Müzik tarihçileri, Rönesans müziğinin gelişme sürecini 1450-1600 yılları arasına yerleştirirler. Aslında bu tarih başlangıcını belirleyen herhangi özel bir olay ya da kompozisyon yoktur. Ancak 1600’larda opera’nın doğuşu ve opera eşliğindeki yeni müzik türü Rönesans’ın müzikteki yansıması olarak kabul edilecektir.
Rönesans müzikçileri, berraklık, katışıksızlık ve bireysel seslere çok önem veriyorlardı. Bu nitelikleri taşıyan müzik türü, teknik olgunluğa 1600’lerde ulaştı. Barok müziğin doğuşuna kadar uzayan bu gelişme çizgisi ulusal niteliklere göre farklılaşmalara uğradı. Yine Rönesans döneminde profesyonel müzikçilerin yanı sıra amatör müzikçiie/in ortaya çıktığını da görüyoruz. Çünkü bu dönemde evrensel anlamda kültürlü bir insanın eğitiminin önemli bir parçasını da müzik oluşturuyordu. Öte yandan baskı makinesinin bulunması sonucunda notaların elden ele dolaşması sağlanmış oldu. Bu da müziğin gelişmesinde önemli bir etken olmuştur.
Rönesans müziğinin gelişiminde Burgundy Sarayının önemli rolü vardır. Özellikle, Burgundy dükü İyi Philip’in sanat koruyuculuğu sırasında pek çok yenilikler elde edilmiştir. İyi Philip’in sarayında çalışan kompozitör Guillaume Dufay yazdığı şansonlarla büyük ün kazanmıştı. Bu şansonlar, sarayda verilen şölenler sırasında söylenen aşk şarkılarıydı. Dufay dinsel müzik parçaları da bestelemiştir. Bu müzik parçaları genellikle bilinen bir melodi üzerine temellendirilmiş ilahiler (mass) oluyordu. Bu ilahelere”contus firmus muss” adı veriliyordu. XV.yüzyılın ikinci yarısında Flaman kompozitörlerin etkileri yaygınlaşmaya başladı.
Jean d’Ockeghem çok güzel şansonlar yazdı. Jacob Obrecht, kilise için yazdığı ilahelerle ün yaptı.
1530 tarihinde yayınlanan bir müzik kitabında ilk kez madrigal deyimiyle karşılaşıyoruz. Madrigaller, güzel İtalyan şiirlerinin vokal düzenlemeleriydi.
Şansonlarda olduğu gibi madrigallerde de, karşılık görmeyen aşk teması işleniyordu. Mad- rigalin yaratıcısı uzun yıllar İtalya’da yaşamış olan Flaman kompozitörü Phillippe Verdelot’tur.
Rönesans müziğinin İngiltere’deki temsilcileriyse daha çok, çoksesli müzik üzerinde çalıştılar. William Byrd, Orlando Gibbons bu sanatçıların en önemlileri arasında sayılabilirler.