Bilim, makine ve yapay zeka kendi içinde ne bir tahribat kaynağı, ne de kurtarıcı bir kahraman olabilir. Kendi torunlarımıza gerçekten (yaşanabilir) bir dünya bırakmak istiyorsak yapmamız gereken ütopyayla distopya arasında bir uçtan ötekine savrulmak yerine, içinde bulunduğumuz derin krizi üretim ilişkileri bağlamında serinkanlılıkla ele almak ve ezelden beri pansuman telkin edenlere kulağımızı tıkayıp, yarayı doğuran kaynağı kökünden kurutmaktır.
Bütünleşmiş dünya pazarı üzerinde yükselen emperyalist küreselleşme sürecinin hakimiyeti kabul edilerek, sosyal haklar korunabilir mi? En ileri kapitalist ülkelerde dahi, fabrikaların başka ülkelere taşınması, kronik yığınsal işsizlik ve güvencesiz çalışma yoluyla, sosyal hakları aşamalı biçimde yok eden, bizzat "küresel piyasanın egemenliği" değil mi? Eğer, bütünleşmiş dünya piyasasının varlığı ve hakimiyeti, sosyalizmin imkansızlığına delaletse; aynı ölçüde, sosyal hakların da imkansızlığını göstermez mi?
Muhalefet krizin sebebini sadece siyasi olarak kodladığı için, çözüm de siyasi iyileşmede aranıyor. Oysa ne yaşanılan krizin sebebi tek başına üst-siyasi gelişmeler, ne de çözüm sadece demokrasi ile gelecek. Ekonominin kurdan neden böylesine büyük ölçüde etkilendiğini tartışmayan siyasi analizlerin önerebileceği tek şey eskiye dönmek olacak, ki bu da filmi başa sarmaktan başka bir işe yaramayacak.