Mavi kot, Sevillalı yazarın takma adı Francisco de Paula Fernandez, üretken, başarılı ve şimdiden yeni bir romanı var uzun yörünge özellikle çocuk edebiyatında. başlıklı Kamp ve bu bir gerilim çok farklı kökenlerden gençlerin katıldığı bir kampta meydana gelen garip koşullarda bir ölüm etrafında gizemli bir dokunuşla cüret ediyor. Bunda röportaj bize bunu ve çok daha fazlasını anlatıyor. Zamanınızı ve nezaketinizi gerçekten takdir ediyorum.
Mavi Jeans - Röportaj
- LİTERATÜR AKIMI: Kamp önceki kitaplarınızın temalarından uzaklaştığınız yeni romanınız. Bize bu konuda ne söylüyorsunuz ve fikir nereden çıktı?
BJ: O kadar uzağa gittiğimi sanmıyorum. Olan şu ki, ana bölüm gizeme ayrılmış, ancak yine de her zamanki gibi aynı Blue Jeans damgasını taşıyor. Ortağım ve benim aramda tamamen kapalı bir konuşmadan kaynaklanan bir gençlik gerilim filmi. Cep telefonu ve internet bağlantısı olmayan bir kampta bazı çocukları tecrit edebileceği aklına geldi ve ben de oradan hikayeyi yarattım.
- AL: Okuduğun ilk kitabı hatırlıyor musun? Ve yazdığınız ilk hikaye?
BJ: Dürüst olmak gerekirse hatırlamıyorum. Çocukken çok okurdum çünkü annem ve babam çok okurdu ve ben hep kitaplarla çevrili bir şekilde yaşadım. Belki de ilk yazdığım hikaye, bir tiyatro gösterisinde bir kişinin öldüğü kısa bir hikayeydi ve sonunda katilin kendim (ya da onun gibi bir şey) olduğu keşfedildi. Hatırladığım ilk şey, sınıfta bana gönderdikleri kahkahalarla ilgili bir makale olsa da.
- AL: Baş yazar mı? Birden fazla ve tüm dönemlerden seçim yapabilirsiniz.
BJ: Agatha Christie tek referansımdır. Onunla ilgili kesinlikle her şeyi okudum. Çok fazla başlık yazarım yok: Carlos Ruiz Zafon, Tolkien, Julio Verne… Ben de hakkında her şeyi okudum Dolores Yuvarlak o John verdonÖrneğin,.
- AL: Bir kitaptaki hangi karakterle tanışmak ve yaratmak isterdin?
BJ: Belki Poirot veya Sherlock'a Holmes. Zeki ve tümdengelimli karakterleri severim.
- AL: Yazma veya okuma söz konusu olduğunda herhangi bir özel alışkanlık veya alışkanlık var mı?
BJ: Pandemi gelene kadar kafelerde yazardım. yazmak için sessizliğe dayanamıyorum ve tersine, okumak için en ufak bir gürültü bile yok. Her ne kadar bir şey için büyük hobilerim olmasa da.
- AL: Peki bunu yapmak için tercih ettiğiniz yer ve zaman?
BJ: Tüm romanlarım hariç Kamp, onları yazdım evden uzak. severim gürültülü yaz, insanların gelip gitmesini izlemek. Nedenini açıklayamam çünkü kendimi tanımıyorum. Kahvehaneler benim ofisim oldu. Amacıyla okumak olmayı tercih ederim evde sessiz kanepede veya yatakta.
- AL: Sevdiğin başka türler var mı?
BJ: Zamanla geçer. Roman Siyah, gerilim, gizem… Genelde okuduğum şey. Ama ben de çok okurum tarihi Roman O zamanlar seçkin gençlik romanlarından haberdar olmaya, gençlerin okuduklarından ve sınıf arkadaşlarımın yaptıklarından haberdar olmaya çalışıyorum.
- AL: Şimdi ne okuyorsun? Ve yazıyor?
BJ: Ben bir okuyucu durdurma hemen şimdi. gibi bekleyen birkaç romanım var Gecenin ortasındaMikel Santiago tarafından, Kapı, Manel Loureiro tarafından veya ruhun oyunu Javier Castillo'nun fotoğrafı. ben de yazmıyorum, gerçi bilgisayar başına oturup yeni bir hikaye aramanın uzun süreceğini düşünmüyorum.
- AL: Yayıncılık sahnesi nasıl sizce? Çok yazar ve az okuyucu?
BJ: Yayıncılar koronavirüs krizinden toparlanıyorlar ve tüm sektörlerin zor zamanlar geçirdiği açık olsa da sanıldığı kadar acı çekmediklerini düşünüyorum. Bu karmaşık ve geçici bir dünyadır, bu yüzden buna çok zaman ayırmak için yılda 365 gün vermelisiniz. En azından ben öyle yapıyorum. Bunu başarmadan önce, göndermeye çalıştım ve ilk defa anlamadımAslında, tüm yayıncılar beni reddetti. Fakat Pes etmedim, Sosyal ağların ve internetin okuyuculara ulaşmak için harika bir araç ve iyi bir vitrin olabileceğini gördüm ve ağ üzerinde oluşturduğum topluluk sayesinde yayınlayabildim. Paula için Şarkılar. Bunun üzerinden on iki yıl geçti, on dört roman pazarda olsa da Hala öğrenecek çok şeyim var.
- AL: Yaşadığımız kriz anı sizin için zor mu yoksa gelecek hikayeler için olumlu bir şeyler tutabilecek misiniz?
BJ: Çok zor. Pandemi, virüs ve yaşananların olumlu bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bütün bunların er ya da geç dizilerde, kitaplarda ve filmlerde karşımıza çıkacağı aşikardır. Umarız insanları doyurmayız.