Yu Il Han, etrafındaki insanlardan önemli ölçüde daha güçlü olduğuna inanmasına rağmen kendini tutmayı ve çok büyük davranmaktan kaçınmaya karar verdi. Bir gün Dünya halkının onu geçmesini gerçekten istiyordu, ancak o gün neredeyse hiç gelmeyecekmiş gibi görünüyordu. Boşluk çok genişti.
Bu nedenle, baskıcı bir şekilde hareket ederse daha güçlü olma tutkularını kaybedeceklerinden endişeliydi.
“Bu asla olmamalı! Her şeyi bana bıraksalar çok sinirlenirdim.”
[Bunu söylemeden önce havalı görünüyordun. Ama şimdi… biraz zavallı görünüyorsun.] (Liera)
Daha önce olsaydı, onun yerine astlarının ortalığı kasıp kavurmasına izin verirdi, ancak Terk Edilmiş Bir Dünya’ya gittikten sonra en düşük seviyeli olan bile 123. seviyedeki elf hırsızı Phiria idi.
Yaklaşık üç yıl boyunca zorlu koşullarda acı çektiklerinden, zaten olağanüstü olan beceri seviyeleri daha da yükseldi ve ekipmanları Yu Il Han’ın ellerinde yenilendiğinden, ekipman seviyeleri neredeyse emsalsizdi.
Bu nedenle Il Han, astlarına geri çekilmelerini emretti. En iyisi, müttefikleri düşmana yükledikten sonra savaşıyormuş gibi yapmaktı. Düşük düzeyde işbirliği yapar ve proaktif düşmanları temizlerken tehlikede görünen biri varsa yardım ederlerdi. Bunun çok yardımcı olacağını düşündü.
Tek sorun, geri çekilirken bile düşman kuvvetlerinin yarısını kolayca ve hızlı bir şekilde yok etmeleriydi.
“Eeei! Dünya’nın insanları canavar mı!”
“Onlarla dövüşme! Az önce bir tekmeyle içimizden biri fırladı!”
Yu Il Han ve arkadaşları, düşük hızlarda hareket eden bir tayfundu; Yaklaşmasalardı sorun yoktu ama yakalandıklarında bu onların sonu olacaktı!
Tüm bunlardan sonra bile, Dünya’nın diğer insanlarına saldırmak o kadar kolay olmadı. Şimşek Tanrısı Klanının üyelerinden bahsetmiyorum bile, Dünya’daki birçok kaotik savaştan sonra güçlenen Dünya halkı da çaresizce savaştı.
“Dungeon Waves’ten bıktım usandım!”
“Dünyanın kahramanı olacağım!”
Yu Il Han ve arkadaşları bir tarafta tek taraflı bir kozmik katliam korku filmi çekerken, diğer insanlar bir savaş draması çekiyordu. Hem kan hem de terle dolu sonsuz gözyaşları toprağı doldururken, havayı haykırışlar doldurdu.
“Merkezi şimdi yarıp geçeceğiz!”
“Uuuuu!”
Terkedilmiş Dünya’da seviye atlamış olan Kang MiRae onlara liderlik ediyordu. Şimşeğini hiçbir şey durduramazdı ve Na YuNa’nın güçlendirmesiyle uzun süredir yaptığı büyü, düşman güçlerini yarıp geçecek kadar güçlüydü.
“İnanılmaz…”
“Bunu nasıl kazanacağız?! Neden bu kadar fark var? Dünyamız da ilk Büyük Afet’ten 200 yıl sonra gelişti!”
Yıldırımlar karşısında rakipler morallerini bozdu. Tabii ki, özellikle diğerlerinden daha güçlü insanüstü insanlar yok değildi, ama o süper insanlar bile Kang MiRae tarafından Na YuNa’nın tutkunu ile temizlendi.
Hal böyle olunca yarışmanın sonucundan bahsetmeye bile değmezdi.
[Earth, Junior turnuvası ilk 4. 419 personel kaldı.]
Dünya’dan daha zayıf katılımcılar acımasızca atıldı ve sonuç olarak, kalan son insan sayısı 419 oldu. Sadece Dünya’nın seçkinleri arasından seçkinler kaldı. Yu Il Han’ın grubu Kang MiRae ve Na YuNa hariç, ortalama seviyeleri 90’ın oldukça üzerindeydi!
“Başardık, ilk 4!”
“Gerçekten gelişmiş Yıkım Tuzakları elde edebilir miyiz?”
“Kahretsin… Gerçekten başardık!”
Dünyayı sağlamlaştırmayı başaran kahramanlar, birbirlerine sarılarak, birbirlerinin omuzlarını sıvazlayarak ağladılar. Dünyadaki sert dalgalar nedeniyle ne kadar zor zamanlar geçirdiler? Ama şimdi, sonunda kendi güçleriyle Dünya’yı daha güvenli hale getirebilirler!
“Bitmedi. Junior Turnuvasında ilk 4’te olmamıza rağmen, yine de Senior takımlara karşı mücadele etmemiz gerekiyor, bu yüzden ilk 8’deyiz!”
“Evet, daha yükseğe ve daha yükseğe devam etmeliyiz!”
Dünya halkı tutkuyla yandı. Yu Il Han bunu izledi ve çok fazla şey yapmaktan kendini alıkoymasının iyi olduğunu düşündü. Başkaları tarafından korunan zayıf insanlar değillerdi, kendi güçleriyle kendi geleceklerine öncülük eden savaşçılardı!
Yu Il Han onları hafifçe alkışladı. Ve onu duyamayacakları kadar kısık bir sesle Spiera ile onayladı. Dünya savaşını yeni bitirmiş ve Il Han’ın yanına dönmüştü.
“Ama öyle olsa bile, kıdemli takımlara karşı yok olurlar, değil mi?”
Kibir, gerçeklik olduğu gibi kalırken sadece gururlu olmaktı. Spiera hafifçe gülümsedi ve Il Han’ın mantıklı yargısına cevap verdi.
[Bu doğal değil mi? En düşük seviyeleri 130. Bundan fazlası kuralları çiğniyor, bu yüzden size başka bir şey söyleyemem.] (Spiera)
Ferata kesinlikle çok sayıda 3. sınıf ordu ve 5 4. sınıf personel ile ezici bir güce sahipti.
Ancak bu, diğer dünyaların Dünya gibi zayıf olduğu anlamına gelmiyordu. 3. Büyük Afetlerini yaşamak üzere olan dünyalar, Ferata’nın kuvvetlerinin en az yarısı kadar veya daha fazla güce sahipti.
Büyükler turnuvasını düşünürken aklına bir şey geldi ve Spiera’ya sordu.
“Ne olur ne olmaz diye soracağım ama Ferata’ya ne oldu?”
[Kaybettiler. İmparatorluk başkentinin hayatta kalan soyluları ve şövalyeleri hiç katılmadı ve kırsal soyluların güçleri ve küçük ülkelerden gelen güçler olmasına rağmen….. sonunda ilk 4’e ulaşamadılar.] (Spiera)
“Hiç katılmadılar…”
Yani yarısı 3. sınıfa yeni gelmişti, diğer yarısı ise henüz başlangıç aşamasındaydı ama o gün gösterdikleri işbirlikçi güç olsaydı 4. sıraya gelmeleri imkansız olmazdı. Ancak imparatorluğun durumu buna izin vermiyordu.
O gün gösterdikleri pişmanlıkları ve gözyaşlarını düşününce, kalbinde hafif bir suçluluk duygusu parladı. Ancak bunun komik bile olmadığını düşündü. Hayatta kalanların Il Han’a gücenmeye hakkı olmadığı gibi, onun da o zamanlar yaptığı şeyden pişmanlık duymaya hakkı yoktu, özellikle de o zaman sahip olduğu inançla.
Benzer bir durum tekrar olsa yine aynı şekilde davranırdı. Hal böyle olunca Ferata’yı burada düşünmeyi bırakmaya karar verdi.
Finallere kadar 3 saat dinlenme vardı. Yu Il Han grubu aradı ve onları ejderha eti kızartması ve kurt eti kızartması ile besledi ve ilan etti.
“Bir sonraki maçtan itibaren daha proaktif olmamız gerektiğini düşünüyorum.”
“‘İnsanların büyümesi’ ne olacak?”
Bu Ericia’nın sorusuydu. Yu Il Han cevap vermeden önce bunun harika bir soru olduğunu söyleyerek başını salladı.
“İnsanların Büyümesine ve özgür iradesine karışmayacağımı söyledim mi?”
“Yaptın.”
“Yalan söyledim.”
“Vay, komando!”
Açıkça söylemek gerekirse, bu gerçekten bir yalan değildi. Kesin olmak gerekirse, sonuna kadar pasif davranmaya niyeti yoktu. Bunun, Dünya’nın şu anki insanları için sınır civarında olduğunu düşündü. Ve bu, Kang MiRae ve Na YuNa’nın ezici gücünü hesaba kattıktan sonraydı.
“Buraya kadar savaştıklarına göre, çoktan büyümüş olmaları gerekirdi. Bunun yerine, daha az Zindan Kaçışı nedeniyle daha az iş almam daha önemli.”
İnsanları güçlü ve bağımsız hale getirdikten sonra bile Dünya tehlikede olsaydı, hiçbir anlamı olmazdı! Yu Il Han’ın kararı mantıklıydı.
“Her şeyden önce, sıradaki adamlar kendi liglerinin dışında. Rakipler en az 130. seviyede, bu yüzden dikkatsiz olursanız siz bile atılırsınız. Zekadan yoksun canavar grupları ve özel eğitim almış insanlar kalite açısından tamamen farklıdır.
Bütün bir dünyayı yok ettikleri için kendilerine güvendikleri için biraz rahatlamak isteseler bile, Dareu’da çok daha güçlü düşmanlara karşı tek başına savaştığı için Il Han’ın sözlerinden vazgeçemezlerdi.
Dahası, başka bir dünyada gelişmiş insanlık ordusunun yarısını bile yok etmedi mi? Yalnızca deneyime bakılırsa, ona karşılık verebilecek kimse yoktu. Bu nedenle, sadece ciddiyetle başlarını sallayabildiler.
“Bunu biliyoruz. Gittiğimiz Terkedilmiş Dünya da 3. Büyük Afetini yaşamıştı. Tabii orada insanlık tükenmişti! Ah, bu çok tatlışşşşşşşşşşş. İl Han Bey, evlen benimle!”
Konuştuğu kişi Yu Il Han’ın astları olsa da onun yerine Na YuNa cevap verdi. Ve burada bir süre önce neden ‘vao!’ sesleri duyduğunu düşündü…. Üstelik ağzında bir ejderha eti kızartması vardı.
Yu Il Han acımasızca onun alnına bir şaplak attı.
“Ah.”
“Çocuklarımın yemeğini çalıp gitme.”
“Evet, Na YuNa, git buradan.”
Kang MiRae, Yumir’den aldığı yavruları yedi ve ateşe biraz daha yakıt ekledi. Yu Il Han, iç geçirip başını sallamadan önce iki kızı buraya çağıranın o olduğu açık olduğundan, oğlu Yumir’e karmaşık bir bakışla baktı.
“…çok et var o yüzden rahat yiyin.”
“Evet!”
“Seni her zaman rahatsız ettiğim için özür dilerim.”
“Orada yutkunanlar için biraz paketleyeceğim, onlara da ver. İnsanlar klan liderinin onlara maaş bile vermediğini düşünebilir.”
Oğul sayesinde babanın iletişim becerilerinin arttığı garip bir sahneydi. Ancak söz konusu kişi, Yumir, hiçbir fikri yok gibiydi. Sadece diğerleriyle birlikte keyifle yemek yiyordu. Bu, Il Han’ın çocukluğunda hayalini kurduğu sosyal bir kelebek figürüydü!
“Baba, daha!”
“…..Evet, çok daha fazla ye. Yu ailesinin tek umudu sensin.”
Peki Yu Il Han’ın babası Yu YongHan ne olacak? Evet. Aslında, aynı zamanda, annesinin onunla evlenmeyi nasıl başardığını merak etmesine neden olan mükemmel bir yalnızdı. Pasif gizlenme becerisine sahip olmamasına rağmen!
Çeyrek final için rakip belli oldu. Son Büyük Afetlerinden bu yana 1300 yıl geçmiş olan ‘Snuë’ adlı bir dünyaydı! Aynı zamanda 3. Büyük Afetine yaklaşan bir dünyaydı.
En iyi 4 Junior takımından şanslı ikisi birbirlerini rakip olarak bulmuş gibiydi… ama Dünya ve başka bir bilinmeyen dünya, Senior takımları rakip olarak seçmişti.
“Lanet olsun…”
“Kolay olmayacağımızı düşünmemize rağmen, yine de bu noktaya gelmek zorunda mıydı…..!”
“Maçlar nasıl belirleniyor? Menajeri buraya çağırın!”
Rakibine karar verildikten sonra, bazı insanlar öfkeyle iç çekti, bazıları bir şekilde rahatlamış göründü, bazıları umutsuzluğa kapıldı ve pes etti ve bazıları tutkuyla yandı. Aynı duruma çok farklı tepkiler olabilir. Yu Il Han tatlı olarak bir elmayı ısırırken o sahneyi izledi.
“İnsanlar kesinlikle ilginç.”
[Bunu söyleyeceğini biliyordum.] (Liera)
Tek etapta gerçekleşen ön elemelerin aksine, finaller her maç için farklı bir ortama sahipti. Ancak bu, ekibin dünyanın yarısını yürümesini gerektirmedi.
Bunun yerine, dünya takımlarıyla eşleşti.
[İnanılmaz, değil mi? Bu Tanrı’nın gücüdür.] (Liera)
“Kesinlikle harika. Gerçekten, oldukça saçma.”
Daha yüksek bir dünya olan Lu Füera, dünyayı yöneten meleklerin iradesine göre çevreyi değiştirebilir, mesafeyi kısaltabilir, uzayı genişletebilir, bir engelin içine hedef koyabilir ve başka pek çok şey yapabilir! Gündüz geceye dönüşmediği sürece her şey mümkündü.
“Melekler çok güçlü!”
“Cennetin Ordusu, harika.”
Finallere hazırlanma sürecinde Il Han ve diğer insanlar yüce varlıkların gücünü kendi gözleriyle görebildiler. Sonunda Spiera’nın neden bu kadar kendinden emin olduğunu anladı.
“Liera, böyle bir ortamdan canlı mı döndün?”
[Kaos Duvarının ötesini kastediyorsunuz, değil mi? Orası orası kadar kötü değil. O sapkın tohumların Tanrı’nın gücünün çok altında olduğunun kanıtlandığı an gelmişti! Sağ! Demek sen de İl Han tereddüt etmeden melek ol!] (Liera)
[Yeni melekleri her zaman karşılarız. Diğer gruplarla eskisinden daha fazla çatıştığımız için insan gücü eksiğimiz var…..] (Erta)
Şimdi, Erta bile proaktif olarak meleklerin reklamını yapıyordu. Yu Il Han rahatsız bir şekilde onları uzaklaştırdı ve değişen ortamı onayladı.
Gözlerine ilk gelen, toprakların sonsuz bir şekilde değiştiğiydi. Aşağıya baktığında dev bir platformun üzerindeydiler ve platform havada uçuyordu.
Oh evet. Bu ‘havada’ olarak kabul edilebilir.
[Dünyalar 2. ve 3. Büyük Afetlerden geçerken, ortam daha çeşitli ve aşırı hale geliyor. Bu yarışma aynı zamanda insanları önceden deneyimleterek yeni ortamlara daha hızlı uyum sağlamaları için eğitmek için bir tür eğitim alanıdır.] (Erta)
419 Dünya insanının her biri farklı platformlara biniyordu. Bu platformlar, hava akışına göre hareket ettiğinden çarpışma yapmayacak bir aralıkta birbirlerine yaklaşıp uzaklaşıyorlardı.
Uygun zamanlama ile 7 yaşındaki çocuklar bile başka bir platforma atlayabilir, bu nedenle diğer platformlara geçememe nedeniyle savaşamama durumu olmazdı.
Bir sorun varsa, o da aynı tür platformda başka dünyalardan insanların olmasıydı.
“Yani bu çoka karşı bir savaş değil, birkaça karşı çok sayıda savaş.”
Diğer taraf da Il Han’ı ve bu taraftan dik dik bakan Dünya’nın diğer insanlarını görmüş gibiydi. Ancak savaş başlamadığı için şimdi saldıranlar atılacaktı.
[Savaşa 10 saniye kaldı.]
Spiera gibi yargıç olan bir melek göğe fırladı ve herkesin duyabileceği şekilde bağırdı.
[8 saniye.]
Yu Il Han çevresini kontrol etti. Diğer katılımcılar, Snuë’nin katılımcılarının kendilerinden çok daha güçlü olduğunu onayladıktan sonra dişlerini sıkıyorlardı. Savaştan önce bile moral tüm zamanların en düşük seviyesindeydi.
[4 saniye.]
“Ç.”
Yu Il Han dilini şaklattı. Denemeden vazgeçmelerinden hoşlanmazdı.
Bununla birlikte, bundan ayrı olarak, büyük bir başarı elde etmiş olsalar bile Dünya’ya dönüp baktıklarını hayal kırıklığına uğratacaklarını tahmin edebilecek kadar iyi hissetmiyordu.
[2 saniye.]
Yu Il Han kibirden nefret ederdi ama belli bir özgüvenin de fena olmadığını düşünüyordu. Kişinin kendi değerini kabul etmesi, ilerleme kaydetmenin çok önemli bir parçasıydı.
[Savaş başlangıcı.]
Bu nedenle, insanların moralini yükseltmek o kadar da kötü olmaz. Eğer hala Il Han’ın “insanlığa” ait olduğunu düşünüyorlarsa, bu doğru.
“Yardım edemez.”
Yu Il Han öne çıktı. Bu, ruh halini değiştiren sinyaldi ve aynı zamanda kendi yeteneklerini daha iyi kullanabileceğini düşünmesini sağlayan bir tür kendi kendine hipnotizmaydı.
“Kuhak!? Bütün bunlar da ne!”
“Mızrak fırlatmak!? Nereden düşüyorlar… Eek, hepsini engelle!”
Yüzlerce mızrak ürkütücü bir hızla havada düştü ve Snuëan’lara saldırdı.
Ancak, büyük gösterinin aksine, saldırılar o kadar etkili değildi. Rakipler basit fikirli canavarlar değil, yıllarca süren eziyetle büyümüş 3. sınıf varlıklardı. Ve bu insanlar turnuvanın finallerine kalacak kadar güçlüydüler!
Tabii ki Il Han’ın mızrakları çok hızlı ve çok ani olduğu için yenilmiş düşman yok gibiydi. Sorun şu ki, mızraklar onun gerçek saldırısını gizlemek için sadece bir numaraydı.
Mızrak yağmurunu engellemek için etrafta hareket ederken, savaş oluşumları anında parçalandı ve gökyüzüne fazla odaklandıkları için birçok açıklık vardı. Yu Il Han’ın amacı o açılışlardı!
“Kahak!”
Yu Il Han saçma hızlarda kanatlarla onlara doğru uçtuktan sonra grubu süpürdü.
Burası Terk Edilmiş bir Dünya değildi, rakipler de ejderhalar değildi, herhangi bir kutsama veya bu tür bir güçlendirme almadı, ancak buna rağmen, saldırdığı tüm rakipler tek bir vuruşta kalkanlarını kaybetti ve kendi kalkanlarına fırlatıldı. dünyalar.
“Kuhak!?”
“Sadece kim…”
Ve bundan birkaç saniye sonra. Başka bir savaş alanı, tekrar sakinleşmeden önce bir karmaşaya dönüşmüş gibiydi. Birkaç saniye içinde farklı bir yerde tekrar tekrar tekrarlandı. İzleyenler, ister rakip ister müttefik olsun, morallerini kaybetmişlerdi ama ne yazık ki, bu son değildi.
“Herkes hücum etsin.”
“Saldır, hücum et!”
“Majestelerinin yendiklerinin en azından yarısını yenmeliyiz!”
Yu Il Han emri verir vermez astları neşeyle ortalığı kasıp kavurdu. Paté’nin okları özellikle güçlüydü ve ondan daha yüksek seviyeli olanlar bile blok yapmakta zorlandılar ve en yüksek orana ulaştı. Destansı dereceli bir silah almak için işini yaptı!
Savaş bundan 15 dakika sonra sona erdi. Sonuç inkar edilemez bir şekilde Dünya’nın zaferiydi. Savaş alanı daha dar olsaydı, bu sürenin yarısında biterdi.
Bu kısa sürede, Dünya’dan 300’den fazla insan emekli oldu ve 3. Büyük Afetine yaklaşan bir dünyanın gerçekten çok güçlü olduğunu gösterdi, ancak Dünya’ya dönen insanlar, kendi güçsüzlüklerinden dolayı umutsuzluk yerine hayranlık ve inançla doluydu. .
Onlarla Snuëan’lar arasındaki uçurumu kıyaslandığında sönük bırakan savaş alanının Ölüm tanrısına duyulan hayranlık!