Antlaşmaya giden uzun yol ya da yıkılan bir savaş
23 Ağustos 1939, 75 yıl önce, SSCB ve Almanya, daha iyi Molotov-Ribbentrop Paktı olarak bilinen saldırgan olmayan bir antlaşma imzaladı. Böylece, iki ülke arasındaki askeri çatışmalar önlendi; bu da Batı demokrasilerinin (İngiltere ve Fransa) Hitler'i Doğu'ya itmek için her şekilde çalışmayı umdukları bir şeydi.
“Demokratlar” inatla SSCB ile üçlü bir anlaşma yapmayı reddetti, çok farklı planları vardı. İngiliz Dışişleri Bakanlığı’nın gizli mutabakatından aşağıda belirtildiği gibi, “savaş durumunda, Sovyetler Birliği’nin içine dahil edilmesi önemlidir.” Rusya (SSCB), saldırganlık antlaşması için olmasa da kesinlikle Almanya ile savaşa girecekti. Ve sonra savaş için tamamen hazırlıksız olduk. Düzenli ordusu SSCB'de yalnızca 1939'te oluşturulmuşsa, daha önce bir bölge-milis sistemi mevcutsa (personel birimlerinin yüzdesi sürekli artmasına rağmen) ne diyebiliriz.
Stalin'in savaş arifesinde yarattığı güçlü bir sanayi üssü yoktu. Ertelemeden yararlanarak Volga ve Urallar arasında bir petrol üssü olan “İkinci Bakü” yi yarattı. Makine yapımı, kimya ve petrokimya endüstrilerinin ürünlerini üreten Sibirya ve Urallar'da fabrikalar kuruldu. Aynı zamanda, Magnitogorsk Metalurji Tesisi genişletildi ve Nizhny Tagil Metalurji Tesisi'nin inşaatı tamamlandı.
Savaşın Ağustos ayında engellenmesi çok semboliktir. Ancak bu ay (1914 yılı) Rusya için feci sonuçlar doğuran Birinci Dünya Savaşı başladı. Bu trajediden otuz beş yıl sonra, JV Stalin doğru bir dış politika seçimi yaptı.
1. Halk Komiserliği - "Germanophil"
Sovyet liderliğinde Batı ülkelerine karşı nasıl bir politika izlenmesi gerektiği konusunda farklı görüşler vardı. Muhalif yaklaşımların varlığı, dış politika konusunda, çarpıştığı Sovyet iktidarının ilk aylarında zaten ortaya çıktı - Halk Komiserleri Konseyi Başkanı VI Lenin ve Halkın Dış İlişkiler Komiseri (NCID) Troçki. İkincisi, Batı demokrasileriyle ittifakı savundu - Almanya'ya karşı. Sovyetlerin yeni bir ordusuna "özellikle Fransa ve İngiltere ile birlikte Almanya'ya karşı dünya savaşının yeniden başlaması için" ihtiyacı olduğunu söyledi.
Sonuçta, Troçki bir dış politika tartışmasında mağlup edildi ve Dışişleri Komiseri olarak istifaya zorlandı. Yerine G.V. Chicherin, Almanya ile Batı demokrasilerine karşı ittifakın destekçisi (ilk olarak İngiltere).
Bu yazıda iki ülkeyi yakınlaştırmak için çok şey yaptı. Almanya ile yapılan ünlü Rapallus Antlaşması'nın (1923 yılı) en önemli yaratıcısı olmasa da, en önemli olanlardan biri olan Chicherin'di.
Aynı zamanda, Chicherin dış politikanın "doğu" yönüne büyük önem verdi. Japonya ile yakınlaşmanın güçlü bir destekçisiydi. Halkın komedisinin “ezilen Doğu” ülkeleri - Çin, Pers, Afganistan, vb. Ülkelerdeki en önemli rolü Asya'nın milli kurtuluş hareketleri, onun tarafından nefret edilen İngiltere'ye karşı mücadelede güçlü bir araç olarak görülüyordu.
Chicherin’in yılın Temmuz 1918’inde V Sovyetler Kongresi’nde yayımlanan bir raporunda, genel hatlarıyla yılın her yılki Temmuz ayında anlattığı bütünsel ve tutarlı bir görüş sistemi vardı: “Hayati menfaatlerimize zarar vermeden verebileceğimizi vermeye hazırız ve bu ülkemizin durumuna aykırı değil nötr olarak. Ancak, tükenmiş bir ülkenin çıkarına olan ilgimiz, şu anda Avrupa’da değeri ve azlığı olan bir emtia için, ülkenin üretici güçlerinin yeniden canlandırılması için ihtiyaç duyduğumuz emtiayı almak istiyoruz. Sektörümüze ve ticarete geniş katılım ... Rus halkı Japon halkına elini uzatmak ve ilişkilerini sağlıklı ve sağlam bir temelde kurmak istiyor ... Sosyalist Rusya ... doğuya köle ilan etti Kendisine ait olan halklara ... bu göze batan adaletsizliğin ortadan kaldırılması ve Doğu halklarının kaybedilen özgürlüklerini geri kazanmaları için Doğu halkları ile birlikte bütün çabalarını vermeye hazırdır. " Bu program Chicherin, "Alman", "Japonca" ve "ulusal kurtuluş" olmak üzere tüm ana bölümlerinin oranına doğru ve tutarlı bir şekilde saygı göstererek ve gelecekte bağlı kalmıştır.
NKID'deki farklı gruplar arasında manevra yapmak zorunda kalmasına rağmen, kategorik değerlendirmelerden kaçınmakla birlikte, Almanya ile yakınlaşmaya hazır olma - İngiltere'nin zararına - hazırlandı. Ancak, Chicherin ile çeşitli konularda sürtünme vardı. Genel olarak, Halk Komiserliği, Avrupa’daki devrimci, komünist hareket için kazanılan herhangi bir umut umudunun kötü bir temel olmadığını düşünerek, parti devlet liderliğine karşı çıktı.
Stalin’e yazdığı mektuplarda Chicherin, “Comintern’in feci liderliği, Moskova’nın Almanya’yla ilişkilerini Telman’a bozma arzusu” olduğunu belirtti. Çin siyaseti çizgisi 1927 Batı’ya taşındı, bu korkunç, biz de Almanya’yla ilişkilerimizi bozuyoruz. Ah, hiçbir şeye bakmazdım! Kalıntılar, kalıntılar ".
Chicherin'in sürtüşmesine rağmen, Stalin, bir kez daha Stalin'in hoşgörüsüzlük hikayesini çürüten NKID başkanı görevinden alınmasına karşı durdu. Ve bu, 1928'ten bu yana Chicherin’in Almanya’da sürekli yaşadığı ve sürekli olarak dinlenmesini istemesine rağmen (sağlığı önemsizdi). Sonunda, 1930'ta sonunda serbest bırakıldı. Ve sonra NKID'de ve gerçekten de Sovyet dış politikasının tamamında, başka bir çağ başladı.
2. "Baba" garipliği
Öncelikle, MM rakamına bağlı olmalıdır. 1930-1939’te Halk Komiserliği’ne başkanlık eden Litvinov. Bu rakam, dış politika konusundaki kendi görüşlerine bağlı kaldı ve Stalin'in “hoşgörüsüzlüğüne” karşı tekrar tanıklık eden Stalin'in görüşlerinden önemli ölçüde farklıydı.
Litvinov, İngiltere, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri ile yakınlaşmayı destekleyen çok eğlenceli bir Bolşevik-Batılı idi.
Bütün bunlar için, hiçbir zaman Troçkistlere ve diğer “Sol Komünistlere” ait olmadı, açıkça, Sovyet Olympus'un tepesinde uzun süre kalmaya katkıda bulunan “doğru sapma” da görülmedi. Ancak dış politika açısından Litvinov gibi Batı demokrasileriyle dostluğun çok şiddetli bir savunucusu yoktu.
Böyle mükemmel bir politik kariyerin başlangıcında küçük bir dokunuşa değer. Diğer pek çok lider gibi Litvinov da Rusya’ya devrimci edebiyat yayınlayan bir Bolşevik yeraltı savaşçısı olarak başladı. оружия. Ve burada, bir şey hakkında düşünmenizi sağlayan “küçük” bir tuhaflık görebilirsiniz. Litvinov, II. RSDLP Kongresi'nden hemen sonra Bolşevik grubuna katıldı, ancak kendi kabulü ile Menşevizmin liderleri için kişisel sempati duydu. Bu, Litvinov'un Bolşeviklerle her şeyde aynı fikirde olmaktan uzak olduğunu gösteriyor. Muhtemelen Menşevik’in Batı tarzı parlamentarizme yönelmesini sevmiştir. O zaman bile Litvinov’un Batı’ya duyduğu sempatinin demokratik sistemi hissedildi.
Olabildiği gibi, "Papa" adı verilen genç devrimci, Fransız makamları tarafından 1908 yılında tutuklanana kadar "çarlık" ile mücadeleye tüm gücünü verdi. Çar hükümeti tutuklananların iadesini istedi, ancak Fransızlar Litvinov'u Şubat ayına kadar 1917 şubatına kadar yaşadığı İngiltere'ye sürdü.
Ve burada, bir gariplik daha, lütfen. Albion kıyılarında Litvinov, Uluslararası Sosyalist Bürosu'nun Bolşevik bölümünün başı olarak çok küçük bir pozisyondaydı. Aslında, bütün çalışmaları çeşitli toplantılarda yapılan konuşmalarla sınırlıydı. Makul bir soru hemen ortaya çıkıyor - böyle bir iş tecrübesine sahip organizatör, çok daha mantıklı bir devrimci iş için kullanılmamış mıydı? Veya belki de onu yeraltındaki faaliyetlerin sırlarına adamak istememişlerdir - bir şeylerin yanlış olduğunu düşünüyorlardı?
Dışlanmadı: Lenin ve ortakları, Litvinov'un sosyal demokrasinin sağ kanadı ile sempati duyması gerçeğinden hareket etti. Bu böyle bir durumla kanıtlanmaktadır. Aralık ayında, 1913, R. Luxemburg Bolşeviklere gitmelerini ve Menşeviklerle birleşmelerini önerdi. Lenin, bu “tasfiyeci” önerisinin tamamen reddedildiği Londra Litvinov'a kızgın bir karar gönderdi. Öte yandan Litvinov, Lenin'in hükümlerinin yumuşatılmasını istedi: “Bana, Avrupalılara karşı Rosa'ya karşı çok sert bir tonla silahlanıyoruz gibi görünüyor.” Menşevizmin böyle bir sempatisine tamamen güvenmenin imkansız olduğu açıktır. Öte yandan, "Baba" Bolşeviklerden kopmadı. Bu nedenle, muhtemelen, Lenin yeteneklerinin kullanılması gerektiğini düşünmüştür, ancak aynı zamanda “garip Bolşevik” i tamamen temsilci bir konumda tutmak daha iyidir.
En azından bazı sorumlu makamlar Litvinov, yalnızca Ocak ayında, İngiltere'ye tam yetkili olarak atanacak olan 1918’te alacak. Görünüşe göre şüpheler nihayet ondan uzaklaştırıldı. Belki de ilk başta Litvinov kendini dünya devrimine bağlı bir "inatçı" olarak gösterdi. Görevini sendikaları ve devrimci faaliyetlerde motive etmeye çalıştığı İşçi Partisini etkilemek için diplomat olarak kullandı. “Baba”, böyle bir çevikliği gösterdi ve Moskova’da durumun yoğunlaştığını ve Litvinov’a kargaşa faaliyetlerini azaltması talimatını verdi.
Buradaki tuhaflık, tam da bu dönemde, yarı Menşevik Litvinov'un defalarca savaştığı dünya devrimi hakkındaki şüphesini dile getirdi. Avrupa'da devrimci bir hareket olmadığını bile iddia etti.
Öyleyse, uyumsuz - aktif işi yerel sol ve inançsızlıkla devrimci potansiyellerinde nasıl birleştiririz? Bununla birlikte, Litvinov'un Leninistlerin gözünde her ne pahasına olursa olsun kendisini bir şey düzelterek, bir şeyi düşünerek ve başka bir şey yaparak yapmak istediğini varsayarsak her şey gerçekleşir.
Karakteristik olarak, Rusya'ya döndükten sonra Litvinov "devrimci" havasını hemen hemen soğutdu. Yabancı birliklerin Rusya'dan çekilmesi önerildiği, Rusya’nın eski müttefikleri adresine, ayrıca “doğal kaynaklarını en etkili şekilde nasıl kullanacakları” konusunda teknik tavsiyede bulunmaları için “uzlaşmacı” bir not göndermesi talimatı verildi. Şu andan itibaren, günlerinin sonuna kadar Litvinov, Batı demokrasisi ülkeleriyle (İngiltere, Fransa ve ABD) ısrarla uzlaşmaya çalışacak. Aynı zamanda, Almanya ve İtalya'ya daha yakın olma yolundaki bütün girişimleri de torpido edecek.
1920'ler sırasında Dışişleri Komiseri Yardımcısı Litvinov, Almanya’nın Rapallian anlaşmasını Sovyet dış politikasının temel taşı olarak kabul eden Chicalin'in bölüm başkanlığına sert bir muhalefet gösterdi. Ayrıca, 1922 yılında İtalya ile olan sözleşmede başarısız olmak için her türlü çabayı sarfetti.
1925'in sonunda, Milletler Cemiyeti Konseyi (Birliğin kendisi İngiltere ve Fransa tarafından kontrol edildi) organizasyon için genel silahsızlanma konusunda geniş bir uluslararası konferans düzenlemeye karar verdi. Konferansa ve Birliğin üyesi olmayan ülkelere - ABD, Almanya ve SSCB - katılmaya davet edildi. Sovyet liderliği daveti kabul etti, ancak mekanın kendisine karşı çıktı - SSCB'nin diplomatik ilişkileri kopardığı İsviçre (diplomat V.Vorovskogo cinayetiyle bağlantılı olarak). Chicherin, inatla İsviçre'ye bağlı olan Lig Konseyi'nin ülkemizin orada bulunmasını istemediğini belirtti. Ona göre, İsviçre’ye gitmek kendini Batı’nın önünde küçük düşürmek anlamına geliyor. Ancak, yardımcısı Litvinov, Batı’nın en ciddi ahlaki imtiyazı olan komisyon çalışmalarına katılmak için ısrar etti.
1928'te, Fransa Dışişleri Bakanı A. Briand ve ABD Dışişleri Bakanı F. Kellogg, dünya ülkelerini agresif savaşlardan vazgeçmeye çağıran “barış yapım girişimi” başlattı. Chicherin, Kellogg-Briand paktına katılmaya karşı kategorik olarak karşıyken Litvinov lehine konuştu. Bütün sorun, kimsenin SSCB'yi bu pakete katılmaya davet etmemesiydi. Bir kez daha Litvinov kendi başına ısrar etti, bir kez daha İngiltere ve Fransa'ya dostluklarını sürdürmeye hazır olduklarını gösterdi.
Fakat babamın en güzel saati 1934 yılında geldi. Daha sonra SSCB, Avrupa'da “toplu güvenlik” sistemi oluşturmak için tasarlanmış yeni bir kurs uygulamaya başladı. Buna SSCB, Büyük Britanya, Fransa, Polonya, Çekoslovakya ve Romanya'yı da dahil etmesi gerekiyordu. Bu sistemin gerçekten de giderek daha agresif bir hale gelen Almanya'ya yönelik olacağı açıktır.
3. Torpido yakınlaşması
Stalin “demokrasilere” doğru bir dönüş yaptı çünkü A. Hitler'in Almanya'da iktidara gelmesiyle birlikte, Rusya’ya karşı tutumunda agresif olan Nazi Batı da ortaya çıktı. Rapallo'nun ruhu ortadan kalktı, ancak ülkemizin Alman işgali tehdidi vardı.
İhtiyatlı lider gerçekten Alman ordusuyla yalnız kalmak istemedi. “Batı demokrasilerinin” birçok politikacısının da savunduğu birleşik bir Sovyet karşıtı cephe ile karşı karşıya gelme ihtimalinden daha az memnun kaldı.
Bu nedenle Stalin, Litvinov gibi böyle bir Batının bu görevle en iyi şekilde baş edebileceğine inandığına inanan demokratik Batı ile yakınlaşmaya gitti. NKID’in parti liderliğinden kayda değer özerkliği özel bir güven işareti haline geldi. Bu nedenle, 1934 yazında, tüm hükümet dairelerinin Merkez Komite'nin bölümlerine bağlı olduğu durumlarda, bu Komiserlik bu alt yönetimin ötesindeydi.
Stalin'den farklı olarak Litvinov, Almanlarla yakınlaşma olasılığının tam olarak düşünülmesine izin vermedi. Ticari lider D. Kandelaki'nin kanalları aracılığıyla Alman liderliği ile müzakere etme girişimlerini öğrendiğinde, derhal, ancak kabul edilmeyen bir istifa mektubu sundu. Almanya ile ilgili olarak, Litvinov kışkırtıcı davrandı ve sonuçta bizle birlikte, her şeyden önce, normal diplomatik ilişkilerimiz vardı. Bu yüzden birkaç aydır görüşmeyi reddeden Alman büyükelçisi V. Schulenburg'u görmezden gelebilirdi. Tekrar tekrar Almanya'da transit geçiş yapan Litvinov, hiçbir zaman üst düzey yetkililerinden hiçbiriyle görüşmedi.
Almanya ile yapılan anlaşmanın imzalanmasına kadar Sovyet basını Nazi rejimini sert bir şekilde eleştirdi. Ancak bu eleştirinin yoğunluğu bile “baba” çok zayıf görünüyordu. İşte Stalin'e yazdığı mektubundan bir alıntı (yılın Aralık 3 1935'i): “Almanya ile ilgili Sovyet basını bir tür Tolstoyan pozisyonu aldı - kötülüğe karşı direniş. Bu konumumuz, Almanya’daki Sovyet karşıtı kampanyayı daha da teşvik ediyor ve Bu pozisyonun yanlış olduğunu düşünüyorum ve basıncımıza Alman faşizmi ve faşistlerine karşı sistematik bir karşı kampanya başlatılması için bir yönerge vermeyi öneriyorum. ”
Sözleşmeyi imzalama koşulları olgunlaştığında, Litvinov’un NKID’nin Halk Komiserliği olarak görev yapması artık mümkün değildi. Bu görevden kovuldu ve yerini V.M. aldı. Molotof. Karakteristik olarak, Komiser eski kimse açık bir muhalefet olmasına rağmen, baskı yapmadı. Doğru, Litvinov biyograflarından biri, 3. Sheinis, utangaç Halk Komiserliği sürecinin hazırlandığını, ancak savaş nedeniyle iptal edildiğini savunuyor. Stalin'in iddiaya göre Litvinov'un Batı'daki otoritesine ihtiyacı vardı. Bununla birlikte, bu varsayımda mantık yoktur. Litvinov, 3 Mayıs 1939'i vurdu ve Hitler, SSCB 22 Haziran 1941'e saldırdı. Zaten bu süre zarfında Stalin bir tane değil, birçok süreci iyi hazırlayabildi.
Litvinov'a dokunulmakla kalmadı aynı zamanda 1941'taki Merkez Komitesinin Şubat ayındaki genel kurulunda konuşmasına izin verildi. Hitler'le yakınlaşma politikasını eleştirdi ve yüzünü İngiltere ve Fransa'ya çevirmesini istedi. Evet, Litvinov, 1941'un çöküşüne kadar işsiz kaldı, ancak bu Stalinist liderliğin hatası değildi. Aynı Sheinis, ikinci istifanın hemen ardından gerçekleşen Molotof (zaten NKID’nin şefi) ve Litvinov’un konuşmasını da bildiriyor. Molotof, hangi yeni pozisyonda başvurduğunu sordu ve kibirli bir cevabı aldı: “Sadece senin için!” Genel olarak Litvinov, kişisel iletişim konusunda oldukça sorunlu bir insandı. İyi dilekçileri bile buna dikkat ediyor. Bu yüzden Amerikalı tarihçi J. Hasslam, Litvinov'un Molotof'ta telefonla nasıl bağırdığını şöyle anlatıyor: “Aptal!” Ve eski Alman Moskova büyükelçisi G. von Dirksen, Litvinov'un “etrafındaki diğer tanrıları sevmediğini” söyledi.
Savaş sırasında Litvinov, Hitler karşıtı koalisyonu güçlendirmek için çok şey yaptı. Sonra, değişikliği görmezden gelerek, savaş öncesi konumunun "doğruluğunu" defalarca vurguladı. tarihi durumlar.
AA Gromyko şöyle hatırladı: “Litvinov'un İngiltere ve Fransa'nın konumunu korumaya çalıştığı sebattan şaşırdım. Litvinov'un Komiserlik görevinden hatalı pozisyonu nedeniyle görevden alınmasına rağmen, bir nedenden dolayı Molotof'a olan görüşlerini açıkça göstermeye devam ediyor. ”
Litvinov, SSCB ile Anglo-Amerikalılar arasındaki soğuma döneminde savaşın bitiminden sonra bile Batı “demokrasilerine” yönelimini sürdürdü. Bir CBC muhabiri (18 Haziran 1946) ile yaptığı görüşmede, “Batı Moskova'ya imtiyaz verirse ne olabilir?” Sorusu yanıtlandı: “Bir süre sonra bu Batı'ya gidecek Bir sonraki talepler ile karşı karşıya. " Ve Şubat 23, 1947, Sandy Time muhabiriyle yaptığı konuşmada Litvinov, SSCB'nin liderliğinde Soğuk Savaş'ın sorumluluğunu üstlendi - Stalin ve Molotov. SSCB'ye işaret ederek İngiliz diplomat F. Roberts'a tavsiyede bulundu: “Tek yapmanız gereken zorbaları korkutmak.”
Bu tür konuşmaları yürütme gerçeği, anılarında A.I. Mikoyan. Gizli servisler Litvinov'u aktif olarak “yazdı” ve kayıtlar Stalin'e masaya düştü. Fakat o zaman bile lider yaşlı cepheye dokunmadı - “Papa” hayatını maksimum rahatlıkta yaşadı. Her ne kadar Sovyet özel servisleri tarafından "tasfiyesinin" hazırlanmasının bilinen versiyonları olsa da.
4. Stalin'in Elçisi
Stalin, Litvinov'u ve çizgisini Fransa ve İngiltere ile yakınlaşma için kullandı. Ancak aynı zamanda Almanya ile temas noktaları aramaya devam etti. Lider yumurtalarını bir sepete koymak istemedi ve Rusya’yı taraflardan birine benzersiz bir şekilde bağlamak istedi. Bu yüzden SSCB'nin 1939 yılında savaşa girmesini engelledi ve iki yıl boyunca hayati bir süre aldı. Ayrıca, Almanya ile yapılan Antlaşma, liderin gizlilik içinde gerçekleştirdiği uzun ve özenli çalışmaları sayesinde, Almanya'ya yönelik adımlarını ilan etmeden mümkün oldu.
Bu konuda öncelikle CB'ye güvendi. Radek, bir zamanlar eski Troçki’nin en yakın ortaklarından biriydi. Çok özel bir Troçkistin ortaya çıkması karakteristiktir - Radek, “devrim iblisinin” Stalin'le ittifak yapmasını önerdi. Troçki'yi kızarık ve maceracı adımlar atmaktan caydırmak için elinden geleni yaptı. Bu yüzden, Radek, Sol Muhalefetçilerin yılın Kasım 7'inde Moskova 1927'in sokaklarına gelmesine kategorik olarak karşı çıktı ve kesinlikle haklı çıktı - “Troçki-Zinovyev” gösterisi başarısızlıkla sonuçlandı. Radek inatla Stalin'in akut yüzleşmesine son verme hattına bağlı kaldı ve Genel Sekreter önünde teslim olan tüm Troçkistlerin ilki olması şaşırtıcı değil. Radek, Stalin'i yalnızca iç kesimlerde değil dış politikada da aktif olarak destekledi. Kendisi SSCB ve Almanya'nın yakınlaşmasının tutarlı bir destekçisi idi. 1970’te NKID’nin eski yöneticisi Ye.A. Gnedin, Almanya Dışişleri Bakanlığı arşivindeki verileri Sovyet diplomatik belgeleriyle karşılaştırdı ve Moskova'daki Alman büyükelçisinin “dostumuz” dediği gizemli kişi olan Radek olduğu sonucuna vardı.
1934’te Radek, “Rusya’nın ittifakının destekçisi olan Alman General G. von Sect’i geniş çapta alıntıladığı“ Dünyanın Yeni Bir Bölümünün Mücadelesi İçin Hazırlanması ”başlıklı bir broşür yayınladı. İşte bu alıntılardan biri: "Almanya'nın SSCB ile umutsuzca dostane ilişkilere ihtiyacı var."
Radek’in “Alman yanlısı” duygularının varlığı da, aşağıdaki kelimeleri söyleyen “meydan okuyan” V. Krivitski’yle de doğrulanmaktadır: “… Hiç kimse bize Almanya’nın verdiği şeyi vermeyecek. Bizim için, Almanya ile bir mola sadece düşünülemez. ”
Stalin'in desteğiyle (ve NKID'yi atlayarak), Radek, Üçüncü Reich'in seçkinleriyle gizli temasların yapıldığı özel bir iletişim kanalı yarattı. Ayrıca SSCB Kandelaki'nin ticaret temsilcisi aracılığıyla Almanya ile müzakerelerin gerçekleştirildiği bir hükümet kanalı vardı. Fakat aynısı, “ikinci seviyenin” olduğunu söylersem temaslar vardı - ticaret temsilcisinin durumu görkemli jeopolitik görevlerle uyuşmuyordu. Ancak, 1930’lerin yalnızca önde gelen Sovyet yayıncılarından biri değil, aynı zamanda CPSU Merkez Komitesi’nin (b) Uluslararası Bilgi Bürosu başkanı olan Radek’in pozisyonundan da tamamen memnun kaldılar. Bu mütevazı isim altında, dış parti istihbaratı gibi bir şey olan çok ciddi bir yapı gizlendi. Bu zaten ciddi bir siyasi seviyeydi.
Tabii ki, Radek'in 1919'tan bu yana üstlendiği Alman komünistleri ve milliyetçileri bir araya getirme girişimleri de kendi rollerini üstlendi. Sonra, yıkılmakla suçlandı ve çeşitli siyasi isimlerle iletişim kurma fırsatı olduğu ünlü Moabit hapishanesine atıldı. İtilaf karşıtı olan Sovyet Rusya ile ittifakı ateşli bir biçimde savunan ulusal Bolşevik ikna politikacıları tarafından ziyaret edildi. Bu nedenle Alman ulusal Bolşevizmin kurucusu Baron O. von Reibnitz, Radek'i ziyaret edenlerden biriydi. Ayrıca, ulusal Bolşevizmin görevini üstlenen Alman Komünist İşçi Partisi (SCWP) G. Laufenberg ve F. Wolfheim'in liderleriyle aktif olarak iletişim kurdu. Ana tartışma konusu, Almanya'daki komünistlerin ve milliyetçilerin yakınlaşması ile desteklenmesi ve güçlendirilmesi gereken Sovyet-Alman yakınlaşmasına duyulan ihtiyaçtı.
Tüm bu konuşmaların ve uzun yansımaların sonucu, Komintern Yürütme Komitesi'nin (ECCI) genişletilmiş genel kurulunda, 20 Haziran 1923 tarafından verilen sansasyonel konuşma oldu. Renanya'daki Fransız işgal makamları tarafından "terörizm" için yürütülen genç Alman milliyetçi L. Schlageter'a ithaf edildi. Almanya'da, infazından sonra popüler bir dayanışma kampanyası başladı. Radek de ona katıldı - konuşmasında genç milliyetçiliğin cesaretini çok takdir etti: "karşı devrimin cesur bir askeri olan Schlageter, bizler, devrimin askerleri, cesur ve dürüstçe onu takdir etmeyi hak ediyor."
Radek’e göre, milliyetçiler olanlardan uygun sonuçları çıkarmalı ve Komünistlerle ittifak içinde İtilafa karşı mücadelelerini yoğunlaştırmalılar. Ondan sonra, birçok Alman milliyetçi (örneğin, Kont E. von Reventlov) böyle bir birleşme olasılığını tartışmaya başladı ve komünist gazetesi Rote Fahne, milliyetçilere sayfalarını verdi. Radek'in Komünist Partinin liderleri tarafından R. Fisher ve K. Zetkin tarafından desteklendiğinin göstergesidir. Schlageter Hattı olarak bilinen yeni CNG kursu uzun sürmedi, Kominternli dogmatistler tarafından başarısız oldu. Ancak o zaman bile iki ülkenin yakınlaşmasına katkıda bulundu. Bu arada, kendisi Komintern'in en akıllı liderlerinden biriydi ve sıklıkla temkinli pozisyon aldı. Örneğin, Çin Komünist Partisinin milliyetçi Kuomintang partisinden çekilmesine karşı çıktı. (Radek'e ek olarak, Almanya ile yakınlaşmanın başka etkili destekçileri de vardı. Bunların arasında, SSCB Merkez Seçim Komitesi A. Enukidze'nin sekreteri var. Bunlar, Alman elçisi Dirksen tarafından açıkça duyulan, iyi kalpli, mavi gözlü Gürcü’nün karakteristik bir açıklaması. " 1933 yazında Yenukidze, Almanya'da tatil geçirdi ve geri döndüğünde, Dirksen'i ve Alman Büyükelçiliği Twardowski Bakanı-Başkonsolosunu kulübesine davet etti.
CEC sekreteri, CCCP ve Almanya'daki birçok insanın partilerinin siyasi görevlerini ilk sıraya koyması konusunda net bir memnuniyetsizlik olduğunu belirtti. Yenukidze'ye göre, bu tür insanların “devlet-siyasal düşünceye” kısıtlamaları ve alışmaları gerekiyor.
5. Stalin'in sinyali
Mart ayında, sözde 1938. Muhalefet rakamları üzerine “üçüncü Moskova davası” - “sağ Troçkistler” (N.I. Bukharin, A.I. Rykov ve diğerleri). Pek çok suçlamanın arasında böyle bir şey vardı - muhalifler 1933'tan bu yana SSCB ile Almanya arasındaki ilişkilerin normalleşmesini engellemekle suçlanıyorlardı. Bu süreçte, Troçki-Buharinitlerin, kendilerini Almanya'yı SSCB ile savaşa sokma hedefini belirleyen Nazi Partisi'nin bazı çevreleriyle bir çeşit komploya girdikleri iddia edildi.
Bu suçlama (diğerleri gibi) genellikle, gerçeklerle ilgisi olmayan iftira olarak tanımlanır. Ancak, 1920'lerin muhalif rakamlarının, 1930'lerde lider altında “kazıldığı” ve dış politikadaki görüşlerini kaybetmediklerini öne süren gerçekler var. Bu bağlamda, 1936 yılında Bukharin ile yakından iletişim kuran Menshevik B. Nikolaevsky değerli bilgiler sunar. “Doğru sapma” nın eski lideri, daha sonra Politbüro'nun talimatı üzerine Avrupa'yı ziyaret etti - sürgünde Hitler'den kaçan Alman Sosyal Demokratlardan bazı arşivler alması istendi (her şeyden önce, Karl Marx'ın arşivi). Nicholas aynı zamanda bir arabulucuydu ve tüm Bukharin iş gezisi sırasında SSCB'den bir misafirin yanındaydı.
Nikolayevski, Bukharin ile yaptığı konuşmalardan ölümünün arifesinde, sadece 1965 yılında söylediği birçok ilginç şey gerçekleştirdi. Özellikle, Bukharin, Stalin’in Almanya’yla yaptığı görüşmeleri açıkça dile getirerek, mesajının “kime gerekli olduğunu” söyledi. Daha sonra, Nikolayevski, eski ABD SSCB büyükelçisi W. Bullitt'in sekreteri Offie ile görüşecek ve ona iki kez (1935 ve 1936'te) Amerikalılara müzakerelerle ilgili olarak Amerika'ya müzakerelerin nasıl sızdırıldığını “söyleyecekti. Aynı zamanda, Nikolayevski ile bir konuşmada, Stalin'in kendisiyle eksi ile üç arasındaki ilişki tahmin edildi. Ve Menşevik F. Dan'in dul eşiyle yaptığı konuşmada Stalin'i şeytanla karşılaştırarak daha kategorik davrandı.
Üçüncü duruşmada suçlamaların altında bazı nedenlerin olduğu ortaya çıktı.
Her durumda, tüm bunlar Stalin’in Alman liderliğine verdiği belirli bir işarete çok benziyor. SSCB lideri, iki ülkeyi savaşa sürüklemek için komploya dikkat çekti. Ve elbette, bu işaret, saldırganlık karşıtı antlaşmanın hazırlanmasında rol oynadı.
Alman liderliğine gelince, yine de NSDAP'ın üçüncü süreçte belirtilen "çevrelerini" tam olarak takip etti. Ve böylece ulusların lanetini hak etti.
- Yazar:
- Alexander Eliseev
- Orijinal Kaynak:
- http://www.stoletie.ru/versia/dolgij_put_k_dogovoru_ili_sorvannaja_vojna_728.htm
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter