1. Kıllı bir çocuktum. annem de küçükken benim gibi çok çektiği için sağ olsun hiç zorluk çıkarmadı ilk bacaklarımı almak istediğimde. İlk ağdamı o yaptı hatta. Galiba 9 yaşında falandım. Ha aldıktan sonra hayvan gibi canım yandığı için uzun süre istemedim almak o ayrı. (gizlinot: Belki de bir daha istemeyeyim diye bir kerelik yaptı :P) Ama düzenli olarak bacak, kaş ve bıyık almaya başlamam 12'dir benim. Hatta el ağdası yapardım kendi kendime bacak kadar boyumla. "Küçücük çocuk ne gerek var" diye düşünülebilir ama kendi adıma, bu şekilde okulda yaşadığım olumsuz deneyimlerin bir miktar da olsa önüne geçmiş oldum ki bu psikolojik olarak az buz bir kazanç değildi benim için. O dönem benim için en mantıklı çözüm buymuş belli ki. Ama şimdi düşününce keşke "Siktirin lan size ne benim kılımdan" diyebilecek öz güvene sahip olsaymışım.
Yalnız şöyle bir gerçek de var maalesef. Bacağını alırsın bıyığına takarlar, bıyığını alırsın yüzündeki diğer tüyler belirgin hale gelir bu sefer onlarla dalga geçerler, o biter kolundakilere "ohaaa!" derler. Bunun derdi bitmez. Epilasyona başlamak basit bir çözüm gibi gözükse de, çocuğa bunun sonunun olmadığını anlatarak, bir şekilde ikna etmeye çalışmak da mantıklı olabilir eğer başlaması istenmiyorsa.