Çin, ilk ulusal COVID-19 dalgasıyla boğuşurken, Pekin’in güneybatısındaki küçük şehir ve kasabalardaki acil servisler dolup taşıyor.
BAZHOU, Langfang – Yao Ruyan, Pekin’in 70 kilometre (43 mil) güneybatısındaki Çin’in endüstriyel Hebei eyaletindeki bir ilçe hastanesinin ateş kliniğinin dışında çılgınca volta attı. Kayınvalidesinde COVID-19 vardı ve acil tıbbi bakıma ihtiyacı vardı, ancak yakınlardaki tüm hastaneler doluydu.
“Burada yatak olmadığını söylüyorlar,” diye havladı telefonuna.
Çin, ilk ulusal COVID-19 dalgasıyla boğuşurken, Pekin’in güneybatısındaki küçük şehir ve kasabalardaki acil servisler dolup taşıyor. Acil servisler ambulansları geri çeviriyor, hasta yakınları açık yatak arıyor ve hastalar yatak olmadığı için hastane koridorlarındaki sıralara yığılıp yerde yatıyor.
Yao’nun yaşlı kayınvalidesi bir hafta önce koronavirüse yakalanmıştı. Önce, akciğer taramalarının zatürre belirtileri gösterdiği yerel bir hastaneye gittiler. Ancak Yao’ya hastanenin ciddi COVID-19 vakalarını kaldıramayacağı söylendi. Komşu ilçelerdeki daha büyük hastanelere gitmesi söylendi.
Yao ve kocası hastaneden hastaneye giderken tüm servislerin dolu olduğunu gördüler. Yao’nun memleketinden arabayla bir saatlik mesafedeki Zhuozhou Hastanesi en son hayal kırıklığı oldu.
Yao, check-in kontuarına doğru hücum etti ve yaşlı hastaları çılgınca hareket ettiren tekerlekli sandalyelerin yanından geçti. Yine hastanenin dolu olduğu ve beklemesi gerektiği söylendi.
“Öfkeliyim,” dedi Yao, yerel hastaneden alınan akciğer taramalarını kavrarken gözleri yaşararak. “Pek umudum yok. Uzun zamandır dışarıdayız ve çok korkuyorum çünkü nefes almakta zorlanıyor.”
Associated Press muhabirleri, iki gün boyunca Hebei eyaletinin merkezindeki Baoding ve Langfang vilayetlerindeki kasaba ve küçük şehirlerdeki beş hastaneyi ve iki krematoryumu ziyaret etti. Bölge, devletin Kasım ve Aralık aylarında COVID-19 kontrollerini gevşetmesinin ardından Çin’in ilk salgınlarından birinin merkez üssüydü. İnsanlar hastalanıp evde kaldıkları için bölge haftalarca sessizliğe büründü.
Birçoğu şimdi iyileşti. Bugün, virüs Çin’in diğer bölgelerinde yayılırken, pazarlar kalabalık, lokantalar restoranları dolduruyor ve arabalar gürültülü trafikte korna çalıyor. Son günlerde, devlet medyasındaki manşetlerde bölgenin “normal hayata dönmeye başladığı” yazıyordu.
Ancak Hebei’nin merkezindeki acil servislerde ve krematoryumlarda yaşam normalden çok farklı. Gençler işe geri dönerken ve ateş kliniklerindeki sıralar küçülürken bile, Hebei’deki yaşlıların çoğunun durumu kritik hale geliyor. Yoğun bakım ünitelerini ve cenaze evlerini istila ettikleri için bu, Çin’in geri kalanını nelerin beklediğinin habercisi olabilir.
Çin hükümeti, kısıtlamaların 1 Aralık’ta önemli ölçüde gevşetilmesinden bu yana yalnızca yedi COVID-19 ölümü bildirdi. 7, ülkenin toplam geçiş ücretini 5.241’e çıkardı. Salı günü Çinli bir sağlık yetkilisi, Çin’in resmi COVID-19 ölü sayısında yalnızca zatürree veya solunum yetmezliğinden ölümleri saydığını söyledi; bu, diğer yerlerde COVID-19’a atfedilecek birçok ölümü hariç tutan dar bir tanımdır.
Uzmanlar, gelecek yılın sonuna kadar Çin’de bir milyon ila 2 milyon arasında ölüm tahmininde bulundular ve üst düzey bir Dünya Sağlık Örgütü yetkilisi, Pekin’in sayım yönteminin “gerçek ölü sayısını hafife alacağı” konusunda uyardı.
Baoding No. Çarşamba günü Zhuozhou’daki 2 numaralı hastanenin acil servis koridorunu hastalar doldurdu. Hastalar solunum cihazları yardımıyla nefes alıyordu. Bir kadın, doktorlar sevdiği birinin öldüğünü söyleyince ağladı.
Acil servis çok kalabalıktı, ambulanslar geri çevrildi. Bir sağlık görevlisi, gelen bir ambulanstan bir hastayı tekerlekli sandalyede taşıyan akrabalara bağırdı.
“Bu koridorda oksijen veya elektrik yok!” işçi haykırdı. “Ona oksijen bile veremiyorsan, onu nasıl kurtarabilirsin?”
“Gecikme istemiyorsan, arkanı dön ve çabuk çık!” dedi.
Yakınları, hastayı ambulansa bindirerek oradan ayrıldı. Havalandı, ışıklar yanıp söndü.
Bölgede iki gün süren yolculukta AP gazetecileri yaklaşık otuz ambulansın yanından geçti. Pekin’e giden bir otoyolda, ışıklar yanıp sönen iki ambulans birbirini takip ederken, üçüncüsü ters yöne doğru ilerliyordu. Pekin şehir yetkilileri, bu ayın başlarında acil durum çağrılarında altı kat artış olduğunu bildirmesiyle, sevk görevlileri bunalmış durumda.
Bazı ambulanslar cenaze evlerine gidiyor. Bir çalışana göre, Zhuozhou krematoryumunda, işçiler geçen hafta ölümlerdeki ani artışla başa çıkmakta zorlanırken fırınlar fazla mesai yapıyor. Bir cenaze dükkanı çalışanı, COVID-19 önlemleri gevşetilmeden önce günde üç ila dörde çıkarak günde 20 ila 30 ceset yaktığını tahmin ediyor.
Yerel bir hastanenin yakınındaki cenaze malzemeleri dükkanında çalışan Zhao Yongsheng, “Ölen çok insan oldu” dedi. “Gece gündüz çalışıyorlar ama hepsini yakamıyorlar.”
Habere göre, Zhuozhou’nun yaklaşık 20 kilometre (12 mil) güneyindeki Gaobeidian’daki bir krematoryumda, 82 yaşındaki bir kadının cesedi iki saatlik sürüş mesafesindeki Pekin’den getirildi, çünkü Çin’in başkentindeki cenaze evleri doluydu. kadının torunu, Liang.
Durumun hassasiyeti nedeniyle sadece soyadını veren Liang, “10 gün beklememiz gerektiğini söylediler” dedi.
Liang, büyükannesinin koronavirüs semptomları gösterdiğinde aşı olmadığını ve son günlerini Pekin’deki bir yoğun bakım ünitesinde solunum cihazına bağlı olarak geçirdiğini sözlerine ekledi.
AP gazetecileri Perşembe günü Gaobeidian krematoryumunda iki saatten fazla bir süre boyunca cesetleri boşaltan üç ambulans ve iki minibüs gözlemledi. Bazıları geleneksel beyaz Çin yas kıyafetleri giymiş yüz kadar insan gruplar halinde toplanmıştı. Cenaze kağıtlarını yaktılar ve havai fişek patlattılar.
“Çok şey oldu!” Bir işçi, cenaze müdürü Ma Xiaowei devreye girip gazetecileri yerel bir hükümet yetkilisiyle görüşmeye getirmeden önce, COVID-19 ölümlerinin sayısı sorulduğunda söyledi.
Yetkili dinlerken, Ma daha fazla yakma olduğunu doğruladı, ancak işin içinde COVID-19 olup olmadığını bilmediğini söyledi. Fazladan ölümleri kışın gelişine bağladı.
Ma, “Bu sezonda her yıl daha fazlası var,” dedi. Yetkili dinleyip başını sallarken, “Pandemi gerçekten ölü sayısında kendini göstermedi” dedi.
Anekdot niteliğindeki kanıtlar ve modelleme, çok sayıda insanın enfekte olduğunu ve öldüğünü öne sürse bile, bazı Hebei yetkilileri virüsün çok fazla etkisi olduğunu reddediyor.
Gaobeidian Hastanesi’nin idari müdürü Wang Ping, hastanenin ana kapısının yanında yaptığı açıklamada, “Vakalarda sözde patlama yok, her şey kontrol altında” dedi. “Hasta sayısında hafif bir düşüş var.”
Wang, hastanedeki 600 yatağın yalnızca altıda birinin dolu olduğunu söyledi, ancak AP gazetecilerinin girmesine izin vermedi. AP gazetecilerinin bulunduğu yarım saat içinde hastaneye iki ambulans geldi ve bir hasta yakını AP’ye Gaobeidian’ın acil servisi dolu olduğu için geri çevrildiklerini söyledi.
Baigou kasabasının otuz kilometre (19 mil) güneyinde, acil servis doktoru Sun Yana, yerel yetkililer dinlese bile samimiydi.
Sun, “Ateşi olan daha fazla insan var, hasta sayısı gerçekten arttı.” Dedi. Tereddüt etti, sonra ekledi, “Daha da meşgul olup olmadığımı söyleyemem. Acil servisimiz her zaman meşguldü.”
Baigou New Area Havacılık ve Uzay Hastanesi, hemşireler dezenfektan sıkarken boş yataklar ve kısa kuyruklarla sessiz ve düzenliydi. Personel, çapraz enfeksiyonu önlemek için COVID-19 hastalarının diğerlerinden ayrıldığını söyledi. Ancak sınırlı tıbbi ekipman nedeniyle ciddi vakaların büyük şehirlerdeki hastanelere yönlendirildiğini de sözlerine eklediler.
Yaklaşık 60.000 kişinin yaşadığı Baigou’da yoğun bakım kapasitesinin olmaması ülke çapında bir sorunu yansıtıyor. Uzmanlar, Çin’in 1,4 milyarlık nüfusunun yaklaşık 500 milyonunun yaşadığı köy ve kasabalardaki tıbbi kaynakların, Pekin ve Şangay gibi büyük şehirlerin çok gerisinde kaldığını söylüyor. Bazı ilçelerde tek bir yoğun bakım yatağı yoktur.
Sonuç olarak, durumu kritik olan hastalar tedavi için büyük şehirlere gitmek zorunda kalıyor. Baigou’nun 40 kilometre (25 mil) doğusunda bir şehir olan Bazhou’da, yüzden fazla insan Langfang No. Perşembe akşamı 4 Halk Hastanesi.
İnsanlar pozisyon almak için itişip kakışırken, gardiyanlar kalabalığı toplamaya çalıştı. Koğuşta yer kalmayınca hastalar koridorlara ve koridorlara döküldü. Personel çılgınca sedyeleri ve vantilatörleri hareket ettirirken, hastalar yerdeki battaniyelere yayıldı. Bir koridorda, oksijen tankları burunlarına hava pompalarken yarım düzine hasta metal sıraların üzerinde hırıltılı soludu.
CT tarama odasının dışında, bir bankta oturan bir kadın, burun deliklerinden buruşuk dokulara sümük damlarken hırıltılı solunum yaptı. Sağlık görevlileri göğsüne elektrotlar saplarken bir adam acil servisin dışında bir sedyeye yayıldı. Bir check-in kontuarında, genç bir adam elini tutarken taburede oturan bir kadın nefes nefese kaldı.
Tezgâhta bir adam, “Ailemdeki herkeste COVID var,” diye sordu ve diğer dört kişi arkasından dikkat çekmek için haykırdı. “Hangi ilacı alabiliriz?”
Bir koridorda, cep telefonuna bağırdığı bir yer.
“İnsan sayısı patladı!” dedi. “Burada ilgilenebilmenin hiçbir yolu yok, çok fazla insan var.”
Kaç hastada COVID-19 olduğu belli değildi. Uzmanlar, bazılarının yalnızca hafif semptomlar gösterdiğini ve bunun da başka bir sorunu ortaya koyduğunu söylüyor: Çin’deki insanlar diğer ülkelerden daha çok hastanelere güveniyor, bu da acil tıbbi kaynakların aşırı yüklenmesinin daha kolay olduğu anlamına geliyor.
AP gazetecileri, iki saatten uzun bir süre boyunca, arabalar düzinelerce yeni hastayla dururken, yarım düzine veya daha fazla ambulansın hastanenin acil servisine yanaştığına ve kritik hastaları diğer hastanelere koşmak üzere yüklediğine tanık oldu.
Bej renkli bir minibüs acil servise yanaştı ve bekleyen ambulansa çılgınlar gibi korna çaldı. “Hareket!” diye bağırdı sürücü.
“Hadi gidelim, hadi gidelim!” paniklemiş bir ses haykırdı. Beş kişi, minibüsün arkasından battaniyelere sarılı bir adamı kaldırıp hastaneye kaldırdı. Güvenlik görevlileri tıka basa dolu koğuşta “Yol açın, yol açın!” diye bağırdı.
Gardiyan bir hastadan hareket etmesini istedi, ancak bir akrabası ona hırlayınca geri çekildi. Bunun yerine, birbirine sarılı adam, ileri geri koşan doktorların arasında yere yatırıldı. “Büyükbaba!” bir kadın hastanın üzerine çömelerek ağladı.
Sağlık çalışanları bir vantilatörün üzerinden koştu. “Ağzını açabilir misin?” diye bağırdı.
Yüzüne beyaz plastik tüpler takıldıkça adam daha rahat nefes almaya başladı.
Diğerleri o kadar şanslı değildi. Başka bir yatağı çevreleyen akrabalar, yaşlı bir kadının hayati organları düzleşirken yırtılmaya başladı. Bir adam kadının yüzüne bir bez çekti ve cesedi tekerlekli sandalyeyle götürülmeden önce sessizce durdular.
Dakikalar içinde başka bir hasta onun yerini almıştı.