Bu Birinci Kişi makalesi, büyükannesi Georgina’nın Holokost’tan kurtulan bir Montrealli olan Leah Schwalb’ın deneyimidir. CBC’nin First Person hikayeleri hakkında daha fazla veri için lütfen SSS‘e bakın.
Kardeşime sarıldığım ve olağan çocuk kitaplarından okuduğumuz hikaye zamanı için ebeveynlerimize. Lakin bununla beraber çok ayrı türde bir hikayeyle büyüdük: Her ikisi de Holokost’tan kurtulan babaanne ve büyükbabalarımıza ne oldu?
Büyükbabam 20 yıldan pozitif bir vakit önce vefat etti, yani büyükannemin anlatısı gömülü. aklımda. Yanımda oturarak, hayat hikayelerini bana aşılayarak saatler geçirdi. Onun ölümüyle birlikte, onun hikayelerinin – Holokost’u deneyimleyen diğerlerinin hikayeleri gibi – asla unutulmamasını sağlamak artık benim görevim.
Georgina Schwalb 101 yaşına değin altı ay ve bir gün yaşadı. 5 Ekim 1919’da Budapeşte’de doğdu. Tek çocuktu ve mutlu bir şekilde yetiştirildi. 20’li yaşlarının başında ilk kocası Imre Wegner ile tanıştı.
Macaristan’da Yahudilere karşın zulmün daha yaygın ışık halkası geldiği bir zamanda evlendiler. Minik düğün törenleri bir sinagogun kilitli kapıları içinde gerçekleşti.
(Leah Schwalb göre gönderildi)
Macaristan’da kaldığı sürece, büyükannem fırsat bulduğunda onu görmeye çalışırdı. Bir keresinde, bir çiftçinin yardımıyla, büyükannem bir hafta sonu yakındaki bir kasabadayken onu ziyarete gitmek için bir arabada samanın altına saklandı. Diğer bir sefer, cana yakın bir demiryolu işçisini, Imre’nin treni geçerken platforma çıkmasına müsade vermesi için ikna etti. Imre’nin trenden inmesi ve devam etmeden önce onu son bir kere öpmesi için tatmin edici zamanı vardı. O andan itibaren, onunla bütün temasını kaybetti.
Büyükannem Imre’nin kitap işini o da 25 yaşında tutuklanana değin yönetti.
Herhangi bir zamanda hayatımı çoğu kez büyükannemin o sırada yaşadıklarıyla karşılaştırdım. yaşıt. Hayatta bu değin fazla imtiyaz yaşadığım için şanslıydım ve 20’li yaşlarımın gerçekleri, onun dayanmak zorunda kaldıklarının tam tersiydi. Sevdiklerimle güven içinde yaşarken ve bir sonraki yemeğimin nereden geleceğini hesapsızca yurt dışına seyahat etmek ve üniversiteye gitmek gibi lüksler yaşadım.
Oturup beklemek
Ne vakit Almanya 1944’te Macaristan’ı işgal etti, o ve diğer genç kadınlar sınır dışı edildi.
Büyükannemin kampa yolculuğu uzundu, günler ve günlerce yürümek, su doymuş bir teknenin zemininde uyuklamak ve bir noktada ona takviye etmeye çalışan biri kadar kenara çekilmekle geçti. Bu adam yakalandı ve büyükannem lokal hapishaneye yollandı. Bir zaman sonradan özgür bırakıldı ve diğer bir Yahudi grubuyla birlikte gönderildi; artık evinden tanıdığı kimsesizdi. O ve bu yeni insan grubu, Avusturya’nın Wiener Neustadt kenti yakınlarındaki bir kampa getirildi.
Büyükannem hayat hikayesini anlatmaktan gurur duyarken, kamptaki hayatın ayrıntılarını açıklama yapmak onun için zordu. O aylar, hayatta kalma isteğiyle karıştırılmış flu, karanlık bir görüş koleksiyonuna dönüştü. O oradayken, yerde yattıkları ve çorba için patates kabuklarıyla suyla beslendikleri eski bir fabrika olan kampa 1000’den artı Yahudi’nin kalabalık olduğunu varsayım ediyor.
Georgina Schwalb, İkinci Dünya Savaşı’ndan önce Macaristan’daki birincil balosuna katılırken görülüyor.
Rus askerleri ilerledikçe, top ateşi haftalarca uzakta yankılandı; umutsuzca, bir vefat kampına gönderilmeden önce kurtuluşun geleceğini umuyordu. Sonunda Ruslar demiryolunu bombaladı, bu da ona ve diğerlerine büyük bir rahatlama geldi, çünkü bu onların gaz odalarına götürülemeyecekleri anlamına geliyordu.
Kampları kurtarıldığında, Yahudilere mümkünse eve yürümeleri söylendi.
Büyükannem yalnızca 70 kiloydu ve tifüs hastasıydı. Budapeşte’ye giden tren raylarını takip ederken daima bayıldığını, oysa alnı rayın bariz, sivri taşlarına çarptığında uyandığını hatırlıyordu. Ailesiyle yeniden bir araya gelme, hayatını geri kazanma düşüncesi, o soğuk ve tehlikeli yolculuğa devam etmesini sağladı.
Haftalar daha sonra geldiğinde, ebeveynleri onu benzer şekilde görmekten büyük bir mutluluk duydular. mor elbise, derhal yırtık pırtık ve bir kaba şaka için bir şamata (her zaman belirtmekten hoşlandığı bir teferruat).
Bedenen iyileşmesi birkaç ayını aldı, oysa öğrendiğinde yok edici bir kalp kırıklığı yaşadı. Imre’nin Ukrayna’da emekçi konuşlandırması esnasında bir bombalamada öldüğünü söyledi.
Büyükbabam Andy, savaştan önce büyükannemin müzik öğretmeniydi.
Onu defalarca sevdiğini itiraf etti ve birkaç sene sonradan evlendiler.
Büyükannem, Imre’nin ölümüyle hala üzülürken, kendisi için yeni bir hayata açtırmak istedi. Ancak Sovyetlerin Macaristan’ı işgali ve 1956 Macar Devrimi ile barış uzun sürmedi.
Andy ve Georgina Schwalb, oğulları Tom ile birlikte poz veriyor. (Leah Schwalb kadar gönderildi)
Babamın, Budapeşte’deki apartmanlarının asansörünün vurulduktan sonra (günlerdir sığındıkları yer) bodrum katına çarpması gibi devrimle ilgili bazı bariz anıları var. doğum gününde. O sene, büyükannem ve büyükbabam minik bir çocukla daha artı kargaşa yaşayamayacaklarına karar verdi. Rus askerleri etraflarına alev ederken, babamla birlikte ay ışığının aydınlattığı tarlalardan kaçmaya karar verdiler, 11 sene önce büyükannemin neredeyse değil edildiği yer olan Avusturya’nın güvenliğine.
Mültecide aylar geçirdikten daha sonra kampta, sonunda Kanada tarafından kabul edildiler.
Sonunda Montreal’e gittiler, tramvaya binmeye bile paraları yetmedi. Büyükannem o zamanlar 37 yaşındaydı, şu anda olduğumdan yalnızca bir yaş minik.
Montreal’e geldiklerinde, büyükbabam İngilizce ya da Fransızca konuşmayı bilmiyordu. Onun kurtarıcı lütfu profesyonel bir müzisyen olmaktı. 11’den fazla çalgı çaldı ve bundan geçimini Montreal Senfoni Orkestrası’nda çalarak, piyano öğreterek ve Mile End semtindeki dairelerinin yakınında Bernard Caddesi’nde kendi piyano mağazasını açarak sağladı.
Leah’ın büyükbabası Andy, Montreal’in Mile’daki müzik mağazasının önünde duruyor Mahalleyi bitir. Işyeri o zamandan beri kapandı. (Leah Schwalb göre gönderildi)
Büyükannem çocukken İngilizce ve Fransızca konuşmayı öğrenmişti ve Stanley Caddesi’ndeki çok sevilen bir Avrupa kuruluşu olan Pam-Pam kafede iş bulabildi. 25 yıl. Kasiyer olarak başladı ve kısa vakit sonradan yönetici oldu. Daha sonraki yıllarda bile, gittiği tekrar eski patronlar kadar sevgiyle tanındı.
Yıllarca süren sıkı alıştırma ve fedakarlık sonucunda, büyükannem ve büyükbabam yeni bir hayat kurmayı başardılar ve sonunda büyükannemin anne ve babasını Montreal’de yanlarında yaşamaları için getirdiler.
Büyükannem bir çocuktu. renkli, gururlu, hoş, albenili, akıllı ve hepsinden önemlisi zinde bir kadın.
İki kez büyük-büyükanne oldu – önce ağabeyimin oğluna, sonradan benimkinin oğluna.
Ne zaman bir zorlukla karşılaşsam, büyükannemin hayatında karşılaştığı engelleri tekrar düşünmeye çalışırım. ve sahip olduğu sağlamlık. Onu göz önünde bulundurmak bile bana kuvvet veriyor. bununla beraber disiplin ve güçlü irade gücü için bir model oldu — bende beslediği özellikler.
En büyük arzusu son yıllarını evde geçirmekti. sinyâl bir şekilde, bunu yapmayı başardı. bununla birlikte, son yılına, bıraktığı kalan zevklerin çoğunu elinden alan COVID-19 ile pandeminin zorlukları damgasını vurdu. Hayatında öyle çok mutluluk olsa da, fazla fazla kayıp da vardı ve son yılı da istisna değildi.
Geçen kış sağlığında ani bir düşüş oldu. İki hafta hastanede kaldı ve 6 Nisan’da Yahudi Genel Hastanesinde öldü. İki gün sonradan, tesadüfen Yom Aşoah, Holokost’u Kutlama Günü olarak gömüldü.
Leah Schwalb genç bir kız olarak (solda) ebeveynleri, büyükanne ve büyükbabası ve erkek kardeşi ile bir aile toplantısında.
Onun ölümü benim için çok büyük bir kayıp oldu. O benim pusulam, ilham kaynağım, dayanağım, arkadaşım ve sırdaşımdı.
Büyükannemin hikayesini yazmak iyileşme yolunda bir adım oldu. Onun ve benim hikayelerinden yaptığımız saatlerce video referanslarını izlemek, eski fotoğraflara bakmak ve ailemle yaptığı gezi hakkında konuşmak, onun hayatını ve benim kaybımı anlamama yardımcı oldu. Onun hikayesini paylaşabilirsem, bir şekilde yaşamaya devam edeceğini düşünüyorum.
Georgina buradaydı; acı çekti, dayandı, fantastik bir hayatı oldu ve hepsinden önemlisi ailesini fazla sevdi. Hikayesinin kim olduğumun ayrılmaz bir parçası olduğunu bilmek, onu asla doğrusu kaybedemeyeceğimi hissetmeme yardımcı oluyor.
Minik bir oğlu olan bir anne olarak, bir gün onun da mirasını taşımasını karşılamak benim sorumluluğum olacak. İrade gücü, sıkı çalışması, kararlılığı, kişinin ailesi ve nihayetinde ortak insanlığımız için savaşma mirası.
Leah ve büyükannesi, Georgina’nın 95. doğum gününde kadeh kaldırıyor.
Ve o yaşlandıkça, ona büyüdüğüm hayatının hikayelerini anlatmaya başlayacağım.
Umarım onun hikayeleri onunla yaşar ve onu, bu dünyayı kendi türünden daha iyi bir yer haline getirmeye asistan olan iyi huylu, alıngan bir insan olarak şekillendirmeye katkıda bulunur.
CBC Quebec’e güzel geldiniz diyor. Birinci Kişi denemeleri için konuşmalarınız. Ayrıntılar için lütfen [email protected] adresine e-posta gönderin.
.