‘Harika, değil mi?’ En tartışmalı komedi karakterlerinden biri, bu BBC DVD’sinin izniyle altı bölüm daha boyunca inleyerek, bağırarak ve hırlayarak geri döndü. Baş yobaz Alf Garnett (Warren Mitchell) ve uzun süredir acı çeken ailesi beyaz perdeye ilk kez 1960’larda Till Death Us Do Part’ta çıktı . Halefi In Sickness & in Health , 1985’ten 1992’ye kadar sürdü ve yine Alf ve ailesini içeriyordu, ancak çocuklar artık büyümüş ve uzun süredir acı çeken karısı Else (Dandy Nichols) tekerlekli sandalyede.
Till Death Us Do Part , zamanında çok tartışmalıydı, Garnett’in ırkçı, kadın düşmanı saçmalıkları bazı insanları rahatsız etti ve (daha kötüsü) konuyu tamamen kaçıran ve onu kaba bir elmas olarak gören diğer, daha az zeki izleyiciler tarafından beğeni topladı. Bu büyük ölçüde hayal kırıklığına uğramış yazar Johnny Speight. Örneğin, bir izleyici ünlü bir şekilde Warren Mitchell’i ‘rakunlara gitmek’ için tebrik etti. Mitchell, “Aslında senin gibi salaklarla uğraşıyoruz” diye yanıtladı. Aydınlanmadan gitti.
In Sickness & in Health selefinden daha az tartışmalı olsa da, bunun çoğu şovun tavrındaki bir değişiklikten ziyade televizyonun devam etmesine bağlı. Yaşlı Bay Garnett hâlâ bağnaz, öfkeli ve (açık konuşmak gerekirse) her zamanki gibi kendini beğenmiş durumda, ancak 80’lere gelindiğinde komedi, ırkçılık gibi tartışmalı konuları ele almaktan daha az çekiniyordu. Ya da en azından yaptığında çok daha iyi bir iş çıkardı. 70’lerden sonra herhangi bir zamanda Diline Dikkat Et veya Komşunu Sevin’in yapıldığını hayal edebiliyor musunuz?
Çünkü diziler özünde Alf gibi insanların ırkçı, dar görüşlü tavırlarına karşı bir polemiktir. En iyi hiciv geleneklerinde, birasını yudumlayan ve diğer ırklara, göçmenlere ve onun gibi olmayan herkese karşı miting yapan bar taburesinin sadece biraz abartılı bir versiyonudur. Ve bar yobazı gibi, Alf da mesajlarındaki ikiyüzlülüğü göremez ve hayatındaki yanlış olan her şey için başkalarını suçlar. Garnett, şovun kahramanından ziyade şakanın poposu. Viz dergisinin Sid the Sexist’i gibi, hicvettiklerini savunmak yerine utandırıyor, ama o bir eğlence figüründen daha fazlası. Onun aracılığıyla Speight ulusun önünde bir ayna tuttu ve gördüklerimizi her zaman beğenmedik.