Almanya diktatörü Adolf Hitler Kimdir, Adolf Hitlerin hayatı kısa, Adolf Hitlerin savaşları, Adolf Hitler hakkında bilmek istedikleriniz, yeni dökümanlar ve bilgiler ile tarihe ışık tutacaktır.
İçindekiler
Almanya diktatörü Adolf Hitler Kimdir?
Adolf Hitler, takma adı Der Führer (Almanca: “Lider”), (d. 20 Nisan 1889, Braunau am Inn, Avusturya – ö. 30 Nisan 1945, Berlin, Almanya), Nazi Partisi lideri (1920/21 arası) ve Almanya Şansölyesi (Kanzler) ve Führer’i (1933-45). Hitler, 30 Ocak 1933’ten itibaren şansölyeydi ve Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg’un ölümünden sonra Führer ve şansölye unvanlarını birlikte üstlendi (2 Ağustos 1934).
Hitler’in babası Alois (1837 doğumlu) gayrimeşruydu. Bir süre annesinin adı olan Schicklgruber’i taşıdı, ancak 1876’da ailesinin Hitler soyadını almasını sağladı. Adolf hiçbir zaman başka bir soyadı kullanmadı.
Adolf Hitler Kısa Hayatı
Babasının devlet gümrük hizmetinden emekli olmasının ardından Adolf Hitler çocukluğunun büyük bir bölümünü Yukarı Avusturya’nın başkenti Linz’de geçirdi. Burası hayatı boyunca en sevdiği şehir olarak kaldı ve oraya gömülmek istediğini dile getirdi. Alois Hitler 1903’te öldü ancak karısı ve çocuklarını geçindirmek için yeterli bir emekli maaşı ve birikim bıraktı. Hitler babasından korkmasına ve onu sevmemesine rağmen, 1907’de çok acı çektikten sonra ölen annesine sadık bir evlattı.
Öğrenci olarak karışık bir sicile sahip olan Hitler, hiçbir zaman orta öğretimin ötesine geçemedi. Okuldan ayrıldıktan sonra Viyana’yı ziyaret etti, ardından Linz’e döndü ve burada bir sanatçı olmayı hayal etti. Daha sonra, Viyana’da geçimini sağlamak için çekmeye devam ettiği küçük harçlığı kullandı.
Sanat eğitimi almak istedi, bunun için bazı fakültelere sahipti, ancak Güzel Sanatlar Akademisi’ne girmeyi iki kez başaramadı. Birkaç yıl boyunca yalnız ve izole bir hayat yaşadı, kartpostallar ve reklamlar boyayarak ve bir belediye yurdundan diğerine sürüklenerek güvencesiz bir geçim sağladı. Hitler daha sonraki yaşamını karakterize eden özellikleri şimdiden göstermeye başlamıştı: yalnızlık ve ketumluk, bohem bir gündelik yaşam tarzı, kozmopolitlikten ve Viyana’nın çok uluslu karakterinden nefret.
Hitler 1913 yılında Münih’e taşındı. Şubat 1914’te Avusturya’da askerlik hizmeti için yapılan taramada, fiziksel gücü yetersiz olduğu için uygun bulunmadı; ancak I. Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Bavyera Kralı Louis III’e askerlik yapmasına izin verilmesi için dilekçe verdi ve bu talebini ilettikten bir gün sonra, 16. Bavyera Yedek Piyade Alayı’na katılmasına izin verileceği kendisine bildirildi. Yaklaşık sekiz haftalık bir eğitimin ardından Hitler, Ekim 1914’te Belçika’ya gönderildi ve burada Birinci Ypres Muharebesi’ne katıldı.
Savaş boyunca görev yaptı, Ekim 1916’da yaralandı ve iki yıl sonra Ypres yakınlarında gaza maruz kaldı. Çatışma sona erdiğinde hastaneye kaldırılmıştır. Savaş sırasında karargâh koşucusu olarak sürekli cephedeydi; savaştaki cesareti Aralık 1914’te İkinci Sınıf Demir Haç ve Ağustos 1918’de Birinci Sınıf Demir Haç (bir onbaşı için nadir bir nişan) ile ödüllendirildi. Savaşı, sivil hayatın hayal kırıklığı ve amaçsızlığından büyük bir kurtuluş olarak coşkuyla karşıladı. Disiplin ve yoldaşlığı tatmin edici bulmuş ve savaşın kahramanca erdemlerine olan inancı doğrulanmıştır.
Adolf Hitler’in iktidara yükselişi
Almanya’nın yenilgisini izleyen toplumsal kaos ortamında hastaneden taburcu edilen Hitler, Mayıs-Haziran 1919’da Münih’te siyasi çalışmalara başladı. Ordunun siyasi ajanı olarak Münih’teki küçük Alman İşçi Partisi’ne katıldı (Eylül 1919). 1920’de partinin propagandasından sorumlu oldu ve o yıl National-sozialistische Deutsche Arbeiterpartei (Nazi) adını alan parti içindeki konumunu geliştirmeye kendini adamak için ordudan ayrıldı.
Böyle bir partinin gelişmesi için koşullar olgunlaşmıştı. Savaşın kaybedilmesine ve barış şartlarının ağırlığına duyulan kızgınlık ekonomik sıkıntılara eklenmiş ve yaygın bir hoşnutsuzluk yaratmıştı. Bu durum, geleneksel ayrılıkçılığı ve Berlin’deki cumhuriyetçi hükümetten halkın hoşlanmaması nedeniyle özellikle Bavyera’da keskin bir hal almıştı. Mart 1920’de birkaç subay tarafından gerçekleştirilen bir darbe, sağcı bir hükümet kurma girişimini boşa çıkardı.
Münih, memnuniyetsiz eski askerler ve 1918-19 yıllarında Alman ordusunun sivil hayata dönmek istemeyen birliklerinden örgütlenen Freikorps üyeleri ve cumhuriyete karşı siyasi komplo kuranlar için bir toplanma yeriydi. Bunların birçoğu Nazi Partisi’ne katıldı. Bunların başında, Hitler’den önce Alman İşçi Partisi’ne katılmış olan ve Hitler’in parti içinde yükselmesine büyük yardımı dokunan, bölge ordu komutanlığı kurmaylarından Ernst Röhm geliyordu.
Hitler’in parti toplantılarını korumak, sosyalistlere ve komünistlere saldırmak ve verdiği güç izlenimi nedeniyle şiddetten yararlanmak için kullandığı “güçlü kol” timlerini işe alan oydu. Bu birlikler 1921’de Röhm’ün yönetiminde özel bir parti ordusu olan SA (Sturmabteilung) olarak resmen örgütlendi. Röhm, düzenin korunması için yerel ordu komutanlığına bağlı olan ve bazı terörist taktiklerini zımnen kabul eden Bavyera hükümetinden de koruma sağlamayı başardı.
Koşullar küçük partinin büyümesi için elverişliydi ve Hitler bunlardan tam olarak yararlanacak kadar zekiydi. Partiye katıldığında, partiyi etkisiz, milliyetçi ve sosyalist fikirlerden oluşan bir programa bağlı ama amaçlarından emin olmayan ve liderlik konusunda bölünmüş buldu. Partinin programını kabul etti ama bunu amaca giden bir araç olarak gördü. Propagandası ve kişisel hırsı partinin diğer liderleriyle sürtüşmeye neden oldu.
Hitler, kendisini engelleme girişimlerine istifa tehdidiyle karşılık verdi ve partinin geleceği onun tanıtım ve fon sağlama gücüne bağlı olduğu için muhalifleri yumuşadı. Temmuz 1921’de neredeyse sınırsız yetkilerle liderleri oldu. İlk andan itibaren, gizemi ve gücü üyelerini kendisine sadakatle bağlamaya yetecek bir kitle hareketi yaratmaya koyuldu. Parti gazetesi Völkischer Beobachter (“Halk Gözlemcisi”, 1920’de satın alındı) ve kısa sürede dinleyici kitlesi bir avuçtan binlere ulaşan toplantılar aracılığıyla amansız bir propaganda yürüttü.
Karizmatik kişiliği ve dinamik liderliğiyle, bugün adları kötü şöhretle anılan Johann Dietrich Eckart (Hitler’in akıl hocası olarak hareket etmiştir), Alfred Rosenberg, Rudolf Hess, Hermann Göring ve Julius Streicher gibi sadık bir Nazi lider kadrosunu kendine çekmiştir.
Nazi Partisi’nin Bavyera’daki bu hızlı büyümesinin doruk noktası, Hitler ve General Erich Ludendorff’un Weimar Cumhuriyeti’ne karşı hüküm süren karışıklık ve muhalefetten yararlanarak Bavyera hükümetinin liderlerini ve yerel ordu komutanını ulusal bir devrim ilan etmeye zorlamak için iktidarı ele geçirmeye çalıştıkları Kasım 1923 Münih (Beer Hall) Darbesi oldu. Çıkan arbedede polis ve ordu ilerleyen yürüyüşçülere ateş açarak birkaçını öldürdü.
Hitler yaralandı ve dört polis öldürüldü. Vatana ihanetten yargılanan Hitler, karakteristik olarak kendisine sağlanan muazzam tanıtım imkanından yararlandı. Ayrıca Putsch’tan, hareketin yasal yollarla iktidara ulaşması gerektiği gibi hayati bir ders çıkardı. Beş yıl hapis cezasına çarptırıldı ama sadece dokuz ay hapis yattı ve Landsberg kalesinde göreceli bir rahatlık içinde yaşadı. Hitler bu süreyi, siyasi otobiyografisinin yanı sıra çok sayıdaki fikrinin bir özeti olan Kavgam’ın ilk cildini dikte etmek için kullandı.
Hitler’in fikirleri, insanlığın yaratıcı unsuru olarak “Ari ırkı” yücelten değişmez bir doğal düzenin parçası olarak ırklar, uluslar ve bireyler arasındaki eşitsizliği içeriyordu. Hitler’e göre insanlığın doğal birimi Volk’tu (“halk”) ve Alman halkı bunların en büyüğüydü. Dahası, devletin Volk’a hizmet etmek için var olduğuna inanıyordu – ki ona göre Weimar Alman Cumhuriyeti bu misyona ihanet etmişti.
Tüm ahlak ve doğruluk bu kritere göre değerlendirilirdi: Volk’un çıkarına ve korunmasına uygun olup olmadığı. Parlamenter demokratik hükümet iki kez mahkum edildi. Hitler için var olmayan bireylerin eşitliğini varsayıyor ve Volk’un çıkarlarına neyin uygun olduğuna parlamenter prosedürlerle karar verilebileceğini varsayıyordu. Hitler bunun yerine, Volk’un birliğinin mükemmel otoriteyle donatılmış Führer’de vücut bulacağını savunuyordu. Führer’in altındaki parti de Volk’tan geliyordu ve onun koruyucusuydu.
Hitler’e göre Nazizmin en büyük düşmanı, Almanya’da zaten çöküşün eşiğinde olan liberal demokrasi değildi. Rakip Weltanschauung, enternasyonalizm ve ekonomik çatışma konusundaki ısrarıyla Marksizm’di (onun için sosyal demokrasiyi olduğu kadar komünizmi de kapsıyordu). Marksizmin ötesinde en büyük düşmanın, Hitler için kötülüğün vücut bulmuş hali olan Yahudi olduğuna inanıyordu.
Tarihçiler arasında antisemitizmin Hitler’in en derin ve en güçlü inancı haline ne zaman geldiği konusunda tartışmalar vardır. Daha 1919’da şöyle yazmıştı: “Rasyonel antisemitizm sistematik yasal muhalefete yol açmalıdır. Nihai hedefi Yahudilerin tamamen ortadan kaldırılması olmalıdır.” Kavgam’da Yahudileri “kültürün yok edicisi”, “ulus içinde bir parazit” ve “bir tehdit” olarak tanımladı.
Hitler’in hapiste olduğu süre boyunca Nazi Partisi iç çekişmeler nedeniyle zayıfladı. Serbest bırakıldıktan sonra Hitler, 1923’ten önce var olmayan zorluklarla karşılaştı. Para birimi reformuyla ekonomik istikrar sağlanmış ve Dawes Planı Almanya’nın I. Dünya Savaşı tazminatlarını azaltmıştı.
Cumhuriyet daha saygın bir hale gelmiş gibi görünüyordu. Hitler’in önce Bavyera’da, sonra da diğer birçok Alman eyaletinde konuşma yapması yasaklandı (bu yasaklar 1927-28’e kadar yürürlükte kaldı). Yine de parti yavaş yavaş büyüdü ve 1926’da Hitler, takipçileri esas olarak kuzey Almanya’da bulunan Gregor Strasser’e karşı parti içindeki konumunu başarıyla sağlamlaştırdı.
Ancak 1929’da Buhran’ın ortaya çıkması yeni bir siyasi istikrarsızlık dönemine yol açtı. 1930’da Hitler, Almanya’nın savaş tazminatı ödemelerinin ikinci kez yeniden görüşülmesini öngören Young Planı’na karşı yürütülen bir kampanyada Milliyetçi Alfred Hugenberg ile ittifak yaptı. Hugenberg’in gazetelerinin yardımıyla Hitler ilk kez ülke çapında bir kitleye ulaşabildi. Bu ittifak aynı zamanda siyasi fonları kontrol eden ve bunları güçlü bir sağcı, antisosyalist hükümet kurmak için kullanmak isteyen birçok iş ve sanayi dünyası patronundan destek almasını da sağladı.
Hitler’in sanayicilerden aldığı sübvansiyonlar partisini güvenli bir mali zemine oturtmuş ve Almanya’nın acılarından uyanarak doğal büyüklüğünü yeniden ortaya koyacağına olan inancını ilan ederek alt orta sınıfa ve işsizlere yönelik duygusal çağrısını etkili bir şekilde yapmasını sağlamıştır. Hitler’in Hugenberg ve sanayicilerle olan ilişkileri, kendisini kullanmak isteyenleri kullanma becerisinin bir örneğidir. Ancak en önemli başarısı, o dönemde Almanya’da eşi benzeri olmayan, gerçek anlamda ulusal bir parti (seçmenleri ve takipçileri farklı sınıflardan ve dini gruplardan oluşan) kurmasıydı.
Hitler’in Hükümet Başkanı olarak iktidara yükselişi
Hükümetin Buhran sırasında koşulları iyileştirmedeki başarısızlığına karşı yürütülen aralıksız propaganda, Naziler için giderek artan bir seçmen gücü yarattı. Parti, 1928 ulusal seçimlerinde yüzde 2,6 olan oy oranını Eylül 1930’da yüzde 18’in üzerine çıkararak ülkenin ikinci büyük partisi haline geldi. Hitler 1932’de cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Hindenburg’un karşısına çıktı ve ikinci oylamada oyların yüzde 36,8’ini aldı. Eşi benzeri görülmemiş kitlesel desteği sayesinde kendisini güçlü bir konumda bulan Hitler, Franz von Papen, Otto Meissner ve Başkan Hindenburg’un oğlu Oskar gibi muhafazakârlarla bir dizi entrikaya girişti. Komünizm korkusu ve Sosyal Demokratların reddi onları birbirine bağladı. Kasım 1932’de Nazi Partisi’nin oylarındaki düşüşe rağmen Hitler, kabul edeceği tek makamın başbakanlık olduğunda ısrar etti. 30 Ocak 1933’te Hindenburg ona Almanya başbakanlığını teklif etti. O sırada kabinesinde çok az Nazi vardı.
Hitler’in hayatı ve alışkanlıkları
Hitler’in kişisel hayatı, siyasi başarının getirdiği rahatlıkla daha rahat ve istikrarlı bir hale gelmişti. Hapisten çıktıktan sonra sık sık Berchtesgaden yakınlarındaki Obersalzberg’de yaşamaya başladı. Bu dönemdeki gelirini parti fonlarından ve milliyetçi gazetelere yazdığı yazılardan elde ediyordu. Kıyafet ve yemek konusunda büyük ölçüde kayıtsızdı ama et yemiyor ve bira (ve diğer tüm alkolleri) içmeyi bırakıyordu. Oldukça düzensiz bir çalışma programı vardı. Genellikle geç kalkıyor, bazen masasında oyalanıyor ve gece geç saatlerde emekli oluyordu.
Berchtesgaden’de üvey kız kardeşi Angela Raubal ve iki kızı ona eşlik ediyordu. Hitler onlardan biri olan Geli’ye bağlanmıştı ve öyle görünüyor ki sahiplenici kıskançlığı onu Eylül 1931’de intihara sürükledi. Hitler haftalarca teselli bulamadı. Bir süre sonra Münihli bir tezgâhtar olan Eva Braun onun metresi oldu. Hitler, Eva’nın kendisiyle birlikte toplum önüne çıkmasına nadiren izin veriyordu. Kariyerini engelleyeceği gerekçesiyle evliliği düşünmüyordu. Braun çok az entelektüel yeteneği olan basit bir genç kadındı. Hitler’in gözündeki en büyük erdemi sorgusuz sualsiz sadakatiydi ve bunun bilincinde olarak hayatının sonunda onunla yasal olarak evlendi.
Adolf Hitler Diktatör, 1933–39
Hitler iktidara geldikten sonra mutlak bir diktatörlük kurdu. Yeni seçimler için cumhurbaşkanının onayını aldı. Reichstag’da 27 Şubat 1933 gecesi çıkan yangın (görünüşe göre Hollandalı bir komünist olan Marinus van der Lubbe’nin işi), tüm özgürlük güvencelerini geçersiz kılan bir kararname ve yoğunlaştırılmış bir şiddet kampanyası için bahane sağladı. Bu koşullar altında seçimler yapıldığında (5 Mart) Naziler oyların yüzde 43,9’unu aldı. 21 Mart’ta Reichstag,
Nasyonal Sosyalizmin Hindenburg tarafından temsil edilen eski muhafazakar Almanya ile birliğini göstermek için Potsdam Garnizon Kilisesi’nde toplandı. İki gün sonra Hitler’e tam yetki veren Etkinleştirme Yasası, Nazi, Milliyetçi ve Merkez parti milletvekillerinin ortak oylarıyla Reichstag’da kabul edildi (23 Mart 1933). Üç aydan kısa bir süre sonra Nazi olmayan tüm partiler, örgütler ve işçi sendikalarının varlığı sona erdi. Katolik Merkez Partisi’nin ortadan kalkmasını Temmuz ayında Vatikan ile yapılan Alman Konkordatosu takip etti. (Bkz. Adolf Hitler Reichstag’a hitap ederken.)
Hitler’in radikal bir devrimi ateşlemek gibi bir arzusu yoktu. Başkanlık koltuğuna oturmak ve ordunun desteğini korumak için muhafazakâr “fikirler” hâlâ gerekliydi; dahası, Nazi devletinin çıkarlarına hizmet ettikleri sürece sanayi liderlerini mülksüzleştirmek niyetinde değildi. Ancak Ernst Röhm “devam eden devrimin” bir kahramanıydı; aynı zamanda SA’nın başı olarak ordu tarafından güvenilmiyordu.
Hitler önce ikna yoluyla Röhm’ün kendi politikalarına destek vermesini sağlamaya çalıştı. Hermann Göring ve Heinrich Himmler Röhm’ü görevden almaya hevesliydi ama Hitler son ana kadar tereddüt etti. Nihayet 29 Haziran 1934’te kararını verdi. “Uzun Bıçaklar Gecesi “nde Röhm ve teğmeni Edmund Heines, Gregor Strasser, Kurt von Schleicher ve diğerleriyle birlikte yargılanmadan idam edildi.
SA’nın dağıldığını görmekten memnun olan ordu liderleri Hitler’in eylemlerini onayladılar. Hindenburg 2 Ağustos’ta öldüğünde, ordu liderleri Papen’le birlikte başbakanlık ve cumhurbaşkanlığının birleştirilmesini onayladılar – Reich’ın silahlı kuvvetlerinin başkomutanlığı da bununla birlikte gitti. Artık subaylar ve askerler Hitler’e şahsen bağlılık yemini ediyorlardı. Ekonomik iyileşme ve işsizliğin hızla azalması (dünyadaki iyileşmeyle aynı zamana denk gelse de Hitler’in övgüyle söz ettiği) rejimi giderek daha popüler hale getirdi ve başarı ile polis terörünün birleşimi bir halk oylamasında seçmenlerin yüzde 90’ının desteğini sağladı.
Hitler, Nazi devletinin iç işlerinin düzenlenmesi ve yürütülmesine çok az önem verdi. Politikanın geniş hatlarından ve devleti ayakta tutan terör sisteminden sorumlu olarak, ayrıntılı yönetimi astlarına bıraktı. Bunların her biri kendi alanında keyfi güç kullandı; ancak Hitler kasıtlı olarak birbiriyle örtüşen yetkilere sahip ofisler ve organizasyonlar oluşturarak, bu belirli alanlardan herhangi birinin kendi mutlak otoritesine meydan okuyacak kadar güçlenmesini etkili bir şekilde engelledi.
Dış politika onun daha fazla ilgisini çekiyordu. Kavgam’da açıkça belirttiği gibi, Alman halklarının yeniden birleşmesi onun en önemli arzusuydu. Bunun ötesinde, doğal yayılma alanı doğuya, Polonya’ya, Ukrayna’ya ve SSCB’ye uzanıyordu; bu yayılma, Almanya’nın Slav halklarıyla olan tarihi çatışmasının yenilenmesini zorunlu kılacaktı ve bu halklar yeni düzende Töton üstün ırkına tabi olacaktı.
Faşist İtalya’yı bu haçlı seferinde doğal müttefiki olarak görüyordu. İngiltere, Avrupa’daki güç dengesini korumaya yönelik geleneksel politikasını terk etmesi ve kendisini denizaşırı çıkarlarıyla sınırlaması koşuluyla olası bir müttefikti. Batıda Fransa Almanya’nın doğal düşmanı olmaya devam ediyordu ve bu nedenle doğuya doğru genişlemeyi mümkün kılmak için korkutulmalı ya da bastırılmalıydı.
Böyle bir genişleme mümkün olmadan önce, Birinci Dünya Savaşı’nın sonunda Versay Antlaşması ile Almanya’ya getirilen kısıtlamaların kaldırılması gerekiyordu. Hitler, diğer güçlerin şüphelerini gidermek için tüm propaganda sanatlarını kullandı. Bolşevizm belasına karşı Avrupa’nın şampiyonu olarak poz verdi ve kendisinin sadece Versay Antlaşması’nın eşitsizliklerini ortadan kaldırmak isteyen bir barış adamı olduğunda ısrar etti.
Silahsızlanma Konferansı’ndan ve Milletler Cemiyeti’nden çekildi (Ekim 1933) ve Polonya ile bir saldırmazlık anlaşması imzaladı (Ocak 1934). Anlaşmanın her reddedilişini, yeni bir anlaşma için müzakere teklifi ve Almanya’nın hırslarının sınırlı olduğu konusunda ısrar izledi. Naziler sadece bir kez hadlerini aştı: Avusturyalı Naziler, Alman örgütlerinin göz yummasıyla Avusturya Şansölyesi Engelbert Dollfuss’u öldürdü ve bir isyan girişiminde bulundu (Temmuz 1934). Girişim başarısız oldu ve Hitler tüm sorumluluğu reddetti.
Ocak 1935’te Saarland’da yapılan bir plebisit, yüzde 90’dan fazla bir çoğunlukla bu bölgeyi Almanya’ya geri verdi. Aynı yılın Mart ayında Hitler zorunlu askerlik uygulamasını başlattı. Bu eylem İngiltere, Fransa ve İtalya’nın protestolarına neden olsa da muhalefet dizginlendi ve Hitler’in barış diplomasisi, İngilizleri Almanya’nın hatırı sayılır bir donanmaya sahip olma hakkını tanıyan bir deniz anlaşması (Haziran 1935) müzakere etmeye ikna edecek kadar başarılı oldu. En büyük darbesini Mart 1936’da, Fransa ile Sovyetler Birliği arasındaki anlaşmayı bahane ederek askerden arındırılmış Rhineland’a girerek vurdu; bu kararı birçok generalin tavsiyesine rağmen almıştı.
Bu arada Kavgam’da öngörülen İtalya ile ittifak, Etiyopya savaşı sırasında İngiltere ve Fransa’nın İtalya’ya karşı uyguladığı yaptırımların bir sonucu olarak hızla gerçeğe dönüştü. Ekim 1936’da İtalyan diktatör Benito Mussolini tarafından Roma-Berlin ekseni ilan edildi; kısa bir süre sonra Japonya ile Anti-Komintern Paktı imzalandı ve bir yıl sonra her üç ülke de bir pakta katıldı. Kağıt üzerinde Fransa’nın Avrupa’da bir dizi müttefiki varken Almanya’nın hiçbir müttefiki olmamasına rağmen, Hitler’in Üçüncü Reich’ı Avrupa’nın başlıca gücü haline gelmişti.
Kasım 1937’de askeri liderlerinin gizli bir toplantısında Hitler, gelecekteki fetih planlarını (Avusturya ve Çekoslovakya’dan başlayarak) ana hatlarıyla açıkladı. Ocak 1938’de Nazi dinamizmini gönülden kabul etmeyenlerin -Alman ekonomisiyle ilgilenen Hjalmar Schacht’ın, profesyonel askerlerin temsilcisi Werner von Fritsch’in ve Hindenburg’un dışişleri bakanlığına atadığı Konstantin von Neurath’ın- görevlerine son verdi.
Şubat ayında Hitler Avusturya Şansölyesi Kurt von Schuschnigg’i Berchtesgaden’e davet etti ve onu Avusturyalı Nazileri Viyana hükümetine dahil eden bir anlaşma imzalamaya zorladı. Schuschnigg Avusturya’nın bağımsızlığı için bir plebisit yapılacağını duyurarak direnmeye çalışınca, Hitler derhal Alman birliklerinin Avusturya’yı işgal etmesini emretti.
Hitler’in gördüğü coşkulu karşılama onu Avusturya’nın geleceğini doğrudan ilhak (Anschluss) yoluyla çözmeye ikna etti. Gençliğinde yaşadığı aşağılanmaların ve zorlukların sahnesi olan Viyana’ya zaferle döndü. İngiltere ve Fransa’dan herhangi bir direnişle karşılaşmadı. Hitler, İtalya’nın desteğini sağlamaya özel bir özen göstermişti; bu sağlandığında Mussolini’ye sonsuz minnettarlığını ilan etti.
Münih Anlaşması
Anschluss’un Almanya’nın Çekoslovakya ile ilişkilerini etkilemeyeceğine dair verdiği güvenceye rağmen, Hitler bu ülkeye karşı planlarını derhal uygulamaya başladı. Çekoslovakya’daki Alman azınlığın lideri Konrad Henlein’e Sudetenland Almanlarının imkânsız talepleri için ajitasyon yapma talimatı verildi ve böylece Hitler’in Çekoslovakya’yı parçalama yolunda ilerlemesi sağlandı. İngiltere ve Fransa’nın Sudetenland bölgelerinin Almanya’ya bırakılmasını kabul etmeye istekli olması, Hitler’e barışçıl bir anlaşmayla önemli kazanımlar elde etmek ya da Çekoslovakya’ya karşı görkemli bir savaşa girmek arasında bir seçenek sundu. Mussolini ve İngiltere Başbakanı Neville Chamberlain’in müdahalesi belirleyici olmuş gibi görünüyor. Hitler 30 Eylül’de Münih Anlaşmasını kabul etti. Ayrıca bunların Avrupa’daki son toprak talepleri olduğunu ilan etti.
Sadece birkaç ay sonra Çekoslovakya’nın geri kalanını işgal etmeye başladı. 15 Mart 1939’da Prag’a girerek “Çekya’nın” geri kalanının Alman himayesine gireceğini ilan etti. Birkaç gün sonra (23 Mart) Litvanya hükümeti, Doğu Prusya’nın kuzey sınırına yakın Memel’i (Klaipeda) Almanya’ya bırakmak zorunda kaldı.
Sadece birkaç ay sonra Çekoslovakya’nın geri kalanını işgal etmeye başladı. 15 Mart 1939’da Prag’a girerek “Çekya’nın” geri kalanının Alman himayesine gireceğini ilan etti. Birkaç gün sonra (23 Mart) Litvanya hükümeti, Doğu Prusya’nın kuzey sınırına yakın Memel’i (Klaipeda) Almanya’ya bırakmak zorunda kaldı.
Hitler derhal Polonya’ya yöneldi. Kendisine direnme kararlılığı İngiltere ve Fransa’nın garantisiyle güçlenen Polonya ulusu ve liderleriyle karşı karşıya kalan Hitler, İtalya ile ittifakını teyit etti (“Çelik Paktı”, Mayıs 1939). Dahası, 23 Ağustos’ta, Polonya’ya saldırı için belirlenen son tarihin hemen öncesinde, Joseph Stalin’in Sovyetler Birliği ile yüzyılların en büyük diplomatik bombası olan bir saldırmazlık paktı imzaladı. Hitler hâlâ İngiltere’yle bir sorunu olduğunu iddia ediyordu ama nafile; Almanya’nın Polonya’yı işgalini (1 Eylül) iki gün sonra İngiltere ve Fransa’nın Almanya’ya savaş ilan etmesi izledi.
Hitler dış politikasında fırsatçılığı ve akıllı zamanlamayı birleştirdi. Avusturya ve Almanya’nın dışına neredeyse hiç adım atmamış olmasına ve yabancı dil bilmemesine rağmen, demokratik liderlerin ruh halini değerlendirmede ve onların zayıflıklarından yararlanmada şaşırtıcı bir beceri gösterdi. Bu noktaya kadar her hamlesi başarılı olmuştu. İngiltere ve Fransa’nın savaşa girmesinden duyduğu endişe bile Polonya’daki harekatın hızlı başarısıyla ortadan kalkmıştı. Savaş sırasında yeteneklerine güvendiği gibi güvenebileceğini düşünüyordu.
Adolf Hitler ve II. Dünya Savaşı
Almanya’nın savaş stratejisini başından itibaren Hitler üstlendi. Polonya’ya karşı yürütülen başarılı harekât , Britanya ile istenen barış anlaşmasını sağlamayınca , orduya batıda acil bir taarruz için hazırlanmasını emretti. Kötü hava , isteksiz generallerinden bazılarının batı saldırısını ertelemesine neden oldu. Bu da planlamada iki büyük değişikliğe yol açtı. İlki, Hitler’in nihai bir İngiliz varlığını önleme emriydi.Norveç bu ülkeyi işgal ederek veNisan 1940’ta Danimarka . Hitler bu cüretkar operasyonla yakından kişisel olarak ilgilendi. Bu andan itibaren, askeri operasyonların ayrıntılarına müdahalesi giderek arttı.
İkincisi, Hitler’in General’i önemli ölçüde benimsemesiydi.Erich von Manstein’ın bir saldırı planıDaha kuzey yerine Ardennes (10 Mayıs’ta başladı). Bu parlak ve şaşırtıcı bir başarıydı. Alman orduları, I. Dünya Savaşı’nda ulaşamadıkları Manş limanlarına 10 günde ulaştı. Hollanda 4 gün, Belçika 16 gün sonra teslim oldu . Hitler generali geri çektiGerd von Rundstedt’in tankları Dunkirk’in güneyindeydi , böylece İngilizlerin ordularının çoğunu boşaltmasına olanak sağladı, ancak batı seferi bir bütün olarak inanılmaz derecede başarılıydı. 10 Haziran’da İtalya , Almanya’nın yanında savaşa girdi. 22 Haziran’da Hitler , 1918 Ateşkesi’nin bulunduğu yerde Fransızlarla muzaffer bir ateşkes imzaladı.
Adolf Hitler ve Benito Mussolini
Hitler, İngilizlerin bir ateşkes müzakeresi yapacağını umuyordu. Bu olmayınca, İngiliz hava gücünün ortadan kaldırılmasıyla birlikte Britanya’nın işgalini planlamaya başladı. Aynı zamanda , Hitler’in görüşüne göre Britanya’nın kıtadaki Alman kontrolüne karşı bir siper için son umudu olan Sovyetler Birliği’nin işgali için hazırlıklara başlandı. Ardından Mussolini Yunanistan’ı işgal etti ve burada İtalyan ordularının başarısızlıkları Alman kuvvetlerinin yardımlarına gelmelerini gerekli kıldı.Balkanlar ve Kuzey Afrika .
Hitler’in planları, Mart 1941’de Yugoslavya’da Almanya ile anlaşma yapan hükümeti deviren bir darbe ile daha da bozuldu. Hitler derhal ordularına Yugoslavya’yı bastırma emri verdi. Akdeniz cephesindeki seferler, başarılı olmasına rağmen, Rusya’nın işgaline kıyasla sınırlıydı . Hitler, birkaç kuvvetiBarbarossa Harekatı , Sovyetler Birliği’nin planlanan işgali.
Heinrich Himmler ve Adolf Hitler
22 Haziran 1941’de SSCB’ye saldırı başlatıldı. Alman ordusu, yaklaşık üç milyon Rus esiri alarak hızla Sovyetler Birliği’ne ilerledi , ancak Rus rakibini yok etmeyi başaramadı. Hitler, generalleriyle ilişkilerinde baskıcı bir tavır takındı. Ana saldırının amacı konusunda onlarla aynı fikirde değildi ve tek bir hedefe konsantre olamayarak zamanını ve gücünü boşa harcadı. Aralık 1941’de, Moskova’dan birkaç mil önce , bir Rus karşı saldırısı nihayet Hitler’in tek seferlik umutlarının gerçekleştirilemeyeceğini açıkça ortaya koydu.
Ertesi gün 7 Aralık’ta Japonlar ABD kuvvetlerine saldırdı.inci limanı Hitler’in Japonya ile olan ittifakı onu Japonya’ya savaş ilan etmeye zorladı.Amerika Birleşik Devletleri Bu andan itibaren tüm stratejisi değişti. Umut etti ve denedi ( putu gibi Büyük Frederick II ), muhaliflerinin doğal olmayan koalisyonu olarak gördüğü şeyi, birini veya diğerini barış yapmaya zorlayarak kırmaya çalıştı. (Sonunda, Stalin ile Winston Churchill ve Franklin D. Roosevelt arasındaki “doğal olmayan” koalisyon dağıldı , ancak Hitler için çok geçti.) Ayrıca, Alman ekonomisinin tam bir savaş zamanı temelinde yeniden düzenlenmesini emretti.
Bu arada Himmler , Avrupa’da “yeni bir düzen”in zeminini hazırladı . 1933’ten 1939’a kadar ve hatta bazı durumlarda savaşın ilk yıllarında, Hitler’in amacı,Büyük Alman İmparatorluğu’ndan Yahudiler . 1941’de bu politika sürgünden imhaya dönüştü. buNazi rejimi altında oluşturulan toplama kampları böylelikle genişletildi.gibi imha kamplarıAuschwitz ve seyyar imha ekipleri,Einsatzgruppe .
Her ne kadar Katolikler, Polonyalılar, eşcinseller,Romanlar (Çingeneler) ve engelliler doğrudan olmasa da zulüm için hedef alındıimha , Almanya, Polonya ve Sovyetler Birliği’ndeki Yahudiler kurbanlar arasında açık ara en fazla sayıdaydı; Alman işgali altındaki Avrupa’da savaş sırasında yaklaşık altı milyon Yahudi öldürüldü. Diğer insanların ıstırapları, öldürülenlerin sayısıyla ölçüldüğünde yalnızca daha azdı.
1942 yılı sonunda El-Alamein veStalingrad ve Amerika’nın Fransız Kuzey Afrika’sına çıkarması savaşta dönüm noktasını getirdi ve Hitler’in karakteri ve yaşam tarzı değişmeye başladı. Operasyonları doğudaki karargahından yöneterek, bombalanan şehirleri ziyaret etmeyi veya bazı geri çekilmelere izin vermeyi reddetti ve doktoru Theodor Morell’e ve aldığı büyük miktarlarda ve çeşitte ilaçlara giderek daha fazla bağımlı hale geldi. Yine de Hitler, talihsizlik karşısında şiddetli tepki verme gücünü kaybetmemişti.
Temmuz 1943’te Mussolini’nin tutuklanması ve İtalyan ateşkesinin ardındanİtalyan ordusu tarafından tutulan tüm önemli mevzilerin işgalini yönetmekle kalmadı, aynı zamanda yeni bir faşist hükümetin başına geçmesi niyetiyle Mussolini’nin kurtarılmasını da emretti . Ancak doğu cephesinde ilerlemeyi durdurma olasılığı giderek azaldı. Ordu komutanlarıyla ilişkiler gerginleşti;SS ( Schutzstaffel ) bölümleri. Bu arada, genel başarısızlıkU-bot kampanyası ve Almanya’nın bombalanması, Alman zafer şansını pek olası hale getirmedi.
Temmuz Komplosu başarısız olduktan sonra Adolf Hitler ve Benito Mussolini
Çaresiz subaylar ve Nazi karşıtı siviller, Hitler’i devirmeye ve bir barış görüşmesi yapmaya hazır hale geldi. 1943-44’te Hitler’in hayatına yönelik birkaç girişim planlandı; en başarılı olan şu tarihte yapıldı:20 Temmuz 1944, AlbayClaus von Stauffenberg , Hitler’in karargahında düzenlenen bir konferansta bombayı patlattı .Doğu Prusya Ancak Hitler yüzeysel yaralarla kurtuldu ve birkaç istisna dışında komploya karışanlar idam edildi. Ordunun bağımsızlığının azaltılması artık tamamlanmıştı; Tüm askeri karargahlara Nasyonal Sosyalist siyasi görevliler atandı.
Bundan sonra, Hitler giderek daha fazla hastalandı; ama gevşemedi ya da kontrolünü kaybetmedi ve hiçbiri bağımsız bir otoriteye sahip olmayan yakın astları üzerinde neredeyse hipnotik bir güç uygulamaya devam etti. Müttefiklerin Normandiya’yı işgali (6 Haziran 1944) sonun başlangıcı oldu. Birkaç ay içinde sekiz Avrupa başkenti ( Roma , Paris , Brüksel , Bükreş , Sofya , Atina , Belgrad , Helsinki )) Müttefikler tarafından kurtarıldı veya onlara teslim edildi. Aralık 1944’te Hitler, Amerikan ve İngiliz ordularını bölmeyi amaçlayan Ardenler’deki bir saldırıyı yönetmek için karargahını batıya taşıdı. Bu başarısız olduğunda, yeni silahların kullanımına (Haziran 1944’ten beri Londra’ya Alman roketleri atılmıştı ) veya Müttefik Kuvvetlerin dağılmasına dayanan zafer umutları her zamankinden daha vizyoner hale geldi.
Ocak 1945’ten sonra Hitler , Sovyet güçleri Berlin’e yaklaşırken güneyde nihai bir direnişe liderlik etme planından vazgeçerek, Berlin’deki Şansölyelikten veya sığınağından asla ayrılmadı. Son derece gergin bir bitkinlik içinde, sonunda yenilginin kaçınılmazlığını kabul etti ve bunun üzerine mutlak komutasını aldığı ülkeyi kaderine bırakarak kendi canına kıymaya hazırlandı. Bundan önce, iki eylem daha kaldı. 28-29 Nisan gece yarısı evlendiEva Braun . Hemen ardından siyasi vasiyetini yazdırdı, kariyerini haklı çıkardı ve Amiral olarak atadı.Devlet başkanı olarak Karl Dönitz veŞansölye olarak Joseph Goebbels .
30 Nisan’da Goebbels’e ve kalan birkaç kişiye veda etti, ardından süitine çekildi ve kendini vurdu. Karısı zehir aldı . Talimatlarına uygun olarak vücutları yakıldı.
Hitler’in başarısı, savaş sonrası Almanya’sının ulusal bir lider olarak onun eşsiz yeteneklerine duyarlılığından kaynaklanıyordu. İktidara yükselişi kaçınılmaz değildi; yine de olayları kendi çıkarları için kullanma ve şekillendirme becerisine eşit olan kimse yoktu. Sahip olduğu güç, hem kapsamı hem de emrindeki teknik kaynaklar açısından emsalsizdi. Fikirleri ve amaçları, özellikle Almanya’da ve başka yerlerde de milyonlarca insan tarafından tamamen veya kısmen kabul edildi. Yenilgiye uğradığında, eski Avrupa’dan geriye kalanların çoğunu yok etmişken , Alman halkı daha sonra “Sıfır Yılı” olarak adlandıracakları 1945 yılıyla yüzleşmek zorunda kaldı.
Hitler’in tarihteki yeri
21. yüzyılın başında , ölümünden bu yana Hitler hakkında, ölümünden sonraki yarım yüzyıl boyunca Napolyon hakkında yazılanlardan daha fazla kitap yazıldı . II. Dünya Savaşı olaylarından zaman ve uzaklık , Hitler’in tarihsel yorumunu da etkilemiştir.
Tarihsel önemi (olumlu bir yargıyı ima etmeyen bir terim) hakkında genel bir fikir birliği vardır. Hitler, İkinci Dünya Savaşı’nın başlamasından esasen ve tek başına sorumluydu. (Bu, I. Dünya Savaşı’nı başlatan hükümdarların ve devlet adamlarının çeşitli sorumluluklarından farklıydı ). uygulanmasından dolayı onun suçuHolokost – yani, Alman politikasının Yahudilerin sınır dışı edilmesinden , nihayetinde tüm Avrupa’daki ve Avrupa Rusya’sındaki Yahudiler de dahil olmak üzere imha edilmesine kayması da açıktır.
Bu yöndeki emrine dair tek bir belge bulunmamakla birlikte, Hitler’in konuşmaları, yazıları, ortakları ve yabancı devlet adamlarıyla yaptığı görüşmelerin raporları ve tanıklıklarıeylemleri gerçekleştirenler tarafından sıklıkla rolünün kanıtı olarak gösterildi. En şiddetli ifadelerinin çoğu, (Şubat-Nisan 1945’teki tamamen gerçek olmayan “Bormann açıklamaları” dahil) “Masa Konuşmaları” sırasında köleleri tarafından kaydedildi. Örneğin, 30 Ocak 1939’da, yönetiminin altıncı yıldönümünü kutlamak için Hitler, Reichstag’a şunları söyledi: “Bugün bir kez daha peygamber olacağım: Avrupa içindeki ve dışındaki uluslararası Yahudi finansörler ulusları bir kez daha batırmayı başarırsa. bir dünya savaşında sonuç, Dünyanın Bolşevikleşmesi ve dolayısıyla Yahudilerin zaferi değil, Avrupa’daki Yahudi ırkının yok edilmesi olacaktır.”
Nisan 1945’te intiharından hemen önce yazdığı son vasiyetinde ve vasiyetnamesinde , Almanları Yahudilere karşı mücadeleyi sürdürmekle suçladı: “Her şeyden önce, hükümete ve halka ırk yasalarını sonuna kadar uygulamalarını ve direnmelerini emrediyorum.” tüm ulusların, uluslararası Yahudilerin acımasızca zehirleyicisi.”
Hayatta kalan çok sayıda Alman belgesine (ve kayıtlı konuşmalarının ve diğer açıklamalarının büyük hacmine) rağmen, Hitler, birkaç kez kendisinin de söylediği gibi, ketum bir adamdı; ve bazı görüşleri ve kararları zaman zaman kamuoyuna açık ifadelerinden farklıydı.
Adolf Hitler: Kavgam
Uzun bir süre tarihçiler ve diğer yorumcular, Hitler’in isteklerinin, hırslarının ve ideolojisinin açıkça (ve ürkütücü bir şekilde) ifade edildiğini kabul ettiler.Kavgam . Ancak Mein Kampf’ın ilk otobiyografik bölümünde, gerçeği en az üç konuda çarpıttı: babasıyla olan ilişkisi ( Mein Kampf’ta ortaya koyduğu evlat sevgisinden çok farklıydı ); Viyana’daki yaşam koşulları (belirttiğinden daha az yoksullukla işaretlenmiş) ; ve anti-Semitizmi de dahil olmak üzere dünya görüşününViyana yıllarında kristalleşmesi (şimdi kanıtlar, bu kristalleşmenin çok daha sonra, Münih’te gerçekleştiğini gösteriyor ).
Hitler hakkındaki popüler görüş, genellikle onun akıl sağlığıyla ilgili varsayımları içerir . Deliliği Hitler’e atfetme eğilimi var. Zaman zaman öfkeli patlamalarının kanıtlarına rağmen, Hitler’in zalimlikleri ve en aşırı ifadeleri ve emirleri, tamamen bilinçli olan soğuk bir vahşeti akla getiriyor. Hitler’e deliliğin atfedilmesi , elbette onu yaptıklarının ve sözlerinin sorumluluğundan kurtaracaktır (çünkü aynı zamanda onun hakkında daha fazla düşünmek istemeyenlerin sorumluluğunu da ortadan kaldırmaktadır).
Tıbbi kayıtlarının kapsamlı araştırmaları, en azından yaşamının son 10 ayına kadar, hastalık nedeniyle ciddi şekilde engellenmediğini de göstermektedir ( Parkinson hastalığının ilerleyen semptomları dışında).). Tartışılmaz olan, Hitler’in hastalık hastası olmaya belirli bir eğilimi olduğudur ; savaş sırasında çok miktarda ilaç aldığını ; ve 1938 gibi erken bir tarihte, kendisini uzun yaşamayacağına ikna etti bu, o sırada fetih programını hızlandırmasının bir nedeni olabilirdi.
Ayrıca, Hitler’in daha önceki eleştirmenlerinden bazıları tarafından reddedilen zihinsel yeteneklere sahip olduğuna da dikkat edilmelidir: Bunlar arasında, belirli ayrıntılar için şaşırtıcı bir hafıza ve rakiplerinin zayıflıklarına dair içgüdüsel bir içgörü vardı. Yine, bu yetenekler, emrettiği ve yaptığı birçok vahşi ve kötü eylem için sorumluluğunu azaltmak yerine artırır.
En şaşırtıcı başarısı, büyük Alman (ve Avusturya) halk kitlesini arkasında birleştirmesiydi. Kariyeri boyunca popülaritesi Nasyonal Sosyalist Parti’nin popülaritesinden daha büyük ve daha derindi . büyük çoğunluğuAlmanlar ona sonuna kadar inandı. Bu bakımdan, 19. ve 20. yüzyılın hemen hemen tüm diktatörleri arasında öne çıkıyor ve bu, Almanların 20. yüzyılda en eğitimli halklar arasında olduğunu düşündüğümüzde özellikle etkileyici.
Alman halkının ezici çoğunluğunun Hitler’i desteklediğine şüphe yok, çoğu kez pasif de olsa. Ona olan güvenleri, Nazi hiyerarşisine olan güvenlerinden daha fazlaydı . Tabii ki, bu desteğe katkıda bulunan şey, erken liderliği sırasında tam olarak takdir ettiği ekonomik ve sosyal başarılardı: işsizliğin fiilen ortadan kalkması , kitlelerin artan refahı, yeni sosyal kurumlar ve Almanların artması. prestij1930’larda diğer modern totaliter diktatörlüklerin tarihlerinde eşi benzeri olmayan başarılar. Bazı fikirlerinin manevi ve entelektüel atalarına rağmen, karşılaştırılabileceği hiçbir Alman ulusal lideri yoktur. Özetle, selefi yoktu – onunla diğer diktatörler arasındaki bir başka fark.
1938’de Hitler, Almanya’yı Avrupa’nın (ve belki de dünyanın) en güçlü ve korkulan ülkesi haline getirdi . Tüm bunları savaşsız başardı (ve şimdi bazı tarihçiler, 1938’de toplu infazlar başlamadan önce ölseydi, Alman halkının tarihindeki en büyük devlet adamı olarak tarihe geçeceğini söylüyorlar). Aslında 1940’ta savaşı kazanmaya çok yaklaştı; ancak ( Winston Churchill tarafından kişileştirilen ) Britanya’nın direnişi onu engelledi .
Bununla birlikte, Üçüncü Reich’ı yenmek için Sovyetler Birliği ile ezici ve birçok yönden alışılmadık Anglo-Amerikan koalisyonu gerekti.; ve iki tarafın da onu tek başına yenemeyeceğine inanmak için nedenler var. Aynı zamanda, kapitalistler ve komünistler, Churchill ve Roosevelt ve Stalin’in olağandışı ittifakını birbirine bağlayan, onun yıkımına yol açan vahşeti ve bazı kararlarıydı .
Hitler, kendisinin büyük bir devlet adamı olduğunu düşündü, ancak serbest bıraktığı şeyin koşulsuz aşağılığının farkında değildi; düşman koalisyonunun sonunda dağılacağını ve o zaman bir tarafla ya da diğeriyle anlaşabileceğini düşündü. Bu tür dilekler ve umutlar birçok Alman arasında sonuna kadar geçerli olmasına rağmen, böyle düşünerek kendini kandırdı.
Hitler’in açık ve gizli hayranları var olmaya devam ediyor (yalnızca Almanya’da değil ): bazıları kötülüğün faydasına yönelik habis bir çekimden; diğerleri, ne kadar geçici veya acımasız olursa olsun, Hitler’in başarılarına hayranlık duydukları için. Bununla birlikte, adıyla ilişkilendirilen vahşet ve suçlar nedeniyle, Hitler’in kötülüğün vücut bulmuş hali olarak itibarının asla değişmeyeceği muhtemeldir.
Doğru Olmadığını Tesbit eddiğiniz bir detay olursa bizimle iletişime geçin ! İletişim
Kaynak: Britannica / Adolf Hitler dictator of Germany
Bir Cevap Yaz