Fotoğrafın klasik eserlerini onlarca yıl inceledikten sonra, yaratılan eserlerde tarihi ve felsefi bir çatallanma olduğunu belirledim. Kolaylık olması için, tüm çalışmaları iki kamptan birine giren olarak sınıflandırıyorum ve kişisel olarak ilgi duyduğum ve güncel fotoğrafik yaratıcılığı tartışırken en uygun bulduğum grup “neo-modernizm” dediğim şey. “Neo-modernist” olan imajların birkaç basit özelliği vardır. Pratik düzeyde, sıradan insanların telefonlarıyla dolaşarak yapabileceği yaratıcı fotoğrafçılıktır. Neomodern imajın temel farkı, onun gerçek, değiştirilmemiş “görme” olmasıdır ve bu, kısmen veya tamamen, post prodüksiyonda üretilen, prodüksiyona yönlendirilen veya prodüksiyon öncesi kavramsallaştırılan imajlardan ayrıdır. Stieglitz, modernizmi tanımlarken “saf görme” terimini kullandı ve burada da uygulanmaya devam ediyor. Foto muhabirliği doğası gereği neo-moderndir -fotoğrafçının sahneyi oluşturmasını veya anı ayarlamasını yasaklayan etiği içerir- ve benim önerdiğim büyük foto muhabirleri (örneğin, Magnum'dan, Cartier-Bresson , Erwitt ve Salgado gibi) neo-modernizmin tüm uygulayıcıları (bu terimi asla kullanmasalar bile), kısmen de çalışmalarını bu kadar güzel ve kalıcı yapan şeydir. Gazeteciliğin ötesine geçerek görsel şiire geçtiler. “Neo-modern” olan şiirdir. Doisneau gibi yüzyıl ortası sokak fotoğrafçılarından bazıları genellikle sahnelerini ( "Öpücük" ) sahnelerlerdi , bu nedenle görüntüleri görsel olarak şiirsel ve birçok yönden çekici olsa da, neo-modernizmin talep ettiği bu gazetecilik etiğini kaçırıyorlar. Robert Doisneau'nun1950 tarihli ikonik fotoğrafıLe baiser de l'Hôtel de Ville , sahnelenmiş bir fotoğraftı. Neo-modernizmin temeli olan bu gazetecilik ve şiirsel ilkelerin günlük fotoğraf çekimine uygulanmasıdır ve fotoğrafı yeni nesillere anlatırken yararlıdır. Tüm bu nitelikler zorunlu kısıtlamaları temsil eder ve yaratıcı hedeflerdir; verilen herhangi bir görüntü bir şekilde daha fazla ve başka bir şekilde daha az olabilir. Her fotoğraf, tüm bu güçleri dengelemeye yönelik bir girişimdir. Mücadele kişiseldir, kimse yargılayamaz. Neo-modernist fotoğraflar gerçek bir şiirsel biçimdir, başka hiçbir biçimden daha iyi değil, aşağıdaki ilkelere sahip bir uygulamadır: Not : Aşağıdaki görseller ustaların klasik eserleri ile kolaylıkla değiştirilebilir, ancak telif hakkı nedeniyle bunu kişisel fotoğraflarım ile örneklendiriyorum. Saf Görme 20. yüzyıl modernizmi gibi, neo-modernizm de gerçek bir anı, gerçek şeyleri yakalama eylemiyle ilgilidir. Görüntüler keşfedilir ve yakalanır, yazılımda bir araya getirilmez. Geçici veya gözden kaçmış olanı sunarlar, sıradan olanı yeni bir şekilde görürler. Ayarlanmamış, yönlendirilmemiş, tamamen in vivo. Resmi olarak, ancak Doğal olarak, Bestelenmiş Bir resim gibi, görüntünün her öğesi bir amaca yöneliktir, ancak yapmacık değildir. Kendiliğinden yerleşimlerinde uyumludurlar. Bir zevk deneyimi sunan bir keşif ritmine sahiptirler. “Karar anı”nın doğasını benimsiyorlar. Mütevazı Görüntüler iddiasız; “Bana bak!” diye bağırmazlar. gerçeklerini ima, mecaz, biraz örtülü fısıltılarla söylerler. Güzel ya da şok edici olsun, onunla alçak tonlarda konuşurlar. Bir an alırlar, ama sadece bir an, grok. Çok açık değil, ama çok şifreli de değil. Basit Dışardan, dikkat dağıtanlardan arındırılarak şekillendirilirler. Bu, monokromatik oldukları anlamına gelebilir, ancak zorunlu değildir. Netlik ve zarafet duygusuna sahiptirler. Çok fazla görsel gürültü yok. Doğru İster içsel ister dışsal bir gerçek, dünyada gerçek ve kişisel olan bir şeye, bir duyguya, bir ana, samimi bir şeye, belki bilinen ve unutulmuş bir şeye konuşurlar. An, Nesneden Daha Fazlası Onlar zamanla çok ilgililer - başka bir anda başka bir kişi tarafından alınamazlardı; kısacık olanı ortaya çıkarmak için bir kameranın temel doğasını benimsiyorlar. Ticari Amaç Olmadan Bir müşteri veya halk için değil, fotoğrafçılık aşkı için çekilen fotoğraflar. Bu üsluba “neo-modernizm” terimini verirken, fotoğraf sanatına alternatif yaklaşım için bir terimim yok - özellikle fotoğrafçı tarafından bir modeli yöneterek veya bir sahne kurarak bilerek bir araya getirilen iş. veya yapay aydınlatma ile denemeler yapmak veya Photoshop'ta eleman eklemek/çıkarmak vb. Uelsmann ve Taylor'dan kolaj ustalarına, Irving Penn'e ve diğer milyonlarca stüdyo sanatçısına kadar bu tarzda sevdiğim çok fazla iş var. Bu tür hikaye anlatımına ilgi duyuyorum ama onunla neo-modern yaklaşım arasında bir ayrım yapıyorum. Bu ayrımı yaratarak ve fark ederek, fotoğrafik yaratıcılığı tartışmayı ve öğretmeyi daha kolay buluyorum ve bunun hem geçmişte hem de günümüzde tüm bir çalışma grubu için yararlı bir semantik terim olduğunu düşünüyorum. Yazar hakkında : Eskiden Lucasfilm, Netflix ve Adobe'den olan Michael Rubin, bir fotoğrafçı ve “Everyday Photography, Every Day” podcast'inin sunucusudur . Bu makalede ifade edilen görüşler yalnızca yazara aittir. Rubin'den daha fazlasını görmek için Neomodern'i ziyaret edin veya onu Instagram'da takip edin . Bu yazı burada da yayınlandı .