Filistin-İsrail savaşında İsrail’in soykırım ve katliamlarına rağmen Batı’nın bütün imkanları ile İsrail’in yanında yer alması, imdadına koşması, zulme ortak olması “Bu bir din savaşı ise ki öyledir, İsrail Yahudi, batı Hristiyan, bu birliktelik ne demek oluyor”? sorusunu akıllara getiriyor. Bu sorunun cevabı; “Evanjelizm, Siyonizmin Hristiyanlığın içine soktuğu truva atıdır.” Cümlesinde saklıdır.
Evanjelizm kelime olarak “Kitab-ı Mukaddes'e dönmek veya yönelmek” anlamına gelir. Kitab-ı Mukaddes'ten kasıt sadece İncil değil, aynı zamanda Eski Ahit denilen Tevrat ve onunla birlikte Zebur'dur. Evanjelist kelimesi sözlükte "Hristiyanlık bildirisini vaaz eden, yayan kişi" anlamına gelir.
Evanjelizm, 16.yy'da Protestanların muhafazakar kesimi içinde hayat bulan bir Yahudi siyasetidir. Evanjelikler, ABD'yi kuran ve radikalliği ile bilinen Protestan mezhebi Puritenler'in devamıdır. Hristiyan Avrupa, Yahudileri önce 1290'da İngiltere'den İspanya ve Portekiz'e göndermiş, 1492'de de İspanya ve Portekiz'den sürgün etmişlerdir. Bu baskılar üzerine Yahudiler ya din değiştirmiş görünmek ya da bulundukları coğrafyaları terk etmek zorunda kalmışlardır. Hristiyan dünyada Yahudilere hiçbir zaman iyi gözle bakılmamış, toplumdan hep dışlanmış, Hristiyan yerleşim bölgelerinin dışında gettolarda tutulmuşlardır.
19.yy'ın sonlarına kadar Evanjelizm diye bir mezhep yoktu. Theodor Herzl gibi bazı Siyonist Yahudiler’in çalışmalarıyla klasik Hristiyan düşüncesi tahrif edilerek (aslı değiştirilerek) Katolik Hristiyanların inançlarında Yahudi’lerin istediği çizgiye doğru bir dönüşümün yolu açılmıştır.
Evanjelizm, Protestanlığı deforme ederek (aslını bozarak) Hristiyanlığın Yahudi karşıtı tutumunu, tarih boyu süregelen husumetine neden olan dini dayanaklarını tahrip ederek ortadan kaldırmaya yönelik bir tutum izlemiştir. Bu manada Evanjelizm; İngiltere'den başlayarak Hristiyan dünyasında Hristiyan-Yahudi ortak gelecek beklentisi oluşmasını hedefleyen Yahudi yanlısı bir Hristiyan Siyonizmidir.
Siyonizm Siyon isminden gelir. Siyon, Ahd-i Atîk’te Kral Dâvûd tarafından fethedilip krallığın merkezi yapılan Kudüs şehri için kullanılmış bir isimdir (II. Samuel, 5/7.) Siyon kelimesinden hayat bulan Siyonizm işgal altındaki Filistin’de bir Yahudi Devleti kurmayı amaçlayan siyasî bir harekettir.
20.yy başlarına kadar İncil’de hiç yer almayan fikir ve inançlar, Siyonistlerin yoğun çabaları neticesinde "İncil Tefsiri" kisvesinde Hristiyanlığa sokulmuştur. Ancak akla ve mantığa aykırı inançları içinde barındıran, 18 asırdır çeşitli deformasyonlara uğramış olsa bile bir inanç ve fikir literatürü bulunan Hristiyanlığın doktrinlerine ters düşen bu fikirler Katolikler, Ortodokslar ve hatta bazı Protestanlar tarafından bile kabul görmemiştir. Mesela "Hz. İsa'yı öldüren Yahudiler" neden Hristiyanların yeni dünya düzeninde kader ortağı olsun? Yahut Hristiyanlar neden Yahudileri seçilmiş insanlar olarak görsün? Burada çok iyi planlanmış Siyonist bir aklın kurduğu tezgah vardır. İnsan iradesinin Tanrının yazmış olduğu kaderin dışına çıkamayacağı görüşüne sahip olan Evanjelistler kıyameti hızlandırmak için Hristiyanlara büyük bir iş düştüğü fikrinin protestan kitlede kabulünü sağlamışlardır.
Bugün Amerika’daki fanatik Hristiyanların kıyamete yakın bir zamanda, tanrı olduğuna inandıkları İsa’nın yeniden yeryüzüne geleceği, bu sürecin hızlandırılması için de dünyanın kaos içine sokulması gerektiği tezi savunulmaktadır. “Tanrıyı kıyamete zorlamak” diye tanımlanan Evanjelistlerin bu inançlarına göre İsa, Ortadoğu’da geleceği için bu coğrafyanın bir an önce kaosa sürüklenmesi gerekmektedir. Kaos ve kargaşa sonrasında Tanrı İsa yeniden dünyayı teşrif edecek ve kendisine inanan Hristiyan Evanjelistleri kurtaracaktır. Hristiyan Evanjelistlerin amaçları ile Yahudi Fundamentalistlerin amaçları bu noktada örtüştüğü için birbirleriyle geçici olarak iş birliği yapmaktadırlar.
Evanjelistlere göre Kudüs, Evanjelizmin merkezi haline getirilecektir. Bu Tanrı’nın isteğidir. Tanrı’nın bu isteği gerçekleştikten sonra, İsa Mesih gelecek ve içinde Müslümanların da olduğu büyük bir ordu ona karşı savaşacaktır. Bu savaşta İsa Mesih onları “Megido Dağı”nda yani Armegedon’da yenecektir.” Söz konusu vaktin vuku bulması için kıyametin kopması gerekir. Kıyamet ise ancak İsrailoğullarının yeryüzüne hakim olmasından sonra kopacaktır. Öyleyse Hristiyanlar’ın cennetlerine kavuşabilmelerinin yolu İsrailoğulları’nın emellerinin gerçekleşmesinden geçer. Böylece Yahudiler İsa a.s. ın inmesi vaad edilen topraklarda Büyük İsrail Devletinin kurulmasından sonra gerçekleşecektir fikrini Hristiyanlığa kabullendirdiler.
İddiaları ve inançları odur ki; bir nükleer, biyolojik savaş sonunda yeryüzündeki 4 insandan 3'ü ölecek. Fakat bu noktada Siyonistler ve Evanjelistler arasında bir inanç farklılığı vardır. Evanjelistlere göre İsa yeryüzüne indiğinde ve savaş sonunda, Yahudilerden sadece İsa'ya inananlar hayatta kalacak. Siyonistlere göre ise İsa bir peygamber değildir ve gelecek olan kurtarıcı kişi Kral Davud soyundan olan Moşiyah'tır. Yani Siyonistlerin beklediği kişi, Evanjelistlerin beklediği İsa Mesih değildir. Başka bir Mesihtir ve Siyonistlere göre de sadece Moşiyah'a inananlar hayatta kalacaktır.
Siyonistlerin beklentisi tamamen “siyasi” olup, önce Büyük İsrail sonra dünya hâkimiyetini güder. Evanjeliklerin beklentisi ise, “dini”dir. Onlar kıyamet öncesi İsa'nın yeryüzüne geleceğine inanır. Bu ve bütün önemli olaylar Büyük İsrail'in kurulması merkezlidir.
Her iki tarafın da birbirine olan bakışı, köprüyü geçene kadar ayıya dayı demek felsefesine dayanır. Bu inançla Evanjelist Hristiyanlar ve onların etki alanındaki devletler azgın ve sapkın azınlık olan Siyonist Yahudilerin peşinde onların emellerine hizmet ederek kendi sonlarını hazırlamaktadırlar.
Cenab-ı Hak buyurur; “Biz bir memleketi helâk etmek istediğimiz zaman, oranın azgınlık ve şımarıklıkta ileri gitmiş olanlarına itaati emrederiz; ama onlar bunu dinlemez, tam aksine orada isyân edip günah işlerler, böylece üzerlerine azap hükmü kesinleşir, biz de orasını darmadağın eder, altını üstüne getiririz.” (İSRÂ/16)