Kız herkes tarafından dışlanmış, arkadaşa ihtiyacı var diye onunla arkadaşlık ediyordum ama o kadar depresif ve bunaltıcı birisi ki. Yine de onu anlamaya çalışıyordum. Bana her sorununu anlatıyordu ben de yol göstermeye çalışıyordum.
Ama o kadar saçma düşünceleri var ki, insanları hayatına alırken testlerden geçiriyor falan. Neyse, ben bir gün sınıftan iki yakın arkadaşımla sorun yaşadım ve bunu anlatacak ve akıl alacak kimseyi bulamayınca bu kıza anlattım. Hani bir kez de o bana akıl versin istedim.
Ama o dedi ki, bu kızlar seni terk edecek ileride, herkesi kolay affediyorsun, kendini kullandırıyorsun, dedi. Neyse, tamam dikkat ederim, dedim, konuyu kapattım. Sonra o iki arkadaşımla konuşup sorunu çözdüm, birbirimizi yanlış anlamışız sadece.
Birkaç gün sonra biz benim odamda ders çalışıyorduk, o barıştıklarımla. Bu kız odama geldi ve bizi görünce arkadaşlarıma bağırdı. Onlara hakaret etti. Arkadaşlarımı odamdan kovdu. Onlar gidince beni de azarladı. Madem ondan akıl alıyormuşum o zaman dediğini yapmalıymışım, ben onu obje olarak kullanmışım.
Bana dedi ki, bir daha arkadaşlarınla sorun yaşarsan karışayım mı yoksa izleyeyim mi? Ben de dedim ki, kızkardeşim bana sorunlarını anlattığında dinliyorum ama karışmıyorum, sen de karışmamalısın, dedim. Sonra bana beni test ettiğini söyledi, ben de diğerleri gibiymişim, onu obje olarak kullanıyormuşum.
Ertesi gün beni herkese şikayet etti, sosyal medyalardan engelledi. Sanki ünlü biri. Onu içimi dökmek için kullanmışım. Onu obje yapmışım. Kavanoz yapmışım. Dertlerimi içine doldurmuşum.