Denizin insafı yok kışın Bir bakmişsın fındık kabuğu olmuş o vakur gemiler Bir görünür bir kaybolur kıyı şeridi Elini uzatırsın bilmeden tutmaktan çok tutunmaya Ne rast gelirse bahtına ki çokluk boşluktur
Rüzgâra kim bildirir yolunu, ilerlemeyi omurga boyu Ten soğur, kemik büzüşür Ruhumu unuttuğumda ufalan bedenim konuşur. Anlarım donduğumu
Sonra ama bir ses ille de ucundan yanık tarçın kokulu bir ses Ötede belli belirsiz bir buhar Var mı salep içen
Ana V.
Cascais. Portugal.
[aviso genuíno: "Talvez alguns leitores achem toda esta conversa algo inverosímil. Para os comprazer, o autor confessa que é da mesma opinião, mas infelizmente as coisas passaram-se como as relatamos."
Gogol em As Almas Mortas.]
["Before my birth there was infinite time, and after my death, inexhaustible time. I never thought of it before: I'd been living luminously between two eternities of darkness."
Pamuk em My Name is Red.]