Destanın türlerini analiz etmeden önce, bu terimin arkasında ne olduğunu bulmalısınız. Edebi eleştiride, bu kelimeye birçok farklı fenomen denebilir.
Edebi cins gibi bir kategori var. Toplamda üç tane var ve her biri konuşma organizasyonlarına benzer tipte eserler içeriyor. Bir diğer önemli detay, her bir cinsin bir konu, nesne veya sanatsal bir ifade eylemine odaklanmasında farklılaşmasıdır.
Ana eleman
Edebiyatın bölünmesini tanımlayan temel birim kelimedir. İlk olarak, konuyu temsil eder, karakterlerin iletişimini çoğaltır veya her konuşmacının durumunu ifade eder.
Öyle ya da böyle, geleneksel olarak üç edebi tür vardır. Bu drama, şarkı sözleri, epik.
Edebiyat türü
Eğer drama diğer insanlarla çatışan bir insanı betimliyorsa ve sözler yazarın duygularını ve düşüncelerini ifade etmeyi amaçlarsa, epik türler etrafındaki dünya ile etkileşime giren bireyin objektif bir tasvirini ima eder.
Olaylara, karakterlere, koşullara, sosyal ve doğal çevreye çok dikkat edilir. Bu nedenle, literatürdeki destansı türlerin dramalardan veya sözlerden farklıdır. Dilin tüm derinliklerini kullanma yeteneği, yazara açıklama ve anlatıma özel dikkat göstermesini sağlar. Epithets, karmaşık cümleler, çeşitli metaforlar, deyimler vb. Buna katkıda bulunabilir. Bu ve çok daha fazlası - görsel detaylar.
Eposun başlıca türleri
Hacimden desene aşağıdaki türler aittir: epik, roman ve bu tanımların her ikisine de giren eserler. Bu genel isim, hikaye, hikaye vb. Gibi küçük türlere karşı çıkıyor.
Bir destan iki tanım kullanılarak tanımlanabilir:
1. Önemli tarihi olaylara odaklanan kapsamlı bir anlatım.
2. Birçok olay ve karakter içeren uzun ve karmaşık bir hikaye.
Destan türünün örnekleri arasında MA tarafından yazılmış "The Quiet Don" adlı Rus edebiyatının eserleri bulunmaktadır. Sholokhov ve “Savaş ve Barış” L.N. Tolstoy. Her iki kitabın da ülke tarihinde birkaç dramatik yılı kapsayan bir komplo var. İlk durumda, ana karakterlerin ait olduğu Kazakları yok eden İlk Dünya ve İç Savaşlardı. Tolstoy destanı, Napolyon'la yüzleşmenin arka planına, kanlı savaşlara ve Moskova'nın yanmasına karşı soyluların yaşamını anlatıyor. Her iki yazar da birçok karaktere ve kadere dikkat eder ve bir karakteri tüm çalışmanın kahramanı yapmaz.
Roman, kural olarak, epik olarak hacim açısından biraz daha küçüktür ve her şeyden büyük önem taşıyan birçok insan değildir. Genel olarak, bu terim “kahramanın yaşamı ve kişiliğinin gelişimi hakkında yalancı detaylı bir anlatı” olarak yorumlanabilir. Kullanılabilirliği ve çok yönlülüğü nedeniyle, bu tür şüphesiz edebiyatta en popüler olanıdır.
Romanın oldukça belirsiz kavramı, bazen birbirinden radikal biçimde farklı olan çeşitli eserler vermemize izin verir. Bu olgunun Antik Dönem'de ("Satyricon" Petronius, "Altın Kartal" Apuleius) oluşumu hakkında bir görüş vardır. Daha popüler olanı ise, şövalyenin son çağındaki romanın ortaya çıkması teorisidir. Yeniden işlenmiş bir halk destanı veya daha küçük masallar olabilir (“Renard hakkındaki roman”).
Türün gelişimi modern zamanlarda devam etti. XIX. Yüzyılda doruk noktasına ulaştı. O sırada A. Dumas, V. Hugo ve F. Dostoyevski gibi klasikleri çalıştı. Sonuncusunun eserleri, Fyodor Mihayloviç'in karakterinin zihin durumunu, deneyimlerini ve düşüncelerini açıklamakta inanılmaz yükseklere ulaştığı gibi, psikolojik bir roman olarak da tanımlanabilir. "Psikolojik" dizisine Stendhal'ı da ekleyebilirsiniz.
Diğer alt türler: felsefi, tarihi, eğitici, fantastik, aşk, macera romanı, ütopya vb.
Ayrıca, ülkelere göre bir roman sınıflandırması vardır. Bütün bunlar aynı zamanda epik türleridir. Dilin zihniyeti, yaşam tarzı ve özellikleri, Rus, Fransız ve Amerikan romanlarını tamamen farklı olgular haline getirmiştir.
Küçük eşyalar
Edebiyat türlerinin sınıflandırmasına göre, aşağıdaki türler destanlara aittir - hikaye ve şiir. Bu iki fenomen, yazarlar arasındaki yaratıcılığa zıt yaklaşımı yansıtmaktadır.
Hikaye, roman ve küçük formlar arasında orta düzeydedir. Böyle bir çalışma kısa bir zaman dilimini kapsayabilir, içinde bir ana karakter vardır. Ülkemizdeki 19. yüzyılda Rusya’nın henüz böyle bir terim bilmediği için öyküler olarak da anılması ilginçtir. Başka bir deyişle, romanda ses açısından aşağılık olan herhangi bir çalışma bu şekilde belirlenmiştir. Yabancı edebi çalışmalarda, örneğin, İngilizce'de, “roman” kavramı “kısa roman” ifadesi ile eş anlamlıdır. Başka bir deyişle - kısa bir hikaye. Bu edebi fenomenin sınıflandırılması, romanlar arasında kullanılana benzer.
Hikaye nesir ile ilgiliyse, o zaman şiirde, ona paralel olarak, ortalama hacmin bir eseri olarak kabul edilen bir şiir vardır. Şiirsel biçim, destanın geri kalanının anlatı özelliğini içerir, ancak aynı zamanda kolayca tanınabilir özelliklerine de sahiptir. Bu ahlaki karakter, pomp, karakterlerin derin duygularını.
Örnekleri çok çeşitli kültürlerde bulunabilen bu tür bir destan, uzun zaman önce ortaya çıkmıştı. Belli bir referans noktası, örneğin eski Yunanca ilahiler ve no. Gelecekte, bu tür edebi eserler, Germen ve İskandinav erken ortaçağ kültürlerinin karakteristik özellikleri haline geldi. Ayrıca, destanlara, yani Rus destanı. Zamanla, anlatının destansı karakteri tüm türün bel kemiği oldu. Şiir ve türevleri eposların ana türleridir.
Modern edebiyatta şiir, romanın baskın konumuna yol vermiştir.
Küçük formlar
Destanın küçük türlerini düşünün. Eğer yazar gerçek olayları açıklarsa ve gerçek materyalleri kullanıyorsa, böyle bir eser bir deneme sayılır. Malzemenin niteliğine bağlı olarak, sanatsal veya gazeteci olabilir.
Destanın türleri bir portre çizimi içerir. Bu deneyim sayesinde yazar her şeyden önce kahramanın düşüncelerini ve kişiliğini inceler. Çevresindeki dünya ikincil bir rol oynamaktadır ve tanımı ana göreve tabidir. Bazen bir portreye, nesnenin yaşamının ana aşamalarına dayanan bir biyografik açıklama da denir.
Eğer portre sanatsal bir deneyim ise, o zaman sorun denemesi gazeteciliğin bir parçası olarak kabul edilir. Bu bir tür diyalog, okuyucuyla belirli bir konuyla ilgili bir konuşma. Yazarın görevi sorunu tanımlamak ve durumla ilgili kendi görüşlerini sunmaktır. Benzer notlar gazete ve genel olarak dergi ve büyüklükleri gazeteciliğe tam olarak uyduğu için herhangi bir periyodik basınla doludur.
Ayrı ayrı, diğerlerinden önce ortaya çıkan ve hatta klasik Rus edebiyatına yansıyan seyahat taslaklarına dikkat çekmeye değer. Örneğin, bunlar Puşkin'in çizimleri ve A.N. tarafından “St. Petersburg'dan Moskova'ya yolculuk”. Radishcheva, onu ölümsüz şanına getirdi. Gezi notları yardımıyla, yazar yolda gördükleriyle ilgili kendi izlenimlerini elde etmeye çalışır. Bu tam olarak Radishchev'in yaptığı, doğrudan yoluna çıkan serflerin ve işçilerin korkunç hayatını ilan etmekten korkmamak.
Epoların edebiyattaki türleri de öykü tarafından sunulmuştur. Bu hem yazar hem de okuyucu için en basit ve en erişilebilir formdur. Hikaye tarzında Rus edebiyatının eserleri dünyaca ünlü A.P. Çehov. Görünüş basitliğine rağmen, sadece birkaç sayfa ile kültürümüzde biriken canlı görüntüler yarattı (“Bir Kasadaki Adam”, “Kalın ve İnce”, vb.).
Hikaye, İtalyanca'dan gelen "hikaye" terimi ile eş anlamlıdır. Her ikisi de, cildin nesirinin son basamağındadır (art arda romanın ve hikayenin ardından). Bu türde uzmanlaşmış yazarlar, döngüselleştirme veya düzenli modda eserlerin yanı sıra koleksiyonlarda eserlerin yayınlanması ile karakterize edilir.
Hikaye basit bir yapı ile karakterize edilir: bir arsa, bir doruk, bir denouement. Grafiğin böyle bir doğrusal gelişimi, genellikle beklenmedik dönüşler veya olaylar (çalılardaki piyano olarak adlandırılır) yardımı ile seyreltilir. Benzer bir teknik, XIX. Yüzyıl edebiyatında da yaygınlaşmıştır. Hikayenin kökleri - bu bir halk destanı ya da masal. Efsanevi masalların koleksiyonları bu fenomenin öncüsü oldu. Örneğin, “Bin ve Bir Gece” sadece Arap dünyasında ünlü değil, aynı zamanda diğer kültürlere de yansıyor.
İtalya'daki Rönesans'ın başlangıcına çok daha yakın olan Giovanni Boccaccio'nun “The Decameron” koleksiyonu popüler oldu. Barok dönemden sonra yaygınlaşan klasik hikaye tipinin tonunu belirleyen bu kısa öykülerdi.
Rusya'da, hikaye türü N.M.'nin çalışmaları da dahil olmak üzere, 18. yüzyılın sonunda duygusallık döneminde popüler oldu. Karamzin ve V.A. Zhukovski'nin.
Bağımsız bir tür olarak Epos
Edebi cinsin ve "drama, lirik, epik" adlı üçlemenin aksine, epikten öyküsü uzak geçmişten alınmış bir anlatı olarak söz eden daha dar bir terim vardır. Aynı zamanda, her biri, her kültürde farklı olan dünya hakkında kendi resmini yaratan çeşitli görüntüler içerir. Bu tür çalışmalarda en önemli rol ulusal eposun kahramanları tarafından oynanır.
Bu fenomen hakkındaki iki bakış açısını karşılaştıran kişi, ünlü Rus kültürel uzmanı ve filozof M.M. Bakhtin. Destanı romandan uzak geçmişten ayırarak üç tez yazdı:
1. Destanın konusu - hakkında kesin kanıt bulunmayan ulusal, sözde mutlak geçmiş. "Mutlak" sıfatını Schiller ve Goethe'nin eserlerinden aldı.
2. Destanın kaynağı yalnızca ulusal bir gelenek, yazarların kitaplarını oluşturduğu kişisel bir deneyim değil. Bu nedenle, bolca bulunan folklor eposunun türleri, belgesel kanıtı olmayan efsanevi ve ilahi olanlara referanslar içerir.
3. Destan dünyasının modernite ile ilgisi yoktur ve mümkün olduğu kadar uzaktır.
Tüm bu tezler, epik içinde neyin işe yaradığı veya hangi türlerin yer aldığı sorusunun cevabını kolaylaştırır.
Türün kökleri Orta Doğu'da aranmalıdır. Fırat ve Dicle arasında ortaya çıkan en eski medeniyetler, komşularına göre daha yüksek bir kültürel düzeyde ayırt edildi. Arazi ekimi, kaynakların ortaya çıkışı, ticaretin doğuşu - bütün bunlar sadece edebiyatın imkansız olduğu bir dil değil, aynı zamanda arsa kahramanca çalışmaların temelini oluşturan askeri çatışmaların başlamasının nedenlerini de yarattı.
XIX yüzyılın ortalarında, İngiliz arkeologlar Asur kültürüne ait olan antik Nineveh şehrini keşfetmeyi başardılar. Birkaç tane dağınık efsane içeren kil tabletleri de vardı. Daha sonra “Gılgamış Destanı” adlı tek bir eserde birleştirilmeyi başardılar. Çivi yazısı ile yazılmıştır ve bugün türünün en eski örneği olarak kabul edilir. Randevu, M.Ö. XVIII - XVII. Yüzyıllara atıfta bulunmayı sağlar.
Yarı tanrılı Gilgamesh ve kampanyalarının öyküsünün yanı sıra, Akadcı mitolojisinin diğer doğaüstü varlıklarıyla ilişkileri de, öykü anlatılarının merkezindedir.
Hangi türlerin destanlara ait olduğu sorusunu cevaplamanıza izin veren, Antiquity'den bir başka önemli örnek, Homer'in eseridir. Destan şiirlerinden ikisi - "İlyada" ve "Odyssey" - eski Yunan kültür ve edebiyatının en eski anıtlarıdır. Bu eserlerin karakterleri sadece Olympus tanrıları değil, aynı zamanda efsaneleri nesilden nesile ulusal destanda korunan ölümlü kahramanlardır. "İlyada" ve "Odyssey" - Ortaçağ'ın gelecekteki kahraman şiirleri. Birçok bakımdan, arsa yapıları birbirlerinden miras kalmıştı ve mistik hikayeler için can atıyordu. Gelecekte bu fenomen maksimum gelişme ve dağılıma ulaşır.
Ortaçağ destanı
Bu terim, esasen Avrupa'da Hristiyan veya putperest medeniyetler arasında örnekleri bulunabilen bir destan anlamına gelir.
Karşılık gelen bir kronolojik sınıflandırma vardır. İlk yarı - erken Ortaçağ'ın eseri. Tabii ki bunlar bizim için İskandinav halkının bize bıraktığı sarkmalar. XI yüzyıla kadar, Vikingler Avrupa denizlerini sürdüler, soygun avladılar, krallar için paralı askerler olarak çalıştılar ve kıta boyunca kendi devletlerini kurdular. Bu umut verici temel, putperest inanç ve tanrıların panteonu ile birlikte, Galyalıların Efsanesi, Ragner Efsanesi, Deri Pantolon gibi edebi anıtların ortaya çıkmasına izin verdi. Her kral kahramanca bir anlatı bıraktı. Çoğu zamanımıza kadar hayatta kaldı.
İskandinav kültürü komşuları etkiledi. Örneğin, Anglo-Saksonlar. "Beowulf" şiiri VIII ile X yüzyıl arasında oluşturuldu. 3182 satır, ilk önce kral olan şanlı Viking'i, ardından da canavar Grendel'i, annesini ve ejderhayı yendiğini anlatıyor.
İkinci yarı, gelişmiş feodalizm dönemini ifade eder. Bu Fransız "Roland Şarkısı", "Alman" Nibelung'ların Şarkısı "vb. Her çalışmanın, bir ya da başka bir insanın dünyasının kendine özgü resmi hakkında bir fikir vermesi şaşırtıcıdır.
Belirtilen dönemin destanında hangi türler yer almaktadır? Çoğunlukla bunlar şiirlerdir, ancak içinde nesir dilinde yazılmış kısımların bulunduğu şiirsel eserler vardır. Örneğin, bu İrlanda masallarının tipik bir örneğidir (“Gezilen Mage Savaşının Efsanesi”, “İrlanda Yakalanmaları Kitabı”, “Dört Üstadın Anneleri” vb.).
İki ortaçağ şiir grubu arasındaki temel fark, görüntülenen olayların ölçeğidir. XII. Yüzyıldan önceki anıtlar ise. Tüm çağdan bahsetti, daha sonra gelişmiş feodalizm yıllarında spesifik olay (örneğin, savaş) anlatının nesnesi haline geldi.
Ortaçağ Avrupa'sında "kahramanlık" yaratıcılığının doğuşuyla ilgili birkaç teori var. Bunlardan bir tanesine göre, bu kanal VII. Yüzyılda yaygın olan cantilena türündeki şarkılardı. Bu teorinin destekçisi, Ortaçağ'ın ünlü bir Fransız alimi olan Gaston Paris'ti. Cantileller belirli bir tarihi olay hakkında küçük grafikler olarak adlandırılır ve basit bir müzik yapısına (genellikle vokal) dayanır.
Yıllar geçtikçe, bu "kırıntılar" daha fazla ve genelleşmiş bir şeye birleştirildi. Örneğin, Kral Arthur'un masallarında, Büyük Britanya'nın Kelt halkı arasında ortak. Böylece, ulusal destanın türleri zaman içinde bir bütün oldu. Arthur'un durumunda, “Breton döngüsü” romanları ortaya çıktı. Arsalar, manastırlarda yaratılan her tür kronik kuşağa nüfuz etmiştir. Böylece yarı efsanevi hikayeler belgelenmiş bir gerçeğe dönüştü. Yuvarlak masanın şövalyeleri, gerçeklik ve orijinallik konusunda hala çok fazla tartışmaya neden oluyor.
Bu dönemin Hristiyan Avrupa’da türün gelişmesinin kilit nedeni, Roma İmparatorluğu’nun yıkılışı, köle sisteminin parçalanması ve askerlik hizmetine dayanan feodalizmin ortaya çıkmasıdır.
Rus destanı
Rus destanı bizim dilimizde kendi terimine sahiptir - “destan”. Çoğu nesilden nesile sözlü olarak iletildi ve şu anda müzelerde temsil edilen ve ders kitaplarına ve ders kitaplarına aktarılan listeler XVII - XVIII yüzyıllara ait.
Bununla birlikte, Rusya’daki ulusal eposların türleri 9-13. Moğolların işgalinden önce. Ve bu türden edebi eserlerin çoğunda sergilenen çağdır.
Destan türünün özellikleri, Hıristiyan ve putperest geleneklerin bir sentezi olmaları gerçeğinde yatmaktadır. Çoğu zaman, bu iç içe geçmişlik, tarihçilerin belirli bir karakterin doğasını, bir olayı kesin olarak belirlemesini engeller.
Bu tür eserlerin anahtar karakterleri - kahramanlar - ulusal destanın kahramanları. Bu en açıkça Kiev döngüsünün destanlarına yansıyor. Bir başka toplu imge de Prens Vladimir. Çoğu zaman bu isim altında Rusya’nın vaftiz ettiği söylenir. Bu da, Rus destanının nereden geldiği hakkında tartışmalara yol açıyor. Araştırmacıların çoğu, bylinlerin Kiev Rus’un güneyinde oluşturulduğunu kabul ederken, Moskova Rus’ta birkaç yüzyıl sonra derlendiklerini kabul ediyorlar.
Tabii ki, yerli edebiyat panteonunda özel bir yer “Igor'un alayına dair bir söz” ile meşgul. Eski Slav kültürünün bu anıtı okuyucuyu yalnızca ana arsaya tanıtmaz - prenslerin Polovtsya topraklarına başarısız kampanyası, aynı zamanda o yıllarda Rusya halkını çevreleyen dünya resmini de kişileştirir. Her şeyden önce, mitoloji ve şarkılar. Eser, epik türünün özelliklerini özetliyor. "Kelime" ve dilbilim açısından son derece önemlidir.
Kayıp iş
Ayrı bir konuşma, bugüne kadar korunmamış, geçmişin mirasını hak ediyor. Bunun nedeni genellikle kitabın belgelenmiş bir kopyasının banal olmamasıdır. Efsaneler sıklıkla sözlü olarak iletildiğinden, zamanla içlerinde birçok yanlışlık ortaya çıktı ve özellikle başarısız olanlar tamamen unutuldu. Birçok şiir sık sık çıkan yangınlar, savaşlar ve diğer felaketler nedeniyle öldü.
Geçmişin kayıp kalıntılarından bahsetmek eski kaynaklarda bulunabilir. Böylece, Roman hatip Cicero, M.Ö. 1. yüzyıla kadar uzanıyor. Yapıtlarında, kentin efsanevi kahramanları hakkındaki bilgilerin yedi tepe üzerinde - Romulus, Regulus, Coriolan - geri alınamaz şekilde kaybolduğundan şikayet etti.
Özellikle kültürlerini aktarabilen ve insanların geçmişini hatırlayabilen konuşmacılar olmadığından, şiirler genellikle ölü dillerde kaybolur. İşte bu etnik grupların sadece birkaçı: turdula, Galyalılar, Hunlar, Gotlar, Lombardlar.
Eski Yunan kaynaklarında, asılları bulunmayan ya da pasajlarda saklanan kitaplara atıflar vardır. Bu, insanlığın varlığından önce bile tanrıların ve devlerin savaşını anlatan "Titanomachia" dır. Onun hakkında da, dönemin başında yaşayan Plutarch tarafından yazılarında bahsedilmiştir.
Girit'te yaşayan ve gizemli bir felaketten sonra ortadan kaybolan Minoan uygarlığının birçok kaynağını kaybetti. Özellikle, bu Kral Minos'un hükümdarlığı hakkında bir hikaye.
Sonuç
Hangi tür destanlara aittir? İlk olarak, bunlar kahramanca bir arsa ve dini referanslara dayanan, ortaçağ ve antik edebiyat anıtlarıdır.
Ayrıca, bir bütün olarak epos, üç edebi formdan biridir. Destanları, romanları, romanları, şiirleri, kısa hikayeleri, denemeleri içerir.