Trakya-Kocaeli Penepleni üzerinde bulunan Tekirdağ il topraklarının yeryüzü şekilleri bakımından %75.2'si platolar, %15.5'i ovalar, %9.3'ü dağlarla kaplıdır. Genel olarak yüksek dağlar, dik yamaçlar ya da vadiler yoktur. Marmara denizi boyunca akarsularca taşınmış alüvyonlarla kaplı kıyı ovaları vardır. Platolar bir aşınma yüzeyi karakterindedir. Güney kesimleri Tekir Dağı ve Koru Dağı ile Ganos Dağları engebelendirir.
a) Dağlar : İlin önemli çıkıntısını teşkil eden Tekir Dağları Kumbağ'dan başlayıp, Gelibolu kıstağının bitimine kadar bir sıra halinde Marmara Denizi'ne paralel olarak 60 km. botunca uzanır. En yüksek yeri Ganos Dağı'dır. Yüksekliği 945 metredir. Bir dağ görünümü vermesinin asıl sebebi hemen denizin yanı başından yükselmiş olmasındandır.
Koru Dağı, güney Trakya'nın önemli yükseltilerindendir. En yüksek tepesi 725 metredir. İlin kuzeydoğu kesimi daha az yüksek olup, Istranca dağları Çerkezköy ilçesinden itibaren kuzeye gittikçe yükselir. Başlıca yükseltileri; Ehrektepe 234 metre, Yassıtepe 352 metre, Karatepe 484 metredir. Bu tepelerin doğu yamaçları Karadeniz'e iner. Burada İlin 2 km. uzunluğunda (Kunduzluk-Kastro Kumluğu) Çamlıkoy kıyısı vardır.
b) Platolar-Yaylalar : Tekirdağ topraklarının büyük bir bölümü geniş düzlükler ve alçak tepelerden meydana gelmiş bir plato görünümündedir. Batı kesimindeki Malkara platosu eski bir yarı ova özelliğindedir. İlin kuzeydoğusundaki plato ise 150-200 metre yüksekliğinde olup, lll. zamanda oluşan marn ve grelerden meydana gelmiştir.
c) Ovalar : İl topraklarının %15.5'ini kaplayan ovalar, kıyılarda denize ulaşan derelerin yataklarında oluşmuştur. Bunların başlıcaları; Kınık, Kumluca, Şerefli, Değirmenaltı ve Naip ovaları ile Tekir dağlarının güney eteklerinden Kızılcaterzi'ye kadar uzanan Şarköy kıyı ovalarıdır. Bu ovaların gerisinde kıyı taraçaları vardır. Marmara Ereğlisi, Tekirdağ, Mürefte ve Şarköy kıyılarında bu taraçalar daha belirgindir.
İç kısmında ise daha geniş ve bereketli ovalar bulunmaktadır. Bunların en önemlileri; Çerkezköy'den başlayarak batı yönünde Ergene Nehri yatağı boyunca bir kauçuk yaprağı görünümündeki Ergene, Hayrabolu ve Çene ovalarıdır.
Jeolojik Yapı
Tekirdağ’ın jeolojik yapısı oldukça gençtir. l. zamanda il alanı denizlerle kaplıdır. ll. zamanda yükselme ve alçalma hareketleri başladığında il alanı hala sularla kaplıdır. lll. zamanda Alp kıvrımlarının etkisiyle Kuzey Anadolu Dağları ile Tekir dağları oluşmuştur.
Tekirdağ'ın jeolojik yapısı günümüzdeki görüntüsünü lV. zamanda almıştır. Anadolu ve Trakya yükselirken Ege, Marmara ve Karadeniz havzaları alçalmıştır. Bu zamanda Marmara çukuru ve Ganos körfezi arasında, Muratlı ve Çorlu'dan başlayarak güney batıya uzanan üç kırık çizgisi meydana geldiğinden ilimiz, depreme duyarlı bölgeler içindedir.
Jeolojik yapısı sebebiyle ilimiz toprakları gençtir. Topraklarının %1.4'ü hariç tarıma elverişlidir. Yeraltı kaynakları bakımından özellikle Marmara ve Saray ilçeleri zengin linyit yataklarına sahiptir. Ayrıca Saray ilçesine bağlı Sefaalan köyü civarında manganez çıkarılmaktadır.
Hidrojeolojisi
Tekirdağ ilinin Ergene Havzası gibi büyük bir alana sahip olmasına rağmen, bitki örtüsü, az yağış, toprak, jeolojik yapı gibi yetersiz doğal şartları sebebi ile akarsuları azdır. Dereler mevsimlere göre yataklarında değişik akım göstermektedir. Yazın suları azalarak kurumakta, kışın ise çoğalmakta hatta taşmaktadır.
Tekirdağ'ın Ergene çayı ve kollarından başka önemli bir akarsuyu yoktur. İlimiz hudutları içerisinde görülen bir çok dere ancak yağmur ve kar sularını taşırlar. Ayrıca bunları besleyen kaynaklar yoktur. Ergen çayı ve bunun kolları olan Çorlu deresi ile Hayrabolu deresi devamlı su tutmakta ise de havzalar dar ve taşıdığı su miktarları azdır.
Kaynağı İlimiz sınırları içinde olan en önemli akarsu ergene çayıdır. Saray yakınlarındaki Güneşkaya mevkiinde doğar. Güneybatı istikametinde akarak, Muratlı yakınlarındaki İnanlı köyüne kadar Vize ve Çorlu sularıyla birleşerek Ergene nehri adını alır. Ergene Nehrine daha sonraları ilimiz içinden Çene ve Hayrabolu dereleri karışır.
Bitki Örtüsü Tekirdağ bitki örtüsü bakımından oldukça fakirdir. En belirgin özelliği Marmara Denizi'ne bakan yamaçlarda iklim tipine uygun olarak gelişme gösteren makiler ve fundalıklardır. Kısmen kara ikliminin etkisi altında bulunan iç kesimlerde kışın yapraklarını döken meşe türleri, gürgen, dişbudak, gümüşi ıhlamur, çınar ve karaağaç görülmektedir. Akarsularının karakteristik ağacı söğüttür.