We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bana göre, acil infaz yerine özel muamele görmesi ilginç. Belki de bir rehine olarak son derece değerli kabul edildi. Nasıl ve neden oradaki diğer mahkûmlardan farklı muamele gördüğünü merak ediyorum.
Özel bir bölümden bahseden Wikipedia makalesi, böyle bir adamın Nazi hapishanesinden muaf olmadığına dair akıllara durgunluk veriyor; öte yandan, kendi ülkesinde otomobilinden sürüklendi ve neredeyse dövülerek öldürüldü, neyse ki yakınlarda bulunan proletarya üyeleri tarafından kurtarıldı. (aynı yerde)
Aslında, Naziler bir grup önemli siyasi lideri Buchenwald'ın özel bir yan kampında rehin olarak tuttular. Nispeten hafif koşullar.
Nedense şu anda VIP mahkumların tam listesini içeren tek bir kaynak bulamıyorum (bir zamanlar böyle bir web sayfasını okuduğumu hatırlıyorum). Her neyse, yan kampın adı "Fichtenhain Özel Kampı"ydı ve bu google kitabında bu konuda bazı değerli bilgiler var.
Bu web sayfası da yararlıdır. İşte en alakalı bölüm:
Prenses Mafalda, Buchenwald'daki politik açıdan önemli tek mahkum değildi. Fichtenhain Özel Kampı olarak bilinen bir alan ve SS kışlası ile Gustloff-Werk II arasında bulunan bitişik izolasyon kışlası da genel toplama kampı nüfusu ile karışmalarına izin verilmeyen çeşitli erkek, kadın ve çocukları barındırıyordu.
Özellikle Fransız politikacılar, Buchenwald'daki Nazilerin “misafirleriydi”. Bir Yahudi olan ve 1936'dan 1938'e kadar Fransız Halk Cephesi hükümetinin eski başbakanı olan Léon Blum, Müttefiklerin Kuzey Afrika'yı işgalinin ardından Kasım 1942'de Fransız Serbest Bölgesi'nin Almanlar tarafından işgal edilmesinden sonra burada hapsedildi. KL Buchenwald'da tutulan Fransız hükümetinin diğer üyeleri arasında Édouard Daladier (1940'ta başbakan); Georges Mandel (1940'ta Fransa'nın düşüşünden önceki son içişleri bakanı); ve General Maurice Gamelin (1940'ta Fransız ve İngiliz kuvvetlerinin başkomutanı). Ayrıca Etterberg'in tepesinde, Yedek Tümen General Andre Challe ve oğlu; Pasteur Enstitüsü müdürü Profesör Alfred Balachowsky; ve bir Msr. Clin, Fransa Ulusal Kütüphanesi müdürü.
Burada ayrıca Alman Sosyal Demokrat Partisi eski başkanı Dr. Rudolph Breitscheid ve eşi tutuldu. SS asker kışlalarından birinin mahzeninde, Protestan ilahiyatçı Dietrich Bonhoeffer'in tutulduğu SS gözaltı alanı olarak bilinen özel bir hücre sırası vardı. Daha sonra Flossenbürg'e tahliye edilen Bonhoeffer, kampın kurtarılmasından birkaç gün önce 9 Nisan 1945'te asıldı.
KL Buchenwald, mahkûmlarının milliyeti söz konusu olduğunda ayrımcılık yapmadı. Buchenwald ayrıca Kopenhag polis şefi Anton Falkenberg; Prag eski belediye başkanı Petr Zenkl; İngiliz Kanat Komutanı Orman Yeo-Thomas; ve 1944'te Buchenwald'da ölen Belçika'nın eski başbakanı Paul-Emile Janson.
20. yüzyılın önemli bir tanığı olan Buchenwald'dan kurtulan Jorge Semprún'u hatırlamak
Soledad Fox Maura tarafından
1 Temmuz 2018 18:30 (EDT) yayınlandı
Jorge Semprun (Getty/Frank Perry)
Hisseler
Soledad Fox Maura'nın "Exile, Writer, Soldier, Spy: Jorge Semprún" kitabından izin alınarak alınmıştır. Telif Hakkı 2018, Skyhorse Publishing, Inc.'in bir baskısı olan Arcade Publishing'e aittir.
Sürükleyici, otoriter biyografisinde Soledad Fox Maura, "Z" ve "Savaş Bitti"den sorumlu Oscar adayı senarist Jorge Semprún'un çalkantılı gerçek hayat hikayesini ortaya koyuyor. Maura, Williams Koleji'nde İspanyolca ve Karşılaştırmalı Edebiyat Profesörüdür. New York Şehir Üniversitesi'nden Karşılaştırmalı Edebiyat alanında doktorası var, eski bir Fulbright Kıdemli Araştırma Bursu ve İspanyol kültürü ve tarihi ve İspanya İç Savaşı hakkında iki kitap ve birçok makale yayınladı.
2011 yılının Temmuz ayında sıcak bir Madrid akşamında, Fransız filozof Bernard Henri-Lévy, Prado Müzesi'nde kalabalık bir oditoryuma hitap etti. Etkinlik bir anma töreniydi. Seyirci, yoğun ya da boş yaşamlarına akşamı anmak için ara vermiş olan politikacılar, aydınlar ve işadamlarıyla dolup taştı.
Bir kulak misafiri için Lévy birkaç farklı insanın hayatını onurlandırıyormuş gibi görünebilir: İspanyol bir Cumhuriyetçi, bir Buchenwald kurtulan, cesur bir gizli ajan, ünlü bir yazar, Oscar adayı ve büyük bir Avrupalı düşünür. Ayrıca şu betimleyicileri de eklemiş olabilir: Aristokrat, sürgün, Komünist, gizli askere alma görevlisi, Sosyalist Bakan, Katolik, antifaşist, Nazi kampından sağ kurtulan, fahri Yahudi, anti-Frankist, Germanophile, İspanyol, Parisli, anti-komünist, dolandırıcı, kamusal entelektüel , baştan çıkarıcı, dissembler, radikal, göz alıcı, burjuva, ödüllü romancı ve otobiyografi yazarı.
Bunların hepsi tek bir kişinin birden çok yüzüydü: Jorge Semprún, hayatı yirminci yüzyıla yayılan bir birey. Eric Hobsbawn'ın dediği gibi, "İlginç zamanlar" Semprún, çağının sunduğu her fırsata ve zorluğa göğüs gerdi. Sonuç, birden fazla, genellikle çelişkili hayat yaşayabilmesiydi. Onu tanıyanlar için ölümü kişisel bir kayıptan daha fazlasıydı. Bu, yirminci yüzyılın önemli bir tanığının ve Avrupa'nın geçmişi ve bugünü ile eşanlamlı hale gelen bir figürün ortadan kaybolması anlamına geliyordu.
Semprún birkaç hafta önce Paris'te ölmüştü ve ana anma törenleri Fransa'da yapılmıştı. Yine de, Jorge'nin -ve ondan önceki annesinin- huzur ve lüks içinde büyüdüğü Prado Müzesi'ndeki bu saygıda özellikle hareket eden bir şey vardı, onları bekleyen şiddetli yüzyıldan mutlu bir şekilde habersizdi. Seksen yedi yıl sonra aynı ağaçlar Paseo del Prado'yu çevreliyordu ve eski Semprún evinin balkonları su geçirmez, sessiz akşam sokaklarına bakıyordu.
Picasso gibi, Semprún da yaratıcı yeteneğin, siyasi katılımın ve Fransa'yı evlat edindiği ülke yapan yoğun kişisel manyetizmanın yirminci yüzyıl İspanyol simgesiydi. Eğer ressam olsaydı, Paris onu Saint-Germain-des-Prés semtindeki eski bir otel özelinde bir müze ile onurlandırabilirdi. Fransa'daki ilk yılları, dili konuşmayan ergen bir İspanyol sürgünü olarak kolay değildi. Ancak on yıllar boyunca Fransız dilini uyarladı ve fethetti. Fransızlar onu beslemeye geldi ve ona fırsatlar, medyada yer aldı ve ödüller verdi. Paris entelijansiyasının yerleşik yıldızlarından biri, zarif ve aristokrat bir yazar, bir kahraman ve Nazi kampından kurtulan oldu. Fransız film yıldızları (Yves Montand) ve politikacılar (Başbakan Dominique de Villepin) tarafından aranan gösterişli bir halk entelektüeliydi.
1936 yazında İspanya İç Savaşı patlak verdikten kısa bir süre sonra, Semprún'un Cumhuriyetçi ailesi Fransa'ya kaçtı. Sürgündeyken, on üç yaşındaki Jorge Fransızca öğrendi ve çalışmalarına devam etti. Parlak bir felsefe öğrencisiydi. 1939'a gelindiğinde, İspanya savaşı Franco'nun zaferiyle sona ermişti ve İkinci Dünya Savaşı'nın yenilgisi Avrupa'yı mahvediyordu. Mümkün olan en kısa sürede Semprún, Faşizmin sonunun İspanya'yı da özgürleştireceğini umarak Fransız Direnişi'ne katıldı. Ekim 1943'te Gestapo tarafından tutuklandı ve Nisan 1945'te Amerikan Ordusu kampı kurtarana kadar tutsak kaldığı Buchenwald'a sürüldü.
Sürgün edilen biri olarak deneyimleri, siyasi kimliğini ve Komünist Parti ile dayanışmasını daha da pekiştirdi. Aktif bir militan oldu ve Partido Comunista Español'da lider olmak için yükseldi. Franco İspanya'nın gençliğini gizlice örgütleyerek cesur ve sadık bir gizli ajan olarak uzun yıllar geçirdi, ancak partinin stratejisiyle ilgili hayal kırıklığını dile getirdikten sonra 1963'te ihraç edildi. bir romancı ve Buchenwald hakkındaki ilk kitabı olan "Uzun Yolculuk"u yayınladı. Bir düzineden fazla otobiyografik eser ve başarılı senaryo, çoğu, Buchenwald'daki deneyimlerine değinen, çoğu prestijli yayıncı Gallimard tarafından Fransa'da yayınlanan ve daha sonra çok sayıda başka dile çevrilen kurgusal anıları takip edecekti. Kitaplarından sadece ikisi anadili İspanyolcasıyla yazılmıştır.
Yazıları, onlarca yıllık röportajları ve verdiği dersler sayesinde Semprún, ahlaki bir otorite olarak, hem Faşist hem de Komünist sistemlerin içini ve dışını bilen ve bunun üzerine düşünmek için eğitim, zaman ve özveriye sahip biri olarak uluslararası bir ün kazandı. yirminci yüzyılın krizleri. Kendi anılarını çıkararak Holokost'u unutmaya karşı toplu savaşa defalarca katkıda bulundu ve eserleri ve siyasi faaliyetleri sayesinde Kudüs Ödülü'ne layık görüldü, Académie Goncourt'a üye oldu ve diğer onurların yanı sıra Alman Barış Ödülü'ne layık görüldü. . Franco'nun ölümünden sonra İspanya'nın ilk sosyalist Cumhurbaşkanı olan Felipe González, ilk döneminde Semprún'u kültür bakanı yaptı. Semprún, geçen yüzyılın ve bu yüzyılın başlangıcından bu yana Avrupa'nın önde gelen entelektüellerinden ve siyasi şahsiyetlerinden biri, II.
Fransa'da sevgiyle tanınan Georges, son derece yakışıklıydı, soylu bir geçmişe sahipti ve Constantin Costa-Gavras'ın siyasi gerilim filmi "Z"nin Oscar adayı senaryosunu yazdı. Yves Montand, Alain Resnais'in yönettiği otobiyografik "La Guerre est finie"de Semprún'u canlandırdı.
Tüm bu faktörler, Semprún'u İkinci Dünya Savaşı Sonrası ve Soğuk Savaş Paris'i için özel yapım bir kahraman yapmak için bir araya geldi: Bir eylem ve düşünce adamı, sahte pasaportları ve gizli işlerinin çift dipli valizleriyle olduğu kadar rahat. Franco İspanya, Paris bulvarlarının kafelerinde olduğu gibi, İspanyol Komünist Partisi'nden ayrılan ve hemen ödüllü bir yazar olan Les Deux Magots ve Flore. Bernard Pivot'un "Apostrophes" ve "Bouillon de Culture" gibi edebi televizyon programları sayesinde Semprún, Fransa'da herkesin bildiği bir isim haline geldi.
Ayrıca sınır dışı edilenler ve Nazi kampından sağ kurtulanlar için kamu sözcüsü oldu. Almanya'da da saygı gördü. Fransızca yazdı ve Paris'te yaşadı ama İspanyol'du ve Yahudi değildi. Onun bakış açısı eşsizdi.
Semprún'un çalışması büyük ölçüde otobiyografiktir, ancak onun deneyimlerinden ilham alması gerçeği, bize hayatının eksiksiz veya tarihsel bir resmini verdiğini varsaymamıza neden olmamalıdır. Aksine, bir romancı olarak kurgu ve gerçeği harmanlama hakkı konusunda açık sözlüydü ve özgürce nakış yaptığından, icat ettiğinden ve ihmal ettiğinden emin olabiliriz. Bugüne kadar, Semprún'un gerçek deneyimini, yaşamını oluşturan bilmeceleri ve paradoksları inceleyen edebi eseriyle karşılaştıran derinlemesine bir çalışma yapılmadı. Yaptığını söylediği şeyler hakkında çok şey biliyoruz, ancak gerçekte ne yaptığı veya motivasyonları hakkında çok az şey biliyoruz. Ölümünden bu yana, güçlü kişiliğinin yokluğunda, bazı kaynakları incelemek ve onun mirası üzerinde biraz mesafeli düşünmek belki de ancak şimdi mümkün oldu. Anlatıları, tarihsel gerçek ile parlak edebi kendi kendini şekillendirmesi arasında nasıl hareket ediyor? desenler var mı?
Semprún, Fransa'daki hayatını, kendisini sıfırdan icat etmeye zorlanmış, kökü kazınmış bir sürgün olarak yeniden inşa etse de, siyasi ve edebi hırslarının İspanya'daki çocukluğunda şekillendiğini düşünüyorum. Ailesinden miras kalan tek şeyin babasının Marx'ın "Das Kapital" kopyası olduğunu söylemeyi severdi, ama aslında babası, büyükbabası, dayısı ve kayınbiraderi ile derin bir siyasi meşgaleyi paylaştı. Yazar Juan Goytisolo, Semprún için "Politika genlerinde vardı" demiştir. Semprún'un hayatı ile mütevazi Mallorquín kökenlerinden başlayan, ancak kararlılık ve zeka sayesinde yirmi yılı aşkın bir süredir İspanya'nın başbakanı olan ünlü dedesi Antonio Maura'nın hayatı arasındaki şaşırtıcı paralellikleri vurgulamak için onun siyasi kökenlerini bir bağlama oturtmak ve aile geçmişinin izini sürmek önemlidir.
Semprún'un hayatında istisnai olan şey, onun dönemini tanımlayan pek çok tarihsel sarsıntıyla örtüşmesi değil, bütün bunlara kendini büyük bir titizlikle dahil etmesidir. Büyükbabası gibi, Semprún da hem profesyonel bir devrimci hem de bir kültür bakanı olarak siyasi alanda uzun bir yol kat etti. Ve büyükbabası gibi, ideallerinden ödün vermektense her şeyi kaybetmeyi tercih etti. Semprún'un son derece bireysel dürüstlük duygusu, siyasi müttefikleriyle bağlarını koparmasına neden oldu ve sürgündeki dolambaçlı hayatı onu aile üyelerinden uzaklaştırdı. Birkaç acı verici ve kesin ayrılıktan kurtuldu: İspanyol Komünist Partisi ve İspanyol Sosyalist Partisi (PSOE) ile olduğu kadar babası, bir zamanlar en sevdiği kardeşi Carlos ve tek oğlu Jaime ile. Bu kopuk ilişkiler için ödenen kişisel bedel neydi? Siyasi bir bukalemun muydu? Kendini başarılı mı yoksa başarısız mı gördü? İktidarla ilişkisi neydi?
Hayatının farklı dönemleri boyunca kişiliğini tanımlayan temalar vardır. Semprún, kendisini bulduğu her durumda, etrafındakilerin üzerinde durmanın bir yolunu aradı. Yedi kardeşinden annesinin ve babasının geleceğin yazar ve politikacısı olarak belirlediği kişi olduğunu söylüyor. O seçilmiş oğuldu. 1930'ların sonlarında Paris'te Buchenwald'da (1943–1945) olağanüstü bir felsefe öğrencisiydi. İspanyol Komünist Partisi (1952-1962) içinde, gelişmişliği ve kültürel seviyesi, onun efsanevi Federico Sánchez, burjuva üniversite öğrencilerini baştan çıkarmaktan ve onları Frank karşıtı eylemcilere dönüştürmekten sorumlu ajan olmasına izin verdi. Aranan bir adam olan Semprún/Sánchez, polisle birlikte bir Madrid'de herkesin gözü önünde saklandı. On yıl boyunca, "gizli" işini cezasız bir şekilde, şık giysiler giyerek ve gösterişli arabalarda dolaşarak, onu yakalamak için neredeyse sivilleri tuzağa düşürerek yürüttü. Bu faaliyetler kuşkusuz riskliydi, ama aynı zamanda ona parti içindeki en göz alıcı rolü de kazandırdı. Hiç yakalanmadı.
Kirby Cowan, Buchenwald Havacıları ve KLB Club A Cautionary Tale
Bunu okumak kolay olmayacak. Yazmak kolay değildi. Bu hikaye Frank Kirby Cowan ve İkinci Dünya Savaşı'ndan 167 diğer müttefik havacı hakkında. Hikayeleri, çatışmanın her iki tarafındaki diğer binlerce broşürün hikayelerinin olmadığı şekilde benzersizdir. Yollarımız ilk olarak 23 Ağustos 1946'da kesişti, ama bu başka bir günün hikayesi.
Kirby, Harrison, Arkansas'tan genç bir adamdı. Babası bir demiryolu mühendisiydi ve Kirby, Joe Cowan'ın ayak izlerini takip etmeyi planlıyordu. Sonra bir savaş oldu. Diğer binlerce Amerikalı gibi Kirby de Pearl Harbor saldırısının ardından orduya katıldı. Kirby, Ordu Hava Birlikleri'ne katıldı ve bir radyo operatörü olarak B-17 bombardıman uçaklarına atandı. Hava Kuvvetlerine katılana kadar hiç uçağa binmediğini söyledi. İlk uçak deneyimini çok iyi hatırlıyordu. Hava Kuvvetleri, oryantasyon uçuşları veya gezilerle zaman kaybetmedi. Kirby'nin bir uçaktaki ilk deneyimi, onu bir AT-6 Teksaslı'nın arka koltuğunda ayakta dururken, bir başka AT-6 tarafından çekilen bir uygulama hedefine bir makineli tüfek ateş etmesine neden oldu.
Eğitimini tamamladıktan sonra 339. Bomba Bölüğü, 96. Bomba Grubu, 8. Hava Kuvvetleri Komutanlığına atandı. B-17'leri çağrıldı Horn'un Hornetleri, çünkü pilotun adı Horn'du. O günlerde kayıplar yüksekti ve Horn'un Hornetleri 1944'te şansları tükendi. B-17'leri bir uçaksavar mermisi tarafından yarıya indirildi. Uçaklarına ne olduğuna dair bilinen bir fotoğraf yok, ancak bir B-24'e verilen benzer hasarın bu görüntüsü bunu gösteriyor.
Kirby, “Motorlar boşaldığında daha önce hiç uçak motorunun çıkardığını duymadığım bir ses çıkardılar. Üzerilerinde yük yokken çığlık atmaya başladılar. Baştan sona yuvarlanmaya başladık. G kuvvetleri tarafından uçağın içine sabitlendim. Kuyruk bölümünün düştüğünü bir anlığına gördüm. Kuyruk topçusunun şansı yoktu. Bir an için yuvarlanmayı bıraktık, ben de ikiye böldüğümüz arkadan bir Brody çıkardım. Dışarı çıkan üç kişiydik.” Kalan altı mürettebat üyesi ya uçaksavar mermisi tarafından öldürüldü ya da dışarı çıkamadı. Pilot, yardımcı pilot, bombardıman uçağı ve uçuş mühendisi uçağın burnunda mahsur kaldı.
Kirby devam etti, "İkimizden inen üçümüzden biri paraşütünde vuruldu. Yere canlı inmedi."
Jaques Desoubrie'nin ‘Aranıyor’ posterinden bilinen tek fotoğrafı.
İndikten sonra Kirby, hayatta kalan diğer mürettebat üyesinin nerede olduğunu bilmeden yalnızdı. Almanların onu arayacağını biliyordu, bu yüzden Fransız Direnişi ile bağlantı kurmaya başladı. Sonunda iyi bir temas olduğunu düşündüğü şeyi yaptı. Maalesef değildi. Bağlantısı bu adamdı, Jacques Desoubrie, Fransız hain ve Gestapo'nun çifte ajanı. Desoubrie'ye Gestapo'ya teslim ettiği her bir müttefik havacı için 10.000 frank ödendi.
Kirby birkaç esir kampına gönderildi ve diğerleriyle birlikte vurulmayı umdukları Fresnes Hapishanesine gönderildi. Alman Dışişleri Bakanlığı, savaş esirlerinin vurulması konusundaki endişelerini dile getirdi. Bunun yerine, terörist olmakla suçlanan düşman havacılarına POW'ların yasal statüsü verilmemesini önerdiler. Artık savaş esiri olarak kabul edilmedikleri için, Paris'in hemen dışındaki Fresnes'ten trenle Buchenwald toplama kampına gönderildiler. Kalabalık yük vagonlarında geçen beş günün ardından 20 Ağustos 1944'te Buchenwald'a vardılar. Adamlar Buchenwald toplama kampının ön kapısından geçirildiğinde, gardiyanlardan biri yakındaki büyük bacayı işaret etti. Kirby'ye kapıdan girdiğinde gitmesinin tek yolunun büyük bacadan olduğu söylendi.
Buchenwald'a toplam 168 Müttefik havacı gönderildi. Buchenwald'a gönderilen tüm havacılar “ olarak sınıflandırıldı.terör uçağı” (terör pilotu). Bu, onlara bir yargılama veya duruşma hakkı verilmediği ve Cenevre Sözleşmesinin kuralları kapsamına girmedikleri anlamına geliyordu. Kirby'ye savaş esiri (POW) statüsü verilmedi, bunun yerine orada tutulan diğer tüm havacılar gibi bir suçlu ve casus olarak muamele gördü ve ölüme mahkum edildi.
“Terör ilanları”nın başları traş edildi, ayakkabılarından mahrum bırakıldılar ve yaklaşık üç hafta boyunca barınak olmadan dışarıda uyumaya zorlandılar. Üç erkeğe ince bir battaniye verildi. Karantina alanı olan kampın “Küçük Kamp” adlı bölümüne atandılar. Küçük Kamptaki mahkumlar en az yiyecek ve en sert muameleyi gördüler.
Kısa bir süre sonra, adamlar tüm mahkumların rütbeli subayının kim olduğunu anladılar. Yeni Zelandalı bir Lancaster bombacı pilotu olan Filo Lideri Phil Lamason en kıdemli subaydı. Lamason ilk yemekten sonra herkesi bir araya topladı ve şöyle dedi:
"Dikkat!… Beyler, gerçekten çok iyi bir düzeltmedeyiz. Goonlar Cenevre Sözleşmesini tamamen ihlal ettiler ve bize adi hırsızlar ve suçlular gibi davranıyorlar. Ancak biz askeriz. Bundan sonra biz de eğitimimizin bize öğrettiği ve ülkelerimizin bizden beklediği şekilde hareket edeceğiz. Bir birlik olarak yoklamaya yürüyeceğiz ve tek bir birlik olarak tüm makul komutları uygulayacağız.”
Kirby, hep birlikte yürüdüklerini söyledi.temyiz” (yoksa aramalar), gardiyanları kızdıran askeri tatbikat düzeninde. Hayal edilebilecek en kötü koşullarda askeri disiplini sürdürdüler. Sayılarından ikisi öldü. Sahte infazlara maruz kaldılar ve tetikte mutlu Gestapo muhafızlarından birinin onları ne zaman biçeceğini asla bilemezlerdi. İdam yönteminin asılması olacağı ve ilmik için bir ip yerine müzik teli kullanılarak asılmayı beklemeleri tavsiye edilmişti.
Hermann Pister, Komutan
Buchenwald Toplama Kampı
Phil Lamason ve mahkûmların liderleri, Buchenwald komutanı Hermann Pister ile bir savaş esiri kampına nakledilmesi için pazarlık yapmaya çalıştılar. Pister, adamların terörist olduğu, yargılanmayacak, daha insancıl muamele görmeyecek ve birkaç hafta içinde idam edilecek pozisyonundan vazgeçmeyi reddetti.
Büyük bir kişisel risk altında, Phil Lamason, notu Luftwaffe'ye yönlendiren güvenilir bir Rus mahkûma bir notu kaçırmayı başardı. Luftwaffe'nin durumlarına Gestapo ve SS'den daha anlayışlı olacağını hissettiler. Luftwaffe, düşürülen el ilanlarına benzer şekilde muamele edilmesini istemeyecekti ve dahası, tüm havacıların kağıtlarına “DİKAL” damgası vurulmasına rağmen, onları Alman hava kuvvetleri tarafından yönetilen bir kampa götürmek için siyasi bağlantıları olsaydı.Kein anderes Lager'de Darf), bu, “Başka bir kampa nakledilmemek” anlamına geliyordu.
İki Luftwaffe subayı görünüşte son bomba hasarını incelemek için Buchenwald'a geldi. Mahkumlardan biri akıcı Almanca konuşuyordu. Luftwaffe memurları mahkûmlara yaklaştıklarında, temsilcileri dikkatlerini çekti ve akıllıca selamladı. Uçuş ve diğer ayrıntılar hakkında kısa bir konuşmadan sonra, Luftwaffe memurları, adamların havacı arkadaşları olduğuna ikna oldular. Hermann Goering'in masasına ulaşana kadar emir komuta zincirine mesajlar gönderdiler. Her halükarda, fazlasıyla öfkeliydi. Goering'in kendisi de eski bir havacıydı, Birinci Dünya Savaşı'nda başarılı bir savaş pilotuydu. Kendi Luftwaffe havacılarının savaş esiri olmaları halinde onlara iyi davranılması gerektiğinden endişeliydi. Aynı zamanda Gestapo ve SS'ye karşı siyasi ve askeri nüfuza sahip birkaç subaydan biriydi. Goering, Himmler'i hayatta kalan 166 mahkumu Luftwaffe'nin gözetimine bırakmaya zorladı. Luftwaffe tarafından yönetilen Stalag Luft III'e götürüldüler. 19 Ekim'de 156 havacı aynı anda serbest bırakıldı. On kişi hemen hareket edemeyecek kadar hastaydı ve birkaç haftalık bir süre içinde Stalag Luft III'e götürüldü.
Lamason morali yüksek tutmak için kendine bir sır saklamıştı, ancak bu adamların 26 Ekim'de, Luftwaffe'nin onları Buchenwald'dan kurtarmasından sadece yedi gün sonra Buchenwald'da idam edilmelerinin planlandığını öğrenmişti.
Kirby bana basitçe "Hermann Goering hayatımı kurtardı" dedi.
Savaştan sonra, Buchenwald kurtulanları ordu tarafından sorgulandı ve bazıları yalan söylemekle suçlandı. Deneyimleri hakkında asla konuşmamaları emredildi ve çoğu asla yapmadı. Eve geldikten sonra söyleyenlerden bazıları yalan söylemekle suçlandı, bu yüzden konuşmayı bıraktılar. Havacıların çoğu, ellerinden geldiğince birbirleriyle iletişim halinde kaldılar.
Savaştan sonra ve tüm savaş esirleri serbest bırakıldı ve eve döndü, Kirby Cowan, Arkansas'ın sessiz kuzeybatı kasabası Harrison'da hayata devam etti. Babasının ayak izlerini takip etti ve demiryolu için çalışmaya gitti. Hikayenin devamı var. Kirby 1941'de Harrison Lisesi'nden mezun olduğunda, babası ona kırmızı taşlı bir yüzük verdi. Vurulduğu gün giyiyordu. Alman gardiyanlar, hapse girerken yüzüğünü, madeni paralarını ve diğer kişisel eşyalarını aldı.
Kirby, 1945'te sevgilisi Cloteen ile evlendi. Savaş Departmanından bir kutu geldiğinde, yaklaşık bir yıldır evlilerdi. Bu onun yüzüğüydü. Kırmızı taşın bir yakut olduğunu öğrenen genç çift değerlendirdi. Kirby artık parmağına uymayana kadar giydi. Cloteen'in hala taktığı bir kolye zincirine takmıştı.
Buchenwald Havacılarının toplantıları vardı ve amblemleri olarak bir iğneye ihtiyaçları olduğuna karar verildi. diye adlandırdıkları örgüt KLB Kulübü. Adamlardan biri, RAF'tan Bob Taylor, toplama kampındayken havacıların çıplak ayak durumunu temsil eden çıplak, kanatlı bir ayak tasvir eden bir tasarım yarattı. Ayak, KLB (Konzentrations bira Buchenwald). Müttefik işgal kuvvetlerinin sembolü olan beyaz bir yıldız çemberi var. KLB Kulüp üyeleri, kulüp üye numaraları olarak Buchenwald mahkum numaralarını kullandılar.
Birkaç gün önce Kirby ve Cloteen'in oğlu Joe ile konuştum. KLB Club pinini aradı ama bulamadı. Cloteen, üzerinde tasarıma sahip bir KLB Club rüzgarlık olduğunu hatırladı, ancak birkaç yıl önce verildi.
Frank Kirby Cowan, KLB 78271, 23 Aralık 2009'da 87 yaşında öldü.
Phillip John (Phil) Lamason, KLB 78407, 12 Mayıs 2012'de 93 yaşında öldü.
Jacques Desoubrie, işlediği suçlardan dolayı 1949'da idam edildi.
Hermann Pister, SS #29892, 1945'te tutuklandı. Diğer 30 sanıkla birlikte Dachau'daki Amerikan Askeri Mahkemesi tarafından savaş suçlarından yargılandı. Suçlamalar, “..Savaş Esirlerinin haklarına ilişkin olarak 1907 tarihli Lahey Sözleşmesi ve 1929 tarihli üçüncü Cenevre Sözleşmesinin savaş Yasalarını ve Kullanımlarını ihlal etmek için bir 'ortak plana' katılmak” idi. Suçlu bulundu ve asılarak ölüme mahkum edildi. Pister, 28 Eylül 1948'de Landsberg Hapishanesi'nde infazı beklerken kalp krizi geçirerek öldü.
Willie Walderam , Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri, KLB 78402, deneyim hakkında bir şiir yazdı.
Bir yansıma
Seni düşüneceğim sevgili KLB
Yine gelecek bir gün,
Dünya eşcinsel ve özgür olduğunda
Ve ben çok uzaktayım.
Yağan yağmurda o uzun çağrılardan
Ne çizme, ne ayakkabı,
Ve bizi sayan SS muhafızları
Seçtikleri kişiye vurmak.
Çocuklarımı dizimde zıplattığımda
Çingene çocukları düşüneceğim,
Kim, top ve zincir takmak yerine,
Önlük giymeliydi.
Geceleri rahat yatağıma uzandığımda
Senin sert tahtalarını düşüneceğim,
Bizi örtecek tek bir battaniyeyle,
Ve sürülerde pireler ve bitler.
İronik olarak, nasıl olduğunu düşüneceğim
Künyelerimizi bizden aldın,
‘Nix soldat-civil’ dediniz,
Fanatik bir şekilde bize gülümsüyor.
Evet, bize çorba ve yeterince siyah ekmek verdin.
Salt bir varoluşu aşındırmak için,
Daha fazlasını istememize yetecek kadar
Ve direncimizi zayıflatmak
Sayımızdan ikisi nasıl hayatını kaybetti
Tıbbi yardım eksikliği nedeniyle
Onlara yemek bile vermezsin
Onları mezardan kurtarmak için
Ve sonra: pis ruhunda geçirdiğin sekiz haftadan sonra,
Bana yıllar gibi gelen,
Luftwaffe geldi, bizi götürdü,
gözyaşı dökmek gibi hissettim
Ve böylece tüm Konzentratörlere,
Sana sunduğum bir tost
İşte size mutlu bir yaşam diler,
Ve KLB ile Cehenneme
Buchenwald'ın Kayıp Havacıları hakkında ödüllü bir belgesel yapıldı. Geçen Aralık ayında Askeri Kanal'da yayınlandı, ancak TV zaman aralığına uyacak şekilde düzenlendi. Uzun metrajlı belgeselin DVD'si yapımcılardan satın alınabilir.
Belgesel için görüşülen havacılardan biri olan Bowen, KLB 78336 Chasten “Chat”, geri döndü ve torunlarını aldı.
Bunu Kirby, tüm havacılar ve adlarını asla öğrenemeyeceğimiz kampların dehşetinde ölenler için yazdım. Kirby benim arkadaşımdı.
Yahudiliğini Kucaklayan İlk Politikacının Anlatılmamış İç Hayatı
Pierre Birnbaum, yeni bir biyografisinde, Léon Blum'un hiçbir portresinin, onun Yahudiliğinin temel gerçeğini görmezden gelebileceğini öne sürüyor. Ve elbette bu doğru. Avrupa'daki diğer önde gelen Yahudi devlet adamlarıyla karşılaştırıldığında, Blum - hem yüksek fikirli ama mahkum Front Populaire'in lideri hem de 1930'ların sonlarında Fransa başbakanı olarak - önemli bir istisnadır. İngiltere Başbakanı Benjamin Disraeli, Yahudi bir anne babanın çocuğu olarak dünyaya geldi ancak 13 yaşındayken Hıristiyan olarak vaftiz edildi. Weimar Almanyası'nın Yahudi asıllı Dışişleri Bakanı Walter Rathenau, hayatı boyunca kimliğiyle eziyet çekti. Onlardan farklı olarak Blum, yalnızca Fransa'da değil, modern dünyada da, antisemitizmin kafa karıştıran zamanlarında bile kendi mirasını gururla onaylayan ilk Yahudi kamu lideriydi.
Birnbaum'un kısa ama anlayışlı kitabı - öğretici bir şekilde "Başbakan, Sosyalist, Siyonist" alt başlığı - Yale University Press'in "Yahudi Hayatları" serisinin en son kitabıdır ve aslında Birnbaum'un vurgusu, Blum'un bir Yahudi olarak evrimleşme kabusunda yaşadığı deneyimdir. 20. yüzyıl: Dreyfus sırasında siyasi uyanışı, iki savaş arası Fransa'da sosyalizmin insani yüzü olarak karşılaştığı anti-Semitizm sel, Nazi işgali altında Buchenwald'a sürgün edilmesi ve son olarak savaş sonrası Siyonizm'i benimsemesi. Birnbaum, “Bu nadir yetenekli adam, Yahudiliğini hükümet tutkusu ve demokratik normları benimsemesiyle uzlaştırmaya çalıştı” diyor. Başka bir deyişle, Blum'un Yahudiliği, onun kamusal ve özel hayatının karmaşıklığını birbirine bağlayan meşhur kırmızı ipliktir.
Ama Birnbaum'un yazdığı gibi, Blum'un sosyalizmi büyük ölçüde onun Yahudiliğinin bir işlevi miydi? Yoksa karmaşık, çok daha soyut bir duyarlılığın, hem Fransızlığın hem de Fransızlığın şekillendirdiği derin bir insanlığın ifadesi miydi? ve Yahudilik eşit ölçüde mi?
Léon Blum'un genç bir adam olarak olmak istediği şey bir yazardı. 1872'de Rue Saint-Denis işçi sınıfında doğan Blum, fin de siècle Paris, Stendhal'in romanlarının inatçı, sosyal açıdan hırslı kahramanlarını, Julien Sorels'i ve Lucien Leuwens'i putlaştırıyor. Belki de bu eylem adamlarına öykünmek için, kesinlikle efesiz yazar, filme alınan bir düelloya bile girdi - neredeyse rakibini şişiriyordu - ve görünüşe göre tüm cevaplara sahip olan adam Stendhal'in hayranlık uyandıran bir biyografisini yazdı. Ama eğer Stendhal'e tapıyorsa, Blum'un kendisi bir Huysmans romanından bir karaktere daha yakındı. Yirmili yaşlarında, siyasetin tekniklerinden çok sanatın cazibesi ve yüksek uçan edebi salonların aldatıcı aşırılıklarıyla hareket eden bir estetiğe sahipti.
Edebi yakınlıkları bazen garip yatak arkadaşları getirdi ve bir süre için, genç Blum, "Nasyonal Sosyalist" terimini icat eden ve daha sonra Yahudilerin varlığını kınayacak olan yazar ve sağcı eylemci Maurice Barrès'in açık bir müridiydi. Fransa'da Blum. Blum siyaseti uzun süre görmezden gelemezdi. 1890'ların sonundaki Dreyfus Olayı hayatını değiştirdi: Fransa, bu eşi benzeri görülmemiş sosyal dramla sarsıldı ve yıllarca haksız yere ihanetle suçlanan Yahudi askeri yüzbaşı Alfred Dreyfus'u aklamak için çalışan Blum da öyle. Fransız siyasetinin alanı ve Léon Blum da dönüşüme uğradı. onun içinde Hatıra Eşyası sur l'Affaire, Blum, Barrès ile olan ilişkisini hatırladı, ancak çok eleştireldi. İki adam bir daha asla görüşmedi.
Şimdi bir sosyalist ve belki de modern Fransa'nın en etkili sosyalist atası olan Jean Jaurès'in bir öğrencisi olan Blum, edebi geçmişini asla inkar etmedi. Örneğin, 1907'de evlilik ve boşanma üzerine skandal bir kitap yazmıştı, 1936'da yeniden yayımladı ve 1937'de İngilizce'ye çevrildi. du evlilik cinsel arzu için bir ilahiydi, temel iddiası, mutlu evliliklerin ancak hem kocaların hem de eşlerin sunakta durmadan önce "yabani yulaflarını ekmelerine" izin verilmesi halinde gerçekleşebileceğiydi. Büyük ölçüde kendi aşk dolu evlilik dışı başarıları sayesinde, genç estet sonunda gerçek bir Stendhal'cı, bir eylem adamı olmuştu. Dreyfus Olayı'ndan sonra, seyircilikten spora, çöküşten sonuca ve salonlardan yüksek politikaya geri dönülmez bir şekilde geçti. 1914'te, Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Blum, 1919'da sosyalist Bayındırlık Bakanı Marcel Sembat'ın yardımcısıydı, Ulusal Meclis'te yer aldı ve sosyalist partinin yürütme kuruluna başkanlık etti. Kariyeri ancak oradan ilerleyecekti.
Pek çok açıdan, bu gelişmeyi izlemek için Pierre Birnbaum'dan daha iyi kimse yoktur: o, modern Fransa'daki Yahudilerin en seçkin tarihçileri arasındadır. Onun dönüm noktası 1992 çalışması, Les Fous de la République, " terimini tanıttıJuif d'etat”—özellikle 1870'de Üçüncü Cumhuriyet'in kurulmasından sonra, Fransız Cumhuriyeti'ni kutlamak için kamu hizmetinde kariyere dönen “devlet Yahudisi”. Benzer şekilde, daha sonraki yayınları, Fransa'da Yahudi karşıtlığının yükselişini araştırdı. fin de siècle, Dreyfus Olayı ve son olarak Fransa'nın "yeni anti-Semitik anı" olarak adlandırdığı 2014 günlüklerYahudi karşıtı kinayelerin bir kez daha kamuoyunda yeniden ortaya çıkmasına neden olan kolektif rahatsızlık iklimi. O yılın Ocak ayında yüzlerce kişi Paris sokaklarında “Juif, la France n'est pas à toi” ("Yahudi, Fransa size ait değil.").
Blum'un hayatı, doğal olarak, eski ve yeni, bu söylemlerin çoğuna oldukça iyi uyuyor. Genç Blum, Birnbaum'un "devlet Yahudisi"ne özgü eğitimli bir asimilasyon yolunu izledi. 1890'da prestijli École Normale Supérieure için, Fransa'nın entelektüel kuruluşunun seçkin saflarına ve en önemlisi siyasi mandarinasına katılmasını sağlayan, herkesin bildiği zor giriş sınavını geçti. Blum, baştan sona Fransız devletinin Aydınlanma vaadine ve bir Yahudi yaşamına olan bağlılığına olan ikili inancını sürdürdü. Birnbaum, "Devlet Yahudilerinin büyük geleneğinde," diye yazıyor, "Blum böylece devleti tarihsel olarak bir özgürleşme aracı olarak gördü." Ve Birnbaum'a göre, Blum'un sosyalizmi tutkulu bir şekilde benimsemesini nihai olarak bilgilendiren, Fransız devletinin özgürleştirici karakteriydi: Fransız Devrimi, Fransız Yahudilerini özgürleştirmişti ve şimdi, bir yüzyıldan fazla bir süre sonra, bir Fransız Yahudisi kitleleri özgürleştirecekti.
1920'lere gelindiğinde Blum, devlete ilişkin çok özel ve kesinlikle Fransız bir görüş geliştirmişti: XIV. . Jaurès'in bir öğrencisi olan Blum, sosyalizmi asla Troçki ve Lenin'in daha sonra yapacağı gibi, burjuva toplumunun devrimci bir reddi olarak görmedi. O toplumda gelişme vaadi tam tersiydi. İçinde yazdığı gibi À l'échelle humaine: “Devletin gücü, işçi sınıfının durumunu tanımlamak, korumak ve garanti altına almak için kullanılmalıdır.” Asırlık mutlakiyetçi nakarat “L'etat, c'est moi" olmuştu "L'etat, c'est nous”, gerçekten kolektif bir dönüşümün gerçekleştirileceği bir aşama.
Birnbaum'un yaptığı gibi, bu duyguları Blum'un Yahudiliği ile ilişkilendirmek gerçekten de karmaşık bir girişimdir. Elbette, Blum'un Yahudi deneyimi, siyasi bilincinin oluşumunda önemli bir rol oynadı, ancak bunun onun fikirleri ve politikaları üzerindeki baskın etki olup olmadığı henüz ikna edici bir şekilde gösterilmedi. Blum, görevdeyken Yahudiliğinden çok Fransızlığını vurguladı: 1938'de Yahudi aleyhtarı bir saldırıya cevaben “Atalarım tamamen Fransızdır” diye yazdı. küçük larousse, gerçek adının Karfulkenstein olduğunu söyledi. Yahudi cemaati için Blum'un Başbakan seçilmesi mutlaka toplumsal bir haklılığın işareti değildi: "Birkaç gün içinde, hükümetin başı olduğunda," diye yazdı. L'Univers İsrail 1936'da "ona karşı iddialarımız ve görevlerimiz Fransa'daki diğer ruhani ailelerinkinden daha büyük olmayacak."
Aynı karmaşık nüans, Blum'un Birnbaum'un büyük ölçüde -belki de çok fazla- yaptığı Siyonizm ile anlaşılması zor ilişkisi için de geçerlidir. İyi bilindiği gibi, Fransa'nın seçkin Yahudi siyaset kurumu, tarihsel olarak Siyonizme düşmandı. Paris'in Merkez Konsolosluğu ile birlikte Alliance israélite Universelle, Filistin'de bir Yahudi devletinin kurulmasını savunan Herzl'in fikirlerini reddetti. Bu çevrelerdeki pek çok kişi için Siyonizm, en azından Herzl'in daha sonra dile getirdiği şekliyle, Fransızlık ve Yahudilik arasında ulaşmaya çalıştıkları özenle geliştirilmiş ortak yaşam için derin bir varoluşsal meydan okumaydı.
Her ne kadar Birnbaum, Blum'u bu durumun belirsiz çeperine yerleştirse de. ortam, yine de öznesini “Fransız Yahudiliği ile Siyonizm arasındaki ilişkiyi tek başına dönüştürmeye çalışmış” olarak kabul ediyor. Bu, çok az kanıt bulunan bir abartıdır. Blum, şüphesiz Siyonist projeyi destekliyordu, ancak Edmond de Rothschild, Bernard Lazare ve André Spire'ın büyük geleneğinde, sevgili Fransa'larından ayrılmayı asla hayal etmeyecek olan ama Yahudilerin Filistin'e dönüşünü Filistin'e bir Yahudi dönüşünü gören adamlar. vatansız Doğu Avrupalı kardeşleri için sürdürülebilir bir gelecek. Bu, hayırsever, on dokuzuncu yüzyıl Siyonizminin bir versiyonuydu ve Blum için sosyalist projenin ve onun özgürleştirici kapasitelerinin bir uzantısıydı. Birnbaum'un Blum'un Chaim Weizmann ile olan ilişkisine yaptığı vurgu veya 1948'de İsrail Devleti'nin kurulmasını savunması, Blum'u sarsılmaz bir destekçisi olarak tasvir ediyor, ki bu şüphesiz ki kendisiydi, ancak tam olarak “tek elli” bir savaşçı olarak değil. Blum, Mayıs 1948'de David Ben-Gurion'a şöyle yazmıştı: “Sosyal adalete dayalı bir Yahudi devleti inşa etme yönündeki muhteşem çabalarınızda size içtenlikle başarılar dilerim. ama uzak bir ülkede başkalarının yaşamlarıyla uyumlu bir dava.
Sonuç olarak, Birnbaum'un kitabı -kisa, anlamlı ve Arthur Goldhammer tarafından güzelce çevrilmiş- yine de modern Fransa ve aslında modern Avrupa tarihinin en önemli, hatta gözden kaçırılmış şahsiyetlerinden biri için değerli bir giriş ve rehberdir. Léon Blum hakkında en çok hatırladığı şey, iyi ya da kötü, çok önemli bir aktör olduğu tarihsel olaylardır.Tıpkı 1938'de Münih Anlaşmalarını üzüntüyle kabul etmesi ve İspanya İç Savaşı'nda Cumhuriyetçilere yeterli desteği sağlayamaması nedeniyle eleştirildiği gibi, sosyal adalet davasına olan sarsılmaz bağlılığıyla müjdelenir. Bu anlamda, Birnbaum'un kitabı faydalı bir müdahaledir: Blum'un iç yaşamının, kendisini bir an için dünya tarihinin ön saflarında bulan bir karakteri iten ve çeken gizli değişkenlerin bir portresini sunar.
Catherine Bailey'den The Lost Boys incelemesi - bir Hitler kan davası ve dikkate değer bir aile hikayesi
1987 yılında, eski Alman Roma büyükelçisinin küçük kızı Fey von Hassell anılarını yayınladı. Bir Annenin Savaşı Hitler'in, babası Ulrich von Hassell'in de aralarında bulunduğu Temmuz 1944 darbe planına dahil olan adamların ailelerine karşı yürüttüğü kan davasının ve her şeye rağmen kendisinin ve küçük çocuklarının hayatta kalmasının hikayesini anlattı. İki başarılı aile biyografisinin yazarı olan Catherine Bailey, Fey'in hikayesini yeniden anlattı, boşlukları doldurdu ve onu daha geniş bir bağlama oturttu. Gerçekten de olağanüstü bir hikaye.
Eski okuldan bir aristokrat ve diplomat olan Ulrich von Hassell, 1932'de Roma'ya gönderildi. Nazilere ilk karşı çıkanlardan itibaren, Avrupa savaşa doğru ilerledikçe muhalefeti güçlendi. Çok etkili Alman ve İtalyan faşist casus ağları tarafından izlendi, Aralık 1937'de görevden alındı ve direnişe katılmak için Almanya'ya döndü. Von Hassell, başarısız darbeden sonra tutuklanan, kötü şöhretli Halk Mahkemesi'ne getirilen ve yavaşça boğulan ilk adamlardan biriydi, bu süreç Hitler'in daha sonra izlemesi için filme alındı. Daha sonra Naziler, “engereklerin kulu” olarak bilinen bir direktif altında komplocuların ailelerine geçtiler. Sippenhaft, bu bir hainin ailesinin de suçlu olduğuna karar verdi.
Fey o zamanlar 24 yaşındaydı, Detalmo Pirzio-Biroli adında bir İtalyan ile evli ve aile mülkü Brazza'da yaşıyordu. Venedik ovalarına bakan, yerel ailelerin dantel diktiği, ipekböceği yetiştirdiği ve çiftçilik yaptığı 12. yüzyıldan kalma bir kale. Yanında iki oğlu, dört yaşındaki Corrado ve iki yaşındaki Roberto vardı. Alman askerleri kaleye yerleştirildi, ancak bir Alman konuşmacı olarak Fey, İtalyan direnişi tarafından işbirlikçi olarak görülmekten sürekli korkmasına rağmen, medeni davranıldı. Müttefikler Salerno'ya çıkarken İtalya'ya doğru savaşırken, Pirzio-Biroli partizanlara katıldı ve ortadan kayboldu. Bailey, dağlardaki partizanlar, faşistler ve misilleme yapan Alman işgalciler ve yakalanmadan kaçmaya çalışan İtalyan eski askerler ve kaçan müttefik savaş esirleri ile İtalya'nın iç savaşının şiddetinin ve kaosunun canlı bir resmini çiziyor.
27 Eylül 1944'te Naziler Fey için geldi. Innsbruck'ta, ilk gözaltı yeri olan Corrado ve Roberto ondan alındı. Birbirlerine sarılırlarken çığlıklarını dinledi. Naziler onu öldürmek yerine, Himmler tarafından bir grup önemli insanla birlikte müttefiklerle gelecekteki olası takaslara karşı tutulan rehinelerinden biri yaptı. Bir süre hapishaneden hapishaneye, kamptan kampa taşındı, bir süre kendisinin ve arkadaşlarının briç oynadığı ve yürüyüşe çıktığı eski bir otelde, daha sonra Stutthof, Buchenwald ve Dachau kamplarına bağlı özel kışlalarda tifoya yakalandı ve neredeyse öldü. Onunla birlikte diğer komplocuların ailelerinin üyeleri de vardı - von Stauffenberg'ler, Goerdeler'lar, Hofacker'lar. Fey, çocukları ellerinden alınan dört kadından biriydi. En küçüğü dokuz aylık bir bebekti.
Fey ve Detalmo Pirzio-Biroli, 1940. Fotoğraf: Brazzá Aile Arşivi
Rehinelerin çoğu, şu veya bu zamanda, kızıl, tifo veya basil dizanteri ile hastalandı. Sonlara doğru, eski Fransız başbakanı Leon Blum, papaz Martin Niemöller ve Avusturya şansölyesi von Schuschnigg de dahil olmak üzere diğer seçkin rehinelerle bir araya getirildiler. Fey, Claus'un ağabeyi Alex von Stauffenberg'e çok yakınlaştı, Temmuz darbesinde önde gelen komplocuydu ve Luftwaffe test pilotu olan eşi Litta, muhtemelen onu kurtarma girişiminde öldü. Bir noktada, onlara katılmaları için birkaç çocuk getirildi - ancak Fey'in oğulları aralarında değildi. Himmler, hayatını kurtarmak için yararlı olmayacaklarını anladığında, öldürülmeleri için emir verildi. Ancak mesaj çok geç geldi: grup çoktan taşınmıştı ve güvenlik yolundaydı. Bailey, anlatısını, savaşın son haftalarında Almanlar, İtalyan faşistleri, İtalyan direnişi ve müttefikler kuzey İtalya'da savaşırken ortaya çıkan kargaşanın arka planına ustaca yerleştiriyor.
Bazı açılardan, Kayıp Çocuklar Kesin olmayan bir başlık, çünkü kitabın neredeyse tamamı Fey'in çilesinin hikayesi. Ancak oğullarının kaderiyle ilgili ıstırabı, günlerinin çoğunu tüketti ve her zaman mevcut bir tema olarak hareket ediyor. Onları 1945 yazında, hayatta kalmalarından çok, mucizevi bir şekilde yeniden bulmaktı.
Kocasıyla yeniden bir araya gelen ve nihayet Almanya'daki annesi ve kız kardeşiyle bir kez daha temasa geçen Fey, çocuklarını bulmaya çalışır. Ancak savaş sonrası Avrupa mülteciler ve ailelerini kaybetmiş insanlarla dolup taşıyordu ve onların izini sürmede öncelik müttefik, “düşman olmayan” ülkelerin vatandaşlarına verildi. Almanlar ve İtalyanlar olarak Pirzio-Birolis listede çok düşüktü. Kayıplar arasında bazıları yetim olan yüzbinlerce küçük çocuk, bazıları saklanan Yahudi çocuklar, diğerleri Naziler tarafından kaçırılıp “Almanlaştırılan” çocuklar vardı. En dokunaklı görüntülerden biri, tren istasyonlarında, ofislerde ve mülteci merkezlerinde, bebeklerin ve küçük çocukların fotoğraflarının ve “Ben Kimim?” Sözlerinin asılı olduğu posterlerdi. altına yazılır. 1948'de, Uluslararası İzleme Servisi'nin defterlerinde hala kayıp çocuklarını arayan 42.000 aile vardı. Çoğu asla bulunamadı.
Pirzio-Birolis şanslı azınlık arasındaydı. Naziler tarafından yeni isimler verilen iki çocuk, bir yetimhaneye, eski bir Rudolf Steiner merkezine ve Innsbruck'un yukarısındaki dağlarda yüksek bir sanatoryuma götürülmüştü. Öyle olsa bile, 1945'teki bölge, Yugoslav birlikleri ve Garibaldi komünist partizanları tarafından işgal edilen ve İtalyan vatandaşlarının sınırlarının dışında kalan tartışmalı bir bölgeydi. Çocukların kurtarılmasına yol açan yalnızca Pirzio-Birolis'in mükemmel bağlantıları ve Fey'in annesinin aşırı ısrarıydı. Tam zamanında geldiler: Corrado ve Roberto yeni bir aile tarafından evlat edinilmek üzereydiler.
Fey von Hassell ve Bailey temelde aynı hikayeyi anlatıyorlar, ancak iki kitap, anı ve biyografi arasındaki ince ve önemli farklılıkların mükemmel bir örneği. Fey'in dokunaklı ve zarif anlatımı tek bir perspektiften anlatılırken, Bailey'ninki daha zengin ve daha derin bir portre, sanki bir filmde dar bir çekimden daha geniş bir manzaraya geri çekilmiş gibi. Fey ve Alex von Stauffenberg arasındaki ilişki, Bailey tarafından, Fey'in savaşın sonunda evliliğine devam etmesine neden olanın öncelikle görev olduğu önerisiyle, önemli ölçüde daha fazla vurgulanırken, Fey kendi anılarında kocasını tekrar bulmayı tarif etti. "tam bir sevinç ve şaşkınlıkla". Şimdi 70'lerinde olan Corrado ve Roberto ile günlükler, mektuplar, hatıralar ve sohbetler, ayrıca ailenin diğer arkadaşları ve akrabaları Bailey'nin versiyonuna derinlik katıyor. Beğenmek Bir Annenin Savaşı, Kayıp Çocuklar sürükleyici bir okumadır.
Şaşırtan Başbakan
Léon Blum, Fransa&mdashin etkisi, başbakan&mdashon 6 Haziran 1936'da Bakanlar Kurulu'nun başkanı olduğunda, bir dünya tepetaklak oldu. O, Fransa'da bu pozisyonu işgal eden ilk sosyalistti ve herhangi bir yerde büyük bir modern hükümetin başına geçeceğini ilk yeminli Yahudi'ydi (Benjamin Disraeli on iki yaşında İngiltere Kilisesi'ne dönmüştü). Birçoğu Haziran 1936'dan Haziran 1937'ye kadar Halk Cephesi hükümetindeki yaratıcı liderliğine hayran kaldı. Diğerleri onu "Yahudi-Bolşevik tehlikesinin somutlaşmışı" olarak neredeyse isterik bir şekilde aşağıladı. Hiç kimseyi kayıtsız bırakmadı.
Yahudilerin Fransız siyaseti ve idaresindeki yeri ve onların başarısına yönelik anti-Semitik tepki hakkında üretken ve yetkin bir şekilde yazan bir Fransız siyaset sosyoloğu olan Pierre Birnbaum, Blum'un Yahudiliğine Joel gibi daha önceki büyük biyografi yazarlarından daha fazla ilgi gösterdi. Colton ve Jean Lacouture. Bu, yalnızca Yale University Press'in Yahudi Yaşamları serisindeki bir ciltten beklenebilir. Ama Blum Yahudiliğini hafife almak istese bile düşmanları ona izin vermezdi. Fransız Temsilciler Meclisi'nin Blum'u göreve getirdiği gün, Ardécircche'den vekil Xavier Vallat, "bu eski Gallo-Roma ülkesinin" "ince bir Talmudist tarafından yönetileceğinden" pişmanlık duydu. Vichy rejiminin Yahudi sorunundan sorumlu ilk komiseri (commissaire aux soruları juives).
Blum, küçümsendiğini hissettiğinde Yahudi kimliğini gururla onayladı. Anlamlı bir şekilde, kendisinden kışkırtıcı bir şekilde meyve suyu, kibar olmaktan ziyade isra&akutit, kendilerini Fransız vatandaşı olarak görenlerin tesadüfen Yahudi kökenli (örneğin, Proust's Charles Swann) tercih ettiği terim. 1840'larda Alsace'den ayrılan orta halli bir ticari ailenin çocuğu olarak Paris'te dünyaya geldi, gözlemci bir şekilde yetiştirildi ve her zaman Yahudi geleneklerine saygı duyduğunu söyledi, ancak bir yetişkin olarak çoğunu uygulamayı bıraktı. Birnbaum, oğlunu sünnet ettirmediğini belirtiyor.
Üç karısı Yahudi olmasına rağmen, sadece ilk evlilik bir sinagogda kutlandı (üçüncüsü 1943'te Almanya'da ev hapsindeyken yapıldı). Bir Fransız Vichy hapishanesindeyken kendisine &ldquoa güzel jambon hokeyi&rdquo gönderdiği için bir hayranına minnetle teşekkür etti. Yahudilik onun için teolojik bir konum olmaktan çok sosyal adalete bağlılık haline geldi. Bu, bir aile mirasına bağlılık artı Fransız cumhuriyetçi geleneğinin evrenselci, rasyonalist ilerlemeciliği ile yakından uyumlu bir dizi ahlaki değer anlamına geliyordu. Yahudiliği (sonuçta ilk kez Fransa'da yaşayan Yahudilerin vatandaşları olan) Fransız Devrimi'nin mirasıyla yakından özdeşleştirdi.
Birnbaum ayrıca, çoğu asimile olmuş Fransız Yahudisinin aksine, Blum'un, Fransız asimilasyonist evrenselciliği ile potansiyel çatışmasına rağmen Siyonizmi desteklediğini gösteriyor. Onunki, herhangi bir Fransız Yahudisinin göç etmesini beklemediği başka yerlerdeki pogromların kurbanlarına yardım etmeyi amaçlayan "hayırsever bir Siyonizmdi". Nadir bir eleştirel pasajda Birnbaum, Blum'un Arap-Yahudi sürtüşmelerini Arap toprak sahipleri ile anavatanları "Filistin'in diğer bölgelerinden ayrı olacak" yoksul Yahudi yerleşimciler arasındaki geçici bir sınıf çatışması meselesi olarak gördüğünü gösteriyor. Fransa'nın İsrail'i tanımasının bir parçası. 1943'te Amerikalı kurucuları tarafından onun için bir kibbutz seçildi.
Birnbaum, Blum'un sosyalizmine daha az zaman harcıyor, ancak bu neredeyse onun Yahudiliği kadar karmaşıktı. Genç Léacuteon, Proust ve Gide ile temas halinde bir edebiyat eleştirmeni ve züppe olarak başladı. Dreyfus Olayı, onu sosyalist lider Jean Jaurès'in yörüngesinde siyasete çekti. Blum önce hukuk okudu ve Fransa'nın en yüksek idari hukuk mahkemesi olan Conseil d&rsquoEtat'ta yargıç oldu. Birinci Dünya Savaşı sırasında, savaş kabinesinde yer alan sosyalist bir politikacı olan Marcel Sembat'ın idari asistanı olarak görev yaptı. Orada hükümet için bir tat aldı. 1919'da Temsilciler Meclisi'nde, Conseil d&rsquoEtat'taki görevinden istifa etmesini gerektiren bir sandalye kazandı, ancak sözleşmeye dayalı ilişkilerin daha geniş bir şekilde kullanılmasının Fransız sosyal ve ekonomik sorunlarının çözülmesine yardımcı olacağına inanarak, hukukçu bir sosyal reform görüşünü korudu.
Ancak bir Fransız sosyalisti olmanın neredeyse bir Fransız Yahudisi olmak kadar çok kuralı, ritüeli ve geleneği vardı. Fransız Sosyalist Partisi, 1789'da Fransa'da başlatılan devrimci projeyi bitirmeye resmi olarak, Alman Sosyalist Partisi'nden bile daha uzun süre bağlı kaldı (İngiliz İşçi Partisi her zaman daha pragmatikti). François Mitterrand zamanına kadar, gerçek pratiği reformist hale geldikten çok sonra, toplumsal devrim ve kapitalizmin ortadan kaldırılması hedeflerini ilan etti. Blum, Fransız Sosyalist Partisi'nin bir hükümet partisine uzun ve tereddütlü geçişinde çok önemli bir figürdü.
Fransız sosyalistleri, uzun zamandır bir burjuva hükümetinde bakan olmayı reddetmişlerdi. Dreyfus Olayı sırasında, Alexandre Millerand'ın 1899'da ticaret bakanı olduğu ve yine I. Ancak 1924'te, Kartel des Gauches (merkez sol koalisyon) iktidara geldiğinde, Sosyalist Parti ilk kez bir burjuva hükümetini desteklemek için bir grup olarak oy kullanmaya karar verdi. O zaman bile, sosyalistler her zaman askeri ödeneklere karşı oy kullandılar. Blum 1936'da partisi için hükümetin sorumluluğunu kabul ettiğinde, her zamanki yasal titizliğiyle militanlarına bunun bir "iktidar tatbikatı" olduğunu ve henüz onun "fethi" olmadığını açıklamak zorundaydı.
Fransız sosyalizmi, Bolşevik Devrimi'nin artçı şokunda ikiye bölünmüştü. 1920'de Tours'daki parti kongresinde, dünya devriminin trenini kaçırmak istemeyen bir çoğunluk, Lenin'in Üçüncü Enternasyonal'ine katılmak için oy kullandı. Blum, Lenin'in Fransız Sosyalist Partisi'nin reformistlerini temizlemesi ve sıkı bir şekilde merkezileşmiş ve aktif olarak yıkıcı bir parti yaratması yönündeki talebini açıkça reddeden geri kalanın lideri olarak ortaya çıktı. Jaurès 1914'te öldürüldükten sonra Blum, Fransa'daki reformist parlamenter sosyalizmin lideri olarak ünvanını başarıyla üstlendi ve 1950'deki ölümüne kadar resmen (İkinci) İşçiler Örgütü'nün Fransız Bölümünde vücut buldu. Yahudi hukuku veya pratiğinin küçük ayrıntılarında olduğu gibi Marksist tefsirle de zaman geçirin.
Birnbaum, Blum'u "devlet Yahudisi" olarak adlandırıyor ve bu, önceki yüzyılların "mahkeme Yahudilerini" yansıtan kendi tasarladığı bir terim. 1 Bu anlamda Blum, Yahudiliğini Fransız Cumhuriyeti içindeki ilerici davalara kamu hizmeti kariyerinde yerine getirdi. Devletin kapitalist tahakkümün bir aracı olarak gördüğü Marksist görüş, Fransız devletini kamu yararı için tarafsız bir ajan olarak gördüğü için onun için düşünülemezdi. 1875'te Üçüncü Cumhuriyet'in kurulmasından sonra Fransız Yahudilerinin Fransa'da akademi ve devlet hizmetinde üstlendikleri önemli rolü göstermek, Birnbaum'un bilime katkılarından biridir.
Bu, Yahudilerin o dönemde büyük Amerikan üniversitelerinin fakültelerinden tamamen dışlanması ve Amerikan yargısı ve kamu idaresindeki sınırlı rolleriyle bariz bir şekilde çelişiyordu. 2 Tam 1894'te, Genelkurmay'da bir stajyer olan Yüzbaşı Alfred Dreyfus, haksız yere bir Alman casusu olmakla suçlandığında, Fransız ordusunda (Amerikan ordusunda olduğu gibi) Yahudi generaller bile vardı. Fransa, Dreyfus nihayet aklanmadan önce, on yıl boyunca bu adaletsizlik üzerine şiddetli bir tartışmaya gömüldü. Bunun üzerine Fransız Yahudi aleyhtarları rejimin kendisine bir &ldquoYahudi Cumhuriyeti&rdquo 3 olarak saldırmaya başladılar.&rdquo 3 Sadece I.
1920'lerin sonlarında bir dereceye kadar sükûnete ve refaha kavuştuktan sonra, Üçüncü Fransız Cumhuriyeti 1930'larda varlığını tehdit eden üç zorlukla karşı karşıya kaldı. Almanya, 1918 yenilgisinin intikamını almaya kararlı Adolf Hitler'in önderliğinde Ocak 1933'ten sonra yeniden canlandı ve yeniden silahlandı. Ekim 1929'da New York'ta borsa çöküşüyle başlayan dünya bunalımı Fransa'yı geç etkiledi, ancak Fransa'da birbirini izleyen Fransızlar nedeniyle başka yerlerden daha uzun sürdü. hükümetler kemer sıkma ile tedavi etmeye çalıştı. Başbakan Pierre Laval, 1935'te bütçeyi dengelemek için umutsuz çabasında o kadar ileri gitti ki, yerel ve merkezi tüm hükümet harcamalarını keyfi yüzde 10 ve tüm devlet çalışanlarının ücret ve maaşlarını yüzde 10'a kadar azalttı. Sonuç, sosyal çatışmayı şiddetlendiren moral bozucu bir ekonomik çöküş oldu.
Üçüncüsü, kendi düşük doğum oranının sağlayamadığı işçi ve askerleri sağlamak için göçü daha önce teşvik eden ve geleneksel olarak mültecilere misafirperver bir ülke olarak Fransa, Nazi şiddetinden kaçan Yahudilerin tercihi haline geldi. Fransa, 1930'larda, 1922'de benimsediği ulusal kota sistemini değiştirmeyi reddettiği bilinen Amerika Birleşik Devletleri'nden orantılı olarak daha fazla Yahudi mülteci aldı. Birçok Fransız, mültecilerin Fransız işçilerinin işlerini elinden aldığına, asimilasyonu reddettiğine inanmaya başladı. Fransız diline ve kültürüne ve Hitler'e karşı savaşı teşvik etti. 1936'ya gelindiğinde, birbirini izleyen merkezci Fransız hükümetleri üç sorunla da zayıf bir şekilde ilgilendi. Almanlar Rheinland'ı yeniden işgal etti, ekonomi küçüldü ve Fransa istenmeyen ve nankör yabancılarla dolu görünüyordu.
Geniş kapsamlı bir değişim vaat eden yeni bir sol koalisyon olan Halk Cephesi, Nisan ve Mayıs 1936 seçimlerini kazandı. Halk Cephesi kötü bir karışımdı. Muhafazakar uçta büyük merkez sol Radikal Parti vardı. 1900'e gelindiğinde konumu "radikal" olmaktan çıktığı için adı bir anakronizmdi. Taşra kasabalarındaki küçük mülk sahiplerini ve profesyonelleri temsil ediyordu ve bu nedenle ekonomik konularda muhafazakardı ve kendisini hala Katoliklere karşı Cumhuriyet'in savunmasında "ldquosol" olarak görüyordu. Sağda kilise ve diğer düşmanlar.
Halk Cephesi'nin sol ucunda, şimdi Stalin tarafından kurtarılan ve reformist sola kısır muhalefetinden nihayet Nazi tehdidine karşı canlı olan Komünist Parti duruyordu. Üç tarafın ekonomik hedefleri çatıştı, ancak Fransız Cumhuriyeti'ni faşizme karşı savunma arzusuyla bir araya geldiler. Esas olarak bu siyasi dava tarafından birleşerek, kendilerini öncelikle ekonomik bunalımla uğraşmak zorunda buldular.
Yeni hükümete başkanlık etmek Léacuteon Blum'a düştü, çünkü onun Sosyalist Partisi Halk Cephesi koalisyonunun üç kurucu partisinin en büyüğü haline gelmişti. Sorunları arasında, bazı Fransız işçilerinin devrimin yakın olduğu inancı vardı. Fransa'nın 1968'e kadarki en büyük grev dalgası, birçok fabrika ve çiftliğin, öfkeden çok kutlama amaçlı işgaline yol açtı (işçiler işgal altındaki binada dans etti). Bir gecede Blum'un Matignon Sarayı'ndaki ofislerinde bir araya gelen dehşete düşen işverenler, Fransız çalışma hayatını kalıcı olarak dönüştüren temel reformları kabul ettiler: haftada kırk saatlik çalışma, küçük dükkanlar dışında ücretli iki haftalık tatil ve işçilerin örgütlenme ve pazarlık hakkı işverenleriyle birlikte toplu olarakHükümet tarafından düzenlenen bir buğday piyasası, çiftlik gelirlerindeki çöküşü tersine çevirmeyi amaçlıyordu ve önceki hükümetlerin deflasyon ve denk bütçe politikalarının aksine, işçilerin satın alma gücünü canlandırmak için yüzde 15'lik bir maaş zammı tasarlandı. Enerjik reformcu Jean Zay'i eğitim bakanı olarak atayan Blum, okuldan ayrılma yaşını on ikiden on dörte çıkardı ve prestijli okulların klasik müfredatının uygulandığı ortaöğretime erişimi genişletmek için adımlar önerdi. liseler şimdiye kadar sosyal hareketliliği kısıtlamıştı.
Ancak Halk Cephesi, bu önlemler keşif aşamasının ötesine geçemeden tükendi. Blum, sertliğini yumuşatmaya çalışırken mevcut kapitalist sistem içinde yöneteceğine dair güvence verdi. Komünist lider Maurice Thorez, grevin nasıl sonlandırılacağının bilinmesi gerektiğini ilan ettiğinde, "devrim" bitmişti.
Bu çığır açan başlangıçtan sonra, Blum'un Halk Cephesi hükümetinin başında geçirdiği yılın geri kalan kısmı, neredeyse tüm hesaplara göre bir başarısızlıktı. Ekonomistler onu hem çok fazla hem de çok az şey yapmakla suçladılar. Ancak başarısızlığın nedenleri kısmen Blum'un kontrolünün dışındadır. Binalarında dans eden işçiler tarafından küçük düşürülen işverenler, ayrıcalıklarını geri almak için mümkün olan her şeyi yaptı. Kırk saatlik haftayı, tek vardiyayla sınırlı üretimin düşmesi, işsizliğin sürmesi ve hem bütçede hem de uluslararası ödemeler dengesinde açıkların artması şeklinde uyguladılar. Blum, döviz kontrolleri uygulamak için yetkisiz hissettiğinden, uluslararası para piyasası frangı cezalandırırken, Fransız sermayesi yurtdışına kaçtı. Enflasyon döndü. Daha önceki bir vaadi bozan Blum, Ekim 1936'da frangı devalüe etti, ihracatı iyileştirmek ve sermaye kaçışını tersine çevirmek için çok az ve çok geç. Şubat 1937'de, kötü ekonomik koşullar nedeniyle, sosyal ve ekonomik programlarında bir "duraklama" ilan etmek zorunda kaldı.
Yabancı durum daha da kötüydü. 18 Temmuz 1936'da İspanyol general Francisco Franco, İspanyol Cumhuriyeti'ni devirmek için Mussolini'nin ödünç verdiği uçaklarla İspanyol Fas'tan anakaraya asker taşıdı. İspanya iç savaşı Halk Cephesi koalisyonunu parçaladı. Blum ve Komünistler, Madrid'deki kardeş cumhuriyete yardım etmek isterken, Radikaller (ve İngilizler) buna şiddetle karşı çıktı. Daima titiz davranan Blum, Fransızların rolünü bazı gizli yardımlar ve etkisiz bir silah ablukası ile sınırladı. Mart 1937'de altı antifaşist protestocu Fransız polisi tarafından öldürüldüğünde, hükümet kendi tabanını yiyip bitiriyor gibiydi. Haziran ayında Blum, Senato'nun kendisine özel yetkiler verilmesi yönündeki bir tedbiri reddetmesi üzerine istifa etti. Halk Cephesi koalisyonu, bir süre diğer başbakanların yönetiminde sözde yönetmeye devam etti, ancak deney sona erdi.
Blum'un ofiste geçirdiği zaman, bazı kalıcı miraslar bıraktı. Çalışma hayatındaki reformları, sanat ve spor için devlet desteğindeki yenilikleri gibi Fransa'daki savaş sonrası sosyal sözleşmenin temeli oldu. Önceden kapitalizmi onarma ekonomisiyle ilgilenmeyen Sosyalist Parti, Blum'un Keynes'i incelemek için çok kısa bir hükümete başkanlık ettiği 1938'de başladı. Blum ayrıca askeri güçlere silah sağlanmasına karşı sosyalist tabuyu da kırdı ve 1930'ların başından beri ilk kez savunma bütçesi büyüdü. Ancak Halk Cephesi deneyimi, sağcıların 6 Şubat 1934'te Temsilciler Meclisi'ne yürüme girişimiyle başlayan zayıflatıcı bir siyasi kutuplaşmayı derinleştirdi. Blum, alenen modern zamanlardaki diğer Fransız siyasi liderlerden daha fazla karalandı. Sağdan ve gerçekten de en soldan ona yönelik hakaretlerin öldürücülüğü, bugün okumak şaşırtıcı.
Antisemitizmin tutarsızlığıyla, aynı anda hem devrimi körüklemek hem de altın tabaklarda yemek yemekle suçlandı. Karfunkelstein'ın gerçek adıyla Doğu Avrupa'da bir yerde doğduğu söylendi. Düşmanları, Fransa'dan nefret ettiğini ve onu yok etmek istediğini iddia etti. Ünlü "Hitler Blum'dan daha iyi" sözü bir kurgu değildir (Bir keresinde Alman arşivlerinde, Lüksemburg'daki Alman konsolosunun, Meurthe-et-Moselle departmanından iki milletvekilinin aynen bunu söylediğini aktaran, 1936 sonbaharına ait bir raporu buldum). Haziran 1940'tan sonra Mareşal Péacutetain ve Vichy rejimi etrafında oluşan farklı gericiler, pasifistler ve teknokratik modernleştiriciler koalisyonunu birleştiren herhangi bir konu varsa, o da "Popujew Cephesi"nden intikam alma arzusuydu.
Blum, Almanya'nın Haziran 1940'ta Fransa'ya karşı kazandığı zaferden sonra fiziksel tehlikedeydi. Şubat 1936'da zaten sağcı bir kalabalık tarafından sokakta dövülmüştü ve Charles Maurras, Blum'un cinayetini alenen savunmaktan dört ay hapis cezasına çarptırılmıştı. onun gazetesi Eylem française. Vichy, Blum'u tutukladı ve Fransa'nın yenilgisine neden olduğu için yargıladı, ancak kendini o kadar ustalıkla savundu ki, duruşma ertelendi. süresiz. 1943'te Almanlar onu Vichy hapishanesinden aldı ve içerideki koşullardan tamamen habersiz kalmasına rağmen, Buchenwald toplama kampının bitişiğindeki bir av köşküne hapsetti. Müttefik orduları yaklaşırken, Dachau'ya ve daha sonra Avusturya üzerinden güneye taşındı ve ancak Mayıs 1945'te kurtarıldı.
Léon Blum biyografi yazarları için çekici bir konu olmuştur. Sıcak, girişken, açık sözlü, üç zorlu kariyerde mükemmeldi. Birnbaum, bir edebiyat eleştirmeni olarak çalışmaları hakkında nispeten az şey söylese de, yüzyılın başındaki parlak asimile olmuş Yahudi entelijansiyasının bir parçasıydı. Bu söğüt gencin kitabın ön kapak fotoğrafı (bu sayfadaki resme bakın), otuz yıl sonra olacağı kararlı ve cesur lideri tasavvur etmeyi zorlaştırıyor. Bir politikacı olarak bu rafine entelektüel, Güney Fransa'daki Narbonne çevresindeki küçük şarap üreticilerinin çok takdir edilen temsilcisi olarak tutarsız görünüyor. Blum aslında ilk önce bir Paris bölgesini temsil etmişti, ancak Komünistler adaylarını ikinci turda koruyarak onu o koltuktan çıkardılar ve Ralph Nader'in 2000'de ABD'de yapacağı gibi sol oyu böldüler.
Birnbaum'un biyografisi böylece diğerlerini takip eder. Otoriter biyografilerin en özlü olanıdır (bazen arka plana tam olarak aşina olmayan okuyucular için çok fazla, ancak dar bir sayfa sınırı içinde çalıştı). Aynı zamanda, Blum'un esasen laik olan rasyonalist, evrenselci ve sivil bir biçimde olsa da, Yahudi kimliğini ne kadar tam olarak üstlendiğini diğerlerinden daha açık hale getiriyor. Son olarak, Birnbaum'un biyografisi şimdiye kadarki en kişisel, bir &ldquoportrait.&rdquo Söğütlü genç, fiziksel olarak cesur çıktı (1912'de bir düelloya girdi) ve kadınlara güçlü bir şekilde ilgi duydu. Birnbaum, özel yazışmalarına dayanarak Blum'un evlilikleri ve evlilik dışı ilişkileri hakkında diğer tüm biyografi yazarlarından daha fazlasını ortaya koyuyor.
Bu mektupların kendilerine ait ilginç bir tarihi var. İşgal sırasında Blum'un Paris'teki dairesini soyduklarında Naziler onları ele geçirdi. Ruslar 1945'te Berlin'de Blum arşivini buldular ve Naziler tarafından ele geçirilen ek Fransız arşivleriyle birlikte savaş ganimeti olarak Moskova'ya götürdüler. Tüm hazine ancak 1990'larda hatırı sayılır bir ödeme olduğu söylentisi karşılığında Fransa'ya iade edildi. Birnbaum'un Fransız siyaseti, Fransız Yahudiliği ve Fransız anti-Semitizmi hakkındaki rakipsiz bilgisi, kitabını zengin bir hayata tamamen güvenilir ve son derece okunabilir bir giriş haline getiriyor.
Muhtemelen her zaman barışçıl bir şekilde artmayı amaçladığı nihai bir sosyalist devrime sözlü bağlılığına rağmen, Blum'un en doğrudan ilham kaynağı Roosevelt'in New Deal'iydi (evde benzer şekilde &ldquoJew Deal&rdquo olarak saldırıya uğradı). Amerikan Büyükelçisi William C. Bullitt, 8 Kasım 1936'da FDR'ye, Blum'un yeniden seçilmesinden dolayı cumhurbaşkanını tebrik etmek için geldiğini ve "Amerika'da yaptığınız şeyi yapmak için kendi çabalarını güçlendirdiğini" bildirdi. başbakan büyükelçiliğin basamaklarını tırmanıyor, her zamanki geniş kenarlı siyah şapkasını bir uşağa fırlatıyor ve büyükelçinin yanaklarından öpüyor. Bullitt buna "hiç duyduğum kadar gerçek bir coşku patlaması" dedi. Roosevelt'in belirleyici avantajları vardı: dört yıllık bir dönem için tam bir seçim için Kongre'deki çoğunluğun kesin desteği, en azından başlangıçta, kapısının önünde daha düşük bir iç protesto ve barış. Sonunda Amerikan ekonomisi, ölümcül uluslararası misilleme olmaksızın kendi adımlarını atabilecek kadar büyüktü.
Bugünün okurları, coşkuyla seçilmiş, ancak sonradan yabancı adı, yabancı doğum yeri ve sözde Amerikan vatanseverliği eksikliği muhafazakar medyanın değişmez temaları olan siyasi kutuplaşmanın ortasında yönetmek için mücadele eden daha yakın tarihli bir Amerikan başkanıyla daha fazla paralellik algılayabilir. Blum, Fransız Roosevelt'ten ziyade Fransız Obama olabilir.
Eski Fransa Başbakanı Blum Buchenwald'daydı - oradaki hayatı hakkında ne biliniyor? - Tarih
Bu galeriyi beğendiniz mi?
Paylaş:
Ve bu gönderiyi beğendiyseniz, şu popüler gönderilere göz atmayı unutmayın:
Dünya Savaşı'nın ülkelere göre toplam zayiatı muhtemelen düşündüğünüz gibi görünmüyor.
Almanya, tahmin edebileceğiniz gibi, yaklaşık yedi milyon toplam ölümle üst sıralarda yer alıyor. Ve bu rakam, her ikisi de yaklaşık yarım milyon olan ABD ve Birleşik Krallık için şaşırtıcı derecede düşük toplamları gerçekten gölgede bırakıyor.
Daha da şaşırtıcı olan şey, Almanya'nın toplamının, Çin'de (Japonlarla savaşırken) öldürülen 20 milyon ve Sovyetler Birliği'nde öldürülen 27 milyonun yanında cüce kalmasıdır.
Yukarıda: Aralık 1942'de Stalingrad yakınlarındaki Alman askerleri için Khutor Orehovo mezarlığı. AFP/Getty Images
Indiana Jones filmlerinden fırlamış bir hikayede, yakın zamanda ortaya çıkan bazı çok gizli görev raporları, Nazilerin Mona Lisa Hitler'in isteği üzerine Paris'teki Louvre'dan alınmış ve bir keresinde onu havaya uçurmaya çok yaklaşmıştı.
Büyük bir sanat aşığı olan Hitler, Avrupa'nın büyük sanat eserlerini yağmalamaya ve onları memleketi Avusturya'nın Linz kentindeki bir müzeye yerleştirmeye çalıştı. Bu gerçekleşmeden önce, bazı raporlar Nazilerin tabloyu diğer paha biçilmez sanat eserleriyle birlikte Alpler'deki eski bir tuz madeninin derinliklerine sakladığını belirtiyor.
Ancak 1945'te, Avrupa'nın hazinelerini Hitler'in pençelerinden kurtarmakla görevlendirilen özel bir Müttefik birlik grubu, paraşütle indi ve Avrupa'yı kurtardı. Mona Lisa Müttefikler zulayı bulursa, bunu yapmakla görevlendirilen Alman komutan tarafından havaya uçurulmaktan.
Bu görevi anlatan çok gizli raporların bulanıklığı göz önüne alındığında, bazıları Nazilerin çaldığı tablonun aslında Almanları yoldan çıkarmak için Fransızlar tarafından yaratılmış bir sahte olduğunu ve gerçek Mona Lisa savaş sırasında bu güne kadar hiç ortaya çıkmadı.
Yukarıda: Savaştan iki yıl sonra, Mona Lisa sonunda Louvre'daki yerine geri döner. AFP/Getty Resimleri
Almanya 1 Eylül 1939'da Polonya'yı işgal ettikten sonra, Fransa ve İngiltere hızla savaş ilan etti. Ancak sonraki sekiz ay boyunca neredeyse başka hiçbir şey olmadı - kayda değer savaşlar, büyük askeri hareketler, konuşulacak hiçbir şey yok.
Bu garip dönem daha sonra "Telefon Savaşı" olarak tanındı. Ancak bu sekiz aylık sakinlik sona erdiğinde, bunu aniden ve şiddetle yaptı. Almanya nihayet Mayıs 1940'ta Fransa'ya taşındığında, tüm ülke sadece altı hafta içinde düştü.
Üstte: Bir Fransız aile Mayıs 1940'ta Fransa'nın kuzeyinde bisikletle Alman ordusundan kaçıyor. AFP/Getty Images
Japonlar, özellikle bir Pazar günü Pearl Harbor'a saldırmayı seçtiler çünkü Amerikalıların bu geleneksel dinlenme gününde daha az uyanık olacağına inanıyorlardı.
Japon Komutan Mitsuo Fuchida ünlü bir şekilde "Tora! Tora! Tora!" diye seslendiğinde. ("Tiger! Tiger! Tiger!") Pearl Harbor üzerinde uçtuktan sonra, Japon donanmasına planın gerçekten işe yaradığını ve Amerikalıların oldukça hazırlıksız yakalandıklarını bildiriyordu. STF/AFP/Getty Images
Bir tarih ders kitabında muhtemelen göreceğiniz biri olmasa da, Nazi hava kuvvetleri komutanı Hermann Göring'in karısı Emmy Göring (ortada), her ikisi de kendini Adolf Hitler ve başka bir kadınla tuhaf bir üçgenin içinde buldu ve sonunda olduğunu kanıtladı. neredeyse adaletten kaçan en büyük Nazi vurguncularından biri.
Birincisi, savaş sırasında Göring, ünlü bir aktris olarak statüsü ve Hitler için kendisinin ve kocasının zengin şatolarında sık sık önemli devlet işlevlerine ev sahipliği yapması nedeniyle "Üçüncü Reich'ın First Lady'si" olarak tanındı. Bu "First Lady" unvanı, Hitler'in sevgilisi Eva Braun'u büyük ölçüde üzdü ve ikisi, sonunda Hitler ve Hermann Göring'in kendisi arasında bağırarak maçlarla sonuçlanan büyük bir kan davasına karıştı.
Ardından, savaştan sonra, Nazilerin Yahudi servetini çalmasından kişisel olarak büyük kazanç sağlayan ve bu nedenle oldukça cömert bir yaşam tarzına alışan Göring, sadece bir yıl hapis cezasına çarptırıldı ve servetinin yüzde 70'ini elinde tutmasına izin verildi. AFP/Getty Resimleri
Kıdemli Nazi yetkilisi Heinrich Himmler (sağdan dördüncü) imha kamplarını inşa eden görev gücünü oluşturdu. Daha sonra kampların gözetmeni olarak hizmet etti ve Holokost'un 6 milyon ölümünden onu belki de herkesten daha fazla doğrudan sorumlu yaptı.
Hitler'in burnunun dibinde Müttefiklerle gizlice barış görüşmelerine girdikten sonra 1945'te İngiliz kuvvetleri tarafından tutuklandı. Ancak yargılanmadan önce intihar etti.
Yukarıda, Himmler ve Hitler (sağdan üçüncü), savaşın başlangıcında tanımlanamayan bir yerde diğer üst düzey Nazi yetkilileriyle buluşuyor. AFP/Getty Resimleri
Güney Polonya'da bulunan Auschwitz, Nazilerin en ölümcül toplama kampıydı. 1940 ve 1945 yılları arasında 1,1 milyondan fazla ölümle, Auschwitz tek başına tüm savaş boyunca ABD ve İngiltere'nin kayıplarından daha yüksek bir ölüm toplamına sahipti.
Ve bu ölümlerden sorumlu 7.500 kamp personelinden sadece 750'si cezalandırıldı ve diğerlerinin çoğu özel sektörde başarılı savaş sonrası kariyerlerine devam ediyor.
Yukarıda: Kadınlar ve çocuklar Auschwitz'e vardıktan sonra tren vagonlarından iniyorlar. STF/AFP/Getty
Almanya, Weimar yakınlarındaki Buchenwald toplama kampı Auschwitz'deki ölü sayısıyla eşleşmese de, tüm Nazi imha alanlarının en acımasızlarından biri olarak ün kazandı.
Hastalık ve yetersiz beslenme nedeniyle yavaş yavaş ölüme terk edilen binlerce kişiye ek olarak, birçoğunun korkunç sonu "Buchenwald Cellat" başçavuş Martin Sommer'ın ellerinde karşılaştı.
Sommer, kurbanların dayanılmaz feryatları nedeniyle "şarkı söyleyen orman" olarak bilinen yakındaki ormanlık alanda kurbanlarını bileklerinden asmasıyla ünlendi.
Yukarıda: 1945'te Amerikan ordusu tarafından kurtarıldıktan sonra Buchenwald'dan sağ kurtulanlar revire yürüyorlar. ERIC SCHWAB/AFP/Getty Images
Güney Almanya'daki Dauchau toplama kampında -ilk ama en az ölümcül kamplardan biri- Sovyet savaş esirleri, özellikle korkunç bir kaderle karşılaşan bir gruptu.
Nazi subayları, Sovyet askerlerini atış poligonlarına dizdiler ve onları atış talimi için kullandılar. Sonuçta, kampta 4.000 Sovyet öldürüldü.
Yukarıda: Dachau'da hapsedilen Rus bir genç. ERIC SCHWAB/AFP/Getty Images
Sekiz gün boyunca, 27 Mayıs 1940'ta başlayarak, 338.000'den fazla İngiliz askeri (140.000 Fransız, Polonyalı ve Belçikalı asker) Fransa'nın Dunkirk sahillerinden kurtarıldı ve Dinamo Operasyonu sırasında İngiliz Kanalı'ndan Britanya'ya feribotla geri gönderildi. Fransa Savaşı'ndaki Müttefik yenilgisinin ardından Alman ordusu tarafından orada kapana kısılmışlardı.
Bu dramatik, önemli kaçış, İngiliz sivillerin özel yatlar, cankurtaran botları, çarklı vapurlar ve mavnalardan her şeyle kurtarma çabalarına katkıda bulunduğunu gördü. da kurtuldu.
Churchill, Dunkirk'ü bir "mucize" olarak selamladı ve bu, bugüne kadar İngiliz tarihinde kutsal bir bölüm olmaya devam ediyor. AFP/Getty Resimleri
Hitler, Naziler Fransa'yı ele geçirdikten sonra İngiltere'nin Almanya ile bir barış anlaşması arayacağını varsayıyordu. Anlaşma sağlanamayınca, İngiltere'yi işgal etmek için bir plan önerdi, Deniz Aslanı Operasyonu, ancak bu asla gerçekleştirilmedi.
Yukarıda: O sırada Britanya Başbakanı Winston Churchill, Floransa'daki askeri operasyonu izlerken puro içiyor. CPT TANNER - No 2 Ordu Filmi ve /AFP/Getty Images
Sovyetler, bazıları Kızıl Ordu'nun en ölümcülleri arasında yer alan yaklaşık 2.000 kadını keskin nişancı olarak eğitti.
En korkunçlarından bazıları, bir zamanlar "Doğu Prusya'nın terörü" olarak adlandırılan Liza Mironova, Roza Shanina ve 309 ölümle rekor kıran Lyudmila Pavlichenko'ydu.
Yukarıda: 1943'te Rus keskin nişancı Liza Mironova. AFP/Getty Images
D-Day, 6 Haziran 1944, Müttefiklerin Avrupa'yı işgalinin başlangıcı oldu ve tarihteki en büyük deniz, kara ve hava operasyonu olmaya devam ediyor.
20.000'den fazla paraşütçü Nazi işgali altındaki Fransa'ya indi ve yaklaşık 104.000 asker Normandiya sahillerine indi. STF/AFP/Getty Images
Daha sonra iki dönem Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olan Dwight D. Eisenhower, beş yıldızlı bir general, Avrupa Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı, Normandiya istilasının lideri ve belki de ABD tarihindeki en saygı duyulan askeri adam olmasına rağmen, tüm kariyeri boyunca tek bir günlük aktif dövüş görmedi.
Yukarıda: Eisenhower, Normandiya'daki D-Day inişinden önce paraşütçülere talimat veriyor. AFP/Getty Resimleri
Mihver güçleri Normandiya'nın işgalinden on ay sonra düştüğünde, hepsi bir anda düştü.
28 Nisan 1945'te İtalyan lider Benito Mussolini idam edildi. Ardından, sadece iki gün sonra Hitler, yaklaşan Kızıl Ordu tarafından yakalanmamak için Berlin'deki sığınağında intihar etti.
Üstte: Aralık 1944'te Alman askerleri küçük bir Fransız köyünde Müttefik kuvvetlere teslim oldu. AFP/Getty Images
Ancak Paris'in kurtuluşu karanlık bir hal aldı.
Nazilerin teslim olmasından bir gün sonra, Müttefik kuvvetler Champs-Élysées'de geçit töreni düzenledi (yukarıda). Ancak daha sonra işgal sırasında Nazilerle yattığından şüphelenilen kadınlar sokaklara sürüklendi ve onları alenen utandırmak için kafaları traş edildi. AFP/Getty Resimleri
Nazilerle ittifak yapan Fransız erkekleri de kurtuluştan sonra hızla cezalandırıldı.
Yüz binlerce Fransız Direnişi'ne katılırken (yukarıda), birçok Fransız erkek ya Nazi kontrolündeki Fransız hükümetinin paramiliter koluna katıldı ve doğrudan Alman ordusuna katıldı.
Kurtuluştan sonra Fransa, yaklaşık 10.000 işbirlikçinin, çoğu herhangi bir yasal süreç olmaksızın, özellikle şiddetli bir olayda 77'si aynı anda vurularak idam edildiği için "vahşi tasfiye" olarak bilinen şeye maruz kaldı. Wikimedia Commons
Dönemin en saygın sanatçılarından bazıları Fransız Direnişi için görevler üstlendi.
Yazar Edmonde Charles-Roux (yukarıda) direnişe hemşire olarak katıldı, şarkıcı Josephine Baker Fransız askeri istihbaratı için çalıştı, Müttefiklere bilgi aktardı ve Nobel Ödüllü yazar Samuel Beckett direniş kuryesi olarak görev yaptı. STRINGER/AFP/Getty Images
Tarih kitaplarında büyük ölçüde atlanırken, Yunanistan savaşa dahil olan herhangi bir ülkenin en kötü kaderinden birini yaşadı.
Nazi yönetimi altında, Yunanistan'ın Yahudi nüfusunun %81'i toplama kamplarında öldü.
Daha sonra, 1944 sonlarında kurtuluşun ardından, İngiliz ordusu, Yunan direniş hareketinde görev yapmış bir protestocu kalabalığına ateş açtı ve orada Komünizmin etkisini boğmayı umarak 28 kişiyi öldürdü.
Kısa bir süre sonra, Yunanistan 50.000 can alacak üç yıllık bir iç savaşa girdi.
Aralık 1944'te Atina'daki İngiliz askerleri. AFP/Getty Images
Savaşın en tuhaf olaylarından biri, 5 Mayıs 1945'te ABD ordusunun Avusturya'daki Itter Kalesi'ni özgürleştirmesiyle gerçekleşti.
Savaş sırasında Naziler, üç eski başbakan ve tenis şampiyonu Jean Borotra da dahil olmak üzere üst düzey Fransız şahsiyetlerini ve ordu subaylarını kaleye hapsetti. Savaşın sona ermesiyle, Alman muhafızlar kaleden kaçtılar ve mahkumları içeride mahsur bıraktılar.
İkisi bisiklete binerek kaçmayı başardılar ve o sırada Avusturya direnişiyle işbirliği yapan eski bir Alman subayı olan Josef Gangl ile tanıştılar. Gangl, kaleye kurtarma görevini yürüten Kaptan Jack Lee tarafından yönetilen bir ABD ordusu tankının izini sürdü (yukarıda). ERIC SCHWAB/AFP/Getty Images
Almanlar 8 Mayıs 1945'te Müttefik kuvvetlere resmen teslim olurken, Nazi komutanları haftalardır Hitler'in burnunun dibinde ordularının teslim olması için gizlice pazarlık yapıyorlardı.
İtalya'daki Alman ordusu için bir teslim belgesi, Hitler'in ölümünden bir gün önce (30 Nisan'da meydana geldi) imzalandı, ancak söz konusu komutan Hitler'in ölümüne kadar imzayı reddetti.
Yukarıda: Bundan böyle Avrupa'da Zafer Günü olarak bilinen 8 Mayıs 1945'te, erkekler Paris sokaklarında "kapitülasyon" - Alman ordusunun Müttefiklere tamamen teslim olduğunu ilan eden gazeteler satın alıyor. AFP/Getty Resimleri
ABD'nin Ağustos 1945'te Japonya'ya attığı atom bombalarının etkileri, o sırada ve orada öldürülen 120.000'den çok daha yıkıcı.
Bu etkiler, bugüne kadar bir Japon/Amerikalı araştırma grubu tarafından düzenli olarak inceleniyor ve hayatta kalanlar arasında kanser riskinin büyük ölçüde iki katına çıktığını, lösemi gibi belirli kanser riskinin ise dört katına çıktığını gösteriyor.
Yukarıda: 1948'de, Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombalarının atılmasından üç yıl sonra, bu şehirlerdeki çocuklar kendilerini ölümcül radyasyondan korumak için hâlâ maske takıyordu. AFP/Getty Resimleri
6 Ağustos 1945'te Hiroşima'ya atılan atom bombası, güneşin 40 katı kadar ısı yaydı ve anında 80.000 kişiyi öldürdü (ve sonunda 70.000 kişiyi daha öldürdü) ve şehrin yüzde 70'ini yok etti. Bununla birlikte, patlama bölgesinde hayatta kalan tek canlı, bugüne kadar ayakta kalan son derece dayanıklı gingko türünden küçük bir avuç ağaçtı.
Üstte: Bombalamadan üç yıl sonra, 1948'de hâlâ harap olan Hiroşima. AFP/Getty Resimleri
İngiltere Başbakanı Winston Churchill hem o zamanlar hem de şimdi sevilen bir savaş kahramanı olarak görülse de, aslında savaştan hemen sonra ve Müttefik liderlerin, savaşın ayrıntılarını ortaya koyduğu tarihi Potsdam Konferansı'nın tam ortasında görevden alındı. antlaşmalar ve savaş sonrası düzen.
Haber Almanya'daki Churchill'e konferanstan yaklaşık bir hafta sonra ulaştı ve çok önemli toplantı masasında yerini halefi Clement Attlee aldı.
Üstte: Soldan, Winston Churchill, Harry Truman ve Müttefik güçlerin liderleri Joseph Stalin, Potsdam Konferansı sırasında el sıkışıyorlar. AFP/Getty Resimleri
İkinci Dünya Savaşı, 2 Eylül 1945'te Japonların USS Missouri'de teslim olmasıyla nihayet ve tamamen sona erdi (yukarıda). Ancak, bu teslimiyetin nedenleri düşündüğünüz gibi olmayabilir.
Çoğu Japonların Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan atom bombaları nedeniyle teslim olmaya karar verdiğini varsaysa da, bazı tarihçiler bunun, Japonya'ya henüz savaş ilan etmemiş olan ve Japonların umduğu Sovyetlerin, Japon topraklarının yakında işgali olduğunu iddia ediyor. Teslim olma kararını en çok bu haber veren, elverişli bir ateşkes sağlamalarına yardım edin. AFP/Getty Resimleri
Nürnberg davaları ünlü olarak 24 önde gelen Nazi savaş suçlusunu adalet çarkının önüne getirse de ve genellikle Üçüncü Reich için nihai tazminat eylemi olarak kabul edilse de, o sırada orada olanlar da dahil olmak üzere birçok kişi davaların Almanlara o kadar adaletsizdi ki, kendileri bir savaş suçuyla eşdeğerdi.
Önde gelen Amerikalı savcı Robert Jackson, Ekim 1945'te Başkan Harry Truman'a yazdığı bir mektupta, Müttefiklerin kendilerinin "Almanlara karşı dava açtığımız bazı şeyleri yaptıklarını veya yapmakta olduklarını" yazdı. Emrimizin kendilerine gönderilen esirleri geri aldığı savaş esirleri. Biz yağma yapıyoruz ve Müttefiklerimiz bunu uyguluyor." AFP/Getty Resimleri
Halk Cephesi - 1936-1938
Fransa, hükümet istikrarsızlığı (1932 ile 1940 arasında Paris'te en az 16 koalisyon hükümeti vardı) ve 1940'ın bozgunculuğu ve işbirliğiyle sonuçlanan şiddetli iç siyasi bölünmeler ile boğuştu. 1936'dan itibaren, Fransa hiçbir zaman gerekli iradeyi ve askeri kapasiteyi göstermedi. potansiyel Doğu müttefiklerini (hatta bu konuda Belçika'yı) savaş durumunda Almanya'ya saldırarak onları savunmaya hazır olduğuna ikna etmek. Dökülme zamanında Fransa'da, Fransa'nın yenilgisine neden olan çürüklük duygusu vardı. 1930'ların Halk Cephesi Hükümetlerinde çürümüş ve pasifizm ve Komünist sızma ile daha da zayıflamıştı. Ancak ordu, genel olarak çok Fransızdı - İngiliz yanlısı değil, Alman karşıtı.
Pierre Laval adalet bakanı (1926) ve çalışma bakanıydı (1930), her iki Ulusal Meclis odası aracılığıyla Sosyal Sigorta Yasasını yönetmekten sorumluyken, 1931'de ilk kez başbakan oldu. özellikle dışişleri ile ilgili olarak bakanlarının başının üstünde hareket etme eğilimi. 1932'de yenildi, sömürgeler bakanı ve ardından 1934'te Gaston Doumergue ve ardından Pierre Flandin altında dışişleri bakanı oldu. 1935'te yeniden başbakan olan Laval, dışişleri portföyünü de aldı. İstikrarlı bir Avrupa yaratma kaygısıyla, politikasının temel taşını güçlü bir Fransız-İtalyan yakınlaşması yaptı ve bu yakınlaşma sonunda 1936'daki Etiyopya krizi yüzünden çöktü.
Temyizin kararlı bir destekçisi olan Laval, Mussolini'nin İtalya'sıyla ittifak hayalini besledi. 1932-1936 yılları arasında dört kez dışişleri bakanlığı yaptı, kararlı bir şekilde yeniden dirilen Almanya'ya karşı Mussolini'nin İtalya'sıyla uzlaşma aradı. Habeşistan pahasına Mussolini'yi yatıştırmayı amaçlayan başarısız Hoare-Laval Anlaşması'nın ortak yazarı, İngiliz Kabinesi düzenlemeyi reddettiğinde devrildi. Hayatının geri kalanında Laval, İngilizlerden nefret etti. Almanya'ya karşı birleşik bir Fransız-İtalyan cephesinin İngiliz eylemi tarafından imkansız hale getirildiğini fark ederek, geri döndü ve Hitler'le bir anlaşmaya varmanın gerekliliğini zorlamaya başladı. Laval, Fransa'nın başka bir savaşın çilesinden sağ çıkamayacağını savundu.
İtalya'da Faşistlerin ve Almanya'da Nazilerin iktidara gelmesiyle birlikte otuzlu yıllardaki Buhran, mali ve sosyal sorunlar ve kötüleşen uluslararası durum, Fransa'daki bölünmeleri derinleştirdi ve birçok milliyetçi muhafazakar veya aşırı sağcı anti-parlamento hareketin yükselişini teşvik etti. ("Ligler"). Bunlar, Sosyalistler, Komünistler ve Radikaller arasında anti-faşist bir ittifakın kurulmasına yol açan ve Halk Cephesini doğuran 6 Şubat 1934'teki gösteri de dahil olmak üzere, artan sayıda şiddet içeren gösteriler düzenlediler.
1930'ların başında Komünistlerin "üçüncü dönem" adı verilen bir teorileri vardı. Komünist ideolojide, yukarıdan Stalin tarafından benimsenen üçüncü dönem, kapitalizmin üçüncü ve son çöküş ve çöküş dönemine girmesiydi. Üstelik, insanlar kapitalistlerin hiçbir işe yaramadığını görebildikleri için, komünist diktatörlüğün büyük bir yeni dünyasına bu dönüşümün önündeki tek ciddi engel, hala işçiler tarafından dinlenen ve işçileri engelleyen Sosyalist Enternasyonal (SE) idi. mücadeleye girmekten. Üçüncü dönemin teorisi buydu.
Hitler iktidara gelip Almanya'daki Komünist hareketi yok ettiğinde, Stalin yeni bir gücün -faşizmin- ortaya çıktığını gördü. Asıl tehdit sözde "İngiliz ve Amerikan emperyalizmi" değil, Rusya'daki gücü için tehlike oluşturabilecek yeni bir güçtü. Hızla vites değiştirdi ve halk cephesi kavramını benimsedi. "Sosyalistlerle ve [bir halk cephesinde] kaynaştırabileceğimiz kişilerle ve diğer herkesle bir araya geleceğiz."
Yeniden birleşmiş Sol 1936 seçimlerini kazandı ve ilk halk cephesi hükümeti 1936'da Fransa'da bir sosyalist olan Leon Blum'un komünist desteğiyle kuruldu. Seçimler 26 Nisan ve 3 Mayıs 1936'da yapıldı. 146 milletvekili ile Sosyalist Parti ilk Fransız partisi oldu. Çok ılımlı bir kampanya yürüten ve devrimci imajından vazgeçen Komünist Parti, 56 yeni milletvekili (72 seçilmiş görevli) ile zafere ulaştı. Öte yandan, radikaller 51 sandalye (116 seçilmiş yetkili) kaybetti. Fransa tarihinde ilk kez sosyalist bir hükümete sahip. 4 Haziran 1936'da, SFIO'yu yöneten Léon Blum, yalnızca sosyalist bakanları ve radikalleri içeren kabineyi kurmak zorunda kaldı. Gerçekten de Komünistler buna katılmayı reddettiler, ancak destek sözü verdiler. Aşırı sağ, Halk Cephesine karşı, genellikle anti-semitik olan iğrenç kampanyalar yürütüyor.
1936'da, yüzyılın başından beri üçüncü kez Fransa, başka bir ulusal huzursuzluk dalgasına ev sahipliği yaptı. Ancak bu sefer eski toplumsal hareketlerin aksine zafer gündemdeydi. 'Fabrika oturma eylemleri' gibi yeni protesto biçimleri ortaya çıktı. Mayıs ve Haziran 1936 grevleri, özel sektörde, Le Havre'deki Bréguet ve Toulouse'daki Latécore uçak fabrikalarında başladı - keyfi yönetim kararlarına tepki olarak, işyerinde daha fazla özgürlük ve onur taleplerini destekledi. Grev ve fabrika oturma eylemi hemen başarılı oldu. 2 ila 12 Haziran 1936 tarihleri arasında gerçekleşen ikinci grev eylemi dalgası, tipik olarak güçlü bir sendika varlığı olmayan endüstrilerdeki (kimya endüstrisi, inşaat, tekstil, büyük mağazalar) işçileri ve çalışanları içeren eylemlere sahne oldu. Bu hareket büyük bir zafer olarak kabul edildi.
Léon Blum başkanlığındaki Halk Cephesi hükümeti, büyük reformlar uyguladı: 40 saatlik çalışma haftası, toplu pazarlık, ücretli tatiller, ilk kamulaştırmalar ve Fransa Bankası'nın statüsünde bir değişiklik. Bununla birlikte, iç bölünmeler ortadan kalkmamıştı ve dış zorluklar daha da azdı.
Blum'un dış politikası, Çekoslovakya'nın savunmasıyla ilgili kalıcı bir endişeyi içeriyordu. Cephe halkı, Orta Avrupa müttefikleri ile müzakerelerde aktifti: Polonya ve Çekoslovakya, Romanya ve Yugoslavya, Küçük İtilaf'ın üç ülkesi. Hükümet istikrarsızlığı, Hitler tehdidi karşısında Fransızların iktidarsızlığını açıklamaya yardımcı olur. Maurice Gamelin ve Philippe Petain gibi birçok yetkili efsanevi kalıcı figürler olsa da, bireysel bakanlıkların istikrarsızlığı yurtdışında yıkıcı izlenimler yarattı. Blum'un kısa Hükümeti, 1936-7'deki akut iç toplumsal krizin veçhelerini yansıtıyordu.
1938 baharında, Fransa'nın sosyal, parlamenter ve dış politika krizleri, sonunda İkinci Dünya Savaşı'nda sona eren genel bir krize dönüştü. Krizin damgasını vurduğu bir dönemde grevlerin sayısı arttı ve böylece CGT'nin umut ettiği daha ileri sosyal reformları engelledi. Avusturya, Hitler'in emrine girdi, darbeci General Franco liderliğindeki İspanya Cumhuriyeti'ne yönelik saldırılar - Hitler ve Mussolini'nin askeri desteğiyle - yoğunlaştı, Çekoslovakya tehdit altındaydı. Savaş kaçınılmaz görünüyordu.
Mart 1938'de Hitler Avusturya'yı işgal etti. Leon Blum, ikinci ve son Halk Cephesi hükümetini kurdu, ancak hemen metal endüstrilerini kasıp kavuran bir dizi fabrika işgaliyle karşı karşıya kaldı. Başbakan Edouard Daladier, Nisan 1938'de Halk Cephesi'nin (kendi Radikal Sosyalistleri, Sosyalistleri, Komünistleri) oylarıyla iktidara geldi. Daladier, Fransa'yı önceki Halk Cephesi kabinelerinden daha fazla Fransız Sağını memnun edecek şekilde yönetti. Radikal bir Sosyalist, kesintisiz iki yıl boyunca Milli Savunma Bakanı M. Daladier, Sağ'ı memnun etmek için güçlü bir eğilim gösterdi. Konseyin yeni başkanı Edouard Daladier, başlangıçta 1938'de Münih'te Hitler'e verilen tavizlerin düşmanlıklardan kaçınmayı mümkün kılacağına inanıyordu. Fransa (Başbakan Edouard Daladier), Büyük Britanya (Başbakan Neville Chamberlain), Almanya (Adolf Hitler) ve İtalya (Benito Mussolini) temsilcilerinin katıldığı Ekim 1938'deki Münih Konferansı, Alman taleplerini ele almak için yapıldı. Çekoslovakya'nın Sudetenland olarak bilinen ve Alman nüfus çoğunluğunu barındıran bölgelerinin üçüncü Reich'ı.
İspanya'daki iç savaşın başlangıcında, Fransız hükümeti, Madrid'deki Cumhuriyet rejimine çok sempati duyan ancak çok az somut desteği olan bir sosyalist olan Léon Blum'un elindeydi. Kasım 1938'de, General Franco'nun orduları Ebro Nehri üzerindeki umutsuz bir Cumhuriyet saldırısını geri püskürtüp Katalonya'yı işgal etmeye hazırlanırken, İspanya İç Savaşı'na müzakere edilmiş bir çözüm üretebilecek bir askeri zafere yönelik son Cumhuriyetçi umutlar buharlaştı.
Halk Cephesi ölüm sancılarını bu bağlamda yaşadı. 12 Kasım 1938'de Reynaud'un 'iki pazarla yeter çalışma haftası' başlığı altında açıklanan kararnameleri, 40 saatlik çalışma haftasının yanı sıra mevcut ücret politikasını ve sendika özgürlüklerini sorguladı. Konfederasyon 30 Kasım 1938'de 24 saatlik bir genel grev çağrısında bulundu - her ne kadar protesto hareketi kendi isteğiyle güç toplamaya başlamış olsa da. Grevin hedefleri çok sayıda, pusluydu ve hiçbiri oybirliğiyle destek görmedi. Grev amaçlarına ulaşamadı, baskı arttı. CGT, üyelerinin yaklaşık dörtte birini kaybetti ve anlaşmazlıklar daha da kötüleşti.
Premier Daladier'in Halk Cephesi desteği Münih'ten sonra çatladı. Aralık 1938'deki genel grevi kırdıktan sonra, iş bitmişti. Bu yenilginin ardından, Temmuz 1939'a kadar toplumsal cephede bir sükûnet dönemi hüküm sürdü.
İlgili Makaleler
Fransız Yahudileri Siyonizm'i öğrendi ve ailesi koronavirüs sırasında İsrail'e sığınmalarını sağlamayacak
COVID-19'dan George Floyd'a karavanlara: 'Soros' şimdi dünyanın en çok yönlü, tehlikeli komplo teorisi mi?
Holokost mağdurlarını LSD ile tedavi eden Hollandalı psikiyatrist
2012'de Sinclair, galerinin nasıl ele geçirildiğini ve içeriğine Naziler tarafından nasıl el konulduğunu, binalarının daha sonra Yahudi aleyhtarı propagandayı yaymak için bir enstitüye dönüştürüldüğünü anlattığı "Büyükbabam Galerisi: Sanat ve Savaşın Bir Aile Anıları" adlı bir kitap yazdı. . Rosenberg, koleksiyonunun küçük bir bölümünü güney Fransa'da saklamayı başardı. Savaştan sonra Fransa'ya döndüğünde değerli tabloların yerini bulmaya çalıştı ancak sadece bir kısmını buldu. Sinclair bir keresinde bir röportajda, Picasso'nun büyükannesini tombul bir bebek tutarken gösteren bir resminin &ndash'in annesini &ndash'in Goebbel'in oturma odasında asılı olduğunu söylemişti. Şu anda Paris'teki Picasso Müzesi'nde bulunuyor.
Babası Robert Schwartz, Ortadoğu'da De Gaulle'ün Özgür Fransız Kuvvetleri'nde görev yapmak üzere gittiği savaş sırasında adını Sinclair olarak değiştirdi. Aile, Sinclair'in 4 yaşındayken 1951'de New York'tan Fransa'ya döndü. Gazetecilik mesleğine 10 yaşında, evde televizyon yokken ve Cezayir'deki savaş sırasında gazete okuduktan sonra karar verdiğini söylüyor. Prestijli Paris Siyasal Araştırmalar Enstitüsü'nde (Sciences PO) hukuk ve siyaset bilimi okuduktan sonra 1973'te Europe 1 radyo istasyonuna stajyer olarak kabul edildi.
"İstasyon o zamanlar cesur ve çağdaş kabul ediliyordu, oradaki kadın düşmanı atmosfere rağmen olması gereken yerdi. Elinde bir tepsi kahveyle katlar arasında koştum ve saygı duyduğum baş editör bana şöyle dedi: Asıl mesele gazetecilerimi rahatsız etmemek,&rdquo diye hatırlıyor Haaretz ile Paris'ten telefonda konuşurken.
Birkaç yıl radyoda çalıştıktan sonra bir televizyon kariyerine başladı ve müstakbel (ve ikinci) kocası Dominique Strauss-Kahn ile tanıştığı bir röportaj programı ile oldukça hızlı bir şekilde prime time'a ulaştı. Ardından Sinclair'i bir megastar haline getiren efsanevi "quot7sur7" programı geldi.
Anne Sinclair, seks suçlarıyla suçlanan o zamanki kocası Dominique Strauss-Kahn ile Haziran 2011'de New York'ta. Natan Dvir
1997 yılında ortağı Strauss-Kahn, Lionel Jospin hükümetinde ekonomi, finans ve sanayi bakanı olarak atandığında, Sinclair çıkar çatışması nedeniyle istifa etti. Birkaç yıl çeşitli medya kuruluşlarında editör olarak çalıştı. Nicolas Sarkozy başkan olduğunda ve Strauss-Kahn 2007'de Uluslararası Para Fonu'nun genel müdürü olarak atandığında, Sarkozy ona Washington'a kadar eşlik etti.
Ve ardından büyük şok geldi. 14 Mayıs 2011'de, o zamanlar Fransa'nın Sosyalist Partisi'nin liderliğine aday olan ve onun adına potansiyel bir cumhurbaşkanı adayı olan Strauss-Kahn tutuklandı. New York'taki Sofitel Otel'de cinsel saldırı ve bir oda hizmetçisine tecavüz etmekle suçlandı. Sinclair, iradesine karşı dünya medyasıyla yüzleşmek zorunda kaldı. Disiplinli bir asker gibi, eşinin yanında başı dik durdu, istilacı sorularla karşı karşıya kalırken kameraların önünde sabırlı bir şekilde poz verdi, pahalı yasal savunmasını organize etti ve New York'un Tribeca semtinde iyi korunan kiralık bir mülk buldu.
Sinclair, yaklaşık bir yıllık uzun, acılı ve aşağılayıcı dönem boyunca sessiz kaldı, dünyaya trajik, asil ve cesur bir figür olarak göründü ve Fransız kadın dergisi Terrafemina tarafından 2011 yılında Yılın Kadını seçildi. Kasım 2011'de, Sinclair ve Strauss-Kahn, bir yıl sonra boşandığı Place de Vosges'deki Paris dairelerine döndüler.İddia edilen uygunsuzluklarla ilgili soruşturma sonunda kapatıldı ve otel hizmetçisine tazminat ödedi, ancak daha sonra başka skandallara da bulaştı.
Sinclair'in yeni ve mevcut ortağı tarihçi ve Fransız Akademisi üyesi Pierre Nora.
Son yıllarda Sinclair, Huffington Post'un Fransızca çevrimiçi baskısının baş editörü olarak hizmet veriyor. Kitap yazmanın yanı sıra kültürel meselelerle ilgili televizyon ve radyo programlarında yer aldı. Geri çevirdiği çeşitli üst düzey pozisyonlar için yaptığı teklifler arasında, Cumhurbaşkanı François Hollande'ın kültür bakanı olarak hizmet etmesi teklifleri vardı.
Fırına atılan
Sinclair'in yeni kitabı, II. Dünya Savaşı'ndan unutulmuş bir hikayeyi anlatıyor: baba tarafından büyükbabası Leonce Schwartz'ın gözaltına alındığı "ayanların tutuklanması". Haziran 1940 gibi erken bir tarihte Fransa'nın bazı bölgelerini işgal etmeye başlayan Naziler, 12 Aralık 1941'de aralarında aileleri en çok nesiller boyu bu ülkede yaşayan doktorlar, avukatlar, yargıçlar, yazarlar, aydınlar ve sanatçılar da dahil olmak üzere 743 Fransız Yahudisini tutukladı. bunlardan laik idi. Sinclair, sadece bir dantel satıcısı olan büyükbabası da dahil olmak üzere tutukluların trajik kaderini anlatıyor ve &ldquonotable&rdquo.
Temmuz 1942'de Paris'in dışındaki Drancy gözaltı kampı. Sinclair'in büyükbabası Leonce Schwartz, sözde eşraftan gizlice oradan kaçırıldı ve savaştan sağ çıktı. AP/Sipa
Neden bu şiddet olayı hakkında yazmaya karar verdiniz? Köklerini mi arıyordun?
"Bu konuya, babamın savaştan dönmesinden birkaç hafta sonra, 1945'te öldüğünden beri hiç tanımadığım Leonce Schwartz'la ilgili aile hikayem aracılığıyla ulaştım. Onunla ilgili bir fotoğraf, bir çizim ve birkaç mektuptan başka bir belge bulamadım. Tutuklandığını ve soğuk ve açlıktan hastalandığı Drancy kampına getirildiğini belli belirsiz biliyordum. Büyükannem önce onu bir ambulansla gizlice hastaneye götürmeyi başardı. Daha sonra savaş bitene kadar onu sakladı. Bu tamamen hayal bile edilemezdi, çünkü kimse mahkumları Drancy'den kaçıramazdı.
"Mémorial de la Shoah'daki [Paris'teki Holokost müzesi] arşivleri araştırırken, ölüme giden mahkumların tren camlarından attıkları notları okuyarak ve Nazi avcısı ve Holokost tarihçisi Serge Klarsfeld'in yardımıyla, Bu olay, Temmuz 1942'de 13.000'den fazla Parisli Yahudi'nin tutuklandığı kış stadyumunda yapılan tutuklamaların aksine, tarihçiler tarafından biliniyordu, ancak daha geniş halk tarafından bilinmiyordu.
"Belirgin mahkumlar Mart 1942'de Auschwitz'e ilk sınır dışı edilenler olsa da, bu," Yahudi tutuklamalarının ilk raundu değildi. Bundan önce Yahudilerin tutuklandığı ancak ölüm kamplarına gönderilmediği iki tur vardı, ancak daha sonra aynı yolu izlediler. İlk turlar, Alman emirleri altında hareket eden Fransız milisleri tarafından organize edildi. Ayanların tutuklanması Gestapo tarafından gerçekleştirildi ve onlar [Compiégravegne adı verilen] bir Nazi kampına götürüldü. Ben bir tarihçi ya da araştırmacı değilim, ancak ailemin geçmişini anlatarak onların hikayesini daha geniş bir kitleye ulaştırmak istedim.&rdquo
Naziler, Fransız-Yahudi entelektüelleri tutuklayarak neyi kanıtlamak istediler?
"Nazilerin gözünde nüfuz sahibiydiler, kibirli bir Yahudi seçkinleriydiler. Tutuklamalar görünüşe göre direniş grupları tarafından Alman subaylarına suikast düzenlenmesine misilleme olarak geldi. Ama aynı zamanda kimsenin korunmadığını ve her Yahudi'nin bir hedef olduğunu kanıtlamak istediler. Bu kişileri bulmak zordu, çünkü işgalden sonra Fransız polisi, Alman emriyle, tüm Fransız Yahudilerinin ayrıntılı bir listesini oluşturdu. Kendi başlarına gelip Yahudi olarak kaydolacak kadar saftılar.
Anne Sinclair. 'Mahkumlar tarafından tren camlarından atılan notları okuyarak ve Nazi avcısı ve Holokost tarihçisi Serge Klarsfeld'in yardımıyla 'ayanların tutuklanmasını' keşfettim.' NICOLA LO CALZO / NYT
"Aralık 1941'de ileri gelenler tutuklandı ve Paris'e 70 kilometre uzaklıktaki Compiégravegne toplama kampına getirildi. Alman makamları 1.000 kişilik grupları tercih ettiğinden, 250 'yabancı' Yahudi eklendi. Buraya Drancy'den getirilen Fransız vatandaşlığı olmayan göçmenlerdi. Nihai varış noktası elbette Auschwitz'di, ancak ileri gelenler, savaş madalyaları ve iyi bir üne sahip Fransızlar oldukları için tehlikeden kurtulduklarından emindiler. Dedem, [diğerleri gibi] Fransız vatandaşlığından çıkarıldığında ruhunun derinliklerine kadar hakarete uğradı.&rdquo
Önde gelenlerden biri günlüğüne, biraz Sartre üslubunda şunları yazmıştı: "Yahudileri ancak öyle olmakla suçlandığımız andan itibaren Yahudiyiz."
"Evet, kendilerinden emindiler ve Doğu Avrupa'dan gelen, pogromlardan kaçan ve bizzat saldırılara uğrayan "yabancı" Yahudilerin hikayelerine inanmıyorlardı. Önde gelenler arasında yazar Tristan Bernard'ın oğlu Jean-Jacques gibi hayatta kalmayı başaran ve kocası Maurice Goudeket'in tutukluluk dönemini anlatan 'Yavaş Ölüm Kampı' adlı bir kitap yayımlayan ünlü kişiler vardı. Eşi Renéacute Blum, sosyalist devlet adamı Leon Blum'un [daha sonra tutuklanarak Buchenwald'a gönderildi] kardeşi ünlü avukat Pierre Masse ve daha pek çok kişinin çabaları sonucu serbest bırakılan Colette'in tutuksuz yargılanması.
"Entelektüel bir çerçeveyi korudular ve her akşam, hala ayakları üzerinde durabilecekken, konferanslar düzenlediler, şiir okudular, opera sanatçısı Rabinowitz adında bir mahkumla, gücü tükenene kadar aryalar söylediler. Homojen bir grup değildi, ama hepsi soğuktan, eksi-20 santigrat derece sıcaklıktan, açlıktan ve pislikten öldüler. Jean-Jacques Bernard günlüğüne, cellat görünmez, sessizce öldürüyor, diye yazdı. Almanlar, Fransız topraklarında Yahudileri öldürmek istemediler ve alaycı bir şekilde, hastanede hasta insanlar öldüğünde bunu tercih ettiler.
"20 Ocak 1942'de tasarlanan Wannsee konferansı ve Nihai Çözüm planının ardından Naziler, işlerini tamamlamak için ileri gelenleri ölüm kampına göndermeden önce iki ay daha beklediler. Nitekim, Mart 1942'de Fransa'dan Auschwitz'e ilk sevkiyatı oluşturdular.&rdquo
Belli ki büyükbaban dışında başka hangi hikaye sana dokundu?
&ldquoRené Blum'un kaderi, belki de diğerlerinden daha fazla Nazilerin kötülüğünü, tutsaklara karşı akıl almaz zulümlerini ve temsil ettiklerini yansıtıyor. Blum, kelimenin tam anlamıyla bir sanatçıydı. Marcel Proust'un arkadaşı olan Sergei Diaghilev'in ölümünden sonra Monte Carlo bale topluluğunu yönetti ve 1913'te 'Kayıp Zamanın İzinde'nin ilk cildinin yayınlanmasına yardım etti. Auschwitz, Blum alındı ve canlı olarak fırınlardan birine atıldı. Birinci Dünya Savaşı'nda bir subay olarak savaşan ve ardından Fransa için savaşmak için Amerika Birleşik Devletleri'nden dönen cesur bir adam örneğiydi.
Anne Sincalir, Paris'teki evinde. "Nazilerin gözünde nüfuz sahibiydiler, kibirli bir Yahudi seçkinleriydiler." NICOLA LO CALZO / NYT
"Pierre Masse büyük ve cesur bir avukattı, işgal başladığında, Vichy hükümetinin başındaki Mareşal Petain'e, savaşta ölmeden önce [I. ]. Masse, yerel anlaşmazlıkları çözmek için Compiégravegne'de doğaçlama bir mahkeme kurdu. Serge Klarsfeld, mahkemenin olmadığı bir yerde adalet mahkemesi kurduğunu söyledi.&rdquo
'Günah keçisi arayın'
&ldquoAyrıların Tutuklanması&rdquo kitabınız, anti-Semitizm, aşırılık ve popülizmin Batı'da uzun süredir görülmeyen boyutlara ulaştığı bir siyasi bağlamda yazıldı. Koronavirüsün patlak vermesi de katkıda bulundu. Anti-Semitizm Fransa için bir tehdit oluşturuyor mu?
&ldquoMemnuniyetle, kitabım bugün yaşananlarla kıyaslanamayacak bir dönemi anlatıyor. Fransa'da popülizmin ve anti-Semitizmin yükselişte olduğuna şüphe yok, ancak umarım herkes geçmişten tehlikeler hakkında ders almıştır ve II. Dünya Savaşı gibi benzer bir felaketten kaçınır. Batı demokrasileri, Macaristan gibi bazı Doğu Avrupa ülkelerinde veya marjinal olarak Polonya'da olduğu gibi, Yahudi karşıtı politikalar izlemiyor.
"Ekonomik kriz, iklim krizi veya göç ve işsizlik zamanlarında günah keçisi arayışına tanık oluyoruz. Koronavirüs ayrıca, ağır darbe almış ülkelerde suçlanacak birinin aranmasına da katkıda bulunacak. Bu 1930'larda gerçekleşseydi ne olurdu?"
Sinclair, kalbime yakın bir ülke olan İsrail'de olup bitenleri gergin bir şekilde takip ettiğini de ekliyor. Kuşkusuz korunması gereken demokratik bir ülkedir.&rdquo
Pandemi sürecini nasıl yönettiniz?
&ldquoDiğer herkes gibi &şaşkınlık içinde, bana yakın olan insanlar için endişeleniyorum, karamsarlıkla iyimserlik arasında gidip geliyorum. Tarihten de öğrendiğimiz gibi, yaşadığımız ve halen geçmekte olduğumuz kriz gibi bir kriz, insanlığın güzel ve çirkin yanlarını gözler önüne sermektedir. Hayat, ölüm, yaşlılar, yalnızlık, eşitsizlik, dayanışma ve hayatta kalma hakkında düşünceleri çağrıştırıyor ve bu, Başkan [Emmanuel] Macron'un koronavirüsü tanımlamak için kullandığından daha uygun bir kelime.
Paris'in Haunting: Georges Mandel ve Nazi Şiddetinin Uzun Mirası
Bir direniş kahramanı, kurtarılmış bir tablo, Paris'te tanıdık bir sokak: Mandel kimdi ve 75 yıl önceki cinayetinin bugün Fransa ile ne ilgisi var?
Hikaye yaklaşık beş dakikalık bir hikayeydi. Başka bir internet flaşıydı, bu sefer Naziler tarafından çalınan ve haklı varislere dönen bir tablo hakkında öğleden sonra tıklanan, paylaşılan, unutulan bir başlıktı.
Nerede gördüğümü bile unutuyorum. Belki bir telgraf, belki bir Fransız haber sitesi. Ve yine de buradayım, bir hafta sonra, bir ormanda beton bir anıtın önünde duruyorum. Bir buçuk metre boyunda ve neredeyse aynı genişlikte, yılların hava koşullarından dolayı kabarmış ve rengi solmuş, Paris'in yaklaşık bir saat dışında bir otoyolun yanındaki küt ağaçların arasında çimenlerin arasında duran bir blok. Anıtın üzerinde bir adamın yüzü & mdaresmin çalındığı adamın yüzü profilde gösteriliyor, gözleri uzaklara sabitlenmiş, ceketinin klapaları kabartmalı gölgeler bırakıyor.
Yüzün altındaki kelimeler, bu ormanın yakınından geçen veya &cezalandıran patikalarında ürkek bisiklet süren herkese onun 7 Temmuz 1944'te öldürüldüğünü söylüyor. &ldquoEst mort Assassiné par les ennemis de la France.&rdquo &utangaç bu noktada Fransızlar tarafından 16 kez vurularak öldürüldü. Nazilere sadık askerler.
Adı Georges Mandel'di. Paris'te yaşıyorsanız, adını muhtemelen Place du Trocadéeacutero'dan Bois de Boulogne'a uzanan zarif cadde üzerindeki sokak tabelalarından biliyorsunuzdur. Bugün Parislilerin tereyağlı ekmek ve şarap üzerinde piknik yaptığı bu yerde, Fransa'yı Naziler tarafından ele geçirilmekten kurtarmak için mücadele eden ve bu çabalarından dolayı kurşuna dizilmiş bir direniş savaşçısı olduğunu muhtemelen bilmiyorsunuzdur.
O sokağı biliyordum ve resmiyle ilgili hikayeyi gördüm ve şimdi bir ormanda duruyorum, beton bloktaki adamın neden öldürüldüğünü, neden 75 yıl sonra yağmalanan sanat eserinin iadesini anlamaya çalışıyorum. haberler ve bunların neden önemli olduğu.
Bibliothèque Nationale de France, şehrin doğu kenarına yakın Seine Nehri boyunca uzanan yekpare cam kulelerden oluşan bir komplekstir. Görmek istediğiniz eşyaları önceden ayırtırsınız ve onlar odanıza bir gümbürtüyle inerler. Georges Mandel konusunda bazı iyi biyografiler, bazı kötü biyografiler (biri eski Fransa cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy tarafından yazılmıştır) ve mikrofiş üzerinde zar zor okunan bir dizi gazete kupürü var. Ancak beni en çok etkileyen, Mandel'in en yakın arkadaşlarından biri olan deneme yazarı Emmanuel Berl'in, savaştan sonra en çok satan ama uzun zaman önce tarihçilerin dipnotlarına dönüşen bir anıydı. Sizi, insanı anlamaya her şeyden daha fazla yaklaştırıyor.
Mandel aslında Louis Georges Rothschild, 1885'te batı Paris'in banliyölerinde varlıklı bir Alsas Yahudi ailesinde doğdu. 21 yaşında &ldquoRothschild&rdquo için muhabirlik yaptığında &ldquoRothschild&rdquo bıraktı.L&rsquo&utangaçAurore, daha sonra Fransa'nın başbakanı olan ve Versay Antlaşması'nın baş müzakerecisi olan Georges Clemenceau'nun sahibi olduğu sol görüşlü bir gazete.
Mandel, Rothschild adının çok fazla tanımlanabilir bir şekilde Yahudi olduğunu düşündü ve dahası Rothschild'in de sıklıkla Yahudi karşıtı hakaretlere ve tuhaf komplo teorilerine konu olan pan-Avrupa bankacılık hanedanına ait olduğunu ileri sürdü. Böylece göbek adının ardından annesinin kızlık soyadına karar verdi: Georges Mandel.
Hayatı boyunca sırdaşı olan Berl, bu yeniden icat girişimine şaşırmamıştı. Berl, &ldquoBence çekici olmayan fiziğinden acı çekti,&rdquo yazdı. &ldquoBüyükten çok küçük, zayıftan çok şişman, arkadan kambur, önden şişkin, etli yüzü aşırı keskin hatlarla, yoğunluk ve tembelliğin talihsiz özelliklerini birleştiriyor gibiydi.&rdquo
Mandel'in kendini anlamasında en önemli görünen şey doğum isminden çok Alsaslı kimliğiydi. Doğu Fransa'da bir bölge olan Alsace-Lorraine, yüzyıllar boyunca Fransa ve Almanya arasında gidip geldi ve kültürü her zaman iki ülkenin meraklı bir pastişi oldu: kafelerde kugelhopf, okullarda Voltaire.
İkinci Dünya Savaşı'ndan önce, birkaç nesil önce geleceği hakkında bir seçim yapmak zorunda kalan büyük bir Yahudi topluluğuna da ev sahipliği yapıyordu. 1871'de, Fransa-Prusya Savaşı'ndan sonra, Prusya ordusu bölgenin kontrolünü Fransızlardan aldı ve ünlü melez yerleşim bölgesinin vatandaşlarına hangi uyrukta kalacaklarını seçmelerine izin verildi. Fransa'yı seçenlerin çok azı davayı Strasbourg ve Mulhouse'dan Paris'e taşınan Alsas Yahudilerinden daha güçlü bir şekilde benimsedi, birçoğu Fransız fin-de-siècle'ın kültürel mayasına önemli katkıda bulundu. Hepsinden önemlisi vatanseverdi.
Bunlar Mandel'in adamlarıydı.
Fransa'nın en saygın tarihçilerinden biri olan Pierre Birnbaum'un büyük tutam kırlaşmış saçları ve nazik gözleri var. Genel merkezden çok uzakta olmayan gri, süssüz bir apartmanın yüksek katında, geniş, kitap dolu bir mağarada yaşıyor. Le Monde. Kitaplar sayısız rafı dolduruyor ve çok sayıda cilt, Fransız entelektüel tarihinde yüksek bir şahsiyete yakışıyor. 1940 yılında Lourdes'de doğan Birnbaum, Fransa'nın Yahudi tarihi ve bu günlerde anti-Semitizmin dönüşü konusunda önde gelen bir otoritedir. Gazeteciler tarafından Fransa'nın neden yeni bir anti-&utangaç Yahudi şiddeti dalgasının etkisinde kaldığını açıklamasını istemeye alışkın, ama ona söylediğimde Georges Mandel'i ve neden İngilizce konuşulan dünyada pek tanınmadığını sormak istiyorum. , O gülüyor.
&ldquoFransa'da o kadar iyi tanınıyor mu?&rdquo Birnbaum diyor.
Birnbaum, tarihçilerin bile Mandel'i sıkıştırmakta zorlandıklarını kabul ediyor. &ldquoO, sağcı tarafından bile desteklenen oldukça sert bir siyasi çizgiyle ideolojisinde bir dereceye kadar atipikti,&rdquo diyor. Fransız siyasetinde saygın bir şahsiyet olan ama önemli bir şahsiyet olmayan Mandel, Birnbaum'un dediği gibi yükseldi.juif d&rsquoÉtat,"Devletin Yahudisi, kendi bireysel kimliğini Fransız Cumhuriyeti'nin görünürde evrensel vaadi içinde parantez içine alan sadık bir memur. &ldquoOnun değeri farklıdır,&rdquo Birnbaum diyor. &ldquoYaşadıkları nedeniyle dramatik bir figür.&rdquo
1791'de, bebek cumhuriyeti olan Fransa, Yahudilerini özgürleştiren ve onlara tam yasal haklar tanıyan ilk Batı Avrupa ülkesi oldu. Birçoğunda bu, şiddetli bir sadakate, belki de borçluluğa dayanan ama sonunda gururla sonuçlanan bir duyguya ilham verdi.
Mandel'in aynı zamanda Yahudi olan arkadaşı Emmanuel Berl, Mandel'de 1940'ta yıkılan hükümet sistemi olan Üçüncü Cumhuriyet'in vaadini simgeleyen bir şey gördü. Yahudilik ve anavatanlarına atalarının eski yasalarına getirdikleri coşkuyu getirdiler, fedakarlıklar ve feragatler için hevesliydi,&rdquo Berl yazdı. La fin de la IIIe République. Ve kesinlikle onları Mandel yaptı.
Mandel siyasete ilk olarak Clemenceau'nun yaveri olarak girdi. Sadık bir mali muhafazakar olarak, kısa sürede, Üçüncü Cumhuriyet'in saflarında yükselen çalışkanlığıyla ün kazandı. 1919'da Fransa'nın güneybatısındaki Bordeaux kentini kapsayan idari daire olan Gironde'den milletvekili olarak Fransız parlamentosu Assemblée Nationale'ye seçildi. 1932'de, oy hakkını kadınlara da genişletecek olan Assemblée Nationale aracılığıyla evrensel bir oy hakkı yasa tasarısını yönetti. Fransız Senatosu tasarıyı reddetti ve kadınlar 1944'e kadar Fransa'da oy kullanamadı.
Ancak hiçbir yerde Mandel, Avrupa'da faşizmin yükselişi konusunda olduğu kadar ileri görüşlü değildi. 1930'ların ortalarında, Fransız hükümetindeki pek çok kişi hâlâ Adolf Hitler ve Benito Mussolini'nin haklı görülebileceğini düşünürken, Mandel ve kısa süre sonra yakın bir müttefik haline gelen Winston Churchill gibi sürekli bir muhalefet sesiydi. Berl'in hatırladığı gibi: &ldquo1934'ten itibaren, &lsquoArtık kendimizi kurtaramayız, sadece kurtulabiliriz.&rdquo derdi.
Ama birkaç yıl sonra kim ne demiş, ne zaman akademisyen olmuş. Haziran 1940'ta Fransa, Hitler'in ordusuna düştü ve Fransız hükümeti başkentten önce Tours'a, ardından Bordeaux'ya kaçmak zorunda kaldı. O zamanlar Fransa'nın İçişleri Bakanı olan Mandel, konvoyun bir parçasıydı.
İşgalden sonraki ilk günlerde, Nazilerin son fetihlerini nasıl yönetecekleri ve mevcut Fransız hükümetinin nasıl tepki vereceği belli değildi. Kaosun ortasında, 13 Haziran Perşembe gecesi, Mandel, Tours'daki belediye binasının basamaklarında, Mandel'in yine de bir şeyler gördüğü nispeten belirsiz bir askeri subay olan Charles de Gaulle ile özel olarak konuştu. O gece de Gaulle'ü savaşa devam edebileceği Londra'ya gitmeye çağırdı. De Gaulle'ün daha sonra anılarına yazdığı bir satırda Mandel, &ldquoSizin büyük görevleriniz var general, ama hepimizin içinde sağlam bir adam olmanın avantajıyla,&rdquo dedi.
Churchill, Mandel'i kibirli ve inatçı olabilecek de Gaulle'ye tercih etti ve Mandel'i Londra'ya gelmesi için ikna etmeye çalıştı ve 17 Haziran sabahı Bordeaux'ya bir uçak gönderdi. Ama Mandel ayrılmadı. Churchill'in yardımcısı Edward Spears, gitmeyi reddettiği gece Mandel'in yanındaydı ve daha sonra anılarında bu sahneyi hatırladı. Mandel Spears'a "Yahudi olduğum için benim için korkuyorsun," dedi. &ldquoEh, sırf Yahudi olduğum için yarın gitmeyeceğim. Sanki korkuyormuşum gibi, kaçıyormuşum gibi görünürdü.&rdquo
Almanlar tarafından kurulan, sözde özerk Fransız hükümetinin cumhuriyet ilkelerine hiç de sadık olmadığı anlaşılınca, gitmesi gerektiğini anladı. Diğer bazı bakanlarla birlikte, 21 Haziran 1940'ta Fransa'nın Kuzey Afrika'daki kolonilerine gitmek üzere SS Massilia'ya yelken açtı. Planları, Nazilere karşı ayaklanıp anakaranın kontrolünü geri alabilecek bir sömürge milisleri örgütlemekti. Mandel'in hayatı kökünden sökülmüştü, ama tamamen değil: Massilia'nın sicili, onun hem resmi kız arkadaşı hem de metresi ile seyahat ettiğini kaydeder.
Kuzey Afrika direnişi asla gerçekleşmeyen bir rüyaydı. Ağustos 1940'ta Mandel, Vichy yetkilileri tarafından Fas'ta yakalandı ve Fransa'ya geri döndü. Almanlara teslim edildi ve Fransa'nın solcu (ve ilk Yahudi) başbakanı Léacuteon Blum ile birlikte tutulduğu Buchenwald toplama kampına sürüldü. 1944'te Mandel siyasi rehine olarak Fransa'ya iade edildi. 7 Temmuz gecesi bir hapishaneden diğerine nakledilirken, Vichy hükümetinin paramiliter gücü Milice tarafından 16 kez vuruldu.
Resmin içinde bir delik vardı. Bu, bu yılın başlarında, onu elde eden Almanların Mandel'in ürünü olduğunu bu şekilde belirlediler. 1850'lere tarihlenen tablonun adı, Oturan Genç Bir Kadının Portresi, Thomas Couture tarafından ve delik genç kadının çapraz bir kolye tutan sol elinin yanındaydı. Konu 19. yüzyıl ortası burjuva Parisienne'in klasik bir örneğidir, bakışı ya bir gülümseme ya da bir yargıdır.
Ocak ayı başlarında Alman hükümeti, Mandel'in Paris'teki dairesinde asılı olan tabloyu, hayatta kalan son akrabaları, damadı Franz Reiner Wolfgang Joachim Kleinertz ve torunu Maria de las Mercedes Estrada'ya iade etti. 1940'ta tablo, Nazi ajanları tarafından el konulmuştu ve sonunda, Alman ve utangaç yetkililerin 2013'e kadar Gurlitt'in 80 yaşındaki Münih'teki dairesinde keşfedemeyecekleri Nazi sanat satıcısı Hildebrand Gurlitt'in yasadışı bir şekilde biriktirdiği kötü şöhretli istifte sona erdi. oğul.
Kişisel mülkiyetin çalınması veya tahrip edilmesi, Holokost'un merkezi bir yönüydü: Failler, mağdurların artık var olmadığı gerçeğini bu şekilde vurguladılar. Eşyaları bir şekilde ­-hayatta kalan kurbanlar, yeniden ortaya çıkan koleksiyonlar, geri alınan tuvaller & mdash genellikle önde gelen koleksiyonculardı, Klimts ve Chagalls eserleri. Ancak Nazi yağmasının tam gerçekliği, belki de zulmünün özü olan çok daha dünyeviydi. Bu asla parayla ilgili değildi, tasfiyeyle ilgiliydi, sıradan insanlara neşe veren şeyleri, onların aslında insan olduklarını inkar etmek için almakla ilgiliydi.
Gördüğüm, resmin dönüşüyle ilgili haber, geri dönüş töreninin fotoğraflarını içeriyordu; Kleinertz ve Estrada, sakallı onurlu bir yaşlı adam ve kaplumbağa kabuğundan gözlük takan, beyaz eldivenler giyen, Couture'un resmini kucaklarken, yaşlı bir kadındı. , sersemlemiş, gururlu, mutlu ve garip bir karışım gibi görünüyor.
Kleinertz Paris ve Berlin'de yaşıyor ve ona telefonla ulaştığımda Berlin'deydi. Bana merhum eşi Georges Mandel'in kızının babası hakkında anlatmaktan çok hoşlandığı bir hikaye anlattı. Bir gün Mandel'in Fransa'nın posta bakanı (temelde genel müdür olarak) olarak görev yaptığı süre boyunca bir politikacı geldi. Politikacı, görünüşe göre, garip bir sessizliği bozmanın bir yolu olarak, ikisinin de Yahudi olduğu hakkında bir şaka yaptı. Ama Mandel bunu komik bulmadı. "Ben cumhuriyetin bir bakanıyım, Yahudiler için bir bakan değilim" diye yanıtladı. &ldquoBu, size bu ofisten herhangi bir özel ayrıcalık kazandıracak&rdquo.&rdquo Kleinertz için bu Mandel'in özüydü. "Gerçekten parlamentarizm ve demokrasiye bağlı biriydi. Onun suikasta uğramasının nedeni budur.&rdquo
Mandel anıtının bulunduğu Fontainebleau Ormanı'na gitmek için, Orly Havalimanı'ndan Akdeniz kıyısına kadar güneye uzanan Route Nationale 7 üzerinde Paris'ten çıkıyorsunuz. Fontainebleau kasabasında bir saray var, Ch'acircteau de Fontainebleau, Fransa krallarının çok katlı bir konutu, 12 avroya ve sesli tur için dört avroya ziyaret edebilirsiniz. Ve ortadaki dikilitaştan çok da uzak olmayan bir yerde, Georges Mandel'in suretini taşıyan beş metrelik beton bloğun sallanan çimenlerin üzerinde oturduğu 250 mil karelik bir koruma alanı olan orman var.
Kleinertz'in Couture portresini geri almasından bir ay sonra, Fransız içişleri bakanlığı ülkede 2018'de Yahudi aleyhtarı şiddetin yüzde 74 arttığını duyurdu. Avrupa'nın en büyük Yahudi topluluğuna ev sahipliği yapan Fransa, aynı zamanda Avrupa'da Yahudilerin dönemsel olarak bulunduğu tek ülke. Yahudi oldukları için öldürüldüler ve giderek daha fazla Fransız Yahudisi İsrail'e gitmeye başladı.
İçişleri Bakanlığı'nın açıklaması, Sarı Yelekliler protestocularının önde gelen Fransız-Yahudi entelektüeli Alain Finkielkraut'a sokakta yürürken saldırdığı sıralarda geldi. Anti-Semitik grafiti, normalde gösterişli Fransız başkentinin her yerinde ortaya çıktı, ancak iki örnek, &ldquo kelimesi vardı.JudenBir simit dükkânının vitrinine sarı boyayla karalanmış & rdquo ve Holokost'tan kurtulan ve kadın hakları savunucusu Fransız ulusal kahramanı Simone Veil'e bir haraç üzerine çizilmiş bir gamalı haç vardı.
Bunlar hem şok edici hem de sıradan geliyordu. Ayrıca, 2017'deki başkanlık seçimleri ile 2018'in başları arasında, benimkinin yanındaki Sol Yaka apartmanında sprey boyayla boyanmış bir gamalı haç vardı. Bir süre sonra, gamalı haç bir parça gibi görünmeye başladıktan sonra, neredeyse bir yıl önceydi. manzaranın, kimsenin gözden kaçıramayacağı ama kimsenin fark etmemiş gibi göründüğü bir şey.
Sade beton anıtın dibinde, Mandel'in başının altında, 17. yüzyıl Fransız oyun yazarı Tristan l&rsquoHermite'den bir yazıt var: "Ve toza düştüğünde, zaferin elleri göz kapaklarını kapattı." Gerçekten de, Vichy hükümeti düştü, cumhuriyet yeniden doğdu ve Mandel'in idealleri ve çabaları, özellikle de faşizme karşı direnme konusundaki kararlı kararlılığı, ona zamanının ötesinde olduğunu gösterdi.
Ancak yazıt biraz görkemli olabilir. Berl'e göre arkadaşı, Fransa'nın Nazi işgali altında ne hale geldiğini ve ayrıca her zaman yüzeyin altında kalan ve Vichy rejimi sırasında kendilerini gösteren gerici güçleri anlamamış gibi görünüyordu. Mandel, Fransız Cumhuriyeti'nin romantizminden ve onun evrensel değerlerinden o kadar etkilenmişti ki, bu değerlerin ardındaki insani zayıflığı göremedi.
Berl, "Ona duyduğum hayranlık ve sevgi, aldatılmış göründüğü gerçeğine boyun eğmemi engelledi, ki bu da olmaya pek uygun değildi," diye yazdı Berl. Sonra tekrar, diye yazdı Berl, &ldquoEn azından ölümü ona benziyordu. Onu inkar etmezdi.&rdquo
Tablo şimdi ailesinin mülkiyetine geri döndü, ancak bir tablo geri alınabilirken, bir adamın hayatı olamaz. Kleinertz, "Sonuçta tatmin olmak çok zor," dedi. Sanırım Mandel'in anıtına yaptığım ziyarette beni en çok etkileyen bu oldu. Başka kimse yoktu.
Bu hikaye Eylül 2019 sayısında yer almaktadır. Kasaba ve Ülke. ŞİMDİ ABONE OL
Ekranda Naziler oynayan Yahudilerin uzun bir tarihi var
Taika Waititi'nin hiciv filmi “Jojo Rabbit” sonunda çıktı! Nazi Almanyası'nda geçen Yahudi Maori yönetmen, ünlü Adolf Hitler'i oynuyor.
Waititi'nin kendisi tweetledi 'Hitler'e hakaret etmenin bir Polinezyalı Yahudi tarafından oynanmasından daha iyi bir yol olabilir.
Holokost ve mizah söz konusu olduğunda, birçok sanatçı, yazar ve aktör ince bir çizgiyi aşmak zorunda olduklarını düşünüyor: Hiciv ne zaman adaletsizliklere ışık tutar ve ne zaman saygısızlık ve düpedüz incitici olur?
Yine de genel bir fikir birliği var gibi görünüyor: Yahudilerin katledilmesi ve acı çekmesiyle dalga geçmek asla doğru değil. Ama Nazilerle dalga geçmek? Bu, dostlarım, pek çok Müttefik ülkenin vatandaşları için favori bir eğlence olmuştur - tabii ki Yahudiler de dahil.
On yıllardır Yahudiler, Holokost'un zirvesi sırasında - şaşırtıcı ve şaşırtıcı bir şekilde - küçük ve gümüş ekranlarda Nazileri oynadılar.
Nazileri betimleyen Yahudilerin bu rollerini keşfetmeye başladığımda, biraz kafam karıştı. Nazilerin ilk tasvirlerinin çoğu göçmenler ve mülteciler tarafından yapıldı - hatta bazıları Hitler ilk kez iktidara geldiğinde Almanya'yı terk eden Alman Yahudi aktörler ve ayrıca Yahudileri vahşice katledilen ülkelerden gelen göçmenlerin çocuklarıydı.
İşte ekrandaydılar, bu hayati, başarılı Yahudi aktörler, sık sık onların ölümünü isteyenlerle alay ediyorlardı. Nazilerden daha iyi intikam ne olabilir ki? Bu sadece Yahudilerin gelişen, yaratıcı ve başarılı olduğu anlamına gelmez - aynı zamanda en derin travmalarını da alıp sanata dönüştürdüler.
İşte Yahudilerin Nazileri oynadığı en ünlü zamanlardan bazılarına bir bakış.
“You Nazty Spy!”'deki Üç Ahmak (1940)
Üç Ahbap'ın (Yahudiydiler) Yahudi lideri Moe Howard, 1940'ta Adolf Hitler'i filmde hicveden ilk Amerikalıydı! Howard, Moronica adlı kurgusal bir ülkenin liderini oldukça dokunaklı ve bir o kadar da komik olan bir portrede canlandırıyor.
Gerçek hayattaki kardeşi Curly (gerçek adı Jerry), hem Hermann Goering hem de Mussolini ile alay eden Mareşal Gallstone'u oynarken, Larry Propaganda Bakanı Çakıl'ı oynuyor ve Joseph Goebbels ile dalga geçiyor.
Komedi aynı zamanda Nazilere daha da kin beslemek için biraz İbranice ve Yidiş serperek Ahbapların Aşkenazi Yahudi geçmişine de kucak açtı.
Jack Benny “Olmak ya da Olmamak”'de (1942)
Bu komedide sevilen çizgi roman, Nazi işgali altındaki Polonya'da tiyatrosunun yapımında bir Nazi oynayan Polonyalı bir aktörü canlandırıyor. (Yani meta!) Jack Benny, Doğu Avrupa'dan gelen Yahudi göçmenlerin oğlu olarak 1894'te Chicago'da Benjamin Kubelsky'de doğdu. Zamanının en saygın komedyenlerinden biri olmaya devam etti.
İşte Hitler'in gücünün zirvesinde bir Yahudi - Alman bir Yahudi olan Ernst Lubitsch'in yönettiği - Alman liderle düpedüz alay eden bir filmde oynuyor.
Film iyi karşılanmadı. 1942'de ABD'de Nazi tehdidi aşikardı ve Amerikalılar bu kadar ciddi bir tehlikeyle dalga geçmenin gereğini anlamadılar. (O noktada Holokost'un tüm dehşetini bilmiyorduk.)
Benny'nin 1991'deki bitmemiş otobiyografisine göre, babası, oğlunu Nazi üniforması içinde gördüğü için o kadar öfkeliydi ki, gösterime girerken tiyatrodan erken ayrıldı. Ama Benny, babasının filmi sonuna kadar izlemesi konusunda ısrar etti ve babası filmi o kadar çok sevdi ki 40 defadan fazla izledi.
Conrad Veidt “Casablanca”'de (1942)
Alman aktör bir Lutherandı, ama mesele şu: Veidt, iktidardaki Nazi Partisinin gerektirdiği tüm resmi evraklarda ırkını “Yahudi” olarak doldurdu. Niye ya? 1920'lerin ünlü sessiz filmi 'Dr. Caligari'nin Kabinesi'nin yıldızı 1933'te Macar Yahudisi Ilona Prager ile evlendi. Bu onun üçüncü ve son evliliğiydi.
Kendi ülkesinde başarılı olmasına rağmen, Veidt karısını terk etmeyi veya Nazi ideolojisini benimsemeyi reddetti. Bu yüzden Almanya'yı terk etti, önce İngiltere'ye, sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti ve burada oyunculuk kariyerine devam etti - çoğu zaman ironik bir şekilde, Nazileri canlandırarak.
İkonik “Casablanca”'da Veidt, ünlü çizgiye giden Binbaşı Heinrich Strasser'ı canlandırıyor”Binbaşı Strasser vuruldu. Olağan şüphelileri toplayın.”
En iyi film dalında Akademi Ödülü sahibi, aktörler Peter Lorre ve Curt Bois de dahil olmak üzere diğer birçok Alman Yahudi'yi de içeriyordu.
Ludwig Donath “Hitler'in Garip Ölümü”'nde (1943)
Donath, güzel görünmek için kaçırılan ve estetik ameliyat olmaya zorlanan bir Hitler taklitçisini oynuyor. daha fazla Führer gibi - suikast girişimleri için bir yem olmak. Yahudi aktör daha önce bir avuç Nazi oynamış olsa da, aslında Hitler rolünü oynadı. üç Aynı yıl defalarca - “Hata Marjı” ve “The Moon Is Down filmlerinde Hitler'in sesiydi..”
“Sihir” ve “The Desert Fox” (1951) filmlerinde Hitler rolünde Luther Adler
Doğru, oyuncu ve oyunculuk koçu Stella Adler'in kardeşi Luther Adler, 1951'de iki ayrı filmde Hitler'i canlandırdı. Rus göçmenlerin oğlu Adler, ilk oyunculuk rolünü 5 yaşında Yidiş tiyatrosunda aldı ve oynamaya devam etti. Hitler. Bir aralık hakkında konuşun! Büyüleyici bir şekilde, “The Twilight Zone”'in bir bölümünde de Hitler'i canlandırdı.
Otto Preminger “Stalag 17”'de (1953)
Billy Wilder, Albay von Scherbach tarafından yönetilen bir Alman savaş esiri kampında geçen, eleştirmenlerce beğenilen ve ticari olarak başarılı olan bu filmi yönetti. “Margin of Error”— dahil ünlü Avusturya-Macaristan Yahudi yönetmeni Preminger, birkaç oyunculuk rolünden birinde albay olarak karşımıza çıkıyor.
Temelde “Hogan’s Heroes”'deki tüm Naziler
Hicivli TV komedisi, Nazilerle dalga geçmenin yeniden harika olmasına yardımcı oldu! Bir Alman savaş esiri kampında geçen dizi 1965'ten 1971'e kadar sürdü ve 168 bölümden oluşuyordu. Yahudi aktörler, kampı yöneten iki beceriksiz Nazi askerini komik bir şekilde canlandırıyor.
Werner Klemperer, ciddi Albay Wilhelm Klink rolüyle iki Emmy Ödülü kazandı. Klemperer, “Operation Eichmann” (1951)'deki Adolph Eichmann ve “Judgment at Nuremberg”'deki (1961) Nazi savcısı Emil Hanh başta olmak üzere birçok kez Nazileri oynamıştı. Ancak hayali Stalag 13'ün komutanı olarak hatırlanacak olan rolü buydu. Klemperer'in babası Yahudiydi, ancak Yahudiliğe dönmeden önce bir süre Katolikliğe geçti.
Klink'in altında, 'Hiçbir şey görmüyorum!' deyimiyle Çavuş Schultz'u canlandırdı Schultz, ailesinin çoğunu Holokost'ta kaybeden Avusturya doğumlu bir Yahudi olan John Banner tarafından canlandırıldı.
General Burkhalter ve Tümgeneral Wolfgang Hochstetter'in emrinde görev yaptılar. Burkhalter'i 1940'ta ABD'ye göç eden ve savaş sırasında hava kuvvetlerinde savaşan Avusturya'da Leon Ashkenazy doğumlu Leon Aşkin canlandırdı. Hochstetter, Nashville, Tennessee'de Howard Cohen'de doğan Howard Caine tarafından oynandı.
Kampın mahkumlarından biri olan Fransız onbaşı LeBeau, Buchenwald'da esir olan ve şarkı söyleme ve eğlence becerileri sayesinde hayatta kalan Yahudi aktör Robert Clary tarafından canlandırıldı. Clary, ailesinin savaştan sağ kurtulan tek üyesiydi.
Anton Diffring, her şeyde
Diffring'in Alman kökenlerinin yanı sıra açık renk saçları ve delici mavi gözleri, onlarca yıllık kariyeri boyunca onu tekrar tekrar Nazi rolüne soktu. Aslında, savaşın dehşetinden kaçınmayı başaran Alman-Yahudi bir mağaza sahibinin oğlu Anton Pollack olarak doğdu.
Fark, 1950'de isimsiz ve itibarsız Alman askerlerini oynamaktan, “Where Eagles Dare” (1968) ve “Operating Daybreak”'de (1975) SS subayı Reinhard Heydrich gibi bazı kötü şöhretli Nazi liderlerini oynamaya dönüştü. 1983 yılında 'Savaş Rüzgarları' adlı mini dizide Hitler'in dışişleri bakanı Joachim von Ribbentrop'u canlandırdı. Son Nazi rolü, “The Silver adlı üç bölümlük bir dizide “Doctor Who”'deydi. Nemesis'in 1988'de.
Peter Sellers “Dr. Strangelove” (1964)
Satıcılar, ikonik Stanley Kubrick filminde, eski bir Nazi ve nükleer savaş başlığı uzmanı olan Dr. Strangelove da dahil olmak üzere üç karakteri canlandırdı. İngiliz aktör ayrıca İngiliz komedisi “Soft Beds, Hard Battles”'de Hitler'i canlandırdı. — o filmde oynadığı yedi rolden biri.
Yahudi kimliği biraz gergindi. Sellers'ın annesi Yahudi ve babası Protestandı, ancak Katolik okuluna devam ederek büyüdü. Bu, herhangi birinin Yahudiliğiyle ilişkisini oldukça karmaşık hale getirmeye yeter.
Mel Brooks “Olmak ya da Olmamak”'de (1983)
Bu doğru! Brooks, 1942'deki Benny rolünün bir versiyonunu yeniden canlandırdı, hatta yeniden yapılanmada Hitler olarak rap yaptı. Komedyen, elbette, Hitler'in “History of the World: Part I” ve “The Producers”'deki bu buz pateni taslağında Hitler'le alay etme mirasına sahip.
Steven Berkoff “Savaş ve Anma”'de (1988-89)
İngiliz Yahudi aktör Berkoff, Yahudi yazar Herman Wouk'un romanından uyarlanan bir mini dizide Hitler'i canlandırdı.
Joel Gray “The Empty Mirror”'de (1997)
Grey, Hitler'in zihnine yapılan bu karanlık, fantastik yolculukta Joseph Goebbels'i canlandırıyor. Yahudi aktör aynı zamanda 1972'de “Kabare” film uyarlamasında törenlerin efendisini oynamasıyla da tanınıyor, muhtemelen karakteri olarak ilk Nazi rolü (spoiler uyarısı!), Nazilerle alay etmekten onların ideolojilerinden bazılarını benimsemeye kadar gidiyor.
Harvey Keitel “Gri Bölge”'de (2001)
Keitel, Auschwitz'deki krematoryumdaki bazı Sonderkommandolar (cesetleri elden çıkarmakla suçlanan Yahudi mahkumlar) arasındaki bir ayaklanmayı konu alan bu karanlık filmde SS-Oberscharfuehrer Eric Muhsfeldt'i oynuyor. Polonya ve Romanya'dan gelen Yahudi göçmenlerin oğlu olan Keitel, Steve Buscemi, David Arquette ve Natasha Lyonne tarafından oynanan Yahudi mahkumların karşısında acımasız bir Nazi kötü adamını oynuyor.
Bu Keitel'in en son Nazi oynadığı zaman değildi. (Kabilenin onursal üyesi) Quentin Tarantino'nun 2009 yapımı 'Soysuzlar Çetesi' filminde Keitel, itibar görmese de bir OSS komutanını seslendiriyor. Filmin büyük bir destekçisi olan Keitel, “Soysuzlar Çetesi”'nin senaryosunu onay için Anti-Defamation League'e geçirmeyi de başardı (Keitel'e göre, ADL bunu sevdi). Ne bir erkek.