Yaptığın şey değil, yaptığın kişi.
Pazar sabahı, saat 10'da.
Ubud'da, Bali.
Büyük bir fincan kahveye ihtiyacım var lütfen.
Dün gece geç saatlere kadar ayakta kalmanın sonuçlarını hissettiğim için asistanıma gönderdim. Bugün olacak olanı düşünerek hızlıca bir duşa girdim.
Thomas, bu senin kahven.
Ben hazırlanmak için bitirdiğimde bardağı masamın üstüne koydu.
Dışarı çıktım, güneşin sıcaklığını çoktan aldım, gökyüzünde zaten yüksek. İnsanlar Ubud'da genellikle bulutlu olduğunu söylemeyi severler, ama şimdilik, okyanus kadar mavi.
27 ° C, bir Şubat için fena değil.
Her sabah yaptığım gibi 30 dakika yazmaya başlamadan önce (Orta ile ilgili bir makale yazmadan önce bile), villa ile çözmem gereken bazı şeyler var.
Hustlers Villa'da gelecek ay kalacak olan geçici ev arkadaşım Florian Tep'i selamlıyorum.
Bu öğleden sonra yeni bir ev arkadaşımız var, işini yaratmaya ve büyütmeye odaklanmak için Ubud'un rahatlatıcı ortamında 1 ay odaklanması gereken bir Litvanyalı kız var.
Asistanımla biraz zaman geçirip villadaki organizasyonla ilgili birkaç küçük şeyi düzeltmeye çalışıyorum:
- temizlik personelimiz için belirli bir zamanlanmış görev listesi hazırlayın
- gelecek Cumartesi için ilk Hustlers Toplantısının hazırlanması
- bir villayı düzgün bir şekilde ele alma ile ilgili diğer küçük sıkıcı işler
Bunlar yaparak öğrendiğim şeyler.
Hiç kimse bana, 1 hafta ile 1 ay arasında (Hustlers Villa konsepti), personeli yöneten, bahçeyi temizleyen, çöp toplayan vs.
Burası Bali ve çoğunlukla Endonezyacadaki mevcut becerilerimi kullanarak her şeyle başa çıkmaya çalışıyorum.
Bu beceriler yeterli olmadığında veya yönetmem gerekenler çok spesifik olduğunda asistanım bunu yerine getirir.
Her neyse, yeni ev arkadaşımız için oda hazır, düzeltilmesi gerekenler sabittir ve nihayet oturup kahve içmek için oturup zamanım var.
Havuz başında oturuyorum ve 15 dakikalık bir güzel gün geçiriyorum (en sevdiğim etkinliklerden biri).
Düşüncelerimin gelişmesine, gitmesine ve biraraya gelmelerine izin veriyorum, geçmiş yıllarda öğrendiğim en önemli derslerden biri aniden aklıma geldi.
“Yaptıkların değil, yaptığın kişi.”
Sık sık kendimi ve ne yaptığımı sorguluyorum.
Geçtiğimiz 2 yıl bana doğru kararları verebilmek için egomu nasıl susturacağımı ve hangi konulara odaklanacağımı öğretti.
Hata yapma ya da yanlış yöne gitme konusunda çok iyiydim. Nereye gideceğinizi veya ne yapılmayacağını bilmek en iyi yol.
Bu yüzden seçimlerimi tekrar gözden geçirmek ve gerektiğinde çekimi ayarlamak için sık sık zaman harcıyorum.
Yaptıklarım ve tüm seçimlerimle hissettiğim kadarıyla, bazen yaptığım şeyden daha önemli bir şeyin nasıl olduğunu unutma eğilimindeyim.
Yaparken ben de öyle oluyorum.
Sanırım ben iyi bir insanım.
Bununla, dünyadaki varlığımın kötü sonuçlardan en azından biraz daha iyi olduğunu gösteriyor.
Yarın ölecek olsaydım, daha iyisini yapsam bile, dünyanın geri kalanına olumlu bir şey yaymak için çok küçük bir ölçekte katkıda bulunduğumu söyleyebilirim.
Bu, hiçbir şeyden bir şeylere kendi yolumu kurarken olduğum kişidi.
Parasız bir bisikletle seyahat etmekten 6 rakam tasarruf elde etmeye kadar, insanların görebileceği en önemli şey finansal sonuçtur.
Fakat burada önemli olan insanların göremedikleri şey.
Bunu diğer insanlardan yararlanarak mı yaptım, yoksa topluluğa 10 kat geri vermeye çalışarak başardım mı?
Her hafta sonunda parti yapmak ve para yatırmak için paramı mı kullanıyorum, yoksa daha fazlasını öğrenmek ve kendime yatırım yapmak için mi kullanıyorum?
Tabii ki siyah ya da beyaz değil.
Bunlar örnek.
Ama şu anda ne yaptığınızı yaparken kendinize kim olduğunuz sorusunu sormak, size neyin önemli olduğunu göstermek için çok güçlü bir araçtır.
Kim olduğunuza odaklanmak uzun bir atış. Ve sizi tebrik etmek için ellerini alkışlayan hiç kimse yok, çünkü% 99 görünmez bir süreç.
Ancak, sizi yaptığınızı ve her gün biraz daha kendiniz olduğunuzu fark ettiğinizde, hissettiğiniz haz ve sevinç en yoğun olanıdır.