Şimdi diyeceksin ki sabah sabah nerden ve neden icap etti de bu öykü, hafızanın o karanlık ve kuytu çekmecesinden çıkıp önüne düşüverdi? Dün İstanbul’la ilgili şarkıları yazarken, Sezen Aksu’nun şarkılarından söz edince, bugün evde kitaplara bakındım. İçinde Sezen Aksu’nun bir çoğu şarkı sözü olan şiirlerinin yer aldığı Eksik Şiir adlı kitabı elime geldi. Bir şiir kitabının içindeki şiirleri okurken insanın kulağında ezgilerin gezinmesi hatta ezberinde olan şarkıları birer birer mırıldanabiliyor olabilmesi bilsen ne kadar hoş! Kitabın 2006 da yazılmış ön yazısını tekrar okudum. Aynı yukarıda anlattığım genç imamın başına gelen durum, Sezen Aksu’nun da başına geliyormuş biliyor musun? Tabi ki başka bir biçimde. Gittiği herhangi bir yerde, birileri Sezen Aksu’yu görünce hemen bir albümünü çalmaya başlıyormuş. Bu aslında kendisine gösterilen bir nezaket, bir incelik durumu, öyle değil mi? Değil işte! Resmen azap durumuymuş! Dahası var. Sezen Aksu bu durumu bazen bütün hata ve kusurlarının yüzüne vurulduğu, sonsuza dek kendini dinlemeye mahkum edilip cezalandırıldığı fantezisine kadar götürebildiğini yazıyor. Feci bir şey değil mi?
NOT: Hayal Kahvem'e yazdığım eski bir yazım.