We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Merkür ile Güneş arasında başka bir gezegen olabilir mi? Kepler, yıldızının yörüngesinde Merkür'den 20 kat daha yakın olan birçok gezegen buldu. Sistemimizde böyle gezegenler olsaydı - onları keşfetmek mümkün müydü?
Bu pek olası değil. Merkür ve Güneş arasındaki varsayımsal gezegen Vulcan, onlarca yıl önce, Vulkanoid asteroitleri aramaları, Merkür içi bir gezegen olarak nitelendirilebilecek herhangi bir şey tespit etmiş olabilir.
Hayır, bu mümkün değil. Birkaç on yıldan beri Güneş'i inceleyen oldukça az sayıda yetenekli teleskop var. Zaten Galileo kör olana kadar Güneş'e baktı. Sence bu tür görüntülerde yanından geçen bir gezegen tespit edilmez miydi? Ancak güneşte otlayan kuyruklu yıldızlar, koronada oldukça yaygın ziyaretçilerdir.
Dış gezegen sistemlerinin yüzde birkaçının sıcak Jüpiter'e sahip olması biraz garip. Muhtemelen orada oluşmadılar, ancak göç ettiler. Ve hala bir şekilde orada kal.
Kaç Gezegen Var Ve Birbirlerine Çarpabilirler mi?
Bir gezegenin tanımı yakın zamanda değiştirildi. Bu değişiklik nedeniyle, önceki dokuz gezegen sayısı sekize değiştirildi. Plüton artık bir gezegen olarak kabul edilmiyor. Yeni tanıma göre, bir gezegen neredeyse yuvarlak olacak, güneşin etrafında yörüngede (genellikle aynı temel düzlemde) olacak ve çevresini kontrol edebilecek (örneğin, aylar, halkalar vb.) .) Bu tanıma göre sadece sekiz gezegen vardır (Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün). Plüton eskiden en küçük gezegen olarak kabul edilse de, şimdi en küçüğü Merkür'dür. Merkür ayrıca güneşe en yakın gezegendir.
Gezegenlerin güneş etrafında belirli bir mesafede sabit bir yörüngeleri vardır, bu nedenle hiçbiri çarpışmayacaktır. Birbirlerinden çok uzaktalar. Gezegenler ve aylarla çarpışan şeyler var ama bunlar meteoroidler gibi daha küçük kaya parçaları. Kuyruklu yıldızlar gibi diğer bazı nesnelerin yörüngeleri gezegenlere çarpabilir. Güneşe yakın olan ve sonra ondan uzaklaşan bir yörüngeleri vardır. Bunlar bir gezegene çarpabilir, ancak güneş sistemi büyük olduğundan ve bu büyük sistemde gezegenler bile çok küçük olduğundan yine de çok nadir bir olay olurdu, ancak zaman zaman oluyor. Örneğin, 1994 yılında Jüpiter, Shoemaker-Levy 9 Kuyruklu Yıldızı tarafından vuruldu.
Merkür
Merkür, Güneş'e en yakın gezegen ve sekizinci en büyük gezegendir. Merkür, Ganymede ve Titan uydularından biraz daha küçüktür, ancak kütlesi iki katından fazladır.
Yeni Güneş Sistemi
Son 25 yılda gezegenler arası keşiflerden öğrendiklerimizi özetliyor. için birincil referansım Dokuz Gezegen.
Vulcan Gezegeni Arayışında
Merkür'ün iç kısmındaki bir gezegenin keşfedilmemesinin bir hesabı. Tahmin edebileceğinizden çok daha ilginç bir hikaye.
Roma mitolojisinde Merkür ticaret, seyahat ve hırsızlık tanrısı, tanrıların habercisi Yunan tanrısı Hermes'in Romalı karşılığıdır. Gezegen muhtemelen gökyüzünde çok hızlı hareket ettiği için bu ismi almıştır.
Merkür, en azından Sümerler döneminden (MÖ 3. binyıl) beri bilinmektedir. Yunanlılar ona iki isim verdiler: Sabah yıldızı olarak görünmesi için Apollo ve akşam yıldızı olarak Hermes. Ancak Yunan gökbilimciler, iki ismin aynı cisme atıfta bulunduğunu biliyorlardı. Herakleitos, Merkür ve Venüs'ün Dünya'nın değil Güneş'in yörüngesinde döndüğüne bile inanıyordu.
Güneş'e Dünya'dan daha yakın olduğu için, Merkür'ün diskinin aydınlatması, bizim perspektifimizden bir teleskopla bakıldığında değişir. Galileo'nun teleskobu Merkür'ün evrelerini göremeyecek kadar küçüktü ama o Venüs'ün evrelerini gördü.
Merkür, yalnızca bir uzay aracı olan Mariner 10 tarafından ziyaret edildi. 1974 ve 1975'te üç kez uçtu. Yüzeyin yalnızca %45'i haritalandı (ve ne yazık ki, Güneş'e HST tarafından güvenli bir şekilde görüntülenemeyecek kadar yakın). Merkür'e yeni bir keşif sınıfı görevi olan MESSENGER, NASA tarafından 2004'te fırlatıldı ve birkaç uçuştan sonra 2011'den itibaren Merkür yörüngesinde hareket edecek.
Merkür'ün yörüngesi oldukça eksantrik günberide Güneş'e sadece 46 milyon km, günötede ise 70 milyondur. Günberi'nin konumu Güneş'in etrafında çok yavaş bir hızla ilerler. 19. yüzyıl astronomları, Merkür'ün yörünge parametrelerini çok dikkatli bir şekilde gözlemlediler, ancak Newton mekaniğini kullanarak bunları yeterince açıklayamadılar. Gözlenen ve tahmin edilen değerler arasındaki küçük farklılıklar, onlarca yıldır küçük ama rahatsız edici bir sorundu. Güneş'e Merkür'den biraz daha yakın olan başka bir gezegenin (bazen Vulcan olarak adlandırılır) bu tutarsızlığı açıklayabileceği düşünülüyordu. Ancak tüm çabalara rağmen böyle bir gezegen bulunamadı. Gerçek cevabın çok daha dramatik olduğu ortaya çıktı: Einstein'ın Genel Görelilik Teorisi! Merkür'ün hareketlerinin doğru tahmini, teorinin erken kabulünde önemli bir faktördü.
1962'ye kadar, Ay'ın Dünya'ya yaptığı gibi, aynı yüzünü Güneş'e de tutmak için Merkür'ün "günü"nün "yılı" ile aynı uzunlukta olduğu düşünülüyordu. Ancak bunun yanlış olduğu 1965 yılında doppler radar gözlemleriyle gösterilmişti. Artık Merkür'ün iki yılında üç kez döndüğü biliniyor. Merkür, güneş sisteminde 1:1'den farklı bir orana sahip yörünge/dönme rezonansına sahip olduğu bilinen tek cisimdir (ancak birçoğunun hiç rezonansı yoktur).
Bu gerçek ve Merkür'ün yörüngesinin yüksek eksantrikliği, Merkür'ün yüzeyindeki bir gözlemci için çok garip etkiler yaratacaktır. Bazı boylamlarda gözlemci, Güneş'in yükseldiğini ve ardından zirveye doğru yavaşça hareket ettikçe görünür boyutunun giderek arttığını görecekti. Bu noktada Güneş duracak, kısa bir süreliğine yönünü değiştirecek ve ufka doğru yoluna devam etmeden ve görünür boyutta küçülmeden önce tekrar duracaktı. Bu sırada yıldızlar gökyüzünde üç kat daha hızlı hareket edeceklerdi. Merkür'ün yüzeyindeki diğer noktalardaki gözlemciler, farklı ama eşit derecede tuhaf hareketler göreceklerdi.
Merkür'deki sıcaklık değişimleri, 90 K ile 700 K arasında değişen güneş sistemindeki en uç noktadır. Venüs'teki sıcaklık biraz daha sıcaktır ancak çok kararlıdır.
Merkür'ün iç kısmına, yarıçapı 1800 ila 1900 km arasında değişen büyük bir demir çekirdek hakimdir. Silikat dış kabuğu (Dünya'nın manto ve kabuğuna benzer) sadece 500 ila 600 km kalınlığındadır. En azından çekirdeğin bir kısmı muhtemelen erimiş.
Merkür aslında güneş rüzgarı tarafından yüzeyinden fırlatılan atomlardan oluşan çok ince bir atmosfere sahiptir. Merkür çok sıcak olduğu için bu atomlar hızla uzaya kaçar. Böylece, atmosferleri istikrarlı olan Dünya ve Venüs'ün aksine, Merkür'ün atmosferi sürekli olarak yenilenmektedir.
Ağır kraterli araziye ek olarak, Merkür ayrıca nispeten düz ova bölgelerine sahiptir. Bazıları eski volkanik aktivitenin sonucu olabilir, ancak bazıları krater etkilerinden çıkan ejekta birikiminin sonucu olabilir.
Mariner verilerinin yeniden analizi, Merkür'deki son volkanizmanın bazı ön kanıtlarını sağlar. Ancak onay için daha fazla veriye ihtiyaç duyulacaktır.
Şaşırtıcı bir şekilde, Merkür'ün kuzey kutbunun (Mariner 10 tarafından haritalanmayan bir bölge) radar gözlemleri, bazı kraterlerin korunan gölgelerinde su buzu olduğuna dair kanıtlar gösteriyor.
Merkür, gücü Dünya'nın yaklaşık %1'i kadar küçük bir manyetik alana sahiptir.
Merkür'ün bilinen bir uydusu yoktur.
Merkür genellikle dürbünle ve hatta çıplak gözle görülebilir, ancak her zaman Güneş'e çok yakındır ve alacakaranlık gökyüzünde görülmesi zordur. Merkür'ün (ve diğer gezegenlerin) gökyüzündeki mevcut konumunu gösteren birkaç Web sitesi vardır. Bir planetaryum programı ile daha detaylı ve özelleştirilmiş grafikler oluşturulabilir.
Kompozisyon:
Dünya'nın aksine, Merkür'ün yüzey sıcaklıklarını düzenleyen ve küçük meteoroidlerden ve güneş rüzgarından koruma sağlayan bir atmosferi yoktur. Bunun yerine, bir atmosferin kalkan oluşturduğu malzemeler tarafından oluşturulan ince bir ekzosfere sahiptir: güneş rüzgarı ve meteorit çarpmaları tarafından yüzeyden boşaltılan atomlar. Merkür'ü çevreleyen manyetik alan o kadar zayıftır ki neredeyse etkisizdir. Gücü, Dünya'nın manyetik alanının %1'i kadardır. Merkür'ün bilinen bir uydusu veya halkası yoktur.
Gezegen, en uzak noktasından 43 milyon mil (70 milyon kilometre) ile Güneş'e en yakın yaklaşımında 29 milyon mil arasında değişen eliptik bir yörüngeye sahiptir. Merkür'de bir yıl veya Güneş etrafındaki bir tam yörünge, yaklaşık 88 Dünya günüdür. Bununla birlikte, Merkür'deki bir gün, 176 Dünya gününü ölçer, bu da onun yılının yaklaşık iki katı kadardır. Başka hiçbir gezegen bu fenomeni yaşamaz. Merkür neredeyse gelgit veya yerçekimi ile Güneş'e kilitlenir ve bu da Merkür'ün dönüş hızında kademeli bir düşüşe neden olur.
Merkür'ün boyutuna rağmen, Dünya'dan sonra Güneş Sistemi'ndeki en yoğun ikinci gezegendir. Demir çekirdeği, gezegenin yarıçapının yaklaşık 1.100 ila 1.200 milini veya yarıçapın yaklaşık %75'ini kapsar.
Küçülen bir Merkür. Resim kredisi: NASA/John Hopkins Üniversitesi Uygulamalı Fizik Laboratuvarı/Washington Carniege Enstitüsü
Mariner 10 uzay aracı 1974'te Merkür'ün yanından geçtiğinde, gezegenin yüzeyinde devasa uçurumlar keşfetti. Yaşı ve muazzam miktardaki çarpma kraterleri nedeniyle, gezegen bir süredir jeolojik olarak hareketsiz olarak kabul edildi. Bu nedenle, bu uçurumlar, tektonik plakaların kayması gibi jeolojik faaliyetlerden kaynaklanmış olamaz. Devasa uçurumlar, Merkür'ün çekirdeğinin ve tüm gezegenin aslında küçüldüğünü ortaya koyuyor!
Gökbilimci, ikinci güneşi ve yayın sırasında Nibiru GERÇEK olduğunu iddia ederek 'NASA'nın örtbas ettiğini ortaya koyuyor'
Ünlü Gökbilimci Nibiru Hakkında Sessizliğini Bozuyor mu? - Bunu belirten gerçek görüntüler
Abone olduğunuzda, sağladığınız bilgileri size bu haber bültenlerini göndermek için kullanacağız. Bazen, sunduğumuz diğer ilgili haber bültenleri veya hizmetler için öneriler içerirler. Gizlilik Bildirimimiz, verilerinizi nasıl kullandığımız ve haklarınız hakkında daha fazla bilgi verir. İstediğiniz zaman abonelikten çıkabilirsiniz.
Komplo teorisi web siteleri, deneyimli astronom Paul Cox'un Merkür'ün güneşten geçişinin canlı yayını sırasında yaptığı yorumların ardından aşırı yüklendi.
Önemli astronomik olaylara denk gelen canlı yayınlar yapan saygın çevrimiçi Slooh Telescope kanalının sunucusu Bay Cox, Merkür güneşimizin yüzeyinden geçen küçük bir nokta olarak filme alınırken yorumları yaptı.
Nibiru veya Planet X, komplo teorisyenlerinin bir gün Dünya'ya o kadar yakın geçeceğini ve yerçekimi kuvvetinin gezegenimizde tahribatı kırabileceğini, depremleri ve diğer felaket olaylarını tetikleyebileceğini iddia ettiği geniş bir yörüngeye sahip devasa bir gezegendir.
Komploya inananlar, NASA'nın güneş sistemimizin kenarında gizlenen Dünya'nın dokuz katı büyüklüğünde yeni bir gezegen olduğunu açıklamasının ardından bu yılın başlarında haklı olduklarını iddia ettiler.
Şimdi, Bay Cox'un sözleri, bunun gerçek olduğu inancını artırdı.
Garip: Paul Cox, Slooh kanalında Nibiru'nun varlığını sorguluyor.
Dünya'yı yok eden efsanevi gezegen Nibiru'nun CGI görüntüsü.
İlgili Makaleler
Güneşi ve Merkür'ü solda ve sağda başka bir büyük, parlak şeklin bir kısmını gösteren ve bazı izleyicilerin sadece güneşin yansıdığını düşündüğü teleskoptan gelen görüntü hakkında konuşurken, şunları söyledi: "Orada görebilirsiniz, güneş solda.
&ldquoMerkür olan küçük siyah nokta&hellip'i görebilirsiniz.
&ldquoŞimdi kendinize güneşimizin sağındaki o büyük yuvarlak şeyin ne olduğunu soruyor olabilirsiniz.
&ldquoBu&rsquo bizim ikinci güneşimiz. İkinci bir güneşimiz olduğunu bilip bilmediğini bilmiyorum ama işte orada.
&ldquoIt&rsquos normalde görünümden gizlenir. NASA ve diğer kuruluşlar, genellikle bu şeyleri bizden saklarlar, ama işte orada. Bu doğru.
Ayrıca &ldquosecond sun?&rdquo Bir alt yazı daha eklendi &ldquoNASA örtbas mı?&rdquo
Daha sonra, sadece güneşin sağ tarafında bir parıltı gösteren başka bir kareden bahsederek ekledi: "Vay canına, sağ taraftaki o gizemli parıltıyı görebiliyor musun?
Gerçek mi kurgu mu? Paul Cox bizimle dalga mı geçiyordu?
İlgili Makaleler
Bu bizim ikinci güneşimiz. İkinci bir güneşimiz olduğunu bilip bilmediğini bilmiyorum ama işte orada. Normalde görünümden gizlenir. NASA ve diğer kuruluşlar, genellikle bu şeyleri bizden saklarlar.
Gökbilimci Paul Cox
&ldquoSence bu canlı çekimlerde görünen gizemli gezegen Nibiru mu?
&ldquoBiz, NASA'nın yaptığı gibi şeyleri örtbas etmeyiz.&rdquo
Bazı izleyiciler Bay Cox ve kanalın onlarla şaka yaptığını öne sürdü, ancak diğerleri onun eski BBC1 Grandstand sunucusunun 1991'de sohbet programı Wogan'da &ldquoThe oğlu of Godhead&rdquo olarak çıkması gibi, onun bir &ldquoDavid Icke anı&rdquo yaşadığını gördü.
Sözlerini nasıl yaptığına bakılmaksızın, Nibiru'nun geçmek üzere olduğunu öne süren bir komplo teorisi YouTube videoları telaşına yol açtı.
Bir video, komplo teorisyeni olmadığını iddia eden, ancak Nibiru'nun varlığını araştıran blog yazarı Jacob İsrail tarafından çekildi.
Bay İsrail şöyle dedi: "Nasa'nın her şeyi örtbas ettiğini söylediğinde, "Bunu mu kaçırdı?" dedi.
&ldquoAlanında güvenilir ve profesyonel birinden geliyorsa böyle şeyler söylediğinde ciddiye alınmak içindir, şaka değildir.&rdquo
Nadir bir olayda Venüs, Dünya ve Güneş aynı hizada
8 Haziran 2004 tarihli bu dosya fotoğrafında, Filipinler, Manila'da nadir görülen bir astronomik olayda görüldüğü gibi, Güneş diskinin kuzeybatı tarafında Venüs gezegeninin küçük bir noktası görülüyor. 5 Haziran 2012'de Venüs güneşin önünden geçecek ve bugün yaşayan hiç kimsenin muhtemelen bir daha göremeyeceği bir silüet üretecek. Venüs'ün geçişleri çok nadirdir, yüz yıldan fazla bir süre ayrılmış çiftler halinde gelirler. 2004-2012 çiftinin ay sonu olan bu Haziran geçişi, 2117 yılına kadar tekrarlanmayacak. Neyse ki, olay geniş çapta görülebilir. Yedi kıtadaki gözlemciler, hatta Antarktika'nın bir parçası bile onu görecek konumda olacaklar.
BULLIT MARQUEZ/Associated Press
Bu makale 9 yıldan fazla bir süre önce yayınlandı. İçindeki bazı bilgiler artık güncel olmayabilir.
Yüzyılın en nadir astronomik olaylarından biri olarak faturalandırılıyor.
5 Haziran Salı günü Dünya, Venüs ve Güneş mükemmel bir hizada olacak. Venüs'ün geçişi olarak bilinen altı saatlik bir yolculuk olan Venüs'ün siluetinin güneşin karşısında yavaşça hareket etmesine tanık olabileceksiniz.
Hikaye reklamın altında devam ediyor
Profesyonel gökbilimciler ve amatör gökyüzü gözlemcileri için, tarihsel önemi ve değerli bir bilimsel veri kaynağı ile dolu özel bir muameledir.
Daha önceki yüzyıllarda, önceki geçişler sırasında yapılan gözlemler, güneş sisteminin muazzam boyutunun daha iyi anlaşılmasını sağladı. Ve şimdi gökbilimciler, uzak yıldızların etrafındaki dünya benzeri gezegenlerin tespitine yardımcı olabilecek ayrıntılı ölçümler yapmaya hazırlanıyorlar.
Dünya ve Venüs'ün yörüngeleri hafifçe eğik olduğundan, nadiren güneşle düz bir çizgide hizalanırlar. Geçişler sekiz yıl arayla çiftler halinde gerçekleşir, ancak çiftler bir yüzyıldan fazla bir süre ayrılır. Son transit 2004'teydi, 1882'den beri ilk. Yarınki transit bittiğinde, 2117'ye kadar başka bir transit olmayacak.
Massachusetts'teki Williams Koleji'nde astronomi profesörü Jay Pasachoff, "Yani bir Venüs Geçişini görmek istiyorsanız, bu sizin şansınız" dedi.
TRANSİTLERİN KULLANILMASI
Venüs'ün Transitleri çok uzun zaman önce meydana gelmiş olsa da, 16. yüzyıl Polonyalı astronom Nicolaus Copernicus'un güneş sisteminin merkezinin dünyanın değil, güneşin olduğunu öne sürmesine kadar dikkatlerden kaçtılar.
Alman gökbilimci Johannes Kepler, yeni güneş merkezli evrendeki gezegenlerin hareketlerine dayanarak, 1631'de Venüs'ün bir geçişi olacağını öngördü - ama kimse görmedi. Kepler o sırada ölmüştü ve transit aslında Avrupa'dan görünmüyordu.
Hikaye reklamın altında devam ediyor
Az bilinen bir İngiliz astronom ve kilise din adamı Jeremiah Horrocks, 1639'da başka bir geçiş olacağını belirlemek için Kelper'in figürlerini kullandı. Horrocks ve bir arkadaşı William Crabtree, Venüs'ü güneş yüzeyinde gören ilk insanlardı.
1716'da, kendi adını taşıyan kuyruklu yıldızın geri dönüşünü tahmin etmesiyle tanınan İngiliz astronom Edmond Halley, Venüs'ün Geçişleri'nin çağının en zorlu bilimsel sorularından birini - güneş sisteminin boyutu - çözmek için kullanılabileceğini öne sürdü. .
Enlemde birbirinden oldukça uzak iki konumdan bir geçişe tanık olunsaydı, Venüs Güneş'i biraz farklı yollardan kesiyor gibi görünürdü - paralaks olarak bilinen optik bir etki. Venüs'ün Güneş'i katetmesi için geçen sürenin çok kesin ölçümlerini alarak, Dünya'daki gözlemcilerin konumlarıyla birleştirerek, geometriyi kullanarak Dünya ile Venüs arasındaki mesafeyi hesaplamak mümkündür.
Acadia Üniversitesi'nden emekli bir fizik profesörü olan Roy Bishop, "Temelde uzayda bir üçgen oluşturuyorsunuz" dedi. Dünya ve Venüs arasındaki mesafe bir kez bilindiğinde, diğer gezegenlere olan mesafeler, Johannes Kepler'in gezegenlerin Güneş'in yörüngesinde ne kadar süre dolandığını içeren üçüncü gezegensel hareket yasası kullanılarak hesaplanabilir.
Bir sonraki geçiş çifti 1761 ve 1769'da gerçekleşecekti. 1656'da doğan Halley, onlara tanık olacak kadar uzun yaşayamayacağını anladı. Bu nedenle, gelecek nesli, dünyanın dört bir yanındaki uzak noktalardan transit gözlemleri toplayacak bilimsel keşifler düzenlemeye çağırdı.
İLK UZAY YARIŞI
Hikaye reklamın altında devam ediyor
18. yüzyıl, ilk uzay yarışı olarak kabul edilebilecek olanı işaret etti.
Avrupa'nın büyük güçleri, Halley'nin ısrarı üzerine, 1761 ve 1769'da Venüs geçişlerini gözlemlemek için dünyanın uzak bölgelerine düzinelerce bilimsel keşif gezisini finanse etti. Güneş Sistemi.
Bu yüce hedefin altında, tek tek devletler kendi siyasi emellerini geliştirdiler. Ve bir durumda, transit daha fazla bölgeyi ele geçirmek için bir siper olarak kullanıldı.
Yine de, yurtdışına çıkanların çoğu, bilim arayışında büyük kişisel zorluklar yaşadı.
Fransız Bilimler Akademisi, Guillaume Le Gentil'i 1761 transit geçişi için Hindistan'daki Pondicherry'ye (şimdiki adı Puducherry) gönderdi. O geldiğinde, kasaba İngilizlerin eline geçmişti ve gözlemlerini denizdeki bir gemiden yapmak zorunda kaldı. Hint Okyanusu. Yuvarlanan dalgalar, ölçümlerini işe yaramaz hale getirdi. Le Gentil, 1769'da bir sonraki geçişi beklemeye karar verdi, bu noktada Pondicherry Fransız kontrolüne geri döndü. Ancak transit gününde hava bulutluydu ve çabaları bir kez daha boşa çıktı.
Yurtdışında geçirdiği süre boyunca, denizde hastalık nöbetlerine ve yakın afetlere katlandı. Le Gentil nihayet Fransa'ya döndüğünde, ailesinin onun öldüğünü sandığını öğrendi. Le Gentil, Fransız Akademisi'ndeki konumu da dahil olmak üzere mallarını geri kazanmak için savaşmak zorunda kaldı.
Hikaye reklamın altında devam ediyor
Diğerleri çok daha iyi çıktı. İngiliz denizci James Cook, Endeavour gemisiyle Tahiti'ye gönderildi. Açık gökyüzü altında 1769 geçişini gözlemledikten sonra Cook, İngiliz tacı adına yeni bölgeler aramak için gizli emirler verdi. Yeni Zelanda'yı dolaştı ve Avustralya'nın doğu kıyısını haritaladı. Dünyanın bu kısmı gelecek nesiller için İngiliz etkisi altında kalacaktı.
Keşif ve zorluk hikayeleri ilham kaynağı olmaya devam ediyor. 1992'de Winnipeg yazarı Maureen Hunter, Le Gentil'in hayatına dayanan Venüs'ün Geçişi adlı bir oyun yarattı. Daha sonra Victor Davies tarafından bir operaya dönüştürüldü ve 2007'de Manitoba Operası tarafından seslendirildi. Bayan Hunter, “Başarmak için yola çıktığı şey için ödemesi gereken bedel beni büyüledi” dedi.
SİYAH DAMLA ETKİSİ
18. yüzyıl astronomları, Dünya üzerindeki birçok farklı yerden, Venüs'ün güneş diski boyunca seyahat etmesi için geçen sürenin çok kesin ölçümlerini almayı umuyorlardı. Ancak beklenmedik bir komplikasyon oldu.
Venüs'ün görüntüsü güneşe girdikten sonra bozuldu. Siyah siluet hafifçe gözyaşı damlası şeklini aldı ve kısa bir süre güneşin kenarına yapışmış gibi göründü. Bazı gözlemciler, Venüs'ü güneşin dış kenarına bağlayan bir "kara damla" veya ince filament gördüğünü bildirdi.
Prof. Pasachoff, "Çıkarılıp gerilen şeker hamuru gibiydi - ve bir dakika sonra patladı" dedi.
Hikaye reklamın altında devam ediyor
Venüs mükemmel yuvarlak bir siluet olarak yolculuğuna devam etti, ancak güneşin karşı tarafına yaklaştığında bir kez daha bozuldu.
Dr. Pasachoff, sözde "siyah damla" etkisinin kısmen teleskobik ekipmanın normal sınırlamalarından kaynaklandığını ve görüntüyü hafifçe bulanıklaştırdığını söyledi. Aynı zamanda güneşin büyük bir gaz topu olduğu ve keskin bir kenarı olmadığı gerçeğini de yansıtıyordu. Özellikle, görünen kenara doğru daha az parlaktır.
Bu görsel bozulmalar, mükemmel ölçümlerden daha azına yol açtı. Yine de, bazı gayretli kişiler, güneş sisteminin gök cisimlerini ayıran geniş mesafelerin nispeten doğru tahminlerini oluşturmak için rakamları kullandılar.
İngiliz matematikçi ve teleskop yapımcısı James Short, Dünya'nın güneşten 152,1 milyon kilometre uzakta olduğu sonucuna vardı - modern hesaplamalarla karşılaştırıldığında yalnızca yaklaşık 2,5 milyon kilometrenin üzerinde bir tahmin. Royal Astronomical Society arşivcisi Randall Rosenfeld, "Beğendiği sonuçları 'kiraz gibi seçtiği' göz önüne alındığında, bu kadar yakına gelme konusunda biraz şanslıydı, ancak hiçbir şey onun iyi bir rakama ulaştığı gerçeğini değiştiremez" dedi. Kanada'nın.
MODERN YAKLAŞIM
Modern astronominin en iyi araçlarından bazıları -ünlü Hubble Uzay Teleskobu dahil- güneş diski üzerinde süzülürken Venüs'ü incelemek için kullanılacak.
Hikaye reklamın altında devam ediyor
Bilim adamları, gözlemlerinin, uzak yıldızların yörüngesinde dönen Dünya benzeri gezegenlerin arayışına yardımcı olacağını umuyorlar.
Yer ve uzay tabanlı teleskoplar, güneş sistemimizin dışındaki yüzlerce gezegeni zaten tespit etti, ancak bunların çoğu Jüpiter gibi büyük kütleli cisimler.
ABD, potansiyel olarak yaşamı barındırabilecek daha küçük gezegenleri aramak için 2009 yılında Kepler uzay aracını fırlattı. Sensörleri, 145.000'den fazla yıldızdan gelen ışığı sürekli olarak izler. Bir yıldızın ışığı kısa süreliğine sönerse, önünden bir gezegen geçtiğinin işareti olabilir.
Venüs'ün yaklaşmakta olan geçişi, bilim adamlarına bu gezegen avı tekniğini iki kez kontrol etmeleri için eşsiz bir fırsat sunuyor.
Editör Terence Dickinson, "Venüs, büyüklük olarak dünyaya benzer. Bu nedenle, güneş benzeri bir yıldızın önünde seyahat eden dünya benzeri bir gezegenin mükemmel bir örneğidir - işte tam da orada aradığımız şey bu," dedi editör. Kanada merkezli bir astronomi dergisi olan SkyNews'in
Ancak Hubble, aletlerini kızartacak olan güneşe doğrudan doğrultılamaz. Bunun yerine, yansıyan güneş ışığını toplamak için bir ayna görevi görecek olan aya odaklanacak. Bu ışığın çok küçük bir kısmı Venüs'ün atmosferinden geçmiş olabilir. Bilim adamları, bu ışınları analiz ederek, robotik uzay sondalarından iyi bilinen Venüs atmosferinin kimyasal izlerini görmeyi umuyorlar. Bu yaklaşım, bilim adamlarının güneş sistemi dışındaki dünyaların atmosferlerini nasıl örneklemeye çalıştıklarını taklit ediyor.
Toronto Üniversitesi Dunlap Astronomi ve Astrofizik Enstitüsü müdürü James Graham, “Doğru yapıp yapmadığımızı anlamak için harika bir test vakası olacak” dedi.
Asıl şaşırtıcı olan, ışıktaki en ufak değişiklikleri bile algılayabilen günümüz teleskoplarının hassasiyetidir. Venüs'ün Geçişi güneşi yüzde 1'den daha az karartacak.
TRANSİT NASIL İZLENİR
Kanada'daki gökyüzü gözlemcileri için Venüs Geçişi Salı öğleden sonra geç saatlerde başlayacak. Ancak Venüs'ün altı saatlik yürüyüşü devam ederken güneş batacak. Sadece uzak kuzeybatıdakiler tüm göksel gösteriye tanık olma şansına sahip olacak.
Gözlerinizi güneşin potansiyel olarak zararlı ışınlarından korumak için bir güneş filtresine veya güneş tutulmasını izlemek için kullanılanla aynı tipte özel gözlüklere ihtiyacınız olacak. SkyNews'in Mayıs/Haziran sayısının her bir gazete bayii kopyasıyla birlikte bir çift transit gözlük mevcuttur.
Kanada Kraliyet Astronomi Derneği'nin birçok eğitim kurumu ve yerel şubesi, halkın özel güneş teleskopları aracılığıyla güneşe bakabileceği görüntüleme sitelerine ev sahipliği yapacak. Örneğin, Toronto Üniversitesi Astronomi ve Astrofizik Bölümü, Varsity Stadyumu'nda saat 17:30'dan itibaren bir gösteri düzenleyecek. ( Universe.utoronto.ca/transit2012/ adresinden ön kayıt yaptırın)
Tabii ki, nispeten açık gökyüzüne de ihtiyacınız olacak. Acadia Üniversitesi'nden emekli bir fizik profesörü olan Dr. Roy Bishop, 2004'te geçişi görmeyi ummuştu. Teleskobunu, Avonport, N.S.'deki evinden çok uzakta olmayan Fundy Körfezi kıyılarına kurdu. Ancak kalın bulutlar görüşü engelledi.
Prof. Bishop, "Kesinlikle hayal kırıklığına uğradım, ancak sekiz yıl içinde hayatta kalma şansım olduğunu ve bu konuda bir çatlak daha yaşayacağımı düşündüm" dedi. Şimdi hava tahminlerini izliyor. Ve gerekirse, gökyüzünün güneşli olması muhtemel bir yere seyahat etmeye hazır.
Merkür Geçişi
11 Kasım 2019 Pazartesi günü en sevdiğim gök olaylarından biri gerçekleşti - bir transit! Bir geçişi "tutulma lite" olarak düşünün - bir gezegen Dünya ile Güneş arasından geçecek ve gezegenin Güneş'in üzerinde hareket eden gölgesini gözlemleyebileceğiz. İşte bu ayın Merkür geçişi sırasında üzerinde düşünülmesi gereken altı soru:
1. Merkür Güneş'in önünden geçtiğinde tam olarak ne olur?
Merkür'ün bir geçişinin Dünya'dan görülebilmesi için, Merkür'ün yörüngesinin tam olarak hizalanması gerekir, öyle ki bizim bakış açımızdan gezegen doğrudan bizimle Güneş arasında gider. Peki bu neye benziyor? Bir Merkür geçişi sırasında, Güneş'in yüzünden birkaç saat içinde küçük bir nokta geçecek - bu yaklaşan geçiş yaklaşık 5 saat sürecek. Bu küçücük nokta, Güneş tutulması sırasında Ay'ın (en yakın komşumuz) Güneş'in çoğunu veya tamamını kapladığı zamandan çok daha azını kaplar. Merkür, Ay'ımızdan biraz daha büyüktür ve Güneş'ten ortalama olarak yaklaşık 30 milyon mil uzakta ve bizden 50 milyon milden fazla. Bu, küçük görüneceği ve Güneş'in çoğunu hiçbir şekilde örtemeyeceği anlamına gelir - ancak yine de onun aslında bir gezegen olduğunu söyleyebiliriz.
2. Merkür geçişleri ne zaman gerçekleşir?
Merkür, Güneş'i bizim bakış açımızdan yüzyılda 13 ila 14 kez geçer! Bunun nedeni, sadece 88 Dünya günü olan Güneş etrafındaki hızlı yörüngesidir. Aslında 2016'da Müzede son geçişi gözlemledik (Washington, DC'de hava bulutlu olana kadar). Merkür'ün bir sonraki geçişi 2032'ye kadar değil ve Washington DC'den görülebilen bir sonraki geçiş 2049'a kadar olmayacak! Bunu nasıl biliyoruz? Bilim adamları, yüzyıllar boyunca geleceğe geçişleri tahmin edebilmemiz ve tarihi geçişleri doğru bir şekilde tarihleyebilmemiz için gezegenlerin yörüngelerini hesaplayabilir. Merkür'ün tüm modern geçişleri, Merkür'ün uzaydaki yolunun eğimine bağlı olarak 8 Mayıs ve 10 Kasım günlerinde gerçekleşir. Bu tarihler yavaş yavaş değişiyor - 1600'den önce Merkür geçişleri Nisan ve Ekim aylarında gerçekleşti.
3. Bir transit, Dünya'da bir şeylerin değişmesine neden olur mu?
Transitler burada Dünya'da bir şeylerin olmasına neden olur mu? Tutulma gibi koyu gölgeler mi oluşturuyorlar yoksa meteor yağmurları gibi atmosferimizde ışık gösterileri mi yaratıyorlar? Cevap, transitlerin Dünya'daki doğal olaylar üzerinde hiçbir etkisi olmadığıdır, ancak bize fizik, güneş sistemimiz ve diğer gezegen sistemleri hakkında çok şey öğretebilirler! Örneğin, Merkür gibi gezegenlerin geçişleri bize Güneş ile Dünya arasındaki mesafenin doğru bir ölçümünü verebilir. Bir kişi, Dünya üzerindeki iki farklı yerden geçiş sırasında gezegenin konumundaki değişikliği gözlemleyerek, Güneş ile Dünya arasındaki mutlak mesafeyi ölçebilir.
4. Merkür geri harekette! Bu, bu geçişin özel olduğu anlamına mı geliyor?
Merkür geri giderken, burada Dünya'daki bakış açımızdan gökyüzündeki hareket yönünü değiştirmiş gibi görünüyor. Bununla birlikte, Merkür hiç yön değiştirmedi - bunun yerine, Güneş'in etrafındaki yolunda bizi turladı! Bu, yıl boyunca üç ila dört dönem boyunca olur. Aynı zamanda, Merkür'ün Güneş'ten geçerken her zaman geri harekette olduğu anlamına gelir - Merkür bizimle Güneş arasına girdiğinde, yörüngesinin Doğu'dan Batı'ya hareket ediyormuş gibi görünmesini sağlayan kısmındadır!
5. Merkür dışındaki şeyler Güneş'in yanından geçebilir mi?
Nerede olduğuna göre değişir! Bir geçişin gerçekleşmesi için bizimle Güneş arasında olması gerekir. Yani Dünya'dan Güneş'i geçen tek gezegenler Venüs ve Merkür'dür, çünkü onlar Güneş'e bizden daha yakındırlar. Bu aynı zamanda, Mars gibi başka bir gezegende olsaydınız, Dünya ve Ay'ımızın Güneş'i geçeceği anlamına gelir!
Astronomi eğitimcisi Shauna Edson tarafından Müzenin Phoebe Waterman Haas Halk Gözlemevi'nde cıvanın son geçişi sırasında (bulutlar görüşü kapatmadan önce) çekilmiş bir görüntü.
6. Transiti kendim görebilir miyim?
Kesinlikle! Merkür Geçişini güvenle görüntülemek için özel araçlara ihtiyacınız olacak. Pazartesi günü deneyebileceğiniz bazı seçenekler:
İçindekiler
Daha genel olarak, iki gezegenin özel durumunda, bu onların yalnızca aynı doğru yükselişe (ve dolayısıyla aynı saat açısına) sahip oldukları anlamına gelir. Buna sağ yükselişte birleşme denir. Bununla birlikte, ekliptik boylamda birleşim terimi de vardır. Böyle bir birliktelikte, her iki nesne de aynı ekliptik boylamına sahiptir. Doğru yükselişte kavuşum ve ekliptik boylamda kavuşum normalde aynı zamanda değil, çoğu durumda hemen hemen aynı zamanda gerçekleşir. Bununla birlikte, üçlü kavuşumlarda, sadece doğru yükselişte (veya ekliptik uzunlukta) bir birleşme meydana gelebilir. Kavuşma zamanında – doğru yükselişte veya ekliptik boylamda olması fark etmez – ilgili gezegenler gök küresi üzerinde birbirine yakındır. Bu tür vakaların büyük çoğunluğunda, gezegenlerden biri diğerinin kuzeyinden veya güneyinden geçiyor gibi görünecektir.
Ancak, iki gök cismi, dik yükselişte kavuşum anında (veya ekliptik boylamda bir kavuşumda aynı ekliptik enlemde) aynı meyle ulaşırsa, Dünya'ya daha yakın olanı diğerinin önünden geçecektir. Böyle bir durumda, bir syzygy gerçekleşir. Bir nesne diğerinin gölgesine girerse olay bir tutulmadır. Örneğin Ay, Dünya'nın gölgesine girer ve gözden kaybolursa bu olaya ay tutulması denir. Yakındaki cismin görünür diski, uzaktaki cisminkinden çok daha küçükse, olaya transit denir. Merkür Güneş'in önünden geçtiğinde bu bir Merkür geçişi, Venüs Güneş'in önünden geçtiğinde ise Venüs'ün geçişidir. Yakındaki nesne uzaktaki nesneden daha büyük göründüğünde, daha küçük olan arkadaşını tamamen gizleyecektir, buna örtülme denir. Bir örtülme örneği, Ay'ın Dünya ile Güneş arasında geçmesi ve Güneş'in tamamen veya kısmen kaybolmasına neden olmasıdır. This phenomenon is commonly known as a solar eclipse. Occultations in which the larger body is neither the Sun nor the Moon are very rare. More frequent, however, is an occultation of a planet by the Moon. Several such events are visible every year from various places on Earth.
A conjunction, as a phenomenon of perspective, is an event that involves two astronomical bodies seen by an observer on the Earth. Times and details depend only very slightly on the observer's location on the Earth's surface, with the differences being greatest for conjunctions involving the Moon because of its relative closeness, but even for the Moon the time of a conjunction never differs by more than a few hours.
As seen from a planet that is superior, if an inferior planet is on the opposite side of the Sun, it is in superior conjunction with the Sun. bir inferior conjunction occurs when the two planets lie in a line on the same side of the Sun. In an inferior conjunction, the superior planet is "in opposition" to the Sun as seen from the inferior planet.
The terms "inferior conjunction" and "superior conjunction" are used in particular for the planets Mercury and Venus, which are inferior planets as seen from the Earth. However, this definition can be applied to any pair of planets, as seen from the one farther from the Sun.
A planet (or asteroid or comet) is simply said to be in conjunction, when it is in conjunction with the Sun, as seen from the Earth. The Moon is in conjunction with the Sun at New Moon.
In a quasiconjunction, a planet in retrograde motion — always either Mercury or Venus, from the point of view of the Earth — will "drop back" in right ascension until it almost allows another planet to overtake it, but then the former planet will resume its forward motion and thereafter appear to draw away from it again. This will occur in the morning sky, before dawn. The reverse may happen in the evening sky after dusk, with Mercury or Venus entering retrograde motion just as it is about to overtake another planet (often Mercury ve Venus are her ikisi de of the planets involved, and when this situation arises they may remain in very close visual proximity for several days or even longer). The quasiconjunction is reckoned as occurring at the time the distance in right ascension between the two planets is smallest, even though, when declination is taken into account, they may appear closer together shortly before or after this.
The interval between two conjunctions involving the same two planets is not constant, but the average interval between two similar conjunctions can be calculated from the periods of the planets. The "speed" at which a planet goes around the sun, in terms of revolutions per time, is given by the inverse of its period, and the speed difference between two planets is the difference between these. For conjunctions of two planets beyond the orbit of Earth, the average time interval between two conjunctions is the time it takes for 360° to be covered by that speed difference, so the average interval is:
This does not apply of course to the intervals between the individual conjunctions of a triple conjunction. Conjunctions between a planet inside the orbit of Earth (Venus or Mercury) and a planet outside are a bit more complicated. As the outer planet swings around from being in opposition to the sun to being east of the sun, then in superior conjunction with the sun, then west of the sun, and back to opposition, it will be in conjunction with Venus or Mercury an odd number of times. So the average interval between, say, the first conjunction of one set and the first of the next set will be equal to the average interval between its oppositions with the sun. As for conjunctions between Mercury and Venus, each time Venus goes from maximum elongation to the east of the sun to maximum elongation west of the sun and then back to east of the sun, an even number of conjunctions with Mercury take place. The average interval between corresponding conjunctions (for example the first of one set and the first of the next) is 1.599 years, based on the orbital speeds of Venus and Earth.
The following table gives these average intervals, in sidereal years, for combinations of the nine traditional planets. Since Pluto is in resonance with Neptune the period used is 1.5 times that of Neptune, slightly different from the current value. The interval is then exactly thrice the period of Neptune.
Could there be another planet in our solarsystem?
if there was a planet, wich shares our path around the sun with the same speed, but allways half a rotation away, could we detect it? is it even possible to have two planets sharing the same path? if so, would we have noticed that by now? excuse my bad english, it is not my first language.
No, there is not another planet opposite the Sun from us. There are a lot of ways that we know this:
First, we've looked, and it's not there. We have a whole host of probes all around the solar system, orbiting Mars and Saturn and in free orbit of the Sun, and any of them that aren't in the Earth's orbit or Lagrange L1 or L2 points are quite capable of looking at the opposite point in our orbit and seeing that there is no other planet there.
Second, such an orbit would be unstable. If either the Earth or its hypothetical twin were nudged just a tiny bit (which happens all the time as the planets of the solar system tug on each other), it would fall out of equilibrium and one would start catching up to the other, and they would both destabilize each others' orbits.
Third, such a planet would influence the orbits of other planets, especially Mars and Venus, and we have such a huge amount of data on the precise positions of the planets over several centuries that the effect would be extremely noticeable.
Third, such a planet would influence the orbits of other planets, especially Mars and Venus, and we have such a huge amount of data on the precise positions of the planets over several centuries that the effect would be extremely noticeable.
By the XIX century our knowledge of gravity was already precise enough so that this hypothetical planet could not have stayed undiscovered for much longer. Someone would have noticed the gravitational perturbations on nearby planets and calculated the approximate coordinates of the "anti-Earth", or at least provide bounds for it.
This is no speculation, in fact we have a real case of a planet discovered this way. In 1821 Alexis Bouvard noticed something was wrong with Uranus' orbit and started thinking there could be another undiscovered planet influencing it gravitationally. Several astronomers got involved in calculating the coordinates, and finally Johann Gottfried Galle discovered it within 1° of the expected location. Today we know it as Neptune.