“Geçici bir süre bilinç kaybı yaşadılar. Aynı saatte ve tarihte, başka bir evren mekânında gözlerini açtılar. Arka arkaya birçok kez daha bilinç kaybı yaşamaya devam ettiler. Gözlerini her açtıklarında farklı bir mekânda uyanıyorlardı. Değişmeyen tek şey, her seferinde yan yana olmalarıydı. Alaz, tekrar kendine geldiğinde etrafında bulunan barmeni, galaksileri ve dört adet devasa kanadı gördü. Devasa bir yusufçuğun sırtına tutunmuş vaziyette, uzay boşluğunda ilerliyorlardı. His yok olmuştu. Zaman yok olmuştu. Yusufçuk süzüldükçe renkler ve boyutlar da yok olmaya başladı.
İkisine de çok uzunmuş gibi gelen belirsiz bir süre geçtikten sonra gözlerini açtılar. Giyinip kuşanmış bir sürü çocuk ile beraber uzun bir yemek masasında oturuyorlardı. Çocukların hepsi, duygusuzca önlerindeki tabaklara bakıyordu. Alaz ve barmen, küçük yaştaki bu insanların hiçbirini tanımıyorlardı. Çocukların duruşları, nefes düzenleri, ten renkleri ve bakışları ölümü hatırlatıyordu. Masanın başında oturan çocuk başını kaldırıp iki yabancıyı süzmeye başladı. Çocuğun gözlerinde, göz bebeği ve iris kısımları yoktu. Bembeyaz gözler, Alaz’ı ve barmeni inceleyip duruyordu. Bir anda yükselen çocuk çığlıkları içinde, ortam karanlığa gömüldü.
Alaz ve barmen; evrendeki canlı ve cansız tüm varlıkların içinde, yolculuklarına devam ettiler. Her boyuta ait parçacıklar ve zamana ilişkin tüm tanımlar hafızalarında saklıydı sanki. Boş bir hiçlik içinde yok olurlarken yeniden nefes alabildiler. Alaz, “İsmin ne?” diye soruverdi.”