Rusya'yı yok etmeye yönelik her girişimin arkasında kendi “seçkinleri” var.
tarihsel Rusya'nın deneyimi, ulusal ve devlet açısından önem taşıyan bir konunun, kendi atadığı "seçkinleri" kamu yararına uyarlamaya çalışmak değil, yenilerini eğitmek ve ortaya koymak olduğunu ikna edici bir şekilde ifade etmektedir.
Rusya'da herhangi bir nomenklatura devriminin başarısı için vazgeçilmez bir şart, seçkinlerin bu devrimi kurumsal amaçları için düzenleme isteğidir. “Kitlelerin öfkesi” ve “müdahalecilere güvenmek” bile eşlik eden bir araç takımıdır.
Sıkıntılı zamanlar hakkında ...
Dört yüz yıl önce, Rusya siyasi bir kriz yaşadı. Her şeyden önce kriz, iktidar krizi olarak adlandırılabilir. Büyük egemen Ivan the Terrible'ın ölümünden sonra, yönetici elit yıllarca siyasi bir uzlaşmaya varamadı. (Kriz geliştikçe) dış oyuncuların iç politik mücadeleye dahil olmalarına yol açan içsel elit çatışmadır - Polonya, İsveç, amaçlarını sürdürüp çıkarlarını savunmak. Bu bir yandan. Öte yandan, karşıt seçkin klanlar sadece dışarıda değil, halk arasında da destek istediler. Boyar grupları, mahsul yetersizliğinden ve kıtlık yıllarından kaynaklanan popüler öfkeleri, iktidar ya da iktidara katılım mücadelesinde kendi çıkarları doğrultusunda kullanmaya çalıştılar.
Bela Zamanının ana mekanizmasının siyasal seçkinler içindeki iktidar mücadelesi olduğunu söylemek abartı olmazdı. Aynı zamanda, bir yandan rehin, bir yandan da araç rehine halk, isyanı ve öfkesiydi. Ancak siyasi seçkinlerin ve / veya dış aktörlerin bir kısmı halkın öfkesini kontrol eden bir işlevi (hoşnutsuzluğu) kazanırsa (yakalarsa), bu gerçek bir devrime ve ülkenin siyasi yapısında bir değişikliğe yol açabilir.
Özellikle tüm sıkıntıların başkentte gerçekleştiğini özellikle belirtmek isterim. Ve ancak o zaman milis kuvvetlerinin kurulduğu ve Rusya’daki devletliğini yeniden sağladığı illerdeydi.
Sözde popüler öfke, başlı başına hiçbir zaman kan dökülmesinden, soygundan, hırsızlıktan, pogromlardan ve şiddetten farklı bir bakış açısına sahip değildir. Diğer oyuncular popüler isyanların ve öfkelerin ardında durmazlarsa (dış kuvvetler veya seçkinlerin bir kısmı), o zaman “Rus isyanı, anlamsız ve acımasız”, ülkedeki zorlu politik değişimler bakış açısından hiçbir şeyle er ya da geç sona erer. Ancak, yağma ve yağma her zaman mümkündür. Böylesi Zamanlardaki isyan ve İvan Bolotnikov'un ve Kader Razin ve Yemelyan Pugachev'in kaderi buydu. Asi bir kalabalık olarak bir insan asla politik hedeflerin gerçek bir taşıyıcısı değildir. Bu sadece politik seçkinler. Sorunların sonu ve Rus devletinin kazandığı zafer, öncelikle Rus seçkinleri arasında siyasi uzlaşma bulmaya, yabancı oyuncularla herhangi bir işbirliğini reddetmeye ve halkın bu oybirliğini desteklemeye dayanıyordu.
Otokrasiyi kim mahvetti
Sovyet tarih yazıcılığı, egemen Nicholas II'nin, bir dereceye kadar doğru olan "Şubat burjuva-demokratik devrimi" tahtını çağırdı. Ancak, bu devrime “askeri-oligarşik” demek daha doğru olacaktır.
Petrograd'da dükkanlarda ikinci gün ekmek bulunmadığı için başkentin sakinlerinin (esas olarak sakinleri) öfkelenmesi - tasarım yapay ve belirli bir anlamda göstericidir. Sadece başkentte ortaya çıkan taze ekmek eksikliğinden dolayı “devrimci durum” ve kentin sokaklarına nispeten az sayıda insan girmiştir - genel olarak kolayca ortadan kaldırılabilecek ya da hiç izin verilmeyen önemsiz bir nedenden dolayı.
Aslında, Şubat 1917’e kadar, üst düzey askeri yetkililerin dahil olduğu iktidardaki siyasi seçkinlerin içinde, askerlere savaş araçlarını sağlama sürecinde yozlaşmış bir oligarşik komplo örgütlendi. Aslında, önce Nicholas’ı, ardından Michael’ı, tahttan vazgeçip, Geçici Hükümete denilen gücü devretmek zorunda kalan Çar generalleriydi. Bu feragat, halkın devrilmesi için halktan gelen herhangi bir talep tarafından motive edilmedi. Bir kurum olarak kral, o zaman siyasi klanların ve oligarşik grupların iktidar için ve süper kârlıların oluşma olasılığına karşı savaşmasını engelledi. Popüler öfkeyi körükleyen savaş ve sabotajın zorlukları, kralı devirmenin araçlarını iktidara getirmek için elit grupların eline geçti.
Bu ve sonraki olaylarda Alman istihbaratının rolü (Ekim ayının Bolşevikler tarafından ele geçirilmesi) oldukça iyi çalışılmıştır. Ancak, İngiliz Kraliçesinin rolü daha az ilginç değildir. İngiltere, müdahalenin ve Rusya'daki İç Savaşın itici güç kaynağıdır. Dört yıldan uzun bir süredir bu savaşta kendimizi öldürdük.
Şu anda bu Büyük Sorunların kurbanlarının sayısı hakkında kesin bir veri yoktur. Ağırlıklı ortalama tahminlere göre, cephelerde yaklaşık 10,5 milyon vatandaş öldü, “kırmızı” ve “beyaz” terörden, haydutluktan, açlıktan ve salgınlardan muzdaripti. Bu tür kayıplar ve kendi kendini imha ettikten sonra, ülkenin dayanabilmesi ve sadece yirmi yıl sonra insanlık tarihindeki en korkunç savaşı (Büyük Vatanseverlik Savaşı) kazanması inanılmaz.
Aynı zamanda, Kızılların zaferi, büyük ölçüde yalnızca sosyalist (komünist) söylemin popülaritesi ve anlaşılabilirliği değil, aynı zamanda Kızılların kendilerini yabancı müdahaleye ve beyazların da buna tersine dayanmasından kaynaklanıyordu. İlk Sorunlar'ın dersleri (1593 - 1612 yıl) bir kez daha tekrarlandı: ülkemizde güç için çabalayan, dış desteğe dayanan, nihayetinde başarılı olamadı.
Parti terminolojisi için sarf malzemesi olarak entelektüeller
Sözde perestroyka ve daha sonra SSCB'nin çöküşü tamamen elit bir proje ve sadece elit. Halk kitleleri, kesinlikle plana ve kaba ve alaycı bir biçimde kullanıldıkları plana göre dahil edildi.
70 yıllarında, Sovyet isimlendirmesi, çoğunlukla, Sovyet sistemi içindeki ailelerin ve klanların gücünün yeniden üretilemez olduğunu anlamıştı. Sürekli temizlik tehdidi. En iyi ihtimalle, çocuklar ve torunlar, ayrıca her zaman alınabilecek bir daireyi devralabilir. Varislerin prestijli çalışması için bir cihaz bile ancak ebeveyn “kafes içinde” iken mümkündü. Terminoloji yoruldu. Daha da kötüye gideceği açıkça ortaya çıktı. Ve Sovyet seçkinleri “seçkinlerini” kalıtsal hale getirmeye gerçekten özen gösterdiler. Aile sermayesinin oluşumuna ek olarak, terminoloji, gücün farklı bir üreme sistemini icat edememiştir.
Sovyet seçkinlerinin önemli bir kısmı tam da bu hedefi belirlediği için SSCB mahkum edildi. Ve bu hedef dış oyuncuların istekleriyle aynı zamana denk geldi. Gerisi dedikleri gibi teknoloji meselesiydi. Hoşnutsuzluğu ve popüler öfkeyi organize etmek ve ustaca yönetmek gerekliydi. Ve çok fazla memnuniyetsizlik vardı: kim tüketici mallarının eksikliği, kim de aynı zamanda yetersiz olan ve parti terminolojisinin ayrıcalıkları olan yeterli sayıda gıda maddesi eksikliği yüzünden rahatsızdı. Hayatımızın çoğunda hoşlanmadı ve bu hoşnutsuzluk özel olarak kuruldu, yaratıldı ve yoğunlaştı.
Bu arada, SSCB referandumunun kaderi merak ediyor. Görünüşe göre çok fazla hoşnutsuz insanla, halk ülkenin parçalanmasını istemedi. Ağustos ayındaki Beyaz Saray'ın savunmasına girenlerin yılın 1991’i Sovyetler Birliği’ni en azından yok etmek istemediler, Belovezhsk Anlaşmalarını öngörmediler ve ülkemizde “kapitalizmin inşasını” başlattılar. Beyaz Saray'ın savunucuları yalnızca iktidarsız bir grup yoldaş tarafından iktidarı ele geçirme girişimlerinde öfkelendiler - çok korktular ve çıldırmış gibi görünüyorlardı.
Bu arada, bugün aynı, Bolotnaya'da toplananlar hiçbir durumda ne iç savaş, ne de devrim, ne de ülkenin çöküşünü istemediklerini iddia ediyorlar. Onlar sadece parlamento seçimlerinde oyların nasıl sayıldığını reddetti.
Büyük Siyasi Oyunlarda oynayanların, insanların neden (veya neden) gerçekten dışarı çıktıkları ile kesinlikle ilgilenmediği anlaşılmalıdır. Görevleri, HERHANGİ bir popüler öfkeyi kendi amaçları için kullanmaktır.
Sonra, 80'in sonunda, zor değildi. Ayrıca, Sovyet nüfusu oldukça eğitimli bir nüfustur. Ayrıca, idealist olarak eğitimlidir, bu nedenle ideolojik tedaviye duyarlıdır. Sovyet halkı istemedi ve ideoloji olmadan nasıl yaşayacağını bilmiyordu. Komünist dünya görüşü, şu anda hiç bir ideoloji olmayacağına, aslında komünist düşünme biçiminin, pazarın ve liberal demokrasinin ideolojisi ile değiştirileceğini savunarak kasıtlı bir şekilde tahrip edildi. Sovyet halkının komünizme inandığı güçle liberal kapitalizmin aydınlık geleceğine inanıyorlardı. Sovyet entelijansiyası, fantezilere eğilimli ve aktif olarak çaresiz (“bana özgürlük ver, sonra göstereceğim!”), Karanlıkta kullanılacak en verimli malzemedir. O ve tamamen "özgürlük mücadelesi" nde kullandı.
* * *
Aralık 2011'te karışan “protesto etkinliği” olarak adlandırılan, yukarıda açıklananlardan temel olarak farklı değildir. Ve burada “yaratıcı sınıf” ın bununla hiçbir ilgisi yok, ne de “hoşnutsuz vatandaşlar”.
Meydanda ne mutsuz kaldı? Çok: adil seçimler, göçmenler, Rus sorunu, iş koşulları, yolsuzluk, Putin'den yorgunluk, cinsel azınlıkların özgürlüğü veya cinsel azınlıkların özgürlüğü eksikliği. Genel olarak, zaten bildiğimiz gibi, tam olarak sevmedikleri şey tamamen önemsizdir. Asıl soru, bu kalabalıkların nasıl kullanıldığı.
Tüm bu çeşitli “hoşnutsuzlukların” ustaca bir ustalıkla yer değiştirdiği, ancak ana ve ana hoşnutsuzluğun - “Putin ile Aşağı!” Olduğu çok açık. Çünkü Putin'in normal, adil ve meşru bir seçimde kazandığı açık. Putin'in yıkılması asıl ve pratikte ilan edilmiş bir hedeftir.
Ve bu hedef açıkça bir sonraki elit içi çatışmaların sınırlarından “öfkeli vatandaşlar” üzerine empoze edildi. Asıl soru, bu çatışmadaki katılımcıların klan çıkarlarını yeni Belalar aracılığıyla savunmaya hazır olmalarıdır. Ve bu bağımlılıktan kurtulmak daha iyidir.