O öğleden sonra, üç buçuk.
“Vahşi doğada bir anka ağacı nadiren görülür. Li Yuxin’in açıklamasına göre, Tianzong Dağı’nda güneşe bakan yüksek bir yerde olması gerekir. Hava fotoğrafı ve uydu haritası çıktıktan sonra belirli konum ayrıntılı olarak analiz edilecektir. … Evet, Li Yuxin’i yanımda getirdim. Kurallara pek uygun değil, lütfen eyalet departmanını onay sürecini tamamlamaya zorlamama yardım edin… Tamam, tamam, öğleden sonra saat 5’te Jianning’e gideceğiz. doğrudan olay yerine gidin. Öğleden sonra saat 6 veya 7 civarında, muhtemelen Tianzong Dağı’na ulaşacağız. Arama kurtarmayı son ana kadar bırakmayın!”
Grand Cherokee, ilçenin eteklerindeki nehir set yolunda hızla ilerliyordu. Küçük bir suçlu polis olan Zhang Guanyao önde araba kullanıyordu, Ma Xiang yardımcı pilot koltuğundaydı, Yan Xie ve Jiang Ting arkalarındaydı ve kelepçeli Li Yuxin ortadaydı.
Yönetmeliğe göre, mahkumlara eşlik ederken tüm personel uyanık kalmalıdır. Neyse ki, Yan Xie arabada yüksek sesle bağırıyordu ve bu da insanların uyuyamamasına neden oluyordu. Herkes gözlerinin altında bir çift pandaya benzeyen siyah halkalarla arabada oturuyordu.
“Hava fotoğraflarını al ve hemen bana gönder. Beş buçuk saat kaldı, herkesi benim için seferber edin, acele edin!”
Yan Xie sonunda şehir bürosuyla görüşmeyi sonlandırdı.
“Bu geziden çok şey kazandık, Kardeş Yan.” Ön sıradaki Ma Xiang teselli etti, “Geçen yıl 712 vakasını ortaya çıkarmakla kalmadık, hatta He Liang’ın suç mahallinde kazmaya gitmemizi bekleyen iki ceset olduğunu keşfettik…”
“Shen Xiaoqi ve Bu Wei kurtarılmadı ve kaçıranlar henüz yakalanmadı. Daha önceki kaç vaka ortaya çıkarılırsa çıkarılsın, bu sadece boş konuşma. Yaşamayı ilk sıraya koymak hala daha önemli.”
Ma Xiang somurtarak onayladı ama başını çevirmeden edemedi: “Hey, Kardeş Yan dedim.”
“Ne?”
“Eğer gerçekten sona gelirse ve zamanında yetişemezsek, sizce Bu Wei, Shen Xiaoqi’yi öldürme baskısını kabul eder mi?”
“Bu mesele…” Yan Xie tam bir şey söylemek üzereydi, ama konuştuğu anda zihninde aniden birkaç kelime parladı:
“Gerçekten infaz etmek istediği hedef He Liang ya da Shen Xiaoqi değildi… Ona ihanet eden bendim.”
“Bunu söylemek zor, çünkü perde arkasındaki beynin neden He Liang’ın bir ‘korkak’ olduğunu ve ayrıca Li Yuxin’e ‘ihanet ettiğini’ söylediğini bilmiyoruz.” Yan Xie duraksadı, sonra yan tarafına baktı, “Ne düşünüyorsun? Danışman Lu?”
Jiang Ting arabanın camına yaslanmıştı, gözleri kapalıydı ve ifadesi biraz yorgundu.
“Danışman Lu?”
“…..” Jiang Ting sonunda boğuk bir sesle şöyle dedi: “Ben Bu Wei olmadığımı nasıl bilebilirim ve ayrıca karakter profili için onun kişisel bilgilerine sahip değilim.”
“Danışman Lu’nun az önce ne dediğini duydun mu?” Yan Xie, Ma Xiang’ı azarladı.
Ma Xiang, açıklanamaz bir şekilde gözlerini kırpıştırdı.
Jiang Ting’in sağlığı iyi değildi. Sessizken çevreyle bağdaşmayan bir kayıtsızlık sergiliyordu. Araç hareket ederken vücudu hafifçe sallandı ve aniden cebindeki telefon titredi.
DSÖ?
Bu numarayı yalnızca Yan Xie ve Yang Mei biliyordu, ancak Yang Mei’nin bir vaka olduğunda rastgele mesajlar göndererek onu rahatsız etmesi için hiçbir neden yoktu.
Jiang Ting telefonunu çıkardı ve ona baktı, Yan Xie.
“…..” Jiang Ting kaşlarını çattı ve yalnızca içeriği görmek için kısa mesaj sütununu açtı:
[Kaçıranların bahsettiği ihanetin infaz törenindeki sembolik bir ipucu olduğunu mu düşünüyorsunuz yoksa özellikle bir şeye mi işaret ediyor?]
——İkimiz de aynı arabadayken, neden olayın ayrıntılarını bu şekilde tartıştığımızı bilmek isterdim.
Jiang Ting dirseklerini arabanın camına dayadı ve bir süre telefon ekranına baktı ama yine de konuşmadı. Elini kaldırdı ve “özellikle” kelimesini yazıp gönderdi.
Li Yuxin’den birkaç on santimetre uzakta, Yan Xie kafasını bir şeyler yazmaya gömmeye başladı. Bir süre sonra Jiang Ting’in telefonu tekrar titredi.
[Özellikle neyi ifade ediyor?]
Jiang Ting: “…..”
Yan Xie: [Li Yuxin üçüncü gün bayıldığından bahsetti ve uyandığında He Liang’ın bağlı olduğunu ve önünde diz çöktüğünü gördü. Sonra telefondaki adam kaçıran kişi onu öldürmesini emretti.]
[İtiraf kesin ise, o zaman He Liang’ın Li Yuxin komadayken bir şeyler yapmış olması mümkündür, bu da perde arkasını gözlemleyen adam kaçıranları kızdırmıştır.]
[Bu olayın başından sonuna kadar He Liang ile hiçbir ilgisi olmaması da mümkündür. He Liang, perde arkasındaki ustanın zihnindeki bir görüntünün yerine geçiyor. Sözde ‘ihanet’ aslında ustanın bizzat yaşadığı geçmiş bir olaydır.]
Jiang Ting: “…..”
[Ne düşünüyorsun?]
Mesaj arka arkaya geldi ve telefon titremeye devam etti ve susması uzun zaman aldı. Jiang Ting yana baktı, Yan Xie tamamen iyi görünüyordu, arka koltuğun deri sırtlığına yaslanmış ve ileriye bakıyordu.
Jiang Ting derin bir nefes aldı ve sonunda telefonuna bir paragraf yazdı. Yarım saniye sonra Yan Xie’nin telefonu açıldı:
[Koğuştan ayrıldığında bana böcek mi koydun?]
Yan Xie güldü.
Bu kişi çok hassas. Elbette, herhangi bir denetimli serbestlik, tamamen görülmenin sona ermesine yol açabilir.
Jiang Ting’in keskin bakışlarını neredeyse hissedebiliyordu ama görmemiş gibi yaptı. Sonra cevap kutusuna birkaç kelime yazdı, düşündü, sonra silip tekrar yazdı.
Aniden Xiao Zhang, “Kardeş Yan, arkadaki kamyon bizi takip ediyor gibi görünüyor” dedi.
Yan Xie göndere bastı ve bakmak için döndü: “Ne?”
Banliyö yolu oldukça ıssız. Grand Cherokee nehir setinde ilerliyor. Şu anda yoldan geçen araç yok, bu nedenle arkalarındaki kamyon çok dikkat çekici görünüyor. Arka camdan sadece 20 ila 30 metre uzakta olduğu tahmin ediliyor.
Nedense, Yan Xie arabanın önüne baktığında, kalbinde aniden çok rahatsız edici bir duygu yükseldi, bu yüzden Zhang Guanyao’ya talimat verdi: “Xiao Zhang, yavaşla ve bizi geçip geçemeyeceğini gör.”
Xiao Zhang sözleri duydu ve hafifçe frene bastı.
Aynı zamanda kamyon hızlandı ve yaklaştı ve gittikçe yaklaşan farlar Yan Xie’nin gözlerine yansıdı.
“…..” Aniden Yan Xie çılgınca kükredi: “Hızlan! Hızlan!! —Şerit değiştirmedi!!”
Kamyon şerit değiştirmedi, araca çarpmak istedi!
Değişiklik o kadar beklenmedik bir şekilde geldi ki Xiao Zhang’ın tepki verecek zamanı olmadı. Emirlere itaat etme içgüdüsü her şeyi alt üst etmişti. Öndeki ve arkadaki iki araç aynı anda hızlandı!
Boom-
Kamyon, grand cherokee’nin arkasına çarparak kükreyen çelikten bir canavara benziyordu!
Herkes aynı anda öne doğru eğildi ve Cherokee, yolun korkuluğuna gelen güçlü darbeyle sürüklendi. Xiao Zhang, bağırarak frene bastı ve direksiyonu çevirdi ve lastikler yerde sert bir sürtünme sesi çıkardı.
Bang!
Arabanın önü korkuluk tarafından geri sıçradı, otomobilin tüm gövdesi kontrolden çıktı ve kamyonun orta ve arka bölümlerine çarptı.
Boom!!
Tüm araba yatay olarak metal korkuluğa doğru itildi, bu da kapının ve korkuluğun aynı anda korkunç bir şekilde deforme olmasına neden oldu!
O anda, zaman durmuş ve sonsuza kadar uzamış gibiydi. Yan Xie bir şey sezmiş gibiydi ve yanına uzanmak için elinden gelenin en iyisini yaptı: “Jiang Ting——”
Ama kükremesi çıkar çıkmaz korkunç bir hortumun içinde boğuldu.
Grand Cherokee, büyük bir çelik tabut gibi korkuluktan çıktı, nehir kıyısından aşağı yuvarlandı ve nehre daldı!
Arabanın tavanı hızla su yüzeyine battı ve arabadaki sağır edici birkaç bağırış aynı anda susturuldu ve yerini uğuldayan kabarcıklar aldı.
Suyun altındaki çevre, biraz kırmızıyla karışık belli belirsiz yeşildi, kimin kanı olduğunu söylemek imkansızdı ve hiçbir şey görmek imkansızdı.
Araba takla attığında herkes bir anlığına bilincini kaybetti ama Yan Xie soğuk suya daldığı anda uyandı. Pencereye çarpan alnına bakmayı umursamadı. Dişlerini sıktı ve acıyla emniyet kemerini çözdü. Neyse ki arabayı satın aldı ve Kriminal Soruşturma Birimi’ne ‘bağışladı’. Genellikle tek başına kullanır ve arabanın detaylarına aşinadır, bu yüzden Li Yuxin’in emniyet kemerini bir tık ile başarılı bir şekilde açtı.
Peki ya Jiang Ting?
Ondan bir koltuk uzakta olan Jiang Ting ne olacak?
Yan Xie eğildi ve parmaklarıyla bir şeye dokundu. Bir anda bunun Jiang Ting’in hareketsiz bedeni olduğunu anladı.
Mırıldanmak——
Arkadan hızla saldıran hava kabarcıkları, Yan Xie’yi neredeyse arabanın içine doğru itiyordu. Ama sonra arkadan yakalandı, Ma Xiang ve Xiao Zhang’dı.
Arabanın önüne büyük miktarda su girdiğinde, aşırı güçlü su basıncı nedeniyle cam ve kapıların açılması kesinlikle mümkün değildi. Araba suyla dolana kadar iç ve dış basınç yavaş yavaş azalmadı. Ma Xiang ve Zhang Guanyao birkaç saniye içinde kaçma fırsatını yakaladılar, su basıncına karşı arabanın kapısını açıp dışarı fırladılar ve insanları kurtarmak için hemen arka koltuğa geldiler.
“Hmm…” Yan Xie iki eliyle ilerlemeye çalıştı ve ikisi tarafından arabadan dışarı sürüklendi. Ma Xiang, onu arkadan sıkıca tuttu. Zhang Guanyao’nun yüzmesi daha iyiydi. Bu boşluktan yararlanarak, aniden arabanın kapısına koştu, yavaş yavaş batan Cherokee’den başka bir kişiyi çıkardı ve yüzeye çıkmak için zamana karşı yarıştı.
Yan Xie’nin zihni patladı ama ağzını açtığında ses çıkaramadı, sadece bir dizi baloncuk belirdi.
——Xiao Zhang’ın Li Yuxin’i kurtardığını ve Jiang Ting’in hala arka koltukta olduğunu biliyordu.
Gittikçe batan otomobilde emniyet kemerine takıldı!
Teorik olarak, insanlar su altında iki dakikaya kadar nefeslerini tutabilirler, ancak şiddetli mücadele kandaki oksijeni hızla tüketecektir. Bu sırada herkesin ciğerlerindeki nefes sınıra ulaşmıştır ve yüzeye ulaşmazlarsa yüzerek dışarı çıkamayabilirler.
Ama o anda Yan Xie’nin zihni tamamen boştu ve hiçbir şey düşünmüyordu. Tüm eylemleri, bir kişinin bir ölüm kalım durumuyla karşılaştığı anın içgüdüleriydi —
“!!”
Ma Xiang, yalnızca Yan Xie’yi tutan kolun çekildiğini hissetti ve sonra Yan Xie dışarı fırladı, saçları ve kıyafetleri akıntıya karşı geriye doğru kaldırıldı ve deli gibi kara nehrin derinliklerine daldı!
Ma Xiang sesini kaybetti ve kimsenin duyamayacağı bir kükredi: “Kardeş Yan !!”
Grand Cherokee, yerçekimini kaybetmiş, karanlık ve buzlu nehir suyunda yavaşça yüzen ve dönen bir tabut gibiydi. Yan Xie su akıntısı boyunca ilerledi ve arabanın arkasına uzandı. Karadaki bu basit eylem, suda son derece karmaşık ve uzun bir hal aldı. Sonunda bir şey bulmakta zorlandı, bu da arka koltukta tamamen durmuş olan vücuttu.
Yan Xie’nin kalp damarları neredeyse patlayacaktı ve tüm bilinci tek bir cümleye odaklanmıştı: Ölme, lütfen ölme.
Yan Xie, bir tıklama ile emniyet tokasını açtı, aceleyle ölümcül şekilde sarılmış emniyet kemerini çözdü ve Jiang Ting’in elini tuttu. O sırada hala hayatta mı yoksa buzdan bir cesede mi dönüşmüş olduğunu anlayamıyordu; Ayaklarını çaresizce tekmelemek için son gücünü kullanabildi ve arabanın gövdesi tamamen nehre dalmadan önce arabanın kapısından dışarı fırladı!
HI-hı-
Sanki sonsuz uzunmuş gibi görünüyordu ve sonunda, ciğerleri patlamadan birkaç dakika önce Yan Xie, Jiang Ting’in koltuk altından arkadan tuttu ve sudan dışarı fırladı!
“Kardeş Yan!”
“Yardımcı Kaptan Yan!”
“Öhö öhö öhö öhöööööööööööööööööööööööhöööhöööhööööööööööhöööhöööööhöhöööööhöööööööööhö) Nefes almak için zamanı yoktu ve çılgınca Jiang Ting’e sarıldı ve yüzüne kuvvetle tokat attı. Birkaç saniye sonra, Jiang Ting şiddetli bir şekilde boğuldu ve bir ağız dolusu su tükürdü!
Bir anda, Yan Xie neredeyse yere yığılıyordu, neredeyse nehre batıyordu.
Ma Xiang ve Xiao Zhang, nefesi kesilen Li Yuxin’i desteklediler ve durumu görünce rahatladılar. Bitkin olan Ma Xiang, Yan Xie’ye baş parmağını kaldırdı ve onlara birlikte kıyıya yüzmelerini işaret etti.
Ama tam bu anda, aniden——
Bang!
Hava dondu ve zar zor hayatta kalan insanlar tepki vermedi.
Bang! Bang!
Silah sesi havayı paramparça etti ve Yan Xie ile diğerleri aynı anda başlarını kaldırdılar. Onları deviren kamyonun nehir kıyısının altına park ettiğini ve birkaç kişinin kamyondan kaçtığını ve ilk ikisinin silahlarını çıkarıp onlara ateş etmeye başladığını gördüler!
Bang! Bang! Bang!
Bu grup insan, onları öldürme fikriyle hazırlıklı geldi!
“Suya gir!” Yan Xie bir kükredi, ardından Jiang Ting’i tuttu ve suya daldı!
Ma Xiang aynı anda suya girdi ama Zhang Guanyao, Li Yuxin’i destekliyordu ve hareketleri yarım vuruş daha yavaştı. Sadece kızın vücudunun görünmez bir güç tarafından aniden geri itildiğini ve ardından kanın nehir boyunca yayıldığını hissetti.
O vuruldu.
Ma Xiang suyun dibinden geldi ve sersemlemiş Zhang Guanyao’yu suya çekti – ama artık çok geçti. Mermiler flaşla döndü, Zhang Guanyao’nun vücudu soğudu ve ısındı ve nehre düştüğünde büyük miktarda sıcak kan çıkardı.
Bulanık nehir yüzeyinin altında Ma Xiang, kanlı sisle sarılı takım arkadaşlarına baktı ve gözbebekleri iğneler gibi sıkıldı.
Aynı zamanda.
Alt akıntı çalkantılıydı, Yan Xie bir eliyle yüzmek için elinden gelenin en iyisini yaptı ve diğer eliyle Jiang Ting’in elini tuttu. Etrafındaki durumu görmek için gözlerini güçlükle açabildi ve aniden Jiang Ting’in kollarında şiddetle mücadele ettiğini hissetti.
Ne oldu?
Yan Xie ona güçlükle baktı ve kanı hemen soğudu——Jiang Ting boğulmuş hissediyordu, nefes almak için ağzını açtı ve uzun bir baloncuk dizisi çıkardı.
Ardından ciğerlerdeki hava dibe doğru sıkıştırılır ve su tekrar içeri boşaltılır!
Yan Xie, Jiang Ting’in yüzünü kaldırdı, başının arkasındaki saçı tuttu ve onu yukarı bakmaya zorladı ve nefes verdi. Bu bir öpücük olsaydı, çok çekici olurdu, ama suyun altında Jiang Ting’in dudakları soğuk ve yumuşaktı, zayıf bir şekilde yarı açıktı, neredeyse hiç yaşam sıcaklığı yoktu. Dudaklar ve dil birbirine dokunduğu anda, Yan Xie’nin sırtındaki tüyler diken diken oldu.
Şu anda tek bir düşüncesi vardı: Jiang Ting bundan sağ çıkamayacak.
Hızlı olmalı, hızlı olmalı!
Sanki gök onları gizemli bir şekilde kutsamış gibi, dip akıntısı aniden hızlanarak ikisini sardı ve kayaya çarparak keskin bir açı yaptı. Yan Xie’nin tüm vücudu Jiang Ting’i koruyordu ve momentumun büyük bir kısmına o dayandı. Aniden boğazı tatlılıkla doldu ve kulak zarı ağır bir çekiçle parçalanmış gibi vızıldamaya başladı.
HI-hı–
Nehir aniden daraldı ve akıntı onları kıyıya taşıdı!
Kaos içinde, Yan Xie ne kadar uzağa yüzdüğünü anlayamadı, artık çevreyi bile gözlemleyemezdi. Jiang Ting’in solgun yüzü suya batmıştı, gözleri sımsıkı kapalıydı. Yan Xie nabzını hissetti, sabit olmasına rağmen son derece zayıftı. Hemen onu dizinin üzerinde ters çevirdi ve sırtına bastırdı.
“Yuh-“
Jiang Ting’in tüm vücudu seğirdi ve ciğerlerine giren su güçlü bir şekilde dışarı çıktı ve Yan Xie tarafından hemen yere yatırıldı. Ellerini göğüs kafesinin alt kısmında kavuşturdu ve sertçe bastırdı, suni teneffüsle desteklendi ve ayağa kalkıp tekrar bastırdı.
Vücudunun bir yerinden kan fışkırdı, Jiang Ting’in yüzüne ve kıyafetlerine damladı ve büyük kan lekeleri bıraktı ama Yan Xie bunu fark etmedi.
Acı bile hissetmiyordu ve zaman kavramını kaybetmişti. Göğüs kompresyonları ve suni teneffüs arasında kaç kez geçiş yaptığını bilmiyordu ve ellerinin solgunlaştığını ve zayıfladığını ve hatta keskin bir şekilde titrediğini fark etmedi.
“Öhö, öksür, öksür!”
Sonunda, Jiang Ting’in boğazı aniden sarsıldı ve kan köpüğüyle karışmış suyu tükürdü ve bir ikilem içinde uyandı.
Yan Xie’nin kalbi rahatladı ve iradesini destekleyen nefesi serbest bırakıldı ve tüm kişi istemsizce arkasına yaslandı. Bir anda düşeceğini hissetti ve refleks olarak dirsekleriyle destek verdi. Beklenmedik bir şekilde, her iki kol da erişte gibi soğuk ve yumuşaktı ve yere değer değmez yere düştüler.
Benim neyim var? yerde yatarken düşündü.
Bu kadar çok kan nereden geldi?
Hemen ardından, Jiang Ting’in ayağa kalkmak için sendelediğini, tökezlediğini ve yanında diz çöktüğünü, yüzünün solgunluğunun maviye döndüğünü gördü. Giysilerinin düğmelerini açmak için on parmağı titriyordu. Islanmış gömleğini çıkardı ve sıkıca karnına sıkıştırdı.
Jiang Ting boğulmaktan yeni uyanmıştı ama gücü beklenmedik bir şekilde büyüktü. Yan Xie, onun baskısından neredeyse nefes nefese kalmıştı ve kafası karışmış bir şekilde sordu, “Ne… sorun nedir?”
“Konuşma, sorun değil, konuşma…”
“Sorun ne? Ağlama,” diye mırıldandı Yan Xie, “Ağlama.”
Jiang Ting’in gözleri kırmızıydı ama ifadesi sakindi. Yan Xie’nin vücudunun üst kısmını kollarının arasına almaya zorladı ve kalbini kanayan açıklıktan daha yüksek bir seviyede tutarak ona sıkıca sarıldı ve “Vuruldun” dedi.
“…..” Yan Xie’nin gözbebekleri hafifçe genişledi.
Son on yıl içinde çeşitli operasyonlarda pek çok tehlikeyle karşılaşmış olmasına rağmen, bazıları gerçekten de yakın bir çağrıydı ve birkaç kez zafer olasılığına zihinsel olarak bile hazırdı, ancak ona ilk kez bu kadar yaklaşmıştı. böyle beklenmedik bir durumda ölüme.
Vuruldun mu? Ölecek miyim?
Ancak rehineler kurtarılmadı. Hala Jiang Ting’e söyleyecek çok şeyim var ve ailemi son kez görmedim mi?
Bu çok hızlı değil mi?
Dünya sallanıyor gibiydi, güm, güm, güm. Yolda birbiri ardına duranların uzaktaki arabalar olduğunu bilmiyordu. Arka arkaya korna sesleri geliyordu ve birçok yaya bu tarafa doğru koşuyordu.
“Korkma, geçecek, uyuma. Bak, kurtarıcı geldi, uyuma…”
Yan Xie, Jiang Ting’in ne dediğini duyamıyordu ve aslında ne dediğini duyamıyordu bile. Bir süre bilinci bulanıklaştı ve ruhunun çok hafiflediğini hissetti. Birkaç kez bu ağır gövdeden neredeyse süzülüyordu ama Jiang Ting’in kolu tarafından sıkıca tutulmuştu.
“Dün,” Yan Xie kendi sesini duyamasa da puslu bir şekilde mırıldandı: “Dün… arabada, sen…”
“Biliyorum.” Jiang Ting boğuk bir sesle, “Her zaman biliyordum” dedi.
Islak yanakları Yan Xie’nin alnına bastırılmıştı ve titreyen sesi sakin ve güçlü geliyordu: “Beni dinle Yan Xie, uyanıkken beni dinle. Geçen sefer bana erkek kardeşim olup olmadığını sormadın mı? Bende var. .”
“Bir sürü erkek kardeşim vardı ama hepsi beni üç yıl önce terk etti.”
“Ama sen farklısın Yan Xie. Bir gün ölsem bile seni göklerden izleyeceğim ve her zaman iyi yaşamanı izleyeceğim.”