Tristan hakkında uyarılmıştım.
Dediler ki: Ondan uzak dur.
O zalim ve soğuktur.
O bozuldu.
Geriye dönüp ona ne olduğuna bakınca Tristan’da bir canavar görmek başkaları için kolaydı.
Ama benim için değil. Ben de onun kadar kırılmıştım. Ve onun acısını kabul etmek zorundaydım çünkü o benim içimde yaşıyordu.
Evet, boştuk.
Evet, daha fazlasını arıyorduk.
Birbirimize dalarak geçmişin hayaletlerini canlandırmaya çalıştık.
Ve bu çok kötü bir fikirdi.
Ama belki de yeniden nefes almayı öğrenmemizin tek yolu bu…