Bir zamanlar, insanlar paralarını yiyecek, barınak ve kendilerini sıcak tutmak amacıyla kıyafetler için harcayarak mutlu bir şekilde yaşıyorlardı. Kendi aletlerini yapıyor ve ayakkabılarını tamir ediyorlardı. Günler yavaş ve huzurlu bir şekilde geçiyordu, ta ki bir gün, Tüketimciliğin cesur şövalyeleri gelene ve dünyayı ele geçirene kadar. İşte o zaman “satın alma çağı” diyebileceğimiz yeni bir çağ başladı ve yeni alışkanlıklar oluşmaya başladı. Bunlardan biri “indirim” adını aldı ve yılda iki kez – bazen dört kez veya daha fazla gerçekleşmeye başladı. Bu alışkanlık, kıyafet almaya adanan özel bir ritüele sahipti ve katılımcılar çoğunlukla kadındı.
Kadınlar bu ritüelin aktif katılımcıları olduklarını kanıtladılar ve “kış indirimleri” ve “yaz indirimleri” sırasında – ve tabii ki arada yapılan diğer “indirimler” de giderek daha fazla kıyafet almaya başladılar. Bazıları kendilerini neyin bu eyleme yönlendirdiğini sorgulamaya başladı ve böylece cevaplar aramaya başladılar. Çok sayıda sebep buldular ve bunlar bazı soruları ortaya çıkardı. Ve “neden kıyafet satın alınır” konulu felsefi tartışma başladı. İlgili başlıklardan bazıları:
- 1. Sebep: Para tasarrufu yapmak için indirim sırasında kıyafet alıyoruz. – 1. Soru: Ama pek çok ürüne, hatta ihtiyacınız olmayan veya hiçbir zaman giymeyeceğiniz ürünlere para harcarken nasıl para tasarrufu yapabilirsiniz?
- 2. Sebep: Kıyafet satın alıyoruz, çünkü modaya ayak uydurmak istiyoruz. – 2. Soru: Bu, sizin moda endüstrisini beslemekten başka bir şey yapmadığınız anlamına gelmiyor mu?
- 3. Sebep: Kıyafet satın alıyoruz, çünkü bu eğlenceli ve rahatlatıcı. – 3. Soru: Yoga yapmaya başlamak veya birkaç arkadaşla beraber bir şeyler yapmak daha eğlenceli ve rahatlatıcı olmaz mı?
Şüphe duygusu yayılmaya başladı. Her geçen gün daha fazla kadın indirimler sırasındaki davranışlarının doğasını sorgulamaya başladı. Ancak, “indirim” şöleni bugün de devam ediyor. Fakat sorular hala geçerliliğini sürdürüyor. Kıyafet satın almaya ihtiyacımız var mı? İhtiyacımız olmayan şeyleri satın almaya ihtiyacımız var mı? Bunu neden yapıyoruz?