Üniversiteyi bitireli dört yıl olmuş; zamanında sıkça görüştüğüm insanlardan geriye tek tük birileri kalmış. o kalanlar ki en mutena, en değerli, en önemli dostlar olmuş.
işte o kıymetli dostlardan biriyle mesajlaşırken dün akşam, "İncesaz'dan Firar'ı dinlemelisin mutlaka" dedi.
hüzünlü bir parça olacağını tahmin ediyordum, balkona çıkıp pencereden içeriye davetsizce giren rüzgara bıraktım kendimi, telefonumdan youtube'u açtım ve dinlemeye başladım.
yanılmamıştım, müzik neredeyse ağlatacaktı beni.
ama...
ağlayamadım.
telefon alarmını 08.03'e kurup başımı yastığa koydum.
uyudum!