Daha önce diyet yaptıysanız, bu duygu muhtemelen size tanıdık geliyor. Kısıtlama-binge döngüsü, özellikle yemelerini umutsuzca kontrol etmeye çalışan biri için, tesadüfen karşılaştığınız zaman korkunçtur. Bu döngü hakkında bilmenizi istediğim bir şey varsa, o da kesinlikle irade eksikliğinden ya da sizde bir sorun olduğundan kaynaklanmadığıdır. Aşırı yeme, kısıtlamanın tipik bir sonucudur.
Kısıtlama-binge döngüsü, vücudunuzun sizi korumaya çalışmasıdır.
Bir sarkacın sallanma hareketi tahmin edilebilir çünkü doğanın sabit bir kuvveti olan yerçekimi tarafından kontrol edilir. Aynı şekilde, kısıtlama-aşırı döngüsü başka bir doğal güç olan genetik tarafından beslenir. Yani, bizi açlıktan korumak için tasarlanmış, vücudumuzun kablolu biyolojisi.
İnsanlar olarak, tarihsel olarak, hayatta kalmamız için en büyük tehdidimiz açlıktı. Bugün burada olmamız, (toplu olarak) yeterli gıda olmadan uzun süre hayatta kalmamıza izin veren genetiğimizin bir kanıtıdır. Temel olarak, erken bir insan yeterince yemek yemediyse ve daha fazla yiyecek aramak için yüksek motivasyona sahip değilse, en uygun tedaviden hayatta kalmayı başardı.
Vücudunuzun sizi koruma yollarından biri, kısıtlamaya yanıt olarak açlık hormonlarını arttırmaktır. Ana açlık hormonu olan ghrelin (aç olduğunuzda dönüşebileceğiniz bir gremlin aklıma geldiğini her zaman hatırlıyorum), yetersiz beslendiğinde, normal büyüklükte bir yemekten sonra bile yüksek kalır. Aslında, kilo kaybından bir yıl sonra, tokluk hormonu olan leptin baskılanırken ghrelin seviyeleri hala yüksektir. Vücudunuz hormonlar aracılığıyla size daha fazla yemek yemeniz için sinyal vermeye çalışıyor.
En büyük etik çalışma olmasa da, Minnesota Açlık Projesi, biri yeterince yemediğinde psikolojik olarak neler olduğuna dair açıklayıcı bir örnek sağladı. Çalışmanın amacı, açlık sırasında vücuda ne olduğunu ve nasıl güvenli bir şekilde yakıt ikmali yapılabileceğini daha iyi anlamaktı. Elbette bu, İkinci Dünya Savaşı’nda savaşa vicdani retçi olan 36 sağlıklı genci aç bırakarak yapıldı. Günlük aldıkları kalori miktarının sizin açlıkla ilişkilendireceğiniz miktar olmadığını not edeceğim – 1600-1800 civarında. Umarım düşündüğünüzden çok daha fazla yiyeceğe ihtiyacımız olduğunu hatırlatırız.
Erkekler kilo verdikçe, açlığın (ki derin olan) fiziksel yan etkilerine ek olarak, yemek konusunda da takıntılı hale geldiler. Erkekler yemek kitapları okumaya, tarifleri değiştirmek için geç saatlere kadar kalmaya ve hatta diğer insanların yemek yemelerini izlemeleri için yiyecek almaya başladılar. Takıntılar yakıt ikmali yapıldıktan sonra aylarca ve bazıları için yıllarca devam etti. Bir yeme bozukluğu nedeniyle diyeti bırakmış veya fiziksel olarak yeniden beslenmiş olmanıza rağmen hala yemek konusunda çılgın hissedenleriniz için bir hatırlatma.
Kısıtlama-binge döngüsü daha küçük bir ölçekte de gerçekleşebilir. Günün erken saatlerinde, kasıtlı veya kasıtsız olarak yeterince yemek yememek, vücut kaçırdıklarını yakalamaya çalışırken daha sonra “aşırı yemeye” veya aşırı yemeye neden olabilir. Bu, özellikle diyet veya yeme bozukluğu geçmişi olan kişiler için geçerlidir, çünkü vücutları kısıtlamaya karşı daha hassas ve tepkilidir. Temel olarak, beyniniz açlık travması yaşadıysa, bir dahaki sefere yetersiz beslendiğiniz zaman yanıt vermeye daha hazır olacaktır.