Gri Kurt Mutlu zamanlar
İlk başta, ABD Başkanı Ulysses Grant sorunu Kızılderililer ile barışçıl bir şekilde çözmeye çalıştı. Bir memur Gordon Granger, Amerika'nın yerli halkına karşı olduğunu kanıtlamış olan güneybatı topraklarına gönderildi. Apaçi'leri gönüllü olarak rezervasyona geçmeleri için ikna etmek zorunda kaldı. Doğru, o zaman onlar sadece haritada vardı.
Granger, Kızılderililerin lideri ile bir araya geldi, ancak Apailerden olumlu bir cevap alamadı. Gordon görevinde başarısız olduktan sonra, Başkan Grant başka bir ünlü askeri adam, George Kruk'u davasına gönderdi. Bu randevuyla Grant dedikleri gibi tam olarak boğanın gözüne çarptı. Kısa bir süre içinde Crook, Kızılderililere güven duymayı başardı. Ve onun hakkında George'un “Apache'lerden daha fazla Apache” olduğunu söylediler. Ayrıca saygıyla Gray Wolf olarak da adlandırıldı. Yıllarca süren "çalışma" için Crook, Arizona ve New Mexico'daki neredeyse tüm yerlileri yer değiştirmeye ikna edebildi. Ve mesele yalnızca solgun yüze karşı saygılı ve gizli bir tutum değildir. Kruk, temelde yeni bir rezervasyon türünün ortaya çıkmasına katkıda bulundu. Askere göre (kulağa geldiği kadar garip), çekinceler, sadece geçici park yeri değil, aynı zamanda gerçek bir ev için de Kızılderililer için olmalıydı. Bu nedenle, Redskins'in gelecekteki ikametgahı topraklarında, onların ihtiyaçları ve alışkanlıklarına göre seçti. Apaches'in alışılmış yaşamına tamamen karşılık gelen Arizona toprakları en uygun olanıydı. Gri Kurt muhtemelen Camp Verd'deki en iyi toprakların en kıskanç bronkuydu. Ek olarak, George, yerleştirilen Kızılderililere tam özyönetimi, yargıyı ve kendi polisini verdi. Ayrıca, Gri Kurt Apaches'e tarla dikmeyi ve balkabağı yetiştirmeyi öğretti. Sonra Crook kolonistler ve yerli halk arasındaki kanlı yüzleşmeye bir son verebildi. Genel olarak, kısa bir süre içinde (yaklaşık dört yıl) Gray Wolf, seleflerinin birkaç yüzyıl boyunca başaramadıklarını yaptı. Birleşik Devletler’de olmasa da insanlar mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamaya başladı. Fakat ... Başkan Crook'un görevi tamamladığını ve başka bir alana transfer ettiğini düşündü. Şimdi George, Sioux ve Cheyenne'e karşı düzenlenen askeri kampanyaya katılmak zorunda kaldı.
Gri Kurt Kamp Verd'den ayrıldıktan hemen sonra, yetkililer çalışmalarını bir tek kalemle düşürdü. Yeni sipariş, Crook'un yarattığı çekincelerin kaldırılması gerektiğini belirtti. Ve Hintliler, kendi topraklarından San Carlos'a, yani çöl ve yaşam için uygun olmayan bir yere taşındılar. Redskins zorla, misilleme tehdidi altında, biri söylenebilir, ölüme gönderildi. Kaç kişi soğuk, susuzluk ve chiricahua açlığı, mescaliers, Beyaz Dağların Kızılderilileri ve diğer Apaçlardan öldü - kimse bilmiyor. Cesetler sadece kimse düşünmedi. Ev olan rezervasyonlar gitti. Onların yerine toplama kampı San Carlos geldi.
Fakat Apache'nin tümü kaderlerini alçakgönüllülükle kabul etmedi. San Carlos'ta toplu huzursuzluk başladı. Apaçların kabileleri, ortak bir talihsizlikle birleşmiş bir araya getirildi. İnfaz üç lider tarafından yönetildi - Chunts, Konchino ve Chaun-Desi. Milletvekili rezervasyonu ile ilgilendiler ve kaçtılar. Apaların yeniden yerleştirilmesinden sonra boşalan topraklara, çok sayıda soluk yüzlü insan derhal yerleşmiştir. Ve Kızılderililer vatanlarını sonsuza dek kaybettiler. Durumdan memnun kalmadı, dağların yanı sıra Meksika'nın kuzeyine gitti. Sınırı koruyan Meksikalı askerler, yerleşimcilere kör bir bakış attığından, Apaların hiçbir sorunu yoktu. Yeni ikamet yerlerinde, Kızılderililer müstahkem yerleşim birimleri inşa etti. Ve zaten oradan, atalarının topraklarını işgal eden soluk yüzlü insanlara sık sık saldırdılar. Ve çekincelerde kalan Kızılderililerin pozisyonu sadece yıldan yıla kötüye gittiğinden, kaçakların sayısı arttı.
Büyük bir çatışma yaratmak.
Warpath üzerinde Victorio
Apache-Mimbreno için, Ojo-Caliente rezervasyonu başlangıçta tahsis edildi. George Kruk bu toprakları Kızılderililere verdi, çünkü onlar kendi topraklarıydı. Ancak 1877’te, Washington’dan gelen Hindistan’daki ilişkiler departmanı, kırmızı adamlara işgal altındaki arazileri terk etmelerini ve chiricahua Apaches’le birlikte San Carlos rezervasyonlarına geçmelerini emretti. O zamana kadar, bu toplama kampı çoktan yerleşimciler tarafından doldurulmuştu ve Hintliler soluk yüzlü insanların kaderini biliyorlardı. Ancak emri yerine getiremediler. Bu yüzden San Carlos'a gittik.
Yeni sitede, lider Victorio başkanlığındaki mimbreno sadece iki yıl sürdü. 1879'in baharında, bir grup Kızılderili (birkaç düzine birkaç yüz kişiden çeşitli kaynaklara göre) liderleriyle birlikte San Carlos'tan kaçtı. Ojo-Kalende'nin vatanına oradan işgalcilere karşı bir gerilla savaşı yollamak için gittiler. Hintliler dağlara yerleştiler ve onlar için yeni bir ev haline gelen bir kale inşa ettiler.
Hintliler yasadışı statüsünü yüzde yüz kullandılar. Her zaman ve sonra Oho Kalende'nin beyaz yerleşimcilerine yıldırım saldırıları düzenlediler, onlardan sığır çaldılar ve evleri yaktılar. Ardından Victorio askerlerini Teksas ve New Mexico eyaletlerinde bulunan yerleşim yerlerine göndermeye başladı. Bu gelişme, elbette, Amerikalılar için uygun değildi. Yetkililer, çok fazla soruna neden olan, kaçınılmaz Apachelerden kurtulmaya karar verdi. 9 Süvari Alayı askerleri, Redskins'i avlamak için yola koyuldu. Ama ilk Kızılderililere saldıran. Victorio anı seçti, bu yüzden solgunluk için saldırı beklenmedik oldu. ABD askerleri kayıpları acı çekerek geri çekilmek zorunda kaldılar. Apaçiler zafer ve zengin ganimeti kutladılar - ele geçirdiler silâh, mühimmat ve birkaç düzine at.
Bu zafer son pipet oldu. Kaçınılmaz olanı bulmak için, Apaches ve Navajo’nun fethedilen kabilelerinden yüzlerce bekçinin yardım ettiği bin ABD askeri yola çıktı. Ayrıca, silahlı gönüllü grupları, Victorio ile mücadelede yardım sağladı. Ancak asilerin sayısı arttı. Giderek daha hoşnutsuz Hintliler dağlara Victorio'ya gittiler ve iyi bir yaşama haklarını kazanabileceklerini umdular.
Agresif fikirli Kızılderililerin sayısındaki artış, yalnızca Apaches'in eski topraklarının değil, aynı zamanda yakın bölgelerin de nüfusu arasında paniğe neden oldu. Özellikle yaşamları ve zengin toprak sahiplerinin serveti hakkında endişeli. Er ya da geç redskinslerin onlara ulaşacağını anladılar.
Eylül ayının ortalarında 1879, Apaches Victorio, Kaptan Byron Dawson'ın süvari ustalarına rastladı. Askerler kanyona inerken, Hintliler düşmanı ateşlemek için daha avantajlı pozisyonlar almayı başardılar. Bir çatışma başladı. Savaş, ara sıra durmalarla neredeyse iki gün sürdü. Ve Victorio için zaferle sona erdi. İki günlük çekimlerde Dawson'un sadece beş asker kaybettiğini söylemeliyim. Birkaç kişi daha hafif yaralandı. Apaçi kimsenin canını yakmadı. Solgun bir yüz, banal bir sebepten dolayı geri çekilmek zorunda kaldı - cephaneleri tükendi.
Yakında yakınlardaki yerleşimcilerin sakinleri Apalara karşı kendi cezai keşif gezilerini düzenlediler. Çiftçilerden oluşan bir kopma, Bronco'yu şaşırtacak şekilde yakalamayı umarak dağlara gitti. Düşmanın büyüklüğü ve silahları hakkında çok belirsiz bir fikirleri vardı, bu yüzden bir sürü sarhoş Hintlinin yaylarıyla karşı karşıya geleceğini düşünüyorlardı. Ancak soluk yüzlü insanlar dolambaçlı dağ yoluna tırmanmaya başlar başlamaz, atışlarla karşılandılar. Korkmuş cezalandırıcı kopma geri çekilmek için hızlandı, ancak Apaçiler taşların arkasından fırladı. Savaşlar işe yaramadı. Kızılderililer kolayca (tek bir savaşçı kaybetmeden) davetsiz misafirleri öldürdü.
Bundan sonra, Apaches Victorio, Amerikan yerleşimlerine bir kaç saldırı daha yaptı. Baskınlardan birinde, asi redskinleri pasifleştirecek olan madencilerden gönüllülerin çıkarılmasıyla karşı karşıya kaldılar. Zafer sona erdi.
Çiftçilerden oluşan perakende ceza müfrezesinin kaderi, yakındaki yerleşimlerin sakinlerini endişelendiriyor. Bu nedenle, ilk ayrılmayı bulmak olan ikinci seferin onunla birleşmesi ve Victorio'ya saldırması için gönderilmesine karar verildi. Fakat bu sefer, sadece sıradan Amerikalılar dağlara gitmedi. Paso del Norte'deki (şu anki Meksika şehri olan Ciudad Juarez) garnizondan Meksika askerleri, Amerikan askerleri ve Teksaslı bekçilere yardım ettiler. Asiler arayışında yardımda yerliler izci var.
İzciler Victorio'ya düşmanın ordusunun dağlara yöneldiğini bildirdi. Ve sonra lider misafirler için bir tuzak kurmaya karar verdi. Düşmanın izleyicilerini şaşırtmak için askerlerinin bir kısmını kuzeye yönlendirdi. Savaşçıların geri kalanı, geçitte uygun bir pozisyon aldı.
Korucuların önderliğindeki soluk yüzlü, ilk cezai müfrezenin ölüm yerine, vatandaşlarının cesetlerini buldukları yere ulaştı. Komutanlar cesetleri yakmak için ağaçları kesmelerini istediler. Hintliler, kuzeye giden taze yollar buldukları için güvenliği konusunda endişelenmediler. Kadro Victorio ve adamlarının kaçtığını düşünüyordu. Ancak büyük bir yangın çıktığı anda, atışlar çaldı ve oklar uçtu. Kısa bir yangından sonra, Apaches vadiye döküldü. İkinci cezai sefer, birincinin kaderini paylaştı. Amerikalıların hiçbiri ve Kızıl müttefikleri hayatta kaldı.
Son dövüş victorio
1880'un sonbaharında, Victorio ve savaşçıları, Meksika'nın Chihuahua eyaletinin doğusunda, Tres Castillos'taydı. Sonsuz düşmanlıklardan bıkan Apaches, kısa bir süre için burayı seçti. Ve burada Victorio ilk hatayı yaptı. Düşmanın yokluğunu bildiren izcilere güvenerek, askerlerinin çoğunu avlamaya gönderdi. Kampta kadınlar, çocuklar ve sadece birkaç yetenekli erkek vardı.
Geceleri, Albay Joaquin Terrasas liderliğindeki büyük bir dekolman Kızılderililere yaklaştı. Taraumara kabilesinden müttefik korucular onu Apaçilere götürdü. Şu andan faydalanan askerler, gardiyanları sessizce öldürdü ve kampta kaçınılmaz bir katliam düzenledi. Efsaneye göre, Victorio ve Apaches dedikleri gibi son kan damlasına karşı direndiler. Lider cansız bedeni yere düşmeden önce bir düzineden fazla yara aldı.
Terrazas askerleri ne kadınları ne de çocukları kurtardı. Toplamda, yetmiş sekiz asi Apaçi elli üçü kadın ve çocuk olan o gece ellerinden öldü. Başka bir altmış sekiz kişi de ele geçirildi (pratikte aralarında hiç erkek yoktu). Resmi sürüme göre, Victoria trol asker takımını yöneten kaptan Mauricio Corredor'un elinden düştü.
Asiler bittiğinde, Terrazas'ın ayrılması şehre geri döndü. Chihuahua'da yetmiş sekiz kafa derisini gururla sergileyen askerler gerçek kahramanlar olarak karşılandı. Apaçların liderinin öldürülmesi için, Corredor resmi bir dava aldı (başka bir versiyona göre, kişiselleştirilmiş bir hızlı ateş tüfeği).
***
Sadece birkaç Hintli bu katliamda hayatta kalmayı başardı. Bunlar arasında Victorio'nun ölümünden sonra ayaklanmaya önder olan lider Nana da vardı. Kısa bir süre içinde etrafına birkaç düzine Apaches toplamayı başardı, ardından kuzeye Sierra Madre dağlarına gitti. Yolda, küçük bir gönüllü Meksikalı ekibiyle tanıştılar. Bir sonraki savaşta Hintliler kazandı ve dokuz düşman askerini öldürdü.
1881 yazında, Nana'nın öncülüğünde olan Hintliler ABD'nin Arizona eyaletlerine ve New Mexico'ya saldırdı. Ve sayıları mütevazı olsa da, Apaçiler bu toprakların beyaz sakinlerini korkutmayı başardılar. Kısa süre sonra Nana Teksas kovboylarına saldırdı ve ardından Sacramento Dağları'na doğru yola çıktı. Burada birkaç Mescalero Hintli lideri katıldı. Fakat yine de, toplam isyancı sayısı dört düzine savaşçıyı geçmedi. Elbette, ABD ile tam teşekküllü bir savaştan söz edilemezdi. Nana bunu çok iyi anladı, bu yüzden sürpriz atak taktiklerini seçti. Altı hafta içinde, askerleri solgun yüzlerle on iki savaşa katılarak bin milden fazla yolculuk yaptı. Onların arkasında yüzlerce gönüllünün yardım ettiği bin askerden oluşan Amerikalıların bir kopması vardı. Apaçiler uzun süre düşmandan ayrılmayı denediler ve hatta Meksika bölgesine bile geri dönebildiler. Ama sonunda, yakalandılar. Savaşta, neredeyse hepsi işe yaramazdı ve Nana'nın kendisi yakalandı. Ondan sonra, Apaçilerin isyanı öldü. ABD askerleri hala ayaklanmayı bastırmayı başardı.