Hepimiz, genç insanları toprağa düşüren şiddeti durduracak bir "yol" arıyoruz. Siyaset çözüm üretmeli, sivil toplum devreye girip şiddete karşı sesini yükseltmeli ve demokratik kanallar her koşulda açık tutulmalı. Bunları başarabilir miyiz bilmiyorum ama ben bu umutla önceki akşam AK Parti İstanbul İl Başkanlığı'nın düzenlediği geleneksel iftar yemeğine katıldım.
O iftarları 2005'ten beri izliyorum. Biraz o günlere dönüp bakınca çok anlamlı iftarlar yaşandığını gördüm. Birkaçı farklı buluşmaya da vesile olmuştu. "Kapılar Açılıyor, Medeniyetler Buluşuyor" adıyla düzenlenen ilk iftara Almanya Başbakanı Gerhard Schröder de katılmıştı. Sonra sırasıyla Almanya Başbakanı Merkel, İspanya Başbakanı Zapatero katıldı. Bu dizinin son sürprizi ise 2009 iftarına katılan Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad oldu.
O günkü yazımın başlığı "Doğu'ya 'barış gelecek' umudu"ydu. O yıl "Demokratik Açılım" sürecinin başlatılması umut yaratmıştı. Başbakan Erdoğan da şöyle diyordu: "Ülkemizin, bölgemizin refah ve huzuru için harcanması gereken çok büyük kaynakları terörle mücadeleye sevk etmek zorunda kaldık. Geriye dönüp baktığımızda soruyorum; Allah aşkına kaybeden kim, kazanan kim?"
Ben de bu satırların altına şu tespiti yapmıştım: "Geçmişte Kürt sorununu ötelemek, görmezlikten gelmek için bazen ortak hareket eden, bazen bu sorunu birbirine karşı kullanan ülkelerin bugün bir araya gelip, bu sorunu konuşuyor olmaları ve barışı seslendirmeleri sadece Türkiye ve Suriye için değil tüm dünya için umut verici."
Bir de geldiğimiz noktaya bakın, PKK mayın döşüyor, pusu kuruyor, saldırıyor, Türkiye savaş uçaklarıyla Kandil'i bombalıyor. Suriye'de ise Beşar Esad yönetimi sivillere kurşun sıkıyor.