Rusya'nın yabancı ülkelerle olan askeri-teknik işbirliği, son yıllarda yaşanan durgunluk konusundaki yaygın tahminlerine rağmen gelişmeye devam ediyor. Şu anda ülkemiz, dünya pazarına silah tedariki konusunda istikrarlı bir ikinci sırada yer almaktadır. Örneğin, 2013’te, Rosoboronexport üzerinden yapılan ihracat teslimatlarının hacmi 13,2 milyar olarak gerçekleşmiştir: ABD, 2013’in lideri ve 23,6 milyar miktarında Fransa ile üçüncü sırada yer almaktadır (6,9 milyar). Yaklaşık olarak aynı, 2012'ta arz hacimlerinin ve nihai yerlerin oranıydı.
Rusya'nın Sovyet döneminde ve Sovyet sonrası dönemde geliştirilen yabancı ülkelerle askeri-teknik işbirliği standartları, ortaklara bağlı olarak birkaç temel işbirliği stratejisi alanı belirlememize olanak tanıyor.
Ortak gelişme
Birincisi, en zahmetli, ancak aynı zamanda politik olarak en önemli ve istikrarlı işbirliği hattı lisansların devredilmesi ve bazı durumlarda askeri teçhizatın ortaklaşa geliştirilmesidir. Bugün, bu tür bir strateji, yalnızca Su-30MKI uçaklarının (140'taki 2000 makineleri için sözleşmeler ve 40 ve 42'te 2007 ve 2012 için iki ek makine için sözleşmeler) sözleşmesi olan büyük sözleşmelerde yer alan Hindistan için tamamen uygulanmaktadır. sırasıyla), bitmiş formda satın alınmaz. Toplamda, 2013'in başlangıcında, Hindistan'ın Rusya'dan gelen veya verilen araç setlerinden [170] tamamen veya kısmen yurt içinde monte edilmiş yaklaşık 30 Su-1MKI savaşçıları vardı. Yedek parça ve aksesuar, servis, pilot eğitimi vb. Dahil olmak üzere Kızılderililere sağlanan Su-30'in toplam maliyetinin, 12 - 15 milyar dolarlık (1, 2) uzmanları tarafından tahmin edilmektedir.
İkinci işbirliği alanı aşağıdakilerle ilgilidir: bir tank T-90. 2001'den 2007'ye Toplamda, Rusya ve Hindistan yaklaşık 2000 milyar dolar değerinde yaklaşık 90 T-6 tank temini için sözleşmeler imzaladı.Bu rakamdan, geri kalanı Rusya'dan teslim edilen Rus araba kitlerinden 1700'den fazla tank monte edilmelidir. Şu anda, Hindistan Silahlı Kuvvetleri yerel meclisin yarısından fazlasını oluşturan yaklaşık 800 T-90 tankına sahip. Üretim hacimleri giderek büyüyor - Ağır Vasıta Fabrikası'nın (HVF) devlete ait tesisinin üretim kapasitesi yılda 140 taneye kadar tank üretimine izin veriyor.
Tedarik edilen araç setlerinin lisanslı üretiminin Sovyet döneminde yapıldığı belirtilmelidir - örneğin, T-72 tankları, MiG-27 avcı bombardıman uçakları ve Hindistan'a başka tür silahlar temin edildi.
Çeşitli silah sistemlerinin ortak geliştirilmesinin bir parçası olarak, seyir füzeleri PJ-10 "Brahmos" (1998) ve beşinci nesil avcı FGFA (2007) ile ilgili anlaşmalar en önemli sözleşmeler haline geldi. Her iki durumda da umut verici gelişmelerin temeli Rus prototipleri - P-800 “Onyx” roketi ve T-50 savaşçısı. Eğer “Onyx”, 1997 tarafından halihazırda yargılanıyorsa, FGFA T-50’in geliştirilmesi ile ilgili anlaşmanın imzalandığı tarihte, sadece mizanpajlar ve münferit unsurlar şeklinde var olmuştur. Arabanın ilk uçuşu Ocak 2010'ta gerçekleşti.
Şu anda, taraflar çok amaçlı bir nakliye uçağı MTS / MTA projesi üzerinde birlikte çalışıyorlar. Denizcilik alanındaki işbirliği aktif olarak gelişmektedir. Kasım ayında 2013'te düzenlenen Hindistan gerekliliklerini karşılamak üzere değiştirilen projeye uygun olarak tamamlanan 971I Çakra projesinin denizaltının kiraladığı uçak gemisi Vikramaditya'nın uzun süre modernizasyonundan sonra Hint Donanması'nın transferinden bahsetmek yeterli. Ekim 2013, 11356 projesinin firkateynlerinin seri yapımı, vb.
Bahsedilen tüm vakalarda, Hindistan ve Rusya amaçlarını sürdürmektedir. Hindistan, yatırımları önemli ölçüde hızlandıran, ayakta kalan işletmeleri destekleyen ve aynı zamanda yerel piyasalara ek olarak bir satış pazarını da garanti eden Rusya için finansal bağışçı haline geliyor. Buna karşılık Rusya, Hindistan endüstrisinin on yıllardır liderlerinin gerisinde kaldığı endüstrilerde Hindistan'a yüksek teknoloji kaynağı olarak hizmet ediyor.
Rusya'nın askeri teknik işbirliği stratejisini uygulamak veya uygulamak istediği ülkeler arasında Çin, Brezilya ve Güney Kore belirtilmeye değer. Ve her üç vakada da işbirliğinin kendine has özellikleri var. 1950 - 1980’lerde Sovyet lisansları altında aktif silah üreten (ve ardından “korsan” yöntemiyle) Çin, Moskova ile normal ilişkilerinin restorasyonundan sonra askeri sanayi kompleksini geliştirmek için Rus teknolojilerinin satın alınmasına geri döndü. Bununla birlikte, Çin'in lisanslı kopyalarından çok hızlı bir şekilde örnekler temelinde çoğaltılan bağımsız ekipman üretimine geçildi. Aynı zamanda, bazı durumlarda, 1990 - 2000’e aç olan Rus ve Ukraynalı tasarım bürolarının teknolojik yardımı ile kopyalama kolaylaştırılmıştır. Böyle tarih J-11, J-15 avcı uçakları, Y-20 nakliye uçağı, HQ-9 uçaksavar füzesi sistemi ve diğer bazı örneklerin ortaya çıkışı. Aynı zamanda, Çin Halk Cumhuriyeti’nin, yabancı teknolojiyi kopyalama alanındaki başarıları, gelişiminde henüz bir ilerleme bulamamıştır. Bu nedenle, Rusya'nın savunma sanayii tarafından üretilen silah sistemleri üretimi sırasında Çin'in yeni Rus gelişmelerine olan ilgisinin yeniden başladığını tahmin etmek mümkün. Bu türden ilk sinyal, Çin'in bugün için T-35 platformunun (Su-10) en gelişmiş versiyonu olan Su-27C savaşçısına gösterilen ilgisiydi.
Güney Kore, sırayla, Rus tasarım bürolarının katılımıyla yeni teknolojinin ortak geliştirilmesinde bahis yapar. Böylece, KM-SAM uçaksavar füzesi sistemi ve Naro-1 fırlatma aracı (KSLV) yaratıldı. Her iki durumda da, iş başlangıcında 2000'in ilk yarısında, bu sistemlerin çalışma prototipleri yoktu. Rus işbirliğine katılanlar - KM-SAM ve NPO durumunda "Almaz-Antey". MV “Naro-1” durumunda Khrunichev - bu sözleşmeleri umut verici sistemlerini (sırasıyla Vityaz hava savunma füzesi sistemi ve Angara fırlatma aracı) çalışmak için kullandı.
Brezilya'ya gelince, Rusya savaş alanındaki ortak geliştirme yeteneklerine ilgi duymaya çalışıyor havacılık ve hava savunma sistemleri. Bu yapılabilirse, kendi askeri ekipmanlarının tasarımında ve üretiminde Rus gelişmelerini kullanarak belirli bir gelişmiş ülke çemberinin oluşumu hakkında konuşmak mümkün olacaktır. Böyle bir olay gelişimi, Rus savunma sanayinin en sorumlu ve en yüksek teknolojili alanda istikrarını önemli ölçüde artıracaktır.
Ölçekli teslimatlar
Askeri-teknik işbirliğinin ikinci stratejisi, nispeten büyük finansal kaynaklara sahip ve pahalı askeri teçhizat satın almalarına izin veren oldukça geniş bir ülke yelpazesi ile ilgilidir. Endonezya, Malezya, Vietnam, Cezayir, Irak, Venezuela, Azerbaycan ve diğer birçok eyaletten bahsediyoruz. Onlarla işbirliği yapmak oldukça büyük hacimli sözleşmelerle karakterize edilir: 7,5 milyar dolar - Cezayir'de, 5 milyar dolardan fazla - Vietnam ile 4 milyar dolardan fazla - Azerbaycan ile. Modern askeri teçhizat modellerini veya sadeleştirilmiş versiyonlarını (Su-30MKI (A), MKM veya MK2 savaşçıları, T-90, tankları, Mi-28 helikopterleri, MI-35М, vb.) Satın alırlar; mega daha Hindistan ile veya daha önce, 1990 - 2000-ler, Çin ile sözleşmeleri.
Bu alanda askeri-teknik işbirliği için beklentiler çoğunlukla siyasi riskler nedeniyle sorgulanır. Bu nedenle, “Arap Baharı”, Ortadoğu ülkeleriyle işbirliğinin yakında sona ereceği konusundaki konuşmaları konusunda birçok uzmana yol açtı ve Hugo Chavez'in ölümü Venezüella ile işbirliğini sorguladı. Ancak, bu korkular abartılıydı.
Rusya’nın Orta Doğu’daki askeri ihracatının geleceğine ilişkin fikrinin en fazla reddedilmesi, 4,2’in sonbaharında sonuçlanan 2012’in düşüşü ile sonuçlanan Irak’ın 2013 milyar tutarında helikopter, hava savunma sistemi ve diğer silahların tedarikine yönelik yeni sözleşme oldu. Libya ile askeri-teknik işbirliği de devam etti. M. Gaddafi hükümeti tarafından sipariş edilen kendinden tahrikli anti-tank kompleksi "Krizantem" (bazı bilgilere göre, piyade savaş araçları BMP-3) bu ülkeye teslim edildi. Suriye hükümetinin Rusya’da modern askeri teçhizat satın alacağı ve Rus-Amerikan ilişkilerinin soğutulmasının da İran’a silah tedarikinin yeniden başlatılmasına yol açacağı açık. İran’daki ve Suudi Arabistan’la olan anlaşmazlıkların arka planındaki gücünün değişmesinden sonra, ABD’nin Rusya ile İslam Cumhuriyeti arasındaki olası bir işbirliğinin yeniden başlamasına yıllar önce 5 - 7’ten çok daha az sert tepki verebileceği belirtilmelidir.
ATGM "Krizantem"
Azar azar
Son olarak, Rusya'nın yabancı ülkelerle askeri-teknik işbirliğinin üçüncü stratejisi, üçüncü dünyanın ülkeleriyle ilgilidir. Esas olarak Afrika, Latin Amerika ve Güneydoğu Asya'daki fakir veya orta derecede gelişmiş ülkelerle ilgilidir. Bu ülkelerle olan sözleşmeler, kural olarak, bir kereye mahsus olmak üzere, birkaç milyondan birkaç yüz milyon dolara kadar nispeten küçük miktarlarda yapılıyor.
Bununla birlikte, burada büyük gelirler de bulunur: örneğin, Ekim 2013’te, toplam 1 milyar dolarlık silah temini için Angola ile bir sözleşme imzalandı, teslimat paketi, Sovyet yapımı silahların yedek parçalarını içeriyordu, küçük bir ışık silâhmühimmat, tanklar, topçu bağları ve Mi-17 çok amaçlı helikopterler. Ayrıca, taraflar Angola'da kartuş üretimi için bir tesis kurmayı kabul etti. Anlaşma ayrıca daha önce Hindistan Hava Kuvvetleri'nin bir parçası olan 18 tamir ve silahlı Su-30K savaşçılarının tedarikini de içeriyordu. Su-30K, 1996'ten bir sözleşme ile Hindistan'a teslim edildi.Bu anlaşma, Su-30MKI savaşçılarının Hindistan Hava Kuvvetlerine, ancak 1997 - 1999'e devredilmesini gerektirdi. Karşılıklı anlaşma ile uçak, müşterilere daha gelişmiş MKI'larla değiştirme yükümlülüğü ile basitleştirilmiş bir K versiyonunda teslim edildi. Daha sonra Rusya, X-NUMX Su-18MKI’yi Hindistan’a devretti ve aynı anda Su-30K’nin resmi bir iadesini yayınladı;
Bu sözleşme, Rusya'nın Kırgızistan ve Tacikistan gibi en az gelişmiş CSTO ortakları da dahil olmak üzere, üçüncü dünya ülkeleriyle yapılan anlaşmaların büyük bir kısmını oldukça doğru bir şekilde yansıtıyor. Yedek parça, küçük silah, mühimmat, zırhlı araç temini (kural olarak, Rusya Silahlı Kuvvetleri'ndeki mevcut ikinci elden) kullanılmış uçaktan tedarikten bahsediyoruz. İstisnalar, çoğunlukla yenileri tarafından satın alınan helikopterler ve arabalardır.
Angola ile işbirliğine ilişkin olarak, daha fazla ekonomik büyümenin ve askeri harcamalardaki artışın, bu alanda Rusya ile ilişkiler geliştirmeye karar verirse, bu ülkeyi “ikinci strateji” grubuna aktarabileceği belirtilmelidir. Bu arada, “üçüncü stratejinin” ülke sayısı en fazladır: uzmanlara göre, Rosoboronexport işbirliği coğrafyasına ait 2 ülkesinden daha fazla ülkeden 3 / 70 oluşturmaktadır. Bununla birlikte, bu gruptan elde edilen yıllık gelir nispeten küçüktür ve tahminlere göre toplam arzın% 10 - 15 oranını aşmamaktadır. Bu grupta genellikle politik olarak motive olan işlemler yapılır. Bu, her şeyden önce, Moskova’nın askeri yardımının siyasi istikrar ve mevcut rejimlerin korunması konusundaki bir taahhüdü olduğu, CSTO’da zaten belirtilen Rusya’nın ortakları ile ilgilidir.
Mevcut askeri-teknik işbirliği stratejileri, Rusya'nın bu alanda gelir elde etmek ve politik etkisini güçlendirmek için kullandığı araç çeşitliliğini göstermektedir. Aynı zamanda, politik motivasyon farklı olabilir: kilit alanlarda müttefikleri desteklemekten (CSTO ülkelerinin tedarik ettiği ülkeler), bazı yeni / iyi unutulmuş eski pazarlara destek olmaktan bölgedeki artan etkilere (Venezuela, Angola) kadar veya stratejik olarak önemli olan ilişkilerin sürdürülmesi ve güçlendirilmesi ortaklar (Hindistan'da olduğu gibi).
Ortakların yeteneklerine ve önemine bağlı olarak Rusya, müşterinin ülkesinde montaj / hizmet tesislerinin geliştirilmesi de dahil olmak üzere çeşitli işbirliği biçimlerine hazırdır. Bu teknoloji sızıntısı riskini hesaba katar. Bugün, sadece en gelişmiş sanayi güçleri modern askeri teçhizatı hızlı bir şekilde kopyalama yeteneğine sahiptir. Rusya'ya ek olarak, bunlar arasında ABD, Rus silahları satın almayan bazı NATO üyeleri ve Çin de var. Genel olarak, birlikleri için üretilen ürünlere kıyasla daha önceki neslin ürünlerini ihraç ederken "ihracatı geciktirme" stratejisi, teknoloji sızıntısına karşı yeterli bir garanti görevi görür. SSCB'de başarıyla kullanılan bu strateji, Rus savunma endüstrisinin ordu, hava kuvvetleri ve silahlar için yeni nesil ekipman ve silahlar geliştirdiği mevcut koşullarda yeniden canlanıyor. filo.