Brandon İsveçliler
Sarah da Costa, kocası, çocuğu ve köpeğiyle bu yıl Chicago’da yeni bir daire bulmak zorunda kaldığında, tüm süreç garip hissettirdi. İlk olarak, sadece ev satın almak için olduğunu düşündüğü açık evler vardı. Bir tanesinde, “insanlar eve tam anlamıyla sığmadı ve başladığı anda oraya vardık.”
Ardından, ona göre, listeleme aracısı ona “en iyi ve son seçeneklerinizi sunmasını” söyledi. Emlakçısı evet dedi, bu daha yüksek kira talep edildiği anlamına geliyor. Da Costa zaten bir kez kaybetmişti, bu yüzden daha fazlasını teklif etmeyi kabul ettiler.
“Aslında bizim oturduğumuz evden daha küçük ve daha pahalı olan bu evde ayda 150 dolar daha fazla kira teklif ettik” diyor. “Ve hala alamadık.”
Bu defalarca tekrarlandı. Ve sadece büyük şehirlerde değil.
Port Orange, Fla.’dan Brandon Schweds, bu yıl taşınmayı planlamamıştı ve lojistik müdürü olan 40 yaşındaki bekar babanın bunu yapacak parası yoktu. Ama ev sahibi burayı satmak istediğini söyleyince Shveds etrafa bakınmaya başladı. O sırada bir şok daha yaşadı.
“Oturduğum evin 2.000 dolara kiralık listelendiğini öğrendim” diyor. “Ve ben 1.400 dolar ödedim.”
Sahibi, ulaşamayacağını bildiğini söyledi. Schweds’in kirası şimdiden maaşının neredeyse yarısı kadardı. Ancak, 1.750$’lık başka bir koltuk için başvurdu ve kendisine bloke edildiği söylendi. Ama ajan ertesi gün özür diledi, birisi gözleri görmeden 200 dolar daha teklif etti.
Shveds sonunda önceki kirası için bir yer buldu; bahçesi veya garajı olmayan çok daha küçük bir şehir evi ve çocuklarının okulundan uzakta. Tüm sürecin, bir noktada bir ev satın alabileceğine dair uzun süredir devam eden umudunu sarstığını söylüyor. Adaleti tesis etmek ve çocuklarına aktaracak bir şeyleri olsun istiyor. Ayrıca süsleyebileceği, ailenin her zaman tatil için toplanabileceği ve müstakbel torunların ziyaret edebileceği, “normal olduğunu düşündüğün, çocukken filmlerde gördüğün” bir yerin özlemini çekiyor.
Şimdi ise Amerikan rüyasının bu temel taşının asla başına gelmeyeceğini hissediyor.
“20 yıldır aynı bölgede yaşıyorum. Bu evlerin ne için kiralandığını, ne için satıldığını biliyorum” diyor. “Ama son iki yılda olanlar sadece bir patlama… yıkım.”
Tarihsel olarak düşük boşluk oranları, kiraları rekor seviyelere çıkardı.
Ulusal Emlakçılar Birliği’nden Jessica Lautz, Amerika Birleşik Devletleri’nin son konut krizinden bu yana “on yıldan fazla bir süredir hem kiralık birimleri hem de satın alınacak evleri yetersiz ürettiğini” söylüyor. Eksiklik yatıyor milyonlarca ve özellikle tek ailelik başlangıç evleri için akut. Ancak, nihayet başlatılan yeni inşaat miktarı arttı. tedarik zinciri gecikmeleri evlerin ve apartmanların inşasının tamamlanmasının daha uzun sürdüğü anlamına gelir.
Bu arada, yükselen ipotek oranları bunu yapıyor daha pahalı bir ev satın almak, birçoğunu kiralık pazarda kalmaya zorluyor. Ve hepsinden öte, 20’li ve 30’lu yaşlarındaki büyük bir Y kuşağı grubu kendi başlarına ayrılmak için can atıyor.
Lautz, “Ve bu talebi gördüğümüzde, hane oluşturmaya başlayan bu büyük genç insan dalgasına gerçekten karşı çıkıyor” diyor. “Hızlı bir düzeltme yok.”
Kira piyasasının genellikle soğumaya başladığı bu yılın ilk çeyreğinde daire dolulukları yeniden düştü. tüm zamanların en yüksek seviyesi — olağanüstü %97,6. Yeni kiralamalar için kira istemek ülke çapında %15,2 ve birçok yerde çok daha fazla arttı.
“Tüm fiyat kategorilerinde ve ülkedeki hemen hemen her şehirde ciddi bir kiralık konut sıkıntısı var.” yazdı Jay Parsons, RealPage Ekonomi ve Sanayi Başkanı. Talebin çoğunu benzeri görülmemiş ücret artışlarına bağlıyor.
Beşir Nureddin
Bu bir satıcı pazarı, ancak ev sahipleri de daha yüksek maliyetlerle mücadele ediyor.
Bashir Nuruddin ve eşinin Chicago’da biri yakın zamanda açılan dokuz kiralık dairesi var. “O kadar çok telefon görüşmesi yaptım ki aramaları geri çevirmeyi bıraktım” diyor. “E-postalar ve telefon görüşmeleri arasında 100’den fazla kişi bu daire hakkında benimle iletişime geçti.”
Teklif savaşları oldu, ama onların gururunu okşadığını söylüyor, bu yüzden artık onlara izin vermiyor. Aslında, piyasa fiyatlarının biraz altında teklif vermekten gurur duyuyor. Ancak son iki yılın zor olduğunu söylüyor.
Bir kiracı yılın büyük bölümünde ödeme yapmayı bıraktı ancak pandemi moratoryumu nedeniyle onu tahliye edemedi. O ayrıldığında, evde ciddi hasar gördü. “Kaybolan kira ve onarımlar da dahil olmak üzere tek başına dairesinde 25.000 dolardan fazla harcadım” diyor.
Ayrıca, “Geçen yıl kaç tane cihaz değiştirdiğimizi gerçekten hatırlayamıyorum.” Evden yapılan birçok işin buzdolaplarına, çamaşır makinelerine ve klimalara zarar verdiğine inanıyor. Ve enflasyon arttıkça onarım maliyetlerinin %20-30 arttığını gördü.
Tüm bunları göz önünde bulundurarak, üç yatak odalı bir daire ayda 1.200 dolara açıldığında, Nuruddin onu 1.785 dolara satışa çıkardı.
“Kiramı önemli ölçüde artırdım, genellikle yaptığım için değil, geçen yıl yaşadığım tüm bu kayıpları telafi etmem gerektiği için” diyor.
Mevcut piyasada bunun için muhtemelen 1.800-2.000 dolar alabileceğini hesapladı. Aslında, gösterdiği üç kişi de daha fazlasını teklif etti, ancak daha yüksek teklifleri reddetti.
Nuruddin, konut piyasasının dezavantajını da hissettiğini söylüyor. Daire kiralamak onun emeklilik planıdır ve uzun vadede yeterli gelire sahip olması için daha fazla bina satın alması gerekir. Peşinat için para biriktiriyor, ancak enflasyon onu yiyip bitiriyor ve şimdi daha yüksek ipotek oranları bir sonraki satın alımını çok daha pahalı hale getirecek.
Nuruddin, emlak onun emeklilik planı olmasına rağmen, konutun bir insan hakkı olarak görülmesi gerektiğine inanıyor. Kiralar üzerinde daha fazla kontrol ve toplu konutlara daha fazla yatırım istiyor. Ve tarihi bir eksikliği çözmek için daha fazlasını inşa etmek iyi olsa da, “sorunu gerçekten çözen konutlar olmalı, sadece daha fazla McMansion veya beş veya 10 yıl içinde dağılmaya başlayan hızlı geri dönüşler değil” diyor.
Bazı düşük gelirli kiracılar tamamen hariç tutulmuştur
Sıkı pazar ve hızla yükselen kiralar, her zaman konut bulmakta zorlananlar için hayatı daha da zorlaştırıyor.
Atlanta Legal Aid Society’den Lindsey Siegel, “Düşük gelirli kiracılar için yalnızca bir daire için başvurma eylemi inanılmaz derecede uygun değil” diyor. “Bu kayıt ücretini bir, iki veya üç kez ödedikten sonra, ilk ayınızın kirasını veya depozitosunu ödeyecek paranız kalmayacak. Ve sonra sıkışıp kaldın.”
Dana Johnson, geçen yıl emlakçı olarak işini kaybettikten sonra tahliye bildirimi aldı. 54 yaşındaki kadın, Atlanta’nın kuzeydoğusunda yaşıyor ve açık pazarda yüzlerce kira daha ödemek zorunda kalmamak için tek yatak odalı dairesinde kalmaya kararlıydı.
Borcunu ödemek için acil kiralama yardımı almayı başardı. Ancak ev sahibi, Johnson’ın yine de taşınması gerektiğine karar verdi.
“Bulabildiğim kadar çok iş aramam gerekecek çünkü şu anda astronomik bir kira ödemek zorundayım” diyor.
Johnson, yardım etmek için şimdiden kendi köpek giyim şirketini kurdu.
Georgia’da ailesi yok ve New York’taki akrabalarının zaten sıkışık olduğunu söylüyor. Johnson, yeterince gelir elde edemezse, muhtemelen aynı zamanda mücadele eden ve bir oda arkadaşına ihtiyacı olan başka birine bakacağını söylüyor.