

Hint-Ari Edebiyatları...
Kuzeyde en eski dinsel metinlerin, 13 yüzyılın sonunda Marathi dilinde yazıldığı sanılmaktadır. Başlıca temsilcisi, Bhagavad-Gitadan yaptığı şiir türündeki yorumu ile ün kazanmış Jnançvardır (Jnanoba). Daha sonra, 15.yüzyılda (?) Namdev, 17.yüzyılda da özelikle Tukaram, tanrısal aşkın gerçek ruhunu yansıtan şiirleriyle tanınmışlardır.
Çağdaş dönemde ise Tilakın Bhagavad-Gita hakkında yazdığı yapıtı da hatırlamak gerekir.
Begali edebiyatının ilk
dönemleri az farkla aynı yönü izlemiş; önce bilimsel ya da yarı bilimsel yapıda
Krişnacı metinler ortaya çıkmıştır. Ünlü temsilcileri, 14.yüzyılda yetişmiş,
tanrı Krişna için duygulu lirik şarkılar, kıtalar yazan Candidas ve yine aynı
dönemde, benzer düşünceyle süslü baladlar kaleme alan Vidyapatidir.
Hindu dilinde kutsal şiir, ancak 15.yüzyıl öncesinde başlamış ve Kabîr (1440-1518) ile yaygınlık kazanmıştır. Benaresli bir dokumacı olan Kabîr, biraz kısa sürmekle birlikte, çarpıcı lirizmine bir yandan toplumsal etkileri öte yandan da mistik düşünceleri (kuşkusuz İslâm mistisizmi) katmıştır.
16.yüzyılın en ünlü yazarı, başlıca yapıtı Ramayananın serbest bir uyarlaması olan Tulsidastır. Şiir biçiminde,Ramanın yüce tanrı olduğu ve en coşkulu tapınmanın ona yapılması gerektiği savını işlemiştir.
Yapıt olağanüstü bir başarı sağlamıştır. Milyonlarca Hindu için, hem sıradan insanın inancını besleyen hem seçkin kesimin ruhsal gereksinimini karşılayan bir yapıt olarak, İncil ölçüsünde değer kazanmıştır.
(Hinduizm, Louis, Renou)