Bu 4 Temmuz'da göçmen eylemci Therese Patricia Okoumou, ABD-Meksika sınırındaki göçmenlere ve sığınmacılara yapılan muameleyi protesto etmek için Özgürlük Anıtı'nın ayaklarına tırmandı. Özellikle protestosu, ABD'nin ailelerinden ayırdığı ve henüz bir araya gelemediği binlerce çocuğu aydınlattı.
Yine de Okoumou, mesajını iletmek için Lady Liberty'yi kullanan ilk kişi değil. 130 yılı aşkın bir süredir ünlü “Yorgunluğunu, yoksulunu, yığılmış kitlelerini bana ver” yazısıyla heykel, adaletsizliği protesto etmek isteyen Amerikalılar için güçlü bir sembol işlevi gördü.
Lady Liberty neden oy kullanamayacağını merak ediyor.
Özgürlük Anıtı, 28 Ekim 1886'da açılışından itibaren muhalifler için güçlü bir sembol haline geldi. ABD'deki gerçek kadınların oy kullanma hakkı olmadığında, kadınların oy hakkını savunanlar bir kadın heykelinin bir özgürlük sembolü olarak kullanılmasına karşı çıktılar.
Protesto eden kadınların oy hakkını savunanlardan Matilda Joslyn Gage, “Ülkenin enine boyuna tek bir kadın bile siyasi özgürlüğe sahip değilken, özgürlüğü bir kadın olarak temsil etmek 19. yüzyılın alaycılığıdır” dedi. açılış olayı.
National Park Service'e göre, New York Eyaleti Kadına Suffrage Derneği, Bedloe Adası'ndaki (şimdi Özgürlük Adası olarak da bilinir) açılışa katılmak için bilet alamadı çünkü onlar refakatsiz kadınlardı.
Önemli değil. O günün açılışını kutlamak için adanın yanından geçen gemilerin geçit töreni vardı, bu yüzden kadınların oy hakkını savunanlar bir tekne kiraladılar ve geçit törenine katıldılar. O vapurdaki kadınların oy hakkını savunanlar, adadaki 2.000 ila 2.500 erkeğin katıldığı, açılışı protesto eden pankartlar taşıdılar. Erkeklere, her ikisi de kocası veya babasıyla birlikte olan en az iki kadın da katıldı.
Lady Liberty, kadınların lib'ine katıldı.
1970'de feminist Betty Friedan, ABD'li kadınlara oy kullanma hakkı veren 19. Değişikliğin 50. yıldönümünü kutlamak için 26 Ağustos'ta ulusal bir kadın grevi çağrısında bulundu. Ulusal Kadın Örgütü'nün görev süresi sona eren başkanı Friedan, istihdam, eğitim ve ev sorumluluklarında cinsiyete dayalı eşitsizliklere dikkat çekmek için kadınları ücretli ve ücretsiz işlerden vazgeçmeye çağırdı.
“Ofislerde sekreter olarak küçük işler yapan kadınların daktilolarının kapağını kapatıp defterlerini kapatmalarını, telefon operatörlerinin santrallerinin fişini çekmelerini, garsonların beklemeyi, temizlikçi kadınları temizlemeyi bırakmasını ve her iş yapanın temizlik yapmasını öneriyorum. bir erkeğe daha fazla maaş ödenecek iş, ”diye açıkladı örgütün yıllık kongresinde göre, New York Times.
Yürüyüşten iki hafta önce, yaklaşık 100 protestocu Özgürlük Anıtı'nın kaidesine “Dünyanın Kadınları Birleşin” yazılı bir pankart astı. Lady Liberty'nin bu "kurtuluşu", 50.000 kadının New York sokaklarında yürüdüğü 26 Ağustos grevi için ivme oluşturmaya yardımcı oldu.
Lady Liberty, Vietnam'a karşı tavır alıyor.
Kadınların grevinden bir yıl sonra, Savaşa Karşı Vietnam Gazileri'nin 15-16 üyesi, Vietnam Savaşı'nı protesto etmek için Liberty Adası'nı üç gün boyunca işgal etti. Heykelin kapısına Başkan Richard Nixon'a bir mektup gönderdiler.
"Vietnam'dayken başka seçeneğimiz olmadığını düşündüğümüz için eylemlerimizi mazur gördük" diye yazdılar. New York Times Aralık 1970'te işgalleri sırasında yayınlanan makale. “Şimdi, Özgürlük Anıtı'nın içinde otururken, savaş yorgunu bir ulusun umutlarını ve hayallerini ele geçirmişken, tüm bahanelerimiz tükendi… Bay Nixon: Tarihi siz belirleyin . tahliye edeceğiz.”
İşgal, savaşa karşı Vietnam Gazilerinin o sırada ülke çapında düzenlediği bir dizi eşzamanlı protestonun parçasıydı. Özgürlük Anıtı protestocuları işgallerine son verdiğinde bunu bir zafer ilan ettiler.
"Başardık mı?" Vietnam Savaşına Karşı Gaziler direktörü Al Hubbard, bir başka habere göre Zamanlar makale. "Elbette yaptık. Savaşı, ait olduğu Sayfa Bir'e geri aldık.”
Lady Liberty, Porto Riko bayrağını kuşanıyor.
Ekim 1977'de Porto Riko milliyetçileri, Lady Liberty'nin tacına bir Porto Riko bayrağı astı. Onlarca yıl boyunca ABD topraklarının sakinleri oy kullanamayan ikinci sınıf Amerikan vatandaşları olarak yaşadılar - bu yüzden aktivistler heykelin kaidesine Porto Riko'nun bağımsızlığı için çağrıda bulunan bir pankart astı.
Bu 30 Porto Riko milliyetçisi birkaç saat Özgürlük Anıtı'nı işgal etti. Buna göre New York TimesAna talepleri, 1954'te Porto Riko'nun sömürge statüsünü protesto etmek için ABD Temsilciler Meclisi'ne düzenlenen bir silahlı saldırıya katılan dört militan milliyetçinin serbest bırakılmasıydı.
İki yıl sonra, Başkan Jimmy Carter bu dört kişinin cezalarını hafifletti: Oscar Collazo, Rafael Cancel Miranda, Irvin Flores Rodriguez ve Lolita Lebron. Carter kararını Başsavcının olumlu tavsiyesine ve Dışişleri Bakanının bunun olumlu bir insani jest olacağına dair kararına dayandırdı.
Lady Liberty'nin diğer ülkelerden de muhalifleri oldu.
1979'da Ayetullah Humeyni'ye bağlı 40 silahsız Müslüman öğrenci, heykeli saatlerce kuşattı ve devrik İran Şahı'nın ölümünü talep etmek için kendilerini anıtın tacına zincirlediler. Yargılanacak ve Cezalandırılacak.”
Ve 1980'de Hırvat milliyetçiler, bir zamanlar heykelin kaidesini işgal eden müzede gecikmeli bir bombayı patlattı. Kolluk kuvvetleri yetkililerine göre, failler, önceki beş yıl boyunca ABD çevresinde bir dizi bombalama, suikast girişimi ve diğer terör eylemleri gerçekleştiren teröristlerdi. New York Times Birleşmiş Milletler'deki Yugoslav Misyonu'na bir bombanın patlatılması ve bir TWA jet uçağının kaçırılması dahil. Hedefleri: Hırvatistan'ın Yugoslavya'dan bağımsızlığı.
Özgürlük Anıtı bombası mesai saatleri dışında patladı ve kimse yaralanmadı. Ancak saldırı, anıtı işleten Milli Park Servisi'ni güvenlik önlemlerini artırmaya sevk etti.
Lady Liberty'yi Bozulan Vaatlerin Sahte Bir İdolü Olarak Gören Amerikalılar
New York'ta berrak ve berrak bir sonbahar günüydü ve diğerleri gibi Lillie Devereaux Blake de, o ülkenin hükümeti tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne bir dostluk simgesi ve Anıtkabir anıtı olarak bağışlanan büyük Fransız heykelini görmek için can atıyordu. özgürlük, sonunda ortaya çıktı. Başkan Grover Cleveland, Bedloe's Island'da (o zamandan beri Liberty Island olarak değiştirildi) heykelin dibinde bir konuşma yapmaya hazırdı. Fransa'da tasarlanan heykel, 1885 baharında New York'a gönderildi ve şimdi, Ekim 1886'da nihayet kaidesinin üzerine monte edildi.
'Şu anda güzel sakin yüzündeki peçe çekildi,' diye yazdı Blake, günün olaylarından, 've hava yeni tanrıçayı selamlamak için ateşlenen topçu salvolarıyla parçalandı, yer ve deniz titredi. şiddetli sarsıntılar ve buharlı ıslıklar onların tiz çığlıklarına kalabalığın haykırışlarına karışıyordu. Bütün bunlar erkekler tarafından bir kadının onuruna yapılıyordu.
Blake adanın kendisinden izlemiyordu ama aslında o gün heykele sadece iki kadın davet edilmişti. Blake ve New York Eyaleti Kadınlara Oy Hakkı Derneği'nin diğer üyeleri, o sırada New York'un önde gelen kadınlara oy hakkı örgütü, kadınların sadece heykelin açılışından dışlanmamasını protesto etmek için kendi teknelerini kiralamışlardı, ama özgürlük fikrinin kendisinden.
Blake'in protestosu, bu ayın başlarında Özgürlük Adası'nda açılan yeni Özgürlük Heykeli Müzesi'nde öne çıkanlardan biri. Heykelin kaidesi bir noktada küçük bir müzeyi barındırırken, yeni mekanın artan kare görüntüleri tarihçilerin ve sergi tasarımcılarının Lady Liberty, onun şampiyonları ve muhaliflerinin hikayesini genişletmesine izin verdi.
Bazı insanların heykeli yeniden anlatımında ve belli şekillerde anlatılmasında, ister Amerika'nın sembolü olarak heykel, ister New York simgesi olarak heykel, ister göçmenlik işareti olarak heykel olsun, genellikle tekil bir kavram varmış gibi görünüyor. Yeni müzenin sahnelenmesinden sorumlu firma olan ESI Designs'ın sergi tasarımcısı Nick Hubbard, diyor. Ancak mekandaki gazete kupürleri, broşürler ve görüntülerin açıkladığı gibi, heykel ve simgelediği şey evrensel olarak sevilen bir şey değildi ve birçokları için bu bir umut ışığı olmaktan çok, suratına atılan bir tokattı.
Fransızlar heykelin kendisini bir hediye olarak miras bıraktılar, ancak ona bir kaide sağlamak Amerika halkına kalmıştı. Hem New York eyaleti hem de federal hükümet projeyi finanse etmeyi reddettikten sonra, New York Dünyası yayıncı Joseph Pulitzer, makalesini kaide için 100.000 $ (bugünün para biriminde 2 milyon dolardan fazla) toplamak için kullanacağını duyurdu. Teklif basitti: Bağışta posta, adınızı kağıda yazdırın. Harçlıklarını ve yedek paralarını gönderen küçük çocukların ve yaşlı kadınların hikayeleri ve büyük projeyi destekleyen sıradan halkın iç ısıtan hikayeleri, Pulitzer'in gazetesinin ön sayfalarını ve ülkenin hayal gücünü ele geçirdi ve büyük ölçüde Özgürlük Heykeli, başından beri Amerikalılar tarafından evrensel olarak sevildi.
Ancak hemen bu cephede çatlaklar ortaya çıktı. Blake ve Bedloe Adası'na yelken açan 200'e yakın diğer kadın bir bildiri yayınladılar: 'Hiçbir kadının siyasi özgürlüğünün olmadığı bir ülkede kadın olarak vücut bulan bir Özgürlük Anıtı'nı dikerken, erkekler harika bir tutarsızlık sergiliyorlar ve bu da merak uyandırıyor. ve karşı cinse duyulan hayranlığa işaret ettiler. Başkan Cleveland, konuşması sırasında, doğrudan altında yüzen kadınlara dikkat etmedi, Blake, üzerinde "Amerikalı kadınların özgürlüğü yoktur" ifadesinin bulunduğu bir pankart salladı. Ancak, ülkenin dört bir yanındaki kadınların oy hakkını savunanlar fark etti ve onlar için heykel hem henüz sahip olmadıklarının bir sembolü hem de onu talep etmek için bir toplanma noktası haline geldi. Sonraki yıllarda, Susan B. Anthony ve Elizabeth Cady Stanton heykeli ziyaret etti ve kadınlara New York'ta oy kullanma hakkı vermek için 1915'te alınan bir önlemin sandıkta başarısız olmasının ardından, bir grup oy hakkı savunucusu Woodrow Wilson'ın 1916'daki ziyaretini düşürmek için kullandı. binlerce ‘Kadınlara Oy!’ broşürü çift kanatlı heykelin önünde.
Mizah dergisinin 1915 sayısından bir çizim disk (Kongre Kütüphanesi)
Resmi tarihin öncesinde ve sonrasında haftalarca gündemdeki manşetlere konu olan heykel, Cleveland Gazetesi5.000 tirajlı Afrika kökenli Amerikalı bir gazete de istisna değildi. 27 Kasım 1886'da, heykelin halka açılmasından bir ay sonra, ön sayfalarında “Bartholdi'nin heykelini renkliler için de özgürlük olana kadar ertelemek” başlıklı bir başyazı yayınlandı.
“Bartholdi heykelini, meşaleyi ve hepsini okyanusa itin,” Gazete 'bu ülkenin 'özgürlüğü', Güney'deki zararsız ve çalışkan renkli bir adamın, ku-kluxed, belki de öldürülmeden, kendisi ve ailesi için saygın bir yaşam kazanmasını mümkün kılacak şekilde olana kadar, savundu, kızı ve karısı çileden çıktı ve malları yok edildi. Bu ülkenin ‘özgürlüğü’'sinin ‘dünyayı,’ ve hatta Patagonya'yı aydınlattığı fikri aşırı derecede saçma.”.
Hubbard, bir bölümün dahil olduğunu söylüyor Gazete Sergideki başyazı, Özgürlük Anıtı'nın Amerikan değerleri hakkında devam eden bir dizi soru ortaya koyduğunu ve hala da ortaya koyduğunu iletmek için çok önemliydi. “Gerçekten heykelin bir tür vaat olduğu, temel Amerikan ve temel Amerikan fikirlerini temsil ettiği ve sembolü olduğu fikrini ortaya koymamız gerekiyordu” diyor. “O vaadi veriyor ama daha en başından beri ‘Ama bekle, bu söz mutlaka yerine getirilmedi’” diyenler var.
Özgürlük Anıtı, zamanının çoğu için New York'un limanında, Amerika'da göçün bir sembolü olarak çerçevelenmiş olsa da, toplandığı sırada, ülke resmi olarak yapabilecek insan sayısını sınırlamaya başlamıştı. her yıl göç 1882'de federal hükümet, ilk büyük ölçekli göçmenlik yasası olan ve göçmenlerin ırka dayalı olarak önceliklendirilmesi ve sınırlandırılması davasını açıkça ortaya koyan Çin Dışlama Yasası'nı çıkardı. Çinli-Amerikalı yazar Saum Song Bo, Pulitzer'in heykelin kaidesi için yaptığı para taleplerine, heykeltıraşlığa bir mektup göndererek yanıt verdi. New York Güneşi:
Bo, 'Biz Çinlilere bu topraklarda bir Özgürlük heykeli için bir kaide inşa etmeye katkıda bulunmaya çağrıda bulunmamızı bir hakaret olarak görüyorum' diye yazdı. Bu heykel, bu ülkeye gelen tüm ulusların geçişini aydınlatan bir meşale tutan Özgürlük'ü temsil ediyor. Ama Çinlilerin gelmesine izin var mı? Burada bulunan Çinlilere gelince, diğer tüm milletlerden insanların zevk aldığı gibi özgürlükten zevk almalarına izin var mı? Başka milletlerden erkeklerin özgür olduğu her yerde hakaret, taciz, saldırı, haksızlık ve yaralamalardan arınmış olarak dolaşabilmelerine izin var mı?
Özgürlük Anıtı Müzesi'nin deneyiminin merkezinde yer alan, 'özgürlük'ün sabit bir anlama sahip sabit bir kelimeden uzak olduğu fikri işte bu fikirdir. Hubbard, "Tasarımcılar heykeli düşünürken, elbette insanların özgürlüğü nasıl yorumladığı ve bunun ne anlama geldiği zaten çok karmaşık ve tartışmalıydı" diyor. Bu perspektifleri sergiye dahil etmek, mekanın, Özgürlük Anıtı'nın meşalesinin ilk yakılmasından 100 yıldan fazla bir süre sonra, şimdi, ulusun nereden geldiğinin ve nasıl geldiğinin bir sembolü olarak New York limanının üzerinde durduğunu vurgulamasına izin veriyor. hala gitmesi gerekiyor.
Özgürlük Anıtı'nın Arkasındaki Gerçek Hikaye
27. Özgürlük Heykeli Efsaneleri Yıkıp Gerçeği Ortaya Çıkaran Gerçekler
Özgürlük Heykeli Nasıl İkon Tarihi Oldu?
Özgürlük Heykeli Tarihi İkonik Hakkında 11 Aydınlatıcı Gerçek
Özgürlük Heykeli Vikipedi
Özgürlük Anıtı'nın Vaadini Geri Almak Ulus
Bize Tarih Çocuklar İçin Özgürlük Heykeli
Heykel Tarihi Özgürlük Heykeli Ellis Adası
Özgürlük Heykeli Üzerine Şiirin Arkasındaki Hikaye Mental Floss
Özgürlük Heykeli Biletleri Ellis Adası Biletleri Özgürlük Heykeli Biletleri
Özgürlük Heykeli Neyi Simgeliyor?
20 Özgürlük Heykeli Gerçekler Howstuffworks
Özgürlük Anıtı Hakkında 9 İlginç ve Eğlenceli Gerçek
Özgürlük Heykeli Tırmanıcısına İzinsiz Girmekle Suçlandı BBC News Türkçe
Özgürlük Anıtı'nın Şanlı Tarihi Howstuffworks
Özgürlük Heykeli Tarihi İkonik Hakkında 11 Aydınlatıcı Gerçek
Paris'te Saklanan Özgürlük Anıtı Nerede Bulunur? Fransız Anları
Özgürlük Heykeli'nin İlhamı Müslüman Bir Kadındı
Özgürlük Heykeli Üzerine Yeni Colossus Şiirinin Arkasındaki Hikaye
/> Ellis Adası Yürüyüşleri ile Vip New York Özgürlük Heykeli Turu
Özgürlük Heykeli Bir Simge İnşa Etmek B1m Youtube
Çin'de İnşa Edilen İlk Özgürlük Heykelinin Arkasındaki Hikaye
Özgürlük Anıtı Uzun Zamandır Protesto Tarihinin Bir Mıknatısı Oldu
Özgürlük Heykeli Hızlı Gerçekler Cnn
Özgürlük Heykeli Aslen Müslüman Bir Kadındı Smart News
Sorumluluk reddi
Bu siteye kaydolmak veya bu siteyi kullanmak, Kullanıcı Sözleşmemizi, Gizlilik Politikamızı ve Çerez Bildirimimizi ve Kaliforniya Gizlilik Haklarınızı (Kullanıcı Sözleşmesi 1/1/21 güncellendi. Gizlilik Politikası ve Çerez Bildirimi 5/1/2021 güncellendi) kabul ettiğiniz anlamına gelir.
© 2021 Advance Local Media LLC. Tüm hakları saklıdır (Hakkımızda).
Bu sitedeki materyaller, Advance Local'in önceden yazılı izni olmaksızın çoğaltılamaz, dağıtılamaz, iletilemez, önbelleğe alınamaz veya başka bir şekilde kullanılamaz.
Topluluk Kuralları, bu siteye yüklediğiniz veya başka bir şekilde gönderdiğiniz tüm içerikler için geçerlidir.
Özgürlük Anıtı için Yakın Zamanda Keşfedilen Çizimler Son Dakika Değişiminde İpucu
Gustave Eiffel en çok kendi adını taşıyan Paris kulesiyle tanınıyor olabilir, ancak Fransız mühendis dünya çapında üne sahip başka bir yapının inşasında kilit rol oynadı: Özgürlük Anıtı. Eiffel'in yakın zamanda keşfedilen bir dizi orijinal şematik çizimleri, daha önce hayatta olduğu bilinen Fr'233d'233ric Auguste Bartholdi'nin heykeli için, onun yenilikçi tasarımının gelişimini gösteriyor. Yüzyılı aşkın bir süredir, Eyfel'in mühendislik fikirleri, heykelin New York Limanı'nın şiddetli rüzgarlarına ve tuzlu havasına dayanmasına yardımcı oldu. Daha da ilginç bir şekilde, çizimler Lady Liberty'nin meşale taşıyan kolundaki son dakika değişikliğine de işaret ediyor.
İlgili İçerik
2018 yılının sonlarında, California harita satıcısı Barry Lawrence Ruderman, Paris'teki bir müzayedede Eyfel'in atölyesinden bir malzeme klasörü satın aldı. Ruderman'ın galerisinin direktörü Alex Clausen, müzayede kataloğunun lotta Özgürlük Anıtı ile ilgili planları ve diğer kağıtları içerdiğini söyledi. Tek başına bu bile onu nadir bulunan bir buluntu haline getirirdi: Eyfel'in planlarının yalnızca iki kopyasının hayatta kaldığı biliniyordu: Biri Kongre Kütüphanesi'nde, diğeri Fransa'da özel bir koleksiyonda.
Clausen ve Ruderman, satın aldıkları şeyin kapsamını ancak birkaç hafta sonra Kaliforniya'ya vardıklarında fark ettiler. Dosyanın altında sıkıca katlanmış bir kağıt yığını buldular. Clausen, “açılamayacak kadar kırılgandı” diyor.
Eyfel'in atölyesinden alınan bir plan, heykelin yukarı kaldırılmış kolunun planlarını gösteriyor. (Barry Lawrence Ruderman Antik Haritalar)
Bu yüzden yığını, kağıtları yumuşatmak için nemlendirilmiş bir odaya yerleştiren bir koruyucuya gönderdiler. Ayrılabilir hale geldikten sonra, belgelerin birçoğunun kenar boşluklarında el yazısı açıklamalar ve hesaplamalar içeren, Heykelin 22 orijinal mühendislik çizimi olduğu ortaya çıktı. Clausen, ”bütün ozalitlerin yapıldığı çizimleri bulmak, elde edilebilecek en iyi şey,” diyor.
Heykel, 1860'ların ortalarında tasarlanan ve Amerikan demokrasisine bir övgü olarak tasarlanan Fransa'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne bir hediyeydi. Heykel için komisyon alan Fransız heykeltıraş Bartholdi, Roma özgürlük tanrıçasından ilham aldı. Zarif heykeli 151 fit uzunluğundadır, ancak turistlerin dışarıdan gördüğü şey, yığılmış iki peniden daha ince olan dövülmüş bakırdan bir kabuktur.New York Üniversitesi'nde tarihçi ve heykelle ilgili 2012 tarihli bir kitabın yazarı Edward Berenson, 'Gerçekten iyi bir yapısal destek olmadan, bakır asla kendi başına ayağa kalkamazdı' diyor.
Bu destek sistemini tasarlamak için Bartholdi, o zamanlar en çok demiryolu köprüleri tasarlama çalışmasıyla tanınan Eiffel'e başvurdu. (Projedeki ilk mühendis olan Eug's232ne Viollet-le-Duc, planlarını tamamlamadan 1879'da öldü). Berenson, Eiffel'in ferforje kirişleri ustaca kullanmasının, köprülerini uzun boşlukları kapatacak kadar hafif ve hareket eden trenlerin şokunu emecek kadar esnek kıldığını söylüyor. “Özgürlük Anıtı ve ardından Eyfel Kulesi için kullandığı prensiple aynı.”
Heykelin demir destek iskeletini beton kaidesine tutturmak için gerekli donanımın detaylarını gösteren bir eskiz (Barry Lawrence Ruderman Antik Haritalar)
Heykelle birlikte, Eyfel'in uğraşmak zorunda kaldığı şey, hareket eden trenlerin şoku değil, New York Limanı'nın uğuldayan rüzgarlarıydı. (Ulusal Park Servisi'ne göre, heykel saatte 50 millik bir rüzgarda 3 inç'e kadar sallanıyor ve meşale 6 inç'e kadar sallanıyor). Tasarladığı demir iskelet, Bartholdi'nin bakır heykelini destekleyen ve rüzgar tarafından savrulunca kuvveti emen bir yay ağı gibi davranır. Berenson, tasarımın 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Chicago ve New York'un ilk gökdelenlerinde kullanılan destek sistemlerini öngördüğünü söylüyor.
Eiffel, heykelin konumunun yarattığı başka bir sorunu da hesaba katmak zorunda kaldı: limandan gelen tuzlu su spreyinin varlığında demir iskelet ile bakır dış yüzey arasındaki temas noktalarında korozyon potansiyeli. Eyfel'in çözümü, asbest yalıtımını iki metal arasına sıkıştırarak, bu elektrokimyasal sürecin onlarca yıl durmasına yardımcı oldu, ancak asbestin kanserojen olduğu bilinen 1980'lerde heykel restore edildiğinde baş ağrısı yarattı.
Birkaç sayfalık tablo, heykelin iç destek sisteminin çeşitli bileşenlerinin boyutlarını listeler. (Barry Lawrence Ruderman Antik Haritalar)
Yeni bulunan çizimler, öncelikle, Eyfel'in heykeli destekleyecek demir kafes için tasarımlarını çeşitli açılardan gösteriyor. Ayrıca, heykeli devasa beton tabanına tutturmak için gerekli olan donanım gibi önemli özelliklerin yakın çekimlerini de içeriyorlar. Sayı tabloları, çeşitli bileşenlerin ağırlıklarını ve taşımaları gereken yükleri listeler. Birçok yerde, kenar boşluklarındaki el yazısı hesaplamalar, düzeltmeler veya düzeltmeler yapmak için kullanılmış gibi görünüyor.
Berenson, çizimlerin tarihçilerin uzun süredir şüphelendiği ancak kanıtlayamadığı bir şeyi ortaya çıkarabileceğini düşünüyor: Bartholdi, Eiffel'in mühendislik planlarını, heykelin yukarı kaldırılmış koluna geldiğinde göz ardı ederek, dramatik ve estetik çekicilik için daha ince ve dışa doğru eğmeyi seçti. Birkaç çizim, daha hacimli bir omuz ve daha dikey bir kolun yapısal olarak daha sağlam bir düzenlemeyi tasvir ediyor gibi görünüyor. Ancak bu eskizlerden biri (aşağıda), Bartholdi'nin istediği gibi kolu dışa doğru yatıran kırmızı mürekkepli kimliği belirsiz bir el tarafından işaretlenmiştir. Berenson, “Bu, gerçek Özgürlük Anıtı'nda bulduğumuz açıda bir değişikliğin kanıtı olabilir,” diyor. “Görünüşe göre biri, desteği bozmadan kolun açısını nasıl değiştireceğini bulmaya çalışıyor.”
Eskizlerden birindeki detay, heykelin kolundaki kırmızı mürekkeple yapılan değişiklikleri gösteriyor. (Barry Lawrence Ruderman Antik Haritalar)
O eskizdeki tarih, 28 Temmuz 1882, ayrıca birkaç sayfadaki el yazısı hesaplamalar ve kolla ilgili diyagramlardaki tarihler, bu değişikliğin heykelin çoğu yapıldıktan sonra yapıldığını gösteriyor. Berenson, “Oyunda gerçekten geç kalındı,” diyor. (1876'dan 1884'e kadar uzanan heykelin inşası, kasalara paketlenip New York'a gönderildikten sonra nihayet 28 Ekim 1886'da adandı.)
Berenson, tarihçilerin Bartholdi ve Eiffel arasındaki işbirliğine dair çok az kayıt bulduğunu söylüyor, bu yüzden ne olduğunu bilmek zor. Berenson, “Bartholdi, biraz bencil bir adam olduğu için Eiffel’'nin katkılarını önemsemedi," diyor. Bir olasılık, Eiffel'in bu son aşamada büyük ölçüde başka projelere geçmiş olması ve asistanlarını Bartholdi ile işleri tamamlamaları için görevlendirmesi olduğunu öne sürüyor. Berenson, “Bartholdi'nin değişiklikler yapmaya karar vermesinin bir nedeni olabilir, çünkü Eyfel'in tamamen uygulamalı olmadığını biliyordu,” diyor.
Rüzgar nedeniyle heykel üzerindeki kuvvetleri tahmin eden bir el yazısı hesaplama sayfası (Barry Lawrence Ruderman Antik Haritalar)
Durum ne olursa olsun, Lady Liberty'nin daha güvencesiz kolu, 1916'da bir Alman sabotajcının yakındaki bir mühimmat deposunu havaya uçurmasıyla heykele verilen hasarı daha da kötüleştirmekten, kapsamlı yenilemeler sırasında heykelin nasıl güçlendirileceğine dair bir tartışmaya kadar, yıllar boyunca sonuçlar doğurdu. 1980'lerde. O zaman mühendisler, kolu Eiffel'in başlangıçta amaçladığından şüphelendikleri şekilde güçlendirmek istediler, ancak sonunda, Bartholdi'nin sanatsal vizyonuna sadık kalması için heykelde herhangi bir görünür değişiklik yapmamakta ısrar eden korumacılar tarafından reddedildiler.
Clausen, kendisi ve Ruderman'ın başlangıçta çizimleri halka açık sergilemek için bir müze veya başka bir kurumla ortak olmayı umduklarını, ancak COVID-19 salgını nedeniyle müzeler kapatıldığından bu planların şu anda havada olduğunu söyledi. Bu arada galeri, web sitelerinde dijital versiyonlarını kullanıma sundu.
Greg Miller hakkında
Greg Miller bir bilim gazetecisi ve yazarlarından biridir. Haritanın Her Yeri: Bir Kartografik Odyssey (National Geographic, 2018). Eski bir sinirbilimci, yazar olarak çalıştı. kablolu ve Bilim. Portland, Oregon'da yaşıyor.
Özgürlük Anıtı'nın tabanına tırmanan kadın Therese Okoumou kimdir?
The New York Daily News, Çarşamba günü ABD'nin göç politikasını protesto etmek için Özgürlük Anıtı'nın tabanına tırmandığı için tutuklanan kadının bir aktivist ve yasal mücadele geçmişi olan bir göçmen olduğunu bildirdi.
44 yaşındaki Therese Patricia Okoumou, Staten Island'da yaşıyor. Staten Island Advance tarafından elde edilen kayıtlara göre, 1998'den beri New York ilçesinde yaşıyor.
Daily News'in bildirdiğine göre, Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde doğdu ve okula gitti ve Başkan Donald Trump'ın göçmenlik tutumunu aktif olarak protesto etti.
Üye Jay Walker Daily News'e verdiği demeçte, Okoumou Rise and Resist grubuna "dört veya beş aylığına" katıldı.
Walker, New York Times'a, Çarşamba günü federal anıtın dibinde bir "ICE'yi Kaldırın" pankartıyla geçit töreni yapan grubun diğer üyelerinin, Okoumou'nun planlarını bilmediğini söyledi.
Walker, Times'a verdiği demeçte, "Dünyada özgür bir vatandaş - yaptığı bir seçim" dedi. "Yaptığı seçimin kesinlikle genel protestoya daha fazla dikkat çektiğini düşünüyorum.
"Yaptığı seçim için onu kınamıyoruz ve onu desteklemek için elimizden gelen her şeyi yapacağız."
Staten Island Advance'deki 2009 tarihli bir makaleye göre, Okoumou kişisel antrenör olarak çalıştı ve New York City'de ve Catskill Dağları'nda fizyoterapistti.
Daily News'in bildirdiğine göre, Okoumou'nun bir hukuk mücadelesi geçmişi var.
Daily News'in bildirdiğine göre, Ağustos 2017'de New York Çalışma Bakanlığı'na karşı bir gösteri sırasında izinsiz girme, hükümet yönetimini engelleme ve kabahatli saldırı suçlamalarıyla tutuklandı.
2009'da Okoumou, Staten Island'daki bir çekici şirketi olan County Recovery'ye karşı ırk ayrımcılığı davasında 1.500 dolar kazandı. Gazetenin haberine göre, iki yıl önce Staten Island'daki bir grup evine karşı açtığı insan hakları şikayetini kaybetti.
2003 yılında, hırpalanmış kadınların evi olan Safe Horizons'a haksız yere fesih davası açtı. Okoumou, şikayetinde ırk ayrımcılığı yapmakla suçladı.
Özgürlük Anıtı 1886'da açıldığından beri protesto için bir mıknatıs olmuştur. Times'ın bildirdiğine göre, o yıl, kadınların oy hakkını savunanlar anıtın açılışını protesto ederek adayı bir tekneyle çevrelediler. Daha yakın zamanlarda, Savaşa Karşı Vietnam Gazileri üyeleri, eğitim yardımlarındaki kesintileri protesto etmek için heykelin içine barikat kurdular. Times'ın bildirdiğine göre, geçen yıl bir grup "mülteciler hoş geldiniz" yazan bir pankart açtı.
‘Bay. Sayın Başkan, Kadınlar Özgürlük İçin Ne Kadar Beklemeli?’
Bu sarı kumaş dikdörtgen küçük, sadece yediye dokuz inç, ama çok daha büyük bir hikaye anlatıyor. Ocak 1917'de, Alice Paul liderliğindeki Ulusal Kadın Partisi'nin (NWP) Beyaz Saray kapılarının dışında sessiz bir gözcü kurmasıyla başlar.
İlgili İçerik
Başkan Woodrow Wilson ile sonuç vermeyen yıllarca süren toplantılardan sonra, oy hakkı savunucuları Beyaz Saray binasını içerideki adamı etkilemek için bir sahne olarak kullanmaya karar verdiler.
Amaçları, "Oy hakkını savunan bir cihaz taşıyan bir nöbetçiyle karşılaşmadan Başkan'ın Beyaz Saray'a girmesini veya çıkmasını imkansız hale getirmek" idi.Washington Post10 Ocak 1917. Kadınlar, "Sayın Başkan, Kadınlar Özgürlük İçin Ne Kadar Beklemeli?" gibi sloganlar taşıyan pankartlarla sırayla ayağa kalktılar. ve "Sayın Başkan, Kadınların Oy Hakkı İçin Ne Yapacaksınız?" Eylemleri ülke çapında gazetelerde geniş bir şekilde yer aldı, yoğun tartışmalara yol açtı ve kadınların yaptığı gösteriyi izlemek için toplanan kalabalıklardan hem destek hem de alay topladı.
Kuzey Carolina'dan bir öğretmen ve Ulusal Kadın Partisi'nin yönetici sekreteri olan Virginia Arnold, 1917'de bir "Kaiser Wilson" pankartına sahip. (Harris & Ewing, Library of Congress Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü)
Protesto devam ederken, kadınların oy hakkını savunanlar, "Kaiser Wilson" ile alay eden bir dizi pankart oluşturdular. Pankartlar, cumhurbaşkanını Alman imparatoruyla karşılaştırdı ve kadınların oy hakkını savunanların, Birinci Dünya Savaşı'ndaki özgürlük davasını desteklemek için Başkan Wilson adına ikiyüzlülük olarak gördüklerini, ancak kadınların evde özgürlüğünü desteklemediğini belirtmeyi amaçladı. Açıklamalar, özellikle savaş döneminde, bazı izleyicilere sadakatsiz ve vatansever olarak geldi.
13 Ağustos 1917'de bir kalabalık, kadınların oy hakkını savunanlarla alay etmeye ve onları korkutmaya başladı. Hatta bazıları kadınlara yumurta ve domates yağdırmaya başladı.
Kısa süre sonra büyüyen kalabalık, kadınların oy hakkını savunanların ellerinden pankartları yırtıp hediyelik eşya olarak yırtmaya başladı. Meydan okuyan, gözcüler daha da fazla pankart ürettiler, ancak onları da onlardan aldırdılar. Günün sonunda kadınlar en az 20 pankart ve 15 renk standardını 1603.000'i aşan öfkeli bir kalabalığa kaptırmıştı. Frakalarda iki adam tutuklandı ve Columbia Bölgesi polisi, "Kaiser Wilson'ı Unuttun" yazan bir pankarttaki kumaş parçalarına el koydu. Departman onu Ulusal Kadın Partisi Genel Merkezine hediye edene kadar 25 yıl boyunca ellerinde kaldı.
Sonunda, kumaş hurdası NWP'nin kurucusu ve grev gözcülerinin lideri Alice Paul'ün eşyalarına girdi. 1987 yılında Alice Paul Centennial Foundation tarafından kadınların oy hakkı için verilen zorlu mücadelenin somut bir hatırlatıcısı olarak Smithsonian'a bağışlandı. Ama aynı zamanda halk ve cumhurbaşkanı arasındaki ilişkiyle ilgili önemli bir hikayenin de parçası.
Kadınların oy hakkını savunanlar 1917'de Beyaz Saray'da grev gözcülüğü yapıyor (Harris & Ewing, Library of Congress Prints and Photographs Division)
Grev hattındaki kadınlar, ulusun kuruluşundan beri var olan bir Amerikan geleneğine katılıyordu: Vatandaşların şikayetlerini doğrudan evindeki baş yöneticiye, Executive Mansion'a (o zamanlar Beyaz Saray olarak biliniyordu) iletme geleneği. ). Takma adından da anlaşılacağı gibi "Halk Evi", demokratik hükümetin kendisine benzeyen ve bir monarşiyle ilişkili dokunulmaz saraylarla tezat oluşturan tüm vatandaşlara ait bir bina olarak tasarlandı.
Beyaz Saray binası, halkın kendi yönetimine erişimi ve katılımı için hem bir araç hem de bir semboldür. 19. yüzyıl boyunca, Amerikan halkı eve ve başkana neredeyse sınırsız erişime alışmıştı. Turistler binaya girip çıktılar ve dilekçe sahipleri özel endişelerini başkana iletmek için saatlerce bekledi. 1882'de, bozulan konağı değiştirme planı Kongre'de yüzerken, Senatör Justin Morrill, binanın kendisinin ayrılmaz bir şekilde halkın başkanla olan ilişkisine bağlı olduğu gerekçesiyle itirazda bulundu:
"'Vatandaşlarımız uzun zamandır burayı ziyaret etmeye ve orada Jefferson, Adams, Jackson, Lincoln ve Grant gibi Baş Yargıçları ellerine almaya alışkın. Onlar, uykulu bir şans için Başkanı burada ziyaret etmek için kuralcı ayrıcalıklarından vazgeçmeyecekler. onu şehirden kilometrelerce uzaktaki bir yolculuktan sonra evde bulamayınca Kongre üyeleri, halk ve yürüyerek gidenler için ulaşılabilir olmalı ve bizim hiçbir zaman bir kraliyet ikametgahını arzulayan bir Başkanımız olmadı, ya da bir koç ve dördü dışında ulaşılamayacak kadar uzak. Kurumlarımızın tamamı teoride tamamen cumhuriyetçidir ve pratikte de öyle kalmaları gerektiği konusunda anlaşmaya varılacaktır.” (S. Doc. No. 451, 49th Cong ., 1. Oturum 1886)
Kendilerinden önceki pek çok Amerikalı gibi, gözcüler de Amerikan demokrasisinin onlara güç verdiği sesi kullanmak için Beyaz Saray'a geldi. Diğerlerinin aksine, bu sesi kullanmanın en iyi yolunu Beyaz Saray'ın içinde değil, dışında buldular. NWP, Başkan Wilson ile görüşmelerini kapılarına kadar götürdüğünde, Beyaz Saray ile yeni bir halk etkileşimi biçimini etkili bir şekilde kurdular, insanların "Halk Evi"ne erişebilecekleri ve "sahip olabilecekleri" yeni bir yol. sadece önümüzdeki birkaç on yıl içinde daha popüler hale geldi ve bu güne kadar devam ediyor.
Bethanee Bemis, Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi'nde siyasi tarih bölümünde müze uzmanıdır. Bu makale ilk olarak müzenin "Oh Say Can You See" blogunda yayınlandı.
İçindekiler
Menşei
Ulusal Park Servisi'ne göre, Fransız halkının Amerika Birleşik Devletleri'ne sunduğu bir anıt fikri ilk olarak Fransız Kölelik Karşıtı Derneği başkanı ve zamanının önde gelen ve önemli bir siyasi düşünürü Édouard René de Laboulaye tarafından önerildi. Proje, 1865 yılının ortalarında, sadık bir kölelik karşıtı olan Laboulaye ile bir heykeltıraş olan Frédéric Bartholdi arasındaki bir sohbete kadar uzanıyor. Amerikan İç Savaşı'nda Birliğin ateşli bir destekçisi olan Laboulaye, Versay yakınlarındaki evinde yemek sonrası sohbetinde şunları söyledi: "Eğer Amerika Birleşik Devletleri'nde bağımsızlıklarının bir anıtı olarak bir anıt yükselirse, ben ancak ortak bir çabayla, iki ulusumuzun da ortak eseri olarak inşa edilmişse bunun doğal olduğunu düşünmelidir." [9] Ulusal Park Servisi, 2000 tarihli bir raporda, bununla birlikte, bunun 1885'te bir bağış toplama broşürüne dayanan bir efsane olduğunu ve heykelin büyük olasılıkla 1870'de tasarlandığını kabul etti. [10] Web sitesindeki başka bir makalede, Park Service Laboulaye'nin Birlik zaferini ve sonuçlarını onurlandırmak için düşünüldüğünü öne sürdü, "Köleliğin kaldırılması ve Birliğin 1865'te İç Savaş'ta kazandığı zaferle birlikte, Laboulaye'nin özgürlük ve demokrasi istekleri Amerika Birleşik Devletleri'nde bir gerçeğe dönüşüyordu. Bu başarıları onurlandıran Laboulaye, Fransa adına Amerika Birleşik Devletleri'ne bir hediye yapılmasını önerdi. baskıcı bir monarşinin." [11]
Daha sonra hikayeyi anlatan heykeltıraş Frédéric Auguste Bartholdi'ye göre, Laboulaye'nin iddia edilen yorumu bir teklif olarak tasarlanmamıştı, ancak Bartholdi'ye ilham verdi. [9] III. Napolyon rejiminin baskıcı doğası göz önüne alındığında, Bartholdi, Laboulaye ile tartışmak dışında fikir üzerinde hemen harekete geçmedi. Bartholdi her halükarda 1860'ların sonlarında olası başka projelerle meşguldü, Mısır Hidivi İsmail Paşa'ya bir inşaat planı ile yaklaştı. İlerlemek veya Mısır, Işığı Asya'ya Taşıyor, [12] eski bir Mısırlı kadın şeklinde büyük bir deniz feneri fellah ya da Port Said'deki Süveyş Kanalı'nın kuzey girişinde cüppeli ve bir meşale tutan köylü. Önerilen çalışmadan eskizler ve modeller yapıldı, ancak hiçbir zaman dikilmedi. Süveyş önerisi için klasik bir emsal vardı, Rodos Heykeli: Yunan güneş tanrısı Helios'un eski bir bronz heykeli. Bu heykelin 30 metreden yüksek olduğuna inanılıyor ve benzer şekilde bir liman girişinde duruyor ve gemileri yönlendirmek için bir ışık taşıyordu. [13] Hem khedive hem de Lesseps, Bartholdi'nin teklif ettiği heykeli pahalı maliyetini gerekçe göstererek reddetti. [14] Bunun yerine 1869'da François Coignet tarafından Port Said Feneri inşa edildi.
Herhangi bir büyük proje, Bartholdi'nin bir milis kuvveti olarak görev yaptığı Fransa-Prusya Savaşı tarafından daha da ertelendi. Savaşta Napolyon III yakalandı ve tahttan indirildi. Bartholdi'nin memleketi Alsace eyaleti Prusyalılar tarafından kaybedildi ve Fransa'da daha liberal bir cumhuriyet kuruldu. [9] Bartholdi Amerika Birleşik Devletleri'ne bir gezi planlarken, o ve Laboulaye bu fikri etkili Amerikalılarla tartışmanın doğru zaman olduğuna karar verdiler. [15] Haziran 1871'de Bartholdi, Laboulaye tarafından imzalanan tanıtım mektuplarıyla Atlantik'i geçti. [16]
New York Limanı'na varan Bartholdi, New York'a gelen gemilerin onu geçmek zorunda kalması gerçeğinden etkilenen, heykelin yeri olarak Bedloe Adası'na (şimdi Liberty Adası olarak adlandırılıyor) odaklandı. Adanın Birleşik Devletler hükümetine ait olduğunu öğrenmekten çok memnun oldu - 1800 yılında liman savunması için New York Eyaleti Yasama Meclisi tarafından devredilmişti. Laboulaye'ye yazdığı bir mektupta belirttiği gibi, "bütün eyaletlerin ortak toprakları" böyleydi. [17] Birçok nüfuzlu New Yorkluyla tanışmanın yanı sıra Bartholdi, heykelin yapılacağı yeri bulmanın zor olmayacağına dair kendisine güvence veren Başkan Ulysses S. Grant'i ziyaret etti. [18] Bartholdi Amerika Birleşik Devletleri'ni demiryoluyla iki kez geçti ve projeye sempati duyacağını düşündüğü birçok Amerikalıyla tanıştı. [16] Ancak Atlantik'in her iki yakasındaki popüler görüşün teklifi yeterince desteklemediğinden endişe duymaya devam etti ve o ve Laboulaye, bir kamu kampanyası başlatmadan önce beklemeye karar verdi. [19]
Bartholdi, konseptinin ilk modelini 1870'de yapmıştı. [20] Bartholdi'nin bir arkadaşının oğlu olan ABD'li sanatçı John LaFarge, daha sonra Bartholdi'nin La Farge'ın Rhode Island stüdyosunu ABD ziyareti sırasında heykel için ilk eskizleri yaptığını iddia etti.Bartholdi, Fransa'ya döndükten sonra konsepti geliştirmeye devam etti. [20] Ayrıca Prusyalıların yenilgisinden sonra Fransız vatanseverliğini desteklemek için tasarlanmış bir dizi heykel üzerinde çalıştı. Bunlardan biri şuydu: Belfort AslanıSavaş sırasında Prusya kuşatmasına üç aydan fazla direnen Belfort kalesinin altındaki kumtaşına oyulmuş anıtsal bir heykel. 22 metre uzunluğunda ve yüksekliğinin yarısı kadar olan cüretkar aslan, Bartholdi'nin daha sonra Özgürlük Anıtı'na getireceği Romantizmin duygusal bir niteliğini sergiler. [21]
Tasarım, stil ve sembolizm
Bartholdi ve Laboulaye, Amerikan özgürlüğü fikrini en iyi nasıl ifade edeceklerini düşündüler. [22] Erken Amerikan tarihinde, iki kadın figürü sıklıkla ulusun kültürel sembolleri olarak kullanılmıştır. [23] Bu sembollerden biri, kişileştirilmiş Columbia, Britannia'nın Birleşik Krallık ile özdeşleştirildiği ve Marianne'nin Fransa'yı temsil ettiği şekilde Birleşik Devletler'in bir düzenlemesi olarak görülüyordu. Columbia, Amerika'nın geleneksel Avrupa kişileştirmesini, Amerikalılara karşı medeni olmayan ve aşağılayıcı olarak görülen bir "Hint prensesi" olarak değiştirmişti. [23] Amerikan kültüründeki diğer önemli kadın ikonu, antik Roma'da, özellikle özgürleşmiş köleler arasında yaygın olarak tapılan özgürlük tanrıçası Libertas'tan türetilen Özgürlük'ün bir temsiliydi. Zamanın çoğu Amerikan madeni parasını bir Liberty figürü süsledi, [22] ve Liberty temsilleri, Thomas Crawford'un da dahil olduğu popüler ve sivil sanatta ortaya çıktı. Özgürlük Heykeli (1863) Amerika Birleşik Devletleri Capitol Binasının kubbesinin tepesinde. [22]
Heykelin tasarımı, Mısır tanrıçası İsis, aynı adı taşıyan antik Yunan tanrısı, Roma Kolombiyası ve Meryem Ana'nın Hıristiyan ikonografisi de dahil olmak üzere antik tarihte belirgin olan ikonografiyi çağrıştırıyor. [24] [25]
Cumhuriyetçi idealleri uyandırmaya çalışan 18. ve 19. yüzyıl sanatçıları, Libertas'ın temsillerini alegorik bir sembol olarak yaygın olarak kullandılar. [22] Fransa'nın Büyük Mührü'nde de bir Özgürlük figürü tasvir edilmiştir. [22] Bununla birlikte, Bartholdi ve Laboulaye, Eugène Delacroix'nın ünlü eserinde tasvir edilen gibi bir devrimci özgürlük imajından kaçındı. İnsanlara Öncülük Eden Özgürlük (1830). Fransa'nın Temmuz Devrimi'ni anan bu resimde, yarı giyinik bir Liberty, silahlı bir kalabalığı ölenlerin bedenleri üzerinde yönetiyor. [23] Laboulaye'nin devrime karşı hiçbir sempatisi yoktu ve bu nedenle Bartholdi'nin figürü tamamen dökümlü cübbeler içinde olacaktı. [23] Bartholdi, Delacroix'nın çalışmasındaki şiddet izlenimi yerine, heykele barışçıl bir görünüm vermek istedi ve figürün tutması için ilerlemeyi temsil eden bir meşale seçti. [26]
Crawford'un heykeli 1850'lerin başında tasarlandı. Başlangıçta bir taç ile taçlandırılacaktı kazık, eski Roma'da azat edilmiş kölelere verilen başlık. Daha sonra Amerika Konfedere Devletleri Başkanı olarak görev yapacak olan bir Güneyli olan Savaş Bakanı Jefferson Davis, kazık kölelik karşıtı bir sembol olarak kabul edilecektir. Kask olarak değiştirilmesini emretti. [27] Delacroix'in figürü bir kazık, [23] ve Bartholdi ilk başta onun figürüne de bir tane yerleştirmeyi düşündüler. Bunun yerine, başının tepesinde bir taç veya taç kullandı. [28] Bunu yaparken, her zaman bir şapka takan Marianne'e atıfta bulunmaktan kaçındı. kazık. [29] Yedi ışın bir hale veya aureole oluşturur. [30] Güneşi, yedi denizi ve yedi kıtayı çağrıştırırlar [31] ve Hürriyet'in dünyayı aydınlattığı meşaleden başka bir aracı temsil ederler. [26]
Bartholdi'nin ilk modellerinin hepsi konsept olarak benzerdi: neoklasik tarzda özgürlüğü temsil eden, bir kadın figürü giyen bir kadın figürü. stola ve pella (Roma tanrıçalarının tasvirlerinde yaygın olan cüppe ve pelerin) ve bir meşaleyi havada tutuyor. Popüler rivayetlere göre, yüz heykeltıraşın annesi Charlotte Beysser Bartholdi'ninkinden sonra modellenmiştir [32] ancak Bartholdi Müzesi'nin küratörü Regis Huber'in, bunun ve diğer benzer spekülasyonların hiçbir anlamı olmadığını söylediği kayıtlara geçmiştir. aslında temel. [33] Figürü, dramatik liman yerleşimi ile iyi yola çıkacak ve New York Körfezi'ne giren gemilerdeki yolcuların Manhattan'a doğru ilerlerken heykel üzerinde değişen bir bakış açısını deneyimlemelerine izin verecek güçlü, karmaşık olmayan bir siluetle tasarladı. Ona cesur klasik konturlar verdi ve projenin büyük ölçeğini ve ciddi amacını yansıtan basitleştirilmiş modelleme uyguladı. [26] Bartholdi tekniği hakkında şunları yazdı:
Yüzeyler, önemli yerlerde vurgulanan, cesur ve net bir tasarımla tanımlanmış, geniş ve basit olmalıdır. Ayrıntıların genişlemesinden veya çokluğundan korkulması gerekir. Biçimleri abartarak, daha net görünür kılmak için ya da ayrıntılarla zenginleştirerek işin orantısını bozmuş oluruz. Son olarak, model, tasarım gibi, hızlı bir eskiz gibi özetlenmiş bir karaktere sahip olmalıdır. Sadece bu karakterin irade ve çalışmanın ürünü olması ve sanatçının bilgisini yoğunlaştırarak formu ve çizgiyi en büyük sadeliğinde bulması gerekir. [34]
Bartholdi, proje geliştikçe tasarımda değişiklikler yaptı. Bartholdi, Liberty'nin kırık bir zincir tutmasını düşündü, ancak bunun İç Savaş'tan sonraki günlerde çok bölücü olacağına karar verdi. Dikilmiş heykel, elbisesi tarafından yarı gizlenmiş ve yerden görülmesi zor olan kırık bir zincirin üzerinden geçiyor. [28] Bartholdi, başlangıçta Liberty'nin sol eline ne koyacağı konusunda kararsızdı. tablo ansata, [35] hukuk kavramını çağrıştırırdı. [36] Bartholdi, Birleşik Devletler Anayasasına büyük hayranlık duysa da, TEMMUZ IV MDCCLXXVI tablette, böylece ülkenin Bağımsızlık Bildirgesi tarihini özgürlük kavramıyla ilişkilendiriyor. [35]
Bartholdi projeyle arkadaşı ve akıl hocası mimar Eugène Viollet-le-Duc ile ilgilendi. [33] Baş mühendis olarak, [33] Viollet-le-Duc, heykelin içinde derinin sabitleneceği bir tuğla iskele tasarladı. [37] Metal işi dökümhanesi Gaget, Gauthier & Co. ile görüştükten sonra Viollet-le-Duc, kaplama için kullanılacak metali, bakır levhaları ve onu şekillendirmek için kullanılan yöntemi, yani levhaların yerleştirildiği repoussé'yi seçti. ısıtılır ve ardından tahta çekiçlerle dövülür. [33] [38] Bu seçimin bir avantajı, bakırın yalnızca 0.094 inç (2.4 mm) kalınlığında olması gerektiğinden, tüm heykelin hacmine göre hafif olmasıydı. Bartholdi, her ikisi de aynı yöntemle yapılmış olan, İtalya'nın Sancarlone ve Alman Arminius heykelinin iki katı olan heykel için 46 m'den biraz fazla bir yüksekliğe karar vermişti. [39]
Duyuru ve erken çalışma
1875'e gelindiğinde Fransa, artan siyasi istikrarın ve iyileşen bir savaş sonrası ekonomisinin tadını çıkarıyordu. Philadelphia'daki yaklaşan Centennial Exposition'a artan ilgi, Laboulaye'nin halk desteği arama zamanının geldiğine karar vermesine yol açtı. [40] Eylül 1875'te, fon toplama kolu olarak projeyi ve Fransız-Amerikan Birliği'nin oluşumunu duyurdu. Duyuru ile heykele bir isim verildi, Dünyayı Aydınlatan Özgürlük. [41] Fransızlar, Amerikalıların kaide için ödemesi beklenen heykeli finanse edecekti. [42] Duyuru, Fransa'da genel olarak olumlu bir tepkiye yol açtı, ancak birçok Fransız, Prusya ile savaş sırasında yardımına gelmediği için ABD'ye kızdı. [41] Fransız monarşistleri, yakın zamanda ömür boyu senatör seçilen liberal Laboulaye tarafından önerilmesinden başka bir nedenden ötürü olmasa da, heykele karşı çıktılar. [42] Laboulaye, 25 Nisan 1876'da Paris Operası'nda besteci Charles Gounod'un yeni bir kantatının yer aldığı özel bir performans da dahil olmak üzere zengin ve güçlülere hitap etmek için tasarlanmış etkinlikler düzenledi. parçanın adı vardı La Liberté éclairant le monde, heykelin adının Fransızca versiyonu açıklandı. [41]
Başlangıçta seçkinlere odaklanan Birlik, Fransız toplumunun her yerinden fon sağlamada başarılı oldu. Okul çocukları ve sıradan vatandaşlar, 181 Fransız belediyesinin yaptığı gibi verdi. Laboulaye'nin siyasi müttefikleri, Amerikan Devrim Savaşı'ndaki Fransız birliğinin torunları gibi çağrıyı destekledi. Daha az idealist olarak, Fransızların Panama Kanalı'nı inşa etme girişiminde Amerikan desteğini umut edenlerden katkılar geldi. Bakır birden fazla kaynaktan gelmiş olabilir ve bir kısmının Visnes, Norveç'teki bir madenden geldiği söylense de [43] bu, numunelerin test edilmesinden sonra kesin olarak belirlenmemiştir. [44] Cara Sutherland'ın New York Şehir Müzesi için heykelle ilgili kitabında yazdığına göre, heykeli inşa etmek için 200.000 pound (91.000 kg) gerekliydi ve Fransız bakır sanayicisi Eugène Secrétan 128.000 pound (58.000 kg) bağışta bulundu. bakırdan. [45]
Heykelin planları kesinleşmemiş olsa da, Bartholdi meşaleyi taşıyan sağ kolu ve başı yaparak ilerledi. Gaget, Gauthier & Co. atölyesinde çalışma başladı. [46] Mayıs 1876'da Bartholdi, Centennial Sergisi'ne bir Fransız delegasyonunun üyesi olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti, [47] ve Centennial şenliklerinin bir parçası olarak New York'ta gösterilmesi için heykelin devasa bir tablosunu ayarladı. [48] Kol, geç gelmesi nedeniyle Ağustos ayına kadar Philadelphia'ya gelmedi, sergi kataloğunda listelenmedi ve bazı raporlar işi doğru bir şekilde tanımlarken, diğerleri ona "Devasa Kol" veya "Bartholdi Elektrik Işığı" adını verdi. . Sergi alanları, Bartholdi tarafından tasarlanan büyük boy bir çeşme de dahil olmak üzere, fuar ziyaretçilerinin ilgisi için rekabet edecek bir dizi anıtsal sanat eseri içeriyordu. [49] Bununla birlikte, serginin son günlerinde kol popülerliğini kanıtladı ve ziyaretçiler fuar alanını görmek için meşalenin balkonuna tırmandı. [50] Sergi kapandıktan sonra, kol New York'a taşındı ve burada Madison Square Park'ta birkaç yıl sergilendi ve ardından heykelin geri kalanına katılmak üzere Fransa'ya döndü. [50]
Amerika Birleşik Devletleri'ne yaptığı ikinci gezi sırasında Bartholdi, proje hakkında bir dizi gruba hitap etti ve Fransız-Amerikan Birliği'nin Amerikan komitelerinin kurulmasını istedi. [51] Vakıf ve kaide için para toplamak için komiteler New York, Boston ve Philadelphia'da kuruldu. [52] New York grubu sonunda Amerikan fon yaratma sorumluluğunun çoğunu üstlendi ve genellikle "Amerikan Komitesi" olarak anılır. [53] Üyelerinden biri, geleceğin New York valisi ve Amerika Birleşik Devletleri başkanı olan 19 yaşındaki Theodore Roosevelt'ti. [51] 3 Mart 1877'de, görevdeki son tam gününde, Başkan Grant, Fransa tarafından sunulan heykeli kabul etmesi ve onun için bir yer seçmesi için Başkan'a yetki veren ortak bir kararı imzaladı. Ertesi gün göreve başlayan Başkan Rutherford B. Hayes, Bartholdi'nin önerdiği Bedloe Adası alanını seçti. [54]
Fransa'da İnşaat
1877'de Paris'e dönüşünde Bartholdi, 1878 Paris Dünya Fuarı'nda sergilenen başlığı tamamlamaya odaklandı. Heykelin maketlerinin satışa sunulmasıyla bağış toplamaya devam edildi. Gaget, Gauthier & Co. atölyesindeki inşaat faaliyetini izlemek için biletler de sunuldu. [55] Fransız hükümeti, değerli gümüş tabak ve heykelin pişmiş topraktan bir maketi olan ödüller arasında bir çekilişe izin verdi. 1879'un sonunda, yaklaşık 250.000 frank toplandı. [56]
Baş ve kol, 1879'da hastalanan Viollet-le-Duc'un yardımıyla inşa edilmişti. Kısa süre sonra öldü ve bakır kaplamadan önerilen duvar iskelesine nasıl geçmek istediğine dair hiçbir belirti bırakmadı. [57] Ertesi yıl, Bartholdi yenilikçi tasarımcı ve inşaatçı Gustave Eiffel'den hizmet almayı başardı. [55] Eiffel ve yapı mühendisi Maurice Koechlin, iskeleyi terk etmeye ve bunun yerine demir kirişli bir kule inşa etmeye karar verdi. Eiffel, stresleri ciltte birikmeye ve sonunda çatlamaya neden olacak tamamen sert bir yapı kullanmamayı tercih etti. Daha sonra, New York Limanı'nın rüzgarlarında heykelin hafifçe hareket etmesini sağlamak için merkez pilona ikincil bir iskelet bağlandı ve sıcak yaz günlerinde metal genişledikçe, destek yapısını yassı demir çubuklar kullanarak deriye gevşek bir şekilde bağladı [ 33] deriye perçinlenen ve sağlam bir destek sağlayan "eyerler" olarak bilinen metal kayışlardan oluşan bir ağda doruğa ulaştı. Emek yoğun bir süreçte, her eyerin ayrı ayrı işlenmesi gerekiyordu. [58] [59] Bakır kaplama ile demir destek yapısı arasındaki galvanik korozyonu önlemek için Eiffel, kaplamayı gomalak emdirilmiş asbestle yalıttı. [60]
Eiffel'in tasarımı, heykeli yapının dış kısmının yük taşımadığı, bunun yerine bir iç çerçeve ile desteklendiği perde duvar konstrüksiyonunun en eski örneklerinden biri yaptı. Ziyaretçilerin taçtaki gözlem noktasına ulaşmasını kolaylaştırmak için iki iç döner merdiven dahil etti. [61] Meşaleyi çevreleyen bir gözlem platformuna erişim de sağlandı, ancak kolun darlığı sadece 40 fit (12 m) uzunluğunda tek bir merdivene izin verdi. [62] Pilon kulesi yükselirken, Eiffel ve Bartholdi çalışmalarını dikkatli bir şekilde koordine ettiler, böylece tamamlanmış deri parçaları destek yapısına tam olarak uyacaktı. [63] Pilon kulesinin bileşenleri, Paris'in yakınlarındaki Levallois-Perret banliyösündeki Eyfel fabrikasında inşa edildi. [64]
Yapısal malzemede duvardan demire geçiş, Bartholdi'nin heykelin montajı için planlarını değiştirmesine izin verdi. Başlangıçta, bunun yerine duvar iskelesi inşa edildiğinden, kaplamayı yerinde monte etmeyi ummuştu, heykeli Fransa'da inşa etmeye karar verdi ve onu söküp Bedloe Adası'ndaki yerine yeniden monte edilmek üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne nakletti. [65]
Sembolik bir hareketle, deriye yerleştirilen ilk perçin, heykelin ayak başparmağına bakır bir plaka sabitleyerek, Amerika Birleşik Devletleri Fransa Büyükelçisi Levi P. Morton tarafından yönlendirildi. [66] Bununla birlikte, cilt, düşükten yükseğe doğru tam bir sırayla işlenmedi, aynı anda birkaç segment üzerinde, ziyaretçilerin genellikle kafa karıştırıcı bir şekilde devam etti. [67] Bazı işler müteahhitler tarafından yapıldı; parmaklardan biri, güney Fransa kasabası Montauban'da bir bakır ustası tarafından Bartholdi'nin titiz şartnamelerine göre yapıldı. [68] 1882'de heykelin beline kadar tamamlanmış olması, Barthodi'nin heykelin içine inşa edilmiş bir platformda gazetecileri öğle yemeğine davet ederek kutladığı bir olaydı. [69] Laboulaye 1883'te öldü. Fransız komitesinin başkanı olarak yerini Süveyş Kanalı'nın kurucusu Ferdinand de Lesseps aldı. Tamamlanan heykel, 4 Temmuz 1884'te Paris'teki bir törenle resmen Büyükelçi Morton'a sunuldu ve de Lesseps, Fransız hükümetinin New York'a taşınması için ödeme yapmayı kabul ettiğini duyurdu. [70] Heykel, Ocak 1885'e kadar kaide üzerinde yeterli ilerleme sağlanana kadar Paris'te bozulmadan kaldı, bu gerçekleşti ve heykel, okyanus yolculuğu için demonte edildi ve sandıklandı. [71]
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki komiteler, kaidenin inşası için fon bulmakta büyük zorluklarla karşılaştı. 1873 Paniği, on yılın büyük bölümünde devam eden bir ekonomik bunalıma yol açmıştı. Özgürlük heykeli projesi, para toplamakta zorluk çeken tek girişim değildi: daha sonra Washington Anıtı olarak bilinen dikilitaşın inşası bazen yıllarca durdu, sonunda tamamlanması üç buçuk yıldan fazla sürecekti. [72] Hem Bartholdi'nin heykeli hem de hediyenin Amerikalıların kaide için faturayı ödemesini gerektirdiği gerçeğine yönelik eleştiriler vardı. İç Savaşı takip eden yıllarda, çoğu Amerikalı, Özgürlük heykeli gibi alegorik eserler yerine, ulusun tarihinden kahramanları ve olayları betimleyen gerçekçi sanat eserlerini tercih etti. [72] Aynı zamanda Amerikalıların Amerikan kamu işlerini tasarlaması gerektiğine dair bir his de vardı - Capitol'ü dekore etmek için İtalyan doğumlu Constantino Brumidi'nin seçilmesi, o bir ABD vatandaşı olmasına rağmen yoğun eleştirilere yol açmıştı. [73] Harper'ın Haftalık "M. Bartholdi ve Fransız kuzenlerimiz, onlar işin başındayken 'bütün figürü terk etmişlerdi' ve bize hemen heykel ve kaide verdiler." [74] New York Times "Mevcut mali durumumuzda hiçbir gerçek vatansever bronz kadınlara yapılan bu tür harcamaları onaylayamaz" dedi. [75] Bu eleştirilerle karşı karşıya kalan Amerikan komiteleri, birkaç yıl boyunca çok az harekete geçti. [75]
Tasarım
Bartholdi'nin heykelinin temeli, Bedloe Adası'nda 1807 ve 1811 yılları arasında inşa edilen kullanılmayan bir ordu üssü olan Fort Wood'un içine atılacaktı. 1823'ten beri nadiren kullanılmış, ancak İç Savaş sırasında bir asker toplama istasyonu olarak hizmet etmişti. [76] Yapının surları on bir köşeli yıldız şeklindeydi. Heykelin temeli ve kaidesi güneydoğuya bakacak şekilde hizalandı ve Atlantik Okyanusu'ndan limana giren gemileri selamladı. [77] 1881'de New York komitesi, kaideyi tasarlaması için Richard Morris Hunt'ı görevlendirdi. Aylar içinde Hunt, inşaatın yaklaşık dokuz ay sürmesini beklediğini belirten ayrıntılı bir plan sundu. [78] Para sorunlarıyla karşı karşıya kaldığında 114 fit (35 m) yüksekliğinde bir kaide önerdi, komite bunu 89 fit (27 m)'ye indirdi. [79]
Hunt'ın kaide tasarımı, Dor portalları da dahil olmak üzere klasik mimarinin öğelerinin yanı sıra Aztek mimarisinden etkilenen bazı öğeleri içerir. [33] Büyük kütle, dikkati heykele odaklamak için mimari detaylarla parçalanmıştır. [79] Biçim olarak, tabanda 62 fit (19 m) kare ve üstte 39.4 fit (12,0 m) olan kesik bir piramittir. Dört taraf görünüş olarak aynıdır. Her iki taraftaki kapının üzerinde, Bartholdi'nin eyaletlerin armasını yerleştirmeyi önerdiği on disk vardır (1876 ve 1889 arasında, 38 ABD eyaleti vardı), ancak bu yapılmadı. Bunun üzerine, her iki tarafa sütunlarla çerçevelenmiş bir balkon yerleştirildi. Bartholdi, heykelin kendisinin yükseldiği kaidenin tepesine yakın bir gözlem platformu yerleştirdi. [80] Yazar Louis Auchincloss'a göre, kaide "üzerinde Özgürlük Heykeli'nin hakim figürünün yükseldiği eski bir Avrupa'nın gücünü sarp bir şekilde çağrıştırıyor". [79] Komite, inşaat çalışmalarını denetlemesi için eski ordu Generali Charles Pomeroy Stone'u tuttu. [81] 15 fit derinliğindeki (4,6 m) temelin inşaatına 1883'te başlandı ve kaidenin temel taşı 1884'te atıldı. [78] Hunt'ın orijinal anlayışında kaide katı granitten yapılmış olacaktı.Mali kaygılar onu tekrar planlarını revize etmeye zorladı, nihai tasarım, 20 fit (6,1 m) kalınlığa kadar granit bloklarla kaplanmış beton duvarlar için çağrıda bulundu. [82] [83] Bu Stony Creek graniti Connecticut, Branford'daki Beattie Ocağından geldi. [84] Beton kütlesi o zamana kadar dökülen en büyük kütleydi. [83]
Norveçli göçmen inşaat mühendisi Joachim Goschen Giæver, Özgürlük Anıtı'nın yapısal çerçevesini tasarladı. Çalışmaları tasarım hesaplamaları, detaylı imalat ve inşaat çizimleri ve inşaatın gözetimini içeriyordu. Heykelin çerçevesi için mühendisliğini tamamlayan Giæver, Gustave Eiffel tarafından üretilen çizim ve eskizlerden çalıştı. [85]
Bağış
Kaide için ABD'de bağış toplama 1882'de başlamıştı. Komite çok sayıda para toplama etkinliği düzenledi. [86] Böyle bir çabanın bir parçası olarak, sanat ve el yazmalarının müzayedesinde, şair Emma Lazarus'tan orijinal bir eser bağışlaması istendi. Başlangıçta bir heykel hakkında şiir yazamayacağını belirterek reddetti. O sırada, Doğu Avrupa'daki Yahudi aleyhtarı pogromlardan kaçan New York'a sığınan mültecilere yardım etmekle de ilgilendi. Bu mülteciler, zengin Lazarus'un hiç yaşamadığı koşullarda yaşamaya zorlandı. Bu mültecilere duyduğu empatiyi heykel üzerinden ifade etmenin bir yolunu gördü. [87] Ortaya çıkan sone, "The New Colossus", "Yorgunluğunuzu, yoksullarınızı verin/özgür nefes almak için can atan kitleleriniz" satırlarını da içeren, Amerikan kültüründe benzersiz bir şekilde Özgürlük Anıtı ile özdeşleşmiştir ve üzerinde yazılıdır. müzesinde bir plaket. [88]
Bu çabalara rağmen, bağış toplama gecikti. New York valisi Grover Cleveland, 1884'te heykel projesi için 50.000 dolar sağlanmasını öngören bir tasarıyı veto etti. Gelecek yıl, Kongre'nin projeyi tamamlamak için yeterli olan 100.000 ABD Doları sağlaması girişimi de başarısız oldu. Bankada sadece 3.000 doları olan New York komitesi, kaide üzerindeki çalışmaları askıya aldı. Proje tehlikedeyken, Boston ve Philadelphia da dahil olmak üzere diğer Amerikan şehirlerinden gruplar, yeniden yerleştirme karşılığında heykelin dikilmesinin tüm maliyetini ödemeyi teklif etti. [89]
Yayınevi Joseph Pulitzer New York Dünyası, bir New York gazetesi, bugün 2,3 milyon dolara eşdeğer olan 100.000 $ 'lık bir artış hedefini duyurdu. [90] Pulitzer, verilen miktar ne kadar küçük olursa olsun, katkıda bulunan her kişinin adını yazdırma sözü verdi. [91] Sürücü, özellikle Pulitzer katkıda bulunanlardan aldığı notları yayınlamaya başladığında, New Yorkluların hayal gücünü ele geçirdi. "Dünyada yalnız bir genç kız", "kendini inkar sonucu 60 sent" bağışladı. [92] Bir bağışçı "Yoksul bir memur çocuğunun Pedestal Fonu'na akarı olarak beş sent" verdi. Bir grup çocuk, "sirke gitmek için biriktirdiğimiz para" olarak bir dolar gönderdi. [93] Bir dolar daha "yalnız ve çok yaşlı bir kadın" tarafından verildi. [92] New York'un rakip şehri Brooklyn'de (şehirler 1898'e kadar birleşmeyecekti) alkolikler için bir evin sakinleri, bar ve salonlardaki bağış kutuları aracılığıyla yardım eden diğer içicilere 15 dolar bağışladı. [94] Davenport, Iowa'daki bir anaokulu sınıfı, Dünya 1,35 dolarlık bir hediye. [92] Bağışlar yağarken, komite kaide üzerinde çalışmaya devam etti. [95]
Yapı
17 Haziran 1885'te Fransız vapuru Isère [fr] gemide demonte heykeli tutan kasalarla New York'a geldi. New Yorklular, heykel için yeni buldukları coşkuyu sergilediler. İki yüz bin kişi rıhtıma dizildi ve yüzlerce tekne gemiyi karşılamak için denize açıldı. [96] [97] 11 Ağustos 1885'te heykel fonuna bağış yapmak için beş aylık günlük çağrılardan sonra, Dünya 120.000 bağışçıdan 102.000 $ toplandığını ve toplamın yüzde 80'inin bir dolardan az meblağlarda alındığını duyurdu. [98]
Fon kampanyasının başarısına rağmen, kaide Nisan 1886'ya kadar tamamlanamadı. Hemen ardından heykelin yeniden montajı başladı. Eyfel'in demir iskeleti, beton kaide içindeki çelik I-kirişlere sabitlendi ve monte edildi. [99] Bu yapıldıktan sonra, deri bölümleri dikkatlice yapıştırıldı. [100] Kaidenin genişliği nedeniyle iskele kurmak mümkün olmadı ve işçiler deri bölümleri kurarken halatlardan sarktı. [101] Bartholdi, adanmadan bir hafta önce meşaleyi aydınlatmak için fenerin balkonuna projektörler koymayı planlamıştı, Mühendisler Kolordusu, heykelden geçen gemi pilotlarının kör olacağından korkarak öneriyi veto etti. Bunun yerine Bartholdi, altın varakla kaplı meşalede lombozlar açtı ve ışıkları içlerine yerleştirdi. [102] Meşaleyi yakmak ve diğer elektrik ihtiyaçları için adaya bir elektrik santrali kuruldu. [103] Kaplama tamamlandıktan sonra, Manhattan'daki Central Park'ın ve Brooklyn'deki Prospect Park'ın ortak tasarımcısı olan peyzaj mimarı Frederick Law Olmsted, özveri beklentisiyle Bedloe Adası'nın temizliğini denetledi. [104] General Charles Stone, adanmışlık gününde heykelin inşası sırasında hiç kimsenin ölmediğini iddia etti. Ancak bu doğru değildi, çünkü otuz dokuz yaşında bir İtalyan işçi olan Francis Longo, üzerine eski bir duvar düştüğünde öldürülmüştü. [105]
Özveri
28 Ekim 1886 öğleden sonra bir adanma töreni düzenlendi. Etkinliğe eski New York valisi olan Başkan Grover Cleveland başkanlık etti. [106] Adanma sabahı, New York City'de bir geçit töreni düzenlendi, onu izleyenlerin sayısı birkaç yüz bin ile bir milyon arasında değişiyordu. Başkan Cleveland alayı yönetti, ardından Amerika'nın dört bir yanından gelen bantları ve yürüyüşçüleri görmek için gözden geçirme standında durdu. General Stone, geçit töreninin büyük mareşaliydi. Güzergah, bir zamanlar kol için mekan olan Madison Meydanı'nda başladı ve geçit töreninin önünden geçebilmesi için hafif bir sapma ile Beşinci Cadde ve Broadway yoluyla Manhattan'ın güney ucundaki Battery'ye devam etti. Dünya Park Row'da bina. Geçit töreni New York Menkul Kıymetler Borsası'ndan geçerken, tüccarlar pencerelerden kağıt bant attılar ve New York'un kağıt bant geçit töreni geleneğini başlattılar. [107]
Bir deniz geçit töreni 12:45'te başladı ve Başkan Cleveland, kendisini adak için limanın karşısına Bedloe Adası'na götüren bir yata bindi. [108] Fransız komitesi adına ilk konuşmayı De Lesseps yaptı, ardından New York komitesinin başkanı Senatör William M. Evarts geldi. Evarts'ın konuşmasının sonunda heykelin örtüsünü açmak için heykelin yüzünün üzerine örtülmüş bir Fransız bayrağı indirilecekti, ancak Bartholdi bir duraklamayı yanlış anladı ve bayrağın erken düşmesine izin verdi. Ardından gelen tezahüratlar Evarts'ın konuşmasına son verdi. [107] Daha sonra Başkan Cleveland konuştu ve heykelin "ışık ırmağının, Özgürlük dünyayı aydınlatana kadar cehaletin ve insanoğlunun zulmünün karanlığını delip geçeceğini" belirtti. [109] Platformun yakınında gözlemlenen Bartholdi'den konuşması istendi, ancak o reddetti. Hatip Chauncey M. Depew uzun bir konuşma yaparak konuşmayı sonlandırdı. [110]
Tamamen devlet adamlarına ayrılan törenler sırasında halkın hiçbir üyesinin adaya girmesine izin verilmedi. Erişim izni verilen tek kadın Bartholdi'nin karısıydı ve de Lesseps'in torunu yetkililer, insanların ezilmesinde kadınların yaralanmasından korktuklarını belirttiler. Kısıtlama, bir tekne kiralayan ve adaya olabildiğince yakın olan bölge oy hakkını savunanları rahatsız etti. Grubun liderleri, Özgürlük'ün bir kadın olarak vücut bulmasını alkışlayan ve kadınların oy kullanma hakkını savunan konuşmalar yaptılar. [109] Planlanmış bir havai fişek gösterisi, kötü hava koşulları nedeniyle 1 Kasım'a ertelendi. [111]
Özveriden kısa bir süre sonra, Cleveland Gazetesi, bir Afro-Amerikan gazetesi, heykelin meşalesinin Amerika Birleşik Devletleri "gerçekte" özgür bir ulus olana kadar yakılmayacağını öne sürdü:
Gerçekten de "dünyayı aydınlatan özgürlük"! Bu ifade bizi hasta ediyor. Bu hükümet uluyan bir saçmalık. olamaz ya da daha doğrusu değil vatandaşlarını kendi sınırları içinde korumak sahip olmak sınırlar. Bartholdi heykelini, meşaleyi ve her şeyi, bu ülkenin "özgürlüğü", zararsız ve çalışkan renkli bir adamın ku-kluxed olmadan kendisi ve ailesi için saygın bir yaşam kazanmasını mümkün kılacak şekilde olana kadar okyanusa itin, belki öldürüldü, kızı ve karısı çileden çıktı ve mülkü yok edildi. Bu ülkenin "dünyayı aydınlatan", hatta Patagonya'nın "özgürlüğü" fikri aşırı derecede gülünç. [112]
Deniz Feneri Kurulu ve Savaş Dairesi (1886–1933)
Heykelin adandığı akşam meşale yakıldığında, Manhattan'dan zar zor görülebilen sadece hafif bir parıltı üretti. NS Dünya onu "bir fenerden çok bir ateş böceği gibi" olarak nitelendirdi. [103] Bartholdi, ışığı yansıtma yeteneğini artırmak için heykelin yaldızlanmasını önerdi, ancak bunun çok pahalı olduğu ortaya çıktı. Amerika Birleşik Devletleri Deniz Feneri Kurulu, 1887'de Özgürlük Anıtı'nı devraldı ve meşalenin etkisini artırmak için ekipman kurma sözü verdi, çabalarına rağmen, heykel geceleri neredeyse görünmez kaldı. Bartholdi 1893'te Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğünde, etkisiz olduğu kanıtlanan ek önerilerde bulundu. Heykelin içinde daha iyi aydınlatma için başarılı bir şekilde lobi yaptı ve ziyaretçilerin Eiffel'in tasarımını daha iyi takdir etmelerini sağladı. [103] 1901'de, bir zamanlar New York komitesinin bir üyesi olan Başkan Theodore Roosevelt, bir deniz feneri olarak işe yaramaz olduğunu kanıtladığı için heykelin Savaş Departmanına devredilmesini emretti. [113] Ordu Muhabere Kolordusu'nun bir birimi 1923'e kadar Bedloe Adası'nda konuşlandırıldı, ardından ada askeri yetki altındayken askeri polis orada kaldı. [114]
Avrupa'daki savaşlar ve diğer karışıklıklar, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Amerika Birleşik Devletleri'ne büyük ölçekli göçlere yol açtı ve birçoğu New York'a girdi ve heykeli Bartholdi'nin amaçladığı gibi bir aydınlanma sembolü olarak değil, bir karşılama işareti olarak gördü. yeni evlerine. Göçle olan ilişki ancak yakınlardaki Ellis Adası'nda bir göçmen işleme istasyonu açıldığında daha da güçlendi. Bu görüş, Lazarus'un sonesindeki vizyonuyla tutarlıydı - heykeli "Sürgünlerin Anası" olarak tanımladı - ancak çalışmaları belirsiz hale gelmişti. 1903 yılında, sone heykelin tabanına yapıştırılmış bir plaket üzerine oyulmuştur. [115]
Göçmenlerin sözlü tarihleri, Özgürlük Anıtı'nı ilk kez gördüklerinde yaşadıkları coşkuyu kaydeder. Yunanistan'dan gelen bir göçmen şunları hatırladı:
Özgürlük Anıtı'nı gördüm. Ve kendime dedim ki, "Bayan, çok güzelsiniz! [hasta] Kollarını açtın ve bütün yabancıları buraya getirdin. Bana buna değdiğimi, bir şeyler yapacağımı, Amerika'da biri olacağımı kanıtlamam için bir şans verin." Ve hep o heykel aklımdaydı.
Heykel hızla bir dönüm noktası oldu. [116] Başlangıçta donuk bir bakır rengiydi, ancak 1900'den kısa bir süre sonra bakır kabuğun oksidasyonunun neden olduğu, aynı zamanda verdigris olarak da adlandırılan yeşil bir patina yayılmaya başladı. 1902'de basında bahsedildiği gibi 1906'da heykeli tamamen kaplamıştı. [117] Patinanın korozyon kanıtı olduğuna inanan Kongre, çeşitli onarımlar için 62.800 ABD Doları (2020'de 1.809.000 ABD Dolarına eşdeğer) ve heykelin içini ve dışını boyamak için yetki verdi. [118] Önerilen dış cephe resmine karşı önemli bir halk protestosu vardı. [119] Ordu Mühendisler Birliği, patinanın heykele herhangi bir kötü etkisi olup olmadığını araştırdı ve cildi koruduğu, "Heykelin dış hatlarını yumuşattığı ve güzelleştirdiği" sonucuna vardı. [120] Heykelin sadece içi boyanmıştır. Mühendisler Birliği ayrıca ziyaretçileri tabandan kaidenin tepesine çıkarmak için bir asansör kurdu. [120]
30 Temmuz 1916'da, I. Dünya Savaşı sırasında, Alman sabotajcıları, New Jersey'deki Jersey City'deki Black Tom yarımadasında, Bedloe's Island yakınlarındaki Liberty Eyalet Parkı'nın bir parçası olan yerde feci bir patlama başlattı. Savaş için İngiltere ve Fransa'ya gönderilen arabalar dolusu dinamit ve diğer patlayıcılar patlatıldı. Heykel, çoğunlukla meşale taşıyan sağ kolda olmak üzere küçük bir hasar aldı ve on gün boyunca kapatıldı. Adadaki heykeli ve binaları onarmanın maliyeti yaklaşık 100.000 dolardı (2020'de yaklaşık 2.380.000 dolara eşdeğer). Meşaleye giden dar çıkış, kamu güvenliği nedeniyle kapatıldı ve o zamandan beri kapalı kaldı. [110]
Aynı yıl, babası Joseph'in yerine kitabın yayıncısı olan Ralph Pulitzer, Dünya, heykeli geceleri aydınlatmak için bir dış aydınlatma sistemi için 30.000 $ (2020'de 713.000 $'a eşdeğer) toplamak için bir girişime başladı. 80.000'den fazla katkıda bulunduğunu iddia etti, ancak hedefe ulaşamadı. Aradaki fark, varlıklı bir bağışçıdan gelen bir hediyeyle sessizce kapatılmıştı; bu, 1936'ya kadar açıklanmamıştı. Anakaradan elektrik getiren bir su altı güç kablosu ve Fort Wood'un duvarları boyunca projektörler yerleştirildi. Daha sonra Rushmore Dağı'nı şekillendiren Gutzon Borglum, orijinal bakırın çoğunu vitray ile değiştirerek meşaleyi yeniden tasarladı. 2 Aralık 1916'da Başkan Woodrow Wilson, ışıkları açan ve heykeli başarıyla aydınlatan telgraf tuşuna bastı. [121]
Amerika Birleşik Devletleri 1917'de I. Dünya Savaşı'na girdikten sonra, heykelin görüntüleri hem askere alma posterlerinde hem de Amerikan vatandaşlarını savaşı finansal olarak desteklemeye çağıran Özgürlük tahvili kampanyalarında yoğun bir şekilde kullanıldı. Bu, kamuoyunda savaşın belirtilen amacını - özgürlüğü güvence altına almak - etkiledi ve savaş halindeki Fransa'nın ABD'ye heykeli verdiğini hatırlattı. [122]
1924'te Başkan Calvin Coolidge, Eski Eserler Yasası kapsamındaki yetkisini kullanarak heykeli ulusal bir anıt ilan etti. [113] Beş yıl sonra bir adamın taçtaki pencerelerden birinden atlayıp ölümüne atlaması sonucu bir intihar meydana geldi. [123]
Erken Milli Park Hizmeti yılları (1933–1982)
1933'te Başkan Franklin Roosevelt, heykelin Ulusal Park Servisi'ne (NPS) devredilmesini emretti. 1937'de NPS, Bedloe Adası'nın geri kalanı üzerinde yetki sahibi oldu. [113] Ordunun ayrılmasıyla NPS adayı bir parka dönüştürmeye başladı. [124] İş İlerleme İdaresi (WPA) eski binaların çoğunu yıktı, adanın doğu ucunu yeniden düzenledi ve yeniden tohumladı ve heykelin arkasından yeni bir kamu girişi için granit basamaklar inşa etti. WPA ayrıca heykelin içinde restorasyon çalışmaları yürüttü, ışınları heykelin halesinden geçici olarak kaldırarak paslanmış desteklerinin değiştirilebilmesini sağladı. Kaidedeki paslı dökme demir basamaklar betonarme yenileriyle değiştirildi [125], heykel içindeki merdivenlerin üst kısımları da değiştirildi. Kaideye sızan yağmur suyunun daha fazla zarar görmesini önlemek için bakır kaplama yerleştirildi. [126] Heykel, Mayıs ayından Aralık 1938'e kadar halka kapalıydı. [125]
II. Dünya Savaşı sırasında, heykel, savaş zamanı kesintileri nedeniyle geceleri aydınlatılmamasına rağmen ziyaretçilere açık kaldı. Kısa bir süre 31 Aralık 1943'te ve 6 Haziran 1944'te D-Day'de, ışıkları zafer için V'nin Mors kodu olan "nokta-nokta-nokta-çizgi" yanıp söndüğünde yandı. 1944–1945'te yeni, güçlü aydınlatma kuruldu ve V-E Günü'nden başlayarak, heykel gün batımından sonra bir kez daha aydınlatıldı. Aydınlatma her akşam sadece birkaç saat içindi ve heykelin her gece, bütün gece aydınlatılması 1957 yılına kadar değildi. [127] 1946'da, heykelin ziyaretçilerin ulaşabileceği iç kısmı, duvar yazılarının yıkanıp silinebilmesi için özel bir plastikle kaplandı. [126]
1956'da, bir Kongre Yasası, daha önce Bartholdi nesiller tarafından savunulan bir değişiklik olan Bedloe'nin Adasını resmen Özgürlük Adası olarak yeniden adlandırdı. Yasa ayrıca adada bir Amerikan Göçmenlik Müzesi kurma çabalarından da söz etti ve hükümet bunun için fon sağlamakta yavaş olsa da, destekçiler projenin federal onayı olarak kabul etti. [128] Yakınlardaki Ellis Adası, 1965 yılında Başkan Lyndon Johnson'ın ilanıyla Özgürlük Anıtı Ulusal Anıtı'nın bir parçası haline getirildi. [113] 1972'de, heykelin tabanındaki göçmenlik müzesi nihayet Başkan Richard tarafından yönetilen bir törenle açıldı. Nixon. Müzenin destekçileri ona geleceğini güvence altına almak için hiçbir zaman bir bağış sağlamadı ve 1991'de Ellis Adası'nda bir göçmenlik müzesinin açılmasından sonra kapandı. [99]
1970 yılında, Ivy Bottini, kendisi ve New York Ulusal Kadınlar Örgütü'nden diğerlerinin, bir korkuluk üzerine devasa bir pankart astığı heykelde bir gösteriye öncülük etti.DÜNYANIN KADINLARI BİRLEŞİN!" [129] [130]
26 Aralık 1971'den itibaren, Vietnam Savaşı karşıtı 15 gazi heykeli işgal etti ve tacından bir ABD bayrağını ters çevirdi. Federal bir mahkeme kararının ardından 28 Aralık'tan ayrıldılar. [131] Heykel ayrıca Porto Riko'nun bağımsızlığı, kürtaja muhalefet ve ABD'nin Grenada'ya müdahalesine karşı çıkma gibi nedenleri duyuran göstericiler tarafından birkaç kez kısaca ele geçirildi. Park Hizmetinin izniyle yapılan gösteriler arasında Gay Pride Parade mitingi ve yıllık Esir Baltık Ülkeleri mitingi yer aldı. [132]
1976'daki Amerikan Bicentennial öncesinde güçlü bir yeni aydınlatma sistemi kuruldu. Heykel, 4 Temmuz 1976'da New York Limanı'na giren ve dünyanın dört bir yanından gelen uzun gemilerin katıldığı Yelken Operasyonu'nun odak noktasıydı. Özgürlük adası. [133] Gün, heykelin yanında muhteşem bir havai fişek gösterisiyle sona erdi. [134]
Yenileme ve yeniden tahsis (1982-2000)
Heykel, 1986'daki yüzüncü yılı için yapılan planlamanın bir parçası olarak Fransız ve Amerikalı mühendisler tarafından ayrıntılı olarak incelendi. [135] 1982'de heykelin önemli bir restorasyona ihtiyacı olduğu açıklandı. Dikkatli bir çalışma, sağ kolun ana yapıya uygunsuz şekilde takıldığını ortaya çıkarmıştı. Güçlü rüzgarlar estiğinde ve önemli bir yapısal bozulma riski olduğunda giderek daha fazla sallanıyordu. Ek olarak, kafa merkezden 2 fit (0.61 m) uzağa yerleştirilmişti ve heykel rüzgarda hareket ettiğinde ışınlardan biri sağ kolda bir delik taşıyordu. Armatür yapısı çok aşınmıştı ve dış plakaların yaklaşık yüzde ikisinin değiştirilmesi gerekiyordu. [136] Armatürle ilgili sorunlar 1936 gibi erken bir tarihte, bazı çubuklar için dökme demir değiştirmeler kurulduğunda fark edilmiş olsa da, korozyonun çoğu yıllar içinde uygulanan boya katmanları tarafından gizlenmişti. [137]
Mayıs 1982'de Başkan Ronald Reagan, Chrysler Corporation başkanı Lee Iacocca tarafından yönetilen Özgürlük Anıtı-Ellis Adası Yüzüncü Yıl Komisyonu'nun, işi tamamlamak için gereken fonları toplamak için kurulduğunu duyurdu.[138] [139] [140] Bağış toplama kolu olan Statue of Liberty–Ellis Island Foundation, Inc. aracılığıyla grup, hem Özgürlük Heykeli'nin hem de Ellis Adası'nın yenilenmesi için 350 milyon dolardan fazla bağış topladı. [141] Özgürlük Anıtı, bir amaç pazarlama kampanyasının ilk yararlanıcılarından biriydi. 1983 tarihli bir promosyon, American Express kartıyla yapılan her satın alma için şirketin heykelin yenilenmesine bir sent katkıda bulunacağını ilan etti. Kampanya, restorasyon projesine 1,7 milyon dolarlık katkı sağladı. [142]
1984 yılında, heykel yenileme süresince halka kapatıldı. İşçiler dünyanın en büyük serbest duran iskelesini [33] kurdular ve bu da heykelin görülmesini engelledi. On yıllardır bakır kaplamanın iç kısmına uygulanan boya katmanlarını çıkarmak için sıvı nitrojen kullanıldı ve geriye sızıntıları önlemek ve korozyonu önlemek için orijinal olarak uygulanan iki kat kömür katranı kaldı. Kabartma tozu tozu ile patlatma, bakıra daha fazla zarar vermeden katranı çıkardı. [143] Restoratörlerin çalışması, Bartholdi'nin galvanik korozyonu önlemek için -teftişlerin gösterdiği gibi etkisiz bir şekilde- kullandığı asbest bazlı madde tarafından engellendi. Heykelin içindeki işçiler, kendi kendine yeten solunum devrelerine sahip "Ay kıyafetleri" olarak adlandırılan koruyucu giysiler giymek zorunda kaldı. [144] Bakır kaplamadaki daha büyük delikler onarıldı ve gerektiğinde yeni bakır eklendi. [145] Yeni deri, heykelinkine çok benzeyen bir patinaya sahip olan Bell Laboratuarlarındaki bakır bir çatıdan alındı, karşılığında laboratuvara test için eski bakır kaplamanın bir kısmı sağlandı. [146] 1916'daki değişikliklerden bu yana su sızdırdığı tespit edilen meşale, Bartholdi'nin değiştirilmemiş meşalesinin tam bir kopyası ile değiştirildi. [147] Kol ve omzun değiştirilmesi düşünüldü Milli Park Servisi bunların yerine tamir edilmesinde ısrar etti. [148] Orijinal meşale 1986'da kaldırıldı ve alevi 24 ayar altınla kaplanmış mevcut meşale ile değiştirildi. [36] Meşale gündüz güneş ışınlarını yansıtır ve geceleri projektörlerle aydınlatılır. [36]
Gustave Eiffel tarafından tasarlanan tüm su birikintili demir armatür değiştirildi. Zımbaları cildin yanında tutan düşük karbonlu korozyona dayanıklı paslanmaz çelik çubuklar, heykel hareket ettikçe hafifçe bükülen ve orijinal şekline dönen bir alaşım olan Ferralium'dan yapılmıştır. [149] Işın ve kolun temas etmesini önlemek için ışın birkaç derece yeniden hizalandı. [150] Aydınlatma yeniden değiştirildi - gece aydınlatması, daha sonra, kaidenin veya heykelin belirli bölümlerine çeşitli ayrıntıları gösteren ışık huzmeleri gönderen metal halojenür lambalardan geldi. [151] 1960'larda inşa edilmiş sıradan bir girişten geçen kaideye erişim, yenilemeyi simgeleyen tasarımlara sahip bir dizi anıtsal bronz kapıyla çerçevelenen geniş bir açıklık oluşturmak için yenilenmiştir. [152] Engellilerin kaidenin gözlem alanına erişimini sağlayan modern bir asansör kuruldu. [153] Heykelin içine, omuz hizasına kadar ulaşan bir acil durum asansörü yerleştirildi. [154]
3–6 Temmuz 1986, heykelin yüzüncü yılı ve yeniden açılışı nedeniyle "Özgürlük Haftasonu" olarak belirlendi. Başkan Reagan, Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand'ın katılımıyla yeniden adanmaya başkanlık etti. 4 Temmuz, Yelken Operasyonu'nun [155] bir tekrarını gördü ve heykel 5 Temmuz'da yeniden halka açıldı.[156] Reagan'ın ithaf konuşmasında, "Biz özgürlük ateşinin koruyucularıyız, çünkü onu yüksek tutuyoruz. görmek için dünya." [155]
Kapanışlar ve yeniden açılışlar (2001-günümüz)
11 Eylül saldırılarının hemen ardından heykel ve Özgürlük Adası ziyarete kapatıldı. Ada, 2001 yılının sonunda yeniden açıldı, kaide ve heykel ise yasak kaldı. Kaide Ağustos 2004'te yeniden açıldı [156] ancak Ulusal Park Servisi, acil bir durumda tahliyenin zorluğu nedeniyle ziyaretçilerin heykele güvenli bir şekilde erişemeyeceğini açıkladı. Park Servisi, Bush yönetiminin geri kalanı boyunca bu pozisyona bağlı kaldı. [157] New York Kongre Üyesi Anthony Weiner, heykelin yeniden açılmasını kişisel bir haçlı seferine dönüştürdü. [158] 17 Mayıs 2009'da, Başkan Barack Obama'nın İçişleri Bakanı Ken Salazar, Amerika'ya "özel bir hediye" olarak, heykelin 4 Temmuz'dan itibaren yeniden ziyarete açılacağını, ancak bunun sınırlı sayıda olduğunu duyurdu. insanların her gün taca çıkmasına izin verilecekti. [157]
Kaide ve kaide dahil olmak üzere heykel, yeni asansör ve merdivenlerin montajı ve tuvalet gibi diğer tesislerin kurallara uygun hale getirilmesi için 29 Ekim 2011'de kapandı. Heykel 28 Ekim 2012'de [1] [159] [160] yeniden açıldı, ancak bir gün sonra Sandy Kasırgası'ndan önce tekrar kapatıldı. [161] Fırtına heykele zarar vermese de, Liberty ve Ellis Adaları'na giden feribotların kullandığı rıhtım da dahil olmak üzere hem Liberty hem de Ellis Adaları'ndaki altyapının bir kısmını yok etti. 8 Kasım 2012'de bir Park Servisi sözcüsü, onarımların yapılması için her iki adanın da belirsiz bir süre kapalı kalacağını duyurdu. [162] Liberty Adası'nda elektrik olmadığı için, geceleri heykeli aydınlatmak için geçici projektörlere güç sağlamak için bir jeneratör kuruldu. Adadaki evi ağır hasar gören Özgürlük Anıtı Ulusal Anıtı'nın müfettişi David Luchsinger, adanın yeniden halka açılmasının "iyimser olarak. aylar" süreceğini belirtti. [163] Heykel ve Özgürlük Adası, 4 Temmuz 2013'te yeniden halka açıldı. [164] Ellis Adası, onarım için birkaç ay daha kapalı kaldı, ancak Ekim 2013'ün sonlarında yeniden açıldı. [165]
Özgürlük Anıtı da hükümet kesintileri ve protestoların yanı sıra hastalık salgınları nedeniyle kapatıldı. Ekim 2013'te Amerika Birleşik Devletleri federal hükümetinin kapanması sırasında, Liberty Island ve federal olarak finanse edilen diğer siteler kapatıldı. [166] Buna ek olarak, Özgürlük Adası, Amerikan göçmenlik politikasını protesto eden bir kadının heykele tırmanmasının ardından 4 Temmuz 2018'de kısa bir süreliğine kapatıldı. [167] Ancak, Özgürlük Heykeli-Ellis Adası Vakfı fon bağışladığı için, 2018-19 Amerika Birleşik Devletleri federal hükümetinin kapanması sırasında ada açık kaldı. [168] COVID-19 salgını nedeniyle 16 Mart 2020'den itibaren kapandı. [169] 20 Temmuz 2020'de Özgürlük Anıtı, New York City'nin IV. Aşama yönergeleri uyarınca kısmen yeniden açıldı ve Ellis Adası kapalı kaldı. [170] [171]
7 Ekim 2016'da Özgürlük Adası'ndaki yeni Özgürlük Heykeli Müzesi'nin inşaatına başlandı. [172] Yeni 70 milyon $, 26.000 metrekarelik (2.400 m 2 ) müze adaya gelen herkes tarafından ziyaret edilebilir, [173] adanın ziyaretçilerinin sadece %20'sinin ziyaret ettiği kaidedeki müzenin aksine erişimi vardı. [172] FXFOWLE Architects tarafından tasarlanan yeni müze, çevredeki park alanı ile entegre edilmiştir. [174] [175] Diane von Fürstenberg, müze için bağış toplamaya başkanlık etti ve proje, temel atma yoluyla 40 milyon doların üzerinde bağış topladı. [174] Müze 16 Mayıs 2019'da açıldı. [176] [177]
Konum ve erişim
Heykel, birlikte Özgürlük Anıtı Ulusal Anıtı'nı oluşturan Ellis Adası'nın güneyindeki Özgürlük Adası'ndaki Yukarı New York Körfezi'nde yer almaktadır. Her iki ada da 1800'de New York tarafından federal hükümete devredildi. [178] New York ve New Jersey arasında, eyalet sınırını körfezin orta noktasında belirleyen 1834 tarihli bir anlaşmada kararlaştırıldığı gibi, orijinal adalar, New York'ta yer alsalar da, New York toprakları olarak kalırlar. Eyalet sınırının New Jersey tarafı. Liberty Adası, New York'taki Manhattan ilçesinin bir parçası olan adalardan biridir. Ellis Adası'ndaki 2.3 dönümlük (0.93 ha) orijinal adaya eklenen ıslahla oluşturulan arazi, New Jersey bölgesidir. [179]
Ulusal anıta giriş için herhangi bir ücret alınmaz, ancak özel tekneler adaya yanaşamayacağından, tüm ziyaretçilerin kullanması gereken feribot hizmetinin bir maliyeti vardır [180]. 1953'ten beri hizmet veren Circle Line'ın yerine, ulaşım ve biletleme tesislerini işletmek için 2007'de Statue Cruises'a bir imtiyaz verildi. [181] Jersey City'deki Liberty State Park'tan ve Aşağı Manhattan'daki Battery'den kalkan feribotlar , ayrıca halka açık olduğunda Ellis Adası'nda durarak birleşik bir geziyi mümkün kılar. [182] Tüm feribot yolcuları, uçağa binmeden önce havalimanı prosedürlerine benzer şekilde güvenlik taramasına tabi tutulur. [183]
Heykelin kaidesine ve kaidesine girmek isteyen ziyaretçilerin, feribot biletleri ile birlikte ücretsiz bir müze/kaide bileti almaları gerekmektedir. [180] [184] Taç heykelinin içindeki merdivenleri tırmanmak isteyenler, bir yıl öncesine kadar rezerve edilebilecek özel bir bilet satın alırlar. Günde toplam 240 kişinin yükselmesine izin verilir: grup başına on, saatte üç grup. Tırmanıcılar yalnızca ilaç ve kamera getirebilirler (diğer eşyalar için kilitli dolaplar sağlanır) ve ikinci bir güvenlik taramasından geçmeleri gerekir. [185]
Yazıtlar, plaketler ve ithaflar
Özgürlük Anıtı'nın üzerinde veya yakınında birkaç plaket ve ithaf levhası var.
- Bartholdi tarafından tasarlanan ve Paris firması Gaget, Gauthier et Cie tarafından inşa edilen, öndeki figürün hemen altındaki bakır üzerinde bir plaket, Özgürlük'ü temsil eden devasa bir heykel olduğunu beyan eder (cie Fransızca kısaltması şuna benzer mi? şirket). [186]
- Bartholdi'nin adını da taşıyan bir sunum tabletinde, heykelin Fransa Cumhuriyeti halkının "Amerika Birleşik Devletleri'nin Bağımsızlığını elde etmede iki Ulus İttifakını" onurlandıran ve onların kalıcı dostluklarını onaylayan bir armağanı olduğu bildiriliyor. [186]
- Amerikan Komitesi tarafından yerleştirilen bir tablet, kaideyi inşa etmek için yapılan bağış toplamayı anıyor. [186]
- Köşe taşında Masonlar tarafından yerleştirilmiş bir plaket vardır. [186]
- 1903'te, Emma Lazarus'un sonesinin "The New Colossus" (1883) metnini taşıyan bronz bir tablet, şairin arkadaşları tarafından sunuldu. 1986 tadilatına kadar, daha sonra kaide içine monte edilmiş, tabanda Özgürlük Heykeli Müzesi'nde ikamet etmiştir. [186]
- "Yeni Colossus" tabletine, Emma Lazarus'u Anma Komitesi tarafından 1977'de şairin yaşamını kutlayan bir tablet eşlik ediyor. [186]
Adanın batı ucunda, Özgürlük Anıtı ile yakından ilişkili olanları onurlandıran bir grup heykel duruyor. İki Amerikalı-Pulitzer ve Lazarus- ve üç Fransız-Bartholdi, Eiffel ve Laboulaye- tasvir edilmiştir. Onlar Maryland heykeltıraş Phillip Ratner'ın eseridir. [187]
Başkan Calvin Coolidge, Özgürlük Anıtı'nı 1924'te Özgürlük Anıtı Ulusal Anıtı'nın bir parçası olarak resmen belirledi. [3] [188] Anıt, 1965'te Ellis Adası'nı da kapsayacak şekilde genişletildi. [189] [190] Ertesi yıl, Özgürlük Anıtı ve Ellis Adası, Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'na [191] ve heykel ise 2017'de ayrı ayrı eklendi. [5] Ulusal düzeyde, Özgürlük Anıtı Ulusal Anıtı, New Jersey Kayıt Defterine eklendi. 1971'de Tarihi Yerler Listesi, [6] ve 1976'da New York City olarak belirlenmiş bir dönüm noktası yapıldı. [7]
1984 yılında Özgürlük Anıtı, UNESCO Dünya Mirası Sit Alanı olarak belirlenmiştir. UNESCO "Önem Bildirgesi" heykeli, özgürlük, barış, insan hakları, köleliğin kaldırılması gibi ideallerin "son derece güçlü bir sembolü - ilham verici tefekkür, tartışma ve protesto - olarak dayanan "insan ruhunun başyapıtı" olarak tanımlar. demokrasi ve fırsat." [192]
|Özellik [77]||imparatorluk||Metrik|
|Bakır heykelin yüksekliği||151 ft 1 inç||46 m|
|Kaidenin temeli (zemin seviyesi) torcun ucuna||305 ft 1 inç||93 m|
|Başın üstüne topuk||111 ft 1 inç||34 m|
|El yüksekliği||16 ft 5 inç||5 m|
|İşaret parmağı||8 ft 1 inç||2.44 m|
|İkinci eklemde çevre||3 ft 6 inç||1.07 m|
|Çeneden kafatasına kadar||17 ft 3 inç||5,26 m|
|Kulaktan kulağa kafa kalınlığı||10 ft 0 inç||3,05 m|
|Göz boyunca mesafe||2 ft 6 inç||0,76 m|
|burun uzunluğu||4 ft 6 inç||1.48 m|
|Sağ kol uzunluğu||42 ft 0 inç||12,8 m|
|Sağ kol en büyük kalınlığı||12 ft 0 inç||3.66 m|
|Bel kalınlığı||35 ft 0 inç||10,67 m|
|ağız genişliği||3 ft 0 inç||0,91 m|
|tablet, uzunluk||23 ft 7 inç||7,19 m|
|tablet, genişlik||13 ft 7 inç||4,14 m|
|Tablet, kalınlık||2 ft 0 inç||0,61 m|
|Kaide yüksekliği||89 ft 0 inç||27.13 m|
|Temel yüksekliği||65 ft 0 inç||19,81 m|
|Heykelde kullanılan bakırın ağırlığı||60.000 pound||27,22 ton|
|Heykelde kullanılan çeliğin ağırlığı||250.000 pound||113.4 ton|
|Heykelin toplam ağırlığı||450.000 pound||204.1 ton|
|Bakır kaplamanın kalınlığı||3/32 inç||2,4 mm|
Özgürlük Anıtı'nın yüzlerce kopyası dünya çapında sergileniyor. [193] Heykelin daha küçük bir versiyonu, orijinalinin dörtte biri yüksekliğinde, Paris'teki Amerikan topluluğu tarafından o şehre verildi. Şimdi Île aux Cygnes üzerinde, batıya, ablasına doğru bakıyor. [193] Uzun yıllar Manhattan'daki West 64th Street'teki Liberty Warehouse'un tepesinde 30 fit (9,1 m) yüksekliğinde bir replika duruyordu [193] şimdi Brooklyn Müzesi'nde bulunuyor. [194] Amerika'nın İzcileri, 1949-1952'deki Özgürlük Kolunu Güçlendir kampanyasının bir parçası olarak, vatansever bir haraç olarak, damgalı bakırdan ve 100 inç (2,5 m) boyunda heykelin yaklaşık iki yüz kopyasını bağışladı. yükseklik, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki eyaletlere ve belediyelere. [195] Gerçek bir kopya olmasa da, 1989'daki Tiananmen Meydanı protestoları sırasında geçici olarak dikilen Demokrasi Tanrıçası olarak bilinen heykel, benzer şekilde Fransız demokratik geleneklerinden ilham aldı - heykeltıraşlar, Özgürlük Anıtı'nın doğrudan bir taklidinden kaçınmaya özen gösterdiler. [196] New York City yapılarının diğer rekreasyonlarının yanı sıra, heykelin bir kopyası, Las Vegas'taki New York-New York Otel ve Kumarhanesinin dış cephesinin bir parçasıdır. [197]
Bir Amerikan simgesi olan Özgürlük Heykeli, ülkenin madeni paralarında ve pullarında tasvir edilmiştir. 1986'nın yüzüncü yılını kutlamak için verilen hatıra paralarında ve New York'un 2001'de eyalet mahalleleri serisine girişinde göründü. [198] Heykelin bir görüntüsü 1997'de American Eagle platin külçe madeni paraları için seçildi ve Başkanlık Doları serisi dolaşımdaki madeni paraların arka tarafına veya kuyruk tarafına yerleştirildi. [31] Mevcut on dolarlık banknotta heykelin meşalesinin iki resmi görünüyor. [199] Heykelin 2010 sonsuza kadar damgası üzerindeki fotoğrafik tasvirinin, bunun yerine Las Vegas kumarhanesindeki kopyası olduğu kanıtlandı. [200]
Heykelin tasvirleri birçok bölgesel kurum tarafından kullanılmıştır. 1986 [201] ve 2000 yılları arasında [202] New York Eyaleti, heykelin ana hatlarını içeren plakalar yayınladı. [201] [202] Ulusal Kadınlar Basketbol Birliği'nin New York Liberty'si, meşalenin alevinin basketbol topu olarak ikiye katlandığı logosunda hem heykelin adını hem de imajını kullanıyor. [203] Ulusal Hokey Ligi'nden New York Rangers, heykelin kafasını 1997'den başlayarak üçüncü forması üzerinde resmetti. [204] National Collegiate Athletic Association'ın New Jersey'deki Meadowlands Spor Kompleksi'nde oynanan 1996 Erkekler Basketbol Dörtlü Finali'nde heykel yer aldı. logosunda. [205] Amerika Birleşik Devletleri Liberter Partisi, ambleminde heykeli kullanıyor. [206]
Heykel, popüler kültürde sık görülen bir konudur. Müzikte, Toby Keith'in "Courtesy of the Red, White and Blue (The Angry American)" şarkısında olduğu gibi Amerikan politikalarına desteği belirtmek için ve buna karşıt olarak Dead Kennedys'in albümünün kapağında yer aldı. Demokrasi için Uyku Zamanı, Reagan yönetimini protesto etti. [207] Filmde meşale, yönetmen Alfred Hitchcock'un 1942 tarihli filminin doruk noktasıdır. sabotajcı. [208] Heykel, en ünlü sinematik görünümlerinden birini 1968'deki resimde yapıyor. Maymunların gezegeni, kuma yarı gömülü olarak görülür. [207] [209] Bilim kurgu filminde devrildi Bağımsızlık Günü [210] ve içinde yonca tarlası kafa kopar. [211] Jack Finney'nin zaman yolculuğu romanında Defalarca1880'lerin başında Madison Square Park'ta sergilenen heykelin sağ kolu çok önemli bir rol oynuyor. [212] Robert Holdstock, danışman editör Bilim Kurgu Ansiklopedisi, 1979'da merak etti:
Özgürlük Anıtı olmasaydı bilim kurgu nerede olurdu? Onlarca yıldır ıssız Dünya'nın çorak topraklarının üzerinde yükseldi ya da ufalandı - devler onu kökünden söktü, uzaylılar onu merak etti. Liberty'nin, iyimserliğin sembolü, bilimkurgunun geleceğe dair karamsar görüşünün bir sembolü haline geldi. [213]
Özgürlük Anıtı'nın bir kopyası, Las Vegas Strip'teki New York-New York Otel ve Kumarhanesinin dış dekorunun bir parçasını oluşturur.
Özgürlük Anıtı'nın tabanına tırmanan kadın Therese Okoumou kimdir?
New York Daily News, Çarşamba günü ABD'nin göçmenlik politikasını protesto etmek için Özgürlük Anıtı'nın tabanına tırmandığı için tutuklanan kadının bir aktivist ve yasal mücadele geçmişi olan bir göçmen olduğunu bildirdi.
44 yaşındaki Therese Patricia Okoumou, Staten Island'da yaşıyor. Staten Island Advance tarafından elde edilen kayıtlara göre, 1998'den beri New York ilçesinde yaşıyor.
BU ARALAR MODA:
Daily News'in bildirdiğine göre, Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde doğdu ve okula gitti ve Başkan Donald Trump'ın göçmenlik tutumunu aktif olarak protesto etti.
Üye Jay Walker Daily News'e verdiği demeçte, Okoumou Rise and Resist grubuna "dört veya beş aylığına" katıldı.
Walker, New York Times'a, Çarşamba günü federal anıtın dibinde bir "ICE'yi Kaldırın" pankartıyla geçit töreni yapan grubun diğer üyelerinin, Okoumou'nun planlarını bilmediğini söyledi.
Walker, Times'a verdiği demeçte, "Dünyada özgür bir vatandaş - yaptığı bir seçim" dedi. "Yaptığı seçimin kesinlikle genel protestoya daha fazla dikkat çektiğini düşünüyorum.
"Yaptığı seçim için onu kınamıyoruz ve onu desteklemek için elimizden gelen her şeyi yapacağız."
Staten Island Advance'deki 2009 tarihli bir makaleye göre, Okoumou kişisel antrenör olarak çalıştı ve New York City'de ve Catskill Dağları'nda fizyoterapistti.
Daily News'in bildirdiğine göre, Okoumou'nun bir hukuk mücadelesi geçmişi var.
Daily News'in bildirdiğine göre, Ağustos 2017'de New York Çalışma Bakanlığı'na karşı bir gösteri sırasında izinsiz girme, hükümet yönetimini engelleme ve kabahatli saldırı suçlamalarıyla tutuklandı.
2009'da Okoumou, Staten Island'daki bir çekici şirketi olan County Recovery'ye karşı ırk ayrımcılığı davasında 1.500 dolar kazandı.Gazetenin haberine göre, iki yıl önce Staten Island'daki bir grup evine karşı açtığı insan hakları şikayetini kaybetti.
2003 yılında, hırpalanmış kadınların evi olan Safe Horizons'a haksız yere fesih davası açtı. Okoumou, şikayetinde ırk ayrımcılığı yapmakla suçladı.
Özgürlük Anıtı 1886'da açıldığından beri protesto için bir mıknatıs olmuştur. Times'ın bildirdiğine göre, o yıl, kadınların oy hakkını savunanlar anıtın açılışını protesto ederek adayı bir tekneyle çevrelediler. Daha yakın zamanlarda, Savaşa Karşı Vietnam Gazileri üyeleri, eğitim yardımlarındaki kesintileri protesto etmek için heykelin içine barikat kurdular. Times'ın bildirdiğine göre, geçen yıl bir grup "mülteciler hoş geldiniz" yazan bir pankart açtı.
Thomas Sowell, dünyaya dair sol görüşlü/sınırsız görüş doğru olsaydı, bunun daha güzel ve daha kolay olacağını sık sık dile getirdi. Sosyal refah programları, yoksulları yoksullaştırmayabilir, anlaşmalar yoluyla barışı sağlamak kolay olabilir ve yalnızca doğru insanlar yürütürse hükümet yozlaşmaz. Genel olarak, bunun doğru olduğunu düşünüyorum. İnsanlığın daha az yozlaşmış ve daha yetkin olmasını isterdim, ki bu, sınırsız vizyonun temelidir. Ancak Dr. Sowell, bir şeyin doğru olmasını ne kadar istesek de, onu gerçek yapmayacağını defalarca söyledi.
Benzer bir şekilde, bu dünyanın düşmüşlüğünün mutsuz bir görünümüyle, bu protestolar kısa vadede başarısız olacak olsa da, Hong Kong halkının Hong Kong'da şiddetsiz protesto yapma zamanının geldiğine inanıyorum. Bazıları kariyerlerini derinden kısıtlayacak ve bazıları muhtemelen Çin'in özgürlüğü için ölen uzun ve sürekli büyüyen Çinliler listesine katılacak.
Kızıl Çinlilerin barışçıl göstericilere karşı uyguladığı çeşitli şiddet aşağılamalarından hoşlanmıyorum, ancak Hong Kong Çinlileri şiddetsiz protesto için anakaradaki herhangi bir Çinliden daha iyi bir fırsata sahip. En önemlisi, Hong Kong halkının hâlâ özgür bir basını var ve protestolar hakkında haber yapabiliyorlar. Birisi bir tank tarafından ezilirse, adı tüm dünyada duyulacaktır. Umarım, Başkan Trump ve Papa isimlerini anarlar. Ek olarak, yeterince protesto, Hong Kong halkına Çin Komünist Partisinin yönetilenlerin rızasına dayandığı yalanını koyacaktır. Devlet okulları ÇKP'nin ne kadar büyük olduğunu öğretmeye başladığında, öğrenciler protestoları hatırlayacaktır. Bu tarihi reddin propagandasını yapmak zorunda kalan öğretmenler, protestoları da hatırlayacaktır.
Kızıl Çinliler bunu örtbas edemeyecekler. Uygur azınlığın ve her ırktan Hristiyanların sistematik baskı ve sömürüsü hakkında bu söylenemez. Hong Kong Çinlileri ve medya kuruluşları on yıllardır Komünizm tarafından yenilmedi.
Bazı açılardan bu protestoları savunmam bana 1916'daki Paskalya İsyanı'nı hatırlatıyor. İrlandalı cumhuriyetçiler kazanamayacaklarını biliyorlardı, ancak imparatorluk zulmüne karşı bir açıklama yapmak ve onlara cesaret vermek için yine de savaşmaya karar verdiler. yeni nesil irlandalılar. Bu, savaşta 485 kişinin ölmesine ve liderlerin askeri mahkeme tarafından idam edilmesine neden oldu. Paskalya İsyanı, temsili hükümetin yanı sıra Protestan ve Katoliklerin eşit muamele görmesini savunan liberal ilkelere dayanıyordu, ancak savaş, özellikle kazanamayacağınızı bildiğiniz zaman başlamak için yeterince korkunç bir şey. Ahlaki zorluklar bir yana, işe yaramış gibi görünüyordu ve İsyan İrlandalı zihni yabancı bir illiberal emperyalizme karşı harekete geçirdi.
Bunun çarpıcı bir fiziksel tezahürü, Dublin Genel Postanesi'ndeki efsanevi kahraman CuChulain'in bronz bir heykelidir.
Çok güzel bir Gürcü binası.
Dublin Genel Postanesi, Paskalya Ayaklanmasının Karargahıydı ve CuCuthlain, Ulster'da kaybettiği bir savaşta savaşırken ölen efsanevi bir İrlanda kahramanıydı. Ayakları üzerinde ölmek için kendini bir taşa bağladı (bazı hikayeler kendi bağırsaklarıyla bağladığını söylüyor). Düşmanları, omzuna bir Karga konana kadar ona yaklaşmaya cesaret edemedi.
İrlanda'yı ziyaret ettiğimde heykeli gördüm ve değeri ne olursa olsun, ondan oldukça etkilendim. Açıkça bitkin olmasına rağmen hala kalkanını ve kılıcını elinde tutan tasviri, Spartalı üç yüz efsanesinden bir şeyler içeriyordu. İrlanda ya da heykel konusunda uzman olmasam da, insanların kendileri için bir şey ifade etmeyen heykeltıraşlar yapma eğiliminde olmadıklarını gözlemlemeliyim.
Aslında, muhtemelen son zamanlarda daha fazla göreceğimiz başka bir popüler heykeli hatırlatıyor.
Demokrasi tanrıçası, Tiananmen Meydanı protestoları sırasında Çin hükümetinin özgürlük kısıtlamalarını protesto etmek için aceleyle inşa edildi. Karanlığı yenen aklın aydınlanma sembolü olan aklın meşalesini belirgin bir şekilde tutar.
Musa kırk yıl çölde dolaşmak zorunda kaldı ve vaat edilen toprakları göremedi. Booker T. Washington, yeniden yapılanmanın ardından Güney Amerika'da ırk ayrımcılığının nasıl bir yıkıma uğradığını görmek zorunda kaldı ve İrlandalıların liberal ve temsili bir hükümet elde etmesi yüzyıllar aldı. Kısa vadede, Hong Kong'da protesto etmek, hatta ölmek pek önemli olmayacak. Uzun vadede Çin'i özgür bırakabilir. Bilmiyoruz ve bilemeyiz. Ama neyin doğru neyin yanlış olduğunu söylemeye değer çünkü Doğru konuşma olmadan hepimiz kayboluruz.