Yüz milyonlarca yıl öncesine ait bir fosil, yakın zamanda “tüm kertenkelelerin atası” (ve hatta yılanların) olarak tanımlanmıştır. Bu eski kertenkele, bugün 240 milyon yıldan fazla bir süredir gezegende yaşayan yaklaşık 10.000 türün doğrudan atasıydı. Paleontologlar başlangıçta küçük sürüngen olan Megachirella wachtleri’i 2003’te tanımladılar. Ancak son taramalar, fosilin gizlenmiş özelliklerini ortaya çıkardı ve bilim adamlarının Megachirella’yı, kertenkele ve yılanları içeren sürüngen grubunun en eski bilinen atası olarak tanımlanmasını sağladı. Araştırmacılar yeni bir çalışmada, yaklaşık 75 milyon yıllık eski skuamatlara ait olduğu düşünülen Megachirella’nın, bilinen en eski skuamatlar ile bu sürüngen grubunun moleküler verilerden elde edilen tahmini kökenleri arasındaki boşluğu kapattığını bildirdi. Megachirella fosili, kuzey İtalya’daki Alplerde bulunmuştur. Bu fosilin yaklaşık 240 milyon yaşında olduğu tahmin edildi ve bilim adamları bunun bir ilkel sürüngen (lepidosaur) türüne ait olduğunu düşündüler. Ancak, Edmonton’daki Alberta Üniversitesi’nde biyolojik bilimler alanında doktora adayı olan Kanadalı çalışma yazarı Tiago Simões, kertenkele benzeri, belirli özellikler taşıyan fosillerin değerli ve benzersiz ipuçları sağlayabileceğini ima etti. Simões, “Özellikle CT tarama formunda [bilgisayarlı tomografi] , daha fazla anatomik ayrıntı ve gelişmiş veri kümesi sağlamak için ve sürüngenlerin evrim ağacındaki yerini anlamak için daha fazla dikkati hak ediyordu.” dedi. Araştırmacılar, fosil sürüngeninin 3 boyutlu bilgisayar modelini oluşturmak için BT taramalarını kullandı ve Megachirella’yı skuamat’lar ile bağlantılı olduğunu gösteren bir dizi özellik keşfetti. Kafatasının bir kısmı ve köprücük kemiğinin yapısı gibi özellikler skuamat grubuna özgüydü. Bu unsurlarla birlikte, Nature dergisinde(30 Mayıs’ta) çevrimiçi olarak yayınlanan çalışmaya göre, Megachirella’yı “Triyas’tan gelen tartışmasız ilk skuamat” olarak tanımladılar. Araştırmacılar, moleküler ve iskelet ipuçlarının, iguanlardan ziyade (iguanalar, anoller ve bukalemunları içeren) gecko’ların ortaya çıkması için en eski skuamat grubunu oluşturduklarını da belirttiler. Skuamat’ın kökenleri ile ilgili moleküler verilerin ne anlama geldiğini desteklemek için fosil kanıtlar, evrimsel bir yapbozun eleştirel ve “gerçekten tatmin edici” eksik bir parçasını tamamlamayı sağladı. Araştırmaya dahil olmayan Raxworthy, “Bilim adamları aynı cevapla gelen farklı veri türlerini görmeyi her zaman seviyorlar.” dedi. Ancak, 240 milyon yıl önce yaşamış olan Megachirella ile 168 milyon yıl öncesinden daha önce ortaya çıkmamış diğer fosil skuamatlar arasındaki fosil kayıtlarında büyük bir boşluk kalıyor. Simões, bu boşluğun eski yılanların ve kertenkelelerin çeşitliliği ve neye benzediklerini anlatan çok şeyi eksik bıraktığını söyledi. “Keşfettiğimiz şey buzdağının görünen kısmı ve skuamatların erken evrimini anlamak için çok daha fazla çalışma yapılması gerekiyor” dedi. Kaynak: https://www.livescience.com/62693-mother-of-lizards-fossil.html
Paskalya Adası Moai Heykellerinin Gizemi Sonunda Çözüldü
Paskalya Adası’nın dev heykellerinden birkaçı, tuhaf bir şapkaya sahiptir. Bu ünlü volkanik kayalardan sadece bir kısmının kafalarında kırmızı bir “şapka” var. Bu şapkalar sadece adanın diğer tarafındaki kızıl taşlardan yapılmamış, aynı zamanda heykellere daha sonra eklenmiş gibi de görünmektedir. Öyleyse, bu 12 tonluk “pukao” şapkaları, 4 metrelik bir heykelin tepesine nasıl ve neden çıkarıldı?
Yıllarca süren bekleyişten sonra, Pennsylvania Eyalet Üniversitesi’nden arkeologlar sonunda davanın çözüldüğünü düşünüyorlar. Penn State’de antropoloji alanında yüksek lisans öğrencisi olan Sean W Hixon, “Pek çok insan birçok fikir ileri sürdü, ama arkeolojik kanıtlar kullanan bir fikir ortaya koyan ilk biziz.” dedi. Adaya ilk defa Polinezyalı denizciler, 13. yüzyılda yerleşmiştir. Onlar iki yüzyıl boyunca bu dev heykelleri volkanik tüflerden çıkardılar. Uzmanlar bu konuyla ilgili hala tartışıyorlar, ancak genel olarak kabul edilen şey bu monolitlerin sallanma hareketiyle taşındığıydı. Bununla birlikte, bu taş ocağı, pukao şapkalarının işlendiği kırmızı cüruf ocağından 12 kilometre (7,5 mil) uzaktaydı. Journal of Archaeological Science’da ayrıntılı olarak açıklandığı gibi, araştırmalar, şapkaların heykeller dikildikten sonra ve büyük olasılıkla ocaktan ham forma getirilip yerinde oyularak heykellere yerleştirildiklerini doğruladı. Bunu tartışıyorlar çünkü oyulmamış kızıl cüruf taşı ocaklardan heykellere doğru olan güzargahta bulunabilir. Rampalar daha sonra, 12 tonluk şapkaları kafa seviyesine getirmek için kullanılmış olmalıdır. Ancak, fotogrametri ve yüksek teknolojili 3D görüntüleme kullanılarak, şapkaların tabanındaki çentikler incelendi. Bunların basitçe itilemeyecekleri ve eğer itilirse yumuşak taş oluklarının aşınabileceği öne sürüldü.
Bunun yerine, araştırmacılar, pukao’nun, büyük rampalara sarılarak, nesnenin altında bulunan halatlar yardımıyla ağır yükleri kaydıran bir çeşit kaldıraç tekniğinin kullanıldığını ileri sürüyorlar. Rotasyonel kaldıraç, ağır nesneleri rahat bir şekilde kaldırmanızı sağlar. Araştırmacılar, tüm bu süreç için 15’den az çalışana ihtiyaç olduğunu keşfetti. Bütün bu çabaların nedeni belirsizliğini koruyor. Çoğu araştırmacı, şapkaların heykelleri ayırt etmek ya da belirli bir heykelin gücünü göstermek için kullanıldığı inancında. Kesin olan bir şey daha var ki: şapkaların yerleştirilmesi basit bir görev değildi, gerçekten derin bir önem taşımaları gerekiyor. Kaynak: http://www.iflscience.com/editors-blog/a-mystery-about-easter-islands-statues-might-finally-be-solved/
Aborijinlerin ”Songline”ları : ‘Ataların Ayak İzi’ Olarak Bilinen Eski bir İletişim Ağı
Aborijinler tarafından “Ataların Ayak İzleri” olarak bilinen ‘songline’, Avustralya kıtasının her tarafına yayılan, Avusturalya’daki eski toplulukları birbirine bağlayan ve eski sınırları takip eden, görünmez yollardan oluşan bir ağdır. görünmez yollardan oluşan bir ağdır. Batıda, onları “Song Lines” ve “Dream Tracks” olarak biliyoruz. Onlar dünyayı dolaşan efsanevi varlıklardan söz eden ve (kuşlar, hayvanlar, bitkiler, kayalar, su delikleri gibi) yollarına çıkan, dünyayı varoluşa çeviren her şeyin adını söyleyen aborjin yaratılışlarının bir parçasıydı. Her kabilenin kendine ait ve kendi ataları tarafından aktarılan ”songline”ı vardı. Bu kutsal şarkılarını korumak ve içinde yer alan yasaları ve gelenekleri takip etmek onların sorumluluğundaydı. Toprakları en sonunda çorak araziye döndüğü için kendi ”songline”larını korumakla görevliydiler. Eğer şarkılar unutulmuşsa, arazi kendiliğinden yok olurdu. Bir oluşum işaret şarkısı söylenerek ülke, yaşamaya ve güzelleşmeye başlardı. Bir ”songline” aynı zamanda bir harita ve bir pusula görevi görür. Bir aborijinin şarkıyı öğrenmesini sağlamak, ülke içerisinde her zaman yollarını bulabilmelerini sağlar. ”Dolaşmakta” olan bir insan her zaman Songline’lardan biri ile seyahat edecektir. ‘Dream- track’ inden sapacak olursa, başka birinin arazisine izinsiz girmiş olur. Şarkıyı izlediği sürece, her zaman misafirperverlik bekleyebileceği ve rüyasını paylaşan insanları bulur. Teoride, Avustralya’nın tamamı müzikal bir skor olarak (şarkı haritası olarak bilinir) okunabilirdi. Ülkede söylenemeyen bir kaya veya dere neredeyse yoktur. Songline’ı epik öykülerden oluşan bir labirent olarak gözünüzde canlandırabilirsiniz ve her kutsal yer, ilgili jeolojisi, işlevi ve efsaneleri açısından okunabilir. Çalılığın herhangi bir yerinde, manzaranın bazı özelliklerine dikkati çekebilir ve Aborijin bir kişiye, “Orada hikaye nedir?” Veya “Kim bunlar?” diye sorabilirsiniz. Atanıza bağlı olarak, “Kanguru” ,“Muhabbet kuşu” ya da “Yahudi Kertenkele”gibi cevaplar vereceklerdir. Ve bu iki yer arasındaki mesafe, bir şarkının uzunluğu ile ölçülebilir. Değerli okurlarımız Aborjinler “Songline” lar hakkında daha fazla bilgiye sahip olmak isterseniz Bruce Chatwin’in “Songlines” isimli eserini okumanızı tavsiye ederiz. Kaynak: https://www.ancient-code.com/australias-songlines-an-ancient-network-known-as-the-footprints-of-the-ancestors/
Arkeologlar Pompeii’de Bol Miktarda Fresk Ortaya Çıkararak Müthiş Bir Keşif Yaptı
Eski Pompeii şehrinin kalıntıları, 270 yıl önce ilk kez keşfedildiğinden beri, arkeologlar volkanik bir patlama sonucu yok olmuş eski bir şehrin inançlarını ve tarihini anlamaya yardım eden inanılmaz keşifler yapmayı sürdürüyor.Pompeii, Herculaneum ve Campania bölgesinde diğer küçük yerlerle birlikte, Napoli’nin modern şehri yakınlarında bulunan bir Antik Roma şehriydi. M.S. 79’da, Vezüv Yanardağı’nın patlaması sonucu çoğunlukla 4 ila 6 m (13 ila 20 ft) volkanik kül ve ponza altında tahrip olmuş ve gömülmüştür. Yerlileri volkanik akıntı nedeniyle ölmüştür. Arkeologlar, şehrin M.Ö. 7. veya 6. yüzyılda Osci veya Oscans tarafından kurulduğuna inanırlar. Roma tarafından M.Ö. 4. yüzyılda yönetilmiş ve Roma Cumhuriyeti’ne karşı başarısız olunan bir isyandan sonra M.Ö. 80 yılında fethedilmiş ve Roma kolonisi haline gelmiştir. 160 yıl sonra yıkımı sırasında nüfusu 11.000 kişi olarak tahmin edildi ve şehrin karmaşık bir su sistemi, bir Amfitiyatro, bir spor salonu ve bir limanı vardı. Şimdi, Pompeii hakkında daha önce hiç olmadığı kadar fazla haber görüyoruz. Pompeii Arkeoloji Parkı’nın kuzey bölgesinde, savaş sonrası dönemden bu yana antik kentin keşfedilmemiş bir bölgesinde, Regio V’deki mevcut arkeolojik kazılar, yeni bir mucizeye ışık tutmuştur: Yunuslar Evi, parlak renkli fresklere sahip zarif bir Pompeii rezidansı, M.S. 79 yazında Vesuvius’un şiddetli patlamalarına direndi. Yunuslar Evi muhtemelen eski Pompeii’deki üst sınıf bir Roma ailesine aitti. Yunuslar Evi, çoğunlukla sağlam balkonları olan büyük evlerin bir geçidi, arkeologlar tarafından bulunduktan birkaç gün sonra keşfedildi. Bu ayın başlarında, bazı gazeteler, Pompeii’nin kuzey kesimlerinde arkeologların kentin daha önce hiç çalışılmamış olan tamamen yeni bir alanını kazmaya çalıştıklarını bildirdi. Uzmanlar, lazerler ve uzaktan kumandalı uçakları kullanarak, bu modern araçların Regio V alanını yeniden inşa etmelerine yardımcı olacağını umduklarını ve böylece yakın gelecekte turistlerin bunu keşfedebileceğini açıkladı. Regio V, şu anda arkeologların kazılarına ve çalışmalarına maruz kalan Pompeii’nin en yoğun şekilde şehirleşmiş alanlarından biridir. Bir dizi yunus resmini keşfetmekle birlikte, evin freskleri ayrıca birkaç balığı ve tavus kuşunu, keklik ve papağan gibi bir dizi kuşu da gösteriyor. Geyik ve efsanevi yaratıklar da resmedilmiştir, bu da Yunuslar evini Pompeii’de eşsiz ve canlandırıcı bir keşif haline getirmektedir. Bugün Pompeii, İtalya’ya gelen ziyaretçiler için en popüler yerlerden biridir ve UNESCO Dünya Mirası statüsüne sahiptir. Kaynak: https://www.ancient-code.com/archaeologists-make-stunning-discovery-in-pompeii-uncovering-a-plethora-of-frescoes/