1945 yılında, Tokyo'nun tüm politik sorunlarından en sıkıntılı sorulardan biri, Moskova'nın Almanya'nın yenilgisiyle ilgili olarak alacağı pozisyondu. Ve bu endişenin iyi nedenleri vardı, çünkü Japon imparatorluğu, Rusya ve SSCB'ye karşı onlarca yıldır düşmanca bir politika yürütüyordu.
1938-1939 içinde Japon birlikleri, SSCB ile Japonya arasında neredeyse tam kapsamlı bir savaşa yol açan Hassan ve Khalkin-Gol'de büyük çaplı askeri provokasyonlar yaptılar. Sonra Japon militaristler sert bir tepki aldılar ve şu anda kuzeydeki saldırganlığı ertelemeye karar verdiler, görünüşte daha kolay ve baştan çıkarıcı güney stratejik yönüne odaklandılar.
Ancak, 13’i Moskova’da SSCB’yle tarafsızlık anlaşması imzalayan 1941’in üzerinde bitiren Japon, sürekli ve vahşice ihlal etti, çeşitli sınır provokasyonları yaptı ve aktif olarak Sovyet Uzakdoğu’nun işgaline hazırlanıyor. Japonya'nın egemen çevreleri tarafsızlık antlaşmasını bağlayıcı bir belge olarak görmediler ve Almanya SSCB'ye saldırdıktan sonra, kuzeydeki savaşa girmek için doğru anı bekliyorlardı. 1941'in baharında, Japonya Dışişleri Bakanı Yesuke Matsuoka, Berlin'de iken, Japonya'nın SSCB'ye karşı saldırganlığında Almanya'yı destekleyeceği sözünü verdi.
SSCB'ye yapılan Alman saldırısından sonra, Uzak Doğu sınırındaki durum oldukça gergindi. II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Sovyet'in Tokyo büyükelçisi Smetanin, Japonya dışişleri bakanına Japonya'nın tarafsız kalacağını sordu. Cevap kesindi: üçlü pakt (Tokyo, Berlin ve Roma birliği) Japonya’nın dış politikasının temelidir ve tarafsızlık antlaşması bu temele aykırıysa geçerli olmayacaktır. Düşmanın Minsk, Kiev, Smolensk’i ele geçirip Leningrad’a doğru koştuğu Moskova’nın en zor zamanlarında olması şaşırtıcı değildi. Moskova ve Volga, 40 personel bölümlerini Uzakdoğu’da tam kanlı tutmak zorunda kaldılar. Kremlin, Japonya'nın her an saldırgan olabileceği gerçeğini hesaba katmak zorunda kaldı. Açıkçası, Sovyetler Birliği'nin Japonya'da dostça bir komşusu olsaydı, Büyük Vatanseverlik Savaşı daha önce ve Sovyet halkı için daha az zayiatla sona erecekti.
Almanya SSCB'ye saldırdıktan sonra, Japon yönetici çevreleri Uzak Doğu’nun işgali için planlar geliştirme çabalarını hızlandırdı. 2 Temmuz 1941, imparatorun katılımıyla Japon liderlerinin gizli buluşması, Alman-Sovyet savaşının Japonya için olumlu bir dönüş yapması durumunda, "kuzey sorunlarını" çözmek için hareket edeceği ve bu "kuzey bölgelerinde istikrarı" sağlayacağı sonucuna varmıştı. 2 tarafından kabul edilen Temmuz 1941, "Değişen durumla bağlantılı Japon İmparatorluk Devleti Politika Programı" daha fazla askeri gelişmelerin temelini oluşturdu.
Japon Genelkurmay Başkanı ve Kwantung Ordusu'nun merkezi hızla SSCB ile savaş hazırlığı için bir plan hazırladı: "Kantokuen" planı ("Kwantung Ordusunun Özel Manevraları). Kwantung Ordusu iki ay içinde 300 binden 600 bine yükselmeyi planladı. Temmuz ayında Japonya'daki 1941 ve Mançurya, rezerv çağrısına başladı. Atların mobilizasyonu ve nakliyesi gerçekleşti. Yeni birlikler aceleyle Kore ve Kuzeydoğu Çin'e gönderildi. Kuzeydoğu Çin'deki Rus Beyaz Muhafız örgütleri de SSCB ile savaşa girecekti. Japon militaristleri arasında “Otobüse geç kalma” sloganı atıldı. Yani, Japon ordusu SSCB ile savaş başlatmak için uygun bir zamanı kaçırmaktan korkuyordu.
Japon ordusu, Almanya'ya karşı mücadelenin Moskova'yı tüm güçleri harekete geçirmeye ve birliklerin çoğunu Uzak Doğu'dan Rusya'nın Avrupa kısmına transfer etmeye zorlayacağını umuyordu. Bu, Japonların Uzak Doğu'yu ciddi kayıplar olmadan işgal etmesine izin verdi. Bununla birlikte, Kızıl Ordu ve Sovyet halkının 1941 yaz ve sonbaharındaki güçlü direnişi, sadece Nazi Almanyası'nın değil Japonya'nın da haritalarını karıştırdı. Hitler ve Ribbentrop, SSCB'nin iki ay içinde yenilgiye uğradığı bir yıldırım sözü verdi ancak planlarını gerçekleştiremediler. Bu, Japonları uyardı ve saldırıları SSCB'ye erteledi. Alman Tokyo Tokyo Büyükelçisi, 4’in Eylül ayındaki 1941’ini Berlin’e bildirdi: “Rus ordusunun Alman ordusu gibi bir ordusunun Rus ordusunun, Japon genelkurmayının gösterdiği gibi, kış başlangıcından önce Rusya’ya karşı mücadelede belirleyici bir başarı elde edebileceğine inanmıyor. İmparatorluk hissesi son günlerde bir karar aldı - SSCB aleyhindeki eylemler için zamanın ertelenmesi ”.
Ancak kışın Japon yönetici çevreleri SSCB'ye karşı çıkmaya cesaret edemedi. Moskova ve Leningrad'ın kahramanca savunması, Almanya ve Japonya'nın tasarımlarını engelledi. Japonlar bir kez daha Kızıl Ordu ve Sovyet devletinin gücüne ikna oldular. Özellikle, Japon militaristlerinin yakından takip ettikleri Moskova için savaşını kuvvetle etkiledi. Alman birliklerinin durdurulduğunu ve savunulduğunu göz önüne alarak, Japon hükümeti 6 Aralık 1941, Berlin’e SSCB’yle silahlı çatışmadan kaçınmak istediğini "stratejik şartlar izin verene kadar" ilan etti. Japon seçkinler önce güneydeki stratejik istikamette grev yapmayı seçti ve sonra daha elverişli fırsatlarla tekrar kuzeye döndüler.
Ocak 18 Almanya, İtalya ve Japonya arasında bir askeri anlaşma imzalandı. Operasyon bölgesinin doğusundaki 1942'in doğusundaki Asya'nın Japon silahlı kuvvetlerinin dahil edilmesini sağladı, yani neredeyse tüm Rus Sibiryası, Japon imparatorluğunun çıkarları alanındaydı. Ocak ayındaki ikinci anlaşmanın 70 18 bölümüne “Genel Çalışma Planı” adı verildi ve üç büyük güç arasında askeri işbirliği sağlandı. Birleşik Devletler ve İngiltere, ana güçlerini Pasifik tiyatrosuna yoğunlaştırırlarsa, Almanya ve İtalya, deniz kuvvetlerini Pasifik'e gönderebilirler ve Japonya Atlantik bölgesindeki müttefiklere yardımcı olacaktı.
Pasifik, Çin ve Güneydoğu Asya'daki savaşa rağmen, Japonya SSCB ile savaşa hazırlanmayı bırakmadı. 1 Ocak 1942'nin başında, SSCB'ye yönelik Kwantung ordusunun sayısı 1,1 milyona yükseldi, bu da tüm Japon emperyal ordusunun üçte birinden fazlaydı. 1942'de Japon Genelkurmayı SSCB ile 1944'e kadar değişmeyen yeni bir savaş planı geliştirdi. Wehrmacht'ın Volga için istekli olduğu Temmuz 1942'de Japonlar, kuzeydeki savaş patlak vermesinin uygun anının yakın olduğuna inanıyordu. Donanma ve авиация Vladivostok'a saldıracaktı ve Kwantung Ordusu Blagoveshchensk yönünde bir saldırı başlattı. Japonlar, Sovyet Primorye, Habarovsk Bölgesi, Chita Bölgesi ve Buryat-Moğol Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nde işgal planları bile hazırladı.
Ancak, Wehrmacht'ın Stalingrad ve Kafkaslar için savaşta mağlup edildiği Sovyet-Alman cephesindeki gelişmeler, Japonların SSCB'yi istila etme planları altında onarılamaz zararlara neden oldu. Ayrıca, Japonya Çin, ABD ve İngiltere ile olan savaşta daraltıldı ve SSCB ile savaşa başlayamadı. Berlin’deki Japon büyükelçisi 6, Mart ayında 1943’te, Ribbentrop’a Japon hükümetinin “şimdi Rusya’ya karşı savaşa girmemesi gerektiğine” inandığını söyledi.
İkinci Dünya Savaşı'nın bir sonraki seyri, askeri-politik uyumu Japonya lehine değiştirmedi. Almanya yenilgiye uğramaya başladı. 1943’teki ABD-İngiliz emri Pasifik’teki stratejik inisiyatifi ele geçirdi. ABD ve İngiltere’nin Japonya’daki muazzam askeri ve ekonomik üstünlüğü gittikçe daha fazla hissedilmeye başladı. 1944 yılındaki ve özellikle 1945 yılındaki genel durum, Japonya’nın SSCB’ye karşı savaşının başarısı için umut vermeyi reddetti.
1944'in ilkbaharından bu yana, Japon Genelkurmay Başkanı ilk önce SSCB ile savaş halinde savunma planları hazırlamaya başladı. Aynı zamanda, Kwantung Ordusu bakteriyolojik savaş eğitimini hızlandırdı. Kwantung Ordusunun bir parçası olarak, düşmana karşı en korkunç mücadele biçimleri için gizlice hazırlanan özel oluşumlar vardı. Örneğin, 731'te kurulan ve Harbin bölgesinde bulunan Japon silahlı kuvvetlerinin özel bir kadrosu olan 1932 Squad, biyolojik alanda araştırma yapmaktaydı. оружияyaşayan insanlara korkunç deneyimler yapmak (savaş esirleri, Çinlileri, Rusları, Korelileri ve Moğolları kaçırdı). “731 ekibi”, esas olarak Sovyetler Birliği'ne ve Moğolistan Halk Cumhuriyeti'ne, Çin'e ve diğer devletlere karşı bakteriyolojik savaş hazırlamak için düzenlendi.
100 Squad benzer faaliyetlerde bulundu. Biyolojik silahlar alanında araştırma yapan bu birim, Çin ve Sovyet ordusunun süvarilerinin yanı sıra kırsal alanlardaki hayvancılığa bulaşmak ve onları yok etmek için bulaşıcı hastalıkların etken maddelerini araştırdı. 516 Kadrosu, Doğu Asya halklarına (Çin, Kore, Moğolistan ve SSCB) karşı etkili silahlar olarak görülen kimyasal silahların yapımında uzmanlaşmıştır.
Mart ayında 1945, Kwantung Ordusunun komutasına Japon Savaş Bakanlığı tarafından bakteriyolojik silah üretimini önemli ölçüde artırması talimatı verildi. Birçok ton veba bakteri, şarbon, tifo ve kolera, Japonlar tarafından büyük bir savaş için önemli bir grev aracı olarak hazırlandı. Japonya’nın biyolojik kontrol kabiliyetlerinin keskin bir şekilde artması iki faktörden kaynaklanıyordu: 1) ABD’ye karşı bakteriyolojik bir savaş başlatmasıyla bağlantılı olarak Pasifik cephesindeki durumun bozulması; 2) Sovyetler Birliği ile savaş olasılığını arttırır. Bu nedenle, 731 Squad'ın faaliyetleri 1949'teki Khabarovsk süreci sırasında araştırıldığında, Kwantung Ordusu'nun eski komutanı Otozo Yamada: SSCB ve diğer ülkeler.
Böylece, Kuzeydoğu Çin'deki Sovyet Ordusunun parlak zaferi dünyayı biyolojik savaştan kurtardı. Japonya, SSCB'ye karşı bakteriyolojik silah kullanmak için zaman bulamadı. ABD ve diğer ülkeler.
Kwantung Ordusunun SSCB'ye karşı bir savaş için hazırlanmasının son ana kadar sürdüğü belirtilmelidir. O sırada, Kwantung Ordusu, 1941-1942 ile karşılaştırıldı. Pasifik ve metropolde Japon kuvvetlerini güçlendirme ihtiyacı nedeniyle azaldı.
Sonuç olarak, Japon İmparatorluğu’nun Büyük Vatanseverlik Savaşı’nda Sovyetler Birliği’ne saldırısı gerçekleşmedi, Japon makamları tarafsızlık antlaşmasını gözlemledikleri için değil, Japonların SSCB ile savaşa aktif olarak hazırlandıkları ve Sovyet-Alman savaşı sırasında saldırının başlangıcını zamanlamaları nedeniyle böyle bir anı beklemiyordum. İlk başta, Sovyetler Birliği, Hitler'in Almanya'nın önderliğini yaptığı ve neredeyse etki anını ertelemeye zorlayan ve ardından stratejik bir inisiyatifi ele geçiren ve parlak bir zafer kazandıran hemen hemen tüm Avrupa'nın darbesini kaldı. Ayrıca, Japonya Çin'deki savaşta tıkandı ve Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'yi kaybetmeye başladı. Bu, Japon liderliğini SSCB'ye karşı saldırganlığı terk etmeye zorladı.
Japonya'nın düşmanca eylemleri
Japonya, yalnızca Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarından itibaren Sovyetler Birliği ile savaşa aktif olarak hazırlanmakla kalmadı, aynı zamanda Sovyet devletine karşı bir dizi düşmanca eylemde bulundu. Bu yüzden Japonlar, Uzak Doğu'da Sovyet deniz taşımacılığına ciddi engeller yarattı. Alman SSCB'ye yapılan saldırının ardından, Sovyet'in Karadeniz, Baltık ve Kuzey'deki deniz taşımacılığının keskin bir şekilde engellendiği ya da kötüleştiği ve Pasifik'teki deniz taşımacılığının rolünün keskin bir şekilde arttığı göz önüne alındığında, Japon hükümeti 25 Ağustos 1941 ABD'den gönderildiğini açıkladı Vladivostok'ta, Sovyet tarafının satın aldığı materyaller "Japonya için çok hassas ve zor bir durum yaratacak". Her şeyden önce, petrol ve benzin gibi stratejik malzemelerle ilgiliydi. Moskova, buna cevaben, SSCB ile ABD arasında normal ticaret ilişkilerinin kalkınmasını dostça olmayan bir davranış olarak önleme girişimlerini dikkate alacağını belirtti.
Japon makamların Sovyet deniz taşımacılığını sınırlamak için aldığı önlemler şunları içeriyordu: açık denizleri birbirine bağlayan boğazların kapatılması (Kuril Adaları Japonların kontrolü altındaydı); Sovyet mahkemelerinin uluslararası hukuka aykırı olarak gecikmesi ve denetlenmesi; Sovyet gemilerine saldırı ve imhaları. 1905 Portsmouth Antlaşması'nın aksine, Japon hükümeti, Sovyet gemilerinin, Sangar Boğazı'nı kullanmalarını yasakladı ve Pasifik Okyanusu'na giden en uygun ve en kısa rotayı geçti. Bu, Japonya Denizi'ni Pasifik Okyanusu'na bağlayan Japon Honshu adaları ve Hokkaido adaları arasındaki boğazdır. Bunun yerine, Japonlar gemilerimizin Laperouse Boğazı'ndan veya yolu açan güney boğazlarından geçmeleri gerektiğini önerdi. Ayrıca, bu boğazı takip etmek, Japon ordusunun eylemleri nedeniyle güvensizdi. Japon deniz kuvvetleri, savaşçıların tarafsız ülke gemilerini durdurma ve denetleme hakkını kötüye kullandılar; La Pérouse boğazlarını, Kore ve Kuril boğazlarını kullanmak neredeyse imkansız hale geldi. Moskova'dan Sangar Boğazı'nı açmak için yapılan temyiz başvurusu reddedildi. Japonlar bu bölgenin savunma bölgesi olduğunu belirtti.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın hemen hemen hepsinde, Japon gemileri yasadışı olarak Sovyet gemilerini alıkoydu ve onlara saldırdı. 1941 yazından 1944'in sonuna kadar, Japon gemileri 178 of Sovyet ticaret gemilerini gözaltına aldı. Japon denizaltılarının saldırıları sonucu üç Sovyet gemisi (Angarstroy, Kola ve Ilmen) öldürüldü. Bunlar, Japonya'nın SSCB'ye karşı doğrudan saldırganlık eylemleriydi.
Japon yetkililer, Sovyetler Birliği'nin ekonomik, siyasi ve askeri durumu hakkında Almanya'ya sürekli gizli bilgiler ileterek Tarafsızlık Paktı'nı ihlal etti. Japon Genelkurmay Başkanlığı ve Dışişleri Bakanlığı, SSCB'ye, Türkiye'ye ve diğer ülkelere askeri saldırıları ve büyükelçileri aracılığıyla gizli bilgi aldı ve derhal Almanlara iletti. Bu bilgi Berlin için önemliydi ve Wehrmacht tarafından SSCB'ye karşı askeri operasyonlarda kullanıldı. Örneğin, Japonların 1942'de Almanya'ya ilettiği istihbarat verileri arasında Tambov bölgesinde ve Stalingrad'ın doğusunda Sovyet birliklerinin üretim hakkında yoğunlaşması hakkında bilgi vardı. tanklar SSCB'de 1942 yazında, belirli makine türleri için ortalama aylık hacmi gösterir.
Moskova Japonya'ya karşı çıkmaya karar verdi
Ulusal çıkarlar, SSCB'nin İkinci Dünya Savaşı'nın belli bir aşamasında Uzak Doğu'da bir savaşa girmesini istedi. Birincisi, Japonya, 40 yıldan fazla bir süredir Rus medeniyetine karşı düşmanca bir devlet, Moskova'nın jeopolitik muhalifleriyle, önce İngiltere ve Birleşik Devletler'le, şimdi de Almanya ile dost olan tehlikeli bir düşmandı. Bu eğilim yıkmak, Japonya'yı agresif davranış için cezalandırmak için gerekliydi.
İkincisi, Stalin Rus halkından tarihi intikam almanın gerekliliğini hatırladı. Japonya'nın 1904-1905 savaşı için cezalandırılması gerekiyordu.
Üçüncüsü, Güney Sakhalin, Kuril Adaları, Kore ve Çin'de pozisyonlarını kaybetmek zorunda kaldı. Japon imparatorluğunun yenilgisi, yapılmasına izin vererek, Rusya-SSCB'nin Asya-Pasifik bölgesindeki stratejik pozisyonlarını keskin bir şekilde güçlendirdi.
Dördüncü olarak, Japon İmparatorluğu ile savaşın başlaması için en uygun an. Almanya yenildi ve SSCB batı (Avrupa) stratejik yönündeki kuvvetlerin önemli bir kısmını serbest bıraktı. Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya resmi müttefikiydi ve Japonya ile savaşı daha hızlı bitirmek, insanları ve maddi kaynakları korumak için SSCB'nin yardımına ihtiyaç duyuyorlardı.
Şimdi Londra ve Washington, Moskova’nın Uzakdoğu’daki savaşa katılmasını istedi; bu da Stalin'in avantajlı koşullar altında pazarlık etmesine izin verdi. Batılı büyük güçlerin, Rusya-SSCB’nin Japonya’nın yenilgisinden sonra Uzak Doğu’daki konumlarını sert bir şekilde güçlendirdiği gerçeğinden hoşlanmadığı açık, ancak başka bir çıkış yolu bulunmadığı açık. Japon İmparatorluğu ile savaşı kendi başlarına sürdürmek istemediler; bu, önemli bir süre devam edebilirdi. Pasifik'teki Müttefik kuvvetlerin komutanı MacArthur, 1944’te Japonya’yı sadece deniz ablukası ve hava saldırısı ile yenmenin imkansız olduğunu fark etti. "Japonya'ya karşı tam bir zafer", "Sadece Japon kara kuvvetleri yenildiğinde garanti altına alınacak." Dedi.
Bu durumda, SSCB, Birleşik Devletler ve İngiltere, Sovyetlerin katılımı olmadan Japonya ile savaşa devam ettiklerinde, Avrupa ve dünyadaki konumlarını kolayca düzeltebilir ve güçlendirebilirler. Batıya uymuyordu, bu yüzden ABD ve İngiltere ısrarla SSCB'den Japonya'ya karşı çıkmalarını istedi.
Devam edecek ...