Öykü Bu gemiler, “başkent” Kaiserlichmarine gemilerinin silahlarının kalibrelerinin artırılması sorununun gündeme gelmesiyle, 1910'in sonbahar-kış aylarında başladı. Ama önce - biraz backstory.
Bilindiği gibi, Nassau tipindeki ilk Alman Dreadnough'ları, o zamanlar ağır Alman gemilerinin standart kalibresi olan 280-mm silahları aldı: Kaiserlmarine savaş gemilerinin standart iki kalibre olan Braunschweig ve Deutschland, her birinin uzunluğu boyunca dört 280-mm silahı vardı. 40 namlu göstergeleri. Tabii ki, Nassau tipi savaş gemileri gelişmiş ve daha güçlü bir 45 kalibreli topçu sistemine sahipti, ancak yine de gelecekteki savaş gemileri için yeterli görülmedi. Ve şimdi, Helgoland tipi gemilerden sonraki dört Alman korkusu, hizmet için çok daha güçlü bir 305-mm / 50 Krupp silahını aldı, bu da dünyanın en iyilerinden biri (ve muhtemelen en iyisi) olan bu kalibreli topçu sisteminin, gerçek bir topçu silahının parçası oldu. İngiliz 305-mm / 45 ve 305-mm / 50 araçlarının gerisinde kalan sanat. Tabii ki, iyiden iyiyi aramıyorlar, bu yüzden bir sonraki seri olan Kaiser-tipi savaş gemileri, Almanlar aynı 305-mm / 50 topçu sistemini kullanıyorlardı.
Sonra 1909, dünyada ilk Süper Korkusuz Düşman Savaşının (İngiliz Orion) döşenmesiyle işaretlenen yıla çarptı ve Denizlerin Hanımının daha sonra 343-mm topçu ile gemi inşa edeceği anlaşıldı. İşin tuhafı, bunun haberi Almanya'da herhangi bir telaşa neden olmadı: 1911 g'de ("Koenig" tipi) bir sonraki savaş serisi serisinin İngiliz superdownnouet'iyle savaşması amaçlanmasına rağmen, aynı 305'i korudular. Kaisers üzerinde durdu -mm / 50 silahlar. Ve Koenigs'in kendisi, ana topçunun yeri hariç, önceki serinin savaş gemilerine yapısal olarak çok benziyordu.
Savaş gemisi "Koenig"
Almanların mantığı oldukça açıktı: evet, İngiliz 343-mm silahları daha güçlüdür, ancak Alman 305-mm daha kolaydır ve bu, daha küçük çaplı bir barbetle aynı anda daha hafif veya daha iyi korunmuş bir kule (daha kesin olarak her ikisi de) yaratmayı mümkün kılmıştır. korumasını geliştirmeyi veya kilo vermeyi yine mümkün kılan, aynı şey besleme mekanizmaları, mühimmat için de geçerliydi ... Genel olarak, Almanlar ana kalibrenin iyi bilinen bir rahatlamasından dolayı İngilizlerin inşa ettiklerinden daha iyi korunan gemiler oluşturabileceklerini ve en iyi zırh mermi uçuş yolunda daha iyi bir düzlük olması durumunda, daha yüksek bir atış hızı “Koenigs” e, daha güçlü silahlara sahip olmasına rağmen, 343-mm süper-korkak kuşları ile mücadelede bir avantaj sağlayacaktır. Alman tasarımcılar ve amiraller tartışmalarında haklıydı. Bu soruyu İngilizce Ormanlar ve Demir Dyukov ile Alman Kaisers ve Koenigov'larının detaylı bir analizini yaparken başka bir zaman cevaplayacağız, ancak bu bugünün makalesinin kapsamı dışında. Şimdi Almanların bu şekilde düşündüğünü ve görüşlerinin adil olup olmadığını bilmek bizim için önemli.
Böylece, Koenig'i tasarlarken, Almanlar on 305 mm / 50 topun modern savaş gemisinin görevlerini tam olarak yerine getirdiğine inanıyordu. Ama yakında ABD ve Japonya, İngiliz örneğini takip etti, daha da büyük 356 mm'lik toplara geçti ve savaş gemilerinin silahlanmasının filo açık denizlerin güçlendirilmesi gerekmektedir. Ama nasıl? Deniz İmparatorluk Bakanlığı Alman Silah Dairesi iki seçeneği değerlendirdi. Bunlardan biri 305 mm / 50 top sayısını 13-15 adede çıkarmaktı. bir savaş gemisine - açıkçası, bu iki silahlı kule tesisatlarından üç silahlı olanlara ve hatta daha fazlasına geçişi gerektiriyordu. İkinci seçenek, iki kalibreli kuleleri korumak ve silahların kalibresini 340 mm'ye çıkarmaktı. Gerekli hesaplamaları yaptıktan sonra, Kasım 1910'da Alman uzmanlar, iki tabanca kulelerinde 340 mm'lik topların tercih edildiği sonucuna vardı. Ancak, hesaplama sonuçları hiç Almanları hemen 340 mm'lik bir topçu sistemi yaratmaya yöneltmedi. Esasen, silah departmanının hesaplamalarının sonucu, mevcut 305 mm'den daha güçlü deniz topçu ihtiyacının gerçekleşmesiydi, ancak gelecekteki savaş gemileri için umut verici bir kalibre henüz belirlenmedi. Bu nedenle, girişimde geliştirilen ve Temmuz 340'de Krupp endişesi tarafından sunulan 1911 mm'lik iki silahlı kulenin projesi, Deniz Bakanlığından sadece kibar bir ilgi uyandırdı.
Almanya'da ümit vaat eden savaş gemilerinin optimal kalibrasyonunu belirleme süreci hızlı ve tam değildir. Dışişleri Bakanı (Denizcilik Bakanı) A. von Tirpitz çok makul bir soru sordu: Son zamanlarda, 280-305-mm toplar herkese yakışıyor, şimdi 343-356-mm topçu sistemleri şimdi en yeni gemilerle hizmete giriyor, ancak bu kalibre yarışındaki bitiş nerede? ? Bir yerde olacağından şüphe yoktu: sonunda hem teknik hem de ekonomik kısıtlamalar olacaktı. Von Tirpitz, dreadnoughtların büyüklüğünün ve gücünün yıldan yıla arttığını gördü, ancak bu büyümenin sonlu olduğunu çok iyi biliyordu: er ya da geç, savaş gemileri, mevcut teknolojik büyüklük sınırını aşmayacaktı. gemi maliyetlerindeki hızlı artışı telafi etmeyecektir.
Başka bir deyişle, von Tirpitz er ya da geç aynı şeyin filo savaş gemilerinde olduğu gibi dreadnoughts ile olacağını ve büyüklüklerinin ve ateş gücünün bir seviyede sabitleneceğini varsaydı. Ancak, 1911’te, elbette, bu henüz gerçekleşmedi, ancak savaş gemilerinin sınırlarını diğerlerinden önce belirleyen kişi, onları daha önce inşa etmeye başlayabilecek ve böylece diğer ülkeler daha zayıf gemiler oluştururken fayda sağlayacak.
Von Tirpitz, hem teknik hem de taktiksel bazı hesaplamalar yapmayı emretti ve yakında silahların maksimum kalibresinin 16 inç (400-406 mm) civarında bir yerde sabitlendiğine ikna oldu. Buradaki varsayımları, eski topçu sistemleri üretim yöntemlerine (tel gövdeleri) bağlı kalarak İngilizlerin daha ağır deniz tabancaları oluşturamayacağını iddia eden Krupp'un danışmanları tarafından doğrulandı.
Görünüşe göre burada - sorunun çözümü, her şey açık ve on altı inç topçu ile savaş gemileri inşa etmeliyiz, ancak von Tirpitz tereddüt etti. Gerçek şu ki, hem iç hem de dış politik faktörleri hesaba katması gerekiyordu ve burada her şey zordu.
Hiçbir ülkenin inç cinsinden 15-16 silah tasarladığına ve 16-inç silahlarının savaş gemilerinin devasa ve pahalı olacağına dair hiçbir bilgi yoktu. Reichstag, dünyadaki hiç kimsenin bu tür savaş gemileri inşa etmediği düşünülürse, böyle bir değer artışı kabul edecek mi? Almanya tarafından “16 inç” bir gemi oluşturulması, deniz silahlarının yarışı için bir tur daha başlattı mı? Öte yandan, topçu kalibreli diğer güçler için yalnızca "toparlanmak" durumunda, Almanya denizde geride kalacak mı? Von Tirpitz bu sorulara cevap vermedi ve 4 Ağustos 1911, Denizcilik Bakanlığının üç bölümüne sipariş verdi: filo ana gemilerinin 350-mm, 380-mm ve 400-mm silahlarına karşılaştırmalı incelemeleri için gemi inşa, genel ve silah departmanları. .
Ve böylece, Eylül 1 gelecekteki silahların kalibre seçimi konusunda genişletilmiş bir toplantı düzenledi. İlginç bir gerçek, 380-mm toplarının derhal atıldığı, ancak diğer ikisinin etrafında ateşli bir tartışma çıktığıdır. On adet 350-mm tabanca mı, yoksa sekiz 400-mm mi? İlginç şekilde, topçular ve silahlanma departmanı başkanı Rear Admiral G. Gerdes, "Kenigo" gibi beş iki silahlı kulede savaş gemisine yerleştirilmesi gereken 10 * 350-mm silahları lehine konuştu. Argümanları, 400-mm silahının elbette zırha daha iyi nüfuz ettiği, ancak 350-mm silahlarına kıyasla çok büyük bir avantaja sahip olacağı, ancak ateş hızlarının karşılaştırılabilir olduğu ve 10 gövdelerinin 8'in “düşmanlarına” getirebileceğinden daha fazla olduğu gerçeğinden ötürü arttı. . Garip bir şekilde, gemi yapımcıları tarafından karşılandılar - filo şefi tasarımcısı G. Buerkner, araçlarını, kazanlarını, teknelerini ve mayın topçu tarafından kullanılmayan teknenin orta kısmını terk ederek yayları ve kıçlarında gruplandırılmış dört çekerli bir geminin sağlam destekçisi olduğunu belirtti. Beşinci kulenin “her zaman müdahale ettiğini” ve mümkünse imha edilmesi gerektiğini belirtti. Ek olarak, 10 * 350-mm toplarının 8 * 400-mm'den daha fazla ağırlığa sahip olacağını ve tasarrufların 700 tona kadar çıkabileceğini belirtti.
Tartışmanın bir çıkmaza ulaştığını gören A. von Tirpitz, uzlaşmacı bir çözüm önerdi - 10 * 350-mm topları kullanarak, iki-üç top taretlerinde uçlara yerleştirdi, böylece 1-th ve 4-th kuleleri üç-top olacaktı. th ve 2-I - iki silah, yani daha sonra Amerikalılar daha sonra bir yıl sonra olayları ortaya koyan "Oklahoma" ve "Nevada" savaş gemilerine 3 * 10-mm silah kurdu. Ancak bu uzlaşma hiç kimseyi tatmin etmedi, çünkü İmparatorluk Denizcilik Bakanlığı'ndaki üç silahlı kulenin reddedilmesi bir fobiyi sınırlandırdı. Aşağıdaki kulelere karşı ana argümanları listeleyeceğiz.
1. Baretlerin büyük çapı, gemilerin güvertelerinde “büyük deliklerin” kesilmesini gerekli kılmıştır - Alman gemi yapımcılarına göre, bu, teknenin uzunlamasına yapısal bağlantılarının optimal dağılımını ihlal etti ve gücünü olumsuz yönde etkiledi. Söylemeliyim ki, argüman tamamen uzaklaştı - ve sonra ve sonra üç tabancalı taretli birçok gemi inşa edildi ve bunların gövde gücü oldukça tatmin ediciydi.
2. Ortalama silahın mühimmat oranını azaltmak. Aslında, eğer böyle bir sorun varsa, çözülemezse, o zaman tamamen önemsiz bir değere indirgenebilir.
3. Ateşleme sırasında taretin döner plakasının torkundaki artış, çünkü aşırı silahların eksenleri kurulumun merkezinden iki tabancalı taretten daha fazla savundu. Bu itirazın kesinlikle geçerli olmasına rağmen, kulelerin makul bir inşaatı ile herhangi bir komplikasyona yol açmadığı söylenmelidir.
4. Savaşta üç silahlı taretin geliştirilmesinde büyük ateş gücü kaybı. Çok tartışmalı bir tartışma. Evet, elbette, üç silah ve ikiden yarım kat daha fazla, ancak gerçek şu ki, beş kuleden birine girme şansı, dörtten birinden daha belirgindir.
Aynı zamanda, Denizcilik Bakanlığı uzmanları, üç top taretinin de avantajlara sahip olduğunu tamamen fark ettiler - daha kompakt bir topçu yerleşimi, kalenin uzunluğunu azaltmayı ve ağırlıktan tasarruf etmeyi ve ayrıca daha iyi topçu ateşi açıları sağlama olasılığını mümkün kıldı. Ancak yine de, yukarıda belirtilenlere ve Alman deniz nişancıları ve mühendislerinin Rusya, İtalya ve Avusturya-Macaristan filosuna üç silahlı kulenin yerleştirilmesinden haberdar oldukları gerçeğine rağmen, bu kulelere karşı önyargıları yenilmemiştir.
Yine de ...
Bu makalenin yazarı, bir tahminde bile bulunmamakla birlikte daha fazla araştırma gerektiren bir yönü vardır. Bildiğiniz gibi, Avusturya-Macaristan Viribus Unitis'in çok ilginç ve güçlü bir savaş gemisini inşa etmeyi başardı, nispeten küçük bir deplasman kabul edilebilir hızı, çok güçlü topçu silahları ve etkileyici rezervasyon birleştirdi. Bununla birlikte, savaş gemilerinin kendileri hakkında çok az şey bilinmektedir (gerçekte, Avusturya-Macaristan gemilerinin büyük çoğunluğu gibi), onlar hakkındaki kaynakça çok azdır. TTX masasına bakarsanız, Habsburg imparatorluğunun dünyadaki en iyi 305 mm dreadnoughts (tabii ki, yer imi sırasında) başardığı ortaya çıktı. Ancak deniz inşaatının tarihi, genellikle bu “süper gemiler” in açıklanamayan birçok eksikliğinden muzdarip olduğunu ve masa avantajlarının yalnızca kağıt üzerinde kaldığını gösteriyor.
Aynı zamanda saygın S. Vinogradov, “İkinci Reich“ Bayern ”ve“ Baden ”dergilerinin Superdreadnoughts adlı monografisinde. Amiral Tirpitz'in ana kalibresi, 1'in Eylül 1911 konulu tartışması sırasında, Almanların zaten Viribus Üniteleri hakkında veriye sahip olduğunu ve üç silahlı teçhizatlarının tasarımını tanıma fırsatı bulduğunu not ediyor. Görünüşe göre - çizimlerin düzeyinde, belirtilen serinin savaş gemileri görevlendirildiğinden beri, ancak belki de 1911 g'de kuleler zaten metal olarak hazırdı.
Viribus Unitis'in üç savaş gemisi tareti
Elbette, Almanlar üç silahlı kulelere karşı güçlü bir önyargıya sahipti ve bu sorgulanmıyor. Ancak Alman mühendislerin kasıtlı olarak Avusturya gemilerinin kuleleri konusundaki kararlarını bu bakış açısını memnuniyetle saptırdıklarını hayal etmek çok zor. Avusturya-Macar dreadnoughts ve kulelerinin tasarımının yukarıdaki tüm dezavantajlara sahip olduğunu ve onları düzgün bir şekilde çalışmış olan Almanların konumlarının “mükemmel” bir onayını bulduğunu varsaymak çok daha kolaydır. Bununla birlikte, tekrar ediyoruz - bu sadece yazarın kişisel bir varsayımı, herhangi bir belge ile onaylanmayan bir hipotez.
Olabildiği gibi, A. von Tirpitz'in önerdiği uzlaşma, tarafların hiçbirini tatmin etmedi. Ardından Rear Admiral G. Gerdes, geminin uçlarında doğrusal olarak yükselen dört kulede bulunan sekiz 350-mm silah önerdi, ancak Dışişleri Bakanı kendisinin silahların böyle bir zayıflamasını reddetti ve silahsız hale geldi. Sonuç olarak, toplantı, daha fazla gelişme için sekiz 400 mm silahla bir savaş gemisi seçti, ancak kararda bu kararın uygun bir siyasi değerlendirme gerektireceğini belirtti.
Üç hafta sonra, toplantı tekrar yapıldı ve şimdi katılımcıları, 400 mm kalibreye, Eylül 1'ten çok daha "dost" oldu. Almanya'nın saygınlığı, rakiplerin üstesinden gelme olasılığı hakkında çok fazla şey söylendi - genel olarak, amiraller ve tasarımcılar şimdi 400-mm silahına doğru kaymaya başladı ve von Tirpitz, Kaiser için bir rapor hazırlamaya başladı.
Fazla zaman kalmadı - sonbaharın sonunda, von Tirpitz gerçekte olan yıllık sonbahar avına davet alacaktı. Orada, Berlin’in sıkıntılarından ve kibirlerinden uzak olan devlet sekreteri, genel olarak Bayern’in tasarımının başladığı Kaiser’in savaş gemisine bir taslak sundu. Ne yazık ki, bu proje hakkında çok az şey biliniyor. Savaş gemisinin normal yer değiştirmesi 28 250 t, uzunluk - 177 m, silahlar - 8 * 400-mm, 14 * 150-mm ve 10 * 88-mm silahlarıdır. Projede, hattın Alman gemileri için klasik hale gelen üç şaftlı bir elektrik santrali öngörülüyordu ve orta şaftın dizel üzerinde çalışması gerekiyordu. Ve genel olarak hepsi bu kadardı.
Kaiser projeyi beğendi, şimdi savaşın inşası için ön tahminde bulunmak gerekiyordu. Von Tirpitz'in 400-mm kalibreli olması tercihine rağmen, 350-mm ve 380-mm silahlı gemiler de işe alındı. İlk tahminler, Kaiser von Tirpitz'e gösterilen ilk taslağın çok iyimser olduğunu gösterdi.
10 * 350-mm toplarla yapılan savaş gemisinin versiyonu, 29 000 tonunun normal bir şekilde yer değiştirmesini ve 59,7 milyon markın maliyetini aldı. Eh, 8 * 400-mm silahlarla olan savaş gemisinin, "fiyat etiketinin" 60 milyon mark için geçerli olmasını garanti etmesine rağmen daha da büyük olduğu ortaya çıktı. Bu rakamlar von Tirpitz için çok fazlaydı, politikacıları bu tür fonlar ayırma ihtiyacı konusunda ikna etmenin mümkün olmadığını düşünüyordu.
Ve işte gemi inşa departmanı tarafından çalışılan 8 * 380-mm silahlarla yapılan savaşın kavramsal tasarımı geldi: 28 100'te normal bir yer değiştirmeyle 57,5 milyon mark için maliyeti olmalıydı. Bu göstergeler A. von Tirpitz oldukça kabul edilebilir sayılıyor, gemi bütçeye uyuyor. Tabii ki, 400-mm silah daha güçlüydü, ancak finansal ve politik yönleri dikkate almak zorunda kalan von Tirpitz, Kaiser'e şöyle yazmıştı:
“Kalibrede daha fazla bir artışla ilişkili avantaj nispeten düşüktür ve bu nedenle diğer filolar daha ağır bir kalibreye geçtiğinde bile bu araç korunabilir.”
Başka bir deyişle, 400-mm silahları reddederek von Tirpitz'in böyle bir şeyi savunduğunu varsaymak için her türlü neden var: şimdi savaş gemilerimiz hala en güçlü olacak, ve sonra bazı güçler 406-mm silahlara geçse bile daha hafif bir 380 mm topçu sistemi kullanarak, gemilerimizin rezervasyonunu artırmak için kaydedilen ağırlığı kullanıyoruz. Böylece, zayıf silahlı olan korkularımız daha iyi korunacak ve aynı sınıftaki düşman gemilerine 16 inç topçu ile tamamen eşdeğer kalacaktır.
Aslına bakarsanız ve hiç şüphe duymadan, şu anda Kaiser filosu, topçu kuvvetleri ile İngilizleri önemli ölçüde aşacak olan ultra güçlü savaş gemilerini kaybetti. 400-mm topunun 380-mm'den sadece biraz daha güçlü olacağı gerçeği, adil bir miktar suçluluk içeriyordu, ancak von Tirpitz'in uzman tahminleriyle yanlış anlaşılması mümkündü. Gerekli tüm arkaplan bilgilerine sahip olmamız, bugün gerekçelendirmek için bizim için kolaydır, ancak o sırada Alman filosunun en güçlü silahı Krupp'un on iki inç (305-mm) 'si idi ve silahların geri kalanı bazı ayrıntılı eskizler şeklinde bile mevcut değildi.
Bununla birlikte, İngiltere’nin iki silahını karşılaştırırsak, aynı teknolojik düzeyde yapılmış - 381-mm ve 406-mm, aralarındaki farkın çok belirgin olduğunu göreceğiz. Söylediğimiz gibi, 381-mm silahı, 871 m / s başlangıç hızına sahip mermilerle 752 kg ve daha sonra Nelson tipi savaş gemileri alan 406-mm top ateşlemişken, 929 m / s başlangıç hızına sahip mermilerle 785 kg top ateşlemiş. 406-mm silahın namlu enerjisi yaklaşık% 16,2 daha yüksek olduğu ortaya çıktı. Çok değil gibi görünüyor, ama eğer 381-mm topunun haklı olarak bir topçu şaheseri olarak kabul edildiği unutulursa, ama 406-mm topçu sisteminin herkes tarafından başarısız olduğu düşünülür. Bazı nedenlerden dolayı, İngilizler “ağır mermi - düşük başlangıç hızı” ilkesini “hafif mermi - yüksek başlangıç hızı” ilkesine bıraktılar, ancak bir takım nedenlerden dolayı, bu çok hız sağlanamadı - 929 kg projesine göre, merminin, namluyu 828 m / s hızında bırakıyordu ... Ancak, daha sonra topçu sistemi geliştirildi ve başlangıç hızını 797 m / s'ye getirdi, böylece 19,8% 'inin şimdiki onbeş inçinden daha güçlü hale geldi. Aynı zamanda, bir 406 kg mermisine ve bir ilk 1000 m / s hızına sahip olan Amerikan 790-mm topu, İngiliz 381-mm silahını% 26,7 ile namlu çıkışında aştı.
Diğer bir deyişle, 400-mm tabancasının, 380-20% 'deki 25-mm'den daha güçlü olabileceği konusunda hiçbir şüphe yoktur. Ve Almanlar kelimenin tam anlamıyla bir adım öteye durdu - bir bin veya bir buçuk bin ton yer değiştirme, birkaç milyon daha fazla not ve ... Ne yazık ki, tarih sübjektif havayı bilmiyor.
Battleship Bayern
Öte yandan, 400-mm silahların reddedilmesi Alman denizcilik liderliğinin bir atalet işareti olarak değerlendirilemez. Gerçek şu ki, karar anında, Almanlar yalnızca 343-356-mm topçu sistemleri ile gemilerin dünyada inşa edildiğini biliyordu ve İngilizler daha büyük kalibreli bir silah hakkında düşünüyor gibi görünüyordu, ancak ikincisi hakkında kesin bir veri yoktu. Ve Almanlar ileriye doğru büyük adımlar attı, bir vuruşta silahlarının kalibresini neredeyse üç santim yükseltti - denizcilik tarihindeki durum oldukça istisnai. 380-mm iki tabancalı taretin, 305-mm tabancalarla benzer bir taretin neredeyse iki katı büyüklüğüne sahip olduğunu söylemek yeterlidir. Böylece, Almanlar sadece korkularının gücünde devrimci bir artışa karar vermekle kalmayıp, aynı zamanda donanma silahlanmalarının evrimi hakkındaki kendi görüşlerinden etkilenen ve birisini yakalamaya zorlandıkları için tamamen bağımsız olarak bu adımı attılar. İngilizlerin "381-mm" dreadnoughts yarattığına dair bilgiler, 380-mm silahlarla savaş gemileri kurma kararından yaklaşık altı ay sonra Almanya'ya geldi.
Devam edecek ...