‘basitlik’ nedir? bir şeyin basit olması onu değerli mi kılar, yoksa aksi mi geçerlidir? kötü bir şey midir basitlik? eğer basitlik kötüyse iyi olan nedir? saf karmaşa mı, düzen içinde bir karmaşa mı, zorluklarla dolu bir bütün mü?
ne zaman dışarıdan gelen sesler sona erse, sessizliğe yaklaşmayı umuyorum, hazırolda bekliyorum bunun için. sessizlik dev baltasıyla zamanı kessin, durdursun, ve boşluğa geçeyim.. ve nefesimi dahi tutuyorum bunun için, fakat kulaklarım daha hızlı koşuyor bu sefer, kulakparçacıkları kafatasımı bıçakla açıyor, kulağa ait nöronlar beyni dinlemek istiyor. ama ben istemiyorum, ‘ne olursunuz bir kere rahat uyuyayım’ diyorum nöronlara, beni dinlemiyorlar. asla saf sessizliğe izin vermezler ki zaten..
korku yalnızca kafada mı bulunur? sadece kortizol, adrenalin ve beynin o çok önemli bölgesiyle mi alakalıdır? eğer öyleyse neden korkunun hep ‘içimde’ olduğunu söyleyip duruyorum, kafamın içine bakınca, onu dinleyince korkudan neden tek bir iz bile bulamıyorum? ve neden yine de korkuyorum, ne yapmalı, ne yapmak lazım? bilmem..