Kuyruklu yıldızın güneşe yaklaşması sonucunda oluşan ısı kuyruklu yıldızın üzerindeki buzların buharlaşmasını sağlar. İncecik toz, su ve gaz buharı güneşten aldığı ışığı, ışıltılarıyla bir kuyruğa dönüştürür. Hatta bu kuyrukta farklı gazlar bulunuyorsa güneşten gelen enerji ile farklı renklerde de ışık saçılabilir. Bu sayede bu kuyruklu yıldızlar o hoş görünüme kavuşabilir. Bu kuyruk kısmı o kadar uzun olabilir ki, kimi zaman bu uzaklık Güneş ile Dünya arasındaki mesafeye eş değer bile olabilir. Ama kuyruk kısmındaki toz ve gaz parçacıkları o kadar küçüklerdir ki onların hepsini ortalama bir bavulun içine sığdırabilirsiniz.
2004 yılında fırlatılan Rosetta uzay aracı 67p kuyruklu yıldızını yakın takibe almıştı. Uzun uğraşlar ve araştırmalar ile yörüngesi tespit edilerek yapılan bu yakınlaşma ile kuyruklu yıldıza ufak bir uzay aracı indirilmişti. 3 gün boyunca yüzeyden veri yollayan bu ufak uzay aracı gölgede kaldığı için güneş panelleri çalışmadı ve enerjisi bittiği için kendisini kapattı. Ama bu kadar kısa sürede olsa bile yüzeyden organik bileşikler yani karbon ve oksijen olup olmadığını bize kesin bir şekilde bilgileriyle birlikte yollamayı başarmıştı. Bu organik bileşikler bilgisi ise Dünya üzerindeki yaşamın başlangıcı açısından ortaya atılan teorilerden Panspermia’nın destekçilerini epeyce mutlu etmiş olmalı.