Dikkatinize, geçen hafta sonu Ukrayna’yı ziyaret eden iki Rus’un duygusal seyahat notları gibi bir şey getirdim. Sadece durumda, isimler ve bazı isimler değiştirildi. Bir sonraki ziyaretleri mümkün kılmamak için daha fazla bir şey yapmamak lazım. Aynısı fotoğraflar için de geçerlidir. Muhtemelen her şeyin bir zamanı vardır.
Eylem Mart 2-3'te gerçekleşti.
Kharkov'a gidiyorduk. Ve sonra Lozovaya'ya. Dikkatli bir şekilde hazırlanırken, her şeyi dikkate alıyor gibi görünüyor. Ve aslında, Mart ayının 2'i, geceleri aldığı Ukrayna sınırına doğru yola çıktılar.
Rusya adına, sınırı muhteşem bir izolasyonla geçtik. Sınır muhafızlarımız (görünüşte can sıkıntısı dışında) bagaj bölmesine attığımız her şeyi dikkatlice inceledi. Sorular vardı, ancak sınır muhafızları vatanseverliğe yabancı olmadığından ve mühimmat taşımadığımız için oldukça çabuk özledik.
Ukrayna tarafında çıkışta bir kuyruk vardı. 50 makineleri, daha az değil. Ayrıca bize oldukça eğik bakıyorlardı, ancak neredeyse hiç şüphesiz onları özlüyorlardı. Çünkü herkes kendi yolunda deliriyor ve iş yeterliydi. RUS işareti için bizimle birlikte 200 oto sigortası ve diğer 30 Grivnası'nı aldık. Bilgisayarına özenle ve özledim.
Belgorod'dan sonra Harkov yönü bir şeydir. Yollar açısından. Tekerleği öldürürsek, arabayı boşaltacak çok şey attık bile. İyimserliğin eklemediği bana düştü. Fakat şafak vakti başladı ve ruh hali Kharkov'a yaklaştıkça iyileşmeye başladı.
Kharkov'a girdikten sonra navigasyon sayesinde aradığımız caddeyi bulduk. O kadar erken olmasa da orada bekliyorduk. Boşaltma tam da caddede gerçekleşti, hepsi bir kerede fırlayan arabalara dağıldı. Ve iletişim kurmaya gittik ve her şey.
İletişim gorilka olmadan, daha doğrusu, biz reddetti. Tekerleğin arkasında. Halk çok fazla ısrar etmedi, “bugün ogogo olacak” diye ima ettiler. Şehir genelinde bir eylemin planlandığını ve zamanın geldiğinden beri görmeye karşı olmadığımızı biliyorduk.
Baktık.
Hayır, hiç baktı. İnsanlar denizdi, insanlar özellikle sarılmamışlardı, o zaman neyin solmaya başladığını, benim görüşüme göre belediye başkanını suçlamaktı. Peki su Kernes, doğru kelime. Film ekibimize özellikle gösterildi, “Rusya” dan uzak değiliz. Ancak namlu tuğlaları yaptılar, yanmadı.
Ve sonra eğlence başladı.
Bu, gençliğin önemli bir bölümünün binanın kendisine doğru hareket etmeye başlamasının nedenidir. Yani, bölgesel yönetim. Yakın görünüyorlar, bu yüzden ilk başta farkedilmedi. Ve sonra böyle bir plan olduğu ortaya çıktı - bir araya gelmek, bir ralli gibi olmak ve sonra oraya oturanlar için eğlenceli bir gün düzenlemek.
Peki, herkes nasıl giderdi ve gittik. Konukların sanki ana bilgisayarların gerisinde kalması hiç hoş değil.
TV ekipleri ayrıca bir şeyin kızartıldığını fark ettiler, ancak zamanları olmadı. Polis, sırayla veya onlar için de şok olduğu için müdahale etmedi. Kısacası, zaman yoktu.
Her şey televizyonda gösterildi, sadece raporlara dahil olmayan bir şeyler eklemek mantıklı geliyor. En müthiş an - bu, altı iriyarı oğlanın, demiryolu traverslerinin yardımıyla kapıyı çıkardığı yıl. Ve onu içeride fark ettim. Böyle bir “hediye”, özellikle de böyle bir şey olmasaydı, herkesin moralini bozabilirdi.
Genel olarak, maydauny almaya hazır değildi. Rahat. Bu nedenle, yeterince hızlı bir şekilde onları nakavt ettiler.
Raporlar daha sonra pencerelerden taş attıklarını söyledi. Düzelteceğim Peki, binanın neresinde taş tutabilirsin? Bu koyunlar orada otururken birçok tuvaleti imha etti. Ve bir çözüm ile klozet ve fayans saldıran parçaları üstüne atılmış. Weighty. Bizden uzak olmayan bir adam kafasında olsaydı, omzunda böyle bir mermi uçtu - bir ceset olurdu.
Ukrayna'daki bazı basında çıkan haberlerde, saldırının, saldırgan kalabalığın canlı koridoru boyunca özlenen Maidan taraftarlarının linç edilmesi ile sonuçlandığı bildirildi. Her şekilde dövüldüler ve aşağılandılar, dizlerini taramaya ve protestocuların sembollerini öpmeye zorladılar. Yani, bu saçmalık.
Koridorda girmelerine izin verildi, evet. Meydanın merkezine yakın olun, böylece herkes onları görebilir. Koridor olmadan belli olmadığı için, girişin yakınında duran bir kalabalık vardı - Tanrı korusun. Beni dövüyorlardı ... iyi, sanki herkes saldırı sırasında yapılmış gibi, ama evet, özellikle zorlu "kahramanların" nasıl dışarı çıktığını gördüm. Öyleydi. Ve gerizekalı hiç dokunmadı. Emekleme ve öpüş gelince - Ayrıca saçma. Tüm semboller Rus bayrakları ve küreklerdir. Kesim öpücüğü nedir? Maydauny ve bu kupürleri öptüm. Bayrak kirli mi? Evet, meydandaki herhangi birisine böyle saçmalık ve dürüst olmak gerekirse, asla gerçekleşmezdi.
Binaya gitmedik, kameralı kardeşler orada çalkalandılar ve polis çekti. Bu yüzden aralarında mütevazı karar verdik. Ama yürekten düşünülen "kahramanlar".
Demoralize olduklarını söylemek, hiçbir şey söylememek demektir. Taciz, dövülmüş, birkaçı sese kükredi, gerçekten çok histerikti. Temel olarak - yıl 20. Daha eski - peki, on kişiden biri değil. Kısacası kurt olmak isteyen ancak yapmayan yavru köpekler. Ceketinde madalya şeritleri olan tek başına büyükbaba daha da yaklaştı: “Kükreyen nedir? Hitler kaput? Bu arada, savaşın sonunda Hitler Gençliği'ne benziyordu.
Sonra polis otobüsleri getirmeye ve oraya göndermeye başladı. Orada nasıl basıldıklarını görmek zorundaydın! Irk!
Bu köpek yavrularının daha fazla ortaya çıkacağını yargılayıp düşünmeyi sanmıyorum, ama kesin olarak kesin olan bir şey biliyorum: bu gün, yenilgileri, güçsüzlükleri, Rus bayrağı altında, “Rusya!” Nın çığlıkları altında! Unutulmaları pek mümkün değil.
Sonra ... sonra sadece glee vardı. Bunu daha önce hiç görmedim. Kelimelerle tarif edilemez, televizyonda görülmemeli, bu tencerede kaynatılması gerekiyordu. Onların zaferiydi. Adamlar sarıldılar, deliler gibi atladılar, çığlık attılar ... Komutanlardan Anton'a nasıl hissettiğini sordum. O da, bir katliamdan sonra hafifçe sarhoştu, bölünmüş bir kaşağı, lekelenmiş, hafifçe nefes aldı ve şunları söyledi: “Nasıl tarif edeceğimi bilemiyorum, bana hayatımın en önemli günü olduğu anlaşılıyor. Başımıza bir şey gelebileceğinden korkuyorduk, kendimiz için, akrabalarımız için, ülke için korkuyorduk. Muhtemelen, son zamanlarda çok korkuyorduk. Ve şimdi bu çöpten daha güçlü olduğumuzu bildiğimizde, artık bizi bükmelerine izin vermeyeceğiz. İçimdeki her şey şarkı söylüyor, güçlüyüz, haklıyız, kendimizin kırılmasına izin vermeyeceğiz. Ruhumda ne diyeceğimi bilemiyorum. ” Konuşmak için beni neyin sarsdığını bilmiyorum, ama ona fısıldadım: "Kırk beş mayıs". Beni omzuna çırptı ve onun yanına gitti.
Ve tuhaf bir aidiyet duygusuyla bırakıldım. Savaşa katılım kazandı. Ortak bir zafere. Kapıyı kırmasam, maydalarla savaşmasam, meydanda sürüklemememe rağmen kulüplerini ve kasklarını yakmadım. Ama onlarla birlikte olduğumu söylemeye hakkım var. Rolümü yaptım, onlar benim oldu. Ve bu bizim genel zaferimizdi. Buna katkım küçüktü. Ama öyleydi ve şunu söyleyebilirim ki hem Ruslar hem de Ukraynalılar bu gün kazandı.