Kırmızı ışıkta durmuşum. Arabada tek başımayım. İleri yönlü gidiş için yeşil yanıyor ama sola dönüş hala kırmızı. Yan şeritteki 5-6 araba hareket ediyor ve sola dönüyor. Arkamdaki arabada bulunan adam şiddetle kornaya basıyor. Sonra biraz geri açılıp yanımdan geçiyor ve o da sola dönüyor. Geçerken de kornaya basmaya devam ediyor ve haykırıyor. Muhtemelen küfürler sıralanıyor. Kısa süreli kargaşa geçiyor. Ben kırmızı ışıkta arabamda sessizlik içerisinde durmaya devam ediyorum. Sessiz ve yalnız.
Bugün (ve aslında bir çok gün) yaşadığım bu olay benim bu ülkeye dair genel hislerimin tercümanı. Kurallara uyulmayan, kuralsızlığa prim verilen, şikayet kanallarının anlamsız olduğu ve sonucunda hak ve adaletin işlemediği bir toplumda yaşıyoruz. Tam tersine, insanlar kendi kurallarını koymuş ve tercihlerinden dolayı seni aşağı görür duruma gelmiş.
Peki ya tüm bu karmaşada hayatta kalabilmek için “şiddetsizliği” seçmeye çalışmak? Şiddetsizliği tercih ettikçe üzerine gelenler, daha çok yüklenenler ve “bak işte suçlusun ki kendini savunmuyorsun, sen de bağırıp çağırmıyorsun” diyenler.
Gerçekten bu toplumun elle tutulur yanı kalmadı.
Kırmızı ışıkta bekliyorum sessizce, kendimle. Yanımdan geçenlerin küfürleri kulağımda, duymamaya çalışıyorum.
Bahtiyar Kurt