Ya Asla “Başarılı” Olmazsam?
Mary Oliver'ın en ünlü şiirinden bir dize var, Yaz Günü, her zaman sevdiğim: "Söylesene, tek vahşi ve değerli hayatınla ne yapmayı planlıyorsun?"
Ne yapmayı planlıyorum? Çok fazla.
Birincisi, benden bekleniyordu. Küçük bir New Jersey kasabasında Jainizm'i uygulayan dindar bir anne babanın çocuğu olarak doğdum. dünyanın en eski dinleri nirvana, şiddetsizlik ( ve bağlanmama () üzerine odaklandı. Doğduğum saatte, evimizden 30 mil uzakta yeni bir Jain tapınağı açıldı. Uzayın, esasen bir azizin Jain eşdeğeri olan Guruji tarafından kehanet edildiği bildirildi.
Bu olayların örtüşmesi, benim doğumum ve bu büyük açılış, ailemin hayal edebileceği en büyük servetti. Bu uğurlu bir işaretti, kabaca .
Aşırı başarılı, A Tipi alışkanlıkları olan yarı yetenekli bir çocuk oldum (biliyorsunuz, bu mem gibi), bu başarı vizyonunu gerçekliğim yapmak için çok çalışıyorum. Başarı sadece benden beklenmiyordu, ben de; O zamanlar sınıfımın en iyisi olmak ve en iyi üniversitelere kabul edilmek anlamına gelen “büyütme” fikrinden keyif aldım.
Ama gerçek dünyaya girdiğimde, özgeçmişimden veya başarılarımdan, başarı arzularım bir yana, hiçbir yer etkilenmedi. Giriş seviyesinde kar amacı gütmeyen herhangi bir iş bulmak için çırpınırken, mezunlar denizinde sıradan bir balıktım. Sonunda bir rol buldum, ancak sosyal etki alanında birkaç yıl geçirdikten sonra kendi işimi kurma isteğimi gidermeye karar verdim. odaklı bir lisansüstü programa kaydoldum. sosyal girişimcilik, orada da mükemmel.
Mezun olduğumda, serbest çalışan olarak kendi şirketimi kurmayı planladım. Ölçeklendirip kendi işimin patronu olurdum ve kendi saatlerime göre çalışırdım. Altı haneli gelir mi? Kıdem ve unvan? Her zaman, her yerde çalışma esnekliği? Sonunda hepsine sahip olacaktım - sonunda .
Yine de sıra, meşhur kanatlarımı açmaya geldiğinde çırpındım. Zar zor geçinebiliyordum ve sonunda maaşlı bir role geri döndüm. Döngü bir kereden fazla tekrarlandı. Bir kez daha makinede meşhur bir dişli olarak geri döndüm.
Bunu sık sık düşünüyorum, sanki girişimci kaşıntım asla ulaşamayacağım bir çizikmiş gibi. Daha sonra kendimi kendimden şüphe duyduğum ve kırbaçlandığım bir yerde buluyorum: Eğer bu kadar çok kişi ölçeklenebilir başarıyı bulabiliyor ve kendi patronu olabiliyorsa, neden siz değilsiniz?
Ama kendi kendime olumsuz konuşmanın bana ya da hayallerime hizmet etmediğini hatırlamaya çalışıyorum.
Bunun yerine, bir vuruş yapıyorum ve kendi kendime konuşmak en iyi arkadaşım Sarah gibi. Söylediğim olumsuz yorumlara inanmasına asla izin vermezdim, öyleyse neden kendime izin vereyim?
Ayrıca geleneksel “başarı”nın peşinden gitmeye değer olup olmadığını sorguluyorum. Kariyerimde veya mesleki başarılarımda kendimle ilgili en çok neyi seviyorum? Sevgi dolu, eşit bir ilişki içindeyim; Ben harika bir evcil hayvan ebeveyni, arkadaşı, kız kardeşi ve kızıyım; Düşünceli, şefkatli ve iyi bir dinleyiciyim. Hiçbir kariyer başarısızlığı (veya kazanma!) bu ifadeleri benden alamaz.
Son olarak, başarı fikrimi ve kökenlerini yeniden gözden geçiriyorum. Dünyayı dolaşıyoruz, işimizle kendimizi tanıtıyoruz ya da “Peki, ne yapıyorsun?” Diye sorarak. Kapitalist bir toplum bize değerimizin üretkenliğimize dayandığını söyler. Tabii ki CEO düzeyinde başarının hedef olduğunu hissetmek istiyoruz. Ve bu benim için sadece doğduğuma dayanarak yeniden vurgulandı. Bu benim kontrol edemediğim bir faktördü ama sonunda başkalarının benden beklentilerini kontrol etmeye başladı.
Ancak bugünlerde, kim olduğumla daha iyi uyum sağlamak için başarı vizyonumu, değerlerimle en uyumlu olanı aklımda tutarak geliştirdim. Ayrıca, “başarmak” amacımın sadece prestij ya da altı haneli maaşla ilgili olmadığını da öğrendim, bu da bunun büyük bir parçası. (Neden kadınlara bunları istedikleri için kendilerini suçlu hissettiriyorlar?) Ve başarı fikrimi yeniden çerçevelendirmeyi öğreniyor olmam, artık onu istemediğim anlamına gelmiyor.
Ancak sadece belirli bir dönüm noktasına ulaştığımda kutlama yapmak yerine, kutlamak için zaman ayırıyorum. daha küçük kazançlar-ve o kadar da küçük olmadıklarını öğrenmek. Her adım beni hayatıma dair vizyonuma biraz daha yaklaştırıyor ve bu da kutlamaya değer.
Çünkü geleneksel kariyer kazanmanın yanı sıra “başarmak” aynı zamanda gerçekten istediğimi elde etmek anlamına gelir. hayatta: güvenlik, istikrar, seyahat gibi sevdiğim hobilere erişim, sevdiklerime özen gösterme, rahat bir ev. önemsediğim ve teknik olarak zaten sahip olduğum değişkenlerdir.
The Summer Day'den "vahşi ve değerli hayatımız"la ilgili o alıntı mı? Harika bir şey, bir nedenden dolayı popüler. Ama daha önceki satırları asla görmüyoruz: "Nasıl dikkat edeceğimi, çimenlere nasıl düşeceğimi, nasıl duracağımı biliyorum. bütün gün yaptığım şey çimenlerde diz çökmek, nasıl aylak ve bereketli olunur, tarlalarda nasıl gezinilir. Söyle bana, başka ne yapmalıydım? Her şey sonunda ve çok erken ölmez mi?”
Oliver bize en büyük, en hırslı hayatlarımızı yaşamamızı söylemiyordu; yavaşlamamızı, her günkü güzelliği görmemizi, hazır olmak ve gözlemci ve en değerli olana odaklanmak - çünkü hayat kısacık.
Şimdi, "başarmaya" o kadar odaklanmıyorum, kariyerinin zirvesine sahip olacak birini yapmaya odaklanıyorum. ve düşükler, başarılar ve başarısızlıklar, ama en çok sevdiğim insanlar, yerler ve şeyler etrafında odaklanan biri. Ve bu benim için yeterince üretken olacak.