New York’un kötü eski günlerinden iki rock oğlu, Oxford Street – The 100 Club’ın altındaki kapalı mağara oyununu oynuyor. Şov dünyasında New York Bebeklerinden fazla insan acı çekiyordu. Grubun yarısı öldü: gitarist Johnny Thunders ve davulcu Jerry Nolan 1991’de vefat etti ve basçı Arthur Kane, yıllarca vagonda, 2004’te trajik bir şekilde lösemi teşhisi geçtikten sonra, Dolls’ın Morrissey’e muzaffer dönüşünden hemen sonra öldü. Meltdown. Ancak asıl baş şarkıcı David Johansen’in sahneye çıkması – Mick Jagger ve Herman Munster arasındaki haçı andıran bir adamla ve gitarist Sylvain Sylvain’i canlı bir şekilde Keith Richards’ın bandanalarını utanmadan spor ederek görmek harika. Artık Manhattan fahişeleri gibi giyinmeyebilirler, ancak hala rock’taki terör gibi tükürürler. Genç Hanoi Rock’ın basçısı Sami Yaffa, basta Brian Delaney ve davulda Brian Delaney ve ritm gitarında Steve Conte ile birlikte hemen hemen büyük rock’n’rollers’ın aşındırıcı kenarının daha küçük olanları bulduğunu görüyorlar. Orman, yeni LP’den materyal ile kırlangıç ’Çünkü I Sez So. Kalabalık – ağır dövmeli, deri kaplı ve orta yaşlı bir görünüm tatmin olmuş. Hacmi sert, acı verici, ama hisler iyi ve bana göre mizah, iyi hisler ve az başka şeyler Dolls’un her zaman olduğu şey. Sylvain, Thunders’s acımasızca yanlızca gösterdiğiniz için herkes akşamın en keskin anı için sesini keser. Onlar el sallıyorlar, ayrılıyorlar ve dünyam daha iyi bir yer.