210 yıl önce, 21 Ekim 1805'te Trafalgar Savaşı gerçekleşti - İngilizler arasındaki belirleyici savaş filo Amiral Yardımcısı Horatio Nelson ve Fransız-İspanyol Amiral Pierre Charles Villeneuve filosu komutasında. Savaş, yirmi iki gemiyi kaybeden Franco-İspanyol filosunun tamamen yenilgisiyle sona erdi, İngiliz filosu ise tek bir gemiyi değil.
Trafalgar Savaşı, Üçüncü Koalisyon Savaşı'nın bir parçasıydı ve 19. yüzyılın en ünlü deniz çatışmasıydı. Bu deniz savaşının stratejik sonuçları oldu. İngiliz filosunun belirleyici zaferi, İngiltere’nin deniz üstünlüğünü doğruladı. Denizdeki Anglo-Fransız rekabeti tüm XVIII yüzyıl boyunca kırmızı bir iplikti. İngiltere ile İspanya ve İngiltere ile Hollanda ve ardından İngiltere ile Fransa (İspanya'nın desteğiyle) arasında bir savaş olarak başlayan deniz çatışması ikna edici bir İngiliz zaferiyle sona erdi. İngiltere uzun süredir “Denizlerin Hanımı” statüsünü kazandı. Napolyon, karadaki ikna edici zaferlerine rağmen, İngiltere'deki iniş operasyon planını ertelemek zorunda kaldı.
Aynı zamanda, bazı Batılı alimlerin, Trafalgar Savaşı’nın Fransız imparatorluğunu yenmek konusunda belirleyici olduğu iddiası da temelsiz değildir. Napolyon ile yüzleşmenin sonucuna karada karar verildi. Ve sadece Rus süngüleri Napolyon'un imparatorluğunu ezdi. Taktik alanında, Amiral Nelson, İngiliz askeri teorisyeni J. Clerk'in önerilerini ve Amiral F. F. Ushakov da dahil olmak üzere Rus filosunun savaş deneyimlerini başarıyla uyguladı. Nelson, 18. yüzyılda geçerli olan doğrusal taktiklerin dogmalarını kesinlikle terk etti. ve bu da rakibine bağlı kaldı. Daha önce, Rus amiral Ushakov da aynı şekilde kazandı.
Savaş filo komutanları için trajik hale geldi. İngiliz filosunun son zamanlardaki başarılarını kişileştiren Amiral Nelson, bu savaşta bir tüfek mermisi tarafından ölümcül şekilde yaralandı ve öldü ve İngiltere’nin ölümünden önce kazandığı tam zafer raporunu aldı. Fransız amiral Pierre-Charles de Villeneuve ele geçirildi. 1806’a kadar İngiltere’de savaş esiri olarak İngiltere’deydi. İngiltere'ye karşı savaşmayacağı konusunda şartlı tahliye ile serbest bırakıldı. Seferin İngiltere’ye yaptığı aksama ve filosunun kaybı nedeniyle tamamen moralsiz hale gelen Nisan 22’in üzerindeki 1806 intihar etti (başka bir versiyona göre, bıçaklanarak öldürüldü). Bu savaşta, bir teneke kutu ile paramparça elini kaybetmiş olan cesur İspanyol amiral Federico Gravina, yaradan iyileşemedi ve 9 yılının Mart 1806'inde öldü.
Fransız amiral Pierre-Charles de Villeneuve
tarih öncesi
Trafalgar, Waterloo ile birlikte “İkinci Yüzyıl Savaşı” olarak adlandırılan uzun bir Anglo-Fransız ihtilafını sona erdiren önemli bir olay oldu. İki büyük güç arasında, zaman zaman “sıcak savaşa” dönüşen “soğuk savaş” vardı; Augsburg Ligi, İspanyol ve Avusturya mirası için. Yedi, İngiliz Kuzey Amerika kolonilerinin bağımsızlığı için. Londra ve Paris, ticaret ve kolonilerden bilim ve felsefeye kadar her konuda rekabet ettiler. Bu dönemde İngiltere, İngiliz çıkarlarına zarar vermek için en büyük potansiyele sahip olan en güçlü kıtasal güce karşı mücadele olarak dış politikanın temel bir ilkesini formüle etti. Sonuç olarak, 18. yüzyılın sonunda, Fransa ilk sömürge imparatorluğunun çoğunu kaybetti (ikincisi zaten 19. yüzyılda kuruldu). Fransız ticareti İngilizlere yol açtı, Fransız filosu artık İngilizlere meydan okuyamadı.
İngiltere ile Fransa arasında yeni bir savaş, 1803 Mayıs'ta Londra'daki Amiens barışının dağılmasından sonra başladı ve Napolyon İngiltere'nin işgali planladı. İngiltere, asıl vurucu gücü Avusturya ve Rusya olan yeni bir Fransız karşıtı koalisyona girdi.
Denizde soğukluk
Yeni savaşın başlangıcında, 1803’te, İngiltere’nin denizdeki konumu bir bütün olarak mükemmeldi. Bir önceki savaş sırasında, İngiliz askeri gücü birçok kez arttı: sekiz yıllık savaşta, İngiltere filosu 135 savaş gemilerinden ve 133 firkateyninin sırasıyla 202 ve 277'e yükselmesine neden oldu. Aynı zamanda, Fransız filosu büyük ölçüde zayıfladı: gemilerin savaş gemileri ve fırkateynlerinin sayısı 80 ve 66'ten 39 ve 35'e düştü. Cape San Vicente'de, 1797'te Camperdown'da ve 1798'te Aboukir'de İspanyol, Hollandalı ve Fransız filolarının mağlup edildiği deniz zaferlerinden sonra, Danimarka filosunun yıkılması ve ele geçirilmesiyle sonuçlanan Kopenhag'daki 1801 Kopenhag savaşı zafer kazanmıştı. Denizde Londra, yalnızca İngiltere’deki iniş ordusunun iniş planından rahatsız oldu. İngiltere'de tam teşekküllü kara kuvvetlerinin pratik yokluğu ve Napolyon’un birliklerinin mükemmel savaş nitelikleri göz önüne alındığında, bu tür bir operasyon şüphesiz İngiliz askeri felaketine yol açtı.
Bu nedenle, İngiliz komutası, Fransız-İspanyol deniz kuvvetlerinin ablukasına büyük önem verdi. Fransız filolarının en büyüğü Brest (savaş gemilerinin 18'i ve 6 firkateynleri), Toulon (sırasıyla 10 ve 4), Rochefort (4 ve 5), Ferrol (5 ve 2) 'da bulunuyordu. Her Fransız limanı üstün İngiliz kuvvetleri tarafından engellendi: Brest, 20 ve Toulon için 5, Rochefort için 14 ve Ferrol için 11 için 5 ve 1 savaş gemileri. Kanalda ilave İngiliz filoları konuşlandırıldı ve yaklaşıyor - toplamda hem 7 savaş gemilerinin hem de 2 fırkateyninin sınırlarında. Hollanda filosu, 8 İngiliz savaş gemilerini ve 18 fırkateynlerini koruyordu. İrlanda'ya yaklaşımlar birkaç fırkateyn tarafından korunuyordu.
Bu nedenle İngilizlerin deniz kuvvetlerinde önemli bir üstünlüğü vardı. Ayrıca, limanlarına ve üslerine nispeten yakın olan avantajlı bir pozisyonda kaldılar, tüm iletişimleri serbest kaldı. Bu dönemde, Fransız filosunun büyük ölçüde bozulduğunu ve daha önce birbirine maliyeti olan İngiliz ve Fransız filoları arasındaki önceki dengenin ortadan kalktığını da belirtmekte fayda var. Fransa, iç huzursuzluğundan dolayı filosunu ağır bir şekilde başlattı. Göçmenlik, eski memurların çoğunun Fransız filosundan mahrum kaldı, filo zayıf bir şekilde organize edildi, artık temelde tedarik edildi (ilk başta Fransa'nın hayatta kalması sorununu çözen ordu idi). Aceleci savaşlar için hazırlanan gemiler, mürettebat zayıf, heterojendi, kalanları değiştirmek için her yerden işe alındı.
Sonuç olarak, Fransızların en güçlü filolarını bir araya getirmesi gerekiyordu, her defasında üstün İngiliz engelleme filolarıyla tehlikeli bir savaştan kaçınıyor, onları Kanala getiriyor ve İngiltere'de atmak için elverişli bir anı bekliyordu. İngilizlerin görevi daha kolaydı: Düşman gemilerini imha etmek için mümkünse ablukayı sürdürmek. Ancak, hava koşulları faktörünü dikkate almak zorunda kaldık. Yelkenli gemiler rüzgâra bağlıydılar ve hava Fransızların limanı terk etmesini engelleyebilirdi ve bunun tersi de engellenmiş filonun örneğin Brest'ten kaymasını sağlarken, İngiliz gemileri sakin bir bölgede kalabilirdi.
Fransızca komutu için planlar. Fransız filosunun eylemleri
Fransızca komutunun zor bir görevi çözmesi gerekiyordu. Başlangıçta, olumlu hava koşullarından yararlanan Toulon filosunun, ablukayı kıracağı ve kendisini Sardunya ve Korsika arasındaki Bonifacio Boğazı'ndaki La Maddalena adalarına dayanan Nelson komutasındaki İngiliz filosundan ayırması planlandı. Ardından Toulon filosu Cebelitarık'tan ayrılmak ve durumu Ferrol'e (İspanya'nın kuzey kıyısında deniz üssü ve limanı) ve daha da iyisi - Rochefort'a (Atlantik kıyısında Fransız limanı) takip etmek zorunda kaldı. Brest'teki filonun İngilizleri yönlendirmek için etkinlik göstermesi gerekiyordu. Toulon ve Rochefort'taki kuvvetlerden oluşan Fransız filosu, bu adaya asker çıkarma niyetini gösteren ve İngilizlerin baskı altındaki yerel halkın isyanını ortaya koyan Nüfusu, Kanal üzerinden değil, İrlanda çevresinden kuzeye taşımaktı. Ancak o zaman, İrlanda Denizine girmeden, Fransız filosunun İngiltere'yi kendi kendine gezmesi ve kuzeyden Boulogne'a ulaşması gerekiyordu. Burada Fransızlar, Hollanda filosunun ablukasını kırmayı ve Hollanda gemileri tarafından daha da yoğunlaşmayı planlıyorlardı.
Böylece Fransızlar, İngiliz Kanalı'ndaki İngiliz filosundan daha güçlü olacak güçlü bir filo toplayacaklardı. Fransızların hesaplamalarına göre İngilizler, birleşmiş filosunu oluşturmak için zamanları yoktu ve birleşik Fransız-Hollanda filosunun ayrı filoları ve müfrezeleri parçalamak zorunda kaldılar. Bu, kuvvetlerde yerel üstünlük yaratmayı ve İngiltere kıyılarına iniş kuvvetlerinin inişini mümkün kıldı.
Ancak 1804’te, Fransızlar, Fransa’nın kaptanlarının unsurlarına ve şanssızlığına ve becerilerine büyük ölçüde bağlı olan bu karmaşık ve çok aşamalı planın uygulanmasına başlayamadı. 19 Ağustos Toulon'daki 1804, Napolyon'un çok takdir ettiği ünlü bir Fransız amiral Louis Rene Latush-Treville'de öldü. Bonaparte, yılmaz askeri ruhu, ateşli karakteri ve İngilizlerden nefret ettiği için takdir etti. Napolyon İngiltere'yi istila etmek için görkemli planını yerine getirmeye başladığında, Latush-Trevil'e asıl rolü verdi ve Toulon filosunun komutanını atadı. Büyük enerjili Latush-Trevil çalışmaya başladı ve keşif amacıyla filo hazırlanmasında ve Nelson'a karşı mücadelede kendisine iyi sonuçlar getirdi. Ölümü bu hasara neden oldu. Fransa böyle yetenekli ve kararlı bir amiral gösteremez. Napolyon bir halefi seçerken, sonbahar geldi ve o zaman kuzey denizlerinde çalışmak çok tehlikeliydi.
Fransız Amiral Louis Rene Latush-Treville
Ancak 1805’te, Fransız limanlarının amirallerinin çalışmaları yeniden kaynamaya başladı. Bu dönemde, imparatorun planları oldukça ciddi değişimlere uğradı, şimdi dikkatini boğazlardan ayırmak ve aynı zamanda kolonilerdeki pozisyonları güçlendirmek için düşmanın daha başarılı dezenfeksiyonu öne çıktı. Eylül 29 1804'teki Deniz Bakanı Kararnamesi'ne yazdığı iki mektupta, Napolyon dört seferden bahsetti: 1) birincisi, Fransız Batı Hint ada kolonilerinin konumunu güçlendirmek oldu - Martinik ve Guadeloupe, Karayip adalarının bazılarını ele geçirmek; 2) İkincisi, Hollanda Surinamını yakalamak; 3) üçüncüsü, St Helena'yı Afrika'nın batısındaki Atlantik Okyanusu'nda ele geçirmek ve düşman ticaretini bozmak için Afrika ve Asya'da İngiliz mallarına yapılan saldırılar için bir üs haline getirmektir; 4) dördüncü, Martinik ve Surinam'ı fethetmek için gönderilen Toulon filosunun yardımına gönderilen Roshfort filosunun etkileşiminin sonucuydu. Toulon filosu, ablukayı Ferrol'den çıkarmak, oradaki gemilere katılmak ve Rochefort'taki otoparkta durmak için geri dönüyordu, böylece ablukayı Brest'ten kaldırmak ve İrlanda'ya saldırmak mümkün oldu.
1805'te Fransa deniz gücünü güçlendirdi. 4 Ocak 1805, Fransız komutasına, Cartagena, Cadiz ve Ferrol'de en az 25 savaş gemileri ile birlikte Fransızların Fransız emrini sağladığını belirtti. İspanyol filosu, İngiliz Kanalını İngiliz Kanalı'nda yenmek için Fransız filolarıyla birlikte çalışacaktı.
Ancak Fransızlar bu iddialı planları gerçekleştiremedi. Ocak ayında, Toulon'dan 1805 Villeneuve filosundan ayrıldı, ancak güçlü bir fırtına nedeniyle geri döndü. Ocak 25, Mississi filosunu Rochefort'tan terk etti. Fransızlar Batı Hint Adaları'na ulaşabildiler ve oradaki İngiliz mallarını tahrip ettiler, ancak Toulon filosu kurtarılamadığı için geri döndü. Amiral Gantom Brest filosu, İngiliz engelleme kuvvetlerinin üstesinden gelemedi, yani Toulon filosu ile bağlantısına Napolyon'un yeni planlarında büyük önem verildi.
Mart ayının sonunda, Villeneuve'nin 1805 filosu on bir savaş gemisinden, altı fırkateynden ve iki sloptan tekrar Toulon'dan ayrıldı. Fransızlar, Amiral Nelson filosuyla bir çarpışmadan kaçındılar ve Cebelitarık Boğazı'nı başarıyla geçtiler. Villeneuve gemileri, Amiral Gravina komutasındaki altı İspanyol savaş gemisinden oluşan bir filo ile bağlandı. Birleştirilmiş Fransız-İspanyol filosu, Mayıs 12'te Martinique'e ulaşarak Batı Hint Adaları'na doğru yola çıktı. Nelson onlarla yetişmeye çalıştı, ancak Akdeniz'de kötü hava koşulları altında gözaltına alındı ve 7 yılının Mayıs 1805'ine kadar boğazdan geçemedi. On savaş gemisinin İngiliz filosu Antigua'ya yalnızca Haziran 4'te ulaştı.
Yaklaşık bir ay boyunca Villeneuve filosu, Brest'ten gelen filoyu bekleyen, Karayip adalarındaki Fransız pozisyonunu güçlendirdi. Villeneuve, Brest’den Amiral Antoine Hantom’un filosunu bekleyen Haziran 22’a kadar Martinik’te kalması emredildi. Bununla birlikte, Brest filosu, İngiliz ablukasından geçemedi ve görünmedi. 7 June Villeneuve, yakalanan bir İngiliz ticaret gemisinden Nelson’ın filosunun Antigua’ya ulaştığını ve 10 Haziran’da Gantom’un Avrupa’ya geri dönmesini beklememeye karar verdiğini öğrendi. Nelson tekrar arayışa başladı, ancak düşmanın Akdeniz'e yöneldiğine inanmak için Cadiz'e doğru yola çıktı. Villeneuve de Ferrol'a gitti. Karayiplerden dönen Toulon filosu, Ferrol, Rochefort ve Brest'teki Fransız-İspanyol filolarının kilidini açmak zorunda kaldı ve daha sonra kombine kuvvetlerle, İngiliz Kanallarında başa saldırarak veya arkalarından İngiliz Adaları'na atlayarak ana görevi İngiliz Kanalında çözmek zorunda kaldı.
Fransızlar, İngilizlerin Karayip Tiyatrosu tarafından dikkatinin dağılmasını ve Villeneuve filosunun eylemlerine tepki vermek için zamanlarının bulunmamasını umuyordu. Bununla birlikte, İngilizler tersine Villeneuve tersine geçişinin başlangıcını öğrendi. Fransız-Fransız filosunun Avrupa'ya geri dönüşünün Admiralitesini bildirmek üzere Nelson tarafından İngiltere'ye gönderilen bir İngiliz tüccarı olan 19 June, Antigua'nın 900 mil kuzeydoğusundaki Nelson'ın üç ay boyunca boşuna yakaladığı bir düşman filosunu fark etti. Villeneuve oranında İngilizler, Fransızların Akdeniz'e gitmeyi planlamadıklarını fark etti. Kaptan Bettsworth bu olayın önemini hemen fark etti ve buluşamadığı Nelson filosuna geri dönmek yerine İngiltere'ye doğru yoluna devam etti. İngiliz gemisi Plymouth July 9'e ulaştı ve kaptan bildirildi haber amiralliğin efendisi.
Amiral, Cornwallis'e Rochefort'taki ablukayı kaldırmalarını emretti ve beş gemisini Ferrol'ü on gemiyle yöneten Amiral Robert Caldere'ye gönderdi. Caldera'ya, Villeneuve'yle tanışması ve Ferrol filosuyla bağlantı kurmasını engellemesi için Finisterre'nin yüz mil batısında yolculuk etmesi söylendi. Ferrol’in Amiral Yardımcısı Caldera’nın 15 gemilerine paralel olan Temmuz 10 Rear-Amiral Sterling’in 5 gemileriyle birleşti. Bu arada, kuzeydoğu rüzgarları tarafından gözaltına alınan Villeneuve filosu, Fisterra bölgesine ancak Temmuz 22'ta ulaştı.
Temmuz 22 savaşı Cape Finisterre'de gerçekleşti. 20 savaş gemileriyle olan Villeneuve, İngiliz bloke filosu Caldera, 15 gemileriyle saldırıya uğradı. Böylesi bir güç eşitsizliği ile İngilizler iki İspanyol gemisini ele geçirebilirdi. Doğru, İngiliz gemilerinden biri de ağır hasar gördü. Ayrıca Calder, ferrolün arkasına isabet olasılığını ve muhtemelen düşmanın Roshfors filosunu göz önünde bulundurmak zorunda kaldı. Sonuç olarak, ertesi gün rakipler savaşmaya devam etmediler. Savaş hem belirsiz bir sonuçla sona erdi, hem amiraller hem de Villeneuve ve Calder zaferlerini açıkladılar.
Calder daha sonra komuta ve askeri mahkemeden çıkarıldı. Duruşma Aralık ayında yapıldı 1805. İngiliz amiral, korkaklık veya ihmal suçlamasıyla serbest bırakıldı, ancak yine de savaşın yeniden başlaması ve düşman gemilerini almak veya yok etmek için kendisine bağlı olan her şeyi yapmadığı kabul edildi. Davranışı övgüye değer olarak kabul edildi ve şiddetli kınamaya mahkum edildi. Calder bir daha denizde hizmet etse de, amiral olmasına terfi etmiş ve Hamam Emri vermiştir.
Cape Finisterre'de Savaş 22 Temmuz 1805, William Anderson
İngiliz Amiral Robert Calder
Villeneuve hasarı onarmak için gemileri Vigo'ya götürdü. Temmuz 31'te, Calder’in engelli filosunu geri iten ve en çok zarar görmüş gemilerinin üçünü Vigo’ya bırakan bir fırtına kullanarak, on beş gemiyle Ferrol’e yelken açtı. Sonuç olarak, Ferrol, 29 savaş gemilerine sahip oldu (şimdiye kadar Ferrol filosu zaten 14 savaş gemilerine sahipti). Calder geri çekilmek ve Cornwallis filosuna katılmak zorunda kaldı. Nelson, Ağustos 15’ta Brest yakınlarındaki Cornwallis ve Caldera’nın birleşik güçlerine yaklaştı ve geldiğinde İngiliz filosunun sayısı 34-35 savaş gemilerine ulaştı.
Villeneuve, kendi sözleriyle, “gemilerimin silahlanma durumuna güven duymamalarının yanı sıra, hızlarının ve çeviklik manevralarının, düşman kuvvetlerinin birleştiğini ve İspanya kıyılarına geldiğimden beri tüm eylemlerimi bildiklerini bilerek. .. filomun amaçlandığı büyük görevi yerine getirme yeteneğinin umudunu kaybetti. " Sonuç olarak, Fransız amiral filosu Cadiz'e götürdü.
Fransız filosunun çekilişini öğrendikten sonra Cornwallis, Napolyon'un “bariz stratejik bir hata” dediği şeyi yaptı - 18 gemilerine güçlendirilmiş bir Caldera filosu göndererek Ferrol'e gönderdi, böylece İngiliz filosunu hayati bir sektörde zayıflattı ve kuvvetlere ve Brest'e yakın düşman üstünlüğü verdi. Ferrol altında. Eğer Villeneuve daha kararlı bir donanma komutanına sahip olsaydı, daha zayıf bir İngiliz filosuna bir savaş kurabilirdi ve belki de düşmanın mürettebatının niteliksel üstünlüğüne rağmen, sayısal üstünlük sayesinde zafer kazanabilirdi. Caldera'nın filosunu yendikten sonra Villeneuve, Cornwall'daki bir filoyu arkadan tehdit edebilirdi, aynı zamanda güçlerde de bir avantajı vardı.
Ancak, Villeneuve bunu bilmiyordu ve daha kararlı deniz komutanları olarak savaşta mutluluk aramıyordu. 20 Ağustos Cadiz'de Fransız-İspanyol filosu demirledi. Sonuç olarak, Müttefik kuvvetler, 35 savaş gemilerine yükseldi. Bu filo, Napolyon'un Brest'e gitme talebine rağmen, İngilizlerin ablukaya devam etmesine izin vererek Cadiz'de kaldı. Ferrol'deki düşmanı bulamayan Calder, Cadiz'i takip etti ve orada Collingwood'un engelleyici filosuna katıldı. İngiliz engelleme filosunun gücü, 26 gemilerine yükseldi. Daha sonra, bu filo, bazıları düzenli olarak Cebelitarık'a bırakılan 33 savaş gemilerine getirildi - tatlı su ve diğer malzemeler için. Böylece, Fransız-Fransız filosu bazı sayısal avantajlar sağladı. Nelson, Eylül 28’un bir kombine 1805 filosuna önderlik etti.
Devam edecek ...