Bir gün, bir adam ormanda gezerken bir kelebeğin kozasından çıkmaya çalıştığını gördü.
Kozasındaki küçük delikten çıkmaya çabalayan kelebeği dakikalarca izledi.
Sonra adam, kelebeğin kozadan çıkmak için çabalamaktan vazgeçtiğini, gücünün kalmadığını düşündü.
Kelebeğe yardım edeyim de kolayca çıksın diye düşündü ve kozadaki deliği daha rahat çıksın diye büyüttü.
Bu sayede kelebek kozasından kolayca çıkabildi.
Fakat çıkmaya daha hazır değildi, bedeni hala kuru ve kanatları buruş buruştu.
Adam, kelebeğin gücünü toplayıp, kanatlarını açıp, uçacağını düşünüyordu.
Ama Kelebek kozasından zamanından önce çıkmıştı.
Ne kadar çabalasa da uçamadı ve buruşmuş kanatlarıyla yerde sürünmeye devam etti.
Adam iyi niyetli bir şekilde kelebeğe yardım etmeyi istemişti ama bilmediği nokta;
kelebeğin kozadan çıkmak için çabalaması, bedenindeki sıvının kanatlarına gitmesini ve bu sayede doğru zamanda kozasından çıktığında uçabilmesini sağlayacaktı.
Acaba biz de çocuklarımıza bunu mu yapıyoruz?
Onların görevlerini yaparak, hayatlarını kolaylaştırmaya çalışarak uçmalarına engel mi oluyoruz?
Hayat akarken sarf edilen çabalar, uğraşlar bizi hayatımızdaki bir sonraki adıma hazırlar, gerekli güce ulaşılmasını sağlar.
Kendi kanatlarınızla uçmak isterseniz emek vermeniz, zorluklarla mücadele etmeniz gerekir.
Diğer paylaşımlarımızı takip etmek için facebook sayfamızı beğenmeyi unutmayın…