John Jennings tarafından
İmkansız beni cezbeder çünkü her şey yapıldı ve dünya değişmedi.
- Sun Ra
Yukarıdaki yazıt, Herman Poole Blount namı diğer Sun Ra'ya aittir. Satürn'den Afrofuturist caz ve felsefeyi yaratan bir varlık olmadan önce başka bir gezegenden geldi. Geldiğim aynı gezegen. Adı Derin Güney. Konumu nedeniyle derindir, aynı zamanda orada var olan ve iltihaplanan karmaşık geçmişler nedeniyle de derindir. Çoğu Amerikalı, geleceği düşündüklerinde gerçekten Güney'i düşünmüyor. İçinde büyüdüğüm alanın büyük bir kısmı, köleliğin hasılatlarıyla, mücadelenin hatıralarıyla ve bir ulusun kendi halkına karşı işlediği en korkunç suçların utancıyla bağlantılı. Amerika, güneyi unutup kanser gibi kesmek ya da çılgın bir amca gibi dışlamak istiyor. Bununla birlikte, kendinizin en tanımlayıcı yönlerinden birini nasıl yok edebilir ve hala olduğunuz halde kalabilirsiniz?
Despite what the rest of the country thinks of the space where I was born, it’s amazing how many architects of what we now call Afrofuturism actually hail from the American South. The aforementioned Sun Ra for one. Maurice White of the band Earth, Wind, and Fire, George Clinton of Parliament Funkadelic, Anthropology pioneer Zora Neale Hurston, and Black Arts Movement writers Henry Dumas and John A. Williams. They all are from the South and they all used their art to help us dream our way out of that space. When you think of more contemporary black futurist thinkers, it gets even more crowded. Reynaldo Anderson, Kinitra Brooks, Susana Morris, Clint Fluker, OutKast, Big KRIT, Maisha Wester, Ytasha Womack, Sheree Rene Thomas, Tim Fielder, Janelle Monae, Deep Cotton, Regina Bradley, Darius Omar Williams, and Kiese Laymon. They all hail from or have a very deep connection to the South. How dare we imagine a future from a space that was constructed to not have one?
I think that the notion of a “black future” is still a very radical idea. If you think about of the thesis that Robin D.G. Kelly raises in his book Freedom Dreams, you realize that every revolutionary act begins with the imagination: the idea in the subconscious of the oppressed. You can even postulate that the first slave to escape bondage and head North was an Afrofuturist. The ancestors who left a violent life in the South for hopefully better opportunities were Afrofuturists. The power of hope and aspiration fueled these migrations and ruminations. The hope that a black future was not an oxymoron.
Even in that hope, black people are not naive enough to think that there will not be struggle. I think that’s why so many of us science fiction geeks are attracted to critical dystopias like those found in the genre of cyberpunk.
Erich Schneider states that
cyberpunk literatürü, genel olarak, teknolojik olarak geliştirilmiş kültürel "sistemler" içinde marjinalleşmiş insanlarla ilgilenir. Siberpunk hikayelerinin ortamlarında, baskıcı bir hükümet, bir grup büyük, ataerkil şirket veya köktendinci bir din gibi, çoğu 'sıradan' insanın hayatına hükmeden bir 'sistem' vardır. Bu sistemler, belirli teknolojilerle (günümüzde çoğu insanı hayrete düşüren bir hızda ilerlemektedir), özellikle de 'bilgi teknolojisi' (bilgisayarlar, kitle iletişim araçları) tarafından zenginleştirilerek, sistemin içindekileri daha iyi tutmasını sağlar. Çoğu zaman bu teknolojik sistem, beyin implantları, protez uzuvlar, klonlanmış veya genetik olarak tasarlanmış organlar vb. Yoluyla insan "bileşenlerine" de yayılır. İnsanların kendileri de "Makine" nin bir parçası olurlar. Bu, cyberpunk'un 'siber' yönüdür. Ancak,herhangi bir kültürel sistemde, her zaman kendi sınırlarında, 'Edge'de yaşayanlar vardır: suçlular, dışlanmışlar, vizyonerler ya da sadece kendi iyiliği için özgürlük isteyenler.Cyberpunk edebiyatı bu insanlara ve çoğu zaman nasıl olduklarına odaklanır. sistemin teknolojik araçlarını kendi amaçlarına çevirin. Bu, cyberpunk'ın 'punk' yönüdür.
Genelde bu “dışlanmış insanlar” beyaz insanlardır. Pek çok ana akım popüler kültür, hatta siberpunk kadar kuruluş karşıtı bir şey bile, beyaz olmayan insanların geleceğini silmeye devam ediyor. Ayrıca, Schneider'ın bahsettiği "punk", Hip Hop denen başka bir müzik ve kültür olabilir. Tüm Hip Hop kültürü, baskın sistemleri ve tüketici ürünlerini yeniden kullanmaya, karıştırmaya ve eleştirmeye dayanır. Siyah ve kahverengi insanların siberpunk ve diğer karanlık bilim kurgu türlerine ilgi duyması şaşırtıcı değil.
Siyahların kıyamet sonrası bilimkurguyu iki nedenden dolayı sevme eğiliminde olduklarını düşünüyorum. İlk neden, daha makul görünmesidir. İnsanlar ticaretin nesnelerine dönüştürüldüğünde ne olduğunun fiziksel bir tezahürü olduğunuzda iyimser olmak zordur. İkincisi, bu talihsiz durumu yaratan sistemin, çoğu distopik fütürist anlatıda genellikle sonunda ya da tamamen yıkılmış olmasıdır. Sistem tamamen bittiğinde küllerden ne yapabiliriz? Amerika'daki siyah insanlar, iş yapmaya gelince Phoenix'in bir parçası.
Bazen siyah Amerikalılar, sadece düzen karşıtı değil, aynı zamanda kontrole tamamen dirençli ifade biçimleri yaratmak için dünyanın reddini kabul etmek zorunda kaldılar. Almak, tıpkı yapmak gibi politiktir. Böylece, cyberpunk'ın atasının nasıl efsanevi Samuel R. Delany olabileceğini ve Jamaika doğumlu, Toronto'da yetiştirilmiş queer bir Nalo Hopkinson'ın cyberpunk gibi bir tür kavramından nasıl etkilenebileceğini kolayca görebilirsiniz.
Nalo Hopkinson, Stacey Robinson ve ben, siberpunk'ın geçmişini ve geleceğini kutlamaya yardımcı olmak için 2015 yılında tanınmış popüler kültür eleştirmeni ve teorisyen Henry Jenkins tarafından USC'ye davet edildim. Türün geleceği olarak ne yaptığımıza baktı. Cyberpunk'un kökeni üzerine panelin yapısına baktığınızda, onun çok beyaz ve çok cisgender erkek geçmişini görüyorsunuz. Gelecekle ilgili panele baktığınızda, cyberpunk uzayının çok kadın, queer, siyah ve kahverengi hale geldiğini görüyorsunuz. Bu farkındalık beni gerçekten meraklandırdı: "Siyah siberpunk neye benziyor?" Paneldeyken, açık tenli siyahların "senaryoyu çevirmesi" ve Tanrı'nın onlara verdiği "yükseltmeyi" kullanarak hayatta kalması için bir yöntem olarak beyazı geçmeye bakmanın bir yolu olarak "chitlin 'hacking" terimini icat ettim.Daha sonra CyberTrap olarak adlandıracağım şeyi öne sürdüm ve bu türün yalnızca başka bir dünyada var olacağını düşündüm; bir diğer boyut. Gezegen Derin Güney olarak adlandırılacaktı.
Tuzak Kirli Güney'de başladı, kan, açgözlülük ve pamukla yıkandı. 90'ların başında sahneye girmeye başladı ve 2000'lerde herkes "sersemleşmeye" başladı. Müzik, çok tanıdık bir Güneyli ancak kentleşmiş alanda öne geçmek için günlük zorlu mücadeleyi konu alıyordu. Backbone, TI, Gucci Mane, 8 Ball ve MJG, Master P, UGK ve hatta erken dönem Goodie Mob ve Outkast gibi sanatçılar, Güney'in ne kadar gangster, korkak, ruhani ve politik olabileceğini gösterdi. Ayrıca sonsuza kadar kendini canlı yiyen ve tamamen kaçınılmaz olan bir sistem öne sürdüler. Buna karanlık dediler. terli, açgözlü ve şehvetli boşluk Tuzak.
Drumma Boy şunları söyledi: “Tuzak kirli hissettiriyor; o kirli, acımasız 808 tuzak alkışı. Tuzak sesini çıkaran sadece sekiz veya dokuz enstrüman var ve sonra müzik bu gangsta, kulüp hissi ile geliyor. Ve müzik hipnotize ediyor. Trap, trans müziğine çok benzer, ancak bu Güney trans müziğidir. Ve çoğu tuzağın korkutucu müziği veya bir tür ambiyansı vardır. Bazen Alacakaranlık Kuşağı'nı düşünmeme neden oluyor . Kendini tuzağın içindeymiş gibi karanlık bir zindandaymış gibi hissettiriyor. "
Tuzak kültürü, sadece punk veya funk olarak çok benzer düzen karşıtı, karanlık ve zekice deneysel müzik, kültür ve tutuma sahip değildir. Ayrıca, bir CyberPunk estetiğine tamamen uyan uzamsal anlatı ile birlikte gelir. Sanal gerçeklik gibi, Tuzak da bir zihin durumudur, sürekli bir mücadeledir. Aklınızdan nasıl kaçarsınız?
Yazar ve yayıncı Milton Davis, CyberFunk'ı şu şekilde tanımlıyor:
İleri bilim, bilgi teknolojisi, bilgisayarlar ve ağların ("siber") dönüştürücü etkilerine odaklanan bir Spekülatif Kurgu türü ve sosyal düzendeki bir çöküş veya radikal değişim. Cyberpunk'tan farklı olarak Cyberfunk, bir Afrikan / Siyah mercekle ("funk") ifade edilir.
Bir Hip Hop akademisyeni ve aynı zamanda tasarım eğitimi almış eleştirel bir yapımcı olmanın sevdiğim yanlarından biri de her zaman bağlantı arayışım olması. Asla aynı durumda olmayacakmış gibi görünen şeyler bir tür ortak yön bulabilir. CyberTrap gibi bir fikir ortaya çıkarabilecek, gerçekten disiplinler arası bir uygulama yoluyla sağlanan imkansız cazibe merkezleridir. CyberPunk ve Trap'ın bu mutasyona uğramış aşk çocuğu, eleştirel ırk teorisine dayalı, hiper kapitalist, tasarım merkezli eleştirel bir distopik eğilime sahipti. Trap kültürü konusunda önde gelen bir akademisyen olan Dr. Regina Bradley ve Black Kirby'mle iletişime geçtimişbirlikçi Stacey Robinson, dünyanın inşasına yardımcı olacak. Birlikte bu alanı şöyle tanımladık: siyah Güney alanlarının kesişme noktalarında var olan spekülatif, kronolojik olarak fütürist anlatılar ve klasik tuzak müziği / kültürünün estetiği, kinayeler ve siyah siberpunk'un (siberfunk) dünya kurma olanaklarıyla karıştırılmış. Esasen, CyberTrap, çeşitli sosyal sorunları incelemek, incelemek ve eleştirmek için bir araç olarak anlatı teknolojilerini kullanmaya odaklanan multimedya senaryoları oluşturmak için kullandığımız deneysel bir trans-medya hikaye anlatma alanıdır. Şu anda sorunlara neden olan sistemlerle ilgili potansiyel sonuçları ortaya koymak için bir mercek olarak siyah spekülasyonu kullanan bir diegetic model üreteci olarak işlev görür.
Yarattığımız dünya, siyah bir Güney alanıyla ilgili hayal edebileceğiniz tüm normlara karşıydı. New Jackson, Mississippi adında yeni bir mega şehirde gerçekleşecekti. "Hack" adı verilen bir siber-narkotik yüzünden yapılan uyuşturucu savaşları nedeniyle parçalanacak ve söz konusu uyuşturucuyu kullanan yanmış kullanıcıların biyo-enerjilerinden güç alan cyborg polis birimleri tarafından denetlenecektir. Kasırga tarafından boğulan Florida'dan gelen mültecilerle dolu olacak ve militarize bir Black Baptist kilisesi onu halk için yere indirecek. Tuzak evcilleştirilmeyecekti. Tuzak kontrol edilmeyecekti. Tuzak sonsuzdu ve sadece bir sonraki skor için yaşadı.
Daha önce çalıştığım ve mezun olduğum Jackson Eyalet Üniversitesi'nde Şubat 2016'da Planet Deep South: Spekülatif Kültürel Üretim ve Amerikan Kara Güney'de Afrikalılar adlı bir sempozyum düzenledim. Çeşitli türlerden ve arabuluculuklardan siyah spekülatif kültürü inceleyen dünyanın dört bir yanındaki en iyi akademisyenleri davet ettik. Derin Güney Gezegeni onları, Medgar Evers'ın öldüğü, Emmett Till'in öldüğü ve Siyah bir gelecek umudunun doğduğu yere getirdi. Meslektaşlarımdan bazıları Mississippi'ye hiç gelmemişti. Çoğu oraya girmekten korkmuştu. Birlikte Mavilerin tatlı kokusunu soluduk, çürüyen sokaklarda yürüdük ve atalarımızın hayaletlerinin ay ışığını yudumlarken karanlık, karanlık köşeler olduğunu hissettik. Herkes anladı. Amerikan Rüyasının hala o boşlukta hapsolduğunu ve sonsuza kadar süreceğini anladılar.eğer rüya görmeyi bırakırsak.
Sempozyumun son gününde Regina, Stacey ve ben, CyberTrap konseptini meslektaşlarımıza tanıttık. Eskizlerimizi paylaştık ve Regina ilk CyberTrap hikayesini okudu. Artık yeni bir direniş tarzı yarattığımızı ve yeniden karıştırdığımızı anlıyoruz. CyberTrap, bir zamanlar hayal edilenin karanlık hayal gücünden yararlanır. Siyah insanların varoluşu hayal edildi, görüyorsunuz. Aynı zamanda Kara güneyin acısını ve fakirliğini de alıyor ve en son Gucci Mane mix kasetini dinlerken ve bir bardak ayran ve mısır ekmeği yerken Heavy Metal dergisinin bir kopyasını açan her Siyah çocuğun geeky menderesleriyle pişiriyor . Bunu, düzeltmenin içinde olduğunu ve Matrix'i bilen tüm çocuklar için yarattık.is a joke compared to the corner. We made the CyberTrap for us to imagine and fix our pain and create a cyber-hexed Hoodoo to imagine our way out.
If the world don’t change. Then remix a new one.
This interview originally appeared in LAAB Magazine #0: Dark Matter, published by Beehive Books, 2018.
3 Temmuz 1960 Pazar, Newport şehri önceki geceden iyileşiyor. Newport Caz Festivali'nin son günü ve şehir yetkilileri, festivalin son gününü iptal edip etmemeleri konusunda tartışıyorlar.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
Bugün farklı bir yolculuğa çıkıyoruz. Çoğunlukla resimler.
Amerikalı koşucu Athing Mu, profesyonel kariyerinde ilk kez 800 metrelik bir yarışı kaybedebilirmiş gibi görünüyordu. Mu, tipik olarak, az kol hareketi ve görünüşte az enerji içeren benzersiz ve zahmetsiz bir adımla yarışlarına hükmeder.