Ç/N: [Bu bölümün *ikinci yarısında* yetişkinlere yönelik içerik var! Jerome ve Fabian’ın konuşması tamamlandıktan sonra başlar. R-18 içeriğinden rahatsızlık duyan veya uygun yaş aralığında olmayan herkes bunun ikinci yarısını atlayabilir.]
Bir eş istemesinin tek nedeni, bir aşk çocuğu (evlilik dışı doğan çocuk) olmasıydı. Soylular arasında gayri meşru çocuklar bulmak yaygındı, ancak Dük bu aşk çocuğunun onun yerine geçmesini istedi.
Xenon, gayri meşru çocuklara karşı hoşgörülü bir ülkeydi. Aşk çocuğu, aile kütüğüne kayıtlı olduğu sürece, aleyhine hiçbir haksız kural sayılamaz. Ancak, çocuğu kaydettirmek için her iki ebeveynin de kabul etmesi gerekiyordu. Lucia’nın hatırasına göre, Dük’ün eşinden başka bir çocuğu olmayacaktı. Çocuk sahibi olamayacakları veya çocuk sahibi olmamayı kabul edip etmeyecekleri bilinmiyordu, ama büyük olasılıkla ikincisiydi.
“Majestelerinin insan grubuna herhangi bir casus yerleştirmedim.”
Dük için onun sözleri gülünçtü. Bir casus? Sadece 16. bir prenses mi? Eğer böyle bir şey doğru olsaydı, güvenlik görevlileri sabah ilk iş olarak bunu hayatlarıyla ödemek zorunda kalırlardı.
“Bir casus yerleştirmiş olsan bile fark etmez. Devam edebilirsin.”
Onun hakkında sahip olduğu onca zengin bilgi için bir açıklama yapması için kendisine baskı yapacağına inandığı için huzursuz hissediyordu. Ancak cevapları şaşırtıcı derecede sakindi. Aslında şu an eğleniyor gibiydi. Ona garip gözlerle baktı; onu son gördüğünden çok farklı davranıyordu. Şaşırtıcı bir şekilde çok sabırlı ve yumuşak huyluydu. Bir kişinin karakterini, onunla yalnızca bir kez karşılaşarak asla yargılayamayacağı doğruydu. İçinde küçük bir umut alevlenmişti; belki mesajını ona iletebilirdi.
“Ah… evet. Dediğim gibi… Çocuğunuzun sizin yerinize geçmesini istiyorsanız, Majesteleri evlenmek zorunda kalacak.”
“Öyleyse. Prenses, seninle evlenmem gerektiğini mi ima ediyorsun?”
“…Evet.”
Bıyık altından güldü.
“Aşk çocuğum olduğu bir sır değil. Bu, çok az çabayla bulunabilen, kolay erişilebilir bir bilgi. Bu gerçeği bir sır olarak saklamaya çalışmadığınız sürece?”
“Hayır! Majestelerini tehdit etmeye çalışmıyorum. Böyle düşüncelere sahip olmaya cesaret edemem. Size söylediğim gibi, bir sözleşme önermek için buradayım. Evlenerek elde edebileceğiniz faydaları size göstermek istiyorum. Ben.”
Boş gözlerle Lucia’ya baktı ve dudaklarını açtı.
“Nedir? Seninle evlenerek elde edeceğim faydalar, Prenses?”
Ses tonu kuru ve iş havasındaydı.
“Hiç akrabam yok. Majestelerinin bu işlerle ilgilenmesine gerek yok. 16. prenses olarak kraliyet ailesindeki statüm çok düşük, bu yüzden pahalı bir çeyizle kendinize yük olmak zorunda kalmayacaksınız. Ben bir prensesim, bence bir yerden isimsiz bir asilden daha çekici olacak.Her ne kadar Majestelerinin bu tür küçük meseleleri umursamadığını varsaysam da.Sizin özel hayatınıza asla karışmayacağım.Kalbinize göre oynayabilirsiniz. razı ol, hayır, bunca zamandır nasıl yaşıyorsan öyle yaşayabilirsin, dilersen ileride bir yerde boşanmak için bir zaman bile belirleyebiliriz.”
Sessizce dinliyordu ama ifadesi tuhaftı.
“Ah, son olarak. Majestelerinin çocuğuna engel olmayacağım. Görüyorsunuz, hamile kalamıyorum.”
Uzun bir iç çekti. Şu anda kendini çok rahatsız hissettiği için çenesini sımsıkı kapalı tutmak zorunda kaldı. Şu anda Duke gösterisine en fazla tanık olduğu ifade bu ifadeydi.
“Ne var bunda?”
İfadesi bir kez daha donuklaştı.
“Prenses, keşke o beyninin içine girip içinde ne olduğunu görebilseydim. Gerçekten… hayır, sadece kaybol. Bunların bana faydası olduğuna gerçekten inanıyor musun?”
“…Ha?”
“Bunu tek tek tartışalım. Prenses, sen Taran Dükü’nün karısı olacaksın. Benim gücüm bazı soylular tarafından kolayca bastırılacak kadar zayıf değil. Hükümette akrabalara karşı doğrudan ailelerle ilgilenen bir şube var. Evliliğim dolayısıyla bu tür şeyler için kendimi strese sokmama gerek yok.İhanet etmeye karar verseler farklı bir hikaye olur.Halbuki böyle bir olayı halletmek hiç de zor değil.Çeyiz konusuna gelince… Sana zaten söyledim ama Taran Düklüğü fakir değil. Biraz çeyiz için kestirmeden gitmemize gerek yok. Diğer soylulara hitap etmek gibi şeyler için kendimi strese sokmama gerek yok. Taran aile geleneğinde, biz boşanma gibi şeylere inanmıyoruz.taran ailesinden ayrılmak istiyorsan bunu ancak öldükten sonra yapabilirsin.hayır muhtemelen öldükten sonra da bulamayacaksın. durum bu.Benim özel meselelerime gelince…”
Başı ağrıyormuş gibi kaşlarını çattı.
“Böyle bir şeyi ne amaçla önerdiğini genel olarak tahmin edebilirim. Ancak, sen bana evlendikten sonra bu kadınla ve o kadınla oynaşmaya devam edip itibarımı lekelememi mi söylüyorsun?”
“…Ha?”
Lucia’nın zihni bembeyaz oldu.
“B…ama geçen sefer duyduğuma göre…”
“Şu anda evli değilim. Bekar bir erkeğin kaç kadınla ne yaptığı kimsenin umurunda değil.” Sözleri oldukça mantıklıydı.
“Bu kadar basit nedenlerle birini kavradığını düşünmek olgunluk değildi.” Alaycı olmaya çalışmasa da, sözleri Lucia’nın kalbinde bir öfke akoru uyandırdı.
“Öyleyse Majesteleri, evlendikten sonra hayatınızın geri kalanında yalnızca bir kadına sadık kalmaya karar verdiniz mi?”
Bir an cevap veremedi. Tabii ki durum böyle olmayacaktı. Böyle saçma bir karar vermezdi. Arada sırada oynamak iyi olmaz mıydı? Ancak o an neden kendini haklı çıkarmaya çalıştığını anlayamıyordu.
“Bu senin kendini ilgilendirmen gereken bir şey değil, Prenses.”
“Evet, elbette hayır. Ama yine de sözlerimi inkar edemezsin.”
“Öyle olup olmaması önemli değil. Bu bir prensesin ilgilenmesi gereken bir şey değil.”
“Tabii ki değil. Bundan hiç şikayet ettim mi?”
Tartışan ikiliye bir anda sessizlik çöktü. Lucia çok uzaklardan uçup giden duyularına hakim oldu ve kibarca ağzını kapattı. Bazı anlamsız şeyler söylemişti. Biraz önce sinirlenen Lucia’nın suratı asıldı. Bu evlilikten kazanabileceği bir şey yoksa, bu sözleşmeyi yapması için hiçbir sebep olmayacaktı.
“Öyleyse… Senin yerine çocuğunun geçmesi sorunu ne olacak? Benim hamile kalamamamın bir yararı yok mu?” Bir kadının çocuk sahibi olamaması büyük bir sorun değil miydi? Onun ses tonuyla kafası karışmıştı; bir elbise mağazasında hangi elbise renginin daha iyi göründüğünü soruyor gibiydi.
“Bu çocuğun benim yerime geçmesini istediğim doğru. Karım bir erkek çocuk doğurursa biraz acı olacak ama… Bu konuda size herhangi bir açıklama borçlu değilim. Neyse, kazanılacak bir şey yok. Bu sorunla ilgili.Ayrıca çocuk doğuramayacağınızı kanıtlamanın bir yolu var mı?”
“…HAYIR.”
Doktordan teşhis konsa bile yüzde 100 kesinlik veremezler. Hamile kalsaydı, o doktor yanlış teşhis koyardı ve bunu hayatıyla ödemek zorunda kalırdı.
“Kanıtlayamazsan, faydalarından biri olarak sıralayamazsın.”
“Haa…”
Lucia derin bir iç çekti. Hazırladığı her şey tükenmişti. Sonra rüyasında o kadınla ne sebeple evlenmişti? Üzerinde anlaştıkları belli bir koşul olmalı. Sözleşmeli evlilik söylentilerinin hepsinin bir düzmece olması ve ikisinin de birbirlerine delicesine aşık olmaları mümkün müydü? Umutsuzluğa kapılan Lucia birden aklına bir şey geldi ve başını kaldırdı.
“Öyleyse. Buna ne dersin? Majestelerine aşık olmayacağım.”
“…Ne?”
“Seni asla sevmeyeceğimden emin olacağım. Kalbimi kendime saklıyorum.”
Birden bir kahkaha patlattı. Lucia boş bir bakışla ona baktı. İlk defa onun yüksek sesle güldüğünü görüyordu. Demek böyle de gülebilen bir insandı. Daha önce hiç gülmediğini düşünmenin ne kadar aptalca olduğunu düşündü.
“Bütün faydaları arasında en çok bunu beğendim.”
Ne kadar eğlenceli. Bu kadın gerçekten eğlenceliydi.
“Güzel. Bunu senin erdemin olarak kabul edelim. O halde prenses, benim kadınlarla oynamam senin için sorun değil ve bu evliliği boşanmayla halletmek de sorun değil. Ama prenses, bundan ne çıkarıyorsun?”
“Ben iyiyim… sadece Dük’ün karısı unvanını aldığım için.”
“Sırf bu yüzden lüks bir hayata izin vermeyeceğim. Ayrıca, küçük kişisel güç mücadelelerinizi halletmek için Düklük’ün adını kullanmanıza izin vermeyeceğim.”
“Böyle şeyler istemiyorum. Sadece… Size zaten 16. prenses olduğumu söyledim. Majesteleri hayatını yaşarken benim varlığımdan haberi bile yok.”
‘Bu doğru değil’ gibi sözlerle onu teselli etmeye çalışmadı. Bunun yerine dudaklarına bir gülümseme yayıldı.
“Bir prenses, Krallığın hatırı için her an satılmaya hazır olmalıdır. Uygun bir çeyiz teklif edildiğinde, krallık beni Göklerin altındaki herhangi bir yere satmak için gözünü kırpmaz. Kaç yaşında olursam olayım olmayacak.” o ya da kaç kez evlenmiş; itibarının ne kadar kötü olduğu önemli değil. Majesteleri, en azından siz genç ve bekarsınız. Krallık beni satmadan önce… Kendimi satmak istedim. O zaman en azından yapardım. Pozisyonu kendim için seçtim.Bana ne olursa olsun, kendimi mağdur hissetmeyeceğim.”
Gözleri çok üzgün ağlıyor gibiydi. Başkalarıyla kolayca empati kurabilecek biri değildi. Durumları ne olursa olsun başkalarını dert etmezdi. Teklifinin herhangi bir planı veya temeli yoktu; zerre kadar güveni yoktu. Buna rağmen, doğduğundan beri ilk kez bu kadar eğlendiğini hissetmişti.
“O zaman gitme vaktim geldi. Senin gözetimin altındaydım, tüm kabalıklarım için özür dilerim. Lütfen beni affet.”
Lucia ayağa kalktı ve başını eğdi. Başını kaldırdığında ifadesi tazelenmiş görünüyordu. Kendi kaderine karşı savaşmak için elinden geleni yapmıştı. Her şeyin yolunda olup olmadığı artık göklere kalmıştı. Yapabileceği her şeyi yapmıştı.
“Bunu düşüneceğim.”
Lucia’nın gözleri kocaman açıldı.
“Sana kesin cevabımı henüz veremem. Senin de dediğin gibi prenses, bu bir hayatı değiştirebilecek bir sözleşme.”
“Ah…”
İnanması zordu. Bir rüya gibi hissettim.
“Sadece düşünmeyi kabul ettim. Henüz yapmayı kabul etmedim.”
“Ah… anlıyorum.”
“İfadeniz harika bir şey başarmaktan gurur duyuyormuşsunuz gibi görünüyordu, ben de sadece anlayışınızı teyit ediyordum.”
Lucia hafifçe kaşlarını çattı ve dudaklarını büktü. Onunla dalga mı geçiyordu? Göğsünün içinde birdenbire öfke yükselmeye başladı. Dış görünüşü dışında onun hakkında sevdiği tek bir şey yoktu.
“Öyleyse önce…”
Ayağa kalkıp ellerini ona doğru uzattığında, Lucia herhangi bir tepki vermeden sersemlemiş bir şekilde kalakaldı. Kocaman eliyle onun çenesini kavradı ve dudaklarını onunkilere bastırdı. O ana kadar Lucia’nın neler olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Sıcak bir et parçası dudaklarını işgal etti ve ağzının daha derin kısımlarına dokundu. Gözlerini sıkıca kapattı. Elleri, titreyecek kadar sıkı bir yumruk şeklinde kavranmıştı.
Ani derin öpücük uzun sürmedi. Titreyen dudaklarından ayrılmadan önce dili hafifçe ağzının içinde sıyrıldı. Kızarmış yüzünü görünce güldü.
“Sadece teyit ediyordum.”
“Ne için…?”
“En azından evli bir çift olarak fiziksel temasa karşı herhangi bir ret hissetmemeliyiz. Neyse ki bizim için durum bu değil.”
“Ah anlıyorum…”
“Lütfen bir dakika bekleyin. Size kraliyet sarayının kapılarına kadar eşlik etmesi için bir araba hazırlayacağım.”
Arkasını dönüp gitti, Lucia kendini kanepeye attı. Elleriyle yanaklarına masaj yaptı. Evli bir çift olarak, elbette böyle anların gerekli olacağı zamanlar olacaktır. Bir an önceki fiziksel temas çok gerçekçi bir şeydi. Ancak Lucia iki elini de yumruk yaptı ve kendine vurmaya başladı.
“Seni aptal. Sen gerçekten umutsuz bir aptalsın.”
Gerçekten inanılmazdı ama Lucia ‘evlilik’ kelimesinden başka bir şey düşünmemişti. Karı koca statüsü hakkında gerçekten başka bir düşüncesi yoktu. “Evli bile olsa kendine ait bir aşığı olacak,” diye varsaymıştı. Bunu başka türlü göremezdi. Onunla aynı yatakta yatmak zorunda kalacağını hiç düşünmemişti.
“…Bu konuda kimseden tavsiye alamayacağım.”
Küçük düşürücü, olgunlaşmamış anlamsızlığını düşünerek ortalığı karıştırdı.
***
Değişiklik olsun diye, onun için biraz düşünmesini gerektiren bir sorun ortaya çıkmıştı.
“Evlilik…”
Şu anda 23 yaşındaydı. Zaten evlilik için en uygun yaştaydı. Buna rağmen evlenmek gibi bir düşüncesi yoktu. Evliliğin dışında, halletmesi gereken fazlasıyla sorunu vardı. Zamanını bir eş gibi can sıkıcı bir şeyle harcamak istemiyordu. Her şeyden önce, bir düğünle uğraşmak istemiyordu. Hiçbir zaman kadın sıkıntısı çekmedi.
Ama yerine oğlunun geçmesini istiyorsa evlenmek zorundaydı. Konumunu miras alabilecek tek kişi, aile sicilinde bulunan kişilerdi. Dük’ün ölümle ayrılması veya boşanması önemli değildi, oğlunu resmen aile siciline evlat edinmek için evlenmesi gerekiyordu. Xenon yasasına göre, bekar erkeklerin çocukları evlat edinmesine veya onları resmi olarak aile kütüğüne kabul etmesine izin verilmedi.
Velet henüz gençti. Düğün gibi bir şey acil değildi. Ama bir gün, içinden geçmesi gerekecekti. Veletin aileye kaydolmasına izin verecek anlayışlı bir kadın bulması gerekecekti. Bu noktayı göz önünde bulundurarak, onu aramaya gelen prenses oldukça çekiciydi.
“Kendi özel hayatımda özgürlük mü diyorsunuz? Bu güzel bir ek.”
Gülerek patladı. Prensese soğuk bir tepki göstermişti ama bu faktörlerin hepsi çok çekiciydi. Bir öpücükle onunla dalga geçmişti ve onun kızarmış yüzünü düşünerek bir kez daha güldü. O gerçekten sevimliydi. Canlandırıcı bir hız değişikliğiydi.
Ancak, çok fazla şüpheli yön vardı. Onun gerçekten bir prenses olup olmadığını doğrulaması gerekiyordu. Gerçek dehanın kim olduğunu bulması gerekiyordu. Bu teklifle amacı neydi? Bugün söylediği her şeyin yalan olduğunu varsaymıştı.
En ufak bir şüphe hissettiğinde en kötü durumları üstlendi. Bu onun hayattaki mottosuydu.
“Majesteleri, bu Jerome.”
“Gir” deyince, sadık uşağı içeri girdi.
“Diyecek söz bulamıyorum Majesteleri. Bugünkü gibi bir olayın gelecekte bir daha asla yaşanmamasını sağlayacağım.”
“Bu senin hatan değil. Öyle bile olsa, hayatının her saniyesinde Roy’u övemezsin.”
“Bundan sonra öyle yapacağım.”
Jerome, gittiği kısa sürede bu kadar büyük bir kazaya neden olacağını asla beklemiyordu. Majestelerini gizemli geçmişe sahip başka biriyle nasıl yalnız bırakabilirdi?! Jerome, başkentte ince bir buz üzerinde dikkatli bir şekilde ilerlerken Majesteleri için herhangi bir sorun çıkarmamaya dikkat etti. Şu anda, sanki birisi kafasının arkasına çok sert bir tokat atmış gibi hissetti; göğsünün içinde kontrol edilemez bir öfke yükseliyordu. Jerome tüm öfkesini Roy’a yöneltirken dişlerini gıcırdattı.
“Fabian’a gelir gelmez bana rapor vermesini söyle.”
“Evet, Majesteleri.”
Hugo, bu prenses hakkında bulabildiği her şeyi bulmaya karar verdi.
***
Gece geç saatlerde Jerome, Dük’ün malikanesine gelen Fabian’ı selamladı. Fabian, Taran Dükü’nün kişisel yardımcısıydı. Fabian, işler ne kadar yoğun olursa olsun, normal saatleri dışında çalışmaktan kaçınmak için elinden geleni yaptı. Bu kadar acil bir iş olmasaydı, gecenin bu geç saatinde oraya gitmezdi.
“Ne oldu?”
Fabian, yüzü bir kaya gibi sert görünen kardeşi Jerome’un omzuna hafifçe vurdu. Aynı anneden aynı gün doğmuş ikizlerdi ama gece mavisi gözleri dışında hiçbir benzerlikleri yoktu. Öğrenenlerin hepsi gerçek karşısında şok oldu.
“O kadar ciddi bir durum değil, o yüzden biraz rahatlayın. Sadece Majesteleri bir süredir bu konuyu çok merak ediyor. Yarın benim izin günüm, bu yüzden bu gece uğramaya karar verdim. Hala uyanık mı?”
“İçeride değil.”
“Bu da ne? Gece gezmeye mi çıktı? Madem ben buradayım, herkes çoktan gitti. Benim için de öyle olur. uğradım. Yarın izin günüm, bu yüzden beni aramasını istemiyorum.”
Fabian ciddi bir asttı ama tembelliği yüzünden her zaman yarım adım eksikti. Jerome dilini şaklattı ama Fabian’a güvendiği için onu azarlamadı. İşi acil olsaydı, mümkün olan en kısa sürede bitirmeye özen gösterirdi. Fabian gitmek için arkasını döndü ama aniden durdu.
“Nereye gitti?”
Jerome bir an tereddüt etti.
“Kontes Falcon’un yeri.”
“Şahin… Şahin… Kimdi… Neydi? Hâlâ onu ziyarete mi gidiyor?”
“Sesini alçalt. Herkes uyuyor.”
“Sorun bu değil! Ne yapıyorsun?”
“…Ne yapmalıyım? Kiminle yattığını umursamıyorum.”
“Neden umursamıyorsun? Kocalarından üçü öldü! Kesinlikle lanetli bir kadın!”
“…Sen çocuk musun? Lanet mi? Böyle bir şey var mı?”
“Baron Lawrence’ın kızıyla işler nasıl gidiyor?”
“Majestelerinin isteği üzerine ona gülleri çoktan gönderdim.”
“Neden bana bir şey söylemedin? Önceden bilseydim…”
“Ne yapabilirdin? Kadınları yatak odasına almayı mı planlıyordun? Haddini aşma, hayatını kaybedersin. Üzerinde kaç boyun olduğunu biliyor musun?”
“Ah, cidden.”
Fabian öfkeyle başını kaşırken tüm vücudu hüsranla titriyordu.
“O kadının adını her duyduğunda neden bu kadar hassaslaşıyorsun?”
“Sana daha önce söyledim. O kadın bir cadı. Majestelerine bu kadar yakın olan bu kadar şanssız bir kadın olmamalı. O kadınla zaten bir yılı aşkın bir süredir ilişkisi var. Daha önce hiç kimseye bu şekilde davranmamıştı. Bunda bir yanlışlık yok. Majesteleri çoktan ona âşık oldu!”
“…Ekselanslarının önünde böyle sözler söylerseniz hayatınızı kaybedeceğinizi garanti ederim.”
“Biliyorum! Bu yüzden bunca zamandır sessizdim!”
Jerome, bu adamın sadakatinin yönü kötü bir yöne sapmış, diye düşündü. Jerome, durumdan Fabian kadar nefret etmese de, bu ilişki konusunda da pek rahat hissetmiyordu. Tüm kocaları, evlendikten bir yıl sonra bilinmeyen nedenlerle ölmüştü. Tamamen sağlıklıydılar, ancak aniden üzerlerine bir kaza düşecekti. Böylece sosyetedeki herkes onun lanetlendiğine inandı.
Ayrıca Kontes Falcon ve Dük arasındaki ilişki diğerlerinden farklıydı. Diğer kadınlarla çıkarken bile Kontes Falcon ile cinsel ilişkilerini sürdürürdü. Her zamanki gibi ona pahalı hediyeler göndermiyordu. Buna rağmen bağları güçlü kaldı. Şimdi, bir yıldan fazla olmuştu.
Üç ay önce Baron Lawrence’ın kızından ayrılmıştı. Yani artık Kontes Falcon onun tek başucu ortağıydı. Fabian bu gerçeği bilseydi, şimdi olduğundan daha da öfkeli bir şekilde ortalıkta zıplıyordu, bu yüzden Jerome bunu kendine sakladı.
“Ben gidiyorum.”
“Ne yapacaksın?”
Jerome, Fabian’ı tuttu. İçinde Fabian’ın sessizce eve gitmeyeceğine dair kötü bir his vardı.
“Bulgularımı Dük’e bildireceğim.”
Ne olursa olsun kendini ikisi arasında zorlamak istiyordu. Bir ay önce bir prensesin geçmişini araştırmak için emir almış. Dük’ün bu prenses hakkında neden bu kadar kapsamlı bir araştırmaya ihtiyaç duyduğunu anlamamıştı ama her halükarda o bir kızdı. Raporunu cadıya direnmek için kullanmayı planladı.
Dük, işi verirken ona belirli bir şey söylememişti ama şimdiden iki kez ilerleme hakkında soru sormuştu. Bu, raporla çok ilgilendiği anlamına geliyordu.
“Sen burada kal. Ben döneceğim.”
“…Gideceksin?”
“Gidip ona önemli bir şeyin olduğunu söyleyeceğim. Eve dönmek isterse onu buraya getiririm. Daha sonra dinlemek isterse, sessizce eve git. Kulağa nasıl geliyor? ”
“…Güzel. Ona bunun, bana zaten birçok kez baskı yaptığı rapor olduğunu söyle.”
“Anladım.”
On vakadan dokuzunda eve dönmeye karar verirdi. Dük raporu daha sonra dinlemeye karar verirse mevcut durum hakkında biraz ciddi düşünürdü. Ancak bu ihtimaller zayıftı. Fabian’ın belirttiği gibi, uzun süredir bir ilişki sürdürmüşlerdi. Kontesten önce onunki gibi başka vaka yoktu. Ama sırf bu küçük nedenden dolayı, Dük’ün onu hiçbir şekilde sevdiğine inanmıyordu.
Dük soğuk ve kalpsiz bir insandı. Dük’ün Kontes’i bulmaya gitmesinin bir nedeni olmalıydı ama bu neden duygusal olmayacaktı. Bu nedenle Jerome, Fabian gibi Dük için endişelenmedi.
***
Geniş bir yatağın üzerinde, bir adam sırtına büyük bir minder koyarak hafifçe doğrulmuş, bir yandan da bazı belgeleri okuyordu. Adamın tepesinde, çıplak bir kadın kalçalarını hareket ettirirken onun geniş göğsünü tuttu.
“Ha…eung…ah… Nasıl?”
Kalçasını hareket ettirip sert penisini içine alırken baştan çıkarıcı bir şekilde inledi, ancak bazı belgelere bakan adamın yüzü değişmedi.
“Kullanışlı.”
“Aa…evet. Sen…çok fazlasın. Benim… iki ayımı aldı…”
Anita adamın sakin değerlendirmesine kaşlarını çattı ama adam bunun “saçmalık” olduğunu söylememişti, yani bu bir iltifat sayılabilirdi. Kalçalarını yukarı ve aşağı hareket ettirmeye devam ederken Anita’nın başı geriye doğru fırladı. Ne zaman sert uzunluğu onun en derin bölgelerine saplansa, keskin bir şekilde havladı.
“Nasıl oluyor?”
“Yararlı.”
“Ben… bundan bahsediyorum.”
Belgeleri yere fırlattı ve güldü. Kocaman elleriyle kalçalarını sıktı ve iç organlarının boyunu sıkmasına neden oldu.
“Bu da işe yarar.”
“Evet… ah… Puanların konusunda… çok cimrisin. Sakın… seni asla yargılamadığımı da…”
“Skorum nasıl?”
“Sen…yararlısın. Çok.”
“Hmm.”
Gülümsedi ve ayağa kalkarken kalçalarını tuttu. O onun üstüne binerken kadın yatağa uzandı. Kalçalarını büyük bir güçle ona doğru itmeye başladı. Etleri birbirine çarparken, kadın çığlık atarken yüksek tokat sesleri odayı doldurdu.
“Huuk! Aah! Aak!!”
Pürüzsüz kadın vücudu ona yapışmıştı. Durmadan itmeye devam ederken çığlık atan dişinin dinlenmesine izin vermedi. Kadın ölmek üzere olduğunu söyleyene kadar durmadı. Kaybını kabul etmek için beyaz bayrağı kaldıran hep dişiydi.
İçin için yanan hava, tüm yatak odasının etrafında sıcak kaldı. Anita kıkırdadı ve tatmin olmuş bir gülümsemeyle onun geniş göğsüne sokuldu.
Onun o sıkı kaslarının altındaki savaş yaralarını hissedebiliyordu. Görünüşü hipnotize ediciydi; deneyimli öpücükleri ve okşama tekniği onu hararetle yaktı. Delicesine güçlü dayanıklılığıyla bütün geceyi kolayca geçirebilirdi. Kendisinde tek bir kusur yoktu. Birçok erkekle tanışmıştı ama o diğerlerinden farklıydı.
İlk başta, onun geçmişinden büyülenmişti. Kuzeyin hükümdarı, Taran Dükü idi. Böyle bir adamla yatma fırsatını ne zaman yakalayacaktı? İlk başta böyle düşünmüştü ama artık kimliği önemli değildi. Toplumdaki yüksek statüsü onu oldukça hüsrana uğratmıştı.
Anita, onun Sofia ile ilişkisini bitirdiğini zaten biliyordu. Zafer Balosunda Sofia ile karşılaştığında, Sofia ona can düşmanıymış gibi dik dik bakmış ve durumu tahmin etmişti. Anita, Sofia’ya karşı hiçbir düşmanlık hissetmiyordu. İronik bir şekilde, Sofia eski kadınlarından birine dönüştüğü için üzüldü. Anita, belki de Sofia’nın onun kalbini kazanabileceğini tahmin ediyordu. Anita’nın aklı ikiye bölünmüştü – başka bir kadına aşık olmasını diledi ama aynı zamanda bunun olmasını da istemedi.
Taran Dükü, yüksek sosyete arasında ünlü bir playboy değildi. Beklenmedik bir şekilde, insanlar onun kadınlardan oluşan haremini bilmiyorlardı. İktidarı elinde tutanlarla neredeyse hiçbir zaman bir ilişki sürdürmedi. Sofya, arkadaşları aracılığıyla tanıştıkları nadir bir vakaydı.
Sofia tanınmış bir kadındı ama fazla bir güce sahip değildi. Baron of Lawrence’ın da güçlü bir aile geçmişi yoktu. Başka bir deyişle, istediği zaman oynayabileceği ve çöpe atabileceği biriydi. Anita, onun her zaman bu ölçüde hesap yaptığını anlamıştı.
Dük ile cinsel ilişkiye girenler asla mutlu bir evliliğe sahip olmadılar. Anita şimdi sebebini anlayabilirdi. Sekste çok iyiydi. Aynı gece bir kadını defalarca cennete gönderebilirdi. Bir kez tadına baktıktan sonra, başka hiçbir erkek onları tatmin edemezdi.
Çoğu kişi, gücü ve yüksek statüsü tarafından büyülenmiş olarak ona yaklaşacaktı, ancak zaman geçtikçe, hepsi bir bütün olarak adama aşık olacaktı. Böylece kadınlar ona yapışmaya ve takıntı yapmaya devam edeceklerdi. Ama sonunda hepsi çöpe gidecekti.
Buz gibi soğuk bir ateş gibiydi. Bir kadına vücudunu verebilir ama ona kalbinin bir parçasını bile vermez. Ne zaman başlamıştı? Anita başlangıçta bedensel zevklerin tadını çıkarmaya niyetlenmişti, farkına vardığında ona çoktan kalbini vermişti. Ama kalbini açar açmaz, ondan önceki diğer tüm kadınlar gibi onu da bir kenara atacaktı.
Bu nedenle Anita asla kendi kalbini açıklamadı. Ona maddi ihtiyaçları için ihtiyacı varmış gibi davrandı; bir al-ver ilişkisi olarak kalacaktı. Onu bir daha ne zaman görebileceğini hiç sormadı. Önce onunla hiç temas kurmadı. Böylece bir yıldan fazla dayanabildi.
“Benimle bir sözleşme imzalayacaksın, değil mi?”
Anita bir tüccar grubu yönetiyordu. Zaman zaman ona tüyo verirdi ve o da burada burada yatırım yapmaktan zevk alırdı. Şimdi, tüccar grubu daha büyük bir ölçeğe ulaşmıştı ve o, yatırımcılardan biri olabilmesi için bir sözleşme düzenlemişti. Tüccar grubu için ona ihtiyacı varmış gibi davrandı. Gerçekte, onun aracılığıyla kar etme düşünceleri vardı.
“İnceleyeceğim.”
“Bu nedir? Tüccar grubumun tüm temel sırlarını ifşa ettim! Bundan daha iyi niyet mi sunayım?” Anita ellerini onun göğsünden aşağı kaydırdı ve kalçalarını ovuşturdu. Ellerini yavaşça onun merkezine doğru hareket ettirdi ve onu tuttu.
“İyi niyet gösteren ben değil miyim?”
“Aman Tanrım. Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?”
Anita’nın onu uyarmasıyla erkekliği bir kez daha sertleşmeye başladı. Kendini göğsüne getirdi ve meme uçlarını emdi. Sert uzunluğuna masaj yaparken meme uçlarının çevresini yaladı.
“Oraya geri koyabilir misin?”
Vücudunu kaldırdığında, Anita aceleyle poposunu kaldırdı. Onu derinden içine sürerken eli sırtına bastırdı.
“Haa… Ung…”
Ne olacağını hayal ederek kendi dudaklarını yalarken, o içeri girdi ve şiddetle dışarı çıktı. Tam o sırada biri yatak odasının kapısını çaldı.
“Hanımefendi, size acil bir mesajım var.”
Kapının arkasından gelen ses titriyordu. Anita dişlerini gıcırdattı. Onunla olan değerli zamanını bölmeye kim cesaret edebilirdi? Sabah ilk iş onu kırbaçlamak ve kovalamak zorunda kaldı.
“Zamanımızı bölmemeni söylemiştim sana! Defol git!”
“Konuk Majestelerini arıyor. Acil bir iş için görüşme talebinde bulundu.”
Dük’ün konuğu mu? Anita ona şok olmuş gözlerle baktı. Bu kişiyi reddedeceğini umdu, ama kısa bir süre düşündükten sonra, ondan ayrıldı. Anita anlık uyarılmadan kısa bir süre sonra ciyakladı.
“Girmek.”
Anita hayal kırıklığını sakladı ve dışarıya baktı.
“Göster onu.”
Bir süre sonra kapıyı bir adam açtı ve içeri girdi. Kadın transparan bir elbise giymişti, yatakta yatarken göğsü açıkça görülüyordu. Arkasında, Dük göğsü açıkta oturuyordu. Jerome tüm bunları sıkılmış bir ifadeyle gözünü kırpmadan izledi, sonra başını eğdi.
“Majesteleri, izin sürenizi böldüğüm için özür dilerim.”
“Nedir?”
“Fabian, majestelerinin talep ettiği raporla malikânede sizi bekliyor. Daha önce defalarca sorduğunuz iş hakkında Majestelerinin fikrini sormak için buradayım.”
“Anlıyorum. Gideceğim, o yüzden beni bekle.”
Jerome gitti ve Anita’nın yüzü solgunken Hugo yataktan kalktı.
“Gidiyorsun?”
“Kıyafetlerim nerede?”
Kalbi parçalanıyormuş gibi hissetti. Onu geride tutmak istedi. Ondan kalmasını istemek istedi. Yarın raporu dinlese gökler yıkılır mıydı? İşinin başına dönmekten bir an olsun çekinmedi. Ama onu tutamadı. Eğer ona sarılırsa, onu uzaklaştırırdı. O zaman bir daha asla buraya gelmezdi. Evine birçok kez uğramıştı ve kalbi farkında olmadan kendine güven duymuştu.
Bu adamı istiyordu. Bu adamı çok istiyordu. Kendi hüsnükuruntu olmasına rağmen, içindeki tüm kanın kuruduğunu hissetti.
“Vücudumuz bu duruma uyandığında hala gidiyor musun?”
Büyük göğüslerini ona bastırdı. Onun cilveli baştan çıkarıcı tekniği karşısında gözleri titremedi. Hafifçe gülümsedi ve dudaklarını hafifçe öptü.
“Kıyafetlerimi getirmelerini emret.”
Anita kırmızı dudaklarını sarkıttı. Yine de hizmetçilerine, özenle saklanmış giysilerini getirmelerini emretti. Giyinirken Anita ona şahsen yardım etti. Başkalarını okşarken kasıtlı olarak belirli yerlere dokundu.
“Bu yeterli.”
Anita onun sözleri üzerine korkuyla irkildi. Buz gibi soğuk gözlerle ona bakıyordu. Genellikle, Anita diğer erkekleri bu şekilde baştan çıkardığında, onlar aceleyle soyunur ve kendilerini onun üzerine atarlardı. Vücudunu nasıl bu kadar çabuk soğutabiliyordu? Sanki daha önceki tutkusu bir yalandı. Anita acı bir kalple dudaklarını ısırdı. Adamın sonsuza dek hayatından çıkmasını istemiyordu.
“Hepiniz bitirdiniz.”
Anita iki adım geri çekildi ve görünüşünü mutlu bir yürekle takdir etti. Uzun boyu ve orantılı vücudu, kıyafetleri ile vurgulanmıştı. Anita onun vücudunu yüzü kadar seviyordu. Onu izlemek bile onu mutlu hissettiriyordu.
“Önümüzdeki 10 gün evde olmayacağım.”
dedi Anita kibirli bir ses tonuyla. Eğer biri böyle bir adamı bağlamaya çalışırsa, daha hızlı kaçar. Bazen böyle bir mesafe koymak gerekirdi insan. Cevabı, onu soğukkanlılıkla terk eden adam için küçük bir intikamdı. Ama küçük davranışından hemen pişman oldu. Sanki onun içini görebiliyormuş gibi sessizce güldü.
Anita onu yatak odasının kapısına kadar takip etti. Onu malikanesinden hiç takip etmedi. Onu ziyarete geldiğinde, onu kapıda hiç karşılamadı. Kendi gururunu korumak için yaptığı bir hareket olabilirdi.
Bir süre karanlıkta durduktan sonra Anita yavaşça balkonuna çıktı. Arabası çoktan uzaktaydı. Araba uzun süre gözden kaybolduktan sonra bile, hareketsizce uzaklara bakıyordu.