonlanıyor. sonra evrenler kesişmesi mi ne oluyorsa artık, başka bir evrende watts ve harring karşılaşıyorlar. zaten ilk karşılaşmalarından itibaren aralarında bir çekim var. yalnız bu evrende ilişki kötüye sarmasın diye bazı tanrısal güçler müdahale ediyor. her neyse oyunculukları ve sahneleriyle güzel bir film olmakla beraber, senaryosu ve konusu beni pek sarmadı. hayatımın filmi diye niteleyen birine sorayım ben niye öyle diye.