Didem Madak’ın Pulbiber Mahallesi’ni okumuştum daha önce, çok sevmiştim. Onunla birlikte aldığım Grapon Kağıtları’yla Ah’lar Ağacı’nı da okudum geçenlerde. Grapon Kağıtları’nda annesi için yazdığı bir şiirden:
“Hatırlar mısın?
Mavi saçlı bir tanrı gibi severdim Burdur Gölü’nü
O göl şimdi içimde kocaman bir anne ölüsü.
Vişne bahçeleriyle dolu,
Neşeli bir şehre benzerdi senin sesin.
Bazen ölmek istiyorum
Beni yeniden doğurman için
İri, ekşi bir vişne tanesi gibi.” (17)
Bu da Ah’lar Ağacı’ndan sevdiğim bir bölüm:
“Ama yazgısını yaldızlı çokomel kâğıtları gibi,
Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.
Yıllarca biriktirdim
rengârenk çokomel kâğıtlarını kitap aralarında.
Âşık olduğumda,
çikolata kokardı kırmızı yazgım.
Hayatıma hayat diyemem artık.
Sarı yazgım her sonbahar onu
biraz daha fazla, ömür yaptı.
Maviye de, yeşile de dili dönmez ömrümün artık.” (29)
Ben de eskiden çikolata kâğıtları saklardım defterlerimin arasına, ne özenirdim onlara…