“1868'ta Umaita Kalesi'ndeki Atılım. Sanatçı Victor Merelles.
Aralık 13’te 1864’a başlayan ve Mart 1’te 1870’de sona eren savaşın nedeni, hiçbir şekilde Atlantik Okyanusu’na erişmeye karar vermeyen Paraguaylı diktatör Francisco Solano Lopez’in tutkusudur. Dahası, kıtadaki Paraguay'da böyle bir artışın gülümsememesi üzerine Brezilya, Arjantin ve Uruguay koalisyonu buna karşı çıktı. Bir keresinde, HG Wells tam bir aptal insandan ziyade bir ulusun zeki bir yöneticisine daha fazla ödemek zorunda kalacağınızı söyledi! Başkan Francisco Solano Lopez'e bu en doğrudan şekilde uygulanır. Şüphesiz, tarihin en tartışmalı isimlerinden biri olarak kabul edilir. Bazıları için, anavatanının ateşli bir yurtsever ve ülkesinin refahı için mümkün olan her şeyi yapan ve hatta bunun için hayatını feda eden ulusun özel bir lideridir. Diğerleri Paraguay'ı gerçek bir felakete sürükleyen bir diktatör-diktatör olduğunu ve nüfusunun büyük bir yarısını mezara götürdüğünü iddia ediyorlar.
Ve paradoksal olarak, bu durumda her ikisi de doğru.
Zaten savaşın başlangıcında, Lopez’in ordusu yenildi ve Paraguaylı denizciler ne kadar cesurca savaşsa da filo Riachuelo savaşında neredeyse imha edildi. Bütün bu yenilgilerden sonra Paraguaylılar mahkumun cesaretiyle savaştı, çünkü Brezilya ülkelerinin askeri potansiyelini ve endüstrisini tamamen ortadan kaldırmaya çalıştı ve bu durumda iyi bir şey beklemiyordu. Düşman zarar gördü, ama güçler eşit değildi.
1868'in başında Brezilya-Arjantin-Uruguaylı birlikler Asuncion şehri Paraguay'ın başkentine yaklaştı. Ama şehri yardım almadan al filo denizden Paraguay Nehri boyunca yaklaşmak mümkün olmasına rağmen imkansızdı. Ancak, bu yol Umaith kalesi tarafından engellendi. Müttefikler onu bir yıldan fazla bir süre kuşattı ama alamadılar. En tatsız şey, nehrin kıyı bataryalarının bulunduğu bu yerde at nalı şeklinde bir bükülme yapmasıydı. Bu nedenle, Asuncion'a giden gemilerin, ahşap gemiler için imkansız bir görev olan çapraz ateş altında birkaç kilometre yürümesi gerekiyordu.
Ama zaten 1866 - 1867. Brezilyalılar, Latin Amerika'daki ilk nehir savaş gemilerini aldı - Barroso tipi yüzen piller ve bir çift kule monitörü. Monitörler Rio de Janeiro'daki devlet tersanesinde inşa edildi ve Latin Amerika'daki ve özellikle güney yarım küresinde ilk kule savaş gemisi oldu. Brezilya zırhlı filosunun Paraguay Nehri boyunca Umaita kalesine yükselmesi ve ateşiyle onu yok etmesine karar verildi. Filo, biraz daha büyük bir “Bahia” izleyicisi olan “Para”, “Alagoas” ve “Rio Grande” gibi küçük monitörlerden ve “Barroso” ve “Tamandare” nehir savaş gemilerinden oluşuyordu.
İlginçtir, Bahia ilk olarak Minerva olarak adlandırılmıştı ve İngiltere'de ise ... emriyle inşa edilmiştir. Bununla birlikte, Paraguay savaş sırasında engellendi, anlaşma iptal edildi ve İngilizlerin sevincine sahip gemi Brezilya tarafından satın alındı. O dönemde Umaita, Paraguay'ın en güçlü kalesiydi. 1844 yılında geri inşa etmeye başladılar ve neredeyse 15 yıl boyunca devam ettiler. 120'in topçu taşlarından parçaları vardı; bunlardan 80 fairway'i süpürdü ve geri kalanı onu karadan korudu. Bataryaların çoğu, duvarları bir buçuk metre ve daha fazlasına ulaşan tuğla gövdelerdeydi ve bazı silahlar toprak parapetleri tarafından korunuyordu.
Umaita kalesinin en güçlü bataryası, on altı 32 pounders'u ile donanmış "Londres" ("Londra") casemat bataryasıydı ve İngiliz paralı asker Binbaşı Hadley Tuttle ona komuta etti. Ancak, silah sayısının kalitesine uygun olmadığı belirtilmelidir. Aralarında çok az sayıda tüfek vardı ve ana kütle, zırhlı gemiler için tehlikeli olmayan eski savaş silahlarından oluşuyordu.
1868 yılında akü "Londres".
Bu nedenle, Brezilya gemilerinin nehre girmesini önlemek için, Paraguaylılar dubalara bağlı üç kalın demir zincir boyunca uzanıyordu. Planlarına göre, bu zincirler, düşmanı, akarsu menzili içerisinde, kelimenin tam anlamıyla nehir yüzeyinin her metresinin sabitlendiği bir yerde tutmak zorunda kalacak! Brezilyalılara gelince, elbette, zincirler hakkında bilgi edindiler, ancak savaş savaşları dubaları çarptıktan sonra üstesinden gelmeyi umuyorlardı ve en alta düştüler, bu zincirleri kendileriyle birlikte çektiler.
Atılım, yılın 19 Şubat 1868'ine verildi. Asıl sorun, monitörlerde alınan küçük bir kömür kaynağıydı. Bu nedenle, Brezilyalılar uğruna tasarruf, çiftler halinde gitmelerine karar verdi, böylece daha büyük gemiler çekme konusunda daha küçük olanları yönlendirdi. Böylece, Barroso, Rio Grande'ye, Bahia'ya Alagoa'ya gitti ve Para, Tamandar'ı izledi.
0.30 19 Şubat ayında, akıntıya karşı hareket eden üç kaplin tamamı, pelerinin yüksek bir tepe ile yuvarlanıp Umait'e geldi. Brezilyalılar Paraguaylıların gece uyuyacağını umuyorlardı, ancak savaşa hazırdılar: Brezilya buhar motorları çok yüksek sesle kükredi ve nehrin üzerindeki gürültü çok uzağa taşındı.
Tüm 80 kıyı silahları gemilere ateş etti ve sonrasında savaş gemileri tepki vermeye başladı. Doğru, sadece dokuz top kıyıya ateş edebilir, ancak kalite avantajı onların tarafındaydı. Paraguaylı silahların çekirdeği, Brezilya gemilerine düşmelerine rağmen, zırhlarını geri toplarken, Whitworth'un tüfekli tabancalarının mermileri, yırtılmış, yangınlara ve tahrip olmuş casematlara neden oldu.
Bununla birlikte, Paraguaylı topçular, Bahia'yı Alagoas ile bağlayan çekme halatını parçalamayı başardılar. Ateş o kadar güçlüydü ki, geminin mürettebatı güverteye çıkmaya cesaret edemedi ve sonunda beş savaş gemisi devam etti ve Alagoas yavaşça Brezilya filosunun bulunduğu yere düşerek başkentin düşman başkentine doğru atılmaya başladı.
Paraguaylı topçular kısa bir süre sonra geminin hareket etmediğini ve üzerinde en azından bu gemiyi imha etmeyi başaracaklarını umarak konsantre ateş açtılar. Fakat bütün çabaları boşunaydı. Monitörde tekneler kırıldı, direk üzerine yıkıldı, ancak zırhı delinemedi. Üzerindeki kuleyi sıkıştıramadılar ve gemideki bir mucize yüzünden bir baca kurtuldu.
Aynı zamanda, ilerideki filo dubaları zincirlerle sıktı ve boğdu, böylece yollarını serbest bıraktı. Doğru, Alagoas izleyicisinin kaderi bilinmiyordu, ancak diğer gemilerde tek bir denizci öldürülmedi.
Paraguaylılar yat alanına "Alagoas" alır. Sanatçı Victor Merelles
Bu sırada monitör, Paraguaylı silahların artık ulaşmadığı nehrin kıvrılması üzerine akımı taşıyordu. Demirledi ve denizcileri gemiyi incelemeye başladı. Çekirdeklerden 20'ten daha fazla ezik olduğu ortaya çıktı, ancak hiçbiri gövdeye veya kuleye çarpmadı! Düşman topunun gemisine karşı güçsüz kaldığını görünce, monitör komutanı çiftlere dağılmalarını ve ... yalnız gitmelerini emretti! Doğru, kazanlardaki baskıyı arttırmak için bir saatten az bir zaman gerekli değildi, fakat bu onu utandırmadı. Ve nerede acele oldu, çünkü sabah çoktan başlamıştı.
Büyük Paraguay Savaşı'nın renklendirilmesinde "Alagoas" ı izleyin.
Ve Paraguayans'ın izleyicisi, ortaya çıktığı gibi, çoktan bekliyordu ve onu uçağa binmeye karar verdi! Teknelere koştular ve akıntıya karşı yavaşça hareket eden bir düşman gemisinin yoluna geçen kılıçlar, yatılı baltalar ve kancalar ile silahlandılar. Brezilyalılar onları fark ettiler ve derhal güverte kapaklarına acele ettiler ve tek bir subay başkanlığındaki yarım düzine denizci - geminin komutanı, silah taretinin çatısına tırmandı ve tüfek ve tabanca ile teknelerde insanlara ateş etmeye başladı. Mesafe küçüktü, öldürülen ve yaralanan kuleler teker teker devrildi, ancak dört tekne hala Alagoas ve Paraguaylı askerleri 30'ten 40'e atladı.
Ve burada bir kez daha aynı anda birçok trajik olayın en saçma olduğunu kanıtladığı gerçeği başladı. Bazıları kuleye tırmanmaya çalıştı, ancak kafasına kılıclarla dövüldüler ve revolverlerle nokta-boş mesafeden vuruldular. Diğerleri, makine dairesinde balta ve havalandırma ızgarası ile balta kesmeye başladı, ancak kaç tanesi denemedi, başarıya ulaşamadı. Sonunda onlara kule üzerinde duran Brezilyalıların tek başlarına ateş etmek üzereydiler, sanki keklik ve hayatta kalan Paraguaylılar denize atlamaya başladılar. Ancak daha sonra monitör hız kazandı ve birkaç kişi vidaların altına sıkıldı. Monitörü yakalama girişiminin başarısız olduğunu gören Paraguaylı topçular, gemiyi neredeyse tahrip eden bir voleybolu attılar. Ağır çekirdekten bir tanesi onu kıç tarafına vurdu ve daha önce birkaç vuruşla sallanan zırh plakasını söktü. Ahşap lambri çatladı, sızdı ve su gövdeye akmaya başladı. Mürettebat pompalara koştu ve suyu aceleyle dışarı atmaya başladı ve birkaç kilometre uzakta olmasa bile gemi Brezilya birliklerinin kontrol ettiği bölgedeki sığlıklara düşene kadar yaptı.
Bu arada, nehir boyunca parçalanan bir filo, silahları da kendisine zarar vermeyen Paraguaylı Fort Timbo'dan geçti ve Şubat'ta 20 Asuncion'a yükseldi ve yeni inşa edilen başkanlık sarayını bombaladı. Şehirde bu durum paniğe neden oldu, çünkü hükümet sürekli olarak tek bir düşman gemisinin ülkenin başkentine sızmayacağını belirtti.
Ama burada Paraguaylılar şanslıydı, çünkü mermiler filoya çarptı! Sadece sarayı yıkmaya yetecek kadar değil, aynı zamanda iskeleye yerleştirilmiş olan Paraguaylı askeri filosunun - Paraguari tekerlekli fırkateynini bile batırmaya bile yetmediler!
Şubat 24 Brezilya gemileri bir kez daha Umaita'yı geçti ve yine kayıpsız kaldı, ancak Paraguaylı topçular hala savaş gemisi Tamandare'nin zırh kemerine zarar vermeyi başardılar. İmmobilize edilmiş Alagoas'ın yanından geçen gemiler, onu kornalarla selamladı.
Batarya Londres. Şimdi bu paslı silahların olduğu bir müze.
Ve böylece bu garip baskın sona erdi, burada Brezilya filosu tek bir kişiyi kaybetmedi ve yüzden fazla Paraguaylı öldürüldü. Daha sonra Alagoas birkaç ay boyunca onarıldı, ancak halen 1868 yılının Haziran ayındaki düşmanlıklarda yer almayı başardı. Böylece, Paraguay gibi bir ülkenin bile, hafızasının donanmasının "tabletlerine" kaydedildiği kendi kahraman gemisi var!
Teknik açıdan bakıldığında, özellikle nehirlerde ve kıyı deniz bölgesindeki operasyonlar için tasarlanmış oldukça ilginç bir gemiydi. Bu düz dipli teknenin uzunluğu 39 metre, genişlik 8,5 metre ve yer değiştirme - 500 ton idi. Su hattı boyunca, yan, 90 genişliğinde demir plakalardan yapılmış bir zırh kayışı ile kaplanmıştır. Yan zırhın kalınlığı merkezde 10,2 cm ve ekstremitelerde 7,6 cm idi. Ancak, son derece dayanıklı yerel ağaç perob'undan yapılan gövde duvarları, kesinlikle çok iyi bir koruma olan 55 cm kalınlığındaydı. Güverte, yarım inç kalınlığında (12,7 mm) kurşun geçirmez zırh ile kaplandı ve güverte tik güvertesi ile kaplandı. Teknenin su altı kısmı, o zamanın gemi yapımının çok karakteristik bir tekniği olan sarı galvanizli bronz levhalarla kaplandı.
Gemide, toplam gücü 180 hp olan iki buhar motoru vardı. Ek olarak, her biri 1,3 m çapında tek bir vida üzerinde çalıştı, bu da monitörün sakin suda 8 düğüm hızında hareket etmesini mümkün kıldı.
Mürettebat 43 denizcilerden ve sadece bir subaydan oluşuyordu.
İşte burada: Alagoas monitörüne monte edilmiş bir Whitworth 70 kiloluk tabanca.
Silahlanma sadece tek bir Whitworth 70 kiloluk namlu yükleme silahından ibaretti (en azından bazıları taretin üzerine koyabilirler!) Altıgen bir ısıtıcı, özel yönlü mermiler ve 36 kg ağırlığında ateş ile burun üzerine bronz bir tokmak. Silahın menzili, oldukça tatmin edici bir doğrulukla yaklaşık 5,5 km idi. Silahın ağırlığı dört tondu ama buna değdi - 2500 pound - o zaman bir servet!
Silah taretinin silindirik olmadığı, ancak ön ve arka duvarları yuvarlatılmış olmasına rağmen ... dikdörtgen olması da ilginç. Kule sürüşünün kolunu elle büken ve yaklaşık bir dakika boyunca 180 derecelerine çevirebilen sekiz denizcinin fiziksel çabalarıyla dönüştü. Taretin ön zırhı, 6 inç kalınlığında (152 mm), yan zırh plakaları 102 mm ve arka duvar 76 mm idi.