Tarihte Bugün: 8 Ekim 1918
Onbaşı Alvin C. York, Fransa'daki Argonne Ormanı'ndaki Meuse Nehri yakınında bulunan küçük bir müfrezenin başındayken, en az 20 Alman askeri öldürdü ve 132 kişiyi daha ele geçirdi ve daha sonra kendisine Kongre Onur Madalyası kazandırdı.
York, 1887'de Tennessee-Kentucky sınırına yakın bir kulübede doğdu. Avcılıktan ve geçimlik tarımdan gelen bir yaşamı kazıyan 11 çocuğun üçüncüsü oldu. York 1915'te köktenci bir Hıristiyan oldu ve iki yıl sonra ABD'nin Birinci Dünya Savaşı'na girmesiyle birlikte orduya alındı.
Dini inançları nedeniyle, York bir vicdani retçi olarak savaşa gitmeye kalktı, ancak bu durumun 82. Piyade Tümeni'nde kayıtlı olduğu ve reddedildi. Batı cephesinde aktif görev için Mayıs 1918'de Fransa'ya geldi. O yılın Eylül ayında, başarılı Saint-Mihiel saldırısında yer aldı ve onbaşıya terfi ettirildi ve komuta etmek için kendi filosuna verildi.
8 Ekim 1918'de gerçekleşen, I. Dünya Savaşı sırasında Batı Cephesi'nde Almanlara karşı yapılan son büyük müttefik ittifak olan Meuse-Argonne saldırısının bir parçasıydı. York ve adamları, Almanya'da tutulan pozisyonları ele geçirmek zorunda kaldılar. bir vadi; problemlerle karşılaştıktan sonra, 17 kişilik küçük bir grup yakındaki bir tepeden Alman makineli tüfeklerle ateşlendi.
York, günlüğünde neler olduğunu anlattı:
Tüm Savage’ın takımını öldürdüler; Benimkileri iki tane aldılar; Onlar yaraladılar ve iki takımını öldürdüler; Erken dönemdeki ekip, aşırı sağ taraftaki fırçanın içine geri döndü ve henüz makineli tüfeklerin doğrudan ateşi altında değildi ve bu yüzden kaçtılar. Erken hariç hepsi hariç. Vücudunda üç mermi ile gitti. Bu beni komutada bıraktı. Dışarıda açıktaydım.
Ve bu makineli tüfekler ateşe tükürüyordu ve etrafımdaki çalılıkların hepsini berbat ediyorlardı. Ve Almanlar emirleri bağırıyordu. Hayatında hiç böyle bir raket duymadın. Bir ağacın arkasına atlamak ya da fırçanın içine dalmak için zamanım olmadı, diz çökmek ya da uzanmak için zamanım olmadı.
Diğer çocukların ne yaptığını bilmiyorum. Ateş etmediklerini iddia ediyorlar. Daha sonra haklı olduklarını söylediler, tutukluları koruyorlardı. Ve mahkumlar uzanıyordu ve makineli tüfek onları almak için üzerlerine ateş etmek zorunda kaldı. Makineli tüfekler bana ateş açtıklarında, onlarla fotoğraf alışverişi yapmaya başladım.
Hiçbir şey yapmamak için hiçbir zamanım yoktu, ama onları Alman makineli tüfeklerle izledim ve onlara sahip olduğum en iyi şeyi verdim. Bir Alman'ı her tohumladığımda, jes onu izledi. İlk başta yüzüstü pozisyondan ateş ediyordum; bu uzanıyor; Tennessee dağlarındaki atış maçlarında sık sık hedeflere vurduğumuz gibi; ve aynı mesafe hakkında jes idi. Fakat buradaki hedefler daha büyüktü. Ben bir Almanın başını ya da cesedini o anda özleyemem. Ve ben yapmadım. Ayrıca, hiç bir zaman kaçırmamak için zaman yoktu.
Beni vurmak için, Almanların yalan söylediğimi görmeleri için başlarını kaldırmaları gerektiğini biliyordum. Ve biliyorum ki tek şansım başlarını tutmaktı. Ve ben yaptım. Onların pozisyonlarını kapattım ve her seferinde ateş edeceğim her şeyi uçurdum. Ne zaman bir kafa çıksa, onu yere serdim. Sonra bir dakika durduruyorlar, sonra başka bir kafa ortaya çıkar ve ben de onu yere sererim. Onlara sahip olduğum en iyi şeyi veriyordum.
Açıkta ve makineli tüfeklerde (otuzun üzerinde sürekli eylem vardı) ateş tükürüyordum ve etrafımdaki her şeyi berbat ettiler. Ama bana vuracak gibi görünmediler. Almanlar her zaman emir veriyorlardı. Hayatının boyunca böyle bir raket duymadın. Elbette, bunların hepsi sadece birkaç dakika sürdü. En kısa sürede ayağa kalkıp elimden ateş etmeye başladım, bu benim en sevdiğim konum. Hala o eski ordu tüfeğiyle dalga geçiyordum. Birkaç klip kullandım. Namlu ısınıyordu ve tüfeğim mühimmat azalıyordu, ya da hızlı bir şekilde benim için oraların zor olduğu yerdi. Ama aynı jes'i vurmaya devam etmeliydim.
Dövüşün ortasında bir Alman subayı ve beş adam bir siperden fırladı ve bana sabit süngülerle para verdi. Gelecekleri yaklaşık yirmi beş metre vardı ve onlar akıllıca geliyorlardı. Sadece tüfeğimdeki yarım klip kaldı; ama benim tabancayı hazırladım. Çabuk bitirdim ve onları da tekniklerim.
İlk önce altıncı adamdan ayrıldım. sonra beşinci; sonra dördüncü; sonra üçüncü; ve bunun gibi. Bu, vahşi hindileri evde vurma şeklimiz. Görüyorsunuz ki ön tarafların arka tarafları aldığımızı bilmelerini istiyoruz ve sonra hepsini ele geçirene kadar devam ediyorlar. Tabi ki bunu düşünmek için zamanım olmadı. Galiba doğal olarak yaptım. Ben de biliyordum ki, ön taraflar battıysa ya da onları durdurursam arkadakiler aşağıya iner ve bana bir voleybol pompalar ve beni alır.
Sonra tüfeğe döndüm ve o makineli tüfeklerin peşinden koştum. Biliyordum ki eğer kafamı sakladıysam ve mühimmattan çıkmamışsam, onları aldım. Bu yüzden aşağı gelip pes etmelerini istedim. Daha fazla öldürmek istemedim. Onları bir çift teknoloji ve tekrar homurdanırdım.Ama sanırım onlar benim dilimi anlamıyorlardı, ya da beni etrafta dolaşan korkunç raketle duyamıyorlardı. Bu sefer yirmi kadar Alman öldürüldü.
-Ve Alman majörlüğünü tuttum. Beni tohumladıktan sonra sabit süngülerle suçlanan altı Alman'ı durdurduktan sonra yerden kalkıp bana doğru yürüdü ve “İngilizce” diye bağırdı.
“Hayır, İngilizce değil” dedim.
“Ne?” Dedi.
"Amerikan" dedim.
Dedi ki: “İyi —!” Dedi. “Artık ateş etmeyeceksen onları pes ettireceğim” dedi. Alman anadalının onları pes etmesini söylemesi için yirmi yıl önce öldürdüm. Onu otomatikliğimle kapattım ve eğer ateş etmeyi bırakmasaydı, bir daha başını çekerdim demiştim. Ve bunu kastettiğimi biliyordu. Onu öldürmediğimi söyledi ve eğer diğerlerini siperde vurmayı bıraksam, onları teslim olmaya zorlayacaktı.
Bu yüzden biraz ıslık çaldı ve düştü ve toplanmaya ve silahlarını ve kemiklerini fırlatmaya başladılar. Onlardan biri hariç tepeden tırnağından çıktılar, ve hemen bana gelmeden hemen önce, önümdeki havada patlayan küçük bir el bombası attı.
Alvin York Heykeli Ben onu teknikleştirmek zorunda kaldım. Gerisi daha fazla sorun olmadan teslim oldu. Yaklaşık 100 tanesi vardı.
Yani 80 ya da 90 Almanın silahsız olduğu ve dışarı çıkması için başka bir Alman hattımız vardı. Bu yüzden adamlarımı aradım ve bir tanesi büyük bir meşe ağacının arkasından cevap verdi, diğerleri de fırçamda sağımda.
Ben de “Bu Almanları buradan çıkaralım” dedim.
Adamlarımdan biri “imkansız” dedi.
Ben de dedim ki; “Hayır; Onları çıkartalım. ”
Adamım bunu söylediğinde, bu Alman majör “Kaç tane var?” Dedim ve “Bende bolluk var” dedim ve tabancama her zaman işaret ettim.
Bu savaşta bir tüfek ve bir .45 Colt otomatik tabanca kullanıyordum.
Bu yüzden Almanları ikiye böldüm ve önümdekiler arasında yer aldım ve benden önce Alman büyüklüğüne sahip oldum. Ben de onları diğer makineli tüfeklere doğru yürüttüm ve onları aldım.
Alman majörü de olabildiğince İngilizce konuşabiliyordu. Savaştan önce Chicago'da çalışıyordu. Ve ellerini yukarı kaldırmasını ve adamlarını ikişer sütun halinde sıralamasını ve iki kez yapmasını söyledim. Ve o yaptı. Ve sanırım, iki tarafımda kalan adamlarımı dizdim ve arkaya bakmasını söyledim. Esirleri toplayıp yaralılarımızı taşımak için emrettim. Ölmek üzere uzanmış iyi bir Amerikan çocuğu bırakmak için gitmedim. Bu yüzden Almanları onları taşıdım. Ve yaptılar.
Ve büyük olanı aldım ve onu sütunun başına koydum ve arkasına aldım ve onu ekran olarak kullandım. Arkasında otomatik olarak dürttüm ve ona zam yapmasını söyledim. Ve o kalktı.
Binbaşı bir gully aşağı gitmemizi önerdi, ama bunun yanlış yol olduğunu biliyordum. Ve ona herhangi bir gully gitmeyeceğimizi söyledim. Alman cephesi siperlerinden Amerikan hatlarına geri dönüyorduk.
Yakaladığım ikinci satırdı. Alman siperlerinin arkasında uzun bir yol aldık! Ve ben de onları eski Alman cephesinde açtım. Ve biraz daha makineli tüfek çevrildi ve bize tükürmeye başladı. Binbaşıya düdüğünü çalmasını söyledim ya da başını ve onlarınkini de alacağım. Böylece düdüğünü çaldı ve hepsi teslim oldu - hepsi hariç. Büyük siparişi iki kez teslim etmesini sağladım. Ama o yapmazdı. Ve onu teknikleştirmek zorundaydım. Bunu yapmaktan nefret ettim. O zamandan beri bu konuda yeterince düşünebiliyordum. Muhtemelen cesur bir asker çocuğuydu. Ama hiçbir şansı göze alamamıştım ve bu yüzden ona sahip olmasına izin vermeliydim.
Şimdi yüzlerce mahkum vardı. Onları kendi hatlarımıza güvenle geri almak bir problemdi. Onlardan birçoğu, bizim Alman top-saldırısı ve bizi açmak için bizi suçlayan kendi topçu tehlikesi vardı. Bize yardım etmek için fırçayla ileri sürülen yardım ekiplerine gittiğimizde rahatlamıştım.
Geri dönüşte sürekli olarak ağır bir kabuk ateşi altındaydık ve onları güvenli bir şekilde almak için onları iki katına çıkarmalıydım. Daha fazla kişinin yaralanması veya öldürülmesiyle elde edilecek hiçbir şey yoktu. Bana teslim oldular ve onlara bakmak bana kalmıştı. Ve ben bunu yaptım.
Bu yüzden majörlüğüme geri döndüğümde. 132 mahkum vardı. Bu Alman mahkumları Amerikan taburlarına geri döndük. (emir sonrası) ve orada İstihbarat Departmanına geldik. Teğmen Woods geldi ve 132 mahkum sayıldı. Ve onları saydığında “York, bütün Alman ordusunu ele geçirdin mi?” Dedi. Ben de ona tolere edilebilir bir miktarım olduğunu söyledim…
Ertesi sabah Kaptan Danforth, özlediğimiz Amerikalı erkeklerden birinin olup olmadığını görmek için bazı sedyecilerle beni geri gönderdi. Ama hepsi öldü. Ve çok fazla Alman ölümü vardı. Yirmi sekizi saydık, bu sadece ateş ettiğim çekim sayısı. Ve otuz beş tane makineli tüfek ve bir sürü ekipman ve küçük silahlar vardı.
Kurtarma koğuşları onu paketlemekle meşguldü. Kavga ettiğim çalıların her yerinde, makineli tüfeklerle kavga ettiğimi fark ettim. Mermiler kafama ve her iki tarafa geçti. Ama bana hiç dokunmadılar.
Tanrı'nın bana yardım ettiği bu durumda burada görebilirsiniz. Orduma gelmeden bir süre önce Tanrı için yaşadım ve kilisede çalışmaktaydım.Bu yüzden Tanrı'nın bu sert savaştan bana yardım ettiği gerçeğine şahit oldum; Çalılar her tarafımdan vuruldu ve hiçbir zaman bir kazımadım. Bence o beni kurtardı. Şimdi, sadece O'na güvenirsen seni kurtarabilir.
York kısa süre sonra çavuşa terfi etti ve ateşkesinden on gün öncesine kadar ön cephelerde kaldı. Nisan 1919'da, en yüksek Amerikan askeri dekorasyonu olan Kongre Madalyası Ödülü'ne layık görüldü.
Tennessee'deki York Endüstri Enstitüsü denilen kırsal Tennessee'de ihtiyaç sahibi çocuklar için bir okul kurmaya gitti.