“O.G.” Gözden Geçirme: Jeffrey Wright, Çalışan Bir Hapishanede Çekilen Meditatif HBO Filminde Awes
Jeffrey Wright, “O.G.” da
HBO
“O.G.” “Dannemora'da Kaçış” değildir. Bir kaçış için geri sayım olmasına rağmen bir kaçış-gerilim filmi değildir. Operasyonel bir hapishanede vurulmuş ve yalnız bir adama odaklanmış olmasına rağmen, bir hapishanenin veya özel bir davanın benzersiz nitelikleri ile ilgili değildir. Ben Stiller’in Showtime dizisi kabarcıklı bir dışadönüklükken, Madeleine Sackler’in draması çılgına dönüyor. “O.G.”, cezaevindeki yaşamın meditatif muayenesi içindeyken kendi koşullarıyla ödüllendiriyor, ancak diğer hapishane hikayeleri tarafından belirlenen beklentilere karşı değerlendirildiğinde daha az heyecan verici.
Temel önermeyi ele alın: Indiana’nın Pendleton Düzeltme Tesisi’nde (Indianapolis'in yaklaşık 45 dakika kuzeybatısında) çekilen “O.G” adını ana konusu Louis (Jeffrey Wright) almıştır. Bir hapishane çetesinin eski lideri (ve sokak çetesinin kurban kuzusu) Louis, iyi davranışlar için önce 30 yıla, sonra 24'e düşürülen 60 yıllık bir cezanın son haftalarında. Ancak Louis, onu parmaklıkların arkasına koyan suçu tekrar gözden geçirdiğinde, Beecher (Theothus Carter) adlı yeni bir gelişe yardım etmeye çalışırken ve sonuçta dışarıdan hayatta kalıp kalamayacağını (ya da kalmayacağını) sorgularken, özgürlük yolu daha da büyür.
Çete dövüşleri ve büyük konuşmalar içeren bir “O.G.” sürümü hayal etmek kolaydır; barbarca şiddet ve yepyeni bir kirli kelime dili ile; Louis, herkesin anlayabileceği ahlaki bir ikilemle boğuşurken gıdıklama saatini terletiyor. Ancak Sackler daha zor bir yol izliyor. Arsaya kaçınılmaz bir sıkıntı gibi davranıyor. Zaman inatla ilerler ve hiçbirinin davet edilmediği kararları zorlar. Gerçek bahisler Beecher ya da diğer mahk withmlarla ya da Louis’in fiziksel benliğiyle değil. Aklındalar ve Sackler onları sanatsal, ruhani kompozisyonlarla görselleştiriyor.
Jeffrey Wright ve Theothus Carter, “O.G.” de
HBO
“O.G.”, hayatınız sadece 10 × 10 hücrede mevcutsa - veya daha doğrusu, boynunuzun üstündeki 22 inçlik alanda mevcutsa, bir hayat dilimi filmidir. Sackler, gerçekliğini ve sınırlarını tanıyarak ortamını somutlaştırır. Seyrek kilitlenmeler ve yıkık ortak alanlar (mahkmatmlardan gardiyanlara kadar herkesin düzensiz üniformalarından bahsetmemek gerekirse) canlı bir cansız yaşam portresi çiziyor. İzleyiciler hapishaneyi ve duvarlarını tıpkı mahkumların yaptığı gibi her zaman hissediyorlar ve Sackler Louis'i tek kaçışı olan aklını takip ediyor. Cevaplarının çoğu rüyalarda bulunur, ancak arsa onu düşüncelerinin güreştiğini söylemeye zorlar.
Louis'in hapishane duvarına ulaştığı bir sahne var ve eli beton gibi kum gibi kayıyor. Daha sonra, çerçeve hapishane dışındaki dünyaya adım atarken genişler - ön taraftaki dış kısım, arka plandaki ovalar ve ilerideki karanlık gökyüzü. Louis bunu kabul etmeyecek, ancak özgür olmaya hevesli olsa bile hapishaneden ayrılmaktan korkuyor. Uzun süreli mahk inmlar için iyi belgelenmiş bir ikilemdir, ancak “O.G.”, korkuyu geçerliliğe davrandığı kadar dramayı fazla uzatmaz. Louis'in dışarıda nasıl bir hayatı olacak ve ayrıldığında ne kaybediyor? '>
Sackler'ın yolu kolay olmasa da, en fazla sorumluluğu taşıyan Wright. Esrarengiz bir özgüllük, ancak doğal, durmak bilmeyen bir hassasiyet icra eden Wright, Louis'in kaynamayan duygularının gıcırdamasına ve yüzeye çıkmasına izin verecek kadar sertleşir. Kaçınılması gereken gerçekleri veya yapmak istemediği seçimleri kabul etmeye çalışırken gözleri yan yana yüzüyor, ancak seyircinin düşüncelerini onunla birlikte işlemesine izin veren bir durgunluk var. Wright, Louis'e bilge yaşlı bir adamın sesini verir, ama zayıf değildir. Güçlü ve gerçek hükümlülerle çalışırken bile durulamaz bir varlık gibi hissediyor. (“O.G.” nin tamamen operasyonel bir hapishanede vurulduğundan bahsetmiş miydik?)
Kolayca sergilenmekten kaçınan bir film için izlemesi kolaydır - izleyiciler Wright'ın yüzünde olan her şeyi, davranışlarını ve kendini taşıma biçimini okuyabilir. Tüm film düşüncesini birçok küçük olanın etrafında inşa edilen büyük bir seçim üzerinde harcıyor ve yine de Louis'in zihninde çoğu zaman zenginleşiyor. “O.G.” biraz yavaş, çok basit bir dokunuş olabilir ve hatta modern hapsetme konusunda daha büyük, daha beyan edici bir noktaya değinmek bile biraz dikkat dağıtabilir. Ama Louis üzerinden kendi yolunu çizerek - ve Wright'ın büyük bir yardım eli ile - orijinalden kısa bir şey değil.
B seviyesi
“O.G.” prömiyerleri 23 Şubat Cumartesi günü saat 10'da HBO üzerinde.