Londra Oyunları bitmiş olsa da, olimpiyat 'ruhu'nun coşkusu hâlâ havada asılı duruyor. Mükemmel olmayı başaran, vücutlarını maksimum potansiyele taşıyan ve en üst düzeyde rekabet eden sporcuları kutlamak için dünyanın bir araya gelmesini izlemek her zaman ilham vericidir. Olimpiyat sloganı beklentilerimizi en basit şekilde ifade ediyor: 'Citius, Altius, Fortius' - daha hızlı, daha yüksek, daha güçlü.
Tüm hayatını antrenmana adayan, podyuma çıkan ve yükselen bir bayrağın önünde ağlayarak ayakta duran başarılı bir sporcuyu izlediğimizde, spora katılmanın birçok istisnai faydasını fark etmek kolaydır. Ancak, spektrumun göz ardı edilmemesi gereken daha karanlık bir tarafı da var. Sporcuların maruz kaldığı fiziksel zorlanma iyi belgelenmiştir ve yaygın olarak tartışılmıştır. Peki sporcuların sadece Olimpiyat düzeyinde değil, her düzeyde karşılaştıkları zihinsel mücadeleler ne olacak?
Geçtiğimiz birkaç ay içinde, ABD askerlerindeki beyin rahatsızlıklarının sporcularda bulunanlara benzer olduğunu bildiren birçok makale yayınlandı. Bu yaralanmalarla ilişkili nörodejenerasyon, zihinsel sağlık semptomlarıyla büyük ölçüde ilişkilidir. Örneğin, kafa yaralanmalarında yaşanan travma beyni değiştirebilir ve yaralananların birçoğunun TSSB semptomları yaşamasına neden olabilir. Tek olarak New York Times hakkında makale travmatik beyin hasarı belirtilmiş:
Travmatik beyin hasarının sporcuları ve askerleri sadece fiziksel bir seviyeden daha fazla etkileyebileceğine dair artan kanıtlar var. Travmatik beyin hasarının ve kronik travmatik ensefalopatinin ruh sağlığı üzerindeki etkileri de bir o kadar güçten düşürücüdür: depresyon, intihar düşüncesi, odaklanamama ve diğer sorunlar yaralanmanın her seviyesinde kendini gösterir.'
Artık hem sporcularda hem de askerlerde açıklanamayan veya 'gizli' birçok kafa yaralanması olduğuna inanmak için neden var. Bu birçok düzeyde ilgilidir. A Rochester Üniversitesi Tıp Merkezi çalışması 'Beyin hasarı, yalnızca ultra hassas bir görüntüleme testiyle tespit edilebilecek kadar hafif olduğunda bile, yaralanma, savaşta askerleri travma sonrası stres bozukluğuna yatkın hale getirebilir.'
Göz ardı edilirse veya tespit edilmezse, birçok sporcu ihtiyaç duydukları yardımı almadan artan zihinsel sağlık riskleriyle karşı karşıya kalabilir.
Sporcular tarafından katlanılan fiziksel zorlamalar yaygın ve dikkate değerdir. Yine de, psikolojik baskı sadece bedensel yaralanmalardan kaynaklanmaz, aynı zamanda rekabetin muazzam baskılarından ve nihayetinde sevdiğiniz spordan ayrılmanın üzüntüsünden de kaynaklanabilir. Emekli olduktan sonra, sporcular bir kayıp hissi yaşayabilirler. Kimlikleri ve amaçlarıyla bağlarını kaybedebilirler. Yeni bir kariyer arayışlarında genellikle yeni finansal baskılarla veya mücadeleyle karşı karşıya kalırlar. Birçok sporcu hayatı bir takımın parçası olarak deneyimlemeye alışkındır. Kendi başlarına, kendilerini kopuk hissedebilirler. Yıllarca süren birikim, övgü ve alkıştan sonra, sporcular alışılmadık ve bilinmeyen bir gelecekle karşı karşıya.
NFL oyuncusu Brandon Marshall kısa süre önce kendi psikolojik mücadelelerini ve sporda akıl hastalığı ile ilgili damgaları kaldırmanın önemini halka açtı. 5 Mayıs tarihli köşe yazısında şunları yazdı: Chicago Sun-Times :
'Sporcular olarak, hayatı övülerek, tapınılarak ve çok para kazanarak geçiriyoruz. Dünyalarımız ve içindeki her şey - eşler, çocuklar, aile, din ve arkadaşlar - etrafımızda döner. Sporumuzun hayatımız olduğu ve bizi biz yapan bir dünya yaratıyoruz. Oyun elimizden alındığında ya da oynamayı bıraktığımızda, övgüleri duymamanın ya da büyük paraları almamanın şoku çoğu zaman yıkıcı oluyor.'
İster yalnızlık hissi, ister izolasyon veya TSSB belirtileri olsun, sporcuların kariyerleri sona erdiğinde karşılaştıkları mücadeleler, onları yardım için nereye başvuracaklarını bilememelerine neden olabilir. Bu noktada sporcular, babam, psikolog, yazar doktor ve benim “kötülük” olarak adlandırdığımız yıkıcı bir iç antrenörü dinlemeye başlayabilirler.'eleştirel iç ses.'Bu iç düşman, bize hiçbir şey olmadığımızı, farklı olduğumuzu, daha az olduğumuzu, hak etmediğimizi veya yalnız olduğumuzu söyleyerek her türlü savunmasızlığı veya algılanan zayıflığı avlar. Sporcular dünyadan kopmuş hissetmeye başladıklarında, bu acımasız iç eleştirmenin yorumlarını dinlemeye ve giderek daha fazla inanmaya başlayabilirler. Bu süreç onların inziva, depresyon veya keder duygularını şiddetlendirebilir. Bir kişi bu semptomları deneyimlediğinde ve ihtiyaç duyduğu yardımı aramadığında, trajedi ile sonuçlanabilir.
Bu, zihinsel sağlık mücadeleleriyle ilişkili olumsuz çağrışımları ortadan kaldırmamızı daha da gerekli kılıyor. Ünlü eski San Diego Charger Junior Seau'nun yakın zamanda intiharı, Brandon Marshall'ı spor dünyasındaki akıl hastalığını damgalamaktan kurtarmak hakkında konuşmaya iten şeyin bir parçası. Op-ed yazısında, 'güçlü olma' ve sorunları kendine saklama yönergesinin spor dünyasındaki genç erkekler için nasıl erken köklere sahip olduğunu anlattı. Marshall, 'Oğlanlarımıza güçlü ve sert olmak dışında zayıflık göstermemeyi veya herhangi bir duygu ya da duyguyu paylaşmamayı öğretiyoruz' dedi.
bu Amerikan Psikiyatri Birliği sporcuların zihinsel olarak sağlıklı olması gerektiği varsayımının veya 'güçlü olmanın' işleri kendi başınıza halletmek anlamına geldiği şeklindeki yanlış fikrin tehlikelerine dikkat çekti. Farkındalığı artırmayı ve sporcuların ruh sağlığını çevreleyen damgalamayı ortadan kaldırmayı uman organizasyon, bir bildiri yayınladı. makale aşağıdaki gerçekleri listeler:
- Birincisi, akıl hastalığının genel popülasyonda olduğu gibi sporcularda da yaygın olması muhtemeldir.
- İkincisi, bu bir zayıflık işareti değildir ve fiziksel bir yaralanma kadar ciddiye alınmalıdır.
- Üçüncüsü, yardım almak büyük olasılıkla kişinin özgüvenini zedelemeyecek, iyileştirecektir.
- Son olarak, Amerikan Psikiyatri Birliği, insanlardan, sporun bir kişiyi, bir kişiyi depresyon veya endişe duygularına karşı savunmasız hale getirebilecek benzersiz bir dizi zorluk ve koşula maruz bıraktığını kabul etmelerini ister.
Sporcuların ruh sağlığı söz konusu olduğunda yapabileceğimiz en önemli şeylerden biri, akıl hastalığıyla ilişkili damgaları ortadan kaldırmak ve yardımın mevcut olduğu mesajını uygulamaktır. Her insanın kendisi için işe yarayan tedaviyi bulma hakkı vardır. Arkadaşlar, takım arkadaşları ve aile üyeleri, uyarı işaretleri arayarak, dikkat ederek, fark ederek ve sevdiğimiz insanların mücadele etmeye başladığını gösteren işaretleri ciddiye alarak destek sunabilirler. Sporcular, özellikle duyguları söz konusu olduğunda, makineler olarak kabul edilmemeli veya beklenmemelidir. Eğitmenler, koçlar ve fizyoterapistlerin yanı sıra kariyerleri boyunca ve emeklilik sonrasında da gerektiğinde psikolojik destek verilmelidir.
Bize sıklıkla söylenenin aksine, bir sorunu 'ele almak', onu kendimize saklamak ve kendimize saklamak anlamına gelmez. Akıl sağlığı yardımı aramak güçlü, cesur ve proaktif bir karardır. Psikolojik bir rahatsızlığın tedavisine fiziksel bir yaralanmanın tedavisi kadar önem verilmelidir. Sporcular bize birçok yönden ilham veriyor. Damgaya karşı durarak ve ihtiyaç duydukları ve hak ettikleri yardımı alarak, zihinsel sağlık şampiyonu olabilirler ve bize fiziksel güçlerinden daha fazlasıyla ilham verebilirler.