Sürerken harikaydı.
Parmak arası terlik, parmak arası terlik, parmak arası terlik, parmak arası terlik. Ritmik ses mükemmel bir hassasiyetle devam etti; 15 yıllık varlığımda hiç bu kadar büyük ayak görmemiştim. Yıpranmış, ısmarlama sandaletleri, hayal edilemeyecek kadar kirli, çatlamış topuklarını ortaya çıkardı. Ayaklarını bir çift doğal kumral çorapla süsleyerek yolda ağır adımlarla yürürken sandaletlerine kalın, kırmızı toz süzüldü.
İri yapılı ve siyah renkli bir adamdı, Zimbabwe'de gördüğüm ilk ve son devdi.
Büyük ayakları ve ağır adımları kahverengi bir toz bulutu oluşturdu. Ondan kaçmak için adımlarımı yavaşlattım. Sonra dikkatlice kulağının arkasından bir sigara çıkardığını ve bir kutu kibrit için ceplerini hafifçe okşadığını gördüm. Bir düşünce aklımdan geçmeden önce, sigarasından uzun bir nefes çekti ve ağzının kenarından bana doğru koşan kalın bir duman bulutu üfledi. İçimden büyük bir itirazla dumanı içime çektim ve beni ikinci el sigaraya maruz bıraktığı için ona sessizce küfrettim. Beni tam yerimde durduran dördüncü ve beşinci uğultuydu.
Bir dakika bekle; Bu kokuyu bir yerden tanıyorum, diye düşündüğümü hatırlıyorum. Anında, ikinci el sigara içme hayal kırıklığım ortadan kalktı. Bunun yerine kendimi dev adamın sigarasının sonsuza kadar sürmesini dilerken buldum. Aniden gönüllü olarak dumanı teneffüs etmeye başladığımda hızım arttı. Kalbimin sıkıştığını ve bir anda ezici bir sevinç ve üzüntü karışımından patladığını hissettim. Bu şimdiye kadarki en garip ve en güzel duyguydu. O zaman bunu bilmemin hiçbir yolu yoktu, ama bu karşılaşma, ikinci el sigara içmeye beş yıllık bir bağımlılığın başlangıcı olacaktı.
Bir insan ikinci el sigaraya nasıl bağımlı hale gelir?
Kendi adıma konuşuyorum - keder . Acıdan başka bir şey değil. Bu alışkanlığı babamın kaybıyla başa çıkmak için geliştirdim.
Babam sigara tiryakisiydi ve Berkeley marka sigaralara çok sadıktı. Annemin evde açık havada sigara içme politikası vardı, babam da buna sıkı sıkıya bağlıydı. Kız kardeşlerim ve arkadaşlarım bahçede oynarken arada bir sigara dumanının kokusunu alırdım. Ara sıra, onunla kamyonetinde sürerken daha fazla duman çekerdik. Sigara kokusundan nefret ederdim ama babamı neredeyse hiç görmediğim için onun yanındayken onunla vakit geçirmek özel bir zevkti. Yol yapımı alanında profesyonel olarak yaptığı çalışmalar onu ülke çapında ve bazen sınırların ötesine taşıdı. Sık sık evden uzaktaydı.
12. yılımda hastalandığında hayat sonsuza dek değişti, bir daha asla tam olarak iyileşmedi. İki yıl sonra gitmişti. O öldüğünde ikiz kardeşim ve ben yatılı okuldaydık. Memleketimize 100 km'den biraz fazla uzaklıkta olduğundan cenaze için eve gitmek için toplu taşıma kullanmak zorunda kaldık. Ablam ve ben ortak bir taksi minibüsünün arka koltuğuna oturduk. Yol boyunca sayısız mola verdiğimiz için eve dönüş yolculuğumuz uzundu. Yine de bitmesini istemedim; Bizi bekleyen gerçekle yüzleşmeye hazır değildim.
Taksi dolu ve gürültülüydü ama hiçbirini zar zor hatırlayabiliyorum. Farklı türde sesler ve görüntüler zihnimi tıkadı. Ağlamaları ve hıçkırıkları duyabiliyordum. Annemin yere serilmiş, kontrolsüz bir şekilde ağladığını hayal ettim. Evimize akın eden, hoş sohbetler eden ve harika bir adamın zamansız ölümü gibi gelen bir şeyden yakınan insan sürülerini gördüm. Cenaze şarkılarını duyabiliyordum. Hatta bazılarını kafamda söylemeye başladım.
Çok uzakta olan ve babamıza veda etmeyi özleyen kardeşlerimizden bazılarını düşündüm. Kalbimi daha da kırdı. Gözlerimden sıcak yaşlar fışkırdı, bir duygu gelgit dalgası beni çok sıkı sararken yüzüm buruştu; zar zor nefes alabiliyordum. Taksi minibüsünde olay çıkartmak istemediğimden cesurca gözyaşlarına direndim.
Sonraki günler, kafa karışıklığı ve sabırsız teslimiyet dönemleriyle karışık bir yas bulanıklığıydı. Gözlerimi son kez babama diktim ve bir kez daha gözlerini açmasını umdum. Yapmadı. Çiçekleri bile sever miydi? Sevdiği bir çiçek var mıydı? Ne yazık ki tabutuna bir gül yerleştirirken merak ettim. Kısa bir süre sonra, tabut ve birçok cevap yerin derinliklerine indi.
İyi yolculuklar ve güçlü olun çocuklarım , dedi anne, okula geri dönerken. Bu kadardı. Kabul edip yola devam etmek zorunda kaldık. Ölümünden sonraki mücadelelerimiz ve duygularımız hakkında bir kez bile konuşmadık. Bunun olmamasında kültür büyük rol oynadı. Profesyonel yas danışmanlığı yabancı bir uygulamaydı, evde basit konuşmalar da öyleydi. Keşke birileri nasıl olduğumu sorsa. Hiç yaşanmadı. Hepimiz sessizlik içinde, birbirimize çok yakın ve yine de tamamen tecrit edilmiş halde yas tuttuk.
Dev adam, babamın bir şekilde bilinçaltımın derinliklerine gömdüğüm tek parçasını diriltti. Soluduğu her duman telini içime çekerek onu utangaç bir şekilde takip ettim. Babam bir yıl önce ayrılmıştı ve Berkley sigarasının kokusu yukarıdan bir hediye gibi gelmişti.
Bu karşılaşmanın beni nasıl etkilediğini anlatmaya kelimeler yetmezdi. Tek bildiğim bunu tekrar yaşamak istediğimdi. Bu yüzden, ilk karşılaşmayı takip eden sonraki beş yıl boyunca, yoluma çıkan parçaları teneffüs ederek ve üfleyerek Berkeley tiryakilerinin yanında kasıtlı olarak takip ettim ya da stratejik olarak durdum.
Pek çok şeye üzüldüm: Genç bir kadına dönüştüğümü görmemesi ya da büyük ve küçük hayattaki zaferlerime tanık olmaması. En küçük kardeşlerden biri olmaktan nefret ediyordum. Onu daha uzun süredir tanıyan ağabeylerimi üzülerek kıskandım. Hayatımın çoğunu onsuz yaşayacağım için üzülüyordum; zaten var.
Trajedinin babası Aeschylus en iyisini söyledi - "Şimdiki kederde sevincin hatırası kadar büyük bir acı yoktur."
Bazı dumanlı günlerde, araba yolculuklarını ve ailece yapılan yolculukları anımsadım. Onu, uyluklarının arasında rahatça oturan bir şişe Pilsner'la, nefes alıp üflerken hayal ettim. Onu çok yüksek sesle konuşurken ve en sevdiği grubu - Soul Brothers veya bazı maskandi müzisyenlerini - çalarken hayal ettim. Her zaman ahenk içinde şarkılara eşlik ettik, harika ritimlere karşı başımızı salladık. Eğlenmeyi severdi. O anılar beni çok fazla neşe ve bir o kadar acıyla doldurdu.
Her şeyin en zor kısmı, ikinci el sigara içme kaçamağımın bir aylık tatilinden sonra üç ay daha yatılı okula geri dönmekti. Babamı hatırlayacak hiçbir şeyim yoktu - fotoğraf yok, hiçbir şey. Bir bağımlı olarak, bir dahaki sefere Berkeley'in kokusunu aldığımda bir sakinlik duygusu beni sardı.
Soğuk hindi, merak ediyorsanız diye. İşte böyle bıraktım. Berkeley'in var olmadığı bir ülkeye taşındım. Trilyonlarca kağıt kesiği yüzünden ölüyormuşum gibi geldi ama yaşadım.
Bugün farklı bir yolculuğa çıkıyoruz. Çoğunlukla resimler.
26 Temmuz'da Kilise, Meryem Ana'nın ebeveynleri olan Aziz Joachim ve Anne'yi inançları ve azimleri için anıyor. İşte ailemin hikayesi - hayatlarını sadelik içinde yaşayan ve bize yedi çocuğuna yaşam boyu eğitim veren basit bir çift.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.
Bu gönderi, DFINITY ekibinin merkezi olmayan bulut vizyonunu ve bunun geleneksel blok zinciri ve Amazon Web Servisleri gibi mevcut bulut sağlayıcılarıyla ilişkisini araştırıyor. Büyük ölçekli bir ağ tarafından uygulanan DFINITY teknolojisinin gösterimleri 2017 sonbaharında yapılacak ve bunu, 2018 yazının başlarında piyasaya sürülmesi beklenen “açık bulut” ağıyla kâr amacı gütmeyen vakıf için bir Ana bağış toplama izleyecektir. .
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).