Her gün o tornavidayı düşünüyorum. Bunu ailem hakkında düşündüğümden daha fazla düşünüyorum. Rüyalarımın çoğunda tornavidalar ya da en azından hatırlayabildiğim rüyalar var. Bazen bir hırdavatçıya giriyorum ve duvarda sergilenen tüm tornavidalara bakıyorum. Bu, pornografiye bakmak gibi, eksi aradığınız her şeye patlayıcı bir şekilde saçma bir hal aldığında çıkma anı. Tornavidaların vajinalardan farklı olmasının birçok nedeni vardır, ancak bu kimsenin bahsetmediği bir şeydir.
Tornavidayı edinmemi tam olarak açıklamak için şundan daha fazla sayfa gerekirdi: Anna Karenina Kısaca açıklayacağım: Jerome'ye bir iyilik borçluydum, bunu tarif etmeyeceğim veya açıklamayacağım. Ama şunu söyleyeceğim: Bu geleneksel bir iyilik değildi. Farklı bir zamanda farklı bir yerde yaşasaydık, önümüzdeki yirmi beş yıl boyunca onu takip etmek zorunda kalacak ve onun emriyle hayatımı feda etme fırsatını beklemek zorunda kalacaktım. Onun Chewbacca'sı olurdum. Her şeyin pazarlığa açık olduğunu söylüyorlar ama bu pazarlık konusu değildi. Bu reddedilemeyecek bir zorunluluktu.
Jerome bu tornavidayı (rüşvet, hile, tartışmayı reddettiği fiziksel bir işlem ve çalışma odasına giden metal dedektörün geçici elektromanyetik manipülasyonu) çalmak için olağanüstü çaba sarf etmişti. Bunu neden istediğini ya da neden böyle riskler almaya razı olduğunu bilmiyordum. Eminim sebepleri vardır. Ama ona sahip olduktan sonra, en azından bir hafta saklamak zorunda kaldı. Bariz nedenlerden ötürü apaçık aday bendim. Aracın kaybolduğunu fark ettikleri anda tesisteki her hücreyi arayacaklardı ve Jerome’un ününe sahip biri odasını paramparça edecek. Bütün sert adamlar incelenecek, araştırılacak ve sorgulanacaktı.
Ancak hücremin keşfi çok daha az agresif olacaktır. Muhafızlar benden hoşlandı. Diğer mahkumlara benzemiyordum ve numara yapacak cesaretim yoktu. Kimse beni zeki olarak algılamadı. Zayıftım. Naziler için bile çok yumuşaktım. Jerome, kimse onun kaybolduğunu anlamadan tornavidayı bana verdi ve nasıl saklanacağını açıkladı. Tahmin edilebilir yerler ve tahmin edilemeyen yerler vardı. Anahtar ikisinden de kaçınmaktı. Anahtar hiç saklamıyordu. Psikolojik olarak dehşet vericiydi, çünkü onu, doğrudan bakacakları varsayımına dayanarak, birinin gerçekten bakıp bakmadığını görmenin kolay olacağı bir yere bilinçli olarak yerleştirmem gerekiyordu. Hangi yaptılar. İki gardiyan gönülsüzce dolabımı ve yatağımın altını aradılar, ancak çoğunlukla çoraplarımı düzenleme şeklim hakkında şakalar yaptılar. Altmış saniyede gittiler. Siyah kauçuk sap, Lav'ın yanındaki lavabonun üzerinde seramik bir kupanın içinde otururken tüm zaman boyunca görülebiliyordu. O kadar kolaydı ki aslında ağladım. Şimdi tek yapmam gereken birkaç gün beklemek ve tornavidayı gizlice Jerome'a geri götürmekti, ki ikimiz de soruşturmanın ardından ikimiz de bunun karmaşık olacağını biliyorduk. Ama sonra karmaşık olmadı, çünkü Jerome öldü. Bize bunun intihar olduğunu söylediler, bu her zaman tersi anlamına gelir. Tornavidayı çalma nedeninin ölümünün arkasındaki sebeple bir ilgisi olduğunu varsayıyorum. Bazı şeyler asla açıklanamaz. Bilmemeyi tercih ederim. Ama sonuç şuydu ki, tornavidayı artık elimde tutmalıydım ve bunu bilen tek kişi bendim çünkü Jerome kimseye hiçbir şey söylemedi. Bu aynı zamanda neden öldüğünü de açıklayabilir.
Ben ya da başkası için yararlı biri değilim. Bu kendini küçümseme gibi gelebilir. Öyle değil. Öz farkındalıktır. Okulda alışveriş yapmak yerine ev ekonomisini aldım. Kızlar için olduğunu iddia ettim ama aslında sadece işti. Ne zaman garajda babama yardım etmeye çalışsam, bana sürekli değersiz diyordu. Kendi yağımı nasıl değiştireceğimi hiç öğrenmedim. IKEA'dan bir şeyler bile toplayamıyorum. Kendimi bir tür yağlı maymun olarak göstermek, işlediğim iddia edilen herhangi bir suçtan daha samimiyetsizlik olurdu. Ben bir bok bilmiyorum. Ama ben bile bu tornavidanın muhteşem olduğunu söyleyebilirim.
Bu, beş inçlik şaftı olan bir Husky marka on altıda üçü düz kafalıydı. Ölüm döşeğimdeki o özellikleri hatırlayacağım. Nerede olduğumu düşünürsek, faydası sınırsızdı. Hatırlamalısın, diş fırçalarını düzenli olarak neşter haline getiren okuma yazma bilmeyen dahiler arasında yaşıyordum. Gerçek bir nikel kaplı tornavidaya sahip olmak, on kilo zenginleştirilmiş uranyuma sahip olmak gibiydi. Onunla kazabilirsin. Onunla öldürebilirsin. Bir şeyleri parçalara ayırabilirsin. Alçıpandan elektrik sistemini çizebilirsin. Camı kırabilirsin. Onu bir mermi olarak kullanabilirsin. Sapı eritebilir ve plastiği yeniden kullanabilirsiniz ve eritme süreci de sizi yükseltir. Ek bileşenler gerektirmesine rağmen, kaynak yapmak için bir ark vurmak için kullanılabileceği söylendi. Eğer bir şekilde bir araca bindiyseniz, aracın yirmi yıldan daha eski olduğunu varsayarak, onu kontağa sokabilir ve motoru en az bir kez çevirebilirsiniz. Elektroniği bilseydiniz, bir radyo anteni olarak çalışabilirdi. Bir petrol işçisi gibi içkiyi onunla karıştırabilirsiniz, bu yüzden votka ve portakal suyuna adı verilir. Onu işkence için kullanabilirsin. Birinin dişleriyle uğraşabilirsin. Garip seks için kullanabilirsin. Olması amaçlanan her şeydi ve aynı zamanda diğer her şeydi.
Hayatımda, tüm bunlardan önce, Lexus'umun bagajında deri bir evrak çantasında 40.000 $ nakit sakladığım bir zaman vardı. Gübre de olabilir. Onunla tek yaptığım, onları etkilemek istediğimde sarhoş kız öğrenci yurduna göstermekti ve bu bile zamanın yarısında işe yaradı. Çok fazla ıvır zıvırım vardı. İki Jet Ski'ye sahibim. Başlangıçta üç tane vardı ama bir kart oyununda bir tane kaybettim. Tek boyunlu akustik gitar çalmayı hiç öğrenmemiş olmama rağmen çift boyunlu bir elektro gitarım vardı. Normal pantolon gibi görünen ama aslında Kuzey Kore'de üretilmiş pantolonum vardı. Çatı katı dairem bir bowling salonundan daha büyüktü. Yine de, on altıda üçü düz başlı tornavida, tüm bu boktan şeylerin toplamından daha değerliydi. Hayatın çoğunun ne kadar değersiz olduğunu anlamak için tüm hayatınızı kaybetmelisiniz. Hepsini bir kerede kaybetmek zorundasın. Herhangi bir şeyin değerini ölçmenin tek yolu budur.
İşte itirafım: Sahte bir dünyayı manipüle ettim, sadece daha gerçek bir dünya tarafından suçlanıp mümkün olan en gerçek dünyaya sürüldüm. Yine de: Her üç bölge için geçerli olan belirli sosyal koşullar vardır. Gerçekliğin seviyelerini görmezden gelen nitelikler - insan nitelikleri, insani zayıflıklar - vardır. Bittiğim yerde sona ermemin nedeni, nasıl hasar görmeden hayatta kaldığımın arkasındaki açıklamadan bağımsız değil. Suçum ya da kabahatim olarak sınıflandırılan şey, potansiyel yanılsamasına dayanıyordu: İnsanlar paralarını tutmama izin vereceklerdi ve bu insanların bu tutma sürecinin daha da fazla para ürettiğine inanmalarına izin verecektim. sözde ürettiğim paraya asla sahip olmayı denemedim. Bazılarının bunu yalan, hatta hırsızlık olarak gördüğünün farkındayım. Ancak bu, nüansı azaltır. Hiç kimsenin bana tüm parasını vermesini istemedim. Sadece fazladan paralarını istedim. İhtiyaç duymadıkları para.
Mesele şu: Bazı insanlar zengin olduklarının farkında değiller. Bu, bir kişi fakir olarak doğduğunda ve servete düştüğünde (ve bu nedenle asla fakir bir insan gibi düşünmeyi bıraktığında) veya birisi mega-zengin olarak doğduğunda ve sadece normal-zengin olduğunda (ve böylece başarısız olduğu sonucuna vardığında) olma eğilimindedir. Tek yaptığım, bu tür müşterilere kendilerini başarılı olarak görme fırsatı sunmaktı. Hepsinin yaşamak için fazlasıyla parası vardı, ama ne kadar harcadıkları önemli olmayacak kadar korkunç derecede zengin olduklarına inanmadıkları sürece bu paradan yararlanamazlardı. Yeteneğim bu inancın gelişmesine izin vermekti. Zenginlerin kendilerini zengin hissetmelerine yardımcı oldum. Nüans, bu insanları bu başarıdan para kazanmanın başarılarını tamamlayacağına, yani başarılarını iptal edeceğine ikna etmem gerektiğiydi. İstediklerini sandıkları şeyi bir şekilde elde etselerdi, artık isteyecekleri bir şey olmayacaktı ve arzusuz bir hayat bir tür yaşayan ölümdü.
Kendim söylersem, bunda oldukça ustaydım. İnsanlar geleceklerini hayal ettiğim gibi sevdi. Her zaman ölçeklenecek başka bir dağ vardı. Her zaman daha büyük, daha derin veya daha lezzetli bir şey vardı. Bu inandırıcı bir meslek ve sözde 'kurbanlar 'ımın çoğu için net bir pozitifti. Sadece dikkatsizleştim. Ne olduğunu açıklardım ama bu gerçekten önemli değil. Yaratıcılığımın gücünün hafızamın gücünden daha güçlü olduğunu söylemek yeterli. Minutiae ile özensizleştim. Bir hikaye yeterliyse, üç hikaye gereksizdir. Bu hikayelerin ne kadar iyi anlatıldığı önemli değil: Ayrıntılar çelişki yaratır ve sıfatlar çapa olur. Fakat o ne burada ne orada. Hepimiz hata yaparız.
Jerome'un ölümünden sonraki gece iki sonuca vardım. Birincisi, değerli bir nesneye sahip olmamdı. İkincisi, bu nesnenin değerinin, ben olmayan hemen hemen herkese ait olmasına bağlı olmasıydı. Babamın her zaman söylediği gibi - Ben değersizim. Ben yumuşağım. Bir tornavidayla olan yeteneğim, çift boyunlu bir gitarla olan yeteneğimle aynı olurdu. Ben kimseyi bıçaklamayacaktım ve kaçamayacaktım. Nasıl kaynak yapacağımı kesinlikle çözemeyecektim. Etrafımdaki herkesten daha az yetkindim. Ama sahip oldum potansiyel ve potansiyeli olan yetkinliğim dünya standartlarında. Potansiyel olarak birinin hayatını değiştirebilecek bir nesneye sahiptim. Yapmam gereken şey iki yönlüydü. İlk adım, herkesin istediği potansiyeli taşıdığımı bilmesini sağlamaktı. İkincisi, bu potansiyelin asla ve asla gerçekleşmemesini sağlamaktı. Bu, bana göre, nasıl yapılacağını bildiğim belki de tek şey.
Herkesin “aldatma yoluyla hırsızlık” suçundan üç ila beş yıl yapmaktan nefret ettiği bir çocuk vardı, bu gerçekten sadece arabasını sürekli gazla doldurduğu ve para ödemeden gittiği anlamına geliyordu. Adı Marty'di. İğrenç bir dedikodu olduğu için nefret ediyordu, ama bu sadece popüler olduğu için nefret edildiği anlamına geliyordu. Bir parça yazı kağıdı aldım ve tornavidanın dış hatlarını olabildiğince kesin bir şekilde çizdim ve ardından kalıbı sayfanın altına aktarmak için kurşun kalem ucunu Husky logosunun üzerine sürdüm. Kağıdı Marty'ye verdim. Gereken tüm kanıt buydu. Kırk sekiz saat içinde bilgi evrenseldi. Tornavidanın bende olduğunu herkes biliyordu. Ben de gömdüm. Gömdüm ve bir hafta sonra, kazıp başka bir yere tekrar gömdüm. Bunu önümüzdeki yirmi dokuz ay boyunca her hafta yaptım. Her kazı keşif için bir fırsat sağladığı için, yapılması mantıksız bir şeydi. Ama her zaman tam olarak nerede olduğunu bilmem gerekiyordu ve her zaman onun hala orada olduğundan emin olmam gerekiyordu ve her zaman ona en son dokunduğumdan beri o kadar uzun sürmemiş gibi hissetmek istedim. Erkeklerin güvensizliğinin entrikalarını açıklamak zor. Hak etmediğim güzel bir kadınla uzun mesafeli bir ilişki içinde olmak gibiydi. Sürekli kontrol etmem gerekiyordu. Kendimi sürekli olarak hiçbir şeyin değişmediğine ikna etmem gerekiyordu.
Hafıza tuhaf ve işe yaramaz. Güvenilmez, azıcık bile. O andan itibaren her şeyin harika olduğunu söylemeye meyilliyim, zihnim bunu böyle hatırlamamı istiyor. Ama bunun doğru olamayacağını biliyorum. Hâlâ olduğum yerdeydim. Ama biliyorsun, önceki hayatımın bir parçası gerçekten o tornavidayla geri döndü. Duruşmada yok edildiğini düşündüğüm kişi hala oradaydı, derimin içinde saklanıyordu, kasılarak, pazarlık yapmaya ve suçu yürütmeye hazırdı. Hemen hemen Marty'yle konuşan herkes benimle konuşmak istedi. Birkaçı incelikliydi. Çoğu değildi. Bazıları ticaret teklif etti. Bazıları koruma sağladı. Bazıları gözdağıyla uğraştı. Bazıları üçünün bir kombinasyonunu kullandı. Ancak her durumda, metodolojileri alakasızdı. Her yeni teklif, ne önerdiğine bakılmaksızın aynı iki yanıtı aldı. İlk cevabım “Evet. Elbette. Katılıyorum. Eğer biriyle ilgileneceksem, seninle ilgileneceğim. Sana istediğin şeyi vereceğim. ' Bunu hemen ikinci cevabım izledi ve her zaman aynıydı: 'Ama henüz değil.'
Düşmanını duşta bıçaklamak mı istiyorsun? Harika hareket. Düşmanınız bunu hak ediyor ve bunun gerçekleşmesine yardım edeceğim. Ama henüz değil . Saldırıya uğramayı bekleyen bir adama saldırmayın. Buna tek bir şansınız olacak, bu yüzden teslim olduğunuzu düşünene kadar bekleyin. Kaburgaları bir ay içinde daha az savunmasız olmayacak. Kaçmak mı istiyorsun? Bir kaçış planın var mı? Detayları söyle. Etkilendim. Planınızın başarılı olacağından şüpheleniyorum ve işe yaraması için ihtiyacınız olan araca sahibim. Ama henüz değil . Bu bir kaçış için yanlış zaman. Bunu benim kadar sen de biliyorsun. Bahar kıştan iyidir, bu yüzden ısınana kadar bekleyin. İhtiyacınız olan şey yine de Nisan ayında bende olacak. Şimdi istiyor musun? Senin almanı istiyorum. Bunu kesinlikle hak ediyorsun. Ama henüz değil . Henüz değil. Zamanlama her şeydir ve bu zamanı değil. Bunu kendin söyledin. Hatırlamak? Bunu şimdi söyledin. Panik yapmayın. Neden yalan soyleyeyim? Biliyorsun sana istediğini vereceğim. Bu konuda akıllı olmalısın, tıpkı diğer her şey hakkında akıllı olman gibi. Zeki olmasaydın, bu konuşmayı biz bile yapmazdık. Duyguya teslim olmayın. Arzunun zekanıza üstün gelmesine izin vermeyin. Burada sahip olduğumuz tek şey zaman. Zaman bizim tarafımızda. Ama henüz değil .
Para herşey değildir. Küçükken sana bunu söylüyorlar ve sen buna inanıyorsun. Sonra biraz yaşlanıyorsun ve buna inanmıyorsun. Ve sonra daha da yaşlanırsınız ve deneyim sizi buna tekrar inandırır. Öyleyse söyledikleri doğru. Haklılar. Para herşey değildir. Ama size söylemedikleri şey, her şeyin para olduğu. Sahip olduğunuz şey onların istedikleri şeyse, sahip olduğunuz şey paradır, onlara asla vermediğin sürece.
Açıkçası, şimdi dışarıdayım. Başardım ve korktuğum şekilde farklı olmasa da farklı bir insanım. En başından beri hemen hemen her konuda haklı olduğum ortaya çıktı. Ne kadar haklı olduğumu anlamaya hazır değildim.
__________________________________
'Bir Şey Ücretsizse Ürün Sizsiniz.' Nereden Esarette Büyümüş Penguin Random House LLC'nin bir bölümü olan Penguin Publishing Group'un bir baskısı olan Penguin Press tarafından yayınlanan Chuck Klosterman tarafından. Telif hakkı 2019, Charles Klosterman tarafından.