Dokuzuncu yüzyıl İskandinavyası son yıllarda iyi bir basına sahip oldu. 1950'ler kadar geç bir tarihte, Kirk Douglas kötü şöhretli clunker'ını filme aldığında Vikingler —Ateşin kırbaçlanması ve yağmaların yer aldığı bir film, Tony Curtis'in tarih dışı ve kalça kaymağı deri yelek -en popüler tarihler hala Danimarka ve Norveç'i Karanlık çağlar kana susamış savaşçılarla dolup taşan uluslar olarak boynuzlu miğferler ve sarhoş balta atma yarışmaları. Asgard'ın pagan tanrılarına tapmıyorlarsa, bu Vikingler uzun gemiler manastırları yağmalamak için nehirlere tırmanırken, bakireleri cezbetmek ve kendilerini çılgın öfke .
Yine de 1960'ların başından beri - değişikliğin başlangıcını Peter Sawyer'ın etkili eserinin yayınlanmasıyla tarihlendirebiliriz. Vikinglerin Çağı (1962)—rehabilitasyon neredeyse tamamlandı. Bugün, erken Viking çağı History Channel dramasının konusu ve tarihçilerin Vikinglerin tecavüzcüler ve katiller değil, tüccarlar ve yerleşimciler olduğunu vurgulaması muhtemeldir. İskandinavların başarıları övüldü - ta Amerika'ya kadar gittiler ve Lewis Satrançları -ve günümüzde bazı bilim adamları, onları zaman zaman ekonomik canlandırma aracıları olarak tasvir edecek kadar ileri gitmektedir. daha çok sayıdaki düşmanlarının kurbanları , hatta (Cambridge Üniversitesi tarafından düzenlenen yakın tarihli bir kampanyanın önerdiği gibi) erkek bakımını yağmalamaya tercih , fazla balmumu çıkarmak için kulak kaşıklarını taşımak. Arkeolog Francis Pryor'dan alıntı yapmak gerekirse, topluluk yaşamına entegre oldular ve işgal ettikleri ülkelerde mülk sahibi sınıflara katıldılar.
Bunların çoğu, elbette, gerekli revizyonizmdir. Vikingler bir medeniyet inşa ettiler, çiftlik yaptılar ve metal işleyebilirlerdi. Fakat, ortaçağ uzmanı Jonathan Jarrett'in belirttiği gibi , tarihsel kanıtlar ayrıca binlerce köleyi aldıklarını ve çok korkulan savaşçılar ve paralı askerler olarak ünlerini hak ettiklerini gösteriyor. Açgözlü ve amansız düşmanlar olabilirler ve yüzyıllar boyunca birkaç güçlü ve zengin krallığı azalttılar ( en azından Anglo-Sakson İngiltere ) çökme noktasına. Üstelik çoğu zaman, tarım ve metal işçiliği yapan aynı adamlar, tecavüz ve yağmalardan da sorumluydu - Norveç, Orkney veya kuzey İskoçya'nın fakir topraklarında mahsul eken Vikinglerin ekonomik bir zorunluluk meselesiydi. ilkbaharda, hasat zamanında eve dönmeden önce yaz aylarında akın etti. Son olarak, Jarrett'ın işaret ettiği gibi, bakımlı ama acımasız bir asker olmak, terimler içinde pek de çelişkili değildir. Saldırıda öldürülen Viking savaşçılarından biri Stamford Köprüsü Savaşı 1066'da Gösterişli Olaf lakabıyla övünüyordu ve James Bond'u icat eden ve övünen dönemin, birinin makul bir şekilde kahramanca, iyi giyimli ve patolojik olarak şiddetli olabileceğini söylemeye gerçekten ihtiyacı yok.
Kısacası, Vikinglerin barışçıl ve yanlış anlaşıldıklarını öne sürmek isteyen tarihçiler için her zaman sorunlar olmuştur ve bunların en inatçı olanı -en azından kroniklerde ve destanlarda tasvir edildiği gibi- kanlı ritüel cinayetler konusundaki eğilimleridir. Bu uygulamanın önde gelen birkaç kurbanı arasında, 869'da bir ağaca bağlı olarak ölen Sakson kralı Şehit Edmund'u sayabiliriz (10. Aziz'in Tutkusu ), iyice kırbaçlandı ve ardından bir kirpi kıllarıyla olduğu gibi füzeleriyle kaplanana kadar Danimarkalı okçular tarafından hedef talimi için kullanıldı - ve 867'de Viking'de daha da tatsız bir kaderle karşılaştığı söylenen Northumbria kralı kinglla kan kartalı olarak bilinen bir ayinle eller.
Kan kartalı tarafından infazın neleri gerektirdiğinin açık tanımlarını ortaya çıkarmak için ikincil kaynaklarda çok fazla araştırma yapmak gerekmez. En ayrıntılı olarak, tarafından çizilmiş Sharon Turner içinde Anglo-Saksonların Tarihi (1799) veya J.M. Lappenberg onun içinde Anglo-Sakson Kralları Altında İngiltere Tarihi (1834), ritüel birkaç farklı aşamayı içeriyordu. İlk olarak hedeflenen kurban, yüzü aşağı bakacak şekilde dizginlenir; sonra, sırtına kanatları açılmış bir kartal şekli kesilirdi. Bundan sonra, kaburgaları baltayla omurgasından tek tek kesilecek ve her iki taraftaki kemikler ve deri, adamın sırtından bir çift kanat oluşturmak için dışarı doğru çekilecekti. Söylendiğine göre kurban, bu noktada Turner'ın tuzlu su uyarıcısı olarak adlandırdığı şeyin ıstırabını yaşamak için hala hayatta olurdu - kelimenin tam anlamıyla geniş yarasına tuz sürülmesi. Bundan sonra, açıkta kalan ciğerleri vücudundan çıkarılacak ve kanatlarına yayılacak ve tanıklara ölürken son bir kuşa benzer kanat çırpışının manzarasını sunacaktı.
Geçen yüzyılda, Vikinglerin çoğu tarihçisi, kan kartalının son derece nahoş ama çok gerçek olduğunu kabul etti. Ünlü ortaçağcıya göre J.M. Wallace-Hadrill Muhtemel kurbanları sadece Northumbria'lı notlla değil, aynı zamanda Norveç kralı Harald Finehair'in oğlu Halfdán ve İrlandalılardı. Kral Maelgualai Münster'in; Bazı yorumlarda Şehit Edmund'un bile aynı kaderi paylaşmış olabileceği varsayılmaktadır.
Bu iddiaları bir bağlama oturtmak için, bu eziyete uğramış kralların her birinin dokuzuncu yüzyılın sonlarında veya 10. yüzyılın başlarında öldüğünü ve ikisinin -Alla ve Edmund- tarafından öldürüldüğünü not etmek gerekir. Kemiksiz Ivarr , o günün en korkulan Viking'i. Ivarr da aynı derecede kötü şöhrete sahip olanın oğluydu (eğer marjinal olarak tarihsel ise) Ragnarr Logbrók , adı Ragnar Tüylü Pantolon olarak tercüme edilir. Ragnarr'ın 845'te Paris'i yağmalayan Viking olması gerekiyordu ve -en azından ortaçağ İzlandalılarına göre. Ragnar'ın oğulları bölümü ( Ragnar'ın Oğullarının Öyküsü ) - kuzey Anglo-Sakson krallığının kıyısında bir gemi kazası geçirdikten sonra sonunda sona erdi. Northumbria . Yerel hükümdar tarafından yakalanır ve bir engerek çukuruna atılarak öldürülür.
Sadece bu arka plan anlaşıldığında Ælla'ya atfedilen korkunç ölümün çok anlamlı olduğu görülür, çünkü Ælla, Ragnarr Loðbrók'u ele geçiren kraldı. Ivarr, Aella'nın sırtına kan kartalı oymakla babasının intikamını alıyordu; dahası, Ragnarr'ın ölümündeki Viking öfkesi, Danimarkalıların görünüşünü de açıklayabilir. Büyük Ordu İngiltere'de bu sıralarda. O ordu ve talanları, Anglo-Sakson tarihindeki en hayati olaylardan bazılarının -özellikle de King'in yükselişi ve nihai zaferinin- motoru olduğunu kanıtladığından beri. Büyük Alfred — pek çok seçkin bilim adamının, neyin tarihsel gerçekliğini kabul etmiş olması şaşırtıcı değildir. Patrick Solucan bu vahşi kurban ritüeli olarak adlandırıldı.
Gerçek bir ritüel olarak kan kartalının belki de en önde gelen savunucusu Alfred Smyth olmuştur. tartışmalı İrlandalı uzman Dokuzuncu yüzyılda Britanya Adaları'ndaki İskandinav krallarının tarihinde. Smyth için, Kral Ælla'nın Northumbrian yılan çukuru sadece edebi bir kurgu iken (mantıklı bir sonuç, söylenmelidir ki, İngiltere'de zehirli yılanların kıtlığı ),
Bu kasaplığın ayrıntılarının daha sonraki bir ortaçağ Norveçli derleyicisi tarafından icat edildiğine inanmak zor… ayrıntılar kan kartalının neyle ilgili olduğunu tam olarak açıklıyor… hemoroid Eski İskandinav kelime dağarcığında anlamlı bir kavram olarak var olması, başlı başına bir öldürme ritüeli biçimini oluşturduğunu gösterir.
Bu tezi desteklemek için Smyth, Orkneyinga Efsanesi - Bir başka tanınmış Viking lideri olan Earl Torf-Einar'ın kılıcını oyuğa koyarak kan kartalını düşmanı Halfdán Uzun bacaklarının arkasına oyduğu, Orkney Kontları'nın 12. yüzyıl sonlarında İzlandaca bir hesabı. omurgasını ve tüm kaburgalarını omurgadan beline kadar kesmek ve ciğerleri çıkarmak. Smyth, hem Halfdán hem de Ælla'nın İskandinav tanrılarına kurban edildiğini öne sürmeye devam ediyor: Zafer için yapılan kurbanın Oðinn kültünün merkezi bir özelliği olduğunu belirtiyor.
Bu iddialarda bazı sorunlar olduğu, tarihin bu dönemini inceleyen hiç kimseyi şaşırtmayacaktır; 9. ve 10. yüzyıl İskandinav dünyası için kaynaklar az, çoğunlukla geç ve yoruma açık. Smyth'in kan kartalı ritüelinin birkaç kurbanını tanımlaması kesinlikle sorgulanabilir. Alex Woolf , kapsadığı dönemde İskoçya'nın en son genel tarihinin yazarı Orkneyinga Efsanesi Münsterli Maelgualai'nin kaderi sadece yüzyıllar sonra yazılan yıllıklardan bilinirken, 1100'e kadar olan dönem için açıkça tarih değil edebiyat eseri olduğu sonucuna varıyor. Maelgualai tarafından söylenir Caithness ile Gal Savaşı ( İrlandalıların Yabancılarla Savaşları, 12. yüzyıl gibi geç bir tarihte bestelenmiştir) 859'da sırtı bir taşa çarptığında ölmüştür - Smyth'in ısrar ettiği bir eylem, kan kartalı prosedürünü hatırlatan bir ritüel cinayeti ima eder. Ama başka bir eski İrlanda vakayinamesinde verilen hesap, Dört Ustanın Yıllıkları– bu da sadece Maelgualai'nin Norsemenler tarafından onu öldürene kadar taşlandığını bildiriyor - aynı derecede güvenilir.
Bu nedenle, kan kartalı ile ilgili kayıtlar genellikle oldukça geç -çoğu 12. veya 13. yüzyıla aittir- ve endişe verici bir şekilde İskandinav ve İzlanda destanları Şairler tarafından yazılan ve uzun kuzey kışlarında eğlence olarak okunmak üzere tasarlanmış olan. Destanlar harika hikayeler anlatırlar, bu da onları bu büyüleyici döneme ilişkin parça parça kanıtlarla mücadele eden tarihçiler için derinden cezbedici kılar, ancak onları çağdaş vakayinamelerle uzlaştırmak zor olduğundan, efsaneleşmişlerdir. önemli ölçüde daha az moda bir zamanlar ciddi tarihin kaynakları olduklarından daha fazla. Üstelik, Halfdán Uzun Bacaklar ve Maelgualai, kan kartalı tarafından öldürülenler listesinden çıkarılırsa - ve Şehit Edmund'un vurularak öldürülmek yerine baltalarla öldürülmüş olabileceğine dair tamamen kanıtlanmamış öneriyi geçersek. oklarla (veya, olarak Anglo-Sakson Chronicle ima eder , sadece savaşta öldürüldü)—bu tür bir ritüel yürütmenin olası kurbanı olarak yalnızca Kral Ælla ile kaldık.
Burada yayınlanan bir makaleye başvurmak gerekiyor. Roberta Frank yaklaşık 30 yıl önce ağustosta İngilizce Tarihsel İnceleme . Frank - o zamanlar Toronto Üniversitesi'nde olan, ancak şimdi Yale'de olan Eski İngiliz ve İskandinav edebiyatı bilgini - sadece Kral Ælla'nın ölüm hikayesinin orijinal kaynağını tartışmakla kalmıyor, aynı zamanda kan kartalı prosedürünün önemli bir noktaya değiniyor. metinden metne değişir, her geçen yüzyılda daha korkunç, pagan ve zaman alıcı hale gelir. En eski kaynaklar, diye vurguluyor – Danimarkalı tarihçi gibi lotus -
Ella'nın sırtına mümkün olduğunca derinden bir kartal resmi çizen birini hayal edin... Orkneyinga Efsanesi kaburgaların ve ciğerlerin yırtılmasını öngörür ve ayinin Oðinn'e kurban edilmek istendiği bilgisini verir…. geç Ragnar'ın oğulları bölümü 19. yüzyılın başlarında, çeşitli destanların motifleri - kartal çizimi, kaburga bölünmesi, akciğer ameliyatı ve 'salin uyarıcı' - maksimum korku için tasarlanmış yaratıcı sekanslarda birleştirildi.
Bu bilimsel tartışma hakkında herhangi bir yargıya varmak oldukça uzun bir görev gibi görünebilir, ancak böylesine karanlık bir tarih dönemini incelemenin zevklerinden biri, kaynakların o kadar kıt olmasıdır ki, herkes onlara aşina olabilir. Benim için Frank, (eğer son dönem İzlanda destanları kanıt olarak atılırsa, kesinlikle olması gerektiği gibi) geriye kalanın 11. yüzyılın başlarından kalma bir yarım kıtadan başka bir şey olmadığına işaret ederek en çok puan alan kişidir. skaldik ver olarak bilinen şimdi parça parça bir şiir dizisinin parçasını oluşturan Knútsdrapa çünkü okunmak için bestelendiklerine inanılıyor. Kral Kanut . Bu okur
Tamam Ellu bak,
hadi hinn oturdu,
Ivarr, şimdi,
Iorvik, gol attı
ve kelimenin tam anlamıyla ama esrarengiz bir şekilde şu şekilde tercüme eder:
Ve Ella geri döndü,
ikamet eden vardı,
Ívarr, kartal ile,
York, kes.
Frank, İskandinavların gnomic şiirine olan sevgisi ve bu dizelerin en iyi nasıl çevrilebileceği konusunda bilgili bir tartışmaya devam ediyor - görünüşe göre, çoğu şey şiirin araçsal gücüne bağlı. ablatif . Bununla birlikte, görüşü açıkça ifade edilmiştir: Kıtaya destan bağlamından ayrı olarak bakan deneyimli bir skaldik şiir okuyucusu, onu geleneksel bir ifadeden, kartalın bir leş canavarı, solgunluk olarak bir anıştırmadan başka bir şey olarak görmekte zorlanırdı. üzerine tünemiş kırmızı pençeleri olan ve öldürülenin sırtını kesen kuş: 'Ívarr, Ella'nın sırtını bir kartal tarafından puanlattırdı.' Ve bir kartalın pençeleri görüntüsünün, Hıristiyan yazıcılar tarafından yazılan metinlerde geleneksel olarak şehitlerin ıstırabıyla eşleştirildiği sonucuna varıyor. Geç antik çağ ve erken ortaçağ dönemi boyunca.
Bununla birlikte, can alıcı nokta, Franks'in makalesinin başka bir yerinde, ayetin bu birkaç belirsiz kelimesinde, sözdiziminin çarpık olmasının yanı sıra belirsiz olduğuna işaret eden bir pasajda belirtilmiştir; yine de modern editörler tarafından kabul edilen dörtlük versiyonundaki her türlü belirsizlik izi kayboldu. Yani kan kartalı ayini, Tony Curtis'in kalçalarını sıyıran yelek kadar özü olan bir yorum meselesidir ve her zaman öyle olmuştur.
Bu perspektiften bakıldığında, en azından bilim adamları Vikingleri ara sıra savaşmaya meyilli çiftçiler olarak yeniden şekillendirmeye kararlı oldukları sürece, kan kartalı gerçeğinden şüphe duymaya teşvik edilmemiz şaşırtıcı değil. Yine de çark döndüğünde, büyük ihtimalle olacağı gibi, tarihçilerin bir kez daha kana bulanmış İskandinavların kurbanları pagan tanrılarına kurban ettiklerini iddia etmelerine çok şaşırmayın.
***
Ücretsiz e-posta bültenimize kaydolun ve her hafta Smithsonian.com'dan en iyi hikayeleri alın.
Kaynaklar
Guðbrandur Vigfússon ve F. York Powell. Corpus Poeticum Boreale: En Eski Zamanlardan On Üçüncü Yüzyıla Eski Kuzey Dilinin Şiiri . Oxford: Clarendon Press, 1883; Clare Downham. Britanya ve İrlanda'nın Viking Kralları: Ívarr Hanedanı - MS 1014 . Edinburgh: Dunedin Academic Press, 2008; Roberta Frank. ' Viking vahşeti ve Skaldic ayet: Kan Kartalının ayini .' İngilizce Tarihsel İnceleme XCIX (1984); Guy Halsall. Barbar Batı'da Savaş ve Toplum, 450-900 . New York: Routledge, 2003; Hermann Palsson (ed.). Orkneyinga Efsanesi . Londra: Penguen, 1981; Alfred Smyth. Britanya Adaları'ndaki İskandinav Kralları, 850-880 . Oxford: Oxford University Press, 1977; Alex Woolf. Pictland'dan Alba'ya: İskoçya 789-1070 . Edinburg. Edinburg Üniversitesi Yayınları, 2007.