Ahlâk
Ahlâk
Tintoretto’ya atfedilen bir Venedik senatörünün (Dünyevi şeylerin ahlakının alegorisi) portresine sahip alegori , 1585
Ahlak (Latince: moralitas) tarz, karakter, davranışların bütününde, uygun olarak kabul edilenlerle ile uygunsuz olanlar arasında niyetlerin , kararların ve eylemlerin ayrımıdır. [1]
Ahlak, belirli bir felsefe , din veya kültürden davranış kurallarından türetilen standartlar veya ilkeler bütünü olabilir veya bir kişinin evrensel olması gerektiğine inandığı bir standarttan türetilebilir. [2] Ahlak kelimesi ayrıca “iyilik” veya “doğruluk” ile eş anlamlı olarak kullanılabilmektedir. .
Ahlaki felsefe içeren meta etik, soyut konuları içeren ontoloji ve ahlaki epistemoloji ve normatif etik , çalışmalar daha somut sistemlerin ahlaki karar verme gibi deontolojik etik ve sonuçsalcılığı içerir.
Normatif etik felsefenin bir örneği olarak “Birine başkalarına, başkalarının kendisine davranmasını istediği gibi davranması gerektiğini” ifade eden Altın Kural’dır. [3] [4]
Ahlaksızlık ahlakın aktif karşıtlığıdır (yani iyi veya doğru olana muhalefet ). Ahlaksızlık çeşitli ahlaki standartların veya ilkelerin farkında olmaması, ona karşı kayıtsızlık veya inanmama olarak tanımlanır. [5] [6] [7]
FELSEFE
ETIK
Immanuel Kant kategorik zorunluluğu ortaya koyarak : “Sadece aynı kurallara göre evrensel bir yasa haline gelebileceğin bu maksimuma göre hareket et.” der
Etik (ahlak felsefesi olarak da bilinir), ahlak sorunlarına değinen felsefenin dalıdır .
“Etik” kelimesi “yaygın olarak” ahlak “ile karıştırılsa da belirli bir geleneğin, grubun veya bireyin ahlaki ilkelerini ifade etmek için daha dar anlamda kullanılır.” [8]
Benzer şekilde, etik teorilerin bazı tipleri, özellikle deontolojik etik bazen etik ve ahlak ayırt etmek için kullanılmıştır.
Immanuel Kant, Ahlakı bu gibi sistemlerde bir kullanım olarak görüp görev, yükümlülük ve davranış ilkeleri gibi kavramlara dayanarak yorumlamıştır. Bir erdem kavramına dayanan ve genellikle ‘ahlaki’ düşüncelerin diğer pratik düşüncelerden ayrılmasından kaçınarak, pratik akıl yürütmeye Aristoteles yaklaşımı olarak tanımlanmıştır. [9]
AÇIKLAYICI VE NORMATIF
Açıklayıcı anlamında “ahlak” , bir birey tarafından uygulandığı ve kabul edildiği bu davranış kurallarını sağlayan bir toplumdan gelen kişisel veya kültürel değerleri , davranış kurallarını veya sosyal gelenekleri ifade eder . Doğru ya da yanlış nesnel iddiaları ifade etmez, sadece doğru ya da yanlış kabul edileni ifade eder. Betimsel etik , bu anlamda ahlakı inceleyen felsefenin dalıdır. [10]
Normatif anlamda, “ahlak” değerler veya herhangi bir özel halkları veya kültürler tarafından benimsenen kurallardan bağımsız olabilir . Normatif etik , bu anlamda ahlakı inceleyen felsefenin dalıdır. [10]
GERÇEKÇILIK VE GERÇEKÇILIK KARŞITI
Ahlakın doğası ve kökenleri hakkındaki felsefi teoriler (yani meta-etik teorileri ) genel olarak iki sınıfa ayrılır:
- Ahlaki gerçekçilik , nesnel ahlaki gerçekleri bildiren gerçek ahlaki ifadeler olduğunu savunan teoriler sınıfıdır. Örneğin, sosyal uygunluk güçlerinin bireylerin “ahlaki” kararlarını önemli ölçüde şekillendirdiklerini kabul etseler de , bu kültürel normların ve adetlerin ahlaki olarak doğru davranışı tanımladıklarını inkar ederler . Bu, etik doğa bilimcileri tarafından öne sürülen felsefi görüş olabilir , ancak tüm ahlaki realistler bu konumu kabul etmez (örn. Etik doğalcı olmayanlar ). [11]
- Ahlaki anti-gerçekçilik ise ahlaki ifadelerin ya başarısız olduğunu ya da nesnel ahlaki gerçekleri bildirmeye çalışmadığını savunuyor. Bunun yerine, ahlaki cümlelerin ya nesnel ahlaki gerçeklerin kategorik olarak yanlış iddiaları olduğunu düşünürler ( hata teorisi ); nesnel gerçeklerden ziyade öznel tutumlarla ilgili iddialar ( etik öznellik ); ya da başka bir şekilde dünyayı tanımlamaya değil, bir duygu ifadesi ya da bir emir verme ( bilişsel olmayan ) gibi başka bir şeyi tanımlamaya çalışır .
Burada kullanılan sağlam anlamda anti-gerçekçi olmakla birlikte, bazı bilişselcilik ve etik öznellik biçimleri ahlaki evrenselcilik ile eş anlamlı olarak gerçekçi kabul edilmektedir . Örneğin, evrensel reçetecilik , ahlakın zımni zorunluluklar hakkında muhakemeden kaynaklandığını iddia eden evrenselci bir bilişselcilik biçimidir ve ilahi komuta teorisi ve ideal gözlemci teorisi , ahlakın bir mükemmel bir rasyonel varlığın tanrı ya da varsayımsal kararları.
ANTROPOLOJI
AŞIRET VE TOPRAK
Celia Green , kabile ve bölgesel ahlak arasında bir ayrım yaptı. [12] İkincisini ağırlıklı olarak olumsuz ve yasaklayıcı olarak nitelendirir: bir kişinin topraklarını, mal ve bağımlıları dahil, zarar görmemesi veya müdahale edilmemesi olarak tanımlar. Bu yasaklardan ayrı olarak, bölgesel ahlak izin vericidir ki bu da bireyin başka bir ülkeye müdahale etmediği her hangi bir davranışa izin verir. Aksine, kabile ahlakı, kolektifin normlarını bireye dayatan kuralcıdır. Bu normlar keyfi, kültürel olarak bağımlı ve ‘esnek’ olurken, bölgesel ahlak Kant’ın ‘ kategorik zorunluluğu ‘ ve Geisler gibi evrensel ve mutlak olan kuralları hedefler.s’ , kademeli absolutism . Yeşil, bölgesel ahlakın gelişmesini özel mülkiyet kavramının yükselişi ve statü üzerindeki sözleşmenin yükselmesi ile ilişkilendirir.
GRUP IÇI VE GRUP DIŞI
Bazı gözlemciler, bireylerin ” grup içi ” (birey ve aynı grupta olduklarına inandıkları kişiler) veya “grup dışı” ( aynı kurallara göre davranılmalıdır). Bazı biyologlar, antropologlar ve evrimsel psikologlar , bu grup içi / grup dışı ayrımcılığın, grup yaşamını geliştirdiği için geliştiğine inanmaktadır. Bu inanç, basit hesaplamalı evrim modelleri ile doğrulanmıştır. [13] Simülasyonlarda bu ayrımcılık hem grup içi karşı beklenmedik bir işbirliğine hem de grup dışına karşı irrasyonel düşmanlığa neden olabilir. [14] Gary R. Johnson ve VS Falger milliyetçiliğinve vatanseverlik bu grup içi / grup dışı sınırın biçimleridir. Jonathan Haidt, [15] , bir grup içi kriteri gösteren deneysel gözlemin, büyük ölçüde muhafazakârlar tarafından kullanılan ancak liberaller tarafından çok daha az kullanılan bir ahlaki temel sağladığını kaydetti .
KÜLTÜRLERIN KARŞILAŞTIRILMASI
Peterson ve Seligman [16] kültürlere, jeo-kültürel alanlara ve binyıllara bakan antropolojik görüşe yaklaşıyorlar. İnceledikleri tüm kültürlerde belirli erdemlerin hüküm sürdüğü sonucuna varmışlardır. Tanımladıkları başlıca erdemler bilgelik / bilgi; cesaret; insanlık ; adalet; ölçülü; ve aşkınlık . Bunların her biri birkaç bölüm içerir. Örneğin insanlık sevgiyi, şefkat ve sosyal zekayı içerir .
Yine de, diğerleri ahlakın her zaman mutlak olmadığını, ahlaki sorunların kültürel çizgilerde sıklıkla farklı olduğunu iddia ederek teoriler. Birkaç ulus arasındaki 2014 PEW araştırma çalışması, boşanma, evlilik dışı ilişkiler, eşcinsellik, kumar, kürtaj, alkol kullanımı, kontraseptif kullanımı ve evlilik öncesi cinsiyet gibi yaygın olarak ahlakla ilgili konular arasında önemli kültürel farklılıkları aydınlatmaktadır. Bu çalışmadaki 40 ülkenin her birinin, her ülkenin ortak ahlaki sorunlarının kabul edilebilir, kabul edilemez veya ahlaki olmayan konular olduğuna inandığı orana göre bir dizi yüzdesi vardır. Ahlaki sorunun önemine ilişkin her yüzde, ahlaki sorunun sunulduğu kültüre göre büyük farklılıklar gösterir. [17]
Ahlaki görecilik olarak bilinen bir teorinin savunucuları, ahlaki erdemlerin sadece belirli bir bakış açısı (ör., Kültürel topluluk) bağlamında doğru veya yanlış olduğu fikrine abone olurlar. Başka bir deyişle, bir kültürde ahlaki olarak kabul edilebilir olan başka bir kültürde tabu olabilir. Ayrıca, hiçbir ahlaki erdemin nesnel olarak doğru ya da yanlış olarak kanıtlanamayacağını ileri sürmektedirler [18] Ahlaki görecilik eleştirmenleri, bu eylemleri basitçe kültürel mercekler aracılığıyla kabul etmekte zorluk çeken çocuk öldürme, kölelik veya soykırım gibi tarihsel zulümlere işaret etmektedir.
Fons Trompenaars ve Pedestrian Die farklı kültürlerin üyelerini çeşitli ahlaki ikilemlerle test etti . Bunlardan biri, sürücüyü çok hızlı sürmenin ve bir yayaya çarpmanın sonuçlarından korumak için, bir arabanın sürücüsünün, arabaya binen bir yolcu olan arkadaşının olup olmayacağıydı. Trompenaarlar, farklı kültürlerin hiçbirinden kesin olana kadar oldukça farklı beklentilere sahip olduğunu buldular. [19]
EVRIM
Modern ahlakın gelişimi sosyokültürel evrim ile yakından ilişkili bir süreçtir . Bazı evrimsel biyologlar , özellikle sosyobiyologlar , ahlakın bireysel düzeyde ve aynı zamanda grup düzeyinde grup seçimi yoluyla hareket eden evrimsel güçlerin bir ürünü olduğuna inanmaktadırlar (bunun gerçekte ne kadar gerçekleştiği evrim teorisinde tartışmalı bir konudur). Bazı sosyobiyologlar, ahlakı oluşturan davranışlar dizisinin, büyük olasılıkla hayatta kalma veya üreme yararları sağladıkları (yani evrimsel başarının artması) nedeniyle evrimleştiğini iddia etmektedir. Sonuç olarak, insanlar bu ahlaki davranışlara yanıt olarak empati veya suçluluk duygusu gibi “sosyal yanlısı” duygular geliştirdiler.
Bu anlayış üzerine, ahlaklar, insan işbirliğini teşvik eden, kendi kendini devam ettiren ve biyolojik olarak yönlendirilen davranışlar kümesidir . Biyologlar, karıncalardan fillere kadar tüm sosyal hayvanların, evrimsel uygunluklarını iyileştirmek için acil bencilliği kısıtlayarak davranışlarını değiştirdiklerini iddia ediyorlar . İnsan ahlakı, diğer hayvanların ahlakına göre sofistike ve karmaşık olmasına rağmen, esasen bir grubun uyumunu zayıflatabilecek ve böylece bireylerin uygunluğunu azaltabilecek aşırı bireyciliği kısıtlamak için gelişen doğal bir olgudur. [20]
Bu görüşe göre, ahlaki kodlar nihayetinde geçmişte seçilen duygusal içgüdüler ve sezgilere dayanır, çünkü hayatta kalma ve üremeye ( kapsayıcı uygunluk) yardımcı oldular . Örnekler: anne bağı , yavruların hayatta kalmasını geliştirdiği için seçilir; Westermarck etkisi ilk yıllarında yakınlığı, karşılıklı cinsel cazibeyi azaltır temelini ensest ve akraba evliliği gibi karşı tabuları gibi genetik riskli davranışların gerçekleşme ihtimalini azaltmaktadır .
Doğada karşılıklılık olgusu, evrim biyologları tarafından insan ahlakını anlamaya başlamanın bir yolu olarak görülmektedir. İşlevi tipik olarak, özellikle gıda miktarı veya kalitesinin öngörülemeyen bir şekilde dalgalandığı bir habitatta yaşayan hayvanlar için temel kaynakların güvenilir bir şekilde tedarik edilmesini sağlamaktır. Örneğin, bazı vampir yarasalar bazı geceler avla beslenemezken, diğerleri fazla tüketmeyi başarırlar. Daha sonra yemek yiyen yarasalar, belirgin bir şekilde açlıktan kurtulmak için kan öğelerinin bir kısmını yeniden canlandıracak. Bu hayvanlar uzun yıllar boyunca birbirine sıkı sıkıya bağlı gruplar halinde yaşadığından, bir kişi aç olduğu gecelerde lehine dönmek için diğer grup üyelerine güvenebilir (Wilkinson, 1984)
Marc Bekoff ve Jessica Pierce (2009) ahlakın, karmaşık sosyal gruplarda yaşayan tüm memelilerin (örneğin kurtlar, çakallar, filler, yunuslar, sıçanlar, şempanzeler) paylaşabileceği bir dizi davranışsal kapasite olduğunu savunmuşlardır. Ahlakı “sosyal gruplar içindeki karmaşık etkileşimleri geliştiren ve düzenleyen birbiriyle ilişkili diğer ilgili davranışlar paketi” olarak tanımlarlar. Bu davranış paketi empati, karşılıklılık, fedakarlık, işbirliği ve adalet duygusunu içerir. [21] İlgili çalışmalarda, şempanzelerin çok çeşitli bağlamlarda birbirlerine empati gösterdikleri inandırıcı bir şekilde kanıtlanmıştır. [22] Ayrıca aldatma girme yeteneği ve sosyal siyaset düzeyine sahip [23] kendi eğilimlerine prototipi içindedikodu ve itibar yönetimi .
Christopher Boehm (1982) [24] , hominid evrimi boyunca ahlaki karmaşıklığın artımlı gelişiminin, açık savana taşınması ve taş silahlar geliştirilmesinde anlaşmazlık ve yaralanmalardan kaçınma ihtiyacının arttığını varsaydı . riler, karmaşıklığın artmasının, artan grup büyüklüğü ile beyin boyutunun ve özellikle de zihin yeteneklerinin teorisinin gelişmesinin bir korelasyonu olduğudur.
PSIKOLOJIModern ahlak psikolojisinde , ahlakın kişisel gelişim yoluyla değiştiği düşünülmektedir. Bazı psikologlar, genellikle farklı ahlakın aşamalarından geçerek ahlakın gelişimi üzerine teoriler üretmiştir. Lawrence Kohlberg , Jean Piaget ve Elliot Turiel’in ahlaki gelişim için bilişsel-gelişimsel yaklaşımları vardır. ; Bu kuramcılara ahlak biçimlerini bir dizi yapıcı aşamada veya alanda gerçekleştirir. In Etik bakım tarafından kurulan bir yaklaşım Carol Gilligan’dan , ahlaki gelişim dayanmaktadır sevecen, karşılıklı duyarlı ilişkiler bağlamında ortaya çıkar bağımlılıközellikle ebeveynlik ve aynı zamanda genel olarak sosyal ilişkilerde. [25] Martin Hoffman ve Jonathan Haidt gibi sosyal psikologlar , empati gibi biyolojiye dayanan sosyal ve duygusal gelişmeleri vurgularlar. William Damon ve Mordechai Nisan gibi ahlaki kimlik teorisyenleri, ahlaki bağlılığın ahlaki amaçlarla tanımlanan bir öz kimliğin geliştirilmesinden kaynaklandığını düşünmektedir: bu ahlaki öz kimlik, bu tür amaçların gerçekleştirilmesi için sorumluluk duygusuna yol açmaktadır. Psikolojiye tarihsel ilgi, Sigmund Freud gibi psikanalist teorileriahlaki gelişimin suçluluk utançından kaçınma olarak süper-egonun yönlerinin ürünü olduğuna inananlar .
Doğal olarak empatik ve ahlaki olmaya meyilli olduğumuz için, ahlaki amaçlara ulaşmak için bir sorumluluk duygusuna sahibiz, [26] [27] hala en azından ara sıra ahlaksız davranışlarda bulunuyoruz. Bu tür davranışlar ahlaki benlik imajımızı tehlikeye atar; ancak ahlaksız davranışlarda bulunduğumuzda hala ahlaki bireylermiş gibi hissediyoruz. Ahlaki öz-lisanslama bu olguyu açıklamaya çalışır ve öz-imaj güvenliğinin ahlaksız davranışlarda bulunma olasılığımızı arttırdığını öne sürer. Ahlaki benlik imajımız tehdit edildiğinde, geçmiş ahlaki davranışlarımızdan güven kazanabiliriz. Ne kadar emin olursak, gelecekteki davranışlarımız hakkında daha az endişe edeceğiz ve bu aslında ahlaksız davranışlarla meşgul olma olasılığımızı artıracaktır. [28] [29] Monin ve Miller (2001) [28] ahlaki öz-lisanslama etkisini incelemiş ve katılımcılar önyargısız kişiler olarak kimlik bilgileri oluşturduklarında, izleyicinin kimlik bilgilerinin farkında olmamasına rağmen siyasi olarak yanlış görüşlerini ifade etmeye daha istekli olduklarını bulmuşlardır.
Ahlakı bireysel bir özellik olarak görmeye alternatif olarak, bazı sosyologların yanı sıra sosyal ve söylemsel psikologlar, insanların kendilerini sosyal etkileşimde nasıl yürüttüklerini inceleyerek ahlakın in-vivo yönlerini incelemeye çalışmışlardır. [30] [31] [32] [33]
AHLAKI BILIŞ
Ahlaki biliş, bir kişinin ahlaki olarak izin verilebilir şekilde hareket etmesine veya karar vermesine izin veren bilişsel süreçleri ifade eder. Ahlaki açıdan dikkat çekici bir uyaran algısından ahlaki bir ikilemle karşılaştığında muhakemeye kadar çeşitli alan-genel bilişsel süreçlerden oluşur. Sadece ahlaki bilişe adanmış tek bir bilişsel fakülte olmadığından bahsetmek önemli olmakla birlikte, alan-genel süreçlerin ahlaki davranışa katkılarını karakterize etmek ahlakın nasıl çalıştığını ve nasıl geliştirilebileceğini anlamak için kritik bir bilimsel çalışmadır. [34]
Bilişsel psikologlar ve sinirbilimciler, bu bilişsel süreçlerin girdilerini ve etkileşimlerini ve bunların kontrollü deneyler yaparak ahlaki davranışa nasıl katkıda bulunduğunu araştırırlar. [35] , örneğin içerik veya çalışma belleği yükü gibi diğer değişkenler kontrol ederken nonmoral uyaranlara karşı farazi ahlaki Bu deneylerde, birbirine karşılaştırılır. Genellikle, özellikle ahlaki ifadelere veya sahnelere diferansiyel nöral yanıt, fonksiyonel nörogörüntüleme deneyleri kullanılarak incelenir .
Kritik olarak, söz konusu bilişsel süreçler, bir kişinin karşılaştığı prototip duruma bağlıdır. [36] Aktif akıl gerektirebilir ahlaki ikilem üzerinde aktif kararını gerektiren durumlar bir şok edici ahlaki ihlal derhal reaksiyon çabuk içerebilir süre Örneğin, duygu yüklü süreçler. Bununla birlikte, zihinsel durumları, inançları, niyetleri, arzuları, duyguları kendine ve başkalarına atfetmek gibi belirli bilişsel beceriler, çok çeşitli prototip durumların ortak bir özelliğidir. Buna paralel olarak, bir meta-analiz, ahlaki duygu ile ahlaki akıl yürütme görevleri arasında örtüşen bir aktivite buldu ve her iki görev için ortak bir sinir ağı olduğunu düşündürdü. [37] Bununla birlikte, bu meta-analizin sonuçları, ahlaki girdinin işlenmesinin görev taleplerinden etkilendiğini de göstermiştir.
Son zamanlarda, ahlaki yargının, üç baskın ahlaki teorinin (erdem etiği, deontoloji ve sonuçsalcılık) ilkeleriyle uyumlu üç farklı bileşenin eşzamanlı değerlendirmelerinden oluştuğu bulunmuştur: bir kişinin karakteri (Ajan-bileşen, A); eylemleri (Tapu bileşeni, D); ve duruma getirilen sonuçlar (Sonuçlar-bileşen, C). [38] Bu, bir kişinin karşılaştığı durumun çeşitli girdilerinin ahlaki bilişi etkilediğini ima eder.
SINIRBILIM
İnsanlar ahlaki meseleler hakkında akıl yürüttüklerinde sürekli olarak dahil olan beyin alanları, ahlaki sinirbilim literatüründe bildirilen beyin aktivitesi değişikliklerinin çok sayıda kantitatif büyük ölçekli meta-analizi ile araştırılmıştır. [39] [37] [40] [41]Ahlaki kararların altında yatan sinir ağı, başkalarının niyetlerini (yani, zihin teorisini) temsil eden ağla ve başkalarının (dolaylı olarak deneyimlenmiş) duygusal durumlarını (yani empati) temsil eden ağla çakışır. Bu, ahlaki akıl yürütmenin hem diğer insanların bakış açısından bir şeyleri görmekle hem de başkalarının duygularını kavramakla ilgili olduğu fikrini destekler. Bu sonuçlar, ahlaki kararların altında yatan sinir ağının muhtemelen alan-küresel olduğuna (yani, insan beyninde “ahlaki modül” diye bir şey olmayabilir) ve bilişsel ve duygusal alt sistemlere ayrılabileceğine dair kanıt sağlar. [39]
BEYIN BÖLGELERI
Ahlaki yargının önemli ve paylaşılan bir bileşeni, belirli bir sosyal bağlamda ahlaki açıdan dikkat çekici içeriği tespit etme kapasitesini içerir. Son araştırmalar, ahlak içeriğinin bu ilk tespitinde göze çarpan ağı ima etti. [42] davranışsal olarak belirgin olaylara dikkati çekme ağ tepki gösterir [43] ve karmaşık ahlaki muhakeme ve karar verme süreçlerinin hizmetinde mansap varsayılan ve frontal kontrol ağı etkileşimlerini modüle etmek kritik olabilir.
Ahlaki doğru ve yanlış yargıların açıkça yapılması ventromedial prefrontal kortekste (VMPC) aktivasyonla çakışırken, örtülü ahlaki sorunlar içeren durumlara sezgisel tepkiler temporoparietal kavşak alanını aktive eder . [44] [42]
Transkraniyal manyetik stimülasyon ile VMPC’nin uyarılması, insan deneklerin ahlaki bir karar verirken niyeti dikkate almalarını engellediği gösterilmiştir. Bu soruşturmaya göre, TMS katılımcıların herhangi bir ahlaki yargıda bulunma yeteneklerini bozmadı. Aksine, kasıtlı zararların ve zararsızlıkların ahlaki kararları, TMS tarafından RTPJ veya kontrol yerine etkilenmemiştir; bununla birlikte insanlar muhtemelen sadece eylemin zararlı sonuçlarını değil, ajanın niyetlerini ve inançlarını da dikkate alarak kasıtlı zararlar hakkında ahlaki yargılarda bulunurlar. Öyleyse neden TMS’den RTPJ’ye yönelik kasıtlı zararların ahlaki yargıları etkilenmemiştir? Bir olasılık, ahlaki yargıların, o sırada mevcut olan ahlaki olarak alakalı bilgilerin ağırlıklı bir işlevini yansıtmasıdır. Bu görüşe dayanarak, acenteye ilişkin bilgiler ‘ inancı kullanılamıyor veya aşağılanıyor, ortaya çıkan ahlaki yargı, ahlaki olarak ilgili diğer faktörlerin (örneğin, sonuç) daha yüksek bir ağırlığını yansıtmaktadır. Alternatif olarak, RTPJ’ye TMS’nin ardından, ahlaki kararlar, inancı dikkate almayan anormal bir işleme yolu ile yapılabilir. Her iki durumda da, inanç bilgisi bozulduğunda veya mevcut olmadığında, ahlaki yargılamalar ahlaki olarak ilgili diğer faktörlere (örneğin sonuç) doğru kaydırılır. Bununla birlikte, kasıtlı zararlar ve zararsızlar için, sonuç niyetle aynı ahlaki yargıyı ortaya koymaktadır. Bu nedenle, araştırmacılar RTPJ’ye TMS’nin hem kasıtlı zararlar hem de zarar verme girişimleri için olumsuz inançların işlenmesini bozduğunu, ancak mevcut tasarımın araştırmacıların bu etkiyi sadece zarar verme teşebbüslerinde tespit etmesine izin verdiğini,[45]
Benzer şekilde VMPC engelli kişiler bir eylemi yalnızca sonucuna göre değerlendirecek ve bu eylemin amacını dikkate alamayacaklardır. [46]
AYNA NÖRONLARI
Ayna nöronlar , başka bir kişinin belirli bir eylem yaptığını gözlemlediğinde beyinde ateş eden nöronlardır. Nöronlar, gözlemlenen eylemin taklitinde ateş ederler ve aynı kasları, gerçekte eylemi gerçekleştiren kişide kaba bir şekilde hareket ettiği gibi gözlemcide çok az hareket ederler. Ayna nöronlar üzerine yapılan araştırmalar, 1996’daki keşiflerinden bu yana, [47] sadece eylem anlayışında değil, aynı zamanda duygu paylaşımı empatisinde de rol oynayabileceklerini öne sürmektedir . Bilişsel nöro-bilim adamı Jean Decety , başka bir bireyin neler geçirdiğini tanıma ve açık bir şekilde deneyimleme yeteneğinin, sosyal davranışın ve nihayetinde ahlakın gelişiminde atılmış önemli bir adım olduğunu düşünüyor. [48]Empati hissedememe, psikopatinin belirleyici özelliklerinden biridir ve bu, Decety’nin görüşüne destek vermektedir. [49] [50]
POLITIKA
Ahlak bireysel düzeyde ‘yaşadığımız gerektiğidir nasıl’ sorusunun cevabı ise, siyaset siyaset alanı ek sorunları ve güçlükleri yükseltir olsa sosyal düzeyinde aynı soruyu ele olarak görülebilir. [51] Bu nedenle ahlaktaki tutumlar ile siyaset arasındaki ilişki hakkında kanıtların bulunması şaşırtıcı değildir. Jonathan Haidt ve meslektaşları tarafından yazılan ahlaki temeller teorisi , [52] [53] bu bağlamda liberaller ve muhafazakarlar arasındaki farklılıkları incelemek için kullanılmıştır . [15] [54] [55]Haidt, liberal olarak tanımlanan Amerikalıların bakım ve adalete değer sadakat, saygı ve saflıktan daha yüksek değer verme eğiliminde olduğunu buldu. Kendini tanımlayan muhafazakâr Amerikalılar bakım ve adaleti daha az, geri kalan üç değer daha fazla değerlendirdi. Her iki grup da en yüksek genel ağırlığı önemsedi, ancak muhafazakârlar adaleti en düşük, liberaller ise saflığı en düşük olarak değerlendirdi. Haidt ayrıca, ABD’deki bu bölünmenin kökeninin , kültürel karışımın daha büyük olduğu liman kentlerinin aksine, sıkıca örülmüş, etnik olarak homojen topluluklarda en güçlü muhafazakârlıkla jeo-tarihsel faktörlere kadar takip edilebileceğini varsayıyor. liberalizm.
Grup ahlakı, paylaşılan kavramlardan ve inançlardan gelişir ve genellikle bir kültür veya topluluk içindeki davranışı düzenlemek için kodlanır . Çeşitli tanımlanmış eylemlere ahlaki veya ahlaksızlık denir. Ahlaki eylemi seçen bireyler, yaygın olarak ahlaki liflere sahipken, ahlaksız davranışlara düşkün olanlar sosyal olarak yozlaşmış olarak etiketlenebilirler. Bir grubun varlığının devam etmesi, ahlak kurallarına yaygın uygunluğa bağlı olabilir; ahlaki kodların yeni zorluklara yanıt olarak ayarlanamaması bazen bir topluluğun ölümü ile hesaba katılır (olumlu bir örnek manastırın canlandırılmasında sarnıç reformunun işlevi olacaktır ; olumsuz bir örnek Dowager İmparatoriçesinin rolü olacaktırÇin’in Avrupa çıkarlarına boyun eğdirilmesi). Milliyetçi hareketler içinde , bir ulusun içeriğinden bağımsız olarak ortak bir ahlakı kabul etmeden hayatta kalamayacağını veya gelişmeyeceğini hissetme eğilimi olmuştur. Siyasi Ahlak ayrıca ulusal hükümetlerin uluslararası davranışı ve ev sahibi nüfuslarından aldıkları destekle de ilgilidir. Noam Chomsky , [56] [57]
… evrensellik ilkesini benimsersek: bir eylem başkaları için doğru (ya da yanlış) ise, bizim için doğru (ya da yanlış). Başkalarına uyguladıkları standartları – aslında daha katı olanları – kendilerine asgari ahlaki seviyeye yükseltmeyenler, yanıtın uygunluğundan bahsettiklerinde açıkça ciddiye alınamazlar; ya da doğru ve yanlış, iyi ve kötü. Aslında, ahlaki ilkelerin belki de en temel ilkelerinden biri evrenselliktir, yani, eğer benim için bir şey doğruysa, bu sizin için doğrudur; eğer senin için yanlışsa, benim için yanlış. Hatta bakmaya değer herhangi bir ahlaki kodun özünde bir şekilde vardır.
DIN
Din ve ahlak eşanlamlı değildir. Bazıları için “neredeyse otomatik bir varsayım” olmasına rağmen, ahlak dine bağlı değildir. [58] Westminster Hıristiyan Etiği Sözlüğü’ne göre din ve ahlak “birbirinden farklı tanımlanmalı ve birbirleriyle tanımlayıcı bağlantıları olmamalıdır. Kavramsal ve prensipte ahlak ve dini değer sistemi iki farklı değer sistemi ya da eylemidir kılavuzları.” [59]
POZISYONLAR
Ahlaki geleneklerin geniş içinde, dini değer sistemleri gibi çağdaş laik çerçeveler ile bir arada var sonuçsalcılığın , Freethought , hümanizmin , faydacılık ve diğerleri. Birçok dini değer sistemi türü vardır. İslam , Yahudilik , Hıristiyanlık gibi modern tek tanrılı dinler ve Sihizm ve Zerdüştlük gibi belli bir dereceye kadar diğerleri , kendi kutsal metinlerinde ve dini inançların dini inançları tarafından yorumlandığı şekliyle yasa ve kurallar tarafından doğru ve yanlış tanımlamaktadır. Panteistliği kapsayan diğer dinleriçin nontheistic az mutlak olma eğilimindedir. Örneğin, Budizm içinde , bir eylemin doğru veya yanlış olup olmadığını belirlemek için bireyin niyeti ve koşulları dikkate alınmalıdır. [60] dini geleneklerin değerleri arasında bir başka eşitsizlik tarafından işaret edilir Barbara Stoler Miller bu Hinduizm’de, “pratik, doğru ve yanlış toplumsal statü, akrabalık ve yaşam evrelerinde kategorilerine göre karar verilir devletler. Evrensellik ve eşitlikçilik idealleri üzerine yetiştirilen modern Batılılar için bu değerlerin ve yükümlülüklerin göreliliği, Hinduizmin anlaşılması en zor yönüdür “. [61]
Dinler ahlaki ikilemlerle başa çıkmanın farklı yollarını sağlar. Örneğin, Hinduizm’de öldürmenin , belirli durumlarda “kaçınılmaz ve gerçekten gerekli olabileceğini” kabul eden mutlak bir yasak yoktur . [62] monoteistik gelenek, bazı eylemler gibi daha mutlak, görüntülenebilir düşük ya da boşanmadan . [a] Din her zaman ahlakla olumlu bir şekilde ilişkili değildir. Filozof David Hume , “en büyük suçların, batıl inançlı bir dindarlıkla uyumlu olduğu bulunmuştur.ve bağlılık; Bu nedenle, bir erkeğin ahlaki lehine, dinsel egzersizlerinin tutkusundan ya da katılığından, kendilerine samimi olduğuna inanmasına rağmen, herhangi bir çıkarımda bulunmak adil değildir. ” [63]
Dini değer sistemleri, cinayet , kitlesel zulüm ve kölelik gibi yaygın olarak ele alınan çağdaş ahlaki konumlardan farklı olabilir . Örneğin, Simon Blackburn , “Hinduizm için özür dileyicilerin kast sistemi ile olan ilişkisini savunduğunu veya açıkladığını ve İslam için özür dileyicilerin sert ceza kanununu veya kadın ve kâfirlere karşı tutumunu savunduğunu veya açıkladığını” belirtiyor. [64] Hıristiyanlık ile ilgili olarak, ” İncil’in çocuklara, zihinsel özürlülere, hayvanlara, çevreye, boşanmışlara, kâfirlere, çeşitli cinsel alışkanlıklara sahip kişilere karşı sert tutumlar vermek için bir carte blanche vermek olarak okunabileceğini ve yaşlı kadınlar “, [65]ve Mukaddes Kitabın Yeni Ahit’teki temalarından da ahlaki olarak şüphelendiğini not eder. [66] [e] Hıristiyan savunucuları Blackburn bakış açılarını ele [67] ve bu kurmada Musevi kanunları içinde İbranice İncil kişiler değil mülk olarak köle, savunmasız koruyucu olanlar peşinde kölelik üzerine bir ölüm cezası verilmesini ve tedavi yönünde ahlaki standartların evrimi gösterdi . [68] Elizabeth Anderson , “Kutsal Kitap hem iyi hem de kötü öğretiler içerir” ve “ahlaki olarak tutarsız” dur. [69]Paul Kurtz gibi hümanistler, doğaları aşan veya evrenselci ilkeler anlayışına – dürüstlük, güvenilirlik, yardımseverlik ve adalet gibi değerler – itiraz etmemize rağmen, kültürler arasındaki ahlaki değerleri tanımlayabileceğimize inanırlar. Bu değerler inananlar ve inanmayanlar arasında ortak bir zemin bulmak için kaynak olabilir. [70]
AMPIRIK ANALIZLER
Çeşitli ülkelerde ahlakın ampirikleri üzerine bir dizi çalışma yapılmıştır ve inanç ve suç arasındaki genel ilişki belirsizdir. [b] Bu konuda yapılan 2001 tarihli bir derlemede “Dinin suç üzerindeki etkisini çevreleyen mevcut kanıtlar çeşitlidir, tartışmalı ve sonuçsuzdur ve şu anda din ile suç arasındaki ampirik ilişki konusunda ikna edici bir cevap yoktur.” [71] Phil Zuckerman’ın 2008-2005 yılında İskandinavya’da 14 aylık bir dönemde yapılan çalışmalara dayanan Tanrı Olmadan Toplum adlı 2008 kitabı, Danimarka ve İsveç’in”muhtemelen dünyadaki ve muhtemelen dünya tarihindeki en az dindar ülkelerdir”, “dünyadaki en düşük şiddet suç oranlarından [ve] dünyadaki en düşük yolsuzluk seviyelerinden” zevk alırlar. [72] [c]
Bu konuda yirminci yüzyıldan beri onlarca çalışma yapılmıştır. Journal of Religion and Society’de yayınlanan Gregory S. Paul tarafından yapılan 2005 tarihli bir araştırma , “Genel olarak, bir yaratıcıya daha yüksek inanç ve ibadet oranlarının daha yüksek cinayet, çocuk ve erken yetişkin ölüm oranları, CYBE enfeksiyon oranları ile ilişkili olduğunu belirtti. genç hamilelik ve müreffeh demokrasilerde kürtaj “ve” Laik gelişmekte olan tüm demokrasilerde yüzyıllar süren uzun vadeli bir eğilim, istisnalar ABD (yüksek dindarlık düzeyi ile) ve ” “Portekiz. [73] [d] Bir cevap olarak Gary Jensen, Paul’ün çalışmasını temel alır ve geliştirir. [74]Onun sonucu, dindarlık ve cinayet arasında “karmaşık bir ilişkinin” varoluşu teşvik eden bazı dindarlık boyutları ile onu caydırıcı diğer boyutların var olduğudur ”. Nisan 2012’de, konularının sosyal yanlılık duygularını test eden bir çalışmanın sonuçları, dindar olmayan kişilerin rastgele eylemlerde cömertlik göstermeye daha meyilli olduklarını gösteren daha yüksek puanlara sahip olduğu Sosyal Psikolojik ve Kişilik Bilimi dergisinde yayınlandı. eşyalarını ödünç vermek ve kalabalık bir otobüs ya da trende koltuk sunmak gibi nezaket. Dindarlar, katılımcıları evsiz bir insana ve inanmayanlara para ya da yiyecek vermek gibi başka şekillerde ne kadar şefkat göstermeye motive ettiklerini görünce daha düşük puanlara sahipti.[76]
NOTLAR
KAYNAKLAR
Kaynak: https://www.bilgipedia.org/category/ahlak-sosyolojisi/