Çocuklar ilkokulun sonlarına kadar herhangi bir aşamada yapışkan davranış gösterebilirler. shutterstock.com adresinden
Birçok ebeveyn, sarhoş çocukları yönetmedeki zorluklardan şikayet ediyor - ebeveynin her görüşte olmadığında ağlayan bir bebek, sosyal etkinliklerde ebeveynlerinin bacaklarına yapışan bir yürümeye başlayan çocuk veya ebeveynlerinin istemesini istemeyen bir ilkokul çocuğu onlarsız akşam yemeğine çıkmak.
“Sarsıntı”, ebeveynlerinden ayrılmaya karşı güçlü bir duygusal veya davranışsal tepkisi olan bir çocuğu ifade eder.
Çocuklar ilkokulun sonlarına kadar herhangi bir aşamada yapışkan davranış gösterebilirler. Bebekler ebeveynlerine ayrılmayı sevmediklerini bildirmek için ağlayabilirler. Yeni yürümeye başlayan çocuklar veya daha büyük çocuklar, ebeveynleri onları terk ederse ağlayabilir, yapışabilir veya hatta tam bir erime yaşayabilir.
Çoğu durumda, bu reaksiyonlar tamamen normaldir. Ebeveynler, bu davranışla birlikte gelen duyguları kabul edip kabul ederek çocuklarına yapışma dönemlerinde yardımcı olabilirler.
Çocuklar neden yapışır?
Bir çocuk, ebeveynlerinden uzak olma korkusu nedeniyle sarsıntı gösterebilir (ayrılma kaygısı) veya yüzünden yabancı anksiyetekorkunun daha çok çocuğun tanımadığı insanların etrafında olmakla ilgili olduğu.
Çocuklar da kendi benlik duygusu küçük yaşlardan itibaren irade - kendilerini ifade etme ve dünyalarını etkileme arzusu. Bu nedenle, bazen yapışkan davranış, çocukların bir ebeveyn tarafından bırakılmasından gerçekten korkmalarından değil, bunun yerine ebeveynlerinin kalması için güçlü bir arzu ifade etmekle ilgilidir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Ve çocuklar sosyal ve biyolojik olarak, güçlü ataşmanlar ebeveynleri ile. Ebeveynler genellikle çocukların dünyayı keşfedebilecekleri güvenli ve sevgi dolu bir üssü temsil eder ve bağımsızlık geliştirmek.
Çocuklar, yürümeyi öğrendikleri gibi yeni bulunan bağımsızlığı test ettikleri veya okul öncesi, anaokulu veya ilkokula başlama gibi geçişler sırasında, gelişimin belirli zamanlarında sarsıntılı davranışlar yoğunlaşabilir.
Clingy davranışı çocuklar büyüdükçe daha az yaygınlaşır, ancak ilkokul çağındaki çocuklar için hala mevcut olabilir.
Bir çocuğun yapışkanlık seviyesi ve ifade şekli aşağıdakilerden etkilenebilir:
-
çocuk mizaç: bazı çocuklar sosyal olarak daha utangaç veya içe kapanıktır; diğerleri reaktiftir ve duyguları yoğun bir şekilde tecrübe eder
-
çocuğun ailesindeki büyük olaylar veya değişikliklerYeni bir kardeşin doğumu, yeni bir okula başlama veya ev taşıma gibi - çocukların değişmeye alıştıklarında ebeveynleri ile daha fazla yapışmaları normaldir
-
diğer aile faktörleri ebeveyn ayrılığı veya boşanma, ebeveyn stresi veya ruh sağlığı sorunları gibi. Çocuklar ebeveynlerindeki değişikliklere karşı çok hassas olabilirler, bu nedenle ebeveynlerden biri zor zamanlar geçiriyorsa, çocukları yapışabilir veya başka zorlu davranışlar gösterebilir.
Çocuğunuza nasıl yardımcı olabilirsiniz?
Güvenli bir üs olun
Birçok çocuk yeni bir durumda ya da yeni insanlarla yapışır. Bu, gelişimsel olarak uygundur ve evrimsel bir avantaja sahiptir, çünkü çocukların potansiyel olarak tehlikeli durumlarda kaçma olasılıkları daha düşüktür.
Ancak çocukların ebeveynlerinden ayrılmayı ve kendi yeteneklerine güvenmeyi öğrenmeleri de önemlidir.
Ebeveynler çocukların yeni bir duruma alışmalarına yardımcı olabilir. onları destekleyerek. Örneğin, bir çocuk yeni bir çocuk bakım merkezinde başlıyorsa, ebeveynin çocuklarıyla orada biraz zaman geçirmesi yardımcı olabilir, böylece çocuk yakınına güvenilir ebeveynleri ile yeni ortama alışabilir.
shutterstock.com adresinden
Çocuğunuzun duygularını kabul edin
Çocuklar yapıştıkça duygularını iletiyorlar. Tutunmaya direnmek genellikle yardımcı olmaz, çünkü çocukların duyumları görmezden gelinir veya önemsenmezse kaybolmaz.
Bunun yerine, Araştırma gösteriyor ki çocukların duygularını kabul etmek, etiketlemek ve normalleştirmek önemlidir.
Ebeveynler, çocuklarının duygularından bahsetmekten korkabilir, durumu daha da kötüleştirebilir, ancak bu nadiren durumdur. Duygular hakkında konuşmak, genellikle çocukların duygularını düzenler.
Bu, çocuğun kendi zamanında gerçekleşir; bu, çocuk ayarlanana kadar ayrılık durumunda bir öfke nöbeti veya sosyal bir olayda yapışkan davranışı kabul etmek anlamına gelebilir.
Sakin güven modelini verin
Ebeveynler önemlidir çocuklar için rol modelleriBu, belirli durumlara nasıl tepki verileceğine dair çocuklarının çalışma örneği haline geldikleri anlamına gelir. Ebeveynlerin çocuklarının yapışkan davranışlarına tepki verme şekli, çocukların belirli bir durum hakkında nasıl hissettiklerini şekillendirebilir.
Örneğin, bir çocuk ilkokula başladığında yapışıyorsa ve ebeveynleri yüksek düzeyde endişe ve kaygı ile tepki gösteriyorsa, çocuk yeni ortamın güvenli olup olmadığından emin olmayabilir. Ancak ebeveyn, çocuklarına sakin bir güven gösterirse, ayrılık ve / veya yeni durumla başa çıkacağını gösterirse, çocuğun da kendini rahat hissetmesi daha olasıdır.
Planı önceden tartışın
İnsanlar bilinmeyenden korkuyor, bu yüzden çocuklarla konuşmak Yaklaşan bir değişiklik veya korkulan bir durum hakkında, onların bununla başa çıkmalarına yardımcı olacaktır.
Örneğin, doktora gitmeden önce, nasıl hazırlanacağınız (ne alacağınız, oraya nasıl gideceğiniz, doktor ofisinin nerede olduğu), geldiğinizde ne olabileceği (resepsiyona rapor verin, diğer hastalar ile bekleme odasında oturun) ve ziyarette ne olabileceği (doktorla ne konuşacağınız, doktorun çocuğa dokunması gerekip gerekmediği).
Gelecekteki olaylardan bahsederken bile, duyguları kabul etmek ve sakin güveni modellemek önemlidir.
Ama ya çocuğum sadece çok yapışkansın?
Bir çocuğun yapışkan davranışının endişe verici olup olmadığına karar verirken dikkate alınması gereken birkaç faktör vardır.
İlk olarak, bağlamı düşünün. Çocuk hayatında önemli bir değişiklik, yeni bir çevre veya yeni insanlarla başa çıkmak mı? Bazı çocuklar değişime özellikle duyarlıdır ve uyum sağlamak için birkaç hafta (veya ay) gerekebilir. Bu nedenle, çocuğa geçişi sağlamak için biraz ekstra destek sağlamanız gerekebilir.
İkincisi, davranışın yoğunluğunu düşünün. Yapışkan davranış çocuğun normal yaşamını etkiliyor mu? Örneğin, anaokuluna veya okula gitme becerilerini engelliyor mu, yoksa çocuğunuza (ve ebeveynlerine) hatırı sayılır derecede üzülüyor ve stres mi veriyor?
Üçüncü olarak, zaman çerçevesini düşünün. Davranış günlük olarak meydana geliyorsa ve dört haftadan fazla sürüyorsa ve çocuğun yaşamına müdahale ediyorsa, GP, çocuk doktoru, psikolog veya okul danışmanı gibi bir uzmana danışmak yardımcı olabilir.
Yazar hakkında
Elizabeth Westrupp, Psikoloji Kıdemli Öğretim Görevlisi, Deakin Üniversitesi