Bu sitedeki birçok kişi, mantıksal yanılgıları kullanarak mantıksal yanılgıların nasıl oluşturulacağını anladı. Argümanınızı temsil ettiğini iddia ettikleri mantıksal yanılgı ile bazı benzerlikler bulurlar ve genellikle dürüstçe işleyen akıl yürütmelerindeki boşlukları işaret edecek kadar iyi anlamadığınızı umarlar.
Son zamanlarda görmeye devam ettiğim en büyük şey “whataboutism”. Bu bir nevi “iki yanlış bir doğru etmez” fikrine dayanır; buradaki fikir, yanlış yapanın kendi hatasını haklı çıkarmak için başkasının yanlışına işaret etmesidir. Wikipedia’nın whataboutism hakkındaki makalesine giderseniz (https://en.wikipedia.org/wiki/Whataboutism), size verdikleri ilk örnek, Sovyetlerin Amerikan linçlerine, köleliğine ve ırkçılığına işaret ederek katliamlarını, gulaglarını ve zorunlu sürgünlerini nasıl meşrulaştırmaya çalıştıklarıdır. Bu bir geçerli eylemdeki mantıksal yanlışlık örneği. Pek çok insanın köleliği, linçleri ve ırkçılığı bir gerekçe olarak kullanmak için haklı olduğunu düşünmüyorum.
– “Dükkândan şeker çalma!”
– “Peki ya Timothy?? Şeker çaldı!”
– “Timothy AYRICA şeker çalmamalıydı!!”
Dikkat edersen, yani DEĞİL insanların genellikle onu nasıl kullandıkları, siyasi görüşlerini haklı çıkarır. Bunun yerine ikiyüzlülüğü haklı çıkarmak için kullanıyorlar. Ekiplerinden biri bir şey yaparsa, davranışı KABUL EDİYOR ve dikkate alıyorlar. HAKLI ve hatta olabilir ÖVGÜ o. Karşı takımdan biri buna benzer bir şey yaparsa, bunu KABUL ETMEZ ve eleştirir. Bu davranışın savunduğu grup tarafından daha önce kabul edildiğini, son derece mantıklı ve makul bir iddia olduğunu göstermeye çalışırsanız, mantıksız bir şekilde “whataboutism” olarak etiketler, ikiyüzlülüklerine cevap vermeyi reddeder ve kendilerini iddia ederek yollarına devam etmeye çalışırlar. kazanan. Özünde, rakiplerini özgürce eleştirme yeteneğini korurken, takımlarına istedikleri gibi davranmaları için serbest bir geçiş hakkı veriyorlar. Geçerli bir mantıksal hatanın mantıksız bir uygulamasıdır. Aradaki fark, karşılaştırılan eylemleri haksız TUTULAMAZLAR, gerekçe, bunu kimin yaptığına ve başka hiçbir şeye dayanmaz. Bazıları için haklı, bazıları için değil.
– “Politikacı A, yoksulları vergilendiren bir yasanın çıkarılmasını savundu”
– Tanrıya şükür Politikacı A bunun üzerinde çalışıyor! Okullar için bu vergilere ihtiyacımız var!
-“Politikacı B aynı yasayı savunuyor”
– REEEEEEEEE! Yoksullardan nefret ediyor!
– “..ama sevdiğiniz A politikacısı aynı şeyi savunduğunda hiçbir şey söylemediniz mi? Onu bunun için övdünüz? Geriye dönüp bakınca onlar da haksız mıydı?”
– “WHATABUTİZM”
– “Aynı şey için neden Politikacı A’yı çağırmadığınızı mı ele alacaksınız yoksa etiketlere karşı dürüst olmaya devam mı edeceksiniz?”
– “NE.HAKKINDA.ISM.”
Bu gibi durumlarda, davranışı bir kişiden değil, bir kişiden kabul ettiklerini belirtmek son derece mantıklı ve mantıklıdır. Bunun neden böyle olduğunu araştırmak tamamen mantıklı ve makul. Bir kusura işaret ediyor onların akıl yürütme. Ya her iki taraf da haklı DEĞİLDİR (sovyet örneği veya şeker hırsızlığı gibi) veya her iki taraf da haklı DEĞİLDİR.