Maoistler, tüm isyancılar, beyin yıkama liderleri ve kadrolar gibi. Bu doktrinsel zorluğu anlamak, onlara karşı herhangi bir strateji gerekli olmalıdır.
Son on yılda, bir Birlik İçişleri Bakanı, şiddetten kaçınırlarsa, Maoistlere müzakereler için zeytin dalını teklif etti. Ayrıca başarısız bir şekilde orduyu Maocu isyan bölgelerine konuşlandırmaya teşebbüs etti. Başka bir İçişleri Bakanı, Maoistlerin savaşı kaybettiklerine ve “kaçmakta” olduklarına inanıyordu. Tehdidi sona erdirmek için agresif kontrgerilla önlemlerini savundu. Yine de şiddet ve cinayetler bitmedi. Şimdi üçüncü bir bakan, hükümetin savaşı “mantıksal sona” götürme kararlılığından bahsediyor. Ancak asıl zorluk, bu mantıksal sonuca nasıl ulaşılacağı konusunda netlik geliştirmektir.
Maoistler Mayıs 2013’te Chhattisgarh’ın Darbha Vadisi’nde VC Shukla, Mahendra Karma ve Nand Kumar Patel dahil olmak üzere Kongre’nin 25 üst düzey liderini öldürdüğünde, bu tarihin en kötü saldırısı olarak ilan edildi. Hükümetin inatçı eylemi için daha büyük bir provokasyon olamazdı. Ancak kısa süre sonra, Maoistler dört yıl sonra aynı vahşetle bir kez daha saldırana kadar mesele unutuldu. Bu sefer hedef, Maoistlerin alaycı bir şekilde “broyler tavuğu” (etlik, ızgaralık tavukçn.) olarak adlandırdıkları CRPF oldu. Nisan 2017’de Maoistler, Sukma bölgesinde 25 CRPF personeline saldırdılar ve öldürdüler. Çelenkler yerleştirildi, fedakarlıklar yas tutuldu, agresif tepki vaat edildi ve kısa süre sonra bu olay da tarih oldu.
Geçen Mart ayında Sukma bölgesindeki Elmagunda ormanında Chhattisgarh polisinin 17 personelini öldürdüler. Birkaç gün önce aynı bölgeye saldırdılar, CAPF’lerden ve eyalet polisinden en az 22 askeri öldürdüler. Bu arada, düzenli saldırılar gerçekleştirdiler ve birkaç güvenlik kuvveti personelini öldürdüler.
Önceki olaylar gibi, hükümet dikkatini konuya daha yapısal ve kapsamlı bir şekilde çevirmediği takdirde, son olaylar da geçecektir. Anlaşılması gereken şey, Maoizmin sadece başka bir militanlık biçimi olmadığı, kökeni siyasi doktrinde yattığıdır. Çağdaş Maoistler, Mao Zedong tarafından 1937 tarihli Lùn Yóuji Zhàn – “Gerilla Savaşı Üzerine” adlı kitabında sunulan klasik Maoizm öğretisine dayanıyor. Mao’ya göre gerilla savaşının sadece askeri bir amacı değil, aynı zamanda politik bir hedefi de var: Bölgeleri kademeli olarak hükümet kontrolünden kurtarmak ve bu “özgürleştirilmiş bölgelerde” halkın hükümetleri kurmak.
Keşmir’de Maoizm, İslami radikalizm veya terörizm olsun, üç büyük iç güvenlik sorunu liderlerin ve kadroların beyinlerini yıkamak için kullanılan belirli doktrinlerle destekleniyor. Bu doktriner meydan okuma, doktriner bir yanıt gerektirir. Böyle bir yaklaşımın yokluğunda, hükümetler romantik kahramanlıklara başvururlar, bu geçici sonuçlar verebilir, ancak zorluklar devam eder ve tekrarlanır.
Güvenlik güçlerimizin Maoist cephede tekrarlanan başarısızlıkları, hükümet gücünün eksikliğini göstermez. Zorluğun daha iyi anlaşılmasına acil ihtiyaç olduğunu gösterir. Maoist strateji yedi önemli unsura bağlıdır: İnsanları uyandırmak ve örgütlemek; iç siyasi birliğin sağlanması, üsler kurmak; güçleri hazırlamak-donatmak; ulusal güç oluşturmak, düşmanın ulusal gücünü yok etmek ve kaybedilen bölgeleri geri kazanmak. Halk, ordu ve bölge Maoist gerilla savaşı stratejisinin üç ana bileşenidir. Çoğu durumda, bu üçü bir ulus oluşturur. Andhra Pradesh, Chhattisgarh, Orissa ve Maharashtra sınırları boyunca Dandakaranya Ormanları gibi kurtarılmış bölgelerdeki Maoistler, kendilerini bağımsız uluslar olarak görüyorlar.
Böyle bir zorluğun üstesinden gelmek, her üç cephede de titiz bir planlama gerektirir. Halk, Maoistlerin en büyük silahıdır. Mao, devrimin hükümetlerden en uzak bölgelerden başlaması gerektiğinde ısrar etti. Yoksul köylüler bilinçlendirilmeli ve savaşa dahil edilmelidir. Yüzlerce yerlinin görülebildiği, kaçırılan CRPF askeri Rakeshwar Singh Minhas’ın serbest bırakılmasına ilişkin son görseller, Maoistlerin hoşlandığı popüler desteği gösteriyor. Başarılı olsun ya da olmasın, tekil askeri operasyonlar, insanları Maoistlerin yanına itme potansiyeline sahiptir. Bu nedenle, hükümetin kalkınma ve kontrgerilla faaliyetleri ile birlikte yanlış yönlendirilmiş insanlara ulaşıp onları etkileyebilecek sivil örgütleri içeren karma bir yaklaşıma ihtiyaç vardır.
Maoistlerin silahsızlandırılması bir hedef olmalı, bu Nepal, Bihar ve geçmişte başka yerlerde başarılı oldu. Ancak bu Maoist bölgelerdeki insanlarla daha derin bir ilişki kurmayı gerektiriyor. Şimdiye kadar bu angajman, kendileri de bir sorun olan Maoist yanlısı entelektüellerle sınırlıydı. Hükümetin Gandhi’leri (Gandi tarzı pasifist aktivistler, çn.) ve RSS’yi (Hükümetteki faşist Narendra Modi liderliğindeki Hindistan Halk Partisi (BJP), ideolojik olarak beslendiği Hindu milliyetçisi Ulusal Gönüllüler Organizasyonu, çn.) öne çıkmaya teşvik etme zamanı gelmiştir. Kabile aktivizmindeki engin tecrübesiyle RSS liderliği bu angajmanda önemli bir rol oynayabilir. Bir düzeyde riskler içerir, ancak aynı zamanda Maoistlerin çözüm arayan kesimlerine güven verir.
Güvenlik güçlerinin isyanla mücadele operasyonlarında tekrar eden başarısızlıkları, onların (Maoistlerin çn.) liderlerine atfedilmelidir. Maoist liderlik iyi eğitilmiş. Liderler, politikalarında kararlı, sadık, samimi ve sağlam olmalıdır. Bu adamlar devrimci teknikte iyi eğitimli, kendine güvenen, sert disiplin kurabilen ve karşı propagandayla başa çıkabilen kişiler olmalıdır. Mao, gerilla stratejisinin öncelikle “uyanıklık, hareketlilik ve saldırıya” dayanması gerektiğini yazdı. Son olaylarda, lidersiz güçler Maoistlerle karşı karşıyaydı. Güvenlik güçlerinin ölülerini geride bırakarak kaçtığını görmek korkunçtu. Bir karşı saldırı ve personel ve silahların kurtarılması için güçleri yeniden gruplandıracak hiçbir lider yoktu.
Bölge (gerilla bölgesi kast ediliyor, çn.) üçüncü konudur. Alan hakimiyeti, kabul edilen bir kontrgerilla stratejisidir. Maoist liderlik, kötü planlanmış cesaretle değil, iyi planlanmış alan hakimiyetiyle hedef alınabilir. Andhra Pradesh gibi eyaletler, bölge egemenliği yoluyla Maoizmi yok etmeyi başardılar. Alan hakimiyeti, Maoist bölgelerde CAPF kampları kurmak anlamına gelmez. Operasyonlar sıkı idari, kalkınma ve sivil aktivizm ile takip edilmelidir.
İstihbarat toplama, eğitim kuvvetleri, teknoloji vb. gibi birçok başka taktiksel zorluklar olacaktır. Ancak asıl zorluk idareyi, kalkınma kurumlarını, güvenlik güçlerini ve sivil toplum örgütlerini içeren bir iç güvenlik doktrini geliştirmektir.