Hava henüz kararmıştı. Gündüzün izleri hala tepelerin ardındaydı. Kulübenin küçük pencerelerinden sarı ışıklar taşıyordu dışarıya. Çam ağaçlarının seyrekleştiği bir ormanın ortasında bulunan kulübenin yanında çitlerle çevrelenmiş bir alanda ona yakın koyun, dün geceki yağmurun hediyesi olan çamurun içinde birbirlerine sokulmuş soğuk havadan korunmaya çalışıyordu.
Koyunlar nemli burunlarını çamura uzatmış, sıcak soluklarını suyun hortumdan fışkırması gibi yere salıyorlardı. Çamura belenmiş vücutları karanlıkta daha koyu görünmelerine sebep oluyordu. Evin sarı ışığının yansıdığı siyah gözleri donuk ifadelerle sabit bir noktaya kilitlenmişti. Bir inip bir kalkan büyük karınları birbirlerine yaslanmış, tek vücudun soluk alışları gibi bir genişleyip, bir daralıyordu. Derken bir yıldız kaydı, koyunların siyah gözlerinde sarı yerine bir de beyaz bir parıltı bırakarak. Bu küçük sürü içerisinden sadece biri gördü bu muhteşem doğa olayını. Karanlıkta, tek bir kütle gibi görünen bedenlerin arasından bir o uzattı yassı başını gökyüzüne. Başı, koca kütlenin de başı gibi görünüyordu. Yıldızı söndüğü son noktaya kadar takip etti. Sonra koyun başını tekrar önüne eğerek diğer koyunların ılık soluklarına bıraktı kendini.
-SON-