Akıllı Sınıflar, ilkokuldan yüksek öğrenime kadar modern eğitim ortamının temel dayanağı haline geldi. Deneyimsiz olanlar için Akıllı Sınıflar, çoğu bir tür dijital teknolojiye bağımlı olan bir dizi öğretim ve eğitim kaynağıyla özel olarak tasarlanmış, dijital olarak donatılmış öğrenme alanlarıdır. Akıllı Sınıflar esnek, kendi hızına göre değişen bir öğrenme ortamı sağladıkları için popüler hale geldi; Eğitimi her türden öğrenci için daha erişilebilir hale getirerek, öğrenciler için oyun alanını eşitleyen bir yaklaşım. Bazı araştırmacılar 174 kadar farklı insan öğrenme modu tanımladığını iddia ederken, en yaygın kabul gören eğitim paradigması dört temel öğrenci tipini benimseyen VARK öğrenme modelidir: Görsel, İşitsel, Okuma/Yazma ve Kinestetik (Kaufman, 2021) ). Görsel öğrenenler, bilgiler illüstrasyonlar, çizelgeler, diyagramlar veya fotoğraflar biçiminde grafiksel olarak sunulduğunda en iyi sonucu alırlar. İşitsel öğrenenler, canlı dersler, grup tartışması veya ses çalma yoluyla kendilerine okunan veya konuşulan bilgileri işlemeyi tercih ederler. Tersine, Okuma/Yazma öğrencileri, metin tabanlı bilgilere en iyi tepkiyi verirler; bu bilgi ister okuyarak ister yazıya dökerek özümsensin; bu nedenle yazılı ödevler, araştırma makaleleri ve günlüklerle en iyi performansı gösterirler. Son olarak, Kinestetik öğrenenlerin çalışmalarında daha dokunsal, “uygulamalı” bir yaklaşıma ihtiyaçları vardır; simülasyonlar, kişisel deneyimler ve/veya tekrarlanan uygulamalar yoluyla en iyi şekilde öğrenirler.
Akıllı Sınıflar, evrensel öğrenci katılımını teşvik eden interaktif teknolojilerin kullanımı yoluyla, bu çelişkili öğrenci öğrenme stillerinin neden olduğu sorunları ortadan kaldırma potansiyeline sahiptir. Düzgün bir şekilde katılım sağlanan öğrencilerin heyecan verici yeni yollarla öğrendiği, işbirliği yaptığı ve yenilik yaptığı gösterilmiştir (Higher Education Review, 2023). Bununla birlikte, “Akıllı Sınıf” terimi otomatik olarak fütüristik, yüksek teknolojili bir öğrenme alanı önerebilirken, bireysel öğrenci iş istasyonları, 3D sanal gerçeklik, yüksek hızlı 5G İnternet erişimi ve surround ses hoparlörlerine sahip 4K video ekranları, her zaman böyle değildir. En temel dijital bilgi standartlarını bile karşılayan sınıflar hâlâ Akıllı Sınıf, Laboratuvar veya Konferans Salonu olarak nitelendirildiğinden, gerçek genellikle çok daha sıradandır. Örneğin, birçok ortaöğretim sonrası kurumda, bir öğretim alanı yalnızca mikrofon, bilgisayar, dijital tahta ve video projektörden başka bir şeyle donatılmamışsa Akıllı Sınıf olarak kabul edilir.
Bu tür dijital kaynaklar, ses klipleri, slaytlar veya fotoğraflar gibi herhangi bir görsel-işitsel yardımcının dahil edilmesinin kesinlikle bir yükseltme teşkil ettiği ders bazlı bir dersin ihtiyaçlarını karşılamak için yeterli olabilir. Ancak bir üniversite eğitimcisi olarak benim bakış açımdan konuşursak, bir sınıfı yalnızca bir bilgisayar ve bir dijital tahtayla donatmak, 21. yüzyılın eğitimsel öğrenme ortamının ihtiyaçlarını karşılamada tamamen yetersiz kalıyor. Bu ileri teknolojik ihtiyaçlar, Kovid-19 salgınının ardından daha da belirgin hale geldi; eğitimcileri yeni öğretim teknolojilerini benimsemeye ve öğrencileriyle iletişim kurmanın temel yolu olarak Zoom ve Microsoft Teams gibi çevrimiçi video konferans uygulamalarını kullanmaya zorlayan, hem kültürel hem de akademik açıdan sarsıcı bir olay. Dolayısıyla asıl tartışma artık modern sınıflarda dijital teknolojinin benimsenmesinin “gerektiği”nden, bu teknolojinin benimsenmesinin “ne kadar” hızlı gerçekleşebileceği sorusuna kaydı. (Alfoudari, Durugbo ve Aldhmour, 2023).
Çoğu eğitim kurumunda, kampüsün akademik altyapısının kurulumu ve bakımından sorumlu olan taraf, Öğretim Teknolojileri (BT) Departmanıdır. BT Departmanının, yeni donanım satın alımını yöneterek, önemli yazılım yükseltmelerini yöneterek, ağ güvenliğini denetleyerek ve öğrenciler, öğretim üyeleri ve personel arasında her milisaniyede aktarılan büyük miktarda veriyi kontrol ederek kurumun dijital şebekesini işletmede oynadığı önemli rol inkar edilemez. Akıllı Sınıf teknolojisi gereksinimlerindeki artış göz önüne alındığında, bu BT profesyonellerine yönelik talepler daha da artıyor. Bu yükün bir kısmını hafifletmek için birçok akademik kurum, BT personelinin üzerine binen iş yükünü azaltmaya yardımcı olmak amacıyla üçüncü taraf Öğrenme Yönetim Sistemlerine (LMS) yöneldi. ÖYS/ÖYS, birçok interaktif sınıf destek hizmetini kolaylaştıran tescilli, akademik bir yazılım platformudur. Blackboard, Canvas ve Moodle gibi popüler programlar da dahil olmak üzere yüzlerce farklı LMS markası bulunmaktadır. Bu LMS uygulamaları, öğrencilere tartışma panoları, yönetilen sohbet odaları ve çevrimiçi eğitim ve öğretici site bağlantıları gibi interaktif öğrenme özellikleri sunarken, ders planlamadan içerik oluşturmaya kadar her konuda öğretmene yardımcı olmak için tasarlanmıştır.
LMS platformlarının bir dezavantajı, kullanıcılara sağladıkları teknolojik destek düzeyinde tek tip olmamasıdır. Farklı akademik disiplinler genellikle farklı düzeylerde temel teknolojik destek gerektirdiğinden, bu durum eğitim alanında bir sorun haline geliyor. Üstelik, LMS teknolojik desteğindeki bu farklılıklar ince ama önemli olabilir. Örneğin, kampüsüm yakın zamanda iyi bilinen bir ÖYS/LMS’den rakip bir platforma geçiş yaptı ve ÖYS/LMS operasyonel prosedürlerinin çoğu birbirini yansıtırken, iki sistemin medya dosyası yüklemelerini işleme biçiminde önemli farklılıklar vardı. Bir dijital medya eğitmeni olarak, müzik dosyalarından durağan görüntülere ve tam yüksek çözünürlüklü (HD) video çekimlerine kadar, yüklemem gereken çeşitli medya dosyalarım var. Önceki ÖYS’mizde medya dosyalarını dersin web sitesine gönderme ve ardından bu klipleri “salt izlenebilir” hale getirme veya öğrenciler tarafından indirilmelerine izin verme kararı verme olanağım vardı. Benzer şekilde, öğrencilerin de video dosyalarının nasıl ve nereye gönderilebileceğine karar verme konusunda benzer seçenekleri vardı. Ne yazık ki, yeni ÖYS’miz bu gelişmiş medya yeteneklerinden yoksun. Sonuç olarak, öğrencilerim artık video projelerini gönderirken başka bir üçüncü taraf yazılımı kullanmak zorunda kalıyor; bu da sözde “Akıllı” bir sınıf için pek de ideal bir sonuç değil.
Açık olmak gerekirse, bu örneğin ÖYS/LMS dış kaynak kullanımına yönelik bir suçlama olması amaçlanmamıştır. Daha ziyade bunu, yeni sınıf teknolojisini uygularken yalnızca işlevselliğin yeterli olmadığını hatırlamanın hayati önem taşıdığı gerçeğine dikkat çekmek için kullanıyorum. Bu teknolojinin pratikliği ve erişilebilirliği de dikkate alınmalıdır çünkü Akıllı Sınıflar, öğrencilerin (ve öğretim üyelerinin!) genel kullanıcı deneyiminin ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmalıdır. Öğrencilere olumlu bir kullanıcı deneyimi sağlamak, bireysel geçmişler veya öğrenme tarzlarındaki farklılıklara bakılmaksızın, onlara akıcı ve entegre bir öğrenme deneyimi sağlamak için tasarlanmış Akıllı Sınıflara erişim sahibi olmalarını gerektirir. Bir dijital medya öğrencisi için bu, bir sınıfı bireysel iş istasyonları, geniş ekran video monitörleri, rahat sandalyeler ve kulaklıklarla donatmak anlamına gelir. Ayrıca öğrencilerin medya dosyalarına sınıf ortamında nasıl erişilebileceğini ve bu dosyaların nerede saklandığını bilmeleri gerekir. Medya özel bir laboratuvar içi ağda mı, genel kampüs ağında mı yoksa ÖYS/LMS’de mi kayıtlı? Bu medya dosyaları kurumsal bir güvenlik duvarı veya diğer güvenlik protokolleri arkasında korunacak mı?
Bunların belirli bir çalışma alanını desteklemek için gereken uzmanlık ihtiyaçlarından sadece birkaçı olduğunu unutmayın. Diğer disiplinler için, Kapsayıcı Sınıf olarak adlandırılan gerçekten gelişmiş bir Akıllı Sınıfın, yapay zeka (AI) ve sanal gerçekliği bir öğrenme ortamına dahil etme yeteneği gibi daha da ileri teknolojilere sahip olması gerekir. Tıp öğrencilerinin karmaşık cerrahi prosedürleri gerçekleştirmelerine yardımcı olmak için 3 boyutlu hologramların ve artırılmış gerçekliğin kullanılmasıyla kendini gösterebilir. Veya mühendislik öğrencilerinin 3 boyutlu bina görselleri tasarlamak için sanal gerçeklik araçlarını kullandığı, daha sonra bu sonuçları ileri kaynak teknikleri deneyen inşaat öğrencilerine aktardığı bölümler arasında işbirlikçi bir çabayı içerebilir (Peranzo, 2022).
Akıllı Sınıflar, fiziksel veya sanal şekli ne olursa olsun, en az bir nesil boyunca ABD eğitim sisteminin temel taşı olacak. Artık öğrencileri yalnızca bilgiye sahip olmanın yeterli olmayacağı bir geleceğe hazırlamak için çalışırken, eğitim felsefesinde bir dönüm noktasını işaret ediyorlar. Bunun yerine, bireyin bu bilgiyi benzersiz ve yaratıcı yollarla uygulama ve kullanma becerisine daha büyük önem verilecektir. Düzgün tasarlanmış Akıllı Sınıflar bu geçişi kolaylaştırmaya yardımcı olacaktır.
Dr. Fornelli, kayıt sanatları, gazetecilik, film ve televizyon prodüksiyonu ve reklamcılık gibi çeşitli alanlarda geniş kapsamlı bir kariyere sahip, ödüllü bir dijital medya yapımcısıdır. 2001’den bu yana, California Eyalet Üniversitesi Dominguez Hills’te (CSUDH) öğretim görevlisi olarak görev yapmaktadır; burada akademik çalışmaları sosyal medya trendleri, viral medya üretimi ve dağıtımı üzerine yoğunlaşmıştır.