“Hafif makineli tüfekler Rönesansı” adlı bir önceki makale, tüm bilinen aksesuarlarıyla oldukça canlı bir tartışmaya neden oldu: yazarın, yani benim, amatörlük, temellerin cehaleti, vb. Çok sayıda saldırı tüfeği, keyfi bir şekilde kalibre edilmiş kalibre, hassasiyet ve etkili atış menzili bıraktı silâh200, 300, 400 metrelere çarpan ve bu argümana dayanarak, hafif makineli tüfek kullanımı saçma sayılıyor. Bununla birlikte, bu tür yorumlar ne kadar fazla olursa, o kadar kuvvetli bir his vardı ki, sanki seçimde sanki askeri eğitim ve muazzam bir savaş tecrübesiyle konuşmuş sayısız uzman, savaşın tam olarak ne kadar ve tam olarak ne kadar gittiği konusunda net bir fikre sahip değil.
İşlerin gerçekte nasıl zorlaştığını bulmak o kadar da zor değil. Teknolojinin ilerlemesi şimdi ilk kişiden gelen savaşa bakmanıza izin veriyor. Birkaç yıl önce, meydana gelen her şeyi çeken asker kasklarına kamera kurmak çok geniş bir uygulama oldu. Bunu yapan ilk ülke Afganistan ve Irak'taki Amerikalılardı ve yılın 2007 adlı video kasetlerini (genellikle savaş görüntüleri olarak adlandırılırlar) bulabilirsiniz. Kameralar o zamanlar o kadar iyi değildi, ama yine de savaşın bir resmini verdiler. Günümüzde birçok ordunun kullandığı kask takımlı kameralar, izlendiğinde olay yerindeki kişisel varlığı tam anlamıyla yüksek tanımlı video çekiyor.
American Marine diyor ve gösterir
ABD denizcilerinin bir çatışmada, kural olarak, yazdırılamayan, takımlarla ve kısa açıklamalar ile serpiştirilmiş bir şey olduğu söyleniyor, ancak kask kameralarının yangın teması sırasında gösterdiği şey gerçekten ilginç. Böyle gözlemler yapılabilir.
Birincisi, Amerikalıların saldırı tüfeklerini kullandıkları savaşların neredeyse tümü, 20-30 metre mesafedeydi. Kameralar mesafeyi biraz arttırsa da, bir metre ile tespit etmek zor olsa da, evler, duvaly, arabalar, ağaçlar, çalılar gibi bazı yerler düşük kaliteli kayıtlarda bile mesafeyi tahmin etmemize izin veriyor. İkinci yol, kamera operatörünün hareketinin görünür mesafesini (basamakları bile hesaplayabilirsiniz, karakteristik ağır alem tarafından duyulur), başka bir görünür mesafeyle karşılaştırmaktır. Örneğin, köydeki savaşın kayıtlarından birinde. Amerikalılar alçak, göğsünden yüksek bir duval'da oturuyorlar ve karşısındaki eve doğru ateş ediyorlar. Güneş kameraya karşıydı, çünkü yerler bulanıktı. Bununla birlikte, operatör evin etrafında yürüdüğü zaman, duvala ile savunuyorlardı, pozisyonlarını değiştiriyorlardı ve çekim yaptıkları yere bakıyorlardı, savaşın yol boyunca savaştığı belli oluyordu. Ardından operatör geçti ve yaklaşık 18-10 metre veren 12 adımlarını aştı.
İkincisi, rakiplerin ateşle temas kayıtlarının neredeyse tamamı, çok yakın olsalar bile görünmez. Çok sayıda girişten yalnızca iki tanesi düşmanı görebildi: belirsiz bir siyah siluet. Bu tür ilk kayıt, öldürülen Amerikan askerinin kamerasından alınmış. Üç kişilik bir devriye Taliban tarafından aniden saldırıya uğradı, Amerikalılar bir tür çukurda saklanmaya çalıştı (Amerikan, tarla takviyesi için küçümseme bazen şaşırtıcıdır). Vurdular, ancak kayıt kim olduğunu göstermiyor. Sonunda Amerikalılardan biri öldürüldü. Operatör yandan yapılan şutu açtı ve düşman kameraya çarptı, sadece birkaç metre uzaktaydı. Operatör bir saldırı tüfeğinin elindeydi, fakat onu fırlattı ve düşmana av tüfeği ateşledi. Ondan sonra kaçmaya çalıştı, ama yaralandı ve sonra yüksek bir tokat ve kamera yana düştü. İkinci devir, bir Amerikan devriyesi, çeltik çekleri arasındaki ağaçların tarlalarını birleştiriyor (burası Afganistan'ın başlıca pirinç üreten bölgesi olan Laghman eyaletidir) ve Taliban'ın kabuğuna düşer. Bir süredir, Amerikalılar iniş boyunca ileri geri koşuyorlar, ancak bir noktada operatör, ağaçlar arasındaki boşlukta siyah bir figür görüyor ve onu saldırı tüfeğinden vuruyor. Düşmana olan uzaklık 15 metre kadardır. Diğer durumlarda, savaşın kayıtlarındaki düşman görünmez.
Bu noktada, 200-300 metrelerde çekim ile ilgili yaygın olarak algılanma savaşı algısının, (daha fazla sinematik netlik için her şeyin mükemmel bir şekilde görülebildiği ve karakterlerin kolayca hedefe çarptığı) savaş filmleri tarafından yaratıldığı açıkça ortaya çıktı. . Biri diğerine üst üste biner, orduyu AK'den bir atış poligonunda bir büyüme hedefine çekmek, sinema izlenimlerini üst üste getirir ve bir insanın gerçek bir savaşın herhangi bir filmden çok daha sıkıcı olduğunu ve düşmanın bir hedef olmadığını, o da yaşamak istediğini, gizlemek olduğunu zorlaştırır. gizler ve parlamamaya çalışır. Gerçek bir savaşta, atış menzilinden tamamen farklı faktörler var. İnsan figürü, 100 metreden daha fazla bir mesafede, kişi tam yüksekliğine kadar yürüdüğü zaman bile, ayırt edilemez hale geliyor. Fakat eğer düşman kamuflajı koyar, gizler ve gizler, o zaman bile yakın düşünmek çok zordur. Amerikan devriyesi savaşının aryk üzerindeki köprüsündeki görüntülerinin yakalandığı videolardan birinde, Taliban 20 metrelere bu köprüden gelen çalılıklarda oturdu (operatör daha sonra onlara el bombası attı), ancak kameradan sadece atışları göze çarpıyordu, hemen yükselenler tarafından gizlendi toz ve duman bulutu. Eğer ok düşmana görünmüyorsa, 300 metre mesafesindeki saldırı tüfeğinin mükemmel doğruluğu ile ilgili tüm konuşmalar onun için boş bir ses haline gelir.
Kasklı kameralarla yapılan savaşların kayıtlarından bu ilginç gözlemler bitmedi. Daha da ilginç olanı ne tür bir silah ve ateşle temasta nasıl kullanıldığı.
Üçüncüsü, savaş kayıtlarının incelenmeye devam etmesi, yakın dövüş silahlarında çıkan ateşin bir kural olarak, hedeflenmemiş, ezici bir düşman tarafından gerçekleştirildiğini görmek zor değildir. Çoğunlukla, Amerikalılar duvalının arkasında oturan saldırı tüfeklerini kafalarının üstüne yükseltir ve rastgele bir veya iki tur atırlar. El bombası fırlatıcıları olanları açıkça kullanmayı tercih ederim. Aryk üzerindeki köprü için yapılan savaşta, operatör basitçe saldırı silahını parapetine yasladı ve M320 bombası fırlatıcısını aldı.
Dördüncüsü, herhangi bir saldırı tüfeğinden çok daha aktif bir şekilde savaşa katılan hafif bir makineli tüfek, beklenmedik bir şekilde yaygın olarak kullanıldı. Diyelim ki, yol boyunca yapılan Taliban'la yukarıda belirtilen çatışmada, operatör Mk48 makineli tüfek ile bir makineli tüccardı ve kısa bir yangın teması için, yalnızca yaklaşık 20 dakika olmak üzere dört kartuş torbası, yani 400 kartuşlarını harcadı. Eğer bir alt ünitede bir makineli tüfek varsa, o zaman hem yakın hem de uzun mesafedeki düşmanı yenmek için ana rolü üstlenir. Savaş, 100-150 metreden daha uzun bir mesafede gerçekleştirilirse, ateş makineli tüfekler ve keskin nişancı tüfeklerinden ateşlenir, saldırı tüfeği olan oklar sadece gözlemler veya sadece sığınağa sığınır.
Savaşların video kayıtlarının değerlendirilmesinden elde edilen genel sonuç (ve bunun özellikle vurgulanması gereken, nesnel bir kaynaktır) aşağıdaki gibidir: bir saldırı tüfeği, gerçek savaşta atfedilen mucizevi özellikleri göstermez. En yakın savaşta kullanılır ve çoğunlukla etkilenmeyen, ezici bir yangını iletmek için kullanılır. Alt ünitede hafif makineli tüfekler veya el bombası fırlatıcıları varsa, düşmanı yenmenin ana görevi onlara dayanır ve saldırı tüfeği, kişisel savunma silahından başka bir şey olmaz. Bu nedenle başka bir sonuç: saldırı tüfekleri için doğruluk ve atış menzili elde etmek için harcanan tüm maliyet ve çabaların (tüm çeşitleriyle birlikte AK dahil) büyük oranda boşa harcanması. Saldırı tüfeği üretimi için kullanılan çok önemli kaynaklar, son derece verimsiz bir şekilde kullanılıyor ve sonra da bu lükse izin vermeyen büyük bir savaş olmadığı için. Dolayısıyla, saldırı tüfeklerinin acısız bir şekilde yerine yerleştirilebilmesi için, elbette, birimin yeterli sayıda hafif makineli tüfek ve tüfek bombası fırlatıcıya sahip olması şartıyla, modern hafif makineli tüfekler yerine kullanılabilecektir.
Hafif makineli tüfek artı el bombası fırlatıcı
Bu arada, el bombası fırlatıcı hakkında. Ayrıca, savaşçıların onu sevdiği ve onu daha sık kullanmaya çalıştığı yerel bir deneyim var. Çeçenistan'da, 90'e kadar olan yerlerde, atıcıların% GP-25'ine sahip olduğu yerlerde, savaş sırasında yaygın olarak kullanıldı. Bu anlaşılabilir bir durumdur, "el bombası fırlatıcı" birçok fırsat yarattı: el bombası atısının dışındaki 100-150 metrelerde düşmanın kümelerini yok etmek, el bombası atısının dışındaki 25-50 metrelerde düşman kümelerini yıkmak, binalarda, arabalarda pencereleri ve odaları "işlemek", ateşi söndürmek, ateş yakmak ve hatta aniden yenilgiye uğratmak Düşmanın yakınında, nişan almak için zaman olmadığında ortaya çıktı. Tecrübeli savaşçılar GP-XNUMX'ten birlikte ateş etmeyi öneriyor: bir şarj, diğer çekimler, el bombası fırlatıcı tetiğine sağ elle basarak, makinenin kolunu omzuna koyarak ve ayrıca harca ateş etmeleri önerilir. Genel olarak iyi şeyler. Doğru, 2. Dünya Savaşı'ndan kalma hafif bir piyade XNUMX-mm havanın nişini doldurduğu için alt barrel harcı olarak adlandırılmış olması gerekirdi, ancak bu bir zevk meselesi.
Diğer bir şey ve çok daha ciddi olanı, makine ve GP-25 kombinasyonunun ideal olmaktan uzak olmasıdır. Mikhail Kalaşnikof'un yaşadığı tüm AK ergonomisini aşan, tanıdık ama berrak bir tasarım olmasına rağmen ortaya çıktı. Silahın çok ağır olduğu ortaya çıktı (el bombası ile AK-74M - 3,9 kg, bir el bombası ile 25 kg, GP-1,7 - 5,6 kg, sadece 25 kg), önden ağır basan, el bombası fırlatıcısından rahatsız edici bir pozisyonda, bir el bombası ve inişli çıkışlı bir cenazesiyle basması gereken El bombası fırlatıcısını yüklemeden önce, bombayı bir el bombası fırlatıcıya "boğmak" için uygun olacak şekilde namluyu yukarı koymak ve ona dayanmak gerekir. Sadece GP-XNUMX'in ve onun daha sonraki retoritlerinin çok iyi taktiksel yetenekleri, savaşçıları tüm bu rahatsızlıklara dayanmaya zorlar ve onları aşmak için püf noktaları ortaya çıkarır.
Tabanca makineli tüfek rönesansının birkaç makul itirazdan birinde tartışılması sırasında, el bombası fırlatıcı ile ilgili bir soru ortaya çıktı. Gibi, bir hafif makineli tüfek ile birleştirilemez. Prensip olarak, M320'leri genellikle kendi popolarına sahip olduklarında ve saldırı tüfeğinden ayrı olarak kullanıldığında, Amerikan yolunu takip etmek mümkün olacaktır. Ancak savaşta, iki ayrı silah türü kullanmak pek uygun değildir: bir silahı bırakma, başka birini alma zamanı boşa harcanır ve bu hayatlara mal olabilir. Savaş sıcağında ertelenen silahlar unutulabilir veya kaybedilebilir. Bu yüzden el bombası fırlatıcı ve makineli tüfek kombinasyonu haklı. Bir hafif makineli tüfek ile benzer bir şey yapılabilir.
Tüm numuneler bu kombinasyon için uygun değildir. Mağazası koruyucu braketin önünde bulunanların dışlanması gerekir, çünkü GP'leri onlardan gerçekten askıya alamazlar. Diyelim ki, PP "Sedir" bu amaç için uygun değildir. Ancak burada mağazanın kulpun içine yerleştirildiği PP-2000, GP'yi sadece bir makineli tüfek üzerine kurmak için değil aynı zamanda daha derin entegrasyon için de beklenmeyen beklentiler yaratıyor. Aslında, varil altı el bombası fırlatıcı, yakın dövüşte çok yaygın ve istekli bir şekilde kullanıldığından, tüm makineli tüfeklere takılması mantıklı geliyor. Bu, sadece bireysel savaşçıların değil, aynı zamanda tüm birimin ateş gücünü de çarpıcı biçimde artıracak. Böyle bir podstvolnikov müfredatının bir voleybolu, harç bombardımanı ile oldukça karşılaştırılabilir. Hala aşağıda tartışılacak olan bazı avantajları vardır. Ayrıca, nişan alma aygıtlarını da entegre edebilirsiniz.
GP'yi tüm makineli tüfekler üzerine yerleştirirseniz, sürekli ve düzenli kullanılacağını varsayarsak, çıkartılamaz hale getirmek daha iyidir. Daha sonra, tetik mekanizmasını, hafif makineli tüfeğin tetik mekanizmasıyla birleştirebilir ve el bombası fırlatıcısının ayrı tutamacını bırakarak, birkaç ağırlık kazanabilirsiniz. Peki bu nasıl yapılabilir? PP-2000, içinde metal bir pime sahip bir yangın kontrol kulpu olarak kullanılan büyük bir plastik tetik korumasına sahiptir. Bazen bir lazer işaretleyici eklenir. Fıçının kenarından ateş kontrol düğmesinin ortasına kadar yaklaşık 100 mm ve 170 çekiç mm'ye kadar. İşte bu yerde sadece el bombası fırlatıcı için soruyor. GP-30'in daha modern bir analoğu olan GP-25, tamburun uzunluğu 280 mm olan toplam bir 205 mm uzunluğuna sahiptir. Sapın uzunluğundan ve el bombası fırlatıcı tetiğinin gövdesinden, makineyi tabanca tetiğine dahil ederek 40 mm'den daha az kazanamazsınız. Bunu iki silindirli bir desen kullanarak yapmak daha kolaydır, ancak kartuşun inişini ve el bombasını aynı tetikte birleştirebilirsiniz.
Sonuç nedir El bombası fırlatıcı ile donatılmış PP-2000 tabanlı bir hafif makineli tüfek, 470 mm uzunluğunda katlanmış bir popo ile (orijinal versiyonda 350 mm'ye karşı) ve kartuş ve el bombası olmadan yaklaşık 2,6 kg ağırlığında elde edilir (3,3 kg. Ek ve çok somut taktiksel yetenekler elde eden bu tür bir silah, kompaktlığını korur (bir popo ile 705 mm, 940 mm AK-74M'in dışına çizilen bir popo ile birlikte), 40'e göre GP ile AK-74M'den% daha düşük bir ağırlığa sahiptir ve dönüş, 9 bombası VOG-25'e karşılık gelir), manzaraların entegrasyonu ve tetikleme mekanizması nedeniyle kullanımı çok daha uygun hale gelir. Orijinal PP-2000’te, asıl ağırlık silahın arkasındadır ve ateş ederken namluyu kuvvetlendirir. Bir el bombası fırlatıcısı eklemek, silahı dengeler, bunun doğruluğu ve doğruluğu üzerinde çok olumlu bir etkisi olur.
Vücut zırhına karşı el bombası
Bu tür silahlar, modern savaşlar ve kollektif silahlanma olanlar da dahil olmak üzere her dövüşçünün silahlandırılması için çok daha uygundur (keskin nişancıların ve makineli tüfekçilerin el bombası fırlatıcı olmadan orijinal versiyonunu kullanması daha iyi olabilir). Uzaktaki düşmanı yenmek için, bir VOG-25 bombası veya analogları kullanılacak, bu da mermiden daha uygun. Düşmanın el bombası veya parçalarını yakalama olasılığı çok düşük, görünmez, sığınağa gizlenmiş, çalılar, çim ve diğer bitki örtüsüyle kapatılmış, hatta rastgele olsa bile, ses veya flaş. Tüm dövüşçülerde böyle silahlar varsa, hedefleri voleybolla “işleyebilirsiniz”. İnşallah tüfeklerin tutsakları, el bombası mermilerden defalarca dökülen ara kartuştan daha iyi olacaklarını tartışmazlar.
El bombası fırlatıcı, bu arada, vücut zırhı sorununu düşmandan çözmenizi sağlar. Gerçekten fakir ordularda bile yayıldılar. Sadece bir sebepten ötürü saldırı tüfeklerine bağlı kalarak, kişisel küçük silahların mutlaka düşman vücut zırhını ve kaskını delmesi gerektiğine ve daima 200-300 sayaçlarına sahip olması gerektiğine inanır. Burada, saldırı tüfeğinden daha iyi bir şey olmadığını söylüyorlar. Benim düşünceme göre, "Bronik" varlığı çözülemez bir sorun değildir. Birincisi, orduda kullanılan vücut zırhı türlerinin çoğunluğu en fazla korunan türler arasında olmadığı için. Ağır bir vücut zırhı ağır olduğu ve giyilmesi son derece rahatsız olduğu için bu anlaşılabilir bir durumdur. Ek olarak, çok sık boynu ve kalçayı açık, vücudun büyük kan damarlarının geçtiği, savunmasız kısımlarını açık bırakırlar. Boyuna ya da üst uyluğa yaran delici bir ateşli silah, kan kaybı nedeniyle ya ölümcül olacaktır ya da yaralı kişinin acil cerrahi yardım ve uzun tedaviye ihtiyacı olacaktır. Ayrıca, özellikle yakın dövüşte, bu vücut parçalarına hafif makineli tüfek ile de vurabilirsiniz.
İkincisi, el bombası daha iyi. Zırh ve kask parçaları tutsa bile, şok dalgası ve kontüzyon ondan uzaklaşmaz. Bir voleybolu ateş bombasında yine de parçalar hassas noktalar, aynı boyun veya uyluklar bulacaktır. Üçüncüsü, düşman yakınında kurşun geçirmez yeleğin içinde belirirse, el bombasına doğrudan ateşle vur! Enerji etkisi, 5,56 mermi mm'den çok daha önemli olacaktır. 50 metrelerde, bir mermi yaklaşık 1,5 kJ kinetik enerjisine sahipken, bir el bombası vuruşu 0,4 kJ verir ve bir 48 patlaması bir el bombası içinde 196,8 kJ'ye patlayıcı verir. Ayrıca eski güzel fikirleri de unutma. İlk Sovyet "el bombası fırlatıcısında", 40'te oluşturulan, ancak diziye girmeyen Iskra JCG-1966, 40 mm'ye dik açıya nüfuz eden bazı verilere göre, parçalanma kümülatif bir el bombasıydı. Modern tüfek bombası fırlatıcıları için benzer bir el bombası oluşturmak çok zor değildir, çünkü özellikle engellerin arkasındaki hedefleri yenmek için kullanılabilir.
Genel olarak, tasarımda bazı değişiklikler gerektirecek olan bir hafif makineli tüfek ile el bombası fırlatıcı ile bir araya getirilmesi çok iyi bir sonuç verecektir: toplu silahlanmaya sahip bir birimin silahlarının yapısında birleştirilen en geniş kapsamlı savaş operasyonlarına uygun güçlü, hafif ve kompakt silahlar ve Askeri ekonomi için, özellikle büyük bir savaş durumunda, ara kartuşuyla yapılan saldırı tüfeğinden çok daha kabul edilebilir.
El bombası fırlatıcı - daha iyi!
- Yazar:
- Dmitry Verkhoturov
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter