Cuma, Ekim 19, 2007
İKNA - PERSUASION
Jane Austen tamamlanmış son romanında, kocası servetini kaybederek ölmüş bir kadını tanımlarken "......uysal ruhlu biri sabırlı olabilirdi, güçlü bir anlayış kararlılık sağlayabilirdi, ama burada daha fazlası, bir zihnin esnekliği vardı; kolay avunabilme gücü, iyileşme yeteneği, insanı kabuğundan çıkaracak uğraşlar bulabilme vardı......" demiş.
1800lerin başında yazılmış bir metindeki bu ifadenin, çağının çok ilerisinde olan bir aklın gözlem gücünün yansıması olduğuna inanıyorum. Günümüzde insanlar, kendileri olmak, bağımsız olmak konularında pek çok kaynaktan bu yönde telkinler alıyorlar. Ancak, ikiyüz sene öncesinden bunu görmek ve söylemek, beni çok etkiledi.
Kitabın adı "Persuasion".
Türkçe'de son yayınlanan adıyla "İkna".
(Çevirmen Meral Gaspıralı - Merkez Kitaplar)
Kitapta anlatılan, yukarıda tanımlanan kadının merkezde olduğu bir öykü değil; o yan karakterlerden biri. Kitapta anlatılan, daha gençken aşık olup, çeşitli doğrucu davranma baskıları sonucu biraraya gelemeyip ayrılmış Anne Elliot ile Yüzbaşı Wentwort'ün yıllar sonra tekrar karşılaştıklarında yaşadıkları.
Jane Austen'in bu kitabını ilk kez, geçen sene yaz sonunda seyrettiğim "Göl Evi" (Lake House) filminde duymuştum. Kitap, filmdeki bazı dönüm noktalarının rehberi gibiydi. Filmi çok sevmiş ve filmdeki pek çok ayrıntı gibi kitabın da peşine düşmüştüm.
Zaman geçti, bu sene "Becoming Jane"i seyrettim. Filmi izlerken, bir yazarın ruhunun, yazmaktaki ana izleğinin nasıl oluştuğu hakkında düşüncelere daldım. Gençliğimdeki "aman, aşk romanı yazıyor işte" diyerek küçümsememin aksine, Jane Austen'in yaşadığı dönemi çok iyi gözleyip, yansıttığını anladım.
Tam da o sırada, "İkinci Şans" adıyla Türkçe'ye çevrilen, BBC yapımı bir televizyon filmi DVD raflarında beliriverdi.
Haberi E. verdi bana. Zira, bir süredir aynı konuda kendisinin kafasını yediğim için, o da tamamen konuya adapte olmuştu, bile.
İnanılmaz!
Çok merak ettiğimiz meşhur "Persuasion"a sonunda kavuşmuştuk.
Hemen film alındı ve tekrar tekrar izlendi.
Doğrusu film, BBC'nin her zamanki profesyonel uyarlamalarından biriydi ve ortaya gayet başarılı bir sonuç çıkmıştı.
Oyuncular ödüllü, anlatım etkileyiciydi.
Sonunda, bu hafta başında sihirli üçgen tamamlandı, daha henüz yayınlanmış kitaba da kavuştum.
Kendisine ödünç verdiğim bir kitabı uzun zaman geçip bana getiremediği için vicdan azabıyla kıvranan D. "o kitap sende benden anı kalsın, sen de bana anı olarak "İkna"yı alırsın" önerimi benimsedi ve kitabım geldi.
Kitabı bu sabaha karşı bitirdim, uykusuzum.
Diyeceksiniz ki, hayatının kitabı mıydı? Yooo!
Ancak şunu söyleyebilirim.
Bu kitabı okuma süreci benim için, çok merak ettiğim bir kitabı hızla ve içine girerek okuduğum, okurken dünyayı unuttuğum ve bu durumu çok sevdiğim çocukluk ve ilk gençlik yıllarıma bir dönüş gibiydi.
Wilhelm Kempff Beethoven'ın Ayışığı Sonatını (Moonlight Sonata) çalıyor.
Filmde Anne ve Frederick'in yıllar sonraki dramatik karşılaşmalarından birinde, Anne bu melodiyi piyanoda çalmakta.