Şairler uzun zamandır soğuğa bir saygı ürpertisiyle yaklaşmış, onu en az konuksever, en gizemli gerçeklerle aynı hizaya getirmişlerdir. Samuel Coleridge donun “gizli hizmetini” merak etti. Robert Frost, kıyametin buzla kaplı gelebileceğini bilmek için “yeterince nefret” kavradığını yazdı. Ve Elizabeth Bishop bilgiyi -gerçek, saf şeyi- şuna benzetti: donmuş su: “Elini daldırsan, / bileğin hemen ağrır, / kemiklerin ağrımaya başlar ve elin yanardı / sanki su ateşin bir dönüşümüydü / taşlarla besleniyor ve koyu gri renkte yanıyor. alev.”
Bu şairler, genellikle orta ya da geç yaşamla ilişkilendirilen bir tür anlayışı -insanlar onu güzel bulsalar bile- evrenin insanlar için yaratılmadığını çağrıştırıyordu. İlk romanıyla, “Çok Soğuk İnsanlar” Şair ve anı yazarı Sarah Manguso, bunu yetişkinliğe geçiş hikayesine dokuyor. Kitap, kurgusal Waitsfield, Massachusetts kasabasında büyüyen tek çocuk Ruthie’yi takip ediyor. Waitsfield eski, zengin Amerika, Cabotlar, Lowells ve “üçüncü gözlerin açılması gibi küçük üçgen pencereli” evlerle dolu. Ebeveynleri Yahudi ve İtalyan olan Ruthie, outlet mağazası kazakları giyiyor ve başkalarının çöplerini cebe indiriyor. Dünyası iki aksiyom tarafından canlandırılıyor: hava soğuk ve annesinden nefret ediyor. Evde oturduğu yerde, sırtı radyatöre dayamış, “soğuk her yerdeydi.” Anılarını esiyor “en soğuk günlerin tozu, erimek için çok soğuk, çizmede gıcırdıyor.” Ruthie’nin annesi, kızının diş telleriyle dalga geçer ve “topaklı vücudunun” üzerine “ucuz, parlak gecelikler” giyer. Yine de daha karmaşık bir hikayenin ipuçları var. Ruthie, bir kız olarak annesiyle oynarken kendi görüntüsünü aktarıyor: “O kadar çok güldüm ki, patlayacağımı sandım.” Okur, sertliğin altında bir sevgi uğultusunu hisseder.
Kitap masalsı bir niteliğe sahip, tekerlemelerin bir halkası. Ruthie’nin Waitsfield’deki en yakın arkadaşları Amber, Bee ve Charlie hakkında şematik bir şey var. Babası tamirci olarak çalışan Amber, kendinden emin ve kibardır. Babası inşaatta para kazanan Arı, yumuşak ve utangaçtır. Hizmetçisi olan ve Viktorya dönemine ait bir malikanede yaşayan Charlie, olgun ve mesafelidir. Her kız farklı bir sosyal kast gölgesini temsil eder, ancak Ruthie, hepsi yaşlı erkeklerin dikkatini çekerken izler. Amber kendi üvey kardeşiyle çiftleşir; bir tenis koçu Charlie ile yatmaya başlar; Bee’nin babası, Bee’nin spor arabasını kullanıyormuş gibi yapması için onu kucağına yerleştirir. Kitabın simetrileri, prototipik figürleri ve vahşeti, Grimmish havasını yükseltiyor. Karakterlerin kurtlar tarafından yutulmasını yarı yarıya bekliyorsunuz.
Birçok masalda olduğu gibi burada da bir sihir duygusu, bilinmeyen duygusuna tekabül etmektedir. Genç benliğinin sezgilerini toparlamaya çalışan yetişkin anlatıcısıyla “Very Cold People” bana şunu hatırlattı:benim parlak arkadaşım”, Elena Ferrante’nin Napoliten dörtlüsündeki ilk roman. Ferrante’nin Lila ve Lenu’su gibi, Ruthie de anlamadığı bir güce şiddetle uyum sağlar. Duvarlardaki çatlaklardan bir şey, paltosunun keçeli yününden içeri itiyor, ama onu adlandıracak bağlamdan veya dilden yoksun. İtalyan kızlar için görünmez güç politik şiddetti: Lila ve Lenu, mahallenin faşist haydudu Don Achille’i çocukları yiyen bir dev olarak yorumluyor. Ruthie için görünmeyen akım, sınıf, beyazlık ve çocuklara yönelik yaygın cinsel istismarın bir bileşimidir. Bee’nin bu istismara suç ortağı olan veya olmayan annesi, tater tots’tan “günaydın” o bir büyücü de olabilir, aristokrat deyim bir büyü.
“Çok Soğuk İnsanlar”ın kendisi, Manguso’nun kısa, birikimli paragraflarının etrafına yığılmış beyaz boşluklarla çok soğuk bir kitaptır. En önemli olaylar -bir tokat, bir baştan çıkarma, bir intihar- yalnızca, olaydan sonra değinilen söylentiler olarak var olur ve sayfaya ulaşan malzeme, anlatı karşıtı gibi davranır. Ruthie, canı sıkıldığında yaptığı tüm sıkıcı şeyler hakkında ayrıntılı bir pasajda, “Çikletimle bir balonun içindeki balonu patlatabilirim,” diye duyuruyor.
Manguso, ikisi şiir ve geri kalanı otobiyografik kurgusal olmayan olmak üzere yedi kitap daha yazdı. Metinleri ev hayatı ve yaratıcı hırs denklemlerini çözen minimalist, bilinç akışı yazarlarından oluşan bir kohorta (Jenny Offfill, Sheila Heti, Eula Biss) aittir. “süreklilik”, 2015’ten itibaren, Manguso’nun gençliğinden beri tuttuğu sekiz yüz bin kelimelik günlük üzerine yedek bir meditasyondu. “300 Argüman” bir tür kendinden alıntı yapan sıradan kitap, yazarın aforizma parçasına olan ilgisini yeniden doğruladı. “İç güzellik de solabilir” ve “En büyük utancını itiraf ederek başlasan iyi olur” gibi vecizelerle dolu, çoğunlukla onun çalışma girişimleriyle ilgiliydi. Manguso’nun yöntemi, anlatıyı iç yaşamın tutamları ve gözlem parçalarına bölmektir. Şiirin araçlarını (sıkıştırma, eğiklik) deneme amaçlı amaçlar için sıralar, bitmiş düşüncenin değil, düşünme duygusunun peşinden gider.
Çalışmalarında özellikle ihmal ve ikame temaları musallat olmuştur. “300 Argüman”a pek de uzak olmayan Manguso, okuduklarımızı henüz doğmamış bir romandan seçilmiş cümleler olarak düşünmeye davet ediyor. “Devamlılık”, yazarın günlük tutma pratiğinin kapsamlı bir değerlendirmesi olmasına rağmen, onun dergilerinden asla doğrudan alıntı yapmaz. Manguso sık sık sıradan olana olan ilgisini vurgulasa da -“unutulmaz anlar arasındaki boş zamana” katılmak istediğini tarif etti- sıradanlıktan kendi iyiliği için zevk almıyor gibi görünüyor. Aksine, düzyazısının içeriğinin, dayanılmaz derecede yüce ve önemli bir mesajın yerini almak olan işlevine tabi olduğu hissedilir. “Devamlılık”, kendisini bir Xerox makinesinden acilen basılmış boş bir kağıt yaprağına benzetiyor.
“Çok Soğuk İnsanlar”, Manguso’nun bu ikame mantığına yeniden bağlı olduğunu bulur. Yeni olan, böyle bir mantığın bölgesel olduğuna dair önerisi olabilir: bastırılmış New England zihinlerinin imzası. (bir röportaj yapmakManguso, Boston’daki çocukluğu hakkında onlarca yıllık yazma arzusunu kaydetti.) Ruthie’nin topluluğu için, bir yük gemisinin yerine bir şey zararsız hiç bir şey psişik bir süreçten veya estetik bir duyarlılıktan daha fazlasıdır. Bu bir yaşam biçimidir. Ve Manguso, Waitsfield’de gözden kaybolan tehditlerin gizli kalmayı nasıl reddettiğine özellikle yakalanmış görünüyor. Çökerler ve sızarlar; onları gizleyen yüzeylere bulaşırlar. Ruthie’nin ilkokulunda güvenlik sunumları yapan bir polis memurunun şu tanımını düşünün:
Memur Hill’in tehlikeli olduğunu bilmeden önce biliyoruz. Bütün kasabanın bildiği aynı kısmi, rüya gibi bir şekilde biliyoruz. Bu anlamda, Manguso’nun yazıları Waitsfield’in ruhuna yaklaşır ve onun, başka kelimelerin yerine söylenen kelimelerin asla boş olmadığı şiirsel prensibini silah haline getirmesine izin verir. Bu kural özellikle Manguso bunu beyaz renk olan görünen boşluğa uyguladığında açıktır. Roman boyunca, beyazlık kirlenmekten daha erken uyandırılmaz: Ruthie’nin annesi, bir komşunun bebeğine bakarken, “hafif bir ekşi süt kokusu” yayan kullanılmış “kapitone kumaşlardan” bir dağ yaratır. Kış renginde adet pedleri vardır. Metaforun en incelikli enkarnasyonunda, Ruthie, ebeveynlerinin “kirli beyazlığının” -atalarının Mayflower’da olmamasının- yeni evlerinin boyası kuruyuncaya kadar dedikoduya dönüştüğünü hayal ediyor. Manguso, sonunda evin “kirli karın rengine” dönüştüğünü de ekliyor.
“Çok Soğuk İnsanlar” bu tasvir aracılığıyla ırksal beyazlık, kategorinin kimliği reddetmekten ziyade kendi güçlü çıkar grubunu nasıl bağladığıdır. Beyazlık, konuşulmayan bir tehdit yerine atılan “tarafsız” şeydir: ırk. Yine de Manguso ırk ve etnisiteyi yalnızca metafor düzeyinde ele alıyor ve kitabın sınıfa yaklaşımı neredeyse jestsel hissettiriyor. “Öğle yemeğinde bir torba kraker ve akşam yemeğinde bir kutu makarna ve peynir” yemenin utancını hatırlıyor, ancak sosyal önyargıyı veya ekonomik eşitsizliği New England’ın ilk günahı olarak görmüyor gibi görünüyor. Bu onur, çocukların sistematik cinsel istismarına çok uygun bir şekilde gider. Bir Jenga kulesi kadar özenle hazırlanan kitabın en çarpıcı ifadesi, Ruthie’nin annesinin de taciz edildiğidir. Son sayfalarda, romanın tüm soğukluğu bir dokunuştan dökülmüş gibi görünüyor.
Kaynak : https://www.newyorker.com/books/page-turner/sarah-mangusos-searching-novel-of-sexual-abuse