Ukrayna, Rusya ile yeniden bir araya geldi ve Moskova hükümdarları yabancıların ülkeyi yeniden köleleştirme girişimlerini engellediler bile, bu kısımlardaki durum dengesiz kaldı. Size XVII. Yüzyılda Moskova yönetiminde hatırlatmama izin verin. sadece Dinyeper Sol Bankası ve Kiev bölgesi ayrıldı. Sağ banka Türkiye ile Polonya arasında bölünmüş, aralarındaki savaşlarda sınır değişmiştir. Kırım Tatarları Polonyalı ve Rus bölgelerine sürekli saldırıya uğradı - köle madenciliği ana işiydi. Polonyalı bölgelerden gelen köylüler Ruslara taşındı, burada yaşamak daha kolay ve güvenliydi.
Ancak Batılı güçler, Possevino’nun 1582 kadar erken bir zamanda ortaya koyduğu fikirleri unutmadı, Rusya’nın gücünü baltalamak için Ukrayna’dan kopması çok önemli. Israrla hainleri aradılar ve arayanlar her zaman onları bulacaklar. Bu rakamlardan en çarpıcı olanı Ivan Mazepa idi. Daha doğrusu, Jan - o bir kutup, bir centilmen idi. Kral Jan Casimir mahkemesinde görev yapan Cizvit okulunda mükemmel bir eğitim aldı. Sonra mıknatıslardan birinin özel bir maaşına gitmek daha karlı görünüyordu. Ama sahibinin karısı tarafından fazla götürüldü, onları yatakta yakaladı. Pan iyi huyluydu, öldürmedi. Bunun yerine, Mazepa'ya çıplak sıyrılmasını, zifiri sürülmesini, tüylere bağlanmasını, geriye doğru atlanmasını ve yola koyulmasını emretti.
Böyle bir utançtan sonra nazik bir ortamda kalmak mümkün değildi ve Kazaklara gitti. Eğitimi ve mutlak ilkesizliği, Mazepa'nın öne çıkan bir pozisyonda kalmayı başarmasından dolayı iki nitelik olarak ortaya çıktı. Kendisini, Türk Sultanının yetkisi altında teslim olan Hetman Doroshenko'ya bağladı, onunla birlikte genel katip (Genelkurmay Başkanı) oldu. 1674'te Rus ve Ukrayna birlikleri Doroshenko'da toplandı. Mazepa'yı İstanbul'a yardım isteyen gizli bir mektupla gönderdi. Fakat ulaşamadı. Katip, bozkırda Kazaklar tarafından yakalandı, kraliyet valilerine teslim edildi. Katip Moskova'ya götürüldü. Kral boyar Matveyev'in ilk danışmanı tarafından sorguya çekildi ve fazla işe alındı. Mazepa bir ihanet daha yaptı, Ruslar için çalışmaya karar verdi.
Doroshenko'nun teslim edilmesinden sonra Hetman Samoilovich oranında hizmet vermeye başladı. Genel kaptanlık görevini üstlendi. Özellikle entrika ve iftira açısından farklı. Birinin balta kazması gerekiyorsa, Mazepa diğerlerinden daha iyi yapabilirdi. 1682'ta prenses Sophia ve en sevdiği Golitsyn iktidara geldi. Samoylovich ile birlikte dava açtı. Rusya'nın "Kutsal Lig" e girmesine karşı çıktı - Roma, Avusturya ve Venedik ile bir ittifak, Türkiye ile savaşa girmesine karşı çıktı. 1687'te, herhangi bir itiraza rağmen, yöneticiler Kırım'a karşı bir kampanya yürüttüler ve Samoiloviç Golitsyn’in aksaklıklarına dikkat çekti. Ancak kampanya başarısız oldu ve suçu Samoiloviç'e kaydırmaya karar verdi.
Mazepa ile anlaşıldı - General ésaul, hetman'ın bir hain olduğunu reddetti. Tutuklandı ve Sibirya'ya sürgün edildi. Ve iftiraların meyveleri bölündü. Golitsyn, seçilmiş bir Rada'sız tek elle, yeni hetman Mazepa'yı ayarladı. Bunun için Mazepa, daha önce görülmemiş olan 100 Golitsyn X bin chervonet'i terk etti - Ukrayna askeri hazinesi ve Samoylovich'in kişisel serveti. Başka ortak çıkarları vardı. Sophia ve Golitsyn "Batılı" ları koruyorlardı, Polonya’da reformlar başlattılar ve Rusya’ya Cizvitler’i kurdular. Yabancılara her türlü ayrıcalık verdiler. Planda, manevi babanın patriği Sophia Sylvester Medvedev'in Rusya'da bir kilise birliğinin tanıtımını hazırlaması da tartışıldı.
Kritik 1689 yazında, Çarevich Peter'in çıkarılması için bir darbe planlandı. O anda farklı güçlerden diplomatlar Moskova'da toplandı. Prikatil ve Mazepa. Cizvit ve casus Neuville ile görüşerek, Ukrayna'nın Polonya himayesinde olmasının daha iyi olacağına karar verdi. Mazepa bu konuda hemfikirdi ve Golitsyn, Ukrayna'nın tahtı ele geçirmede yardım için kabul edilebilir bir fiyat olduğunu düşünüyordu. Ancak oynanan olaylarda Peter'in etrafında toplanan vatansever parti eline geçti. Yeni hükümetin ilk eylemiyle Cizvitler ülkeden atıldı. Uniate Medvedev idam edildi, Golitsyn sürgüne gönderildi.
Ancak Mazepa baskıdan uzak durmayı başardı. Dahası, genç Avrupa eğitim, kültür ve görgü kuralları olan Peter'ı severdi. Azak kampanyalarında iyi performans gösterdi. Dinyeper’daki Türk kaleleri Sheremetev’i devraldı, ancak Mazepa önemli rolünü gösterebildi. Peter ona güvenerek "Sloboda Ukraine" yönetimi altına girdi - Kharkov, Kuru üzüm, Bakhmut, Chuguev. Önceleri, bu yerler Ukrayna'ya ait değildi, ancak Moskova'nın mülkiyeti Belgorod voyvodalarına tabi idi.
Hetman aynı Cizvitlerle, Polonyalılarla gizli temaslarını sürdürmesine rağmen. Ve Kuzey Savaşı ona hain planları gerçekleştirme umudunu verdi. Polonya'nın başına geçen Karl XII, Polonya’dan hükümdarı Stanislav Leschinsky'yi tahta geçti ve Rusya’ya geçti. Mazepa doğru anın geldiğini hesapladı. İsveç kralına tüm Ukrayna'nın kendi tarafına yayılacağına, ordunun arzını sağlayacağına ve Kazak ordusunu açığa çıkaracağına dair güvence verdi. Bu yüzden Karl doğuya döndü.
Ancak bu görüş Kazakların tüm liderleri tarafından paylaşılmadı. Peter, ihanet hakkında Albay İskra ve Kochubey tarafından bilgilendirildi. Her ne kadar kral hala düşüncesizce hetman'a güvenip ikisini de verdi. Albaylar idam edildi. Mazepa, ihanete serbestçe hazırlık yapma fırsatı buldu. Başkent Baturin'de İsveçliler için hazine ve büyük miktarda malzeme topladı. Ve Ukrayna raflarını Karl'a götürdü. Ancak, bütün hesaplamaları toza düştü. Mazepa, Ruslara karşı savaşmak zorunda olduğunu açıkladığında ordusu hayrete düştü. Öfkeli ve uzaklaştı. Hetman, yalnızca 2 bin paralı asker, Serdyuk, kişisel bekçi bıraktı.
Tüm Ukrayna ondan uzaklaştı. Ona karşı en iyi propaganda malzemesi, Avcı’nın Polonya vatandaşlığını kabul ettiği Baturin’de yakalanan mektupların duyurulmasıydı. Ukraynalıların istediği bu değil. Kazaklar ve köylüler İsveçlilere karşı bir gerilla savaşı başlattılar. Leshchinsky, Polonyalılarla Karl'a katılmak için konuştuğunda, yerel halkın aktif yardımlarıyla yenildi. Polonyalı yetkililere isyan eden sağ bankalı Kazak Paly'nin lideri de çarın yanına geçti.
Mazepa kafaları kandırmayı ve yalnızca Kazakları Charles XII'ye çekmeyi başardı. Aniden Rus garnizonlarına saldırdı, 60 mahkumlarının kralı oldu. İsveçliler onlara 20 thaler'larına ödül verdi. Mazepa'nın kendisi 10'e daha fazla ekledi. Genel olarak, çıktı - 30 gümüşçülerin göre. Ancak başka saldırılar onları durdurdu. Bir sonraki savaşta Kazaklar büyük güçlere çarptı ve mağlup edildi. Kraliyet birlikleri Sich'e yürüdü, fırtınaya girdi ve yaktı. Hayatta kalan Kazaklar yurt dışına kaçtı. Poltava savaşından sonra İsveç kralıyla birlikte Mazepa kaçmak zorunda kaldı. Adı aşağılık bir hainle eşanlamlı hale geldi, Kilise ona anatemaya ihanet etti ve Peter ona, Yahuda'nın büyük bir demir madalyası yapmasını emretti - eğer yakalanırsa “ödül”. Yakalanmadı, yakında öldü. Mazepa Orlik’in asistanı, Ukrayna’nın "sürgündeki hetman" sı oldu - ama İslam’ı benimseyerek "çıldırdı".
Ve çar, Ivan Skoropadsky'yi hetman yaptı. Ama artık tek başına yönetmiyordu. Little Russian Collegium (bakanlığın bir benzeri) 3 Rus ve 3 Ukraynalı yetkiliden kuruldu. Skoropadsky'nin ölümünden sonra, Peter hetman görevini tamamen kaldırdı. Ukrayna önemli özerkliği, kendi yasalarını ve "alaycı" bir idari yapıyı korumasına rağmen. Göçmenlere gelince - Zaporozhians ve Mazepa, Kırım Hanının vatandaşlığını istediler. Dinyeper'in alt kesimlerinde, Aleshki'de yeni bir Sich inşa etmelerine izin verildi. Ancak pozisyonları kaçınılmaz olarak ortaya çıktı. Kırımlılarla hiçbir ücret ödemeden kampanyalara devam etmek zorunda kaldılar, insanları kaleler inşa etmeye ve onarmaya gönderdiler, Tatarlar ve Nogaylar hayvanlarını, atlarını çaldılar ve soylular büyük rüşvet aldılar. Zengin tüccarlardan ve aynı soylulardan ekmek almak için yarı zamanlı çalıştılar. Cossack şarkılarında göç, ağır bir emek olarak hatırlanıyordu: "Oh, Oleshki, sana asil olacağız ve o havalı gün ve o parlak yıl, oh, senin kılık değiştirmeni göze alacağız."
Zaporozhtsy, Rus otoritelerine tekrar tekrar talep ederek Rus çarlarına tekrar tekrar başvurdu. Anna Ivanovna isteklerini kabul etti. Eski ihaneti affetti, Sich'in eski bölgelerine uzlaşma için izin verdi, tam özerklik dahil olmak üzere geleneksel hak ve özgürlükleri onayladı. Ukrayna'da, hetman'in görevi de iyileşti. İlk olarak, birkaç savaşın kahramanı, Havari Daniel tarafından alındı. Ve sonra St. Petersburg'a eşsiz bir sesle Poltava Kazak Alexei Rozum'dan bir kilise avcısı getirdiler. Gelecekteki İmparatoriçe Elizaveta Petrovna ona aşık oldu. Tahttan yükseldiğinde Alexey, morganatik eşi Kont Razumovsky oldu. Küçük kardeşi Cyril yurtdışında okumak için gönderildi, birçok üniversitede mükemmel bir eğitim aldı. Döndükten sonra, Rusya Bilimler Akademisi Başkanlığı'na atandı - ve ayrıca Ukrayna'nın hakemi oldu.
Zaporozhye ve kayıt Ukrayna Kazakları, Rusya tarafından yürütülen çeşitli savaşlarda iyi bir performans sergiledi. Fakat genel olarak, özerklik onlara fayda sağlamıyordu. Enerjik İmparatoriçe Catherine II, gevşek duruma düzen getirmeyi taahhüt etti. Ukrayna'ya, Küçük Rus Koleji Genel Sekreteri General PA'yı gönderdi. Rumyantsev. Felaket bir tablo buldu - süvari Razumovsky, St. Petersburg'da yaşadı ve yerel işleri tamamen başlattı. Albaylar ve yüzyıllar (bunlar Ukrayna’da, imparatorun kalıtsal prenslerine dönüşen idari bölge başkanlarıydı. Acımasızca istismar ettiler, idamlarını affettiler, birbirleriyle savaştılar bile!
Zengin bir ustabaşı Kazaklardan göze çarpıyordu, sadece evini önemsiyordu ve herhangi bir hizmeti bilmiyordu. Ve fakirler mahvoldular ve hizmet edemezlerdi. Maaşları üstleri tarafından ödendi, onlar üzerinde çalışmak zorunda kaldılar. Küçük Rus Kazakları'nın yardımıyla Rumyantsev, Ukrayna'da bile posta gönderemedi. Peki, Zaporozhye New Sich gerçek bir apse haline geldi. Eski Sich'in aksine, artık "şövalyelik kardeşliği" değildi. Burada da ustabaşı zenginleşti, büyük sığır sürülerine, at sürülerine sahipti. Ve sıradan "siroma" ustabaşı üzerinde çalıştı ya da açıkça soyuldu, esnaf kaçakçılığı yapıyor (sonuçta Kazaklar kendileri sınırda koruyorlardı). Suçluları bulmak için verilen emirler, ustabaşı orantılı olduğu için frene basmıştı. Sich ayrıca “toplu feodal efendi” oldu, kaçak köylüler aldı, topraklarına yerleşti, ancak onlardan yüksek ücret aldı.
İmparatoriçe ve idaresi Kazakları sipariş etmeye çağırmaya çalıştı, Catherine, aynı kişilerin aynı şekilde patron olduğu seçim öz yönetimini kaldırmıştı. Ancak ataman Kalnyshevsky liderliğindeki Sich'in tepesi kararnameye şiddetle karşı çıktı, düzenli seçimler yapıldı. Petersburg'a varmaktan korkuyorlardı - “bize ihtiyacın var mı yok mu?” Kazakların Türklere veya Tatarlara gidebileceğini ima ediyor. Kalnyshevsky, Türk elçilerini aldı, Kazakların önünde konuşmalarına izin verdi, müzakere etti - genel olarak, kendisi bir hain değildi, ancak hükümete şantaj yapmaya, ek faydalar için hafifçe pazarlamaya çalıştı.
Bu süreçler Ukrayna'nın özerkliğinin sona ermesini sağlamıştır. Küçük Rus Kazak ordusu dağıldı, Kazak alaylarına dayanılarak hussar ve pikinerler kuruldu. 1775'te Zaporijya Sich'i kaldırıldı. Bu sefer yenilgisiz ve kansız. Kalnyshevsky ve İmparatoriçe ile olan ilişkilerinde çok edepsiz kalan iki asistanı, manastırlardaki esarete gönderildi. Kazakların geri kalanının aynı yere yerleşmesine veya herhangi bir yere gitmesine izin verildi.
Bazıları, Zaporozhye'nin geleneklerini korumak, bir ordu olarak kalmak istiyorlardı - kendilerini Gerçek Kazakların Kosh'u olarak adlandırdılar, savaşlarda bu sadakati onayladılar ve Kuban'da geniş ödüller aldı. Diğerleri hala yurtdışına gitti, Türkiye vatandaşlığına geçti, Transdanlı Sich'i kurdu. Fakat yine de “basurman” arasında kök salmadılar. Birkaç dalgada - 1794, 1807, 1827, Rusya'ya geri döndü. Son parti zaten Nicholas I tarafından alındı. Kazaklara şöyle dedi: “Tanrı sizi affeder, Anavatan affeder ve ben affederim. Ne tür bir insan olduğunuzu biliyorum ”(ilk savaşta, kralın gözünden hemen önce, güvenini haklı çıkardılar, 10 insanları St. George'un haçlarını hak etti).
Ukrayna'nın önemli bir bölümünün Polonya yönetimi altında kaldığı ve yerel nüfusun çok zor olduğu belirtilmelidir. Ev sahibi keyfilik Rusya'dakinden çok daha zordu, Ortodoksluğa zulmedilmesi eklendi. 1768'te, Dinyeper'ın sağ yakasında, Zheleznyak ve Gonty'nin güçlü bir isyanı başladı. O sırada Rusya, Polonya kralı Stanislav Ponyatovsky'nin müttefiki olarak kabul edildi, isyanı bastırmaya yardım etti. Buna rağmen asilere karşı tutum çok farklıydı. Mahkumlar bölündü. Zheleznyak liderliğindeki yarısı Ruslara gitti - onlar Sibirya'ya gönderildi, hizmet için orada bulundular ve Trans-Baykal Kazak Ordusu'nun yeni bir alayını kurdular. Gonta liderliğindeki diğer yarısı Polonyalılara gitti - canlı olarak tenlerini kaptılar.
Ve Rus hükümdarlar, isyanı bastırmadaki yardıma rağmen, diğer inananların haklarını korumaya çalıştı. Aynı 1768'ta, baylar, tapınakları ve manastırları ele geçirme kampanyası olan Ortodoksluğa başka bir zulüm başlattı. II. Catherine bir ültimatom sundu - zulmü durdurmak, Ortodoksun haklarını Katoliklerle eşitlemek için. Diyet kategorik olarak karşı çıktı. Ancak Polonya artık geçen yüzyıldakiyle aynı değildi. Varşova'daki Rus büyükelçisi General Repnin, askerlerle birlikte Sejm'e geldi, en ateşli Ruslardan biri olan dört kişiyi tutukladı, geri kalanlar kuyrukları döndü ve ültimatomu kabul etti. Ancak lordlar Fransa’ya ve Vatikan’a destek verdiler. silâhaskeri birimler. Polonyalı aristokratlar bir “konfederasyon” oluşturdular, Sejm ve Kralın devrildiğini ilan etti. Savaşmaya karar verdim.
Ukraynalıların haklarını korumak için Catherine asker gönderdi. Konfederasyon mağlup etti. Prusya ve Avusturya-Macaristan ile Polonya'nın ilk bölümü konusunda anlaştılar. Hayır, tavalar sakinleşmedi, Batı yine onları destekledi, birlik kurmaya ve onları Rusya'ya yerleştirmeye yardım etti. Bu, yeni acımasız savaşlara neden oldu ve sonuç olarak, Polonya'nın ikinci ve üçüncü bölümleri. Belarus, Litvanya ve Ukrayna'nın büyük bir bölümü - Dinyeper Sağ Bankası, Podolia ve Volhynia - Rus çarlarının yetkisi altına girdi. Her ne kadar en batı bölgelerinde, Karpat ve Transkarpath, bölümler sırasında başka bir imparatorluğa gittiler, Avusturya-Macaristan.
Ülkemizin bir parçası olan alanlara gelince, artık onlar için özerklik yok. Aksine, II. Catherine birleşme arayışı içindeydi ve Ukrayna’nın Rusya Devleti’nin serfliği de dahil olmak üzere genel yasalarını genişletti. Mevcut "sarı-blakytnye" milliyetçileri bunu Ukrayna'nın "köleliği" olarak yorumluyorlar. Çok fazla gergin olmasına rağmen. "Yere bağlı" sadece yerel halkın bir parçasıydı, yaklaşık 800 bin kişi. Gerisi devlet (özgür) köylüler, kasaba halkı ve Kazaklar statüsünü korudu. Sırplardaki önemli bir artış, köylülerin aynı zamanda köylü olarak kaldıkları Polonyalı bölgelerin eklenmesi nedeniyle oldu.
Ve Rusya'daki serfliğin kendisi Polonya'dan çok daha yumuşaktı. Ancak, daha yumuşak bir emir, "özgür" Ukrayna'ya, hetman'ın öz yönetimi altında kaldığında emir verir. Sonuçta, orada, herhangi bir albay veya centurion, nahoş köylü ve hizmetkarın ölümüne yol açabilir. Rusya İmparatorluğu'nda hiçbir ulusal ayrımcılık yoktu. Rusça konuşamayan Şansölye ve Büyük Dük Alexander Andreevich Bezborodko devletimizin tüm dış politikasına öncülük ederse, ne tür bir ayrımcılık vardır? En sevdiği ifade şuydu: “İmparatoriçe'nin annesi Yak Vono, söyle bana çok pes etme ...” Ukrayna Kazakları ödüller aldı, memur rütbeleri oldu ve Rus asilleri oldu. Alt sıralarda, titiz ve vicdani Ukraynalı görevlendirilmemiş subaylara saygı duyuldu ve saygı duyuldu.
Bu arada, “Rahibe Catherine” ile ülkemiz yalnızca Polonya ile savaşlar kazandı. İki kere Osmanlı İmparatorluğu'nu yönlendirdi. Böcek ile Dinyester arasındaki toprakları, Kuzey Karadeniz kıyılarından ondan aldı. Kherson, Nikolaev, Odessa kentleri burada inşa edildi. Ancak, Ukrayna'ya (yani Küçük Rusya'ya), bu bölgelerin yapacak hiçbir şeyleri yoktu. Önceleri Ukraynalılara değil, Türklere ve Nogalara aitti. Rusya'ya katılırken, bu bölge özel bir statü aldı. Ukrayna'ya bağlı değildi ve Novorossia'yı çağırdı. Buradaki nüfus karışıktı. Ele geçirilen topraklarda mülkleri alan generaller ve memurlar, köylüleri buradaki Rus mülklerinden aktardılar. Emekli askerler ve denizciler yerleşti. Komşu Moldova'dan birçok göçmen vardı. Türklere maruz kalan ülkelerden gelen göçmenler aktı - Bulgarlar, Sırplar, Yunanlılar, Arnavutlar (Arnauts). Yahudi tüccarlar geldi ve ayarlandı. Tabii ki, pek çok Ukraynalı eklendi - yeni büyük şehirlerde ve limanlarda herkes için bir yer ve iş vardı.
Kırım Hanlığı'nda birliklerimiz 1771'e girdi, kilit kaleleri işgal etti ve 250 yıllarından fazla süredir Rus ve Ukrayna topraklarını tahrip eden Tatar baskınlarına son verdi. 1774’te, Kyuchuk-Kaynardzhi barış antlaşması Türkiye ile sonuçlandı. Sultan, Kırım üzerindeki gücünden vazgeçmek zorunda kaldı, hanlık bağımsız ilan edildi. Khan Sahib-Girey, Rusya himayesinde geçti. Ancak Türk partisi uykuda değildi. Sahib, Hıristiyanları katleten kardeşi Devlet Giray tarafından devirildi. Mart ayında, 1777, Rus birlikleri tekrar Kırım'a saldırdı, üçüncü ağabeyi Shagin-Giray'i tahta geçti. Ancak Ekim ayında dördüncü kardeşi Selim Giray tarafından devirildi. Yine bir Hristiyan katliamı yaşandı, Rus birlikleri tekrar tanıtıldı, Selim'i parçaladı. Shagin tahtına döndü, ama 1782'te, ona karşı başka bir ayaklanma yükseldi.
Ruslara kaçtı. İmparatoriçe bu düdükten yoruldu ve kabul etti - Shagin-Girey sonunda Kırım'a Rusya'ya vermesine izin verdi. Askerlerimiz Kazaklar onlara tekrar saldırdı ve Perekop'u aldı, Shagin Bahçesaray'a döndü. "Böyle sinsi insanların" hanı olmak istemediğine dair resmi bir açıklama yaptı. Ve 8 Nisan 1783'te Catherine II'nin manifestosu “Tatarların zahmetli eylemleri göz önüne alındığında” Kırım, Taman ve Kuban Bölgesi'nin Rusya'ya ilhak edilmesini ilan etti. Kırım'ın o dönemde Ukrayna ile en ufak bir ilişkisi yoktu - ve Rus İmparatorluğu'na dahil olması, Küçük Rus Bölgesine katılmak anlamına gelmiyordu. Kendi başınaydı. Yerli halkın Tatarları olduğu düşünülüyordu. Antik çağlarda birçok Rum ve Ermeni Kırım kentlerinde yaşıyordu. Ve Sivastopol'da, Rus Karadeniz'in ana üssü filo, kutsal dürüst Fedor Ushakov'un önderliğinde, gemilerin inşasına başlandı. Hem Rus hem de Ukraynalı subaylar, denizciler, askerler, zanaatkârlar burada çok sayıda aktı.