Tietze sendromu ilk olarak 1921 yılında Prof. Alexander TIETZE tarafından tanımlanmıştır. Tietze sendromu ikinci veya üçüncü kostosternal kartilajda süpüratif olmayan, şişlik, hassasiyet, ağrı ve doku ödemi olarak tanımlanır. Tietze sendromunun ayırıcı tanısı birçok farklı hastalığı kapsamaktadır. Tietze sendromu tanısı esas olarak kliniktir olup genellikle ek tanı yöntemlerinin kullanılmasını zorunlu kılmaz. Tietze sendromunun tedavisi ataklar sırasında anti-inflamatuar ilaç kullanımı ve yaşam tarzı değişikliklerin uygulanması içerir. Cerrahi tedavi refrakter olgular için uygulanabilmekle birlikte genellikle gerekli değildir. Tietze sendromu iyi huylu yapısı nedeniyle birinci basamak hekimlik uygulamalarında kolayca teşhis ve tedavi edilebilir.