We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Büyükannem ayrılmadan önceki gece beni aradı.
Lütfen gece trenine binmeyin, dedi. Yapabileceğimi söyledim.
Daha sonra bana bir e-posta gönderdi: “Aşkım, gece treninden bahsettiğimizi biliyorum. Eğer yaparsan ve yapacağını biliyorum - macerayı arzuladığın için, belki benden daha çok - tavsiyemi dinle: Sırt çantanı başının üstüne kilitle, pasaportunu pantolonunda tut ve Carly, bakmayı unutma pencereden dışarı."
Viyana ➤ Roma
Roma'ya giden trenin ilk dört saatini kuşetimde tek başıma, Avusturya Alpleri üzerinde batan güneşe pencereden bakarak geçirdim. Naschmarkt dışındaki bir satıcıdan satın aldığım kahverengi deri bir not defterini karalayarak yolculuğumun son haftasını yakaladım. Kilidim Ringstrasse yakınlarındaki hostelde bir yerde bırakılmıştı, bu yüzden sırt çantamın üzerinde, pasaportum midem serinliğine değecek şekilde uyudum.
Gece yarısından önce ağrılı, titreyen bacaklarla yemek vagonuna yürüdüm. Sıralar halinde kırık deri kabinlerin hepsi boştu, bu yüzden sessizce tuzlu kaju, kuru kayısı ve bir bardak turta kırmızı şarapla soğuk peynir tabağı yedim.
Kulübeye döndüğümde, futbol forması giymiş, ip gibi, badem saçlı bir çocuk, benimkinin karşısındaki karyola üzerinde kitap okuyordu. Kapağı gördüm - Kerouac, tabii ki İtalyanca.
"Ciao," dedim kendi kendini gizleyen bir sırıtışla. “Fierenze'de Io studiato. Inoltre, mi piace Jack Kerouac. " Kızardım.
Bir süre benimle dalga geçti, beceriksiz gramer hatalarımı ve bitmeyen kelime taleplerimi görmezden geldi. "Gel de zar ...?"
Sonunda, sınırlı İtalyancam kurudu ve şarap cesareti kayboldu. Yorgunluk numarası yaptım, gözlerimi usulca kapattım ve başımı tren duvarına doğru salladım, Bolonya'dan gelen çocuğun kitabına dönmesine izin verdim.
Durmuş bir trene doğru yalpalayarak uyandım, onun nasırlı eli benimkine dayandı. Çömelmişti, o kadar yakındı ki nefesini burnumun ucunda hissedebiliyordum.
"Ciao bella," diye sırıttı ve bununla birlikte ayrıldı.
Split ➤ Budapeşte
Omuzlarım yanmıştı, yanaklarım berrak Hırvat güneşi altında haftalarca çillenmişti. Hvar partisinden ilginç Vis'e, Zrce Plajı'ndaki bir müzik festivalinden Bol'un lacivert sularında rüzgar sörfüne kadar bir adaya atlamıştım. 62 litrelik sırt çantamla sarılan sırtım ve orta bölümüm, istasyona kadar olan bir mil yürüyüşten tuzla ıslatıldı. Çantamda asılı olan çeşitli çantaları ve ıslak mayoları çözüp çözerek, beton duvarın serinliğine oturup trenin gelmesini bekledim.
Çabucak ıspanaklı ve peynirli börek yedim, en değerli arkadaşım olduğunu kanıtlamış olduğum küçük bir seyahat havlusunun üzerine filo hamurundan yağı sildim. Budapeşte'ye giden tren nihayet, çoğunlukla zamanında geldi. Yarı yalınayak ve düğümlenmiş, hızlı bir şekilde klimanın serinliğinde yaslanacak boş bir kabin buldum. Ertelediğim kitapları, yapmadığım yazıları okumak için saatler olacaktı, bu yüzden geri kalan yolcular trene binerken gözlerimi bir anlığına kapattım.
Aniden, kompartımanımın cam kapısı kesik şortlu ve çeşitli neon biçimli üstleri giymiş kızların çığlıklarına açıldı.
"CARLY!" parlak İngilizce aksanlarıyla ciyakladılar.
İstasyondaki tek genç Amerikalı kız olduğum açıktı, gergin bir şekilde gece trenine binmeye hazırlandım.
Kızlarla daha önce Hvar'daki bir pansiyonda tanışmıştım, burada küçük yatakhane odamızı kız sohbet ve makyaj uygulamasına dönüştürdüğümüz, ünlü sahil kulübü Carpe Diem'de geçirilen gecelerin sarhoş hikayeleriyle yerde yuvarlandık. -Adadan açık deniz taksisi. Saç düzleştiricilerini ödünç aldım ve Doğu Avrupa'da yalnız seyahat ederken tanıştığım eklektik erkeklerin hikayelerine güldüler.
O gece trende, koltuklarımızı onlar birleşene kadar düz bir şekilde yatırdık, uzanabileceğimiz kocaman bir yatak yarattık, bacaklar iç içe. Biz okuyoruz Cosmo İngiltere dergiler, karides kokteyli ve köri gibi tuhaf tatlara sahip cipsleri - görünüşe göre İngiltere'de çok popüler - Haribo şekerleri ve Cadbury çikolataları ile doyurdu. Yoldan geçen yolcular, kapıya astığımız kumlu pembe çarşafın önünden geçip eski moda bir pijama partisini görmeye başladı.
Aylar sonra, New York'taki eve döndüğümde, kızlardan tuhaf cips ve çikolata yüklü bir paket aldım: “Gece trenindeki bir sonraki partiniz için! Xx, İngiliz kızlarınız. "
Delhi ➤ Amritsar
Delhi'den Amritsar'a giden tren farklıydı; büyükannemin beni uyardığı oydu. Dar platformda yapışkan kitleler ileri geri hareket etti, bir tavuk çılgınca tren raylarından geçti. Biletim için, sahibini uyuşuk bir şekilde bekleyen bir boğanın yanında durdum ve istasyonda, samosa yiyen genç bir ailenin yanında yerde oturdum. Karışık Hintli erkeklerden garip bakışlar aldım - istasyondaki gergin bir şekilde gece trenine binmeye ayarlanmış tek genç Amerikalı kız olduğum belliydi.
Yanımda oturan ailenin annesine gülümsedim ve beni ona doğru çağırdı. Çantalarımı kaydırdım, merhaba dedim. Başını salladı, gülümsedi. Hala sıcak olan patates ve yeşil bezelye samosa teklifi dışında konuşulacak ortak bir dil yoktu. Hemen kabul ettim. Hiçbir uyarı olmadan, boğuk anonslarla kornalar çalmaya başladı. Gelen trene doğru bekleyen yolcu kitleleri dışarı çıkarken kaos. Bilet hattında gördüğüm, sırt çantalı Avusturyalı genç adamı gördüm ve sağdaki ilk kabine kadar arkasından dosyalandım.
Birbirimize aşinalık bulduğumuz için biraz rahatlayarak oturduk ve gülümsedik. Kısa süre sonra, kabinin kapısı açıldı ve türbanlı üç Sih adam sessizce içeri girdiler. Tren istasyondan ayrılırken, birbirleriyle sohbet etmeye başladılar, kabinin diğer ucundaki ikimize rasgele, merakla baktılar. Akşam yemeğimizi daal ve chapatti yedik ve Avusturyalı çabucak uyuyakaldı. Üç adamdan biri çantasına uzandı, ben de meşgul olacak bir şey aradım. Yan cebinin derinliklerinden dikkatlice yeni bir kağıt destesi çıkardı ve Hintli erkekler oynamaya başladı.
Yukarı bakarken geniş bir şekilde gülümsedim ve tereddütle sordum (İngilizce konuşup konuşmadıklarından emin değilim, benimle konuşmak isteyip istemediklerinden emin değil), "Hepiniz cin oynamayı biliyor musunuz?"
"Elbette!" onlar benim açık endişeme güldüler.
Sonraki birkaç saati o gece treniyle Amritsar'a kadar iskambil oynayarak geçirdik. Punjab hükümet yetkilileri olduklarını ve kartlarda benden daha iyi olduklarını öğrendim. Benimle Delhi'deki kutsal Altın Tapınak ve aileleri hakkında konuştular. Her biri Hindistan'da sırt çantamla ne yaptığımı merak ediyordu, bana şüpheci bir zevkle sorular sordu. Tren yolculuğu hızla geçti ve kısa bir süre sonra Amritsar istasyonunun hafif ışığında karaya çıkıyorduk.
Ertesi sabah gün doğumunda Altın Tapınak'ı ziyaret ettim. Aşağıdaki suya yansıyan güneşin binanın üzerinden geldiğini izledim. Sih tezahüratlarını dinledim ve minnettar hissettim - büyükbabam bana cin öğrettiği için, kız konuşması için, samosa için, dilsiz aşk için, soğuk beton duvarlar ve uzanmış boğalar için, dünyayı görme ve onun çeşitliliğini öğrenme fırsatı için ve en önemlisi - gece treni için.