Drexciya’nın köken hikayesi, Afrika’dan en az 1,8 milyon insanın köle gemilerinde öldüğü ve isimsiz ve kayıtsız olarak okyanusa atıldığı Atlantik köle ticareti tarihinin kurgusal bir coda’sıdır. Afrofütüristik anlatı, aynı okyanusu, efsaneye göre Afrika’dan Yeni Dünya’ya nakledilirken köle gemilerinden canlı canlı atılan hamile Afrikalı kadınlar için özgürleştirici bir araç olarak tasavvur eder.
Drexciyan efsanesi, bu kadınların doğmamış çocuklarının anne karnından su altında nefes alma yeteneği ile çıktığını ve onların soyundan gelenlerin Drexciya’nın su metropolünü oluşturduğunu öne sürer. Çoğu köken öyküsünde olduğu gibi, ayrıntılar mantıksız görünüyor, ancak öykü, baskı karşısında direnişin güçlendirici bir anlatımı.
Drexciya efsanesinin yaratıcıları yazarlar değil, 1999 ve 2002 yılları arasında üç stüdyo albümü yayınlayan aynı isimli Detroit elektronik müzik ikilisiydi. albüm resmi ve müziğin agresif davul ritmi ile kanıtlandığı gibi militarize edildi. Ancak yaratılışlarından ilham alan bir dizi Siyah kadın sanatçı, kadın enerjisinin potansiyelini hikayenin merkezi bir parçası haline getirdi. Bu sanatçılar, yaratıcılarının genellikle kavgacı fikirlerine derinlik katarak Drexciya mitini karmaşık hale getiriyor. Aşağıdaki beş Siyah kadın sanatçı, hikâyenin sağlam sorgulamalarında, Drexciya’yı Afrika kültürünün sofistike bir ileri karakolu olarak tasvir etmek için çeşitli türler ve medya kullanıyor.
-
Ayana V.Jackson
Ayana V. Jackson’ın Drexciya hikayesine katkısı, su altı uygarlığının insanlarının yaratıcılığına odaklanmasıdır. Fotoğrafçı, Nisan 2024’e kadar Washington, DC’deki Ulusal Afrika Sanatı Müzesi’nde görülebilecek “From the Deep: In the Wake of Drexciya with Ayana V. Jackson” sergisinde, özenle hazırlanmış elbiseler giymiş kendi portrelerine yer veriyor. birkaç Siyah tasarımcının yardımıyla oluşturuldu.
Parçalanmış plastik, kaşık, parmak arası terlik, rafya ve banknotlar da dahil olmak üzere okyanusta bulunabilecek döküntüleri yeniden değerlendiren tasarımlara özgünlük katmak için 16. yüzyıl Afrikalıları ve Avrupalıları tarafından giyilen kıyafetleri araştırdı. Diptik Bazı İnsanların Manevi Gözleri Vardır I–II (2020), biri sanatçının okyanusa dönük, diğeri ise sırtı okyanusa dönük iki portreden oluşuyor; elbisesinin eteğinde banknotlar kullanılıyor. Jackson’ın yarattığı ve bir kısmı sergide sergilenen kostümler, Drexciyanları, tıpkı diasporadaki Afrikalılar gibi, malzemeleri yeniden kullanma konusunda yaratıcı olarak tasvir ediyor.
-
Firelei Báez
Dominik Cumhuriyeti’nden bir göçmen olarak Firelei Báez, Drexciya’yı ancak 2009’da – ikilinin ilk çıkışından 10 yıl sonra – New York City’deki Cooper Union’da bir sanat öğrencisi olarak öğrendi. Her zaman su tanrılarıyla ilgilenmişti ve suyun bir şifa, dinlenme ve gençleşme yeri olduğu düşüncesi ilgisini çekmişti.
İsimsiz (Drexciya) Bu yılın başlarında Chicago Çağdaş Sanat Müzesi’nde sergilenen (2020), okyanusun kobalt mavisini ve bitki yaşamının yeşil ve kahverengi-kırmızısını kopyalayan soyut bir resim. Okyanus tabanına doğru bir dalışı çağrıştıran büyük boyutlu tablo bize okyanusun büyük bir kısmının keşfedilmeden kaldığını hatırlatıyor ve Drexciya gibi bir uygarlığın gerçekten var olabileceğini düşündürüyor.
“Transatlantik köle ticaretinin torunları olarak bize verilen tarihin büyük bir kısmı… . . Báez, geçmişimizin ne olduğuna ve gelecekteki potansiyelimizin ne olabileceğine dair neredeyse çok mekanik bir görüş” diyor. “Ve böylece, bununla ilgili bir vizyon açarak, neşe için, yaratıcılık için – var olmak için, nokta için farklı potansiyeller hayal etmeye başlayabiliriz.”
-
andrea chung
Karma medya sanatçısı Andrea Chung, Drexciyan mitinin zamansızlığından etkileniyor. 1990’larda oluşturulmuş olmasına rağmen, dayanıklılık dersi geçmiş zamanlarla olduğu kadar günümüzle de alakalı görünüyor. Drexciyan hikayesine Chung, Orta Geçit sırasında kendilerini denize teslim ettikleri söylenen Afrikalı kadınların doğmamış çocuklarını doğuran ebeler olarak su tanrılarını ekler. Sanatçı, bu kadınların fedakarlığını devrimci bir eyleme benzeterek, “köleleştirilmiş kadınların yaşamlarına ve bedenlerinin özerkliğini nasıl alıp farklı şekillerde aktif olarak protesto edebileceklerine baktığını” söylüyor.
Adını Toni Morrison’dan bir alıntıdan alan, Chung’ın Wisconsin, Sheboygan’daki John Michael Kohler Sanat Merkezi’nde Ekim 2023’e kadar sergilenen “boynuna demir bir halka koyarlarsa onu ısırırım” çok odalı enstalasyonu mavi ve maviden oluşuyor. izleyiciye doğru uzanan yeşil eller “bebekleri yakalamak” terimiyle oynuyor. Afrika ruhani inanç sistemlerini Drexciya anlatısına dahil eden enstalasyonu, atalar ve tanrılar için sunaklar içeriyor.
-
Alisha Wormsley
Alisha Wormsley birçok ortamda çalışıyor. Öncelikli misyonu, 2017’de Pittsburgh reklam panosuna ve ardından Detroit, Charlotte, New York City, Kansas City, Houston, Londra, Accra’da yazılan “Gelecekte Siyah İnsanlar Var” projesi aracılığıyla Siyahlar için alan yaratmaktır. ve Katar – ve Pittsburgh’da “diğeriyle birlikte olan Siyah sanatçılar için” bir sanat ikametgahı olan Sibyls Shrine aracılığıyla.
Tekstil işinde Drexciya (2021), Wormsley korkunç bir şeyi alıp ona güç vermek için tersine çeviriyor. Parça, bir kıyı şeridinin yakınında sığ suda yüzen bir kadının fotoğrafı. Bu kişinin etrafını Afrika desenli bir kumaştan bir halka çevreliyor, belki de korunmak için ya da muhtemelen Drexciya’nın ütopik metropolünün bir uzantısı olarak. Tanımlanamayan bir yerde olmasına rağmen, kumaş suları Afrika olarak tanımlıyor, belki de Drexciyanların yaşadığı.
Wormsley, “Drexciya’ya Afro-kötümser bir bakış açısı olduğunu biliyorum,” diyor. “Ama ben bunu güç ve kudret olarak görmeyi seçiyorum.”
-
Ellen Gallagher
Báez’inki gibi İsimsiz (Drexciya)Ellen Gallagher’ın parçası cennet kayması (2020)—2001’de başlatılan “Watery Ecstatic” adlı daha geniş bir çalışmanın parçası—okyanus tabanındaki deniz yaşamına selam veriyor. Ancak betimlediği denizcilik dünyası, grubun Drexciya’nın agresif seslerinin bir yuva bulduğu bir dünyadır: Gallagher, yemyeşil bir okyanus manzarası değil, bu dünyanın sakinlerinin yakında karşılaşabileceği koşulları simgeleyen koyu kahverengi ve siyah şekiller sunarak anlatıyı değiştirir. var olmak. İlginç bir şekilde, perspektif çok yukarıdan, görünüşte sudan yoksun bir okyanus tabanına bakıyor.
2005 yılında Sanat21 röportajda Gallagher, Orta Geçit’i Afrika Ana hikayelerinin aksine diasporik Afrikalıların köken hikayesi olarak tanımladı. Yani esir alınan ve köleleştirilen Afrikalılar birçok ülkeden farklı örf ve dillere sahip olarak gelmişler ve bunların kaynaşması orijinal kültürlerinin bir kısmının kaybolması anlamına gelse de aynı zamanda yeni bir başlangıç olmuştur.
Afro-Amerikan olacak insanlar için bu birleşme denizde başladı ve Drexciya bu fikrin bir uzantısı. Su altında doğan orijinal Drexciyanlar, başka bir ülkeye asla gidemediler, ancak diğer yerler arasında var olan özerk bir özgür Afrikalı topluluğu oluşturdular.
Kaynak : https://www.artnews.com/list/art-news/artists/black-women-artists-drexciya-alternative-telling-of-the-atlantic-slave-trade-1234673402/