En iyi kolejlerden reddedilmek neden başarıya engel değil?
Kuzey Karolina Üniversitesi ve Harvard Üniversitesi’nde ABD Yüksek Mahkemesi’nin pozitif ayrımcılıkla ilgili kararını bekleyen hırslı Amerikalı lise öğrencilerinin evlerinde gerginlik var. Yargıçlar belirli ırk ve etnik grupların tercihlerini alt üst edecek mi? Pek çok gencin en iyi okula girme şansını mahvedecekler mi, bu onlara ömür boyu başarı getirecek?
Mahkeme nasıl karar verirse versin, ikinci sorunun cevabı hayır.
Olumlu ayrımcılık kabul politikaları, kolejlerin kampüslerinde daha fazla çeşitlilik elde etmelerine yardımcı olabilir. Ancak bu kamusal tartışma sırasında, üniversite adaylarına son derece seçici okullara giderlerse hayatta daha başarılı olacakları gibi yanlış bir izlenim verirsek, onlara büyük zarar vermiş oluruz.
Uzun süredir devam eden araştırmalar, bazı düşük gelirli öğrenciler dışında, en seçkin kolejlere kabul edilmenin, bu gençlerin yaşam boyu hayallerini gerçekleştirmeleri üzerinde önemli bir etkisinin olmadığını göstermektedir.
Hepimiz doğal olarak gagalama emirlerinden etkilenmişizdir. Kolejlerin, restoranların, film yıldızlarının ve hatta gargaraların en son sıralamalarını okumaya karşı koyamayız. Yine de, iş yerindeki patronlarımızın ve hükümetteki liderlerimizin birçoğunun US News & World Report sıralamasının üst sıralarından çok uzakta olan kolejlere ve üniversitelere gittiğini fark etmiş gibi görünmüyoruz.
Üniversite seçiciliğinin etkisine ilişkin en iyi araştırma, Andrew W. Mellon Vakfı’nda araştırmacı olan Stacy Berg Dale ve daha sonra Beyaz Saray Ekonomik Danışmanlar Konseyi başkanı olan Princeton ekonomisti Alan B. Krueger tarafından yapılan 1999 tarihli çalışmadır. .
Ulusal Ekonomik Araştırma Bürosu’nun “Daha Seçici Bir Üniversiteye Gitmenin Getirisini Tahmin Etmek” başlıklı dikkate değer raporu, Yale ve Swarthmore gibi en seçici okullardan Denison Üniversitesi gibi daha az seçici yerlere kadar 30 üniversitede 14.239 öğrenciyi inceledi. ve Penn Eyaleti. Öğrenciler 1976’da üniversiteye kaydoldu ve 20 yıl sonra ne kadar para kazandıkları konusunda bir anket yapıldı.
Dale ve Krueger, daha seçici okullara gidenlerin “benzer okullar tarafından kabul edilen ve reddedilen ancak daha az seçici kolejlere giden diğer öğrencilerden daha fazla kazanmadıklarını” buldular. Sebat, mizah ve sıcaklık gibi “gözlemlenmeyen özelliklerin” maaşla ölçülen hayattaki başarıyı etkilemiş olabileceği, ancak en seçkin okullara girmenin etkilemediği sonucuna vardılar.
Bir istisnanın düşük gelirli öğrenciler olduğunu söylediler. Ortalama olarak daha seçici okullara gidenler biraz daha fazla kazandı. 1976’dan bu yana, diğer tüm ırksal ve etnik grupların yüzdesi arttıkça, beyaz öğrencilerin yüzdesi 2020’ye kadar% 84’ten% 54’e düşerek, üniversite öğrencilerinin ırksal karışımı değişti. Bu kaymanın Dale-Krueger çalışmasının sonuçlarını değiştirip değiştiremeyeceği belirsiz; bu konuyu ele alan karşılaştırılabilir bir çalışma yok.
Suqin Ge, Elliott Isaac ve Amalia Miller tarafından 2018’de yapılan bir araştırma, daha seçici kolejlere giden kadınların, daha az seçici kolejlere giden benzer kadınlardan daha fazla para kazandığını buldu. Ancak bunun nedeni, seçici kolejlere giden kadınların evlenme ve kariyerlerini çocuk yetiştirmek için askıya alma olasılıklarının daha düşük olması gibi görünüyordu.
Başarılı insanların sadece aşırı seçici okullardan gelmediğini kendi hayatlarımızda ve akademik araştırmalardan görebiliriz. Aslında, üniversitenin başarılı olmalarına nasıl yardımcı olduğu hakkında görüştüğüm çoğu kişi, okulun kendisinin seçiciliğine değil, belirli bir programa, profesöre ve hatta kampüste kurulan gayri resmi bağlantıya işaret ediyor.
Amerikan kolejlerinin sağladığı fırsatlar, seçicilikleri ne olursa olsun, buraya kaydolan Asya ve Afrika’dan gelen genç insanlar için oldukça açık görünüyor. Pennsylvania’da eski bir lise danışmanı olan Steve Becker, bunun nasıl çalıştığını kendi web sitesi lesshighschoolstress.com’da harika bir şekilde açıklıyor.
Kolejleri, pandemiden hemen önce, SAT matematik puanı 700’ün üzerinde veya ACT matematik puanı 30’un üzerinde olan birinci sınıf öğrencilerinin yüzdesine göre değil, sayısına göre sıraladı. Bu tür insanlar sınava girenlerin ilk %5’indeydi. Bu ölçekteki en iyi 10 ABD okulu azalan sırayla şöyledir: Michigan Üniversitesi, UC Berkeley, Ohio Eyaleti, Wisconsin Üniversitesi, Texas Austin Üniversitesi, Purdue Üniversitesi, Washington Üniversitesi, UCLA, Rutgers Üniversitesi ve Texas A&M. Michigan’ın giriş sınıfında en iyi öğrencilerinden 5.200’ünün ve Texas A&M’nin 3.300’ünün olduğunu buldu.
Becker, “Yani, Northwestern veya Notre Dame tarafından geri çevrildikleri için Purdue ile ‘yerleşmek’ zorunda olduklarını hisseden çok zeki, çalışkan öğrenciler tanıyorsanız,” dedi. Diğer iki üniversitenin bir araya getirdiği gibi, Purdue’deki birinci sınıflarında ilk %5’lik matematik öğrencileri.”
Becker ayrıca, Chronicle of Higher Education tarafından, üniversiteden yeni mezun adayları seçerken işverenlerin önceliklerine ilişkin 2012 tarihli bir araştırmaya da dikkat çekiyor. Çalışma, kimi işe alacağınıza karar vermede sekiz faktörü sıraladı. Burada azalan sıradadırlar: kolej stajlarının doğası, kolejde hangi işleri yaptıkları, kolej bölümleri, gönüllü deneyimleri, müfredat dışı faaliyetler, derslerin uygunluğu ve not ortalamaları. Üniversite itibarı en son faktördü.
Son zamanlarda Amerikalıların yüksek öğrenime olan inançlarını kaybetmeleri hakkında çok şey yazıldı, ancak daha zengin banliyö kampüslerinden hırslı ama düşük gelirli öğrencilerle dolu kentsel sözleşmeli okullara kadar okuduğum liselerde buna dair çok az kanıt var. “Kolej” kelimesi bu yerlerde hala bir sihir tutuyor.
Hâlâ üniversite sıralamalarını saplantı haline getirebilir ve Yargıtay’ın ne yaptığı konusunda tartışabiliriz. Ancak başvuranların yüzde kaçını kabul ederlerse etsinler, her tür kolejin yaşamları sayısız şekilde iyileştirdiğine şüphe yok.
Jay Mathews, üniversiteye giriş kılavuzu “Harvard Schmarvard” da dahil olmak üzere eğitim hakkında sekiz kitap yazmış bir gazetecidir.