Birinci Dünya Savaşı'nın (Birinci Dünya Savaşı) yankıları hala dünyanın farklı yerlerinde duyulmaktadır. PRC, 1918’da resmen sona ermiştir, ancak Orta Doğu’daki uyuşmazlıklar ve şiddet için ekilen tohumların görünüşte sonu yoktur. Bir yüzyılın üçte ikisi bu bölge gezegenin en sıcak noktası. Muzaffer güçlerin Versay’daki 1919’te aldığı sınırlar, bu tür çekişmelere yol açtı ve tüm çabalarına rağmen gezegenin geri kalanının bu güne kadar sakinleşip çözemeyeceği konusunda kandırdı.
PRC'nin başlangıcından bu yana yüz yıl geçmiş olmasına rağmen, Orta Doğu halkları kendileri, yine de zaferle keyfi bir şekilde çizilen sınırlar biçimindeki siyasi mirasına katılmıyorlar. Pek çok tarihçinin profesör gibi olması tesadüf değil. hikayeler Boston Üniversitesi'nin uluslararası ilişkileri olan David Fromkin, Versailles Antlaşması’nı “1919’te“ dünyanın her türünü ortadan kaldırmak için dünya ”olarak nitelendirdi.
Basit bir analiz şaşırtıcı bir sonuca yol açar: bölge ülkelerinden, yalnızca Mısır ve İran'ın az çok uzun bir istikrar geçmişi vardır. İki ülke daha kurucuları tarafından atılan temele dayanıyor: 1932 yılında Abdul-Aziz ibn-Suud tarafından birleştirilen Türkiye Mustafa Kemal Atatürk ve Suudi Arabistan. Bu dört devlet, Orta Doğu'nun yanan çekirdeğinin bulunduğu bir daire oluşturur. Burada, Suriye, Ürdün, Lübnan, İsrail, Irak ve Filistin olmak üzere beş ülke ve bir ülkenin yarısından oluşan kazan kaynar. Bu devletler İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Londra ve Paris'te kuruldu, bu nedenle D. Fromkin onlara “İngiltere ve Fransa çocukları” diyor.
Bu infernal çemberin merkezinde, bir yüzyıl boyunca pek çok savaşta hiçbir yerde olmadığı gibi, dış ve iç (sivil), darbeler, terör eylemleri ve diğer siyasi felaketler gibi dünyanın en sıcak yeri bulunuyor. Özellikle, bu yüzyılın ikinci yarısında, kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak burada sıcak. Bölgeyi gezegenin en sıcak noktasına dönüştürmenin sebepleri yeterli. Bunlar arasında kronik geri kalmışlık, Arap seçkinlerin zayıflığı, büyük güçlerin sık müdahalesi, siyasi İslam'ın rolü, petrol keşfi, İsrail'in yaratılması ve elbette soğuk savaş yer alıyor.
Kumdaki çizgi
Ancak Orta Doğu’da neredeyse yüz yıldan beri devam edenlerin asıl suçluları, will kumun çizgisi ’İngiliz İngiliz tarihçisi James Barr’a göre, bölgeyi istedikleri gibi yeniden çizen ve izleyen Londra ve Paris’tir.
Birinci Dünya Savaşı'nın en azından Ortadoğu için asıl sonucu elbette Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşüydü. Yılın Kasım 1914’inde Almanya’ya ve Avusturya-Macaristan’a değil, İtilaf tarafına değil, savaşa girdiği takdirde, kil ayaklarındaki bu ipin süresinin ne kadar süreceğini söylemek zor. Elbette, yılın 1918'inden daha uzun olurdu, er ya da geç, çöküş yine de gerçekleşecekti. Ne de olsa, tesadüfen değildi, Porto, altmış yıl önce, Çar Nicholas “Avrupa'nın hasta adamı” demiştim. Türkiye'nin hastalığı savaştan hemen önce doruğa ulaştı. İstanbul bir zamanlar Akdeniz'in ve Balkanların çoğunun güney ve doğu kıyılarının tümünü kontrol etti. Yeniçeriler Avrupa'yı korkuttu ve hatta Viyana'yı kuşattı. Ancak, 19 yüzyılın ilk yarısında, Fransa Cezayir ile görkemli Tunus Limanlarını ve İngiltere - Mısır'ı aldı. 1911-12’te, İtalyanlar, Osmanlı İmparatorluğu’nun Afrika eyaletlerinin Libya’yı ele geçirmesiyle ayrıldı.
Limanın geri kalmışlığına ve yoksulluğuna rağmen bir haberleşme idi. Birinci Dünya Savaşı'na katılanlar, özellikle Londra'daki katılımcılar, Asya'daki varlıklarının sayısız petrol rezervine sahip olduğunu biliyordu.
Savaşın sonuçları İstanbul için fenalaştı. Avusturya-Macaristan ile birlikte Türkiye, en büyük bölgesel kayıplara maruz kaldı. Birinci Dünya Savaşı sonucunda var olmaktan çıkmış dört imparatorluktan biri oldu ve kazananlar arasında gerçekte bölünmüş olan tek ülke: İngiltere, Fransa ve İtalya, Yunanistan ve Ermenistan gibi küçük ülkelere birkaç parça kırıldı.
Osmanlı Devleti, Ortadoğu için bir çeşit Versay Antlaşması’nın bir sonucu olarak, Osmanlı İmparatorluğu’nun uzun yaşaması emredildi. Ağustos 10 1920'te Sevres'te imzalanan anlaşma, I. Dünya Savaşı'nın Ortadoğu'daki sonuçlarını özetledi. Türkiye, Arap Yarımadası, Suriye, Lübnan, Transjordan ve Mezopotamya, Ermenistan'ı kaybetti1. Asya mülklerine ek olarak, Türkler Avrupa topraklarının çoğunu terk etmek zorunda kaldılar.
Mülklerin çoğu, zorunlu bölgeler vb. İngiltere aldı - neredeyse bir milyon (915 bin) kare. kilometre, Fransa (160 metre kare) ve Ermenistan (95 metre kare). Elbette en değerli olanı, siyah Irak yönünden zengin olan modern Irak'ı içeren İngiliz mallarıydı.
Son olarak, savaş sonrası Türkiye'nin sınırları, 1923 yılında Lozan Antlaşması ile tanımlanmıştır. Aynı yılın Ekim 29’inde Mustafa Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti’ni ilan ederek ilk cumhurbaşkanı oldu.
Tüm sorunların temeli
Sevres anlaşması, Mayıs 1916: Fransız François Georges Georges-Picot ve İngiliz Sör Mark Sykes tarafından geliştirilen diplomatların adını taşıyan Sykes-Picot anlaşmasına dayanıyordu. İngiltere ve Fransa’ya ek olarak, Rusya da katıldı ve İtalya daha sonra katıldı.
Anlaşma, menfaatlerin kapsamını, yani Aslında, İngiltere, Fransa ve Rusya’nın toprak iddiaları buna katılmış ve Osmanlı İmparatorluğu’nun fiili bölümü olmuştur. Orta Doğu halkının henüz anlayamadığı birçok sıkıntının temelini attı.
Sykes ve Picaud, paylaştığı bölgelerde yaşayan halkların istek ve isteklerine kesinlikle dikkat etmemiş ve etnik ve dini sınırları göz ardı etmişlerdir. Bu anlaşmaya göre Londra, Filistin, Ürdün ve Irak’ın bulunduğu Türkiye topraklarını talep etti. Paris’in çıkarları Türkiye’nin doğusu, Suriye ve Lübnan’dı. Rusya Türkiye'nin kuzeydoğusuna gitti.
Sykes-Picot anlaşması sırdı. Yalnızca Rusya’daki Şubat devriminden sonra 1917’ta halka açıldı.
Orta Doğu için bir diğer önemli husus ise Balfour anlaşmasıydı. İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Arthur James Balfour, Filistin'i Yahudilere tahsis etmesi için Siyonist Büyük Britanya Federasyonu'nun Kasım 2'inde 1917'e söz verdi.
Londra'yı aniden ezilen Yahudileri ezmeye iten önemli bir sebep, savaşın her yılında daha yüksek sesle çıkan İngiltere emperyalizminin suçlamalarıydı. Dahası, en enerjik savcılardan biri, 1917'un sonunda Woodrow Wilson'du ve ABD Başkanı olarak ikinci bir dönem için tekrar seçildi.
Kaçırılmış şans
Tabii ki, tarih sübjektif bir ruh hali tahammül etmez, ama her şey farklı olabilir. 1919’in başında Avrupa’ya gelen Amerikan başkanı çok şaşırdı. Dünün müttefikleri, İngiltere Başbakanı David Lloyd George ve Fransa Cumhurbaşkanı Georges Clemenceau, herhangi bir nedenle kısık olarak savundular. Doğal olarak, özellikle çok fazla tartışmalar üretimin bölünmesine neden oldu. Özellikle, Orta Doğu'da, birçoğu Tanrı tarafından unutulmuş, ancak kara altın bakımından zengin bir çöl olarak kabul edilen çöl.
Paris, Suriye ve Lübnan için bir görev istedi. Sykes-Picot anlaşması uyarınca Londra, Filistin ve Mezopotamya'ya gidecekti, ancak Lloyd George, çünkü 125 bini kaybeden ve yaralanan bir milyon İngiliz askeri Orta Doğu'da savaştı ve Fransızların vermek istediklerini söylemediği gibi İngiliz kumları tarafından dökülen kan değil. Buna ek olarak, Fransız emri, İngiliz elçilerinin Araplara yaptığı ve Osmanlı İmparatorluğu'na karşı ayaklanmalarını sağlayan bağımsızlık vaadiyle de çelişiyordu.
Masum Wilson, Amerikan bakış açısına göre basit bir çözüm önerdi: Suriye ve Lübnan halkına sormak, aynı zamanda diğer bölgelerin de Türk yönetiminden kurtulmasını istediler.
İki ay boyunca, Chicago'lu işadamı Charles Crane ve teolog Henry King Orta Doğu'ya gitti ve yüzlerce kabile büyükleri ve seçilen yetkililerle görüştü. Tahmin edebileceğiniz gibi, Suriye'nin nüfusu ülkelerinin Fransa'nın ve İngiltere'nin Filistininin görevi haline gelmesini istemedi. Londra, Crane ve King'in aynı görevle Mezopotamya'ya seyahat etmesini önlemeyi başardı.
Ağustos ayında, Crane ve King raporlarını sundu. Filistin ile birleşik Suriye de dahil olmak üzere tek bir görev oluşturulması ve Avrupa sömürgeci güçlerine değil tarafsız Amerika'ya devredilmesini önerdiler. Yeni Arap devletinin başı, Hicaz’ın (Suudi Arabistan’ın bir parçası) kralı olan Hüseyin İbn Ali El Haşimi’nin oğlu olacaktı - Faysal, Suriye’nin son kralı ve Irak’ın ilk kralı.
Ne yazık ki, Ortadoğu tarihinin bütün gidişatını değiştirebilecek olan bu fikri uygulamak başarısız oldu. İngiltere ve Fransa’nın güçlü baskısı altında ve Woodrow Wilson’un hastalığı göz önüne alındığında, yılın Eylül 19’inde Crane and King’in raporu arşivlendi. Halk bunu ancak üç yıl sonra öğrendi. O zamana kadar, Londra ve Paris, yine de Crane ve King'in önerdiklerine tamamen karşı çıkan yeni bir Ortadoğu haritası üzerinde anlaşmaya vardılar. Suriye ve Lübnan Fransa'ya çekilirken, petrol zengini Musul eyaleti ile Filistin ve Mezopotamya, daha sonra Büyük Britanya'ya Irak oldu. Fransızca ve İngilizce mülkler arasında tarafsız bir bölge yaratıldı - Transjordan 1.
Dört Arap ülkesi (Irak hariç) yerine, bunun iyi olabileceği ve muhtemelen birinin yaratılması gerektiğini öne süren bir başka ilginç bölüm. Soru Filistin'in kuzey sınırına ve daha sonra doğal olarak İsrail’e ait bir soru ortaya çıktığında, danışmanlardan biri Lloyd George’a “Halep ve Mekke arasında sınır olmamasının gerektiğini” ve bu nedenle bu sınırların gerekli olması halinde Tamamen pratik düşünceler. Ne yapıldı
Doğu - hassas bir mesele
Elbette, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra sınırların tamamen yeniden çizildiği tek yer Arap Ortadoğu değildi. Aynı şey Avrupa'da da oldu. Bununla birlikte, uzun vadede böyle korkunç sonuçlara yol açan Avrupa ile Orta Doğu arasında en az üç büyük fark vardır.
Birincisi, Avrupa halkları en geç 19 yüzyılın başında ulusal kimliği aramaya başlarken, yalnızca I. Dünya Savaşı, Arapları uzun bir kış uykusundan uyanmaya zorladı. 20 yüzyılın başında, politik ve ekonomik bir elitleri bile yoktu. Bütün bunlar elbette bölgenin politik gelişimini engelledi.
İkinci olarak, savaştan sonra Orta Doğu'daki sınırların çizildiği ciddiyet eksikliği göz önüne alındığında, gizli çarpışmaların varlığının güçlü bir anlamı vardır. Örneğin bugün bile, Ürdün ile Suudi Arabistan arasındaki sınırdaki gizemli alanlardan birinin yanlışlıkla bir kişiyle haritada bir sınır çizen birisinin sonucuna göre bir efsane var. Bu anekdot doğru olduğu sürece, tarih sessiz, ancak Pico ve Lloyd George ve Clemenceau ile Sykes aynı çizgileri çizdi.
Üçüncüsü, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra toplanan gerginlik ve hem Avrupa'da hem de Orta Doğu'da dünyanın yeniden dağıtılması konusundaki haksız anlaşmalar, ilk olarak İkinci Dünya Savaşı pahasına bir çıkış yolu buldu. 1939-45'taki Orta Doğu ciddi düşmanlıkların tiyatrosu değildi.
Orta Doğu’daki bitmeyen çatışmasıyla ilgili şu anki durum, II. Dünya Savaşı’nın sonuçlarının, İsrail’in, Soğuk Savaş’ın ve Pers Körfezi’nin zenginliği mücadelesinin yarattığı sonuçlarla daha da kötüleşen I. Dünya Savaşı’nın sonucuydu.