Türümüz soyu tükenecek mi? Kısa cevap evet. Fosil kayıtları nihayetinde her şeyin yok olduğunu gösteriyor. Şimdiye kadar yaşamış olan neredeyse tüm türler,% 99,9’un üzerinde, nesli tükenmiştir.
Bazıları soyundan ayrıldı. Çoğu – plesiosaur, trilobit, Brontosaurus – olmadı. Bu diğer insan türleri için de geçerlidir. Neandertaller, Denisovans, Homo erectus ortadan kayboldu ve sadece Homo sapiens kaldı. İnsanlar kaçınılmaz olarak yok olmaya gidiyorlar. Soru değil olmadığını biz sönmüş gider, ama ne zaman.
Manşetler genellikle bu yok oluşun yakın olduğunu gösteriyor. Toprak otlatma asteroit tehdidi bir medya favorisidir. Mars düzenli olarak cıvata deliği olarak ayrılır. Ve iklim acil durumunun devam eden tehditleri var.
İnsanların güvenlik açıkları vardır. Bizim gibi büyük, sıcakkanlı hayvanlar ekolojik bozulmaları iyi idare etmiyorlar. Küçük, soğukkanlı kaplumbağalar ve yılanlar aylarca yiyeceksiz kalabilir, bu yüzden hayatta kaldılar. Hızlı metabolizmaları olan büyük hayvanlar – tyrannosaurs veya insanlar – sürekli olarak çok fazla gıda gerektirir. Bu, onları volkanlar, küresel ısınma, buz çağları veya asteroit çarpışmasından sonraki çarpışma kış gibi felaketlerin neden olduğu kısa gıda zinciri bozulmalarına karşı savunmasız bırakıyor.
Bu yüzden savunmasızız, ancak insanların nesli tükenmeye karşı dirençli olduğunu düşünmek için nedenler var, belki de öyle. Biz çok garip bir türüz – yaygın, bol, son derece benimsenebilir – ki bunlar bir süre daha yapışacağımızı gösteriyor.
Her yerde ve bol miktarda
İlk olarak, her yerdeyiz. Coğrafi olarak yaygın organizmalar, asteroit etkisi gibi felaketler sırasında ve kitlesel yok olma olayları arasında daha iyi gelişir. Geniş coğrafi alan, bir türün tüm yumurtalarını bir sepete koymadığı anlamına gelir. Bir habitat yok edilirse, başka bir habitatta hayatta kalabilir.
Kutup ayıları ve küçük aralıklı pandalar tehlikede. Kahverengi ayılar ve kırmızı tilkiler, büyük aralıklar ile değil. İnsanlar çöller, tundra ve yağmur ormanları gibi çeşitli habitatlarda tüm kıtalarda, uzak okyanus adalarında yaşayan herhangi bir memelinin en geniş coğrafi alanına sahiptir.
Biz de genelciyiz. Dinozor öldüren asteroitten kurtulan türler nadiren tek bir gıda kaynağına dayanıyordu. Onlar vardı omnivordur memeliler ya gibi yırtıcı hayvanlar Timsahlar ve oturtmaya kaplumbağaları şey yemek. İnsanlar binlerce hayvan ve bitki türünü yerler. Neyin mevcut olduğuna bağlı olarak, otobur, balık burcu, etobur, omnivoruz.
Ama en önemlisi, diğer türlerin aksine, DNA değil, öğrenilmiş davranışlar – kültür – yoluyla adapte oluyoruz. Biz hayvanız, biz memeliyiz, ama biz çok tuhaf, özel memelileriz. Farklıydı.
İnsanlar nesillerimizi genlerimizi değiştirmek için almak yerine, davranışlarımızı yıllar hatta dakikalar içinde uyarlamak için zeka, kültür ve araçlar kullanırlar. Balinalar, palet, sivri diş, sonar geliştirmek için milyonlarca yıl aldı. Millenia’da insanlar balık kancaları, tekneler ve balık bulucular icat etti. Kültürel evrim viral evrimi bile geride bırakıyor. Viral genler birkaç gün içinde evrilir. Birinden ellerini yıkamasını istemek bir saniye alır.
Kültürel evrim sadece genetik evrimden daha hızlı değil, farklıdır. İnsanlarda, doğal seçilim, çevreye körü körüne uyum sağlamayan, ama onu bilinçli olarak ihtiyaçlarına göre yeniden şekillendiren akıllı tasarıma sahip bir hayvan yarattı. Atlar öğütme azı dişlerini ve bitkileri yemek için karmaşık bağırsakları geliştirdi. İnsanlar bitkileri evcilleştirdiler, daha sonra bitkiler için ormanları temizlediler. Çitalar avlarını takip etme hızını geliştirdiler. Koşmayan inek ve koyun yetiştirdik.
Çok benzersiz bir şekilde uyarlanabiliriz, kitlesel bir yok olma olayından bile kurtulabiliriz. Bir asteroit saldırısından önce on yıllık bir uyarı verildiğinde, insanlar muhtemelen yıllarca soğuk ve karanlıkta hayatta kalacak kadar yiyecek stoklayabilir ve nüfusun çoğunu veya çoğunu kurtarabilir. Buz çağları gibi daha uzun süreli kesintiler, yaygın çatışmalara ve nüfus çökmelerine neden olabilir, ancak medeniyetler muhtemelen hayatta kalabilir.
Ancak bu uyumluluk bazen kendi en büyük düşmanlarımızı yapar, kendi iyiliğimiz için çok zekidir. Dünyayı değiştirmek bazen daha kötüsü için değiştirmek, yeni tehlikeler yaratmak anlamına gelir: nükleer silahlar, kirlilik, aşırı nüfus, iklim değişikliği, salgın hastalıklar. Bu yüzden bu riskleri nükleer antlaşmalar, kirlilik kontrolleri, aile planlaması, ucuz güneş enerjisi, aşılarla hafiflettik. Kendimiz için koyduğumuz her tuzaktan kaçtık.
Şimdiye kadar.
Küresel medeniyetimiz de birbirini destekleme yolları keşfetti. Dünyanın bir yerindeki insanlar, başka yerlerdeki savunmasız insanlara yiyecek, para, eğitim ve aşı sağlayabilirler. Ancak, birbirine bağlılık ve karşılıklı bağımlılık da güvenlik açıkları yaratır.
Uluslararası ticaret, seyahat ve iletişim dünyadaki insanları birbirine bağlar. Yani Wall Street’te mali kumarlardan Avrupa ekonomilerini tahrip, bir ülkede şiddet dünyanın diğer tarafındaki cani aşırılık ilham Çin spreadlerdeki bir mağaradan bir virüs milyarlarca yaşamlarını ve geçim tehdit etmeye.
Bu sınırlı bir iyimserliğe işaret ediyor. Homo sapiens zaten 250.000 yıldan fazla buzul çağları, patlamaları, pandemi ve dünya savaşlarında hayatta kaldı. 250.000 yıl veya daha uzun bir süre sonra kolayca hayatta kalabilirdik.
Kötümser senaryolar, toplumsal düzenin, hatta medeniyetin ve hatta insan popülasyonunun çoğunun – korkunç, kıyamet sonrası bir dünya – yaygın olarak çökmesine yol açan doğal veya insan yapımı felaketleri görebilir. Öyle olsa bile, insanlar muhtemelen toplumun kalıntılarını, Mad Max tarzını atlatarak, belki de çiftçiliğe geçerek, hatta avcı-toplayıcılar haline gelerek hayatta kalacaklardı.
Hayatta kalma oldukça düşük bir çubuk oluşturur. Soru, insanların önümüzdeki üç ya da üç yüz bin yıl hayatta kalıp kalmadıkları değil, sadece hayatta kalmaktan daha fazlasını yapıp yapamayacağımız.
Nick Longrich
Bath Üniversitesi, Evrimsel Biyoloji ve Paleontoloji Kıdemli Öğretim Görevlisi
— Habere Güven (@HabereGuven) May 11, 2020