İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz hükümeti, İç Cephe ile ilgili çeşitli politikalarının başarısını sürekli olarak izliyordu. Hükümet ayrıca, ortaya çıkan herhangi bir sorunla başa çıkmak için yasa çıkarmanın gerekli olabileceği ihtimalinin de farkındaydı.
Aralık 1941. Sizden Zorunlu Faturalandırma hakkında bir rapor yazmanız istendi. Bu iki bölüme ayrılmalıdır.
Zorunlu Faturalandırma: Ana madde
Göz önünde bulundurmanız gereken şeyler şunları içerir:
(a) Zorunlu faturalandırma neydi?
(b) Bir fatura sahibi ne kadar para aldı?
(c) Fatura sahipleri ne tür sorunlar yaşadı?
Göz önünde bulundurmanız gereken şeyler şunları içerir:
(a) Hükümet faturalandırmayı zorunlu hale getirerek bir hata mı yaptı?
(b) Hükümet, fatura sahiplerine ödenen parayı artırmalı mı?
(c) Satıcılara bebekli annelere yiyecek sağlamaları söylenmeli mi?
Çin'de ilkokul eğitiminde İngilizcenin önemi: öğrencilerin algıları
İngilizce, 2003'ten beri Çin'de İlköğretim Üçünden zorunlu bir ders haline geldi ve yavaş yavaş birçok okulda müfredata daha da erken dahil ediliyor. Bu, hem ilkokul eğitiminde hem de toplumda İngilizce'nin resmi önemini vurgulamaktadır. Ancak, zorunlu bir ders olmasına rağmen, diğer temel dersler olan Çince ve matematikten daha az İngilizce dersi vardır. Bu, ilkokul eğitiminde İngilizcenin gerçek durumu ve gerçekten önemli olarak algılanıp algılanmadığı hakkında soruları gündeme getiriyor. Bu makale ilk olarak Çin'in mevcut ilkokul İngilizce eğitim politikasını incelemekte ve ilkokul müfredatı üzerindeki etkilerini tartışmaktadır. Öğrencilerle altı odak grup görüşmesini içeren nitel bir araştırma tasarımını benimseyen çalışma, öğrencilerin ilkokullarda İngilizce öğrenmeye yönelik tutumlarını araştırdı. Araştırma, farklı sosyo-ekonomik statüye sahip üç farklı devlet okulunda gerçekleştirilmiştir. Bulgular, çocukların İngilizce eğitimine yönelik olumlu tutumlarını ve İngilizce'nin erken tanıtımına desteklerini göstermektedir, ancak bazıları İngilizce'nin Çince ve matematik kadar önemli olmadığını düşünmektedir. Öğrencilerin farklı bakış açılarını rapor edip tartıştıktan sonra, bu makale Çin ve diğer Asya ülkelerindeki ilkokullarda İngilizce eğitiminin etkilerini göz önünde bulundurarak sonuçlandırılmaktadır.
Birinci Sınıf Öğrencileri Ne Öğrenir?
Birinci sınıfa başlayan öğrencilerin dil sanatları, matematik, fen bilimleri ve sosyal bilgiler alanlarında temel becerilere sahip olmaları ve anlamaları beklenir. Bu, bu becerileri geliştirmelerine ve yenilerini hızlı ve kolay bir şekilde kazanmalarına yardımcı olacaktır.
Aşağıda, birinci sınıf bir öğrencinin tipik olarak öğreneceği bazı beceri ve kavramlar yer almaktadır:
- Bağımsız bir okuyucu olun, fonetiklerini, fonemik farkındalıklarını ve kavrayışlarını geliştirin
- Büyük harf kullanımı ve noktalama işaretleri dahil dilbilgisi becerileri
- El yazısı becerileri, adlarını yazmanın yanı sıra basit kelime ve cümleler
- Tek basamaklı veya küçük sayılar, kavramlardan büyük ve küçük sayıları toplama ve çıkarma, kalıpları ve şekilleri tanımlama gibi matematik becerileri
- Bilimsel gözlemler nasıl yapılır ve bunları yazı, resim ve/veya grafiklerle kayıt altına alır.
- ABD'yi temsil eden semboller
- ABD tarihindeki önemli rakamlar ve olaylar
- Canlı ve cansız varlıklar arasındaki fark
- Güneşin Dünya ve canlılar açısından önemi
Time4Learning kapsamı ve sırası ve birinci sınıf ders planları sayfaları, birinci sınıf eğitiminin neleri içermesi gerektiğini anlamanıza yardımcı olabilir.
Okul aktiviteleri için ücretlendirme
Okullar ve Yerel Yönetimler yapamamokul saatleri içinde verilen eğitim ücreti (herhangi bir materyal, kitap, araç veya diğer ekipmanın temini dahil).
Okullar da yapamamödeme için:
- kabul
- ulusal müfredatın / müfredatın bir parçasıysa okul saatleri dışında verilen eğitim
- Ebeveyn talebi nedeniyle verilmediği sürece müzik eğitimi
- öğrenci okulda bunun için hazırlanmışsa, genel sınavlara giriş
- öğrenci okulda onlar için hazırlanıyorsa sınav yeniden yapılır
Ücretli Öğeler
Okullar ve Yerel Yönetimler Yapabilmeködeme için:
- ebeveynlerin çocuğun sahip olmasını istediği herhangi bir materyal
- isteğe bağlı ekstralar (aşağıya bakın)
- müzik dersi
- belirli erken yıllar hükmü
- topluluk tesisleri.
Bu tür ücretler, yalnızca okulun bir ücretlendirme ve remisyon politikası varsa alınabilir (aşağıya bakın).
Okullar Yapabilmektasarım veya gıda teknolojisi gibi konularda, ebeveynlerin çocuklarının bitmiş ürünü eve getirmesini istediklerini önceden belirttiği durumlarda, malzeme/içerik maliyetleri için ücret.
İsteğe bağlı ekstralar
Okullar Yapabilmek&lsquoisteğe bağlı ekstralar&rsquo için ücret. Bununla birlikte, okullar, çocuklarının isteğe bağlı ekstraya katılımı için öncelikle velilerin onayını almalı ve masrafları ödeme konusunda kendi anlaşmalarını sağlamalıdır.
- Ulusal müfredatın veya genel sınav müfredatının veya din eğitiminin bir parçası olmayan okul saatleri dışında verilen eğitim
- öğrenci sınava okulda hazırlanmadıysa sınav giriş ücretleri
- Öğrenciyi okula ya da Yerel Yönetim veya öğrencinin eğitimi için yönetim organı tarafından sağlanan diğer tesislere götürmek için gerekli ulaşım dışında ulaşım
- yerleşim ziyaretinde bir öğrenci için pansiyon ve konaklama
- öğrencilere sunulan uzun gün hizmetleri (örneğin kahvaltı veya okul sonrası kulüpler).
İsteğe bağlı ekstra ücrete aşağıdakiler dahil olabilir:
- ilgili materyalleri, kitapları, aletleri veya ekipmanı sağlamak
- kullanılan binalar / konaklama
- öğretim ve öğretim dışı personel dahil.
Herhangi bir öğrenci için herhangi bir ücret, katılımcı sayısına bölünen isteğe bağlı ekstra sağlamanın gerçek maliyetini aşmamalıdır. Ayrıca, bu ücret, ebeveynleri maaş kazanan/ödemeyen öğrenciler için bir sübvansiyon içermemelidir.
Aktivitenin bir kısmı okul saatleri içinde gerçekleşirse, katılımcı olmayanlar için alternatif tedarik için herhangi bir ücret alınamaz &ndash, örneğin, bir okul, bir yatılı gezide öğretmenleri karşılaması gereken öğretmenler için ücret talep edemez.
Gönüllü katkılar
Okullar/ Yerel Yönetimler Yapabilmekokul veya herhangi bir okul etkinliği yararına gönüllü katkılar isteyin. Katkıların gönüllü olduğu ebeveynlere açıkça anlatılmalı ve ebeveynlere ödeme yapmaları için baskı yapılmamalıdır. Bu nedenle okullar, katkı talep ederken ebeveynlere renk kodlu hatırlatma mektupları veya düzenli emir / otomatik ödeme talimatı göndermekten kaçınmalıdır.
Yetersiz fon toplanırsa, belirli bir etkinliğin iptal edilmesi gerekip gerekmediği konusunda okullar velileri bilgilendirmelidir.
Hiçbir çocuk, ebeveynleri kazandı diye veya ödeyemiyor diye bir faaliyetten dışlanamaz. Okullar, herhangi bir geziden önce velilere yer tahsisi politikalarını bildirmelidir.
Okullar, okul gezilerinin maliyetine katkıda bulunmalarını isterken, düşük gelirli ebeveynleri mevcut destek konusunda bilgilendirmelerini sağlamalıdır.
Müzik Eğitimi
Ücretler Yapabilmeköğrenci velisinin talebi üzerine ders vermek kaydıyla, bireysel veya grup dersleri için şan/saz eğitimi yapılabilir. Ücretler, personel maliyeti de dahil olmak üzere provizyonun maliyetini aşamaz.
Ücretler yapamamöğrenim ulusal müfredatın önemli bir parçasıysa veya öğrenci bir Yerel Otorite tarafından (s22(1) Çocuk Yasası 1989'da tanımlanmıştır) "bakılıyorsa" yapılabilir.
Ulaşım
Okullar yapamamödeme için:
- Kayıtlı öğrencilerin, Yerel Eğitim Otoritesinin ulaşım sağlama konusunda yasal bir yükümlülüğünün olduğu okula veya okuldan taşınması
- Kayıtlı öğrencilerin, öğrencilerin eğitim görmeleri için valiler veya Yerel Yönetim tarafından ayarlandığı diğer tesislere taşınması
- Bir öğrencinin okulda sınava hazırlanırken bir sınav gereksinimini karşılamasını sağlayan ulaşım
- bir eğitim ziyareti ile bağlantılı olarak sağlanan ulaşım.
Sınavlar
Okullar ve Yerel Yönetimler yapamamödeme için:
- öğrencinin okulda hazırlandığı durumlarda, öğrencinin sınavlara girişi veya sınava direnmesi.
Okullar ve Yerel Yönetimler Yapabilmeködeme için:
- öğrencinin sınavlara girişi, sınavın okulun belirlenmiş listesinde olduğu ancak öğrencinin okulda buna hazırlanmadığı durumlarda
- öğrencinin sınavlara girişi, okulun belirlenmiş listesinde değilse, ancak çocuğun sınava girmesini ayarlamışsa
- öğrenci, geçerli bir nedeni olmaksızın sınavı tamamlayamaz ve okul veya Yerel Makam giriş ücretini ödemiştir.
Ücretlendirme ve İndirim Politikaları
Okullar ve Yerel Yönetimler zorunlu bir ücretlendirme politikasına (ne için ücretlendirmeyi düşündüklerini ayrıntılı olarak gösterir) ve bir remisyon politikasına sahip olmalıdır. Bir okulun politikası, yasalara uygun olması koşuluyla, Yerel Yönetimin politikası ile aynı olmak zorunda değildir.
NS şarj politikası ücretlendirilebilecek her bir faaliyet türünü belirtmeli ve ücretlerin ne zaman alınacağını, nasıl hesaplanacağını ve maliyet konusunda kimin yardıma hak kazanabileceğini açıklamalıdır.
NS remisyon politikası okulun / Yerel Yönetimin bu tür ücretlerin tamamı veya bir kısmı için muafiyet sağlayacağı durumları belirtmelidir. Okullar, ebeveynleri belirli yardımlar alan çocukların maliyetlerini düşürmeye karar verebilir.
Konut Ziyaretleri
- Okullar Yapabilmekpansiyon ve konaklama için ücret, ancak ücret gerçek maliyeti aşmamalıdır.
- Okullar yapamam ödeme için:
- okul saatleri içinde herhangi bir ziyarette eğitim
- ulusal müfredatın bir parçası olan okul saatleri dışında veya genel bir sınav için eğitim
- yatılı ziyarette bulunan öğretmenleri karşılayan tedarik öğretmenlerinin maliyeti.
Okullar, belirli devlet yardımlarından yararlanan ebeveynlerin, pansiyon ve konaklama masraflarından muaf tutulacağını açıkça belirtmelidir. "Uygunluk kriterleri&rsquo, ücretsiz okul yemekleriyle uyumludur.
Eğitim Kısmen Okul Saatleri İçinde
Bir okul, yalnızca okul saatleri dışındaki etkinlikler için ücret alabilir. Ancak, ulusal müfredatın, önceden belirlenmiş bir genel sınav müfredatının veya din eğitiminin bir parçası olmaları halinde, okul saatleri dışındaki faaliyetler için ücret alınamaz.
Aktivite süresinin %50 ve daha fazlası okul saatleri içinde ise okul saatleri içinde yapılmış sayılır ve herhangi bir ücret alınamaz. Bu aktivitede seyahat süresi önemlidir, ancak okul saatleri öğle yemeği saatini içermez.
Etkinlik süresinin %50'sinden azı okul saatleri içindeyse, tüm gezi okul saatleri dışında yapılmış sayılır ve okul, örneğin okuldan bir saat önce okuldan ayrılan bir akşam gezisi için ücret alabilir.
Yatılı ziyaretlerde, ziyaretin kapsadığı okul sayısı, ziyarette geçirilen &lsquoyarım gün&rsquo'un %50'si veya daha fazlası ise, okul saatleri içinde yapılmış sayılır (bazı etkinlikler akşam geç saatlerde gerçekleşse bile) . Okul gününün başlangıç veya bitiş saatlerine bakılmaksızın 2 oturuma bölünmesi gerekmektedir. &lsquo yarım gün&rsquo, herhangi bir gün öğlen veya gece yarısı ile biten 12 saatlik herhangi bir dönem anlamına gelir.
Örnek: Çarşamba öğlen 12'den Pazar akşam 9'a kadar olan bir gezi, 5 okul oturumu ile 9 yarım gün olarak sayılacak ve bu nedenle okul saatleri içinde yapılmış sayılacaktır. Oysa Perşembe öğlen 12'den Pazar akşam 9'a kadar olan bir gezi, 3 okul oturumu ile 7 yarım gün olarak sayılacak ve okul saatleri dışında yapılmış olarak değerlendirilecektir.
Devlet Yatılı Okulları
Bu okullar yapamamokul saatlerinde eğitim için ücret alıyorlar ancak Yapabilmekyatılı ve konaklamanın gerçek maliyeti ve gündüzlü öğrencilere sunulan uzatılmış günlük hizmetler için ücret &ndash, örneğin kahvaltı kulüpleri.
Yatılı okullarda gündüz öğrencileri için uzatılmış gündüz hizmetleri isteğe bağlı olmalıdır. İlişkili tüm ücretler de isteğe bağlı olmalıdır.
eğer genç bir insansan tavsiye ve bilgiye ihtiyacı olanlar, gençlere tavsiye ve yardım sağlamaya adanmış web sitemiz LawStuff'ı ziyaret etmek için buraya tıklayın.
H4'ten oluşturulan içindekiler tablosu
Bu bilgi doğru
Bu bilgi, yazı yazıldığı sırada doğrudur (8 Mart 2019 @ 12:33). Bu alandaki yasa değişebilir. Yasada yapılan değişiklikler bu yayının geçerliliğini yitirirse Coram Children's Legal Center sorumlu tutulamaz. Kişiler, kişisel kullanımları için CCLC yayınlarındaki bilgileri yazdırabilir veya fotokopisini çekebilir. Profesyoneller, kuruluşlar ve kurumlar, yayınlarımızı tamamen veya kısmen basmak veya fotokopi çekmek için CCLC'den izin almalıdır.
Kırık bir bağlantı mı buldunuz?
Harici web sitelerine verilen bağlantıların güncel tutulmasını sağlamak için her türlü çabayı göstersek de, bazen bir devlet kurumu sayfa yapısını değiştirerek bağlantıların kopmasına neden olabilir. Bir tane bulursanız, lütfen bize buradan bildirin.
Sözlük
Bu sitede kullanılan teknik terimlerin bir dizini için buraya tıklayın.
Bize Ulaşın
Eğitim ve aile hukuku konusunda bir e-posta danışmanlık hizmeti sunuyoruz. Bu hizmeti kullanmak için lütfen aşağıdaki ilgili bağlantıyı kullanın. Lütfen iletişim formunu kullanmadan önce şartlar ve koşulları iyice okuduğunuzdan emin olun.
Eğitim İttifakı
1889'da Alman Yahudileri tarafından kurulduğunda, Eğitim İttifakı, Aşağı Doğu Yakası'nda kendine ait büyük bir bina ile dükkân kurarak University Settlement House'un ilk adımlarını başarıyla takip etmeyi başardı. Bunu yaparken, göçmenlere hizmet veren önde gelen bir yerleşim evi olarak hemen ön plana çıktı. 1911'e gelindiğinde, Alliance kendisini gerçekten çok iyi bir şirkette buldu: o zamana kadar yerleşim evleri, bu çeşitli ama esas olarak Doğu Avrupa Yahudi göçmen mahallesinde pratik olarak her yerde mevcuttu. Ancak, göçmen karşıtı duygular, Dünya Savaşları arasındaki dönemde Doğu ve Güney Avrupa'dan gelen göçü azaltmayı başardığında, Eğitim İttifakı, daha önceki zamanlardaki kardeş kurumlarının çoğunun yaptığı gibi sönmedi.
Bunun yerine, Eğitim İttifakı, çekirdek mahallesindeki ve daha geniş sosyal bağlamdaki değişiklikleri nasıl havalandıracağını ve nasıl ele alacağını öğrenecek şekilde yeterince uyarlandı. Toplum temelli hale gelerek yerleşim ev işinin artan profesyonelleşmesini dengeledi ve diğer yollarla bir sosyal hizmet “ajans” modeliyle uyumlu olsa bile, kamu yurttaşlık kültürünü teşvik etmeye vurgusunu sürdürdü. Ve sadece mahalle çalışmalarında değil, aynı zamanda kendi iç ahlakını müzakere ederken de Yahudi kökenlerini göz önünde bulundurdu. Bu esneklik ve mahalle odaklılık, diğer yerel yerleşim evlerini (özellikle Stuyvesant Yerleşim Evi ve çok daha sonra, o zamana kadar 14. Sokak Y). Tarihsel olarak, bu ayarlamalar, farklı değerleri vurgulamak için programatik dengesi ve öncelikleri zamanla değişen çok amaçlı bir kuruluşta müzakere edilen çekişme noktaları olarak görülebilir. Sonuç olarak, Edgies —yerel takma adı ‑‑ birçok seçim bölgesine hizmet veren yaşayan, nefes alan ve büyüyen bir mahalle kurumu olmaya devam ediyor.
Eğitim İttifakına ilişkin bu genel bakış, öncelikle onun daha önceki Yahudi göçüyle bağlantılı olan ilk tarihine değinmektedir. Eğitim İttifakı'nın geçmişini, ait olduğu yerleşim evi hareketinin daha büyük hikayesiyle, daha önceki yerleşim evi faaliyetlerini, kamusal sivil yaşamı şekillendirmeye devam eden bağlılığı da dahil olmak üzere tanımlayarak yeniden birleştiriyor. Eğitim İttifakı'nın kökeninde diğer yerleşim evlerinden nasıl farklı olduğuna dikkat çekerken, özellikle Aşağı Doğu Yakası'nda bu ilk yerleşim evi hareketi için gerçekten tek bir idealleştirilmiş model olup olmadığı sorusunu gündeme getiriyor.[i] Son olarak, şunu öne sürüyor. Educational Alliance'ın komşuluk etkileşimlerindeki ilk darbelerin kökenlerinin tahmin edilebilir bir sonucu olduğunu ve iç kültürünün esnekliğinin uyum sürecinden daha iyi etkilendiğini.
Kitleler İçin Bir Yerleşim Evi: Aşağı Doğu Yakası
Eğitim İttifakı'nın etkisi, kapılarından geçen çok sayıda insan göz önüne alındığında, ölçek açısından alışılmadık derecede büyüktür. 2012'de bile, Aşağı Doğu Yakası, ilk varış noktası olarak uzun hizmet süresi nedeniyle ABD'nin istatistiksel olarak göçmenlikle en çok ilişkili alanı olmaya devam ediyor. Muazzam sayıda göçmen ve göçmen, bir zamanlar mahallenin iki mil kareden daha azına sıkıştı ve ardından dünyanın en yoğun kentsel alanı olarak kabul edildi. Bu rakamlar, Educational Alliance'ın ilk günlerinde çalışan ünlü bir çiftin torunu olan tarihçi Elizabeth Israels Perry'nin sözlerinde bir an için görülebilir:
İttifak programlarından binlerce göçmen geçti. Sadece 1902'de otuz beş bin derse katıldı, yüz bini hem dini hizmetlere hem de kapalı eğlencelere gitti ve üç yüz bini okuma odası ve çatı bahçesini kullandı.Perry. 2000) (16).
Alışılmadık uzun ömürlülüğü ile birlikte ele alındığında çok sayıda bileşene hizmet sağlama yeteneği, muazzam bir kurumsal etkiye sahip bir organizasyon yarattı. Bu, özellikle, etkinin kurucuların, personelin, sosyal hizmet uzmanlarının, stajyerlerin, gönüllülerin ve mevcut bileşenlerin yanı sıra mezunların ve onların soyundan gelenlerin yaşamlarını kapsadığı anlaşılırsa doğrudur. Ancak, Edgies'i yerleşim evi hareketinin saflarında bile çok özel bir yer haline getiren, ölçeğiyle birlikte bu deneyimin genel kalitesidir.
Eğitim İttifakı, ABD'nin sanayileştiği ve işgücüne ihtiyaç duyulduğu bir noktada ekonomik ve politik zorlukları göç etmeye başlayan Doğu Avrupa Yahudilerinin akınına yanıt olarak Alman Yahudileri tarafından kuruldu. Bu göç, 1881'de Çar II. Aleksandr'ın suikastına eşlik eden pogromlarla hızla hızlandı. Doğu ve Orta Avrupa Yahudileri başlangıçta, hızla Büyük New York Gettosu olarak bilinen bir bölgede aşağı Manhattan'a yerleştiler. 1881-1924 yılları arasında iki milyondan fazla Yahudi ABD'ye geldi. Başlangıçta, çoğu İrlandalı ve daha sonra Almanca konuşan göçmenlerin yaşadığı zaten fakir bir bölge olan Aşağı Doğu Yakası'na yerleşti. Eşzamanlı ve daha sonra, çeşitli İtalyan, Slav, Afrikalı Amerikalı, Latin ve Çin (Fujian) topluluklarının tümü mahallenin tanımlanmasına yardımcı oldu, bu da hem göçmenlerin hem de göçmenlerin nihayetinde Eğitim İttifakı için önemli seçmenler haline geldiği anlamına geliyordu.
Yerleşim evlerinin göçmen kültürlerini ve yaşamlarını nasıl etkilediğini düşünürken, göçmenlerle ve diğer unsurlarla günlük karşılaşmaların yerleşim evlerini nasıl değiştirdiğine de dikkat edilmelidir. Bu etkileşimin çoğuna personel ve çoğunlukla kadın ve çocuklara yönelik programlarını yürüten kadın yönetim kurulu üyeleri aracılık etti.Doğu Avrupa Yahudilerini çekmede etkili olmak ve kendi gündeminin bazı yönlerini elde etmek için Eğitim İttifakı, komşularının çeşitli kültürel ve dini hassasiyetlerine daha geniş bir şekilde uyum sağlamaya ve hızlı Amerikanlaşma konusundaki ilk vurgusunu bir şekilde hafifletmeye itildi. Bu nedenle, Educational Alliance'ın Alman Yahudi kurucuları tarafından dile getirilen hedefler ile Yidce konuşan en eski göçmen bileşenleri tarafından ifade edilen hedefler arasındaki boşlukları daraltmaya yönelik zorlu uygulama, sonrasında kurumsal değişim yaratan çok yönlü bir süreç olarak görülebilir. Yıllar boyunca bu ilk değişim, kurumsal kültürünü bölgenin değişen ihtiyaçlarına odaklamak için bir model olarak kaldı; bu yaklaşım, bölgenin uzun vadede hayatta kalmasına yardımcı olduğu tartışılabilir bir yaklaşımdı.
Bir Yerleşim Evi: Kamusal Sivil Yaşam ve Sanat
Birçok eski yerleşim evi gibi, Edgies de sayısız nesiller boyunca sevgiyle hatırlanır. Kulüp ve spor salonlarına katılan, çatısında oynayan, kamplarına, sanat okullarına ve konserlerine katılan binlerce göçmen ve birinci nesil sokak çocuğu ve yetişkinin sayısız hikayesi anlatılabilir. Programlarına katılan çocuklar, derin göçmen yoksulluğu, sefil barınma ve çalışma koşulları ve hızlı kültürel yerinden edilme ile bağlantılı birçok riski azaltmak için gerekli mesleki ve eğitim becerilerini kazandılar. Çocuk grupları, arkadaş edinmenin yanı sıra, çoğu zaman ömür boyu sürecek dostluklara yol açan aktiviteler de sağladı. Edgies'in mezunları tarafından kurulan Grand Street Boys Association gibi “toplum” kulüpleri, hayırsever bağışlar yoluyla daha küçük çocuklar için rol modeli haline gelen göçmen çocukların kurumsal ahlakını sürdürdü. Göçmen ve daha sonra Amerika doğumlu yetişkinlerin, daha önceki modeli Educational Alliance'ın Üniversiteye Hazırlık programına ilham vermeye yardımcı olan koleje bağlı Davidson Okulu'nda sağlanan yüksek düzeyde entelektüel programlama dahil olmak üzere kendi etkinlikleri vardı.
Aşağı Doğu Yakası, canlı sokak yaşamıyla tanınırken, Eğitim İttifakı da dahil olmak üzere yerleşim evleri, büyük ölçüde tercih edilen göçmenler, kentini oluşturan sıkı bir şekilde denetlenen alanlarda gerçekleştirilen faaliyetlere katılarak kamusal sivil yaşamın uygun uygulamasını öğrenirler. binalar ve kamplar. Çocukları sokaklardan uzaklaştırmak yerleşim çalışmalarının ayırt edici özelliğiyse, Eğitim İttifakı bunu kendi başına bir düzeye çıkardı. Aşağı Doğu Yakası'nın endemik aşırı kalabalıklığı göz önüne alındığında, seçmenleri kısmen kentsel alanlarda ve çatı bahçeleri dahil ancak bunlarla sınırlı olmayan yaz kamplarında gerçekleşen büyük ölçekli kamusal etkinliklere nasıl katılacaklarını öğrenerek nasıl Amerikan vatandaşı olunacağını öğrendiler. spor salonları, toplantı salonları, konferans ve konser salonları, tiyatrolar, meclisler, havuzlar, mutfaklar, okuma odaları ve derslikler. Hem çocuklar hem de yetişkinler için not edilmelidir, cinsiyete dayalı ayrı etkinlikler genellikle kurala uygunluktur ve her iki cinsiyetin karıştığı her yerde denetim çok fazla dikkate alınırdı. Birçok yerleşim evi gibi ev sanatları da göz ardı edilmedi, yemek pişirme, bütçeleme ve uygun bir Amerikan ev kadını ve anne kavramında yeni ev ekonomisi bilimini vurguladı.
Educational Alliance, çok sayıda kampı gibi hem erkek hem de kızlar için egzersizi teşvik eden büyük bir spor salonuna sahipti. Genel olarak, çocukları sokağın ve bazen de evin “sağlıksız ortamlarından” uzaklaştırarak halk sağlığını destekledi. İlk başkanı Isidor Strauss'un kardeşi Nathan Strauss tarafından finanse edilen pastörize süt istasyonlarını teşvik etti. İlk günlerinden itibaren, hijyeni teşvik etmek için hamamların yanı sıra sınıflar da sağladı. Çoğu yerleşim evi ve reformcu gibi, gündemi, göçmenlerin bulaşmasının halk sağlığı endişelerine ve “hasta” göçmen vücudunun idealize edilmiş sağlıklı bir Amerikalıya “reform”una bir yanıt olarak egzersizi teşvik etti. Bu tür endişeler, tüberkülozun yanlış olsa da popüler olarak “Yahudi hastalığı” olarak adlandırıldığı bir çağda şaşırtıcı değildir. Tipik olarak kalabalık apartmanları ve sokakları ile tasvir edilen bir mahallede karantinalar sık görülürdü.[ii]
Eğitim İttifakı, eğlence söz konusu olduğunda daha büyük kültürel hedefleri konusunda da suskun değildi. Onun gibi Hatıra Kitapçığı gösterir:
…Sosyal hizmet [rekreasyon] “çeşitli masum zevk biçimleri yoluyla toplumsal içgüdüleri geliştirmektir…. Oyunlar, dergi okuma, sosyal kulüpler” ve “müzikal ve dramatik eğlenceler, sanat sergileri ve benzer nitelikteki diğerleri gibi daha ayrıntılı sosyalleşme etkileri biçimleri. Eğitim İttifakı, konserleri ve sanat sergileriyle, yalnızca eğlencenin yanı sıra bir yükselme aracı haline geldi.” (Eğitim İttifakı ve İbranice Teknik Enstitüsü 1895 Yardımında Fuarın Hatıra Kitabı) (20-21).
Daha akıllıca, Eğitim İttifakı tipik olarak yükselen ahlaki sağlık ve vatandaşlık gündemini eğlence ve eğlence gündemini birleştirdi. Çatı bahçesi, keyifli bir eğlence ve temiz havada denetimli akşam yürüyüşleri sağlıyordu. Mahalle konserlerini, derslerini ve sanat gösterilerini duymak için doldu. Eğitim İttifakı, biraz daha şanslı olanlar için bile, yurttaşlığı ahlakla iç içe geçirmek için genellikle büyük bir “C” ile eğlence ve kültür sağladı. 1903'te, Çocuk Tiyatrosu gösterileri (Mark Twain ile bağlantılı) haklı olarak ünlüydü.
Bu çabanın bir tür kamusal sivil yaşamı şekillendirmede ne kadar büyük olduğu, günümüz koşullarında göz kamaştırıyor. Çocuk Tiyatrosu, Kurul üyeleriyle tartışmalı olmasına ve kısmen algılanan “profesyonel” imalar nedeniyle kısa ömürlü olmasına rağmen, çalışmalarının çoğuna sahip bir parçaydı. Edgies'in çalışanları, göçmen izleyicileri çekmek ve onların zevklerini geliştirmek için tipik olarak tüm konserlerinin, performanslarının ve derslerinin birinci sınıf olması gerektiğini savundu. 1907'de Mark Twain, Alliance'ın çocuk programları hakkındaki anlayışını şöyle anlattı:
Onlara hayatın gerçek amaçlarının en yüksek ideallere ulaşmak olduğu öğretilir. Oynadıkları dramalar bu amaca hizmet eden ahlaki değerlere sahiptir. Ve hepsinden önemlisi, kendilerine hareket etmeleri ve kendileri için düşünmeleri öğretilir. …
…On dört yıldır Eğitim İttifakı başkanı Isidor Straus, kendini bu geleceğin vatandaşlarını eğitmeye adadı. Eğitim İttifakı onları vapur iskelesinde karşılar ve o andan itibaren asla izini kaybetmez. Ahlaklarına bakılır, hayatın pratik şeylerinde eğitilirler.. Doğu Yakası'nın bu insanlarını örnek almak için iyi nedenlerimiz var. Tarihimizi okuyorlar ve Amerika'nın bilmediğimiz ve öğrenmediğimiz büyük sorularını öğreniyorlar ve onları ilk elden öğreniyor ve kendi düşüncelerini yapıyorlar. ( Stevenson 2006, 1907 ) (658)
Twain ve Strauss vatanseverlik konusunda farklı görüşlere sahip olsalar da, vatandaşlığı şekillendirmede sanatın önemi konusunda Twain'in Isidor Straus'un hedeflerini uygun bir şekilde dile getirmesi ve bunların uygulanmasına aktif olarak katılması için yeterince örtüşme vardı. Vatandaşlık, ahlaki karakter ve sanat, mahallenin göçmen sakinleri için bireysel olarak iyileştirilmesi ve “yükseltilmesi” için gerektiği şekilde bir araya getirilmelidir. Twain'in belirttiği gibi, iyi sanata maruz kalma, daha rafine rekreasyon kavramlarının takdir edilmesini şekillendiriyorsa, benzer şekilde Anayasa'nın ve diğer temel Amerikan tarihi belgelerinin doğrudan okunması ve tartışılması, iyi vatandaşlığın şekillenmesine yardımcı oldu.[iii] Her ikisi de uygun bir vatandaşlığı pekiştirdi. Hangi becerilerin ve programların göçmen bir çocuğu demokraside uygun, kendi kendine yeten bir Yahudi Amerikan vatandaşı haline getirmeye yardımcı olacağına dair ahlaki bir fikir.
NS Hatıra Kitapçığı En eski bağış toplama Fuarı'ndan (1895) bu hedeflere değiniyor. “Eğitim İttifakının çalışmalarının kapsamı, Amerikanlaştırıcı, eğitici, sosyal ve insancıl bir karaktere sahip olacaktır” (19). Ancak eğlence ve eğitim faaliyetleri aracılığıyla bireyleri ahlaki olarak şekillendiren Amerikanlaştırma anlayışı, Alman Yahudilerinin Bildung karakter oluşumu için gerektiği gibi. Bildung Sorumlu geleceğin vatandaşının yapımında fedakarlık, görev, grup faaliyetleri, planlama ve kendi kendine yeterlilik ve vatanseverlik vurgulandı, ancak aynı zamanda, sanatın bir parçası olarak sanatın derin bir estetik takdiriyle evli olan bireysel bir duyarlılığın teşvik edilmesini de gerekli gördü. ahlaki değerler. Educational Alliance'ın ilk kurucuları ellerinden gelenin en iyisini yaparak şunları açıkladı:
Yahudi-Amerikan vatandaşlığının en asil ve en iyi ilkeleri, bu hayır kurumlarının kuruluşunun ve sürdürülmesinin temelini oluşturur. Daha az talihli dindaşlarımıza, Amerikan vatandaşları ve Yahudiler olarak görev ve ayrıcalıklarını gerektiği gibi takdir etmeyi, kendi iradeleriyle aramızdaki en iyi ve en soylular için çalışabilmelerini kendimize borçluyuz. . (Eğitim İttifakı ve İbranice Teknik Enstitüsü 1895 Yardımında Fuarın Hatıra Kitabı).
Anlaşılacağı gibi, Educational Alliance'ın geçmişteki şöhretinin çoğu, personeli tarafından sağlanan üst düzey kültürel ve eğitimsel programlamaya yaptığı vurguya dayanmaktadır. Isidor Straus, şimdi en çok “Titanik” ile onurlu bir şekilde batmış beyefendi olarak bilinse de, tartışmalı olarak “en zengin” mirası, Educational Alliance'ın ünlü sanat okulu mezunları listesinde ve Chaim Gross, Sir Jacob Epstein'ı da içeren kadrosunda görülebilir. , Soyer kardeşler (Raphael, Musa ve Isaac), Ben Shawn ve Louise Nevelson. Müzik programlaması kısmen, Al Smith'in kampanya yöneticisi ve tarihçi Elizabeth Israels Perry'nin büyükannesi olan Belle Linder (Bayan Henry Moskowitz) tarafından yapıldı. Daha sonra, Alliance'ın fotoğrafçılık okulu Rebecca Lepkoff tarafından başlatıldı.
Alliance'ın erken dönem eğlence ve tiyatro kişilikleri arasında, Edgies'in başarı için poster çocuğu ve gelecekteki bir yönetim kurulu üyesi olan Edie Cantor yer alıyor. Aynı zamanda aktör ve komedyen Zero Mostel'i de içeriyordu. çatıdaki kemancı Broadway'de. İlerici ve felsefi yönelimli bir lise ve üniversite programı olan Breadwinner's College (Thomas Davidson Okulu), Alliance'ta verilen bir konferansta Davidson ile tanışan Profesör Morris Raphael Cohen tarafından yönetiliyordu. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, karısıyla da orada tanıştı. Aynı şekilde fakülte ve mezun listesi de oldukça farklı.
Yine de, sayısız mezunuyla bu büyük, başarılı, yüzyılın başındaki yerleşim evinin bu resmine eklenecek çok şey var. Educational Alliance, başarısının öncelikle mezunlarının veya personel adlarının kalın harflerle yazılıp çizilmediğine bakılarak değerlendirilmemesi gerektiğini söyleyen ilk kişi olacaktır. Eğitim İttifakı, tüm bileşenlerinin karakterini yükseltmek anlamında, dindaşlarının bu kadar geniş çaplı bir “reformunu” gerçekleştirmeye girişirken, yalnızca hırslı olmuyordu. İşler için gerekli becerileri ve kızlar da dahil olmak üzere sosyal hareketliliği sağlamak için gerekli eğitim türünü sağlamada büyük ölçüde başarılı olmayı amaçladı. Sayısız müdahalesi, kuşkusuz, yoksul göçmen çocukların Amerika'da başarılı olma olasılığını artırdı. Programları, çocukların hayatlarını değiştirecek şekilde Batı sanatına ve Amerikan demokratik sivil yaşamına bir takdir kazandırmayı amaçlıyordu: Edie Cantor, Educational Alliance'ın tiyatro programlarına ve yaz kamplarına katılmadan önce bir çete üyesiydi.
Yine de, özellikle ilk yıllarında, bu programlardan bazıları tartışmalara yol açtı. Bu bölünme tarihsel olarak tamamen mantıklı olsun ya da olmasın, yerleşim evi işi, personel ve seçmenler tarafından özünde Amerikanlaşmaya bağlı olarak görüldü. Tersine, rekreasyon [sosyal hizmet] sanata ve Amerikan yurttaşlık kültürüne katılımı teşvik etmek olarak görülüyordu; bir tür Yahudi programlama yönelimini teşvik etmek için daha uygun bir formül olarak da görülüyordu. (Yerleşim evi hareketi bağlamında bir Yahudi yerleşim evinin tam olarak ne olması gerektiği sorusu daha sonra ele alınacaktır.) Başka bir deyişle, Alliance'ın yerleşim ev programlarından bazıları, Amerikanlaştırmaya vurgu yapmaları cesaret verici olarak görüldüğünden tartışmalıydı. çocukların (ve çoğu zaman yetişkinlerin) Yahudi kimliğinden ve özellikle daha geleneksel ve ailevi kültürel ve dini anlayışlardan uzaklaşmaları. Ayrıca Alliance'ın Amerikan Yahudi değerlerine ilişkin dini anlayışları, Reform Yahudiliğinin ilkelerini ve Doğu Avrupa göçmenlerinin Amerikanlaştırılması ihtiyacına ilişkin görüşlerini büyük ölçüde yansıtıyordu.
Daha büyük yerleşim evi hareketinin Amerikanlaştırma gündemini hızlı ve biraz katı bir şekilde takip eden Alman Yahudi Kurulu, Yidiş basınında sıklıkla bildirilen öngörülebilir kızgınlığı tetikledi. . Bazıları hızlı bir Amerikanlaşma temposunu teşvik etmenin değerini sorguladı ve çocuk suçluluğunun yükselişini ele alma bağlamında politikalarının etkisini merak etti. Erken bir Baş İşçi olan David Blaustein, yerleşim yerinden ziyade eğlence yönünün vurgulanması gerektiğini savundu ve aslında Edgies'in programını Yahudi içeriğiyle tamamlaması gerektiğini öne sürdü (108-100, 114) (Bellow 1990). Amerikanlaştırmaya doğru koşarken neyin kaybolduğu meselesi Eğitim İttifakına özgü değil: daha büyük soru, tarihçileri ve diğer birçoklarını yeni göçmenlerle uğraşırken yerleşim evi hareketinin ilk mirasını tartışırken canlandırıyor. Ancak Eğitim İttifakı'nda çok görünür bir şekilde su yüzüne çıktı, çünkü seçmenleri durumu Almanca konuşan Yahudilerin Yidce konuşan Doğu Avrupa Yahudilerini çok özel bir Amerikalı haline getirmeye çalışıyor olarak görüldükleri bir durum olarak gördüler.
Sonsuz itibarına ve kısmen eleştirilerini sıklıkla yayınlayan oldukça sesli bileşenlerine bir yanıt olarak, Edgies yukarıdan aşağıya bir kültürel modelden mahallenin Doğu Avrupa Yidiş kültürünü daha fazla yansıtmaya başlayan bir modele geçiş yaptı. Yirminci yüzyılın başında, Haham Zvi Hirsch Masliansky ve diğerleri tarafından Yidiş'te güncel dersler ve vaazlar vermeye başladı ve dilin salonlarında konuşulmasına izin verdi. Eski İbranice Özgür Okul Derneği'nin (HFSA) çocuklara yönelik dini programlarından bazılarını vurgulamaya başladı ve Halk Sinagogunu ve Genç Halk Sinagogunu açtı. Hiçbir zaman emek veya oy hakkı hareketinin resmi bir destekçisi olmadıysa da, siyaseti yavaş yavaş mahalle için işler, konut ve vatandaşlık dahil olmak üzere genelleştirilmiş bir savunuculuk siyasetine kaymaya başladı. Bunu yaparken de, Henry Street Settlement House'un kurucusu Lillian Wald'ın Edgies'in 25. yıl dönümü yemeği (112) (Bellow 1990) vesilesiyle nezaketle kabul ettiği bir şey olarak, mahallesinde sevilmeye başladı.
Programlı Bir Model
Eğitim İttifakı'nın göçmen yaşamına başarılı müdahalelerinin benimsenmesini genişletme arayışı, çoğu yerleşim evi faaliyeti gibi Reformcu çizgide modellenmiştir. Ancak kurumsal markası, kamu kurumlarının bunları daha geniş bir şekilde kapsayabilmesi ve sunabilmesi için model programları başlatma ve ardından başarılı bir şekilde işletme yeteneğiydi. Daha da iyisi, bu genellikle şehrin bu programlar veya “gösteri projeleri” için Eğitim İttifakına ödeme yapmasıyla sonuçlandı ve bu da onları kurumsallaştırma yeteneğini geliştirdi.
Başlangıçta Educational Alliance, yetişkin göçmenler için akşam İngilizce dersleri ve çocuklar için gündüz İngilizce dersleri sunmuştu. Bir eğitim sağlayıcısı olarak, zorunlu çocukluk eğitiminin yanı sıra göçmenler için yetişkin eğitimi sağlamak için yasaları şiddetle savunan diğer yerleşim evlerine katıldı. Bu daha büyük yerleşim evi gündemi, çocuk işçiliğini önlemek isteyen Reformcularla güçlerini birleştirirken bile, göçmen çocukların Amerikanlaştırılmasını teşvik etmekle yakından ilgiliydi.Fırsata giden yol sadece Amerikan eğitim sisteminden geçiyordu, dini eğitim değil, laik eğitim.”(597) (Marcus 1981)
1904'e gelindiğinde, hem çocukluk hem de yetişkin İngilizce programları resmen Talim ve Terbiye Kurulu'nun (41) himayesi altına alındı (Bellow 1990). Bu yasalar New York Eyaletinde kabul edildikten sonra, Educational Alliance eğitim programlarını New York'un okul sistemine başarılı bir şekilde aktarıp dahil edebildi ve çoğu zaman bunları ücretli etkinlikler olarak yürütmeye devam edebildi. (Milstein 1990 Körük 1990). Sonunda anaokulu programları Eğitim Kurulu tarafından kabul edildi.
Ayrıca bazı din eğitimi programlarını Eğitim Kurulu'nun himayesine taşımayı da başardı (New York'ta devlet okulu çocukları, dış kurumlar tarafından sağlanan belirli bir miktarda din eğitimi alma hakkına sahipti). Aynı yıl, çok sayıda erkek ve kız kulübü de dahil olmak üzere, okul sonrası faaliyetlerini giderek bu dünyanın bir devamı haline getirerek devlet okullarını güçlü bir şekilde güçlendirmeye başladı. Bu, yerel devlet okulu çocuklarının okul saatlerinden sonra güvenli bir şekilde birlikte oynamaya devam eden gruplara sıkı sıkıya bağlı olmaları için önemli bir odak noktası haline geldi. Ayrıca Alliance, çocukların çevredeki bloklardan çocuklarla oynama olasılığının daha yüksek olduğunun farkındaydı; bu, devlet okulu seçeneklerine karar vermede ve yerleşim evleri seçimlerini etkilemede önemli bir faktördü.
Orijinal kurucu kuruluşlarından biri Aguilar Kütüphanesi olduğundan, başlangıçta göçmen okuyucular için ihtiyaç duyulan Aguilar mahalle kütüphane şubelerini kurdu: çocuklar ve yetişkinler. Yine bu çalışmanın nasıl yapılacağını modelledikten sonra, Educational Alliance bu şube kütüphanelerinin farklı yetişkin literatürleriyle — ve ödev yapması gereken çocuklar için uzatılmış çalışma saatlerinin New York'un büyüyen halk kütüphanesi sisteminin bir parçası haline gelmesini sağladı. Aguilar Kütüphanesi ile birlikte (Milstein 1990).
Kısa bir süre sonra, Eğitim İttifakı, göçmenlere iş, barınma, evlilik sorunları ve yasal belgelerle ilgili yardım sunan, ihtiyaç duyulan ve ulaşılması zor bir hizmet olan yasal tavsiye ile aynı şeyi yapabildi. 1911'e kadar arşivleri, “Eğitim İttifakı'nın Hukuki Yardım Bürosu'nun kurulduğunu ve her yıl 30.000'e kadar arayan kişiye tavsiye ve destek sağladığını gösteriyor. (Milstein 1990). Aynı belgeler, eğitimli ve iki dil bilen personel talepleri göz önüne alındığında, Adli Yardım Bürosunu mali olarak desteklemenin sürekli bir mücadele olduğunu gösterdiği ve hangi cinsiyetin hangi işi en iyi yapması gerektiği konusunda sorular ortaya çıkardığı için, bu kurum sonunda Adli Yardım Derneği'ne dahil edildi. ödemek. Breadwinner's College (Thomas Davidson Okulu), “yetişkin eğitiminin modeli haline geldi ve 1909'da kabul edilen City College'daki akşam oturumuna doğrudan ilham verdi, lisans derecesine götüren bu tür ilk program”. (63) (Körük 1990).New York City 1917'de benzer bir program kurduğunda, Breadwinner's, Educational Alliance'dan resmi olarak “emekli” oldu.
Diğer birçok yerleşim evi gibi, Eğitim İttifakı da şehirli çocukları apartmanlardan ve sokaklardan alıp onları Amerikan kırsalına götürmek ve denetimli gruplarda nasıl çalışacaklarını ve oynayacaklarını öğrenmeye odaklandı. Kamp hareketi elbette çocukları şehirden uzaklaştırmanın onların sağlıklarını [ve değerlerini] iyileştireceği fikrine dayanıyordu. Ancak tüberkülozun endemik olduğu bir çağda, tam da bu etkiye sahip olduğu iddia edilebilir. Burada Eğitim İttifakı, daha büyük bir organizasyon için standart olarak dahil edilecek olan şehirli Yahudi gençleri için kamplar için bir kez daha ilk modelini sağladı, bu sefer Yahudi Federasyonu'nun kamp kolu haline gelecek olanın modelini sağladı. Surprise Lake gibi kamplar, onlara katılanlar için açık bir şekilde büyük bir bağ yarattı: Sadece çocuklar için değil, aynı zamanda mahalle giderek yaşlandıkça yetişkinler için de yürütülen Camps Solomon ve Leah gibi kamplar hakkında tam anlamıyla bir kitap yazılabilirdi.
Erken Programlar ve Yahudi Hayırsever Kökenleri
Erken yerleşim evleri genellikle fakir Doğu Avrupa Yahudi göçmenlerine aktif olarak hizmet etmeye çalıştı. [Güney İtalyanlar ve yerleşim evleri hakkında başka bir tarih yazılabilir.] Tarihçi Jacob Marcus'un (1981) belirttiği gibi “Yirminci yüzyılın başlarında Amerika'daki her büyüklükteki topluluk, Yahudi getto bölgesinde en az bir yerleşim evine sahipti. Bazıları Yahudi olmayanlar tarafından, diğerleri Yahudiler tarafından kuruldu. Yerleşim evi, göçmenlere yardım etmek ve onları kültüre almak için bir sosyal hizmet merkeziydi.” (98) [vurgu eklendi]. Bu New York'ta en doğruydu. 1910'a gelindiğinde, o zamanlar Büyük New York Gettosu olarak anılan bölge, [vii] 500.000'den fazla Yahudi sakinine sahipti ve bu da onu hem gezegendeki en yoğun yer hem de dünyanın en büyük Yahudi şehri haline getiriyordu (Diner 2000) (131).
Eğitim İttifakı, 1889'da zengin, prestijli şehir dışı ailelerden gelen Almanca konuşan Yahudiler tarafından kuruldu, finanse edildi ve yönetildi. Bu bölüm, Almanca konuşan Yahudilerin, Amerika'nın bu Doğu Avrupalı göçmenlere tepkisinde "Yahudi sorunu" ve "getto"nun büyük ölçüde rol oynadığı bir zamanda Aşağı Doğu Yakası'na müdahale etmeleri için diğer bazı teşviklere atıfta bulunuyor. Marcus sözlerine şöyle devam ediyor: “Eğitim İttifakı sunduğu çeşitli programlarla iyi biliniyordu. Çalışmaları eğitim, sosyal, dini ve hatta sosyal yardım hizmetlerini kapsıyordu.” (98-99). Spesifik olarak Yahudi olduğu, Chicago Ansiklopedisi, ABD yerleşim evlerinin yarısından biraz daha azı mezhepçiydi (Wade 2005). Yahudi göçmenlere odaklanmanın mantıklı olup olmadığı konusunda bir tartışma oldu mu? Kuşkusuz, Alliance'ın kurucuları, New York'un önde gelen Yahudilerinin, muhtemelen kapılarına kadar inen sorunu çözmek için adım attığını açıkça göstermek istediler.
Bu bağlamda, özellikle kurucuları misyonerlerin Yahudi çocuklar için rekabet eden hizmetler sunduğunu belirttiğinde, yanıtlarının bir miktar Yahudi eğitim ve dini bileşenine sahip olması uygun görünüyordu. Daha az aşikar olan şey ise bunun nasıl başarılacağıydı, çünkü Almanca konuşan Yahudiler esas olarak Amerikan yaşamına son derece uyumlu bir tür Reform Yahudiliği ile ilgileniyorlardı. Ayrıca, Eğitim İttifakı ve dini yaşamla yoğun bir şekilde ilgilenen finansör Jacob Schiff gibi isimlerin, özellikle Yahudi gündemi veya müşterisi olmayan diğer yerleşim evlerine cömertçe verdiği de belirtilmelidir. Bu yaklaşımlar birbirini dışlayan değildi.
Üniversite Yerleşim Evi'nin ayak izlerini takip ederek, kısaca 1889'da adlandırıldığı gibi, İbrani Enstitüsü, ilk başta, farklı Yahudi hayır kurumlarını yeni bir binanın kurumsal şemsiyesi altında rasyonel olarak konsolide etme girişimiydi, onu yoksulluğun ortasında bir yere yerleştirerek. göçmen Yahudilerin en çok yardıma ihtiyaç duyduğu bölge (Bellow 1990) (34-37). Amerika'da daha uzun bir yaşama deneyiminin avantajına sahip olan Almanca konuşan Yahudiler, geliştirdikleri Amerikanlaşmış komünal kurumlardan oldukça gurur duyuyorlardı. New York'ta ve başka yerlerde Yahudi gettolarının yaratılması, Almanca konuşan Yahudiler, yardım etmeye ve “dindaşlarını” şekillendirmeye çalıştıkları sayısız hayır kurumu kurmak için adım atsalar bile, hoş bir gelişme değildi.
Eğitim İttifakı [sonrasında İbrani Enstitüsü] başka bir deyişle bir binayı yöneten bir şemsiye örgüt olarak başladı. 1893'e gelindiğinde, İbranice Enstitüsü, Eğitim İttifakı olarak yeniden adlandırıldı, 197 Doğu Broadway binasının başlatılmasına yardımcı olan gruplar yeniden yapılandırıldı. Aguilar Kütüphanesi bir halk kütüphanesine dönüştü ve YMHA tamamen çekildi ve 92. Cadde Y olarak bilindiği şehir dışına gitti.
İbranice Özgür Okul Derneği (HFSA) çalışması, ek Baron de Hirsch yardım fonlarının sağlanmasıyla doğrudan Eğitim İttifakı tarafından üstlenildi. Eğitim İttifakı, bu programları üstlenirken, HFSA'nın önceki hizmetlerine dayansa bile, kendi okul kütüphaneleri, dini eğitim ve mesleki eğitim ile İngilizce öğretmek için hemen sınıflar sağlayabilir ve diğer faaliyetlere genişlemesine izin verebilir (Berkowitz 1964).
New York'un Almanca konuşan Yahudi cemaati tarafından halihazırda uygulamaya konulan bir dizi Yahudi hayır programlarını, özellikle de genellikle zaten kadınlar tarafından yürütülen veya çalışan programları hemen devraldı.[viii] Bunlardan bazıları “refah” örgütleriydi. Marcus'un, hayırseverlerin sıklıkla yanlış yere bağış olarak gördükleri yoksullara doğrudan sağlanan yardıma atıfta bulunduğu. Diğer Rahibelik veya HFSA programları, Alliance'ı göçmen çalışan anneler için ilk anaokullarından ve ana okullarından bazılarının sağlayıcısı haline getirdi. Ayrıca, İbranice Özgür Okul Derneği (HFSA) kurucu kuruluşlarından biri olduğu için, onu ücretsiz Yahudi dini eğitimi sağlayıcısı yaptı.
Bu, programlamasına yalnızca bir "önden başlangıç" kazandırmakla kalmadı, aynı zamanda ona biraz çelişkili bir görünüm de verdi. Eğitim İttifakı'nın Doğu Avrupa Yahudilerini kendi özel modeline hızlı bir şekilde Amerikanlaştırma yönündeki baskısı, potansiyel olarak diğer gündemleriyle rekabet etti ve/veya onları tamamladı. Amerikan modeli ne tür bir Yahudi sağladı? Doğu Avrupa Yahudi çocuklarını gerçek Amerikalılara dönüştürmek, aynı zamanda, Alman Yahudilerinin Amerika'da yaptığı gibi, dini biraz ayrı bir alana sokmak anlamına geliyordu. Dini olarak pekiştirildiği düşünülen ahlak konusunda çocukları eğitmek için dini tamamen göz ardı etmek mümkün görünmüyordu. Ayrıca, Doğu Avrupa Yahudilerinin potansiyel olarak ("Doğulu" bir batıl inançlı) Ortodoksluktan, Aydınlanma'nın din görüşü ile bağlantılı bir Reform Yahudiliğini kucaklamaya doğru hareket etmeleri, yalnızca bir nebze Yahudi eğitimi sağlamaktı.
Bu nedenle Alliance'ın en eski tarihi, HFSA'nın sınıflarını desteklemenin gerekliliği konusunda bazı ileri geri göstermektedir. İhmal edildikten sonra, daha sonra bir kaynak olarak görüldüler ve Alliance'ın ilk kez savaş açtığı sınıfları öğretmeye yönelik yetişkin sınıflarının yanı sıra çocuk sınıflarını da biraz iyileştirmek için modernleştirildiler: melamdim (Marcus 1989 Berkowitz 1964 Körük 1990 Milstein 1990).
Eğitim İttifakı'nın Amerikanlaştırmaya yönelik ilk adımı benzersiz değildi. Tarihsel olarak, yerleşim evleri, fiziksel ve entelektüel gelişimlerinin bir parçası olarak Amerikanlaşmalarını teşvik etmek için göçmen çocuklara (ve yetişkin annelere) odaklandı. Nasıl yaptıkları çok çeşitliydi. Kuşkusuz, Educational Alliance'ın kurucuları, Yahudi kurumlarının Amerikan yaşamıyla kaynaşmasını ifade eden şekillerde tasavvur etseler bile, kendilerini bu geleneğe katılan olarak gördüler. New York'un yerleşim evi hareketi, bir tür Protestan hayırseverlik anlayışını yansıtan Amerikan İlerici hareketinin hedefleriyle ilişkili bir tür hayırseverlik çizgileri boyunca modellendi. “Uyum”, Educational Alliance'ın Alman Yahudi kurucularının tüm amaçlarıyla tamamen tutarlı değilse, Amerikanlaştırma ve hayırseverlik yoluyla hizmete yapılan vurgu, dini hayırseverlik konusundaki geleneksel görüşlerin değişmesiyle en çekici olanıydı. Alliance'ın ilk kadın Direktörü Julia Richman, 1893'te şunları yazdı:
Amerika Yahudileri, özellikle de New York Şehri Yahudileri, belki de dünyadaki en hayırsever insan sınıfıdır. Çeşitli sosyolojik sorunların gelişmesinde, hayırseverliğin hayırseverliğin önüne geçmesini zorunlu kılan bir noktaya ulaştık. Yükselen kuşağa koşullarını nasıl iyileştireceklerini öğretirken, hayırseverlik ihtiyacı ortadan kalkmalıdır. (Marcus 1981) (422)
Bu nedenle, Educational Alliance'ın birçok biçimde vatanseverlik ve vatandaşlığa yaptığı vurgu, kurucularının faaliyet gösterdiği çoklu bağlamlardan çıkarılamaz. Adam Bellow'un yüzyıllık dahili tarihi, Eğitim İttifakı'nın başlangıçlarını anlatırken alaycı bir şekilde şöyle not eder: “Vatanseverlik ve sosyal görgü kuralları gerçekten de bu dönemde çocuklar için temel eğitim ücretiydi ve gazeteler genellikle Alliance'da çocukların bayrak salladıkları ve ilahileri okudukları sınıf egzersizlerine ilişkin raporlar taşıyordu. beş yüz ve daha fazla kişilik gruplar halinde biat” (76) (Bellow 1990). Ancak Almanca konuşan Yahudilerin kişisel çıkardan çok özgecilik tarafından motive edilip edilmediği konusunu tartışmadan, yüzyılın başındaki bu bağlamlar, Amerikan göçmen karşıtı duyarlılığındaki yükselişi ve yeni ırkçılaştırılmış anti-karşıtlık biçimlerinin ifadesini içeriyordu. Semitizm. O zaman, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bazı Alman Yahudileri, Doğu Avrupa Yahudilerinin davranışlarının anti-Semitizm'e yol açtığı veya bunun için bir mazeret olarak hizmet ettiği konusunda neredeyse aşikar bir korku dile getirdiler. 1903'te NYU Profesörü ve Eğitim İttifakı Kurulu üyesi Morris Loeb, Yukarı Şehir ile Şehir Merkezi arasındaki Yahudi cemaat ayrımını Doğu ve Batı medeniyeti arasındaki bir mücadele olarak nitelendirdi ve şöyle devam etti: “… ] fiziksel refahından çok daha hızlı Amerikanlaşma… Amerikan yöntemlerini edinmeden Amerikan ekmeği yemek istedikleri anlaşılırsa, ülkeye giriş yasaklanacak.' Körük tarafından, s 82).
Daha önce de ima edildiği gibi, New York'un Amerikanlaşmış Almanca konuşan Yahudileri, Yahudi karşıtlığının ve göçmen karşıtlığının yaygınlaşmasından korkuyorlardı. Alman Yahudilerinin Amerikan toplumunun en üst seviyelerine kabulünün sınırları, 1890'larda otellere, rezidanslara ve kulüplere kabul edilmemekle birlikte bir "toplum" anti-Semitizmi yaşadıklarında giderek daha belirgin hale geliyordu. Topluluk liderleri, Yahudilerin aşağı bir ırk olarak görüldüğü göçmen karşıtı öjeni söylemlerinin giderek daha belirgin hale geldiği bir çağda, belirgin radikal eğilimlere sahip yoksul geleneksel Yahudilerin büyük bir akınının anti-Semitizmi teşvik edeceğinden endişe duyuyorlardı.
Bu, Doğu Avrupa Yahudileri ne kadar hızlı Amerikalı olurlarsa ve Alman Yahudi toplumu üzerinde bir yük olmaktan çıkarlarsa, o kadar iyi durumda olacağı yolundaki ilk algıyı güçlendirdi. Despot bir Rus Çarının hemcinslerini hedef alan pogromları desteklemesini protesto etmekle, 1881'den 1924'e kadar Amerika Birleşik Devletleri'ne göç eden Doğu Avrupa Yahudilerinin üçte birini desteklemek başka bir şeydi (Bellow 1990). En önemlisi, konfeksiyon ticareti, mahallenin Doğu Avrupa Yahudilerinin dörtte üçü hazır giyim işçisi olduğunda, işverenleri genellikle Alman Yahudileri olduğunda, başka bir ortak/uyumsuzluk alanı haline geldi.
Ancak 1908'de şehir merkezindeki Yahudilerin New York polis komiseri tarafından suçlarının yüzde 50'sinden sorumlu olmakla suçlandığı ünlü bir olay da dahil olmak üzere anti-Semitizm gerçek bir sorundu. Sonunda, öjeni ve göçmen karşıtı hareketlerin yükselişi ile birlikte Bingham olayı, hem Almanca konuşan hem de Yidce konuşan Yahudileri, Alliance ve prensiplerinin aşağı yukarı derinden dahil olduğu daha incelikli ve biraz daha iyi koordineli tepkilere zorladı.[ix] (Bu konuya daha sonraki bir bölümde tekrar değinilecektir.)
Amerikanlaştırmaya odaklanması devam etse de, Alliance'ın vurgudaki kayması, göçmen örgütlerinden ve bileşenlerinden gelen eleştirilerin, göçmen ailenin ve onun dini bağlarının güçlendirilmesinin ve dahil edilmesinin, göçmen ailesinin ve onun dini bağlarının güçlendirilmesinin ve dahil edilmesinin temel bir kurumsal anlayışa eşlik ettiği çok yönlü bir yanıt olarak görülebilir. İttifak'ın yerel çocuk suçluluğunu önleme mücadelesi. Personeli ve nispeten kısa süreli baş çalışanları (Spectorsky ve Blaustein) ile Hahamı Adolph Radin, çocukları aileden ve aileden kopararak geleneksel aile yaşamını ve otoritesini baltalamakta çok ileri gittiğini anladılar. Yidiş dili ve kültürünün dini kısıtlamaları.[x] Özetlemek gerekirse, Amerikanlaştırma konusunda tüm hızıyla ilerledikten sonra, Eğitim İttifakı, hızlı kültürleşmeye odaklanan ana odağının, diğer aile üyeleriyle çok az ortak noktası olan Amerikalı çocuklar yarattığını hızla keşfetti. veya göçmen kültürü, dini ve topluluğu ile. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu odak, nihayetinde yoksulluk ve çok hızlı değişimle, özellikle de çocuk suçluluğuyla bağlantılı hızlanan davranış sorunları olarak görüldü. Bir yanıt, çeşitli dini seçeneklerle birlikte dini/ahlaki eğitim açısından HFSA programlarını güçlendirmek, diğeri ise daha yüksek kaliteli kültürel programlama sağlamaktı, diğeri ise mahalle gruplarının binada buluşup Yidce konuşmasına izin vermekti.
Açıkça görülüyor ki, sakinleri apartmanlarda yaşayan ve yeni gelişen bir giyim ticaretinin ter atölyelerinde çalışan, yoksul, oldukça politik Yidiş konuşan bir göçmen mahallesinde, vatanseverlik ve görgü kuralları yeterli değildi. Aşağı Doğu Yakası'nın Yahudi sakinleri, çalışma ve gecekondu koşulları nedeniyle hem dini olarak çok daha geleneksel hem de sıklıkla siyasi olarak radikalleşmiş olarak tanımlanabilir. Yani burada, yalnızca nasıl Amerikalı olmaları gerektiği konusunda değil, aynı zamanda nasıl Yahudi olmaları gerektiği konusunda da söyleyecek bir şeyleri olan Doğu Avrupa Yahudilerinden oluşan bir mahalleyle gerçek hayattaki temaslar ve etkileşimler yoluyla orijinal hedefleri değişen bir yerleşim evimiz var. Eğitim İttifakı'nın çalışanları, kurucuları, bağışçıları ve bileşenlerini içeren bu karmaşık dinamik, kurumsal amaçlarını ve yöntemlerini mahallenin önde gelen Yahudi yerleşim evi olarak kalacak şekilde değiştirmeyi mümkün kıldı.
Aynı zamanda, Yahudi bileşeninin (kısmen ahlaki olarak görülen) programlanmasının bu noktada bir şekilde vurgulandığı anlamına geliyordu. Dini sınırlarını Reform Yahudiliği doğrultusunda tamamen yeniden şekillendirmeye daha az vurgu yapıldı ve Alliance'ın öncelikli olarak suç önleme, okuryazarlık, sanat ve iş becerilerine odaklanması arttı. Bir Yahudi yerleşim evi olarak ve yeni nesil Amerikan Yahudilerinin yaratılmasındaki rolüyle ilgili bu erken gerilim, Alliance'ın tarihine damgasını vurdu. Bir kurum olarak, yerel Yahudi topluluklarıyla olan ilişkisi de dahil olmak üzere, on yıllar boyunca programlı olarak farklı yönlere çekildi.
Yerleşim evleri öncelikle kentsel sanayileşme dönemine eşlik eden yoksul kitlesel göçle ilişkilendirildi ve 1880'lerden başlayarak dört yüzden fazla yerleşim evi kuruldu (Wade 2005). Ancak Almanca konuşan Yahudilerin Doğu ve Güney Avrupa'dan göçün durdurulacağına dair daha önceki korkuları, esas olarak 1924'te yabancı düşmanı bir Amerika kapılarını sıkıca kapattıktan sonra gerçekleşti. Buhran sırasında kendilerini ihtiyaç duyanlar için bile, çoğu tarafından kapatılmıştı veya İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, bir önceki göçmen kuşağı için sosyal hareketlilik yukarı doğru kaydığında. Nihayetinde gelişen mahalle odağı, onu tarihçisi Adam Bellow'un “genel kültürel çoğulculuk” olarak adlandırdığı şeye doğru itti ve bu da onun Savaş arası ve sonrası yıllarda her türlü demografik değişimle başa çıkmasını kolaylaştırdı.
Sonunda Doğu Avrupa Yahudileri için çok beğenilen ve kopyalanan bir yerleşim evi haline gelecek olanı desteklemek ve yönetmekle, Almanca konuşan Yahudiler de daha eski bir Yahudi cemaati hayırseverlik geleneğine katılarak bir topluluk olarak yavaş yavaş değişti. Alman Yahudileri artık kendilerini bir azınlık içinde bir azınlık olarak buldular ve Amerika'nın Doğu Avrupa'dan kaynaklanan daha geniş Yahudi topluluğu için model olmaya hevesliydiler. Educational Alliance'ın hizmet ettiği Doğu Avrupalı Yahudi göçmenler sadece daha fazla Amerikalı olmadılar, aynı zamanda Amerika'da Yahudi göçmen olmanın ne anlama geldiğine dair önceki algıyı da değiştirdiler. Tüm bu gerginlikler, başlangıçta tartışmalı bir kurumsal monologu, mahallenin çeşitli Doğu Avrupa Yahudileriyle daha karmaşık bir diyaloga dönüştürmeye başladı.
Bu nedenle, Educational Alliance'ın sonrasında nasıl bu kadar iyi ayakta kaldığını anlamak için iki noktanın altını çizmeye değer. Birincisi, çekirdek mahallesinin devam eden, gelişen ve zorlayıcı ihtiyaçlarının doğası ve kapsamı. Aşağı Doğu Yakası, Üniversite Yerleşimi, Henry Caddesi Yerleşimi, Hamilton-Madison Evi ve Grand Street Yerleşimi'nin bugün canlı kurumlar olarak kaldığı bir yerdir. Adlarından da anlaşılacağı gibi, Eğitim İttifakı gibi, hepsi de kendilerini Settlement House hareketinin New York'taki kökenlerinin önemli bir parçası ve şu anda hayati derecede ihtiyaç duyulan kurumlar olarak görüyorlar. Rolleri değişmiş olsa da, muhtemelen yerel güvenlik ağının çoğunu yerinde tutuyorlar. İkinci olarak, Educational Alliance'ın kurumsal kalıcılığına dikkat çekerken, kurumsal kimliğine ilişkin bazı tartışmaların ve çözümlerin, yeni biçimlerde de olsa kurulduğu günden bu yana devam ettiği görülebilir.
Kadın Rol Modeller
Educational Alliance'ı kurmadan önce, Almanca konuşan Yahudiler, kadınların zaten “Kişisel Hizmet Kardeşlikleri” olarak adlandırılan göçmen yoksullarla çalışmakla meşgul oldukları önde gelen Reform sinagoglarınınkiler de dahil olmak üzere kendi toplumsal kurumlarıyla derinden ilişkiliydi. Birleşik İbranice Yardım Kuruluşları, fonlarının çoğunu mahalleye harcıyordu. Genel olarak Almanca konuşan Yahudiler, Aşağı Doğu Yakası'nın yoksul Yidce konuşan Yahudi göçmen çocuklarının Amerikalı, kendi kendine yeterli ve (optimal olarak) Reform Yahudiliği ile ilgilenen olduğunu görmek istedi.
Rahibeler, Yahudi cemaatinin anaokullarını, okullarını ve okul sonrası programlarını kurdukları göçmen yoksullarla fiilen çalışmış olan öncelikle gönüllü ve daha sonra profesyonel personel ve yöneticiler sağlamada önemini korudu. Eğitim İttifakı'nın daha sonra yerleşim evlerinin profesyonelleştirilmesine olan ilgisini ve genel olarak kızların eğitimine odaklanmasını teşvik eden bir itici güç sağlama rollerini görmek mantıklı görünüyor. Ayrıca, Ulusal Yahudi Kadınlar Konseyi, Chautauqua Derneği ve Educational Alliance'ın Yöneticilerinin sosyal çevreleriyle örtüşen diğer kurumların kurulmasında da önemlidirler.
Educational Alliance'ın kayıtlarında son derece dikkat çekici olan şey, başlangıçta Alman Yahudi kadın personelinin ve (ara sıra) direktörünün, genç kızları mesleki ticarette veya sanatta eğitme konusunda kurumsal bir duruşu teşvik etmedeki yükselişidir. Educational Alliance için kızların maaşlarının, erkek “ekmek kazananlar” üzerine daha tipik bir vurgunun yerleşim evinin bir uzantısı olarak anlaşıldığına dair bir argüman ileri sürülebilir. Ancak bu, Alman Yahudi kadınlığının özlemlerine ilişkin daha burjuva bir görüşü ifade ederek, bu bağlamda gelişen Yahudi değerlerinin daha derin bir takdiriyle nüanslanabilir: manevi, entelektüel bir kariyer gerektirebilir. Bu, kızların gerçekten evlenip evlenmeyecekleri ya da evlenip daha sonra çalışmaya ihtiyaçları olursa ne olacakları konusunda endişelenmeyi içeriyordu.
Alliance'ın ilk kadın direktörü ve New York Eğitim Kurulu'nun birinci yardımcısı olan Julia Richman, kendi kuşağı Alman Yahudileri hakkında şunları söyledi:
Bu değişimin, bu devrimin, evet, bu ilerlemenin Amerika'nın Yahudi kadınlarının (özellikle kırk ya da elli yıl önce evlerinden sürülen Avrupalı göçmenlerin torunlarının) sahip oldukları konumda daha belirgin olduğuna inanıyorum. kozmopolit toplumumuzdaki diğer herhangi bir sınıftan daha fazla” (Marcus 1981) (421).
Richman, bu kariyer yönelimini uygun evli eşlerin yokluğuna ve ayrıca “…Çocuklara, anne babadan daha fazla maddi avantaj sağlama isteği, kadının işinin maddi değerinden yararlanması, kadınların ailelerin geçimine katkıda bulunmalarının sık sık gerekliliği …” (421). Alman Yahudi yöneticilerden, sosyal ve sosyal hizmet çalışanlarından oluşan profesyonel bir sınıfın yükselişini teşvik etmede, Yahudi göçmen kızların eğitim ve öğretimi üzerinde, “ekmek kazananı” olması beklenen genç erkeklere verilen eğitimin bir kısmına benzeyen bir etki vardır. Bu bağlamda, hareketlilik ve kültürün anahtarı olarak kızların ve kadınların eğitimini teşvik etmede, Eğitim İttifakının kökenleri ve öncelikleri, sonraki nesiller için net bir odak noktası olmaya devam etmektedir.
Daha sonra, potansiyel olarak kendi kendilerini geçindirebilmeleri için Yahudi kız ve kadınlara mesleki ve diğer eğitimlerin sağlanması gerekliliği algılandı.[xi] Yine, Alliance'ın bu konudaki teklifleri, öncelikli olarak Bu yerleşim evlerinin bazı geleneksel, ailevi otoriter yapıları zayıflatmaya çalıştığı başka yollarla bile, yeni Amerikalı erkek hane reisini ekmek kazanan olarak güçlendirmek. Erkek geçimini sağlayan modelde, kadının çalışması, kocanın yeterli bir “sağlayıcı” olmadığı şeklinde alınabilir.
Henry Street Settlement'ten Lillian Wald, Alliance'ın bu konudaki çalışmalarını not aldı ve “…Kızları ev hayatına olduğu kadar dükkan ve iş hayatına da hazırlayarak kadınların değişen durumunu kabul ettiğini belirtti.” (112, fn1) (Bellow 1990). Hukuki Yardım Bürosu, Wald'un da kabul ettiği gibi, Reform/İlerleme hareketinin toplayabildiği tüm güçle kesinlikle hırpalanmış kocaların peşinden gitse de, Eğitim İttifakı, göçmen kızlar için mesleki eğitimin kastedildiğine dair Amerikan duyarlılıklarını çok aşan eğitim seçenekleri sunuyordu. onları ev hizmetçisi olmaları için eğitmek.
Belle Linder, namı diğer, Bayan Henry Moskowitz (Elizabeth Israels Perry'nin büyükannesi) gibi daha eski bir Reformcu için bu savunuculuk, Üçgen Yangından sonra Al Smith ve Frances Perkins tarafından bir araya getirilen Fabrika Soruşturma Komisyonu'nun başına getirildi. Belle'in siyasi kariyeri, onun kampanya yöneticisi (resen) olmasına yol açtı. Belle, her iki kocasıyla Educational Alliance'da bir araya geldi; bu, aynı zamanda, yerleşim evlerinin benzer ve farklı geçmişlere sahip insanları bir araya getirmenin bazı yolları hakkında bize fikir veren bir şey.
Farklılıkları Olan Bir Yerleşim Evi
Diğer bir deyişle, Eğitim İttifakı başarılı olmak için, mahalle merkezli olmasına ve böylece mahalle girdisine ve katılımına dayalı daha geniş çeşitlilikteki ihtiyaçları karşılamada programlamasını genişletmesine izin veren şekillerde derinden değişti. Ve bu mahalle odağı ona iyi hizmet etmeye devam etti ve New York City'de sosyal ve ekonomik olarak en tabakalı bölgelerden biri olan bir bölgede kritik olmaya devam ediyor. Yani, Eğitim İttifakı garip bir kurtulan değil. Hayatta kalması, muhtaç bir mahallenin sorunlarını zaman içinde daha bütünsel olarak görmesini sağlayan kökenleri, değerleri ve tarihi ile ilgilidir. İngilizce, vatandaşlık, kültür-sanat programlama, beden eğitimi ve mesleki eğitim gibi pek çok yerleşim evinin yaptığı faaliyetlere bakıldığında, bu değişiklikler fark edilebilir. Aşağı Doğu Yakası'nın demografisindeki birçok değişikliğe yanıt olarak çocuk ve yetişkin eğitimine odaklanmaktan genç yetişkinlere yönelik programlama, din eğitimi, göçmen aile ve kültür desteği ve yaşlılara yönelik programlara geçiş yaptı.
Yine de, diğer sekiz şehirde kendi adını kullanan klonların yumurtlaması da dahil olmak üzere, tüm önemine rağmen, New York'un Eğitim İttifakı, yerleşim evleri rehberiyle birlikte Russell Sage 1911 El Kitabında listelenmemiştir (Robert Archey Woods 1911). Yerleşim evlerinde dikkat çeken farklılıklar arasında, yerleşim evinin çalışanlarının ve çalışanlarının çevreleriyle olan ilişkilerinin doğası sorunu vardı. Yine de bu, Yahudilerin mezhepçi ve hareketin sözde Protestan olan “sosyal Hristiyanlığı”nın mezhebe bağlı olup olmadığı konusunda karmaşık soruları da gündeme getiriyor. Yahudi Kadın Arşivi şu görüştedir:
Yerleşimlerin çoğu mezhep dışı olduğunu iddia etse de, II. Dünya Savaşı'ndan önce sadece birkaç ev Yahudi ve Hıristiyan işçileri başarılı bir şekilde entegre etti. 1911'de yerleşim işçisi Boris D. Bogen, yetmiş beş Yahudi yerleşim biriminin (veya personel orada yaşamadığı için bu şekilde adlandırılan mahalle merkezlerinin) yanı sıra Yahudi olmayan elli yedi yerleşim yeri veya bir Yahudi'ye hizmet etmeye adanmış merkezler olduğunu tahmin etti. nüfus. (Liderman 2005)
Başka bir deyişle, personelin kendi topluluklarına "yerleştirilmesi" konusunda ısrar edenler için, New York'un Eğitim İttifakı'nın tarihini anlamada bir başka karmaşıklık, Sophie Axman tarafından denetlenen ilk Doğu Yakası konutunun öncelikle birkaç kişi için personel konutu olup olmadığıdır. Kurumsal olarak Mary Kingsbury Simkhovitch tarafından benimsenen idealize edilmiş kurumsal modele daha çok benzemesi gerekip gerekmediği, bunu bir sorun olarak görenler için açıkça tartışılan bir soruydu. olmazsa olmaz yerleşim evi olmak. Herkes, en azından tüm kurucuları ve zorunlu olarak çalışanlarının çoğu onu böyle görmedi.
Belle Lindner, namı diğer Bayan Henry Moskowitz, Eğitim İttifakı'nda yaşayan ilk Yahudi kadın yerleşim ev işçilerinden biri olmakla ilgili iyimser bir makale yazdı. Ancak, o kurumun kültürel programlamasının çoğunu uygulamasını içeren bu olumlu deneyim, hala Whitechapel'in Toynbee Hall'una dayanan ünlü bir modelden çok uzaktı, belki de en iyi şekilde Simkhovitch'in United Neighborhood House'un web sitesinde kalan sözlerinde ifade edildi:
…yerleşimin veya mahalle evinin amacı yeni bir tür topluluk yaşamı yaratmaktır…İnsanların somut, günlük, yerel ve acil sorunlarına çözümler aradığı ve mücadele ettiği yer topluluk veya mahalledir. Topluluk, yerleşim yerinin ilgi odağı olmaya devam etse de, yerleşim, arkadaşlık ve karşılıklı destek değerlerini besler ve destekler, aile bağlamında - genellikle bir ömür boyunca - bireyle kişiselleştirilmiş ve doğrudan katılım yoluyla olur.[ xii]
Belki de hepimize, herhangi bir kurum ve hizmet ettiği topluluklar arasında kapsamlı bir ilişki ihtiyacına işaret etmede bu tartışmanın kritik olduğunu belirtmekle en iyi şekilde hizmet edilir. Ve aslında, çoğu “ideal” yerleşim evi, I. Dünya Savaşı ile bu yönden vazgeçmek zorunda kaldı. Yukarıdan aşağıya bir yaklaşımın mezhepsel bir gündemle birleşimi, belki de Eğitim İttifakının kökeninde bazılarında daha iyi tanımlandığını göstermek için alınabilir. bir mahalle veya topluluk evi olarak yollar. Ancak bu ayrım, mezunları ve kurucuları için tamamen kaybolacaktı, çünkü Yönetim Kurulu tutanakları, kendisinden her zaman bir yerleşim evi olarak bahsettiğini gösteriyor. Gerçekten de Edgies, bir yerleşim evinin tüm faaliyetlerini ve çoğu durumda çok daha fazlasını sağladı ve bunu yaparken yerel nüfusun ihtiyaçlarını karşıladı ve karşıladı.
Bir diğer ilk fark, açıkça, çoğu yönetim kurulu üyesinin, kurucunun ve fon sağlayıcının politikasının, başlangıçta çalışanlarının ve kesinlikle kurucularınınkinden daha muhafazakar olmasıydı.[xiii] Ancak Eğitim İttifakı için bir tür işçi savunuculuğu hareketi oldu. Gelmek. Çoğu yerleşim evinin başlangıçta yaptığı ve fon sağlayıcılarıyla sık sık başlarını belaya sokan bir şeydi. Ancak Eğitim İttifakı örneğinde, bu daha sonra oldu ve Depresyonun evsizliği ve işsizliği bu yönde büyük bir ivme sağladı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Eğitim İttifakı hızla mezhep dışı bir kurum haline geldi. Bu sefer bir Yahudi Cemaati Evi olup olmayacağını hararetle tartışırken, önceliklerini bir kez daha değiştirdi. Bunun yerine, genç Yahudi nüfusunun çoğunu kaybeden bir mahallede özellikle yaşlılar ve dindarlarla çalışmak anlamına gelen topluluğun daha yeni demografisine odaklanarak Yahudi odağını korumaya karar verdi. Aynı zamanda, daha geniş mahalleler için çete önleme ve ruh sağlığı hizmetleri gibi yeni alanlara da yayıldı. Bunu, kültürel programlarının ve tesislerinin Latin ve Afrikalı-Amerikalı ve ardından Asyalı gençler ve aileler tarafından giderek daha fazla kullanılması için geçmişteki güçlü yönlerini ve becerilerini kullanarak yaptı.
Gerçekte, İttifak mezhep dışı olarak başlayan, ancak daha yeni nüfuslara hizmet etmek için tekrar değişemeyen birçok yerleşim evi modelini tersine çevirdi. Latin Amerika ve Asya'dan yeni göçmenler daha sonra mahallenin daha önceki Porto Rikolu göçmenlerine ve Güney'den 'Büyük Göç' ile gelen Afrikalı-Amerikalılara katıldığında bu kurumsal kültür iyi durumdaydı. Ve özellikle NYU'lar olmak üzere sosyal hizmet okulları ile birlikte çalışarak kendilerini yeniden yönlendirmeye ve bu yeni gündemleri, özellikle toplulukta en yüksek risk altında olanlar için ayrıntılı topluluk temelli çalışmalar yoluyla uygulamaya yardımcı oldular. 1960'lara gelindiğinde, "New York'un yedi sosyal hizmet lisansüstü okuluna bağlı yaklaşık iki bin öğrenci, on iki yıllık bir süre içinde Alliance'da saha çalışmasına yerleştirildi - ülkedeki diğer tüm ajanslardan daha fazla." (182) (Körük 1990).
Mahalle bileşenleriyle ilgili olarak kimliğini tartışmaya yönelik bu yorucu eğitim, birçok yerleşim evinin aksine, hem yeni hem de eski şekillerde muhtaç olmaya devam eden bir mahallede nasıl esnek olunacağını öğrendiğinden beri başarılı oldu. 1960'lara gelindiğinde, tamamen profesyonelleşmiş bir Eğitim İttifakı (EA), diğer “Yoksulluğa Karşı Savaş” etkinliklerinin yanı sıra Head Start programları ve Gençlik için Seferberlik (MFY) öncülüğünde mahallenin en büyük sosyal hizmet kurumlarından biri olarak hareket ediyordu. Yine, bu bağlamda, sosyal hizmet okullarıyla olan derin ortaklıklarının onu bu yolda cesaretlendirmeye yardımcı olduğunu belirtmekte fayda var. Educational Alliance'ın tesislerinde 12.000'den fazla NYU öğrencisinin sosyal hizmet alanında eğitim aldığı tahmin edilmektedir.
Kısacası, Henry Street Settlement, University Settlement House ve Grand Street Settlement House ile birlikte, Edgies'e bugün hayati bir şekilde ihtiyaç duyulmaktadır. Bir zamanlar hızla değişen ve 1911'de dünyanın en yoğun kentsel bölgesi haline gelen Avrupa göçünü tanımlayan, şimdi hızla değişen bir mahallede kuruldu. Eğitim İttifakı, yüz yirmi küsur yıllık varoluşundan sonra nasıl yapılacağını öğrenmek zorunda kaldı. bugününkiler de dahil olmak üzere değişen seçmenlerine hizmet etmek için kendini yeniden şekillendirir. Başlangıçta zorlukla kazanılan kültürel esnekliği, mahalle değiştikçe bile değişen mahalle ihtiyaçlarına odaklanma yeteneği kazanmasına yardımcı oldu. Son on yılın hızlı mahalle değişiklikleri, önde gelen bir kentsel Y'yi yönetmek de dahil olmak üzere yeni öncelikler yarattı. Muhtemelen benzer bir sürece, bölgenin göçmen ve göçmen olmayan bazılarının ana faaliyet alanı hızlı bir şekilde soylulaştırmaya maruz kalması nedeniyle bugün tekrar ihtiyaç duyulmaktadır. topluluklar yoksulluk ve örgün eğitime ve sosyal hareketliliğe sınırlı erişimle mücadele ediyor.
Educational Alliance mezhepçi olmasa da, programlamaya en iyi şekilde yansıyan Yahudi hayırseverlik geleneğine katılmaktan gurur duyar.
bölgenin Yahudi sakinlerininki de dahil olmak üzere farklı toplumsal ihtiyaçlar. Yine bu konuda Edgies'in sürekliliği tesadüfi değildir. Eğitim İttifakı her zaman kültürel (ve genellikle daha keskin) sanatları vurguladığından, bu yön daha lüks olanlar da dahil olmak üzere yeni sakinleri çekmeye devam etti. Bugün ortak kentsel alanları arasında sanat stüdyoları ve spor salonları, havuzlar, ebeveyn grupları için odalar, Head Start grupları ve anaokulları için binalar, okul sonrası programlar, erken müdahale programları, geçiş konutları, Yahudi dini/kültürel programları, yaşlılar konutları, NORC'ler, bağımlılık geçiş hizmetleri ve liste sadece bir başlangıç. Edgies 2010'da şunları kaydetti: “Yılda 30.000 kişiye 27 farklı lokasyonda 44 program sunuyoruz.”
Bugün Eğitim İttifakı'nın web sitesi misyonunu şöyle tanımlıyor: “Eğitim İttifakı, Downtown Manhattan'da eğitim, sosyal hizmetler, sanat ve eğlenceyi entegre eden çok çeşitli programlar sunan toplum temelli bir organizasyondur. Biz, mahallelerimizde yaşayan, çalışan ve öğrenen farklı etnik, dini ve sosyo-ekonomik geçmişlere sahip insanlara hizmet eden bir Yahudi örgütüyüz. Tüm insanı beslemek, aile bağlarını güçlendirmek ve kapsayıcı topluluklar oluşturmak için çalışıyoruz.” [xiv]
İttifak, Eğitim. 1903-1927. Eğitim İttifakı Meclis Komitesi Tutanakları: 1903-1927. T.E. Alliance tarafından düzenlendi, Eğitim İttifakı Tutanakları. New York.
Körük, Adam. 1990. Eğitim İttifakı: Yüzüncü Yıl Kutlaması. W. Keens tarafından düzenlendi. New York: Eğitim İttifakı.
Berkovitz, Philip. 1964. İbranice Özgür Okul Birliği ve Eğitim İttifakı: 1897-1907. New York: Amerikan Yahudi Arşivleri, Cincinnati, Ohio.
Yemek, Hasya. 2000. Aşağı Doğu Yakası Anıları: Amerika'da Bir Yahudi Yeri. Princeton: Princeton Üniversitesi Yayınları.
Goren, Arthur A. 1999. Amerikan Yahudilerinin Siyaseti ve Kamu Kültürü Amerikan Yahudilerinin Siyaseti ve Kamu Kültürü New York: Indiana University Press.
Lederman, Sarah Henry. 2005. Amerika Birleşik Devletleri'nde Yerleşim Evleri. İçinde Yahudi Kadınlar: Kapsamlı Bir Tarihsel Ansiklopedi, J. W. s. Arşiv.
Lingwall, Jeff. 2010. Zorunlu Eğitim, Aile ve Amerika Birleşik Devletleri'nde “Yabancı Öğe”, 1880-1900, Heinz College İkinci Makale. Kamu Politikası ve Yönetimi, Heinz Koleji, https://kilthub.cmu.edu/articles/Commpulsory_Schooling_the_Family_and_the_Foreign_Element_Evidence_from_the_United_States_1880-1900/6471125.
Marcus, Jacob Rader. 1981. Amerikalı Yahudi Kadın, 1654-1980. Ciltsiz ed. New York: KTAV Yayınevi, Inc.
Tekrarlanan Yazar. 1989. Amerika Birleşik Devletleri Yahudileri, 1776-1985. Ciltsiz ed. New York: Wayne Eyalet Üniversitesi Yayınları.
Tekrarlanan Yazar, ed. 1981. Amerikalı Yahudi Kadın, Belgeler: Bir Belgesel Tarih. ciltsiz ed, Jacob Rader Marcus. New York: KTAV Yayınevi, Inc.
Milstein. 1990. Eğitim İttifakı. İçinde Milstein Famlly Musevi Cemaat Arşivi Projesi, YIVO tarafından düzenlendi. New York: Milstein Ailesi.
Müze, Aşağı Doğu Yakası Apartmanı. 2000, 2005. 19. ve 20. Yüzyıl Başlarında Hastalık, Sağlık ve Hastalık, Tüberküloz. İçinde Lower East Side Tenement Museum Docent Kaynak Kitabı. New York City.
Nahshon, Edna, ed. 2006. Gettodan Erime Kazanına: İsrail Zangwill'in Yahudi Oyunları. Detroit: Wayne Eyalet Üniversitesi Yayınları.
Perry, Elizabeth İsrailliler. 1992, 2000. Belle Moskowitz: Alfred E. Smith Çağında Kadınsı Politika ve İktidarın Uygulanması. New York: Oxford University Press, Northeastern University Press, Routledge ile anlaşarak.
Robert Archey Woods, Albert Joseph Kennedy. 1911. Yerleşim El Kitabı. Philadelphia: Hayır Kurumları Yayınları Komitesi, Russell Sage Vakfı.
Eğitim İttifakı ve İbranice Teknik Enstitüsü'nün Yardımında Fuarın Hatıra Kitabı. 1895. Eğitim İttifakı. New York: De Leeuw & Openheimer Yayınları.
Stevenson, Frederick Boyd, ed. 2006, 1907. Mark Twain Çocuk Tiyatrosu Kapsamında. G. Scharnhorst tarafından düzenlendi, Mark Twain: Tam Röportajlar. Tuscaloosa: Alabama Üniversitesi Yayınları. Orijinal baskı, Brooklyn Eagle News Özel, 24 Kasım 2007, 1.
Wade, Louise Carroll. 2005. Yerleşim Evleri. İçinde Chicago Ansiklopedisi, T. N. L. Chicago Tarih Müzesi ve Northwestern Üniversitesi tarafından düzenlendi. Chicago: Chicago Ansiklopedisi.
[i] Geçmişteki bir modelin herkese uyup uymadığına dair bu soru, akademik veya başka bir şekilde başkaları tarafından gündeme getirildi. 2010 yılında, yerleşim evi hareketinin ana kolları, Aşağı Doğu Yakası'nda “Yerleşim Zirvesi: İçerme, İnovasyon, Etki” adlı bir konferans düzenledi. Konferans tutanaklarının kapak sayfasında “IFS, UNCA ve UNH üyelikleri daha önce hiç bu tür bir toplantıda bir araya gelmemişti. Toplu olarak, yalnızca zamanın testinden geçmekle kalmayıp aynı zamanda gelişen, yenilik yapan ve dünyanın birçok yerinde daha güçlü, daha kapsayıcı topluluklara öncülük eden entegre, topluluk temelli, çok amaçlı “yerleşim evi” modelini kutluyoruz. Amacımız fikir alışverişinde bulunmak, kapasite oluşturmak, zorlukları ve araştırmaları gözden geçirmek ve Zirve'nin ardından çalışmalarımızı ilerletmek için işbirlikçi gücümüzü ve ağlarımızı artırmaktır.”(1)
[ii] “Kamuoyunda tüberküloz bir “Yahudi hastalığı” olarak biliniyordu, ancak istatistiksel olarak Yahudilerin ölüm oranı Yahudi olmayanlardan daha düşüktü. On dokuzuncu ve yirminci yüzyıllar boyunca akciğer tüberkülozundan en yüksek ölüm oranı İrlandalılar ve İskandinavlar arasındaydı.
Yahudiler arasında en düşük Yahudi göçmenlerin kirli ve hastalıklı olduğuna dair anti-semitik görüşler bu düşünceyi besledi. Tüberküloz, muhtemelen sağlıksız bir hastalığın sonucu olarak giyim endüstrisiyle de ilişkilendirildi (bazen "terzi hastalığı" olarak anılırdı).
tüketimi besleyen kalabalık atölyelerde çevre. Belki de Yahudiler esas olarak giysi imalatıyla uğraştıkları için, Yahudilerin tüberküloz terzisi kavramı büyüdü.'(Müze 2000, 2005)
[iii] 1904 – 1905 yılları arasında, Educational Alliance'ın Akşam Yaz Okulu, Paul Abelson tarafından kuruldu. 1904'te okula devam zorunlu hale geldiğinde, 1905'te yetişkinler için İngilizce yaz dersleri için uygun bir programdır. Paul Abelson, 1905'ten 1910'a kadar Educational Alliance'ın akşam yaz okulunun müdürüydü.” Bellow daha sonra onu “Columbia's Teachers College'dan doktora derecesi alan ilk Rus Yahudisi ve bir İttifak personeli” olarak tanımlıyor (85). Bağımsızlık ve Anayasa. Bu gözden geçirilmiş müfredat, Eğitim İttifakı'nın şehir tarafından sağlanan bir program olarak üstlenilmesini sağladığında, Eğitim Kurulu'nun yetişkinlere yönelik akşam sınıfları tarafından kabul edildi (86) (Bellow 1990) “Yidiş dilinde tarih ve yurttaşlık bilgisi öğretmek üzere atanan ilk kişiydi. ders kursları için Talim Terbiye Kurulu tarafından (1902). Bellow ayrıca Abelson'ı Yahudi çocukların çok hızlı bir şekilde asimile edilmesinden endişe duyduğunu gösteriyor (85).
[iv] Burada hem yerleşim evi hareketinin başlangıçta hem de özellikle Alman Yahudilerinin Doğu Avrupa Yahudi göçmen değerleri ve kültürünü nasıl gördüğüne dair daha büyük bir soru var.
[v] Tarihçi Elizabeth Israels Perry, Joseph Golomb'un romanlarından alıntılar: “Edgies'in şehir dışındaki tavrına içerleme, ancak bundan yararlanma hakkında Joseph Golomb romanı Unquiet'in 1935'te yayınlanması.
"Unquiet, genç bir göçmenin, İttifak'a, Toplumun üst katmanlarından biri tarafından "ipek çoraptan" yükseltilen bir "gecekondu ürünü" muamelesi yaptığı için ilk başta nasıl gücendiğini anlatıyor. Sonunda Alliance'ın sosyal faaliyetleri onun ergenlikle başa çıkmasına yardımcı oldu ve onlara bağımlı hale geldi.” ….“Daha sonraki yıllarda, birçok Alliance üyesi, kulüplerine, oyunlarına, sınıflarına ve gezilerine, hayatlarında angarya ve umutsuzluk içindeki yüksek noktalar olarak ve başarıları için çok önemli olan uygulamalı kurslar olarak baktılar. (Perry 1992, 2000) (16)
Jacob Gordin'in 1903'te Eğitim İttifakı'nın “Doğu Yakasının Benefactors of the Benefactors of the East Side” adlı kurucularının parodisine bir bakışı ve Alliance's Board'un bu konudaki yanıtlarını içeren bu eski literatürün gözden geçirilmesi, bir tür başlangıç ve bitiş olduğunu gösteriyor. Doğu Avrupa Yahudilerini yeniden şekillendirmek için bu özel çekişmede. Bellow'un belirttiği gibi: “Yidce, ilk yıllarda Alliance'ın tesislerinde yasaklanmıştı. Orada sadece İngilizce veya Almanca konuşulacaktı.” Körük, bu politikanın Alliance'ın çoğunlukla mahallenin bağlı olmayan gençlerine hitap etmesiyle sonuçlandığını gösteriyor. “Yahudi yaşlılar Ortodoks ve Yidce konuşan entelektüeller olma eğilimindeydiler, laik radikaller veya Siyonistler olma eğilimindeydiler. Vatansever egzersizlere ve “kabul edilebilir davranışa” yapılan vurgu, Reform'un zayıf dini dürtüsü ve Yidiş'in ilk yasağı bu nedenle Downtown nüfusunun büyük bir bölümünü yabancılaştırdı.(77) (Bellow 1990).
Ancak, bu tür bir güvensizliğin en çok karakterize ettiği noktada bile hala karmaşık bir ilişkidir: 1908'de Doğu Avrupa Yahudileri, Baş İşçisi (Direktör) David Blaustein'dan Eğitim İttifakı'na son derece halka açık bir “partisiz” cenaze töreni düzenlemesini ister. Shomer, 100.000'den fazla kişinin katıldığı ve kamusal faaliyetleri Eğitim İttifakı etrafında odaklanan tanınmış bir Yidiş yazar.(32-38) (Goren 1999)
[vii] Getto'nun Çocukları İsrail Zangwill'in 1890'da Londra'nın Yahudi Doğu Yakasını anlatan bir kitapta başlık seçimiydi. Edna Nahshon (2006), getto teriminin yeni kullanımını, İncil'de Yahudilerin İsrail'in çocukları olarak adlandırılmasının yankısı olarak görürken, mevcut göçmen Yahudi cemaatini yalnızca ortak bir atadan değil, aynı zamanda elle tutulur bir toplumsallığın ürünü olarak sunar. coğrafi çevre, böylece gettodan ayrıldıktan sonra kimlikleri sorusunu ima eder. Zangwill, kendi alt kültürüne sahip homojen bir kentsel yerleşim bölgesinin modern anlamını ekleyerek zorunlu ikamet alanı olarak ortaçağ anlamını katmanlaştırdı… Zangwill'in romanı, yayımlanmasından sonraki on yıl içinde Abraham Cahan& #8217s Yekl: A Tale of the New York Getto (1896)… [ve] Hutchins Hapgood’s:Getto'nun Ruhu (1902)…. Daha 1903 gibi erken bir tarihte, Jack London, Doğu Londra'nın tüm bölgesini egemen ekonomik sınıfın istenmeyen ancak gerekli işçileri' (20-21) olarak adlandırarak daha da esnekleştirdi ve kendine mal etti.
[viii] İşte bu tür kadınlara iki örnek. Örneğin Minnie Louis (Bayan Henry Dessau Louis) 1882'den 1883'e kadar Eğitim İttifakı'nın kurucusu olan İbranice Özgür Okul Derneği'nin bir parçası haline gelen İbranice Özgür Okul anaokulunu yönetti. New York Kızlar için İbranice Teknik Okulu'nun başkanıdır. Ve Yahudi Chautauqua Derneği için Saha Sekreteri. Alliance'ın 1895 Fair Hatıra Kitabı için şiir yazıyor. Daha sonra Yahudi Yardım Kuruluşları Ulusal Konferansı Başkan Yardımcısı ve Eğitim Bakanlığı Bölge Müfettişi oldu.(Marcus 1981) (97-98). Benzer şekilde, Aguilar bağlantıları aracılığıyla Alliance'ın Direktörü olan Julia Richman, Ulusal Yahudi Kadınlar Konseyi'nin bir parçası olarak yayınlanmasına yardımcı oluyor. (Richman, aynı zamanda, Eğitim İttifakı'nın değer verdiği Eğitim Kurulu ile bir bağlantısı olan, kız ve kadınların eğitimi konusunda ısrarcıdır, ancak Doğu Avrupa Yahudilerinin nasıl ihtiyaç duyduğuna dair daha güçlü duygulara sahip olduğu açıkça görülmektedir. Amerikalı olmak için yeniden kalıba dökülecek.
[ix] Berkowitz (1964) ve Marcus'un (1981) her birinin belirttiği gibi, 1903-1910 dolaylarında, davranış mahkeme sisteminde ortaya çıkan bir sorun haline gelmeden önce güçlü bir ahlak duygusu aşılamanın önemine dair artan bir anlayış vardır. Berkowitz, Eğitim İttifakını, HFSA'nın daha iyi düşünülmüş eğitim ve Yahudi programları pahasına, öncelikle “ahlaksızlık” ile ilgili olarak görüyor. "Bir süre, Alliance deneme süresindeki çocuklarla ilgilendi. Bu çocuklar kulüp faaliyetlerine katıldılar. Ayrıca, Alliance, Yahudi çocukları ilgilendiren giderek artan sayıda davayla ilgileniyordu.(52) (Berkowitz 1964) Polis Komiseri Bingham'ın 1908'de NYC'nin suçlarının yarısını şehir merkezindeki Yahudilere atfetmesi, her iki toplumu da rahatsız etti, muhtemelen şehir dışında bile. daha fazla. Bu nedenle, New York Kehilla'dan Haham Judah Magnes tarafından, şehir merkezindeki Yahudilerle başa çıkmak için şehir dışı bir çaba olan ve Eğitim İttifakı tarafından büyük ölçüde desteklenen bir kuruluş.
[x] Bu aynı zamanda, kuruluşundan 15 yıl sonra binaya Yidce ve biraz daha çoğulcu bir din anlayışına izin verme sorusu üzerine nihayetinde ve biraz acı verici bir şekilde neden ortaya çıktığının bir parçasıdır (bu ikisini birbirine bağlayan şekillerde değil, ancak her ikisi de Doğu Avrupa Yahudi yaşamıyla ilişkilidir). 'de Dini ve Ahlaki Çalışma Komitesi, Şabat ve Yahudi bayramlarında İttifak Binasında hiçbir faaliyete izin verilmemesini tavsiye etti.” (42) (Berkowitz 1964). EA, geleneksel kültürün ortadan kaldırılmasıyla güçlü bir şekilde ilişkili olan politikalarının, yetişkin seçmen kitlesinin yabancılaştırıcı temel unsurlarının üzerinde ve ötesinde olumsuz etkilere sahip olduğunu gördüğünde, yavaş yavaş bir tür Yahudi çoğulculuğuna geçmeye dahil olur. Çocukları ebeveynlerinin kültüründen uzaklaştırmak aileler üzerinde yıkıcı bir etkiye sahip olabilir. Yahudiliğin ve çocuklar için Yahudi değerlerinin kaybı, Yahudi kültürel çoğulculuğuna duyulan ihtiyaç hakkında yavaş yavaş yeniden düşünmeyi sağlıyor. “İttifak'ın Amerikanlaştırma programı bazen körü körüne… asimilasyoncu… olarak eleştirildi. İlerleme Çağı'nın hakim çevreci varsayımları altında hareket eden Alman Yahudileri, Aşağı Doğu Yakası'nın dövülebilir hammaddesinde yeni bir Amerikan Yahudisi “içeriği” yaratmaya çalıştılar. . Alman Yahudi hayırseverleri, ilk başta, bu kökten sökülmeyi takip edebilecek olası Yahudi içeriği kaybıyla ilgilenmediler.” (77) (Bellow 1990) Tersine, EA'nın “ılımlıları”, 20. yüzyılın başında Yahudilerin ekonomik olarak ve başka türlü işlev görme yeteneğini güçlendirmeyi savunuyor. EA'nın çocukları aileleriyle birlikte tutan farklı kültürel/dini seçenekler sunması, LES'deki insanlara yardım etmek için önemli hale gelir. Sosyal hizmet uzmanları da idealize edilmiş, empoze edilmiş bir Amerikanlaştırmadan uzaklaşmak için bu tartışmalara dahil olurlar. Müfettiş David Blaustein buna kendini kaptırıyor ve “İbrani bilgini” olarak tanımlanan nesiller arası konularda eski nesli savunan biri olarak görülüyor. Paul Abelson[x], Adolph M. Radin ve diğerleri (farklı pozisyonlarla) bu kavgaya kapılırlar.
[xi] Ve bu konu, tarihçiler tarafından tartışılan başka şekillerde karmaşıktır. Yahudi kızların hane dışında çalıştırılması, maaşları genellikle ailelerine devredilmesine rağmen, mahalleye ya da özellikle dini aşağılanmaya neden olmuş gibi görünmüyor. Bu bazen, Doğu Avrupa'da kadınların genellikle piyasada ve iş dünyasında satışta aktif olduğu hem pratik hem de idealize edilmiş rol modellerinin varlığıyla bağlantılıdır.
[xii] Bu tartışmanın bazı yönleri, bazı kurumların kendi kendini tasvirlerinde açıkça görülmektedir. Birleşik Mahalle Evleri'nin şu anki web sitesi açıklamasına bakın: “Bugün birçok yerleşim birimi personeli, yerleşim yerlerinin program katılımcılarıyla aynı mahallelerde yaşamaya devam ediyor. Yerleşim personeli ve yerleşim programlarına katılan insanlar arasında paylaşılan topluluk duygusu hala mevcuttur. 1800'lerin sonlarından 1900'lerin ortalarına kadar, yerleşim evi personeli, mahalle sakinlerinin program ve etkinliklere katıldığı aynı binalarda ikamet ediyordu. Yakınlarda yaşayan yerleşim görevlileri yerleşimi kullanan kişileri '8220müşteri' değil 'komşu' olarak görüyordu. https://www.unhny.org/about/our-history
[xiii] Mahallenin Almanca konuşan Yahudi kurucuları, mahalledeki Doğu Avrupa Yahudilerinin dörtte üçünün hazır giyim ticaretinde çalıştığı bir dönemde, hazır giyim işçileri için radikal emek savunuculuğu ile bir yerleşim evinin ilişkilendirilmesiyle ilgilenmiyorlardı. İlginçtir ki, en azından New York'ta, yerleşim evinin büyük fon sağlayıcılarından bazıları çakıştı: örneğin, Jacob Schiff, University Settlement House'a ve Henry Street Settlement'e de cömertçe verdi. (Lillian Wald'ın hemşireleriyle gurur duyarken, onun genel politikasına ve Henry Street Settlement'e bir Noel Ağacı dikmesine karşıydı.)
İçindekiler
Deniz Destek Faaliyetinin altında yatan toprak, 1719'da Compagnie des Indes tarafından New Orleans'ın kurucusu Jean-Baptiste Le Moyne, Sieur de Bienville'e verilen muazzam bir Batı Şeria imtiyazının parçasıdır. Arazi, Birleşik Devletler hükümeti tarafından 1849-02-14'te önerilen bir Donanma bahçesinin yeri için satın alınmadan önce defalarca el değiştirdi. Ancak Donanma avlusu inşa edilmedi ve arazi çiftçilik için kiralandı. O yılın Mayıs ayında, orijinal siteyi genişletmek için Donanma tarafından ek toprak satın alındı.
Kasım 1901'de Deniz Kuru Rıhtım YFD-2 geldi ve ABD Deniz İstasyonu resmen kuruldu. 1902'de Komutan, Sekizinci Donanma Bölgesi, yeni binalar ve istasyondaki iyileştirmeler için yaklaşık 4 milyon dolar aldı. 1903'te Donanmaya bir mil değerli nehir cephesinin neredeyse dörtte üçünü veren ek mülkler elde edildi.
Bazıları hala ayakta olan orijinal binalar, 1903 yılında sitede tamamlandı. Ayrıca arazide, 1840 yılında inşa edilen LeBeuf-Ott Country Retreat bulunmaktadır. Bugün, bu ev sadece "A" Mahallesi olarak bilinir ve işgal edilir. bölgenin kıdemli Donanma bayrak subayı tarafından.
Deniz Karakolu Eylül 1911'e kadar açık kaldı. Dört yıl boyunca hareketsiz kaldıktan sonra, 1915'te gemilerin onarımı için endüstriyel bir Donanma tersanesi olarak yeniden açıldı. İstasyon, bakım durumuna getirildiği Haziran 1933'e kadar tam olarak çalışmaya devam etti. Büyük Buhran sırasında, Louisiana Acil Yardım İdaresi ve daha sonra WPA, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Donanma İstasyonunda üçüncü en büyük geçici kampı işletti. Mayıs 1934'te açılan geçici kamp, Mart 1936'da kapanmadan önce yaklaşık 25.000 evsiz adamı barındırdı, çalıştı ve eğitti. [3] Aralık 1939'da istasyon yeniden etkinleştirildi ve sonunda geçici deniz personelini idare etmek için bir üs haline geldi. Ağustos 1940'ta Donanma, YFD-2'yi Pearl Harbor'a transfer etti ve burada 7 Aralık 1941'deki saldırı sırasında USS'yi havuza çekerken batırıldı. Shaw (DD-373).
Eylül 1944'te istasyon, ABD Deniz Onarım Üssü New Orleans. Ancak, sadece üç yıl sonra, ABD Deniz Üssü New Orleans, olduğu Ocak 1962'ye kadar elinde tuttuğu bir isim Genel Merkez, Destek Etkinliği New Orleans. İkinci isim, şu gerçeği yansıtmak üzere ortaya çıktı: Karargah, Sekizinci Deniz Bölge En kıdemli kiracı komutan olarak istasyondaydı.
Mississippi Nehri'nin Doğu Yakasında bulunan Deniz Destek Faaliyetinin en büyük üç binası. Nehrin altı kat üzerinde yükselen üç dev binanın her biri yarım milyon metrekareden fazla taban alanı içeriyor ve NSA kiracılarının büyük bir bölümünü barındırıyor.
30 dönümlük (120.000 m 2 ) arazi ve üç bina, binaların I.
Bu binalar, Bina 601 ve 602'nin New Orleans Limanı Komiserler Kurulu'na kiralandığı Şubat 1931'e kadar tamamlandıktan sonra ABD Ordusu Quartermaster Kolordusu tarafından kısmen kullanıldı.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte, kiralama iptal edildi ve kurulum, askeriye tarafından tamamen kullanılmaya başlandı. New Orleans Biniş Limanı Birleşik Devletler Ordusu Ulaştırma Kolordusu altında. 1955 yılında, arazi yolu olarak biliniyordu. New Orleans Ordu Terminali. 1965 yılında isim olarak değiştirilmiştir. New Orleans Ordu Üssü.
1960'ların ortalarında aşağı Mississippi Deltası'nda genişleyen bir deniz varlığı vardı. Haziran 1966'da New Orleans Ordu Üssü ABD Donanması'na devredildi. Temmuz 1966'da Karargah, Destek Faaliyeti'nin dağıtılması ve Deniz Destek Faaliyeti New Orleans istasyonun değişen misyonunu yansıtmak için. Görev ve atamadaki bu değişiklikle birlikte nehrin her iki yakası da ilk kez Deniz Destek Faaliyeti olarak hizmet vermeye başladı.
Bugün, Deniz Destek Faaliyeti, ülkenin Deniz Piyadeleri Yedek kuvvetlerinin Karargahı ve Donanma Yedek kuvvetlerinin bir kısmı ile birlikte askeri yaşamın tüm yönlerine hizmet eden yaklaşık 40 diğer komutanlığa ev sahipliği yapıyor.
Aşağıdakiler https://web.archive.org/web/20160405120706/http://www.brac.gov/ adresinden alınmıştır: New Orleans Deniz Destek Faaliyeti, kapatılması önerilen askeri üsler listesinde yer aldı. 2005 Savunma Üssünü Kapatma ve Yeniden Düzenleme (BRAC) Komisyonu. New Orleans, Louisiana ve Federal yetkililer, üssün bölgesel İç Güvenlik ofislerini ve diğer federal kurumları barındıran bir "Federal Şehir"e dönüştürülmesini önerdi. Bu fikir, üssü gezen BRAC komisyon üyeleri tarafından olumlu karşılandı. Görünüşe göre bu fikir kabul edilmişti, çünkü 8 Eylül 2005 BRAC Komisyonu Nihai Raporunda Cumhurbaşkanı'na sunulan Deniz Destek Faaliyeti, kapatılacak tesisler listesine dahil edilmedi. Baz planlandığı gibi 15 Eylül 2011'de kapatıldı. [4]
Bugün New Orleans'ın Federal Şehri, Cezayir topluluğunda karma amaçlı bir gelişmedir. Eski üs şimdi deniz fırlatma şirketi Center-Lift ve kurumsal yazılım şirketi Maxwell Worthington dahil olmak üzere birçok işletmeye ev sahipliği yapıyor.
Faturalandırma Deneyimi
Oyuncuların OHL kariyeri boyunca faturalandırma deneyimi stresli ve duygusal bir meydan okuma olabilir, ancak oyuncular ve aileler üzerindeki genel etki övgüye değer. Owen ses bölgesinde, bir yıl boyunca bir Attack oyuncusunu kendileriyle birlikte yaşamaya davet etme görevini üstlenen birçok aile var. Daniel Catenacci, Zack Roberts, Logan LeSage ve Keenan Reynolds gibi Attack oyuncularını 6 yıldır ağırlayan Kim Burns ile konuşma ayrıcalığına sahip olduk. Evindeki her oyuncudan keyif aldı. Şu anda Attack için oynayan Ethan Burroughs ve eski bir Attack yıldızı olan Markus Phillips, Owen Sound'dan Jane ve Greg McIvor ile birlikte yaşadılar. Kütük deneyiminin her iki tarafı da gururla temsil ediliyor ve bir kütük ailesi olmak isteyen kişiler için paylaşılacak bazı tavsiyeler var.
Yeni bir aile ile yeni bir eve taşınan oyuncular ilk hafta heyecan verici ve korkutucu olabilir. Eğitim kampları, röportajlar, takım bağları, yeni bir okula katılmaya hazırlanma, çocuklarla tanışma, aile kurallarını ve rutini tanıma gibi etkinlikler var. vb. Aileler için yeni bir insan tanımak, onlara yer açmak, ev kurallarını öğretmek, hangi yiyecekleri yemeyi sevdiklerini ve ne yemeleri gerektiğini öğrenmek ve oyuncu ile güven inşa etmek. Yolculuğun başlangıcı bir kasırga olsa da, her zaman uzun vadeli faydaları vardır.
Markus Phillips şöyle diyor: "İkinci bir aile oluyorlar. Onlar (Jane ve Greg), bir süreliğine başka bir takıma takas edilmiş olsam bile, beni izlemek için iki saatten fazla sürüyorlar. Beni akşam yemeğine çıkardılar ve bu beni evimde hissettirdi.
Markus ve Ethan, yeni aileye alışmanın ve onlarla rutin yaşamanın bir aydan biraz fazla sürdüğü konusunda hemfikirdi. Çocuklara ve evcil hayvanlara sahip olmak oyuncular için değerlidir çünkü bu onlara boş zamanlarında birlikte vakit geçirebilecekleri birini verir. Arenada geçen ve sürekli kaçan uzun bir günün ardından, evde onları destekleyen ve onlarla ilgilenen bir ailenin olduğunu bilmek onlara huzur verir.
Her kütük ailesi birçok yönden farklıdır. Bazı aileler oyunculara kendi çocuklarının yaptığı gibi işler verir, bazı aileler ise sadece kendilerinden sonra almak gibi birkaç basit istekte bulunurlar. Hatırlanması gereken tek şey, bir oyuncu olarak kendi arkanızı temizleyebilmeniz gerektiğidir. Kütük evinizde yaptığınız küçük şeyler çok fazla görünmese de ev sahibi aileniz için çok şey ifade eder.
Ethan şöyle açıklıyor: "Kendi çamaşırlarımı kendim yıkardım, bulaşıklara yardım etmeye çalışırdım, çöpleri çıkarırdım ve bulunduğum yerin olabildiğince temiz olduğundan emin olurdum, bunun gibi şeyler."
Oyuncular sadece evin kurallarına uymak zorunda değil, ev sahibi ailenin de oyuncunun ihtiyaçlarına saygı duyması gerekiyor. Bu, OHL'de evden ve zamandan ilk kez uzaklaşan bir oyuncu için yeni ve heyecan verici bir yolculuktur, bu nedenle olayları düşünmek için biraz sessiz zaman geçirmek önemlidir.
Antrenmanda veya maçta, hatta okulda ve arenada geçen uzun bir günün ardından, bazen biraz yalnız kalmak istiyorum.Aileye karşı bir şey değil ve evde olup bitenlerle ilgilenmenin ne kadar önemli olduğunu biliyoruz, ancak biraz sakinleşmek ve yalnız kalmak için zamana ihtiyacımız var, diyor Markus.
Hokey ailesi ve kendinize ayıracağınız zaman arasında biraz ayrı kalmanın yanlış bir tarafı yok ama Kim Burns'ün dediği gibi, ". Oyuncuların sürekli odalarına kaçmamalarını ve aile yemeklerinde bize katılmalarını sağlamaya çalışıyoruz. İyi olduklarından emin olmak ve onları etrafımızda olmaya teşvik etmek istiyoruz. Her zaman kendilerini yalnız hissetmeleri gerekmiyor, bu yüzden onları mümkün olduğunca dahil etmeye çalışıyoruz ve onların da biraz yalnız zaman geçirmeleri gerektiğini anlıyoruz."
Sezon ilerledikçe oyuncular ve iştahları da büyüyor. Ethan, ev sahibi aileleri buzdolabında yemek ve atıştırmalıklar için çok sayıda sağlıklı seçenek bulundurmaya teşvik ediyor. Çocuklara yemek planları verilir ve tüm ev sahibi aileler, oyuncular istemese bile onları takip etmek için harikadır. Kim'in Logan LeSage ile yaşadığı deneyim bunun en iyi örneğidir, 'Logan büyük bir sebze adamı değildi. Bu yüzden yemekte sebzelerini yiyene kadar onunla otururdum. Beğenmedi, ama onları yedi.'
Bir oyuncuyu barındırmak aslında pek çok kişinin düşündüğü kadar zor değil ve her oyuncuyla yaratılan harika anılar var. Ethan, "Jane ve Greg ile akşam yemeğine çıkmak en güzel anılarımdan biri" diye hatırlıyor. Boston Pizza'ya giderdik ve Greg bu büyük makarna şeyini alırdı ve o parmesanı makarnanın üzerine dökerdi, oldukça komikti.'34
Kim ayrıca Zack Roberts'la geçirdiği zamanı da hatırlattı, 'Ara sıra çocukları Tim Hortons'a sıcak çikolata içmeye götürürdü', bu da kendinizi bir aileye entegre etmenin ve çocuklar için özel bir anı yaratmanın harika bir yolu. Kim ayrıca tüm oyuncularla ne kadar gurur duyduğundan bahsetti. "En gurur duyduğumuz anlardan biri, Daniel Catenacci'nin Calgary'deki dünya gençler kampına gitmek üzere seçildiği zamandı, onunla çok gurur duyduk."
Akşam yemeğine çıkmak, televizyon seyretmek, masa oyunları oynamak, köpekleri gezdirmek, ailelerin oyunlara gelmesini sağlamak ve aile gezilerine çıkmak gibi küçük şeyler, deneyimi daha da keyifli hale getiriyor. Her iki taraf da gardını indirebilir ve birbirleriyle her anın tadını çıkarabilir. Bazı oyuncular evde hastalıkla mücadele eder, ancak oyuncular meşgul tutulduğu ve ailelerden biri gibi karşılandığı sürece, uzun bir yol kat eder.
Hem oyunculardan hem de ev sahiplerinden bazı tavsiyeler, evdeki saygıyı ve kuralları kabul etmektir. Boş zaman, diyet ve iş faturalandırmaya geldiğinde açık fikirli olmak da çok önemlidir. Herkesin deneyimi aynı olmayacak ama bu deneyimin nasıl olmasını istediğiniz size kalmış. Ailece oynanan oyun gecelerine katılmak, oyuncularınızın maçlarını izlemek ve yolculuk boyunca birbirinizi desteklemek gibi şeyler, birbirleriyle yakın bir ilişki kurmanın anahtarıdır.
Bir oyuncuyu ağırlamak inanılmaz derecede ödüllendirici bir deneyim olabilir ve Attack, oyuncuları alan ve onlara şefkat ve destek gösteren her aileye minnettardır. Bu yılın ne getireceğini dört gözle bekliyoruz!
20 Ekim 2020'den itibaren Ontario Hokey Ligi Hikayeleri
Bu yayında ifade edilen görüşler, onu yayınlayan kuruluşa aittir ve OurSports Central'ın veya personelinin düşüncelerini veya görüşlerini yansıtmayabilir.
Yediden On Altıya Kadar Okula Devam Zorunludur
O yılın 15 Eylül'ünde veya daha önce yedi yaşına girecek olan tüm çocuklar okula başlamalıdır. Ebeveynler, çocuklarını devlet okuluna gönderebilir, özel bir okul seçebilir veya devlet gerekliliklerini karşılayan evde eğitim ayarlayabilir. Zorunlu eğitim, bir çocuk on altı yaşına gelene veya onuncu sınıfı tamamlayana kadar yasal olarak zorunludur. Bu şartı yerine getirmeyen ebeveynler, 25 dolara kadar para cezası ve on gün ilçe hapishanesinde cezalandırılabilecek bir kabahatten mahkum edilebilir.
Bu yasanın birkaç istisnası var. İlk olarak, ilçe mütevelli heyeti, zorunlu devamın bir çocuğun zihinsel veya fiziksel sağlığına veya okuldaki diğer çocuklara zararlı olacağına inandığında muafiyet sağlayabilir. İkinci olarak, kurullar aşırı zorluk durumunda da bir muafiyet verebilir. Son olarak, zorunlu eğitim kanunu, yasal olarak uzaklaştırılan veya okuldan atılan öğrenciler için geçerli değildir.
Evde eğitim, Wyoming'in zorunlu eğitim yasalarında sağlanır. Okuma, yazma, matematik, yurttaşlık, tarih, edebiyat ve bilim alanlarında eğitim gereklidir. Tüm evde eğitim programları, bu standartların karşılandığından emin olmak için müfredatın bir kopyasını yıllık olarak yerel mütevelli heyetine sunmalıdır. Ev okulu programları ayrıca, dini doktrinleriyle çelişen herhangi bir şeyi öğretmeyi veya öğretmekten kaçınmayı gerektirmez.
Kod Bölümleri 21-4-101, ve devamı. Okula Devam Etmenin Gerekli Olduğu Yaş Yedi ila on altı yıl arasında veya onuncu sınıfın tamamlanmasına kadar. Katılım Koşullarına İlişkin İstisnalar Bir çocuk evde eğitim gördüğünde veya bir öğrenci uzaklaştırıldığında veya okuldan atıldığında özel okula gittiğinde, okul yönetim kurulu, devam etmenin bir çocuğun veya diğer çocukların zihinsel veya fiziksel sağlığına zararlı olduğuna inanırsa. Ev Okul Hükümleri Evde eğitim, okuma, yazma, matematik, yurttaşlık, tarih, edebiyat ve bilim dahil olmak üzere temel akademik eğitim programının gereksinimlerini karşılamalıdır ve ebeveynler, müfredatı yerel okul yönetim kuruluna sunmalıdır. Uyumsuzluk için Ebeveynlere Verilen Cezalar Kabahat, 25 dolara kadar para cezası ve 10 gün ülke hapishanesi (21-4-105) ile cezalandırılabilir.
Çin'de Okul Sonrası Eğitim
Okul sonrası eğitim, ilkokul ve ortaokul öğrencilerinin çok yönlü gelişiminde önemli bir rol oynar. Eğitim, kültür, fizik, işçi sendikası, Komünist Gençlik Birliği, Kadın ve Çocuk Çalışmaları Komitesi ile bilim ve teknolojiden sorumlu dairelerin ortak yönetimi altında, okul sonrası eğitim ilgili merkez dairelerin ortak çabalarıyla yürütülmektedir. 1986'da, Birinci Ulusal Okul Sonrası Eğitim Konferansı ve 1991'de İkinci Ulusal Konferans toplandı ve sonuç olarak, bu tür çalışmalara rehberlik eden okul sonrası eğitimle ilgili bir dizi yönetmelik formüle edildi.
Okul sonrası eğitim, her zaman okulların, toplumun ve ailelerin bütünleştirilmesi politikasına bağlı kalır ve okul sonrası faaliyetlerin benzersiz eğitim rolüne tam kapsam vermeye çalışır. Çocuklar okuldan sonra, çocuk sarayları, çocuk kulüpleri, gençler için bilim ve teknoloji merkezleri ve benzeri diğer kurumlar tarafından düzenlenen bilimsel, kültürel ve eğlence etkinliklerine katılabilir. Okul sonrası eğitim, okul çağındaki çocukların yaşları ve ilgi alanları ışığında düzenlenen sahne gösterileri, uçak, gemi ve motorlu taşıt maket yarışmaları, küçük buluş ve el sanatları sergileri, edebi yazı gibi zengin ve renkli ders dışı etkinliklerle yürütülmektedir. , yaz ve kış kampları vb., öğrencilerin mizacını şekillendirmek ve iradelerini güçlendirmek.
Amerika Birleşik Devletleri'nde Enfeksiyon Hastalıkları ve Aşı Tarihçesi
Bu makale, genel olarak zorunlu aşılama ile ilgili ABD politikasının gelişimi ve çocukların okula gitmeden önce aşı olmaları gerekliliği ile ilgili olarak, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bulaşıcı hastalık geçmişine genel bir bakış sunmaktadır.
Çiçek Hastalığının Tarihi
Amerika Birleşik Devletleri'nin aşılama politikalarının oluşturulmasının incelenmesi, tek bir bulaşıcı hastalığın neden olduğu yıkımla başlar: çiçek hastalığı. Çiçek hastalığının dünya çapında birçok ülkede endemik olduğu ve geçmişi antik tarihe kadar uzandığı görülmektedir (1).
Antik Sanskritçe Çin'den (MÖ 1122) çiçek hastalığından bahsedilir ve Ramses V'in mumyalanmış kalıntıları, Mısır firavununun MÖ 1156'daki ölümünün çiçek hastalığından kaynaklanmış olabileceğini düşündüren izler taşır (2). Çiçek hastalığı salgınları, en az üç imparatorluğun (3) sonunu getirmekten sorumluydu ve biyolojik bir silah olarak kullanım potansiyeli, bir İngiliz komutanın virüsü azaltmak için virüsü kullanmayı önerdiği Fransız-Hint Savaşı'na (1754-1767) kadar uzanıyor. Hint nüfusu (4).
Çiçek hastalığı ilk olarak İspanya ve Portekiz'den gelen fatihler tarafından Yeni Dünya'ya getirildi ve daha sonra Avrupalı yerleşimciler tarafından
Kuzey Amerika'nın kuzeydoğu kıyısı. Virüs, İnka ve Aztek kabileleri de dahil olmak üzere Yerli Amerikalıların popülasyonları üzerinde yıkıcı etkilere sahipti. Köle ticareti, Afrika'nın kölelerin yakalandığı birçok bölgesinde hastalık endemik olduğu için Amerika'da çiçek hastalığının görülme sıklığına katkıda bulundu (2).
Çiçek hastalığı, rastgele temas yoluyla kolayca yayılmaz (5), ancak aşırı kalabalık ve kötü temizlik koşulları, 1890'larda ve 1900'lerin başlarında Kuzeydoğu'daki salgınlara katkıda bulunmuştur (6). Çiçek hastalığının virülansı ile ilgili tahminler çok çeşitlidir ve zamanın belirli popülasyonları ve çevresel koşulları ile ilgili görünmektedir. Tarih boyunca, ölüm oranları tahminleri %12 (6) ile %60 arasında değişse de (3), virüse yakalananların yaklaşık %30'unun virüsten öldüğü tahmin edilmektedir (7). Çiçek hastalığından kurtulmak ömür boyu bağışıklık sağladı, ancak hayatta kalanlar genellikle yüzlerinde özellikle belirgin olan şekil bozucu yaralarla kaldı. Korneanın skarlaşması nedeniyle birçok kişi çiçek hastalığından kör olmuştur (7).
Aşı Tarihi
Aşı tarihi, çiçek hastalığı enfeksiyonu sonucu ölen insan sayısını azaltmaya yönelik girişimlerle başlar.
(3, 8) Bağışıklığı olmayan bir kişinin hastalığa neden olan virüse maruz bırakılmasıyla bir hastalığa karşı bağışıklık kazandırma süreci yüzyıllar önce başlamış ve “aşılama” olarak biliniyordu (2). Çiçek hastalığına karşı aşılama, hastanın kolunda veya bacağında bir kesim yapmak için bir bıçak, neşter veya neşter kullanarak ve ardından doğrudan enfekte bir kişinin sızan püstülünden alınan biyolojik maddenin aktarılmasını içerir (9). Kol kola aşılama olarak adlandırılan bu süreç, aşılanan kişinin bir hastalık biçimi geliştirmesine neden oldu, ancak seyrin süresi daha kısa ve semptomlarda daha hafif olma eğilimindeydi. Bazı insanlar aşılama sonucu öldü, ancak iyileşenler ömür boyu çiçek hastalığına karşı bağışıktı (2).
1700'lü yıllarda Kuzey Amerika'da çiçek hastalığı insidansı arttıkça, virüse karşı aşılama (veya prosedürün bilinmesiyle variolasyon) daha yaygın olarak kullanılmaya başlandı (2). Variolasyonun en iyi bilinen savunucularından ikisi Rev. Cotton Mather ve Dr. Zabdiel Boylston idi. Mather ve Boylston, 1721'den başlayarak New England vatandaşları arasında prosedürü uyguladılar ve tanıttılar (1). Faaliyetleri bazıları tarafından iyi karşılandı, ancak birçok kişi uygulamadan şüphelendi ve variolasyonun çiçek hastalığına doğal olarak bulaşmak kadar tehlikeli olduğuna inanıyordu. Mather ve Boylston, 1721 salgını sırasında çiçek hastalığına yakalanan yaklaşık 6.000 Boston vatandaşı arasındaki ölüm oranını karşılaştırmak için istatistiksel analizleri kullanarak, variolalılar arasında ölüm oranının %2 olduğunu gösterdi. Doğal olarak oluşan çiçek hastalığına yakalananlar arasında ölüm oranı %14'tü. (2)
Mather ve Boylston'ın New England'da variolasyon kullanma başarısı, çiçek hastalığının yönetici sınıfın birkaç genç üyesinin ölümüyle sonuçlandığı Avrupa'da sürecin daha geniş kabul görmesine yol açtı (2). Varyasyon popülerlik kazandı ve 18. yüzyılın ortalarından sonlarına kadar Avrupa aristokrasisi arasında yaygın olarak uygulandı. Ancak başarıya rağmen
ve prosedürün popülaritesi, sadece çiçek hastalığına değil, aynı zamanda variolasyon sonucu frengi ve tüberküloz gibi kan yoluyla bulaşan diğer hastalıklara da yakalanan kişilerin sayısı nedeniyle güvenlik konusunda haklı endişeler vardı (2).
1700'lerin sonlarında, Edward Jenner adlı genç bir İngiliz doktor, inek çiçeği virüsünü aşılamak için kullanmayı denemeye başladı.
insanlar çiçek hastalığına karşı (8). Jenner kontrollü deneylerde veri topladı ve bulgularını Avrupa tıp topluluklarındaki meslektaşları arasında yayınlayan makaleler yazdı. Jenner, prosedürüne atıfta bulunmak için Latince'yi alarak “aşılama” terimini kullandı. vacca (inek) ve aşı (sığır çiçeği) kök (2) olarak.
Jenner bilgisini sadece yayınlanmış literatür aracılığıyla paylaşmakla kalmadı, aşının kendisini de paylaştı, diğer doktorlara ve talep eden herkese örnekler verdi. İnek çiçeği aşısının kullanımı, onu Jenner'dan alanların başkalarına bulaştırmasıyla arttı. 1800 yılında, Dr. John Haygarth, Jenner'ın sığır çiçeği aşısının bir kısmını Harvard Üniversitesi'ndeki bir fizik profesörüne gönderdiğinde, aşının Amerika Birleşik Devletleri'nde tanıtılmasından sorumluydu. New England'da aşıyı tanıttıktan sonra, profesör Benjamin Waterhouse, Thomas Jefferson'u aşıyı Virginia'da denemeye ikna etti. Ulusal Aşı Enstitüsü'nün kurulmasına ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk ulusal aşı programının uygulanmasına yol açan Waterhouse ve Jefferson arasındaki bu temastı (2).
Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk zorunlu aşılama yasası 1809'da Massachusetts'te çıkarılarak hükümete halk sağlığına tehdit oluşturan bir hastalık (çiçek hastalığı) salgını durumunda zorunlu aşılama veya karantina uygulama yetkisi verdi (10). 1800'lerin çoğu boyunca Amerika Birleşik Devletleri'nde çiçek hastalığına karşı aşı gönüllüydü, ancak vatandaşları prosedürü almaya ikna etmek için zorlama sıklıkla kullanıldı. 19. yüzyılda, yoksulluğun tahribatına uğrayanların, ahlaki dayanıklılık eksikliğinden dolayı kendi durumlarından sorumlu olduklarına dair yaygın inanç, “aşılayıcıların” başarısına katkıda bulunmuştur. Çiçek hastalığı salgınları ve kızıl, kızamık ve difteri gibi diğer son derece bulaşıcı hastalıklar hemen hemen her zaman, yetersiz sağlık koşulları ve ısı, temiz su veya besleyici gıdaya erişim eksikliği ile karakterize edilen aşırı kalabalık koşullarda yaşayan yoksul göçmen popülasyonlarından kaynaklanmıştır. Hastalık ve yoksulluk çok sık ve yakından bağlantılı olduğu için, aşı taraftarları, genel olarak hastalık insidansı düşmeye devam etse bile, çiçek hastalığına karşı aşılamayı kabul edenlerin sayısını artırmak için prosedürün ahlaki gerekçelerle kabul edilmesini desteklediler. nüfus (6).
Yüzyılın başlarında New York'un Alman ve İtalyan göçmen topluluklarında meydana gelen iki çiçek hastalığı salgını,
zorunlu aşılama politikalarının oluşturulması için aşama. Artan enfeksiyon sayısına yanıt olarak, Brooklyn'in Cumhuriyetçi Belediye Başkanı Charles Schieren, şehrin sağlık departmanının başına Dr. Z. Taylor Emery'yi atadı. Emery, özellikle şehrin göçmenleri arasında aşı kapsamını artırmakla suçlandı. Bu amaca ulaşmak için Emery'ye aşılamayı zorunlu kılma ve reddeden herkese karantina uygulama yetkisi verildi. Aşıları dağıtmaktan sorumlu sağlık departmanı çalışanlarının (örneğin, “aşıcılar”) sayısı artırıldı, sonunda sayısı 200'ün üzerine çıktı ve aşı ekipleri, prosedürü esas olarak yoksul, göçmen ailelerin yaşadığı apartmanlarda ve apartmanlarda uygulamak için şehrin dört bir yanına dağıldı. . Colgrove (6), resmi "Aşıcılar için Kurallar" uyarınca karantinaların, ancak civarda teyit edilmiş bir çiçek hastalığı enfeksiyonu vakası olması halinde Sağlık Polisi tarafından emredilebileceğini ve uygulanabileceğini bildirmektedir. Bununla birlikte, Brooklyn Daily Eagle gazetesinde yayınlanan haberlere göre (Colgrove, 2006'da alıntılanmıştır), zaman geçtikçe, herhangi bir tanımlanmış enfeksiyon vakası olmasa bile, ailelerin sebepsiz karantinaya alınması giderek daha yaygın hale geldi. Colgrove'un incelemesine göre, karantinaya alınan ailelerin, sonunda aşılayıcıların taleplerini kabul edene kadar istihdama ve hatta gıda teslimatlarına erişimleri reddedildi (6).
Şehrin evsiz nüfusu, Brooklyn toplumunun 2.400 evsiz üyesinin toplandığı oda evlerine inen aşıcılar tarafından hedef alındı. Colgrove (2006), yoksulluk içinde yaşayanlara yönelik tutumları ortaya koyan bir sağlık departmanı yayınının dili hakkında rapor veriyor. Colgrove'a göre, rapor Brooklyn'deki 72 pansiyonun hedef alınmasının önemini tartışıyor ve şöyle diyor: “Nüfusumuzdaki sağlıksız kalıtımları ve sağlıksız yaşamları onları sadece komisyona karşı sorumlu kılmakla kalmayıp evsiz ve serserilerin büyük bir kısmı her gece burada toplanıyor. suçların değil, hastalıkların daralmasına” (Colgrove, 2006, s. 25).
Kentin evsiz nüfusu arasında mümkün olan en yüksek aşı oranını sağlamak için, pansiyon sahipleri, geceleme için oda almanın bir koşulu olarak, kiracılarından aşı durumunu kanıtlamalarını talep etmek zorunda kaldı. Yetkiye uymayan mal sahipleri, ruhsatlarını kaybetmekle tehdit edildi (6).
Emery'nin aşı ekiplerinin saldırganlığı artmaya devam ederken, işletmeleri hedef almaya ve uymadıkları takdirde işlerini kaybetmekle tehdit edilen çalışanları zorunlu aşılamaya başladılar. Colgrove (2006), 1890'larda Brooklyn'in sosyal bağlamını incelemesinde, şehrin şiddetli bir depresyonun ortasında olması gerçeğinin, çalışanların işsizliği riske atmak yerine aşılamayı kabul etme istekliliği üzerinde büyük olasılıkla önemli bir etkisi olduğunu bildirmektedir. . Colgrove ayrıca, çiçek hastalığı aşısının yöneticilerine aşıladıkları her kişi için otuz sent ödendiğinden, depresyonun etkilerinin aşıcıların avlarını takip etme gayretine büyük olasılıkla katkıda bulunduğunu belirtiyor.
Halkın aşıcılara yönelik şikayetleri arttıkça, The Daily Eagle gazetesinde yayınlanan bir mektupta, aşıcılara bu şekilde ödeme yapılmasının “onları terörize etmeye veya sağlıklı insanları ret için karantina cezası altında yeniden aşılanmaları için korkutmaya teşvik ettiği” iddia edildi. (Colgrove, 2006, s. 23).
1893-1894 çiçek hastalığı salgını sırasında, zorunlu aşılamaya karşı direnç arttı ve Brooklyn'de bulunan ve büyük ölçüde homeopatik doktorlardan oluşan bir taban örgütü olan Aşı Karşıtı Birlik tarafından çeşitli yasal itirazlar yapıldı. 1890'ların ortalarından sonlarına kadar, Aşı Karşıtı Birlik, yerel hükümet ve Emery aleyhine, aşı yapanların eylemlerinin Amerika Birleşik Devletleri'nin Anayasal haklarını ihlal ettiğini iddia ederek birkaç dava açtı.
vatandaşlar. Ayrıca, aşı yapanların, korumakla görevlendirildikleri vatandaşların belli bir yüzdesi için, gayretli faaliyetlerinin ölümle sonuçlandığını örtbas etmek amacıyla ölüm kayıtlarını tahrif ettiklerine dair sık sık iddialar vardı (6).
1890'larda Brooklyn'deki Aşı Karşıtı Birlik'in birçok meydan okumasına rağmen, zorunlu aşılamaya ilişkin ufuk açıcı yasal karara yol açan çatışma 1902 kışına kadar başlamadı ve Boston, Massachusetts'te gerçekleşti. Durumunda, halinde Jacobson / Massachusetts çiçek aşısını reddeden ve ayrıca sağlık kurulunun zorunlu aşılama emrine uymadığı için verilen 5.00 dolarlık para cezasını ödemeyi reddeden bir yetişkin olan Henning Jacobson'ı içeriyordu. Duruşmada Jacobson, aşının tehlikeli olduğuna ve sıklıkla ciddi yaralanmalara veya ölüme neden olduğuna ve kendisinin de çocukken aşıdan zarar gördüğüne dair kanıtlar sundu. Dava, sonunda Devletin (bu davada, Massachusetts) mantıksız olmadığına ve çiçek hastalığı salgınının ortasında, devlet tarafından çıkarılan yasaların bir etkisi olduğu için Jacobson'ın Anayasal haklarını ihlal etmediğine karar veren Yüksek Mahkemeye kadar gitti. “kamu sağlığı ve güvenliğinin korunmasına ilişkin gerçek ve esaslı ilişki” (10 Welborn, 2005, s. 1-2).
Yüksek Mahkemenin kararı, tek tek devletlerin, devlet yasalarının Birleşik Devletler Anayasasını ihlal etmemesi veya Amerika Birleşik Devletleri tarafından verilen hakları ihlal etmemesi koşuluyla, halk sağlığını ve güvenliğini korumak için yasaları yürürlüğe koyma ve uygulama konusundaki egemenliğini onayladı. bu (10).
Okula Devam Şartı Olarak Zorunlu Aşı
Birçok eyalet, 19. yüzyılın başlarından itibaren, okula kayıt için bir ön koşul olarak çiçek hastalığına karşı zorunlu aşılama ile ilgili kitaplarda yasalara sahipti (11). ABD'de ilk kaydedilen görev, 1827'de çiçek hastalığı aşısının devlet okuluna giriş için bir gereklilik haline geldiği zamandı (12). Bununla birlikte, yasalar, 1893-1894'teki çiçek hastalığı salgınına kadar geniş çapta uygulanmadı veya itiraz edilmedi (6). 1894'te Brooklyn'deki bir devlet okulunun müdürüne karşı bir doktorun iki çocuğunun, Charles Walters'ın kabulü için dava açıldı. Dr. Walters, Aşı Karşıtı Birlik'e dahildi ve çocukları çiçek hastalığına karşı aşılanmamıştı (6).
Mahkeme kararlarının genellikle zorunlu aşılamaya karşı çıkan yetişkinlerin medeni hakları lehinde kararlaştırılmış olmasına rağmen (6), okula devamla ilgili en erken davalar eyalet ve yerel makamlar lehine karara bağlandı. Bu durumuda Walters v. Devlet Okulu No. 22Mahkeme, ABD Anayasasını ihlal etmedikleri sürece şehir ve eyalet yasaları aracılığıyla zorunlu aşılamanın uygulanabileceğine karar verdi. Yargıcın kararının temeli, bir devlet okuluna devam etmenin bir hak değil, bir ayrıcalık olduğuydu. Colgrove, yargıcın kararını alıntılayarak davanın bulgularını rapor ediyor, “New York Eyaleti'nin mevcut anayasasına göre ortak bir okul eğitimi, bir haktan ziyade bir ayrıcalıktır… Devlet, evlat edinmek istemeyen kişileri devlet okullarına devam etmekten men ederek bu takdir yetkisini kesinlikle kullanabilir. Yasama organının kararına göre, geniş bir bilginler topluluğunun sağlığının korunması için gerekli olan bir önlem ” (6 Colgrove, 2006, s. 28-29).
Devlet okuluna devam koşulu olarak çiçek hastalığına karşı zorunlu aşılamanın Anayasal hakları ihlal edip etmediği sorusu 1922'de Yargıtay'da yeniden görüşülmüştür ve Mahkeme, kararına dayanarak, zorunlu aşılamanın yasal olarak uygulanabilir olduğuna karar vermiştir. Jacobson / Massachusetts 1905 davası (11).
Çocukluk Aşı Takviminin Genişletilmesi
Yirminci yüzyılın ilk yarısında aşı araştırmalarında büyük bir genişleme oldu ve sırasıyla 1902, 1926 ve 1938'de boğmaca, difteri ve tetanoz için yeni aşıların geliştirilmesine yol açtı (9). Polio aşısı 1955 yılında ruhsatlandırılmıştır.
1960'ların sonlarında kızamık, kabakulak ve kızamıkçık aşılarının geliştirilmesi izledi (9). Çiçek aşısı on yıllardır okula devam zorunluluğu olmasına rağmen, 1930'ların sonlarında devlet okuluna kaydolan çocuklar için diğer hastalıklara karşı zorunlu aşı uygulanmaya başlandı (11). 1942'ye gelindiğinde dokuz eyalet, okul çocukları için çiçek aşısına ek olarak difteriye karşı bağışıklama gerektiren yasaları kabul etmişti (11). Devlet okullarındaki çocukların aşılanmasıyla ilgili yasaların bir veya iki aşıdan fazlasını içerecek şekilde genişletilmesi 1980'lere kadar değildi. 1960'larda ve 1970'lerde kızamık salgınlarının bir sonucu olarak, okul çocuklarının zorunlu aşılanmasına ilişkin yasaların çoğu ortaya çıktı (10).
CDC'nin Bağışıklama Uygulamaları Danışma Komitesi'nden (ACIP) alınan çocukluk aşı programlarının incelenmesi, 1983 yılında programa göre aşılanan çocukların 18 aylık olduklarında yedi hastalığa karşı sekiz enjeksiyon aldıklarını ortaya koymaktadır. İki aylıkken başlanan aşıların difteri, tetanoz, boğmaca (DTP), çocuk felci, kızamık, kabakulak ve kızamıkçıktan (MMR) koruduğu söylenmiştir (13).
1994 yılına gelindiğinde, ACIP'in önerilen çocukluk programı, on beş aylık olana kadar dokuz hastalığa karşı 21 enjeksiyon içeriyordu ve bu, 1983'te yapılan önerilerin iki katından fazlaydı (14). 1983 programı ile 1994 programı arasındaki en büyük fark, bebekleri Hepatit B'ye ve Haemopholis Influenza tip B'ye (HiB) karşı aşılamayı içeriyordu. Hepatit B virüsü için pozitif test edilen annelerden doğan bebekler için doğumdan sonraki saatler içinde ve anneleri enfekte olmayanlar için iki aylıkken hepatit B'ye karşı bağışıklama serisine başlandı (15).
ACIP'in mevcut (2010) çocukluk aşı takvimi, on sekiz aylık olana kadar on dört hastalığa karşı 27 enjeksiyon (çoğu çoklu aşı içerir) önermektedir. Okula başlamadan önce on bir hastalığa karşı on veya on bir enjeksiyon (çocuğun doğum tarihine bağlı olarak) önerilir (16).
ACIP tavsiyelerine göre, şu anda Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan bir çocuğun devlet okulunda anaokuluna başlamadan önce elli kez aşılanması gerekiyor. Devlet okuluna kaydolmadan önce zorunlu aşılamaya ilişkin yasalar, CDC'nin tavsiyelerinin kabulüne dayandığından ve Yüksek Mahkeme, devlet okulu sistemi aracılığıyla eğitim almanın bir gerekliliği olarak aşılamayı zorunlu kılan yasaları uygulamak için eyaletlerin yasallığını onayladığı için , ABD'de okula devam eden çocukların ebeveynlerinin artık çocuklarını hepatit B ve su çiçeğine karşı aşılamaları "gereklidir", her ne kadar her iki hastalık da Birleşik Devletler'de yaşayan çocuklarda önemli ölüm oranlarıyla ilişkilendirilmemiş olsa da (17, 18, 19) . ("Zorunlu" ifadesinin tırnak içinde verildiğini lütfen unutmayın, çünkü ana akım medyanın ve aşı yanlısı bir duruş sergileyenlerin bize inandıracağı şey budur. ABD'deki tüm ebeveynlerin yasal olarak aşıdan muafiyet ilan etme hakkı vardır. Lütfen bkz. Tıbbi, Dini veya Felsefi muafiyetlere ilişkin yasal hakkınız hakkında VaxTruth'ta yayınlanan bilgiler.)
Mevcut Sorunlar Aşı Politikası
Amerika Birleşik Devletleri'nin bulaşıcı hastalıklara karşı aşılamayı zorunlu kılan politikaları, çiçek hastalığı virüsünün yol açtığı ciddi hastalık ve ölüm tehdidine yanıt olarak başladı. Çiçek hastalığı 20. yüzyılda ortadan kaldırıldı ve buna karşı zorunlu aşı
o zamandan beri, çocukların devlet okulu ortamına girmesi için bir gereklilik olarak belirli bir tehdit ortadan kaldırılmıştır (20).
Bulaşıcı hastalıklara karşı aşılamayı zorunlu kılan kamu politikası, özellikle aşırı kalabalık, yetersiz temizlik ve yoksulluk koşullarında yaşayan kişiler için çiçek hastalığından ölüm tehdidinin gerçek bir endişe olduğu bir zamanda başlatıldı (6). Yerel yargı ve eyalet hükümetlerinin vatandaşları çiçek hastalığına karşı aşı yaptırmaya zorlayan haklarına meydan okuyan erken davaların sonuçlarının gözden geçirilmesi, bu davalara karar veren hakimlerin bu davaları dikkate aldığını ortaya koymaktadır. Hastalığın ciddiyeti, yalnızca bireye doğrudan zarar verme açısından değil, aynı zamanda topluma yönelik tehdit ve halk sağlığı yetkililerinin tehdide yanıt verme kabiliyeti açısından da (6, 10, 11). Özellikle, zorunlu aşılamayla ilgili en erken dava okul sistemi ve yerel yönetim lehinde karara bağlandı, ancak söz konusu davadaki yargıç, kararının şu gerçeğe dayandığını özellikle belirtti. o zaman (1894) devlet okuluna gitmek bir hak değil, bir “ayrıcalık” idi. Bu ayrım, ana akım medyanın giderek artan ateşli saldırılarına maruz kalan ve herkese uyan tek aşı programına itiraz eden ebeveynler için mevcut muafiyetleri ortadan kaldırmak için mevzuatı değiştirme girişimleriyle karşı karşıya kalan mevcut savunucular için önemli görünmektedir.
Bir çocuğun okula gitmesine ve hatta kreşe gitmesine izin verilmeden önce şu anda gerekli olan bazı aşıların, onları alan nüfusun bir bölümü için ciddi yan etkilere ve bazı durumlarda ölüme neden olduğu bilinmektedir (21, 22, 23, 24). . Aşı güvenliğinin savunucuları, tüm bebeklerin ve çocukların, ciddi hastalıkları veya ölümleri ortadan kaldırmada etkili olduğu kanıtlanmamış ve çocukların bir yüzdesi için ciddi hastalık veya ölümle sonuçlanan aşılarla zorunlu olarak aşılanmasının bir anlam ifade etmediğini savunuyorlar. Kısacası, maliyeti (insan yaşamında ve ıstırabında) çok yüksek.
Aşı güvenliğinin savunucuları genellikle aşı programında bireyselliği savunurlar ve bir çocuğun hangi aşıları alması gerektiğine (veya almamasına) ilişkin kararların, o çocuğun belirli bir hastalığa yakalanma risklerinin, o çocuğa olası zararın dikkatli bir şekilde değerlendirilmesine dayanması gerektiğini iddia eder. hastalığa yakalanmanın bir sonucu olarak ve başkalarının enfekte olması durumunda toplum için olası bir tehdit. Amerika Birleşik Devletleri nüfusunun büyük bir yüzdesinin aşıya karşı çıkmadığı ve CDC'nin tavsiyelerine isteyerek uyduğu için, muafiyet başvurusunda bulunan ve aşıları “terk etme” yapan ebeveynlerin sayısı artsa bile, iddia edildi. önemli ölçüde, çocukların büyük çoğunluğu tam olarak aşılanmaya devam edeceğinden, okul ortamlarında hastalık salgınları olasılığı çok az olacaktır. Aşılar gerçekten işe yarıyorsa, aşıları tam olan çocuklar, aşı oldukları hastalıklara yakalanma riski altında olmamalıdır. Daha düşünceli aşı savunucuları arasında popüler bir mantra olarak, "Aşılanmamış çocuğumun aşılı çocuğunuz için bir risk olduğunu söylemek, çocuğunuzun hamile kalmaması için çocuğumun doğum kontrol hapları alması gerektiğini söylemek gibidir." Korunuyorsan korunuyorsun.
Bu kadar çok aşının güvenliği ve gerekliliği konusunda endişelenen ebeveynler hakkındaki tutumlar genellikle aşağılayıcı ve düpedüz kötüdür. Bu, aşıyı reddedenlerin ahlaki açıdan yoz olmakla ve genel olarak halkın sağlığı ve refahı için sorumluluk duygusundan yoksun olmakla suçlandığı 1890'lara dayanan aşı tartışmasının başlangıcından beri böyledir (6). Şu anda, ana akım medya kuruluşları, Dr. Nancy Snyderman gibi önde gelen rakamlarla, ebeveynler arasındaki bölünmeye katkıda bulunuyor. Bugün Gösterisi dini muafiyet talep eden ebeveynlerin çoğunluğunun inançları hakkında yalan söylediğini ve genel halkı riske attığını (25). Dr. Snyderman, ulusal televizyonda, Kaliforniya'da son zamanlarda sekiz bebeğin boğmacadan ölmesinden aşılamayı reddeden ebeveynlerin sorumlu olduğunu belirtti. Dr. Snyderman, konuşması sırasında, çocuklarını CDC'nin önerdiği programa göre aşılamamayı seçen ebeveynlerin ihmalden suçlu olduklarını ve çocuklarını gözaltından almaları gerektiğini belirtti. Dr. Snyderman, bu tür ebeveynlerin sorumlu tutulması gerektiğini ve onlara karşı cezai kovuşturma açılması gerektiğini ve onları ölen çocuklardan sorumlu tutmasını önerecek kadar ileri gitti. Günlük milyonlarca izleyici sayısına ulaşan Dr. Snyderman'ın görüşü çok fazla ağırlık taşıyor ve onunki gibi söylemler, ilgili ebeveynler ve komşuları, okul sistemleri ve kişisel doktorlar arasındaki uçuruma katkıda bulunuyor. Halkın çoğunluğunun bilmediği şey ise, bu yıl California'daki boğmaca enfeksiyonlarının üçte ikisinden fazlasının tam aşılanmış kişilerde meydana geldiği ve vakaların çoğunda hastalığın aşı başarısızlığı sonucu meydana geldiğidir (25). .
Dr. Snyderman'ın söylemi, Dr. Paul Offit'in faaliyetleriyle karşılaştırıldığında önemsizdir. Dr. Offit, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en yüksek sesli aşı yanlısı sestir. Philadelphia Çocuk Hastanesi'nde bulaşıcı hastalıklar başkanıdır ve
aşılar ve otizm arasındaki ilişkiye ilişkin kanıtları gözden geçiren Tıp Enstitüsü (IOM) komitesinin bir üyesiydi. IOM'nin 2004 bulgular raporu, şu anda aşılar ve otizm arasında nedensel bir ilişki belirlemek için yeterli kanıt olmadığını açıkladı. Bu derleme, bir aşı (MMR) ve bir aşı bileşenini (timerosal) değerlendiren 14 çalışmanın sonuçlarına dayanmaktadır. Komite ayrıca, otizm için gelecekteki araştırma fonlarının en çok umut vaat eden alanlara gitmesi gerektiği sonucuna vardı ve aslında aşılar ve otizmle ilgili daha fazla araştırma yapılmaması gerektiğini ilan etti.
Aşı güvenliği savunucuları, IOM'nin dengeli bir rapor sunmasını engelleyen önemli çıkar çatışmaları olduğunu ve bunların başında Paul Offit'in komite üyeliği olduğunu savunuyorlar. Dr. Offit, Philadelphia Çocuk Hastanesi'nde sadece Enfeksiyon Hastalıkları Şefi değil, aynı zamanda büyük bir aşı üreticisi ve dağıtıcısı olan Merck ilaç şirketinden yıllık 1,5 milyon dolarlık araştırma ödülünün de sahibidir. Dr. Offit, rotavirüse (Rotateq) karşı bir aşı geliştirmiş olduğundan, kişisel düzeyde aşı araştırmalarına da yoğun bir şekilde dahil olmuştur. Dr. Offit, aşı güvenliğini gözden geçirmek üzere IOM komitesinde görev yaptığı süre boyunca, o zamandan beri 182 milyon dolarlık bir rapora satılan bir patent olan Rotateq aşısının patent sahibiydi.
Aşının riskleri ve topluma faydaları değerlendirilirken, göz önünde bulundurulması gereken bir dizi konu vardır. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bulaşıcı hastalık tarihinin bu incelemesinin gösterdiği gibi, aşı politikasının erken gelişimi, yüksek oranda ölüm oranı taşıyan oldukça bulaşıcı bir hastalık olan çiçek hastalığı salgınlarına yanıt olarak olmuştur. Öyle olsa bile, okula devam için zorunlu aşıya itiraz eden ilk davalar eyalet ve yerel yönetimler lehinde karara vardığında, hakim yargıç, zorunlu aşılamanın Anayasal haklara aykırı olmadığını belirterek kararını yumuşattı. o zamanlar okula gitmek bir hak olarak görülmüyordu, aksine bir ayrıcalıktı.
Okula devam etmenin artık sadece bir hak değil, aynı zamanda zorunlu olduğu göz önüne alındığında, Mahkeme'nin bu davalarda öncelik belirleyen kararını hafifleten faktörler değişmiştir. Bu yazarın görüşü, zaman değiştikçe yasanın da değişmesi gerektiğidir.
Videoyu izle: Anasınıfı 6 yaş B grubu Oyun ve Hareket dersi etkinlikleri (Ocak 2022).