2.Bölüm
Her neyse, şüphesiz garip bir adamdı.
Cesare’in bana takıntılı olmasına ve bana sarılmasına rağmen, siyasi planlarında beni piyon olarak kullanmakta en ufak bir tereddüt göstermezdi. Tek bildiğim, belki de beni eşyalarından biri olarak görmüştür.
Üç yıl önce, on beş yaşındaki Rudbeckia olduğum gerçeğine yeni alıştığımda, Rembrandt Dükü ile anlaşmalı evliliğimi reddetme hatasını yaptım.
Dük’ün daha sonra ailemin ölümünde kilit bir figür olacağı öngörüsüyle, düğünün gerçekleşmesinden hemen önce evliliğimizi ‘bedensel uyumsuzluk’ gibi aşağılayıcı bir bahaneyle geçersiz kıldım.
Bana bu kadar iyi davranan yeni ailemi korumak için elimden geleni yapmak ve daha sonra onlara karşı komplo kuracak düşmanları durdurmak istedim.
Ama onunla evlenme konusundaki isteksizliğimi dile getirir getirmez, babamın her zamanki sıcak ifadesi, vücudumu çok aşina olduğum bir şekilde korkudan titreten buz gibi soğuk bir kaş çatmaya dönüştü. O gece odamda kilitli kaldım ve neredeyse acıdan bayılana kadar Cesare tarafından dövüldüm.
Bu olaylar birkaç kez tekrarlandıktan sonra eski ve yeni hayatım arasında bir fark olmadığını fark ettim. Belki kısmen, bunun nedeni de Rudbeckia’nın aslında papanın biyolojik kızı olmadığını bilmemdi.
Rudbeckia’nın biyolojik annesi – annem – doğum yapar yapmaz, papa ikinci resmi sevgilisi Carmen’le tanışmadan önce öldürüldü. Çevremdeki çoğu insan papanın meşru çocuğu olmadığımdan şüpheleniyordu ve hikayeyi kendim okuduğuma göre şüphelerinin doğru olduğunu biliyordum.
Benimle aynı kanı taşımayan insanlarla aile gibi davranmak, önceki hayatımla aynıydı. Rudbeckia olduktan sonra da iştahsızlığım tekrar kendini gösterdi.
“Senin de gittiğini görmek canımı yakıyor. Bu son kez böyle bir şey olacak, söz veriyorum, ”dedi Cesare.
“Ama orasının tehlikeli olduğunu duydum …”
“Tehlikeli? Günün her saati elit şövalyelerden oluşan bir lejyon tarafından korunacaksın, endişelenecek bir şeyin yok. Ben de seni olabildiğince sık ziyaret etmeye çalışacağım. O kadar da kötü olmayacak, her yerin hoşuna gidilecek bir yanı vardır. Bunu altı aylık bir tatil olarak düşün.”
“Altı ay mı? Gerçekten altı ay mı olacak?”
Ne kadar süreceğini zaten biliyordum ama yine de şaşırmış gibi davrandım.
Kıkırdadı ve saçımın bir telini parmağının etrafına sardı, burnuna kadar çekti.
“Evet, sadece altı ay yapmak zorundasın. Ne olursa olsun sana hiçbir şey yapmayacak, bu yüzden endişelenmene gerek yok.”
Endişelendiğim şey bu değildi.
“Gerçekten beni sık sık ziyarete gelecek misin?”
“Evet.” (Ç/N: keşke yolda at arabası çarpsa da ölsen)
Yapmaması için dua ettim.
Kocam olan şövalyeyi beni öldürmemeye ikna etmeye çalışmak zaten yeterince zor olacaktı. Küçük kız kardeşini zehirlemeyi reddetsem bile, bunu yapması için başka biri tutulacaktı ve sonunda suçlanacaktım.
Eğer kocamın küçük kız kardeşinin altı ay içinde zehirlenmesini engelleyeceksem, kocamı ve çevremdeki tutkuyla benden nefret eden diğer insanları zararsız olduğuma – onların müttefiki olduğuma – ikna ederek başlamak zorunda kaldım.
En azından önceki ailelerimle nasıl davranmaya zorlandığımdan farklı değildi.
______******_________
Izek van Omerta.
Babasının efsanevi dövüş sanatları tekniğinin halefi, on beş yaşında şövalye unvanını aldı ve on yedi yaşındayken krallığın ünlü üç yıllık düello turnuvasının en genç şampiyonu oldu.
Bir paladin olarak gösterdiği kahramanlık sayesinde halk arasında daha da ünlendi ve kutlandı, ancak inatçı kişiliği nedeniyle, babasının hoşnutsuzluğuna kadar aldığı evlilik tekliflerinin her birini reddetti.
Yakın olduğu tek kadın küçük kız kardeşi Ellenia van Omerta ve çocukluk arkadaşı Flaya van Brianna’ydı. Yanlış hatırlamıyorsam, soğukkanlı kişiliği büyük ölçüde annesinin ölümünden kaynaklanıyordu.
Bir zamanlar genç bir prenses olan annesi, düke tutkuyla âşıktı, ancak Omerta düşesi olduktan ve doğum yaptıktan sonra, çocukları hala gençken kendini öldürdü. Ölümünün hem Izek hem de Ellenia üzerinde derin bir etkisi varmış gibi görünüyor.
İnsanlar intihar eden bir ruhun ebedi lanetlenmeye mahkûm olduğuna inanıyordu, bu yüzden annelerinin ölümü sonuç olarak tabu bir konu haline geldi.
Hikâye bir sürü anım en belirsiz olan Roman okumak almayalı çok uzun zaman dürüst olmak gerekirse, öyleydi. Keşke daha fazlasını hatırlayabilseydim.
İzek’in Rudbeckia ile olan evliliğini itaatkar bir şekilde kabul etmesinin nedeni, babasının herhangi bir zorlamasından kaynaklanmıyordu, çünkü Ellenia’nın papanın ikinci oğlu Enzo ile evlenmesi için düzenlenmiş olmasıydı.
Vatikan, kuzey sınırındaki barbarlarla savaşmak için mücadele ediyordu ve iç çatışmanın getirdiği güçlükle birlikte takviyeye ciddi şekilde ihtiyaçları vardı.
Britanya’nın seçkin şövalyelerinin yardımını almak bu siyasi evliliklerin amacı buydu.
Evliliğin akşam yemeğinde açıklanmasından sonra, babam düğünü hazırlamak için yıldırım hızında çalıştı. Britanya’ya büyük bir çeyiz ve çeşitli ayrıntılı hediyeler gönderildi ve evliliğim Britanya’dan bir temsilci ile resmileştikten sonra babam derhal Britanya’ya gitmem için düzenlemeler yapmaya başladı.
********
Üç yıl sonra sonunda buna alışacağımı düşünmüştüm, ama aynaya her baktığımda gördüğüm yabancı kadın beni hala korkutuyordu.
Saçları sarmal altın ipliklerden oluşan bir çağlayandı. Gözleri mavi göllerle parlıyordu. Esnek yanakları ve yumuşak dudakları orijinal bedenime hiç benzemiyordu. İki bedenim arasında uzaktan bile benzer olan tek şey uzun saçlarım ve küçük figürümdü.
Çocukken etrafımdaki diğer çocuklardan nasıl farklı göründüğüm konusunda hep duyarlıydım ama işin garibi, eski bedenimi özlediğim zamanlar oluyor.
”Güzel kızım,” dedi, babam sıcak bir gülümsemeyle, beni ona doğru çekerek ve bana sarılarak.
On sekiz yaşındaydım ve bu dünyanın standartlarına göre tamamen bir yetişkindim, ama yine de birçok yönden bir çocuk gibi kabul edildim ve tedavi edildim. Cesare’in beni her zaman kucağına oturtması ve bir tür evcil hayvanmışım gibi kafamı okşaması gibi.
“Harika bir gelin olacaksın, hayatım. Kuzey seni sevecek.”
“Baba…”
“Ah, üzgün olmaya gerek yok. Ağlama, hayatım. Sonsuza kadar ayrı olmayacağız.”
Bir şey olursa, bunun birbirimizi son görüşümüz olmasını diledim. Tabii ki ağladım, sonuçta bu benim işimin bir parçasıydı.
Babam gözyaşlarıyla kaplı narin yüzümü görünce kıkırdadı.(Ç/N: papanın kıkırdaması canlandı sksksk)
“Hepinizi özleyeceğim.”
“Biz de seni çok özleyeceğiz, canım. Elimden gelse kardeşini yolculuğa eşlik etmesi için gönderirdim ama maalesef şu anda mümkün değil.”
İmkânsız olduğu için ne kadar minnettardım. Kuzeyden gelen ziyaretçilerin ailemizi akbaba gibi izlediğini görmek yeterince korkunçtu. Babam, Cesare ve benim hakkımda yayacakları dedikoduları gerçekten umursamadı mı?
“Wuaah! Bu saçmalığı kabul edemem! Buna üzülen tek kişi ben miyim? Vaaah!”
“Enzo.”
“Wuaaah… Buraya gel seni aptal!”
Pisliği tekmeleyen ve tek başına somurtan Enzo bana sıkıca sarıldı. Enzo’nun ateşli öfkesine ve neden olduğu tüm yaramazlıklara rağmen, onun yanında kendimi hiç rahatsız hissetmedim. Bir bakıma, bu ailedeki tek normal olan oydu.
“Seni özleyeceğim.”
“Ben de seni özleyeceğim aptal.”
Hala homurdanıyordu, bana o kadar sıkı sarıldı ki zar zor nefes alabiliyordum.
Bana sarılırken, bizi izleyen Cesare yaklaştı ve aramıza girdi.
“Bu kadar yeter Enzo, onu boğmak istemiyoruz.”
Altı ay.
Bundan sonra ne olacağı belli değildi, ama emin olduğum tek şey Cesare ölürse gözyaşı dökmeyeceğimdi.
Bütün Borgia ailesi katledilse bile ne kadar üzüleceğimi bilmiyorum.
“Yakut.”(Ç/N: kızı isminin kısaltması Ruby aynı zamanda yakut demek)
Gözyaşı lekeli yanaklarımı okşayarak Cesare’nin elinin arkası omurgamdan aşağı soğuk bir ürperti gönderdi. Beni boğmaya çalışan iki engerek gibi gözlerinin içime baktığını hissedebiliyordum.
Korktuğum o engereklerdi. Cesare’e itaat etmem için beni korkutan onlardı. Birçok yönden, bana önceki hayatımdaki en büyük kardeşimi hatırlattı.
“Cesare, beni ziyarete gelmelisin, tamam mı?”
“Elbette, elbette. Söz veriyorum. O zamana kadar uslu dur, tamam mı?”
İnsanın hayatta kalma içgüdüsünün bazen ne kadar komik olduğu o anda kendim hakkında düşündüğüm şeydi.
Bir öncekinden daha sefil bir hayata reenkarne olmuş olmama rağmen, elimden geldiğince hayatta kalmak için elimden gelen her şeyi yapıyordum. Komik, değil mi?
******************
Güney halkı aksini düşünse de, Kuzeyde sürekli yağmur ve karın yanı sıra hava da vardı.
Yaz aylarında güneş parlak bir şekilde parlıyordu ve hava Güneydeki gibi aşırı sıcak ya da nemli değildi. Sorun, yazın güneşi görebileceğin tek mevsim olmasıydı.
Her üç yılda bir ülkenin sınırları açılırdı ve komşu topraklardan askerler büyük bir düello turnuvasına katılmaya davet edilirdi.
Açık, güneşli bir yaz hafta sonunda, inleyen, toz kaplı adamların savaşmasını izlemek için çocuklardan oluşan bir kalabalık toplanırdı.
Lord Ivan, hem acıma hem de küçümseme ile akranlarına baktı ve sonra onları yöneten adama yaklaştı.
“Seninle biraz konuşabilir miyim?”
Adam kılıcını yere düşürdü ve kafasını indirerek kaskını çıkardı.
Sadece
Keskin çene çizgisi ve uzun kirpikleri narindi, neredeyse melek gibiydi, kızıl kırmızı gözlerinin sıcakkanlı bakışlarından keskin bir tezat oluşturuyordu.
Pırıl pırıl, terle kaplı yüzü. Simsiyah, toz kaplı zırhı. İki metre boyunda dururken, cehennem çukurlarından yeni çıkmış bir iblise benziyordu.