“Dostluğun Önyargısı” – The New York Times
Sosyal bilimciler, son yıllarda yukarı doğru hareketliliği anlamayı bir öncelik haline getirdiler. Hangi faktörlerin yoksulluk içinde büyüyen çocukların yetişkin olarak yoksulluktan kurtulma şansını artırdığını bulmak için vergi kayıtlarını ve diğer verileri kullandılar.
Araştırmalar, kolej yoluyla K öncesi eğitimin büyük bir rol oynadığını gösteriyor. Paranın kendisi de önemlidir: daha uzun, daha derin yoksulluk döngüleri çocukları on yıllarca etkileyebilir. Tahliyeden kaçınmak, iyi tıbbi bakım almak ve iki ebeveynli bir evde büyümek gibi diğer faktörler de yukarı doğru hareketliliği artırabilir.
Akademik dergi Nature’da bu sabah yayınlanan bir araştırma sayesinde, listeye eklenecek ilginç bir faktör daha var: fakir olmayan insanlarla arkadaşlıklar.
Harvard ekonomisti ve araştırmanın dört baş yazarından biri olan Raj Chetty, The Times’a verdiği demeçte, “Sınıflar arasında birbirine bağlı bir toplulukta büyümek çocukların sonuçlarını iyileştiriyor ve onlara yoksulluktan kurtulma şansı veriyor” dedi.
Araştırma, etkiyi çeşitli şekillerde ölçmeye çalışır. Bence en dokunaklı olanlarından biri, düşük gelirli ailelerde birbirine benzeyen iki çocuğu karşılaştırıyor – biri sosyal temasın çoğunlukla sosyoekonomik ayrımın alt yarısından geldiği bir toplumda yetişiyor, diğeri ise sosyal ilişkilerin olduğu bir toplumda büyüyor. ilişkiler mevcuttur. temaslar esas olarak üst yarıdan gelir.
Yazarlar, ikisi arasındaki ortalama farkın, beklenen yetişkin sonuçları açısından önemli olduğuna inanmaktadır. Bu, bir ailede büyüyen ve yılda 27.000 dolar kazanan bir çocuk ile bir ailede büyüyen ve yılda 47.000 dolar kazanan bir çocuk arasındaki farkla aynıdır.
Araştırma, 72 milyon kişinin Facebook arkadaşlıkları da dahil olmak üzere şaşırtıcı miktarda veriye dayanıyor. (Bulguları The Upshot’taki bu çizelgeler ve haritalar aracılığıyla keşfedebilirsiniz.)
Bowling Alone adlı kitabı da dahil olmak üzere uzun süredir sosyal etkileşim üzerine çalışan bir siyaset bilimci olan Robert Putnam, çalışmanın önemli olduğunu çünkü yukarı doğru hareketliliği artırmanın yollarına işaret ettiğini söyledi. “Bu ülkeyi daha iyi bir yöne taşımaya başlayabileceğimiz bir dizi yol veya ipucu sağlıyor” dedi.
Son yıllarda, Amerika Birleşik Devletleri ters yönde hareket etti. Artan ekonomik eşitsizlik ve birçok toplulukta yeni konut eksikliği, artan ekonomik ayrışmaya katkıda bulunmuştur. Topluluklar içinde bile sınıflar arası sosyal etkileşim azaldı.
Bu tablo, Amerikalıların kendilerini sınıfa göre nasıl böldüğünü gösterir:
Marie Bowie’nin hikayesi
Chetty bana sınıflar arası arkadaşlıkların bir kişinin yoksulluktan kurtulma şansını artırabileceği üç ana mekanizma olduğunu söyledi.
Birincisi, hırstaki artış: Sosyal flört, insanlara neyin mümkün olduğuna dair daha net bir resim verebilir. İkincisi, üniversiteye nasıl başvurulacağı ve maddi yardım nasıl alınacağı gibi temel bilgilerdir. Üçüncüsü, stajlar için tavsiye almak gibi ağ oluşturmadır.
Çalışmanın yazarlarıyla geçtiğimiz haftalarda görüştükten sonra, meslektaşım Claire Cain Miller, bulgularının gerçek hayattan bazı örneklerini bulmak için yola çıktı. Claire gözünü Sacramento ve Oakland arasında orta büyüklükte bir şehir olan Fairfield, California’daki Angelo Rodriguez Lisesi’ne dikti. Okul, alışılmadık derecede yüksek sayıda sınıflar arası etkileşime sahiptir. Claire’in görüştüğü kişilerden biri, boşanma, işten çıkarmalar ve evini kaybetmeyle boğuşan alt orta sınıf bir ailede büyüyen ve lisede daha zengin kızlarla arkadaş olan 24 yaşındaki Marie Bowie’ydi.
Bowie, “Annem bize gerçekten çok çalışmayı aşıladı – aile geçmişimizin farkında olmak için daha iyi olmalısın, daha iyisini yapmalısın” dedi. “Ama SAT hakkında hiçbir şey bilmiyordum ve arkadaşlarımın ebeveynleri bunun için kaydoldu, bu yüzden yapmam gerektiğini düşündüm. Arkadaşlarımın ebeveynlerinden kişisel ifadelerime bakmalarını istedim.
Bugün Bowie bir ceza savunma avukatı. İşi lise arkadaşlarından birinin bir arkadaşı aracılığıyla aldı.
Kiliseler nasıl parlıyor
Angelo Rodriguez Lisesi çarpıcı bir örnektir çünkü çoğu okuldan ekonomik ve ırksal olarak daha çeşitlidir. Bu çeşitlilik, yüksek düzeyde bir sosyo-ekonomik entegrasyon için gereklidir. Bu yeterli değil, diyor çalışma yazarları. Bazı farklı topluluklarda, düşük ve üst gelirli Amerikalılar nispeten izole yaşam tarzlarına öncülük ediyor.
Diğerleri daha fazla sınıflar arası etkileşime sahiptir. Çalışma, farklılıkların tam bir açıklamasını içermemektedir. Ancak Claire, lisenin insanları bir araya getirmek için bilinçli adımlar attığını keşfetti.
Okul sadece bir topluluktan öğrencileri çekmedi. Bunun yerine, hem fakir hem de zengin mahalleleri kapsayan ve aynı zamanda bölge sınırları dışından bazı öğrencileri de kabul eden garip şekilli bir semte sahipti. Okulun açık mimarisi de gündelik sosyalleşmeyi teşvik etti. Okulun mimarlarından biri olan John Diffenderfer, “Öğrenciler arasındaki gündelik, yapılandırılmamış etkileşimler çok yüksek bir öncelikti” dedi.
Başka yerlerde sınıflar arası etkileşimi ne artırabilir?
Araştırmacılar, gelecek vaat eden fırsatlar arasında şunları söylüyor: uygun fiyatlı konutlar da dahil olmak üzere varlıklı bölgelerde daha fazla konut; daha çeşitli K-12 okulları ve kolejleri; ve zengin ve fakir insanlar arasındaki etkileşimi teşvik etmek için çeşitli aileleri çeken halka açık parklar gibi özel çabalar.
Kiliseler ve diğer dini kuruluşlar, toplumun diğer kesimlerine öğretmek için bazı derslere sahip olabilir. Birçok kilise sosyoekonomik olarak homojen olsa da, çeşitliliğe sahip bazıları diğer sosyal faaliyetlerden daha fazla sınıflar arası etkileşimi teşvik etme eğilimindedir. Kiliseler, araştırmacıların sosyoekonomik “arkadaşlık yanlılığı” dediği şeyin daha düşük seviyelerine sahiptir.
Gençlik sporları ise varlıklı ailelerin sözde seyahat takımlarına akın etmesiyle daha da izole hale geldi.
Karşılıklılığı artırmaya yönelik başarılı bir çaba, muhtemelen ırka özgü rollere de değinmek zorunda kalacaktır. Araştırmalar, sınıflar arası arkadaşlıkların ırksal olarak daha çeşitli yerlerde daha az yaygın olduğunu gösteriyor.
“Toplumumuz, bu tür sınıflar arası arkadaşlıkların oluşmasını önlemek için kurulmuştur ve çoğu beyaz olan birçok ebeveyn, nerede yaşayacakları ve çocuklarını hangi müfredat dışı alanlara koyacakları konusunda bu ilişkilerin ortaya çıkma olasılığını azaltan seçimler yapar. Indiana Üniversitesi sosyolog Jessica Calarco söyledi. Claire’in hikayesi, ırkın rolü hakkında daha fazla bilgi sağlar.
Sonuç olarak
İşçi sınıfının ve yoksul Amerikalıların durağan yaşam standartları o kadar büyük bir problem ki, hiçbir değişiklik onu çözemez. Ancak, bu yeni çalışma da dahil olmak üzere, yukarı doğru hareketlilik üzerine akademik araştırmaların patlaması, en azından neyin yardımcı olabileceğine biraz ışık tuttu. Sosyal entegrasyon çok önemli bir rol oynuyor gibi görünüyor.
SON HABERLER
Siyaset
Ukrayna’da savaş
SANAT VE FİKİRLER
Kişisel bakım olarak gayrimenkul
Kalp ağrısından kurtulmanın birçok yolu vardır: yas tutmak için zaman ayırmak, egzersiz yapmak, arkadaşlarla vakit geçirmek, bunlardan birkaçı. Ancak bazı insanlar başka bir şeyde teselli bulur: gayrimenkule yatırım yapmak.
Jennifer Miller The Times’da, özellikle ayrılık veya boşanma sonrasında bağımsızlık arayan birçok kadının duygusal güçlenmeyi keşfettiğini yazıyor: “Ve ilişki hayallerinden vazgeçmenin faiz oranlarını müzakere etmeyi öğrenmek kadar önemli olduğu benzersiz bir destek sistemi buldular.” “
OYNA, İZLE, YE
ne pişirilir
Sabahınızın bir kısmını The Times ile geçirdiğiniz için teşekkür ederiz. Yarın görüşürüz. – David
PS Havaalanında bir çanta kontrol etmeniz gerekiyor mu? Araba kiralamak fiyata değer mi? Peki ya sigorta? Seyahat sefaletiyle geçen bu yaz, Times uzmanları sorularınızı yanıtlayacak. Onları buraya gönderin.