"SoonYoung, sen sadece geceleri yanıma gelmeye başladığından beri her şey daha da zorlaştı."
"Sorun ne JiHoon? Yine zorbalığa mı uğruyorsun?"
"Evet SoonYoung. Yan komşumun iri yarı bir oğlu vardı ya hani, o her gün paramı çalıp beni dövmeye başladı. Şu suratıma bir bak. Ahh her tarafım acıyor."
"Şu kremlerden ve merhemlerden sürmelisin Hoonie. Çok kötü görünüyorsun."
"Sen neden sürmüyorsun Soonnie? Senin sürmeni istiyorum."
"Ben süremem Hoonnie. Sen sürmelisin."
"Ah tamam. Peki Soon, ne zaman gündüzleri de yanımda olacaksın? Gündüzleri seni çok özlüyorum."
"Senin iyiliğin için gündüzleri yanında değilim Hoonnie."
"Ne demek benim iyiliğim için? Asıl gündüzleri yanımda olup beni o çocuğa karşı korumalısın."
"Sen güçlüsün Hoonnie. Buna dayanabilirsin."
"Hayır, ben güçlü filan değilim ve artık dayanamıyorum SoonYoung."
"Dayanmalısın Hoon."
°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°
JiHoon ertesi sabah yine yan komşusunun oğluyla karşılaşmıştı. Her ne kadar görünmemeye çalışsa da çocuk onu görmüştü ve biraz pataklamıştı. JiHoon tekrar eve dönüp suratındaki kan izlerini temizledikten sonra evden koşarak çıktı. Okula yine geç kalmıştı. SoonYoung yanında olsa böyle olmazdı. Sahi, SoonYoung niye artık sadece geceleri onunlaydı? JiHoon bunun sebebini bir türlü anlayamıyordu.
Okuldaki aşağılanma seanslarından hepsini başarıyla - yani göz yaşı dökmeden- atlattıktan sonra nihayet oradan ayrılabilmişti. Karnı acıktığı için bir restoranta geçti ve karnını doyurmaya başladı. Yediklerinin ücretini ödedikten sonra oradan ayrıldı ve okulda verilen ödevleri yapmak üzere evine geçti. Neyse ki bu sefer o çocuğa yakalanmamıştı.
JiHoon tek başına yaşıyordu. Annesi ve babası o küçükken ayrıldıktan sonra babası yurt dışında kendine yeni bir hayat kurmuştu. Annesi ise daha fazla yalnızlığa dayanamayıp JiHoon'u bir yetimhaneye bırakmıştı ve o da kendine yeni bir hayat kurmuştu. O günden sonra JiHoon bir daha ikisinden de haber alamamıştı. Ne annesi ne de babası onu görmeye gelmişti. Eski karı, eski koca, eski çocuk...
JiHoon liseye kadar o yetimhanede büyümüştü. Yetimhane hayatının en karanlık anlarını barındırıyordu. Başta ona çok iyi davranıyorlardı ama JiHoon büyüdükçe ona kötü davranmaya başlamışlardı. Neredeyse her gün dövülüyordu. O bembeyaz teninin yerini şişkin morlukla almıştı. Teninden eser yoktu ortada.
Yetimhanedeki en yakın arkadaşının gözlerinin önünde tecavüze uğramasını izlemişti. Hatta oradakiler ona sadece izletmekle kalmayıp aynısını ona da yaşatmışlardı.
Bu yüzden JiHoon liseye geçince o yetimhaneden kaçmıştı. Birkaç hafta sokakta yatmak zorunda kalsa da çalıştığı yarı zamanlı işlerden kazandığı parayla kendine küçük bir ev kiralamıştı.
Kiraladığı evin sahibinin oğluydu SoonYoung. Ailesi arada sırada parayı teslim almak için SoonYoung'u gönderirdi. SoonYoung da her gidişinde en az bir saat JiHoon'la vakit geçirirdi. O, tek çocuktu bu yüzden de genellikle evde tek olduğu için sıkıntıdan patlardı. JiHoon kısa sürede onun en iyi arkadaşı olmuştu. Ailesi onun SoonYoung'la olan dostluğunu görünce ondan kira için para almamaya başlamışlardı. Bunun yerine kendileri oğullarıyla ilgilenemedikleri için JiHoon'un ilgilenmesini istemişlerdi. JiHoon da bunu seve seve kabul etmişti.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Just At Night [SoonHoon]Fanfiction
"SoonYoung, sen sadece geceleri yanıma gelmeye başladığından beri her şey daha da zorlaştı." ------- "Seni çok özlemiştim Soonnie. Artık gündüzleri de görüşebilir miyiz?" "Artık birbirimizden bir saniye bile ayrılmayacağız Hoonnie."