Her şeyin bir yaşam döngüsüne sahip olduğu bir dünyada, insan yapımı bir ürün sadece bir istisna oluşturmakla kalmaz, aynı zamanda diğer döngülere de zarar verir ; Plastik. Bir diş fırçasından portatif bir sandalyeye kadar günlük ihtiyaçlarımız plastik bazlı malzemelerle sağlanmaktadır. Şimdi olduğu gibi her zaman değildi. Plastik kullanımı on dokuzuncu yüzyılda bir eğilim değildi. 1990’larda, plastik atık üretimi yirmi yılda üçe katlandı. Atık üretimi elbette plastik üretimi ile takip edildi. 2000’li yılların başında, plastik atık üretimi bir on yılda önceki kırk yılda arttığından daha fazla artmıştı. Bugün, daha sert bir artışla, her yıl 300 milyon ton plastik atık üretiyoruz ve artıyor. Tüm bu bilgiler şu soruyu gündeme getiriyor: geleceğimizi tehlikeye atabilecek felaket kirliliğini önlemek için yeterince çaba sarf ediyor muyuz?
Seri plastik üretimi, bazıları Büyük Buhran ve 2. Dünya Savaşı dönemi olan ekonomik çöküşlerle başladı. 1880’lerin sonlarında keşfedildi, çünkü plastik insancıl bir üründü ve gerektiği kadar üretilebiliyordu, metal, ahşap, cam gibi doğal kaynaklar sınırlıydı ve üretim pahalıydı. Bununla birlikte, plastiğin seri üretimi ile plastik atıkların seri üretimine başlandı. Doğal kaynakların aksine, çevreyi yüzyıllar boyunca sürdürecek ve birçok hayvan ve bitkinin doğal yaşam alanlarına zarar vereceklerdir. Her şeyin birbirine bağlı olduğu bir yaşam alanında, diğer varlıkları tehlikeye atmak, insanları tehlikeye atmak anlamına gelir. Seri üretim kitlesel tüketimle başlarken, BM çevre Komitesi 2030 yılına kadar plastik ürün tüketiminin azaltılmasını sağlayarak karar sözü verdi. Belirli bir miktar verilmemiş olsa da, yüz yetmiş ülke plastik kullanımını “önemli ölçüde azaltma” sözü verdi.
Plastik atıklar, doğru şekilde yönetilirse tehlike oluşturmaz. Soruna neden olan yanlış yönetimdir. ABD hem kitlesel bir plastik üreticisi hem de tüketicisidir, ancak atık Ürünlerle ilgili düzenlemelerin bir sonucu olarak, atıklarının hiçbiri yanlış yönetilmemektedir. Bununla birlikte, Çin, Endonezya, Filipinler, Tayland ve Vietnam gibi ekonomik bir patlamanın olduğu ülkelerde düzenlemeler zayıftır ve bu da nehirlerin atık plastikle doldurulmasına neden olur. BM çevre Komitesi, mevcut eğilimler devam ederse, 2050 yılına kadar okyanusların balıklardan daha fazla plastik içerebileceğini öne sürüyor. Bu nedenle BM, ülkeleri ve şirketleri plastik atıkların nehirlere atılmasını önlemek ve bunun yerine geri dönüşümü teşvik etmek için harekete geçmeye çağırıyor. Son on yılda, onlarca ulusal ve yerel yönetim, tek kullanımlık plastik kullanımını azaltmak için BM Plastik politikalarını kabul etti.
Görünüşe göre BM, plastiği çözülemez bir sorun haline getirmemek için harekete geçmeye ve durdurmaya çalışıyor. Bunu önlemek için daha fazla şey yapılabilir. İnsanlar hangi ürünleri kullandıklarının plastik olduğu ve bunları nasıl geri dönüştürebilecekleri konusunda bilgilendirilebilir. Ürünler, malzemelerinin belirtildiği bir bildirim paketine sahip olmalıdır. Ülkeler çok fazla plastik harcıyor ve çoğu kişisel kullanımdan geliyor. Türkiye her gün 7,2 milyon kilogram plastik harcıyor. Plastik ürün ticaretine kota koymak, Türkiye’nin plastik atıkları üzerinde etkili olabilir. Türkiye, halkını daha az tek kullanımlık plastik kullanmaya teşvik eden bir üye ülke olarak BM’ninkilere benzer önlemler almıştır. Ancak Türkiye sorunu yüksek risk olarak tanımıyor. Türkiye’de plastik atıkların yüzde on altısı yanlış yönetiliyor. Bu da her gün yaklaşık 1,4 milyon kilogram plastiğin doğrudan Türkiye’nin dört bir yanındaki nehirlere ve denizlere gittiği anlamına geliyor.
Daha büyük resme bakıldığında, plastik atık hafife alınması gereken bir sorun değildir ve sadece şirketlerin ve ülkelerin işbirliği ile çözülebilir. BM üyesi olarak Türkiye, önlem alıyor, ancak buna yeterince ağırlık vermiyorlar. Son yıllarda atık miktarlarının nasıl arttığına bakıldığında, önümüzdeki yıllarda, mevcut önlemlerin sıkı bir şekilde kontrol edilmemesi ve bunu önlemek için daha fazla önlem alınmaması kaçınılmaz ve büyük bir sorun olacaktır.