Uzak Yıl Ay İnceleme 3: Hanoi
Güney Doğu Asya'daki zamanımın sona erdiğine inanamıyorum. Yeni fırsatlar, yeni arkadaşlıklar ve yeni zorluklarla dolu inanılmaz bir 3 ay oldu. Genel olarak, Kuzey Amerika'lılar ile Asya'da çalışmanın zaman farkı beklenenden daha olumluydu. Günlerimin yapısı, gün boyunca daha fazla esneklikle, evden oldukça farklıydı, ancak gece saatlerinde yapılan önemli çağrılar, saat 11: 00'de telefonla düzenli olarak sunulmayı öğrenmek anlamına geliyor. Remote Year'da, herkesin bir yılın seyahat etmek ve çalışmak için çok uzun bir zaman olduğunu ve insanların kanallarını bulmaya başladığını fark etmesiyle 3. Ayın grup yaşam tarzında bir kaymaya yol açtığını söylüyorlar. Hanoi'ye sarıldıktan sonra nihayet dijital bir göçebe olmanın nasıl bir şey olduğunu anladığımı hissediyorum.
Son üç ay gözlerimi dünyanın ne kadar büyük ve küçük olduğuna açtı. Bilmediğim yerleri görmek ve kendimi hiç beklemediğim durumlara sokmak. Bununla birlikte, pozitif olmanın uzun bir yoldan gittiğini, kötü zamanları kesinlikle iyi takip ettiğini ve yaş, millet veya meslek ne olursa olsun, kendimiz ve yaşadığımız dünya hakkında bilgi edinmek için burada bulunduğumuzu öğrendim. başkalarıyla, aynı zamanda kendinizle de sabırlı olun. “Büyülü” bir seyahat deneyimi yaşarken bile bazı şeyleri beğenmemek sorun değil. En önemlisi, nerede olursanız olun, kim olduğunuza devam edeceğinizi öğrendim. Konumunuzu, çevrenizdeki insanları, işinizi, ancak güvensizliklerinizi ve mücadelelerinizi, en iyi kalitenizi ve hatıralarınızı değiştirebilirsiniz, hepsi sizin olmaya devam ediyor. İlk üç ay, benim daha mutlu bir versiyon olma yolunda daha büyük bir değişikliğe başlamak için aradığım momentumdu.
Geçen ay başı olarak, birkaç kişi her şehir hakkında düşünceler istedi, bu yüzden okuma zevkiniz için, aşağıda Hanoi'deki maceraya bakış açımdan.
Hanoi'de biraz: Hanoi olan kaosu tarif edecek kelimeler olduğunu sanmıyorum. Her bir motorlu bisikletin ve arabanın yanından, yanından yürüyemeyen eksikliklerden, sokakta yemek yapan insanlara, her yerde koşan köpeklere, her tür trafik kuralına uymayan motorlu bisikletlere ve otomobillere, alınması gereken çok şey var. Hanoi'nin Kuala Lumpur ve Chiang Mai'den oldukça farklı hissedeceği konusunda uyarılmıştık ama sanırım hala hazırlıksızdım. Dürüst olmak gerekirse, şehri sevmedim. Fransız mahalleleri, Opera Binası ve göller gibi az sayıdaki büyüleyici bölgesi vardı, ancak günden güne çok telaşlı geçti. Ayrıca 24 saat sokağı denilen bir sokakta yaşadık, bu demek oluyor ki dışarıda her zaman bir şeyler oluyordu ve uyku biraz zordu. İngilizce seviyesi, 3 yerin en zayıf noktasıydı. Yerel dili öğrenmeye çalıştığımızın bize bağlı olduğunu düşünüyorum, ancak bazen iletişim kurmak oldukça zordu. Hanoi'de bir ay kesinlikle değerli bir deneyim oldu, ancak bir daha yapmayacağım.
Motorlu bisikletler: Geçen ay tapınaklarla ilgili bir bölüm vardı. Bu ay en çok göze çarpan şey motosikletlerdi. Neden? Eh, bisikletler arabalardan daha ucuz ve daha çevik bir şekilde hareket edebildiğinden, Hanoi'deki motorlu araçların çoğunluğunu oluşturuyorlar. Her yere giderler ve her şey için kullanılırlar. Hanoi'de bulunduğum süre boyunca motorlu bisikletlerde köpekler gördüm, dört kişilik bir aile, yaklaşık 50 düzine yumurta taşıyan bir adam, bir başkası 5 litrelik tavuklu 40 litre su taşıyan bir adam. Ayrıca bisikletleri kesinlikle her yere park ediyorlar, her kaldırımda kullanıyorlar ve ortalama her 10 saniyede bir koruyorlar. Olsa da, Grab (Asian Uber) Hanoi'deki Grab Bike adında bir şey sunuyor, burada bir araba yerine bisikletin arkasına biniyorsunuz. Şehrin içinde kolayca gezinme ve kaosun bir parçası olma yeteneğine sahip olmanız harika. Aklımda daima, Hanoi'yi düşündüğümde, motorlu bisiklet düşüneceğim.
Yemek: Bu komik şey grubumuza Vietnam'a geldiğimizde oldu. Herkes biraz Noodles'tan bıktı. Her ne kadar pho ve banh mi'mın adil bir payına sahip olsam da, en sık ziyaret ettiğimiz yerler, evimizin hemen yanında bulunan 24/7 bir pub-shop-dükkan olan Puku, harika bir Hint restoranı olan Namaste ve daha çok yediğimiz Pizza 4P'lerdi. pizza ve makarna insanlardan daha gerekir. Sanırım Tayland benim için yiyecek cephesinde kazandı, dedi ki Vietnam'daki en büyük kazanma faktörü meyve hanımlarıydı. Neredeyse her köşede, taze kesilmiş, mango veya ananas satan bir kadın bulabilirsiniz. Özleyeceğim bir şey varsa, dışarıda yürüyüp kesilmiş bir meyve alabilmektir!
İş: Vietnam'daki ortak çalışma alanı inanılmaz derecede güzeldi. Çok fazla açık alan, özel odalar ve harika sandalyeler ve dekor. Neredeyse her günümü orada geçirdim ve iyi bir rutin sürdüm. Ayrıca çalışma alanımın yakınında olan bir spor salonuna katıldım, bu da günlerimi daha öngörülebilir hale getirdi. Sabah spor salonu, bütün gün çalışın, sonra arkadaşlarla akşam yemeği. Chiang Mai'deki bir ay tutarsızlıktan sonra böyle bir rutin bulmak biraz garip geldi. Geriye dönüp baktığımda, ortada bir yeri tercih edeceğimi düşünüyorum. Bu, Hanoi’de geçirdiğim çalışma hacminin, Kanada’da bulunan yüksek lisans öğrencilerinden oluşan bir ekiple yeni bir projeyi yönetmeye başladığımdan, önceki görüşmelerde çok daha fazla olduğunu belirtti.
Omamori - kör masajlar: Remote Year'ın Vietnam'daki en soğuk ortaklıklarından biri, sadece kör bireyler kullanan bir masaj merkezi olan Omamori ile. Merkez, onlara masaj becerilerinin yanı sıra İngilizceyi de öğretiyor, böylece şehirde kendilerini destekleyebiliyorlar ve pazarlanabilir bir beceriye sahipler. Kullanılan her terapistin pozitifliği nedeniyle oraya gidip masaj yaptırmak gerçekten inanılmaz. Sizinle konuşmaktan ve sizi tanımaktan ve turistleri İngilizcelerini pratik etmek için bir değer olarak değerlendiriyorlar.
Yan yolculuklar: Vietnam'da 2 yan yolculuk yaptım. İlk önce, gürültüden ayrılmak için Ninh Binh'e bir hafta sonu. Yeşil ve kayalık oluşumlarla dolu, çok güzel bir kaçamaktı. Biz tam inanılmaz bir aile yanı konaklama, nerede bizim için inanılmaz yemekler pişmiş ve bize sonsuz çay, kahve ve yerel şarap verdi. İki kişi için hafta sonu tüm yiyecek ve içeceklerin fiyatı 80 $ CAD oldu. İkincisi, çok sayıda küçük köyü ve küçük bir şelalesi olan dağlık bir pirinç köftesi olan Sa Pa'ya bir haftasonuydu. İlk gün 7km trekking yaptık ve ikinci 11km'ye yaklaştık. Vietnam'a geri dönersem, Hanoi dışındaki güzel doğasını keşfedeceğimden emin olacağım.
Şimdilik Adieu!
Bunu okuyanlar için, aileniz, arkadaşlarınız, meslektaşlarınız veya bu yazıya geçen birileri olsun, umarım blog yazarımız sizi ilgilendirir. Gelecek daha çok şey var, bu yüzden hakkında daha fazla (veya daha az) bilmek istediğiniz bir şey varsa, lütfen yorum yapmaktan çekinmeyin!