Geleneksel bir evirici bir AC sinüs dalgasını simüle eden iki farklı yönde DC’yi açıp kapamak için güç yarı iletkenlerini (IGBT’ler veya MOSFET’ler) kullanır.
Bu, bir endüktör tarafından filtrelenir ve daha sonra voltaj, bir transformatörde ~ 220 V’lik şebeke voltajına yükseltilir. Tipik olarak, eviricinin DC giriş bara voltajı, AC voltajının (transformatörden önce) en yüksek değerinden daha büyük olmalıdır.
Örneğin, 250 V DC’lik minimum bir DC gerilimi, 180 V AC’nin oluşturulmasına izin verir, daha sonra transformatörde 240 V AC’ye yükseltilmesi gerekir. Kondansatörler DC hatlarındaki dalgalanma akımlarını filtrelemek için kullanılır.
Dalgalanma MPP izlemeyi bozabilir ve DC direnç kayıplarını artırabilir. Dalgalanma, güç yarı iletkenlerinin açılıp kapanmasından kaynaklanır. Tipik olarak, düşük frekanslı elektrolitik kapasitörler kullanılır, ancak bunlar arızaya (zamanla ve daha yüksek sıcaklıklarda kurumaya) duyarlıdır. Film kondansatörler daha iyi ama daha büyük ve daha pahalıdır.
Modern eviriciler, üç faz, yüksek frekans (HF), bipolar veya trafosuz bir dizi diğer karmaşık topolojileri kullanır. Örneğin, HF eviriciler, 200 – 600 V DC’yi sabit ~ 700 V DC’ye yükseltmek için bir DC takviye devresi kullanır. Bu, yüksek frekanslı bir transformatörden geçmeden önce yüksek frekansta (60 Hz şebeke frekansından çok daha yüksek) değiştirilir. Son olarak bir indüktör AC sinyalini pürüzsüzleştirir ve şebekeye verir. Bu topoloji daha hafif ve daha verimlidir.