Yönetmen: Nicolas Winding Refn
Oyuncular: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Tom Burke, Vithaya Pansringarm
Sertifika: 18
İngiltere'de Online Only God Forgives'ı izleyin: TalkTalk TV / Apple TV (iTunes) / Prime Video (Satın Al/Kirala) / Sky Store / Google Play
Cannes Film Festivali'nin tutkulu ve haklı kalabalığı, Nicolas Winding Refn'in Mayıs ayındaki son kanlı harikası Only God Forgives'a baktığında, mutlak bir tıslama nöbeti başlatmak kadar umutsuzluğa kapılmadılar. Ve onları kim sorumlu tutabilirdi? Birkaç yıl önce, 2011'in salata günlerinde, Refn'i Drive için 'En İyi Yönetmen' seçecek kadar cüretkardılar. Kozmik olarak şiddetli, zahmetsizce kibar ve genellikle kanlı parlak olan Drive, Mickey Mouse Club'ın kendi Ryan Gosling'ini yapımda bir sinema ikonu olarak konumlandırmaya cüret eden harika bir şatafatlı intikam filmiydi. Film kendi yüzeyinde boğuldu ve sonunda çok az şey başardı. Ama film müziği sarsıldı ve ceketler muhteşemdi ve önemli olan da buydu, değil mi?
Gosling, Only God Forgives ile güvertelerde başka bir tur için geri döndü, ancak Drive karanlığın diskotekinde hafifçe parmak uçlarında dolanırsa, bu tam bir Danse Macabre. Onur, erkeklik ve Ödipal öfke gibi bir dizi büyük temayla yolunu aydınlatan budaklı ve kaygan bir film. Gereksiz karaoke ile. Ve devasa, parlak kılıçlar. Çalışıyor mu? Uzun bir atışla değil. Bu, Pusher yönetmeninden hafif bir hayal kırıklığı. Açıkçası, Cannes'ın şaşırmasına şaşmamalı.
Gosling, ağabeyi Billy'nin (Burke) reşit olmayan bir fahişeye tecavüz edip öldürdükten sonra bir intikam saldırısında öldürüldüğü Julian (Julian!) adında bir gurbetçi kulüp sahibini oynuyor. Julian, kardeşinin katilinin izini sürer, ancak kendi korkunç intikamını almakta zorlanır ve sonunda sahtekarın serbest kalmasına izin verir. Olayların bu talihsiz dönüşü, olay yerine aile şirketinin kontrolünü ele geçirmek için gelen Julian'ın annesi Crystal'ı (Scott Thomas, ağzı bozuk ve baştan sona görkemli) etkilemekte başarısız olur - temelde onlar büyük uyuşturucu kaçakçılarıdır - ve ortadan kaldırılmasını denetler. en büyük oğlunun celladından. Crystal'ın yılan gibi gözlerinde Julian ezici bir hayal kırıklığıdır ve basitçe göreve uygun değildir. Onun amacı? Yerel infazcı Teğmen Chang'ın (Pansringarm) doğru, keskin yargılarından kaçınırken, onun yanıldığını kanıtlamak.
Refn, kızıl bir hassasiyet ve hayranlık uyandıran bir simetri ile yönetiyor. Kamerası, bir ketamin parlaması ile Bangkok yeraltı dünyasında buzul gibi kayıyor. Ancak film hem gereksiz yere acımasız hem de vahşice bariz. Gizem... gizem yok. Bu bir Kubrick veya Lynch olsaydı, her sahnede üzerinde düşünülmesi gereken her türlü gizem ve incelik olurdu. “Silencio!” anlam aramak için her kareyi karıştırırken ağlardık. Ancak Refn, nüans konusunda yetersiz görünüyor. Ekranı bir tür ayrıntılı terapi seansı olarak kullanarak her şeyi ortaya koyuyor.
Örneğin, filmin merkezindeki anne/oğul ilişkisini ele alalım (kalpten emin olmasak da 'kalp' deriz). Julian'ın Crystal'a kelimenin tam anlamıyla nüfuz ettiği bir an var - bu açıkça cinsel bir eylem değil (burada spoiler yok: ne demek istediğimizi görmek için filmi izlemeniz gerekecek) ama her şey bariz, alt Freudyen bir sırda damlıyor. Aslında, film esasen büyük, kanlı, psikoseksüel bir kabus.
Kanıt? Teğmen Chang'ın beklentileri karşılayamayan bahtsız azınlığın ellerini kesme eğiliminde olduğunu çok erken öğreniyoruz (Sadece Tanrı Affeder, barbarca değilse de hiçbir şey değildir). Sonuç olarak, Julian'ın rüyaları sürekli olarak parçalanma olasılığıyla doludur; bu korku her şeye bulaşıyor. Julian'ın bir oğul, bir sevgili, bir katil veya bir iş adamı olarak her fırsatta performans sergilemesi için sürekli baskı altında olması tesadüf değil. Erkekliği sürekli bir kriz halindedir. Tuhaf bir şekilde, Refn, bir hipster gerilim filmi gibi görünen sertleşme bozukluğuna bir şarkı bestelemiş gibi görünüyor. Alt metin, öyle görünüyor ki, kaybedenler içindir.
Bu tür bir saçmalıktan kurtulmak için gerçekten malzemeyi aşabilecek bir yıldıza ihtiyacınız var. Ryan Gosling'e çok şükür. Siyah kot pantolon ve cildi sıkı bir tişört içinde bir vizyon. Çekime girdiği an, 60 yıllık Hollywood maçoluğunu aniden ekrana salmış gibi geliyor. O James Dean, Marlon Brando ve River Phoenix, hepsi aynı anda. O gerçek anlaşma - ve bunu çok iyi biliyor. Doğru, Refn Blue Valentine yıldızına yapacak çok şey vermiyor, ancak bu kurnazca bir oyuncu seçimi. Yakışıklı, sert, film yıldızı cazibesi, izleyicilerin Refn'in iç karartıcı ve inkar edilemez derecede iktidarsızlık-ağır suç macerasında yollarını bulmalarına yardımcı olan Gosling'den sessiz, izlenimci bir performans.