önce samimiyetimizi kaybetmiştik, sonra yavaş yavaş tekrar kazandık, bir sünger gibi emdi bütün acıyı zaman; aslında hiç inanmadığım, esnetmekten ve koşturmaktan zevk aldığım şu vahşi at. kırlar bol olunca onun da koşmak için yeteri kadar alanı oluyor.
3 sene önce bugün hava buz gibiydi. erman benden çok ağlıyordu, annemi almak için hastaneye giderken helak olmuştu. vapura bindik, beşiktaş'ta indik, oradan bir taksiye atladık, amerikan hastanesi'ne gittik. annem öldüğünde yanında eniştem vardı.
kapıda karşılaştık; "nasıl güzel gitti anlatamam. nefesleri yavaşladı, yavaşladı, dakikada 5 nefes... sonra gidiverdi." ben çok mekaniktim, hala öyleyim.
morga gitmek istedim, gittim. çünkü zaten daha 15 saat önce elini tutuyordum, beyni ölmüştü. morga girmek isteyen insanlara genelde sakinleştirici iğne falan yapıyorlar. ben hemşireden daha renkliyim, daha az beyazım; gittik. annem güzeldi. orada değildi. çok netti.
soma nedir, orada -bunu söylemek çok komik ama- en ironik haliyle kanlı-canlı görebilirsiniz.
theos'un öteye geçmiş / gitmiş olması - nedir, orada yaşanır.
bir tek şuna inanmak güçtü:
20 saatten az bir süre önce beni yanına çağırıp:
"bana bir şey olursa, korkma, üzülme. tamam mı?" demişti. azıcık zaman kaldığını çok net biliyor olmanın verdiği soğukluk garip bir şeydir, hissettiniz mi bilmiyorum; yayılırken, onun ağırlığında aydınlanırsınız.
daha önce çok ölü gördüm, ölüm gördüm; artık benim için doğan bir bebek kadar huzur veren bir olaydır ölüm. paperwork boktan sadece. ve insanların ağır enerjileri yorar adamı. ölünün, ölümün kendisi değil. bunu duymanın üzerinden 20 saat bile geçmeden bunları söyleyenin ruhunun burnundan uçup gitmesi çok acayip bir şey. öylece kalakalıyor insan marketin orta yerinde. anonslar dolanıyor, uğultular oluyor, hiçbiri sizin değil. hiçbiri size değil.
siz de gittiniz aslında, farkında değilsiniz.
sonra samimiyet kayboluyor işte. insanları yeniden; teker teker yeniden tanımaya, tanımlamaya başlıyorsunuz. sevmek nedir falan çok sonra hatırlıyor insan. hissizlik acayip bir uyuşturucu oluyor damarlardan hiç çıkmayan. bunu diğer tanımlananlara anlatmak çok zor oluyor, anlatmamak tercih ediliyor. rahat oluyor öyle.
insan geyik yapmak istemiyor. geyik yapacağı insanları başka zamanlarda görmek istiyor.
seçicilik ukalalığa, ukalalık tek başınalığa, tek başınalık yalnızlığa götürüyor; orada yeni bir kapı açılıyor, ama kimse, 128091780 kişi içinden 3 kişi hariç, oraya girmek istemiyor.
kapıdan girilen yer de, beyaz bir oda ve üzerine yeni şeyler kaydedilmesini bekleyen boş bir kaset.
kaset neydi; hatırlar, bilir mi acaba gençler?