Sonunu düşünerek başla.
Yıllar önce gitar çalmayı öğrenmek istiyordum.
Şimdi zamanım olmadığını hissettim, ama bu sadece “başlangıç” mücadelesinden geçmek konusunda gergin olduğum ve kendimi mutlaka nasırlara sokmak istemediğim için kendime söylediğim bir bahaneydi. ellerimde veya kulaklarımda gelişir 🙂
Ağabeyim düğününde sağdıç olmamı istemişti ve bir konuşma yapmam gerektiğini biliyordum ve ne yapacağım ya da söyleyeceğim konusunda gergindim.
Düğünden yaklaşık iki hafta önce bir gitar aldım, kendimi eve kilitledim ve düğününde sözlerini değiştireceğim bir Adam Sandler şarkısı çalmayı öğrendim. İki hafta sonra, heyecan verici bir deneyim olan şarkıyı konukların önünde çaldım.
Çalmak istediğim bir şeyi çalarak yönlendirildim ve o ilk şarkı sevdiğim diğer şarkılara dönüştü. Profesyonel olmamama rağmen, her zaman bir gitar seçebiliyorum ve çalmaktan gerçekten zevk aldığım şarkıları çalabiliyorum.
Hayatımı 14 yaşıma ve “grup”taki ilk yılıma geri sarın. O zamanlar okulumuzda öğrenciler bando almak zorundaydı, bu yüzden en az nefret edeceğimi hissettiğim enstrümanı seçtim. Bas gitarı seçtim.
Bir grupta bas gitar çalmanın faydalarından biri, o odada başka kimsenin yapmadığı bir şeye sahip olmamdı – bir amplifikatör.
Öğretmenimiz ne kadar sıklıkta amfiyi kapatmamı istese de ben sadece geçici olarak dinler ve gitarın sesinin duyulanlara hakim olmasını sağlardım. Bas arka planda olmalıydı, ancak bir an önce lider olmamı sağlayacak bir anahtarım vardı. O derste biraz korkmuştum. Çalmayı öğrenmekte zorlandım çünkü öğrendiğimiz şarkıların hiçbiri ilgimi çekmiyordu. The Police ve Depeche Mode’u daha çok sevdiğim zamanlarda sık sık klasik müzik çalardık. Sevdiğim şarkıları çalmayı öğrenmek istiyordum ki bu gelecekte pek mümkün görünmüyordu.
Şimdi, yürümeden önce emeklemeyi öğrenmemiz gerektiğini biliyorum, ama eninde sonunda Bon Jovi veya Def Leppard çalma fırsatına sahip olacağımız asla söylenmedi, sadece o zamanlar adını hiç duymadığım insanlardan şarkılar. Enstrüman çalmak benim yaptığım bir şeyin parçasıydı. vardı yapmak ama ben bir şey değil aranan yapmak.
Bu, eğitimde birçok öğrenme için geçerlidir.
Ama büyüdüğümde, sadece bir enstrüman öğrenme yeteneğimin olmadığını kanıtladım, aynı zamanda gelecekte zorlayıcı bir şey görürsem, başlangıç aşamalarının “emme”sinden geçmenin değerini de görebildiğimi kanıtladım.
Bu, öğretim sanatının en kritik yönlerinden biridir.
Bir öğrenciyi uzun vadeli öğrenmede değer görmeye iten şeyin ne olduğunu anlayabilir miyiz? Öğrenmenin başlangıç evrelerinin “emilmesini” geride bırakmalarına yardımcı olabileceğimizi mi?
Yıllar önce, okul bölgemizde yeni bir pozisyonun adı hakkında tartıştım. Düşünce bunun “Öğretim Lideri” olmasıydı ve bunun “Öğrenme Lideri” olması gerektiğini savundum çünkü aklımızda sondan başlamamız ve neden öğrettiğimizin arkasındaki itici gücü anlamamız gerekiyor. İnsanların kendi yollarını bulmalarına yardımcı olmak, sadece onların yolunun ne olması gerektiğine karar vermek değil.
Öğrencilerin yeni bir çabanın başlangıcındaki mücadeleyi aşmalarına yardımcı olmak için gelecekteki olasılıkları aydınlatmak esastır. onlar sadece şu anda öğretime hizmet eden şeyle ilgilenmiyorlar.
Söylemesi yapmaktan daha kolay ama bu gerçeği görmezden gelmek ne öğrenciye ne de öğretmene hizmet ediyor.
gösteriliyor ne mümkün gelecekte daha iyi başa çıkmamıza yardımcı olur zor olan nedir şimdiki zamanda.
Kaynak : https://georgecouros.ca/blog/archives/13605