Brendan Ward, gözlerini her kontrol ettirdiğinde gözlerinin bozulmadığını öğrenince rahatlıyor.
43 yaşındaki adam, sekiz yıl önce tip 1 diyabetin komplikasyonlarından sonra gözlerinde sorun yaşamaya başladı.
Bu, Dunedin’li adamın çevresel görüşünü kaybetmesine neden oldu, bu da onun ehliyet alamaması anlamına geliyordu.
“Araba kullanamadığımı keşfettiğimde ruh sağlığım açısından zor bir dönemden geçtiğime şüphe yok.”
Yaklaşık 300.000 Yeni Zelandalı diyabet hastasıydı ve diyabet, Yeni Zelanda’da önlenebilir körlüğün önde gelen nedeni olduğundan görme sorunları geliştirme riskiyle karşı karşıyaydı.
Otago Üniversitesi’nde kıdemli BT sistemleri mühendisi olarak çalışan Ward’a 10 yaşındayken diyabet teşhisi konuldu.
Kendisine ilk teşhis konduğunda yan etkileri bildiğini hatırlamıyordu, “ama ben ergenlik çağındayken kesinlikle bunları biliyordu.”
Özellikle gençlik yılları ve sonrasında 20’li yaşlarındaki hayatına dönüp baktığında, “Tip 1 diyabetimi çok daha iyi yönetebilirdim.”
Artık genç haline, daha sonra yan etkileri önlemek için doktorlarla, diyabet klinikleriyle ve göz bölümüyle randevular da dahil olmak üzere düzenli kontrollere devam etmesini söyledi.
Diyabetlileri arkadaşları, aileleri ve iş arkadaşlarından oluşan bir destek ağı bulmaya çağırdı.
“Tip 1 diyabet aynı zamanda büyük miktarda strese de neden olabilir ve bununla başa çıkmanın bir yolunu bulmak da çok önemli.
Önemli.”
Diyabet onu yapmak istediği şeyleri yapmaktan alıkoymadı ancak ehliyetinden vazgeçmek zorunda kalması “hayatı daha da zorlaştırdı.”
Ward hevesli bir bisikletçiydi, ancak bisiklete binememenin verdiği rahatsızlıktan bahsetti.
”Bir yere varmak kesinlikle daha fazla planlama gerektirir ve bisiklet ya da otobüsle taşıyabileceğiniz şey sınırlıdır. Kötü havalarda bisiklet sürmek de en iyi seçenek değildir.
Ward ilk göz ameliyatını 2014 yılında geçirdi ve bunu altı ameliyat daha izledi.
Başka komplikasyonları olabileceğinden endişeleniyordu ve Dunedin Hastanesi’nin oftalmoloji bölümünü her ziyaret ettiğinde, “Gözlerimin bozulmadığını duyduğumda çok rahatladım.”
Bruce McKay/Personel
13 yaşındaki Samantha Burrow ve annesi Amanda Burrow, Samantha’nın T1 diyabetinin takip edilmesi nedeniyle uykularını kaybetti. Yeni bir monitör, glikoz seviyelerini kontrol etmek için uyanmalarına gerek kalmayacağı anlamına geliyor, ancak hâlâ finansmanları yok. (İlk olarak Ocak 2023’te yayınlandı)
“Fakat işlerin böyle devam etmesi için tip 1 diyabetle ilgili konuların üzerinde durmam gerektiğinin kesinlikle farkındayım.
Ward, göz ameliyatından kısa bir süre sonra insülin pompası kullanmaya başladığını, daha sonra da gençliğinde mevcut olmayan sürekli glikoz ölçüm cihazını kullanmaya başladığını söyledi.
Bu teknoloji, tip 1 diyabetli her kişi için “sihirli bir tedavi” olmasa da, daha az kişinin göz ameliyatı gerektirmesi gibi komplikasyonları yaşaması anlamına gelebilir.
İnsanlar insülin pompaları için finansman başvurusunda bulunabilirken, glikoz monitörlerine fon sağlanmadı.
Ward, özellikle “tip 1 diyabetle ilgili yardım ve rehberlik için sağlık uzmanlarıyla daha az sıklıkta etkileşime giren” gençler için fon sağlanacağını umduğunu ifade etti.
“İnsülin pompalarının ve sürekli glikoz monitörlerinin tip 1 diyabetin yönetilmesine yardımcı olmada hayati bir rol oynayacağı bir zaman olduğunu düşünüyorum.”
kapsamında bu yıl kasım ayında Diyabet Eylem AyıDiabetes NZ, diyabetli Yeni Zelandalıları görme yetilerini korumak için düzenli göz kontrolleri yaptırmaya çağırıyor.
Önde gelen bir göz doktoru ve retina tıp uzmanı olan Dr. Alison Pereira, bu durumdan muzdarip olan insanlara çağrıda bulunuyor:
Şeker hastalarının körlük riskini azaltmak için düzenli göz muayenelerine ihtiyaçları vardır.
Pereira, “Bu büyük bir halk sağlığı sorunudur” dedi.
“Diyabet için düzenli göz muayenesi körlüğü önler. Bu kadar kolay. Çoğu zaman hiçbir semptom görülmez ve insanların birkaç hafta içinde görme kaybı yaşaması, bazen de bir gözün bir gecede görme yetisini kaybetmesi alışılmadık bir durum değildir.
Diabetes New Zealand tarafından yakın zamanda yapılan bir göz sağlığı araştırması, diyabetli kişilerin %86’sının görmeyle ilgili bir veya daha fazla sorun yaşadığını, katılımcıların %20’sinin ise uzun süreli görme kaybı yaşadıklarını belirtti.
Diyabetli insan sayısının mevcut 307.400’den 2040 yılına kadar 430.000’e çıkması bekleniyor.