Politics göre, İbn Suud olarak bilinen Abdul Aziz bin Abdul Rahman Al Suud, 1902'de Suudi Arabistan hükümetini kurdu. Hicaz ve iki kutsal şehri Mekke ve Medine de dahil olmak üzere Arap Yarımadası'nın çoğunu fethettikten sonra, 1902'de Suudi hükümetinin kurulduğunu resmen ilan etti ve 1953'teki ölümüne kadar ülkeyi yönetti.
İbn Suud'un uzun hükümdarlığı sırasında, yirminci yüzyılın ilk yarısında bugün olduğu gibi Ortadoğu'nun oluşumuna yol açan büyük olaylar yaşandı. Bunlar arasında Birinci Dünya Savaşı ve büyük Avrupalı güçlerin vesayeti altındaki Irak, Ürdün, Suriye ve Lübnan Arap devletleri bulunmaktadır. Belki de o dönemdeki en önemli sorun, Filistin'de artan Yahudi yerleşimi ve artan etkileri nedeniyle Filistin'deki Yahudiler ve Araplar arasındaki çatışmanın tırmanmasıydı. Çatışma, sözde İsrail rejiminin kurulduğu ve ardından gelen savaşın ardından 1948'de doruğa ulaştı.
Filistini Siyonistleştirme projesi, Filistin'deki Yahudilerin sayısını artırmaya, Siyonistleri finanse etmeye ve bağımsız bir siyasi rejim kurmaya odaklandı. Filistinliler buna karşı ayaklandılar çünkü haklarını ihlal ettiler ve o dönemde işgalci rejimle çatışmaları komşu Arap ülkelerinin desteğiyle yürütüldü. Bölgedeki tek bağımsız devletin hükümdarı olan İbn Suud'un Filistin meselesini ele almaktan başka seçeneği yoktu. Çatışmanın tüm bölgeyi etkileyecek ve Suudi Arabistan'ı etkileyecek sonuçları olacağını fark etti. Bu çatışmanın dini ve siyasi geçmişi vardı: Kudüs, Müslümanların Mekke ve Medine'den sonraki en önemli kutsal mekânlarından biridir.
Kudüs Müftüsü Al-Hac Amin el-Hüseyni, o dönemde önemli bir dini ve siyasi rol oynayan en önemli Filistin liderlerinden biriydi. El-Hüseyni, İslam dünyasını bu çatışmaya dahil etmeye ve kendisini İslam dünyasının lideri olarak tanıtmaya çalıştı. Bu, kendisini bir şekilde İslam dünyasının lideri olarak gören Hicaz'daki iki kutsal mabedin koruyucu azizi İbn Suud'un liderliği için bir meydan okumaydı.
İbn Suud, Suudi Arabistan'ı dini olarak Vahabi düşüncesi temelinde kurdu. Vahhabilik, kendisini müşrik ve sapkın olarak görenlere şiddetle muamele eden fanatik bir ideolojidir. Bazı Siyonist liderler, politikacılar ve Batılı bilginler Suudi Arabistan'da Yahudi bir grup olmadığına ve İbn Suud'un Yahudilik hakkında Vahabi kaynaklarında belirtilenler dışında pek bir şey bilmediğine inanıyor. Bununla birlikte, Siyonistlere ilk muhalefetinin dini olmayan nedenlerle olduğu ve bunun temel nedeninin Ortadoğu'daki Suudi çıkarları olarak görülmesi gerektiği söylenmelidir.
Britanya ile işbirliği, İbn Suud'un en önemli ilkelerinden biriydi. Bölgede güçlü siyasi etkisi ve askeri varlığı olan tek yabancı güçtü. Britanya, Filistin'den sorumluydu. İbn Suud, İngiltere ile ilişkilerini kırk yıl boyunca güçlendirdi ve bu ülkenin mali desteğinden yararlandı. İngiltere, Suudi Arabistan ve Filistin'i çevreleyen Irak'ı ve doğu Ürdün'ü yönetti. Suudi Arabistan'ın petrol öncesi gelirlerinin büyük kısmını sağlayan Hac ziyaretlerini gerçekleştiren birçok ülke de İngiliz etkisi altındaydı.
1940'larda Suudi Arabistan'da Amerikan şirketlerinin petrol çıkarmasının başlamasıyla birlikte ABD'nin ülke ekonomisindeki etkisi arttı. Bu, Arap ülkelerinin Suudi Arabistan'a ABD petrol şirketlerinin imtiyazlarını iptal etmesi için baskı yapmasına neden oldu. Suudi Arabistan bu talepleri kabul etmeyerek ABD ile daha yakın siyasi bağlar geliştirdi. Suudi Arabistan, Filistin krizini çözmek için ABD ve İngiltere arasındaki işbirliğini sağlamaya çalıştı, ancak iki ülke bunun yerine Suudi Arabistan'ın soruna müdahale etmemesini ve Birleşmiş Milletler aracılığıyla çözmesini talep etti.
Aynı zamanda, Filistinliler toprakları üzerinde doğrudan Siyonistlerle savaşıyorlardı, ancak İbn Suud Filistinliler için bir bedel ödemeye istekli değildi. Sadece küçük meblağlar ödedi ve Filistinlilere az miktarda silah gönderdi. İngiltere Filistinlileri "isyancılar" olarak adlandırdı ve Suudi Arabistan onları açıkça desteklemeyi reddetti.
İbn Suud, Yahudilere muhalefetine rağmen, Suudi rakibi Haşimi hanedanının Filistin'e hakim olmasını engellemek ve Filistin sorununu İngiliz iradesi doğrultusunda çözmek için bir neden olarak gördüğü Filistin'deki Yahudi azınlığı destekledi.
1940'larda İbn Suud, Arap toplumlarının toplantılarında ABD ve İngiliz çıkarlarına zarar veren önerileri reddetti, Filistinlilere yardım etme taahhütlerini geri çekti ve genellikle Siyonistlerle savaşmaya karşı çıktı.
1948'de, Siyonist rejimin varlığını ilan etmesinden ve birkaç Arap ülkesinin rejime saldırmasından sonra, Abdülaziz gizlice az sayıda eğitimsiz kuvveti Mısır'a gönderdi. Bu savaşta Arapların yenilgisinden sonra Suudi Arabistan, Filistin meselesine daha fazla müdahale etmekten çekildi ve yöneticileri sadece Siyonistlerin sözlü eleştirilerinden memnun kaldılar.
İbn Suud, dünyadaki Yahudilerin etkisini kabul ederek, Filistin krizini çözmek için Siyonistlerin güvenliğini sağlamayı amaçladı. Bölgedeki çatışmayı çözmenin anahtarının büyük güçlerin elinde olduğuna, İngiltere ve ABD'nin Filistinlilerin taleplerini kabul etmeyeceklerine ve bölgedeki Yahudilerin şiddetini görmezden gelmeyeceklerine inanıyordu. Genel politikası bölgeyi sakinleştirmek ve çatışmalara karışmaktan kaçınmaktı.
1981'de İbn Suud döneminde veliaht prens olan Kral Fahd, Filistin krizini çözmek için sekiz maddelik bir plan önerdi. Bu planın yedinci paragrafında İsrail rejimi ve barışçıl varlığı! Bölgede dolaylı olarak tanındı. 2002 yılında, daha sonra tahta geçen Suudi Veliaht Prens Abdullah, rejimle Arap ilişkilerinin normalleşmesi karşılığında İsrail'in 1967 sınırlarına çekilmesi çağrısında bulunan bir planda İsrail'i bir Yahudi devleti olarak tanıdı.
Son olarak, El Suud'un Filistin meselesine yaklaşımının geçmişine ilişkin bir inceleme, bu ülkenin yöneticilerinin Filistin halkının idealini hiçbir zaman ciddi bir şekilde desteklemediğini gösteriyor. Bu açıdan, Trump döneminde Kral Selman ve Veliaht Prensi Muhammed bin Selman liderliğindeki mevcut Suudi hükümetinin, yüzyılın adaletsiz planını ve bazı Arap ülkeleri ile Siyonist rejim arasındaki ilişkilerin normalleşmesini desteklemek için yaklaşımı anlaşılabilir. Bu yaklaşım, Suudi hükümetinin kurucularının, İslam Ümmetinin çıkarları ve Filistin halkının özlemleri aleyhine kişisel çıkarları tercih etme ve büyük güçlerin çıkarlarını gözetme politikasının bir devamıdır.
3960370