“Kumsala gel. Seni bekliyoruz. “
Yataktan fırladı ürpertiyle. Her gece onu kumsala çağıran bir sesle uyanıyordu son bir yıldır. Sese kulak asmamaya çalışıyordu ama gözüne uyku girmiyor, uyuyamıyordu. Bir gece dayanamadı, içinde büyük bir öfke ve aynı zamanda büyük bir coşkuyla kumsala gitti. Merak ediyordu. Kabul etmek istemese de her geçen gün ruhuna yaklaşan karanlık onu heyecanlandırıyordu. Sesi tekrar duydu.
“Sonsuza dek kendini kandıramazsın.
Sonsuza dek kendinden kaçamazsın.”
Bir an için tüyleri diken diken olmuştu. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Doğru söylüyordu ses. Sonsuza dek kendini kandıramaz, sonsuza dek kendinden kaçamazdı… Rahatlamıştı, huzurluydu, artık kabul etmişti… Ve dünyanın sonunun yaklaştığını hissediyordu; bu onu mutlu ediyordu.