Crystal’ın evinden pek de uzak olmayan loş bir odada, siyah deri ceketli, sol gözünün üzerinde sığ bir yara izi olan kaslı bir adam yüksek arkalıklı bir yönetici koltuğunun arka ucuna bakıyordu.
“Velet gitti mi?”
Rapor veren adam ‘patronun’ en azından dönüp yüzüne bakmasını ve en azından memnun olup olmadığını anlamasını diledi. Ama bunu can sıkıcı bulsa bile ne yapabilirdi?
“Evet patron. Bazı ‘önemli bilgiler’ vermeye geldi ve hemen ardından kaçtı.”
Odada küçümseme dolu yüksek bir homurdanma yankılandı.
“Hmph. Kahrolası pısırık orospu çocuğu. Ama en azından parası var. ‘Önemli bilgileri’ işe yaradı mı?”
Ast, başını sallamadan önce bir süre düşündü.
“Daha önce ortaya çıkarmadığımız bir şey yoktu. Lokanta fahişesinin kızının bu işin dışında kalmasını sağlamak için ek bir istekte bulundu. Kahrolası ucube.”
Patron içini çekti. Bir gerizekalıdan ne bekliyordu ki? Kullanışsız. Ama para iyiydi, hatta fazla iyiydi. Hayatı boyunca uğrunda çok çalıştığı her şeyi bir şaka gibi gösteriyordu.
Sadece bu kızla başa çıkmak için peşin yirmi milyon ve tapu bittiğinde bir otuz milyon daha. Bu daha iyi olabilir miydi?
Nakit olarak teslim edilmese buna inanmazdı bile.
“Ufak mesele. Bunu yaparsak zaten orası değersiz. Hepsi bu kadar mı? Güvenlik ekipleri olmadığına emin oldunuz mu?”
Adam, gösteriş yapmakla meşgul olduğu için patronun bunu göremediğini fark etmeden önce başını salladı.
“Evet patron, onları takip eden tek bir koruma vardı.”
“Güzel, güzel! Bu işleri kolaylaştırıyor. Oraya geri geleceğinden emin misin?”
Patronun kendi çetesini sıfırdan inşa ettiğine bizzat tanık olmasaydı, gerçekten de herkesi kandıran, bilinçli konuşan bir sandalye tarafından yönetilip yönetilmediğini merak etmeye başlardı.
“Kız çok kalmamış, giderken de yanına bir şey almamış. Biz de ‘hafta sonu’ dediklerini duyduk ama gerisini anlayamadık. Emin olamasak da büyük ihtimalle gelmişlerdir. Önümüzdeki iki gün içinde en az bir kez tekrar ziyaret edeceğim.”
Kısa bir sessizlikten sonra, bir çakmağın sesini yüksek koltuğun sırtlığının tepesinden büyük bir duman patlaması izledi. Ast, patronun son purosunu bitirdiğini ve bir tane daha yaktığını tahmin etti.
Ama işi bittikten sonra sonuncuyu nereye attı?
Ast, çete liderinden bir sonraki talimatları duymak için tam zamanında, dikkat dağıtıcı düşünceleri temizlemek için başını salladı.
“Hm… peki. Çocuklara diğer her şeyi bırakmalarını ve ben ne zaman dersem taşınmaya hazır olmalarını söyle.”
Adam bir süre sessizce durdu, aklındakini söylemeli mi yoksa öylece gitmeli mi diye tereddüt etti. Sonunda, sadece dişlerini gıcırdatabilir ve üstesinden gelebilirdi.
“Patron!”
Patron, astının hala orada olmasını beklemiyor gibiydi ve sonunda şaşkınlık içinde yüksek sesle puro dumanına boğuldu.
Birkaç dakikalık sessizlikten sonra hiçbir şey olmamış gibi davranmaya karar verdi.
“Nedir?”
Ast içini çekti, patronu savaş yaralarıyla dolu meraklı bir adam yerine bir tsundere loli olsaydı ne kadar iyi olurdu diye düşündü. Bu tür bir davranış, onun gibi biri için mükemmel olurdu, değil mi?
“Bence bu çok riskli patron. Orada burada birkaç kimseyi öldürmek sorun değil, ama bu kız şehirdeki en zengin adamın kızı değil mi? Ve… oldukça iyi gidiyoruz, gerçekten buna ihtiyacımız var mı? Boynumuzu böyle mi uzatacağız?”
‘Patron’ nihayet sandalyesini döndürdü ve yumruğunu masaya vurdu.
“Beni aptal mı sanıyorsun?! Burada ne kadar paranın tehlikede olduğunu biliyor musun? O küçük kaltakla çabucak ilgileniriz, oyun oynamayız ve geri kalanını alır almaz buradan defolup gideriz.” para. Hepimizi hayata hazırlamak için yeterli. O yüzden dediğimi yap!”
Ast, aklını yitirdikten sonra emirlerini yerine getirmek için hızla ayrıldı ve patron içini çekerek sandalyesine yaslandı.
“O Miller fahişesinin kızının sonunda böyle biriyle arkadaş olmasını beklemiyordum. Bu senin için büyük bir okul, ha, takılmak için her türden zengin velet. Onun gibi çizme yalayan bir orospu için kolay olmalı. Yapmalıydım.” bilinen.”
Kızın kendisine oluşturmuş olabileceği baş döndürücü tehdidin farkına varmasaydı, onlarca yıllık deneyimi boşa gitmiş olacaktı.
Yeni arkadaşına ve annesine ‘zorbalık’ ettiği için, şımarık küçük kaltak bunu öğrendiğinde kesinlikle ‘babasına’ şikayet edecekti.
White Deer şirketinin başkanı, değerli kızının ağzından bir gangsterin adını duyduğunda ne olacağına gelince? Sormana gerek yoktu.
Ölümü bekleyecek kadar aptal olmadığı için, ilk düşüncesi gerçekten de çetesini başka bir şehre taşımak ve tüm bu olanları tamamen unutmak olmuştu.
“Ama gökten bu tür bir turtanın düşebileceğini düşünmek, haha… Gitmeden önce küçük bir kaltakla uğraşırsan ceplerim elli milyon daha ağır olur!”
Kızın ailesinin gazabına gelince? Heh, onlar durumu anladıklarında çoktan gitmiş olacaktı.
Bu tür bir parayla, farklı bir ülkede sahte bir kimlik küçük bir meseleydi.
Çetesinin geri kalanına gelince? Hepsi zeki çocuklardı ve işleri kendi başlarına halletmeleri için onlara iyi para bırakacaktı.
———-
Bir tablo ne kadar ustaca kopyalanırsa çizilsin, yaratıcısını asla kandıramaz. Bir ressam en iyi kendi eserini bilirdi.
Bu yüzden, Emilia’nın kısa bir süre önce morluklarla boyadığı yüzü tanıması için yüze küçük bir bakışın bile yeterli olması şaşırtıcı değildi.
İki zorbanın tek bir dayak sonrasında derslerini alacaklarını kesinlikle ummuş olsa da, şansının sıfıra yakın olduğunu biliyordu. Ne de olsa, ‘cezalarını’ uygulama şekli en hafif tabirle aşağılayıcıydı.
Yerde kalmalarının tek yolu, ayağa kalkacak cesaretleri olmamasıydı.
Ve şu anki geçmişiyle, bu kabadayıların cesaretinin takdir edilmesi gerektiğini kabul etmek zorundaydı. Kendi anne babaları, kız kardeşinin önünde anında diz çökmüşlerdi, ama işte buradaydılar, yenmeyi hiç ummadıkları bir rakiple cesurca yüzleşiyorlardı.
“Ama onlarla nasıl başa çıkacağım? Daha da önemlisi, peşimden bu kadar çabuk gelmeleri için kesinlikle biraz yardım almaları gerekiyor.”
Cynthia konuşmak üzereydi ki Emilia’nın sadece kendi kendine konuştuğunu ve bir cevap beklemiyormuş gibi göründüğünü fark etti. Bu yüzden sadece kasvetli bir şekilde sessiz kalabildi. Kötülüğü onu daha ne kadar görmezden gelecekti?!
Emilia, başını sallayıp kendi odasına gitmeden önce bir süre koridorda bekledi.
“Bugün kimse erken gelecek gibi görünmüyor. Sanırım yemekten sonra Sam’le konuşmam gerekecek.”
Tam merdivenlerin yarısına geldiği sırada, Sam panik içinde peşinden koşan kahyayla birlikte koridora girdi.
“L-Leydi Samantha, emin olun…”
Samantha onu tanıdığından beri malikanedeki neredeyse herkese, konumları ne olursa olsun saygılı davranıyormuş gibi görünüyordu. Emilia yaşlı hizmetçinin sözünü keserken sesindeki soğukluğa şaşırdı.
“Mazeret duymak istemiyorum amca…”
İkisi aynı anda Emilia’nın varlığını hissetmiş gibiydiler ve aniden konuşmalarına ara verdiler.
Samantha küçük kız kardeşine gülümsedi.
“Emilia!”
Emilia da gülümsedi ama gözleri şimdiden merakla parlıyordu.
“Merhaba Sam. Eve hoşgeldin… İş yerinde bir sorun mu var?”
Samantha başını salladı, omuz hizasındaki kahverengi saçları hafifçe bir yandan diğer yana dalgalanıyordu.
“Önemli bir şey değil. Sadece biraz kurumsal saçmalık. Her neyse, günün nasıl geçti?”
“Sanırım iyi?”
Bu bir yalan değildi. Biraz tuhaf olsa da okulda harika bir gün geçirmişti. Ve daha sonra, bir kadın kahramanla kendine daha fazla zaman ayırmayı başarmakla kalmamış, aynı zamanda potansiyel bir “sıkıntı”yı da önceden keşfetmişti.
Gerçekten çok verimli bir gün.
Samantha’nın ifadesi biraz tuhaftı ama doğal soğuk yüzüyle Emilia’nın tam olarak neyin yanlış olduğunu anlaması zordu.
“Ah, tamam… peki. Biraz sonra odanıza gelmemin bir sakıncası var mı?”
Emilia gülümsedi. “Hiç de değil. Sormana bile gerek yok, ne zaman istersen gel.”
“Tamam, teşekkür ederim. Lütfen beni orada bekleyin.”
Bu “ablasını” neyin bu kadar kızdırdığını merak eden Emilia’nın merakı çoktan uyanmıştı. Ancak Samantha bu kadarını zaten söylediği için onu beklemek en iyisiydi.
Sistemi biraz uysal görünse de, partneri odasına geri dönerken, yine de düşüncelerini zapt edemiyordu.
“E-Eh, uhm, biliyorsun, Emilia… bunu söylememelisin, çünkü, şey… geceleri hep gerçek haline dönüyorsun, biliyorsun. Seni böyle görseydi kötü olurdu!”
Endişelenme, Cynthia. O gittikten sonra sıra sende. Unuttuğumu sanma.’
“Eek!”