HAYVANCILIK, belli evcil hayvanlan iyileştirme, besleme, bakma, çoğaltma ve değerlendirme işidir. Otçul hayvanların doğal yaşama alanı, çayırlar, ormanlar ve bozkırlardır. Böyle yerler, ekvatoral ormanların iki yanında (savanlar) ılıman kuşakta ormanlık bölgeler çevresinde (özellikle nemli bozkırlar) bulunur. Savanlar ve bozkırlar, genellikle, otçul hayvanların anavatanı olarak bilinir. İnsan, bu bölgelerde, her birinin yaşam koşullarına uymuş türlü hayvanlar bularak, çoğunu Yenitaş Çağı’ndan beri evcilleştirmiştir: Kurak bozkırlarda develer, soğuk bozkırlarda (tundralarda) rengeyikleri, Tibet’te yak, ılıman nemli bozkırlarda sığır, kurakça bozkırlarda koyun, dağlık yerlerde keçi; And dağları arasında lama vb. Afrika zencilerinin önemli bir bölümü, yalnız kümes hayvanı besler. Doğu Afrika’da sürüler halinde sığır besleyen yerliler vardır. Uzakdoğu’da, Avrupa’da ve Amerika’da çok sayıda domuz beslendiği halde, Müslüman uluslar domuza evcil hayvanlar arasında hiç yer vermezler. Sığır varlığı bakımından en zengin bir ülke olan ‘ Hindistan’da, bu hayvanlardan çok az yararlanılır; sığırlar başı boş dolaşır, Hindu inançlarına göre, onları öldürmek günahtır. Japonlarla Çinliler, sütten iğrenirler. Batılı uluslar ise, duygusal veya dinsel nedenlerden etkilenmemişlerdir
Hayvanların iyileştirilmesi (bol süt ve et, yumurta, sağlam deri veren ve işgücü bakımından yeterli hayvan yetiştirilmesi) XVIII. yüzyıl sonlarında girişilen bir çabadır. Bunun için seçime ve yem üretimine önem verilmiştir Zamanımızda hayvan yetiştiriciliği de, ta rımın, bilgi ve beceri isteyen bir uz manlık koludur.