Bir padişahın ganimet malından eline güzel ve sevilen bir kumaş geçer. Terzibaşını çağırtıp o kumaşı eline verir. Terzibaşı kumaşı görünce aklı başından gider. Ve hayran olur. Padişaha kaftan kesmek için yaklaşıp evvela tahmin için eline arşın alır:
?Sultanım, üstatlar: "Bin ölç bir kes, ölçmeden kumaşa el vurmasın hiçkimse" demişler, der. Velhasıl her ne kadar tahmin eyler:
?Sultanım, bu kumaş kaftan olmaya el vermez, diye söyler. Dörtte bir çeyrek daha gerekir ki, Hazret?i sultana layık bir kaftan olsun.
Padişah çaresiz:
?Biraz dursun ve buna uygun parça bulunması için şehir ve vilayet aransın, diye emreder. Her ne kadar şehir baştan başa aranır ve memleket boydan boya taranırsa da ona münasip kumaş ve o beze uyar yoldaş bulunamaz. Padişah çaresiz kalıp bir başka terziyi davet eder:
?Şu güzel kumaştan bana iyi bir elbise yapıver, diye söyler. Usta terzi de: "Bismillah" deyip iki dizi üstüne oturur. Kumaşı şöyle bir tahmin edip sındısını eline alır. Pa~|~dişahın nasıl gönlünden geçerse işte tam öyle, mükemmel bir elbise biçer. Padişah överek ihsanlar eder. Terzi ihsanları alıp elbiseyi dikmeye gider.
Nice zaman sonra, bir gün padişah gezmeye çıkar. Şehri dolaşırken küçük bir çocuğu o eşsiz kumaşından bir elbise ile görür. Padişah hayret ederek elbisenin aslını teftiş edip araştırır. Çocuğun, o elbisesini diken terzinin oğlu olduğunu öğrenir. Terziyi getirip:
?Usta, bu elbisenin parçasını nerede buldun?
Terzi:
?Sultanımın elbisesinden artan parçadır. Padişah:
?Ya bizim terzibaşı "Bu kumaştan bir kaftan çıkmaz" derdi? Sen hem tam çıkardın hem de oğluna kaftan yaptın, nasıl oldu? der. Terzi:
?Sultanım onun oğlu büyüktü; kaftan çıkmaz, demesi onun içindi, der.