Ergenekon'dan tutuklu bazı üst düzey subayların 27 Mayıs'ın hemen öncesinde Harbiyeli yürüşüne katıldıkları saptanmış. Darbeci olacak çocuk o zamandan belli olurmuş. Liberal-gerici ittifakının değerli mensupları geçmişlerinde ne haltlar karıştırıyorlardı acaba?
Tutturmuşlar, ordunun siyasete müdahalesi diye...
Nasıl yani?
Dün AKP hükümeti, 29 Mart'tan sonra kendisinden "itidal" bekleyenleri yanılttı. Neydi iddia, "oyları gözle görülür ölçüde azalan hükümet artık daha uzlaşmacı, daha dikkatli olacak, öyle aklına geleni yapmayacak"! Bu değerlendirmelerin ne kadar yanlış olduğunu daha ilk günden göstermeye çalıştık, seçim sonuçlarının AKP'yi ABD ve AB karşısında daha teslimiyetçi yapacağını yazdık.
Vaziyet öncelikle utanç verici. Dedik ya hep, bu ülkede Amerikan karşıtlığının sınırları bilinmeli diye... Dedik ya her fırsatta, kamuoyunun ABD konusunda düzen siyaseti üzerindeki baskısı abartılmamalı diye... Döndük yine 1945'lere, 50'lere... Şimdi biraz incelmiş gibi mi duruyor? Dünkü gazetelere bir daha bakın.
Devrimci devrimi arar. Bu Türkiye'de de böyledir, başka yerlerde de... Devrimi aramaktan vazgeçerek devrimci olmak mümkün değildir. Devrimi aramadan devrimci olma iddiasını taşıyanlar kendilerine ek olarak "demokrat" demektedirler ki bu günümüzün ideolojik kodları açısından pek isabetli, pek uygun düşen bir tercihtir.
Küba'da ne olduğuna ilişkin bir soruya Küba Komünist Partisi ile oldukça yakın ve dostça ilişkiler sürdüren bir partinin üyesi olarak yanıt vermenin ciddi güçlükleri var. Siyasetçi kimliğini bir kenara bırakıp "gazeteci" sıfatıyla kolları sıvamak da olmuyor.
Kabul etmek gerekiyor ki, Türkiye'de yorgun siyasi kesimler arasında sol da var. Darbeler, faşizm, gericilik, toplumsal çürüme, büyüyememe, entrikalar, komplolar... Üzerine biraz da bunların marifeti olan sonu gelmeyen iç didişmeleri ekleyin. Her düzlemde yorar.
Kimsenin tatmin olmadığı tuhaf bir seçim... AKP Ankara ve İstanbul'u vermedi ama gözünü diktiği yerleri alamadı, üstelik oylarında ciddi bir azalma var. CHP oylarını artırdı ama ana muhalefet partisi olarak AKP'nin kaybı kadar yükselemedi, üstelik Türkiye'nin birçok kentinde "var olmamaya" devam ediyor hâlâ.
Önce önümüze Veli Küçük'ü attılar... "Bütün bu cinayetleri sadece o mu işledi, generaller, paşalar nerede" diye soruldu. Yanıt hazırdı: "Olsun, asker kişilerin yargılanması önemli bir gelişme." Aradan sesimizi çıkardık: Başka gelişmeler de var!
AKP ve CHP geçen yıl sırtlarını döndükleri "1 Mayıs ve Newroz resmi bayram olsun" teklifine bu yıl dört elle sarılmışa benziyorlar. Bu işten ne çıkacak göreceğiz. Artık bu kadar ahlaksız bir biçimde atılan adımlara "yine de iyi oldu" demenin anlamı kalmadı.
Dün seçimlerin kazananı olmadığını söylemiştim. Partiler bağlamında... Ancak seçimin iki kazananından söz etmek durumundayız. Amerika Birleşik Devletleri ve büyük sermaye! Aşağı yukarı aynı nedenlerle...
Önce Irak'ta direnişin Amerikan askerlerine kök söktürmesiyle tartışılmaya başlandı. Direnişe güç katan örgütlenmelerin hatırı sayılır kısmı İslamcıydı. Pek "ılımlı" da sayılmazlardı, zaten İslamcının ılımlısından daha çok Amerikancısını anlamak gerekiyordu. Ama bir gerçek daha vardı, İslamcının "ılımlı" olmayanın da köken ya da mazisinde ABD parmağı bulunması neredeyse bir kuraldı.
Bakalım Türkiye solunda şu Yeni Osmanlı hezeyanlarına nasıl tepki verilecek? Tahmin etmesi zor değil ama bir yandan da merak etmiyor değilim. Neler yazılacak, neler söylenecek, ortalığa ne tür güzellikler, inciler saçılacak...
Tekrar vurgulamak durumundayım, Türkiye'de olup bitenler ciddiye alınmalı!
Aslında Türkiye çok konuşuyor. Kahvede, rakı sofrasında, kantinde, cami avlusunda... Cep telefonuyla... Ama konuşması gereken yerde konuşmuyor, sözünü söylemiyor.
Toplumların söz söyleme yöntemleri bellidir. Hesap sorar, hakkını arar, talep eder. Değiştirir.
Bizde dinleyen, izleyen ve "tenhada" yorumlayan bir toplum var.
Ama birileri konuşuyor.
Ergenekon operasyonunun arkasındaki güçlere, operasyonun siyasi hedeflerine işaret etmemiz Türkiye'de devletin işlediği suçları, kontrgerilla örgütlenmesinin varlığını yok saymamız anlamına gelmiyor. Tersine, bu örgütlenmeleri fazlasıyla ciddiye alıyoruz, ortaya bu örgütlenmeler adına yansıyan ciddiyetsizliklere karşın...