Geçen yüzyılın 30-lerinin ortasında, anti-tank silahlarının yaratılmasıyla ilgili çalışmalar başladı, tasarımcı Vladimir Vladimirov kendi projelerini teklif etti. Silah tasarımının sadece işin yarısı olduğunu ve birçok açıdan başarının, silahta ne tür bir mühimmat kullanılacağına bağlı olduğunu fark eden Vladimirov, aynı anda, üç kalibrede birbirine benzer üç örnek geliştirdi: 12,5, 14,5 ve 20 milimetre. Test sonuçlarına göre, kalibrelerine rağmen 20 milimetre örneği zırh delmede en kötü sonuçları gösterdi, ancak böyle bir kurşunun hedefine vurarak çok etkileyici görünüyordu. Ek olarak, bu mühimmat altındaki silah 40 kilogramdan daha ağır bir ağırlığa sahipti, bu da taşımayı zorlaştırdı. Örnek kalibreli 12,7 milimetre hiç kimseyi etkilemedi, çünkü mühimmatın özellikleri istenen sonuçları elde etmesine izin vermedi, ancak 14,5 milimetre için odaya yerleştirilen silah, birçok sorunu olmasına rağmen en iyi performansı gösterdi. Önerilen örneğin ana problemi, varilin çok düşük hayatta kalma olasılığıydı, tüm 150-200 atışları, numunenin ağırlığına ek olarak, boyutları ideal olmaktan uzaktı. 22,3 kilogram, toplam uzunluğu 2 metreden fazla olan bir silahla hızlı bir şekilde pozisyon değiştirebileceğiniz anlamına gelmiyordu ve sadece böyle bir zevk aptalı takıyordu. Zırh delici özelliklerine göre, kartuşun komisyonu yerine getirdiği ve silahın kullanımda oldukça zahmetsiz olduğu gerçeği göz önüne alındığında, zayıf nokta sadece namluydu, Vladimirov'un 14,5 kalibreli milimetre kalibreli kartuşları için tanksavar tank silahı daha fazla inceltilmek üzere gönderildi.
Tek başına, Vladimirov tarafından geliştirilen örnek bir kerede oldukça ilginç çözümler üretti, ama önce her şeyin nasıl çalıştığını öğreneceğiz. Kendiliğinden yüklemeli tanksavar tabancasının temeli, cıvatayı döndürerek namlu deliğini kilitlerken uzun namlulu darbeli otomatikti. Ateşlendiğinde, toz gazları genişler ve mermiyi yalnızca namlu boyunca ileri itmekle kalmaz, aynı zamanda kartuş muhafazasını odadan dışarıya itme eğilimindedir. Manşetler haznede namluya bağlı bir cıvata ile sağlam bir şekilde sabitlendiğinden, toz gazları için bunu yapmak mümkün değildir, ancak silahın namlu ve cıvatası harekete geçirilir. Kütle nedeniyle, merminin hızından çok daha düşük bir hızda hareket etmek, namlu ve cıvata geri hareket eder. Hareket ederken, cıvata namlu deliğini döndürür ve açar, ancak aynı zamanda aşırı arka noktaya ulaşmadan önce silah namlusundan ayrılma olmaz. Geri hareketinin sonunda cıvata kızak üzerinde durur ve silahın namlusu kendi geri dönüş yayı hareketi altında ilerlemeye başlar. Bu gerçekleştiğinde, atılan kullanılmış kartuşların çıkarılması. Normal pozisyona geldikten sonra namlu durur ve tetiğe bastıktan sonra silahın kepçesi hareket etmeye başlar, bu durum silah dükkanından yeni bir kartuşu çıkarıp odaya gönderir, namluyu kapatırken namluyu kilitler. .
Böyle bir otomasyon sisteminin avantajı, herhangi bir ek cihazı olmayan silahın çekim sırasında oldukça tolere edilebilir dönüşlere sahip olmasıdır. Hareketli parçaların büyük ağırlığı, hareket sırasında daha fazla hız geliştirmelerine izin vermedi ve toz gazlardan alınan enerjinin bir kısmı, oldukça katı bir namlu geri dönüş yayı ile söndürüldü, ancak tanksavar tüfeğinden geri tepme hala oldukça belirgin kaldı. Bu durumda ana dezavantaj, hareketli bir namluya sahip tüm sistemlerde bulunan şey olarak adlandırılabilir - sabit namluya sahip sistemlere kıyasla daha düşük silah doğruluğu. Ve bu bir keskin nişancı tüfeği ile ilgili değil, bir tanksavar tüfeği ile ilgili olsa da, bu önemli bir eksi olarak düşünülebilir, çünkü sadece tankve tankın bireysel bileşenlerinin en azından kısmen performans kaybına yol açacak en savunmasız yere girin. Böyle bir görev, gerçek bir savaşta bir tanksavar tüfeğinin hesaplanması için maksimum konsantrasyon ve deneyim gerektirir, bu oldukça nadir bir fenomendir, böylece seri ve hızlı üretime tabi olarak, çok yüksek doğruluk gibi nitelikler feda edilebilir. Buna ek olarak, mühimmatın kendisi çok kısa mesafelerde etkili oldu, bu da PTR'den yüksek hassasiyetli büyük kalibreli bir keskin nişancı tüfeği yapma ihtiyacını ortadan kaldırdı. Bununla birlikte, herkes hedefe tam olarak vurmanın ne kadar önemli olduğunu anladı, bu nedenle silahın en basit de olsa optik bir görüşü vardı.
Vladimirov’un tank karşıtı tüfeğinin en özgün çözümlerinden biri bence bir silah dükkanıydı. Mağazanın kendisi, manzaraların kullanımına müdahale etmeyecek şekilde, bir açıyla yerleştirildi. Aynı zamanda, dükkan beş turluk bir kapasiteye sahipti. Silahı şarj etmek için, magazin besleyicisinin yayını sıkıştırmak ve arka duvarı boyunca kartuşlarla bir klips yerleştirmek gerekiyordu; bu, sabitlenmiş olarak, dergiyi tarla koşullarında bulunan kirden ve diğer rahatsız edici anlardan kapatıyordu. Son kartuş odaya girer girmez, tutucu atılmış ve geri dönüş yayı önceden sıkıştırılmış halde yerine yeni bir tane konabilmiştir. Çünkü hepsi bu kadar sapıktı. Öncelikle, sabit bir dükkan daha güvenilir bir mühimmat kaynağı sağlarken, ayrılabilir dükkanlar nakliye sırasında bükülebilir veya kirlenebilir. Sadece, tutucudaki beş turun mağazadaki beş turdan daha kolay olduğu ve dişli tutucunun mağaza ekipmanından daha hızlı olduğu bir anı unutmayın. Her şey kliplerle çok yumuşak olmasa da, büyük resmi bozmayacağız.
Silahların sonlandırılması sürecinde, Vladimirov PTR'nin genel çalışma prensibini terk etmedi ve aynı zamanda silahların testi sırasında belirlenen sorunları çözmedi. Özellikle, tanksavar tüfeğinin kaynağı, ne kadar bilinmemesine rağmen, 600 atışlarına kadar yükselebildi. Silahın ağırlığı ve boyutları ile tasarımcı çok daha kolay hareket etti. Silahın özelliklerini ve kullanım kolaylığını azaltmadan kullanılan mühimmatta ağırlık ve boyutların azaltılması imkansız olduğundan, tasarımcı silahı iki parçaya çabucak sökülebilir yaptı. Bu nedenle, tanksavar silahın hesaplanması, kendi başına oldukça uzun mesafelerde herhangi bir özel problem olmadan iki adet silah ve mühimmat taşıyabilir.
Maalesef, oldukça ilginç kararlara ve silahın tasarımcı tarafından silahı kabul edilebilir performansa getirme çabalarına rağmen, Vladimirov’un tank karşıtı silahı sadece bir prototip olarak kaldı. Bu mücadelenin galibi Rukavishnikov'un eseriydi, ancak bu örnek zaten başka bir makalede.