Ortaçağ İslam dünyasında astronomi – Astronomy in the medieval Islamic world
İslam astronomisi , İslam dünyasında , özellikle İslam’ın Altın Çağı’nda (9-13. Yüzyıllar) yapılan ve çoğunlukla Arap dilinde yazılmış astronomik gelişmeleri kapsamaktadır . Bu gelişmeler çoğunlukla Orta Doğu , Orta Asya , Endülüs ve Kuzey Afrika’da ve daha sonra Uzak Doğu ve Hindistan’da gerçekleşti . İslami özelliklere sahip bir bilim yaratmak için yabancı materyalin asimile edilmesi ve bu materyalin farklı unsurlarının birleştirilmesiyle diğer İslami bilimlerin doğuşuyla yakından paraleldir . Bunlar , özellikle tercüme edilen ve üzerine inşa edilen Yunanca , Sasani ve Hint eserlerini içeriyordu .
İslam astronomi canlanmasında önemli bir rol oynamıştır Bizans ve Avrupa aşağıdaki astronomi bilgisinin kaybına sırasında erken ortaçağ döneminin özellikle üretimi ile, Latince Arapça işleri çevirilerinin 12. yüzyılda . İslam astronomisinin Çin astronomisi ve Mali astronomisi üzerinde de etkisi oldu .
Önemli sayıda yıldızlı içinde gökyüzüne gibi Aldebaran , Altair ve Deneb ve bu nedenle astronomik terimler Alidade , azimut ve nadirine , hala tarafından adlandırılır onların Arapça isimlerle . Günümüzde İslami astronomiye ait geniş bir edebiyat külliyatı varlığını sürdürmekte olup, sayıları dünya geneline dağılmış yaklaşık 10.000 el yazmasıdır ve bunların çoğu okunmamış veya kataloglanmamıştır. Yine de, astronomi alanındaki İslami faaliyetin makul ölçüde doğru bir resmi yeniden inşa edilebilir.
İçindekiler
- 1 İslamiyet Öncesi Araplar
- 2 Erken İslam
- 2.1 Kutsal Yazı
- 2.2 ʿAbbāsīyah dönemi
- 3 Altın Çağ
- 3.1 Ptolemy’deki Şüpheler
- 3.2 Dünya dönüşü
- 3.3 Alternatif yermerkezli sistemler
- 4 Daha sonra dönem
- 5 Etkiler
- 5.1 Avrupa
- 5.2 Çin
- 5.3 Kore
- 6 Gözlemevi
- 7 Enstrümanlar
- 7.1 Göksel küreler ve silah küreleri
- 7.2 Usturlaplar
- 7.3 Mekanik takvim
- 7.4 Güneş saatleri
- 7.5 Çeyrek
- 7.6 Ekvator
- 8 İslam Sanatında Astronomi
- 8.1 Örnekler
- 9 Önemli gökbilimciler
- 10 Ayrıca bakınız
- 11 Notlar
- 12 Kaynaklar
- 12.1 Alıntılar
- 12.2 Kaynaklar
- 13 Dış bağlantılar
İslam Öncesi Araplar
Ahmad Dallal, ayrıntılı matematiksel astronomik çalışma sistemleri geliştiren Babilliler, Yunanlılar ve Kızılderililerin aksine, İslam öncesi Arapların tamamen ampirik gözlemlere dayandıklarını belirtiyor . Bu gözlemler, belirli yıldızların yükselişine ve ayarına dayanıyordu ve bu astronomik çalışma alanı anwa olarak biliniyordu . Anwa , İslami astronomların deneysel gözlemlerine matematiksel yöntemler ekledikleri Araplar tarafından İslamlaştırıldıktan sonra geliştirilmeye devam etti .
Erken İslam
Kutsal Kitap
İken Abbasi dönemi ve sonraki Müslüman alimler büyük bir astronomiye katkıları, erken kutsal yapılan tefsir (veya tefsir Kuran’ın) ve hadis (sözler Resulü’nün yaptıklarının kayıtları) dayandığını evrenin erken Müslümanlar kavramlarını işaret gökyüzünde güneş, ay, yıldızlar ve gezegenlerin görünümü ve hareketi. ve bazı Yunan filozoflarının fikirlerinin küresel olduğu, güneşin dünyadan çok daha büyük olduğu ve aydan çok daha uzak olduğu vb. değil. Kuran sık sık “Dünya” veya “kara” dan “yayılma”, a ” yatak “,” halı “; gökler bir gölgelik veya bina (Q.2: 22 binaa (بِنَاء) veya binaan ).
In Tefsir el-Celaleyn , Kuran alimi Celaleddin el-Mahalli (1389-1460 CE) İslam hukukunun alimleri Q.88 ayet yorumlamak konusunda yazıyor: 20 (Bu maddeye göre: “Ve yeryüzü o daireyi dışarı atılmıştır nasıl? ” Wa-ila al-ardi kayfa sutihat , وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَیۡفَ سُطِحَتۡ):
“Ve dünya nasıl düz bir şekilde yerleştirildi?” ve böylece bundan, Tanrı’nın gücü O ve Birliği yüce olabilir mi? Develerden bahsedilmesinin başlangıcı, dünya ile diğer hayvanlardan daha yakın temas halinde olmalarıdır. Onun sözlerine gelince, sutihat ‘düz bir şekilde ortaya kondu’, bu birebir okuma, dünyanın düz olduğunu, yani vahyedilen Yasa [“وعليه علماء الشرع”] âlimlerinin görüşü olduğunu ve gökbilimciler [ ahl al-hay ‘a , أهْل الهَيْئَة], İslam Hukukunun [الشَّرْع] sütunlarından hiçbiriyle çelişmese bile, buna sahiptir.
Diğer Kutsal Yazılardaki referanslar da küresel bir dünya ile tutarlı değildir. Kuran ayetinin gerçek anlamı S.18: 86: Güneşin battığı yere vardığında onu çamurlu bir pınarın içinde bulana kadar . “ , Tefsir el-Tabari 18:86 tarafından onaylanmıştır. yorumlar sadece ayetin güneşin çamurlu ( hamiye ) bir pınar mı yoksa sıcak ( hamiye ) bir pınarda mı battığı konusunda fikir birliğine varmaz . 2:22 ayeti için Tefsir el-Taberî , bir zincirle aktarılan birkaç rivayeti içerir. İlk Müslümanlara “. ve gökyüzü bir gölgelik . ” diyerek, El-Tabari’nin (MS 839–923) “Gökyüzünün yeryüzündeki gölgesi bir kubbe şeklindedir ve “bir toprak üzerinde bir çatı edilir. sahih hadis gelen Sünen-i Ebu Davud (4002 hadis) da bahsediyor Muhammed söylüyorum arkadaşı Ebu Zer el-Ghifari ,” nerede bu setleri biliyor musunuz? . Bir ılık su kaynağına (Hamiyah) batıyor. ”
ʿAbbāsīyah dönemi
İslami fetihlerin ardından, erken hilafet döneminde , Müslüman alimler Helenistik ve Hint astronomik bilgilerini Arapça’ya çevirilerle (bazı durumlarda Farsça) özümsemeye başladılar .
Arapçaya çevrilen ilk astronomik metinler Hint ve Fars kökenlidir. Metinlerden en önemlisi, Muhammed ibn İbrahim el-Fazari ve Yaqub ibn Tarık tarafından 770’den sonra halife Al- sarayını ziyaret eden Hintli astronomların yardımıyla çevrilen 8. yüzyıla ait bir Hint astronomik eseri olan Zij al-Sindhind idi. 770 yılında Mansur . Çevrilen bir başka metin de, iki yüzyıl boyunca Sasani İran’ında derlenen astronomik tabloların (Hint parametrelerine dayanan) bir koleksiyonu olan Zij al-Shah idi . Bu dönemde metinlerinin fragmanlar Araplar yerine (Hindistan miras) sinüs fonksiyonunu kabul belirtmek akor ait yayı Yunan trigonometri kullandı.
David King’e göre, İslam’ın yükselişinden sonra , kıbleyi ve namaz vakitlerini belirleme konusundaki dini yükümlülük astronomide ilerlemeye ilham verdi. Erken dönem İslam tarihi, inanç ve bilim arasında verimli bir ilişkinin kanıtlarını gösterir. Özellikle, zamanı doğru tutma kavramı inancın merkezindeki beş günlük dua için önemli olduğundan, İslam bilim adamları astronomiye erken bir ilgi duydular. İlk İslam bilim adamları, kıtanın belirli yerleri için namaz vakitlerini kesin olarak belirlemek için özel olarak astronomik tablolar oluşturdular ve erken bir zaman dilimi sistemi olarak etkili bir şekilde hizmet ettiler .
Altın Çağ
Bilgelik Evi Abbasi halifesi altında Bağdat’ta kurulan bir akademi oldu Memun 9. yüzyılda. Astronomik araştırmalar, Bilgelik Evi aracılığıyla Abbasi halifesi el-Mamun tarafından büyük ölçüde desteklendi . Bağdat ve Şam bu tür faaliyetlerin merkezi oldu.
İlk büyük Müslüman astronomi çalışması, 830’da İranlı matematikçi Harizmi tarafından Zij al-Sindhind idi . Eser, Güneş’in, Ay’ın ve o dönemde bilinen beş gezegenin hareketleri için tablolar içeriyor. Çalışma, Ptolemaios kavramlarını İslam bilimlerine tanıttığı için önemlidir. Bu çalışma aynı zamanda İslam astronomisinde de bir dönüm noktasıdır. Şimdiye kadar Müslüman gökbilimciler, öncelikle bu alanda araştırma yaklaşımını benimsemişlerdi, başkalarının çalışmalarını tercüme ediyorlardı ve zaten keşfedilmiş bilgileri öğreniyordu. El-Harizmi’nin çalışması, geleneksel olmayan çalışma ve hesaplama yöntemlerinin başlangıcı oldu.
Ptolemaios hakkındaki şüpheler
El- Farghani 850 yılında Kitab fi Jawami’yi yazdı (” Yıldızlar biliminin bir özeti” anlamına gelir). Kitap öncelikle Ptolemik kozmografinin bir özetini veriyordu. Bununla birlikte, daha önceki Arap gökbilimcilerin bulgularına dayanarak Ptolemy’yi de düzeltti. El-Farghani , ekliptiğin eğikliği , Güneş ve Ay’ın apojelerinin presesyon hareketi ve Dünya’nın çevresi için gözden geçirilmiş değerler verdi . Kitap, Müslüman dünyasında geniş çapta dolaşıma girdi ve Latince’ye çevrildi.
10. yüzyılda, konusu Ptolemy ( shukūk ) ile ilgili şüpheler olan metinler düzenli olarak ortaya çıktı . Birkaç Müslüman bilgin, Dünya’nın evrendeki görünürdeki hareketsizliğini ve merkeziyetini sorguladı. Bu zamandan itibaren, Ptolemaios sistemine ilişkin bağımsız soruşturma mümkün hale geldi. Dallal’a (2010) göre, farklı bilimsel geleneklerden parametrelerin, kaynakların ve hesaplama yöntemlerinin kullanılması, Ptolemaios geleneğini “en başından itibaren gözlemsel iyileştirme ve matematiksel yeniden yapılandırma olasılığına doğru alıcı” hale getirmiştir.
Mısırlı gökbilimci İbn Yunus , Ptolemy’nin 10. yüzyılın sonlarında gezegenin hareketleri ve özelliğine ilişkin hesaplamalarında hata buldu. Ptolemy, Dünya’nın yalpalamasının, aksi takdirde devinim olarak da bilinir, her 100 yılda 1 derece değiştiğini hesapladı. İbn Yunus yerine 1 derece her 70 olduğunu hesaplayarak bu bulguyu çelişki 1 / 4 yıl.
1025 ve 1028 yılları arasında İbn-i Heysem , Al-Shukuk ala Batlamyus’u (“Ptolemy’deki Şüpheler” anlamına gelir) yazdı . Fiziksel gerçekliği korunurken jeosantrik modeli , o Ptolemic modellerin unsurlarını eleştirdi. Pek çok gökbilimci, bu çalışmada ortaya çıkan zorluğu, yani bu zorlukları çözen alternatif modeller geliştirmek üzere ele aldı. 1070 yılında Ebu Ubeyd el Cüzcani , Ptolemic modelinin “eşitlik” sorununu tartıştığı ve bir çözüm önerdiği Tarık al-Aflak’ı yayınladı . In Endülüs’deki , anonim eser el-Istidrak ala Batlamyus ( “Rekapütülasyon Batlamyus ilgili” anlamına gelir), Ptolemic astronomiye itiraz listesi dahil.
Tusi Couple’nın yaratıcısı Nasir al-Din al-Tusi , Ptolemy’nin çalışmalarında mevcut olan sorunları ortaya çıkarmak için yoğun bir şekilde çalıştı. 1261’de Tusi, Ptolemaios astronomisinde bulduğu 16 temel sorunu içeren Tadkhira’sını yayınladı ve bunu yaparak, bu sorunları çözmeye çalışacak bir İslam alimleri zinciri oluşturdu. Gibi Alimler Kutbeddin Şirazî , İbnu’ş-Şâtır ve Şemseddin el-Khafri tüm Tusi en 16 Sorunları çözmek için yeni modeller üretmek için çalıştı ve modeller yaygın için astronomlar tarafından benimsenmiştir olur yaratmak için çalıştı kendi eserlerinde kullanmak.
Dünya dönüşü
Ebu Rayhan Biruni (d. 973) Dünya’nın kendi ekseni etrafında ve Güneş etrafında dönüp dönmeme olasılığını tartışmış , ancak Masudik Kanonunda Dünya’nın evrenin merkezinde olduğu ve sahip olduğu ilkeleri ortaya koymuştur. kendi hareketi yok. Dünya kendi ekseni etrafında dönerse, bunun astronomik parametreleriyle tutarlı olacağının farkındaydı, ancak bunu matematikten ziyade bir doğa felsefesi sorunu olarak görüyordu .
Çağdaş Ebu Sa’id al-Sijzi , Dünya’nın kendi ekseni etrafında döndüğünü kabul etti. Al-Biruni , dünyanın döndüğü fikrine dayanarak Sijzi tarafından icat edilen bir usturlap tanımladı :
Ebu Sa’id Sijzi tarafından icat edilen Zuraqi adlı usturlabı gördüm. Gördüğümüz hareketin gökyüzünden değil, Dünya’nın hareketinden kaynaklandığı fikrine dayandığından, onu çok sevdim ve onu çok övdüm. Hayatıma göre çözümü ve çürütmesi zor bir sorundur. [. ] Çünkü ister Dünya hareket halinde olsun ister gökyüzü aynıdır. Çünkü her iki durumda da Astronomi Bilimi’ni etkilemez. Bunu çürütmenin mümkün olup olmadığını görmek fizikçiye kalmıştır.
Bazı insanların dünyanın kendi ekseni üzerinde hareket ettiğine inandığı gerçeği, 13. yüzyıldan kalma bir Arapça referans çalışmasıyla daha da doğrulanır:
Geometrilere [veya mühendislere] ( muhandisīn ) göre, dünya sürekli dairesel hareket halindedir ve göklerin hareketi gibi görünen şey aslında yıldızlardan değil dünyanın hareketinden kaynaklanmaktadır.
En Meraga ve Semerkant gözlem , dünyanın rotasyon tartışılmıştır el-Kātibī (d. 1277), Tusi (d. 1201) ve Qushji (d. 1403). Tusi ve Qushji tarafından kullanılan argümanlar ve kanıtlar, Kopernik tarafından Dünya’nın hareketini desteklemek için kullanılanlara benzer. Ancak, Meraga okula büyük bir aşama asla bir gerçektir kalır heliocentrism .
Alternatif yermerkezli sistemler
12. yüzyılda, İbn Bajjah , İbn Tufail ve İbn Rüşd tarafından kurulan bir geleneği takiben, Endülüs’teki bazı İslami astronomlar tarafından Ptolemaik sisteme güneş merkezli olmayan alternatifler geliştirildi .
Dikkate değer bir örnek, Ptolemaik modeli fiziksel değil matematiksel olarak değerlendiren Nuraddin el-Bitruji’dir . Al-Bitruji, hem epik döngülerden hem de eksantriklerden kaçınmak istediği gezegensel hareket üzerine bir teori önerdi . Ptolemy’nin gezegensel modelini değiştirmede başarısız oldu , çünkü konfigürasyonundaki gezegen konumlarının sayısal tahminleri Ptolemaik modelinkinden daha az doğruydu. El-Bitruji’nin sisteminin orijinal yönlerinden biri, göksel hareketlerin fiziksel bir nedenini öne sürmesidir. Her dünya için belirli bir dinamik türü olduğu şeklindeki Aristotelesçi düşünceyle çelişiyor, bunun yerine alt ay ve göksel dünyalara aynı dinamikleri uyguluyor.
Daha sonraki dönem
On üçüncü yüzyılın sonlarında, Nasir al-Din al-Tusi , yukarıda gösterildiği gibi Tusi çiftini yarattı . Daha sonraki ortaçağ döneminden diğer önemli gökbilimciler arasında Mu’ayyad al-Din al-‘Urdi (c. 1266), Qutb al-Din al Shirazi (c. 1311), Sadr al-Sharia al-Buhari (c. 1347), Ibn al-Shatir (c. 1375) ve Ali al-Qushji (c. 1474).
Onbeşinci yüzyılda, Timurlu hükümdarı Uluğ Bey arasında Semerkant’ta astronomi için himayesi merkezi olarak kendi sahasına kurdu. Gençliğinde okudu ve 1420’de yeni astronomik tablolar üreten ve diğer bilimsel ve matematiksel ilerlemelere katkıda bulunan Uluğ Bey Gözlemevi’nin yapımını emretti .
16. yüzyılın başlarında Abd al-Ali el-Birjandi (ö. 1525 veya 1526) ve Shams al-Din al-Khafri (fl. 1525) tarafından yapılanlar da dahil olmak üzere birçok önemli astronomik eser üretildi . Ancak İslami ilimler tarihinde bu ve sonraki dönemlerde yazılan eserlerin büyük çoğunluğu henüz incelenmemiştir.
Etkiler
Avrupa
12. yüzyıldan itibaren birçok İslam astronomisi eseri Latince’ye çevrildi .
Çalışma el-Battani’nin (d. 929), Kitâb az-Zij ( “Kitabı astronomik Tablo “), sık sık Avrupa astronomlardan tarafından atıf tarafından ek açıklamalar ile dahil olmak üzere çeşitli baskıları alındı, Regiomontanus . Copernicus , Kopernik Devrimi’ni başlatan kitabında , De Revolutionibus Orbium Coelestium’da el-Battani’den en az 23 kez bahsetmekte ve ayrıca Commentariolus’ta ondan bahsetmektedir . Tycho Brahe , Riccioli , Kepler , Galileo ve diğerleri sık sık ondan veya gözlemlerinden alıntı yaptılar. Verileri hala jeofizikte kullanılıyor.
1190 civarında Al-Bitruji , Ptolemy’nin modeline alternatif bir jeosantrik sistem yayınladı. Sistemi 13. yüzyılda Avrupa’nın çoğuna yayıldı, fikirlerinin tartışılması ve reddedilmesiyle 16. yüzyıla kadar devam etti. 1217 yılında Michael Scot el-Bitruji en bir Latince çevirisini tamamladı Kozmoloji Kitabı ( Kitab el-Hay’ah Batlamyus’un için geçerli bir alternatif olmuştur), Almagest’de içinde skolastik çevreleri. Albertus Magnus ve Roger Bacon da dahil olmak üzere birçok Avrupalı yazar bunu ayrıntılı bir şekilde açıkladı ve Ptolemy’ninki ile karşılaştırdı. Copernicus , alt gezegenlerin düzeni teorilerini tartışırken De devrimibus’ta kendi sistemine atıfta bulundu .
Bazı tarihçiler, Maragheh gözlemevi düşüncesinin, özellikle Urdi lemma ve Tusi çifti olarak bilinen matematiksel cihazların , Rönesans dönemi Avrupa astronomisini ve dolayısıyla Kopernik’i etkilediğini iddia ediyorlar . Copernicus, bu tür cihazları Arapça kaynaklarda bulunan gezegen modellerinde kullandı. Bundan başka, tam yerine EQUANT’ın iki tarafından epicycles olarak Copernicus’ta kullanılan Commentariolus daha önceki bir çalışmada tespit edilmiştir İbnu’ş-Şâtır Damascus (DC 1375). Kopernik’in ay ve Merkür modelleri de İbnü’l-Şatir’inkiyle aynıdır.
Averroes’in Ptolemy eleştirisinin Rönesans düşüncesi üzerindeki etkisi açık ve açık olmakla birlikte , 1957’de Otto E. Neugebauer’in öne sürdüğü Maragha okulunun doğrudan etkisi iddiası açık bir soru olmaya devam ediyor. Yana Tusi çifti matematiksel astronomi onun yeniden formüle içinde Copernicus tarafından kullanılmıştır, o bir şekilde bu düşüncenin farkında haline geldiği artan bir fikir birliği yoktur. Herhangi bir Arapça metnin Latince’ye çevrilmesi olmadan gerçekleşmiş olabileceği için, Tusi çifti fikrinin Avrupa’ya birkaç el yazması izi bırakarak ulaşmış olabileceği öne sürüldü. Olası bir aktarım yolu, al-Tusi’nin bazı eserlerini Arapça’dan Bizans Yunancasına çeviren Bizans bilimi yoluyla olmuş olabilir . Tusi çiftini içeren birkaç Bizans Yunan el yazması hala İtalya’da bulunmaktadır. Diğer bilim adamları, Kopernik’in bu fikirleri geç İslami gelenekten bağımsız olarak geliştirebileceğini iddia ettiler. Kopernik , De Revolutionibus’ta ” İslami Altın Çağ ” ın (10. ila 12. yüzyıllar) birkaç astronomuna açıkça atıfta bulunuyor : Albategnius (Al-Battani) , Averroes (Ibn Rushd) , Thebit (Thabit Ibn Qurra) , Arzachel (Al-Zarqali) ve Alpetragius (Al-Bitruji) , ancak Maragha okulunun sonraki gökbilimcilerinden herhangi birinin varlığından haberdar değil.
Copernicus bağımsız Tusi çift keşfetti veya fikri aldı olabileceğini ileri sürülmüştür Proclus ‘ın İlk Kitabı Üzerine Tefsir Euclid Copernicus gösterdi. Bu, matematiksel cihazın Copernicus bilgisi için başka bir olası kaynaktır Spera de questiones arasında Oresme bir gök gövdenin bir ileri geri doğrusal hareket el-Tusi tarafından önerilenlere benzer dairesel hareketlerle bir kombinasyonu ile üretilebilir nasıl tarif.
Çin astronomisi üzerindeki İslami etki ilk olarak Song hanedanlığı döneminde Ma Yize adlı bir Hui Müslüman astronomun haftada yedi gün kavramını tanıttığı ve başka katkılarda bulunduğu zaman kaydedildi.
Moğol İmparatorluğu ve sonraki Yuan Hanedanlığı döneminde takvim yapımı ve astronomi üzerine çalışmak üzere Çin’e İslami astronomlar getirildi . Çinli bilim adamı Yeh-lu Chu’tsai , 1210’da Cengiz Han’a İran’a kadar eşlik etti ve Moğol İmparatorluğu’nda kullanılmak üzere takvimlerini inceledi. Kublai Han , İranlıları bir gözlemevi ve astronomik araştırmalar için bir kurum inşa etmeleri için Pekin’e getirdi .
İran’da Hülagu Han’ın himayesinde 1259’da Nasir al-Din al-Tusi tarafından kurulan Maragheh gözlemevinde birkaç Çinli gökbilimci çalıştı . Bu Çinli gökbilimcilerden biri Fu Mengchi veya Fu Mezhai idi. 1267’de, daha önce Maragha gözlemevinde çalışan Pers astronomu Jamal ad-Din , Kublai Han’a bir kara küre ve bir silah küresi de dahil olmak üzere yedi Pers astronomik enstrümanı ve daha sonra Çin’de bilinen bir astronomik almanak sundu . Wannian Li ( “On Bin Yıllık Takvim” veya “Ölümsüz Takvim”). Çin’de “Zhamaluding” olarak biliniyordu ve 1271’de Han tarafından Pekin’deki İslami Astronomi Bürosu olarak bilinen ve dört yüzyıl boyunca Çin Astronomi Bürosu ile birlikte çalışan İslami Astronomi Bürosu’nun ilk müdürü olarak atandı. İslam astronomisi , o zamanlar Çin astronomisinde bulunmayan gezegen enlemleri teorisi ve tutulmaları doğru tahmin etmesi nedeniyle Çin’de iyi bir ün kazandı .
Kısa bir süre sonra ünlü Çinli gökbilimci Guo Shoujing tarafından inşa edilen astronomik enstrümanlardan bazıları , Maragheh’de inşa edilen enstrümantasyon tarzına benziyor. Özellikle, Gaocheng Astronomik Gözlemevi’ndeki “basitleştirilmiş alet” ( jianyi ) ve büyük gnomon , İslami etkinin izlerini göstermektedir. 1281’de Shoushili takvimini formüle ederken, Shoujing’in küresel trigonometri alanındaki çalışması da kısmen Kubilay’ın mahkemesinde kabul edilen İslami matematikten kısmen etkilenmiş olabilir . Bu olası etkiler, ekvator ve ekliptik koordinatlar arasında dönüşüm için sözde geometrik bir yöntemi , temel parametrelerde ondalıkların sistematik kullanımını ve gezegen hareketlerindeki düzensizliğin hesaplanmasında kübik enterpolasyon uygulamasını içerir .
Ming Hanedanlığı’nın (1368-1398) Hongwu İmparatoru ( 1368-1398), saltanatının ilk yılında (1368), eski Moğol Yuan’ın Pekin’deki astronomi kurumlarından Han ve Han olmayan astroloji uzmanlarını görevlendirdi. Nanjing , yeni kurulan ulusal gözlemevinin yetkilileri olacak.
O yıl, Ming hükümeti ilk kez astronomik yetkilileri Yuan’ın yukarı başkentinden güneye gelmeye çağırdı. On dört kişi vardı. Hongwu İmparatoru , gözlem ve hesaplama yöntemlerinde doğruluğu artırmak için paralel takvim sistemlerinin, Han ve Hui’nin benimsenmesini güçlendirdi . Sonraki yıllarda, Ming Mahkemesi , İmparatorluk Gözlemevi’nde yüksek mevkilerde bulunmaları için birkaç Hui astrolog atadı . İslami astronomi üzerine birçok kitap yazdılar ve ayrıca İslami sisteme dayalı astronomik ekipman ürettiler.
İki önemli eserin Çince’ye çevirisi 1383’te tamamlandı: Zij (1366) ve al-Madkhal fi Sina’at Ahkam al-Nujum, Astrolojiye Giriş (1004).
1384 yılında, çok amaçlı İslami teçhizat yapma talimatına göre yıldızları gözlemlemek için bir Çin usturlapı yapıldı. 1385 yılında, aparat kuzey Nanjing’deki bir tepeye kuruldu .
1384 civarında, esnasında Ming Hanedanlığı , Hongwu İmparatoru sipariş Çinli çeviri ve derlenmesine İslam astronomik tablolar , bilim adamları tarafından yürütüldü bir görev Mashayihei , Müslüman astronom ve Wu Bozong , Çinli bir bilim adamı-resmi. Qing Hanedanı 1659’da Çin-İslami astronomi geleneğini resmen terk etmiş olsa da, bu tablolar , 18. yüzyılın başlarına kadar Çin’de birkaç kez yayınlanan Huihui Lifa ( Müslüman Takvim Astronomi Sistemi ) olarak biliniyordu . Müslüman gökbilimci Yang Guangxian , Cizvit’in astronomik bilimlerine yaptığı saldırılarla tanınıyordu.
Erken Joseon döneminde, İslami takvim , mevcut Çin temelli takvimlerden daha doğru olan takvim reformunun temelini oluşturuyordu. Bir Korece çeviri Huihui LIFA , birleştiren bir metnin Çinli astronomi İslam astronomi çalışmalarıyla Jamal ad-Din , çalışılmıştır Kore altında Joseon Hanedanlığı zamanında Sejong onbeşinci yüzyılda. Çin-İslami astronomi geleneği Kore’de on dokuzuncu yüzyılın başlarına kadar varlığını sürdürdü.
Gözlemevleri
İslam’daki ilk sistematik gözlemlerin el-Mamun’un himayesinde gerçekleştiği bildiriliyor . Burada, ve birçok diğer özel gözlem evlerinde Şam için Bağdat , meridyen derece güneş parametreler kurulan ve gözlemlerini ayrıntılı edildi ölçüldü Güneş , Ay ve gezegenler yapılmıştır.
Onuncu yüzyılda Buwayhid hanedanı, 950 yılında gözlemlerin yapıldığı büyük ölçekli bir enstrümanın inşası gibi astronomide kapsamlı çalışmaların üstlenilmesini teşvik etti. Bunu astronomların zijinde yapılan kayıtlardan biliyoruz. olarak İbni Alam . Büyük gökbilimci Abd Al-Rahman Al Sufi , Ptolemy’nin yıldız kataloğunu sistematik olarak revize eden prens Adud o-dowleh tarafından himaye edildi . Sharaf al-Daula da Bağdat’ta benzer bir rasathane kurdu . Tarafından Raporlar İbn Yunus ve el-Zarqall içinde Toledo ve Cordoba onların kez sofistike araçların kullanımını gösterir.
Öyleydi Malik Şah ı muhtemelen, ilk büyük gözlemevi kuran Isfahan . Nerede buradaydı Ömer Hayyam’ın birçok ortak çalışanlarla bir zic inşa formüle Pers Güneş Takvim aka Celali takvimine . Bu takvimin modern bir versiyonu bugün hala İran’da resmi olarak kullanılıyor .
En etkili rasathane ise on üçüncü yüzyılda Hulegu Han tarafından kuruldu . Burada Nasir al-Din al-Tusi , Maragha’daki teknik inşaatını denetledi . Tesis, Hülagü Han için dinlenme alanlarının yanı sıra bir kütüphane ve cami içeriyordu . Günün en iyi gökbilimcilerinden bazıları orada toplandı ve onların işbirliğinden 50 yıllık bir süre içinde Ptolemaik sistemde önemli değişiklikler yapıldı.
1420’de, kendisi de bir astronom ve matematikçi olan Prens Uluğ Bey , kalıntıları 1908’de Rus ekipleri tarafından kazılan Semerkant’ta başka bir büyük rasathane kurdu .
Ve nihayet, Takiyüddin Muhammed ibn ma’ruf bir kurdu geniş gözlemevi de Osmanlı Konstantinopolis Meraga ve Semerkant’ta aynı ölçekte olduğu, 1577 yılında. Göklerden gözlem ve prognoz karşıtları hakim Osmanlı din adamları bilimine nesne etmezken gözlem 1580’de tahrip edildi gözlem, ancak kısa ömürlü olduğu, gözlem öncelikli olarak kullanılmakta olan astroloji , burada karşı çıktılar ve başarılı bir şekilde yok edilmesini istediler.
Gözlemevi gelişimi devam ederken, İslamcı bilim adamları planetaryuma öncülük etmeye başladılar. Bir planetaryum ile bir gözlemevi arasındaki en büyük fark, evrenin nasıl projelendirildiğidir. Bir gözlemevinde, gece gökyüzüne bakmalısınız, diğer yandan, planetaryumlar, evrenlerin gezegenlerinin ve yıldızların bir odada göz seviyesinde projeksiyon yapmasına izin verir. Bilim adamı İbn Firnas, evinde yapay fırtına sesleri içeren ve tamamen camdan yapılmış bir planetaryum oluşturdu. Türünün ilk örneği olan bu, bugün planetaryumlarda gördüklerimize çok benziyor.
Enstrümanlar
Müslüman astronomlar tarafından kullanılan enstrümanlar hakkındaki bilgilerimiz öncelikle iki kaynaktan gelmektedir: Birincisi bugün özel ve müze koleksiyonlarında kalan enstrümanlar, ikincisi ise Orta Çağ’dan kalma eserler ve el yazmaları. “Altın Dönem” in Müslüman gökbilimcileri, yeni ölçekler veya detaylar eklemek gibi, zamanlarından önce halihazırda kullanımda olan aletlerde birçok iyileştirme yaptılar.
Göksel küreler ve silahlı küreler
Gök küreleri , öncelikle gök astronomisindeki problemleri çözmek için kullanıldı. Bugün, bu tür 126 enstrüman dünya çapında, en eskisi 11. yüzyıldan kalma. Güneşin irtifa veya Sağ Açıklık ve Sapma yıldızlı üzerine gözlemci konumunu girerek bu ile çevrilmesini meridyen halkası dünyanın. Göksel koordinatları ölçmek için taşınabilir bir gök küresinin ilk planı İspanyol Müslüman gökbilimci Jabir ibn Aflah’dan (ö. 1145) geldi. Gök küreleri üzerinde çalışan bir diğer yetenekli Müslüman gökbilimci, incelemesinde yerküre üzerindeki takımyıldız görüntülerinin nasıl tasarlanacağını ve göksel kürenin nasıl kullanılacağını anlatan ‘Abd al-Rahman al-Sufi (d. 903) idi. Ancak, 10. yüzyılda Irak’ta gökbilimci El-Battani, göksel verileri kaydetmek için gök küreleri üzerinde çalışıyordu. Bu farklıydı çünkü o zamana kadar göksel bir kürenin geleneksel kullanımı gözlemsel bir araç olarak kullanılıyordu. Al-Battani’nin incelemesi, 1.022 yıldızın koordinatlarını ve yıldızların nasıl işaretlenmesi gerektiğini ayrıntılı olarak açıklıyor. Bir silah küresi benzer uygulamalara sahipti. Erken dönem İslami silah küreleri hayatta kalmadı, ancak “halkalı alet” üzerine birkaç risale yazıldı. Bu bağlamda İslami bir gelişme de var, küresel usturlabın sadece bir tam enstrümanı olan 14. yüzyıldan kalma.
Usturlaplar
Pirinç usturlaplar Geç Antik Çağ’ın bir icadıdır. Bir usturlap inşa ettiği bildirilen ilk İslami gökbilimci Muhammed el-Fazari’dir (8. yüzyılın sonları). Usturlablar , özellikle kıbleyi bulmaya yardımcı olmak için “Altın Çağ” boyunca İslam dünyasında popülerdi . Bilinen en eski örnek 927/8 (AH 315) tarihlidir.
Cihaz inanılmaz derecede faydalıydı ve 10. yüzyılda bir ara Müslüman dünyasından Avrupa’ya getirildi ve burada Latin bilim adamlarına hem matematik hem de astronomiye büyük ilgi göstermeleri için ilham verdi. Araç hakkında ne kadar çok şey bilsek de, cihazın işlevlerinin çoğu geçmişte kayboldu. Hayatta kalan birçok kullanım kılavuzu olduğu doğru olsa da, tarihçiler, uzman usturlapların bilmediğimiz daha fazla işlevi olduğu sonucuna varmışlardır. Bunun bir örneği, MS 1328/29 yılında Halep’te Nasir al-Din al-Tusi tarafından yaratılan bir usturlaptır. Bu özel usturlap özeldi ve tarihçiler tarafından “şimdiye kadar yapılmış en sofistike usturlap” olarak selamlanıyor, beş tane olduğu biliniyor. farklı evrensel kullanımlar.
Usturlabın en büyük işlevi, gözlemcinin enleminin hesaba katılması koşuluyla, güneş sistemi içinde bulunan herhangi bir gök cisiminin yaklaşık konumunu zamanın herhangi bir noktasında hesaplayabilen taşınabilir bir uzay modeli olarak hizmet etmesidir. Enlem için ayarlama yapmak için, usturabeler genellikle ilkinin üstünde ikinci bir plakaya sahipti ve kullanıcı doğru enlemleri hesaba katmak için bunu değiştirebiliyordu. Cihazın en kullanışlı özelliklerinden biri, oluşturulan projeksiyonun, kullanıcıların matematiksel problemleri grafiksel olarak hesaplamasına ve çözmesine izin vermesidir; aksi takdirde bu, yalnızca karmaşık küresel trigonometri kullanılarak yapılabilir , bu da büyük matematiksel becerilere daha erken erişime izin verir. Buna ek olarak, usturlabın kullanılması, cihazın bilinen bir yüksekliğe sahip bir yıldıza sabitlendiği göz önüne alındığında, denizdeki gemilerin konumlarını hesaplamalarına izin verdi. Standart usturlaplar, engebeli sular ve agresif rüzgarlar kullanımı zorlaştırdığı için okyanusta kötü performans gösterdi, bu nedenle , denizin zorlu koşullarına karşı koymak için bir Denizci usturlap olarak bilinen cihazın yeni bir yinelemesi geliştirildi.
Aletler, Güneş’in ve sabit yıldızların doğuş zamanını okumak için kullanıldı . al-Zarqali bölgesinin Andalucia gözlemcinin enleme bağlı değildir, öncekilerden farklı olarak, bu tür bir alet inşa ve herhangi bir yerde kullanılabilir. Bu enstrüman Avrupa’da Saphea olarak tanındı .
Usturlap, orta çağda astronomik amaçlar için yaratılan ve kullanılan tartışmasız en önemli enstrümandı. Erken orta çağdaki icadı, onu verimli ve tutarlı bir şekilde çalışacağı yere inşa etmek için doğru yöntemi bulmak için muazzam bir çalışma ve çok fazla deneme yanılma gerektirdi ve icadı, ortaya çıkan problemlerden gelen birkaç matematiksel ilerlemeye yol açtı. enstrümanı kullanmaktan. Usturlabın asıl amacı, kişinin sırasıyla gündüz ve gece boyunca güneşin ve birçok görünür yıldızın yüksekliğini bulmasına izin vermekti. Bununla birlikte, nihayetinde dünyanın haritalanmasının ilerlemesine büyük katkı sağlamaya geldiler, böylece denizin daha fazla keşfedilmesine neden oldular ve bu da daha sonra bugün bildiğimiz dünyanın var olmasına izin veren bir dizi olumlu olayla sonuçlandı. Usturlap zaman içinde birçok amaca hizmet etmiş ve orta çağlardan günümüze kadar oldukça önemli bir faktör olduğunu göstermiştir.
Usturlap, daha önce bahsedildiği gibi, matematik kullanımını gerektirdi ve aletin geliştirilmesi, daha fazla matematiksel ikilemler hakkında bir dizi soru açan azimut çemberlerini içeriyordu. Usturlaplar, güneşin yüksekliğini bulma amacına hizmet etti, bu da bir kişiye Müslüman namazının yönünü (veya Mekke’nin yönünü) bulma yeteneği sağladıkları anlamına geliyordu. Usturlap, belki de daha yaygın olarak bilinen bu amaçların yanı sıra, başka birçok ilerlemeye de yol açmıştır. Dikkat edilmesi gereken çok önemli bir gelişme, özellikle denizcilik dünyasında navigasyon üzerindeki büyük etkisidir. Bu ilerleme inanılmaz derecede önemlidir, çünkü enlemin hesaplanmasının daha basit hale getirilmesi sadece deniz keşiflerinde artışa izin vermekle kalmadı, aynı zamanda Rönesans devrimine, küresel ticaret faaliyetlerinde artışa ve hatta dünyanın birçok kıtasının keşfine yol açtı.
Mekanik takvim
Ebu Rayhan Biruni , “Box of the Moon” adını verdiği, mekanik bir ay- güneş takvimi olan , bir dişli tren ve sekiz dişli çark kullanan bir enstrüman tasarladı. Bu, sabit kablolu bilgi işleme makinesinin erken bir örneğiydi . Al Biruni’nin bu çalışması, 6. yüzyıldan kalma bir Bizans taşınabilir güneş saatinde korunan aynı dişli trenleri kullanıyor.
Güneş saatleri
Müslümanlar , Hint ve Yunan seleflerinden miras aldıkları güneş saati teorisinde ve yapımında birkaç önemli iyileştirme yaptılar . Harezmi , bu enstrümanlar için özel hesaplamalar yapmak için gereken süreyi önemli ölçüde kısaltan tablolar yaptı.
Camilere namaz vakitlerini belirlemek için sık sık güneş saatleri yerleştirildi. En çarpıcı örneklerden biri tarafından on dördüncü yüzyılda inşa edilmiştir Muvakkit Emevi Camii’nin (zaman tutucu) Şam , İbnu’ş-Şâtır .
Kadranlar
Müslümanlar tarafından çeşitli kadran türleri icat edildi. Bunların arasında astronomik hesaplamalar için kullanılan sinüs kadranı ve Güneş veya yıldızların gözlemleriyle zamanı (özellikle dua zamanlarını) belirlemek için kullanılan horary kadranının çeşitli biçimleri vardı. Kadranların gelişiminin bir merkezi, dokuzuncu yüzyıl Bağdat’ıydı . Ebu Bekir ibn el-Sara el-Hamawi (ö. 1329), “el-mukantarat al-yusra” adlı bir kadran icat eden Suriyeli bir gökbilimciydi. Zamanını kadranlar ve geometrik problemlerle ilgili başarıları ve ilerlemeleri üzerine birkaç kitap yazmaya adadı. Kadranlarla ilgili çalışmaları arasında Gizli Çeyrek ile İşlemler Üzerine İnceleme ve Sines Bulma Çemberi ile İşlemler Üzerine Nadir İnciler bulunmaktadır. Bu aletler, gök cismi ile ufuk arasındaki rakımı ölçebilir. Ancak Müslüman gökbilimciler onları kullandıkça, onları kullanmanın başka yollarını bulmaya başladılar. Örneğin, gezegenlerin ve gök cisimlerinin açılarını kaydetmek için duvar kadranı. Veya astronomik problemleri çözmek için evrensel kadran. Güneşle birlikte günün saatini bulmak için horary kadranı. Usturlabdan geliştirilen almukantar kadran.
Ekvator
Gezegensel ekvator , muhtemelen eski Yunanlılar tarafından yapılmıştır, ancak o döneme ait hiçbir bulgu veya açıklama korunmamıştır. 4. yüzyıl matematikçisi İskenderiyeli Theon , Ptolemy’s Handy Tables hakkındaki yorumunda, Ptolemy’nin episiklik teorisine dayanarak gezegenlerin konumunu geometrik olarak hesaplamak için bazı diyagramlar ortaya koydu . Bir güneş (planet aksine) equatorium inşaatının ilk açıklama bulunan Proclus beşinci yüzyıl çalışmaları Hypotyposis tahtadan veya bronz birini nasıl oluşturulduğu hakkında talimatlar verir.
Gezegensel bir dengenin bilinen en eski tanımı, yalnızca Libros del saber de astronomia’da ( Astronomi bilgisinin kitapları) bulunan 13. yüzyıla ait bir Kastilya çevirisi olarak korunan, 11. yüzyıl başlarında İbnü’l-Sami’nin incelemesinde bulunur ; Aynı kitap ayrıca tarafından equatorium üzerinde 1080/1081 risale içeren el-Zarqālī .
İslam Sanatında Astronomi
İster el yazmaları, ister süslü bir şekilde hazırlanmış astrolojik aletler veya saray freskleri olsun, İslam sanatının pek çok formunda kozmolojik imgelem örnekleri vardır. İslam sanatı, toplumun her sınıfına ve düzeyine ulaşma yeteneğini korur.
İslami kozmolojik doktrinlerde ve Saflık Kardeşleri Ansiklopedisi (alternatif olarak İhvan el-Safa’nın Rasa’ili olarak da adlandırılır) gibi İslami astronomi çalışmaları içinde ortaçağ bilim adamları tarafından cennet. Göklerin bu incelemesi, evrenin sanatsal temsillerine ve astrolojik kavramlara çevrildi. Dini, siyasi ve kültürel bağlamlar gibi İslami astroloji sanatının altına girdiği birçok tema vardır. Akademisyenler tarafından gerçekte üç dalga veya kozmolojik imgeleme geleneği olduğu öne sürülüyor: Batı, Bizans ve İslami. İslam dünyası, yıldızların ve evrenin benzersiz bir temsilini sağlamak için Yunan, İran ve Hint yöntemlerinden ilham aldı.
Örnekler
Kırsal Emevi sarayı ve hamam kompleksi olarak kullanılan Quasyr ‘Amra gibi bir yer , astrolojinin ve kozmosun mimari tasarıma nasıl girdiğini anlatıyor. Kullanım sırasında hamamda dinlenebilir ve adeta kutsal ve kozmik bir doğayı ortaya çıkaran freskli kubbeye bakılabilir. El-Velid’e yoğun bir şekilde odaklanan kompleksin diğer fresklerinin yanı sıra, hamam kubbesi İslami zodyak ve göksel tasarımlarla dekore edilmiştir. Sanki oda uzayda asılı kalmış gibi olacaktı. Ikhwan al ‘Safa, ansiklopedisinde, Güneş’in Tanrı tarafından evrenin merkezine yerleştirildiğini ve diğer tüm gök cisimlerinin onun etrafında küreler halinde döndüğünü anlatır. Sonuç olarak, bu fresk altında oturan her kimse, güçlerini ve konumlarını hatırlatarak evrenin merkezinde olacakmış gibi olacaktı. Qusayr ‘Amra gibi bir yer, astrolojik sanat ve imgelerin İslami seçkinlerle ve halifelik otoritesini koruyanlarla etkileşime girme şeklini temsil eder.
İslami zodyak ve astrolojik görseller de metal işçiliğinde mevcuttu. On iki burç sembolünü tasvir eden ibneler , seçkin zanaatkarlığı vurgulamak ve şu anda Metropolitan Sanat Müzesi’nde bir örnek gibi kutsamaları taşımak için var. Sikkede ayrıca madalyonun basıldığı ayı temsil etme amacını taşıyan zodyak görüntüleri de bulunuyordu. Sonuç olarak, astrolojik semboller hem dekorasyon hem de sembolik anlamları veya belirli bilgileri iletmek için bir araç olarak kullanılabilirdi.
Önemli gökbilimciler
- Ebu Nasr Mansur
- İbn-i Heysem (Alhacen)
- Al-Biruni
- İbn Sina
- Abū Ishāq Ibrāhīm al-Zarqālī ( Arzachel )
- Omar Khayyám
- El-Khazini
- İbn Bajjah (Avempace)
- İbn Tufail (Abubacer)
- Nur Ed-Din Al Betrugi (Alpetragius)
- İbn Rüşd
- Cezeri
- Anvari
- Sharaf al-Dīn al-Tūsī
- Mo’ayyeduddin Urdi
- Nasir al-Din al-Tusi
- İbnü’l-Nefis
- Kutubüddin Şirazi
- İbnü’l-Şatir
- Şems el-Dīn el-Semerkandī
- Jamshâd al-Kāshī
- Uluğ Bey , aynı zamanda bir matematikçi
- Ali Qushji , aynı zamanda bir matematikçi ve filozof
- El-Birjandi
- Taqi al-Din Muhammad ibn Ma’ruf , Osmanlı astronomu
- Ahmad Nahavandi
- Ahmad Khani
- Haly Abenragel
- Abolfadl Haravi