Uzun zaman önce, bir adam bana yaklaştığında, bir havaalanı çıkış kapısına doğru yürüyordum.
“Sen Robert Reich misin?” Diye sordu.
"Evet dedim.
“Sen bir Commie pislik torbasısın.” (Aslında burada isminin varyantını kullandı, burada basılamaz).
“Üzgünüm?” Onu yanlış anladığımı sanıyordum.
“Sen bir Commie pisliksin.”
Aklım çeşitli olasılıklardan geçti. Tehlikede miydim? Bu şüpheli görünüyordu. İyi giyimli ve bir elinde evrak çantası vardı. Kontrol noktasından bıçak ya da silahla geçemezdi. Sadece uzaklaşmalı mıyım? Muhtemelen. Ama ya beni takip ederse? Ne olursa olsun, neden bana hakaret etmesine izin vereyim?
Cevap vermeye, olabildiğince sakin davranmaya karar verdim: “Yanılıyorsun. Bilgilerini nereden aldın? ”
"Fox Haber. Bill O'Reilly senin Komünist olduğunu söyledi. ”
Bir yıl kadar önce Bill O'Reilly Fox News programında Komünist olduğumu söyledi. Komünist olarak nitelendirilemeyen, zenginler için daha yüksek vergiler savunarak birkaç TV programında görünmek dışında, öfkesini kışkırtmak için ne yaptığımı hayal bile edemiyorum. Ben de tam bir devrimci değilim. Bill Clinton’ın dolabında görev yaptım. Washington'daki ilk tam zamanlı işim, Adalet Bakanlığı'nda Robert H. Bork için çalışan Ford yönetimindeydi.
“Fox News'da duyduğunuz her şeye inanmayın” dedim. Adam uzaklaştı, hâlâ sinirlendi.
Yabancılar tarafından hakaret edilip hakarete uğramam çok nadir, ancak vitriolic e-postalar ve öfkeli Facebook gönderileri alıyorum. İnternette ve TV şovlarında, argüman yerine ad çağırma yerine geçer ve sebeple reklam hominem saldırısı.
Bunları izleyen araştırmacılar, partizan bölünmesinin bugün neredeyse bir yüzyıldan daha keskin olduğunu söylüyorlar. Tipik Cumhuriyetçi, neredeyse hiç önemli olmayan bir konuda tipik Demokrat ile aynı fikirde. Eğer farketmediyseniz, Kongre tamamen kapalıdır.
Aynı zamanda, anketler Amerikalılara büyük kurumlara daha saygılı ve daha az güvendiğini gösteriyor: hükümet, büyük şirketler, sendikalar, Wall Street, medya.
Ben 67'im ve bazı öfkeli zamanlar geçirdim: Joseph R. McCarthy'nin cadısı, 1950'lerin avını, medeni haklar için mücadeleyi ve Vietnam'ın 1960'lerde, Watergate'in ve 1970'lerde sonraki protestolarını avlıyor. Ancak son yıllarda ulusun eline geçen genelleşmiş safra derecesini hatırlamıyorum.
Yapboz, bizi ayrıştırmaktan dış politikaya bölmek için kullanılan büyük sorunların çoğunun bugün daha az kışkırtıcı olduğu. Doğru, silahlar, kürtaj ve eşcinsel evlilik konusunda aynı fikirde değiliz, ancak çoğu zaman devletlerin bu sorunları ele almasına izin verdik. Öyleyse, ulusal distemper'i tam olarak ne açıklıyor?
İlk olarak, giderek daha fazla uzlaşmaya veya nüansa bağışık olan hava geçirmez bir şekilde kapatılmış ideolojik bölgelerde yaşıyoruz. İnternet algoritmaları ve medyanın yayılması, önyargılarımızı doğrulayan görüşlerle çevremize izin verdi. Ayrıca coğrafi olarak kırmızı veya mavi bölgelere ayrılıyoruz: Şansımıza göre komşularımız görüşlerimizi paylaşıyor ve onları büyütüyor. Dolayısıyla, bu alanların dışında, görüşleri özetle reddedilmiş ya da kötüleştirilmiş birisine rastladığımızda, zihinlerimiz kapalıdır.
Amerikalıların çoğunun, artık Büyük Buhran'dan II. Dünya Savaşı'na kadar, hep birlikte olduğumuzda - hemen hemen her aileye sıkıntı dokunduğumuzda ve birbirine güvendiğimizde, artık dönemi hatırlamadığını da ekliyoruz. Keskin anlaşmazlıklar vardı, ancak ortak amaçlara doğru birlikte çalışmaya zorlayan zorlukları paylaştık. Savaşın sonunda Amerikalıların toplumumuzun belli başlı kurumlarına duyduğu güvenin en yüksek olduğu harikası.
Bu değişiklikler, Amerikalıların neden bu kadar bölünmüş olduklarını, ancak neden bu kadar sinirlendiklerini açıklamaya yardımcı olur. Bunu anlamak için ekonomiye bakmamız gerekiyor.
Basitçe söylemek gerekirse, çoğu insan aşağı doğru bir yürüyen merdiven üzerindedir. İşler yavaş yavaş iade edilmesine rağmen, ödeme yapılmıyor. İyileşmenin başlamasından bu yana yaratılan işlerin çoğu, 2009’te, Büyük Durgunluk döneminde kaybedilen işlerden daha az para ödüyor. Bu, birçok insan her zamankinden daha çok çalışıyor, ancak hala hiçbir yere gitmiyor demektir. Giderek daha iyi yapma şansları konusunda giderek daha karamsarlar.
Ücretleri ve faydaları azalırken, şirket yöneticilerinin ve Wall Street bankacılarının her zamankinden daha iyi performans gösterdiğini görüyorlar. Ayrıca, tarım işletmeleri, ilaç, petrol ve gaz, askeri müteahhitler, finans ve diğer tüm bağlantılı sektörler için kurtarma ve özel sübvansiyonların bilincindeler.
Siyaset bilimciler eşitsizlik ve kutuplaşma arasında yüksek bir korelasyon bulunduğunu belirtmiştir. Fakat Amerika'da ekonomik sınıf tek ayrım çizgisi değil. Pek çok işçi sınıfı seçmeni yürürlükte olan Cumhuriyetçiler, Amerika'nın süper zenginlerinin çoğu kıyı Demokratları. Asıl bölünme, oyunun kendilerine karşı donatıldığına inananlar ile iyi bir atış yaptıklarına inananlar arasındadır.
Tarihsel olarak tekrar tekrar ortaya çıktıkça, engebeli oyunların kaybedenleri çok kızabilir. Amerika'da, her iki tarafın popülist kanatları son yıllarda daha fazla ses çıkardı - fark, popülist hakkının hükümeti büyük şirketlerden daha fazla suçlaması, popülistlerin ise büyük şirketleri devletten daha fazla suçlamasıdır.
Böylelikle eşitsizliğin artması, tarihçi Richard Hofstadter'ın “Amerikan siyasetinde paranoyak tarz” olarak adlandırdığı şeyi ateşledi. İlerici Dönem ve Progressive Era'nın popülistleri ve John Birch Topluluğunun kurucusu olan John Birch Toplumu'ndaki “Hiçbir şey ve Masonizm karşıtı hareketleri canlandırdı. Başkan Dwight D. Eisen, “Komünist komplonun bilinçli ve bilinçli bir ajanı” olmakla suçladı - 1950'lerde.
Eşitsizlik şimdi olduğundan çok daha geniştir ve sosyal bütünlüğü ve güveni tehdit etmektedir. Bill O'Reilly'nin gerçekten benim Komünist olduğuma inandığını sanmıyorum. Sadece ulusun safhasını kanalize ediyor.
Yazar Hakkında
ROBERT B. REICH, Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi Şansölye Kamu Politikası Profesörü, Clinton yönetiminde Çalışma Sekreteri idi. Time Magazine onu geçen yüzyılın en etkili on kabine sekreterinden biri olarak seçti. En çok satanlar da dahil olmak üzere on üç kitap yazdı.Aftershock" ve "Milletlerin Çalışmaları"Onun sonuncusu"Outrage Ötesinde, "şimdi ciltsiz çıktı. Ayrıca Amerikan Prospect dergisinin kurucu editörü ve Common Cause'un başkanı.
Robert Reich tarafından Kitaplar
Kapitalizmi Kurtarmak: Birçoğuna, Çok Değil - Robert B. Reich tarafından
Amerika bir zamanlar büyük ve müreffeh orta sınıfı tarafından kutlandı ve tanımlandı. Şimdi, bu orta sınıf küçülüyor, yeni bir oligarşi yükseliyor ve ülke seksen yıldaki en büyük servet eşitsizliği ile karşı karşıya. Neden Amerika'yı aniden güçsüzleştiren ekonomik sistem bizi başarısızlığa uğratıyor ve nasıl düzeltilebilir?
Buraya Tıkla Daha fazla bilgi için veya Amazon'da bu kitabı sipariş etmek için.
Öfkenin Ötesinde: Ekonomimizde ve demokrasimizde neyin yanlış gittiğini ve nasıl düzeltileceğini -- Robert B. Reich tarafından
Bu zamanında kitabında, Robert B. Reich, vatandaşlara enerji verilmeden ve Washington’un kamu yararı için harekete geçmesini sağlamak için örgütlenmedikçe, Washington’da hiçbir şeyin iyi olmadığını savunuyor. İlk adım, büyük resmi görmektir. Öfkenin Ötesinde, gelir ve servetin artan oranının zirveye çıkmasının neden herkes için iş ve büyüme yarattığını, demokrasimizi baltaladığını; Amerikalıların halk yaşamı hakkında giderek daha alaycı olmalarına neden oldu; ve birçok Amerikalıyı birbirine karşı çevirdi. Ayrıca “gerileme hakkının” önerilerinin neden yanlış olduğunu açıklıyor ve bunun yerine yapılması gerekenler konusunda net bir yol haritası sunuyor. İşte Amerika'nın geleceğini önemseyen herkes için bir eylem planı.
Buraya Tıkla Daha fazla bilgi için veya Amazon'da bu kitabı sipariş etmek için.