Glisinin Ortaya Çıkışı!!
Kirchhoffun nişastadan glikozu ayırmasından sonra, diğer kimyagerler de asitlendirilmiş su içinde ısıtarak karmaşık maddelerden basit maddeler çıkarmaya çalıştılar. Sonunda keşfedildiği gibi olan şuydu: Kimyasal bağlarla bağlanmış basit maddeler, bir su molekülünden gelen hidrojen atomunun bozulan uçlardan bir tanesine ve aynı su molekülünden gelen hidrojen-oksijen kombinasyonunun diğer uca eklenmesiyle ayrılabiliyorlardı. Bu sürece hidroliz denildi (Yunanca “suyla bozunma” anlamındaki sözcüklerden). Hidroliz yoluyla karmaşık bileşimler basit yapıtaşlarına
ayrılabiliyordu.
Bu işlemle ilgilenenlerden biri de Fransız doğa bilimci Henri Braconnot
(1781- 1855) idi . Tıpkı Kirchhoff’un nişastadan elde ettiği gibi, bıçkı tozundan, ketenden, ağaç kabuğundan ve diğer bitkisel ürünlerden glikoz elde etti.
Braconnot, daha sonra hayvanların bağ dokusundan türetilen bir madde olan jelatini ısıttı ve tatlı basit bir madde elde etti. Buna bize glikozu veren aynı Yunanca sözcükten glisin adını verdi. (Yunanca sözcükler başka bir dilin alfabesiyle yazıldıklarında u ve y harfleri kendi aralarında değiştirilebilir.)
Braconnot bunun bir şeker olduğunu düşünebilirdi; fakat glisini daha fazla araştırdığında, maddeden amonyak elde ettiğini gördü. Böylece maddenin molekülünün şekerlerde bulunmayan bir nitrojen atomu içerdiğini anladı. Sonradan anlaşıldığı gibi, glisin arnino asitlerden biriydi. Vauquelin sparajini elde etmişti ve Wollaston da bir sidik torbası taşından sistini (Yunanca “sidik torbası” anlamındaki bir sözcükten) elde etmişti. Bunlar da amino asitlerdi, fakat glisin sonradan protein adı verilen maddelerle açıkça ilgisi olduğu anlaşılan ilk amino asitti.
Kaynak: Bilim ve Buluşlar Tarihi,