ARKADAŞLIK Kötü karakterli bir genç varmış. Bir gün babası ona çivilerle dolu bir torba vermiş. “Arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman her sefer bu tahtaperdeye bir çivi çak” demiş. Genç, ilk günde tahtaperdeye 37 çivi çakmış. Sonraki haftalarda kendi kendini kontrol etmeye çalışmış ve geçen her gün daha az çivi çakmış. Nihayet bir gün gelmiş ki hiç çivi çakmamış. Babasına gidip söylemiş. Babası onu yeniden tahtaperdenin önüne götürmüş. Gence “Bu günden başlayarak tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahtaperdeden bir çivi çıkar” demiş. Günler geçmiş. Bir gün gelmiş ki her çivi çıkarılmış. Babası ona “Aferin, iyi davrandın ama bu tahtaperdeye dikkatli bak, artık çok delik var. Artık geçmişteki kadar güzel olmayacak. Arkadaşlarınla tartışıp kavga ettiğin zaman kötü kelimeler söylenebilir. Her kötü kelime bir yara bırakır. Arkadaşlarına bin defa kendisini affettiğini söyleyebilirsin ama bu delik aynen kalacak, kapanmayacak. Bir arkadaş ender bir mücevher gibidir. Seni güldürür, yüreklendirir, sen ihtiyaç duyduğunda yardımcı olur, seni dinler, sana yüreğini açar.” demiş.