Nicole Audrey Spector’a söylendiği gibi
Tatil için gecikmiştim. Covid-19 hastalarının ihtiyaçlarına cevap veren bir halk sağlığı hemşiresi olarak 15 ay boyunca haftada beş ila altı gün çalışmak kariyerimin en tatmin edici işiydi. Ama aynı zamanda stresliydi. Ben bile -en yoğun olduğu zamanlarda kendini en iyi hisseden biri- işimin yoğun olduğunu kabul etmeliyim.
Sonra anneme bakmayı, bir genç yetiştirmeyi, güçlü ve mutlu bir evliliği sürdürmeyi eklersiniz ve bu sadece… çok fazlaydı.
Hawaii, karar verdik. Hawaii’ye bir aile tatili yapardık.
Ayrılmayı planladığımız günden bir gün önce alnımda kırmızı bir leke fark ettim. Harika, diye düşündüm, sivilce. Covid-19’un seyahati durdurmasından bu yana ilk kaçamağımda tam olarak ihtiyacım olan şey: büyük bir şişko sivilce.
Kaşlarımı yeni yaptırmıştım, bu yüzden buna garip bir tepki verdiğimi düşündüm ve uçağa binip sözde sivilcenin gerçekten şiştiğini ve sol göz kapağıma yayıldığını fark edene kadar hiçbir şey düşünmedim. Uçuş boyunca durum daha da kötüleşti ve bunu gizlemek için kocamın güneş gözlüklerini taktım.
Uçaktan indiğimde yüzümün sol tarafında tam teşekküllü bir kopuş vardı. Lekeler o zamana kadar kabarmıştı ve acı veriyorlardı. Yüzüm kızardı. Dayak yedikten sonra ödüllü bir dövüşçü gibi görünüyordum.
Diş hekimi olan kocam bana iyice baktı ve “Sanırım zona hastalığınız var” dedi.
Zona hastalığı? Bu çok saçmaydı. Zona hastalığının sadece yaşlıları etkilediğine inandım ve ben sadece 53 yaşındaydım. Artı, zona sadece vücudun yanlarına ve/veya arkasına isabet etti, değil mi? Yüz değil!
Hawaii’de uçaktan iner inmez acil bakım merkezine gittik ve orada gerçekten zona hastalığım olduğunu öğrendim. Şok olmuştum.
Çünkü zona viral bir enfeksiyondur Bu, kabarma aşamasında bulaşıcı olabilir ve sol gözüm – kısa süre sonra şişerek kapanabilir – potansiyel olarak tehlikede olduğundan, hemen hastaneye kaldırıldım. Sekiz günlük gezimizin geri kalanını orada IV yoluyla ağrı kesici ve antiviral ilaçlar alarak geçirdim. Çoğu zaman korktum, sol gözümü kaybedeceğimden ya da görüşüme zarar verebileceğimden endişelendim. Neyse ki, bu şeyler olmadı.
Kabarcıklar kabuk bağladığında, doktorlarım gitmem gerektiğine karar verdiler ve eve dönmek için doğruca havaalanına gittik. Bagajımı bile açmadım. Bu kesinlikle hayallerimin tatili değildi, ancak mükemmel tıbbi bakım aldığımı ve buna erişebildiğim için kendimi çok şanslı hissettiğimi söylemeliyim.
Döküntü iyileşiyor gibi göründüğünden, birkaç gün veya hafta içinde normale dönmeyi bekliyordum. Ama durum böyle değildi. İlk enfeksiyonumdan sonraki dokuz ay boyunca yüzüm kırmızı ve tahriş oldu, kabuklu kabarcıklar derinden kazıldı ve karanlıktı. Sol gözüm hala biraz şiş ve sarkıktı. Belki de en kötüsü, başımın üstünde dikenli bir taç takmış gibi kemiren bir ağrı vardı.
Ben kibirli biri değilim, ama her zaman temiz bir cildim vardı ve bundan oldukça mutluydum. Ama şimdi görüntülü aramalarda yüzümü göstermekten utanıyordum ve cildim hala iltihaplı olduğu için makyaj yapmak ve potansiyel olarak herhangi bir şeyi daha da kötüleştirmek istemiyordum.
Şimdi, zona ile düştükten bir yıldan fazla bir süre sonra cildim çoğunlukla temizlendi, ancak alnımda yara izi var. Ve diğerleri görmediklerini söyleseler de, sol gözümün hala çok hafif düştüğünü fark ediyorum.
Tüm bunların zona aşısı ile önlenebileceğini düşünmek – ki bu CDC tarafından 50 yaş ve üstü kişiler için önerilir – beni çileden çıkarıyor. Zona tipik olarak reklamlarda ve 65 yaşın altındaki birini etkilediğini gördüğüm diğer medyada gösterilmiyor ve benim yaşımdaki insanlar için önerilmesi bir yana, aşı için aday olduğumu bile bilmiyordum. . Hatırladığım kadarıyla doktorlarım bundan hiç bahsetmemişti.
Her ne kadar sahip olan herkes suçiçeği hayatın ilerleyen dönemlerinde zona olabilir (her ikisine de varicella-zoster virüsü neden olur), bazı araştırmalar bir zona ve stres arasındaki bağlantı 50 ve üzeri kişilerde. Aileme bakarken her gün çok çalışmak zona enfeksiyonumu tetiklemiş miydi? Oldukça mümkündü.
Hayatımın geri kalanını zona hastalığımı önlemek için aşıyı zamanında almadığım için kızgın geçirebilirdim ama bunun yerine yaşama şeklimi değiştirerek harekete geçtim. Doğal olarak daha başarılı biri olarak, şimdi neyi üstlenip neyi yapamayacağımı ciddi olarak düşünüyorum. Artık insanlara sık sık hayır diyorum – geçmişte hep mücadele ettiğim bir şey.
Yetişkin hayatımın çoğu, annem, kızım, kocam ve hatta hemşire rolümdeki yabancılar olsun, diğer insanlarla ilgilenmekle geçti. Bu günlerde kendime zaman ayırıyorum. Her sabah meditasyon yapıyorum ve yediklerime daha çok dikkat ediyorum. Çok fazla tatlı yemem ama yediğimde onları kendim için hak edilmiş ikramlar olarak yiyorum.
Bir aşı savunucusu olacağımı hiç düşünmemiştim, ama şimdi kendimi her fırsatta zona hakkında farkındalık yayarken buluyorum ve aynı zamanda zona ile ilgili bir çalışmanın parçasıyım. İnsanların bana asla öğretilmeyen şeyleri öğrenmelerini ve umarım kendilerini korumak için güvenli ve yaygın olarak mevcut olan önlemleri almalarını istiyorum.
Öz bakım ve savunuculuk yoluyla, cildimi olduğu gibi kucaklamayı öğrendim. Artık gizlemek için makyaj yapmayı düşünmüyorum. Kendimi olduğum gibi seviyorum.
Bu kaynak Merck’in desteğiyle oluşturulmuştur.
Sitenizdeki Makalelerden
Web Çevresindeki İlgili Makaleler
Kaynak : https://www.healthywomen.org/real-women-real-stories/the-shingles-vaccine