Çünkü öyle boktan ki, bazı insanları mutlu etmem için sadece yüzümü görmeleri yetiyor. Sevgilerini her zaman hissedebiliyorum. Buna rağmen diğerlerine bir türlü yetemiyorum. Hep fazlasını istiyorlar, beni böyle kabul etmiyorlar. Halbuki ben isteseler kendimden vazgeçecek haldeyim. Gidemediğim, istediklerimin olmadığı bir zaman yaşıyorum. Şartlar benim için yeterince zorken daha da zorlaştırmak niye?
Kendimle başbaşa kalmak eskisi kadar çekici değil artık.