Stagflasyon genellikle ekonomi için oldukça zorlu bir durumdur çünkü politika yapıcıları için hem yüksek işsizlik hem de yüksek enflasyonla başa çıkmak genellikle zordur. Geleneksel olarak, merkez bankaları yüksek enflasyonla mücadele etmek için para politikasını sıkılaştırır (yani, faiz oranlarını yükseltir), ancak bu genellikle ekonomik büyümeyi yavaşlatır ve işsizliği artırabilir. Öte yandan, ekonomik durgunluğu hafifletmek için genellikle genişleyici para politikası kullanılır (yani, faiz oranlarının düşürülmesi), ancak bu genellikle enflasyonu artırabilir.
Stagflasyonun sonuçları genellikle yüksek işsizlik, düşük veya negatif ekonomik büyüme ve yüksek fiyat artışlarıdır. Bu durum, tüketiciler ve işletmeler için belirsizliği artırabilir ve genellikle ekonomik ve finansal istikrarsızlığa yol açabilir.
Stagflasyonun nedenleri genellikle karmaşıktır ve birden çok faktörün bir araya gelmesi sonucunda ortaya çıkar. 1970'lerin stagflasyonu genellikle, hem petrol fiyatlarındaki hızlı artışa (bir arz şoku) hem de genişleyici para politikalarına (talep şoku) bağlanır. Ayrıca, beklentilerin de önemli bir rol oynadığı düşünülmektedir; yani, insanlar ve işletmeler yüksek enflasyon beklediklerinde, bu beklentileri karşılamak için fiyatlarını ve ücretlerini artırabilirler, bu da enflasyonu kendi kendine besleyen bir döngüye dönüştürebilir.