Mahmut biraz rahatlattı...yedi gün değil, beş gün diye.
Sonra Özlem de rahatlattı.
Ben de belki Nehir kilo alacak zamana sahip olur diye düşündüm. Çünkü bu kemodan daha güçsüz çıktı. Hala az oynuyor, çabuk yoruluyor ve çok irritable. Bazen ağlıyor, ağlıyor, sonra susunca, "sustum" deyip başını koyuveriyor.
Bugün güzel geçti. Baba ilk kez bir akademik seminere gitti. Ben de bir tane gözüme kestirdim, bakalım, benimkinin tarihinde uygun olursak, tanıdığım bir akademisyen, ilginç olabilir.
Sabah Target'a süpürgeyi geri vermeye gittik. Ivır zıvır alıp, geldik...Hala evde eksik vardı, mutfak bıçağı gibi.
Öğleden sonra ise Memorial Park'a gittik. Ve ilk kez Türkçe konuşan bir anne ve üç yaşında oğluna rastladık. Nehir'in çok hoşuna gidiyor, Türkçe konuşan birilerini görmek. Parkta buluşabiliriz diye umut ediyorum.
Akşam ise Mahmut'un yakın bir arkadaşı ve kardeşi geldiler, haftasonu için. Akşam "İstanbul"dan farklı, ikinci bir Türk restoranına gittik, Turkuaz...Daha bir restoran havasında, menüsü daha zengin. Nehir pilav, ve ekmek yedi. Restoranda, 21 aylık başka bir Türk kızı da vardı, Nehir utandı. Doğru düzgün, çocuklarla birlikte olmuyor aylardır. Yani isolated geçen yaşantımız, onu birebir ilişki kurmakta biraz çekimser yapıyor. Akşam boyunca, Nehir Serdar ve Sarper'e, ilk kez görüyor olmasına rağmen çok yakın davrandı, hatta gecenin sonunda, Sarper uyuttu Nehir'i!!! Bu da bir ilk.
Aslında Serdar ve Sarper sayesinde biz de çok farklı, hastalıktan uzak bir akşam geçirdik. "kafamız dağıldı", "normal"leştik.
Teşekkürler.
Dünkü boşalma da bana iyi geldi, zaten belli aralıklarla olduğunun ayırdına vardım.
Peki, uyuyorum ben.
Nehir sağlıklı ve mutlu.