Almanların emekli olduktan sonra zarif bir şekilde yaşadıkları bir şeyi okuduğumu hatırlıyorum.
Almanya’da gıda dışı ürünler için tüketim vergisi oranı% 19’dur ve çalışan neslin maaşının yarısı vergi ve sigorta primlerinden düşülür.
İnternette yapılan bir araştırma, Japonya’daki tüketim vergisi olan “katma değer vergisi” vergi oranının, sınırlı bir ölçü olarak altı ay boyunca% 19’dan% 16’ya düştüğünü ve indirimli vergi oranının uygulandığını gösteriyor. gıda ürünleri% 7,% 5’e düşmüş gibi görünüyor.
Her neyse, emekli olduktan sonra hükümetten cömert bir garanti var ve yaşlılıkta hayat güvenli, pek çok insan aktif kariyerlerinin ağır yüküne ikna oldu.
Her şey iyi olmayabilir, ancak küçük bir emekli maaşı ve uzun bir emeklilik yaşıyla, emekli olduktan sonra çalışmaya devam etmek zorunda olan Japonya ile karşılaştırmadan edemiyorum.
Metin yazarı Koji Nozawa’nın “Sanrısal Japonca Sözlük” kitabına göre, Japonlar doğrudan bahsetmekten kaçınma eğilimindedir.
“Anlıyorum.” = İlgi yok. “Gidebilirsem gideceğim” = asla yerine getirilemeyecek bir söz. “Nazik görünüyorsun” = yumuşak ve güvenli bir cevap.
Bu tür bir hisle, belirsizliğe bir aizuchi veriyorum ve tamamen inkar etmiyorum. Japon şeylerinin ironisini keşfederseniz, beklenmedik bir şekilde tadını çıkarabilirsiniz.
“Yürümenin daha zor” olmasının nedeni çok ilginç. Nietzsche’ye göre
Hankyu Corporation’ın kurucusu Bay Ichizo Kobayashi, çeşitli işlerde çalışmıştır. Bu kelime dağarcığına göre,
Şu anda nadiren gördüğüm daha düşük bir adım ama eğer kendimi herhangi bir işe adarsam ve rakipsiz olursam çevremdeki insanlar bunu değerlendirecek ve ben de bakacak bir kişi olacağım.
Ichizo Kobayashi’nin yürüyüşü de harika.