Savaşın ilk döneminde hayatta kalmayı başaran Sovyet generalleri ve marshallleri, Alman gökyüzüne hakim olmadan önce askerlerimizin ne kadar savunmasız olduğunu hatırladılar havacılık. Bu bağlamda, Sovyetler Birliği nesne ve askeri hava savunma sistemlerinin oluşturulması için hiçbir kaynak ayırmadı. Bu bağlamda, ülkemizin hizmet için benimsenen tip sayısı ve yerdeki uçaksavar füze sistemlerinin inşa edilmiş kopya sayısı konusunda dünyada lider bir konuma sahip olduğu görülmüştür.
Orta menzilli askeri hava savunma sisteminin oluşturulmasının nedenleri ve özellikleri
SSCB'de, diğer ülkelerin aksine, ülkenin hava savunma kuvvetlerinde ve ordu hava savunma birimlerinde kullanılmak üzere, etkilenen alanda benzer özelliklere ve yüksekliğe ulaşan farklı tipte hava savunma sistemleri paralel olarak başlatıldı. Örneğin, 1990'ların ortalarına kadar, S-125 ailesinin alçak irtifa hava savunma sistemleri, SSCB Hava Savunma Kuvvetleri'nde, 25 km'ye kadar atış menzili ve 18 km'lik tavanla işletildi. S-125 hava savunma sistemlerinin birliklere toplu teslimatı 1960'ların ikinci yarısında başladı. 1967 yılında, Kara Kuvvetleri Hava Savunma Kuvvetleri, neredeyse aynı imha menziline sahip olan ve 8 km'ye kadar olan bir yükseklikte uçan hava hedefleriyle savaşabilen Kub SAM'a girdi. Bir hava rakibi ile mücadele açısından benzer yeteneklere sahip olan S-125 ve Küp farklı operasyonel özelliklere sahipti: konuşlandırma ve katlama süresi, nakliye hızı, arazi hareket yetenekleri, uçaksavar füze rehberliği ilkesi ve uzun savaş görevi gerçekleştirme yeteneği.
Aynı şey, hava menzil sisteminde ateş menzili açısından S-75 hava savunma sistemine karşılık gelen orta menzilli askeri mobil kompleks "Circle" için de söylenebilir. Ancak, birçok bölgesel çatışmaya ihraç edilen ve katılan tanınmış “yetmiş beş” in aksine, Krug hava savunma sistemi gölgede kaldı. Birçok okuyucu, hatta askeri teçhizatla ilgilenenler bile, özellikleri ve hikayeler Çevre hizmetleri.
En başından beri bazı Sovyet üst düzey askeri liderleri, S-75'e rakip olabilecek başka bir orta menzilli hava savunma sisteminin geliştirilmesine itiraz ettiler. Yani, SSCB Hava Savunma Mareşal V.A. komutanı 1963 yılında Sudets, ülkenin liderliğine yeni ekipman gösterirken, N.S. Kruşçev, Krug hava savunma programını kısıtlayacak ve S-75 kompleksleri ile kara kuvvetleri için koruma sağlamayı vaat edecek. Savaşın manevra kabiliyeti için "yetmiş beş" in uygunluğu bir meslekten de anlaşılamadığından, dürtüsel Nikita Sergeevich, S-75'i daha derine yerleştirmek için mareşale karşı bir teklifle karşılık verdi.
Adil olmak gerekirse, 1950'lerin sonunda ve 1960'ların başında, kara kuvvetlerinin bir dizi uçaksavar topçu alayının SA-75 hava savunma sisteminde (10 cm frekans aralığında çalışan bir rehber istasyonu ile) yeniden silahlandırıldığı söylenmelidir. Aynı zamanda, uçaksavar topçu alayları uçaksavar füzesi (SRP) olarak değiştirildi. Bununla birlikte, SV'nin hava savunmasında SA-75 yarı sabit komplekslerinin kullanılması kesinlikle gerekli bir önlemdi ve arazi araştırmacıları kendileri böyle bir çözümün geçici olduğunu düşündüler. Ordu ve cephe seviyelerinde hava savunmasını sağlamak için, yüksek hareket kabiliyetine sahip orta menzilli bir mobil uçaksavar füze sistemi (dolayısıyla ana unsurları paletli bir tabana yerleştirme gereksinimi), kısa devreye alma ve pıhtılaşma süresi ve ön hatta bağımsız savaş operasyonları yürütme yeteneği gerekiyordu.
Mobil bir şasi üzerinde orta menzilli bir askeri kompleks oluşturulması üzerine ilk çalışma 1956'da başladı. 1958'in ortalarına kadar teknik görevler verilmiş ve taslak taktik ve teknik gereklilikler temelinde SSCB Bakanlar Konseyi tarafından Krug geliştirme ve geliştirme projesinin uygulanması konusunda bir karar alınmıştır. 26 Kasım 1964'te, 966K377 hava savunma sisteminin hizmete alınmasına ilişkin 2-11 SM sayılı bir kararname imzalandı. Karar ayrıca ana özelliklerini de belirledi: hedef için tek kanallı (bölümün hem hedef hem de füze kanalı için üç kanallı olduğunu yazması daha doğru olsa da); "üç nokta" ve "yarı doğrultma" yöntemlerini kullanarak füzeler için radyo komut rehberlik sistemi. Hasar alanı: 3-23,5 km yükseklik, 11-45 km menzil, hedef parkurunda 18 km'ye kadar. Ateşlenen tipik hedeflerin (F-4C ve F-105D) maksimum hızı 800 m / s'ye kadardır. Etkilenen alanın tamamında manevra yapmayan bir hedefi vurma olasılığı 0,7'den düşük değildir. Dağıtım süresi (pıhtılaşma) SAM - 5 dakikaya kadar. Buna yenilgi olasılığının TTZ'nin gerektirdiğinden daha az olduğunu ve 5 dakikalık konuşlandırma süresinin kompleksin tüm araçları için gerçekleştirilmekten çok uzak olduğunu ekleyebiliriz.
Krug hava savunma sisteminin kendinden tahrikli fırlatıcıları ilk olarak 7 Kasım 1966'daki askeri geçit töreni sırasında halka açık olarak gösterildi ve hemen yabancı askeri uzmanların dikkatini çekti.
Hava savunma sistemi "Çember" bileşimi
Füze bölümünün (ZRN) eylemleri aşağıdakilerden oluşan bir kontrol müfrezesi tarafından yönetildi: hedef tespit istasyonları - SOT 1C12, hedef atama kabul kabinleri - KPTs K-1 "Krab" (1981'den beri - Polyana-D1 ACS'den savaş kontrol noktası). Uçaksavar füze sistemi, füze rehberlik istasyonunun bir parçası olarak 3 uçaksavar füze piline sahipti - SNR 1C32 ve üç kendinden tahrikli fırlatıcı - her birinde iki SAM bulunan SPU 2P24. Bölümün sabit varlıklarının onarımı, bakımı ve mühimmat ikmali, ellerinde bulunan teknik akü personeline tahsis edildi: kontrol ve test istasyonları - KIPS 2V9, nakliye araçları - TM 2T5, taşıma ve yükleme makineleri - TZM 2T6, yakıt taşıma için tankerler, teknolojik füze montaj ve yakıt ikmali için ekipmanlar.
Kompleksin tüm savaş varlıkları, TZM hariç, paletli kendinden tahrikli hafif zırhlı yüksek kros şasisine yerleştirildi ve оружия Toplu yıkım. Kompleksin yakıt rezervi, yürüyüşün 45 km'ye kadar çıkarılması için 50-300 km / s'ye kadar bir hızda olmasını ve yerinde 2 saat boyunca savaş çalışması yapabilmesini sağladı. Üç zrdn, tam kompozisyonu, konuma bağlı olarak farklı olabilen uçaksavar füze tugayının (zbrbr) bir parçasıydı. Ana muharebe varlıklarının (SOC, CHP ve SPU) sayısı her zaman aynıydı, ancak yardımcı birimlerin bileşimi değişebilir. Hava savunma sistemlerinin çeşitli modifikasyonları ile donatılmış ekiplerde, iletişim şirketleri orta büyüklükteki radyo istasyonu türlerinde farklılık gösterdi. Daha da önemli bir fark, bazı durumlarda bir teknik pilin tüm zrb'yi hesaba katmasıydı.
Aşağıdaki hava savunma sistemleri bilinmektedir: 2K11 "Circle" (1965'ten beri üretilmektedir), 2K11A "Circle-A" (1967), 2K11M "Circle-M" (1971) ve 2K11M1 "Circle-M1" (1974).
Krug Circle'ın radyo-teknik araçları
Kompleksin gözleri: 1C12 hedef tespit istasyonu ve PRV-9B “Tilt-2” radyo altimetre (P-40 “Bronya” radar). SOTS 1C12 santimetre dalga aralığının radar dairesel görünümüdür. Hava hedeflerinin tespiti, tanımlanması ve füze yönlendirme istasyonlarına (1C32) hedef tayin edilmesi sağlandı. Tüm 1C12 radar ekipmanı, AT-T ağır topçu traktörünün (“Object 426”) kendinden tahrikli paletli şasisine yerleştirildi. Çalışmaya hazırlanan SOTS 1C12 kütlesi yaklaşık 36 ton, istasyonun ortalama teknik hızı 20 km / s idi. Otoyollardaki maksimum hız 35 km / saate kadardır. En az 8 km'lik tam yakıt ikmali ile istasyonun 200 saat çalışmasını dikkate alarak kuru yollarda seyir. İstasyon açılma / katlanma süresi - 5 dk. Hesaplama - 6 kişi.
1C12 Hedef Tespit İstasyonu
İstasyon ekipmanı, hedeflerden en az 100 saniyelik işaretlerin uzun süreli ezberlenmesine sahip bir gösterge kullanarak rotalarını ve hızlarını kabaca belirleyerek hedeflerin hareketinin özelliklerini analiz etmeyi mümkün kıldı. Tespit, 70 km mesafede - 500 m, 150 km hedef yükseklikte, 6 km ve 180 km yükseklikte, 12 km yükseklikte bir savaş uçağından yapıldı. İstasyon 1C12'de, topografik bir referans ekipmanı vardı; bununla birlikte, 1C32 ürünlerine veri aktarılırken, yer işaretleri, istasyon yönü ve paralaks hatalarının hesaplanması kullanılmadan belirli bir alana bir sonuç çıkarıldı. 1960'ların sonunda, radarın modern bir versiyonu ortaya çıktı. Yükseltilmiş numunenin testleri, istasyonun tespit aralıklarının yukarıdaki yüksekliklerde sırasıyla 85, 220 ve 230 km'ye yükseldiğini gösterdi. İstasyon, Shrike tipi PRR'den koruma aldı ve güvenilirliği arttı.
Kontrol şirketindeki hava hedeflerinin menzilini ve uçuş yüksekliğini doğru bir şekilde belirlemek için, başlangıçta bir KrAZ-9 otomobili tarafından çekilen PRV-2B radyo altimetresinin ("Tilt-1B", 19RL 214) kullanılması öngörülmüştür. Santimetre aralığında çalışan PRV-9B, sırasıyla 115-160 km aralığındaki ve 1-12 km yüksekliğindeki bir savaş uçağının tespit edilmesini sağlamıştır.
PRV-9 radyo altimetre
PRV-9B, 1C12 radarlı ortak bir güç kaynağına (gaz türbini telemetre güç kaynağı ünitesi) sahipti. Genel olarak, PRV-9B radyo altimetre gereksinimlerle tam uyumluydu ve oldukça güvenilirdi. Bununla birlikte, yumuşak topraklar üzerindeki açıklık açısından 1C12 telemetreden önemli ölçüde daha düşüktü ve uygulama süresi 45 dakika idi.
PRV-16 radyo altimetre
Daha sonra, Krug hava savunma sisteminin daha sonraki modifikasyonları ile donanmış tugaylarda, PRV-9B radyo altimetrelerinin yerini PRV-16B (Güvenilirlik-B, 1RL132B) aldı. PRV-16B altimetrenin ekipman ve mekanizmaları, KrAZ-375B otomobilindeki K-255B gövdesinde bulunur. PRV-16B altimetrenin bir güç istasyonu yoktur; güç bir telemetre güç kaynağından sağlanır. PRV-16B'nin gürültü bağışıklığı ve operasyonel özellikleri, PRV-9B'ye kıyasla geliştirildi. PRV-16B'nin açılma süresi 15 dakikadır. 100 m rakımda uçan bir avcı hedefi 35 km mesafede, 500 m - 75 km rakımda, 1000 m - 110 km rakımda 3000 - 170 km rakımda tespit edilebilir.
Radyo altimetrelerinin aslında hoş bir seçenek olduğunu söylemeye değer, hedef atama CHP 1C32 verme işlemini büyük ölçüde kolaylaştırır. PRV-9B ve PRV-16B'nin taşınması için, bir tırtıl tabanındaki kompleksin diğer elemanlarına göre açıklıktan önemli ölçüde daha düşük olan tekerlekli bir şasi kullanıldığına ve radyo altimetrelerinin yerleştirilmesi ve katlanma süresinin Krug Circle hava savunma sisteminin ana elemanlarından birkaç kat daha uzun olduğuna dikkat edilmelidir. Bu bağlamda, hedeflerin tespit edilmesi, tanımlanması ve hedef tanımlamanın verilmesinin ana yükü SOC 1C12 ile ilgilidir. Bazı kaynaklar, radyo altimetrelerinin başlangıçta kontrol ünitesinin takımına dahil edilmesi planlandığını, ancak görünüşe göre, sadece şirket yönetim tugayında mevcut olduklarını belirtmektedir.
Otomatik kontrol sistemleri
Sovyet ve Rus hava savunma sistemlerini tanımlayan literatürde, otomatik kontrol sistemleri (ACS) ya hiç bahsedilmez ya da yüzeysel olarak ele alınır. Uçaksavar kompleksi "Circle" hakkında konuşmak, kompozisyonunda kullanılan ACS'yi dikkate almamak yanlış olur.
ACS 9S44, yani K-1 "Crab", 1950'lerin sonlarında kuruldu ve başlangıçta 57 mm S-60 saldırı tüfekleri ile donatılmış uçaksavar topçu alaylarının otomatik ateş kontrolü için tasarlandı. Daha sonra, bu sistem çok sayıda birinci kuşak Sovyet hava savunma sisteminin eylemlerine rehberlik etmek için alay ve tugay seviyesinde kullanıldı. K-1 yapısı, iki AB-9 güç kaynağı ünitesi, 416С375 hedef tanımlama kabinleri (ZiL-16 veya ZiL-9 şasisi üzerinde KPT'ler), bir radar bilgi iletim hattı ile bir 417C157 muharebe kontrol kabini (Ural-131 şasisinde KBU) içeriyordu. "Grid-2K", GAZ-69T üstten yükleyici, 9S441 yedek parça ve güç ekipmanı.
Sistemin bilgi görüntüleme araçları, tugayın radar şirketinde bulunan P-40 veya P-12/18 ve P-15/19 radarlarından gelen bilgilere dayanarak tugay komutanının konsolundaki hava durumunu görsel olarak göstermeyi mümkün kıldı. 15 ila 160 km mesafedeki hedefler bulunurken, aynı anda 10 hedefe kadar işlenmiş, verilen yönlerde füze yönlendirme istasyonunun anteninin zorla döndürülmesi ile hedef atamaları yapılmış ve bu hedef atamalarının kabulü kontrol edilmiştir. Tugay komutanı tarafından seçilen 10 hedefin koordinatları doğrudan füze yönlendirme istasyonlarına iletildi. Buna ek olarak, komuta mahallinde tugaylar almak ve ordu hava savunma komuta karakolundan (ön) gelen iki hedefe bilgi aktarmak mümkün oldu.
Bir düşman uçağının tespitinden, hedeflerin dağılımı ve olası yangın aktarma ihtiyacı dikkate alınarak bölüm için hedef tayin edilmesine kadar ortalama 30-35 saniye geçti. Hedef tayininin güvenilirliği% 90'ın üzerine çıktı ve ortalama 15–45 s'lik bir füze yönlendirme istasyonu tarafından bir hedef arama süresi. KBU'nun hesaplanması, personel şefi sayılmadan 8 kişiydi, KPC'nin hesaplanması 3 kişidir. Uygulama süresi KBU için 18 dakika ve KPT'ler için 9'du, pıhtılaşma - sırasıyla 5 dakika 30 saniye ve 5 dakika.
Zaten 1970'lerin ortalarında, K-1 ACS “Crab” ilkel ve modası geçmiş olarak kabul edildi. "Yengeç" te işlenen ve takip edilen hedeflerin sayısı açıkça yetersizdi ve daha yüksek yönetim organlarıyla neredeyse hiçbir otomatik iletişim yoktu. ACS'nin en büyük dezavantajı, komutanın tugay komutanını ve diğer bölenleri kendi seçtikleri hedefler hakkında bilgilendirememesi, bu da birkaç uçaksavar füzesi tarafından bir hedefin bombardımanına yol açabilir. Bölüm komutanı, alan kablosunu uzatmayı başaramadıkları sürece, hedefin radyo istasyonu veya telefonla bağımsız bombardımanı yapma kararını bilgilendirebilir. Bu arada, radyo istasyonunun ses modunda kullanılması, ACS'yi hemen önemli bir kaliteden mahrum bıraktı. Aynı zamanda, mümkünse düşmanın telsiz keşiflerinin telekom telsiz ağlarının sahipliğini ortaya çıkarması çok zordu.
9'te ACS 44S1975'ün eksiklikleri nedeniyle, daha gelişmiş bir ACS 9S468M1 Polyana-D1'in geliştirilmesi başlatıldı ve 1981'de ikincisi hizmete girdi. Tugayın (PBU-B) 9C478'in savaş kontrol noktası, savaş kontrol kabini 9C486, arayüz kabini 9C487 ve iki dizel enerji santralini içeriyordu. Bölümün (PBU-D) 9C479 muharebe kontrol merkezi bir muharebe kontrol kabini 9C489 ve bir dizel güç istasyonundan oluşuyordu. Ayrıca, otomatik kontrol sistemi bir 9C488 bakım kabini içeriyordu. Tüm kabinler ve santraller PBU-B ve PBU-D, birleşik K375-1 minibüs gövdeli Ural-375 araçların şasisine yerleştirildi. İstisna, PBU-B'nin bir parçası olarak UAZ-452T-2 üst yükleyiciydi. Topografik konum PBU-D, uygun bölme araçları ile sağlandı. Ön hava savunması (ordu) CP ile PBUB, PBU-B ve PBU-D arasındaki iletişim, telekomünikasyon ve radyotelefon kanalları üzerinden gerçekleştirildi.
Yayın formatı, Polyana-D1 sisteminin özelliklerini ve çalışma modlarını ayrıntılı olarak açıklamaya izin vermez. Ancak, "Yengeç" ekipmanı ile karşılaştırıldığında, tugay kontrol noktasındaki eşzamanlı olarak işlenen hedeflerin sayısının 10'dan 62'ye, eşzamanlı olarak kontrol edilen hedef kanallarının - 8'den 16'ya arttığı belirtilebilir. İlgili göstergeler, bölümün kontrol noktasında 1'den 16'ya ve 1'den 4'e yükseldi. sırasıyla. Polyana-D1 otomatik kontrol sisteminde ilk kez, alt birimlerin eylemlerini kendi hedeflerine göre koordine etme, alt birimlerden hedefler hakkında bilgi verme, hedefleri belirleme ve komutanın kararını hazırlama görevleri otomatikleştirildi. Tahmini etkinlik tahminleri, Polyana-D1 otomatik kontrol sisteminin uygulanmasının tugay tarafından tahrip edilen hedeflerin matematiksel beklentisini% 21 arttırdığını ve ortalama füze tüketiminin% 19 azaldığını göstermiştir.
Ne yazık ki, kamu malı olarak yeni ACS'de kaç takımın yönetildiğine dair tam bir bilgi yoktur. Hava savunma forumlarında yayınlanan parçalara göre, 133. hava savunma tugayının (Uterbog, GSVG) 1'te Polyana-D1983, 202. hava savunma tugayı (Magdeburg, GSVG) - 1986'ya kadar 180. hava savunma füze sistemi (Anastasevka yerleşimi, Habarovsk Bölgesi, Uzak Doğu Federal Bölgesi) - 1987'ye kadar. Krug hava savunma sistemi ile donanmış birçok tugayın, yeni nesil sistemleri dağıtmak veya yeniden silahlandırmak için eski “Yengeç” i kullanma olasılığı yüksektir.
1C32 füze rehberlik istasyonu
Krug füze fırlatıcısının bileşimindeki en önemli unsur 1C32 füze rehberlik istasyonuydu. SNR 1C32, SOC'nin kontrol merkezine, açısal koordinatlar boyunca daha fazla otomatik izlemeye, SPU 2P24'e rehberlik verileri ve uçuştan sonra uçuşta bir uçaksavar füzesinin radyo kumandası kontrolüne göre bir hedef aramak için tasarlandı. SNR, kendinden tahrikli topçu dağı SU-100P temelinde oluşturulan tırtıllı kendinden tahrikli bir şasi üzerine yerleştirildi ve kompleksin fırlatıcısının şasisi ile birleştirildi. 28,5 tonluk bir kütleyle, 400 hp dizel motor CHP'nin karayolu boyunca maksimum 65 km / s hıza kadar hareket etmesini sağladı. Seyir menzili - 400 km'ye kadar. Mürettebat - 5 kişi.
1C32 füze rehberlik istasyonu
CHP 1C32'nin genel olarak çok iyi bir kompleks olan bir “boğaz bölgesi” olduğuna dair bir görüş var. Her şeyden önce, hava savunma sistemlerinin üretimi, ayda 2 CHP'den fazla olmayan Yoshkar-Ola'daki tesisin yetenekleriyle sınırlıydı. Ek olarak, SNR'nin sürekli bir onarım istasyonu olarak şifresinin çözüldüğü yaygın olarak bilinmektedir. Elbette, üretim sürecinde güvenilirlik arttı ve en son 1C32M2 modifikasyonu hakkında belirli bir şikayet yoktu. Ek olarak, bölümün konuşlanma süresini belirleyen SNR idi - SOC ve SPU için 5 dakika yeterliyse, SSR için 15 dakika sürdü. Lamba bloklarını ısıtarak ve ekipmanın çalışmasını ve ayarlanmasını izleyerek yaklaşık 10 dakika daha fazla işgal edildi.
İstasyon bir elektronik otomatik mesafe bulucu ile donatılmış ve açısal koordinatlarla gizli monokonik tarama yöntemine göre çalıştırılmıştır. Hedeflerin yakalanması, parazit, 105 kW darbe gücü ve 750 ° ışın genişliği olmadan 1 km'ye kadar bir mesafede gerçekleşti. Girişim ve diğer olumsuz faktörlerle menzil 70 km'ye kadar azaltılabilir. Anti-radar füzeleri ile mücadele etmek için 1C32 aralıklı bir çalışma moduna sahipti.
Katlanmış pozisyonda 1C32 füze yönlendirme istasyonu
Gövdenin arkasına, üzerine uyumlu bir darbeli radarın monte edildiği bir anten direği yerleştirildi. Anten direği ekseni etrafında dairesel dönme olasılığına sahipti. Roket kanalının dar ışının anteninin üzerine, roket kanalının geniş huzmesinin anteni takılmıştır. Dar ve geniş füze kanallarının antenlerinin üstünde, 3M8 SAM'ın talimatlarını iletmek için bir anten vardı; SIS'in daha sonraki modifikasyonlarında, radarın üst kısmına bir televizyon optik görüş kamerası (TOV) takıldı.
1C32'deki SOC 1C12'den bilgi alınmasının ardından, füze yönlendirme istasyonu bilgileri işlemeye başladı ve otomatik modda dikey bir düzlemde hedefleri aradı. Hedefi tespit ettiği anda, menzil ve açısal koordinatlar boyunca izlenmesi başladı. Hedefin mevcut koordinatlarına göre, hesaplama ve çözme cihazı SAM'ı başlatmak için gerekli verileri çalıştı. Daha sonra iletişim hattı üzerinden, başlatıcıyı başlatma bölgesine dönüştürmek için 2P24 başlatıcısına komutlar gönderildi. 2P24 başlatıcısı doğru yönde konuşlandırıldıktan sonra, füze başlatıcısı fırlatıldı ve escort için yakalama yapıldı. Komutların vericisinin anteni vasıtasıyla, füze kontrol edildi ve zayıflatıldı. Kumanda komutları ve bir kez bir radyo sigortasını takmak için bir kerelik komut, komut vericisinin anteni aracılığıyla rokete geldi. Parazit bağışıklığı SNR 1C32, kanalların çalışma frekanslarının ayrılması, vericinin yüksek enerji potansiyeli ve kontrol sinyallerinin kodlanması ve aynı anda komutları iletmek için iki taşıyıcı frekansı üzerindeki çalışma nedeniyle sağlanmıştır. Sigorta 50 metreden daha az bir özledim ile ateşlendi.
1C32 yönlendirme istasyonunun arama özelliklerinin, hedeflerin kendi kendini algılaması için yetersiz olduğuna inanılmaktadır. Tabii ki, her şey görecelidir. Tabii ki, SOC'de çok daha yüksekti. CHP sektördeki boşluğu azimutta 1 ° ve yükseklikte +/- 9 ° taradı. Anten sisteminin mekanik dönüşü, yaklaşık 340 rpm hızında 6 derecelik bir sektörde (anten ünitesini muhafazaya bağlayan kablolar dairesel dönüşü önledi) mümkün olmuştur. Tipik olarak, arama motoru oldukça dar bir sektörde (bazı raporlara göre, yaklaşık 10-20 °) bir arama gerçekleştirdi, özellikle de bir kontrol merkezinin varlığında bile SOC'den ek bir arama yapılması gerekiyordu. Birçok kaynak, bir hedefi aramak için ortalama sürenin 15-45 saniye olduğunu yazmaktadır.
Kendinden tahrikli silahın mürettebatı parçalardan koruyacağı düşünülen 14-17 mm'lik bir çekince vardı. Ancak bir bomba patlaması veya bir radar karşıtı füzenin (PRR) savaş başlığı ile anten direği kaçınılmaz olarak hasar gördü.
Bir televizyon optik görüş kullanılarak PRR'ye zarar verme olasılığını azaltmak mümkün olmuştur. SNR-125 hakkındaki sınıflandırılmamış TOV test raporlarına göre, iki görüş açısı vardı: 2 ° ve 6 °. Birincisi - odak uzaklığı F = 500 mm olan bir mercek kullanırken, ikincisi - odak uzaklığı F = 150 mm olan bir mercek kullanırken.
Ön hedef tayini için bir radar kanalı kullanıldığında, 0,2-5 km yüksekliklerde hedeflerin tespit menzili:
- Mig-17 uçağı: 10-26 km;
- Mig-19 uçağı: 9-32 km;
- Mig-21 uçağı: 10-27 km;
- Tu-16 uçağı: 44-70 km (H = 70 km'de 10 km).
0,2-5 km'lik bir uçuş yüksekliği ile, hedef tespit menzili, yükseklikten bağımsızdı. 5 km'den daha yüksek bir rakımda, menzil% 20-40 oranında artar.
Bu veriler bir F = 500 mm lens için elde edildi, 150 mm bir lens kullanıldığında, algılama aralıkları Mig-17 tipi hedefler için% 50 ve Tu-16 tipi hedefler için% 30 azaltıldı. Daha geniş bir aralığa ek olarak, dar görüş açısı yaklaşık iki kat yüksek doğruluk sağlar. Geniş, radar kanalının manuel izlenmesi kullanılırken benzer doğruluğa karşılık geldi. Bununla birlikte, 150 mm lens yüksek hedef hedef doğruluğu gerektirmedi ve düşük irtifa ve grup hedefleri için daha iyi çalıştı.
SNR'de hem manuel hem de otomatik hedef izleme olasılığı vardı. Bir PA modu da vardı - operatör periyodik olarak el çarkları ile hedefi "kapıya" sürdüğünde yarı otomatik izleme. Aynı zamanda, TV izleme radardan daha kolay ve rahattı. Tabii ki, TOV kullanmanın etkinliği doğrudan atmosferin şeffaflığına ve günün zamanına bağlıydı. Ek olarak, televizyon eşliğinde çekim yaparken, fırlatıcının SSR'ye göre konumunu ve Güneş'in konumunu dikkate almak gerekiyordu (sektörde güneş yönünde +/- 16 ° 'de çekim yapmak imkansızdı).
Kendinden tahrikli fırlatıcı ve nakliye ve yükleme makinesi SAM "Circle"
SPU 10P60, savaşa hazır iki uçaksavar füzesi yerleştirmek, onları SNR'nin komutasında 2 ila 24 ° 'den ufka doğru bir açıda taşımak ve fırlatmak için tasarlandı. SNR 123C100 ile birleştirilmiş SAU SU-1P şasisini temel alan şasi başlatıcısı ("Ürün 32"). 28,5 tonluk bir kütleyle, 400 hp dizel motor maksimum 65 km / s hızda karayolu trafiği sağladı. Karayolu üzerinde PU seyir menzili 400 km idi. Hesaplama - 3 kişi.
Savaş pozisyonunda 2P24 kendinden tahrikli fırlatıcı
SPU 2P24'ün topçu kısmı, iki hidrolik silindir ve iki füzeyi barındırmak için desteklere sahip yan braketlerle kaldırılmış, arka kısmına eksensel olarak monte edilmiş bir ok ile bir destek kirişi formunda yapılır. Roket başladığında, ön destek alt roket dengeleyicinin geçiş yolunu temizler. Yürüyüşte, roketler ok üzerine monte edilmiş ek desteklerle tutuldu.
Savaş tüzüğüne göre, atış pozisyonundaki SPU, bir dairenin yayı boyunca, bir çizgide veya bir üçgenin köşelerinde SNR'ye 150-400 metre mesafede yerleştirilecekti. Ancak bazen, araziye bağlı olarak, mesafe 40-50 metreyi geçmedi. Hesaplamanın ana endişesi, fırlatıcının arkasında duvar, büyük taş, ağaç vb. Bulunmamasıydı.
Taşıma ve yükleme makinesi 2T6
İyi bir eğitim ile 5 kişilik bir ekip (3 kişi - SPU hesaplaması ve 2 kişi - TZM) 20 dakika 3-40 saniyede 50 metrelik bir girişle bir roket yükledi. Gerekirse, örneğin, roket başarısız olursa, TZM'ye geri yüklenebilir ve bu durumda kendini yüklemek daha az zaman aldı.
Ural-375 tekerlekli şasinin nakliye yükleme makinesi için kullanımı genellikle kritik değildi. Gerekirse, 2P24 tırtıllı kendinden tahrikli silahlar yumuşak topraklarda sürerken TZM'yi çekebilir.
3M8 uçaksavar güdümlü füze
SSCB'de 1970'lerin başına kadar etkili katı roket yakıt tarifleri oluşturma olasılığı ile ilgili ciddi sorunlar olduğu ve Krug hava savunma sisteminin tasarımı sırasında bir uçaksavar füzesi için bir ramjet seçiminin en baştan belirlendiği bilinmektedir. 1950'lerin sonlarında ortaya çıkan orta menzilli katı itici bir füze sistemi çok hantal olurdu ve geliştiriciler, güvenlik gereksinimleri ve operasyonel güvenilirlik temelinde sıvı itici roket motorları kullanmayı reddetti.
PRVD yüksek verimlilik ve basit bir tasarıma sahipti. Ayrıca, bir turbojet motorundan çok daha ucuzdu ve yakıtı yakmak için atmosferik oksijen kullanıldı (gazyağı). Hava tahrik sisteminin özgül itişi diğer motor tiplerinden daha üstündü ve sonik olandan 3-5 kat daha yüksek bir roket uçuş hızında, bir turbojet motora kıyasla bile itme birimi başına en düşük yakıt tüketimi ile karakterize edildi. Ramjet motorların dezavantajı, hava girişinin girişinde gerekli yüksek basınç kafasının olmaması nedeniyle subsonik hızlarda yetersiz itme idi, bu da roketi ses hızının 1,5-2 katına kadar hızlandıran fırlatma güçlendiricileri kullanma ihtiyacına yol açtı. Ancak, hızlandırıcıların neredeyse tümünde uçaksavar füzeleri vardı. Ön uç motorda ve sadece bu tip motora özgü dezavantajlar vardı. İlk olarak, geliştirmenin karmaşıklığı - her bir ramjet benzersizdir ve uzun süreli iyileştirme ve test gerektirir. “Çember” in benimsenmesini neredeyse 3 yıl ertelemenin nedenlerinden biri de buydu. İkincisi, roket büyük bir ön dirence sahipti ve pasif bölümde hızla hız kaybetti. Bu nedenle, S-75'te yapıldığı gibi atalet kaçışı nedeniyle subsonik hedeflerin bombardıman aralığını arttırmak imkansızdı. Son olarak, ramjet kararsızlığı, SAM'ın manevra kabiliyetini sınırlayan büyük saldırı açılarında çalıştı.
3M8 uçaksavar füzesinin ilk modifikasyonu 1964'te ortaya çıktı. Bunu 3M8M1 (1967), 3M8M2 (1971) ve 3M8M3 (1974) takip etti. Aralarında temel bir fark yoktu, temel olarak hedefin yenilgisinin yüksekliği azaldı, minimum menzil ve manevra kabiliyeti arttı.
3 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığı 11N3 / 11N150M, ana motor hava girişinin orta gövdesinin kaplamasının hemen arkasına yerleştirildi. Patlayıcı maddenin ağırlığı - bir RDX ve TNT karışımı 90 kg idi, çelik bir gömlek üzerindeki bir çentik, her biri 15000 gramlık 4 bitmiş parça oluşturdu. Gazilerin - Krugovtsev'in anımsamalarına bakılırsa, V-760 (15D) S-75 füzesine benzer bir "özel" savaş başlığına sahip bir füzenin bir çeşidi de vardı. Füze, temassız bir radyo sigortası, bir komut alıcısı ve bir yerleşik impuls transponderi ile donatılmıştır.
3M8 füze düzeni
SAM kabuğundaki döner kanatlar (2206 mm açıklık), X şekilli desene göre yerleştirildi ve çapraz şekilli desene göre 28 °, hareketsiz stabilizatörler (2702 mm aralık) arasında sapabilir. Roketin uzunluğu 8436 mm, çapı 850 mm, başlangıç ağırlığı 2455 kg, 270 kg gazyağı ve 27 kg izopropil nitrat, iç yakıt depolarında dolduruldu. Yürüyüş bölümünde, roket 1000 m / s'ye hızlandı.
Farklı kaynaklarda, uçaksavar füzesinin maksimum olası aşırı yükü ile ilgili çelişkili veriler yayınlanır, ancak tasarım aşamasında bile bir füzenin maksimum aşırı yükü 8g olarak ayarlanmıştır.
Başka bir belirsiz nokta - tüm kaynaklar sigortanın 50 metreye kadar bir özlemle tetiklendiğini söylüyor, aksi takdirde kendi kendini imha edecek bir ekip var. Ancak savaş başlığının yönlendirildiği hakkında bilgi var ve patlatıldığında, 300 metreye kadar bir parça koni oluşturdu. Ayrıca, radyo sigortasını takmak için K9 komutuna ek olarak, savaş başlığı parçalarının dağılım formunu oluşturan K6 ekibi de vardı ve bu form hedefin hızına bağlıydı.
Vurulan hedeflerin minimum yüksekliğine gelince, hem savaş başlığının sigortasının yetenekleri hem de SAM'ın kontrol sistemi tarafından belirlendiği unutulmamalıdır. Örneğin, bir hedefin radar izlemesiyle, hedefin yüksekliğindeki kısıtlamalar, bu arada, o zamanın tüm radar ekipmanlarının özelliği olan televizyondan daha büyüktür.
Eski operatörler defalarca kontrol ve eğitim atışlarında 70-100 metrede hedefleri vurabildiklerini yazdılar. Dahası, 1980'lerin başından ortalarına kadar, alçaktan uçan füzelerin imhasını uygulamak için sonraki sürümlerin Krug hava savunma sistemlerini kullanma girişimleri yapıldı. Bununla birlikte, düşük irtifa hedefleriyle savaşmak için uçaksavar füzeleri uçaksavar silahlarıyla yetersiz manevra kabiliyeti vardı ve füze yakalama olasılığı azdı. 3M8 füzeleri temelinde, sadece uçaklarla değil, aynı zamanda 150 km'ye kadar menzilde balistik füzelerle savaşmak için evrensel bir füze geliştirildi. Evrensel füzelerin yeni bir yönlendirme sistemi ve savaş başlığı yön hareketi vardı. Ancak S-300V kompleksinin gelişiminin başlangıcı ile bağlantılı olarak, bu yönde çalışma kısıtlandı.
Krug hava savunma sisteminin yabancı ve yerli sistemlerle karşılaştırılması
Yurtdışında üretilen ramjet motorlu uçaksavar füzelerini kısaca düşünün. Bildiğiniz gibi, Soğuk Savaş sırasında ABD ve en yakın NATO müttefikleri orta menzilli mobil hava savunma sistemlerine sahip değildi. Batı ülkelerindeki hava saldırılarından askerleri örtme görevi esas olarak savaşçılara verildi ve çekilen uçaksavar füze sistemleri yardımcı bir hava savunma aracı olarak kabul edildi. 1950-1980'lerde, Amerika Birleşik Devletleri'ne ek olarak, Birleşik Krallık, Fransa, İtalya ve Norveç'te kendi hava savunma sistemlerini oluşturma çalışmaları gerçekleştirildi. SAM'ın ramjet ile avantajlarına rağmen, ABD ve İngiltere hariç, yukarıdaki ülkelerden, böyle bir motora sahip uçaksavar füzeleri seri üretime getirildi, ancak hepsi gemi sistemleri için tasarlandı veya sabit konumlara yerleştirildi.
Krug hava savunma sisteminin seri üretimine başlamadan yaklaşık 5 yıl önce, RIM-8 Talos hava savunma fırlatıcıları ağır Amerikan kruvazörlerinin güvertelerinde ortaya çıktı.
USS Little Rock (CG-8) füze kruvazörü güvertesinde RIM-4A uçaksavar füze fırlatıcı
Yörüngenin ilk ve orta aşamalarında, roket radar ışınında uçtu (bu rehberlik yöntemi “eyerli ışın” olarak da bilinir) ve son olarak hedeften yansıyan sinyal ile güdümlü hale geldi. 8 kg ağırlığında, 3180 m uzunluğunda ve 9,8 cm çapında SAM RIM-71A, maksimum atış menzili 120 km, yüksekliği 27 km idi. Böylece, çok daha ağır ve daha büyük bir Amerikan füzesi, Sovyet SAM 3 M8'in menzilini iki kattan fazla aştı. Aynı zamanda, Talos hava savunma sistemlerinin çok önemli boyutları ve yüksek maliyeti geniş dağıtımını engelledi. Bu kompleks, Baltimore tipi kruvazörlerden dönüştürülen Albany tipi ağır kruvazörlerde, üç Galveston sınıfı kruvazörde ve Long Beach nükleer enerjili füze kruvazöründe mevcuttu. Aşırı ağırlık ve boyutlar nedeniyle, RIM-8 Talos fırlatıcıları 1980'de Amerikan kruvazörlerinin güvertelerinden çıkarıldı.
1958'de İngiltere, Bloodhound Mk.I. “Bloodhound” uçaksavar füzesi çok sıradışı bir düzene sahipti; sıvı yakıtla çalışan iki doğrudan akışlı "Tor" hava tahrikli motor, yürüyen tahrik sistemi olarak kullanıldı. Yürüyen motorlar gövdenin üst ve alt kısımlarına paralel olarak monte edildi. Roketi tokmakların çalışabileceği hıza hızlandırmak için dört katı yakıt takviyesi kullanıldı. Roket hızlandırıldıktan ve yürüyen motorlar çalışmaya başladıktan sonra hızlandırıcılar ve tüylerin bir kısmı sıfırlandı. Doğrudan akışlı yürüyen motorlar, aktif kısımdaki roketi 750 m / s hıza dağıttı. Füzeleri bitirmek büyük zorluklarla geçti. Bu, esas olarak ramjet motorların dengesiz ve güvenilir olmayan çalışmasından kaynaklanıyordu. Hava trafik kontrolünün tatmin edici sonuçları ancak Avustralya Woomera eğitim sahasında gerçekleştirilen yaklaşık 500 ateşli motor ve füze fırlatma testinden sonra elde edilmiştir.
Fırlatıcılarda Bloodhound uçaksavar füzeleri
Füze, mobil şasiye yerleştirilmesinin imkansız olduğu çok büyük ve ağırdı. SAM uzunluğu 7700 mm, çap 546 mm ve roketin ağırlığı 2050 kg'ı aştı. Hedefi hedeflemek için yarı aktif bir radar arayıcısı kullanıldı. Bloodhound Mk.I hava savunma sisteminin atış menzili 35 km'nin biraz üzerindeydi, bu da çok daha kompakt düşük irtifa Amerikan katı yakıtlı hava savunma sistemi MIM-23B HAWK ile karşılaştırılabilir. Özellikler SAM Bloodhound Mk. II anlamlı derecede yüksekti. Gemideki gazyağı miktarındaki artış ve daha güçlü motorların kullanımı nedeniyle, uçuş hızı 920 m / s'ye ve menzili - 85 km'ye kadar arttı. Yükseltilmiş roket 760 mm uzadı, başlangıç ağırlığı 250 kg arttı.
SAM "Bloodhound", İngiltere'ye ek olarak, Avustralya, Singapur ve İsveç'te hizmet vermekteydi. Singapur'da 1990'a kadar hizmette kaldılar. Britanya Adaları'nda 1991 yılına kadar geniş hava üslerini kapladılar. Bloodhounds, İsveç'teki en uzun sürdü - 1999'a kadar.
1970-2000 yıllarında İngiliz muhriplerinin silahlandırılmasında bir Sea Dart SAM vardı. Kompleksin hizmete resmi olarak kabul edilmesi 1973'te yayınlandı. Sea Dart kompleksinin uçaksavar füzesi orijinal ve nadiren kullanılan bir plana sahipti. İçinde iki aşama kullanıldı - hızlanma ve yürüyüş. Hidrofor motoru katı yakıtla çalıştırıldı, görevi rokete ramjet motorunun kararlı çalışması için gerekli hızı vermektir.
Bir gemi başlatıcısı üzerinde deniz dart uçaksavar füzesi
Uçuş ortası motoru roket gövdesine entegre edildi; pruvada merkezi gövdeli bir hava girişi vardı. Füzenin aerodinamik açıdan oldukça “temiz” olduğu ortaya çıktı, normal aerodinamik tasarıma göre yapıldı. Roketin çapı 420 mm, uzunluğu 4400 mm, kanat açıklığı 910 mm'dir. Başlangıç ağırlığı - 545 kg.
Sovyet 3M8 SAM ve İngiliz Deniz Dart'ı karşılaştırıldığında, İngiliz füzesinin daha hafif ve daha kompakt olduğu ve ayrıca daha gelişmiş bir yarı aktif radar rehberlik sistemine sahip olduğu belirtilebilir. En gelişmiş değişiklik olan Sea Dart Mod 2, 1990'ların başında ortaya çıktı. Bu komplekste atış menzili 140 km'ye çıkarıldı ve alçak irtifa hedefleriyle mücadele etme yeteneği geliştirildi. Oldukça iyi özelliklere sahip olan uzun menzilli Sea Dart SAM yaygın olarak kullanılmadı ve sadece İngiliz Tip 82 ve Tip 42 muhriplerinde (Sheffield tipi muhripler) ve Yenilmez uçak gemilerinde kullanıldı.
İstenirse, Sea Dart temelinde, 1970-1980'lerin standartlarına göre çok iyi bir atış menzili ile iyi bir mobil hava savunma sistemi oluşturmak mümkün oldu. Guardian olarak bilinen arazi kompleksinin tasarımı 1980'lerde gerçekleştirildi. Aerodinamik hedeflerle mücadeleye ek olarak, OTR'yi durdurmak için de kullanılması planlandı. Bununla birlikte, finansal kısıtlamalar nedeniyle, bu SAM'ın oluşturulması kağıt aşamasının ötesine geçmedi.
3M8 füzesi ile S-759M5 / M23 hava savunma sisteminde kullanılan V-75 (2Y3) füzesi karşılaştırılacaktır. Roket kütleleri yaklaşık olarak eşit, hızlar da eşit. Pasif bölümün kullanımı nedeniyle, B-759'daki ses altı hedefleri üzerindeki atış menzili daha yüksektir (55 km'ye kadar). Füze manevra kabiliyeti hakkında bilgi eksikliği nedeniyle konuşmak zordur. Düşük rakımlarda 3M8 manevra kabiliyetinin arzulanan çok şey bıraktığını varsayabiliriz, ancak S-75 füzelerine "uçan telgraf direkleri" denmesi tesadüf değildi. Aynı zamanda, Krug füzeleri daha kompakttı, bu da nakliye, yükleme ve konum seçimini kolaylaştırdı. Ancak en önemli şey, toksik yakıtların ve oksitleyici bir maddenin kullanımının, gaz maskeleri ve OZK'da füzeler donatmak zorunda kaldığı, aynı zamanda kompleksin bir bütün olarak savaşta hayatta kalmasını azaltan teknik bölümün personeli için hayatı zorlaştırmasıydı. Hava baskınları sırasında yerde bir roket hasar gördüğünde (Vietnam'da düzinelerce vaka vardı), o zaman bu sıvılar temas halinde, kendiliğinden tutuşur, bu da kaçınılmaz olarak yangın ve patlamaya yol açar. Yakıt ve oksitleyici tamamen tükenene kadar havada bir füzenin havaya uçması durumunda, onlarca litre zehirli sis zemine yerleşti.
Bir sonraki bölümde, Krug hava savunma sisteminin hizmet ve muharebe kullanımına odaklanacağız. Yazarlar bu kompleksi kullanma konusunda deneyime sahip, muhtemelen bu yayında mevcut olabilecek olası eksikliklere ve yanlışlıklara işaret edebilen okuyuculara çok minnettar olacaktır.
Devam edecek ...