Kendimi içeri kilitler takmaz ulaşabildiğim her şeyi içtim. Ama acı hala burada. Ve ben hala buradayım.
Bir kez daha, saçlarım neredeyse kafa derimden koptu. Ama bu sefer kafamı duvara vurmak için kullandı. Artık nerede incindiğimi bilmiyorum. Nerede vurulduğumu ya da neye karşı vurulduğumu bilmiyorum. Her yerde.
Deliklerle noktalı muşamba üzerine bininci sigarayı ezip soyuyorum. Neredeyse cildimdeki kıyafetleri soymam gerekiyor. Aynada kendime bakarım. Görünüşüme şok oldum: tüm bu acıya rağmen, ne kadar hasar verildiğini fark etmemiştim. Yatağa yığılıp aynaya baktım, neye benzediğimi bilmiyordum. Hiçbir şey gibi, hiçbir şey gibi. Hala tanınacak bir şey var mı?
Cildim o kadar çok renktedir: sarılar, maviler, morlar, siyahlar, kırmızılar. Eğer bu kadar incinmeseydim, gülerdim. Harlequin'in tüm renkleriyle kaplıyım. Bu kadar farklı ten rengime sahip olabileceğimi bilmiyordum. Ama gülümsemeye çalıştığımda acıyor. Ağzımın köşesinde küçük bir çatlak var. Sonra içeri. Ve sonra aniden yüzlerce çatlak açıldı. Parçalanıyorum.
Bir çekmeceden bir makas çıkarıyorum.
Annem beni böyle buluyor: Kıvrılmış, yalnızlığa kilitlenmiş, sağ elimde makas tutmuş.
Bir kez olsun sakin. Önümde diz çöktü ve parmaklarımı makasın etrafında gevşetmeye çalıştı ama bunu yapamıyordu. Ellerim sıkıştı ve elleri çok titriyor.
Beni bırak, ona söylüyorum.
Bunu yapmana izin vermeyeceğim, diyor.
Bu aptal makasla kendimi öldürmeye çalışacağımı düşünüyor.
Kendimi kesmeyeceğim, diyorum ona. Sadece saçımı kesmek istiyorum.
Saçlarımı aynada gördüm: havai fişek gibi kafamdan fırladı. Yüzlerine bomba patladığında çıkan çizgi roman karakterleri gibi.
Yanımdaki yatakta oturuyor. Saçımı okşadı. Belki de insanların onu ne sıklıkla kaptığını düşünüyordu. Sanki bedenimin en güçlü kısmı, enerjimin kavranabildiği ve emilebildiği yer orasıydı.
Saçım, kadınlığımın en görünür kısmı. İşte bu yüzden hepsi orada başlıyor, beni en çok incittikleri yer burası.
Neredeyse fısıldadığını duyabiliyorum: Seni terk ettim.
Yanlış duyuyor olmalıyım. Ama tekrar söylüyor, daha net: Seni terk ettim. Hiçbir anne bunu çocuklarına yapmamalıdır. Korkak oldum, zayıf düştüm.
Gardıroptan pijama çıkarıp giymeme yardım ediyor. Sonra bana makası ver, yapacağım dedi.
Onları alıyor ve saçımı kesmeye başlıyor. Zor, zor, saç gıcırdıyor, makas gıcırdıyor. Yığınlar, iplik şerit düşer. Ses bana yakışıyor, düşmüş olabilecek gözyaşlarını kurutuyor. Yıllar sonra annemin yakınlığıyla bu temas tuhaf görünüyor. Bu kadar yakın olduğumuz zamanı hatırlamaya çalışıyorum. Ama çok uzak. Elinin kafa derimdeki hissi hoş. Sanırım anne elleriyle ilgili özel bir şey var. Ama benim için çok geç. Onlara teslim olamam. Teselli olmak istemiyorum.
En kalın topakları kesmeyi bitirdiğinde, kocasının tıraş makinesini bulmaya gitti ve kafamı kel kesti.
Aynaya bakarım. Bu sefer gülümsemeyi başardım. Gerçekten komik bir kafam var. Başkalaşım geçirdim. Sanırım olmak istediğim gibi görünüyorum: bir dişi aslan. Savanların kraliçesinden ziyade tanrının terk ettiği bir hayvanat bahçesindeki aç bir dişi aslan, ama bu önemli değil. Yine de alacağım.
Annem bana bakamaz hale geldi.
Ayrıldığında, dişi aslan yüzünü buruşturarak pantolon giyer. Kimsenin farkına varmasın diye çantasını alıyor ve nasıl yapılacağını bildiği için hiç ses çıkarmadan dışarı çıkıyor.
Dışarıda, topallamama rağmen kimse bana dikkat etmiyor. Görünmez oldum, zar zor insan, tek başına beni dik tutmayı ve beni ileriye götürmeyi başaran bir iradenin enkarnasyonu oldum.
Nereden ÖLÜLERDEN ÇIKAN HAVA . Deep Vellum Books'un izni ile kullanılmıştır. Telif Hakkı 2016, Ananda Devi.