grasse*
adlı kentte doğuyor fakat daha çocukken ailesi paris'e taşınıyor. 1756’da prix de rome ödülünü kazanıp italya'daki fransız akademisine gidiyor ve buradaki sanat eserlerini inceliyor. 1761’de paris’e döner, 1765’de ise kraliyet akademisine as üye olarak kabul edilir. tuval resimlerine ilaveten, zengin sanat koruyucuları için sipariş gerçekleştiren biri aynı zamanda.
bu önemli patronlar için yaptığı siparişlerden bir tanesi salıncak
tablosu. baron de san julien için yapılmış bir tablodur. baron bu tabloyu ısmarlarken fragonard’a konuyu da veriyor. burada anlatılan konu; genç bir soylu sol tarafta, salıncakta sevgilisi sallanıyor ve arkada da rahip kılıklı bir figür salıncağı sallıyor. yalnız görüldüğü kadarıyla bu genç soyluyu genç kız pek görmüyor, çünkü çalılıklar içerisinde gizlenmiş, arkada da yine süslü bir mermer kaide üzerinde bir cupid figürü var. cupid figürünün yaptığı hareketi görüyor musunuz? parmağını dudaklarına götürmüş susun der gibi. dolayısıyla burada büyük ihtimal gizli bir olay var. kızın çok fazla sallandığı belli çünkü ayağından terliği fırlamış. arkada da watteau’nun resimlerini anımsatan bir manzara var, ağaçlıklı hafif puslu. ayrıca buranın yine sarayın bahçesi olduğunu ima eden çeşitli heykelcikler de göze çarpıyor. dolayısıyla bu, rokoko örneklerini anımsatan erotik bir sahne. parlak pastel tonlar kullanılmış, aynı zamanda çok yumuşak bir ışık var. dönemin fransız rokoko’sunun özelliklerini barındıran resim.
aynı zamanda fragonard’ın en güzel yapıtlarından bir tanesi 18.yy fransa’sında gerçekleştirilen en büyük dekoratif bütün, aşkın gelişimi denilen dizi. bugün new york’ta frick collection’da sergileniyor. bu diziyi xv.louis metresi madam du barry
için yaptırır. madam du barry’nin bir şatosu var louveciennes’de, o şatonun bahçesine de bir pavyon yerleştiriliyor. nicolas ledoux diye o dönemin çok ilginç mimarlarından bir tanesi yapıyor ve xv. louis bu resimleri bu pavyonu doldursun diye ısmarlıyor.
“aşkın gelişimi, kovalama
”
“aşkın gelişimi, buluşma
”
“aşkın gelişimi, taçlandırılan aşık
”
“aşkın gelişimi, aşk mektupları
”
bu dört resim az önce bahsedilen binanın salonunda duvara yerleştirilecek resimler. bütün resimlere baktığımızda tipik rokoko özelliklerini taşıyor. genç, güzel figürler var. hepsinin bulunduğu mekan ağaçlıklı. kılık kıyafetler o döneme özgü. ağaçlar bulutlar hep fete galante manzaralarını anımsatıyor. fakat madam du barry bu resimleri pavyona istemiyor. pavyona istememesinin çeşitli nedenleri olabilir deniliyor; madam du barry biraz fazla aşk kaçamakları olan bir kadınmış. belki kral böylelikle bu durumla ilgili bildiklerini ima ediyor, bir şeyden şüpheleniyor da deniliyor. bir diğer neden de o son derece sade mimariyle uyuşmayan resimler deniliyor. dolayısıyla bu iki nedenden ötürü madam du barry bu resimleri istemiyor ve sonrasında pavyonun içine neoklasik tarza resimler yapılıyor. madam du barry aşk’ın gelişimi’ni istemeyince, bu resimleri doğduğu şehre götürüyor. kuzeninin evine yerleştirmiş, sonradan amerika’da frick müzesi tarafından satın alınıyor. bugün new york’ta müzede tıpkı pavyonda yer alsaydı olacağı gibi dekoratif bir bütün halinde ele alınmış. tabi burada dikkati çeken bir şey daha var. çiçeklerin yeşilliklerin bolluğu, adeta figürleri içine alan bir doğa var figürlerin çevresinde.
sonrasında döneme uygun olarak çok sayıda erotik içerikli resimler var. köpeğiyle oynayan genç kız
gibi o dönemin soylu kesiminin zevk aldığı türden resimler. burada da kısmen soyunmuş bir genç kızı yatağının içinde köpeğiyle oynarken görüyoruz. bir kere çok gevşek, hızlı fırça vuruşlarıyla yapılmış bir resimdir. fragonard’ın hocası boucher’inde sarışın odalık
gibi bu tür çıplak resimleri var. fakat burada çok daha hızlı çalışılmış bir resim bir, ikincisi buna göre çok daha erotik bir resim. boucher daha ayrıntıya girerken, fragonard sadece konuya kendini konsantre etmiş. dolayısıyla burada izleyiciyi de röntgenci durumuna sokan bir tarz bu. boyutları da oldukça küçük.
1773’te zengin bir finansçının, bir bankerin ressam işçisi olarak italya’ya gidiyor. o zamanlar fotoğraf olmadığı için zenginler yanında ressamını da götürüyor. paris’e dönüşünde aynı konuda resimler yapmaya devam eder. janr ve din konusunda çalışıyor. bir yenilik daha var. dekoratif manzara dediğimiz türde resimler yapıyor. bu dekoratif manzaradan da en güzel örnek bu st. cloud’da açıkhava eğlencesi
. watteau’nun fete champete, fete galante geleneğini sürdürüyor. fakat burada dikkati çeken şey yine doğanın büyüklüğü, doğanın figürleri adeta içine alması. figürler doğanın yanında çok küçük boyutlarda. bir sürü gayet süslü giysili figürler var, sütunun orada bir tiyatro figürü comedia del arte’den mesela. benzer konular fakat figürler manzara içinde küçülmüş gibi. bundan sonraki dönemlerde de paris’de bir takım görevler üstlenir, bir sanat birliğinin müdürü olur ve hayatına bu şekilde devam eder.