Albert Chomsky Herman’ın ‘postmodernizm ve sol’ adlı kitabından bir alıntı paylaşmak istiyorum. (Orijinali biraz uzun olduğu için kesitlerle aktarıyorum.)
”…akademisyen bir arkadaşımdan yolda geçireceğimiz dört beş saat boyunca bana ‘postmodernizm’i anlatmasını istedim. kabul etti ve yola koyulduk; o anlattı, ben de dinledim.
new york’a vardığımızda, bana ‘postmodernizm nedir?’ diye sorulsaydı, cevaplayamazdım. dört saat geçmiş ve ben ‘postmodernizm’in ne anlama geldiğini hâlâ anlayamamıştım. bunun üç açıklaması olabilir.
1) öğretmenim bir kavramı dört saatte açıklamaktan aciz bir aptaldı.
2) ben bir kavramı dört saatte anlamaktan aciz bir aptaldım.
3) kavram aptalcaydı, dört saatin açıklamaya yetmeyeceği ölçüde geniş ve muğlak bir laf salatasıydı.
tahmin edeceğiniz gibi, tercihim üçüncü seçenek. ama raflar dolusu kitap yazdırtan bir kavram nasıl olur da kof sayılabilir? benim varsayımım şu: edebiyat teorisi büyük ölçüde, edebiyat kuramcılarının, profesyonel hempalarını, patronlarını, öğrencilerini ve genelde entelektüel cemaati kandırırarak krallara layık muamele görmekte kullandıkları bir düzmeceden ibarettir.
edebiyat teorisine bir göz atın; öylesine yoğun ve muğlak hale getirilmiş, anlaşılmaz bir kavramlar ve tabirler yumağıdır ki;
• rasyonaliteden bir süreliğine uzaklaşma niyetinde olmayanın işine yaramaz.
• ne karşı çıkılabilir ne de yanlış olduğu ortaya konulabilecek kadar anlaşılabilir.
• bunu yapmaya teşebbüs eden olursa, her şeyden önce teoriyi anlamadığı öne sürülerek alay edilir.
öyleyse lütfen biri bana, edebiyat teorisini anlamak için ne okuyabileceğimi söylesin. böylece ben de varsayımımdan vazgeçer, bilgilendirici bir özet yazarım. yukarıda sıraladığım terimleri, z okuyucularının yüzde birinin bile tanımlayamayacağına bahse girerim. öyleyse, kuramcılar bizim de işin içine girmemize izin verseler mantıklı olmaz mı, tabii gerçekten ortada bir şey varsa?“