06-01-09)Tasvirler ve saptamalar. Biçimsel pratikler.
06-01-10) Stalking ve asketizm.
06-01-11) Tamamlamalardan ve dışa itmelerden kurtuluş.
06-01-12) Yörüngeler.
06-01-13) Ek § - önceki paragraflara girmemiş pratikler listesi.
06-01-01) Etkili pratik – bu, küçük geri dönülmez değişimler pratiğidir. Ciddi bir ilerleme, çok büyük işler meydana getirmek spazmodik arzusu kesildiği zaman ve sen, küçük olsa da, ancak somut olan adımları, alışkanlıklarını, algılarını sıra ile değiştirerek, atmaya başladığın zaman, işte o anda başlıyor. Her böyle bir adım, şu aşağıdaki özelliklere sahiptir:
1) Asıl neyi yapmak istediğine dair tam, yüzdeyüz bir açıklık vardır.
2) O küçüktür, onun için bunu yapabileceğinden şüphe yok (veya hemen hemen yok).
3) Bu adımı yapmak için sevinçli arzu vardır. O, KÖD ile motive olmuş değildir, çünkü KÖD, küçük bir adım gibi böyle “önemsiz” bir gıda ile tatmin olmaz.
4) Sonuca ulaştıktan sonra zafer vardır, önceden tatma ve önceden sezme, sebat ve azim kuvvetlenir.
5) Çoğu zaman yeni bir açıklık meydana gelir, yeni ES’ler tezahür edebilir.
Küçük adımlar pratiği tecrübesine sahip olur olmaz, büyük ve önemli işler hakkındaki haris, ancak kısır hayaller hemen zayıflıyor, aynı zamanda önceden tatma, önceden sezme, coşku, sebat ve azim kuvvetleniyor.
Kederlenmeler içinde çok derin saplanıp kalmış olan ve aydınlanmış olarak ancak görünmek isteyen insanlar, küçük sonuçları önemsemezler, onlara yüksekten, istihza ile bakarlar. Pratiklerinin sonuçları hakkında sorulduğunda, böyle insanlar (bunun yanında bir sinirlenme duyarak) “ancak kedilerin çabuk doğurdukları”, pratiğin ise herhangi bir sonuca çok ve çok yavaş getirdiği gibi bir cevap verirler. Eğer, bilgisayarda yanlışlıkla basılan düğmeden kaynaklanan bir sinirlenmeyi kusursuz gidermesini öğrendiğini söylüyorsan, cevap olarak bunun sonuç değil de, bir hiç olduğunu, onun çok başka planları olduğunu, böyle ufak tefek şeylerin onu ilgilendirmediğini, tam bir aydınlanmaya yöneldiğini işitiyorsun. İnsan, ne kadar daha çok samimiyetsiz, yalancı ise ve kederlenmelere ne kadar daha çok tutunuyorsa, somut küçük adımlara o kadar daha az önem verir.
Rezonans eden imaj: geniş bir kumaş şeridinden ucundan tutup çıkarılan bir iplik. Sen, bir yerde çekiyorsun, oysa kumaşın tamamı seyrekleşiyor, her yerde daha büyük bir hürriyet alanı meydana geliyor. Küçük geri dönülmez bir adımı yaptığın zaman, bunun senin hayatının diğer taraflarını da etkilediğini keşfediyorsun. Küçük geri dönülmez bir değişimi meydana getirerek, diğer kederlenmeleri de biraz gevşetiyorsun sanki, ES’lerin yoğunluğu ve keskinliği ise artıyor.
Kendine daima hesap ver – çözmeyi önceden tattığın hangi somut problemler şu anda, bugün, bu hafta senin önünde duruyor
06-01-02) Sıkılaştırma pratiği prosesinde ben azami derecede konsantre olmak, bir saniyeyi bile kaçırmamak istiyorum, çünkü asıl bu saniye içinde ND sızabilir. Böylece, “avcı ve natüralist” tutumu geliştirilir: en ufak ND’lerin avcısı ve, avcı, her giderme eylemini saptayarak, tutkulu ve uzlaşmaz bir şekilde ND’leri arayıp giderdikçe, küçük fışkırmalarla meydana gelen ES’leri gözetleyen genç bir natüralist.
Sıkılaştırma pratiği esnasında şu aşağıdakiler meydana gelebilir:
*) İzlenim arzusu – ND (avcının ağzına gider) ve, avcının başarılı çalışmasından, ES fışkırmalarından doğan PD (natüralisti desteklemeye gider, bu destek mekanik olsa da) olarak ikiye ayrılır
*) KO (kaotik oyalanmalar)’dan dolayı sürekli meydana gelen ND’ler. Önceleri ben onları farketmiyordum, şimdi ise birçok KO’nun ancak sıkılaştırma mikroskopu yardımıyla farkedilen ND kaynakları olduğunu görüyorum (avcının ağzına gider)
*) ES’lerin meydana gelmediğinden dolayı ND (avcının ağzına gider)
*) ES’leri beklemekten, onların meydana gelmesinden, sıkılaştırma prosesinden dolayı önceden tatma (natüralistin himayesine gider).
06-01-03) İnceleme – bu, objeye yönelik bir açıklığa ulaşma amacını taşıyan hareketler toplamıdır. İnceleme, keşif araması ve keşfin yapılması her zaman önceden tatma ile eşlik edilir. Özellikle parlak bir önceden tatma, ES esnasında, özellikle bundan önce bilinmeyen bir ES esnasında ve de ES’i inceleme esnasında meydana geliyor, onun için ES’in, onu incelemek sevinçli arzusuyla rezonans etmesi şaşırtıcı değildir, bu da, kendi tarafından, açıklığın meydana gelmesine ve ES’ler dünyasındaki seyahatin hızlanmasına getiriyor.
İncelemenin unsurları:
1) Net ve mümkün olduğu kadar somut bir şekilde incelemenin objesini, konusunu belirlemek.
2) İncelenen obje ile ilgili olan ve sonuç verici bir inceleme için önemli olabilecek herşeyin listelerini oluşturmak ve devamlı onları yenilemek.
3) İncelenen hali, prosesi birçok defa tekrar yaşamak.
5) Yeni algılar keşfedildiğinde – bu, ister ussal bir açıklık, ister de yeni bir ES olsun – onları titizlikle kaydetmek, tasvirlerini oluşturmak.
İnceleme prosesinin tümü boyunca “avcı” ve “natüralist” aktif halini sürdürmek.
06-01-04) Düz yol pratiğine bir bütün olarak bakmak yöntemlerinden biri – en önemli unsurlarını içeren bir şemayı oluşturmaktır. Mesela – ejderha şeması:
1) Ejderha şemasının esası – “avcı” ve “natüralist”.
2) Avcı ve natüralist kusursuzdurlar (yani, onların faaliyetleri azami derecede etkilidir), eğer onlara şu dört nitelik özgü ise:
*) dikkatlilik [avladıkları şeye karşı dikkatli oluş]
*) sebat (yani, uzun bir zaman içinde hareket etmek yeteneği)
*) önceden tatma [av sonucunu önceden tatma]
(Bu 4 nitelik, ilgili hattan olan her türlü ES’i belirtir).
3) Avcı ve natüralist, dört niteliğin parlaklığını artırır, eğer dört elverişli faktör tezahür edilmişse:
*) ES’leri doğurma gayretleri.
ES’leri doğurma, en doğrudan desteği “önceden tatma” niteliğine sağlar.
*) listeleri, tasvirleri inceleme, kaydetme ve düzeltme. Bunlar, cari pratik ile ilgili olan herşeyin listeleridir – sevinçli arzular, esinli bazın (yani, en azından ara sıra tezahür eden ES’lerin) terkibi, esinli faktörler, biçimsel pratiklerin kaydedilmesi, ortaya çıkan hipotezler, ES’lerin rezonanslı tasvirleri v.s.
“Listelerin kayedilmesi”, en doğrudan desteği “dikkatlilik” niteliğine sağlar.
*) “kamçılama”. Yavaş yavaş elverişsiz faktörlerin etkisi sonuçları birikebilir – ES’lerin yoğunluğu azalır, açıklık bulanır, memnunluk ve aleladelik kuvvetlenir, ben ise bunları farketmeyebilirim de – bu, çocukla beraber yaşadığın zaman onun nasıl büyüdüğünü farketmediğin gibidir. “Kamçılama” – bu, gayretlerin şevki ve tutkululuğu enjeksiyonu, samimiyetin kalitesinin denetimidir.
“Kamçılama”, en doğrudan desteği “sebat” niteliğine sağlar.
*) “kendine yeterlik” – yalnız savaşçı tutumu, insanlara, bu arada pratikçilere de, bağımlı olmaktan serbestlik pozisyonu, herşeye rağmen, her türlü şartlarda kendi seyahatine devam edecek bir insan pozisyonu.
“Kendine yeterlik”, en doğrudan desteği “azim” niteliğine sağlar.
4) Avcı ve natüralist, dört niteliğin parlaklığını zayıflatmaz, eğer dört elverişsiz fatör tezahür etmemişse:
*) İzlenimler mekanik arzusu. Herşeyden önce “sebat”ı olumsuz etkiler.
*) Açık gri renginde bir hal (aleladelik hali* – Terc. notu), üstüne yığılan bir NF. Herşeyden önce “önceden tatma”yı olumsuz etkiler.
*) Üstüne yığılan yorgunluk veya uyuşukluk. Herşeyden önce “dikkatlilik”i olumsuz etkiler.
*) Memnunluk. Herşeyden önce “azim”i olumsuz etkiler.
5) Temel:
Beş pozisyondan oluşur, bunlardan her biri kendisiyle her skandh (algı tipi) için optimal bir pratik teşkil eder.
*) “Sessizlik” (fikirler skandh’ı – kaotik iç diyalogdan temizlenme, ussal açıklığı doğurma). İç diyaloğu giderme hakkındaki bölüme bak.
*) “Siddhi” (hisler skandh’ı – negatif hislerden temizlenme, fiziksel heyecanları doğurma). FH hakkındaki bölüme bak.
*) “Esinli ayırtetme” (ayırtedici şuur skandh’ı – mekanik bir ayırtetmeden “nehirler-değil, dağlar-değil” v.s. gibi pratikler yardımıyla temizlenme, esinli ayırtedici şuuru doğurma). EAŞ hakkındaki bölüme bak.
6) Esinli baz.
Zaman zaman tezahür eden bütün ES’lerin toplamı.
7) Beş temel Heyecan (yani, ekstatik ES) – ES denizi üzerinde yükselen beş tepe.
8) Samadhi – beş Heyecan’ın sentezi – tarif edilmez hallere açılan bir kapı.
Sekiz unsurun hepsinin toplamı işte “ejderha şeması”nı oluşturmaktadır.
Ejderha şemasında merkezi yeri özellikle avcı ve natüralist işgal eder, inceleme ise sadece dört elverişli faktörlerden bir tanesinin terkibine girer. Vurguların özellikle bu şekilde konulması ES’ler içindeki seyahatte en hızlı ilerlemeye getirir. İncelemenin merkezde durduğu, geri kalan herşeyin ise onun etrafında bulunduğu ya da büsbütün atıldığı bir “bilim adamı” tutumu son derece etkisizdir, dikkat, sonuç verici bir incelemenin onlar olmadan imkansız olduğu faktörlere hemen hemen verilmez veya hiç verilmez.
Çizgisel tasviri, daha lakonik bir diyagram ile değiştirmek mümkün: mesela, ortada – iki harf: avcıyı ve natüralisti belirten “a” ve “n”. Bu iki harf, bir halkanın merkezinde bulunur, bu halkaya, 4 niteliği belirten dört kısaltma birbirinden eşit uzaklıkta yazılıdır. Halkanın solunda ve sağında – dört satırdan oluşan birer dikey sıra. Solda – elverişli faktörler, sağda – elverişsiz olanlar. Aşağıdaki yatay çizgi – temel. Diyagramı üsütnden örten yay, Heyecanlar ve Samadhi ile esinli bazı belirtir. Ben, diyagramın terkibini belledikçe, onu daha lakonik bir piktogram ile değiştiriyorum – bir hiyeroglif prototipi: ortada “a n”. Etrafında – birbirinden eşit uzaklıkta bulunan dört kalın noktalı bir halka. Solda – dört artının dikey sırası, sağda – dört eksinin dikey sırası. Aşağıda – yatay çizgi. Yukarıda – yay.
Eğer imaja duygusal bir alt anlam dahil etmek arzusu varsa, bir sembol oluşturmak mümkündür. Sembol, şununla da farklıdır: o, içine istediğin kadar detay dahil etmeye izin verir. Mesela – bu, iki başı (avcı ve natüralist) olan bir ejderha görüntüsü – sol başı, bir yerlere yönelmiş bir ifadeye (ES’leri önceden tatma), sağ başı – vahşi-savunucu (kederlenmeleri avlama) bir ifadeye sahiptir. Ejderhanın dört kanadı (dört nitelik) ve dört ayağı – iki ön ve iki arka ayağı – vardır. Sol ön ayağının dört tırnağı var, ejderhanın onlarla avını sıkıyor gibi bir görüntüsü vardır (dört elverişli faktörün kontrol altında tutulması). Sağ ön ayağının da dört tırnağı vardır, o onlarla sanki birşeyi kendisinden itiyor (dört elverişsiz faktörün kontrol edilmesi). İki alt ayağı, beşgen şeklinde bir dayanağa tutunmuş (her skandh için optimal 5 pratikten oluşan temel). Ejderhanın başları üstünde ortada – şu aşağıdaki yapıya sahip bir taç: çokgenli esas (esinli baz) yukarıya doğru beş “küçük piramit”de birleşiyor (beş temel Heyecan), piramitler arasında tacın ortasında – parıldayan Samadhi küresi.
Ejderha şeması – bu, pratikte vurguları yerlerine koymanın saptanması, önceliklerin belirlenmesidir. Eğer direksiyon, tekerlek, motor ve farlar varsa, senin, bir bunu bir şunu kaotik olarak kullanarak, bulunduğun yerden pek uzağa gitmen şüphelidir. Ejderha şeması, pratiğin parçalarını tek bir bütün halinde birleştiriryor, elde edilen tecrübenin kristalleşmesi meydana geliyor ve bu, sadece bir dil figürü değildir, bu, pratiğin yeni bir niteliğinin meydana gelmesi olarak asıl öyle yaşanıyor zaten – olağanüstü bir dayanıklılık, kaotik etkilerden bağımsızlık meydana geliyor, önceden sezme artıyor, sabit ve parlak bir şekilde ES’ler tezahür ediyor, “tek hedef” hali mevcuttur.
Gurciyev’in (bak.: P.D. Uspenskiy, “V poiskah çudesnogo” (“Harikalar Arayışında”) ifade ettiğine yakın bir analojiye başvurmak istiyorum: sıradan bir insan, kendisiyle koloidal bir karışımı teşkil eder – muazzam sayıda ayrı türden parçacıkların asılı bir durumda bulundukları bir sıvı; dışarıdan olan her etki, parçacıkları birbirine karıştırıyor ve aşağıda bulunanlar yukaruya çıkıyor ve tüm karışımı yönetmeye başlıyorlar, bir sonraki sarsıntının herşeyi tekrar değiştirene kadar. Pratik ile uğraşmalar, bir kristalizasyona getirir – en çekici haller, rezonans kuvveti, bir nevi “gravitasyon” etkisi altında yavaş yavaş bir yerde toplanır. Meydana gelen algı topluluğunun mekanik etkilere karşı mücadelesi sürecinde onlar hep daha ve daha sık bağlar oluşturur, ve nihayet onların yakınlık ve yoğunluk derecesi öylesine artar ki, pratikçinin tanımadığı yeni bir kristalizasyon prosesi başlar ve bu proses, ES topluluğuna sadece özel bir dayanıklılık değil, fakat yeni bir nitelik daha verir, aynen harç içinde büyütülen bir kristalin, harcın niteliğinden çok farklı olan niteliklere sahip olması gibi. Ejderha şeması, işte böyle bir kristalleşmenin yansımasıdır.
Avcı ve natüralistin dört niteliğinin toplamını “niyet” terimiyle belirtelim (bu terimi ben Kastaneda’nın kitaplarından, özellikle, onun, bana göre, benim asıl belirtmek istediğim şeyi belirttiği için, aldım). Niyetin doğurulması – bu, işte dört niteliğin doğurulmasıdır.
Benim tasvir ettiğim pratiklerin hangi nitelikleri ve faktörleri herşeyden önce etkilediğini ele alalım (tabii ki, bu çok yaklaşık bir dağıtımdır, bazı pratikler ise hemen birkaç yöne önemli katkıda bulunur). Meydana gelen tablonun ele alınması, hangi alanda pratik yetersizliğinin mevcut olduğunu anlamaya getirir ve o zaman ejderhanın bu kısmını geliştirmek için pratikler icat etmek arzusu meydana gelebilir.
Sebat
Mefhumların incelenmesi (bu pratik, kanıtları ve karşı kanıtları arama yolundaki çok sürekli gayretlerin harcanmasını gerektirir),
Sıkılaştırma (farkına varılmadan kaçırmaya alıştığın birşeyi gidermek için uzun zaman gayretlerin harcanmasını sürdürmek çok zordur),
Mekanik ayırtedici şuuru frenleme pratikleri (nehirler-değil dağlar-değil, uykuya geçiş esnasında değiştirme anının kontrol edilmesi v.s.),
Şu anda ES’lerin var/ES’lerin yok olduğundan kendine aralıksız hesap verilmesi.
Kamçılama
Pratik sonuçlarını saat başı saptama (fiksaj),
5-10-15 saniyelik fiksaj, dakika başı fiksaj.
Kendine yeterlik
Yokluğu kavrama (kendi üzerinde egemen bir “ben”in yokluğunun kavranılması yalnızlık hayalini (illüzyon) de yıkar),
[İnsanları, özellikle sana “yakın” ve enteresan olan insanları] tamamlamayı giderme (bağlılık, asıl akılda tamamlanan imajlara karşı meydana gelir),
Kişilikleri devreli değiştirme (kendi kişiliğine olan bağımlılığı giderir).
Ejderha görüntüsüne bir ilave yapmak mümkün – avcı ve natüralist niteliğini belirten her kanatta küçük pullar resmetmek, bu pulların her birinde ya doğrudan ilgili niteliği, ya da onunla çağrıştırlmış elverişli veya elverişsiz faktörü öncelikli geliştirmeye yönelik olan pratiği belirten iki-üç harfli bir kısaltma bulunacaktır.
Temelinde ben şu anda surat için aktüel olan bir düsturu (ya da bu düsturu belirten bir sembol) yazmayı teklif ediyorum, mesela:
Diğer suratların pratiklerinden bağımsız,
Korkular ve beklentilerden bağımsız,
Şartlar, zaferler ve yenilgilerden bağımsız,
Ben kendi pratiğimle meşgul olacağım,
Ben seyahate devam edeceğim.
Listeler oluşturmayı ayrıntılı olarak ele alalım. Benim, listeleri a) daimi olanlara ve b) her gün yenilenenlere ayırmak hoşuma gider. Daimi listelerin yaklaşık terkibi:
*) Prensip itibariyle gerçekleştirilebilen cinsel fanteziler
*) Prensip itibariyle gerçekleştirilmesi imkansız cinsel fanteziler
*) Sen onlardan bir zamanlar en azından bir şeyler istediğin + onların senden en azından bir şeyler istediği insanların hepsi
*) Bugün uygulanan biçimsel pratiklerin kaydedilmesi
*) Bugün tezahür eden mekanik arzular
*) Bugün tezahür eden ES’ler
*) Bugün tezahür eden fiziksel heyecanlar
*) Bugün yapılan keşifler
*) Yaşanmış son iki saatin hesabı
ES çizgilerinin modeli ancak ES’lerin nispeten pek fazla olmadığı zaman başarılı gibi gelir, fakat onların sayısı arttığı zaman, bu modelin artık tatmin edici olmadığı ortaya çıkıyor, çünkü bir çizgiden olan algılar aynı anda tezahür edebilir ve, aksine, tezahür etmeye de bilir, bu da “çizginin” kesinlikle art arda olan bir şey olarak olağan çağrışımıyla bağdaşmıyor. Aynı çizgiden ES’lerin aynı anda tezahür edebilmesi ve, aksine, tezahür etmeye de bilmesi gibi asıl bu iki olgu ve de bir tek heyecan sektörü çerçevesinde farklı çizgilerin mevcut olması, daha net bir modeli bulmak arzusuna neden oluyor ve böyle bir model olarak çiçek modeli ortaya çıkıyor. En net bir analoji – bir ateş yaprağı bir diğerinin arkasından yanmaya başladığı zaman gaz ocağının yanmasıdır, ve hem bütün yapraklar aynı anda, hem de sadece onlardan bazıları yanabilir, yani tezahür edebilir. Bunun yanısıra, çizgi telakkisi gene de büsbütün kaybolmuyor, çünkü çiçeğin muhayyel dairesinde yaprakların yerleşme sırasını, yani bir yaprağın bir yanındakini tutuşturma sırasını, belirler.
Bazen, bir yerdeki çiçekler strüktürünün kendiliğinden sanki biraz açılması, şekillenmesi için, bir yeni ES’in tezahür etmesi yeterlidir. ES’lerin ayrıntılı listesi için ilgili bölüme bak.
İmgesel söylersek, bütün çiçeklerin her yaprağının ucu kendisiyle bir ateş yalımını teşkil eder, yani her ES, yoğunluğu arttıkça, ekstatik bir nitelik kazanır – ekstatik sempati, ekstatik sebat v.s. Ekstatik niteliği tezahür etmeye başlayan ES yoğunluğunu 10 puanlı ıskalaya göre 8 olarak belirleyelim. Her türlü ES ekstatik şekle ulaşabilir, fakat çizgi üzerinde o ne kadar daha yukarıda bulunursa, bu ekstatik şekle o kadar daha kolay ulaşılır.
Ekstatik niteliğe ulaşma, “birleşme” alanına – Samadhi’ye götüren Heyecanlar sentezinin başlaması prosesine – temas anlamına gelir.
Ben, sektörlere dağıtılmış, çiçeklere ve çizgilere bölüştürülmüş ES’lerin listesini büyük bir pankarta yazmayı tavsiye ediyorum. Bu pankartı, iyi görünecek bir yerde duvara as, listeyi, her zaman elinin altında olması için, not defterinde ya da cep bilgisayarında bulundur. İlkin ES’in yerini bu şemada belirlemek isteksizliğinin süredurumu mevcut olacaktır, fakat bu, ES’in pekişmesine yardım ettiğinden, onun tezahür etme yoğunluğunu artırdığından ve niteliklerini kuvvetlendirdiğinden dolayı, ilgili sevinçli arzu tezahür etmeye gecikmez.
ES’ler sık olarak sabit çiftler halinde tezahür eder, birbirini kuvvetlendirerek ve çeşitli katkılardan temizleyerek, çoğu zaman çiftin elemanlarının niteliklerini basit bir toplama işlemine indirgenmeyen yeni renk tonlarının ortaya çıkmasına getirerek. Çiftler, lineer (bir tek yapraktan), nonlineer (lineer olmayan) (yan yapraklardan) ve integral (farklı sektörlerden) olur. Çiftlerin arkasından daha karmaşık ES kompleksleri – “akortlar” – tezahür etmeye başlıyor.
06-01-05) Mekanik arzular giderildikçe ve sevinçli arzular üretildikçe, çok büyük bir önem taşıyan bir şey daha açığa çıkıyor – meğer, benim algılarımın terkibinde tek bir fonksiyonu – sevinçli arzuların sınırlayıcısı olmak – yerine getiren tam bir arzu toplamı mevcutmuş. Bu otun yetiştiği toprak – korkudur. Oluşması, büyük ihtimalle, direkt doğuştan itibaren başlayan çeşitli korkular, bu sınırlayıcıyı besler. Korkuların terkibi içine şu aşağıdakiler girmektedir:
a) hayal kırıklığı korkusu, eğer istenen sonuç elde edilmezse
b) değişmek korkusu – herşeyi olduğu gibi bırakmak, hiçbir şeyi değiştirmemek mekanik arzusunu kuvvetlendiren son derece tutucu bir korkudur
c) yeni olan herşeyin korkusu
d) diğer bir takım ufak korkular.
(Değişmek mekanik korkularının toplamı olarak anlaşılan) sınırlayıcının toplam etkisi, güçlü sevinçli bir şekilde istemek iktidarsızlığı olarak tezahür eder. Ben, sevinçli bir arzuyu yaşadığım zaman, bazen, bir şeyler beni sanki “boğazımdan” tutuyor ve, arzunun gücünü artırmayı engelleyerek, geriye çekiyor gibi bir duygu meydana geliyor. Sanki ben bir elimle kendimi ileriye çekiyorum, diğer elimle ise – geriye. Bu işte böyledir.
Pratik sonucunda sınırlayıcının etkisi zayıflayacaktır, çünkü ND’lerin direkt giderilmesi de, ES’lerin doğurulması da, kendi işini yavaş, ancak kesin bir şekilde yapmaktadır. Fakat, belirli bir sınırlayıcıya karşı koyacak özel, tek hedefe yönelik pratikler arayıp bulunabilir belki?
Sınırlayıcının varlığının idrak edilmesi, mekanik arzuların bu toplamının zaman zaman pratikçinin üzerine çöken gri fonun genel terkibi içinden ayrı tutulması gerçeğinin kendisi çok büyük bir önem taşır, çünkü artık algı terkibinde yeni bir sevinçli arzu meydana gelmiştir – sınırlayıcıya karşı koymak, onu gidermek arzusu (pratik ile uğraşmayan ve ES yaşamayanlar endişe etmeyebilir – söz, zorbalık, tahribat, iktidar sahibi olmak v.s. ile ilgili arzuları gerçekleştirmenin sınırlandırılmasının kaldırılması hakkında değildir, ES’lerin – şefkati, sempatiyi, üstün mutluluğu, uzayı v.s. yaşamayı – sınırlandırılmasının kaldırılması hakkındadır. Sınırlayıcı, ayrı bir algı toplamı olarak ayrı tutulmadan önce, bu arzu tezahür de edemezdi. Ki, artık bilindiği üzere, sevinçli arzunun varlığı olgusunun kendisi itici bir güçtür – asıl o hem sınırlayıcı ile mücadele metotlarını ortaya çıkarmaya, hem de bu metotları izlemede azim ve sebatın tezahür etmesine getirir.
Problemin ortaya konulması şöyledir: şu anda 5 yoğunluğunda bir ES tezahür etmektedir. Onu direkt şimdi 10 yoğunluğunda yaşamaya bana engel olan ne? Oldukça tuhaf bir soru, ki onu kendime sorduğumda, ben bir şaşkınlık yaşadım. Gerçekten de – engel olan ne? Hiçbir şey engel değil, galiba – önceden sezme üzerinde, bu ES’i kuvvetlendirmek arzusu üzerinde konsantre oluyorum... ve işte burada bu ES’i kuvvetlendirmek arzusunu istediğim kadar güçlü bir şekilde yaşayamadığım ortaya çıkıyor. Çok tuhaf bir his – sanki ben ileriye atılmak istiyorum, lastik ise esnek bir şekilde geri çekiyor, üstelik ben ne kadar daha aktif bir şekilde ileriye gidiyorsam, beni o kadar daha kuvvetli bir şekilde geri çekiyor. Bu direnişi, ES’in kuvvetlenmesi arzusunu kuvvetlendirmeye çalışarak, hissetmek çok kolay. Çok bariz bir esnek lastik hissidir. Sınırlayıcının öğelerinden biri – yenilgi korkusu – işte bu lastiktir. İstediğim şeyi yaşamayı elde edemeyeceğim korkusu. Yenilgi korkusunu ben niyeti geliştirme yolunda birinci muhafız olarak adlandırıyorum. Bu muhafız, azmi zincirlerle sarmıştır, bununla bütün ejderhayı köstekleyerek.
Onlarca yıldır sen başarısızlıklardan hayal kırıklığı yaşıyordun ve tüm bu yıllar boyunca yenilgi korkusu kuvvetleniyordu, ki yenilgi korkusu sevinçli arzuları iğdiş eder, zira bu, hayal kırıklığından kaçınmak için en basit bir yöntem – bir şeyi ne kadar daha zayıf istiyorsan, onu elde edememek korkuları o kadar daha zayıftır ve başarısızlık halinde hayal kırıklığı o kadar daha zayıftır. Bir şeyi çok kuvvetli istediğin zaman, büsbütün sinirlenir, kendine bir yer bulamazsın, bir şey çıkmaz ya da istediğin şekilde çıkmazsa – bu bir facia olabilir, aylara veya hatta yıllara seni raydan atar. Ve şimdi, parlak ES’ler arzusunu aniden kuvvetlendirmeye çalıştığın zaman, ıztıraplardan koruyan bu tampona çarpıyorsun. Ve, senin şimdi artık acı çeken bir kurban değil, kendininkini elde edinceye kadar bir noktaya vuracak bir savaşçı olduğunda onun işi olmaz. Onun, ND’lerin gölgelerini bile kusursuz gidermeye alıştırdığın bir avcının sende hazır beklediğinde işi olmaz. Korku, otomatik bir şekilde tezahür eder, o, azmi hemen hemen kökten öldürür, onun ancak küçük bir filizini bırakarak, ve, bu mekanizmayı gidermek için, ben birinci olarak onu anlamayı, ikinci olarak da, direkt bir çaba ile gidermeye başlamayı teklif ediyorum.
Anlaşılması gereken birinci şey – “yenilgi” kavramının asıl kendisidir, ve onu “başarısızlık” kavramından ayırmak. Sıradan bir insan HİÇBİR ZAMAN yenilgi yaşamaz, çünkü tanım itibariyle yenilgi – bu, istenen halleri artırmaya yönelik olan gayretlerin sonucudur, sıradan bir insan ise hiçbir zaman gayret harcamaz, o, kör kuvvetlerin, şartların rasgele birbirinin üstüne yığılmasının elinde bir oyuncaktır. Sıradan bir insan hiçbir şeyi seçemez, çünkü kendisini yönetmiyor, kendisinin sahibi değildir. O, eğer bir şeyi savunuyorsa, bunu, oluşmuş mekanizmadan dolayı savunmak zorunda olduğu için, yapıyor. Eğer bir şeyi veriyorsa, gene de ancak mevcut mekanizmalardan dolayı vermek zorunda olduğu içindir. Sıradan bir insan, bir şeyler YAPAN, gayret sarfeden biri değildir, çünkü her türlü gayret benim terminolojimde – bu, esinli bir şuur eylemi, mekanizmaları aşma eylemidir ve gayretin kaynağı, mekanik şartların toplamında değil, ES toplamında bulunur, kaynak – önceden sezme çizgisinden olan her türlü algıdır ve o, ND’ler, mefhumlar, mekanik arzular içinde batıp kalmış ve hatta onlardan kurtulmaya da çalışmayan ve kurtuluşun mümkün olduğunu da bilmeyen bir insanda sabit bir şekilde tezahür edemez. Sıradan bir insan, gayret sarfettiğini söylediğinde, bu, terimlerin hatalı karıştırılımasıdır. Eğer mefhumlar ve ND’ler seni gerilmeye zorluyorsa, bu işte gerilmedir, gayret değildir, ve az çok kaotik hareketlerin sonucu, ya başarı, ya da başarısızlık olur – şartlar şöyle veya böyle oluşur, sen ise bunu bir başarı ya da başarısızlık olarak yorumlarsın, üstelik buna hiçbir gerekçe bulundurmadan, çünkü bir şeyin arkasından başka bir şey gelir ve şu anda senin işine gelen bir şey, bir saat sonra ıztırap yaşamaya zorunda bırakan bir meyva getirir. Sıradan bir insan ES’lere yönelmez, o, neyi istediğini bilmiyor, çünkü bir şeyler istemek – kederlenmelerden kurtulmak ve kendi sevinçli arzularını duymak anlamına gelir, sıradan bir insan için ise bu imkansızdır, çünkü o aralıksız olarak kederlenmeler içindedir. Onun için sıradan insan bir şeyler elde ettiği zaman, bu her zaman onun istediği bir şey değildir, bu her zaman hiç öyle bir şey ya da asla öyle bir şey değildir, çünkü o adeta bilmiyor – nasıl “öyle bir şey” hakkında söz edilir. Sıradan insan, bulanık bir konfor, huzur, zevklere yönelir, fakat asla tasavvur etmiyor – asıl neyi kesin olarak istiyor, çünkü ND, mefhumlar, korkular, aptallıktan kurtulamıyor, ES ve sevinçli arzuları yaşamıyor. Ve, eğer önüne koyduğu amaca ulaşıyorsa, bu amaç, birincisi, istenen rahatlamayı getirmiyor, onun hayatını enteresan yapmıyor, yapsa da, çok kısa bir zaman için yapar, neden sonra yeniden aleladelik, ND çukuruna derin bir düşüş başlıyor, onun için insan istenen olarak sayabildiği bir sonucu elde ederek bile, gene de onu gelecekte kaçınılmaz kaybetme korkusundan kurtulamıyor. Eğer bir kız, bir koca istiyorsa, onu edinerek ve ona aşık olarak, kıskançlık, dikkat yetersizliği ve saireden dolayı sürekli ıztırap yaşayacaktır, çünkü aleladelik, aptallık ve ND’ler koca ile tıkanamaz, sonra da aşıklıkta kaçınılmaz olarak hızlı bir kriz meydana gelir ve bu kriz, can sıkıntısı ve bayağılığın tam karanlığı içine dalışa getirir, zira ND’ler herşeyi yiyip bitirmektedir. Bu hakikaten korkunç bir durum, sürekli ıztırapların kısır döngüsüdür ve bu buradan, kederlenmeleri giderme ve ES’lere ulaşma gayretlerini yapmaya başlamaktan başka, hiçbir çıkış yöntemi yoktur. Cehennemden korkan insanlar gülünçtür – onlar, cehennemin onlar için artık çoktan başladığını anlamıyor, onlar artık oradalar, çünkü o, ona son verme gayretleri, yani kederlenmeler dairesinden çıkış gayretleri, meydana getirilmedikçe, ebedi ve kaçınılmazdır.
Sonuçlayayım: sıradan insan hiçbir zaman gayret etmez – onu sadece bir taraftan bir tarafa atar ve o, onu farklı taraflardan sıktığı sonucu, sürekli gerilir. Sıradan insan hiçbir zaman yenilgi yaşamaz, sadece başarısızlıklar yaşar, çünkü yenilgi – bu, tanım itibariyle, bir gayret sonucudur, başarı ya da başarısızlık ise – şartların mekanik bir şekilde bir araya gelmesinin esassız yorumlanmasıdır.
Gayretler ile ilgili herşey başkadır. Sen, eğer gayret sarfettin ve ES yaşadıysan, bu heyecanın kendisi bu anın işte amacı, manası, içeriğidir ve hiçbir şartlarda kendi değerini kaybetmez ya da azaltmaz, yani bu kazanımı kaybetmek imkansızdır. Ama bundan da fazlası! Eğer sen bir gayret meydana getirdin ve yenilgiye uğradıysan, bu da harika bir şekilde ileriye bir adım oluyor. Altını çiziyorum – ben yenilgiyi ileriye bir adım olarak yorumlamıyorum, o özellikle ileriye bir adımdır, çünkü öyle yaşanır. Eğer insan hemen ilk yenilgilerden sonra teslim olmuyor, eğer kederlenmeler içinde yaşamak imkansızlığından dolayı yeis ve ES’lere doğru sevinçli yönelim güdüleri onda yeterince güçlüyse, o halde tekrar tekrar gayret sarfederek ve tekrar tekrar, kederlenmeler üzerinde nadir zaferlerle değişen, yenilgilere uğrayarak, o, yenilgilerin onu sağlamlaştırdığını er ya da geç kaçınılmaz farkediyor, ve, eğer bugün ben ND’leri gidermek için 100 kere gayret ettim ve onları sadece 5 kere giderdiysem, yarın kendimi artık biraz daha emin hissedeceğim, bir hafta sonra ise – daha da emin. Gayretler tecrübesi kaybolmuyor! Daha geniş söylersek, gayretler hiçbir zaman yenilgiye getirmiyor, onlar her zaman başarıya getirir, ancak bazen bu başarıya yenilgi denir, sonuca ulaşılmadığı zaman, bazen de ona zafer denir, sonuca ulaşıldığı zaman. Bu anlayış sonucunda pratikçi, zaferin, şüphesiz, coşturduğunu, fakat yenilginin de coşturduğunu görüyor, çünkü eğer yenilgi mevcutsa, demek, gayret vardı, demek, her halükarda ileriye bir adım atılmış, demek, başlı başına çok güzel olan bir şey – gayret – gene de yaşanmıştır, ND’lerin iradesine teslim olmamak, bunun yerine gayretler sarfetmek alışkanlığı sağlamlaştırılmıştır.