Selametle
30 Temmuz 2017 - 21:12
2 dk.
Üstümde, açlığımın yüzüme vurmuş hâli gibi safran sarısı bir hüzün; cebimde, camiden okutulan Cuma Salası gibi mübarek bir lokma avuntu ve ellerimi birbirine kavuşturan yokluğun ile bilmem kaç saattir aynı duvarla konuşuyorum.
Gidişinin bana bıraktığı yalnızlık sendromunun ardından tüm camları açtım. Mutfakta oturdum bir müddet.
Ayağımda bir ağırlık, içimde bir sıkıntı, sanırsın prangalar var göğsümde...
Televizyonda biz dizi ses, benim yabancı olduğum bir sürü kadın, bir sürü hayat, bir sürü tarif yapılıyor mayası tutmayan gururlarıyla... Bugün 12 Nisan.
Bugün herkes sokakta, herkes genç bugün; sanırsın ben 73 yaşına merdiven dayamış yaşlı bir nine. Yaşlı ve huysuz…
Gittin. Bir daha gelir misin? Bilemem. Bir daha sevemem zaten ben de Cumartesi günlerini; ayı ortasından, beni canımdan vurmuşçasına delirmem sana böylesine bir daha... Her şey senin olsun.
Sen her şeydin. Biraz fazla Mavi, Fazladan bir Cumartesi, fazladan bir Cemal Süreya şiiri idin. Şimdi her şeyini alıp gittin.
Ben, bu hayat bu kadar eder diye üstünü kapatıyorum.
Ben, bir daha şiir okumam bayım. Bir daha sevemem yeşili, beyazı...
Olsun.
Rakı kadehte, sen gönlümde güzelsin.
Bu hayat bu kadar eder, selametle...