Güzellik : Hegele göre tabiatın kendisi mutlak ruhun bir yansımasıdır ve duyular ile algılanan aslında maddeden ayrılmış olan mutlak ruhun kendisidir
Hegele göre tabiatın kendisi mutlak ruhun bir yansımasıdır ve duyular ile algılanan aslında maddeden ayrılmış olan mutlak ruhun kendisidir.
Eski Yunan filozoflarından Plotinus güzelliğin ilahi aklın eşya alemindeki ışıltısı olarak tanımladı.
Buna göre güzellik, bakılan ile ilgili değil asıl olarak bakış ile ilgilidir.
Örneğin, büyük gözler ve açık ten rengi bütün kültürlerde güzel bulunmuştur.
Güzellik, estetiğin, toplumbilimin, toplumsal ruhbiliminin ve kültürün bir parçası olarak incelenir ve kültürel yapılanmada son derece ticarileşmiştir.
İnsan güzelliği Bir kişinin güzel olarak vasıflandırılması , ister şahsi görüş olsun ister toplumun ortak değer yargısı olsun sıklıkla, kişilik, zeka, zerafet, cazibe gibi iç güzelliğinin ve sağlık, gençlik, ortalamaya yakınlık ve yaygınlık, cilt gibi dış güzelliğin bir birleşimine dayanır.
Güzellik, bir canlının, somut bir nesnenin veya soyut bir kavramın algısal bir haz duyumsatan; hoşnutluk veren hususiyetidir.
[1] Besteci ve eleştirmen Robert Schuman iki çeşit güzellik ayırt etmiştir, tabii ve şiirsel.
[2][3] Batı uygarlığında erkek güzelliği standardı için Yunan ve Roma sanatçıları temeller koyarlar.
Kant güzelliğin subjektifliğini vurguladı, ancak onun sadece duyumsama ile ilgili değil kişinin güzel ve çirkin ile ilgili yargılarının sonucu olduğunu ortaya koydu.
Sorumluluk reddi
Bu sitede bulunan tüm içerikler bilgilendirme amaçlıdır, kesin veri niteliği taşımamaktadır, esas alarak işlem gerçekleştirilmemelidir. Bu sitede yayınlanan tüm veriler açık kütüphane / ansiklopedi üzerinden derlenmiştir.