-Hikayelerinizi nasıl yazarsınız? dedi.
Güldüm. Alay edip etmediğini anlamak üzere yüzüne baktım. Hayır, vallahi alay etmiyordu. Ne iyi çocuktu bu.
...
-Ama, sorduğuma cevap vermediniz ki? dedi.
-Ne sormuştunuz?
-Hikayeyi nasıl yazarsınız? demiştim.
-Bilmem, diyebildim.
Düşündüm:...
-Bilmem, dedim yine, işte böyle körü körüne. İşte mesela şimdi bir hikaye yazıyorum.
...
İvan ağlıyordu:
- Bilmiyorum baba. Bundan sonra nasıl yaşayacağımı bilmiyorum.
İhtiyar gözlerini yumup, son kez kuvvetini topladı ve diliyle dudaklarını ıslattı. Gözlerini tekrar açarak:
-Yaşarsınız oğlum. Allah'ı içinizde duyarsanız yaşarsınız, dedi.
- "Senin ümitsizlik batağına saplanman neden kaynaklanıyor biliyor musun? Çünkü sen kendin için, mutluluğun için yaşamak istiyorsun."
+ "Bu dünyada başka ne için yaşanır ki?"
- "Allah için yaşamak lazımdır Martın. Mademki O sana hayat veriyor; senin de hayatını O'na vermen, O'nun için yaşaman gerekir. Eğer böyle yaparsan dertlerden kurtulur, sıkıntı çekmezsin. Her şey senin için kolaylaşır."
'Hikaye' dedim 'gel seninle anlaşalım. Sen yarım kal, adını da Yarım Kalan Hikaye koyalım'
Sen zaten neyi tamam ettin ki? dedi bana.
Aslında tam diye bir şey yoktur. dedim. Her tam,bir üst yarımın alt basamağıdır. Yani yarımda bir bütündür
Ama öyle hikayeler var ki üzerinden ne kadar zaman geçse, affa dair bir kapı açılmazdı onların kahramanlarına. Onların üzerinden zaman geçmez, donup kalırlardı ilk anın dehşetinde. Bir kaya parçası gibi üzerine çöktükleri kalp o ağırlıkla yaşamaya alışırdı sadece.
"Yazı filan yazıyor musun?" dedi.
"Ara sıra... Şiir, hikâye!"
"Bir faydası oluyor mu bari?"
Gene güldüm. O "Bırak böyle şeyleri canım!" diyerek pratik hayatın muvaffakiyetlerinden edebiyat gibi boş şeylerin mektep sıralarından sonra ancak zararlı olabileceğinden bahsetti. Kendisine cevap verilebileceğini, münakaşa edilebileceğini asla aklına getirmeden, küçük bir çocuğa nasihat verir gibi konuşuyor ve bu cesareti hayattaki muvaffakiyetinden aldığını tavırlarıyla göstermekten de hiç çekinmiyordu.
...
"Bana müsade!" dedim...
Ne zaman ki hikâyemi anlatıp susacağım, artık sadece yeni hatalar yapacağım! Zamanı dört nala koşturacak kadar yabancı hatalar! Duvar saatlerini mıknatısa tutulmuş pusulaya çevirecek kadar bilinmeyen hatalar ! Daha önce kimsenin yapmadığı , adını bile duymadığı hatalar! Kayıp bir kıtanın ya da dünya dışı bir hayatın keşfi kadar muhteşem ve tanımlanamayan hatalar ! Makineler yapan makineleri yapan insanların yapan makineleri yapan insanlar kadar olağanüstü hatalar! Yeni doğmuş bir bebeğin ilk hatası kadar büyülü , doğmak kadar ölümcül bir hata yapmak! Tek isteğim bu ... Belki biraz da morfin sülfat.
"Kelebek mi o?" dedi Amira, dikkati dağıldı.
Maryam, "Bazen olur öyle, İskenderiye' de aniden bir kelebek akını olur. Bu da demek ki bir rüzgarla buraya kadar gelmiş."
Kelebeğe baktık uzun uzun. Sanki bir karar verecekmiş gibi kanatlarını arada bir açıp kapamasına baktık. Üç çift göz bile hayran olamadan kanatlarına, ölüp gitmemeliydi. Biz onu gördük ve hikayesini anlatmış oldu böylece. Madam Lilla haklıydı belki, "Hiçbir ömür tamamlanmadan nihayetlenmiyordu."
Bir günlük olanlar bile.
Kitap akıcı bir dille kaleme alınmış. Romanın içinde geçtiği süreç, durum-duygu ve zaman geçişleri, romandaki baş kişiler, yaşanan hayatlar, özelden evrensele uzanan bir çizgide anlatılmış. Ve ortaya gerçekten "etkileyici bir yolculuk hikayesi" çıkmış. Yolculuğa zaman zaman yazarın yanında, zaman zaman kendiniz olarak katılıyorsunuz. Roman da karşınıza çıkan karekterler bir süre sonra kendiniz ya da yakın arkadaşınız oluyor, öyle samimi. Ortadoğu ve kadın hikayelerini sevenler için tam da aradıklarını bulabilecekleri bir kitap.
dönem kitaplardan etkilenmemi direkt olarak değiştiriyor. Belki de bu dönemde okumuş olmak beni böylesine etkiledi. Altını çizecek sayısız cümle bulmakta sıkıntı çekmedim. Kitapla ilgili yorumlara şöyle bir göz gezdirdiğimde, kitapta ki betimleme-tasvir ve ifadeleri çok abartılı bulan okuyucular olduğunu gördüm. Bahsedilen tasvirler okurken benim de dikkatimi çekmişti ama o kadar da rahatsızlık hissetmedim. Hayatın o kadar da basit yaşanmayacağına olan "derin" inancımı haksız çıkarmadı. Derinlikleri olan kadın hikayelerini okumaktan keyif aldığı söylemeliyim. Yaz aylarında ne okusam diye düşünen okuyuculara kitabı tavsiye edebilirim.
En derin yaralar ailede açılır, kabuk tutsa bile kanar hikâye, içten içe...
Aşkı aramadan evvel, düşün bir, ya benden nasıl bir âşık olur? İnsanın sevdası karakterinin yansımasıdır. Sen kavgacı isen, ha bire öfkeli, aşkı da bir cenk gibi yaşarsın. Gönlü pak olanın sevgisi de saf olur. Şu hayatta insan en çok sevdiklerini acıtır. En derin yaralar ailede açılır, kabuk tutsa bile kanar hikâye, içten içe...
Attığımız her adım, yaptığımız her işte kendimizi yansıtırız. Budur çözülmesi gereken bilmece...
Düşüş hikayeleri gizliden gizliye hoşumuza gider. İflas etmiş iş adamları, geneleve düşmüş kadınlar, evden kaçmış gençler, terk edilmiş çocuklar, intihar etmiş adamlar sohbetlerimizin gizli keyifleridir. Herkes bildiği en hazin düşüş öyküsünü anlatmakla geniş sohbet ortamlarında ayrı bir statü elde eder. En acı hikayeyi biliyor olmak ayrıcalığıyla, ufak
ayrıntılara girerek anlatır durur.
Başkalarının düşüşleri, anlatılması en kolay hikayelerdir nasılsa.
Gazeteleri okumaya üçüncü sayfadan başlamayı alışkanlık edinmiş bir toplumun bu gizli zevki, acıları her geçen gün biraz daha sömürüyor, kendileri için eğlenceye dönüştürüyor. Yeter ki başkalarının başından geçmiş olsun. Yeter ki kendi evlerine uğramamış olsun.
Düşüş hikayeleri gizliden gizliye hoşumuza gider. İflas etmiş işadamları, geneleve düşmüş kadınlar, evden kaçmış gençler, terkedilmiş çocuklar, intihar etmiş adamlar sohbetlerimizin gizli keyifleridir. Herkes bildiği en hazin düşüş öyküsünü anlatmakla geniş sohbet ortamlarında ayrı bir statü elde eder. En acı hikayeyi biliyor olmak ayrıcalığıyla, ufak ayrıntılara girerek anlatır durur.
Başkalarının düşüşleri, anlatılması en kolay hikayelerdir nasılsa.
Gazeteleri okumaya üçüncü sayfadan başlamayı alışkanlık edinmiş bir toplumun bu gizli zevki, acıları her geçen gün biraz daha sömürüyor, kendileri için eğlenceye dönüştürüyor. Yeter ki başkalarının başından geçmiş olsun. Yeter ki kendi evlerine uğramamış olsun.
Minareler şehrinin yağmurlu gecesinden sanki ilk kez geçmektesiniz. Yeni kapılar kapanmış, eski kapılar açılmıştır bir kere. Kendinizi turuncu sis lambalarının şemsiyesinden denize dökülen sağanağın ortasında bulmuşsunuzdur ya işte. Sultanını çoktandır yitirmiş sarayın bahçesine güz gelir. Hangi yüzüyle olursa olsun bu şehirden vazgeçemezsiniz. Suyun üzerine saldı seccadesini nilüfer. Bir kaçış hikayesiydi bu, bir buluşun hikayesine dönüşmesi işten bile değildir, artık fark etseniz.