Autocar’ın Favori Yarış Pilotları: David Llewellin; Özet basitti. Autocar’daki tüm gazetecilere bir e-posta: tüm zamanların en sevdiğiniz yarış sürücüsünü seçin.
Beklemediğimiz şey oldukça geri gelen cevapların repertuarıydı. System 1’den kulüp yarışlarına kadar birçok dönemi ve sporun geniş bir yelpazesini kapsayan bu, motor sporlarının ve takipçilerinin ne kadar çeşitli olduğunu gösteriyor. İlk kez, yanlış cevaplar yok: birçok tartışmaya ve oldukça fazla şüpheye yol açtı ama sonunda, her şey kişisel seçimle ilgili.
Bize katılıyor musun Farklı birine gider miydin? Aşağıdaki yorumlarda bize bildirin.
David Llewellin
Yarış sonrası / etap röportajının nasıl geçtiğini biliyorsun, değil mi? ‘Ah, orada zordu’ ya da ‘kazandık ama zor bir işti’ – hepsi son birkaç saati tuvaletleri temizleyerek geçirdiklerini düşündüren asık suratlı ve hüzünlü bir teslimatla sağlandı. En heyecan verici motor sporları makinelerinden bazılarını en hızlı parkurlara veya çukur orman yollarına fırlatmak yerine özellikle yoğun bir Cuma akşamından sonra bir gece kulübü.
O kadar da değil, gülümseyen, geveze ve hafif iri gözlü röportaj tarzı olan Galli miting büyücüsü David Llewellin, şansına pek inanamadığı izlenimini verdi; Burada West Wales’li bir çiftçi, ralli arabalarını gidebilecekleri kadar hızlı sürmesi için para alıyordu. Bu bulaşıcı coşku, genç benliğimde anlık bir etki yarattı, spora olan artan hayranlığım, Llewellin’in ralli saflarında yükselişi ile aynı zamana denk geldi.
Ticari marka bıyığıyla, Dai (her zaman bilindiği gibi) Metro 6R4’te öne çıktı ve otomobilin 1986 Circuit of Eire’da kazandığı ilk uluslararası galibiyet oldu. Bu zafer, o gevrek Galce tonlarında (‘Hannua Mikkola, eh? Sanırım hızlı bir şekilde el arabası sürebileceğini düşünüyorum’) tebessümlerin ve sözlerin ardında, Llewellin’in hem daha önce bahsedilen 1983 dünya şampiyonu Mikkola’yı hem de yerleşik yerli halkını yenerek çok hızlı olduğunu kanıtladı. as Jimmy McRae ve Russell Brooks.
O yıl, Galli Rallisi’nde ilk ev sahibi galibiyetinin peşinde olan Mikkola’nın peşine düşen Metro’yu 60 ft’lik bir düşüşten fırlatmak ve onu yok etmek için namluyla yuvarlamak da dahil olmak üzere bazı büyük kazalar da getirdi. Yine de şiddetli yağmurda sahne kenarında dururken, altındaki vadide yatan 6R4’ü enkaza çevirirken, BBC’den Steve Rider ile yaptığı röportajda belirgin bir yaramazlık vardı. “Çocuklar onu tekerleklerinin üzerine yuvarladılar ve eve götürmem için dışarı sürüklediler (bir vuruş için durun, gülümseyin). Kutuda.”
Sonraki birkaç yıllık A Grubu makineleri, onun güçsüz, doğal olarak aspire edilmiş Audi Coupe Quattro ile heyecanlı ve cesurca güreştiğini gördü. Hayır, ateş püskürten bir S1 Grubu değildi, ama 10 yaşındaki kulaklarıma harika geliyordu, Llewellin beş silindirinden her son damla performansında sıkıştığında feryat ediyordu. McRae’nin beş İngiliz şampiyonluğunun son ikisini alt etmesine engel olamadı, ancak yaklaştı, hızlı ve kararlı yaklaşımı, birden fazla rallide Scot’ın çok daha kaslı Ford Sierra RS Cosworth’unu yenmesine izin verdi.
Sonra 1989’da Dai nihayet yeteneklerine yakışır bir arabayı eline aldı – Toyota Celica GT-4. Kuşkusuz zayıflamış bir sahaya karşı (Malcom Wilson ve Colin McRae toplantıya katıldı, ancak güçlü Sierraları toplam çekiş gücünden iki tekerlek kısaydı) artwork arda iki İngiliz kronunu süpürdü. Mekanik hastalıklar, WRC’nin ev turundaki başarının şampiyonluk yıllarında onu atlattığı anlamına gelse de, çabaları 1991’de dünya sahnesinde hak ettiği, tam zamanlı bir şut elde etmesini sağladı.