Çocuklarınız birbirleriyle zor anlar yaşıyorsa, farklılıklarını barışçıl bir şekilde çözmeyi öğrenmelerine yardımcı olmaya odaklanmanız doğaldır. Ancak, birbirleriyle mutlu bir şekilde işleri yoluna koyma motivasyonlarının, "ilişki kumbaralarında" ne kadar pozitif duygu biriktirdiklerine bağlı olduğunu hatırlamakta fayda var. Bu da ilk önce ebeveynden gördükleri ile dolan bir kumbaradır. Kardeşleri olduğunda ise öğrendiklerini uygulama sırası onlara gelmiştir.
Kardeş ilişkilerini iyileştirme üzerine yapılan araştırmalar, çocukların her ikisinin de zevk aldıkları etkinlikleri paylaştıklarında daha iyi ilişkileri olduğunu göstermektedir. Özellikle yaş veya ilgi boşluğu varsa, bu aktiviteleri belirlemek zor olabilir. Ancak pes etmezseniz, genellikle her iki çocuğun da ilgisini çekecek bir şey elbet bulabilirsiniz. Örneğin, bir çocuğunuz mağazacılık oynamak istiyorsa ancak diğeri astronot rolünde olmak istiyorsa, neden ayda bir mağazaları olmasın? Ya da belki ikisi de oyun mutfağından zevk alabilir, birlikte boyama yapabilir ya da yastıklardan kale yapabilir. Burada en önemli nokta her gün en az bir paylaşılan etkinliği teşvik etmeniz.
Birlikte vakit geçirmeleri harika. Fakat ancak sürdürülebilir olduğunda bu “oyun zamanları” güzel sonuçlar doğuracaktır. Planlı bir şekilde ilerleyin. Örneğin iki çocuğun birlikte geçireceği günlük 10 dakikalık bir zaman dilimi belirleyin. Bu, özellikle çocuklarınızın yaşları geniş bir aralıktaysa veya biri diğerinden daha az birlikte oynamaya ilgi duyuyorsa yararlı olacaktır, çünkü birlikte geçirilen keyifli bir özel vakit zamanla aralarındaki bağı güçlendirecektir.
Oyunda bir çocuk yaralandığında, ailedeki bireylerin oynamayı bırakıp incinen çocuk ile ilgilenme derecesini bir uygulama pratik olarak düşünebilirsiniz. Kardeşlerin birbirlerine bakıp bakmadıklarını görmek için biraz bekleyin. Bir çocuğunuzu buz torbası veya su vermesi için gönderin, hatta onun tıbbi asistanınız olmasına ve kardeşleriyle ilgilenmesine izin verin. Çevrenizdeki herhangi bir çocuğun incinmesi de dahil olmak üzere tüm çocukların böyle bir durumda bu duruma destek olarak katılmasını sağlayın, böylece her zaman zarar vermek yerine önce destek ve yardımcı olabileceklerini hissetmeye başlayacaklardır.
Çocuklarınızın birlikte çalıştığı aile etkinlikleri oluşturarak “kardeş ekip” fikrini tanıtın. Oyunlarınızda onlara sorumlu oldukları ortak bir oyuncak da verebilirsiniz. Örneğin, birlikte çizmeleri için onlara kocaman bir kağıt verin. Veya anneanne veya babaannelerine birlikte bir mektup yazmalarını isteyin. Bir gün dışarıda piknikte ise çocukların birbirleriyle rekabet etmek yerine birbirlerine yardım ettikleri, ekip oldukları bir çöp avı tasarlayabilirsiniz. Zor durumda olduğunuzda, fikir ayrılıklarında da çocuklarınızı daima yetişkinlere karşı birleştirip ortak nokta arayın.
Büyük çocuklarınızın da küçük kardeşleri kadar takdir ve teşvik edilmeye ihtiyaçları vardır. Yeni bir çocuğun aileye katılması onların kendilerini başarılı hissetmeye ihtiyaçları olduğu gerçeğini değiştirmez. Özellikle çocuklarınızın yaşları arasında büyük bir fark varsa, büyük çocuklarınıza kardeşleri ortaya çıkmadan önce muhtemelen bölünmemiş dikkatinizi ve vaktinizi tek başına verdiğinizi unutmayın.
Çocuklarınızın her biri benzersizdir ve kendine özgü yeteneklere ve ilgi alanlarına sahiptir. Çocuklarınız aynı etkinliklere katılsa bile, onları birbirine düşürmemek için elinizden gelenin en iyisini yapın. Kardeşler doğaları gereği belli durumlarda rekabetçi olabilir, fakat burada dengeyi bulması gereken merkez sizsiniz, unutmayın.
Kardeşler arasındaki tartışmalar doğaldır. Bir kavgayı kimin başlattığını bilseniz bile, ilgili herkesin yaşanan problem ile ilgili fikrini dinleyip bir daha yaşanmaması için muhtemel çözüm ve sonuçlarını ikisine de belirtin. Bu, birbirlerine olabilecek kızgınlıktan ziyade gün sonunda bir takım ortamı yaratacaktır.
Çocuklarınıza “adil” kelimesinin “eşit” anlamına gelmediğini, “herkesin ihtiyacı olanı elde ettiği” anlamına geldiğini hatırlatın. Yani, ödevlerin her ikisi/üçü için de tek başına yapılmasını zorunlu kılmak yerine, bir çocuğunuzun bir ebeveynin yardımına ihtiyacı olduğuna karar verebilirsiniz. Ya da herkesi spor yapmaya zorlamak yerine, bir çocuğun müzik derslerini tercih ederken bir diğerinin basket oynarken daha çok keyif aldığını gözlemleyip onları ayrı alanlara yönlendirebilirsiniz. "Adil" görünmeyen bir karar konusunda geri adım atarsanız, eşitlik eksikliğinden çok, çocuklarınıza kavrayabilecekleri şekilde ihtiyaçları vurgulayın.
“Hepiniz eşit derecede seviliyorsunuz” mesajı göndermek yerine, her bir benzersiz çocukta sevdiğiniz şeyleri vurgulayın. Her çocuğun güçlü yanlarını, aile dinamiklerine kattıkları şeyleri, sevdikleri ve hoşlanmadıkları yönleri, kısacası onları kendileri yapan özellikleri belirtin. Bu yorumlarla aşırıya kaçmanıza gerek yok, basit bir "Hayvanlara sevgi dolu bir kalbin olduğu için çok mutluyum. Bugün sensiz kediler bu kadar tok olmayabilirdi.”
Çocukların kardeşleriyle rekabet etmelerinin pek çok nedeni söz konusu olabilir- kendilerini dışlanmış hissederler, nasıl dikkat çekeceklerinden emin olamazlar veya kendilerini kardeşlerinden "daha yetersiz" olarak algılarlar. Bazı çocuklar yargılanmadan veya bir kardeşle karşılaştırılmadan bu “büyük duygular” hakkında konuşmak için güvenli bir yere ihtiyaç duyar. Deneyimlerini küçümsemek yerine empati ile yanıt verin. Çocuğunuz karşılaştığı duygusal problemlerden konuşmakta zorlanıyorsa, bir uzmandan destek almak faydalı olabilir.