“Benim hakkımda söylerlerse mutlu olurum: O kibar bir adamdı. Bu her zaman kibar olduğum anlamına gelmez. Ama nezaket önce gelir. ”
Y. Nikulin
Y. Nikulin
Yuri Vladimirovich, Demidov kentinde Smolensk bölgesinde doğdu 18 Aralık 1921. Babası Vladimir Andreevich Nikulin, Moskova Üniversitesi hukuk fakültesinin üç dersinden mezun olduktan sonra Kızıl Ordu'nun saflarında yer aldı. Öğretmenlerin hazırlanmasına yönelik siyasal eğitim kurslarını geçtikten sonra, okuma yazma bilmemekle mücadele etmek için Smolensk bölgesine gönderildi. Orada yerel tiyatro tiyatrosunda sanatçı olarak çalışan, eşi Lidia Ivanovna ile tanıştı. Kısa süre sonra Demidov'da genç eşler “Trerevum” (Devrimci Mizah Tiyatrosu) adlı kendi mobil tiyatrosunu düzenlediler ve etraftaki köy ve köyleri dolaştı. Ve 1925'te Vladimir Andreevich, Moskova'daki arkadaşı Kholmogorov'dan bir mektup aldı. Ayrı bir evde yaşayan bir arkadaşın ailesi “sıkıştı” ve rastgele insanlara rastgele bağımlılıktan kaçınmak için Nikulin'leri evde kaydetmeye karar verdi. Bu, genç ailenin kendi odasını on metrekarenin başkentinde almasıdır. Darbelere rağmen, Kholmogorov komşuları yeni gelenlere samimi davrandılar ve her konuda onlara yardımcı oldular. Akşamları, yetişkinler ve çocuklar bir araya geldi - erkekler konuşup dinledi, radyo işledi, kadınlar ve çocuklar kitap okudular ya da okudular. Zaman zaman iki aile çocukların ana rolleri oynadığı amatör performanslar düzenledi. Senaryolar, kural olarak, Nikulin Sr. Sermayeye dönerek, hukuk okulunda iyileşmemeye karar verdi. Vladimir Andreevich, çeşitli gazetelerde muhabir olarak çalıştı, amatör performanslar, sirk ve pop için interludes ve reprises'ten oluşuyordu. Tabii ki, bu tür bir faaliyetten elde edilen gelir kararsızdı ve bazen ders almak zorunda kaldı. Bir zamanlar yetenekli bir aktris olarak umut gösteren Lidia Ivanovna, profesyonel başkentin sahnesinde denemeye karar verdi ve kendini tamamen ailesine adadı.
Yura sıradan bir Moskova gençliği olarak büyüdü - “Dinamo” için “köklü” şakalar oynadı, sinema derslerinden kaçtı ve komşu bahçelerdeki çocuklarla savaştı. Nikulin, istilacı tiyatro müdavimleriydi ve oğulları erken yaşlardan itibaren tiyatroya tanıtıldı. Bununla birlikte, Nikulin’in en canlı çocukluk izlenimlerinden biri, kendi sözleriyle Moskova sirkine yapılan ilk ziyaretti. Evin yakınında bulunan 346 okulunda okudu. 1930'larda, kendi tiyatro çemberi olan Vladimir Nikulin, bu okulu yönetti ve yerel sahneye yazdığı hicivli yorumları yazdı. Bu gösterilerde önde gelen roller genellikle oğlu tarafından oynandı. Bir öğrenci olarak, Yura sınıfta sağlam bir aracıydı. Öğretmenler genellikle Nikulin’in ebeveynleri hakkında bir gencin zavallı hafızasından şikayetçi olmuşlardır. Ancak, çocuğun ilginç olduğu bilgisini iyi hatırladı. Örneğin, şakalar. Babasının etkisi altındaki koleksiyonları, Yuri okul yıllarında başladı. Ayrı bir not defteri başlattıktan sonra, oraya komik bir katkıda bulundu. hikayeler. Dahası, tüm hikayeyi kaydetmediler, ancak sadece temel ifadeleri ya da kelimeleri kaydettiler. Sadece okul yıllarında Jura, binden fazla şaka yaptı. Bazılarının daha sonra deşifre edemediği meraklı.
Yuri Vladimirovich Haziran 1939'da mezun oldu ve aynı yılın 18 Kasımında henüz on sekiz yaşında olmayan Nikulin orduya alındı. Genç adam Sestroretsk yakınında bulunan uçaksavar bölümünde tanımlandı ve bir iletişim takımında görev yaptı. Zorlukla Yuri Vladimirovich askerlerin sert günlük hayatına alıştı. İnce, uzun ve garip bir adam hemen meslektaşlarının alay konusu oldu. Neyse ki, Nikulin hızla yoldaşların şakalarına saldırmanın imkansız olduğunu fark etti ve herkesle birlikte güldü. İşe alımını inşa etmek için zaman vermediler - zaten 30 Kasım 1939'da Sovyet-Finlandiya savaşı başladı ve uçaksavar topçularının amacı, Leningrad şehrinin hava sınırlarını beklenen Finlandiya saldırılarına karşı korumaktı havacılık. İşler buna ulaşamadı, ancak kış aylarında savaş görevi fiziksel ve ahlaki açıdan kırılgan bir genç için kolay bir test değildi. Özel Nikulin'e Aralık 1939'da verilen talimatlardan biri neredeyse onun için trajedi ile sona erdi. Finlilerden tekrar ele geçirilen Kuokkaly köyünden (şimdiki Repino) çok uzak olmayan bir komuta, bir gözlem yeri düzenlemeye karar verdi. Otuz derecelik dondan birkaç savaşçı, orada bir telefon bağlantısını genişletmek için Finlandiya Körfezi'nin buzlarına gitti. Yuri Vladimirovich'e iki kilometre kaldı, aşılmaz bir mesafe oldu. Kayaklar derin karda sıkıştı ve kablolu büyük makaralar Nikulin için çok ağırdı. Kendini bitirdikten sonra dinlenmeye ve tam karda uykuya dalmaya karar verdi. Neyse ki, sınır muhafızları kar motosikletinde sürdü ve şanssız avcıyı yanlarına aldı. Adamın davası hafif bir donma ile sınırlıydı.
Gelecek bir buçuk yıl boyunca, Yury Vladimirovich'in başı belada değildi. 1940'in baharında, Finlandiya ile savaş sona erdi ve Nikulin’in hayatı, kendi kabulleriyle, eğlenceliydi. Boş zamanlarında diğer askerler gibi çok okur, gramofonu dinler ve işten çıkarmalar sırasında Leningrad'ı ziyaret eder. Şehirde uzak akrabaları vardı ve Nikulin onlarla bir partide zaman geçirdi. Aynı yıl, 1940, Yuri Vladimirovich plörezi yaptı ve hastanede kaldı. Taburcu olduktan sonra düzenli olarak tıbbi birime bırakıldı ve birkaç ay boyunca ordu standartlarına göre “mutlu” oldu. 1941'in baharında, hizmetin sona ermesinden yaklaşık altı ay önce kaldığında Nikulin, askerlik hizmetine uygun olarak ilan edildi ve birime geri döndü, ancak yine de şanslıydı - Mayıs ayında, Repino köyünün yakınında bulunan uzak bir gözlem yerine gönderildi. Deniz, çam ormanları ve yetkililere uzak sakin bir yaşamda Nikulin'e bir tatil yeri gibiydi. Büyük Vatanseverlik Savaşı başladığında zaten ev eşyaları topluyordu.
22 Haziran 1941, Alman birliklerinin işgali hakkında bilgi sahibi olan Sovyet uçaksavar topçuları, görevle mücadele etmek için yükseldi. Ve Haziran 23 gecesi, ilk savaş Finlandiya Körfezi'ni maden etmeye başlayan Alman Junkers'a karşı başladı. Sovyet birlikleri Leningrad'a çekildiğinde ve acımasız bir abluka başladığında, Yuri Vladimirovich, Rusya'nın kuzey başkentini savunan askerleri öldüren harpleri tamamen yutmak zorunda kaldı. Soğuk, açlık, sürekli bombalama, kuşatılmış şehre sürekli düşman uçakları saldırısı giderek daha yorucu oldu. Her şeyden önce, ikinci kurs askerler rasyonundan kalktı ve yakında günlük rasyon üç yüz gram ekmeğe ve balanda yapmak için kullanılan bir kaşık una indirildi. 1942'in baharında, yeni talihsizlikler yığıldı - gece körlüğü ve ispiyonlama. Vitamin eksikliğinden, alacakaranlıktaki çoğu uçaksavar topçusu görmekten vazgeçti ve sonra hala normal görüşü olan birkaç kişi, rehberleri olarak işe yaradı. İlkbahardaki nikulin 1943 iki kez hastaneye çarptı - önce zatürree, sonra da kontüzyonla. İyileşme sonrasında Kolpino yakınlarında bulunan uçaksavar bölünmesine transfer edildi. Vardıktan sonra istihbarat departmanının başına getirildi ve ardından kıdemli çavuş ve takım komutan yardımcısı rütbesine yükseldi.
Yuri Vladimirovich savaşı Letonya'da sona erdi - Baltık Devletleri'ndeki Alman gruplaşmasının yıkılmasında yer alan bölümü, Letonya'daki Jukste kentinde muzaffer oldu. Düşmanlıkların sona ermesinden sonra, uçaksavar topçuları Doğu Prusya'ya yerleşti. Nikulin’in muazzam hayal kırıklığına uğraması için - neredeyse altı yıla hizmet eden - bir yıl daha Kızıl Ordu’da geçirmek zorunda kaldı. Eve sadece 18 May 1946 döndü.
"Leningrad'ın Savunması İçin", "Cesaret İçin", "Almanya'ya Karşı Zafer İçin" madalyalarıyla verilen 25 yaşındaki savaş gazisi arkadaşlarına ve ebeveynlerine söyleyecek bir şeyleri vardı. Bununla birlikte, Nikulin’in pek çok önde gelen asker gibi, dökülen kan hakkında, yoldaşlarının ölümü ve ölümün en az üç kez mucizevi bir şekilde nasıl geçtiği hakkında unutmak için tüm gücüyle unutmaya çalıştığı bilinmektedir.
Moskova'ya döndükten sonra, Yury Vladimirovich GITIS, Sinematografi Enstitüsü ve Drama Okulu Drama Okulu'na kaydolmaya çalıştı. Shchepkin. Her yerde bir sıkıntı yaşadı ve 1946'in sonbaharında son çabasını yaptı - Oda Tiyatrosu stüdyosuna ve aynı zamanda Tsvetnoy Bulvarı'ndaki Sirk palyaço stüdyosuna uyguladı. Bu sefer, servet ona destek verdiği ortaya çıktı - rekabeti sürdürdükten sonra Nikulin aynı anda iki kuruma da kabul edildi. Sirk sanatçılarının bağımsız yaratıcılık için çok daha fazla fırsatı olduğunu söyleyen babasının tavsiyelerini dinleyen Yury Vladimirovich, palyaço olma yönündeki kaderini verdi. Öğrencilerin dersleri sirkte yapıldı ve aday sanatçılarla sanatçılar arasında canlı iletişim kuruldu. Nikulin, diğerleri arasında, sirk sanatının tarihini tanıdı, hokkabazlık, akrobasi ve oyunculuk temellerini ustalaştı. Sabah erkenden sirke gitti ve bir sonraki gösterinin bitiminden sonra gece yarısına kadar eve döndü. Yarım yılın ardından, tüm stüdyo öğrencilerine yeniden tepki vermeye başladılar - bazen hasta sanatçıları değiştirdiler, bazen de ayrı roller aldılar.
Bir süre sonra Yuri Vladimirovich, Sovyetler Birliği'ndeki o zamanki en popüler palyaço olan Mikhail Rumyantsev'in dikkatine, Kurşun Kalem'in altında konuşarak geldi. Mihail Nikolayeviç, görünüşte garip ve ipeksi Nikulin'i ünlü şöhreti "Göl" e katılmaya davet etti. Ve heyecandan acemi bir sanatçı neredeyse bu sayıyı bozsa da, 1947 yazında saygıdeğer palyaço, Yuri Vladimirovich'i Odessa şehrinde gösterilerde yer almak için asistanlarından biri olarak önerdi. Dört palyaçoya Nikulin ile dahil oldu ve talimatlarının tam olarak yerine getirilmesini talep etti. Çok zordu ve çoğu zaman anlaşılmazdı, ancak Kurşun Kalem ne yaptığını çok iyi biliyordu - sayıları sarsıcı bir başarıydı.
Ekim ayının sonlarında, Nikulin 1948, arkadaşı Boris Romanov ile birlikte, sirk arenada bağımsız bir sayı ile ilk kez ortaya çıktı. Ancak, “Avcı ve bakıcı” adı altında palyaçoları çok başarılı değildi ve artık Moskova sirk arenasına girmelerine izin verilmedi. Bir ay sonra, Yuri Vladimirovich ve Boris Mihayloviç mezuniyet diplomalarını aldı ve birkaç gün sonra Pencil onlara kalıcı asistanları olma teklifinde bulundu. Düşünme, yoldaşlar kabul etti ve ünlü palyaçonun repertuarını öğrendikten sonra onunla birlikte Sibirya'ya gitti. Rumyantsev'de çalışmak Nikulin için sert ve eğitici bir sirk beceri okulu idi. Kurşun kalem ülke içinde çok gezdi ve her yerde coşkuyla kabul edildi. Onun için satış yapmak bir onur meselesiydi, sunumdan önce bilet gişesinde birkaç bilet kalmışsa, onları kendisi satın aldı. Zorlu ve sert bir palyaço, yardımcıları kendisini altındaki her şeye adapte etmeye zorlayan mutlak bir diktatör olduğunu gösterdi. Ona itiraz etmek tamamen işe yaramazdı. Anlaşılan, öğrenciler Mikhail Nikolayevich ile tam olarak tatmin olmadılar, çünkü 1949'in ilkbaharında, kazananların Karandash'a göre Romanov ve Nikulin'in yerini alması gereken yaratıcı bir yarışma düzenlediler. Leonid Kukso ve Mikhail Shuydin, Rumyantsev tarafından seçilen palyaçolar arasındaydı. Nikulin ve Romanov, Kurşun Kalem'in yeni öğrencilerine yer açmaya hazırlanıyorlardı; ancak Shuydin ve Nikulin arenasında birbirlerini ne kadar iyi tamamladıklarını, deneyimli bir gözle fark etmeleri gerektiğini fark etti. Neyse ki, böyle bir "oyuncu" acemi sanatçıların hiçbiriyle kavga etmedi.
Nikulin ve Shuydin Kalem ile birlikte sadece bir yıl çalıştı. Her ikisi de gençlerden uzaktı ve her ikisi de bağımsız bir kariyere başlamak için güçlü bir istek duyuyordu. Ek olarak, hoşnutsuzluk Kurşun Kalem'in öngörülemeyen eylemlerini sıklıkla tahmin eder. Rumyantsev’in Mikhail Shuydin’i tam teşekküllü sanatçılara çevirmeyi reddetmesinden ve böylece maaşını artırmasından sonra, ortaklar Mikhail Nikolayevich’le ayrıldılar. Bu arada, aynı zamanda (1949 yılında) Nikulin gelecekteki karısı Tatyana Pokrovskaya ile bir araya geldi. Aşağıdaki gibi oldu. 1947'ten bu yana, Kurşun Kalem onun icat ettiği bir At üstünde Sahne'yi gösterdi. İçinde Rumyantsev'in asistanları oditoryumda koltuklar işgal etti ve "tekrar" rolünü oynadı. Sunum sırasında kurşun kalem onları sahneye çıkardı ve ata binmeyi öğrenmeye başladı. Genç oyuncular, ilk kez bir at üstünde oturmuş gibi davranarak, pek çok komik durumu simüle ettiler. Bir gün, Kalem Timiryazev Ziraat Akademisi'nde komik bir cüce tayı duydu. Nikulin, onunla birlikte ata bakmaya gitti. Biri Tatyana Nikolaevna olan atla iki öğrenci ilgilendi. Tanınma sırasında genç bir palyaço, onu sirk gösterisine çeken bir kızı davet etti. Kader o kadar sevindi ki, bu konuşma sırasında Yuri Vladimirovich, toynaklarının altına bir at soktu. Bilinçsiz, o hastaneye gönderildi ve tabii ki, heyecanlı bir kız orada koştu. Her şey yoluna girdi ve Mayıs ayında 1950 Yuri ve Tatiana evlendi.
1950 sonbaharında, Shuydin ve Nikulin, Sirvet'te Tsvetnoy Bulvarı'ndaki bir genç palyaço grubuna katıldı. Kimse onlarla ciddi şekilde ilgilenmedi ve çoğunlukla genç sanatçılar palyaço konstantin ile birlikte oynadı. Aynı zamanda, Nikulin ve Shuidin ilk palyaçoluklarını “Küçük Pierre” olarak adlandırmaya başladılar. 1956'e kadar Nikulin’in oğlu Maxim doğduğunda Tatyana Nikolayevna, Pierre’in oğlunun rolünü üstlendi.
Komik bir palyaço oluşturmanın çok, çok zor olduğu belirtilmelidir. Fikir ile uygulaması arasında büyük bir uçurum var. Sadece birkaç dakika süren kanşımlar palyaçolar tarafından aylarca ve hatta yıllarca hazırlanır. İzleyicilerin tepkisini tahmin etmek de son derece zor, neredeyse imkansız. Bazen en “ölümcül” numaralar halka dokunmaz ve teknik kaplama ya da rasgele ifade homerik kahkahalara neden olur. Prömiyerden sonra palyaçolar, uzun bir süre boyunca her adımı, her küçük şeyi ümit ederek uzun zamandır aklımıza getirdiler. Ardından, artık iyileştirmenin gerekmediği bir an gelir, yalnızca yerel izleyicilerin özelliklerini - farklı şehirlerde ve ülkelerde aynı şakayı farklı “sesler” olarak dikkate almak gerekir.
1951 ile genç palyaçolar Yuri ve Mikhail “dolaşıp” bir hayata başladılar. Sovyetler Birliği'nin büyük ve küçük şehirlerine seyahat ettiler ve sayılarıyla birlikte, hem iyi hem de sabit sirklerde, konuşlandırılmış boş arazilerde ve bir çadırın şehir parklarında yaptılar. Genellikle ortaklar, Emil Kio'nun yanı sıra Valentin Filatov'un Bear Circus'ın illüzyon cazibesi ile ortaya çıktı. Kural olarak, özel dairelerde yaşadılar ve sürekli fon sıkıntısı yaşadılar. Palyaçolar çok şey yaptılar ve pratik olarak prova yapma fırsatı yoktu, yeni sayılar hazırlasalar bile.
Yuri Vladimirovich için dönüm noktası 1958 yılıydı. O zamana kadar, Kalem'in içgörüsüyle birleşen Nikulin ve Shuydin, kendilerine tam teşekküllü bir repertuar geliştirdiler, bu da palyaço benzeri palyaço olmalarını sağlayarak ücretlerde önemli bir artış vaat ediyordu. Ve bu yılın nisan ayında, elli günlük İsveç turuna çıkma teklifi aldılar. O sıradaki "genç" sanatçıların ana sayıları tekrar edildi - "Yay" ve "Pompa". Bunlardan ilki, palyaçolar birbirlerini kurdelelerle vurdular, çünkü onları boyunlarına tutturmanın başka bir yolu yoktu. İkinci sahnede, içten ve maceracı bir karaktere sahip olan küçük bir “Misha” uzun, sakar, melankolik ve her zaman şüpheli “Yurik” i pompalamaya çalıştı ama sürekli “uçtu”. İsveç'te palyaçolar çok sıcak bir şekilde karşılandı ve 1958 Nikulin ve Shuydin'in düşüşü Leningrad'da gerçekleşti ve daha sonra palyaço düetinin damgası haline gelen “Atlar” adlı yerli izleyicilere yeni bir ün kazandı. Kuzey başkentteki tur beklenmedik bir şekilde oldukça başarılı oldu ve sanatçılar ülkedeki en iyi palyaçolar arasında yer aldı.
Yeni "ağırlık kategorisine" geçişle eş zamanlı olarak, Yury Vladimirovich sinemada başarılı bir başlangıç yaptı. Bir Gitarlı Kız filminin mürettebatı, amatör pirotekniklerin epizodik rolü için bir oyuncu bulamadı. Sonunda, senaristlerden birinin tavsiyesi üzerine, Nikulin'i palyaçoyu denemeye karar verdi. En büyük heyecana rağmen, Yuri Vladimirovich bu küçük rolü o kadar zekice oynadı ki, yapımcılar onun için iki sahne daha ortaya koydu. Teknik nedenlerden ötürü, yalnızca bir tanesi çıkarıldı, ancak filmdeki bu bölümler en saçma idi. Film yayınlandıktan sonra Nikulin sokaklarda bulmaya başladı.
Fakat bütün bunlar sadece başlangıçtı. Kısa bir süre sonra sanatçı, “Yaşam Başlıyor” adlı gençlik çalışan bir filmde yer aldı. Nikulin, kendisine sunulan haydut Klyachkin'in rolünü beğenmedi, ancak filmin yönetmeni, sanatçıyı çekim sırasında buna uyum göstermeye istekli olduğunu ifade ederek ikna etti - palyaço yalnızca Cumartesi günleri Moskova'ya gelebilirdi. Yury Vladimirovich o kadar inandırıcı bir şekilde oynadı ki, beklenmedik bir şekilde, yönetmen için kaset ciddi ve ahlaki bir filmden hafif bir komediye dönüştü ve ardından “Şaşırtıcı” olarak yeniden adlandırıldı. Nikulin’in sinemadaki görüntüsü hakkında konuşursak, sinema sanatçısı oyununun ve palyaço sanatının doğal olarak zıt olduğu dikkat çekiyor. Palyaçolar sunumları büyük bir izleyici kitlesine ulaştırır ve izleyiciler ne olduğunu görebilmeleri için kasten abartırlar. Kural olarak, büyük boyutlara sahip olan sahne malzemeleri, makyaj özelliklerini ayrı ayrı vurgulamaktadır. Oyuncuya yakın bir süre veren film kamerası, abartılı bir şekilde yanlışa çevirir. Dahası, tamamen teatral reseptörlerin bir sinema ekranına (sinema 1930-1950-lerinin karakteristiklerine) aktarılması, oyuncunun oyuna tavırsızlığı ve doğallığı tanıtır. Bu bağlamda, Nikulin’in filmlerdeki başarısı şaşırtıcı. Palyaçolar, Yuri Vladimirovich'den çok önce filmlerde çekildi, ancak yalnızca kendisini çarpıcı bir dramatik oyuncu olarak göstermeyi başardı.
1958'in sonunda Nikulin, genç Eldar Ryazanov'dan “Gökkuşağının Öteki Tarafında” komedisinde kardan adam rolünü oynaması için bir teklif aldı. Ancak, bir süre sonra, saygıdeğer Igor Ilyinsky'ye rol verildi ve ardından çekim tamamen durduruldu. Yine de, sirk sanatçısı Igor Vladimirovich ile arkadaşlık kurmayı başardı. Yakında, olağanüstü bir drama ve komedyen Nikulin'i beklenmeyen bir teklif haline getirdi - Maly Tiyatrosu'nda çalışmaya başladı. Bu öneri Yury Vladimirovich’in ruhunda eski bir hayali uyandırdı. Bununla birlikte, palyaço reddetti ve “On yıl önce olsaydı, zevkle giderdim. Ve yeni bir hayata başlamak için, kırk yaşınızdayken, pek mantıklı gelmiyor. ”
Nikulin'in yaşamında büyük rol oynayan "Kinoshnoe" teklifi 1960 yılına geldi. Leonid Gaidai'nin yönettiği kısa komedi Dog Barbos ve Olağandışı Haç ona Balbes rolünü verdi. Hareket halinde doğduğu on dakikalık pantomim SSCB'de müthiş bir başarıydı ve Georgy Vitsin, Yuri Nikulin ve Yevgeny Morgunov ülkenin her bir sakini tarafından tanındı. Bu hemen sirk ücretlerini etkiledi - izleyiciler "Nikulin" i döktü. Kısa filmin arkasında “Unusual Cross” u “Bootleggers” bandı ve ardından “Y” Operasyonu ile ilgili püf noktaları takip etti. Bu arada, Nikulin, Vitsin ve Morgunov'un sinemada uzun süredir ortak çalışması izleyiciye, özel yaşamda ayrılmaz oldukları konusunda yanlış bir izlenim bıraktı. Aslında, aktörler çok farklı insanlardı ve pratikte iletişim için hiçbir konuları yoktu. Ayrıca, izleyiciler en sevdikleri film karakterlerini karakterleriyle tanımladılar. Ve eğer Yevgeny Morgunov genel olarak, ince, dramatik aktörler Vitsin ve Demyanenko için bu hoşuna giderse, bu bir şekilde bir lanet haline geldi - birincisi sadece bir komedyen olarak algılandı ve ikincisi sonsuza dek Shurik'in “unvanı” ile markalandı.
Filmin çekimleriyle birlikte, Nikulin tüm güçlerini sirke vermeye devam etti ve Shuidin'le birlikte bir çiftle sahne almaya devam etti. Repertuarları çok çeşitliydi. Geçmiş kuşakların palyaçolarının ortaya koyduğu geleneklerin ardından ikili, daha önce girdikleri içerik açısından “ünsüz” sayıları gösterdi. Mesela “Hipnoz” lafı genellikle illüzyonistleri takip ediyordu ve “Atlar” atlı sayıları takip ediyordu. Mihail İvanoviç, tüm esnafın ustasıydı ve konuşma hazırlamanın teknik yönünü üstlendi. Bir süredir eşitlik düetlerinde hüküm sürdü, ancak Nikulin sinemaya ilk girişinden sonra, halkın ve yetkililerin dikkatine yoğunlaştı. Bu çok nahoş sonuçlara yol açtı - Yuri Vladimirovich, onursal unvanlar ve izleyicilerin beğenisini kazandı ve Mikhail İvanoviç, yalnızca kendisi için oynayan bir kişi olarak algılanmaya başladı. Nikulin bu tür garipliği düzeltmek için elinden geleni yaptı - ödül için bir ortak, bir apartman, maddi zenginlik için bir ortak açtı, Mikhail İvanoviç'in kaderindeki önemli rolünden sürekli bahsetti, ama ne yazık ki, Yury Vladimirovich çok az dinliyordu.
Sirk sahnesinde çalışmak, saatlerce süren provalara ihtiyaç duyuyordu ve yaşla Nikulin fiziksel zindeliğini korumayı zorlaştırdı. Diğer problemi ise feci bir zaman eksikliği idi. Sinemada ilk epizodik rollerin “prodüksiyondan ayrılma” gerektirmemesi durumunda, başlıklar da dahil olmak üzere büyükler, uzun süre yaratıcı tatil yapmak zorunda kaldılar. Bu sadece sirk yönetiminin planlarını bozmakla kalmadı, aynı zamanda ortağını işsiz bıraktı. Ayrıca, günümüzün standartlarına göre düşünülemeyen Yuri Vladimirovich'in katılımıyla gişe filmlerine rağmen Nikulin ailesinin, ortak bir dairede iki odada yaşadığı ve karısının akrabalarının ailesiyle paylaşıldığına dikkat etmek de önemlidir. Sirk sanatçılarının sıkışık çoğunluğunu iyi bilen palyaço kendisi yaşam alanını genişletmeyi düşünmedi bile. Bu, şansa bağlı olarak, yalnızca 1971'te gerçekleşti. Nikulin’in ateşli bir hayranı olan önde gelen bir parti görevlisi, konut sorunları hakkında bilgi edindi ve palyaço için ayrı bir daire “düzenledi”.
1961’te yönetmen Lev Kulidzhanov, Yuri Vladimirovich’e Kuzma Iordanov’un “Ağaçlar Ne Zaman Büyük” filmindeki ana rolünü oynamayı önerdi. Aslında, bu profesyonel palyaço Nikulin'in ciddi bir dramatik roldeki ilk görünüşüydü. Ardından Tumanov’un “Bana, Muhtar!” Filminde Teğmen Glazychev’in rolünü izledi. İlginçtir ki, rehber köpekler servisi, sinema oyuncusu Yuri Vladimirovich'in kaderinde ilk olarak eşsiz bir kahramandı. İyi insanları oynamanın son derece zor olduğu bilinmektedir - bu gibi durumlarda oynamak değil, aslında böyle olmak kolaydır. Kolay değildir ve ana ortağınız herhangi bir yanlışlığı hisseden mükemmel bir köpek olduğunda. Dog Dyke çok uzun bir süredir mürettebattan kimsenin çıkmasına izin vermedi. Yavaş yavaş, adım adım, eğitici köpeği "Yura" ya öğretti. Sonunda, her şey yoluna girdi - ekranda Nikulin ve dört bacaklı ortağı doğal görünüyor. Ve sadece birkaçı ilk bakışta bu tuhaflığın ne kadar değerli olduğunu söyler.
Nikulin’in Sovyet iktidarına karşı tutumu belirsizdi - bir yandan partinin bir üyesiydi ve üstlerinin güvenini aldı; Öte yandan, ünlü sanatçı, her şeyi bilmek, her şeyi anlamak, ağzını kapalı tutmayı tercih etti. Buna zor bir gerçeklik öğretildi. Sirk kariyerinin başlangıcında, Yuri Vladimirovich, her kelimenin, oyuncuların her suçunun derhal yönetmen tarafından tanındığını anlamıştı. Bu nedenle, her türden başkanla kavga etmemeyi tercih etti. Kısmen, bu sayede Nikulin, Mikhail Shuidin ile birlikte, "ziyaret" kategorisine dahil edildi ve düzenli olarak yurtdışına gitti. Genellikle, Sovyet liderliği, yabancı sirk turlarını sanatçıların barış için elçiler olarak hareket ettiği siyasi amaçlar için kullandı. Özellikle, 1960'te, Brezilya'da sirk sanatçısı Nikulin, Shuydin ve Karandash'ın muzaffer performansları, bu ülke ile diplomatik ilişkilerin kurulmasının provası oldu. Benzer bir rol Nikulin’in İngiltere’deki 1961’teki turlarında da oynadı. Resimde kendisini oynayan Yury Vladimirovich'in Japon Ken'in Moskova'yı ziyaret etmesine yardımcı olduğu ortak yapım filmi “Küçük Kaçak”, Japonya ile siyasi ilişkilerin normalleşmesinin bir işareti oldu.
1966 ve 1968'te Leonid Gaidai, en iyi komedilerini abartmadan çekti - “Kafkas Esiri” ve “Elmas Kol”, ki aslında Nikulin'in yararı olduğu ortaya çıktı. Sinemanın coşkulu biletini almak için seyirci saatlerce kuyrukta geçirdi ve çoğu bu resimlere birkaç kez gitti. Filmde rol almıştı, ancak her iki filmde de ortaya çıkan tek şey yönetmen Nina Grebeshkova ve Nikulin'in eşiydi. Bu arada, Yury Vladimirovich başlangıçta “Kafkas Esiri” senaryosunu beğenmedi. “Troyka spekülasyonu” olduğu düşünüldüğünde, sanatçı Gaidai aktörlerin senaryoda değişiklik yapmalarına izin verinceye kadar rol yapmayı kabul etmedi. Leonid Iovich, orijinal bir fikir öneren herkese bir şişe şampanya kazandı. Sonuç olarak, bu alkollü içkinin çoğunu vermek zorunda kaldı - örneğin, sadece Nikulin zaten yirmi dört şişe kazandı.
Devlet ihtiyacının yanı sıra, Devlet Sirki liderliğinin kararsızlığının yanı sıra Yuri Vladimirovich'in pek çok ilginç filmde oynamasına izin vermediği de belirtilmelidir. Özellikle, Sergei Bondarchuk resimlerinde Nikulin'i görmek istedi ve Emil Braginsky ile birlikte Eldar Ryazanov, özellikle palyaço için “Arabadan Korunun” filminin senaryosunu yazdı. Daha sonra, Yuri Detochkin'in rolü Masum Smoktunovsky'ye zekice yapıldığı için verildi. Sadece üçüncü girişimde, Eldar Aleksandroviç Nikulin'i “satın aldı”, ancak “Yaşlı Adam Soyguncusu” komedi özel bir başarı elde etmedi.
1970'te Nikulin, RSFSR Devlet Ödülü'ne layık görüldü. Vasiliev kardeşler ve üç yıl sonra Sovyetler Birliği Halk Sanatçısı ünvanını aldı. 1971'in sonunda, ünlü palyaço ilk yıldönümünü kutladı. Arenada, Yuri Vladimirovich altmış yıla kadar konuştu. Yıllar geçtikçe, sağlığıyla dalga geçmeye başladığı sırada baskı ve dublör yapmak onun için giderek zorlaştı. Doktorlar çok çeşitli hastalıkları olduğunu keşfetti, ancak oyuncu tedavi edilmekten hoşlanmadı ve sadece en aşırı durumlarda doktora döndü. Son yıllarda, palyaço konuşmaları, hastalıkları gizleme, halkı işgal eden ve hileci kullanmamalarına izin veren beklenmedik doğaçlamalar kullanmayı tercih etti. 1982'te Nikulin arenadaki performansını tamamladı. Bu konuda şunları söyledi: “Palyaçonun erken ayrılması gerektiğine inanıyorum. Yaşlı bir kişi arenada dalga geçerken, onun için sadece acımak istersiniz. Altmışda ayrıldım. Çok üzüldü. Son performansımdı ve ağlayacağımı hissettim. Kollarındaki sanatçılar beni arenada dolaştırdı ve aklıma geldi: "Pek çok insan, herkes için yeterli votka var mı?" Dikkatin dağıldı ve ağlamadı ... ".
Yetmişlerde ve seksenlerde, Yuri Vladimirovich nadiren filmlerde rol aldı; çoğu zaman çok fazla zaman ve çaba gerektirmeyen küçük roller oynadı. Ancak, istisnalar vardı. Nikulin, “Anavatan İçin Savaşmış” filminin Sergey Bondarchuk tarafından çekilmesine davet edildi. Nekrasov'un asıl rolü oyuncunun sorumluluğu değildi, çünkü önce gençliğine katılma fırsatı olan savaş konusuna döndü. Bu çalışma daha önce tamamlanmadı, “Savaşın Yirmi Günleri” filminde kendisine ana rolü sunan Alexey German'den Yuri Vladimirovich ile temasa geçti. Özgünlüğü tamamlamaya çalışan yönetmen, çok sert tedbirler almaya çalıştı. Örneğin, kışın çekimler sırasında camların trende kaldırılmasını emretti, böylece aktörler arabalarda dondular, tıpkı kahramanlar savaş yıllarında dondu gibi dondu. Ancak birçok sanatçı, görüntülere baktıklarında, boşuna değil acı çektikleri konusunda ikna oldular. Alexey Yuryevich daha sonra hem Nikulin’in aktörünün oyunu hem de insan nitelikleri hakkında en coşkulu tonlarda konuştu. Yönetmen: “İçinde bazı özel, askerlik onuru vardı. Biz zaten ilk testlerde mürettebat almanın gerekli olduğunu anlamış olduk. Ve çok zordu. Harika, harika ustalar kendilerini denediler, ancak Yuri Vladimirovich ile birlikte, sahte görünüyorlardı - farklı bir gelenek ölçüsü. Bazı sanatçıların çocuklarla veya hayvanlarla oynamayı sevmedikleri bilinmektedir - bu kadar doğal olmak çok zordur. Nikulin yanında aynı derecede zordu. Nasıl olduğunu bilmiyordu, ancak herhangi bir ortak bulabildi, çünkü hiçbir şey oynamadı. Yanına dönün, efendim, dönün, herhangi bir göz atın - yine de gerçek görünmeyeceksiniz. Ve o gerçek ve bütün hile. ”
1982’te, Nikulin baş yönetmenlik görevini üstlendi ve bir yıl sonra - Tsvetnoy Bulvarı Sirkinin yönetmeni. Daha önce idari meselelere hiç katılmamış olan Yuri Vladimirovich, birçoğunu sirk binasının tamamen yenilenmesine ihtiyaç duyulan birçok sorunu çözmek zorunda kaldı. O dönemde ülke krizdeydi, ancak sanatçının otoritesi o kadar harikaydı ki, yetkililer yeniden yapılanmayı başka bir uzun vadeli inşaat haline getirmeyi başaramadılar. Ağustos ayının ortalarında, 1985 son gösteriye ev sahipliği yaptı ve ardından eski bina yıkıldı. İki yıl sonra, Ekim 1987'ta, temel taşı temelde atıldı ve 1989 sonbaharında Tsvetnoy Bulvarı'ndaki Sirk kapılarını açtı.
Perestroyka döneminde, en gerekli olmamakla birlikte, çoğu kültürel kurum yalnızca nasıl hayatta kalmayı düşündüğünü düşündüğü zaman, Yury Vladimirovich, sirkinde yeri doldurulamaz olarak ortaya çıktı. En yüksek rütbeli siyasetçiler “onunla arkadaş” idi ve Nikulin açıkça görevindeki diğer kişilerin sessiz kalmasını sağlayacak bir şey söyleyebilirdi. Buna ek olarak, seksenli ve doksanlı yıllarda, sanatçı tanıdıklara, tanıdık olmayan ve tamamen tanıdık olmayan insanlara, apartmanları, ilaçları ve çeşitli gerekli şeyleri nakletmek için sürekli olarak ricada bulundu. Yaşamının sonunda, bütün bunlar zamanının ve enerjisinin çoğunu aldı.
Nikulin’in 1997 yazındaki ciddi hastalık haberi, halkın dikkatini arttırdı. Basın, sağlık durumu hakkında tıbbi bültenler yayınladı, ancak Yuri Vladimirovich hükümetin başı değildi, sadece eski bir aktördü. Ölümü 21 Ağustos 1997 çok üzüldü. Nikulin’in ülkemizdeki otoritesi hala çok büyük. Katılımlarıyla birlikte filmler popüler olmaya devam ediyor ve yılın herhangi bir zamanında Vagankovsky mezarlığındaki Yuri Vladimirovich'in mezarında taze çiçekler görebilirsiniz.
Haftalık sayının malzemelerine göre “Tarihimiz. 100 Büyük İsimler "ve Yu.V. Nikulin "Neredeyse cidden ..."