haber Rusya Federasyonu'nun uluslararası izolasyonu ve şahsen V.V. Putin etkileyici. Taze seçim:
1Vladimir Putin, Başbakan Yardımcısı ve İkinci Başbakan Yardımcısı ve Suudi Arabistan Savunma Bakanı Muhammed ibn Salman Al Saud ile görüştü.
2Vladimir Putin, Birleşik Arap Emirlikleri silahlı kuvvetleri Baş Komutanı Yardımcısı Abu Dabi'nin Kraliyet Prensi ile görüştü, Muhammed El Nahyan.
3Arap liderler arasında, İtalyan şirketi Pirelli'nin başkanı olan ve aynı zamanda “Medeni dünyadan izole edilmiş Putin” ile de konuşmak isteyen Marco Tronchetti Provera'nın başkanı meşguldü.
Son aylarda, Müslüman (Sünni) dünyasının çeşitli liderlerinin Moskova'ya gösterdiği dikkat çeken bir ilgi var. Bu yöndeki bazı eylemler daha önce gerçekleştirildi, ancak ya çekingen davrandılar ya da meyve vermeden önce kötü bir şekilde bittiler (bkz. Suudi Prens Bandar bin Sultan'ın durumu). Şimdi, Ortadoğu'da Rus gücünün gösterilmesinden sonra durum değişebilir.
Sıradan bir vatandaş algısı ile devlet adamı algısı arasındaki farkı anlamak önemlidir. Sıradan bir vatandaş uluslararası arenada arkadaş sahibi olmak ister ve bu arkadaşlardan gelen sıradan bir vatandaş zor zamanlarda sadakat, samimiyet ve istekli olmayı bekler. Ve sadece bir arkadaşın iyi bir insan olmasını istiyorum. Bunların hepsi iyi ve güzel, ama kesinlikle gerçek dünyada geçerli değil.
Gerçek dünyada “arkadaş” yoktur, sadece çıkarlar, ödünler, şantaj, tehditler, rüşvet ve aldatma vardır. Bu, ülkeler arasındaki olası etkileşim türlerinin listesini tüketmektedir. Dostluk ve düşmanlık orada görünmüyor. Genel olarak “arkadaşlık” olarak algılanan şey, yalnızca çıkarların geçici bir tesadüfüdür. "Düşmanlık" geçici çıkarların uyuşmazlığıdır. Dahası, ülkelerin değil, çoğu zaman çakışmayan siyasi ve ekonomik elitlerin çıkarları ile önemli bir rol oynar.
Örneğin, çok kısa bir süre dışında, Sovyet siyasal elitinin çıkarları, halkın çıkarlarıyla açıkça çelişki içindeydi. Sovyet seçkinlerinin bir suşu “dünya devrim ateşi” nden ilgisini çekerken, ülke bu ateşi yakmanın aracı olarak algılandı. Öte yandan, daha sonra yapılan zorlama, Batı elitaristleriyle aynı düzeyde tüketim tüketimini güvence altına almak için bir ilgi olarak gördü ve ülke bu hedefe ulaşmak için “harcanabilecek” bir varlık olarak algılandı. SSCB'yi bitiren seçkin kuşak budur. Birçok ulusal elit benzer bir hastalıktan muzdarip: Afrika'dan Ukrayna'ya. Farklı ülkelerin ulusal siyasi elitlerinin özel ihtiyaçları, Kremlin’in belirli ülkelerle olan ilişkilerinde taktiklerini ve stratejilerini belirler.
Kremlin, diğer ülkelerin siyasi elitleriyle aktif olarak çalışmadığı için sık sık yeniden sorgulanır ve eleştirmenler çoğu zaman Amerikan'a konuyla ilgili yaklaşımını örnek olarak alır. Sorun, yalnızca Amerikalıların Amerikan stratejisini uygulayabilmesidir. Kendiniz için karar verin: Maddi çıkarlar açısından Amerikalılarla rekabet etmeye çalışırsanız, mağazayı hemen kapatabilirsiniz. Herhangi bir "açık artırmada", Amerikalılar seçkinlerin hepsine kolayca üstün gelir ve yalnızca Rusya tarafından sunulan fiyatı değil aynı zamanda PRC tarafından sunulan fiyatı da kolayca öldürebilirler. Washington’ın batonu en azından Moskova veya Pekin kadar iyidir. İdeolojik ve kültürel alanda ABD ile rekabet etmek de oldukça zor: Soçi veya Sanya'daki plajlar değil, Londra'daki Nice ve emlak elitist rüyasının kızları ve metresleri.
Yani Orta Doğu'nun politik elitlerini veya şartlı Kazakistan'ı sunabiliriz? Eski Dünya seçkinleriyle her şey daha basittir - eski Avrupa ticaret aristokrasisi Amerikan boyunduruğunu atmak ve Büyük Oyun'a eşit bir şekilde geri dönmek istiyor. Peki ya süper güçlerin ve hatta bağımsız oyuncuların statüsünü asla talep etmeyen ülkelerin seçkinleri? Biz ya da Çinliler Washington’un teklif etmediklerini onlara sunabilir mi?
Putin, gezegenin en zor bölgelerine girmek için ideal bir ana anahtar olan böyle bir öneri buldu. Bir sorun var - ana anahtar yalnızca görüşmekte olduğu elitlerin beyin bulması durumunda işe yarar. Beyin yoksa (bkz. Yanukoviç’in vakası) bu plan ne yazık ki işe yaramıyor. Putin ustaca Amerikan stratejisinin güçlü yanlarından birini kullanarak onu zayıflığa çevirir. Bildiğiniz gibi, Amerikalılar asla bir politikacı giymedi. Her ülkede, büyükelçi aynı anda hem gücü hem de muhalefeti kontrol ederek aynı anda birkaç siyasi gücü tasmalı olarak tutuyor. Ukrayna örneği bize en yakın olan: Poroshenko, Yatsenyuk, Turchinov, Lyashko - bunlar birbirlerinden nefret eden ve birbirleriyle rekabet eden politikacılar, ancak hepsi Amerikan diplomatlarının ellerinde aynı uzaktan kumandadan çalışıyorlar.
Böyle bir program Washington'un kendilerini zaten itibarsızlaştırmış olan politikacılardan kurtulmalarını ve istedikleri zaman bağımsız bir oyun oynamaya çalışan bir politikacıyı kaldırmalarını sağlar. Aynı zamanda, "Made in USA" markasıyla demokrasiye inanan saf plebe halkı arasında çok popüler olan "yolsuzlukla mücadele" ve "güç devri" olarak adlandırılan komik performanslar oynamanıza izin veriyor.
Bu Amerikan planının bir güvenlik açığı var. IQ değeri, botunun boyutundan daha büyük olan her Amerikan yanlısı politikacı, her an sadece “tahliye edilebileceğini” değil, kendisine nasıl hizmet ettiği önemli değil, daima çalınan paradan mahrum edilip yıpranacağını anlar. kalabalığın eğlence için tüyler. Yani her şeyi sonlandır. Seçenek yok. Mübarek ve Hüseyin de bir zamanlar ABD'nin büyük dostlarıydı.
Bu kısa zamanda, kaçınılmaz olanın anlaşılması ile kaçınılmaz olanın gerçekleştirilmesi arasında, bilge elitist sık sık ülkesiyle birlikte kaçmak için eşsiz bir şansa sahiptir. Tam o anda Putin, kendine özgü bir teklifi olan sahnede belirir. Putin'in önerisinin benzersizliği, belirli bir ülkenin resmi makamlarıyla en azından asgari düzeyde üretken çalışma olması durumunda, Kremlin'in hiçbir zaman muhalefetle çalışmamasıdır. ASLA. Hiçbir şart altında. Kremlin'le işbirliği yapma konusundaki en asgari arzu bile, aptallar için bile geçerli olan ömür boyu bir sigorta poliçesi gibidir (bkz. Yanukoviç davası). Putin para sunmuyor ve Rusya ile işbirliği yapmak, genel olarak Amerikan emlak, Las Vegas'taki denizaşırı hesapların ve kokain partilerinin artık seçkinlerin eline ulaşamayacağı, ancak paha biçilemez bir şey elde ettiği anlamına geliyor;
Bu sadece bir Rus stratejisi değil. Çin, Afrika’yı ABD’yi çürütmek yerine benzer bir taktik kullanıyor. Ve bugün, Suriye’de Rus kuvvetlerinin gösterilmesinden sonra, Birleşik Devletler’in en eski gemileri bile en azından Rus önerilerini dikkatle dinlemeye hazır.
Moskova'ya uçan Prens Muhammed İbn Salman Al Saud, ABD’nin “kontrollü kaos” u destekleme planlarının bir parçası olarak konum trajedisini gerçekleştiren ilk Suudi elitisti değildi; "geçen sene. Prens Muhammed ibn Salman, yalnız bir kurt değil, hükümdarın yetersizliği ve Suud Meclisi'nin diğer bazı akıllı temsilcilerinin desteğini alarak ülkenin fiili hükümdarıdır.
Prens’in Moskova’ya yaptığı ziyaretin sonuçları olumlu görünüyor. "Moskova ve Riyad Suriye için ortak hedefleri doğruladı", Sergey Lavrov'dan hak talep ediyor.
Bu, yarından itibaren Suudi Arabistan’ın Rusya’nın müttefiki olacağı anlamına gelmez, ancak Moskova’ya yönelme halihazırda göze çarpmaktadır. Moskova'yı ziyaret eden tacı prense karşı, Arap Maidan resmi olarak Amerikan yanlısı aristokratların katılımıyla hazırlanıyor. Yaşam ve güçten tasarruf etme arzusunun, Arap prensini Vladimir Putin'le izleyiciye götürmesi çok olası.
Belki de "Arap Maidan", mavi kanların ana itici güç olacağı renk devrimi için ilk girişimdir. Acaba onu nasıl çağırırlar? "Deve Devrimi"? "Ferrari-Maidan"? "Yağ Yayı"?
Gerçek şu ki İngiliz Koruyucu, "prens-maydanovtsev" arasında yayılan bir manifestoya atıfta bulunuyor muhammed el salman el saud'u küçük muzaffer bir darbe yapmaya çalışanlar.
Kendilerinin Birleşik Devletler'in iktidar değişikliğine ihtiyaç duymadıklarını, kanlı bir karmaşaya ihtiyaç duymadıklarını anlamaları komik. Bununla birlikte, kalıtsal dallardan birkaç adım ileride düşünebileceklerini beklemek aptallık olur.
Taç prens, Suudi Arabistan'ı eşikten kurtarmak ve hanedanı kurtarmak için doğru sonuçları çıkarmayı ve kendi tarafına yeterince güç çekmeyi başarabilecek mi? Belli değil. Her şey yolunda giderse, belki de Suriye sorunu, bütün tarafların ABD'ye eksi çatışmaya duyduğu zevkle çözümlenecektir. Evet ve Rusya için "manuel OPEC" küresel stratejik etkinin gereksiz bir aracı olmayacaktı.
Ya her şey kötüyse? Her şey kötüyse, Viktor Yanukoviç'in büyük haremli bir komşusu olabilir. Her durumda, hiçbir şey kaybetmeyiz, ancak çok kazanabiliriz. Vladimir Putin'in imza tarzı budur. Riyad'da halen çok zor işleri olan diplomatlarına başarılar diliyoruz.