François Duhamel
Charlie Melton ayrıca onu yıldızlığa taşıyabilecek ödüllü bir performans sergiliyor.
Todd Haynes, Cannes’ı potansiyel bir Oscar yarışmacısı için fırlatma rampası olarak kullanan en son auteur ve nefis draması “May Aralık”ı Cumartesi günü festivalde görücüye çıkarıyor.
Martin Scorsese’nin 202 dakikalık gerilim filmi Killers of the Flower Moon’un Cannes’ı işgal etmesinden bir saatten kısa bir süre sonra, Cumartesi gecesi şiddetli yağmur pek çok müşteriyi Haynes’in filmini izlemekten alıkoyamadı. Ve sadece filmin yönetmeni, Moore’un performansıyla Akademi Ödülü’ne aday gösterilen “Safe” (1995) ve “Far from Heaven” (2002) filmlerinde birlikte çalıştığı ilham perisi Julianne Moore ile yeniden bir araya getirmesi nedeniyle değil. Hynes’ın senaryosu için.
Natalie Portman’ın karşısında oynayan Moore’un heyecanını ekleyin; Bu nasıl kanıtlanmış bir başarı tarifi olamaz? Seçkin senarist Sammy Birch’ten zekice bir senaryo (ve bir “Alex Mechanic’in hikayesi”) ve Charlie Melton’ın şaşırtıcı derecede iç açıcı bir yorumuyla “May Aralık” bu yüksek beklentileri fazlasıyla karşılıyor. Film bir distribütör arıyor. Bu nedenle, hangi stüdyonun filmin haklarını aldığına ve ne zaman yayınlamayı seçtiklerine bağlı olarak, bu, yaklaşan Akademi Ödüllerinde En İyi Film de dahil olmak üzere birçok kategoride çok yönlü bir oyuncu olabilir.
Film, 12 yaşında bir erkek çocukla cinsel ilişkiye girince ünlü bir magazin figürü haline gelen Georgialı Gracie Atherton Yeo’yu (Moore) canlandıracak olan aktris Elizabeth Perry’nin (Portman) hikayesini anlatıyor. . Charlie. Yirmi yıl geçti ve Grace geçmişi geçmişte tutmaya çalışıyor. Ancak Elizabeth, bir sonraki rolüne hazırlanmak için, geldiklerinde özenle hazırlanmış güvertelerinin altındaki kırıkları açığa çıkaran evli ve çocuklu 36 yaşındaki Gracie ve Charlie’yi (Charlie Melton) ziyaret eder. “May Aralık”, genç öğrencisi Fili Fualaau ile ilişkisi olan ve onunla evli olan öğretmen Mary Kay Letourneau’nun hikayesine çok gevşek bir şekilde dayanıyor.
Moore ve Portman, en saf halleriyle, bir Olimpik eskrim maçının oyunculuk eşdeğerini sağlıyorlar. Birch’in sözlerini ve Heinz’in yönlendirmesini şifre olarak kullanan, bir kadının diğerinin gezindiğini hayal eden ikisi, becerikli, tekno-anlayışlı bir yaklaşım sergiliyor – beğenilen kariyerlerinin en iyi performanslarından biri. Şaka değil, iyi.
Moore, beş kez Oscar adayı – “Boogie Nights” (1997), “The End of the Affair” (1999), “Far From Heaven”, “The Hours” (2002) ve “Steel Alice” (2014), için Sonunda En İyi Kadın Oyuncu ödülünü aldı – Gracie sevecen bir pelteklik ve keskin bir kenar (artı buzlu bir düzeltme) veriyor. Hayal edilemeyecek bir şey yapmış bir kadını çeşitli noktalarda önemsemenizi sağlayan cesur bir performans. Seçmenlerin eline geçmesi için pek çok harika manzara var.
Aynı şey, “Closer” (2004), “Jackie” (2016) ile üç kariyer adaylığı alan ve “Black Swan” (2010) ile En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazanan Portman için de geçerli. İlk başta, Elizabeth Portman her zaman kibardı. Ancak Hollywood’un şık stili, bazı röntgenci zulmünü zar zor gizler. Filmin tüm temalarına yeniden odaklanan, “Mayıs Aralık” ayının sonlarına doğru “It’s What the Big Guys Do” konusundaki yorumu.
Olay şu… Oscar’ın dikkatini çekmek için bu kadar yetenekli ve pahalı kadın rolleri için nasıl kampanya yürütüyorsunuz?
En İyi Kadın Oyuncu tarihinde, bu kategoride yalnızca beş film çifte adaylık almayı başardı – Anne Baxter ve Bette Davis’le oynadığı “All About Eve” (1950), Katharine Hepburn ve Elizabeth Taylor’la oynadığı “Aniden, Geçen Yaz” (1959),” Anne Bancroft ve Shirley MacLaine ile Dot. Transformation” (1977), McClain (kazanan) ile “Terms of Endearment” (1983) ve Geena Davis ve Susan Sarandon ile birlikte Debra Winger ve “Thelma and Louise” (1991).
Yaygın olarak en iyi performans gösterenler olarak görülen oyunculara karşı artan bir küçümseme vardı, tanınmalarını desteklemek için yürütülen kampanyalar, yaygın olarak “sınıf dolandırıcılığı” olarak biliniyordu.
Tarihin en kötü suçları, Al Pacino’nun 1972’de The Godfather’a (aktörün töreni boykot etmesine yol açtı) yardımcı erkek oyuncu adaylığı veya neredeyse her sahnede yer almasına rağmen 1973’te “Paper Moon”la Tatum O’Neal’ın yardımcı kadın oyuncu ödülünü kazanmasıyla serpiştirildi. Son yıllarda, Rooney Mara’nın Haynes’in yönettiği “Carol” (2015) filminde yardımcı kadın oyuncu olarak başarılı bir şekilde kampanya yürütmesi ve rol arkadaşı Cate Blanchett’in başrolü kapmak için çabalaması bu konu gündeme geldi. Bu ödül kampanyası, endüstri camiasında tartışmalara yol açtı. Oscar adayı performansının ekran sürelerini profesyonel olarak takip eden Matthew Stewart’a göre Screen Time Central web sitesiMara, filmin yaklaşık %60’ında yer alır. Bu kategoride en uzun süre tanınan ikinci sanatçıdır. Mara, çoğu kişinin oynadığını düşündüğü başka bir performans olan “The Danish Girl”de Alicia Vikander’e yenildi.
Film stüdyoları ve ödül stratejileri için, Akademi’nin dikkatini çekmek için bir aktörü (ve bir filmi) en iyi konuma getirmekle ilgilidir. Bu doğru mu, adil mi? Hayır, çünkü bu, destekleyici performanslar sergileyen diğer oyuncuların takdir görmesini engeller. Yine “Carol”dan Sarah Paulson’ı ya da O’Neill adayı “Paper Moon”un yıldızı Madeline Kahn’ı ele alalım. Moore aktrisi desteklemek için yarışırken Portman liderliği ele geçirecek mi, yoksa tam tersi mi?
“Mayıs-Aralık”taki iki güçlü kadın hakkındaki tüm bu gevezeliklerle, en çok CW TV dizisi “Riverdale”de Reggie Mantle olarak tanınan Melton, neredeyse filmi çalıyordu. En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu kategorisi, “CODA” için Troy Kotsur veya “The Power of the Dog” (2021) için Kodi Smit-McPhee gibi Hollywood’a yeni gelenler ve görece bilinmeyenler için bir hoşgeldin evi oldu. Milton’ın asla genç bir çocuk olma şansı bulamayan bir adamı somutlaştırma seçimleri, Haynes’in oyuncularla olan inanılmaz temasını ve onlardan neler alabildiğini anlatan dikkat çekici bir şekilde uygulanıyor.
Haynes, Far From Heaven’ı yazdığı için tek Akademi Ödülü adaylığını aldığından bu yana 21 yıl geçti. Akademi en büyük film yapımcılarından birini hayatta tanımak için daha ne kadar bekleyecek? Umarım bundan daha uzun olmaz.
Film en çok kitap şubesi üyelerinden sevgi bulabilir. Akademi’nin filmlerle ilgili filmleri ne kadar sevdiğini biliyoruz ve bir oyuncunun sürecini takip eden bir film, onları ilk kez düşünmeye iten taşma noktası olabilir.
Müzik, filmin en iyi özelliklerinden biri olsa da, önceden kaydedilmiş materyal kullandığı için muhtemelen uygun değildir. Müzik dalı kuralları, bir filmin hak kazanabilmesi için en az %35 oranında orijinal müzik içermesi gerektiğini belirtir. Bununla birlikte, filmi, Christopher Blauvelt’in sinematografisi ve Afonso Gonsalves’in film kurgusu gibi diğer edebi rakiplerin listelerinde arayabilirsiniz.
Eğlenceli gerçek: Galaya katılan Will Ferrell, En İyi Film dalında aday gösterilseydi, bir filmin yapımcısı olarak ilk Akademi Ödülü adaylığını alabilirdi. Ancak, elbette, Mayıs’tan Aralık’a kadar uzun bir yol var – yani ödüller sahnesinde.
“Ödüllü müzik savunucusu. Profesyonel oyuncu. Çıldırtıcı derecede alçakgönüllü analist. Zombi fanatiği. Yazar. Sertifikalı problem çözücü.”