Bu analiz, Inkstick Media’nın haftalık dış politika haber bülteni Critical State’te yayınlandı. Abone olun.
Bir asi ittifakı kendi kendini açıklayıcı olabilir, isyanın saflığı, popüler bir isyancı cepheyi bir araya getirmek için yeterlidir. Ancak, gerçek hayatın karmaşasında, isyanın dağınıklığı, görünüşe bakılırsa doğal müttefikler olması gereken hizipleri birbirinden ayıran ideolojik bölünmelerle birlikte, köstekleyici bir güçtür.
İçinde “Aynı Aynı Ama Farklı mı? Suriye İç Savaşında İdeolojik Farklılaşma ve Cihatçılar İçi RekabetRegine Schwab, Suriye savaşındaki bir grup olan Ahrar el-Şam’ı ve diğer isyancı gruplar arasındaki ittifakları yönetmek için hangi stratejileri kullandığını inceliyor.
Şiddet kesinlikle asi grupların rakip gruplara karşı uygulayabilecekleri bir strateji olsa da yüksek bir maliyeti var. Örneğin, başka bir isyancı gruba karşı kullanılan mühimmat, her iki grubun da devirmeye çalıştığı hükümete karşı savaşmak için kullanılamaz. Sonuçta cephane kıt bir kaynak. Ayrıca, başka bir asi grubun savaşçılarını öldürmek de gücü tüketir.
Schwab, “Farklılaştırmanın yerel siviller, müstakbel askerler ve dış destekçiler gibi diğer izleyiciler için de sonuçları vardır” diye yazıyor.
“Yerel siviller, sınır ötesine geçebilecekleri veya bilinçli olarak hedef alınabilecekleri için isyancıların iç çatışmalarından muzdarip. Bu nedenle, çatışmayı yönetmenin şiddet içermeyen yollarını tercih etmelidirler. Gruplar birbirinden büyük bir ideolojik mesafe aldığında, müstakbel yerli ve yabancı adayların tercih ettikleri grubu seçmeleri daha kolaydır. Devlet dışı dış sponsorlar en radikal asi çıkışını desteklemeyi tercih edebilirken, devlet sponsorları genellikle daha ılımlı bir seçeneği tercih ediyor.”
Suriye’de, özellikle IŞİD yelpazenin radikal bir ucunu işgal ederken, ideolojik farklılaşma Ahrar el-Şam için değerli bir strateji olduğunu kanıtladı. Esad hükümetiyle savaşmak isteyen ancak IŞİD ile aynı katı kurallara ve inançlara bağlı olmayan insanlar için Ahrar El Şam, savaşa giden bir yoldu.
Grupların ideolojik alanı nasıl işgal ettiğini incelerken Schwab iki eksen ortaya koyuyor: bölgesel bir perspektif ve sosyal-politik bir bakış açısı. Bölge, ulusal veya savaşı daha küçük coğrafi sınırlarla sınırlamak isteyenlerden ve IŞİD’in Suriye ve Irak’ın her ikisinin de tek bir yönetim altında olduğu vizyonu gibi ulusötesi arasında değişiyordu.
Sosyal ölçeğin pragmatik ucunda, Schwab şöyle yazıyor: “Gruplar toplumla bütünleşmeyi tercih ediyor ve fitneyi (iç çekişmeyi) amaçlarına zararlı görüyorlar. Bu nedenle, kendi inançlarını paylaşmayan aktörlerle çalışmaya isteklidirler.” Bu, geniş bir tanım alan pürist grupların aksinedir. tekfir veya diğer Müslümanları “kâfir” ilan etmek.
Ahrar el-Şam, özellikle 2013-2014’te, milliyetçi kimliğini ve daha geniş ideolojik şemsiyesini vurgulayarak kendisini IŞİD’den ayırmayı başardı. Ancak, Şam’ın düzenli olarak Afganistan’daki Taliban’ı istediği program için model olarak ilan etmesi nedeniyle, bu özellikle ılımlı bir vizyon değildi. Yine de aynı hamleler onu, IŞİD’in düşüşünden sonra ülkedeki ana isyancı güç olarak Ahrar el Şam’ın yerini almayı başaran Heyet Tahrir el Şam’a karşı savunmasız bıraktı.
“Suriye’deki cihatçılar arasındaki rekabetin hem kazananı hem de kaybedeni olarak ortaya çıkan şaşırtıcı Ahrar el-Şam vakasını analiz eden bu makale, askeri kısıtlamalar veya ideolojik benzerlikler rakiplere karşı şiddet başlatmayı engellediğinde ideolojik farklılaştırmanın kullanıldığını ortaya koyuyor. ” Schwab sözlerini bitiriyor.
İlişkili: Rastgele kurallar: Bölüm I
Kritik Durum, Inkstick Media çalışanlarından haftalık dış politika analizi düzeltmenizdir. Abone olun.
Kaynak : https://theworld.org/stories/2023-01-25/random-rules-part-ii