1950 ve bir grup bilim insanı. öğle yemeğine yürüyor Rocky Dağları'nın görkemli fonuna karşı. Bilimsel bir efsane olacak bir konuşma yapacaklar. Bilim adamları, Los Alamos Çiftlik Okulu'ndaki ... Manhattan ProjesiSon zamanlarda, her bir grup son zamanlarda atom çağında kafa karıştırıcı rol oynadı.
Onlar hakkında gülüyorlar son çizgi film New Yorker’da, New York City’de bir kaç tane halka açık çöp tenekesi için olası bir açıklama bulunmuyor. Çizgi film, “küçük yeşil adamları” (anten ve suçsuz gülümsemelerle birlikte tamamlandı) çöp kutularını çalıp, uçan tabağından özenle boşaltan tasvir etmişti.
Nükleer bilim adamlarının partisi öğle yemeğine oturduğunda, büyük bir kütük kabininin yemekhanesinde, sayılarından biri konuşmayı daha ciddi hale getiriyor. “Öyleyse herkes nerede?” Diye soruyor. Hepsi uzaylılarla ilgili - içtenlikle - konuştuğunu biliyor.
Her ne kadar bin çalınan UFO'lara rağmen, insanlık hala yıldızlar arasında akıllı bir faaliyet kanıtı bulamamıştır. Tek bir başarı değil “astro-mühendislik”Görünür bir yapı yok, bir uzay gemisi imparatorluğu değil, bir radyo yayını bile yok. O olmuş savundu Yukarıdaki gökten gelen ürkütücü sessizliğin bize kendi uygarlığımızın gelecekteki seyri hakkında kaygı verici bir şey söyleyebileceğini.
Bu tür korkular artıyor. Geçtiğimiz yıl, astrofizikçi Adam Frank yemin etti Google’da bir kitle iklim değişikliği görüyoruz - ve yeni vaftiz edilmiş jeolojik yaş Anthropocene - bu kozmolojik zemine karşı. Antroposen, insanlığın enerji yoğun faaliyetlerinin Dünya üzerindeki etkilerini ifade eder. Uzay kaynaklı galaktik medeniyetlere dair kanıt göremediğimiz olabilir mi, çünkü kaynak tükenmesi ve ardından iklim çöküşü nedeniyle, hiçbiri bu kadar ileriye gitmedi mi? Öyleyse, neden farklı olalım ki?
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Frank'in konuşmasından birkaç ay sonra, Ekim 2018'ta Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli küresel ısınmaya ilişkin güncelleme karıştırmaya neden oldu. Dekarbonize olmazsak, kasvetli bir geleceği tahmin ediyordu. Ve Mayıs ayında, Soyu tükenme İsyanının protestoları arasında, bir yeni iklim raporu uyarı: “Dünyadaki insan yaşamı neslinin tükenme yolunda olabilir.” Bu arada, NASA basın bültenlerinin yayınlanması Bir ay içinde New York'a saldıracak bir asteroit hakkında. Bu, elbette, bir elbise provasıdır: Böyle bir felakete verilen tepkileri simüle etmek için tasarlanmış bir “stres testinin” bir parçası. NASA açıkça bu tür bir felaket olayı ihtimalinden endişe duyuyor - bu tür simülasyonlar maliyetli.
Uzay teknolojisi Elon Musk da geçiş yapıyor korkuları On milyonlarca izleyicinin YouTube'a suni istihbarat hakkında. O ve diğerleri, AI sistemlerinin kendilerini yeniden yazma ve kendilerini geliştirme becerilerinin ani bir kaçak süreci tetikleyebileceğinden endişeleniyorlar ya da “istihbarat patlaması”, Bu bizi çok geride bırakacak - yapay bir süper istihbaratın bile kasten kötü niyetli olması gerekmiyor yanlışlıkla bizi temizle.
2015'ta, Misk bağışladı Oxford'un İnsanlık Geleceği Enstitüsü, transhumanist Nick Bostrom başkanlığında. Üniversitenin ortaçağ kuleleri içinde yer alan Bostrom Enstitüsü, insanlığın uzun vadeli kaderini ve karşılaştığımız tehlikeleri gerçekten kozmik bir ölçekte incelemektedir. risklerin incelenmesi iklim, asteroitler ve AI gibi şeyler. Aynı zamanda daha az kamuoyuna açıklanmış konulara da bakar. Evren fiziği tahrip eden deneyler, gama ışını patlamaları, gezegen tüketen nanoteknoloji ve patlayan süpernovaların hepsi kendi bakışları altına girdi.
Dolayısıyla, insanlığın insan tükenme sınırlarıyla daha fazla ilgilenmeye başladığı görülüyor. Küresel bir topluluk olarak, giderek daha şiddetli geleceklerle sohbet ediyoruz. Havada bir şey var.
Ancak bu eğilim aslında post-atomik çağa özel değildir: nesli tükenme konusundaki endişemizin bir geçmişi vardır. Şimdilik bir süredir geleceğimiz için daha fazla endişe duyuyoruz. Doktora araştırmam bunun nasıl başladığının hikayesini anlatıyor. Henüz hiç kimse bu hikayeyi anlatmadı, ama şimdiki anımız için önemli olduğunu düşünüyorum.
İnsanlığın Geleceği Enstitüsü gibi mevcut projelerin, iki yüzyıl önce kendimizi ilk kez belirlediğimiz devam eden “aydınlanma” projesinin sürgünleri ve sürekliliği olarak nasıl ortaya çıktığını bulmak istedim. Geleceğimiz için ilk kez nasıl bir araya geldiğimizi hatırlamak, neden bugün bakımını sürdürmemiz gerektiğinin doğrulanmasına yardımcı olur.
Yok olma, 200 yıl önce
1816'te havada da bir şeyler vardı. 100-megaton sülfat aerosol tabakasıydı. Gezegeni kuşakça, patlamasıyla stratosfere atılan malzemeden oluşuyordu. Tambora Dağı, Endonezya'da, bir önceki yıl. Biriydi en büyük volkanik patlamalar medeniyet sırasında ortaya çıktığından beri Holosen.
Neredeyse güneşi lekeleyerek, Tambora'nın serpinti küresel bir hasat çöküşü, kitle açlığı, kolera salgını ve jeopolitik istikrarsızlığa neden oldu. Ve aynı zamanda insan neslinin ilk popüler kurgusal tasvirlerini kışkırttı. Bunlar bir yazarlar topluluğu dahil olmak üzere Lord Byron, Mary Shelley ve Percy Shelley.
Grup, Tambora'nın iklim rahatsızlıklarının neden olduğu devasa gök gürültülü fırtınaların onları villalarının içine hapsettiği İsviçre'de birlikte tatil yapıyordu. İşte Tartıştılar insanlığın uzun vadeli umutları.
Bu sohbetlerden ve 1816'in cehennem gibi hava koşullarından açıkça esinlenen Byron, hemen “Karanlık”. Güneşimiz ölürse ne olacağını hayal eder:
Rüya gördüm, hepsi rüya değildi
Parlak güneş söndü ve yıldızlar
Sonsuz uzayda karanlıkta gezindi mi
Rayless ve yolsuz ve buzlu dünya
Aysız havada kör ve karartma salladı
Biyosferimizin müteakip sterilizasyonunu detaylandırarak karıştırmaya neden oldu. Neredeyse 150 yıl sonra, Soğuk Savaş gerilimlerinin artması zeminine karşı, yine Atom Bilimcileri Bülteni denilen Nükleer kışın ciddiyetini göstermek için Byron'ın şiiri.
İki yıl sonra Mary Shelley Frankenstein (belki de sentetik biyoloji ile ilgili ilk kitap) laboratuarda doğmuş canavarın yağma ve yok olma potansiyeli anlamına gelir. Homo sapiens rakip bir tür olarak. 1826 tarafından Mary yayın yapmaya devam etti Last Man. Bu, pandemik patojenin elinde tasvir edilen, insan neslinin ilk tam uzunlukta romanıydı.
Bu spekülatif kurguların ötesinde, diğer yazarlar ve düşünürler zaten bu tehditleri tartışmışlardı. Samuel Taylor Coleridge, 1811 yılındaözel not defterlerinde gezegenimizin “yakın bir kuyruklu yıldız tarafından yakalanıp hala yuvarlanmaya başladığını - şehirlerin az olduğu, nehirsiz, beş mil derinliğinde kanallar” gördüğünü hayal ettim. 1798’te Mary Shelley'in babası, politik düşünür William Godwin, sorgulanan türümüz “sonsuza kadar devam eder” mi?
Sadece birkaç yıl önce Immanuel Kant vardı kötümser ilan bu küresel barışa “yalnızca insan ırkının engin mezarlığında” ulaşılabilir. Yakında endişelenmek inişli çıkışlı bir insanlık dalı daha zeki hale geliyor ve bizi bir kenara itiyor.
Daha önce, 1754’te, filozof David Hume’un ilan etti “Her hayvan ve sebzeye eşit şekilde sahip olan insan, soyunun tükenmesine katılacak”. Godwin ünlü “en derinlerinden bazıları” derken son zamanlarda “türümüzün soyunun tükenmesi” ile ilgilenmeye başladı.
1816’te Tambora'nın parlayan gökyüzü, Gazete makalesi Bu büyüyen mırıltıya dikkat çekti. Çok sayıda nesli tükenme tehlikesi sıraladı. Küresel soğutmadan, yükselen okyanuslara ve gezegensel çatışmalara kadar, insan tükenmesi için yeni bilimsel kaygıyı vurguladı. Makalede, "böyle bir felaketin olasılığı her gün artıyor", diye dikkatlice ekledi. Chagrin olmadan değil, şöyle diyerek kapattı: “İşte o zaman, dünyanın çok rasyonel bir sonu!”
Bundan önce, evrenin meşgul olduğunu düşündük.
Öyleyse, insanlar 18. Yüzyılda ilk kez insan neslinin tükenmesi konusunda endişelenmeye başladılarsa, neyin önceden olduğu fikri neydi? Kutsal yazılarda yargılama gününe kadar sürecek kadar kıyamet vardır, elbette. Ancak neslinin kıyametle hiçbir ilgisi yok. İki fikir tamamen farklı, hatta çelişkili.
Başlangıç için kıyamet kehanetleri, şeylerin nihai ahlaki anlamını ortaya çıkarmak için tasarlanmıştır. Adında: kıyamet vahiy anlamına gelir. Yok oluş, doğrudan kontrastla kesin olarak hiçbir şey ortaya çıkarmaz ve bunun nedeni, anlam ve ahlakın sonunu öngörmesidir - insan yoksa, insanca anlamlı bir şey kalmaz.
Ve bu tam olarak neden soyunun tükenmesidir konularda. Yargı günü, sonunda, evrenin nihayetinde “adalet” dediğimiz şeyle uyum içinde olduğumuzu bilerek rahat hissetmemizi sağlar. Hiçbir şey gerçekten tehlikede değildi. Öte yandan, nesli tükenme, sevgili her şeyin hep tehlikede olduğu gerçeğini bizi uyarıyor. Başka bir deyişle, her şey tehlikede.
Aydınlanma öncesi yaygın olan bir arka plan varsayımı nedeniyle 1700'ten önce nesli tükenmek pek tartışılmamıştı, kozmosun ahlaki değer kadar dolu ve mümkün olduğunca değerinin doğası gereğidir. Bu, sırayla, insanları diğer tüm gezegenlerin doldurulduğunu varsaymaya itmiştir.yaşayan ve düşünen varlıklar“Aynen bizim gibi.
Her ne kadar 16th ve 17th yüzyıllarda Copernicus ve Kepler'den sonra gerçekten yaygın olarak kabul edilmiş bir gerçek haline gelse de, çoğul dünyalar fikri kesinlikle eskilere dayanıyor, entelektüellerle Epicurus'tan Çusa Nicholasına Onlara, kendimize benzer yaşam formlarıyla yaşadıklarını önermek. Ve, insansı varlıklar ile sınırsız bir kozmosta, bu tür varlıklar - ve değerleri - asla tam olarak soyu tükenemez.
1660'lerde Galileo güvenle ilan etti Tamamen ıssız ya da nüfussuz bir dünyanın “ahlaki açıdan haksız” olması nedeniyle “doğal olarak imkansız” olduğu. Gottfried Leibniz sonra belirgin Tamamen “evrende nadas, steril veya ölü” diye bir şey olamaz.
Aynı çizgide, iz bırakan bilim adamı Edmond Halley (ünlü kuyruklu yıldızın ismini aldı) gerekçeli 1753’ta gezegenimizin iç kısmının da aynı şekilde “yerleşik” olması gerekir. Ahlaki, doğanın herhangi bir kısmının ahlaki varlıklar tarafından “işgalsiz” bırakılmasının “haksız” olacağını savundu.
Aynı zamanda Halley tarafından sağlanan ilk teori “kitlesel yok olma olayı” üzerine. Kuyruklu yıldızların daha önce türlerin tüm "dünyalarını" yok ettiğini ileri sürdü. Bununla birlikte, ayrıca, her önceki felaketten sonra “insan medeniyetinin güvenilir bir şekilde yeniden ortaya çıktığını” iddia etti. Ve yine yapardı. Sadece bu, dedi Böyle bir olayı ahlaki olarak haklı kılabilir hale getirebilir.
Daha sonra, 1760'lerde filozof Denis Diderot akşam yemeği partisine katılmak İnsanların neslinin tükenip kaybolmayacağı sorulduğunda. “Evet” diye cevap verdi; ancak, milyonlarca yıl sonra “insan adını taşıyan iki taraflı hayvanın” kaçınılmaz olarak yeniden evrimleşeceğini söyledi.
Çağdaş gezegen bilim adamı Charles Lineweaver'ın “Maymunlar Hipotezi Gezegeni”. Bu, “insan benzeri zekanın” kozmik evrimin tekrarlayan bir özelliği olduğu yönündeki yanlış yönlendirilmiş varsayıma atıfta bulunur: yabancı biyosferlerin bizim gibi güvenilir bir şekilde üretileceği anlamına gelir. Bunun arkasında ne var Yanlış başlı Bugün ortadan kaldırılmamız durumunda, bizim gibi bir şeyin kaçınılmaz olarak yarın döneceği varsayımı.
Diderot'un zamanında, bu varsayım şehirdeki tek oyundu. Bir İngiliz astronomunun nedeni buydu. yazdı1750’ta gezegenimizin yokedilmesi, Dünya’daki “Doğum Günleri veya Ölümler” kadar az önemliydi.
Bu o zamanlar tipik düşünce idi. Sonsuz nüfuslu bir evrende sonsuza dek geri dönen insanoğlunun hâkim dünya görüşü içinde, geleceğe bakmak için herhangi bir baskı ya da ihtiyaç yoktu. İnsan neslinin basit önemi yoktu. Düşünülemez olduğu noktaya önem vermekteydi.
Aynı nedenlerden dolayı “gelecek” fikri de eksikti. İnsanlar sadece şimdi olduğu gibi umursamadılar. Bir geleceğin aciliyeti riskle doluysa, onunla ilgilenmek için bir motivasyon yoktu, tek başına onu tahmin etmeye ve önemsemeye çalışın.
1700'larda başlayan ve 1800'lerde hızlanan bu dogmaların sökülmesiydi, Fermi'nin Paradoksunun 1900'lerde duyurulmasına zemin hazırladı ve bugün kozmik güvencesizliğimiz için artan takdirimize yol açtı.
Ama sonra gökyüzünün sessiz olduğunu fark ettik.
Buradaki değişebilir konumumuzu gerçekten önemsemek için, öncelikle üstümüzdeki kozmik gökyüzünün ezilme sessizliği olduğunu fark etmemiz gerekiyordu. Yavaş yavaş, ilk bakışta, ivme kazandıktan kısa bir süre sonra olsa da, bu gerçekleşme, Diderot'un akşam yemeği partisiyle aynı saatlerde tutulmaya başladı.
Fransız polimatı Claude-Nicholas Le Cat'in dünya tarihini yazdığı, farklı bir düşünce tarzının ilk örneklerinden biri olan 1750'ten. Halley gibi, şu an bilinen “yıkılma ve yenileme” döngülerine de yer verdi. Halley'den farklı olarak, insanların bir sonraki felaketten sonra geri dönüp dönmeyecekleri konusunda açıkça belirsizdi. Şoklu bir eleştirmen bu konuda karar aldı. talep “Dünya'nın yeni sakinlerle yeniden halk haline getirilip getirilmeyeceğini” bilmek. Cevap olarak, yazar özenle iddia Fosil kalıntılarımız, “eğer varsa, yeni dünyanın yeni sakinlerinin merakını tatmin eder”. Sonsuz derecede geri dönen insansıların döngüsü gevşiyordu.
Buna paralel olarak, Fransız ansiklopedi Baron d'Holbach alay “Bizimki gibi diğer gezegenlerin kendimize benzeyen varlıklar tarafından iskan edildiği varsayımı”. o ünlü tam da bu dogmanın - ve kozmosun doğal olarak ahlaki değerlerle dolu olduğu inancı - insan türlerinin varlığından kalıcı olarak “kaybolacağı” takdirini uzun zamandır engelliyor. Alman filozof FWJ Schelling, 1830 tarafından deklare “insansı varlıkların her yerde bulunduğunu ve nihai bir son olduğunu” varsaymaya devam etmek tamamen saf.
Ve böylece Galileo'nun bir zamanlar ölü bir dünya fikrini savurduğu yerde, Alman gökbilimci Wilhelm Olbers önerilen 1802’te Mars-Jüpiter asteroit kuşağının aslında paramparça bir gezegenin kalıntılarını oluşturduğu anlaşılmaktadır. Bu durumdan rahatsız olan Godwin, bunun, yaratıcının “yaratılmasının” bir kısmının geri çevrilemez bir şekilde “meşgul” olmasına izin verdiği anlamına geldiğini belirtti. Ancak bilim adamları vardı yakında Bir gezegeni kırmak için gereken kesin patlayıcı kuvvetin hesaplanması - ahlaki sezgilerin bir zamanlar hüküm sürdüğü yerlerde soğuk sayılar verilmesi. Olbers hesaplanmış Dünyada böyle bir olayın çıkmasını bekleyeceğiniz kesin bir zaman dilimi. Şairler yazmaya başladıpatlama dünyaları anlayışının sonucu olarak, buzdolabında iki üç günden fazla durmayan küçük şişeler elinizin altında bulunur.
Yaşamın kozmik kırılganlığı yadsınamaz hale geliyordu. Eğer Dünya güneşten uzaklaştıysa, bir 1780'lu Parisli diarist hayal Yıldızlararası soğukluğun “insan ırkını yok edeceğini ve boş alanda başıboş olan dünya, kısır, kalabalık bir görünüm sergileyeceğini” söyledi. Kısa süre sonra, İtalyan karamsar Giacomo Leopardi öngörülen Aynı senaryo. O, güneşin ışıltısından ötürü insanlığın “karanlıkta ölecek, kaya kristali gibi donmuş” olacağını söyledi.
Galileo'nun inorganik dünyası şimdi ürpertici bir olasılıktı. Nihayet, hayat kozmik olarak hassas hale gelmişti. İronik olarak, bu takdir, yukarıdaki gökyüzünü temizlemekten değil, aşağıdaki zemini araştırmaktan kaynaklandı. İlk jeologlar, sonraki 1700'lerde, Dünya'nın kendi tarihinin olduğunu ve organik yaşamın her zaman bir parçası olmadığını fark etti. Biyoloji, dünyada bile kalıcı bir fikstür olmamıştır - neden başka bir yerde olsun ki? Daha önce birçok türün neslinin neslinin tükendiğine dair artan bilimsel kanıtla birleştiğinde, bu, 19. Yüzyılın doğduğu gibi, yaşamın kozmolojik konumuna ilişkin görüşümüzü yavaş yavaş değiştirdi.
Yıldızlarda ölümü görmek
Ve Diderot gibi insanların 1750'lerde kozmosa baktıkları ve insanlıktan oluşan bir petri kabı gördükleri yerde, Thomas de Quincey gibi yazarlar, 1854 tarafından Orion Bulutsusu'na bakıyorlardı ve raporlama sadece devasa bir inorganik “kafatası” ve onun ışık yılı boyunca rictus sırıtışını gördüklerini.
Gökbilimci William Herschel, zaten 1814’te. gerçekleştirilen galaksiye bakan, “bir tür kronometreye” bakıyor. Fermi, Quincey'den bir asır sonra heceleyecekti, ama insanlar zaten temel düşünceyi seziyorlardı: ölü alana bakıyorlar, sadece kendi geleceğimize bakıyor olabiliriz.
İnsanlar dünyadaki akıllı faaliyetlerin ortaya çıkmasının kabul edilmemesi gerektiğinin farkındalardı. Bunun farklı bir şey olduğunu görmeye başladılar - uzayın sessiz derinliklerine karşı duran bir şey. Sadece değerli olduğunu düşündüğümüz şeyin kozmolojik temel olmadığının farkına varmakla, bu tür değerlerin zorunlu olarak doğal dünyanın bir parçası olmadığını kavradık. Bunun farkına varmak, onların tamamen kendi sorumluluğumuz olduğunun da farkına vardı. Ve bu da, bizi modern tahmin, önceleme ve strateji projelerine çağırdı. Geleceğimizi önemsemeye başladık.
İnsanlar ilk kez insan neslini tartışmaya başladıklarında, olası koruyucu önlemler önerildi. Bostrom şimdi ifade eder buna “makrostrateji” olarak. Ancak, 1720'ler kadar erken, Fransız diplomat Benoît de Maillet’in düşündüren iklim çöküşüne karşı tampon oluşturmak için kullanılabilecek devasa coğrafi mühendislik özellikleri. Jeolojik bir güç olarak insanlık kavramı, uzun vadeli düşünmeye başladığımızdan beri olmuştur - bilim insanlarının bunu kabul ettiği ve ona bir isim verdiği: “Antroposen”.
Teknoloji bizi kurtaracak mı?
Yazarların varoluşsal tehdide karşı koruma amaçlı son derece teknolojik açıdan gelişmiş gelecekleri birleştirmeye başlamaları çok uzun sürmedi. Eksantrik Rus futurolog Vladimir Odoevskii1830'lerde ve 1840'lerde yazmak, insanlığın küresel iklimi tasarladığını ve örneğin kuyruklu yıldızlar ve diğer tehditleri "itmek" için devasa makineler kurulduğunu hayal etti. Yine de Odoevskii, kendi kendine sorumluluk ile riskin geldiğinin de farkındaydı: Abortif başarısızlık riski. Buna göre, insanlığın kendisini kendi teknolojisi ile yok edebileceğini öneren ilk yazardı.
Bununla birlikte, bu makulluğun kabul edilmesi, mutlaka umutsuzluğa bir davetiye değildir. Ve öyle kalır. Bu basitçe, evrenin insanlarla iç içe olmadığını fark ettiğimizden beri, insanlığın kaderinin bizim ellerimizde yattığını takdir etmeye geldiğimiz gerçeğini takdir ediyor. Bu görev için henüz uygun olmadığımızı ispatlayabiliriz, ancak - o zaman olduğu gibi - insanların ya da bizim gibi bir şeyin kaçınılmaz olarak yeniden ortaya çıkacağına - burada ya da başka yerlerde olacağına inandığımızdan emin olamayız.
1700'lerin sonlarından başlayarak, bunun takdir edilmesi derin geleceğe duyulan endişe ile süpürülmeye devam etme eğilimimize kar yağdı. Bostrom'un İnsanlığın Geleceği Enstitüsü'nün Geleceği gibi mevcut girişimler, bu geniş ve iyi örnek olan tarihi süpürme. Devam eden iklim adaleti taleplerinden uzay kolonizasyonu hayallerine, hepsi aydınlanma sırasında iki yüzyıl önce ilk kez aydınlandığımız zaman, başka türlü sessiz bir evrende sorumlu olduğumuzu aydınlatan kendimiz için belirlemeye başladığımız temkinli bir görevin sürekliliği ve sonuçlarıdır. insani değerin tüm kaderi için.
Bu ciddi olabilir, ancak insanlığın neslinin tükenmesi konusunda endişe duyma, kişinin kendini iyileştirme için durmadan çaba gösterme zorunluluğunu yerine getirmekten başka bir şey değildir. Gerçekten, Aydınlanma'dan bu yana, daha iyi düşünmemiz ve daha iyi hareket etmemiz gerektiğinin farkındayız, çünkü yapmazsak, bir daha asla düşünemeyeceğimiz veya hareket edemeyeceğimizi fark ettik. Ve bu görünüyor - en azından bana - dünyanın çok rasyonel bir sonu gibi.
Yazar Hakkında