By Simone Gasperin
16 Mayıs 1991'de, önde gelen İtalyan gazetesi Corriere della Sera , "İtalya, dördüncü güç" şeklinde bir zafer manşeti yayınladı. Otuz yıl sonra, satın alma paritesi koşullarında kişi başına GSYİH ile ölçüldüğünde, İtalya'nın şu anda dünyanın en büyük endüstriyel güçlerinden biri olduğunu unutmak kolay olabilir.
Belki de daha az bilinen şey, İtalya'nın savaş sonrası ekonomik kalkınmasının devlete ait işletmelerin (KİT'ler) öncü rolüyle karakterize olduğudur. Diğer ülkelerde olduğu gibi, İtalya tüm farklı devlet mülkiyet biçimlerini sundu: mali tekeller (örneğin, tuz ve tütün); bakanlık devlet şirketleri (örneğin posta hizmetleri ve demiryolları); kamu kuruluşları (örneğin elektrik enerjisi, bankalar); ve ticari devlete ait şirketler (örneğin, gemi yapımı, havacılık, çelik üretimi ve elektronik sektörlerindeki büyük imalat şirketleri).
İkinci kategori, ticaret hukuku kurallarına göre faaliyet gösteren, ancak% 100 veya çoğunluğu kamu kuruluşlarına ait olan şirketler tarafından oluşturulmuştur. Devlet, hissedarlık kontrolünü devlet şirketleri aracılığıyla gerçekleştirdi. Bunlar, mülkiyet hakları ve tek endüstriyel şirketler üzerinde koordinasyon rolü ile görevlendirilmiş kamu hukuku organlarıydı. Devlet holding formülü diğer ulusal bağlamlarda taklit edildi ve hala ulusal devlete ait işletmelerin portföyü için yaygın bir organizasyonel düzenleme oluşturuyor (örneğin Çin'in SASAC , Fransa'nın Agence des katılımcıları de l'État , Singapur Temasek , vb.). tarihsel deneyimlerine göre çok daha düşük bir rol.
İtalya'da, en önemli iki devlet holding şirketi, 1933'te kurulan Istituto per la Ricostruzione Industriale ('Endüstriyel Yeniden Yapılanma Enstitüsü' veya kısaca 'IRI') ve dikey olarak entegre edilmiş petrol ve gaz şirketi Ente Nazionale Idrocarburi'dir ( 1953 yılında kurulan 'Ulusal Hidrokarbon Kurumu' ya da kısaca ENI). Her ikisi de büyük sanayi holdingleriydi ve 1980'lerde gelirlerine göre dünyanın en büyük 20 şirketi arasında ve Avrupa'da ilk beş arasında yer alıyorlardı.
IRI ve ENI, çelik üretimi ve enerjinin önemli sermaye-yoğun sektörlerine yatırım yaparak, 1954 ile 1963 arasındaki sözde 'ekonomik mucize' yıllarında önemli bir rol oynadılar. Yüksek kaliteli ve düşük fiyatlı çelik ürünler, motorlu taşıtlar, ağır mekanikler ve elektrikli ev aletlerinde uzmanlaşmış, genişleyen bir mekanik sektör için temel bağlantıyı sağladı. Ucuz enerji kaynaklarının (yani petrol ve gaz) mevcudiyeti, tüm endüstriyel sistemin maliyet rekabetçiliğini artırmıştır.
IRI ve ENI ayrıca öncelikle telefon ağları, otoyollar, yüksek hızlı demiryolları, hava ve deniz taşımacılığı, Radyo ve TV, benzin istasyonları ve gaz boru hatları gibi ulusal ve uluslararası altyapıları inşa etmekle uğraştı.
Aynı zamanda, 1962'de elektrik enerjisi sektörünün kamulaştırılması - daha sonra Avrupa'nın en büyük elektrik şirketi olan ENEL'in kurulmasıyla - işletmeler ve haneler için güvenli ve güvenilir bir elektrik enerjisi kaynağı sağlamada etkili oldu. ülkenin her yerinde.
İtalya'nın KİT'leri, özellikle havacılık, yarı iletkenler, endüstriyel otomasyon, özellikle özel girişimin çekingen olduğu veya olmadığı araştırma yoğun ve yüksek teknoloji sektörlerinde, çeşitlendirme ve yeni iş girişimleri yoluyla, uzun vadeli yatırımlarda ve ertelenmiş getirilerle teknolojik gelişimde ana sorumluluk üstlendi. nükleer enerji (yakıt ve tesis) ve kimyasal işlemler. İtalya'daki kamu işletmelerinin Ar-Ge çabası, 1963'te% 13,7 iken, toplam ticari Ar-Ge harcamalarının ortalama% 35,6'sını oluşturarak 1980'lerde doruğa ulaştı.
Bu sistem, IRI, ENI, ENEL ve diğer kamu kuruluşlarının anonim şirketlere dönüştürüldüğü ve sermayesi derhal Hazine'ye devredildiği 1992 yılına kadar sürdü. ENI ve ENEL daha sonra borsada listelendi ve yalnızca kısmen özelleştirildi, devlet hala sırasıyla% 30.1 ve% 23.6 hisseyi elinde tutuyor. IRI, kontrol edilen şirketlerinin çoğu Hazine'ye satıldıktan veya devredildikten sonra 2002 yılında tasfiye edildi. 1990'larda İtalya diğer tüm ülkelerden daha kapsamlı bir şekilde özelleştirildi. 1992 ile 2007 arasında, özelleştirmeden elde edilen gelirlerin toplam değeri cari değer olarak 160 milyar doları aştı.
Özelleştirme iki farklı süreci ima etti. Birincisi, mevcut özel şirketler lehine tüm varlıkların elden çıkarılmasıyla temsil edildi. İkincisi, devletin kontrol hissesini elinde tutması ile KİT'lerin borsaya kote edilmesi yoluyla kısmen özelleştirilmesini gerektiriyordu. Bu arada, daha önceki kamu şirketleri ve bakanlık devlet şirketleri, genellikle giderek liberalleşen piyasalarda, ticaret hukuku kurallarına tabi olan anonim şirketlere dönüştürüldü.
Kamu sınai varlıklarının bu önemli ölçüde elden çıkarılmasına rağmen, İtalya'nın devlet kontrolündeki şirketler portföyü nispeten tutarlı kalmıştır.
Yakın tarihli bir çalışma, Missioni Strategiche per le Imprese Pubbliche Italiane ('İtalyan Kamu İşletmeleri için Stratejik Misyonlar'), İtalyan KİT'lerin niceliksel kapsamının yanı sıra yönetişim felsefelerini CEO'lar veya Başkanlar ile yapılan bir dizi görüşme yoluyla değerlendirdi. en alakalı devlet kontrolündeki şirketlerin.
İtalya'nın KİT'lerinin enerji, gaz, havacılık, nakliye ve dağıtım, ağır mühendislik, gemi yapımı, yarı iletkenler, dijital hizmetler dahil olmak üzere çeşitli sektörlerde hala lider oyuncular olduğunu buldu. Toplam gelir açısından, 2018'de İtalya'daki en büyük on şirketten altısı KİT'ti. Yerel yönetimlere ait olanlar hariç en büyük 20 endüstriyel KİT'in ortalama cirosu 12,8 milyar Euro'dur ve ortalama çalışan sayısı 25.000'in üzerindedir.
İtalya'nın KİT'leri, İtalyan şirketlerinde toplam işgücünün% 2,9'unu istihdam ediyor, ancak bunlar toplam ticari gelirlerin% 8,1'ini, toplam ticari yatırımların% 17,2'sini ve toplam ticari Ar-Ge harcamalarının% 18,5'ini temsil ediyor. Bu rakamlar, İtalyan KİT'lerin oldukça sermaye ve araştırma yoğun faaliyetlerde bulunduğunu göstermektedir.
Mali performanslarına gelince, ilk 20 KİT'in konsolide net karının 14 milyar Euro'nun oldukça üzerinde olduğu tahmin edilmektedir ve bunun% 58,9'u tüm hissedarlarına temettü olarak dağıtılmaktadır ve bu da halka açık hissedar için 2,7 milyar Euro temettü ödemesi ile sonuçlanmaktadır. . Son olarak, toplam piyasa kapitalizasyonunun neredeyse% 29'unu temsil eden İtalyan KİT'ler, Milano borsasına hakimdir.
İtalya'nın KİT'lerinin üst düzey yöneticileri ile yapılan görüşmeler, kendi sektörlerinde önemli teknolojik yetenekler ve rekabet avantajları olduğunu doğruladı. Bununla birlikte, bazı daha kritik bulgular da ortaya çıktı.
Birincisi, şirketlerin çoğu büyük ölçüde kamu hissedarından bağımsız hale geldi. İkincisi, çeşitli KİT'lere açık uzun vadeli stratejik misyonları tartışmaktan ve atamaktan kaçınır ve bunu her şirketin dahili karar alma sürecine devreder.
İkincisi, kısa vadeli finansal kazançlar için mevcut baskı, getirilerin ertelenebileceği ve daha düşük olabileceği belirli alanlarda yatırım kararlarını etkiler. Bu, özellikle borsada işlem gören KİT'ler için, özellikle cömert temettü politikaları kamu hissedarlarını ve üçüncü şahıs yatırımcıları tatmin ederken, ekstra sermaye yatırımları, satın almalar ve Ar-Ge projeleri için gereken iç kaynakların kullanılabilirliğini azaltan düzenlenmiş piyasalarda faaliyet gösterenler için belirgindir.
Üçüncüsü, çeşitli şirketler arasındaki etkileşimlerin sıklığı ve yoğunluğu - benzer sektörlerde faaliyet gösterseler bile - düzensizdir ve sistematik değildir, yatırım stratejileri üzerinde çok az veya hiç açık koordinasyon yoktur.
Kısacası, İtalyan devleti “pasif bir hissedar” gibi davranıyor ve sadece idari kurulların yeni üyelerini atama söz konusu olduğunda resmi olarak ortaya çıkıyor. Bu perspektiften bakıldığında, KİT'ler temelde çok az politika aracı olan veya hiç olmayan karlı finansal varlıklar olarak görülmektedir. Bu nedenle, ulusal ekonomideki sistemik potansiyelleri yeterince kullanılmamaktadır.
Devlete ait işletmelerin sistemleri, keşfedilmemiş büyük bir ekonomik dönüşüm potansiyeli sergiliyor . Geniş ve farklılaştırılmış bir KİT yelpazesinin müdahaleci olmayan ve uzun vadeli odaklı koordinasyonu, teknolojik yayılmaların kullanılması gibi ilginç politika fırsatları sağlayabilir; sektörel tamamlayıcılıklar; ölçek ve kapsam ekonomileri; yeni sektörler ve teknolojilerde ortak girişimlerin kurulması; ve ekonominin geri kalanıyla (özellikle KOBİ'lerle) istikrarlı tedarik zinciri ilişkilerinin geliştirilmesi.
KİT'lerin dönüşüm potansiyeli kritik olarak KİT'lerin ulusal sistemini düzenleyen yönetişime bağlıdır. Eşgüdümlü ve stratejik uzun vadeli politika misyonlarının atfedilmesiyle birlikte kamu hissedarının aktif ve yetkin katılımı, KİT'leri günümüzün büyük iklim değişikliği ve dijital dönüşüm zorluklarıyla yüzleşmek için güçlü araçlara dönüştürebilir.
Roketler. Binlerce parçanın birbirine kaynaklanıp vidalandığı devasa, karmaşık makinelerdir.
Bu vizyonu, dünyayı temelde birbirine bağlı ekosistemlerden yapılmış olarak görmenin dönüştürücü olanaklarını paylaşırken, çoğunuz bu fikre, konsepte coşkuyla yanıt verdiniz ve sonra bununla ne yapabilirim, nasıl alabilirim diye sordunuz. Bu vizyonu gerçekleştirmek için eylem? Bu mükemmel soru - ve cevabın bir kısmını burada ele alacağız, hepimizin şu anda uygulamaya koyabileceği bir kısmı. İlk dil.
Amerikalı koşucu Athing Mu, profesyonel kariyerinde ilk kez 800 metrelik bir yarışı kaybedebilirmiş gibi görünüyordu. Mu, tipik olarak, az kol hareketi ve görünüşte az enerji içeren benzersiz ve zahmetsiz bir adımla yarışlarına hükmeder.
1.Nörogenez, sinirsel düzenleyici gibi davranabilir mi?(biorXiv) Yazar : Lina M.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.
Benim için her şey o ilk satırla ve sizi nereye götürdüğüyle ilgili. Bazı yazarlar olay örgüsü, satranç taşlarının hassas düzenlemesi tarafından yönlendirilirken, diğerleri bir karakter ve yeni bir kurgusal arkadaşla yolculuğa çıkma yeteneği tarafından çekilir.