Rock ortaya çıkmadan önce de harika gitar riffleri var mıydı? Başka yerlerde, başka türlerde, rock'ın çağdaşlarında harika gitar rifflerine ne dersiniz? Bir gitar riffini harika yapan şey nedir? Popülerliği en önemli faktör müdür?
Bir rock tarihi meraklısı ve pek çok rock gitaristinin büyük bir hayranı olan bu makalenin yazarı, rock gitar rifflerini doğal olarak edindikleri ikonik konumlarından uzaklaştırmak istemiyor. Yine de, tüm zamanların en iyi riffleri ile ilgili olarak ortaya konulması ve öne çıkarılması gereken pek çok başka şey var.
Bu nedenle, Van Halen, Led Zeppelin, Black Sabbath, The Rolling Stones, Deep Purple, AC DC ve alanın geri kalanıyla olan bağlantımızı korurken, gitar çalmayı - bir bütün olarak - daha eksiksiz bir şekilde anlamak için başka yerlere de göz atmaya çalışacağız.
Gitar Riff'i Nedir?
Birden çok kez tekrarlanan akılda kalıcı bir gitar motifi veya cümlesi. Tekrarlar dinleyiciye bir tür çapa sağlarken, aynı zamanda parçanın genel müzikal formuna tutarlılık ve bütünlük getirir. Bu amaca hizmet eden riffler genellikle en açılışta yer alır.
Bazen, belirli bir akılda kalıcı motif sadece bir kez ortaya çıkar, mutlaka bir riff olarak bestelenmesi veya kullanılması amaçlanmamıştır. Bazen böyle bir motif baş gitar solosunun bir parçası olur. Bu nedenle, tekrarların ne kadar önemli olduğu merak edilebilir; bir cümlenin akılda kalıcılığı tek başına onu bir riff olarak nitelendirir mi?
Bir rifften bahsettiğimizde, looping yazılımında olduğu gibi harfiyen olmasa da bir çeşit tekrar eden kalıp beklediğimizi belirtmek önemlidir. Ritmik de olabilir (belirtilen bazı rifflerin göstereceği gibi).
"En İyi Gitar Riffleri" Konusunda
Özellikle üstünlüklerden bahsederken, neyin ne değer kattığı konusunda her zaman süregelen bir tartışma vardır. Çünkü biri için harika olan bir riff, bir başkası için önemsiz gelebilir. Bu nedenle, gitar dünyası aşağıda sunulacak olanlardan farklı olmak için yalvarabilir.
Ama yine de: Bir gitar riffini harika yapan şey nedir? Önemli olan tek şey popülerliği midir? Bence değil, çünkü o zaman daha önce ikonik olan bir riffin daha az popüler olması, daha önce olduğundan daha az harika olduğu anlamına gelir ki bu da en azından saçma bir yaklaşımdır.
Tarihsel Bağlam
En iyi gitar rifflerinden bazıları yüzyıllar önce bestelenmiştir. Bununla birlikte, bildiğimiz gitar için geçerli olanın ötesine geçmeyeceğiz: tel çiftleri olmayan 6 telli bir enstrüman. Bu nedenle, aşağıda belirtilen en eski büyük klasik riffler 19. yüzyılın sonlarına aittir.
En İyi Rock Gitar Riffleri
Bazı elektro gitar riffleri o kadar popülerdir ki, gitar dükkanlarında çalınması "yasak" kabul edilir. Aşağıda "en iyiler" olarak sıralayacaklarımız dışında, Seven Nation Army'nin "The White Stripes "ının açılış riff'i, Nirvana'nın "Smells Like Teen Spirit "i, Lynyrd Skynyrd'ın "Sweet Home Alabama "sı (bunlardan sadece birkaçı).
1) Stairway To Heaven - Jimmy Page
Evet; gitar dükkanı çalışanları bundan bıkmış durumda... çalınan her David Bowie ya da (diyelim ki) Michael Jackson cümlesine karşılık onlarca (hatta yüzlerce) kez "Stairway to Heaven "dan bir riff duyuyorlar. Peki, bu gitar riff'ini bu kadar popüler yapan şey nedir; bu şarkının popülaritesi neden bu kadar yüksek ve bunun nedeni riff mi?
Gitar riff'inin "...enerji ve heyecanın çoğunu odaklayan..." (Rikky Rooksby) bir şey olarak tanımlanmasının aksine, "Stairway to Heaven "ın riff'i bu kategoriler söz konusu olduğunda neredeyse "düz". Bunun yerine, standart bir klasik rifften son derece farklı, oldukça meditatif bir ambiyans sunuyor.
Arpejli sakin bir ilerleme, yavaş yavaş daha yüksek bir varoluş alemine yükselişi "satın almak" hakkında lirik bir dizeye dönüşüyor...
Olağanüstü iyi bestelenmiş bir gitar riff'ine dayanan son derece orijinal bir paket. Bir gitar riff'inden (teorik olarak bile) daha fazla bir şey beklenebilir mi?
2) Smoke On The Water - Ritchie Blackmore
Gitar satıcılarının favori riffleri listesinde yer almasa da, bu riff kesinlikle her elektro gitaristin kalbinde yükseklerde bir yere sahiptir. Dahası, Michael Jackson'ın "Billie Jean "i pop müzik tarihi için neyse, bu şarkının da rock tarihi için o olduğu söylenebilir. Ama neden bu gitar riff'i rock için, en iyi pop şarkısının bas riff'i pop için neyse o olsun?
Google'da "Smoke On The Water" araması yapıldığında şarkının türü olarak "klasik rock" çıkıyor. Öte yandan Wikipedia makalesi (söz konusu aramada görüntülenen en üstteki makale) türü "hard rock; heavy metal" olarak sınıflandırıyor.
Google araması ile en üstte yer alan makale arasında ortak bir zemin olmaması çok ama çok nadirdir. Elbette, böyle bir "etki" karmaşıklığa dayanıyorsa belki başarılabilir, ancak sadece güç akorlarından oluşan bir gitar riffi gibi basit araçlara dayandığında imkansız görünüyor.
Ne yaptığınızı biliyorsanız (yani gitarist Ritchie Blackmore iseniz) - az kesinlikle çoktur! Ve en iyi gitar rifflerinin çoğu tam olarak budur: basit! Şimdi, kolay gitar riffleri bile heavy metal müzikte kulağa ağır gelir, ama bu tamamen farklı bir konu.
3) Sweet Child O' Mine - Slash
Çoğu rock müzisyeninin müziklerindeki doğrudan klasik rock etkilerine (ve hatta bazen referanslarına) kesin olarak veda etmiş göründüğü bir dönemin zirvesi olarak gelen bir hit. Bu şarkının Nirvana klasiği "Smells like Teen Spirit "ten sadece 4 yıl daha eski olması kulağa neredeyse inanılmaz geliyor.
İlginç bir şekilde, bu gitar riff'i yukarıda bahsedilen en iyi gitar riff'lerine yakın bir benzerlik göstermektedir. Armonik olarak arpejlenmiş güç akorlarına dayanır, böylece zarif bir şekilde "her iki dünyanın en iyisini" alır.
Slash tüm telleri yarım ton düzleştirerek alternatif gitar akordu olarak bilinen bir akort uyguladı. Bunun Axl Rose'un şarkı söylemesine yardımcı olmak için mi yoksa hafif bir riff'in daha ağır duyulmasını sağlamak için mi yapıldığını söylemek zor.
Gelmiş geçmiş en popüler şarkılardan biri, bir bakıma genel olarak ağır rifflere doğru bir dönüm noktasını işaret ediyor. Elbette, kulağa hafif gelen neşeli riffler bestelenmeye devam etti, ancak 80'lerin sonu ve 90'ların başında modası önemli ölçüde düştü.
rock üzerine düşündürücü bir tek satır
"Modern rock'n roll'un çoğu suçluluk duygusunun bir ürünüdür." - Kaptan Beefheart
En İyi Caz Gitar Riffleri
Doğaçlama - cazın en önemli yapı taşı - orijinal melodik fikirlere dayanır ve bunlar da tutarlılıklarını ritmik tutarlılıktan alır. Dolayısıyla, "en iyi gitar riffleri "nden bahseden bir cazcı aslında her biri daha önce çalınmış bir cümlenin melodik ve ritmik varyasyonlarını içeren ritmik dizilerden bahsediyor olabilir. Gerçek riff tekrarlarından kaçınılır.
1) BESAME MUCHO - WES MONTGOMERY
"Besame Mucho" bir bolero standardıdır ve 1940 yılında piyasaya sürülen hit bir şarkıdır. Montgomery gençlik yıllarını geride bırakırken, o dönemdeki Amerikan müziğinin çoğunun standart 4/4'lük swing havasına kıyasla farklı bir titreşim sunduğu için bu klasik şarkıyı çok sevmeye başladı.
Şarkının orijinal düzenlemesinin gitar eşliği, daha ziyade (daha sonra Bossa Nova olarak bilinecek olan) Bossa Nova olarak titreşir, stilistik olarak iyi kurulmuş Mariachi veya Bolero geleneğinden çok farklıdır.
İşleri bir adım daha ileri götürerek, Montgomery'nin "B oss Guitar" albümündeki "Besame Mucho "nun ölçüsü 6/8'dir. Pulsasyon hissinin daha az yaygın olmasıyla Wes, solosunun açılışında ikonik bir riff tercih etti.
Bir barlık riff ritmik olarak tekrarlanır, melodi akor değişimine uyarlanır, ardından 2 barlık hem melodik hem de ritmik olarak geniş bir yorumlama gelir. Cazcıların yaptığı gibi, bunu derinlemesine genişletti, ancak solosunun bu ilk 4 barı caz gitar meraklıları arasında gerçek bir ikon.
2) Django - Joe Pass
Orijinalinde 4/4'lük standart bir melodi olmasına rağmen, "For Django" albümündeki "Django "nun tema açılımı tamamen orijinal ve beklenmedik bir metrik çözüme sahiptir. Parça 10 ölçü boyunca 3/4 ve 4/4 arasında gidip geliyor, ardından 4/4'lük 2 ölçü daha duyuyoruz ve ikincisinin sonunda kısa bir fermata var.
Sekiz ölçü 3/4 temayı kapatır ve en sonunda bir ritardando yer alır. Melodinin oldukça sıra dışı 20 ölçülük formuna eklenen bu metrik çözüm, tüm şarkının tınısını neredeyse uhrevi bir hale getiriyor.
Temanın kendisi ritmik bir riff üzerine inşa edilmiştir, bu nedenle Pass'ın "For Django" solosu, standart 4/4 orta swing temposuna dönüşü vurgulamak istercesine efsanevi bir response lick ile açılır. Bu cümlenin tamamı 4 ölçü uzunluğunda ve 2 alt riff içeriyor, bunlardan ikincisi John Coltrane'den ödünç alınmış gibi görünüyor.
Ana riff bu solo açılışın 2. barında sunulur ve bunu bir buçuk bar boyunca söz konusu Coltrane riff'i takip eder. Her ne kadar 3. bar daha fazla Coltrane anlatımıyla açılsa da, ters yönde kapanır, böylece yönsel olarak 2. bardaki kendi riff'iyle tamamen çakışır. Pass'in tatlı çocuğu!
3) MINOR SWING - DJANGO REINHARDT
Eğer tüm şarkı tek bir rifften oluşuyorsa, bu tek başına riffin kalitesi ve özgünlüğü hakkında çok şey anlatır. "Minor Swing" 16 barlık basit bir formla bu şekilde inşa edilmiştir.
Tema armonik arka plan olmadan çalınırken, sololar La-minörde standart bir I-IV-V-I ilerleyişine sahiptir; burada subdominant akor şaşırtıcı bir şekilde majör 6'lıyı (normalde bir "kaçınma notası" olarak kabul edilir) içerir.
Ortalama bir gitarist tüm solosu için sadece A-minör pentatonik diziye güvenmek isteyebilir, ki bu da elbette işe yarayacaktır. Aslında, subdominant D-minör akorunun majör 6'lısını (B) korumuş olması nedeniyle, E-minör pentatonik gam bile işe yarayacaktır.
Django solosuna, elindeki akorları net bir şekilde özetleyen riff ile girer. Riff, adım adım ilerleyen bir hareketle başlar ve alçalan bir arpej akoruna dönüşür. Onun gerçek bir alametifarikası olan bu hareket, gerçekten de bugüne kadar üretilmiş en iyi gitar rifflerinden biri! Bu melodi toplam altı kez kaydedilmiştir ve 1937 'deki bu orijinal r iff ikonik statüsünü korumaktadır.
caz üzerine düşündürücü bir tek satır
"Cazın ne olduğunu sormak zorunda kalırsanız, asla bilemezsiniz." - Louis Armstrong
En İyi Blues Gitar Riffleri
Blues'da, tıpkı cazda olduğu gibi, müzisyenlerin kendilerinden öncekilerin ya da çağdaşlarının ünlü şarkılarını seslendirmeleri yaygındır. Şarkı bölünmeleri henüz olmadığı için hangi riffin kim tarafından geliştirildiğini söylemek zaman zaman zordur. Aşağıda belirtilen blues gitar riffleri, kime atfedileceğine bakılmaksızın, yine de harika bir blues riffini tanımlayan ve belirleyen şeyin özünde yer alır.
1) Sweet Home Chicago - Robert Johnson
Neredeyse efsanevi bir statüye sahip gerçek bir mücevher olan "Sweet Home Chicago" birçok kişi tarafından bir blues ilahisi olarak kabul edilir. Ve bunun iyi bir nedeni vardır: herhangi bir blues cover grubunun canlı konserinde neredeyse kesinlikle setin bir parçası olarak yer alacaktır.
Johnson şarkıyı ilk kez 1936 yılında kaydetti. İcat edilmiş olmasına rağmen stereo kayıt henüz emekleme aşamasındaydı, bu nedenle "menüde" sadece mono vardı. Aslında, kayıtta da görüldüğü gibi, beyaz gürültüyle başa çıkmak bile hâlâ zordu.
Gitardaki eşlik, bir blok akorun üst notasının dönüşümlü olarak yükseldiği ve alçaldığı tek barlık bir riffe dayanır. Aksanlar aşağı vuruştadır ve ilgili blok akor yukarı vuruşta bir swing titreşiminde aksansız olarak tekrarlanır.
Blues'u tanımlayan basit bir gitar riff örneği sorulsa, büyük olasılıkla bu riff gösterilirdi. Bir türü tanımlayan bir riff... Büyüklüğü hakkında daha ne söylenebilir ki?
2) Hoochie Coochie Man - Muddy Waters
Hoochie Coochie Man Waters'ın yazdığı bir şarkı değildi, ancak 1954'te bu şarkıyı ilk kaydeden o olmuştu. O zamanlar 40'lı yaşlarında olması ilginçtir.
Görünen o ki Waters'ın coşkusu eşsizdi ve bu da onu akranlarından ayırıyordu. Bu önemlidir, çünkü 1950'lerin ortalarında çağdaş blues henüz emekleme aşamasındaydı ve popüler bir alt türe dönüşmesi için ısrar ve sebat gerekiyordu.
Riffin kendisi o kadar güçlü ve baskındır ki, vokal ile birbirinin yerine çalınır. Vokal sözleri sırasında gitar yok ve riff sırasında da vokal yok. İlginç bir şekilde, riff zıt yönlerde hareket eden benzer ritimli iki melodik cümleden oluşuyor.
Daha sonra yazılan sayısız blues şarkısı da benzer bir kalıbı takip edecekti ve bu nedenle bu riff şüphesiz çağdaş blues'u tanımlayan şeyin merkezinde duruyor.
3) Woke Up This Morning (My Baby's Gone) - b.b. king
Haklı olarak, standart 12 bar blues formunun (standart armonik ilerleyiş korunarak), diğer/yabancı unsurlar baskın olmaya başlamadığı sürece bir blues şarkısı olarak kaldığı söylenebilir.
"Woke Up This Morning" mükemmel dengenin arketipik bir örneği. Latin ve caz etkileri bariz ama yine de kesinlikle bir blues şarkısı.
Basit ama güçlü riff, özellikle ilk ortaya çıkışında belki farklı bir tarzdan geldiği şeklinde yorumlanabilir. Yine de tekrarlandıkça blues ilerleyişine melodik uyarlamalar içeriyor, böylece blues karakterini açıkça gösteriyor.
Bir türü tanımlarken, içerdiği diğer etkileri etkilemeyen (aşırı derecede baskın olmayan) şey gerçekten de en zarif çözümdür. Hem söz konusu şarkı ve bağlam için hem de genel olarak alt tür için.
blues üzerine düşündürücü bir tek satır
"Blues, ailenizde sahip olabileceğiniz o sorunlu çocuk gibiydi" - B.B. King
En İyi Klasik Gitar Riffleri
The Beatles'ın "Day Tripper "ı, The Rolling Stones'un "(I Can't Get No) Satisfaction "ı ve Led Zeppelin'in "Whole Lotta Love "ından Deep Purple, Black Sabbath, AC DC, Eric Clapton, Jimi Hendrix ve Bob Marley'in eserlerinin önemli bir kısmına, David Bowie, Michael Jackson ve hatta The White Stripes'ın "Seven Nation Army "sine kadar, bilinçli bir dinleyici ve klasik müzik hayranı önceki nöbetçilerin etkilerini fark edecektir.
Elbette aklı başında hiç kimse The Rolling Stones ya da AC DC'nin klasik müzisyen olduğunu ya da "Day Tripper", "Purple Haze", "Whole Lotta Love" ve "Redemption Song "un klasik müzik repertuarına ait olduğunu iddia etmez. Yine de, etki açıkça kanıtlanabilir olduğundan, basit bir soru ortaya çıkıyor: tüm zamanların en iyi gitar riffleri arasında sayılabilecek herhangi bir klasik gitar riffi var mı?
1) Recuerdos de la Alhambra - Francisco Tarrega
"Recuerdos de la Alhambra" tarihten esinlenen eserlere mükemmel bir örnektir. Tarihi bir miras olan Elhamra, İspanya'nın Granada kentinde bulunan bir saray ve kale kompleksidir.
Parça tamamen en başta duyulan riff'e dayanır. Başparmak parça boyunca arpejli akorlar çalarken, işaret, orta ve yüzük parmakları melodi notasını bir dizi halinde tekrarlar.
Bu riff'in tekniği "tremolo" olarak bilinir (aynı adı taşıyan elektro gitar efektine kıyasla). Daha önceki tremolo örnekleri bilinmemektedir. Yeni bir tekniği tanımlayan bir gitar riffi mi? En iyi haliyle saf muhteşemlik!
Burada dikkat edilmesi gereken nokta, bu tekniğin gitar tonunun sahip olduğu sustain eksikliğini telafi etmek için ortaya atılmış olmasıdır. Günümüzde kompresörün gücünü arttırmak yeterli oluyor ve iş bitiyor.
2) Capricio Arabe - Francisco Tarrega
Bazıları bir besteci/gitaristin çok kısa bir listede birden fazla kez yer almasının haksızlık olduğunu söyleyebilir. Ama eğer o ana riff mag ise, sadece bir kez görünmekle sınırlı kalması haksızlık olmaz mıydı?
Güney İspanya'ya düzenli olarak günübirlik seyahat eden Tarrega, gitar meraklılarını İspanya'nın tarihini daha yakından tanımaya yönlendiriyor, bu son derece zengin ve renkli mirastan ilham almakta özgür hissediyordu. Böylece "Capricho Árabe "yi ("Arap Kapriçyosu") yazarak doğal olarak çok sevdiği ve en azından kısmen ilham aldığı geleneğe bir kez daha saygı gösterdi.
Parçanın ana riff'i, rubato benzeri girişten sonra, parça sabit bir orta tempoya girdiğinde tanıtılır. İyi riffler gibi, bu gitar parçası da küçük ritmik ve melodik varyasyonlar içermekle birlikte neredeyse tamamen riff üzerine kuruludur.
Riff'e dayanmayan bölümler sadece geçiş görevi görür (yani riff bağlayıcıları). Şimdiye kadar gördüğümüz gibi, riff klasik müzikte sadece var olmakla kalmaz, aynı zamanda bir parçanın standart ve en yaygın köşe taşıdır.
3) Asturias - Isaac Albeniz
Kısa bir riff'e dayanan bir piyano parçası yazdığınızı düşünün. Sonra, birinin bunu gitara uyarladığını hayal edin. Son olarak, gitar versiyonunun daha popüler olduğunu düşünün... mesela... 20 kat daha popüler (en azından YouTube 'da). Böyle bir durumda, haklı olarak "parçanın riff'i - tüm pratik niyet ve amaçlar için - aslında bir gitar riff'i değil mi?" diye sorulabilir.
Parçanın gitar uyarlamasında farklı akor sesleri kullanıldığı anlaşılmaktadır. Şimdiye kadar bahsedilen rifflerin aksine, bu riff oldukça açık bir şekilde parmak stili picking gerektirmektedir. Bunun nedeni, komşu olmayan teller üzerine "yayılmış" olması ve temponun çok hızlı olmasıdır.
Asıl melodi alt perdede yer alır ve melodinin iki notası arasında her zaman sürekli bir tiz nota çalınır. Bu tiz nota, kendisinden önce ve sonra gelen melodi notalarından ritmik olarak eşit uzaklıktadır. Bu riff akışı flamenko gitarda yaygındır.
Eserin bestelendiği dönemde flamenko gitar solo bir enstrüman olarak kabul edilmiyordu; klasik gitarın bile hala "özgürleşmesi" gerekiyordu. Aksi takdirde Albeniz'in eseri sadece bir gitar bestesi olarak yazmış olacağı anlaşılıyor. Neyse ki, olayların doğal akışı bu kasıtsız adaletsizliği düzeltmişti.
klasik müzik üzerine düşündürücü bir tek satır
"Klasik müziği herkes sever; sadece henüz bilmiyorlar." - Benjamin Zander
En İyi Folk Gitar Riffleri
Halk müziğinin - basitçe söylemek gerekirse - belirli bir ulusun ya da bölgenin müzik gelenekleriyle yakından ilgili olan her şey olduğu göz önünde bulundurulduğunda, birbirinden çok farklı müzik gelenekleri arasından temsilciler seçmek oldukça zordur. "Smoke on the Water" ile "Johnny B Goode" arasında ya da "Ain't Talkin' 'bout Love" ile Eric Clapton'ın herhangi bir ünlü şarkısı arasında da büyük bir fark olduğu söylenebilir. Doğru. Ama örneğin Bali Gamelan'ı ile Country müzik arasındaki farka ne demeli? Ya da Moğol gırtlak şarkısı ile İspanyol flamenko şarkısı arasındaki fark?
Bu bağlamda "folk", basitçe açıkça ortaya konabilen otantik geleneksel etnik müzik etkilerini ifade eder (kendi iyi tanımlanmış müzikal özelliklerine sahip tutarlı bir tür olmanın aksine).
1) I walk the line - Johnny Cash
Kaydedildikten sonra anında hit olmasının yanı sıra, "I Walk the Line "ın sürprizi kuşaklar ötesi olmasıdır. Neşesi ve sadeliği gençleri, bariz ve çok güçlü country müzik etkisi ise yaşlı nesli cezbetti.
Bu kesinlikle bir country şarkısıdır, ancak bazıları bunu rockabilly olarak da değerlendirmektedir. Eğer doğruysa, bu sadece şarkının evrensel olarak daha da çok sevildiği anlamına gelir.
Basit I-IV-I-V armonik ilerleyişini tanımlayan tüm cümle, melodi ve armoniye hizmet etmek için transpoze edilmiş ve uyarlanmış olarak tekrarlanan bir bar melodik rifften oluşur. Yeni başlayan gitar dersleri için çok uygundur.
1950'lerin ortalarında müzik dünyası yavaş yavaş karanlık akor ilerlemelerine yönelmeye başlarken, basit gitar riffleri hala zamana meydan okumaya devam ediyordu. Az kaynaktan elde edilen bir zenginlik.
2) Cancion del Mariachi - Antonio banderas
"Desperado" filminde yer alan şarkı bir 90'lar klasiği (tıpkı filmin kendisi gibi). Film, müziği sayesinde mi popüler oldu, yoksa filmde yer alan müziği mi popülerleştirdi? Bunu söylemek zor.
Ancak bu şarkı, filmin gösterime girmesinden neredeyse 30 yıl sonra bile, çağdaş Mariachi tarzının sunulması gerektiğinde hala başvurulan bir şarkıdır. Kesin olan bir şey var: Antonio Banderas kayıtta gerçekten de baş gitarı çalıyor ve o dönemde pek çok kişiyi şaşırtıyor.
Şarkının başına yerleştirilen riff tek başına giriyor (filmdeki versiyonda öncesinde rubato bir intro bulunuyor). Arpejlenmiş bir triad armoniyi tanımlar, paralel üçlüklere geçerek riff'in melodisini duyurur. Ardından 3/4'lük oldukça tipik bir Mariachi eşliği çalan bend girer.
Son derece evrensel bir riff. Mariachi müzikal deyimine mükemmel bir şekilde uyuyor, ancak çok farklı stilleri ve türleri tanımlayabilecek çok sayıda grup girişi düşünülebilir. Yine de, hepsiyle - riff mükemmel bir şekilde çalışacaktır! Evrensellik en iyi haliyle!
3) Entre dos Aguas - Paco de lucia
Paco'nun "Fuente y Caudal" albümü için yeterli şarkısı/bestesi olsaydı "Entre Dos Aguas" yazılmayacaktı bile. Tek bir melodiden yoksunken, riff'i anlık olarak düşündü, grup arkadaşlarına söyledi ve stüdyoya girdi.
Tema single olarak bile çok başarılı oldu ve albümün satışlarını artırdı. Bu şaşırtıcıydı, çünkü flamenko-rumba kompozisyonunun hakim olduğu bir flamenko albümü (rumba birkaç kuşak önce Güney Amerika'dan ithal edilmişti) bir tür çelişkiydi.
İlginç bir şekilde, gitar riffinden önce gelen şey, en başta tek başına giren bir bas riffidir. Gitar riff'i ancak perküsyon ve ritim gitarların girişinden sonra giriyor.
Bazen ihtiyaç duyulan tek şey bir barlık kısa bir riff ve iki akordur. Tabii ki Paco'nun virtüözitesi bunun üzerine harikalar yaratır, ancak riff köşe taşıdır, ilham kaynağıdır, harikanın ruhudur!
halk müziği üzerine düşündürücü bir tek satır
"Folk müzik bir avuç şişman insandır" - Bob Dylan
Mansiyonlar, Yorumlar ve Bazı Ek Noktalar
"The Jimi Hendrix Experience" bir ton epik gitar riff'i içeriyor, kalabalığın favorisi muhtemelen "Purple Haze "in açılış riff'i. Ayrıca, daha önce bahsedilen ilham verici grupların ve/veya enstrümantalistlerin (Deep Purple, Rolling Stones, Eric Clapton, Eddie Van Halen ve diğerleri) rifflerinin çoğu şüphesiz tüm gitar tarihinin en iyi riffleri arasında yer almaktadır.
Ünlü gitar rifflerinin ünlü olmasının bir sebebi vardır ve bu gayet iyi bir şeydir. Punk gibi ya da Eddie Van Halen'in "Ain't Talkin' 'bout Love" şarkısı gibi ya da Bob Marley'in "Redemption Song" şarkısı gibi, iyi bir orijinal şarkı öncelikle sevimli bir riff'e dayanır.
Basit gitar riffleri her zaman en iyi çözüm değildir, ancak basitlik her zaman aranmalıdır. Her ne kadar önemli olsalar da, riffler tek başına hikayenin tamamı değildir. Peki ya armoni? Karmaşık mı yoksa sadece iki akordan mı oluşuyor? Ritim, tempo, grup üyeleri... her şey önemlidir!
Son
Bu makalenin amacı, daha az popüler türlerden gelen ve daha az bilinen bazı riffleri gitar meraklılarının dikkatine sunmak için çaba sarf etmekti. Yeni başlayan gitaristler bile zaman zaman harika riffler besteleyebilir ve bu yüzden onları bilgilendirmek sadece yardımcı olabilir. Sonuçta, bugünün çocukları yarının Deep Purple ve Led Zeppelin'i olacak, lead gitar çalacak, bir sonraki "Smoke on the Water "ı besteleyecek, "Stairway to Heaven "a tırmanacaklar.
Son olarak, bazen ihtiyaç duyulan tek şey - zaman! Ve eğer orijinal şarkınız farklı insanların video derslerinde, uzaktan veya yüz yüze gitar derslerinde yavaş yavaş daha fazla yer almaya başlarsa, Rolling Stone dergisinde bahsedilmesinin sadece bir zaman meselesi olduğunu söyleyebilirim. Sabırla, gökyüzü bile sınır değildir; hatta sınırın başlangıcı bile değildir. Ama muhteşem bir başlangıcın sonu olabilir ve olmalıdır da!