Bong Joon Ho'nun Parasite filmi 2020 Akademi Ödülleri'nde tarih yazdı ve En İyi Film ödülünü kazanan İngilizce olmayan ilk film oldu.
Bu dizide, geçmiş yılların En İyi Filmi ile En İyi Uluslararası Filmi karşılaştırarak, bu dizide en iyi gong'un kaç yabancı dilde filme verilmesi gerektiğini görüyorum.
**** Bu makale spoiler içeriyor! ****
1960'lar Amerikan müzikali için bir altın çağıydı. Türün en kalıcı örneklerinden ikisi olan West Side Story ve The Sound of Music dahil olmak üzere, on yıl boyunca En İyi Film Oscar'ını dört şarkı ve toynak filmi kazandı . Ama Oliver'dan sonra ! 1969'da kazandı, hiçbir müzikal 34 yıl boyunca ilk gong'u alamazdı.
Muhtemelen dünya değiştikçe zevkler de değişiyordu. Oliver! Robert Kennedy ve Dr. Martin Luther King'in suikastlarının yanı sıra ABD'deki şiddetli sivil kargaşanın görüldüğü ve Vietnam savaşına karşı yeniden direnişin görüldüğü bir yıl olan 1968'de serbest bırakıldı. Aynı zamanda sinema 1970'lerin cesur, karanlık ve etik açıdan muğlak çağına doğru kaymaya başladı.
Bu nedenle, 1969'da Akademi'nin en prestijli ödülünü böylesi bir kargaşanın ortasında iki İngiliz şarkıcısına vermesi, pek çoğunu ağızda kötü bir tat bırakmış olabilir. The Sting ve Annie Hall gibi filmlerin , savaş filmleri ve şiddetli gangster filmleri arasında kısa süreli hafif rahatlama anları sağlamasıyla , sonraki on yıllarda film kazanmanın tonunda kesinlikle baskın bir değişim yaşandı .
Otuz yıl sonra (ve Moulin Rouge'un kültürel fenomeni ortamı yeniden canlandırdıktan bir yıl sonra ), Chicago , En İyi Film'i eve götürerek müzikalin Oscar ödüllü kimlik bilgilerini yeniden kurdu.
Ancak, talihsiz bir tesadüf eseri, 2003 ödülleri, George W. Bush'un talihsiz “teröre karşı savaşında” Amerikan güçlerinin Irak'ı işgal etmesinden dört gün sonra verildi. Burada yine siyasi olarak suçlanmış bir ödül töreni vardı - bu sırada sol görüşlü belgeselci Michael Moore, istilayı kınadığı için sahneden yuhalandı - ve En İyi Film ödülü başka bir sansasyonel müzikal kavgaya verildi.
Tesadüfen, o zamandan beri hiçbir müzikal ödülü kazanmadı - La La Land , 2017'de 6 dakika boyunca çok güçlü bir şekilde kazandı .
Caz Çağı'nda geçen Chicago , şöhret ve özgürlük için bir savaşta iki katili idam sırasına koyarken, bir serseri avukatı büyük zamana giriş bileti alır. Ancak mahkemeler aracılığıyla halkın hayranlığını yakalamak, kalıcı olmaktan çok daha kolay hale geliyor.
Roxie Hart (Renee Zelwegger), bir gösteri yapımcısı (Dominic West) gibi davranan bir mobilya satıcısı tarafından kandırılır. İkili (gereksiz yere agresif) sonradan kabul ettikten sonra, Roxie bir silah çeker ve onu göğsünden iki kez vurur. Kısaca ona düşkün, aptal kocası Amos (John C Riley) tarafından savunulan Roxie, izini sürmek için hapse gönderilir.
Roxie ile birlikte kilitli olan Velma Kelly (Catherine Zeta-Jones), Velma (görünüşe göre) dans partnerini (ve kız kardeşini) kocasıyla yattığı için öldürdüğünde aniden sona eren, çifte oyunculuğun yarısı olan Velma Kelly'dir (Catherine Zeta-Jones). Velma ve Roxie, davalarını medya çılgınlığına çeviren ve her zaman şüpheli melodramatik anlatılar uydurarak ve kurcalanmış kanıtlar yerleştirerek davaları atan pislik avukat Billy Flynn'in (Richard Gere) dikkatini çekmek için rekabet eder.
Müzik tiyatrosunun muazzam bir hayranı değilim; ortam incelik, karmaşıklık veya belirsizlik açısından uygun değil. Nitekim, kahramanın en içteki arzularının sembolik bir oluşumunda kırk atletik oyuncunun birbiri üzerine atlaması, kendini kitsch, melodram ve parmak vurma coşkusuna daha çok borçludur. Bu niteliklerle alay etmiyorum zihin; o benim çantam değil.
Öte yandan müzikal filmlerle biraz daha fazla ilgileniyorum, çünkü bir kameranın neredeyse sınırsız yerleşimi, en azından başka yönleri hikaye anlatıcılığına dahil edebilir. Nefes kesen manzaralar veya gerçekten yaşanmış alanlar kullanılarak daha büyük bir alan hissi oluşturulabilir. Aynı zamanda, aktörler için yakın çekimlerle bazı nüans türleri oluşturulabilirken, akıllı ses tasarımı, ucuz koltuklara tükürük benekli projeksiyon ihtiyacını ortadan kaldırıyor. Elbette kaybedilen, canlı bir performansın cilt karıncalanma heyecanıdır.
Bu yüzden Chicago filmini çok şaşırtıcı buluyorum . Tüm müzikal numaralar, spot ışıkları ve sahne dekorlarıyla dolu bir sahnede sanki icra edilir. Kamera hareket etse de, ya sahnenin seyircisi arasında yavaşça kayıyor, bulanık başların arkasında sürükleniyor ya da sahnenin kendisindeki çekimler arasında hızla kesiliyor. Esasen, orada bulunmanın kan pompalayan faydalarından ödün verirken, kendisini bir aşamalı üretimle sınırlar.
Aynı zamanda, bir müzikal numarayı diğerine bağlayan yalnızca birkaç satır diyalogla son derece şarkı ağırlıklı. Bu nedenle performanslarda derinlik için yer yoktur - senaryonun herhangi bir derinlik sağladığından değil. Hikaye - birçok müzikalde olduğu gibi - oyuncuları hemen hikayedeki bir sonraki ritme taşımak için sadece bir taşıyıcıdır.
Ama asıl mesele bu! - Hayranların ağladığını duyuyorum. Yeterince adil! Şarkıları seviyorsanız, kesinlikle paranızın karşılığını alacaksınız, çünkü çok fazla şarkı var ve etkili bir şekilde koreografiye sahipler. Sinemanızı müzikal tiyatronuz gibi seviyorsanız, bir kazanan taraftasınız: her şey hayattan daha büyüktür; zıplama, göğsü okşama, takla atma bombardımanından oluşan zıplayan, cesur, bağıran bir geçit töreni. Yaşasın!
Yine de size pek bir şey hissettirmez. Karakterler bu kadar sığ ve tekil olarak yönlendirildiğinde, empati için çok az yer vardır. Herkes alaycı bir çocuk, aşağılık bir soytarı ya da pişmanlık duymayan bir katil. Yani, aldatan karısına aptalca bağlılığı sempatikten acıklıya sapan Amos'tan ayrıdır. Karakteri o kadar ıslak ki neredeyse her sahnede bir su birikintisi bırakıyor.
Performanslar kasıtlı olarak karmaşıktır, senaryonun eksiklikleri ise step dansı sahneleri veya (en nefret edilen müzikal mecazım) bir karakterin monologunu arada dolaşan başka bir karakterle kaplayarak gizlenir. Bana GCSE dramasını hatırlatıyor.
- Ama bunlar arasından eleştiriler müzikal bağışık olan sözde Hammy ve şatafatlı ve gerçekçi olmak! Bunlar güzel şeyler! Pekala, toots, korkarım ben sadece şaşkınlıktan hoşlanmıyorum.
Chicago'ya karşı uluslararası film daha farklı olamazdı. Alman galibi Nowhere In Africa , bu kategoriyi uzaktan da olsa Nazilerin tanıdık hayaletine bir kez daha geri getiriyor. İçinde bir Alman Yahudisi ailesi, İngiliz kontrolündeki Kenya'da çiftçi olarak çalışmak için ülkeden kaçtı. Sürgünde yaşarken, geçimini sağlarken aileyi bir arada tutmak için mücadele ederler.
Film, sıtmaya yakalanmış ve çiftliğin aşçısı Owuor tarafından sağlığına kavuşturulmuş olan, Kenya'da bulunan Walter (Merab Ninidze) ile başlıyor. İyileştikten sonra Walter, acilen karısı Jettel'e (Juliane Köhler), Nazilerin el koymasın diye, nereye gittiğini kimseye söylememe veya çok fazla para getirmemesi talimatıyla, Almanya'dan çıkan ilk teknede kendisine katılmasını istediğini yazıyor.
Ancak Jettel için, zorlu Kenya vahşi doğasında bir çiftliği yönetmek için Almanya'daki orta sınıf yaşamından vazgeçmek, tam bir kültür şoku. Orada uzun süre yaşayacaklarını kabul etmeyi reddeder - iyi porselenlerinin paketli kalmasıyla sembolize edilir - ve kızı Regina'nın yerlilere karışmasını önlemeye çalışır.
Bu filmin birçok unsuru var, ancak ırkçılığı kabul etmesi ve ele alması özellikle ilginç. Jettel, özellikle ırkı nedeniyle ülkesinden sürülmüş olmasına rağmen, kendisini içinde bulduğu siyah nüfusa karşı ırkçı ve ondan korkuyor. Owuor'a karşı serttir ve Regina'nın yerel çocuklarla oynamasını yasaklar. Walter onu siyah komşularına Nazilerin Yahudilere davrandığı gibi davranmakla suçladığında, davranışları keskin bir şekilde rahatladı. Bir Yahudiye Nazi demek, olabildiğince aşağılayıcıdır.
Ne olursa olsun, Jettel uyum sağlamakta zorlanırken, genç Regina son derece iyi adapte oluyor, dili öğreniyor ve kültüre ilgi duyuyor. Nitekim, Regina'nın yatılı okuldan gençken döndüğü ve Kenyalı arkadaşının elbiseleri hakkında onunla dalga geçtiği filmde tatmin edici bir an vardır. Artık diğer Afrikalı kadınlar gibi üstsüz olamayacağını söylüyor - ve annesinin önyargılarını benimsediğinden korkuyoruz. Neyse ki, geri alay ediyor ve kısa süre sonra onunla ağaçlara tırmanmak için sırtını yaslıyor.
Film, bu tür bir dram için korkutucu bir çalışma süresine sahip, ancak ilerleme hızı oldukça hızlı, Almanya'dan gelen periyodik haberler, savaşın başlangıcında ülkedeki tüm Alman erkeklerin geçici olarak tutuklanması ve Jettel ve Walter'ın evliliği yavaş yavaş çöküyor.
Ancak filmin uzunluğu, yapısal anlatı kibirliğinin satılmasına da yardımcı oluyor; The Sea Inside gibi , karakterler filme tek bir fikirle başlar ve sonunda tamamen değişirler. Nohere In Africa örneğinde, Jettel'in ilk geldiğinde Almanya'ya geri dönmek için çaresiz kaldığını görüyoruz, Walter burada kalmaları konusunda ısrar ediyor; ve filmin sonunda Jettel Kenya'da kalmak isterken Walter geri dönmelerinde ısrar ediyor. Bu basit bir hikaye anlatma tekniğidir, ancak etkilidir (ve çıkarması kolay değildir).
Almanya'ya dönmekten bahsetmişken, bu filmi izleyene kadar Alman Yahudi mültecilerin eve dönmeyi düşünmesinin nasıl bir şey olması gerektiğini hiç düşünmemiştim. Bu konuda, film yeni bir bakış açısı sağlıyor - genellikle, Holokost'la mücadele eden filmler onu öne ve merkeze yerleştiriyor ( sadece bu diziden birkaç isim vermek gerekirse Son Of Saul veya The Counterfeiters gibi). Bu, mültecilerin yakın zamanda onları Gestapo'ya satmış olabilecek komşular arasında yaşamaya dönmeleri için ne kadar korkutucu olabileceğini ilk kez anladım.
Film görkemli bir şekilde çekildi (ancak 1970'lerin Hong Kong draması gibi anlık yakınlaştırma için kafa karıştırıcı bir eğilimle) ve Afrika manzaraları genellikle nefes kesici. Başlangıçta Almanya'daki (mavi = soğuk) ve Afrika'daki (turuncu = sıcak) sahneleri farklılaştırmak için kuşkusuz bazı sert renk derecelendirmeleri var, ancak aynı zamanda filmi dinamik hissettiren harika dolly çekimleri de var.
Hikayeye gelince, genellikle dokunaklı, hareketli ve dramatik bir şekilde enerjik ve performanslar her yönden mükemmel. Oyuncu kadrosu, Regina'yı çocuk ve genç olarak oynayan iki aktörün birbirlerine son derece uygun olmasıyla etkileyici ( Ay Işığında oyuncu kadrosu kadar doğal değil , ama çok yakın). Yine de, sokaktaki insanlar gibi ses çıkaran ve bir satırı tekrar etmeleri söylenen tüm İngiliz karakterleri küçümsüyorum.
Dublin Film Festivali'nde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülünü kazanan merhum Sidede Onyulo'nun canlandırdığı Owuor karakterini özellikle beğendim. Regina ile ilişkisi, rahat tavrı kadar doğaldır ve ailenin aniden ayrılması gerektiğinde, Owuor'un sürpriz gelişi, bir tepenin tepesinden gelen süvariler gibi büyük bir rahatlama olur.
Filmlerdeki pek çok "işe alınmış yardım" ın aksine - çoğu zaman az gelişmiş ve iki boyutlu - Owuor'un ailesini öğreniyor, yaşam tarzına tanık oluyoruz ve Regina'ya olan sevgisine inanıyoruz. Ayrıca, kendisinin ve Redlich ailesinin kültürleri arasındaki büyük farklılıkları göstermeye yardımcı oluyor. Filmin başlarında Jettel'in sebze bahçesine su getirmesi gerekir ve Owuor onu kadınların getireceği yere yönlendirir. Kavanozları taşımak için yardım istediğinde, kadın işi olduğu için başlangıçta reddediyor. Jettel ısrar ediyor ve Owuor, toplumdaki tüm kadınların boğmaca alaylarına rıza gösteriyor. İtibarı, (batının düşündüğü gibi) yiğitlikle zedelenmiştir.
Bir eleştirim varsa, o da filmin özellikle Afrika'yı sömüren sömürgeciliğin yüzyıllar boyunca yansıtmadığıdır. Bunun yerine, Kenya'ya, dayandığı otobiyografinin yazarı Stefanie Zweig'den bir teşekkür. Ülke hayatlarını kurtardı ve minnettarlık aşikar - filmin son sahnesi olarak Afrika cömertliğinin bir sembolü ile sonuçlandı. Yine de, emperyalizm karşıtı bir bakış açısından çok daha sert bir yorum yapılabileceğinden eminim.
Bu zor bir soru değil. Chicago'yu sevebilirsin ve nedenini anlayabiliyorum - çok komik, seksi giyinmiş - ama benim için hiçbir şey yapmıyor. Şakalar bitmiyor, şarkılar çok uzun ve senaryo o kadar acımasız ki ona yumurta ve patates kızartması servis edebilirsiniz. Ama oğlum, bu hanımlar şarkı söyleyebilir mi?
Tersine, Nowhere In Africa , karmaşık karakterler, inandırıcı hikaye yayları, muhteşem sinematografi ve ilgi çekici dramlarla dolu, değerli bir kazanan. Bir ülkeye yazılan bir aşk mektubu ve Britanya İmparatorluğu'nun dehşetiyle ilgili miyop olsa da, Kenya ve halkına yönelik aşikar sevgi çoktur.
Bu da uluslararası film topluluğu için bir başka kazanç. Bu diziye başladığımda, yabancı dilde filmler için pek çok zafer görmeyi bekliyordum, ancak liderliği 6-11'e çıkarmak gerçekten şaşırtıcı.
Bir dahaki sefere, Bosna-Hersek, No Man's Land'den bir savaş dramasına karşı Russell Crowe'un arka arkaya En İyi Film ödülünün ikincisi olan A Beautiful Mind . Hollywood, açığı kapatmak için akıllıca olacak mı?
Chicago
Afrika'nın hiçbir yerinde
İşte bu alıştırmayı önceki bir dizi gönderiden aldım - Bir Senaryo Nasıl Okunur: İlk geçişten sonra, daha derin bir analiz için senaryoyu açmanın zamanı geldi ve bunu sahne sahne bir döküm oluşturarak yapabilirsiniz. . Kulağa tam olarak böyle geliyor: Ortaya çıkan olayların kısa bir açıklamasıyla birlikte senaryodaki tüm sahnelerin bir listesi.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.
Bu makalenin bir okumasını dinleyin: ❖ Tüm yaşamları boyunca çok önemli bir şey hakkında yanlış yönlendirilmiş kahramanlar hakkında hikayeler nesillerdir kültürümüzde ortaya çıkıyor ve bu güne kadar gişede izleyicileri memnun etmeye devam ediyor. Yoksul gerçekten bir prensti.
İnsanlar sanata çekilir. On yıldan fazla bir süredir araştırmacılar, izleme sanatının sağlığımız ve esenliğimiz üzerindeki olumlu etkisini araştırıyorlar.