Olarak astronomi , muhalif etkisi ani artış albedo a yıldız bir gözlenir faz açısı yakın noktasını geçtiğinde demek ki 0 ° 'ye yakın,. Olarak karşı için güneş gözlemciye göre . Bu etki, özellikle , aydınlatılmış açısal yüzey sadece iki kat yüksek olmasına rağmen, ayın dörtte birinden on iki kat daha parlak olan dolunay sırasında gözlenir . Daha genel olarak, bu etki bir regolit ile kaplı atmosferden yoksun yıldızlarda , özellikle asteroitlerde ( Thomas Gehrels bu etkiyi 1956'da Massalia (20) keşfettiğinde) ve hatta Satürn'ün halkalarında gözlemlenir .
Bu fenomen, düzensiz yüzeylerin, otlatma aydınlatması altında (90 ° 'ye yakın faz açısı), bu yüzeylerin albedosunu uygun şekilde azaltan yansıtılan gölge bölgelerinin mevcut olması gerçeğiyle açıklanmaktadır . Bu düzensizlikler ne kadar küçükse, etkileri 0 ° 'ye yakın ve daha yakın olan faz açılarında o kadar çok hissedilir: sıfır faz açısında, yıldızın tüm görünür yüzeyi aydınlatılırken, kişi bu konfigürasyondan sapar sapmaz, Bu yüzeylerin gözenekliliği ve tanecikliği, genellikle algılanamayan boyutta gölge bölgeleri oluşturur ve bu da aydınlatılmış görünür yüzeyin fraksiyonunun hızla düşmesine neden olarak daha düşük albedo ile sonuçlanır. Bu etki 1994 yılında Ay'ın yüzeyinin parlaklığının 4 ° ile 0 ° faz açısı arasında yaklaşık% 40 arttığını tespit edebilen Clementine sondası ile ölçülmüştür , bu etki düzensiz arazide olduğundan daha hassastır. üzerine Aysal denizler .
Satürn halkaları, halkaların tüm görünür yüzeyinin aydınlatıldığı sıfır faz açısı haricinde, onları oluşturan parçacıkların birbiri üzerine oluşturduğu gölge nedeniyle benzer bir fenomen sergiler ve albedo'larını önemli ölçüde artırır.