

Sabah saat üç. İstanbul'da cehennem sıcakları başladı heralde. Klimayı açamıyorum hastalanıyorum. Pencereleri hava akımı yaratacak bir mihvalde açamıyorum çarpılıyorum. Geriye tek seçenek kalıyor 5 saatte bir ılık duş alıyorum. O zaman çift kanat pencere bana yetiyor.
Ne ilginç bu saatlerde herkes ve her şey uyuyor. Çok ama çok uzaklarda bir kaç martı var sadece. Onlar da gecenin içindeki çok küçük melodiler gibi. Sadece çınarların, begonyanın çamların kokusu ve yapraklarının hışırtısı var. Rüzgarla dans ediyorlar adeta.Onların bu sesi sokaktan taşıyor evin içerisine giriypr, Bütün havayı değiştiriyor.
Bugün bir kitaba başladım. Stefan Zweig'in bir kitabı. Bu aralar gündemimde Zweig var. Rotterdamlı Erasmus Zaferi ve Trajedisi.
Vaktin olursa oku sende. Kitaba buradan ulaşabilirsin.- Rotterdamlı Erasmus Zaferi ve Trajedisi.-
Kitap şöyle başlıyor: Rotterdamlı Erasmus, hangi yandandır, öğrenmek istedim. Ama bir tacir şu karşılığı verdi bana:"Erasmus est homo pro se." (Erasmus kendinden yanadır.)
Peki sen...sen hangi yandasındır? Yok sormayayım sana. Sen öyle problemli soruları çok sevmezsin.
Zweig'de beni çeken bir şey var. Dönemi çok içine girmeden döneme damgasına vurmuş din adamı Martin Luther ile kıyaslayarak hümanizm doğuşunu, yükselişi ve neden birden yıkıldığını açıklamış. Erasmus, hümanizm kurucusunun neden tarihte bu kadar az yer aldığını çok güzel açıklamış.
Şimdilerde gençler Erasmus değişim programları ile dünyanın dört bir yanındaki ülkeleri dolaşıyor. Zweig'in bu kitabı Erasmus’un ortalama 500 yıl önce bugünkü Avrupa Birliği düşüncesinin temellerini attığını görüyor insan.
Senin de farkettiğin gibi, bugün günlerden sonra kendimi iyi hissettiğim şanslı günlerimden birini yaşıyorum. İçinde yok mu eksiklikler elbette var. Ama bir yerden sonra kabul ediyorsun. Sen elmayı seviyorsun diye elma da seni sevmek zorunda değil. Elma sana sen olduğun için değer vermek zorunda da değil. Yine de itiraf etmeliyim bir tarafım hep soruyor neden olmasın diye.
Sabah 4:24 olmuş. Ezan okunuyor. Önce soldaki uzaktaki caminin imamı başlıyor. Sonra sağdaki uzaktaki caminin imamı okuyor. Sonra bizimkisi. Acaba ezanın tam saati yok mudur. Yoksa birbirlerini bekledikleri için mi böyle? Bizimkinin bir makamı var ama. Bir de ses eğitimi de almış olabilir. Bizim buradaki de bitirdi. Uzakta biryerlerde iki camide hala devam ediyor.
Yeşil papağanlar geldi bu arada.