Bu 21. yüzyılda her gün uğraşıyoruz elektronik devreler aygıtlar, ev aletleri, bilgisayarlar, ulaşım sistemleri, cep telefonları, kameralar, TV vb. elektronik parçalar ve cihazlar. Günümüzün elektronik dünyası, sağlık hizmetleri, tıbbi teşhis, otomobiller, endüstriler gibi çeşitli alanlarda derin ilerlemeler kaydetmiştir. elektronik projeler , vb. ve herkesi elektronik olmadan çalışmanın gerçekten imkansız olduğuna ikna etti. Bu nedenle, elektroniğin geçmişi ve kısa tarihini bilmek için sabırsızlanmamız, zihinlerimizi canlandırmak ve kendileri için her şeye mal olan, ancak hiçbir şey için hiçbir şey yapmayan bu kadar şaşırtıcı keşiflere ve icatlara kendilerini kaptırarak hayatlarını feda eden bireylerden ilham almak için gereklidir bize ve karşılığında o zamandan beri bize büyük fayda sağladı.
Elektroniğin Kısa Tarihi ve Gelişimi
Elektroniğin gerçek tarihi, J.A. tarafından vakum diyotunun icat edilmesiyle başladı. Fleming, 1897'de ve ondan sonra, elektrik sinyallerini yükseltmek için Lee De Forest tarafından bir vakum triyot uygulandı. Bu, II.Dünya Savaşı'na kadar dünyaya hakim olan tetrode ve pentod tüplerinin kullanılmasına yol açtı.
Elektroniğin Kısa Tarihi
Daha sonra, transistör çağı, 1948'de birleşme transistör buluşuyla başladı. Bu özel buluş bir Nobel Ödülü almış olsa da, daha sonra, çalışması için yüksek güç tüketecek olan hacimli bir vakum tüpüyle değiştirildi. Germanyum ve silikon yarı iletken malzemelerin kullanılması, bu transistörlerin popülerlik kazanmasını ve farklı elektronik devrelerde geniş kabul görmesini sağladı.
Entegre Devreler (IC'ler)
Sonraki yıllarda, tüm elektronik devre tek bir yonga üzerine entegre edildiğinden, elektronik devrelerin doğasını büyük ölçüde değiştiren entegre devrelerin (IC'ler) icadına tanık oldu ve bu da düşük maliyetli, boyut ve ağırlıkta elektronik cihazlarla sonuçlandı. 1958 ile 1975 yılları arasında, küçük ölçekli entegrasyon, orta-büyük ölçek ve çok büyük ölçekli entegrasyon IC'leri gibi tek bir yonga üzerinde birkaç binden fazla bileşenin genişletilmiş yeteneklerine sahip IC'nin tanıtımı yapıldı.
Ve trend JFETS ile daha da ileri götürüldü ve MOSFET Cihaz tasarım sürecini iyileştirerek ve daha güvenilir ve güçlü transistörler yaparak 1951'den 1958'e kadar geliştirilenler.
Dijital entegre devreler, bilgisayarların genel mimarisini değiştiren bir başka güçlü IC geliştirmesiydi. Bu IC'ler, Transistör-transistör mantığı (TTL), entegre enjeksiyon mantığı (I2L) ve yayıcıya bağlı mantık (ECL) teknolojileri ile geliştirilmiştir. Daha sonra bu dijital IC'ler PMOS, NMOS ve CMOS fabrikasyon tasarım teknolojilerini kullandı.
Tüm bu bileşenlerdeki tüm bu köklü değişiklikler, mikroişlemciler 1969'da Intel tarafından. Kısa süre sonra, analog sinyal işleme için işlemsel bir amplifikatör getiren analog entegre devreler geliştirildi. Bu analog devreler arasında analog çarpanlar, ADC ve DAC dönüştürücüleri ve analog filtreler bulunur.
Bu tamamen elektronik tarihinin temel anlayışıyla ilgilidir. Elektronik teknolojisinin bu tarihi, gerçek kahramanlardan daha büyük bir zaman, çaba ve yetenek yatırımı gerektirir, bunlardan bazıları aşağıda açıklanmıştır.
Elektronik Tarihinin Mucitleri
Luigi Galvani (1737-1798)
Luigi Galvani, Bologna Üniversitesi'nde profesördü. Elektriğin hayvanlar, özellikle kurbağalar üzerindeki etkilerini inceledi. Deneyler yardımıyla 1791 yılında kurbağalarda elektriğin varlığını gösterdi.
Charles Coulomb (1737-1806)
Charles coulomb, 18. yüzyılın büyük bir bilim adamıydı. 1799 yılında mekanik dirençle deneyler yaptı ve coulomb’un elektro-statik yükler yasasını geliştirdi.
Allesandro Volta (1745-1827)
Allesandro Volta, İtalyan bir bilim adamıydı. Bataryayı 1799 yılında icat etti. Kimyasal reaksiyon sonucu elektrik üretebilen bir batarya (Voltaik hücre) geliştiren ilk kişi oldu.
Hans Christian Oersted (1777-1852)
Hans Christian Oersted, bir iletkenden bir akım geçtiğinde, bununla bir manyetik alanın ilişkili olduğunu gösterdi. Elektromanyetizma çalışmalarını başlattı ve 1820 yılında Alüminyum'u keşfetti.
George Simon Ohm (1789-1854)
George Simon Ohm bir Alman fizikçiydi. İle deney yaptı elektrik devreleri ve tel dahil kendi parçasını yaptı. Bazı iletkenlerin diğerlerine kıyasla çalıştığını buldu. 1827 yılında akım, voltaj ve direnç arasındaki ilişki olan Ohm yasasını keşfetti. Direniş birimine onun adı verilmiştir.
Michael Faraday (1791-1867)
Michael Faraday, İngiliz bir bilim adamı ve elektrik ve manyetizma alanında büyük öncü deneyciydi. Oersted'in keşfinden sonra, 1831 yılında elektromanyetik indüksiyonu gösterdi. Bu, çalışmasının temel prensibidir. jeneratörler .
Samuel Finley Breese Morse (1791-1872)
Samuel Finley Breese Morse, elektromıknatıslarla bir telgraf sistemini ön plana çıkarmış ve 1844'te kodu icat etmiş ve onun adını almıştır.
1837 yılında, bir elektrikli telgraf sisteminin genişletilmesi, İngiltere'deki ana demiryolu telgrafını tamir eden Sir Charles Wheatstone ve Sir W. F. Cooke tarafından geliştirilen saptırıcı bir manyetik iğne kullanıyor. Morse, telgrafı iletişim için uygun bir sistem haline getirmek amacıyla, telgrafın iletişim için uygun bir sisteme dönüşmesine izin vermek için hem elektrik hem de bilgi akışı sınırlarının tasarım kusurlarını aştı.
Joseph Henry (1799-1878)
Joseph Henry Amerikalı bir bilim adamıydı ve elektromanyetik indüksiyonu 1831 yılında, faraday'ın keşfinden bir yıl önce bağımsız olarak keşfetti. İndüksiyon birimine onun adı verildi.
Heinrich F.E. Lenz (1804-1865)
Heinrich F.E. Lenz, Estonya'nın eski Üniversite Şehri Tartu'da doğdu. Petersburg Üniversitesi'nde profesör olarak çalıştı. Faraday liderliğinde birkaç deney yaptı.
Kanun tarafından ismiyle onurlandırılmıştır ve indüklenen akımın elektrodinamik hareketinin mekanik indükleme hareketine eşit derecede direnç gösterdiğini belirtir. Daha sonra, enerji tasarrufu için bir ifade olarak tanımlandı.
Hermann Lud-wig Ferdinand von Helmholtz (1821-1894)
Hermann Lud-wig Ferdinand von Helmholtz bir araştırmacının yanı sıra evrensel bir bilim insanıydı. 19. yüzyılda ünlü bilim adamlarından biridir. 1870 yılında, tüm genel elektrodinamik teorileri inceledikten sonra, Avrupa kıtasında hafifçe tanınan Maxwell teorisine desteğini verir.
Joseph Wilson Kuğu (1828-1914)
1879 yılında Joseph Wilson Swan, İngiltere'de bir elektrik lambası olarak icat edildi. Lambanın filamenti karbondur ve altı ay içinde önceki Edison'unkine göre kesirli bir vakum ve gösterime sahipti.
James Clerk Maxwell (1831-1879)
James Clerk Maxwell İngiliz bir fizikçiydi ve 1873 yılında manyetizma ve elektrik üzerine bir inceleme yazdı. Elektromanyetik alan denklemlerini 1864 yılında geliştirdi. İçindeki denklemler, hertz'in çalışması ve faradayların çalışmasıyla açıklandı ve tahmin edildi. James Clerk Maxwell önemli bir teori, yani elektromanyetik ışık teorisi formüle etti.
Sir William Crookes (1832-1919)
Sir William Crookes, 1878'de yüksek oranda tahliye edilen “Crookes tüpleri” kullanarak elektriksel deşarjlar geliştirdi. Bu çalışmalar, J. J. Thomson’ın 1890’da elektronun yanı sıra deşarj tüpü fenomeni hakkındaki araştırmasının temelini attı. Sir William ayrıca radyometreyi tamamlamak için Talyum elementini icat etti.
Oliver Heaviside (1850-1925)
Oliver Heaviside, Maxwell denklemleri ile bunları çözmede ortaya çıkan yorgunluğu azaltmak için çalıştı. Prosedürde, cebirsel denklemler için diferansiyel denklemleri değiştirmek için diferansiyel (d / dt) cebirsel değişken (p) aracılığıyla değiştiren 'İşlemsel Hesap' olarak bilinen bir vektör analizi formu yarattı. Yani bu, çözüm hızını büyük ölçüde artıracaktır.
Oliver ayrıca iyonize hava tabakasını icat etti ve ona onun adını verdi, bu endüktans, iletim mesafesini artırmak için iletim hatlarına dahil edilebilir ve bu, hızlandığında yükler kütle olarak genişler.
Heinrich Rudolph Hertz (1857-1894)
Heinrich Rudolph Hertz, radyo dalgalarının varlığını gösteren ilk bilim adamıydı. Motivasyonu Helmholtz ve Maxwell'den geldi.
1887 yılında, radyo dalgalarının hızını gösterdi ve aynı zamanda ışığınkine eşdeğer olan Hertz dalgaları olarak da bilinir. Hertz gibi frekans birimi onun adını almıştır.
Henrich Rudolph Hertz (1857-1894)
Henrich Rudolph Hertz, 1857'de Hamburg'da doğan bir Alman fizikçiydi. Maxwell tarafından tahmin edilen elektromanyetik radyasyonu gösterdi. Deneysel prosedürleri kullanarak, radyo sinyallerini iletmek ve almak için mühendislik araçlarıyla teoriyi kanıtladı. Fotoelektrik etkiyi gösteren ilk kişi oydu. Frekans biriminin adı onur evinde Hertz idi.
Charles Proteus Steinmetz (1865-1923)
Charles Proteus Steinmetz, histerezis kaybının matematiğini keşfetti, bu nedenle mühendislerin transformatörlerdeki manyetik kaybı azaltmalarına izin verdi. Charles ayrıca bileşik sayılar için matematiği AC analizine uyguladı ve bu nedenle elektrik sistemleri mühendisliği tasarımını siyah sanat yerine bilimsel bir temel üzerine yerleştirdi.
Nikola Tesla ile birlikte, Edison’un verimsiz DC sisteminden daha şık AC sistemine doğru uzaktaki güç üretiminden sorumludur.
Ben Franklin (1746-52)
Ben Franklin, deney için döner cam bilyelerle farklı elektrostatik jeneratörler icat etti. Bu deneyi kullanarak, tek akışkan için elektrik teorisini icat etti.
Daha önceki teorilerde, iki elektrik sıvısı ve iki manyetik sıvı kullanıldı. Bu yüzden, evrendeki ölçülemez bir elektriksel gücü hayal etti. Elektrik yüklerindeki eşitsizlik, fazlalık (+) aksi takdirde tek elektrik sıvısının kusuru (-) ile açıklığa kavuşturuldu. Pozitif ve negatif semboller Elektrik Devresinde görünür.
Andre Marie Amper (1775-1836)
Andre Marie Ampere, Fransız bir matematikçi ve fizikçiydi. Elektrik akımının etkilerini inceledi ve solenoidi icat etti. SI elektrik akımı birimi (Amper) onun adını almıştır.
Karl Friedrich Gauss (1777-1855)
Karl Friedrich Gauss bir fizik bilimci ve en büyük Alman matematikçiydi. Cebir, analiz, istatistik, elektrostatik ve astronomi gibi birçok alana katkıda bulundu. Manyetik alan yoğunluğunun CGS birimi onun adını almıştır.
Wilhelm Eduard Weber (1804-1891)
Wilhelm Eduard Weber, Alman bir fizikçiydi. Arkadaşı Carl Fried rich ile karasal manyetizmayı araştırdı. 1833 yılında bir elektromanyetik telgraf tasarladı ve ayrıca bir mutlak elektrik birimleri sistemi kurdu ve MKS akı birimi Weber'in adını aldı.
Thomas Alva Edison (1847-1932)
Thomas Alva Edison bir işadamı ve Amerikalı bir mucitti. Pratik elektrikli ampuller, sinema kameraları, fotoğraflar ve benzeri şeyler gibi birçok cihaz geliştirdi. Elektrik lambasını icat ederken Edison etkisini gözlemledi.
Nikola Tesla (1856-1943)
Nikola Tesla, Tesla bobinini icat etti, Tesla endüksiyon motoru alternatif akım (AC) elektrik besleme sistemi. trafo 3 fazlı elektrik ve motor. 1891'de Tesla bobini icat edildi ve elektronik ekipman, televizyon ve radyo setlerinde kullanıldı. Manyetik alan yoğunluğu birimi onun adını almıştır.
Gustav Robert Kirchhoff (1824-1887)
Gustav Robert Kirchhoff bir Alman fizikçiydi. Elektrik ağlarının gerilimlerinin, akımlarının ve dirençlerinin hesaplanmasına izin veren Kirchhoff yasasını geliştirdi.
James Prescott Joule (1818-1889)
James Prescott Joule bir bira üreticisi ve İngiliz fizikçiydi. Enerjinin korunumu yasasını keşfetti. Enerji birimi - Joule onuruna seçildi. Sıcaklık ölçeğini geliştirmek için Lord Kelvin ile çalıştı.
Sir John Ambrose Fleming (1849-1945)
En eski diyot tüpü, 1905 yılında Sir John Ambrose Fleming tarafından icat edilmiştir. Bu cihaz, iki elektrot telinin ısıtıcı ve katot ve geri kalanının plaka olduğu üç kablo içerir.
Lee De Ormanı (1873-1961)
Lee de forest Amerikalı bir mucitti ve ilk triyot vakum tüpünü icat etti: Audion tüpü 1906'da. Radyonun babası olarak onurlandırıldı.
Albert Einstein (1879-1955)
Einstein, 1905 yılında, ayrı miktarlarda yayılan nesnelerden elektromanyetik enerjinin üretildiğini fark etmek için Max Planck’ın deneysel sonuçlarına dahil oldu.
Yayılan bu miktarların gücü, ışık kuantumu olarak bilinir ve doğrudan radyasyon frekansı ile orantılıdır. Burada bu frekans, Maxwell denklemlerine ve termodinamik kanunlarına bağlı olarak standart elektromanyetik teoriden farklıydı.
Einstein, gözlemlenebilir elektromanyetik radyasyonu, aksi takdirde ışığı açıklamak için Planck'ın kuantum hipotezini kullandı. Einstein'ın bakış açısına dayanarak, ışın ayrı radyasyon paketlerini içerecek şekilde görselleştirilebilir.
Einstein, bu analizi, belirli bir frekansta ışıkla aydınlatılan bazı metallerin elektron ürettiği fotoelektriğin etkisini açıklığa kavuşturmak için kullandı. Einstein’ın teorisi, Kuantum Mekaniğinin kaynağını oluşturdu.
Walter Schottky (1886-1997)
Walter Schottky bir Alman fizikçiydi. Termiyonik tüplerde atış gürültüsü-rastgele elektron gürültüsünü tanımladı ve çoklu ızgaralı vakum tüpünü icat etti.
Edwin Howard Armstrong (1890-1954)
Edwin Howard Armstrong bir mucit ve Amerikalı bir elektrik mühendisiydi. Elektronik osilatörü ve rejeneratif geri beslemeyi icat etti. 1917'de süperheterodin radyoyu icat etti ve 1933 yılında FM radyoyu patentledi.
Jack St. Clair Kilby (1923-2005)
Jack St. Clair Kilby, bağımsız olarak bağlanmış parçalara sahip bir faz kaydırmalı osilatör olan minyatürleştirme araştırması yaparken Texas cihazlarında IC'yi (entegre devre) icat etti. 1959 yılında telif hakkı aldı.
Robert Norton Noyce (1927-1990)
Robert Norton Noyce, devre boyutunu ölçeklendirmek için pratik bir yaklaşım kullanarak IC'yi uyguladı. 1957 yılında Fairchild Semiconductor gibi bir şirketin organizatörü oldu.
1959 yılında, Noyce ve meslektaşı yarı iletken bir yonga tasarımı icat ettiler, aynı yıl Texas Instruments'ta 'Jack Kilby' den ayrı bir düşünce geldi. Böylece, hem Noyce hem de Kilby'ye patent verildi.
1968 yılında Norton & Gordon Moore Intel'i kurdu. 1971 yılında Intel tasarımcısı Ted Hoff, birincil mikroişlemciyi, yani 4004'ü icat etti.
Seymour Cray (1925-1996)
1976 yılında süper bilgisayarların babası Seymour Cray & George Amdahl, süper bilgisayar endüstrisi olarak tanımlandı.
Ray Prasad (1946 - Hala Devam Ediyor 2019)
Yüzeye Montaj Teknolojisi İlkeleri ve Uygulama Ders Kitabının Yazarı Ray Prasad'dır. IPC Başkanı, Intel Başarı, SMTA Üstünlük Üyesi ve Dieter W. Bergman IPC Burs Madalyası gibi birçok ödül aldı.
Baş mühendisten beri, SMT'yi Boeing'de uçakların yanı sıra güvenlik sistemlerine de başlattı. SMT küresel uygulamasını Intel Organizasyonunda bir program yöneticisi gibi ele aldı.
2000'den 2019'a kadar Elektronik Geçmişi'nin zaman çizelgesi aşağıda listelenmiştir.
2006 yılında, eski WII ve PS3 Oyun Konsolu icat edildi.
2007 yılında, ilk Apple iPhone ve iPod icat edildi.
2008 yılında Akıllı Telefonlar için ilk Android işletim sistemi icat edildi.
2008 yılında Büyük Hadron Çarpıştırıcısı icat edildi.
2010 yılında Xbox 360'ın Oyun Konsolu icat edildi.
2011 yılında güneş panelinin yenilenebilir bir enerji kaynağı veya alternatif bir enerji kaynağı gibi devirleri.
2011 yılında, uzay aracı Mars'a inen NASA tarafından icat edildi.
2014 yılında Microscale 3-D Printing piyasaya sürüldü.
2018 yılında NASA, Parker Solar Probe'u piyasaya sürdü.
2019 yılında Chandrayan-2, Hindistan tarafından Ay'a fırlatıldı.
Elektroniğin tarihi çok büyük bir alandır ve sınırlı bir aralıkta sistematik geçmişin tam bilgisini sağlama potansiyeli yoktur. Zaten elektronik kavramı felsefe gibi başladı, sonra fizik, sonra elektrik mühendisliği ve şimdi bu kavram kabul gördü.
Modern elektroniğin doğuşu bir vakum diyotundan başlar. 20. yüzyıl elektronik nedeniyle değişti çünkü bugün kullanılan tüm sistemler elektronik tabanlı. Elektronikteki büyüme nedeniyle elektroniğin geleceği son derece iyi görünüyor. Biyoinformatik ve kuantum iletişimi gibi yeni alanlar, elektroniğin önde gelen bölgeleridir.
Umarım bunu biraz daha iyi anladınız elektroniklerin kısa tarihi . Dünyamızı ve teknolojimizi iyileştirmek için neden yukarıdaki filozoflardan ve büyük mucitlerden bir şeyler öğrenemiyoruz? Lütfen bu makale hakkındaki görüşlerinizi aşağıdaki yorum bölümünde paylaşın