Müdür: Faruk Kabir
yazar: Faruk Kabir
Oyuncu kadrosu: Vidyut Jamawal, Sheevalika Oberoi, Sheeba Chaddha, Rajesh Tailang, Dibyendu Bhattacharya
Başlığı “agni pariksha” terimini içeren bir film için ateşle deneme kelimesini kırmak çok tembel. O yüzden yapmayacağım. Yine de tecavüz ve şiddetin ciddiyetini alfa-erkek kahramanlığı para biriminde satan başka bir Hint filmi yapmaktan daha tembel değil. Bize sistemin hayatta kalanlar ve kurbanlar için adalet sağlayamayacak kadar yozlaşmış olduğunu söylüyorlar. Uttar Pradesh gibi eyaletlerde cinsel saldırının norm olduğunu söylüyorlar. Her ikisi de doğru olabilir. Ama bakışı ortaya çıkaran niyettir. gibi filmlerin hatırlanması önemlidir. Khuda Haafiz: Bölüm II – Agni Pariksha sıradan (kaslı) bir adamın ulvi uyanıklığını yüceltmek için bunları bize anlatın – ve sonra bunları kaba, tatsız ayrıntılarla gösterin. Kadınların ıstırabı yalnızca haklı erkek öfkesinin tetikleyicisi olarak var olur. Bunu 2022’de açıklamam çok saçma. Ama her geçen on yılda, Bollywood’un tecavüz ve intikam şablonu daha da büyüdü ve aptallaştı. Sunabileceğim tek iltifat, bu filmi görmezden gelemeyeceğinizdir – bu sadece saldırgan olacak kadar yetkin.
Huda Hafız (2020), Noman adlı kurgusal bir ülkede, karısı Nargis’i (Shivaleeka Oberoi) Arap et tüccarlarının pençelerinden tek başına kurtaran Sameer (Vidyut Jammwal) adlı bir adam hakkındaydı. Veya No-man, aynı zamanda bir erkek kurtarıcı olan Sameer’in sıradan bir feminist olduğu göz önüne alındığında. (Ya da Hayır-adam, diye soranlara cevabım buydu. Huda Hafız izlemeye değerdi). Devam filmi, ilk filmde ironi ve kötü adamlar öldükten birkaç yıl sonra, 2011’de başlıyor. Çift, Lucknow’a geri döndü, ancak her şey yolunda değil. Tecavüzden kurtulan biri olmak Nargis’e zarar verdi. Ram, onu Lanka’dan kurtardığı için tüm övgüleri kazandıktan sonra Sita’nın travmasıyla paralellikler çizerek derin bir depresyonda. Nazik terapistin Japon kintsugi sanatını çağırabilmesi için yanlışlıkla terapistinin ofisindeki bir tabağı kırar. Sameer onun üzgün olduğunu görünce üzülür, bu yüzden akşamları camide yabancıları besleyerek geçirir.
Şimdi burada filmin kadın cinsiyetiyle kendi kendini yitiren ilişkisi başlıyor. Asık suratlı bir çocuğu neşelendirmek için eve bir köpek yavrusu getiren bir ebeveyn gibi, Sameer, Nargis’in uyuyan anne sevgisinin evliliklerini kurtarabileceği umuduyla, bir arkadaşının yeğeni olan yeni yetim kalan küçük bir kızı eve getirir. Bunu yapmadan önce Nargis’e veya küçük kız Nandini’ye danışma zahmetine girmez. Daha da kötüsü, karısına “eğer işe yaramazsa” kızı bir hafta içinde, sanki bir deneme süresindeki bir oyuncakmış gibi geri göndereceğine dair güvence veriyor. Doğal olarak Nargis küçük kıza aşık olur. Ancak bu fikir değişikliği, ikisini de ısıran ve içindeki koruyucu anneyi ortaya çıkaran hatalı bir Alsaslı tarafından sağlanır. Köpekleri şeytanlaştıran filmlere güvenmiyorum. Dev bir sıçanla gidebilirlerdi. Ya da bir yılan. Bunu bir aile şarkısı takip eder – Nargis sihirli bir şekilde iyileşir, resmi olarak Nandini’yi benimserler, her şey harikadır – ve çiftin seviştiği bir karede doruğa ulaşır. Bu muhtemelen, çocuk sahibi olmanın tam tersi değil, sekse yol açtığı ilk filmdir.
Fazlası var. Nandini okuldan kaçırıldığında, Sameer şehir genelinde kendi arama görevini başlatır. Bütün bunları yine karısına söylemeden yapıyor. Yakında film bile karısını unutur; adalet sağlanana kadar geri dönmeyeceğine yemin eder. Kaybedecek hiçbir şeyi olmayan Sameer, kan, vahşet ve parçalanmış uzuvlarla dolu ikinci bir yarıda failleri avlamaya koyulur. Çoğu film, ortalama bir adamı acımasız bir ölüm makinesine dönüştürmek için eğitim montajları içerir. Bu bir hapis cezası içeriyor. Sameer hapiste bir çete savaşı sırasında çılgına döner ve bu şekilde hazırdır. Lucknow’daki bir kasaptan Mısır’daki piramitlerle dolu bir manzaraya kadar, Sameer hiçbir şeyi ve hiç kimseyi ayırmaz. Cezasını çektikten sonra nasıl vize aldığından emin değilim, ama bu tür küçük hileler, şiddete başvuran bir adamın kadınlara karşı şiddetin intikamını almak için dışarı çıkmasına engel değil. Zaten çok fazla olay örgüsü anlattığımı düşünüyorsanız, hikayenin kendisinin bir inceleme olduğunu unutmayın.
Çaresiz bir aksiyon kahramanı olan Vidyut Jammwal’ın ilk yumruğunu bir saatten fazla indirmesine izin vermemenin ilk film için neredeyse yıkıcı olduğunu düşündüm. Bu film de aynı şeyi yapıyor, bu da “kısıtlamanın” bir franchise formülü olduğu ve hikayenin kimliğiyle hiçbir ilgisi olmadığı anlamına geliyor. Bazı çağdaşları gibi, Jammwal’ın normal davranmaya harcadığı çaba, normalleştirme eylemine harcadığı çabadan çok daha ağır basar. Hayal kırıklığı, beklenti, rahatlama ve şefkat gibi ince duygular, her türlü garip yüz akrobasisiyle iletilir; vücut zihinden daha hızlı hareket ettiğinde gözle görülür biçimde evindedir. Belki de bu, ilk yarının neden ikinciden daha yorucu göründüğünü açıklıyor. Shivaleeka Oberoi, içinde Anushka Sharma’yı andırıyor Rab Ne Bana Di Jodi, ancak Nargis’i, insanlığın kadınlara armağanı olduğunu düşünen bir filmde, kara kara kara düşündüren bir dipnota indirgenir. Müthiş Sheeba Chaddha nihayet topyekün bir kötü adam olarak ortaya çıkıyor – uğursuz bir Vaftiz annesi gibi – ama onun karakteri Sameer’in akıl sağlığı kadar kullanılıp atılabilir. Ravish Kumar’a dayanan ahlaki açıdan sağlam bir muhabir olarak Rajesh Tailang’ı seçmek akıllıca, ancak karakteri filmin kendisi kadar kullanılıp atılabilir. İzleyen cesur insanlar için ‘ateşle imtihan’ olarak ikiye katlanan bir film. Orada, en son satıra kadar yaptım. ama yapılması gerekiyordu. Kısıtlama abartılıyor.