Bu gönderi içerir spoiler hem “Varış” hem de “Hayatınızın Hikayesi” kısa romanı için.
“Arrival” pek çok nedenden dolayı dikkate değer bir bilimkurgu filmi, yalnızca Hollywood’u yönetmen Denis Villeneuve’e “Blade Runner” (ki bu harikaydı) ve ardından “Dune”un devam filminin sorumluluğunu üstlenmesine izin verdiği için değil. daha iyi. Villeneuve zaten etkileyici olan bir hikayeyi alıp kendi yorumunu katma konusunda bir ustalığa sahip gibi görünüyor ve “Arrival” ile bu yeteneği herkes tarafından anlaşıldı.
Film, Ted Chiang’ın ilk kez 1998’de yayınlanan kısa romanı “Story of Your Life”a dayanıyor. Hikaye yaklaşık 50 sayfa uzunluğunda ve herhangi bir dramatik, işleyen saat senaryosu yaratmakla pek ilgilenmiyor gibi görünüyor. Uzaylılar hala Dünya’yı ziyaret ediyor ve ana karakter hala onlarla iletişim kurmaya çalışan bir dilbilimci, ancak bu uzaylıların bir tehdit olabileceğine veya dünyanın aslında tehlikede olabileceğine dair pek bir anlam yok. Kısa romanda, dünyadaki diğer ülkelerin uzaylılarla nasıl başa çıktıklarını anlatan pek fazla ayrıntı yok, ancak görünüşe göre herkes dramadan bağımsız çalışıyor.
Bu arada “Varış”, son eyleminin çoğunu, kahramanımız Louise’in (Amy Adams) yeni zaman yolculuğu güçlerini kullanarak kendi dünyasını değiştirmek için kullanmasından önce, neredeyse III. zihin. “Doctor Who” hayranlarının derinden aşina olduğu paradoksal bir zaman döngüsüyle gün kurtarıldı: Louise, Shang’ı nasıl arayacağını ve fikrini değiştirmek için ona tam kelimeleri nasıl söyleyeceğini biliyor, ancak bunun tek nedeni, Shang’ın olayı yıllar sonra ona anlatması. Üçüncü perdenin tamamı temelde, kısa romanın çok farklı bir şekilde ele aldığı bir önyükleme paradoksuna odaklanır.
Kartlarını Göğsüne Yakın Tutan Bir Film
Kısa romanda potansiyel bir savaşla ilgili gerilim olmaması mantıklı çünkü filmin aksine, kısa roman zamanda yolculuk unsuru konusunda oldukça açık. Daha ilk sayfadan, anlatıcının geleceği bilen biri olduğu hissine kapılıyoruz. Louise’in müstakbel kızı hakkında konuşma biçiminden, uzaylılar gittikten sonra, uzaylılarla etkileşiminden sonra oldukça sıradan bir hayatın tadını çıkarmaya başladığını biliyoruz. Bu, dünyanın kaderi üzerinde sağılacak çok fazla gerilim olmadığı anlamına gelir, çünkü daha ilk sayfadan her şeyin yoluna gireceğini biliyoruz.
Bu arada “Varış”, çalışma zamanının çoğu için bu öğeyi gizler. Film, Louise’in kızını belirsiz bir ölümcül hastalığa kaptırmasının bir montajıyla başlar; bunun bir geri dönüş olduğunu varsayıyoruz çünkü filmlerde genellikle geri dönüşler bu şekilde sunulur. Gelecek, filmin ilk yarısı boyunca hala bir muamma, bu da gizemli uzaylıların aniden Dünya’da ortaya çıktığı önermesi etrafında çok daha fazla endişe oluşturabileceği anlamına geliyor. Sadece Louise “bu çocuk kim?” ki her şey değişir. Bu noktada, uzaylıların iyiliksever olduğu ve insanlığın kaderinin güvende olduğu açıktır; geriye kalan tek soru nasıl Louise’in Shang’ı aramasıyla yanıtlanan her şey biter.
Ama elbette, insanlar “Varış” deyince akıllarına takılan şey aslında jeopolitik kriz değil. Louise’in Ian’la (Jeremy Renner) bir araya geldiği, ondan bir çocuğu olduğu ve kendisini bekleyen trajik sonu bilmesine rağmen küçük kızının arkadaşlığından keyif aldığı o son montajdır.
Kitapta Hannah’nın Ölümü
Kısa romanda, Louise’in kızı (burada asla bir isim verilmemiştir) 25 yaşında bir kaya tırmanışı kazasında ölür. Bu büyük bir soruyu gündeme getiriyor: Louise neden kızına kaya tırmanışından uzak durmasını söylemiyor? Cevap, yapamayacağıdır, gerçekten değil. Geleceği bilme deneyimi onu temelden değiştirmiş, öyle ki söylediklerinin ve yaptıklarının çoğu daha çok bir oyundaki performans gibi olmuş; hikayenin sonunda bir şeyler söylüyor çünkü olayların gördüğü gibi devam etmesi için ne söylemesi gerektiğini biliyor. Louise bir noktada kendi kendine düşünür:
“Ya geleceği bilme deneyimi bir insanı değiştirseydi? Ya bir aciliyet duygusu, tam da yapacağını bildiği gibi hareket etme zorunluluğu duygusu uyandırırsa?”
Bunun arkasındaki mantık, kısa roman boyunca hem bilimsel hem de duygusal bir şekilde ayrıntılı olarak araştırılıyor. Louise tam olarak zamanın tutsağı değil; bizim anladığımız anlamda özgür iradesi olmayabilir ama hayatının yaklaşan en acı dolu anlarını değiştirmek gibi bir arzusu da yok. “Bu geleceğe asla aykırı davranmam” diyor, “başkalarına bildiklerimi anlatmak da dahil.”
Bu, Doctor Manhattan’ın “Watchmen”deki işleyişine benziyor. Onun gibi Louise’in de geleceği değiştirmeye pek niyeti yok çünkü onu daha önce, şimdi ve sonra yaşıyor. Geçmiş, şimdi ve gelecek aynı anda içinde olup bitiyor ve bu varoluş halinde oldukça rahat görünüyor. (Bu tür bir karakterde özellikle büyüleyici bir şey olmalı, çünkü 2019 şovunda Manhattan’ın öne çıkan bölümü dizinin en önemli bölümlerinden biriydi.)
Filmde Hannah’nın Ölümü
Muhtemelen Louise’in neden Hannah’ya kaya tırmanışının tehlikelerini öğrenmesine izin vermediğini açıklaması biraz zaman alacağı için, film onun ölüm nedenini, Hannah’yı genç bir gençken öldüren, belirsiz bir ölümcül hastalık olarak değiştirir. Görünüşte, bu değişikliğin ana çekiciliği, filmin sürprizini gizlemeyi ve inanmayı kolaylaştırmasıdır. (Sonuçta, Hannah 25 yaşına kadar yaşasaydı, film, Louise’in bu zaman dilimi içinde gözle görülür şekilde yaşlanacağı gerçeğiyle nasıl başa çıkacağını bulmak zorunda kalacaktı.)
Değişikliğin diğer cazibesi, Louise’in durumunu basitleştirmesidir. Muhtemelen, kızının nihai ölümünü durdurmak için yapabileceği hiçbir şey yok, bu yüzden seyirci son montajı oturup neden şunu ya da bunu yapmaya çalışmadığını merak etmiyor. Hannah henüz doğmamış olsa da, Louise onu çoktan tanımış ve sevmiştir. Nihai kalp kırıklığını önlemenin tek yolu, Hannah’ya hiç sahip olmamaktır, ancak Louise, ona sahip olmanın zahmete değmeyeceğine karar verir.
Louise’e biraz daha yetki veriyor gibi görünen hikayenin bir versiyonu. Kaderin ona yapmasını söylediği şeyi içgüdüsel olarak takip etmeye zorlanan biri olarak değil, gördüğü yolu aktif olarak seçen biri olarak tasvir edilmiştir. Ana mesajının (temelde “sevip de kaybetmek hiç sevmemektense sevip de kaybetmek” şeklindeki eski deyiş) daha da parlak bir şekilde parlamasını sağlayan şey budur. Louise’in o son sekansta anlatımında belirttiği gibi: “Yolculuğu ve nereye götürdüğünü bilmeme rağmen, onu kucaklıyorum ve her anını memnuniyetle karşılıyorum.”
Filmin Avantajlarını Kucaklamak
Bundan kısa bir süre sonra Denis Villeneuve’ün “Dune”u yönetmesi şaşırtıcı değil, çünkü “Arrival” tüm zamanların en başarılı bilim kurgu filmi uyarlamalarından biri olmalı. Öte yandan, “Story of Your Life” da ona Dune’un sahip olduğundan çok daha fazla yaratıcı özgürlük sağladı; kısa roman sadece çok daha kısa değil, aynı zamanda “Dune” kitapları kadar ünlü değil. Villeneuve, romanın milyonlarca internet hayranının öfkesini çekmeden kaynak materyalde büyük değişiklikler yapmayı göze alabilirdi.
Villeneuve, uyarladıkları hikayeye kendi kişisel yorumunu katan bir yönetmenin değerini her şeyden çok anlıyor gibi görünüyor. Bir kitabı yalnızca film biçimine sadık bir şekilde uyarlıyorsanız, filminizin her zaman kaynak malzemeye göre ikincil olmasını sağlarsınız. Kitabın bir kopyası olacak, tam da hikayenin başlangıçta amaçlanmadığı bir ortamda. “Hayatınızın Hikayesini” bu kadar harika yapan birçok şey, düzyazının geçmiş, şimdiki zaman ve gelecek arasında, bazen tek bir paragrafta nasıl gidip gelebildiğidir. Bu gerçekten bir filmin yapabileceği bir şey değil.
Stanley Kubrick’in “The Shining”in tamamen sadık bir uyarlamasının üstesinden gelmenin imkansız olduğunu anlaması gibi, Villeneuve de “Arrival”ın Louise’in hikayesinin anlatıldığı sırayı büyük ölçüde yeniden düzenlemekten fayda sağlayabilecek bir film olduğunu anladı. “Varış”, nesirde en çok işe yarayan şeyleri değiştirirken veya küçümserken kısa romanın daha sinematik unsurlarını vurgular ve genişletir ve sonunda bu kadar güçlü bir duygusal yumruk sağlar. Villeneuve bize sadık bir uyarlama sunmadı ve bu, şimdiye kadar verdiği en iyi kararlardan biri.
Bundan sonra bunu okuyun: Bilim Kurgu Filmlerindeki En Tartışmalı Sahneler
Varış Sonu Açıklaması Sonrası: Kaynak Malzemeyi Tam Doğru Şekilde Değiştirmek ilk olarak /Film’de çıktı.
Kaynak : https://www.slashfilm.com/1064941/arrival-ending-explained-changing-the-source-material-in-just-the-right-way/