Bir aktrisin sessizliği ve bir hemşirenin konuşkanlığı, Bergman'ın modernist şaheseri olan Persona'da buluşuyor. Film, genç bir hemşire olan Alma ile sessizliğe gömülü bir aktris olan Elisabet Vogler'in hikayesini anlatır. Alma, Elisabet'in bakımını üstlenmek için bir psikiyatri kliniğine gönderilir. Elisabet sessizliği korurken, Alma onunla konuşmaya başlar ve bir şekilde ikisi arasında tuhaf bir bağ oluşur. Zamanla, Alma ve Elisabet arasındaki ilişki derinleşir ve birbirlerine olan bağları giderek karmaşık bir hale gelir. Film, bu ilişkiyi çözümlemek için sembolizm ve görsel imgeleri kullanır. Bergman, insan doğasının karanlık ve karmaşık yönlerini keşfederken, izleyicilere derin bir içsel yolculuk sunar. Persona, izleyicileri düşündüren, sorgulatan ve duygusal olarak etkileyen bir film olarak kabul edilir. Bergman'ın ustalığı ve sinematografik yaklaşımıyla, film, psikolojik gerilim ve insan ilişkileri üzerine unutulmaz bir deneyim sunar.