İşçi ve Köylü Kızıl Ordusu'nun Polonya'da Batı Ukrayna ve Beyaz Rusya topraklarına girişinin bir sonraki yıldönümüyle bağlantılı olarak, her zamanki gibi, bir zihin mayası ve bir duygu fışkırması var. "Akılları" öfkeyle kaynıyor ... SSCB'nin yasal halefi olan ülkemiz, o uzak yıllarda işlendiği iddia edilen bir başka "Sovyet rejiminin suçunu" hatırlamaya çalışıyor, ancak bugüne kadar bazıları için "propaganda malzemesi" olarak çekiciliğini patlatarak kaybetmedi. Rus düşmanlığı. Peki, tüm gerçekleri ve koşulları tarttıktan sonra, 17 Eylül 1939'da tam olarak ne olduğunu anlamaya çalışalım.
Not - Konunun daha sonra tartışacağımız "nesnel ve tarafsız" bir değerlendirme çağrısında bulunmaya bile çalışmıyorum. Sonunda, çok fazla şeyle ilgili olarak, iki (veya daha fazla) karşıt tarafın bakış açısından mutlak eşit mesafenin imkansız olduğunu kabul etmenin zamanı geldi. Ayrıca bunlar, bu noktalar, kutupsaldır, zıttır, birbirini dışlar. Aksi olamaz - sonuçta, bunların her biri sadece çocukluktan edinilen bilgi ve inanca dayanmıyor, diyebilir ki, anne sütüyle emilmiş ... Çin Halk Cumhuriyeti için, Hong Kong ve Tayvan onun ayrılmaz parçalarıdır, geçici olarak ayrılmıştır. Batı'nın (ve Hong Kong ve Tayvan'da yaşayan birçok Çinlinin) tamamen farklı bir görüşü var. Kiev için Kırım "ilkel olarak Ukrayna topraklarıdır", ancak Kırımların kendileri böyle düşünmüyor.
Polonyalılar için, Kızıl Ordu'nun 1939'da girdiği bölgeler, "Büyük Polonya" nın önemli bir parçası olan "Doğu Kresy" dir ve kesinlikle "bire bir" genişlemesi gerekir. Stalin ve Voroshilov yoldaşlar, 20'lerde alçakça kesilen ve çok eski zamanlardan beri ülkemize ait olan toprakları içlerinde gördüler. Ve Varşova'daki liderler kendi devletleri aracılığıyla uyumayı başardıklarından, hak sahiplerine dönmek için dikkatlice uzaklaştırılmaları gerekiyor. Naziler orayı ele geçirene kadar, hala savaşmak zorundalar. Gördüğünüz gibi, her iki taraf da durumu kendi yolunda görüyor ve her zaman görmüş ve tek doğru olan olarak konumuna saygı duymuştur. Keşke bu konum, yüzyıllarca süren savaşlara ve belirli alanlara sahip olmak için akan kan nehirlerine ve ayrıca kendi halkının ve ülkesinin dünyadaki ve tarihteki rolü ve yerine ilişkin özel bir vizyona dayandığı için.
"Sürpriz ve ihanet" ... Ama öyle miydi?
Prensip olarak, bu konuda "ortak payda" olamaz. Bu sadece başka bir liberal saçmalık, doğada var olmayan "evrensel insani değerler" gibi bir şey ve diğer bu tür saçmalıklar. Bu nedenle, Sovyetler Birliği'nin 1939 sonbaharındaki eylemlerini tam olarak devlet çıkarları açısından incelemeyi düşünüyorum. Elbette, uygun yorum ve değerlendirmelerle birlikte başka görüş ve görüşleri de vermek. Evet, belki onlarla başlayacağım. Nitekim, "Nazilerle kahramanca savaşan Polonya'nın sırtına sinsi bir bıçak uyguladığı" iddia edilen parti liderlerine ve Sovyet hükümetine karşı bugün öne sürülen suçlamalara kısaca bir göz atalım? Genellikle bu konudaki ağıtlar, Almanya ile "Hitler'in ellerini çözen" 23 Ağustos 1939 Saldırı Önleme Paktı'nın sonucundaki SSCB'nin "kınanması" ile başlar. Bunun için olmasaydı Naziler Polonya'ya da dokunmazlardı ...
Açık sözlü deliryum çürütmesi en zor şey, ama deneyeceğim. Her şeyden önce Varşova, Üçüncü Reich ile benzer bir anlaşmayı Moskova'dan çok daha önce imzaladı (ve bu arada Avrupa'daki ilk anlaşma) - 1934'te. Pan Piłsudski daha sonra kendisini neredeyse Hitler'e eşit bir figür olarak gördü ve Polonya'nın, nefret ettiği "Muskovalıları" ve "komiteleri" ezmek için "büyük Almanya" ile omuz omuza hareket edeceğini ve aynı zamanda kendi komşularından biraz soydular. Bu arada, Polonyalılar bu yönde bir şeyler yapmayı başardılar - Teshin bölgesini Çekoslovakya'dan kemirdiler, Naziler tarafından eziyet ettiler ve kaşlarını çatmadılar. İştahım bile arttı. Varşova, yalnızca Rusya ve Sovyetler Birliği'ni ana, uzlaşmaz ve değişmeyen düşmanları olarak gördü ve sadece ona karşı savaşmaya hazırlanıyorlardı - bunun birçok belgesel kanıtı var. Neredeyse Wehrmacht'ın işgalinin başlamasından önce, ülkenin Batı yönünde savunması için hiçbir operasyonel plan yoktu - bu bir gerçek.
Bu durumda, Polonyalı "fatihler" oyunlarını bozan ve ülkeyi yüzyıllar boyunca felakete sürükleyen iki özellikle özetlendi: nefes ve kibir. Ve Rusça ve kültürel olarak konuşmak - aşırı kibir ve fahiş istekler. Bunu düşünmek gerekliydi: tüm Ukrayna topraklarında ve hatta Karadeniz'e erişimle Berlin'e hak iddia etmek! Ancak, Polonya Dışişleri Bakanlığı başkanı Jozef Beck'in, daha sonra Moskova'yla kötü şöhretli Saldırı Önleme Paktı'nı imzalayacak olan Berlinli meslektaşı Joachim von Ribbentrop'a tüm ciddiyetiyle dile getirdiği tam da böyle bir dilek listesi. Süper duygusal Herr Hitler'in, prensipte insan olarak görmediği Polonyalıların benzer iştahlarını dile getirdiğinde ne tür müstehcen ifadeler kullandığı tahmin edilebilir. Ancak Polonya'da çok geç olana kadar bu ilişkiyi görmezden gelmeyi tercih ettiler. Sözde "Molotov-Ribbentrop Paktı", Stalin ve diğer herkesin Polonya üzerinden Almanya'ya karşı "ortak bir Avrupa savaşı" olmayacağını nihayet anladığında sona erdi.
Ve bu arada, Varşova'dan sonra yüz bininci kez, Sovyet birliklerini doğuya doğru yuvarlanan Wehrmacht ile yüzleşmek için kendi sınırlarından geçirme olasılığını en ufak bir şekilde reddetti. O zaman ne duyuruldu? "Tek bir Kızıl Ordu askeri Polonya devletinin sınırlarını geçemez!" Böylece, genel olarak, oldu - Kızıl Ordu, beni affet, boynuzları ve bacakları ordudan ve genel olarak Varşova devlet sisteminden kaldığında Batı Ukrayna ve Beyaz Rusya'ya girdi. Aslında, tamamen sahipsiz toprakları gayretle temizledi. Ama onları (ve tüm Polonya'yı!) Nazilerden korumayı teklif ettiler! Öfkeyle red mi ettiniz? Pekala, Polonyalıların kendilerinin de dediği gibi: "yak htse pan ..."
"Her türlü kaza için uygun bir alan ..."
Bazı "tarihçiler", Sovyetler Birliği'ni, Polonya ile 1932'de imzalanan ve iki yıl sonra 1945'e kadar uzatılan bir Saldırı Önleme Paktı olduğu için suçlamaya çalışıyorlar. Öyleydi, ancak anlaşma Polonya hükümeti ile yapıldı ve 17 Eylül 1939 itibariyle bu, topuklarını bol miktarda domuz yağıyla yağladı ve o zamanki Cumhurbaşkanı Ignacy Moscicki'nin sözleriyle, "ikametgahını müttefiklerden birinin topraklarına devretmeye" hazırlanıyordu ( nereye izin verilecek). "Sovyet saldırganlığı" versiyonunun destekçileri buna, Sovyet saldırısının başladığı sırada Başkan'ın "hala Polonya topraklarında olduğu" şeklinde itiraz ediyorlar. Şey, evet, ben - tek ayakla diyebilirim.
Yurttaşlarına hitap eden, SSCB'yi "ebedi ahlaki ilkeleri ayaklar altına almakla" suçlayarak ve kendisini "ruhsuz barbarlar" olarak nitelendirerek, hiçbir şekilde Varşova'da (oradan 1 Eylül'de kaçtı), ancak içinden koştuğu Romanya sınırına daha yakın olan küçük Kuta köyündeydi. 17 Eylül akşamı eve gidin. Birkaç saat sonra, ordusunun başkomutanı Mareşal Edward Rydz-Smigly ülkeyi terk etti. Evet, Polonya ordusunun bazı birimleri ve alt birimleri, umutsuzca "müttefiklerin, yani İngilizlerin ve Fransızların gelişini" ümit ederek Almanlarla savaşmaya çalışıyordu. Ancak devlet olarak Polonya artık yoktu. Aynı zamanda, Sovyet hükümetine haraç ödemeliyiz - Berlin'den Kremlin'e uygulamaya çalıştıkları şiddetli baskıya rağmen, "namus için" gerekli bir duraklamayı sürdürdü. Orada 4 Eylül'den itibaren ülkemizden Polonya'ya asker göndermesini talep ettiler. Bununla birlikte, bir noktaya kadar Stalin, saldırıya zaten hazır ve tam olarak konuşlandırılmış Beyaz Rusya ve Ukrayna cephelerini kontrol altına almayı tercih etti. Büyük olasılıkla, Joseph Vissarionovich, bu durumda Sovyetler Birliği için kurulmuş olabilecek ince bir tuzaktan korkuyordu.
Bir an için SSCB'nin, Alman taarruzunun başlamasından bir gün sonra beklemeden (Polonya ordusunun ilk atış yapılmadan önce uzun bir süre Wehrmacht'a karşı direnmeyeceği açıktı), ancak hemen birliklere girmeye başladığını hayal edin. Ve burada Berlin ve Varşova bir ateşkes sonucuna varıyor ... Polonyalıların kesinlikle bize katlanmak istemeyeceğine dair hiçbir şüphe yok - ve burada Sovyetler Birliği tüm Batı ile bir savaşa girebilirdi. O zamanlar buna 1941 yazından daha az hazır olduğumuz açıktır. 17 Eylül sabahı Polonya'nın Moskova Büyükelçisi Václav Grzybowski'ye teslim edilen notta, yerel "devlet ve hükümetin varlığının sona erdiği" ve Polonya'nın "SSCB'yi tehdit eden her türlü kaza için uygun bir alana dönüştüğü" yazıyordu. Sovyet birlikleri, "akraba Ukraynalıları ve kendileri tarafından terk edilen Belarusluları kaderin insafına koruma altına almak" amacıyla sınırı geçiyor. Yalan, numara veya ikiyüzlülük nerede? Vatandaşlarının geleneklerine göre Grzybowski, "aptalı kızdırmaya" başladı ve bu notu "gerçek değil" olarak kabul etmeyi reddetti. Hiçbir şey - uygun öneriden sonra, onu sevimli olarak ve hatta makbuzda kabul etti.
Aynı sözler kısa süre sonra ülkenin Dışişleri Halk Komiseri Vyacheslav Molotov tarafından iletilen radyo adresinde de geldi: “Mevcut durumda kardeşlerimize - Belaruslulara ve Ukraynalılara yardım eli uzatmalıyız”. Ve yine, Kızıl Ordu'nun bu kampanyasından bir kurtuluş kampanyası olarak bahsetmişken, Kremlin yanlış beyanlarda bulunmadı. Polonya'nın 1921'de işgal ettiği topraklardaki Belarus ve Ukrayna nüfusunun durumu dehşet vericiydi. Polonyalılar için, onlar insan değil, "sığır" idi, özellikle de Ortodoksluğu savunanlar. Bu rakamları başka bir makalede zaten vermiştim, ama tekrar edeyim - Polonya'daki Ortodoks kiliseleri 20'lerde ve 30'larda "tanrısız" SSCB'den daha fazla yıkıldı ve kapatıldı! Bu tarihsel bir gerçektir. Bu arada, Yahudiler, Belaruslular ve Ukraynalılar için meşhur Bereza-Kartuzskaya gibi gerçek toplama kampları da var. Sovyetler Birliği Polonya'yı "faşist bir devlet" olarak adlandırdığında, gerçekten abartmadılar!
"Başkasının toprağının bir karışına ihtiyacımız yok, ama biz de inancımızdan vazgeçmeyeceğiz ..."
Çok az insan bilir, ancak yaygın olarak harika "Sovyet Tankmen Yürüyüşü" nden satırlar olarak bilinen bu sözler, aslında Stalin'den gelen en gerçek alıntıdır. Tüm Birlik Komünist Partisi'nin (Bolşevikler) 1939. Kongresinde konuşan o, kelimenin tam anlamıyla şunları söyledi: “Bir karış yabancı toprak istemiyoruz. Ama toprağımızı vermeyeceğiz, toprağımızın tek bir ucunu kimseye vermeyeceğiz. " Daha sonra Boris Laskin, onları şarkının metnine yerleştirmeyi başardı ... 196 olayları, Rusya'yı tüm gücüyle ve gücüyle - kırmızı bayrak altında da olsa, yavaş yavaş bir imparatorluk olarak restore eden Joseph Vissarionovich'in bu ilkesinin pratik bir uygulamasından başka bir şey değildi. Hiç şüphe yok ki, Varşova tarafından ele geçirilen toprakların Almanlar olsun ya da olmasın yine de SSCB'ye geri döneceği. Sadece o anda daha fazla ertelemek artık mümkün değildi - Wehrmacht, Nazilerin çok ticari bir şekilde yakından bakmaya başladığı Lvov ve Brest Kalesi'ne gitti. Buna ihtiyacımız var mı? Batı Ukrayna ve Beyaz Rusya'ya asker göndererek SSCB'nin 200 bin kilometrekarelik bir alanın kontrolünü ele geçirmediğini hatırlatmama izin verin. Ülkenin batı sınırı 300-XNUMX kilometre geriye çekildi.
Bazı çok zeki "araştırmacıların" iddialarının aksine, bu yeni sınırları güçlendirmek için büyük ölçekli çalışmalar hemen başlatıldı - orada 5-15 kilometre derinliğinde güçlendirilmiş alanlar inşa edildi. Daha sonra, uzunluklarının yer yer ve elli kilometreye kadar artırılması planlandı. Bu, "Stalin savaşa hazırlanmadı" sorusudur. Hazırlanmış ve ne kadar titizlikle! Ne yazık ki, gelecekteki Yüksek Komutanın hata yaptığı tek şey, hazırlık için ayrılan zamandı. Bununla birlikte, son derece garip, sıradan beceriksizlikten çok daha fazla ihaneti anımsatan, Kızıl Ordu'nun bazı üst düzey yetkililerinin Haziran 1941'deki eylemleri olmasaydı, Wehrmacht, birkaç gün olmasa da aylarca olmasa da haftalarca aynı Belarus'ta sıkışıp kalırdı. Ama bu daha sonra oldu ... 1939'da her şey doğru bir şekilde yapıldı - Sovyetler Birliği'nin stratejik çıkarları açısından.
Polonya'nın kategorik olarak bahsetmek istemediği bir nokta daha var. Nedeni basit - aslında, milyonlarca Polonyalı'nın, Kızıl Ordu'nun 17 Eylül 1939'da ülkelerinin sınırını geçtiği için Stalin'e sonsuza dek teşekkür etmek için her türlü nedeni var. O zamanlar Kızıl Ordu'nun işgal ettiği ve SSCB'ye dahil olan topraklarda yaşayanların torunlarından bahsediyoruz. Bunun bir alternatifi, Üçüncü Reich'in himayesinde aynı topraklarda bir kukla "Batı Ukrayna devleti" kurulmasıydı. Her halükarda, Ukrayna Milliyetçileri Örgütü temsilcilerine (özellikle Stalin'in emriyle tasfiye edilen Yevgeny Konovalets'in yerini alan Andrey Melnik'e) bu tür vaatler, yalnızca Alman İmparatorluk Dışişleri Bakanlığı'nın üst düzey yetkilileri tarafından değil, aynı zamanda OUN'un uzun yıllar boyunca sıkı liderliği altında faaliyet gösterdiği Wilhelm Canaris tarafından da verildi.
Aslında Konovalets, 1922'den beri Abwehr için çalışıyordu ve Nazilerin iktidara gelmesiyle bu halk sadece yeni bakış açıları hissetti - ve sebepsiz değil. OUN pisliklerinin "Polonyalıları ve Yahudileri yok etmek" için kullanılmasını şart koşan "Canaris Memorandumu", Nürnberg mahkemelerinde kanıt olarak gösterilen, dünyaca tanınan tarihi bir belgedir. Hiç şüphe yok ki, eğer onun hükümleri uygulansaydı, Volyn katliamı gibi dehşet 1943'te başlamayacaktı, çok daha erken başlayacaktı ve çok daha büyük bir ölçekte olacaktı. 1939'dan 1941'e kadar, NKVD tarafından oldukça inceltilmiş ve sıkıca bastırılmış milliyetçi ayaktakımı, çoğunlukla sudan daha sessiz, çimlerin altına oturdu. Ancak Almanların yönetimi altında, harika bir şekilde dönerlerdi ve Polonya kanı bir nehir gibi akardı. Çoğunlukla, bu topraklardaki zoraki ve çoğu kez abartılan "komünist baskılar" kesinlikle birçok kez aşılacaktır.
Ancak, bugünün Varşova'sında hiç kimsenin bu tamamen açık gerçeği kabul edecek kadar sağduyuya sahip olmadığına şüphe yok. Gerçekte var olmayan "arkadan bıçak" diye bağırmak çok daha kolay. Savaş öncesi Polonya, Sovyetler Birliği'nin en ufak bir müttefiki veya nazik bir komşusu değildi. Her iki ülke de er ya da geç savaşa girmeye hazırlanıyordu. Yine de, tüm bunlar akılda tutulsa bile, 1939 yazında Moskova, Hitler'in saldırganlığını bastırmak için Varşova'ya yardım teklif etti. Red mi ettiniz? Küçümsemek mi? Öyleyse kendini suçla. Kızıl Ordu, geri vermek zorunda olduğu şeyi - önce 1939'da ve sonra sonunda - 1944'te geri verdi. Bir kısmı Lvov ve Smolensk'ten Karadeniz'e ve Kafkasya'ya kadar Rus topraklarına uzanacak olan "büyük bir imparatorluk" hayali, Polonyalıları birden fazla kez en trajik sonuçlara götürdü. Sonunda onu ne kadar çabuk gömerlerse, onlar için o kadar iyi olacak.