

Bir yolculuğun hikâyesi-3/Nazmi Seven


Merwan bozuntuya vermeden "Evet benim köyüm orada kaldı hem de bütün köyler benimdir" diye ekledi duygusal bir tonla.
"Hey hey eğilin" diye uyardı. Dılgeş kendisini kayaların arkasına vererek "Mizgin (Gurbet Aydın) arkadaş boğazda duruyor" diye sürdürdü. "Bizi görürse kesin o da buraya gelir bu ufukta kalabalık iyi sayılmaz" dedi kurnazlık karşımı bir kaygıyla.
"Hayır, gelip de baksın canı istiyorsa" diye karşı çıktı Merwan. "Bakmak parayla mı yoksa Dılgeş?" diye azarladı onu sevecenlikle.
"Hayır" diye kendini savundu. "Burası Xırbikê Besta'dan görünüyor. alıngan bir ifadeyle.
-Tam gözüktüğü sayılmaz, hem varsın görsünler ne yapabilirler ki- dedi en sonunda.
Bitmek bilmeyen dik ve tüketici dağ tırmanışını yeni aşan Mizgin Deryê Sa'da soluklanıyordu adeta. Tam boğazda oturdu bir an evvel. Hem nefes alıyor hem de etrafa göz gezdiriyor sevinçle. Uzun süredir bu denli sarp ve yorucu tırmanışlar aşmamıştı. Kendisi için bir gelişme olarak değerlendiriyordu. Artık böylesi sarp ve sert tırmanışlar gerçekleştiren ayaklarına güveniyordu. Ayaklarına sevgiyle baktı. Onları öpmek, kutsamak geldi içinden. Artık onlar sınavı gören dağı olan Gabar'a uzanmıştı. Oradan tarihte Nuh peygamberin şahsında bütün bir insanlığı bugün ise onların şahsında aynı işlevi gören Cudi dağına ardından diğer dağlara uzun bir hat çizmişti.
Bu arada Botan dağları onun ayaklarını kendine uygun hale getirmesine hayretle bakıyordu. Önce Gabar, Cudi, ve şimdi Herekol dağı onu hızla değiştirdiğini görüyordu. Dağ koşullarının insan fizyolojisine yaptığı etkiyi daha iyi kavrıyordu. Mardin ovasından Botan dağlarına gelirken özellikle Gabar'da, Cudi'de ne kadar zorlandığını anımsadı. Kendisini o denli zorlayan dağları ne çabuk özlediğini düşündü. Gabar, Cudi bir nevi onlar olmak isteyenin sınav alanlarıydı, Kâbe'siydi. Adresi olmuştu. Tarihte kurtuluş adresi olduğu gibi bugün yine özgürlük adresi olmuştu.
sirkildi. Başını kaldırdı çevresine baktı. Ve Merwan'ı gördü. "Onlar ne yapıyorlar" diye sordu. Yanında oturan kız arkadaşına "Lübnan Kürtlerindendi kız" tecrübesi yoktu onunda. Adını gün doğdu koymuştu yani Roza. Daha kısaydı Kürtçe anlamı. Roza afallayan gözlerle Mizgin'in işaret ettiği tarafa baktı. Çok sakin bir tavırla "onlar araziyi seyrediyorlar" diye karşılık verdi.
Mizgin -hadi kalk biz de dürbünle doyasıya bakalım- diye atıldı. Kaslarına girmiş yorgunluğu reddeden bir hareketle ayağa kalkıp yürüdüler. Uzak mesafeden anlamlı bir şakayla "son bakış mı?" diye seslendi Mizgin ilerlerken.
-Belki de öyle diye karşılık verdi Merwan gülerek. Sonra kimse geride kaldı mı? diye sordu. Mizgin.
Artçılar geldiklerine göre kimse kalmamış sanırım" Sonra Dılgeş'e bakarak, o dürbünü ver biz de bu büyüleyici manzaraya bakalım diyerek elini dürbüne atarak attı. Hüzünlü bir nefes çekerek oturdu. Dirseklerini dizlerine oturtarak dürbünü gözlerine yerleştirdi.
Burada Gabar, Çırav görünmez, dedi mırıltıyla. Ama Cudi'nin dorukları göklere meydan okuyor âdete diye belirtti haykırırcasına.
Dürbün önce Cudi'ye kilitlendi. Mertçe daldı gitti bir an. Nuh gemisinin oturduğu safine denilen nokta yakalanmıştı. Uzun uzun inceledi. Gözleri Sefin'ede daldı gitti bir an. Hafızası tufan efsanesine kaymıştı.
Acaba şimdi gözümle gördüğüm yerde mi insanlık kurtuluşu sağlamıştı? diye düşündü bir an. Az ötesinde "Derya Cebrail" vardı. Allah'ın sevgili kurtuluş meleği olan Cebrail'in ne işi vardı orada? Belki de Nuh dedenin yardımına koşmuştu. Hemen karşıdan bakan yamaçta Şehrî Nuh (Şırnak) sıradan bir rastlantı olamazdı. Burada yeni bir doğuşun efsanesi gizliydi. Acaba ikinci bir doğuş mu aynı dağlarda gerçekleşiyordu. Belki de öyleydi. Ha bir su tufanı, ha bir ateş tufanı. Efsaneye bakılırsa bütün yeryüzü sular altında kalıyor. Şimdi ateş altında. Arada ne fark var ki?
**DEVAM EDECEK