Athol Fugard Kimdir ?
Athol Fugard Kimdir ?
Oyun yazarı
Doğum tarihi: 11 Haziran 1932 (89 yıl yaşında), Middelburg, Güney Afrika
Athol Fugard Biyografi
Athol Fugard (1932 doğumlu), ülkesindeki ırksal sorunlara ilişkin incelikli, dokunaklı açıklamalarıyla tanınan Güney Afrikalı bir oyun yazarıdır.
Athol Fugard, 11 Haziran 1932’de Güney Afrika’nın Karroo bölgesindeki küçük bir köy olan Middelburgh’da İngilizce konuşan bir baba ve Afrikalı bir annenin çocuğu olarak dünyaya geldi. O üç yaşındayken aile, Fugard’ın hayatının çoğunu geçireceği ve oyunlarının çoğunu kuracağı Hint Okyanusu kıyısındaki bir sanayi şehri olan Port Elizabeth’e taşındı. Yüksek öğrenimine teknik kolejde motor mekaniği okuyarak başladı.Ancak felsefe ve sosyal antropoloji okumak için Cape Town Üniversitesi’ne geçti.
Üç yıl sonra okulu bırakarak Afrika kıtasını otostopla gezmeye karar verdi. Kuzey Afrika’da tüccar bir denizci oldu ve iki yılını Uzak Doğu’da yelken açarak geçirdi. 1956’da Port Elizabeth’e döndü ve South Africa Broadcasting Corporation için haber bültenleri yazmak için bir iş buldu. Aynı yıl aktris Sheila Meiring ile de evlendi. Birlikte Fugard’ın oyun yazdığı deneysel bir tiyatro grubu kurdular. 1958’de çift Johannesburg’a gitti ve burada Fugard, Yerli Komiserler Mahkemesi’nde bir büro pozisyonu elde etti. Johannesburg’da ilk siyah arkadaşlarını edindiği ve ülkesindeki ırk sorunlarının boyutunun tamamen farkına vardığı zamandı.
Fugard, Johannesburg’un kenar mahallelerindeki deneyimlerinden yararlanarak ilk uzun metrajlı oyunu No Good Friday’i (1959) yazdı.Aynı yıl ikinci oyunu çıktı; Bir maden işçisinin fahişesi olan bir kadının öyküsü olan Nongogo ( Yirmi Beş Kuruşluk Bir Kadın ) başlıklı.İkinci oyunun prodüksiyonunun ardından, Fugard tiyatrodaki ilk ücretli pozisyonunu Ulusal Tiyatro Örgütü’nde sahne yöneticisi olarak aldı.
İlk büyük oyunu The Blood Düğüm 1961’de yazılmıştır. Port Elizabeth’teki bir fabrika alanının yakınındaki beyaz olmayan bir gecekondu olan Korsten’de geçer ve iki erkek kardeşle ilgilidir.
Morrie, biraz eğitimli ve geçebilecek kadar açık tenli biridir.Tercih etmese de beyaz için ve okuma yazma bilmeyen ve koyu tenli Zach. Birlikte yaşayan iki erkek kardeş arasındaki çatışma, Zach’in bir şekilde beyaz bir kız olduğu ortaya çıkan bir mektup arkadaşı edinmesiyle başlar. Onunla tanışmak istiyor ama yapamıyor ve Morrie onunla tanışabilir ama istemiyor.
Kan Düğümü daha sonra Aile olarak bilinen bir üçlemenin parçası oldu. Diğer iki oyun Merhaba ve Hoşçakal (1969) ve Boesman ve Lena (1969) içerir. Bu oyunlar aynı zamanda Port Elizabeth’teki yoksulluğu da ele alır. Merhaba ve Hoşçakal , şehir merkezine yakın, fakir bir beyaz alan olan Valley Road’da gerçekleşir. Uzun bir aradan sonra geri dönen Hester Smit, ağır bir endüstriyel kazadan sonra babasına ödendiğini sandığı parayı talep etmek için geri dönen bir kadın. Erkek kardeşi Johnnie, ona babasının öldüğünü ve paranın asla ödenmediğini açıklamakta zorluk çekiyor. Boesman ve LenaEvlerinden tahliye edilen ve Swartkops Nehri yakınlarındaki çamur düzlüklerinde yaşamaya zorlanan siyah bir çift hakkında. Oyun, insan varlığının alçalabileceği derinlikleri tasvir eder.
Kan Düğümü göründükten sonra , Güney Afrika hükümeti sinemalarda ırksal olarak karışık oyuncuları ve/veya izleyicileri yasaklayan sert sansür yasaları çıkardı. İngiliz televizyon ağı BBC 1967’de The Blood Knot’u yayınladığında , Güney Afrika hükümeti Fugard’ın pasaportuna dört yıllığına el koydu.1971’de oyunlarının çoğunun sahnelendiği Royal Court Theatre’da Boesman ve Lena’yı yönetmek için Londra’ya gittiğinde ülkeyi terk etmesine izin verilmedi.
Dogmasız Siyaset
Fugard’ın çalışmalarının birincil gücü, eserlerinin dogmatik olmadan güçlü siyasi mesajlar iletme biçiminde yatmaktadır.Tiyatronun en geniş kitleye ulaşmasını sağladığını düşündüğü için konuşma aracı olarak oyunları seçti. Mesajları, oyunlarının Güney Afrika’da sergilenebileceği kadar gizliydi, ancak seyirciler üzerinde önemli bir etki yaratacak kadar güçlüydü. Oyunları açıkça apartheid karşıtı olmasa da, oyunlarında ortaya çıkan acılar apartheid’in bir sonucu olarak ortaya çıkıyor. Yazılarıyla ilgili olarak şunları söyledi: “Kendimle ilgili hislerim, Güney Afrika deneyimine eşlik eden temalar, dokular, kutlamalar, meydan okuma ve öfke içeren ‘bölgesel’ bir yazar duygusudur. Sahip olduğum tek şey bunlar ve ben bunlar hakkında yazabildim.”
1974’te Fugard üç oyun yayınladı. Sizwe Bansi Öldü , çalışma izni iptal edilmiş bir siyah olan Sizwe Bansi’nin fotoğrafını çekmek isteyen fotoğrafçı Styles hakkındadır.Ancak Bansi, kimliğini bir hendekte bulduğu bir cesetle değiştirmeye karar verir. Ada, Robben Adası’ndaki bir hücreyi paylaşan John ve Winston adlı iki siyah siyasi mahkum hakkında. Sofokles’in Antigone’sinin bir kamp prodüksiyonu için prova yaparken , trajedinin zorbalığa karşı mesajının çağdaş geçerliliği karşısında şaşırırlar.
Ahlaksızlık Yasası uyarınca Tutuklamanın ardından yapılan açıklamalar , komşuları tarafından polise ihbar edilen beyaz bir kütüphaneci ile siyah bir öğretmen arasındaki ilişkiyi anlatıyor.
Fugard’ın sonraki çalışmaları arasında Aloes’den Bir Ders (1978), Master Harold ve The Boys, belki de en iyi eseri (1982) ve The Road to Mecca (1984) sayılabilir.
Ayrıca 1960’da Avrupa’dan dönüş yolculuğunda aldığı notlara dayanan Isoti (1979) adlı bir roman yayımladı. Daha yeni oyunlar Domuzlarla Bir Yer (1987), Çocuklarım! Benim Afrikam! (1989) ve Playland (1993). Başka bir roman olan Tsotsi (1980) ve film senaryoları yayınladı. Fugard, Valley Song’un 1995 ve 1996 yapımlarında olduğu gibi sık sık oyunlarını yönetti ve oynadı .Oyunda Fugard, siyah dede Jonkers ve beyaz yazarın otobiyografik karakterini canlandırdı. Fugard, sonraki yapımlarda iki karakterin aynı oyuncu tarafından oynanmasını şart koştu.
Fugard için sahne bir tür minber gibiydi ve oyunlarındaki aktörler apartheid’ın kötülüklerine karşı sanatsal bir incelikle vaaz veriyorlardu. Çocuklarımda Benim Afrikam, dostluk, idealizm ve genç bir hayat, apartheid’in yarattığı değişken siyasi iklimde kayboluyor. Halkın zihninde, Fugard’ın siyaseti bazen oyunlarının sanatını gölgede bıraktı. 1994’te Time’da yazan III.William A. Henry, “Zihninde şiirsel bir oyun yazarıdır, ancak dünya onu politik, hatta polemik biri olarak gördü ve eserleri ırkçılığa karşı bir tanıklık olarak daha değerlidir. duygunun ince etkileşimi ve ezilenlere karşı Beckettvari duyarlılığı.”
Nelson Mandela biyografisi Mary Benson, Athol Fugard ve Barney Simon, Bare Stage, a Few Props, Great Theatre adlı kitabında Fugard’ın ve bir başka yakın arkadaşı olan Güney Afrikalı oyun yazarı Barney Simon’ın hayatlarını kutladı.Altyazı, 1963’te Fugard’dan Benson’a yaklaşan bir prodüksiyon planlarını açıklayan bir mektuptan geldi.
Benson, her iki oyun yazarının da çalışmasının basitçe “protesto tiyatrosu” olarak nitelendirilemeyeceğini savundu. Bir röportajcıya kitabından bahseden Benson, bir keresinde Simon tarafından verilen bir röportajı hatırladı. “İnsanların hayatlarına, ruhlarına, yaşam tarzlarına girmemiz gerektiğini söyledi. Ve eğer mücadelenin bazı yönlerini de beraberinde getiriyorsa o zaman sorun değil. Ama sadece dehşeti protesto etmenin ötesine geçebiliyorsa ve insanlara ilham veriyorsa iyi olur.” yapıcı bir şekilde çalışır.”
Oyunlarını yönetmek ve oynamak için seyahat etmesine rağmen, Fugard genellikle Güney Afrika’dayken yazdı. Daha sonraki yıllarında, uzun süredir Port Elizabeth’teki evinde yaşıyor.