Tekerlekli zırhlı araçlar, paletlerin üzerinde giden savaş araçlarına bir alternatif sunmuştu. Ancak, savaş meydanlarına uzun süren ve dolambaçlı bir yolculuk yapmak zorunda kalmışlardı. Bu araçlar çamurun, mermiler nedeniyle açılan çok sayıda deliğin ve siper savaşına has diğer birçok engelin üstesinden gelmek zorundaydı.
1915 yılının Şubat ayından itibaren, Kara Gemisi Komitesi'ndeki mühendisler İngiliz Ordusu için bir "mucize silah" arayışına girmişti; kundağı motorlu bir zırhlı araç. Aylarca süren hummalı çalışma herhangi bir başarıya ulaşmadı ve İngiliz Deniz Kuvvetleri bu umut veren konseptten vazgeçmişe benziyordu; zira hiç kimse dikkat çeken bir proje sunamamıştı.
Ancak, hâlihazırda birkaç yıl önce hayata geçirilen diğer bir teknik gelişim ürünü daha vardı ve hatta 1915 yılında ilk savaş tecrübesini yaşamıştı. Bunlar yakında geliştirilecek olan tankların yakın akrabası olan tekerlekli zırhlı araçlardı. Bu araçlar savaşta ilk olarak 20. yüzyılın başlarında kullanılmıştı. Yeni askeri gelişmelerde sık sık görüldüğü üzere, askeri yetkililerin çoğu için bunlar yeni bir araçtan daha fazlası değildi. İşte bu yüzden, zırhlı araçların ilk birliklerinin Avrupa orduları tarafından kabul görmesi için oldukça uzun bir süre geçmişti. Ancak, ilk zırhlı araçlar I. Dünya Savaşı'nın hem Batı hem de Doğu cephesinde umumiyetle yerini almıştı.
1914 yılında, Belçika I. Dünya Savaşı'nın korkunç gerçeğiyle yüzleşecekti. Almanya'nın Belçika'yı işgali sırasında Genelkurmay yetkilisi olan Teğmen Charles Henkart, cephenin ön hatlarına ulaşmak için sivil Minerva otomobilini kullanmıştı. Bu zeki Belçikalı, savaşa güvenli bir şekilde ulaşabilmek için zırh plakalarını arabasını koruyacak şekilde ayarladı ve arabasına 8 mm'lik bir Hotchkiss makineli tüfeği taktı. Böylece, antik bilgelik tanrıçası tam donanımlı bir hâle geldi ve savaşmaya hazırdı. Araç oldukça etkili olduğunu kanıtlamıştı: Azami hızının 90 km/sa olması (asfalt yollarda), Alman mevzilerine hızlı ve başarılı hücumlar gerçekleştirmesini sağlamıştı. Ne yazık ki, daha sonra bu zırhlı araba Alman pususuna yakalandı ve imha edildi.


Henkart'ın icadı başarılı olmasına rağmen, askeri komuta kademesi tarafından takdirle karşılanmadı. Ancak, Paris'teki Belçika Askeri Ataşesi Binbaşı Auguste Colonne girişimlerinde daha başarılı oldu: 1914 sonbaharının bitiminde tam donanımlı bir zırhlı araç bölüğü kurmayı başardı. Bunlar, 37 mm toplar ve makineli tüfekler monte edilmiş olan Minerva ve Peugeot zırhlı arabalarını içeriyordu. Bu araçların bazılarının savaş ağırlığı, komutanı, nişancıyı, sürücüyü ve yardımcı sürücüyü içeren mürettebatla birlikte 4 tona kadar çıkıyordu.


Bu Belçikalı zırhlı tugayının aynı zamanda bağımsız bir onarım servisi ve bisiklet birlikleri vardı. Binbaşı Colonne, projesini elit bir birlik olarak ele alıyordu. Hatta Parisli bir modacıya özel bir üniforma siparişi verdi ve ağırlıklı olarak soylulardan gelme askerleri almayı tercih etti. Ama bazı istisnalar da vardı; mesela daha sonra Rus cephesinde bile bağırılacak olan ünlü "Kellelerini uçuracağız" sözünün sahibi olduğu iddia edilen karizmatik asker Constant le Marin gibi. Dikkat çeken isimlerden bir diğeri ise, birliğe "biraz eğlenmek ve tarihi bir savaşa katkı yapmak için" katılmış olan 18 yaşındaki şair Marcel Thiry idi.
Birlik, Boulogne'da 1915 baharına kadar denemelerden geçti ve daha sonra Flanders'e konuşlandırıldı. Ancak önlerinde sadece mermilerle delik deşik olmuş ve hardal gazıyla zehirlenmiş bir sürü savaş alanı vardı ve Belçikalı zırhlı araç birliği savaşa oldukça az katkı yapma fırsatına sahip oldu. Siper savaşı gerçeği, Minerva askeri zırhlı arabalarını işe yaramaz hâle getirdi.
Kraliyet Donanması Zırhlı Araba Bölüğü'nün hikâyesi de neredeyse aynıydı. Başlangıçta, İngiltere kendi Kraliyet Donanması Hava Birliği'ni kurdu. I. Dünya Savaşı başladıktan sonra, İngiliz kuvvetleri uçakları keşif için kullanmaya başladı. Ancak uçakların çoğu hiçbir zaman geri dönmedi ve esas amaçlarının pilotları kurtarmak olduğu düşünülüyordu. Bu görev, Kraliyet Donanması Hava Birliği'nin isteği üzerine geliştirilen Lanchester zırhlı arabalarının mürettebatlarına verildi. Bu araçlar 8 mm'lik zırh plakaları tarafından korunuyordu ve bir adet 7,62 mm Maxim veya 7,7 mm Lewis makineli tüfeği araca monte edilmişti.
Bölük komutanı oldukça dikkat çeken birisiydi; İngiliz Avam Kamarasında Muhafazakârların bir temsilcisi olan Oliver Locker-Lampson'dı. Belçikalı mevkidaşı gibi, o da Rolls-Royce'unu bir zırhlı arabaya dönüştürdü. Aslında, zırhlı arabaların sürücülerinin ücretleri, Savaş Bakanı Horatio Kitchener ve Deniz Kuvvetleri Birinci Lordu Winston Churcill arasında neredeyse kavgaya dönüşebilecek olan bir sorundu. Gerçek şu ki, ordudaki normal bir sürücünün ücreti günde 6 şilindi; ancak Locker-Lampson sürücülerine günde 10 şilin ödüyordu.
İngiliz zırhlı araba bölüğü Flanders'te cepheye sürüldü ve Belçikalı meslektaşları gibi askeri operasyonlar sırasında kendilerini ispatlayamadılar. Tarihçi Jaroslav Galubinov'a göre: "Flanders'ta Alman birliklerine karşı girdikleri oldukça şiddetli çatışmalara rağmen bölük kendini kanıtlayamadı. Bu manevra kabiliyetine sahip zırhlı arabalar, savaş meydanının ucu bucağı gözükmeyen siper hatlarıyla dolu olduğu mevzi harbinde kullanışsızdı."
Müttefikler, cephedeki aksiyon için uygun olmayan iki adet bölüğün masraflarını karşılayamıyordu. Kısa bir süre sonra, zırhlı araba bölüklerini, ilk makineli tüfekli otomobil takımının oluşturulduğu Rus İmparatorluğu'na gönderme kararı alındı.
İlk makineli tüfekli otomobil birliğinin kurulmasından bahsedecek olursak, Rus İmparatorluğu bu konuda en büyük öncülüğü yapmıştır. 1906 yılında, M. A. Nakashidze böyle bir birlik kurma fikrini ortaya attı. Ne yazık ki, bir bomba patlamasında hayatını kaybetti ve hiçbir zaman planlarını nihayete erdiremedi.
1914 yılının Ağustos ayında, Savaş Bakanı V.A. Suchomlinov bir "zırhlı makineli tüfekli otomobil takımının" kurulmasını onayladı. Bu takım aynı yıl Ekim ayında Alay Komutanı A.N. Debrzhansky komutasında Kuzey Batı cephesine gönderildi. O zamanlar, bu takım Russo-Balt hafif arabalarının şasisinin baz alındığı zırhlı araçları içeriyordu. Araçlar 5 mürettebat üyesine sahipti ve her biri 3 Maxim makineli tüfeğiyle donatılmıştı. Daha sonraları, ilave araçlar satın alındı ve 1. makineli tüfekli otomobil takımı, birkaç 1. seri Austin İngiliz zırhlı arabaya sahip oldu.
1914'teki savaş hâli, zırhlı araçların tek başına makineli tüfeklerin ateş gücüne güvenemeyeceğini, aynı zamanda daha yüksek kalibre silahların da gerekli olduğunu kanıtlar nitelikteydi. Kısa bir süre sonra, Amerikan 5 tonluk Garford yük aracının gövdesi üzerinde, hem bir makineli tüfek hem de daha büyük bir silah monte etmek amacıyla, ilk zırhlı aracın geliştirilmesine başlandı.
Rus cephesindeki zırhlı araçlar çok daha etkiliydi ve Batı cephesindeki emsalleriyle karşılaştırıldıklarında çok daha yaygın bir biçimde kullanıldılar. Zamanın tanıklarına göre: "Her yerden vızır vızır gelen mermilerin uğultusuna hiç aldırış etmeyen bazı ürkütücü siluetler fark ettik. Korkutucu bir gıcırdama sesi ve ilk miğfer yığını aralıksız bir şekilde ilerledi ve sonra diğerleri, ardından öbürleri... Gri, ürkütücü siluetler gitgide daha da yaklaşmaya başladı ve soğuk kurşun yağmuru, Alman askerlerinden oluşan kalabalığı delip geçti. Kısa bir süre sonra, Rus askerlerinin "Yaşasın!" çığlıkları şehir merkezini inletti". Tanıklar, 10 Kasım 1914'te, Stryków kasabasında "Russo-Balt" zırhlı araçlarının gerçekleştirdiği hücumu böyle tasvir ediyor. İki yıl sonra, ilk tankların atış denemesi de aynı duyguları yaşatacaktı.
Rus İmparatorluk Ordusu'ndaki her zırhlı aracın ayrı bir adı olması zorunluluğu vardı. Örneğin, 1915 güzünün sonlarında, 1. seri Austin zırhlı arabası olan "Adsky" ve Garford zırhlı arabası olan "Grozny"nin, bir piyade geçiş noktasını koruduğu kayıtlara geçmiştir. O dönemde, Alman kuvvetleri bu araçların tehdidine yanıt vermeye yönelik çok bir şey yapamıyordu.
Bu aşamaya kadar, hareketli savaşma fırsatının daha fazla olduğu Rus cephelerinde toplam 120 zırhlı araç başarılı bir şekilde kullanıldı. Ancak, bu zırhlı araçların hâlâ motorlu araçlara uygun olan yollara ihtiyacı vardı. Kar yağışı ve bahar mevsimi, genellikle yalnızca tekerleklere zincir takarak geçilebilen, oldukça berbat yol koşullarıyla sonuçlanıyordu.
Ancak zırhlı arabaları kullanmanın getirdiği sorunlar sadece bunlarla sınırlı kalmıyordu: Çok fazla ses çıkartıyorlardı; ilerleyen araçlar motor seslerinden dolayı kolayca tespit ediliyordu ve genelde sağlam olmayan köprülerin ve derme çatma geçitlerin üzerinden geçmek için çok ağırlardı. Bu sebeplerden dolayı bazı komutanları onları savaşta kullanmayı reddetti.
Locker-Lampson zırhlı araçları, Rus İmparatorluk Ordusu'nun Haziran 1917'de, Yunanistan'daki son taarruzunda yer almasının yanı sıra Kafkasya ve Romanya cephelerinde de savaştı. Tam bir faciaya dönüştü. Bir bölük subayının hatıralarından: "Saldırımıza gaz, alev silahları ve vandalların diğer alçakça hileleri ile cevap verildi. Yoldaşlarımız pozisyonumuzu korudu; ancak ilerleyemiyorduk". Birlikler, 1918 yılında demirden atlarını Kursk ve Vladivostok topraklarında bıraktı ve eve döndü.
I. Dünya Savaşı, zırhlı araçlar için tüm cephelerde zorlu bir mücadeleydi. Zırhlı birliklerin öncü rol oynayabileceği bir hareketli savaş dönemi ile başlamıştı. Ancak 1915 yılı yazında savaş, en büyük avantajlarına, yani manevra kabiliyetlerine darbe vuran siper harbi bataklığına saplandı. Tam da bu kritik anda, İngiliz savaş muhabiri Cornell Ernest Dunlop Swinton, Fransa'daki İngiliz Kuvvetleri'nin Komutanı olan Mareşal John French'e bir mektup gönderdi. Bu mektuba göre, "benzinle çalışan bir traktörü baz alarak, paletlerin üzerinde giden yeni savaş araçları geliştirmek gerekiyordu".
Hiç kimse görünüşte önemsiz olan bu mektubun tarihin akışını değiştireceğini beklemiyordu.
Kaynaklar: