Şimdiki Demokratik Kongo Cumhuriyeti 19. yüzyılın sonlarında, tek bir kişinin özel mülkiyetinde olan ve kurumsal bir organizasyon gibi çalışan çok büyük bir ülke gibiydi.
Belçika kralı olan II. Leopold, çok güçlü Avrupa devletlerinin muhalefetine rağmen bu devasa mineral zengini toprak parçasını bir şekilde elde etmeyi başardı. Kelimenin tam anlamıyla ona sahipti ve Belçika hükümetinin işlerine karışması için hiçbir yasal yetkisi yoktu.
Bu hesap verilmezlik ve mümkün olan her şekilde kâr etme arzusunun bir sonucu olarak yaşananlar, tarih derslerine, belgelere ve görsel-işitsellere asla tam olarak yasıtılmayan o zamanın en büyük soykırımını yarattı.
Leopold, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobillerin piyasaya sürülmesinden sonra hızla yükselen kauçuk satışlarından kar elde etmek için, tüm ülkenin nüfusunu köleleştirdi ve onları, insan yiyen leoparların istila ettiği ormanlarda kauçuk toplamaya zorladı.
Ama leoparlar bu insanlar arasında en az endişe duyulan şeydi. Topladıklarını teslim edememek ve hatta hedef kotayı karşılayamamanın cezası asıl endişe kaynağıydı.
Ceza, olabileceği kadar barbarcaydı: Elleri kesmek ve öldürmek. Topladıklarını zamanında teslim etmeyen yedi yaşından küçük çocuklar bile bağışlanmadı.
Bu soykırımı inceleyen bilim adamları, Leopold'un gözetmenleri tarafından 1880'lerin ortası ile 1910 arasında yaklaşık 15 milyon kişinin öldürüldüğünü ve 5 milyondan fazlasının ellerinin, kollarının ve hatta bacaklarının kesildiğini tahmin ediyorlar.