- Kuzey Kafkasya’nın gelişmesi beklentilerine yönelik yapılan son geniş çaplı toplantılardan birinde Vladimir Putin, Kuzey Kafkasya Federal Bölgesi’nın yetkililerin eylemlerinde koordinasyon bulunmadığını vurguladı. Bu koordinasyonun işe yaramadığı ortaya çıktı. Beklenilen bir gelişme olmadığı için ...
- Gerçekten, salak olmadı. Garip bir şekilde, ama Kuzey Kafkasya'da bunca zamandır somutlaştırılmış olan stratejide, bunun içinde kesin bir olumlu var. Her durumda, Kuzey Kafkasya cumhuriyetlerinin sakinlerinin Rusya’nın diğer bölgelerindeki sakinlerinin yeniden yerleşimini kamu malı pahasına düzenlemek gibi birtakım şüpheli bazı girişimler uygulanmamıştır.
Bölgenin oluşumundan bu yana NCFD'nin tüm kalkınma politikası, ekonomik bir atılım sağlamaya odaklanmıştır. En önemli konular - etnik ve genel olarak sosyo-kültürel ilişkiler - ikincil olarak kabul edildi. Bu, Kuzey Kafkas Federal Bölgesinin Sosyo-Ekonomik Gelişimi Stratejisi ve yakın zamanda kabul edilen Devlet Programının içeriği ile kanıtlanmaktadır.
Genel olarak, ekonomik yaklaşımın devlet politikasına egemenliği başlangıçta bir ülke, bölge, şehir gelişimindeki eksikliği belirler. Ve çoğu zaman sosyo-kültürel bir felakete yol açar. Bugün bunu, nüfusun kültürel yapılarında tamamen farklı bölgelerden insanlar tarafından değiştirildiği Avrupa ülkelerinde görüyoruz. Bunu ülkemizde de görüyoruz - iş dünyasının ekonomik çıkarları lehine, yabancı bir kültürün taşıyıcıları, aslında, yerli nüfusun yerini alıyor.
Kural olarak, sosyal süreçler üzerine ekonomik bir bakış açısıyla, asıl şey, kişinin manevi ve kültürel özelliklerine sahip olduğu görüşünü kaybetmesidir. İnsanlar daha “üretken potansiyel”, “işgücü kaynağı” olarak görülmektedir. Ve sonra işverene bu “kaynak” da ortaya çıkan tüm sorunların sadece iş ve ücretlerin varlığı ile çözüldüğü anlaşılıyor.
Genel olarak, ekonomik açıdan önemli değil - “kedi ne renk”. Asıl mesele işçilerin ekonomik bir etkiye sahip olmasıdır. Bu nedenle, modern işletme temsilcileri bugün göçmenlerin emeğini kullanmanın sadece gerekli olduğu konusunda bize güvence veriyorlar.
Devlet personeli politikasının ticari sektörde geniş deneyime sahip kişilere vurgu yapması bana yanlış geliyor. Kanımca, Rusya'da bir devlet veya belediye liderinin temel görevi, temelde sosyal bir düzen sağlamaktır. tarihi gelenekler, asırlık manevi ve kültürel temele dayanıyor. Ve bunun için çok iyi bilmeniz, temel temellerin ihlaline neden olabilecek küçük hareketleri bile fark etmeniz gerekir. Daha ziyade koruyucu, kısıtlayıcı, koruyucu bir işlevdir. Bununla birlikte, iktidardaki modern yöneticiler ağırlıklı olarak farklı bir zihniyete sahiptir - dedikleri gibi, "proje geliştirmeyi" hedefleyen "klip bilinci" gibi. Devletin gerçek stratejik algısı yoktur. Bu bir strateji mi - önümüzdeki on beş yıl için bir dizi ekonomik proje mi?
Rusya’da halkla ilişkiler iş adamları meşgul olmamalı. Günümüzde ülke, her zamankinden daha fazla devlet aklı olan ve Anavatan'a hizmet etme eğiliminde olan insanlara ihtiyaç duyuyor. Her şeyden önce, bu tür insanlara burada ihtiyaç duyulmaktadır - Kafkasya'da.
- Birçok siyaset bilimci, tam yetkili genel kurul ortak Alexander Khloponin'in, ekonomik olarak tam anlamıyla ekonomik olumluluğa işaret eden yakın değişimlerinden bahseder. Yatırım akışları nerede, sosyal alanın vaat edilen gelişimi nerede? Çok uzun zaman önce, Pyatigorsk bölgesinin başkenti öğretmenleri ücret alıkoydu. İnsanlar basit bir açıklama buldular - para çoğu tatillere gider, gözlerin tozlanmasına. Bu bağlamda, yetkililere yönelik tutum - şehir ve bölge - olumlu olmaktan çok olumsuz.
- Sorunlarımız sadece maaşlarda ve yatırımlarda değil. Yaşam tarzımızı değiştirinceye kadar, Rusya'da yaşayan normal Rus insanları olmaya çalışmaz, manevi ve kültürel anlamda Rusları kastediyoruz, normal bir maaşımız da olmayacak. Medya bütçe parasının çalındığını yazıyor. Başkan kısa süre önce bir rakam açıkladı - 6,5 milyar ruble - 2013'ta Kuzey Kafkasya'da bütçe fonlarının zimmeti. Tabii ki, bu büyük ölçüde federal fonların bir dizi Kuzey Kafkas cumhuriyetine önemli miktarda enjekte edilmesinden kaynaklanıyor, bu da çoğu zaman yerel yetkililer için cazip hale geliyor. Doğru, bütçenin yeniden yapılandırılması halen devam etmekte olup, cumhuriyetteki mali akışlar önemli ölçüde azalacaktır. Ne de olsa, geçen yüzyılın yirmili yıllarından beri, ulusal azınlıkların ve küçük ulusların “etnik özerkliklerinin gelişmesine” aşırı miktarda fon sağlıyoruz. Aynı zamanda, devleti oluşturan Rus nüfusu bazen normal yaşam koşullarına bile sahip değil.
Bununla birlikte, devletin geliştirdiği ceza önlemleri ne olursa olsun, devletin ve belediye görevlileriyle ilgili olarak, içsel manevi ve ahlaki kısıtlamalar olmadığında, yasaların ne kadar sıkılaştırıldığına bakılmaksızın, hırsızlık ve yolsuzluklar artacaktır.
Bir büyü olarak, "yatırım" kelimesini tekrar ediyoruz. Batı ekonomisi bir rol modeldir. Ancak, işadamlarımızın, memurlarımızın ve hatta ödenmeyen öğretmenlerin eşit olduğu ekonomimizi eşitlediğimiz bu örneğe bakın. Batı - Avrupa ülkeleri, ABD bugün insanlığın sadece yozlaştığı bir yer haline geliyor, insanlar gerçek ahlaki canavarlara dönüşüyor. “Eşcinsel evlilikler”, “çocuk adaleti”, “yumuşak uyuşturucular” hepsi “normal” ve zaten Avrupa yaşam tarzının meşru öğeleri. Ve okullarımızda öğretmenler bütün bu saçmalığı empoze ediyor ...
Tabii ki mesele sadece genel kurulda değil. Ne de olsa, çoğumuzla aynı - Sovyet döneminde metodik olarak sivrilen ve şimdiden ayrışmış haliyle bile bizi etkilemeye devam eden tüm materyalist sistemimizin ürünü. Söylediğiniz gibi, “Kafkaslardaki temel değişim”, “iyi bir işletme okulu” geçiren ve maddi değerler tarafından yönlendirilen ve “maddi değerler tarafından yönlendirilen” personelin seçimi ile aynı damarda gerçekleşecekse, durumun tamamen farklı olması muhtemel değildir.
- Terörizm, aşırılıkçılık ve yolsuzlukla ilgili durum istikrarsız olmaktan uzak. Yatırımcılar için, Kuzey Kafkasya bu nedenle bir risk bölgesi olmaya devam ediyor. Değişiklikler mümkün mü? Ne yapman gerekiyor?
- Kuzey Kafkasya'da terörizm ve aşırılıkçılık, burada Rus devletliğinin temellerinin zayıflamasının bir sonucudur. Düşman güçlü değil, biz zayıfız. Rusya devletinin güçlendirilmesine giden yol yatırım yoluyla yatmıyor.
Tarihsel olarak, Rusya'nın kuruluşu Ortodoksluk ve Rus halkıdır. Ve Kafkasya'da, bağlayıcı ve sağlam bir çekirdeğin olduğu yerde barış ve uyum vardı - Rus nüfusu. Bugün Ruslar ayrılıyor, zorunlu hale getirilip sıkılıyor. Sonuç, burada yaşayan milletler arasında uyuşmazlık. Giderek artan bir şekilde, Kuzey Kafkasya cumhuriyetlerinin farklı etnik grupları arasında ortaya çıkan çatışmaları duyuyoruz. Bu arada, bugünün etnik sorunları aynı Sovyet politikasının bir ürünü. Daha sonra, ulusal bazda bölgeler arasındaki sınırlar belirlenmiştir. Ve sonra Ruslar ana desteklerini kestiler - Ortodoksluk.
Fakat Kafkasya'da (Rus Ortodoks halkı) güçlü bir devlet oluşturma ilkesi varken İslam'ın konumları daha güçlüydü. Rus İmparatorluğu'nun güçlü "duvarları", Ortodoks vakfına dayanarak, Rus Kafkasya'da geleneksel İslam için güvenilir bir koruma sağladı.
Bugün, Rus Ortodoks çekirdeğinin canlanmasına maneviyata “yatırım” yapılması gerektiği açıktır. Bunun için, Rusların devletten ciddi bir desteğe ihtiyacı var. Tabii ki, desteğe ve ekonomik gerekir. Ancak ek finansman konusunda “ağlamanıza” gerek yok. Aksine, Kafkasya'da üretime katılmaya hazır olanlar için devlet güvencelerine ihtiyacımız var. Örneğin, Rus çiftçilerimizin, Stavropol bölgesindeki köylülerin garantili ürün satış pazarlarına ihtiyacı var. Devlet bunu sağlamalıdır. Bugün güneydeki düzeni yeniden sağlamak için hükümet bunun ülkenin en önemli bölgesi olduğunu göstermelidir. Ve bunun için, her şeyden önce, bu bölgelerde istikrarın ana garantörü olarak Rus nüfusun çıkarlarını korumak gerekiyor.
Ancak gereklilikler yalnızca devlete sunulmamalıdır. Kendimize saygı duymalıyız. Her şeyden önce, ruhani olarak Rus olmalıyız. Ve bu Rus Ortodoks Kilisesi'nde mümkündür. Kilisenin manevi beslenmesi ile cemaat topluluklarını canlandırmak gerekir.
Kafkasya'da barışa ilgi duyan Rusların ve tüm halkların kendi kendini örgütleyen mekanizmalarının harekete geçmesi gerekiyor. Ordu için ön hazırlık taslağı yapılması gerekiyor. Girişimci insanlar var, ancak tüm sürecin sistematik hale getirilmesi gerekiyor. Bu insanların Kilise'de olmaları için - sonuçta, yalnızca atalarımızın kuşakları ile bağlantı var. Burada, Anavatanımızın savunmasının en canlı örnekleri Alexander Nevsky, Dimitri Donskoy, Murom'den Ilya, Theodore Ushakov, çağdaşımız olan şehit Yevgeny Rodionov'dur.
Çok ağır davaların çok yakında bizi beklediği göz ardı edilemez. Ve gitmek, hiçbir yerde koşmak ve gerek yok. Kafkasya atalarımız tarafından yönetilen Rusya'yı kurtarmak için hayatta kalmanız gerekiyor.
- Soçi'deki Olimpiyatlardan sonra, bölgenin hem ekonomik anlamda hem de politik anlamda küresel değişimlerle karşı karşıya kalacağı bir görüş var. Bakış açınız?
- Küresel değişimler uzun zamandır gerçekleşiyor. Ekim 1999’da gerçekleşen 1917 darbesi, Rusya’nın bütün halkları için en küresel değişimdi. Sonuç olarak, şu anda tatsız bir durumdayız. SSCB'de, sonuçta, esasen Rusya karşıtı politika uygulandı. Ulusal azınlıkların desteğine vurgu yapıldı ve ülke nüfusunun ezici çoğunluğunun - Rusların - yasal statüleri bile yoktu. Bugün bu gelenek korunur.
Ne yazık ki, Kuzey Kafkasya bölgelerinde, Sovyet zamanının özlemi güçlüdür. Bu anlaşılabilir bir durum çünkü o zamanlar burada daha sakindi. Ancak bütün bunlar, Rusya İmparatorluğu'nda kurulan Rus çekirdeğinin kalesinin korunmuş olmasından kaynaklanıyordu. Tabii ki, sert “partinin eli” durumun istikrarını korumuştur. Ancak, her şey baskıcı ve cezai ilkelere dayanıyordu ve elbette uzun süre dayanamadı. Ne gördük?
Devrimden önce, günümüzün Kuzey Kafkasya Bölgesi'ndeki çoğu bölge tek bir bölgeydi - Terek. Yani, Bolşeviklerin iktidara gelmesiyle ortaya çıkan “etnik özerklikler” yoktu. Rusya devletlerinin Kafkasya'da sağlamlaştırılmasında büyük bir rol, Bolşevikler tarafından da pratik olarak tahrip edilen Kazaklarımız tarafından oynandı.
Şimdi uzman çevrelerinde idari ve bölgesel sınırları gözden geçirme ihtiyacı hakkında bir fikir var, ancak bu ulusal kriterlere göre olmamalı. Cumhuriyetçi seçkinler bununla ilgilenmiyor olsa da.
Cumhuriyetlerdeki bütçe enjeksiyonlarında bir azalma kesinlikle seçkinler arasında kızışmaya neden olacak. Dahası, bölgedeki aşırılık yanlısı duyguları harekete geçiren jeopolitik muhaliflerimizin çabaları. Elbette buradaki sosyo-politik durum daha da kötüleşebilir. Olimpiyatlardan sonra, Kafkasya'daki süreçlerin hızlanarak devam edeceği varsayılabilir.
Aynı zamanda, APEC zirvesini (Olympiad “atılım” projesiyle birlikte bir başkası) gerçekleştirme deneyimi temel bir değişiklik olmadığını gösterdi. Zirveden sonra, halen yapım aşamasında. Bir yıldan fazla bir süre geçti ve Vladivostok ile Habarovsk'u birbirine bağlayan stratejik yolun otuz kilometrelik bölümü hala acil durumda. Yolun zirveden önce geçmesi gerekiyordu. Genel olarak, tüm bu inşaat projelerinin yerli Uzak Doğulu üzerinde çok az etkisi oldu. Yerleşik altyapı, uluslararası iş dünyası tarafından daha fazla talep görmektedir. Vladivostok, ışıltılı bir cephesi ve kirli arka bahçeleriyle bir tür uluslararası ofis merkezine dönüştürüldü. Primorye kentlerindeki sıradan insanlar, aynı perişan beş katlı binalarda avlularda asfalt kırılmış olarak yaşıyorlar.
Pek çok Uzak Doğu’nun yanı sıra, Rusya’nın güneyindeki sakinleri de, öz-örgütlenme için kendini geliştirme fırsatını çoktan yitirdi. “Devlet bizi terk etti” argümanı çok yaygın meslekler için temel bahane oldu - spekülasyon ve doğal kaynakların çalınması. Bu arada, bu faaliyete daha çok “iş” denir. Bu bozulmaya bakmak için, Kafkasya'da, hatta Uzak Doğu'da bile inanılmaz acı verici.
Eylül ayının sonunda, Yunanistan'ın Lemnos adasındaki atalarımızın mezarlarını ziyaret ettim. Wrangel ile birlikte geçen yüzyılın yirmili yaşlarında Kırım'dan ayrılanlar var. Bunların arasında Kafkasyalılarımız olan birçok Kuban ve Terek Kazakları vardı. Sonra, yirminci yılda, Bolşevik Devrimi'nin bir sonucu olarak, Rus halkı kendilerini Ege Denizi'ndeki Lemnos adasının kayalık, pratik olarak cansız kıyısında buldular. Orada, Birinci Dünya Savaşı’ndaki “müttefiklerimiz” ini indiler - İngilizler ve Fransızlar.
Yakacak odun ya da tatlı su bulunmayan neredeyse cansız bir yerde, binlerce insanımızın - birçok mülkün temsilcisi - kendilerini örgütleyebilmeleri şok edici. Bu adada hayatlarını kurabilirdi. Birkaç yıl yaşadılar, çalıştılar, hizmet ettiler. Sonra daha ileri gitmek ve yabancı ülkelerde dağılmak zorunda kaldılar. Fakat bu insanlar Tanrı ile birlikteydi. Dua ettiler, hatta adada kurulan kiliselere zor şartlar altında bile gittiler ...
Ve Kafkasya ve Pasifik Rusya'da Tanrı ile birlikte geldi! Ne de olsa atalarımızın yeni yerdeki ilk şey kiliseyi koyması. Gerçek Rus buydu! Harika atalarımızın çoğu nesli gibi olmadığımız sürece, küresel değişimlerden daha iyisini beklemiyoruz.
- Etnik ve dinler arası ilişkilerin alanı da istikrardan uzak. Gayri resmi bir İslam saldırısı var, Stavropol bölgesindeki geleneksel otoritelerce destek yok, milliyetçilik temelinde çatışmalar sürüyor ... Sessiz kalmak mümkün mü? Ruslar bölgeyi terk ediyor, üç bölgede sayılarının yüzdesi% 3'in altında. Çıkış yolu ne olabilir?
- Etnik ve dinler arası ilişkiler sadece ayrı bir alan değil. Ulusal stratejimizin ana konusu budur. Bununla birlikte, bu stratejinin mevcut yasallaştırması çokkültürlülüğün yolunu izlemektedir ve küçük bir uzmanlar grubu tarafından icat edilen “Rus milleti” olarak adlandırılan yapay bir sosyal yapı yaratmayı amaçlamaktadır. Bu tasarım, tarihsel olarak oluşturulmuş manevi ve kültürel çekirdeğin belirli bir "etnik-kültürel kokteyl" lehine reddedilmesi anlamına gelir. Her ne kadar Batı'da çokkültürlülük kendini haklı göstermese de, ülkemizde bu alan ülke liderliğine güçlü bir şekilde uygulanmaktadır.
Bugün, Rusya'nın yerli halkının, yüzyıllar boyunca oluşturulan geleneksel temel değerlere dayanan ulusal bir stratejiye ihtiyacı var. Ve bu strateji öncelikle Rus sosyo-kültürel çekirdeğinin canlanmasına odaklanmalıdır. Buna bağlı olarak ülkemizde yaşayan tüm halkların refahı bulunmaktadır. Bu, Rusya devletinin Kafkasya'daki gücünü ve buna bağlı olarak aşırılıkçı duyguları bastırma ve ortadan kaldırma olasılığını belirler.
Bugün, İslamcı hareketlerin temsilcilerinin aşırı eylemleri ve yayılmakta olan milliyetçi bulaşıcılık, tutarlı bir ulusal politika eksikliğinden kaynaklanmaktadır. “Rusların çıkarlarını” iddia ettiği iddia edilen “Rodnoverler” bugünkü Rus hareketinde İslam’da Vahabizm ile aynı yozlaşmış yöndeydi.
Şimdi devlet, en azından bilgi düzeyinde, Kafkaslardaki etnik ilişkilerde var olan eğilimleri yeterince değerlendirecekse, bu durum halihazırda Rus devletliğinin temellerini güçlendirmeye yönelik ciddi bir adım olacaktır.
- Öyleyse Kuzey Kafkasya'nın ileriye dönük bir hareket olsa bile, gelişme ve atılım yapma şansı var mı, yoksa büyük potansiyele sahip faydalar elde edelim mi? Kafkasya'nın bu gizemi nedir? Tembellik, yolsuzluk ağı, dış ve iç frenler - bunlar gerçek mi yoksa yapay mı? Nasıl ve nereye taşınır, ağır bir araba nasıl taşınır?
- Kuzey Kafkasya, Sibirya ve Uzak Doğu ile birlikte Rusya'nın kilit bölgelerinden biridir. Bu, güçlü bir kaynak potansiyeli olan en önemli jeopolitik düğümdür. Tüm Batı dünyasının, tüm rakiplerimizin ve hakaretçilerimizin dikkatini buraya çekiyoruz. Buradaki çeşitli tehditlerle karşı karşıya kaldığımızda, Rusya'yı yok etmeye çalışan güçlere karşı olduğumuzu anlamamız gerekiyor. Ve bu yıkım öncelikle manevi düzeyde gerçekleştirilir. Kafkasya, çeşitli bilgi ve ideolojik araçlar yoluyla, ülkemizin tarihsel olarak oluşturulmuş manevi ve kültürel alanından çekilmektedir. Bazen istemsizce bu toprakları ayrı, çok özel bir şey olarak algılamaya başlarız. Ancak burada devlet olmanın yalnızca Rusya'nın gelişiyle kurulduğunu hatırlamalıyız. Sadece Rus İmparatorluğu'nun bir parçası olarak bu bölgelerde yaşayan ayrı etnik gruplar ve milletler, uygarlıklarının ortak bir vektörünü buldular - Rus uygarlığının çizgileri boyunca gelişme.
Ve bugün, tüm devlet ve kişisel yetenekler de dahil olmak üzere, tüm Rus medeniyetinin yükseliş yoluna geçmek için gerekli kuvvetimiz gerekmektedir.
- İlçede iç politikaya çok az dikkat edilmesi üzücü. Hiçbir şeyi değiştirme arzusu yok ...
- Bazı uzmanlar, Kuzey Kafkasya bölgesindeki bölgenin yaratılmasının Kafkasya'daki başarılı devrim öncesi tecrübemize geri dönme girişimi olduğunu savunuyor. Ancak, bu hatalı bir ifadedir. Ne de olsa, bölgeler arasındaki gerçek sınırlar aynı kalıyor. Ulusal olarak - aynı şekilde idari-bölgesel bölünme kriteri korunmuştur. Yetkililerin Kafkasya'daki en sağlıklı güçlere gerçek bir temyiz başvurusunda bulunmadılar, Ruslar açık bir destek almadılar.
Bugün daha derin bir yaklaşım gerektirir. Muhtemelen, bölgedeki kritik durum, buradaki Rus Ortodoks çekirdeğinin yeniden canlanmasına, genel vali kurumunun oluşumuna ve tarihsel Rusya'da bulunan Terek bölgesi gibi tek bir idari bölge biriminin oluşturulmasına yönelik devlet politikasının en hızlı şekilde geri çevrilmesini haklı kılıyor.
Deneyimlerimiz, genel valilik enstitüsünün, devletimizin en stratejik alanlarında, sadece sosyal ve idari değil, aynı zamanda zemindeki savunma sorunlarını da çözmemizi sağladığını göstermektedir. Bu kadar önemli bir alanda, devlet yönetiminin yalnızca devlet-politik değil, aynı zamanda askeri ekip tecrübesi olan bir profesyonel tarafından yapılması gerektiği açıktır. Kafkasya'nın kaderi, tüm Rusya'nın kaderidir. Tabii ki, bu ulusal öneme sahip bir adam olmalı. Bir küratör değil, gerçek bir genel vali, Rusya'yı, ruhsal köklerini seven ve tanıyan bir devlet lideri.
Fakat soru şu ki, böyle bir insan kime güvenebilir? Bugün önemsiz endişelerimizden kurtulmaya hazır mıyız? Bu tüketici konutunu bize zaten tanıdık gelenlerden mi? Çoğumuz için mutluluğun zorunlu unsurları televizyondaki buzdolabı, araba ve “House-2” ...
Ve bugün Rusya'da, bütün bir yönetici katmanına ihtiyaç duyulmaktadır - Batı yönetimden ayrılan bir maya değil, insanların en zor Haç olarak algıladıkları Anavatanları için fedakarlık etmeye hazırdırlar ... -Bu lobi. Muhtemelen çok uzak olmayan en korkunç zaman, bu insanları aday gösterecektir.
Konuşma Elena Evdokimova'yı yönetti
Igor Anatolievich Romanov - Sosyoloji Bilimleri Doktoru RISS Direktörü Danışmanı. Amur Bölgesi Blagoveshchensk'te 1971'te doğdu, Rusya Federasyonu İçişleri Bakanlığı Yönetim Akademisi RAGS, UGPI'nin tarih bölümünden mezun oldu. RISI’ye katılmadan önce şu anki görevinden - Cumhurbaşkanlığı Elçisi İç Politikaları Birimi’nin Uzak Doğu Federal Bölgesine Dair Başkanı “Doğu Bölgesi Stratejisi” kitabı da dahil olmak üzere birçok monograf ve makalenin yazarıdır. Kuzey Kafkasya Merkezi RISI’yi yönetti.