Oje Nasıl Bulundu? İlginç Tarihi
Hepimizin bildiği gibi ojeler Kleopatra’dan bu yana epeyce değişti. Antik Çin’e kadar uzanan uzun bir geçmişe sahip olan oje nasıl ve ne zaman bulundu ve günümüze kadar olan gelişimi hakkında daha fazla bilgiyi makalemizde bulabilirsiniz. Ojenin 5000 yıllık tarihi keşfedilmek için sizleri bekliyor. Pek çok eski uygarlıkta oje örnekleri bulunsa da bu kozmetiklerin popüler olduğu dönem modern dönemdir. Sanayi Devrimi’nin şaşırtıcı ilerlemeleri ve modernistlerin yeni yetenekleriyle beslenen oje, Batı Yarımküre’deki kadınlar tarafından benimsenen sosyal olarak kabul edilebilir bir kozmetik ürün haline geldi. Tırnak bakımı her zaman modern yaşamın önemli bir parçası olmuştur, ancak parlak tırnaklı ilk portrelerin ortaya çıkmaya başladığı 17. yüzyılın sonlarındaydı. O andan itibaren, tırnak bakımı ve beraberindeki kozmetik ürünler, Viktorya döneminde geniş çapta kabul görmeye başlayarak genel nüfusa inmeye başladı.
Ojeyi Kim Buldu?
UV destekli uzun süre kalıcı manikürden çok önce kına manikürleri, uzun süre kalıcı manikürler ve klasik manikürler vardı ve hepimiz ojeleri bilir ve severiz. Tırnakların yüzyıllardır güzellik dünyasının ve endüstrisinin önemli bir parçası olmasına şaşmamalı. Oje tarihinin nasıl geliştiğini ve ojeyi kim buldu öğrenmek için okumaya devam edin. Her şeyin başladığı yer olan Babil’de MÖ 3200’de, Babil savaşçılarının savaşa gitmeden önce saatlerce saçlarını kıvırıp cilaladıkları ve tırnaklarını kesip boyadıkları iddia ediliyor. Ayrıca tırnakların rengi sosyal sınıflarını gösterebilir. Örneğin, siyah tırnaklar daha yüksek bir derece olarak kabul edilebilirken, yeşil tırnaklar o kadar da değil.
Ojenin Tarihçesi
Ojenin tarihi, hükümdarlar ve yüksek toplum tarafından zenginlik ve güçlerinin bir sembolü olarak sürüldüğü eski Çin’de başlar. İlk ojeler balmumu, jelatin ve yumurta akı karışımıydı, orkide veya gülle kaplandı ve tırnaklarda saatlerce kalıcı hale geldi. Eski el yazmalarına göre, kırmızı ve siyah çok popüler renklerdi ve ayrıca gümüş ve altın metalik tozları da eklendi. Çin’de tırnakları boyamak zenginlik ve gücün simgesidir ve başkalarının tırnaklarını takması suçtur. Antik Çin becerileri daha sonra Hindistan, Afrika ve Orta Doğu’ya yayıldı. Mısırlılar tırnaklarını kına ile boyamaya başladılar. Kleopatra, tırnaklarını koyu kan kırmızısına boyamak için bitki özleri kullandı ve diğer mumyalanmış firavunların tırnaklarında da kına lekesi olduğu bulundu. Hindistan ve Afrika’daki kadınlar, kınayı yaygın olarak parmak uçlarında bir dekorasyon olarak kullanırlar.
Çin ve oje kullanan diğer eski uygarlıklar arasındaki bir fark, bu kozmetik ürünün genel nüfus tarafından kullanılmasına izin verilmemesiydi. Renkli tırnaklarla yakalanan sıradan insanların halka açık infazına dair birkaç rapor bugün hala hayatta kaldı.
Oje Çin’den Hindistan’a, Ortadoğu’ya ve Mısır’da yaygın olarak kullanıldığı Kuzey Afrika’ya yayıldı. Diğer birçok kozmetik gibi, oje de Roma İmparatorluğu’nun çöküşünden sonra Avrupa modasından kayboldu. Avrupa aristokrasisi ojeye ancak Rönesans, Orta Doğu ve Hindistan ile yeni ticaret bağlantılarından sonra erişebildi. Oje ve manikür yüzyıllar boyunca daha yaygın hale geldi ve sonunda 18. yüzyılın sonlarında Fransa’da yaygınlaştı.
19. yüzyılın başında, oje ve renklendirme Fransa, İngiltere, İtalya ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki genel nüfus arasında daha yaygın hale geldi, ancak 20. yüzyılın başlarında oje çok popüler hale geldi ve birçok tırnak salonu ortaya çıktı.
Modern Ojenin Tarihi
Cutex şirketinin araba boyasına dayalı bir fikirle geliştirdiği “modern oje ilk olarak 1920’lerde popüler hale geldi” dedi.
Ojenin MÖ 3000’e kadar uzanan Çin menşeli olduğunu söylüyor. Erken cilalar görünüşe göre balmumu, yumurta akı, jelatin, bitkisel boyalar ve arap zamkı karışımından yapılmıştır. Mısır’da, yüksek sosyete üyeleri, tırnaklarını kırmızımsı-kahverengiye boyamak için kına kullandılar. Dokuzuncu yüzyılda, tırnaklar susam yağı ile renklendirildi ve cilalandı veya parlatıldı. 19. ve 20. yüzyılın başlarında, tırnakları parlak bir yüzey elde etmek için cilalamak için renkli tozlar ve macunlar kullanıldı. Oje nasıl bulundu sorusunun ardından akla gelen ilk şey ojenin modern hale nasıl dönüştüğü oluyor.
1920’de makyaj sanatçısı Michelle Menard, otomobillerdeki parlaklığı taklit eden parlak bir oje yaratmak istedi. Popülerlik kazanan bu formülü geliştirerek 1932’de bugün Revlon olarak bilinen kötü şöhretli kozmetik evini piyasaya sürdü. Şirket, ruja ve nihayetinde tüm makyaj serisine genişlemeden önce birkaç yıl boyunca eczanelerde ve büyük mağazalarda çeşitli renklerde oje sattı.
Northam Warren (1878-1962), Chicago’da Parke, Davis & Company için çalışan bir kimyagerdi . 1910’da New York’ta bir uyuşturucu komisyoncusu olarak kendi işini kurdu.
1911’de Warren, Cutex Tırnak Eti Çıkarıcı formülünü yarattı ve bunu Özel Ürünler Şirketi aracılığıyla sattı. Cutex, kesme veya kazıma işlemine gerek kalmadan ölü kütikülü temizleyen bir sıvıydı. Cutex başarılı bir ürün olunca diğer manikür hazırlıklarını da ekledi ve Cutex serisini oluşturdu . 1915’te Northam Warren Şirketi kuruldu.
Warren, görünüşe göre sıvı cilanın büyük bir satıcı olacağını düşünmedi ve Cutex serisindeki diğer cilalar, yani pasta, macun, toz ve çubuk kadar tanıtılmadı.
Northam Warren, Cutex serisine ilk olarak 1916’da renksiz bir sıvı oje sundu. 1917’de bir gül rengi eklendi. Northam Warren 1920 yılında Fransa’ya yaptığı bir gezide Parislilerin sıvı ojeyi diğer tüm formlara tercih ettiğini fark etti ve bu trendi takip etmeye karar verdi.
Normal ojedeki ana bileşen, nitroselüloz adı verilen bir şeydir. Handbook of Cosmetic Science and Technology, Üçüncü Baskı (2009) yazarları, modern ojenin varlığının nitroselüloz özelliklerinin keşfi ve otomobil boya endüstrisinde kaydedilen ilerleme ile bağlantılı olduğunu belirtmektedir.
Bazıları, du Pont’un General Motors için 1923’te geliştirdiği Duco Paint gibi, parlak araba boyasındaki gelişmelerden ojelerin ilham aldığını öne sürdü. Diğerleri, her iki nitroselüloz ürününün de vernik ve cila endüstrilerindeki ayrı gelişmelerden evrimleştiğini düşünüyor.
1928’ e kadar Cutex , evde kullanım için güvenli, aseton bazlı bir oje çıkarıcı sunarak ojenin kitlesel olarak benimsenmesinin önündeki bir engeli kaldırmadı. Çıkarıcı, sıvı oje ile birlikte satıldı.
Oje Teknolojilerindeki Gelişim
Oje nasıl bulundu sorusu zaman içinde yerini oje teknolojilerindeki gelişime bıraktı. Tırnak teknolojileri 1950’ler boyunca, oje ve akrilik tırnakların gelişiyle ilerlemeye devam etti. 1957’de Akrilik tırnaklar yanlışlıkla bir diş hekimi olan Frederick Slack tarafından geliştirildi. Diş hekimi iş yerinde bir çiviyi kırdı ve tamir etmek için Slack’ın laboratuvarından alüminyum folyo ve diş akrilik kullandı. Görünüşe göre, tamamen gerçekçi görünen sahte bir çivi tasarladı. Dişlerdeki boşlukları doldurmak için kullanılan malzemeler takma tırnak oldu.
Günümüzde oje, renk ve opaklığın mümkün olan her kombinasyonunda bulunabilir. Günümüzde Goth, Punk, Emo ve Heavy Metal alt kültürlerinde popüler olan siyah oje, 1930’larda Art-Deco sonrası dönemde tanıtıldı.
Günümüzde tırnaklarımıza renk süslemesi söz konusu olduğunda sonsuz seçenek var. Her bireyin isteklerine ve estetiğine uygun geniş bir ürün yelpazesi vardır. Yelpazenin bir ucunda, tırnaklarda birkaç saat kalıcılık sağlayan soyulabilir ojeler, diğer ucunda ise müşterilerin istedikleri şekil, uzunluk ve rengi haftalarca yontmadan sağlayan akrilik tırnaklar vardır.