Mirasçı - Bölüm 69
“Beyaz Diken neden sinirlendi?”
“Nereden bileyim, köylü eğilip bir şeyler söyledikten sonra kudurdu!”
“Ustası bir yandan öğrencisi diğer yandan, Kıdemli Eğitmen Bella’yı delirtecekler!”
Fısıltılar sürüyordu, Mel’in arkasında bekleyen on kişi bahçe seçimi için bekliyordu ama öyle korkmuşlardı ki sesleri çıkmıyordu.
“Ne bekliyorsunuz, hepiniz 41. Bahçe’ye gideceksiniz. Seçim işlemi sona erdi, herkes yapıyı terk etsin!”
Beyaz Diken ateş püskürdü, birkaç on nefes içinde yapının içinde sadece iki yardımcısı ve direkt öğrencisi olan Bitki Bölümü Cadısı vardı.
“Usta, sakin olun lütfen!”
İki yardımcısı törende yanında dursa da direkt öğrencisi varken konuşamadılar, bir köşeye ittirilmiş kız hızla gelip beyaz saçlı kadının koluna girdi. Ustasını sakinleştirmek için yavaşça yerine oturttu ama gözlerindeki merak dolu bakışlar bir nebze olsun eksilmedi.
“Küstah piç, Hanry soysuzuna güvenip benimle böyle konuşabiliyor!”
Beyaz Diken’in iki yardımcısı da Bitki Bölümü eğitmenleriydi, saygıyla arkasında beklerken gözleri mor dudaklara sahip kadının ağzındaydı.
“Usta, 41. Bahçe’yi seçti işte. Neden bu kadar sinirlendiniz!”
“Kibirli köpek, bilerek yaptı bunu.”
“Anlamadım efendim!”
Beyaz Diken Bella kafasını çevirip iki yardımcısına bakınca, kadınlar ayaklarını sürterek de olsa yapıyı terk ettiler. Usta öğrenci baş başaydı, Bella bir iki kuru öksürükle boğazını temizleyip söze girdi.
“Clara, o Hanry denen soysuz kenar mahalle hayduduyla olan geçmişimi biliyorsun. Senelerdir fırsat kolluyorum ama soysuz en ufak bir falso vermedi, her zaman dürüstçe davrandı!”
Clara adlı kızın tek kaşı havaya kalktı, beklediği şeyleri duyamadığı açıktı ama anlatılanlar da ilgisini çekiyor gibiydi.
“Şimdi elime onu yaralayacak bir fırsat geçti, direkt öğrencisi olarak kabul ettiği Mel denen köylüyü çok iyi kullanmalıyız. Hanry’i yerinden etmek için uzun zamandır beklediğim zayıflığı bulmuş olabiliriz!”
Bella an ve an rahatlıyordu; yüzünün rengi normale döndü, bedenine hâkim olan kırmızı renk yerini yaşının getirdiği mat beyaz tona bırakıyordu.
“Usta, bu kanıya nasıl vardınız. Köylünün son sözlerini çok merak ediyorum!”
“O saf görüntüsünün altında, en az Hanry kadar küstah bir soysuz yatıyor. Birinci Bitki Bahçesi’nin anahtarlarını da sizin elinizden aldığımda böyle gülebilecek misiniz diye sordu!”
En sonunda Beyaz Diken kendisini deliye döndüren kelimeleri bu kez kendi ağzından döktü, şimdi bile tekrarlarken bazı sesler tam olarak çıkmıyordu.
“Kibirli piç, bu köylü kendisini ne sanıyor?”
Belki aynı soru değildi ama yayılan haberlerden sonra akademinin birçok yerinde Mel’in 41. Bahçeyi seçtiğinin haberi yankılandı.
“Efendim, beklediğiniz haberi getirdim!”
Geniş salonun ortasında, taht benzeri görkemli koltuğuna oturmuş İkinci Büyük haberciden aldığı kâğıdı okuyordu.
“Emin misin?”
“Evet efendim, bu aciz kulunuz seçimi kulaklarıyla duydu!”
“Hanry orada mıydı?”
“Evet efendim, Üstat seçimi duyunca çok sinirlendi. Mel denen çocuğu arkasında bırakıp, söylenerek seçimin yapıldığı yeri terk etti.”
İkinci Büyük kâğıdı avucunun içinde yuvarladı ve fırlattı. Sert zemine çarptığında, kâğıt parçası buzdan bir küreye dönerek tuzla buz oldu, haberci hafiften kaldırdığı kafasını yeniden yere gömdü.
“Çekilebilirsin!”
Bir anda gözden kaybolan habercinin gidişinden sonra tahtından kalkıp zeminden tavana kadar uzanan pencerenin önüne gelen İkinci Büyük, bakışlarını uzaktan görünen Bitki Bahçeleri’ ne doğru çevirdi.
“Mel, kurt musun yoksa kuzu mu? Aksi Hanry, sen bu olanların neresinde duruyorsun?
Nefesi pencerenin camının buz tutmasını sağlıyordu, görüşü buzlanma nedeniyle kapansa da hareket etmedi İkinci Büyük, gözlerinde buz mavisi bir ışıldama belirdi.
Bütün bunlar olurken, Mel kendisine tahsis edilmiş İkinci Sınıf evin kapısını açarak adımını bahçeyi iki parçaya ayıran taşların üzerine attı. Bir nefes sonra sırtını toprağa vermiş gökyüzünü izliyordu, dudaklarının aşağı sarkmasına bakılırsa keyfi yerinde değildi.
“Üstat Hanry kesinlikle böyle bir seçim yapacağımı beklemiyordu. On ile yirmi arası bir bahçeyi seçeceğimi tahmin ediyordu ve aslında normal şartlarda yapmam gereken buydu.
Tabii ki dedemin bana bıraktığı notları bilmeden bunu düşünmesi normaldi ama eğer Dip Mirası ele geçirmek istiyorsam kitapta yazılanları yapmak zorundayım!”
Öyle doluydu ki kendi kendine konuşması ağzından mırıltılar şeklinde çıkarak yeniden kulağına giriyordu.
“Bu da yetmezmiş gibi düşük profil kalma kuralını da bozdum, gidip Kıdemli Eğitmene sataşırken ne düşünüyorum ki?”
Hafifçe doğrulup sırtını yapıyı çevreleyen duvarlardan birine yasladı, gözleri ileri bakıyordu ve iki elindeki parmaklar altındaki toprağın içine girdi.
“İstemesem de o kadının Üstat Hanry ile dalga geçmesini sağladım, nasıl olur da onun keyifle gülmesine izin verebilirdim!”
Kendi sorup kendi cevaplıyordu, böylece yarım saat geçti ve kapının açılmasıyla beraber Mel’in hesaplaşması sona erdi.
“Mel, kafayı mı yedin?”
On genç içeri girince Nalt ileri atıldı, sesindeki üzgün ton söylediklerinin bütün anlamını baskılıyordu.
“Böyle olmak zorundaydı Nalt.”
“Ne demek böyle olmak zorundaydı? Halktan geliyorsun diye gidip en düşük seviyeye sahip bahçeyi seçmen mi lazımdı?”
Cevap vermedi Mel, etrafındakiler Nalt’ı sakinleştirmeye çalıştı. Yamuk kâküllü çocuk bir süre bahçenin içinde bir ileri bir geri yürümeye devam etti, neden sonra bir anda durup Mel’in yanına oturdu.
“Mel, bizi terk etmemek için mi böyle yaptın. Bak, neden buysa hemen git ve yeni bir bahçe seç, Üstat Hanry senin için bunu ayarlayabilir değil mi?”
Mel, yanına oturduğunda ancak omuzlarına gelen gencin içinden taşan enerjiyi hissetti, sözlerinde en ufak bir riyakârlık kırıntısı yoktu.
“Nalt, bilmediğin çok şey var ve bu konunun sizinle hiçbir alakası yok. Tamamen kendi seçimim, benim ilerlemek istediğim yol bu!”
İki genç bir süre ses çıkarmadan oturdular. Hava kararıp yıldızlar siyah gökyüzüne akın ettiğinde, yapının içinden gelen hoş bir kız sesi onları yemeğe çağırdı. Ayağa kalktıklarında yüzlerine düşen birkaç damla suyu hissettiler, Bitki Bölümü üzerindeki kara bulutlar yağmur yükünü boşaltmaya başlıyordu.