[ad_1]
Hindistan Basın Güven07 Haz 2022 11:38:12 IST
Townsville: Dünya balıklarının azalan arzı her şeyi kapsayan bir sorundur ve bir çözüm bulmak bütüncül bir bakış gerektirecektir.
Aşırı avlanmayı durdurmak kolaydır: sadece balıkçıların denizden çok fazla balık almasını engelleyin. Ama tabii ki sorun, herhangi bir tekne suya çarpmadan çok önce başlıyor. Durumu aşırı avlanmaya karşı çevirmek, güvenilir olmayan veya kıt veriler, balıkçılıkta çok fazla tekne, yasadışı faaliyetlerin yetersiz izlenmesi, güç asimetrileri ve gerçek bir değişimin gerçekleşmesi için ele alınması gereken genel tüketici talebi gibi temel nedenlerin ve sürücülerin ele alınmasını gerektirir.
Aşırı avlanmanın nedenleri
Yakalama verileri kırmızı bir ringa balığı olabilir. Balıkçılar, balıkların en yoğun olduğu alanları hedefler: göç yolları boyunca veya balıkların sosyalleşmek, beslenmek veya üremek için bir araya geldiği habitatlar. Bu, balıkçıların harcadığı zaman, yakıt ve çabayı en aza indirirken avı en üst düzeye çıkarır. Ancak balıkçılar, balıkçılık yöneticileri ve politika yapıcılar, sürdürülebilir av seviyeleri belirlemek için sistem ve hedef balık popülasyonları hakkında yeterince bilgi sahibi olmadığında sorunlu hale gelir.
Açık deniz balıkçıları, yumurtlama kümelerini avladıkları için Newfoundland morina yakalama oranlarını yüksek tuttular. Onların gözünde sorun yoktu: avlanma oranları sabit kaldı ve hatta balık popülasyonu tamamen düşene kadar yükseldi.
Morina neredeyse yok olmak üzere avlandı ve 30 yıl sonra stok hala iyileşmedi. Birçok faktör katkıda bulunurken, en büyük sorunlardan biri, nüfusun büyüklüğünü tahmin etmek için güçlü, balıkçılıktan bağımsız verilerden ziyade çoğunlukla balıkçılıktan elde edilen av verilerine (birim avlanma çabası başına yakalanan balık sayısı) güvenen balıkçılık yöneticileriydi. Bu bir yanlış hesaplamaya neden oldu. Hata keşfedildikten sonra, politika yapıcılar çok geç olana kadar kararlı bir şekilde hareket edemediler.
Aynı senaryo, dünya okyanuslarında turuncu pürüzlü, Akdeniz kılıçbalığı ve Pasifik mavi yüzgeçli orkinos için tekrar tekrar yaşandı.
Kapasite fazlası aynı zamanda aşırı avlanmayı da tetikliyor: Çok sayıda teknede, balık popülasyonunun yenileyebileceğinden fazlasını alan çok sayıda balıkçı var.
Yeni bir balıkçılıktan yararlanıldığında, ilk başta yakalananlar gerçekten iyidir ve balıkçıların daha fazla tekne satın almak ve daha iyi teknoloji elde etmek için borç para almalarını sağlar. Ancak çok geçmeden etrafta dolaşacak yeterli balık kalmaz. Bir balıkçılık büyürken bir tekne satın almak için kredi çekmek kolaydır ve bir balıkçılık düşüşteyken bir tekne satmak neredeyse imkansızdır.
Ekonomistler buna yapışkan sermaye diyorlar, balıkçılar bir kez satın aldı mı, çıkması zor. Kötü şöhretli Çin uzak su balıkçı filosu buna bir örnektir: yaklaşık 17.000 tekne, ekolojik olarak değerli Gal pagos Adaları gibi deniz koruma alanlarının hemen yakınında ve içinde de dahil olmak üzere, bulabildikleri her şeyi avlamak için dünya okyanuslarında seyahat eder.
Ülkeler, kendi münhasır ekonomik bölgelerinde balıkçılık yapan gemilere veya yasal olarak sorumlu oldukları diğer sularda kendi bayrakları altında kayıtlı gemilere izleme, kontrol ve gözetim rejimlerini uygulayamazlar veya uygulamazsa, kapasite fazlası daha da sorunlu hale gelir. Fazla kapasite izleme eksikliği ile karşılaştığında, yasadışı balıkçılık takip edecek.
Pasifik’teki Vietnamlı tekneler haydutlukla uğraşıyorlar’: tekneler nüfus yok olana kadar bir yerde balık tutar, sonra yasadışı olarak başka bir yerde balık tutmaya devam eder. Bu senaryo, Çin, İspanya ve Tayvan gibi ülkelerden gelen endüstriyel ölçekli uzak su balıkçılığı filolarının sürekli olarak gelişmekte olan ekonomilerin izleme yeteneklerinin yetersizliklerinden yararlandığı birçok okyanusta yaşanıyor. Sonuçları yıkıcıdır. Balıkçılık yok ediliyor ve hayatta kalmak için balıkçılığa bel bağlayan yerel balıkçılar ailelerini besleyemiyor.
Talep, aşırı avlanmanın bir başka nedenidir ve suşi kalitesinde orkinos için tadın ötesine geçer. Çiftlik balığı, çevreye daha duyarlı bir seçim olarak lanse edildi ve bu da tüketici talebinin artmasına neden oldu. Bunun mantığı, eğer çiftlik balıkları üretimi artarsa, yabani balık popülasyonlarının iyileşme şansına sahip olacağıydı.
Ancak çiftlik balıkları genellikle balık unu ile beslenir: hamsi ve sardalye gibi küçük yabani balık türleri. Çin balık unu fabrikalarının ve ilgili balıkçıların yerel balık kaynaklarını tükettiği ve atıkları doğrudan yerel toplulukların hayatta kalmak için güvendiği sulara boşalttığı Gambiya gibi gelişmekte olan ülkelerde balık unu talebi orantısız bir şekilde hissediliyor.
Bu da aşırı avlanmanın başka bir nedeni ile ilgilidir: güç dengesizlikleri. Yerel halk, Gambiya’nın kalkınmasına yönelik Çin yatırımının, Gambiya politikacılarını, son derece yıkıcı ve tartışmalı balık unu fabrikalarının görece cezasızlık ve çok az yasal gözetimle veya çok az yasal gözetimle çalışmaya devam ettiği noktaya kadar etkili bir şekilde satın aldığını iddia ediyor. Gelişmekte olan ekonomilerin Çin gibi güçlü ülkelerle daha iyi anlaşmalar için pazarlık yapma yetenekleri çok az. Daha az güçlü ülkeler, kendilerine sunulan her türlü taviz ve kalkınma yardımına razı olma eğilimindedir.
Sorunun kaynağında düzeltilmesi
Düzeltme, hala orada kaç tane balığın olduğunu ve popülasyonlarının ne durumda olduğunu değerlendirmek için temel bilimsel yöntemlerin uygulanmasıyla başlıyor. 2012’de yapılan bir tahmin, dünya balık stoklarının yaklaşık yüzde 80’inin hala bu temel verilerden yoksun olduğunu ve daha yapılacak çok şey olduğunu gösteriyor.
Sivil toplum kuruluşları şeffaflığın ve hesap verebilirliğin geliştirilmesine yardımcı olabilir. Global Fishing Watch, C4ADS ve Trygg Matt Tracking, ticari balıkçılığın karanlık uygulamalarına ışık tutuyor.
Daha da önemlisi, bu gruplar aynı zamanda birçok ülkenin izleme yeteneklerindeki boşlukları ele almak ve doldurmak için çalışıyor. Sorunun kapsamını ortaya çıkarırken, çalışmaları karar vericilere sorunları politika ve dava yoluyla ele alma konusunda baskı yapmaya yardımcı oluyor.
Zengin ve gelişmekte olan ekonomiler arasındaki güç asimetrilerini ele almak kolay değil, ancak bölgeler arası ve çok ülkeli işbirliği anlaşmaları önemli başarılar elde etti. Komşu ülkelerin kaynakları paylaşmalarına ve balıkçılık ruhsatlarının satışını, kendi münhasır ekonomik bölgelerinde devriye gezme ve denetlemeyi daha etkin bir şekilde yönetmelerine izin veriyorlar.
Fish-i Africa ve Batı Afrika Görev Gücü, bölgelerindeki yasadışı balıkçılık operasyonlarını tespit etmiş, kanıt toplamış ve yaptırım ve kovuşturma başlatmıştır. Bu kooperatifler caydırıcılığı iyileştirdi ve haydutların ve diğer yasadışı balıkçıların ceza ve kovuşturmalardan kaçınmak için ulusal yargı alanlarından kaçmalarını zorlaştırdı.
Deneyimli Pasifik muhabiri Sean Dorney tarafından son 50 yılda Pasifik Adası ülkelerinin en dikkat çekici başarısı olarak selamlanan Nauru Anlaşması Tarafları, bölgesel balıkçılık yönetimine işbirlikçi bir yaklaşımdır. 1980’lerin başlarında, anlaşmaya taraf olan nispeten küçük sekiz Pasifik Adası ülkesinin orkinos popülasyonları, Asya ve Avrupa’dan gelen uzak su filoları tarafından büyük ölçüde aşırı avlanıyordu.
Bireysel olarak, bu ülkelerin pazarlık gücü sınırlıydı, bu nedenle gelişmiş ülkelerden filolara balıkçılık haklarını satarken birbirlerinin altını oyuyorlardı. Yeni anlaşma, ülkelerin yabancı filolarla ilişkilerini koordine etti ve 2011’de ülkelerin yabancı filolardan elde ettiği kazançları önemli ölçüde artıran bir ticaret planına yol açtı. On yıl önce anlaşmanın üye ülkeleri, atlamalı iniş değerlerinin yüzde 2 ila 3’ünü alıyordu. Bugün, liman satış fiyatının yüzde 25’ini alıyorlar.
Bu artışlar ülke vatandaşlarının yaşamlarını iyileştirmektedir. Kiribati, karını sosyal harcamalar ve altyapı geliştirme için kullandı ve Papua Yeni Gine, karını kooperatif balık yetiştiriciliği ve sürdürülebilir kıyı balıkçılığının gelişimi için ayırdı.
Balık tutmanın kültürel, çevresel ve ekonomik boyutları vardır ve aşırı avlanma, birbirine karışmış etkenlerle benzer şekilde karmaşık bir sorundur. Aşırı avlanmayı durdurmak, yaratıcı ve işbirlikçi çözümler gerektirir. Bu çözümler, birden fazla sektörden (hükümet, hükümet dışı ve bilimsel) uzmanlar, aşırı avlanmadan en çok zarar görenlerle ortak olduklarında ve onları güçlendirdiğinde en etkilidir.
[ad_2]
Kaynak : https://www.firstpost.com/tech/news-analysis/overfishing-fix-needs-more-than-money-a-look-at-the-problem-10767221.html