Bitti. Bu kadar. Anlatacaklarımı başlıkta anlattım. Ama detaylara inmeyi severim, bilirsiniz beni. O yüzden yazıya devam edeyim.
İç çektim, iç savaş çıktı. Aslında gayet iyiyim de başlık aklıma gelmişken "sonra" deyip geçiştirmeyeceğim bu sefer. Hem yazının ruhuna bürünmekten kolay ne var, değil mi?
Hayatın kısalığına iç çekerim ve iç savaş çıkarabilirim mesela. Alın işte! İç çektim, iç savaş çıktı. Hayat kısa. Cidden çok kısa. Ayrıca geçip gittiğini hissettirmeyecek kadar da sinsi. Geçen yazdım işte, Eylül'ün ne ara geldiğini anlamadığımdan bahsettim sizlere. Şimdilerde yarılayacağız Eylül'ü. Sonra yeni yıl gelecek. Yeni umutlar filizlenecek, ama yılın ikinci yarısında hepsi kuruyup sönecek.
Mail adresini gözümüze gözümüze sokup da atılan mail'lere geri dönmeyen "burnu büyük" tayfaya da iç çekip iç savaş çıkarabilirim mesela. Yani madem o mail'leri yanıtlamayacaksınız, o zaman o adresin orada işi ne, değil mi? Bir saat, bir gün içinde yanıtlamanız beklenmiyor zaten. Bir haftaya kadar süresi olsun. Ama yanıtlayın mail'lerinizi yani.
Gerçek hayatta birbirine selam bile vermeyen insanların internet ortamında "canım cicim" kesilmesi de tam iç savaşlık bir mevzu. Reel ortamlarda görüşmeyip (bakın coğrafi uzaklıklardan kaynaklanan görüşmemek değil bu, görüşmek istememek) internette yazışmak, mesajlaşmak, fotoğraflaşmak kadar suni ve ucuz bir şey var mıdır? Yoktur bence.
Bu liste böyle uzar gider. Ben de yazarım yine. Siz okuyun yeter ki. Okumazsanız da yazarım gerçi.
İç çektim, iç savaş çıktı. Burnum aktı.