Kendi bağımsızlığımız için verilen mücadeleyle neredeyse erkeğin boynundan ayrılıyorduk - kendimize bir yaşam kazanıyoruz, çocukları kendimiz yetiştiriyoruz, eğleniyoruz ve erkeklerden bir şey talep etmeyi neredeyse bıraktık. Bir kez durduktan sonra, buna ihtiyaç duymazlar.
Arkadaşım son zamanlarda bir çocuğu doğurdu. Herkes onu kınadığı halde çocuğunun babası ile yaşamıyor. Neden sorduğu sorusuna umutsuz bir avara olduğunu ve hiçbir şeye uymadığını söyledi. Kalıcı bir işi yok, garip işler tarafından kesiliyor, ancak hala annesiyle yaşıyor. Çocuğunu mükemmel bir şekilde sağlayabiliyor ve yetiştirebiliyor, ancak anlamsız bir erkeğe bakmak ve bakmak istemiyor. Ve onu bunun için kim mahkum edecek? Ve çocuğunun babası mutlu. Rastgele ilişkisinin bir çocuğun doğumu ile biteceğini hiç düşünmedi ve çok kolay ayrıldığı için çok mutlu oldu.
Günümüzde insanlar, kalelerini inşa etmek için çaba sarf etmenin gerekli olduğunu düşünmüyorlar - en azından bir eş elde edene kadar (ve bunun için de acele etmiyorlar). Giderek daha fazla erkek, 30 yıl sonra bile ebeveynleri ile birlikte yaşamanın uygun olduğunu düşünüyor. Ve durumlar farklı olabilir - birisi bir ev kiralamaya çalıştı, ama ailesine döndü, biri bile evlendi, ama karısının karakterleriyle iyi geçinemedi ve hiç kimse ana baba yuvasından hiç çıkmadı.
Oldukça uygun olduğunu düşünüyorlar - sonunda kiralık konutlara, kamu hizmetlerine, yiyeceklere para harcamak zorunda değiller. Ve neden her zaman ev yapımı yiyecek besleyen bir anne varsa, ayrı ayrı yaşayıp kendimiz yemek yapmalıyız?
Kızlarla olan ilişkilerinde, özellikle de buna ihtiyaç yoktur - bu cinsiyet hariç. Ama seks bir ilişki içine girmeden ve almak oldukça mümkündür. Bir çimdik, arayan kadınların hizmetlerini kullanabilirsiniz.
Hepsi hiçbir şey olmaz - ama böyle adamlara güvenmek mümkün mü? Zayıf olmamızı, yanlarında yardımsız olmamızı istiyorlar - ama böyle bir insanın yanında zayıf ve çaresiz olmak en hoş sonuçlarla dolu değil - sonuçta, kendisi için bile sorumluluk almayı ve başkalarından bahsetmemeyi kesinlikle bilmiyor.
Başka bir arkadaşım hikayeyi anlattı ve çok duygusaldı. Annesi, ondan daha genç bir erkek için ikinci kez evlendi (ve arkadaşımdan, yani kızından daha büyük). Üvey babasının tavırları en erkektir. Herkes ona itaat etmeli, çünkü o bir erkek. O bir erkek ve işten döndüğünde önünde üç kişilik sıcak bir akşam yemeği olmalı. Sonra koltukta uzanacak ve dinlenecek. O bir erkek. Ve 40 yaşına kadar yaşadığı anne de aynısını yaptı.
Bu arada, bundan özel bir faydası yok. Ona güvenemezsin - kendi erkekliğiyle ilgili tüm yüksek ifadelerine rağmen. Evlendiğinde, kadınına bir iyilik yapmış gibiydi, çünkü şimdi sonsuza dek kendisine borçlu. Çünkü daha önce iyiydi ama evlenmek istedi. Ve onunla buluşmaya gitti. O bir erkek. Ve karısı ve sevindim. Prensip olarak kendine bakabiliyor. Ama anlayamıyorum - o zaman bu adamın işlevi nedir? Bir kocanın olması gereken bu mu?
Adalet içinde bütün erkeklerin olmadığı not edilmelidir. Ancak, eğilim kesinlikle en iyisi değil. Eğer böyle devam ederse, kadınlar evlilikte mutlu olabilirler mi? Erkeklerin genelde kadınlarla ilişkilere ihtiyacı olacak mı?