Sabrının denendiği başka bir alan da savaş alanıdır. Resulullah'ın en güçlü ve kuvvetli kimselerin bile asabını bozan Uhud ve Hendek günlerindeki tutumu, savaşta gösterdiği metanetin bariz bir misalidir. Uhud harbinde neredeyse mağlup olunuyordu. O karışıklık anında, Resulullah (sav) yerinde sebat ederek kalmıştır. Hendek günü de, nefesleri kesen bir gün olduğu ve Müslümanlar ablukaya alındıkları halde Resulullah (sav) en küçük bir ümitsizliğe bile düşmemiştir. Bu her iki günde de Resulullah'ın gösterdiği sabrın ve metanetin örneklerini özetle şöyle takdim edebiliriz:
Müslim şöyle rivayet etmektedir:
"Uhud günü bir ara maiyetinde Ensardan yedi, Muhacirden de iki olmak üzere dokuz kişi Peygamberle beraber yalnız kalmışlardı. Müşrikler, Resulullah'a yaklaşabildiler. Onlardan biri kendisine taş atarak burnunu ve azı dişini kırdı. Ağır bir şekilde yüzünü yaraladı ve kan fışkırmaya başladı. 'Muhammed öldürüldü' diye yaygara koparıldı. Bunun üzerine Müslümanlar dağıldılar. Bir kısmı Medine'ye gitti; bir kısmı da dağlara çıktı. Sahabeler şaşırıp kaldılar; ne yapacaklarını bilemediler. Resulullah, ok torbasından Sa'd bin Vakkas'a veriyor ve 'at' diyordu. Ebu Talha elEnsari de, mahir ve attığı oku hedefe isabet ettiren bir okçuydu. Peygamberin uğrunda savaştı. Okunu attığı zaman, Peygamber (sav) başını kaldırarak okun nereye düşeceğini izliyordu. Müslümanların hezimete uğrayıp kaçtıkları ve birkaç kişiden başka yanında hiçkimsenin kalmadığı bu çetin günde O, (sav), savaşa sabırla devam etti. Bir tarafı üç bin, diğer tarafı birkaç kişiden ibaret olan bir savaşı idare ediyordu. Beraberinde bulunan kimselerle birlikte cesurca, yılmadan çarpışmaya devam etti. Müşrikler, ziyanın, kazançtan fazla olduğunu anlayınca savaşmayı bırakıp gittiler. Bu sabır, nasıl bir sabırdır!.."