aslında birden çok verisyonu olan bir roman. tamam, bizimkilerin özet konusunda bokunu çıkarmış olabilirler o ayrı bir konu. sonuçta roman zamanla gelişmiş. ismini proudhon'un aynı isimdeki (ama fransizca tabii) bir yazısından aldığı da söylenir (yukarda biri de belirtmiş bunu, mir için söylenilenlerden sonra ben de diyeyim dedim.)
almanya'ya gelirken, yanımda sadece ilk cildini getirdim (iletişim yayınları). dedim ki, şimdi zaten der zauberberg'i okuyorum, 400 sayfayı 3 haftada bitiremedim (can yayınları ilk cilt). bu beni en az bir bir buçuk ay idare eder. yalnız arada der zauberberg'in ilk cildi bitti. buna başladım 3 günde 370 sayfa okudum. ve yavaşladım biraz. çünkü neredeyse bir hafta içinde bitecek ve ben ikinci ciltsiz mal gibi kalacağım.
eğer mann, kafka, müsil, joyce gibi modernistleri okumuş insanlarsanız. tehlikeli oyunlar'ı bitirdiyseniz, bu kitap sizin için korkutucu olmamalı. okunması kolay, edebi bir eser. ve de çok güzel.
başlarda o dönemin her rus romanı gibi, hele üst sınıfları anlatan, biraz kaliteli bir dedikodu dergisi gibi ilerlese de aslında, iyi bir roman olduğunu daha ilk sayfadan anlıyorsun: savaş anlatımları, yapılan yorumlar, kişiler... benim bu konuda şu an için bir şey demeye hakkım yok. iki nedenden ötürü: 1. daha romanı bitirmedim 2. bu kitap üzerine söyleyebileceğim her şey yapabileceğim her şey aslında hiçbir şey ifade etmez. sonuçta kalkıp da kötü bir roman diyemem. sadece belli başlı konulardaki kişisel fikirlerimi beyan edebilirim. olumlu da olsa olumsuz da olsa romanın öneminin farkındayım. sırf öyle söylendiği için değil. ama 370 sayfada gördüklerimden ötürü.
ulan daha bitirmeden neden bunları yazıyorsun? diye soran olursa da, cevabım: kolay okunuyor olması şaşırttı beni (ki rus yazarları hep akıcı bulmuşumdur, sadece bu kitabı biraz zorlayıcı bekliyordum, karamazovlar gibi). o yüzden yazmak istedim. millet korkmasın. korkacak bir şey yok. ikinci cildi de artık ne zaman elime geçerse, bitirdiğimde belki yazarım başka şeyler de.