bir kaç yıl önce şişli'de minibüs duraklarına yürürken önümde yürüyen baba ve 4-5 yaşında ki iki oğlu. çocukların üstünde galatasaray forması maçtan dönüyorlar. ikisinin elinden tutmuş, çocukların bitmek bilmeyen sorularına sakince ve ilgiyle cevap veriyordu. bir ara küçük olanın bağcığı çözüldü, babası durumu farketti, eğilip çocuğun ayakkabısını bağladı.o an gözüm doldu evet. kesin traş olmayı da öğretir onlara.
abimle istanbul'dan köye otobüsle gidiyoruz, önümüzde iki tane hınzır velet abla-kardeş anneleriyle yolculuk yapıyorlar. yaşları maksimum 7-8. 5 saatlik yol boyunca otobüsü inleterek;
k- şunu yap.*
e- yaptım.
e- peki sen bunu yapabiliyon mu?*
k- bakayım... yaptım.
şeklinde bitmeyen bir muhabbet ve bir noktadan sinir krizine sürüklenen yolcular. neyse otobüs keşan otogarına girdi. çocuklar camdan dışarı bakıyorlar, bir anda "baba, baba, babacım, anne bak babam bizi almaya gelmiş" diye bağırmaya başladılar. abimle birbirimize baktık, gülüyoruz ama bir yandan burukluk var tabii.