Eve dönüş yolu hiç gürültü olmadan çok düzgün gitti.
Dmitriy’in yüksek bir bedel ödediği fayton, yatakhane benzeri olanaklarla donatılmıştı ve bu da konforu artırıyordu ve yolda yemek için verdiği yemekler de lezzetliydi.
Rekilis’in evindeki aşçının yaptığı yemek bir çeşit kebaptı ve sebzeler sebze olmasına rağmen etin kalitesi mükemmeldi bu yüzden yemekten bıkmadım. Yolda yemeye devam etmek için üç paket sayesinde acıkmadım.
Genellikle hareket halindeki bir vagonda kebap yemek uygun değildir, ancak vagonun içi şok azaltıcı sihirle kaplıdır, bu nedenle yemek için büyük bir kalabalık değildi. Aksine, uzanıp uyumak için yeterince rahatlık sağladı.
Aç karnımı doyurmak için Dmitry’nin verdiği kebaplardan birini dilimledikten sonra, yaklaşan açlıkla savaşarak bir kitap okudum. Referans olarak, bu kitap, Dmitry ile tanışana kadar yoğun bir şekilde okuduğum, kabile savaşıyla ilgili bir tarih kitabı.
Dmitry hepsini okumadı, bu yüzden seve seve bana verdi. Hediye olarak bir sökücü almak konusunda biraz isteksizdi, ancak Dmitry iyi olduğunu ve daha sonra satın almasının uygun olacağını söyledi.
Marie’nin erkek arkadaşı olduğum ve onu bana hediye ettiğim için mi, yoksa başka bir niyeti mi var bilmiyorum. Belki benimle konuşurken hoşuna gitti.
Her neyse, Dmitry’nin benden hoşlandığı açık ve gelin de fena değildi. Dmitry, her yerde görülebilen sıradan bir babadır.
“Belki Xenon’un biyografisini yazanın ben olduğumu biliyorsundur.”
Bir kebap mırıldandım ve aklımda tahmin yürüttüm. Bu sadece benim tahminim ama Dmitry’nin bana gösterdiği aşırı iyilik beni şüphelendirmeye yetiyor.
Elbette, Lina ve Leort gibi, onlara baskı yapmadılar ve doğrudan sormadılar, bu yüzden emin olamıyorum. Yine, bu sadece benim tahminim.
“Şimdilik, sadece eve giden yolu düşünelim.”
Bütün kebapları bitirdim ve artanları çöpe attım. Kendimi tok hissettiğimde saate bakmak için camdan dışarı baktım.
Pencereden görünen manzara, yavaş yavaş kızıla dönmeye başlayan bir gökyüzüydü. Öğle yemeği saatinde ayrıldık ve yaklaşık 6 saat sürdü.
Evden başkente olan mesafe faytonla 10 saat sürüyor ama bu faytonlar pahalı olduğu için daha az olacaktır. Belki biraz okuduktan sonra oraya gitmek isterim.
Gelir gelmez anne babanızı selamlayın ve yemeği bitirin, gün çabuk geçsin. Eve giden vagonda, tatil boyunca ne yapacağımı dikkatlice planladım.
“Xenon’un biyografisi metalürjik olarak yazılmış gibi görünüyor…”
Daha önce ara vereceğime dair bir duyuru yayınlamıştım ama ellerim şimdiden kaşınmaya başlamıştı. Burada tatilde akıllı telefon veya bilgisayar olmadan okumaktan başka yapacak bir şey yok.
Ara sıra babamla spor yapacağım ama bu bile yeterli değil. Bir ay kısa bir süre gibi görünse de her şeyin geçip gittiği bir hikayedir.
Tatilimi dolu dolu nasıl geçireceğimi düşünürken aklıma harika bir plan geldi.
“Bir yan hikaye yazmak ister misin?”
Duyuruda Xenon’un biyografisine ara verildiğini söyledi ancak başka bir kitap yayınlamayacağını söylemedi.
Birçok kişinin merak ettiği geçmişe ait bir tarih var. Usta ve elf kraliçesinin hikayesi budur.
Acaba ikisi nasıl olup da aşan ırkları sevebildiler ve usta neden elf kraliçesine o yaşlanana kadar sadece baktı?
Zeno’nun ana hikayesi bazen geçmişi anlatsa da bu tek başına yetersiz kalıyordu. Pek çok okuyucu tahmin yürütüyor ama benim kafama bakmadan asla bilemeyeceksin.
“Ayrıca hoca şakacı bir karaktere yakındı bu yüzden insanların anlaması zordu.”
Öğretmeninin Zeno’ya talimat verdiğini gördüğünde, kesinlikle eksantriktir. Ayrıca yaşına uygun olmayan uçarı bir üslup kullanıyordu, bu yüzden elf kraliçesiyle ilişkisi ortaya çıkınca şok olan epeyce okuyucu vardı.
Ancak bunun daha çekici olduğunu söyledi ve genellikle bu tür insanların kendi insanlarına daha bağlı olduklarını ve öğretmene çok değer verdiklerini söyledi. O andan itibaren, öğretmenin popülaritesi hızla arttı ve birçok insan gelecekteki gelişimi dört gözle bekledi.
Tabii ki, acımasızca Hyujae’yi dövdü ve yücelterek öfkeye dönüştü.
‘Sorun değil. Zaten bu bir yan hikaye, bu yüzden kısa olup olmaması önemli değil.’
Aklıma kabaca bir fikir gelir gelmez defterimi çıkardım ve olay örgüsünü tek tek yazmaya başladım. Bu, öğretmen ve elf kraliçesi arasındaki ilişkiyi gösteren bir yan hikaye, bu nedenle birkaç doğrudan savaş olacak ve neredeyse bir aşk hikayesi gibi.
Biraz fevri ama Zeno’nun biyografisi bir hobiden başka bir şey değil, bu yüzden onu yazmakta büyük bir sorun yok. Ancak tüm okuyucuların anlayabileceği kalitede yazılmalıdır.
Kaçırma yoluyla iki kişinin arasındaki ilişki daha yoğun bir şekilde ortaya çıkarsa, öğretmenin ölümü daha etkili bir şekilde gelebilir. Üstelik irade çoktan kararlaştırıldığına göre, ikilinin ilk karşılaşmasında da benzer bir hikaye yer almalı gibi görünüyor.
“Bakalım… Usta bir zamanlar ünlü bir paralı askerdi ve Elf Kraliçesi daha yeni taç giymişti…”
Eve giden arabada arsa üzerinde çok çalıştım.
“Isaac. Şuna bak. Bu mektupların hepsi senin için.”
“…bütün bunlar?”
“Evet. Oğlum çok popülerdir.”
Eve gelir gelmez kutuda birikmiş hayran mektuplarını görünce utancımı gizleyemedim.
Ailemin akademiye gönderdiği mektuplar buzdağının sadece görünen kısmıydı. Boş sözler değil ama birikmiş miktara bakınca hepsini okumak birkaç gün alacak gibi görünüyor.
“Ve ben görmeden önce bunu görebilir miyim? Onu bu anne aldı ve önce senin görmeni istiyorum.”
Ben saçma sapan bir dağ gibi üst üste yığılmış hayran mektuplarına boş boş bakarken annem bana birkaç mektup teslim etti.
Aklım başıma geldi ve annemin bana gönderdiği mektupları kontrol ettim. Bazı harfler renkli desenlerle boyanmıştı ve bir harf sadeydi.
Annen ne tür bir mektup seçti? Böyle şüphelerle mektuplarından birini kontrol etti.
“Lyrus Bandosu mu?”
Bu, duyduğum ilk grubun adı. Mektubu gönderen kuruluşun adına baktım, sonra anneme baktım.
Annem neyin iyi olduğuna parlak bir şekilde gülümsüyordu. Yüzüne bakınca, en azından kötü görünmüyor.
Tekrar mektuba döndüm ve zarfı açtım. Görkemli yüzeyin aksine içindekiler sade ve sade harflerden oluşuyordu.
[Merhaba yazar. Benim adım Lyrus, Tersu Krallığı’ndaki Lyrus Bandosunu yöneten orkestra şefi. Ayrıca yazarın çalışmasının, Zeno’nun biyografisinin büyük bir hayranıyım. Bu mektubun sahibine ulaşır mı bilmiyorum ama küçük bir dileğim olduğu için sana mektup gönderiyorum.]
Küçük bir dileğim vardı, bu yüzden garip bir teklif olmasını bekliyordum. Ama mektubu okudukça, ifadem daha çok şaşkınlığa dönüştü.
[…] Yetmiyor ama Sakran’ın hayatını müzikle anlatmak istiyoruz. Ne zaman onun sonunu görsem kafamda belli belirsiz o sahne ve aynı anda müzik çalıyordu. Yeterince iyi değilim ama yazar izin verirse bir şarkı bestelemek istiyorum. Bu sayede elde edilecek gelir, istenildiği gibi yazar tarafından kararlaştırılabilir. Bize bu altın fırsatı verirseniz karşılığını harika bir şarkıyla ödeyeceğiz. Yukarıda, Rirus yükseltildi.]
Romanın meşhur sahnelerini müzikle anlatmak istiyorum. Bu benim için şaşırtıcı bir teklif.
Ve bu dönemin arka planı göz önüne alındığında, bunun bir tür ‘hayran sanatı’ olduğunu söylemek güvenlidir. Kelimenin tam anlamıyla, sanatsal anlamda hayran sanatı.
Lyrus Band adlı bir grup tarafından gönderilen mektuba boş boş baktım ve aceleyle diğer mektubu da kontrol ettim. Annem seçtiğine göre benzer bir yerden gönderilmiş olmalı.
beklendiği gibi Gruplar ve tiyatro kumpanyaları gibi gruplardan ressamlara, oymacılara ve nihayet el sanatlarına vb.
Sanatta önemli rol oynayan her alan benzer bir talepte bulundu. Kâr umurumda değil, bu yüzden lütfen Zeno’nun biyografisinden bir sahneyi tarif etmeme izin verin.
Benzer teklifler içeren mektuplara baktım, sonra başımı kaldırıp anneme baktım. Annesinin hala sırıttığını ve tepkimi beklediğini söyledi.
“…Anne?”
“Söyle bana.”
“Emin değilim ama bu mektubu gönderen herkes…”
Sözlerimin sonunu ağzımdan kaçırdıysam bile annem başını salladı ve gururla cevap verdi.
“Haklısın. Onlar kendi alanlarındaki en iyi sanatçılar.”
“… …”
“Bu anne seninle gerçekten gurur duyuyor. Bundan sonra yayıncıdan mektupları eve göndermesini istemek zorunda kalacağım. Belki başka yerlerden de isteyeceğim.”
Böylece tatilim kültür ustalarından mektuplar alarak başladı.
*****
“Eee…”
Xenon’un biyografisinin aradan sonra açıklanmasının üzerinden iki hafta geçti ve yayınevinin başkanı günden güne büyüyen ıstırapla derin bir iç çekti.
Geçen ay başkanın başına gelenler onun hayatında bir dönüm noktası oldu.
Zeno’nun biyografisi ara verildiği için birdenbire büyük çaplı protestolar olmuyor mu, ilk taslağın yayınlanmasının ardından bir gün içinde çalınmıyor mu, yoksa vergi kaçakçılığı soruşturmasına tabi tutulup çok büyük cezalarla sonuçlanmıyor mu?
Neyse ki vergi kaçırma kısmı şaka gibi ama o olmasaydı yayıncıya el konulacaktı. Ancak para cezasının kendisi patron için acı verici.
‘En son kaça olur?’
Xenon’un biyografisi bir ara vermiş olsa da popülaritesi hiçbir şekilde azalmıyor. Şimdiye kadar, Xenon’un biyografisi çok satıyor ve matbaa aktif olarak çalışıyor.
Ancak en az bir yıl izin alacaklarını, bu nedenle günler geçtikçe satışların keskin bir şekilde düşeceğini söylediler. Hiç borcu olmamasına rağmen zaten paranın tadını bilen bir başkan olarak çaresizdi.
Zeno’nun biyografisi hakkında yeni bir kitap çıkana kadar dayanmam gerekiyor ama ne kadar dayanacağını merak ediyorum. Hemen kapanan bir matbaa ile bile, bakım maliyeti şaka değil, ancak Xenon’un hayatının kârıyla hayatta kalmak zor.
‘Kahretsin. Hangi deli kasayı soydu? beni deli ediyor…’
Taslağı çalan suçlu hala bilinmiyor. İmparatorluk tarafından gönderilen soruşturma ekibinden hiçbir ipucu gelmemesinden duyduğu hoşnutsuzluğu dile getirdi ve sonunda eli boş dönmek zorunda kaldı.
İlk taslağın çalınması bile beni çıldırtıyor ve zıplatıyor ama bir ipucu bile alamıyorum, bu yüzden başkan için her gün cehennem gibiydi. Yanından geçerken taşlansa da söyleyecek söz bulamayacak düzeydedir.
Neyse ki yaşanan talihsizliklerin arasında hafifletici sebepler yaratıldı ama psikolojik acı kaçınılmaz. Başkan iki eliyle yüzünü yıkadı ve derin bir iç çekti.
“Ah… Çalışanlarımızın maaşlarını düşürmeli miyiz… Hayır. O zaman başka bir insan gücü işe almak zorunda kalacağız… Tasarruf etmekten ve kurtarmaktan başka seçeneğimiz yok.”
Kişinin yeteneğinin kriz anlarında ortaya çıktığı söylenir. Artık hayatının en büyük kriziyle karşı karşıya olduğuna göre, başkan bu krizi olabildiğince akıllıca nasıl aşacağını düşündü.
Aklımdan yazara gidip pantolonunun paçasından bile tutarak bana bir kitap vermesini istemek istiyorum ama yapamıyorum, bu yüzden geçiyorum. İmkansız bir hikaye çünkü zaten yazarının kim olduğunu bilmiyoruz.
‘Böyle devam ederse, satışlar bir ay içinde keskin bir şekilde düşer. Bir şekilde bir rakam yazmam gerekiyor…’
Patronun başı sarılı ıstırap içinde olduğu zamandı.
gümbürtü!
“Patron! Size bildirmem gereken bir şey var!”
Patronun en sevdiği çalışanı olan Matthew, kapıyı çalmadan ve kapıyı çarparak açmadan içeri girdi. İlk hırsızlık sırasında zarar gören oydu ama sadece sersemlemiş olduğu için artık zorluk çekmeden hareket edebiliyordu.
Başkan, Matthew’un sürpriz ziyareti karşısında bir süre şaşkınlıkla, hatta ıstırapla sıçradı. Ama kısa bir süreliğine de olsa, nezaketini kazandıktan sonra satmış olabilir, ama kapıyı bile çalmayan Matthew’a soğuk soğuk baktı.
“…sen de mi deliriyorsun şimdi? Ne kadar meşgul olursan ol kapıyı çalmalısın…”
“Hayır, şuna bak! Xenon’dan bir el yazması!”
“Ne?!”
Patron, Matthew’un kendisine postayı gösterdiği haberini alınca ayağa fırladı. Matthew’un sözleri doğruysa, o postadakiler bir cankurtaran halatı.
Patron daha sonra koltuğundan ayrıldı ve Matthew’a doğru yürüdü. Sonra tek kelime etmeden mektubu Matthew’un elinden kaptı.
Sıradan bir posta gibi görünüyordu, bu yüzden patron titreyen bir sesle Matthew’a sordu.
“Ben, gerçekten mi? Bunu sana gerçekten Xenon mu gönderdi?”
“Evet! Her zamanki gibi bir ayak işi tuttu ve bana gönderdi. Bu kesinlikle doğru!”
“Ama belli ki ara veriyorlar…”
“Nedenini bilmiyorum ama bir bakmanı tavsiye ederim. Acelem olduğu için henüz açmadım.”
Matthew’un dediği gibi, posta temiz ve zarar görmemiş bir görünüme sahipti. Sözlerinin doğru olduğunu anlayan patron, aceleyle postayı açtı.
Sonra el yazması postada saklandı ve patron kavak gibi titreyen elleriyle onu çıkardı. El yazmasını çıkardı ve aralarına sıkıştırılmış bir mektup yere düştü.
Başkan taslağı Matthew’a teslim etti ve önce mektubu kontrol etti. Neden fikrini değiştirdiğini bilmiyorum ama mektubu okursan anlarsın.
Sonunda, başkan kalbi güm güm atarak düzgünce katlanmış mektubu kontrol etti. Tanıdık, cesur, tanıdık el yazısı dikkatini çekti.
[Merhaba patron. Bu Xenon’dur. Ara verdiğimi bildirdikten sonra bir taslak göndermemi muhtemelen garip bulursunuz. Ama Zeno’nun biyografisine ara verildiğini söyledim ama yan hikaye yapmayacağımı söylemedim.]
“Diğerleri, Gaiden!”
Yan hikaye yazdığına dair mektubun içeriği başkanın yüzünü güldürdü. Kuraklık yağmurlarını aşan bir sağanaktır.
Başkan sevincini gizleyemedi ve aşağıdaki içeriği hızlıca okudu.
[Gaiden’ın adı ‘Kair Gaiden’ ve Zeno’nun öğretmeninin adı. Kair’in elf kraliçesiyle nasıl tanıştığını ve aşkının nasıl çiçek açtığını anlatıyor. Okurlar beğenir mi bilmiyorum ama sıkıcı olacağını düşünüyorum o yüzden size gönderiyorum.]
Bu noktaya kadar, patron için kurtuluşla aynı şeydi. Ancak içerik burada bitmedi.
[Ve birçok sanatçı benden bunu yapmamı istedi. Kendime en çok güvendiğim alanda çalışmalarımı ifade etmek istiyorum. Başkanın benim adıma onlara teslim etmesini istiyorum. Kâr edip etmemeniz önemli değil, istediğinizi yapabilirsiniz. Bunun yerine, bana görsel çalışmaları ayrı olarak göndermenizi istiyorum. Bilmiyorsanız diye kendi imzamı da yazacağım. Xenon’un üstünde.]
Kahretsin!
Başkan bütün mektupları okuduktan sonra farkında olmadan diz çöktü. Patron dizlerinin üzerine çöktüğünde, taslağı okuyan Matthew irkildi ve aceleyle onu aradı.
“Sa patron! İyi misin? Mektupta ne var…”
“Oh! Aydınlık! Çok teşekkür ederim! Beni henüz terk etmedin!!”
Matthew endişeli olsun ya da olmasın, patron mektubu öperek Tanrı’yı aramakla meşguldü.