Chiusi'den Situ VII c. MÖ. e. (610 - 600) “Örgü örgülü kadınlar ayakta duruyor ve tepeli bir Korint tipi kask içinde bir adam onlara yaklaşıyor. Ancak kadınlar onu görmezden geliyor, ki bu gururla göğsüne geçti elinde görülebilir. ” Floransa Arkeoloji Müzesi.
İlk makalede, “Etrüskler ve Ruslar”, Etrüsklerin, inekleriyle birlikte İtalya'ya taşındığı yerdi. Şimdi, burada Etrüsklerin Yunan örneğinin şehir polisini kurduğu ve her bir Etrüsk kentinin, tıpkı Yunan polisi gibi, kendi ordusu olmaya başladığı sorusu olacak. Şehirler müttefikti, ancak nadiren birlikte hareket ediyorlardı, bu da onları büyük ölçüde zayıflattı. Bir çeşit yürüyüş için güçlerini birleştirebildiler, ancak daha sık olarak bir kentin diğeriyle mücadelesinde güçlenmeye başladılar.
VII yüzyılda. M.Ö. Etrüskliler Yunan taktiklerini ve Yunan falanksını benimsemişlerdir. Buna göre, dört kasırga komutanıyla 12 hoplitesindeki 8 inşasını kullandılar.
Hoplit silahlarındaki savaşçıların açıkça görülebildiği Chiusi'den Situ. Floransa Arkeoloji Müzesi.
Daha sonraki Romalılar gibi Etrüskliler de müttefiklerin ya da fethedilen halkların onlara sağladığı orduyu kullanmaya çalıştılar. Peter Connolly, Roma'nın erken tarihindeki Roma ordusunun tipik bir Etrüsk ordusu olduğuna inanıyor. Tarquinius Antik'in altında - Roma'nın ilk Etrüsk kralı, üç bölümden oluşuyordu: Etrüskler (falanks tarafından inşa edilmiş), Romalılar ve Latinler. Mızrak, balta ve dart silahlı savaşçılar, kendi gözleriyle Kartaca ile yapılan ilk antlaşma metnini 509 M.Ö. Ona göre, arkaik Latince yazılmış, böylece sadece kısmen anlaşılabilir.
Viterbe'den Etrüsk savaşçısı. Yaklaşık. 500 BC Louvre.
Latin kökenli, Etrüsk krallarının ikincisi olan Servius Tullius orduyu köken yerine gelire göre yeniden düzenlemeye karar verdi. İlk olarak, Roma hesabında 80 Yüzyılları ya da Yunanca emicileri olan en varlıklı insanları içeren altı rütbe kuruldu. Bu insanların çoğu, görünüşe göre, aynı Etrüsklilerdi. Bu seviyedeki askerler kask, zırh, tozluk, kalkan, mızrak ve tabii ki bir kılıca sahip olmalıydı. Titus Livius kalkanlarını tanımlamak için “clypeus” kelimesini kullandı ve Dionysius bu yüzyılı Argolian (Argive) kalkanının kalkanlarını çağırdı. Yani, bütün bu insanlar birer silahlı olarak silahlanmış ve bir falanksla savaşacak şekilde inşa edilmişlerdi. Onların emrinde iki yüzyıl boyunca usta silah ustaları ve inşaatçılar (savaşçı olarak adlandırıldılar - bu nedenle “usta” olarak adlandırılıyorlardı, “fabrika” yazıyordu).
Tarquin'den Etrüsk kalkanı. Altes Müzesi, Berlin.
İkinci kategoride 20 Yüzyıllar listelenmiştir. Silahlı askerler daha basitti ve özellikle zırhları yoktu ve daha pahalı olan Argive kalkanı yerine kalkan Scutum'u kullandılar. Hem Dionysius hem de Diodorus oybirliğiyle dikdörtgen olduğunu iddia etti ve arkeoloji bunu doğruladı. Ellerinde Argive, oval ve ayrıca dikdörtgen kalkanlı savaşçı imgeleriyle süslenmiş, 500 BC'nin meşhur Kertos elekleri keşfedildi. Yani, kalkanların şeklinin en farklı olduğu ve tek bir numune olmadığı açıktır!
Kertos elek. Ve üzerinde savaşçıların görüntüleri, M.Ö. 500 civarında. Bunları incelemek İtalya'da aynı anda üç çeşit kalkan kullanıldığını göstermektedir. Üzerinde bu zamanın tipik Etrüsk savaşçılarını görmemiz mümkün. Bologna, İtalya'daki Arkeoloji Müzesi.
Üçüncü kademe ayrıca 20 Yüzyıllardan oluşuyor. Bu savaşçılar, varlığı ya da yokluğu gelir üzerinde çarpıcı bir etkiye sahipse, görünüşe göre oldukça pahalıya mal olan bir bacağın olmaması ile ayırt edildi. 20'te, yüzyıllar dördüncü sırayı paylaştı. Livy, onların bir mızrak ve dartla silahlandığını bildirir, ancak Dionysius onları bir mızrak ve bir mızrak ve bir kılıçla silahlandırdı. Libya'daki beşinci 30 yüzyılı kategorisi askılıydı, Dionysius da eylemsiz mücadele eden askılı dart atıcılarına ekledi. Beşinci sınıfta, boynuz kırıcılar ve trompetçilerden oluşan iki merkezden oluşuyordu. Son olarak, en yoksul nüfus tamamen askerlikten muaf tutuldu. Ordu, yaşa göre şehirlerde hizmet veren gazilere bölündü; daha güçlü gençler ise kendi bölgelerinin dışındaki kampanyalara katıldılar.
Etrüsk seramik savaş gemisi savaşçı tasvir eden gemi. Bunlardan biri tipik bir "keten kabuğu" giymiş. Martin von Wagner Müzesi, Üniversite Müzesi (Würzburg).
Yani, bize bu iki eski yazarın tanımını veren fark küçüktür, bu yüzden onlara inanmamak için hiçbir sebep yoktur. Büyük olasılıkla, ikinci, üçüncü ve dördüncü sıralar, Müttefiklerin Servius Tullius reformundan önce yaptığı gibi aynı şekilde kanatlarda kaldılar. Ancak Livy, genel savaş düzeninde ikinci, üçüncü ve dördüncü sırayı oluşturduklarını iddia ediyor. Bütün Roma vatandaşları ordunun orta kısmını oluşturduysa, belki bu düzen, çeşitli orduların üç sıra halinde bir araya getirildiği cumhuriyetçi lejyonun prototipi idi. Aksi takdirde, böyle bir yapının gerçekte nasıl olduğunu hayal etmek zor. Her ne olursa olsun, bir ordunun toplanması gerektiğinde, her centuria'nın gerekli sayıda asker topladığı biliniyor. Yani, on bininci ordunun gerekli olması durumunda, her bir centurion iki enomotii, yani, 50 insanını donattı.
Etrüsk cenaze ocağı, MÖ II. Binyılın ortası Worcester'deki Worcester Sanat Müzesi, Massachusetts, ABD.
Sonra Etrüskler Roma'dan atıldı, ancak aynı zamanda ordu, birinci sınıfa mensup askerlerin büyük bir bölümünü kaybetti. Doğal olarak, bu mücadele kabiliyetinin seviyesini düşürdü. Livy'nin yuvarlak kalkanların (ve buna bağlı olarak falanksın) V yüzyılın sonlarında hizmet için ödeme yapılmasına kadar Romalılar tarafından kullanıldığına şaşmamalı. Kraliyet iktidarının tasfiyesiyle birlikte, komutanların rolü, her biri ordunun yarısını komuta eden, dördüncü yüzyılın ortasına kadar işleyen iki hissedar tarafından üstlenildi.
Romalılara karşı etrüskler. Cerveteri'deki Purgi Kilisesi'nden gelen Etrüsk savaşçıları ca. 550 - 500 M.Ö. Ulusal Etrüsk Müzesi, Villa Julia, Roma.
Tıpkı Livy gibi, Halikarnassoslu Dionysius, 6. yüzyılın ortalarında gerçekleştirdiği Etrüsk-Romen ordusunun yeniden örgütlendiğini bildirdi. Servius Tullius. Her iki mesaj da aslında aynıdır ve Roma'nın MÖ 200 hakkındaki tarihini yazan Fabius Lictor'a kadar uzanma olasılığı yüksektir. Bilgisinin o dönemin belgelerine dayandığına inanılmaktadır. Her durumda, savaşçıların görevi - usta savaşçıların komutanı - daha sonraları savaşçı kentin adı altında sürdürülmesine rağmen, görevleri şimdi yalnızca yargı faaliyetlerine atıfta bulundu. İki ana hakime artık konsolos deniyordu ve "praetor" kelimesi ikinci düzey hakimler anlamına geliyordu; Polybius sırasında zaten altı tane vardı.
Aşil, yaralı Patroclus'u bandajlar. Her iki figür de lotorakslarda ("keten mermiler"), terazilerle güçlendirilmiş, Patroclus'un sol omzu düzeltilmiş. Vulci'den kırmızı figürlü bir vazodan, 500'in etrafındaki görüntü. e. Kırmızı figürlü tavan gemisinin boyası. Devlet müzeleri, Eski Müze, Antika koleksiyonu, Berlin.
Falanks'a ait olan ve birinci kategoriye ait olan savaşçıların Yunan tipi silahları vardı, yani yuvarlak bir Argive kalkanı, kabartmalı bir bronz kabuğu, anatomik tozluk, kask, bir mızrak ve bir kılıç. Bununla birlikte, Etrüskler falankslar ile savaşsa da, baltaları bile yakın oluşumunda zorlukla savunulabilen mezarlarında bulunur. Fakat belki de, Connolly, bu silahların geleneklere göre mezara konulduğunu yazıyor. Öte yandan, Faleria Veteres'ten iki ayrı evin heykelinde gösterilen baltayla birebir dövüşler yapmak mümkündü. Her ikisi de savaşçılardan birinin elindeki çarpık hançere ek olarak Yunan modelinde silahlandırılmış. Ancak bir şey cenaze ekipmanının bileşimindeki silah ve falanksta balta kullanmak kesinlikle imkansız.
Tarquinia'da bulunan bir savaşçı-Etrüsk görünümünün modern yeniden inşası. Altes Müzesi, Berlin.
Chery'deki duvarda (bilim adamları kendilerine bulduklarını diyorlar: “Chery'den savaşçı” ya da başka bir yerden…) Halkid kaskı ve yuvarlak göğüs plakaları ile tipik bir hoplite gösterir. Chiusi'nin imgesi gopliti tam Yunan silahlanmasında gösteriyor, ancak kaskını Yunanca değil İtalyan tarzında tüylerle süslendi. Eh, “Vulci'deki Savaşçının Mezarı” ndaki buluntular (M.Ö. 525 civarında) karışık silahların varlığına bir örnek veriyor: kask nega, Argheus kalkanı ve Greco-Etruscan tipi tozluk.
[/ Center]
Etrüsk gemisi. Tarquinia'da bir mezarda resim yapmak.
Mezarlardaki fresklere bakılırsa, Etrüskler arasındaki Yunan kabukları yaygındı, 7. yüzyılın ilk yarısına ait bir disk şeklindeki göğüs plakalarının keşfedildiği biliniyor. Bununla birlikte, onların tam olarak tarihlenmesi zordur, çünkü nerede ve ne zaman bulundukları belli değildir. 6. yüzyıl sonundan önce tarihlenemeyen Chery'den gelen tablo, bu tür zırhların 7. yüzyıldan çok daha sonra kullanıldığını gösteriyor. Bu arada, Asur kısmalarında da aynı diskleri görüyoruz ve hatta daha sonra İspanya'da ve ayrıca Orta Avrupa'da da örnekleri bulundu. Connolly, açık doğu kökenli olduklarına inanıyor. "Cherie'nin Boyaması", gövde üzerine üç kayışla, muhtemelen deriden monte edildiklerini gösterir. Neden üç? Ve arka yüzlerinde genellikle üç ilmek vardır: iki adet üstte ve altta, bu diski kayışlara çok zekice bir şekilde sabitleyen. Aynı Asurlularınki gibi dört kayışa çapraz bağlamanın neden mümkün olmadığı bilinmemektedir. Böyle bir ekin örnekleri olmasına rağmen.
Etruria'daki en popüler erken kask, adını çok sayıda bulunduğu Yugoslavya'daki köy adından alan negau türünde bir kaskdı. Olympia'da ilginç bir kopya bulundu ve bunu British Museum'da görebilirsiniz. Üzerindeki yazıtta, Deinomenes'in oğlu belirli bir Hiero ve onu 474'teki Coumé'lerin deniz savaşındaki Etrüsklerden ele geçiren Syracuse'un sakinlerinin tapınağa adadığı yazıyor. Tarihlenebilecek böyle bir kaskın en eski örneği Vulci'deki “Savaşçı Türbesi” nde bulundu. Herhangi bir değişiklik yapmadan, IV'e kadar kullandılar ve hatta III cc. M.Ö. Negau kasklarının karakteristik bir özelliği, başını sıkıca oturduğundan, bir yünü tutturmak için tasarlanmış, iç kenarı boyunca delikler bulunan bronz bir halka idi. Kask, bazen karşısına yerleştirilen alçak sırtlara sahipti. P. Connolly, bu tür kaskların Roma yüzdeleri tarafından giyildiğini ve Spartalı hobiti betimleyen ünlü heykelciğin üzerinde olduğunu not ediyor.
Etrüsk savaşçısı. "Todi'den Mars". Gregoryen Etrüsk Müzesi, Vatikan.
Tabii ki, örneğin, böyle bir dekorasyonun lohagi arasındaki ayrımın bir işareti olduğunu; ve niçin yüzyıllar onu elbette kabul etti. Ancak, bu sadece spekülasyon. Bu görüş için kanıt yoktur.
Etruria'daki tozluklar, anatomik olarak eksprese edilen bir diz olmadan Yunan tipinde kullanılmıştır. Nega tipi kasklarla aynı şekilde kullanıldılar (yani 4. ve 3. yüzyıllardan önce) ve bu hiç şüphesiz bir arada bulundukları gibi şüphesizdir.
Şaşırtıcı bir şekilde, bir nedenden ötürü, Etruria'da kalçalar, ayak bilekleri ve ayaklar için koruyucu zırh, artık kıta Yunanistan'da kullanılmadıklarında bile kullanılıyordu. Parantez orada uzun süre kullandı. VI ve III. Yüzyıllar arasında Yunanistan ve İspanya'da yaygın olarak kullanılan kavisli kılıç veya copis. M.Ö., P. Connolly’e göre, kökenini Etruria’ya götürebilir, çünkü bu silahların ilk örnekleri, 7. yüzyıldan kalmaydı. M.Ö. Kuzey İtalya'daki Este'den gelen “kılıç”, bu korkunç silahın öncüsü olabilirdi ve İtalyan menşeli olduğunu doğruladı.
Roma yakınlarındaki Lanuvia'daki “Savaşçı Türbesi” nden, 480’e tarihlenen muhteşem buluntular. Savaş ekipmanı bir bronz kaslı (anatomik) cuirass (deri ve keten astarlı), nega gibi bronz bir kask (yaldız ve gümüşleme ile göz açıklıklarını simüle etmek için cam macunu) içerir ve kılıç bir kopyadır. Diğer buluntular arasında bir spor bronz disk, iki demir gövdeli kazıyıcı ve zeytinyağı için bir şişe bulunur. Ulusal Müze "Diocletian Hamamları", Roma.
Etrüsk ve bu tip Yunan kılıçları, 60 - 65 uzunluğunda bir bıçakla silah kesiyorlardı Makedonya ve İspanya'dan sonraki modeller, 48 uzunluğunu geçmeyen bir bıçakla kesme delici silahları temsil ediyordu.
Savaşçı Türbesi'nden kraker.
Yunanlılar ve Etrüskler'in mezarları büyük farklılıklar gösteriyordu ve öbür dünya hakkındaki görüşleri de farklıydı. İşte Kıbrıs'taki Ayia Napa Burnu Makronides'deki arkeolojik rezervin mezarı. Kapı, bir metreden biraz daha yüksek, odanın içinde, iki “yatak” üzerinde 1,5 m yüksekliğinde bir resim boyası bulunmuyor. Etrüskler tamamen farklıdır.
Etrüsk mızraklarının çeşitli uçları vardı. Örneğin, bunlar villanova türü ile ilgili uzun ipuçları. V türbesinde c. Vulci'de şafta monte etmek için bir tüp bulunan tipik bir pilum ucu bulundu. O zaman bu tür silahların çoktan dövüştüğü ve uzun zamandır bildiği anlamına geliyor.
IV ve III yüzyıllarda. M.Ö. Etruria'da, Yunan mirasını silahlanma alanında kullanmaya devam ettiler ve daha sonra geç klasik Yunan stillerini de kabul ettiler. Amazon lahitlerinde ve Giloli türbesinde (her iki anıt da Tarquinia'da bulunur) tipik IV. Trakya kasklarının görüntülerini görebilirsiniz. M.Ö. ve keten kabukları, ancak metal plakalarla kaplanmaya başladı. Örneğin, tipik Etrüsk zırhında tasvir edilen Todi'den ünlü Mars heykelinde açıkça görülebilirler. Aynı zamanda, mezar postalarında zincir posta imgeleri çoktan ortaya çıktı, yani Etrüskler de onları tanıyordu. Ve tasarım gereği, hepsi aynı "keten göğüs plakası" idi, fakat yalnızca posta geldi. Peki, Romalılar, Roma çevresindeki halkların diğer tüm "bulguları" ile birlikte bunu benimsediler.
Etrüsk heykellerinde gri boya ile boyanmış anatomik mermilerin sıkça görülmesi ilginçtir. Ancak bu onların demir olduğu anlamına gelmez; basitçe gümüş olmaları, hatta kalayla konserve olmaları ve belki de Roma ordusunda yaptıkları daha muhtemeldir. Etrüsk zırhını Yunanlılardan kolayca ayırt etmeyi mümkün kılan kasların görüntüsü genellikle güçlü bir şekilde stilize edilmiştir.
Tarquinia'daki dişi aslanların mezarı. Ne Yunanlılar ne de Slavlar böyle bir şeyle karşılaşmadı.
Tam Etrüsk zırhı, Bolsena Gölü yakınlarındaki Orvieto'daki "Yedi Oda Türbesi" nde bulundu. Anatomik tipte tipik bir Etrüsk kabuğu, Yunan Geç Klasik tip tozluk, bir Argive kalkan ve üzerine üç disk basılmış karakteristik omuz pedleriyle bir Montefortinsky tip kask içerir. Pilum atma silahı oldu. Keskin gövdesi olan pilum türü ilk olarak V yüzyılda kuzey İtalya'da ortaya çıktı. Direk üzerindeki yuvaya yerleştirilen ve bir veya iki tahta çubukla tutturulmuş yassı dilli bir sütun, MÖ 4. yy'ın ortalarında bir yerde, Tarquinia'daki Giloli'nin mezarında tasvir edilmiştir, ancak böyle bir ucunun en eski arkeolojik bulgusu sona erer III. Yüzyıl ve Etruria'da, Telamon'da tekrar yapıldı. Böylece, P. Connolly, Etruscan silahlarının doğuşunun doğrudan eski Yunanlıların silahları ve zırhlarıyla doğrudan ilişkili olduğu sonucuna varıyor ve sonra da kendilerini ödünç aldılar (veya icat ettiler) ve Romalılar da onlardan ödünç aldılar.
Ancak Etrüsk kültüründeki en önemli şey yine askeri meseleleriyle değil, cenaze törenleriyle de bağlantılı. Bu da bir kez daha Etrüsklerin Slavlarla ortak bir yanı olmadığını doğruluyor. Gerçek şu ki, ayrılanların ve onların cenaze törenlerinin anılma gelenekleri en dayanıklı olanlardır. Hatıra geleneği, Romalılar tarafından eğlence olarak ödünç alınan ölenlerin mezarı, boyalı mezarlar düzenleme geleneği ile savaşır - bunlardan hiçbirini Slavlardan görmüyoruz, bunun bir ipucu bile yok, ve bu yüzlerce, hatta binlerce kişi için var olan manevi kültürün en önemli özelliği. yıl!
Etrüsk gemisi, mezarlarından birinde bulundu. Bu uzak zamanda böyle görünüyorlardı. Louvre.
Ziyaret Vatikan Gregoryen Etrüsk Müzesi bu sitede yardımcı olacaktır. Orada müzenin salonlarını (sadece bu müzenin kendisini değil) ve orada sergilenen eserlerin fotoğraflarını (ve açıklamalarını) görebilirsiniz: http://mv.vatican.va/3_EN/pages/MGE/MGE_Main.html
Aşağıdaki adreste alfabeyi ve sözlüğü ve çok daha fazlasını bulabilirsiniz: http://www.etruskisch.de/pgs/og.htm
Ve hepsi hepsi Etrüsk haber!
http://ancientstudies.as.nyu.edu/docs/CP/963/EtruscanNews10_winter.pdf