Yatak odasına gitti. Üzerine bornoz asılı ütü masasını kolunun altına koyup ders kitabıymış gibi salona götürdü. Masanın ayaklarını açtı. Bu kez içeri, ütüyü getirmeye gitti. Ütüyü getirdi.
Birazdan bir uyarının geleceğinden emindi. Elbiselerini almaya gittiği sırada odadan bir ses, “Kaynatılmış suyu kullan, kireçlenme yapmasın” dedi. Ütü masasına doğru yaklaşırken masanın üstünde ütü suyunu gördü. Ütünün haznesine su dökmeye başladı.
Su taştı.
Buharlaşmanın suyu azaltmasını bekledi.
Azalttı.
Ütünün tıpasını hafifçe kapattı.
Beyaz t-shirtlarını sırayla ütülemeye başladı. Ütüyü t-shirtün üzerinde buhar çıkararak gezdirirken...
Bir soru sordu kendine:
- Ütü yapmayı neden seviyorsun?
- Çünkü bir şeyleri düzeltebildiğimi görüyorum.
Ütü yapıp yapmamaktan kararsız kaldı. Bu kadarcık bir mutlulukla yetinmek mi insalıktı yoksa bu kadarcık bir eylem ile mutlu olabilecek hale getirilmek mi insanlık dışıydı.
Öyle ya da böyle ütü yapması gerektiğini hissetti.
Düşüncesizleşti.
Duygusuzlaştı.
Düzeltmekten vazgeçmesi gerektiğini hatırladı. Anladı ve sadece ütü yaptı.