Siyasi değişimler 1750'den 1900'e gelmekte çok yavaştı. 1832 ve 1867'de gelenlerin, özellikle kadınlara oy kullanma hakkı vermediği için çok fazla değişmediği görülüyordu.
1750'den 1832'ye kadar hiçbir notanın siyasi değişikliği olmadı. İngiltere şu şekilde yönetildi :
sadece para ve mülkiyet hakları olan erkekler oy kullanabilir
yok hayır servetlerinden bağımsız olarak kadınlar oy kullanabilir
Lordlar Kamarası Avam Kamarası tarafından kabul edilen yasaları geçersiz kılabilir
Avam ve Lordların Evlerinde sadece erkekler olabilir
Britanya'nın Sanayi Devrimi'ni gerçekte devam ettirmek için işçi sınıfına artan bağımlılığı ile - işçi fabrikaları ve madenler vs. olmadan sadece durma noktasına gelecekti - neden politik dünyadaki önemlerinin farkında değildi?
Cevap basit. Toplumu kontrol edenler bu durumun devam etmesini dilediler. 1790'larda Fransa, Kral'ı (Louis XVI) ve eşi Marie Antoinette de dahil olmak üzere Fransa'yı kontrol eden zengin ailelerin çoğunun giyotin tarafından idam edildiği bir devrim yaşadı. Fransa daha sonra tam bir kaos dönemine indi. İngiltere'deki insanlar bundan kaçınmak istiyorlardı.
O sırada tasvir edildiği gibi, zengin kaçarken yürüyüşte giyotin
İşçi sınıfından bir korku vardı, aynı zamanda onların yerinde tutulmaları gerektiği inancı da vardı. Wellington Dükü gibi erkekler, yoksullara seyahat etme ve zihninde sorun yaratma şansı verecekleri için demiryolu hatlarının inşa edilmesini istemediler. Sadece 'tipinin' nasıl yönetileceğini bildiğine ve sınıfında olmayanların buna katlanmak zorunda kalacağına inanıyordu.
Bu tutumun bir sonucu olarak, bazı siyasi saçmalıklar meydana geldi. Sanayi Devrimi'nin önemli şehirleri, Avam Kamarası'nda (Manchester, Liverpool, Birmingham vb.) çürük ilçeler mevcuttu. Bunlar antik seçmenler ancak kimsenin oy kullanamayacağı ancak Parlamento Üyelerini (Milletvekilleri) Avam Kamarası'na iade eden bir toprak bölgesi idi. En ünlü ikisi Eski Sarum ve Dunwich.
Eski Sarum yerel bir şaka ile “bir adam, iki inek ve bir tarla” idi - ve iki milletvekili geri döndü! Aslında orada üç ev ve on beş kişi yaşıyordu.
Dunwich tartışmasız daha kötüydü - bu Suffolk sahilinde, hepsi denize çökmüş ve yine de iki milletvekilini Avam Kamarası'na geri dönen bir köydü.
Köyü Gatton Surrey'de bir milletvekili döndü ancak sadece bir adamın oy kullanma hakkı vardı. Sistem hiç değişmemişti ve iktidardakiler, sistemdeki bariz suistimallere rağmen bunun devam etmesini sağlamak için çalıştı.
Sıradan insanlar isyan etmek üzereymiş gibi göründüğünde, hükümet onlara acımasız muameleyi teşvik etti. İçinde 1819, Manchester’daki insanlar St Peter Sahası parlamenter reform talep eden konuşmaları dinlemek. Ana konuşmacı Hatip Avı adlı bir adam olacaktı. Organizatörler şiddet içermeyen bir olay istiyorlardı. Toplantının yarısında, yerel sulh yargıçları toplantının yasadışı olduğunu ilan etti ve toplantıyı parçalamak için süvari gönderdi. Atlı askerlere en yakın olanlar bunu yapmalarını durdurdu. Genel karışıklık başladı ve süvari kalabalığı doldurdu. 11 kişi öldü ve 400 kişi yaralandı. Sulh yargıcıları Parlamento tarafından tebrik edildi. İnsanlar olanları aradı “Peterloo“Waterloo'daki İngiliz zaferinin alay tonlarında.
Peterloo Katliamı'nın bir tablosu
İçinde 1820 Cato Caddesi Komplosu, olduğu bilinen bazı erkekler radikaller hükümeti öldürmeyi ve devirmeyi planladı. Erkeklerin bu girişim için çok zayıf bir plana sahip olmalarına ve çetelerine polis casusları tarafından sızılmış olmasına rağmen, beşi ölüm cezasına çarptırıldı ve beşi de taşınan yaşam için Avustralya'ya.
Makinelere işlerini kaybedeceklerinden korkan makinelere saldıranlara da sert bir şekilde müdahale edildi. 1830'daki sözde Salıncak Ayaklanmalarında, makine enkazı olarak sınıflandırılan dokuz adam asıldı. İktidardakiler herhangi bir zayıflık belirtisi göstermek istemiyorlardı. Sorunlu sayılanlar Avustralya'ya nakledildi.
Hükümetin protestoları durdurma çabalarına rağmen - hatta onlar yüzünden - siyasi değişim arzusu büyüdü ve büyüdü. İktidardakiler için daha endişe verici olan, değişim çağrıları da eğitimli orta sınıftan geldi - avukatlar, muhasebeciler vb. Erkekler. Üst sınıf görünüşte gittikçe daha izole hale geldi.
İçinde 1830IV. William kral oldu. Değişim fikrini beğenmedi, ancak değişim gerçekleşecekse Parlamento tarafından kontrol edilmesi gerektiğini ve ülkeyi devrimciler tarafından zorlanmaması gerektiğini hissetti. İçinde 1832yüzyıllarda ilk politik değişim gerçekleşti - Büyük Reform Yasası. Ne tanıttı?
56 çürük ilçe seçim bölgesi olarak kaldırıldı
İki milletvekilini toplayan 30 küçük seçim bölgesi şimdi sadece bir milletvekili
büyük sanayi şehirlerine büyüklükleri ve önemleri doğrultusunda daha fazla milletvekili verildi
genel olarak orta sınıfa oy hakkı verildi
oy kullanabileceklerin sayısı 435.000'den 652.000'e yükseldi
Ancak tüm bu gelişmeler için hala üç büyük zayıflık vardı:
hiçbir kadın oy kullanamaz
yedi erkekten sadece biri oy kullanabilir
insanların gizli oy kullanmasına izin verecek gizli oy yoktu
O zaman bazı insanlar bu davranışı yeni bir çağın başlangıcı olarak gördüler. demokrasi diğerleri bunu büyük bir fırsat olarak gördü. Ancak, hiç kimsenin reddetmediği, bunun bir başlangıç olması ve geri dönüş olmamasıydı. Aslında, 1832'den sonra, 'yeni' türdeki Parlamento, çocuk ve kadın işçilerin kötüye kullanılmasını yasaklayan çok sayıda fabrika ve mayın eylemi de dahil olmak üzere öncekinden daha fazla reformist eylemi geçti.
İçinde 1837 Kraliçe Victoria tahta çıktı. Birçoğu kadın haklarında bir iyileşme olmasını beklerdi, ancak bu iki temel nedenden dolayı gerçekleşmedi:
toplumdaki güçlü insanlar bunu istemediler
Kraliçe Victoria, kadınların evde kalması ve çocuklara bakması gerektiğine inandığı için istemiyordu, bu arada aileleri çalıştıran ve bu nedenle aileleri koruyan ve siyasi haklara sahip olan erkekler olmalı. Kraliçe Victoria kadın haklarına inanmadı.
İşçi sınıfı Büyük Reform Yasası tarafından temsil edilmedi, ancak 1830'ların sonlarında, işçi sınıfının temsil edilmesi için siyasi sistemdeki değişiklikleri süpürmek için baskı yapan Chartists adlı bir grup gelişti. Kargacılık 1848'de sona erdi, ancak işçilerin kendilerini örgütleyebileceğinin bir işaretiydi.
İşçiler de kendilerini iş düzeyinde örgütlemeye başladılar. Onların rolünü oynamazlarsa endüstrinin zayıflayacağı açıktı. İşte İngiltere'nin “dünya atölyesi” unvanını kutluyor olmasına rağmen, bu endüstriyel güçte çok önemli bir rol oynayan işçilerin siyasi hakları yoktu. Yeni Model Birlikleri 1851'den itibaren geliştirildi. Bunlar yetenekli insanlar içindir, ancak yüzyılın sonunda, tüm işçiler için vasıflı olan veya olmayan sendikalar gelişmiştir. Siyasi güçleri, şimdi İşçi Partisi olarak adlandırılan şeyin doğmasına yol açmaktı.
Değişim hareketine karşı koyamadı. İçinde 1867 İkinci Reform Yasası geçti. Bu kanun şunları getirmiştir:
sanayi şehirlerindeki işçilerin daha iyi oy verebilmesi
oy kullanabilecekleri 2,5 milyona yükseldi
45 seçim bölgesi küçük kırsal / kırsal bölgelerden kasaba ve şehirlere taşındı
Fakat :
servetlerinden bağımsız olarak hiçbir kadın oy kullanamaz
tüm erkekler oy kullanamazdı - oy kullanma hakkından mahrum bırakılan birçok fakir adam vardı
hala gizli oylama yoktu
İngiltere'de 30 milyon insan vardı, bu yüzden 2,5 milyonu oy verebileceklerin sadece küçük bir yüzdesini temsil ediyordu
Bu dönemin iki ana politikacısı Benjamin Disraeli ve William Gladstone. Her iki adam Wellington Dükü gibi erkeklerden tamamen farklıydı. Bu, aristokrasinin geçmiş günlerden daha az güce sahip olması nedeniyle toplumun kendisinin genel reform yolunda ilerlediğini gösterdi.
İçinde 1872 Gizli Sandık Yasası geçti. Bu çok önemli bir gelişmeydi, çünkü seçimler halka açıktı ve seçmenler kamuoyunda oy kullanmak zorunda kaldı - Charles Dickens'ın “Pickwick Belgeleri” nde yorumladığı gibi. Bu, oy kullanan kişi potansiyel bir milletvekilinden bir ev kiralayabileceğinden sistemi kötüye kullanmaya çok açık bıraktı. Eğer o kişi 'yanlış' oy kullandığı takdirde, kiraladığı evden çıkarılabilir. Herkes kime oy verdiğini bilirdi. 1872 eylemi bu saçma tacizi durdurdu ve gizli oylamayı getirdi - erkekler bir perdenin arkasına oy verdi, böylece kimse kimin için oy verdiğini bilmeyecekti. Bu yasa günümüzde hala mevcuttur.
İçinde 1884, Üçüncü Reform Yasası geçti. Bu, oy verebilecek işçi sınıfı erkeklerinin sayısını artırdı ve toplam beş milyon erkek oy kullandı ancak kadın yok.
Bu eylemden sonra kadınlar kendilerini oy hakkı (talep hakkı olarak bilinen) bir birim halinde örgütlemeye başladılar. oy hakkı). Bu hareket, Sufrajetler.