Overlord - Bölüm 3.2: Büyük Mezar - 2
PART 2
“Tekrar saldırıyorlar!”
Gringham’ın bağırması, küf ve ölüm kokusuyla dolu olan mezar boyunca yankılandı.
Oda yaklaşık yirmi metre genişliğinde ve beş metre boyundaydı. Büyücünün yaptığı ışık büyüsü ve yere düşmüş meşalelerle aydınlanan bu oda, insan siluetleriyle doluydu.
Gringham ile birlikte, “Ağır Ezici” takımı köşeye sıkışmıştı. Oda zombiler ve iskeletler gibi zayıf ölümsüzlerle doluydu.
Sayıları muazzamdı.
Gringham ve bir kalkan taşıyan savaşçı ölümsüz selinin formasyonun arkasına ulaşmasını engelliyordu.
Bir zombi koluyla Gringham'ın tam plaka zırhına vurdu. Bir ölümsüz ortalama bir insandan daha güçlü olsa bile, yine de çelik zırhı delemezdi. Çürümüş eli parçalandı ve kötü kokan et parçaları zırhına yapıştı.
İskeletler de aynıydı. Sadece paslanmış silahlarla, büyülü bir tam plaka zırhı geçemezlerdi. Belki biri şanslı olabilir ve zırhı delebilirdi, ama zırh bu yüzden büyülüydü.
Gringham baltasını yatay olarak salladı ve bir tanesini indirdi, ama anında daha fazla ölümsüz boşluğu doldurmak için koştu. Sürü onları sayılarıyla çiğnemek için hızla mesafeyi kapatıyordu.
“Lanet olsun! Çok fazla var!”
Gringham'ın yanındaki kalkan tutan savaşçı, yüksek bir sesle bağırdı. Tüm vücudunu kaplayan geniş kalkanı sayesinde yaralanmamıştı, ama kalkanı her türlü iğrenç sıvıyla kaplıydı. Topuzuyla iskeletlerin kafataslarını parçalıyordu, ama yavaş yavaş geri itiliyordu.
“Hepsi nereden geldi?”
Savaşçının merakı doğaldı.
Gringham’ın ekibi, kavşaklarda diğer takımlardan ayrıldıktan sonra birkaç odayı aramıştı. Ne yazık ki, mahsen mezarlarındaki kadar hazine yoktu, ama etrafta duran büyük bir değerli eşya yığını bulduktan sonra, aramaya yavaşça devam etmişlerdi. Bakmak için bu odaya girdiklerinde, kapı aniden açılmış ve içeriye ölümsüz dolmaya başlamıştı.
Tek başına bir zombi ya da iskelet zor bir rakip değildi, ama asıl sorun sayılarıydı. Düşseler ya da ayakları altında ezilseler bile ölmezlerdi, ama ölümsüzler arka kanada ulaşacaklardı. Elbette, arka kanat da kolayca düşmezdi, ama bu kadar çoğuna karşı, kesin bir şey söylemesi zordu.
Biraz kötü şansla, ön cephe anında çökerdi. Gringham bunu düşündü ve sakladığı kozunu kullanmaya karar verdi.
“Bunu bir anda bitireceğiz. Sana bırakıyorum.”
Şimdiye kadar sadece uzaktan taş fırlatan arkadaki kozu hareket etmeye başladı.
Gringham’ın “Ağır Ezici” si için, bu gibi ölümsüzler gerçek bir tehdit değildi. Fakat gerçek bir tehdit olmadıkları için, arkadaki kozu yedekte tutarak güçlerini korumaya çalışmıştı. Eğer arkadaki koz da saldırırsa, ölümsüzler bir sorun olmazdı.
“Efendim, yeryüzünün tanrısı! Lütfen kötülüğü püskürt!”
Kutsal bir sembol tutan rahip, ilahi gücü açığa çıkarırken haykırdı. Negatif aura ile dolu hava temizlendi ve sanki tazelik ile doluymuş gibi olan serin bir esinti esti. Rahipten her zamankinden daha güçlü bir ilahi güç dalgası yayıldı.
Yetenek harekete geçer geçmez, rahibin etrafındaki ölümsüzler küle dönüştü.
Ölümsüzleri kovma ayini genelde onları kaçırırdı, ama güçleri arasında mutlak bir farklılık varsa, kaçırmak yerine ölümsüzü yok ederdi. Ancak, çok sayıda ölümsüzü yok etmek son derece zordu, çünkü uygun bir miktarda güç gerekliydi.
Sonuç olarak, yirmiden fazla ölümsüz ölmüştü.
“Uç! 「Ateş Topu」!”
Bir ‘Ateş Topu’ büyücüden uçtu ve ölümsüz kalabalığının ortasında patladı. Bir an için bir alev sütunu filizlendi ve etki yarıçapı içindeki ölümsüzlerin yanlış yaşamlarını yakıp yok etti.
“Daha bitmedi! 「Ateş Topu」!”
“Efendim, yeryüzünün tanrısı! Lütfen kötülüğü püskürt!”
Etki alanlı saldırı tekrar vurdu ve ölümsüz sayısı büyük ölçüde azaldı.
“Hadi gidelim!”
“Tamam!”
Savaşçı kalkanını bıraktı, iki eline de gürz aldı ve Gringham ile birlikte ölümsüz sürüsünün içine atladı. Her şeyi büyücülere bırakmak kolay olurdu, ama Gringham’ın öne atılmasının sebebi mümkün olduğunca çok manalarını korumaktı. Özellikle rahipler günde sadece birkaç kez ölümsüzleri püskürtebilirdi. Bu özellikle ölümsüzlere karşı savaştıkları bir iş olduğu için, mezardayken büyücüler gizli kartlarıydı.
Gringham baltasını zombi grubuna doğru salladı. Kesiklerden kan yerine koyu kıvamlı bir sıvı — eğer kalpleri olsaydı fışkırırdı — zayıfça sızıyordu. Kesiklerden iğrenç bir koku geliyordu, ama üstesinden gelemeyecekleri bir şey değildi.
Daha doğrusu, burunları çoktan uyuşmuştu.
Savaşçıyla birlikte saldırdılar, saldırdılar ve saldırdılar. Bir an bile savunma yapmayı düşünmediler. Büyü tarafından desteklenen sağlam zırhları sayesinde yapabildikleri bir şeydi, ölüsüzlerin de zaten zayıf olmalarını saymasan bile.
Bir ölümsüz Gringham'ın kafasına vurmayı başardı, ama zırh bütün şoku emdi ve boynunda hiçbir hareket olmadı. Göğsüne veya karnına vurulduğunda bile, neredeyse hiç hissetmiyordu.
Rakipleri olan ölümsüzler çok zayıftı. Sadece sayıları yüzünden zorluydular, ama ölümsüzlerin çoğunu temizledikleri için, bir kez daha oda nefes alabilecekleri kadar genişlemişti. Savaşçı hala silahlarını sallarken bağırdı.
“Şimdiye kadar sadece zayıf olanlarla savaştık, ama sayılarını düşününce, bu mezarda daha bir sürü olmalı!”
“Evet, ayrıca daha güçlü bir ölümsüzün olması ve şu anda bir yerlerde geziniyor olması garip olmazdı! Ama neden ortaya çıkmadıklarını bilmiyorum!”
Cevap veren kişi, duruma dikkat ederken savaşçının kalkanını alan rahipti.
“…Belki de bütün bu ölümsüzler çağırılmışlardır. Belki de bir büyü ya da bir itemle çağrıldılar.”
Ölümsüz cesetleri belli bir süre sonra dağıldığı için, ortada tüm odayı dolduracak kadar beden yoktu. Ölümsüz cesetler çağrılmış canavarlara benzer bir şekilde ortadan kayboluyordu. Bu yüzden büyücü araya girdi.
“Zayıf ölümsüz sürüsü çağırabilen bir çeşit mekanizma mı? … Bunu düşünmek istemiyorum. Bana bu mezarın heryerinde zombilerle dolu olduğunu hayal ettirme.”
Gringham cevap verdi ve bir ağacı kesiyormuş gibi bir iskeletin kafasını uçururken odanın etrafına baktı. Kalan ölümsüzlerin sayısı iki el ile sayılabilirdi, ve genişçe açık olan kapılar ölümsüzler için hiçbir takviye işareti göstermiyordu. Savaş yakında bitecekti.
O anda, ayaklarının dibinden yükselen bir soğukluk hissetti.
Hisleri ona kaçmasını söylüyordu, ama bu durumda çok geç olurdu. Yine de—
“Dikkat edin! Herkes odadan çıksın—”
Haydut da sanki aynı şeyleri hissetmiş gibi bağırdı.
Ama çok geçti. Sert zemin aniden kayboldu. Bir düşme hissi bedenlerini sardı ve birkaç kalp atışından sonra, çaresiz bedenleri yere çarptı.
Gringham, yoldaşlarının acı dolu seslerini duydu, ama düşerken gitmesine izin vermediği baltasıyla ayağa kalktı ve yerde yuvarlanan iskeletlere saldırdı.
“Onları yok edin!”
Ölümsüzler düşmenin etkisiyle hasar aldıkları için — iskeletler çarpma hasarına karşı özellikle zayıftı ve dolayısıyla düşme nedeniyle önemli derecede hasar almışlardı —onları ezmek çok kolaydı.
Gringham tüm ölümsüzleri temizledikten sonra bakışlarıyla odayı inceledi.
Zemini yok eden büyülü bir tuzağa düşmüşlerdi. Yukarıya baktığında, tavan çok yukarıdaydı. En az on iki metre yukarıdaydı. Zeminin üç metre üstünde bir kapı vardı, ve onun da üç metre yukarısında, toplamda altı metrede, ilk girdikleri açık kapı duruyordu. Toplamda iki kat düşmüşlerdi.
Odanın genel şeklini tanımlamek gerekseydi, uzun bir sütun gibiydi. Dip ters bir piramit şeklinde, ve eğim biri kayarsa merkeze doğru düşmesini sağlayacak kadar dikti. Aslında yoldaşlarından biri çoktan düşmüştü ve onunla birlikte oraya düşen zombiler tarafından neredeyse canlı canlı gömülmüştü.
Böyle bir yükseklikten düştükten sonra kimsenin yaralanmaması şaşırtıcıydı.
Garip olan şey, dipten itibaren her üç metrede bir kapalı bir kapı vardı. Her tarafta — toplamda on altı tane — dört tünel vardı.
“Sanki oda insanları boğmak için tasarlanmış. O kapıdan büyük miktarda su dökülmeye başlayacak gibi sanki. Hayır, daha da kötüsü, balçık gibi bir şey olabilir.”
“Katılıyorum. Kaçmak için güvenli olup olmadığını görmek için o kapıya bakmalıyız.”
Ancak, üzerinde tutunacak hiçbir şey olmadan pürüzsüz bir yüzeyde iki kat tırmanmak zordu. Haydut muhtemelen bir sorun olmadan tırmanabilirdi, ama Gringham gibi zırh giyen biri için bu imkansızdı. Nispeten, aşağıdaki kapı bir bilinmezdi, ve muhtemelen tehlikeliydi, ama ulaşmak daha kolay olurdu.
Nasıl tırmanacaklarını tartışırken, bir şey on altı tünelden birinden başını çıkardı. Şişmiş bir cesetti, bir “Veba Bombacısı”.
Şişkin olmasının sebebi negatif enerjiyle dolu olmasıydı. Yaşayanlara zarar vermek ve ölümsüzleri iyileştirmek için patlayan bir ölümsüzdü.
Ölümsüz bir et parçası yığınıymış gibi kendini tünelden dışarı fırlattı. İğrenç bir sesle yere çarptı, ama sorun bundan sonra gelecek olan şeydi. Dairesel vücudu eğimli zemine karşı ilerleyemedi ve Gringham’ın ekibine bir kaya gibi çarptı.
“Dikkat edin! Uzaklaşın!”
“Ben grubun beyniyim, bana ne yapacağımı söyleme.”
Neredeyse ağlayan büyücü de dahil herkes, zeminin merkezine doğru yuvarlanmaya devam eden ölümsüzden zar zor kaçtı. Bir sonraki veba bombacısı dışarı çıktığında, az öncekinin sadece bir sürünün ilki olduğunu fark ettiler ve içgüdüsel olarak ne olacağını biliyorlardı.
“Koşun! Bu oda onlarla dolacak.”
Eğer biri bir ölümsüz tarafından itilirse, ortaya doğru düşer ve bedenlerin altında ezilirdi. Ezilmekten ölmemiş olsa bile, hareketsiz kalır ve yoldaşlarının saldırısından patlayacak veba bombacılarından negatif enerji hasarı görmeye devam ederdi.
“Bu tuzak gerçekten şeytani. Biri beni desteklesin!”
“Saçmalık, o zaman o kişi saldırılardan kaçamaz.”
İlk saldırıdan kaçsalar bile, dengelerini kaybederler ve bir sonrakini atlatamazlardı. Böyle bir durumda birinden destek olmasını istemek acımasızlıktı.
“O zaman uçuş büyüsü kullanacağım!”
“[Uçuş] ile uğraşma! Hepimizi tek başına taşıyamazsın.”
“O değil! Siktir, düşüyorlar! [Ağ Merdiveni] nden bahsediyorum.”
“Kulağa hoş geliyor! O zaman en yakın kapıya lütfen. Gringham, lütfen onu koru!”
“—Hayır, zahmet etme. Geldiğimiz kapıdan gidiyoruz! O kapı tehlikeli!”
Kapının tehlikeli olduğunu düşünmesinin ardındaki mantığı soracak zaman yoktu, ama Gringham'a olan güvenleri mutlaktı.
“「Ağ Merdiveni」!”
Büyü aktifleşti ve örümcek ağı duvara yayıldı.
Bu büyülü örümcek ağının garip bir yapışkanlığı vardı. Eğer biri hareket etmek istemiyorsa olduğu yerde yapışırdı, ama eğer biri hareket etmek istiyorsa hemen gitmesine izin verirdi. Bir merdiven yerine kullanmak için mükemmel bir büyüydü.
Gringham’ın ekibi korkularına rağmen mükemmel bir hareketle tırmandılar.
Açık kapıya ulaşan ilk kişi önce bölgeyi dikkatli bir şekilde inceledi. Eğer buradan itilirlerse, o zaman bu gerçekten sonları olurdu.
Rahat bir nefes aldı. En kötü durum senaryosundan kaçınmışlardı ve ölümsüzlere dair bir işaret yoktu. Ölümsüzleri kontrol ettikten sonra, tünele çıktı ve altındaki insanları çekti.
“Yaşıyoruz! Neredeyse ölümsüzler tarafından öldürüleceğimizi düşünmek, en kötü ölüm türlerinden biri olmalı.”
“Bu yerin tasarımı saf kötülük. Bacaklarım düşüşten dolayı acıyor, benim için biraz iyileştirici büyü yap.”
“Sanırım negatif enerji patladığında ayağını sıyırdı. Gerçekten korkunç.”
“Şanslıyız. Ama lütfen artık büyücülerden saldırılardan kaçınmalarını istemeyin.”
Herkes derin derin nefes alırken şikayet etti.
“Oi, Gringham, neden o kapıdan kaçınmak istedin? O kapının doğru seçim olacağını düşünmüştüm. Genellikle tehlikeli bir yerde her zaman bir kaçış yolu vardır.”
“Sadece bir önseziydi… İhtiyacın olmayan bir silahı o kapıya fırlatır mısın?”
Gringham normal ses tonuyla cevap verdi ve haydut kapıya bir hançer fırlattı. Hançer düz uçtu ve kapıya çarpacakmış gibi ilerledi, ama kapıdan bir dokunaç çıktı ve hançeri saptırdı.
“Bu… bir “Kapı Taklitçisi”! Hayır, dokunaçın rengini göz önünde bulundurursak, bu bir ölümsüz Kapı Taklitçisi olabilir. Onlara saldırırken rakibini yapışkan dokunaçları ile kısıtlayan bir canavar.”
“Che, çifte tuzak mı? Çok şeytani. Ama sen bunu fark ettin.”
“Bir önseziydi. Hayır, kesin olmak gerekirse, sadece bilinmeyen yerine bilinene seçtim. Artı, o kapı negatif enerji patlamalarına maruz kalmaya devam edecek bir pozisyondaydı. Kapılar gibi cansız nesneler patlamalardan daha az hasar alır, ama neden orada bir kapı olduğunu merak ettim. Şimdi, hadi ilerleyelim…”
Gringham cümlenin ortasında ağzını kapattı. Çok fazla konuşmuş olan haydut şimdi bir parmağını dudaklarına doğru kaldırmış ve dinlemeye odaklanıyordu.
Gringham dinlediğinde, düzensiz bir tıkırdama sesi duyuyordu, zemine vuran bir şey gibi.
Herkes sesin geldiği tünele doğru döndü.
“Muhtemelen bir düşman… değil mi? Mola vermemize izin verirler diye umuyordum.”
“Evet, ve sadece bir tane var. Kendini gizlemeye çalıştığına dair hiçbir iz yok. Bu sonuncusu olsa iyi olurdu…”
Herkes yavaşça silahlarını kaldırdı. Önde duran savaşçı kalkanını aldı ve vücudunun yarısını arkasına sakladı. Büyücü parıldayan asasını sesin geldiği yöne doğru her an bir saldırı başlatmak için hazırladı. Rahip kutsal simgesini hazırladı ve haydut yayını gerdi.
Clack, clack. Ses yavaş yavaş yükseldi ve rakip kendini gösterdi.
Eski, ama lüks bir cübbe uzuvlarını kaplıyordu, genç bir kız kadar zayıftı, ve elinde bir asa tutuyordu. Sesin kaynağı buydu.
İnce çürüyen bir cilt tabakasıyla, yüzünün şeytani bir bilgeliği ve bedenini saran negatif bir aura vardı.
Bu bir ölümsüz büyücüydü. Adı—
“—Yaşlı Lich!”
Canavarı tanıyan büyücü ilk bağıran kişi oldu.
Bu doğru. Kötü bir büyücünün cesedinin kutsal olmayan bir hayat kazandığında ortaya çıkan bir canavardı. Bir tür şeytani canavardı.
Gringham’ın yoldaşları “Yaşlı Lich” kelimesini duyduklarında hemen formasyonlarını değiştirdiler. Hiçbiri tek bir sırada durmadı ve etki alanlı büyülere karşı birbirlerine olan mesafelerini korudular.
Bir Yaşlı Lich güçlü bir rakipti. Platin seviye bir maceracı için zorlu olurdu, ve mithril seviye bir maceracı içinse nispeten kazanılabilirdi. Gringham’ın ekibi için, eğer yorgunlukları göz ardı edilirse, kolayca kazanabilecekleri bir rakipti. Neyse ki, ayrıca ölümsüzlere karşı özellikle etkili olan bir üyeleri vardı, bu yüzden kendilerine güveniyorlardı.
Artı eğer rakip çok uzaktaysa, bu tehlikeli olurdu, ama aralarındaki mesafe avantajlıydı.
“Sen bu mezarın efendisi olmalısın.”
Gringham bu sonuca vardı. Yaşlı Lich’ler yöneticilerdi. Bazen ölümsüz bir orduya hükmederler ve bazen de canlı varlıklarla ticaret yaparlardı.
Kattse Ovalarının sisinde dolaşan bir hayalet geminin kaptanı, ya da terkedilmiş bir kaleye hükmeden bir tanesi gibi kötü şöhretli birçok Yaşlı Lich vardı. Eğer bir Yaşlı Lich ise, o zaman onun mezarın efendisi olacağını düşünmek garip değildi.
“Doğru adresi bulduk. Şanslıyız.”
“Bu mezarın sahibini öldürmek görevimizin bir parçası bile değildi.”
“Ona ‘’Ağız Ezici’’ nin gücünü gösterelim.”
“Tanrının kutsamasından önce diz çök!”
Tüm yoldaşları bir araya geldi. Bu Yaşlı Lich gibi güçlü bir rakiple karşılaşmanın korkusunu üzerlerinden atmak içindi.
“Savunma büyüsü—”
Gringham, kararlılıkla dolu yoldaşlarına emir vermeye çalıştı, ama bir dehşet hissiyle çevrilmişti. Bu dehşetin kaynağı karşılarında duran güçlü düşmandı, Yaşlı Lich.
“…Ne yapıyor?”
“Gizli bir saldırı… mı planlıyor?”
Yaşlı Lich, Gringham'ın takımına karşı hiçbir hareket belirtisi göstermedi. Ne asasını kaldırdı, ne de herhangi bir büyü yapıyordu, sadece onlara bakıyordu.
Gringham’ın yoldaşları bu konudaki şaşkınlıklarını gizleyemediler. Ani bir savaş beklentileri paramparça olmuştu. Ama önce saldırmaya da tereddüt ediyorlardı.
Ölümsüzler tüm canlılara karşı nefret beslerlerdi. Ama bazı duygulu ölümsüzler nefretlerini müzakere edebilecekleri kadar bastırabilirlerdi. Eğer yaşayanlar müzakere teklif ederlerse, genellikle kötü bir ticaret olarak sona ererdi, ama eğer ilk teklifi ölümsüz yaparsa, artık unutulmuş bilgilerle yapılmış eski itemler elde eden insanlar olmuştu.
Yaşlı Lich gibi güçlü bir rakiple savaşmak zorunda kalmamaları en iyi senaryo olurdu. Belki de tuzaklarla işlerini bitiremediği için endişeliydi veya belki de yeteneklerinin farkına varmıştı ve işleri barışçıl yollarla halletmenin bir yolunu arıyordu.
Tüm bu faktörleri göz önüne alarak, müzakere şansını yok edeceğinden, önce saldırmak aptalca olurdu. Bir kaçış yolu olmayan zorlu bir savaş büyük riskler taşırdı.
Gringham’ın yoldaşları, sanki hepsi aynı sonuca varmış gibi birbirlerine baktılar.
Temsilci olarak konuşmak liderin göreviydi.
“Affedersin, bu mezarın sahibi olduğuna inanıyoruz. Biz—”
Yaşlı Lich garip yüzünü Gringham'a çevirdi ve kemikli parmağını dudaklarına doğru kaldırdı.
Anlamı: Sessiz ol.
Bu Yaşlı Lich'e uyan bir hareket değildi, ama kimse yeterince cesur değildi, hayır, kimse böyle güçlü bir rakibe böyle bir şey söyleyebilecek kadar aptal değildi.
Gringham ağzını sıkı bir şekilde kapattı. Sessizlikle dolu koridorda, tekrar “o sesi” duyduğunda kulaklarından şüphe duydu.
Duyalı henüz fazla olmadığı tıkırtı sesi. Yere vuran bir şeyin sesi. Ve altı taneydi.
Gringham’ın ekibi birbirine baktı. Kulaklarına inanamıyorlardı.
Ve herkes paniğe kapıldı.
“Kimdi o! Yaşlı Lich'in bu mezarın efendisi olduğunu kim söyledi?”
“Üzgünüm! Bendim!”
“Bu da ne böyle? Bu ne anlama geliyor?”
“Oiiiiiii, bunu karşı nasıl kazanacağız!”
“Tanrının lütfunun bile sınırları vardır!”
İlk Yaşlı Lich’in arkasında, benzer canavarlar kendilerini gösterdi. Altı taneydiler.
Karşılarında son derece güçlü yedi ölümsüz büyücü vardı.
Aynı türden canavarlar oldukları sürece, benzer saldırı yöntemleri olurdu. Başka bir deyişle, eğer saldırılarını etkisiz hale getirebilecek bir yol varsa, hepsini yenmek teorik olarak mümkündü. Ancak, ne aralarından biri böyle bir metoda sahipti, ne de böyle metodlara sahip olmak mümkündü.
Bu umutsuz durumda, Gringham ve yoldaşları tüm savaşma isteklerini kaybettiler.
“O zaman, hadi başlayalım.”
Yaşlı Lich'in pazarlık yapmak istediğine dair bir ipucu bile olmayan sesinin ardından, yedi asa yavaşça yükseldi. Aynı zamanda, Gringham’ın bağırışı yankılandı.
“KAÇIN!”
O komutu bekliyormuş gibi, hepsi tüm güçleriyle Yaşlı Lich’lerin aksi yönüne doğru koşmaya başladı. Elbette tünelin ötesinde ne olacağını düşünecek zamanları yoktu. Sadece Yaşlı Lich’lerin saldırılarına karşı hayatta kalma şanslarını arttırmaya çalışıyorlardı.
Haydut en önde, arkasında Gringham, onun arkasında büyücü, sonra rahip ve en arkada savaşçı koşuyordu.
Hepsi tereddüt etmeden kaçtılar.
Bir köşe. Normalde köşede bir canavar olma ihtimaline karşı dikkatli olurlardı, ama arkalarından gelen ayak seslerini göz önüne alarak, gitmeden önce dikkatlice bakacak zaman yoktu. Herşeyi şansa bıraktılar ve sadece koştular.
Koridorun iki tarafında da, taştan yapılmış birer kapı vardı, ama çıkmaz sokağa çıkmaktan korktukları için kapıları açmakla uğraşmadılar.
Tam plaka zırh giyenlerden gelen ve diğer canavarları çekebilecek gürültülü metalik sesler koridor boyunca yankılanıyordu, ama [Sessizlik] büyüsünü yapacak zaman yoktu.
Koştular ve koştular ve koştular.
Köşeleri döndükten ve tünelde tam hızda koştuktan sonra, yönlerini kaybettiler ve artık nerede olduklarını anlayamıyorlardı. Eğer mümkünse, girişe dönmek istiyorlardı, ama henüz rahatlayamazlardı.
“Hala peşimizdeler mi?”
Gringham hala koşarken sordu. Cevap en arkadaki savaşçıdan geldi.
“Evet! Onlar da koşuyorlar!”
“Lanet olsun!”
“Peşimizden koşmayı bırakın! Sadece uçuş büyüsünü kullanın!”
“Eğer uçma büyüsünü kullanırlarsa, o zaman peşimizden gelirken saldırabilirler, seni salak!”
“Kendimizi bir odaya kilitleyip müzakere edelim…”
Büyücü nefes alırken bağırdı. Tüm üyeler arasında en az fiziksel kondisyona sahip olan oydu ve çökmek üzereymiş gibi görünüyordu. Gringham bu şekilde devam edemeyeceklerine kara verdi. Daha fazla dayanamazlardı.
Yaşlı Lich gibi ölümsüz canavarlar yorgunluk gibi şeyler hissetmezlerdi. Bu gidişle, sonunda onlara yetişecekler ve yorgun düşmüş işçileri katledeceklerdi.
“Nasıl bu kadar çok Yaşlı Lich olabilir…”
Bu durum sağduyu meydan okuyan bir şeydi.
“Bu mezarın efendisi, Yaşlı Lich'den bile daha güçlü bir şey mi?!”
Düşünebildiği tek açıklama buydu. Ama böyle bir ölümsüz var mıydı? Gringham'ın cevabı yoktu.
“Lanet olsun! Bu kahrolası mezar!”
Arkadaki savaşçı zorla nefes alırken bağırdı.
Sanki o anı bekliyormuş gibi, zemin çeşitli şekillerde parlamaya başladı. Gringham’ın grubunu kuşatacak kadar büyüktü.
“Argh!”
Birinden çığlık gibi bir ses geldi —
—ve sonra daha önce düştükleri zamankinden farklı bir düşme hissi hissettiler.
♦ ♦ ♦