Yıllar önce küçük bir kızken ve dört kız kardeşimdeyken, ailemde çok sayıda yetişkin vardı. Büyükanne ve büyükbabalar, ebeveynler, teyzeler ve amcalar ve tabii ki, aile dostları, öğretmenler ve daha fazlası vardı. İki kız kardeşim bile benden daha fazla büyüdü.
Onları, yaşları ve deneyimleri nedeniyle, çok akıllıca ve akıllı olması gereken, biraz esrarengiz yaratıklar olarak görüyorum. Tabii ki benim gençliğim olduğunda fikrim değişti ve o zaman her şeyi bildiğimi düşündüm.
Yaşım ilerledikçe, 40'lı yaşlarımdayken babam ilk gidip, trajik bir sürpriz olarak, ablam bir anevrizmadan öldü. Annem ve iki kız kardeşim hala vardı. Sonra annem babamdan 10 yıl sonra öldü. Küçük kız kardeşim ve ben hala en büyük kız kardeşimizi yaşadık, ancak kronik hastalığı vardı. En büyük ablamın geçen sene vefat ettikleri an anneler ve anneannelerdik.
Bir gün, genç kız kardeşimle 64 yaşında, 59 yaşında, şimdi yetişkinler olduk. Bu nasıl oldu?
Vücudum zaman zaman aynı fikirde olmamasına rağmen yaklaşık 20 yaşında hissediyorum ve küçük kız kardeşimi bana kıyasla gerçek bir genç olarak görüyorum. Mesele şu ki, annem ve büyükbabamın hepsi gerçekten yaşlı görünüyordu. Onlar öldüklerinde onlar benden daha büyüklerdi, ama yetişkin olmak için gerçekten çok hazır mıyım?
Ben bir anne ve bir babayım, ama rock gruplarının adını biliyorum, teknoloji konusunda oldukça bilgili, organik yemeklerin tadını çıkarıyorum ve bir keman gibi uyuyorum. Sadece "yetişkin" olmaya hazır olup olmadığımı bilmiyorum. Bu ayık bir düşünce. Şimdi çocuklarımın ve torunların büyük birer rahibiyim. Bir baston almalı ve lavantayı koklamaya başlamalı mıyım? Baggy knickers giymeli ve “bugün gençler” hakkında hırılmaya başlamalıyım.
Bir geçit töreni olduğuna karar verdim. Zaman hiç kimseyi beklemez ve bizim kaderimizi kontrol edebileceğimizi düşünmemize rağmen, en alt satırda yapamayız.
Hayatımı yansıtırken, hem yanlış hem de doğru kararlarımı, zaferlerimi ve trajedilerimi ailemdeki en yaşlı olan yeni rolümle çok mutlu hissediyorum. Onu getirmek. Her şey için onu sallayacağım ve hem çocuklarım hem de torunlar tarafından sevildiğim için minnettar olacağım ve şu anda 'büyüdüğüm' olmak için yeterince ve yeterince iyi olduğum için minnettar olacağım.