Siyasi anlamda bağlantısızlık nedir, bağlantısızlık ne demektir kısaca bilgi verelim.
Bağlantısızlık, bloksuzluk olarak da bilinir, uluslararası politikada, belli başlı bloklarla siyasal ya da ideolojik yakınlaşmalardan kaçınma politikasıdır. Bağlantısızlık politikası, II. Dünya Savaşı sonrasında Hindistan, Kenya, Yugoslavya gibi ülkeler ile Asya ve Afrika’da yeni kurulan devletlerin çoğu tarafından uygulandı. Bu ülkeler, çoğunlukla, ne SSCB’nin önderliğindeki sosyalist blokla, ne de ABD’nin önderliğindeki Batı blokuyla ittifak kurmaya yanaştılar. Bu anlamda bağlantısız olmakla birlikte, kendilerini soyutlayacak bir yansızlık politikası da izlemediler. Bir yandan uluslararası ilişkilere etkin biçimde katılırken, öbür yandan da uluslararası sorun ve çatışmalarda açık tutum takındılar.
Bir ülkenin barış zamanındaki dış politikasını anlatmak için kullanılan bağlantısızlık, “tarafsızlık” ya da “tarafsızlaştırılmış devlet” kavramıyla karıştırılmamalıdır. İkinci kavram, bir devletin katılmadığı bir savaş durumunda, uluslararası hukuka göre izlemek zorunda olduğu kurallar bütününü belirtir.
Bağlantısızlık politikası izleyen ülkeler bu tutumlarını çeşitli temellere dayandırırlar. ABD’nin, SSCB’nin ya da başka herhangi bir ülkenin, kendi toprak bütünlüklerine yönelen saldırgan bir tutum içinde bulunmadığı varsayımından yola çıkan bağlantısız ülkeler, bu nedenle, belirli ülkelere karşı kurulmuş ortaklaşa savunma düzenlemelerine katılmayı reddederler. Bir ülkenin kendi içinde geçerli olan ideolojik, siyasal ya da ekonomik sistemin, o ülkenin uluslararası eylemlerini zorunlu olarak belirleyeceği varsayımını da kabul etmezler. Bu politikanın, bağımsızlıklarını korumak için gerekli olduğu ve ulusal çıkarlarına da hizmet ettiği kanısındadırlar. Bağlantısız ülkeler arasında en geniş grubu oluşturan genç Asya ve Afrika ülkeleri, çoğunlukla Batılı devletlerin eski sömürgeleridir. Bu ülkeler, hem Batı bloku içindeki eski sömürgeci devletlerle sürekli ve yakın ilişki kurmanın yeni bir bağımlılık biçimi yaratabileceğinden kaygılanmakta, hem de sosyalist düzenlerin hızlı ekonomik gelişmesi genellikle çekici gelmekle birlikte, SSCB ile çok yakın bağlar kurmanın da onları uydulaştırarak bağımsızlıklarına zarar vereceğinden korkmaktadır. Bağlantısızlık politikası, bu ülkelerin büyük gereksinme duyduğu ekonomik yardımları da çoğu kez her iki bloktan da sağlamalarına olanak vermektedir. İlk kez 1955 Bandung Konferansı’nda adlarını duyuran bağlantısız ülkeler, 1960’lar ve 1970’lerde, uluslararası ilişkilerde ortak politika izleyecek yeni bir blok oluşturmaya çalıştılar, ama belirli konularda kendi aralarında çıkan ulusal çıkar ayrılıkları yüzünden bu girişimler başarısız kaldı. Bandung’tan sonra “Bağlantısızlık Hareketi Konferansı” adı altında sekiz konferans toplandı. 1961’de Belgrad’da 25 ülkenin katılmasıyla düzenlenen ilk konferansta, bağlantısız sayılmak için beş ilke belirlendi. Bunlar, barış içinde bir arada yaşamayı temel alan bir bağımsızlık politikası izleme, askeri ittifaklara girmeme, kendi topraklarında askeri üs vermeme, ikili ittifaklardan kaçınma ve ulusal kurtuluş savaşlarını destekleme ilkeleriydi. 1964’te toplanan Kahire konferansını, 1970’te Lusaka konferansı, 1973’te Cezayir konferansı, 1976’da Colombo konferansı, 1979’da da Havana konferansı izledi. 1986’da Harare’ de yapılan konferansa 101 bağlantısız ülke temsilci yolladı.