Komutan bir gün askerleri sıraya diziyor ve okuma bilenler ve bilmiyenleri ayırıyor.
Bilenlerin bilmeyenlere öğretmesini istiyor ve bir hafta zaman veriyor.
Okumayı öğrenenlere de benden bir hafta izin diyor ve bir hafta sonra komutan askerleri bir kara tahta önüne topluyor ve tahtaya kaplumbağa yazıyor ve hadi okuyabilen var mı diyor ama kimseden ses soluk yok.
Komutan hadi size bir şans daha diyor ve size yazdığım kelimenin resmini çizeceğim diyor ve kafasını, ayaklarını, kabuğunu falan çiziyor ve hemen askerlerden biri atlıyor.
Komutanım ben buldum okuyabilir miyim diyor ve komutan tabii ki diyerek hadi oku bakim diyor ve (asker heceleyerek) tos-ba-ğa diyor.
Diktatör general askerleri ile yolda giderken askerlerden biri hapşırmış. Diktatör arkasını dönüp;
- Kim hapşırdı? Demiş. Askerler korkudan bir şey söyleyememiş.
Diktatör bunun üzerine birinci sırayı kurşuna dizmiş.
Sonra yola devam etmişler biraz sonra yine bir hapşırık sesi gelmiş.
Diktatör kim hapşırdı deyince yine korkudan kimse kimin hapşırdığını söyleyememiş.
Bunun üzerine diktatör ikinci sırayı kursuna dizmiş.
Biraz sonra yine birisi hapşırmış.
Diktatör arkasına dönüp sormuş kim hapşırdı deyince. Bir asker ben hapşırdım demiş. Diktatör general askere dönüp:
- Çok yaşa, demiş.
Mehmet er olarak askerliğini yapmaktadır. Ve komutan her gün Mehmet'i 10 km uzaktaki şehir merkezine yürüyerek gönderir ve kendisine günlük bir Sözcü gazetesi aldırır. Mehmet her gün şehir merkezine yürüyerek gider ve öğleden sonra saat 15:00'e doğru da kışlaya geri gelerek komutanına aldığı gazeteyi verir. Aradan 10-15 gün geçer ve Mehmet her gün aynı işlemi yapmaktadır. Bir gün Mehmet bu kadar uzun yolu her gün gitmeye dayanamaz ve şehre gazete almaya gittiğinde aynı Sözcü gazetesinden 4 adet alır ve karargaha geri döner ve komutana gazetelerden bir tanesini verir. Diğer 3 gazeteyi de kendisinde saklar.
2. Gün Mehmet sanki şehre gitmiş gibi yapar ve garnizonda sote yerlerde oyalanır ve öğleden sonra saat 15:00'e doğru dün aldığı Sözcü gazetelerinden birisini daha komutana verir.
3. Gün Mehmet şehre gitmez ve öğleden sonra saat 15:00'e doğru komutanın yanına giderek aldığı gazetelerden bir tanesini daha verir.
4. Gün de aynı şeyi yapar ki; komutan Mehmet'e hışımla seslenir ve der ki:
- Sen bu gazetelere gelirken göz gezdiriyor musun, bakıyor musun? Mehmet endişe ve korkuyla;
- Hayır komutanım, hiç bakmıyorum, der. Komutan tebessüm ederek Mehmet'i yanına çağırır ve der ki;
- Gel o zaman sana komik bir şey göstereyim, geri zekalı bir şoför, 3 gündür aynı araba ile aynı ağaca çarpıyor... Bak 3 gündür gazetede adamın da, çarptığı arabanın da ağacın da resimlerini koyuyorlar, der.
TEMEL ASKERDE
Askerde Temel’i komutan çağırır. Der ki;
- Oğlum söyle bakayım İslamın şartı kaçtır?
Temel cevap verir. Der ki "40.” Komutan basar ona dayağı. Ağzı burnu kana boyanır. Çıkar dışarı, Dursun onu görür ve sorar:
- Oğlum ne oldi sağa? Temel der ki:
- Komutan sordi bana islamun şartı kaçtur, 40 dedum bastı bağa dayaği. Dursun da der:
- Oğlum sen hasta misun? Git komutanın elini op. De ki Özür dilerum islamın şarti 5' tur. Temel de:
- Asıl sen hastasun. Adam 40'ı kabul etmiyi 5'i nasi kabul etsun, der.
Karada savaş bütün şiddetiyle sürerken ,uçaklar indirme yapıyormuş. Temel savaş alanına paraşütle süzülerek iniyormuş.İnerken bir de ne görsün ? Hemşerisi Dursun , paraşütsüz yukarı doğru yükseliyor.Tam hizasına gelince " Ula Dursun " diye bağırmış :
- Biz atlayış yaparken ,sen nereden geliyorsun ? Dursun cevap vermiş :
- Cephanelikten!..
Askerde kamuflaj yarışması vardır. Herkes çuvallara girecek, komutan gelip tekme atacak; onlar da hayvan sesleri çıkaracaklardır; komutan da beğenirse onaylayacaktır. Komutan birinci çuvala vurur. "Hav hav hav", komutan "aferin" der, "köpek çuvalı". İkinci çuvala vurur, "miyav miyav". Komutan gene beğenir. Böyle on on beş çuval gezer... Hepsi çok iyi taklit yapıyorlardır. En son çuvala vurur ses yok. Daha sert vurur gene ses yok, tekme, tokat, tahta, tüfek, ses yok. Askerlere emir verir iyicene tekmeleyin diye. Çuvaldan kan sızmaya başlıyor. Beş dakika sonra da ince, bitkin bir ses:
- Patateeeees, vurmayın, patateeeeeeeees
Yıllar önce İngiltere'de erler şemsiye kullanmazmış. Şemsiye taşıma hakkı sadece subaylara tanınıyormuş. O yıllarda bir gün genç teğmenlerden biri, koltuğunun altında bir şemsiye ile hızlı hızlı yürüyen eri görünce, beyninden vurulmuşa dönmüş. Eri çağırarak:
- Bu ne küstahlık, demiş. Ve şemsiyeyi aldığı gibi dizinde iki parça etmiş.
- Bu sana bir ders olsun, bir daha böyle küstahlıklar yapma! Neye uğradığını anlamayan er:
- Baş üstüne, diyerek selamı çakmış ve şöyle sormuş:
- Teğmenim, beni az önce evine yollayan general şemsiyesini istediğinde kim kırdı diyeyim?
Çok genç bir İngiliz subayı, general olan babasının yanında yaverdi, yaşlı bir albaya emri iletmekle görevlendirildi:
- Babam, birliğinizi şu karşıdaki tepenin yamaçlarına çekmenizi söylüyor, efendim, dedi. Yüzü moraran albay da şöyle dedi:
- Demek öyle söylüyor! Peki anneniz ne diyor?
Güney Amerikalı bir subayla bir er konuşuyorlar:
- Savaşta bir düşmana rastlarsan ne yaparsın?
- Vururum.
- Doğru, peki bir düşman bölüğüne rastlarsan ne yaparsın?
- Vururum
- Olmadı. Koşup karargaha haber verirsin. Peki savaş meydanında bir inek görürsen ne yaparsın?
- Vururum.
- Olmadı.
- Koşup karargaha haber veririm.
- Yine olmadı. Boynuzlarından tutup karargaha sürüklersin. Şimdi beni görürsen ne yapacağını söyle...
- Vururum.
- Olur mu canım. Ben senin komutanınım.
- Döner karargaha haber veririm.
- Yahu ben düşman bölüğü değilim ki.
- Hah tamam. Boynuzlarından tutup karargaha sürüklerim...