Bölüm 68: Samanyolu Şehri
Kuzey Denizindeki savaşta, gölün derinliklerinde yeniden doğmasıyla birlikte Meng Hao’nun ölüm aurası tamamen yok olmuştu. Kar ve rüzgar eşliğinde yürüdü ve artık ölüm aurası yaymıyordu.
Bir aydan uzun süredir ona eşlik eden siyah aura artık gittiğinde, Meng Hao’nun temposu yavaştı ve kar yağışının altında yoluna devam ediyordu.
Kar gittikçe şiddetleniyor ve sanki yılın son ve en ağır kar yağışıymış gibi duruyordu. Kar taneleri sanki gelen mevsimden kaçar gibi gökyüzünden mümkün olduğunca hızlı bir şekilde iniyordu.
Kar Meng Hao’yu kaplamıştı, en sonunda Daqing Dağında bulunan yıllar önce alıkonulduğu mağaraya ulaştı. Bacaklarını çaprazlayarak oturdu, dışarıdaki kara baktı ve rüzgarın çığlıklarını dinledi.
Gece çöktü.
Kar yağışı karanlık gökyüzünü engelliyordu, yıldızları görmeyi imkansız kılıyordu. Tek görünen şey bütün yer şekillerini kaplamış olan kar örtüsüydü.
Meng Hao’nun önünde ateş yanıyordu, bu ateş etrafı titrekçe aydınlatıyordu. Işık orada düşünceli bir şekilde oturan Meng Hao’nun yüzüne vuruyordu.
Neredeyse dört yıl olmuştu.
Reliance Tarikatına gireli hemen hemen dört yıl olmuştu. En başta gençti ve şimdi ise yirmi yaşına gelen bir delikanlıydı.
Meng Hao orada otururken uzun bir süre ellerine baktı. Elleri temizdi, herhangi bir pislik yoktu. Ama Meng Hao’nun onların kana bulanmış olduğundan hiç şüphesi yoktu.
Son dört yılda bir çok insan öldürmüştü. En başta zihinsel sıkıntı yaratmıştı. Şimdi buna karşı hissizleştiği falan söylenemezdi, ama en azından şunu kabul etmeliydi. Alışmıştı. Sanki yerin ve göğün görünmez bir gücü onun ruhunu, kaderini ve geleceğini değiştirmişti.
“En sonunda ne olacağım…” Meng Hao mağaranın dışındaki kara baktı, hiçbir cevap alamadı.
Zaman yavaşça geçti ve kısa süre sonra şafak yaklaştı. Her yer simsiyahtı. Var olan tek şey rüzgarın iniltileri ve buz gibi kardı. Meng Hao’nun önündeki ateş yavaşça sönmeye başladı ve mağara karanlık tarafından yutuldu.
Meng Hao bu karanlıkta otururken kalbini derin bir yalnızlık hissi doldurdu. Bu his giderek büyüdü ve sanki onu yiyip bitirecek dereceye geldi.
“Baba... Anne... Neredesiniz…” Ebeveynlerini düşününce sesi yumuşadı. Onları çok özlemişti.
“Şişko, şu an ne yapıyorsun?” Şişkonun dişlerini törpülediği bir görüntü zihninde canlanınca iç çekti.
“Kıdemli Kız Kardeş Xu, Kıdemli Kardeş Chen, siz Güney Diyarındasınız… Bu harika…” Mağaranın dışındaki karanlık geceye baktı ve sanki Güney Diyarını görmek istiyor gibiydi. Yüzünü dalgın bir ifade doldurdu.
“Yüzlerce kitap okumak, on binlerce yol boyunca seyahat etmek gibidir… Bir gün Zhao Ülkesinden ayrılıp Güney Diyarına gideceğim.” Gözlerinde kararlı bir bakış belirdi. Zhao Ülkesi Güney Diyarının en ücra köşesindeydi. Güney Diyarının merkezi buraya çok çok uzaktı.
Aniden Güney Cenneti topraklarına ait haritayı hatırladı. Zhao Ülkesi ile Güney Diyarının çekirdeği ve diğer ülkeler arasında engin bir yaban vardı.
Gelişim merkezinin şu anki seviyesiyle, eğer havada süzülerek seyahat etmeyi denese, bu son derece uzun bir zaman alırdı.
“Eğer Temel Kurulumu aşamasında olan bir Gelişimci olabilseydim...” Gözlerinde bir ateş parladı, bu ateş vahşi bir arzu içeriyordu. Bu gökyüzünde uçmaya olan arzuydu, ve Temel Kurulumu aşamasına karşı olan bir istek.
“Temel Kurulumu aşamasına ulaşmak gerçek gelişimci olmak demek. Bunun ardından ömrüm 150 yıl artacak.” Hayatı artırma anlayışı şu an Meng Hao’ya uzaktaki bir gerçeklikti. Genelde insanlar yaşlandığında hayatı uzatma konusunda istekli olurlardı. Şu an için Meng Hao bunu gerçekten umursamıyordu, şu an en çok ilgilendiği şey yaşamaya devam etmek ve tehlikede olmamaktı.
Bir kişi sıradan bir hayat sürmek istemediği sürece, Gelişim Merkezinin ve saklı yeteneğinin sınırlarını kabul etmek zorundaydı ve mücadelesine böyle devam etmeliydi.
Meng Hao derince bir nefes aldı ve dünyanın üzerinde söken şafağa baktı. Daha sonra Ding Xin’in depolama çantasını çıkarttı ve içinde ne var ne yok diye baktı. Ardından gözleri parlamaya başladı.
“O cidden büyük bir Tarikatın öğrencisi. Daha Temel Kurulumu aşamasına ulaşmamış olsa da, aşırı derecede zengin.” Çantada 7-8 bin Ruh Taşı vardı, bunun yanında siyah, ahşap bir yay bulunuyordu.
Yayı çıkarttığında tüm vücudu buz kesti. Yayı gerdiğinde, yerin ve göğün ruhsal enerjisinin ona doğru aktığını hissetti.
Depolama çantasının içinde yüzlerce siyah ok vardı, her biri tuhaf işaretlere sahipti. Onları bir araya topladı. Ruh Taşları ve değerli eşyalara ek olarak çeşit çeşit bilgi levhalarına sahip hap şişeleri ve diğer rastgele eşyalar da vardı.
Hap şişelerinin çoğu boştu. Fakat küçük bir şişe Meng Hao’nun dikkatini çekti. Şişe mühürlüydü, ama içindeki hapların çıkardığı sesleri duyunca kalbi hızlandı. Mührü kırmasıyla birlikte yoğun, hoş bir koku yüzüne doğru çarptı. Bütün mağara anında bu tıbbi aroma ile dolmuştu.
Bu aroma Göksel Ruh Hapından bile daha güçlüydü. Hatta Meng Hao’nun sahip olduğu en güçlü hap olan Düzlük Hücum Hapından bile daha iyi gibi görünüyordu. Aslında, onları karşılaştırmaya bile imkan yoktu. Bu bir ateş böceği ile dolunayı karşılaştırmak olurdu. Meng Hao’nun düşüncesine göre, biri ufak bir fidansa, diğeri kudretli bir ağaçtı.
“Bu…” Meng Hao’nun gözleri parladı ve hızlı hızlı nefes almaya başladı. Şişeyi ters çevirerek tıbbi hapı avucuna döktü. Baş parmak tırnağı büyüklüğündeydi ve bal rengiydi. Yaydığı güçlü koku sınırsız bir ruhsal enerji hissiyatı veriyordu. Tek bir bakışla onun sıradan bir hap olmadığı söylenebilirdi.
Meng Hao bir süre hapa baktıktan sonra depolama çantasına vurdu ve Yüz Hazine Köşkünden satın aldığı antik Hap İsmi Yeşim Kayışını çıkarttı. Üzerinde öncekine göre daha fazla çatlak vardı, ama Meng Hao’nun umurunda değil gibi görünüyordu. Yeşim kayışı alnına doğru bastırdı, ruhsal enerjisini ona aktardı.
Bir an sonra, antik yeşim kayış parçalanarak toz toprak oldu. Meng Hao gözlerini açtı. Bu gözler büyük bir heyecanla parlıyordu.
“Bir Temel Kurulumu Hapı! O bir temel Kurulumu Hapı! Değerinin ne kadar olduğuna karar vermek bile çok güç!” heyecanla titrerken hapı göğsüne doğru bastırdı. Kalbi güm güm atıyordu ve sakinleşmesi biraz zaman aldı.
Bu Temel Kurulumu Hapı Ding Xin’in öleceğine inanamamasının nedenlerinden biriydi. Bu onun ustası tarafından yapılmıştı ve ona hediye edilmişti. Qi Yoğunlaştırma aşamasının dokuzuncu seviyesinde olduğu göz önüne alınınca, seyahatleri sırasında iyi bir talihle karşılaşırsa Temek Kurulumu aşamasına ilerleyebilecekti. Onu bizzat saklamıştı, böylece kritik bir noktaya geldiğinde bu hap kullanışlı olacaktı.
Güney Diyarında bulunan büyük bir Tarikat için bile, bir Temel Kurulumu Hapı yaygın değildi. Öğrencilerine dağıtmaları ise daha az yaygındı. Bu haplardan bir tane elde etmek için gerekenler çok yüksekti. Hapların miktarı genelden daha yüksek sayıda mevcut olsa bile, bu talebe nazaran yine de yetersiz kalacaktı. Çoğu insan sadece tek bir hapla Temeli kuramıyordu. Genelde iki ya da üç tane gerekliydi. Arkasında Tarikat Kıdemlisi olan bazı ortalama saklı yeteneğe sahip kişiler beş hapla ilerleme elde edebilirdi.
Temel Kurulumu Hapları gerçekten de değerliydi. Belki de bunun nedeni hapı kaynatmak için gereken tıbbi bitkilerden iki tanesinin sadece Güney Diyarının Üç Tehlikeli Alanında yetişiyor olmasıydı.
Ding Xin sıra dışı bir ustaya sahipti, bu da ona Mor Felek tarikatında özel bir pozisyon sağlamıştı. Dokuzuncu seviyeye ulaştığında ustası ona bir tane Temel Kurulumu Hapı bahşetmişti. Eğer sonraki aşamaya ilerlemekte başarısız olursa, Tarikata geri döndüğünde ustası ona hiç tereddüt bile etmeden bir hap daha verecekti.
Meng Hao elini açtı ve hapa daha dikkatlice baktı. Bunun ardından hapın yüzeyinde tuhaf bir mühür olduğunu fark etti.
Bu mühürde şeytani bir yüz imgesi vardı. Bu yüz ifadesiz ve ciddiydi, aynı zamanda sana bakıyormuş hissi veriyordu. Meng Hao’nun kalbi hızlandı. Daha ayrıntılı incelemenin ardından, mührün herhangi gizemli bir özelliğe sahip olmadığına karar verdi. basitçe hapın yüzeyine oyulmuştu, bir amblem gibiydi.
Meng Hao bir süre tereddüt ettikten sonra dişlerini sıktı ve hapı bir kenara koydu. Dışarıda, kar yağışı hafiflemeye başlamıştı ve yükselen güneş daha da görünür hale gelmişti. Meng Hao değerli yelpazesine atladı ve soğuk havaya doğru uçtu.
“Eğer dokuzuncu seviyeye ilerlemek istiyorsam, daha fazla Ruh Taşına ihtiyacım olacak. Şu an sahip olduklarım yeterli değil. Daha fazla Ruh Taşı için gidip bir şeyler satmalıyım.” Gözleri parladı, depolama çantasına vurdu ve yeşim bir kayış çıkararak onu alnına doğru bastırdı.
Bu Soğuk Rüzgar Tarikatına ait yeşim kayıştı ve Zhao Ülkesindeki Gelişimci Şehirlerini tarif eden bir haritaydı. Meng Hao haritada Doğu Arıtım Şehrini gördü ama oraya gitmek istemiyordu. Buradan daha uzak bir yere gitmeliydi, üç büyük Tarikat tarafından kontrol edilmeyen ve gelişigüzel gelişimcilerin bulunduğu bir yere.
“Samanyolu Şehri...” Meng Hao kendi kendine mırıldandı. Kararını vermiş gibiydi, başını kaldırdı, gözleri parladı ve rüzgar gibi ileri doğru süzüldü.
Samanyolu Denizi tarafında bir bölge koruyucu büyülerle çevrelenmişti, burası ölümlülerin göremediği ve içinde bir şehir olan bölgeydi.
Şehrin duvarları siyahtı ve soğuk yüzlü, siyah cübbeli Gelişimciler devriye geziyordu. Şehre gelip giden insanlara bakıyorlardı.
Samanyolu Şehrinin tarihi üç yüzyıldan fazla değildi. Zamanında, Gelişim merkezi Nüve Formasyonu aşamasında olan bir tuhaf ortaya çıkmıştı. Onun büyü gücü ve eşyaları şok ediciydi. Bu şehri kurmuş ve ardından kapalı meditasyona girmişti. Üç yüzyılın ardından hiç kimse onun ölü mü sağ mı olduğunu bilmiyordu. Aslında bunun bir önemi yoktu. Ya ömrünü uzatmıştı ya da Gelişen Ruhunu şekillendirmeye başlamıştı.
Şu sıralarda, bu şehir onun soyundan gelenler tarafından kontrol ediliyordu. Samanyolu Patriği, Zhao Ülkesinin üç büyük Tarikatıyla hiçbir zaman zayıf ilişki içinde olmamıştı. Bunun yanında şehrin rahat kuralları, buranın farklı farklı tipte insanlarla dolup taşmasına neden oluyordu.
Bir gün Samanyolu Şehrinin dışında bir kişi belirdi. Siyah bir cübbe giyiyordu ve yüzü kafasına taktığı geniş bambu şapkayla gizlenmişti. Vücudunun biraz tıknaz görünmesi dışında, özelliklerini ayırt etmek imkansızdı.
Kılık kıyafeti biraz tuhaftı, ama Samanyolu Şehrinde hiç de dikkat çekmiyordu. Ne de olsa burası çeşitli tipte insanlarla doluydu. İçlerinde, kendini diğerlerinin tanımasını istemeyen ya da burada olduğunun fark edilmesini istemeyen bir çok kişi vardı.
Tabii ki bu kişi Meng Hao idi.
Bazı büyülü eşyalarını ve tıbbi ilaçlarını satmaya karar vermişti. Bu yüzden, kılık değiştirmiş ve buraya gelmişti. Meng Hao şehir kapılarından girip şöyle bir dolanıp etrafa baktı. Bunun ardından gözleri kısıldı. Hemen başını eğdi ve soğukkanlı bir tavırla bir dükkana girdi.