4 Mayıs 1865'te Abraham Lincoln, memleketi Springfield, Illinois'de toprağa verildi.
Cenaze treni Springfield'a ulaşmadan önce 180 şehir ve yedi eyaletten geçmişti. Her durakta, yas tutanlar, 14 Nisan'da suikaste uğrayan Lincoln'e saygılarını sundular. Lincoln'ün, 1862'de tifodan 11 yaşında ölen ve aslen Washington DC'de gömülü olan oğlu Willie, Lincoln başkan olarak görev yaparken, oradaydı. Aynı gün aile arsasında babasının yanına defnedildi.
DAHA FAZLA OKUYUN: Abraham Lincoln Hakkında Bilmeyebileceğiniz 10 Şey
Başkan Lincoln, Springfield, Illinois'e gömüldü - TARİH
4 Mayıs 1865'te Başkan Lincoln, Springfield, Illinois'de toprağa verildi. Treni onu bir
Washington D.C.'den Springfield'a 1.700 millik yolculuk.
Cenaze treni Springfield'a ulaşmadan önce 180 şehir ve yedi eyaletten geçmişti. Her durakta yas tutanlar, 14 Nisan'da suikaste uğrayan Lincoln'e saygılarını sundular. Lincoln'ün 1862'de tifo ateşinden 11 yaşında ölen ve aslen Washington'da gömülü olan oğlu Willie, Lincoln'ün başkan olarak görev yaptığı sırada Washington'da toprağa verildi. Aynı gün aile arsasında babasının yanına defnedildi.
Başkan Lincoln'ün cenazesi, ülkemizin gördüğü en büyük ve en uzun geçit törenlerinden biriydi. Beyaz Saray'dan son dinlenme yerine ulaşmak neredeyse 1700 mildi ve günler sürdü.
|Lincoln'ün Cenaze Treninin Yolu|
|Lincoln Home'u getiren Tren Motoru|
Cenazesinin olduğu gün, başkent binasının kendisi sadece 2 1/4 mil idi, ancak yola çıktıkları andan itibaren 2 saatten fazla sürdü.
Baştan sona, alay yaklaşık iki mil uzunluğundaydı. Sıcak bir günde, sıcaklığın 82 dereceye ulaştığı ve bazı katılımcılar için çok fazla olduğu bildirildi. Güneş çarpmasından etkilendiği bildirilenler arasında Belediye Başkanı Dennis de vardı.
Bazı insanlar yürüyüşü izleyebilecekleri noktalar buldu. 1920'lerin başında torunu Catherine Baum ile röportaj yapan Katherine Ramstetter, Lincoln'ün Capitol'deki kalıntılarını görüntülediğini hatırladı. Ancak ertesi gün, geçit töreninde yürümek yerine izlemeyi seçti.
|Başkan Lincoln'ün tabutu, alıcı kasasına taşınıyor. |
Oak Ridge Mezarlığı, çizimi
Harper's dergisi için William Willard (Sangamon Valley Collection)
13:00: Alayın ilk unsurları Oak Ridge Mezarlığı'na ulaşır. Başkan Lincoln'ün tabutu, geçici olarak, bir tepenin kenarına inşa edilmiş ve sadece bu amaç için tasarlanmış bir tonoz olan kabul kasasına yerleştirilecekti: kalıcı bir mezar kazılana veya inşa edilene kadar bir kişinin kalıntılarını tutmak. 1860'ların başında inşa edilen tonoz, daha önce sadece iki kişinin kalıntılarını barındırıyordu ve bir daha asla orijinal amacı için kullanılmamıştı. (Washington'da ölen ve aynı zamanda cenaze treniyle Springfield'a geri gönderilen Abraham ve Mary'nin üçüncü oğlu Willie Lincoln'ün cesedi, Başkan Lincoln'ün cenazesinden önce kasaya taşınmıştı.)
|Lincoln'ün tabutunu taşımak için kullanılan cenaze arabasının fotoğrafı |
sermaye binası Oak Ridge Mezarlığı'na (Kongre Kütüphanesi)
Cenaze töreni kasada yapıldı. Biri tonozun doğusunda hoparlörler için, diğeri batıda koroyu barındıracak şekilde tasarlanmış iki stand inşa edildi, St. Louis'den bir bando eşliğinde 130 kişilik bir erkek koro. (Törenin tonoz ve tepeye bakan fotoğraf ve çizimlerinin çoğu, solda konuşmacıların ve sağda koro platformunu gösterir.)
- Kasaya yerleştirilmiş kalır
- “Saul”– korosundan Ölü Mart
- Açılış duası – Springfield'dan Rev. Albert Hale
- Cenaze korosu için “Elveda Baba, Dost ve Veli”,”
- Kutsal Kitap okuması (Eyubun Kitabından) – Rev. N.W. Springfield madencisi
- “Sana Ya Rabbi” – koro
- Lincoln’s İkinci Açılış Konuşması– Rev. A.C. Springfield Hubbard okuması
- “Çarçın Kanarken” – koro
- Eulogy – Evanston Metodist Piskoposu Matthew Simpson
- Dua – Rev. S.W. Springfield'ın Harkey'i
- “Cenaze İlahisi” ve Doxology– korosu
- Washington, D.C.'den Benediction – Rev. Phineas Gurley
Cenazeye kadar geçen günlerin tam bir dökümü ve son cenazenin kendisi için, lütfen olay hakkında çok ayrıntılı bilgi içeren Mayıs'ta İki Gün: Abraham Lincoln'ün Cenazesi'ni okuyun.
Kısa bir tarihçe
Bu haber bülteninin son sayısında 145 yıl önce Abraham Lincoln'ün Washington DC'de eyalette yatmakta olduğundan bahsetmiştik. Bugün 4 Mayıs, sonunda Springfield, Illinois'deki geçici mezara defnedildiği gündü. Bu tarihler arasındaki iki hafta boyunca, Lincoln'ün cenaze treni ülke çapında 1.700 mil seyahat etti, böylece binlerce vatandaş saygılarını sunabildi.
USAToday, trenin rotasını gösteren ve yol boyunca her durakta kaç kişinin bulunduğunu gösteren ilginç bir animasyonlu haritaya sahiptir.
Bir ek not olarak, New Hampshire'daki Keene State College, yakın zamanda, erken bir Lincoln filminin hayatta kalan tek kopyası için bir gösterim düzenledi - yani, Lincoln hakkında bir film, Lincoln filmi değil!
"When Lincoln Paid" adlı 30 dakikalık filmde, John Ford'un "The Quiet Man"in yönetmeni olan ağabeyi Francis Ford başroldeydi. 97 yıllık sinema filmi, bir müteahhit eski bir ahırı temizlerken bulundu.
Film hakkında daha fazla bilgi edinmek ve "When Lincoln Paid"in kliplerini izlemek için Keene College'ın web sitesini ziyaret edin.
Abraham Lincoln Mezar Alanı
'Garip Gerçekler: ABD Başkanları' serimizin ilki olan bu yazı için Abraham Lincoln mezar alanını araştırırken, Abraham Lincoln'ün Illinois, Springfield'daki cenaze töreninin ardından kalıntılarının çok sayıda mezardan çıkarılması ve teftişine şaşırdık. Olarak topladığımız bilgiler ürkütücü ve abartılı görünüyordu, ayrıntıları elimizden geldiğince doğrulamak için birkaç kaynağa başvurduk.
Üzücü gerçek şu ki, çoğu zaman Amerika'nın en büyük başkanı olarak kabul edilen Başkan Lincoln'ün dünyevi kalıntıları birçok kez rahatsız edildi ve on yıllar boyunca çok az saygınlıkla muamele gördü.
Katılanlar çoğunlukla iyi niyetliydi. Yine de, zaman zaman, özellikle 1901'deki mezardan çıkarma ve bazı kişilerin cumhurbaşkanının kalıntılarını incelemesine izin verilen kişilerle ilgili olarak, hastalıklı bir merak unsuru olmuş gibi görünüyor.
İlk Defin
18 Nisan – 3 Mayıs 1865: Mumyalamadan sonra, başkanın cesedi, Beyaz Saray'da ABD Capitol Merchant's Exchange Building, Baltimore, Maryland Pennsylvania Eyaleti Meclis Binası, Harrisburg, Pennsylvania Bağımsızlık Salonu, Philadelphia, Pennsylvania Belediye Binası'nın Rotunda'sında görüntülenmek üzere açılan bir tabuta yerleştirildi. New York City Old Capital, Albany, New York St James Hall, Buffalo, New York Public Square, Cleveland, Ohio Ohio Statehouse, Columbus, Ohio Indiana Statehouse, Indianapolis, Indiana Michigan City, Indiana, Old Chicago Adliye Sarayı, Chicago, Illinois Old State Başkent, Springfield, Illinois. [1]
4 Mayıs 1865: Washington'dan Springfield, Illinois'e yapılan zorlu yolculuğun ardından, Başkan Lincoln ve oğlu Willie'nin tabutları, halka açık kasaya geçici olarak gömülmek için Oakridge Mezarlığı'na geldi. [2]
Harrisburg'daki Cenaze Treni
İkinci Defin
21 Aralık 1865: Lincoln ve oğlu Willie'nin cesetleri, yakın zamanda oluşturulan geçici bir kasaya taşındı. Lincoln'ün tabutu açıldı ve kalıntıları teşhis edildi. [1] [2]
Üçüncü Defin
19 Eylül 1871: Başkan Lincoln ve oğulları Edward ve Willie'nin cesetleri, kısmen tamamlanmış Lincoln Mezarı'na taşındı. Tad Lincoln'ün (başkanın Temmuz 1971'de ölen en küçük oğlu) kalıntıları zaten mezarın içine gömülmüştü. Lincoln'ün tabutu açıldı ve kalıntıları teşhis edildi. [1] [2]
Dördüncü Defin
9 Ekim 1874: Lincoln Mezarı şimdi tamamlandı, başkanın cenazesi tabutundan çıkarıldı, kurşun astarlı, sedir bir tabuta yerleştirildi ve mermer bir lahit içine defnedildi. [2]
Beşinci Defin
13 Kasım 1876: 7 Kasım 1876'da kalpazanların başkanın cesedini çalma girişiminin ardından, Başkan Lincoln'ün tabutu transfer edildi (bir dizi gizli hareketten sonra) bodrumda ve bir odun yığınının altına gizlenmiş bir yere. [1] [2] [3] Yeniden mühürlendi, lahit boş bırakıldı.
Altıncı Defin
18 Kasım 1878: Bodrum katında iki yıldan fazla bir süre saklandıktan sonra Başkan Lincoln, yakınlardaki sığ bir mezara gizlice yeniden gömülür. [1]
Yedinci Defin
21 Kasım 1878: İsimsiz tehditlerin ardından, Başkan Lincoln'ün tabutu, hala orada ve sağlam olduğundan emin olmak için mezardan çıkarıldı [1]. Yeniden gömüldü. [2]
19 Temmuz 1882: Mary Todd Lincoln, Lincoln Mezarı'na gömüldü. Kısa bir süre sonra, kalıntıları mezardan çıkarıldı ve gizlice kocasının yanına gömüldü. [1] [2]
Sekizinci Defin
14 Nisan 1887: Abraham ve Mary Todd Lincoln'ün kalıntıları mezardan çıkarıldı. Lincoln'ün tabutu açıldı ve kalıntıları teşhis edildi. Her iki tabut da yeni bir tuğla mezar kasasına yeniden gömüldü. [1] [2]
Dokuzuncu Defin
10 Mart 1900: Lincoln ailesinin tüm tabutları mezardan çıkarıldı ve yeniden inşası sırasında Lincoln Mezarı'na yakın bir yeraltı kasasına yeniden gömüldü. [1] [2]
Onuncu Defin
24 Nisan 1901: Başkan Lincoln'ün tabutu çıkarıldı ve yeniden inşa edilen Lincoln Mezarı'ndaki bir lahit içine yerleştirildi. Bu, kalpazanların 1876'da lahde erişme ve açma kolaylığı nedeniyle acil güvenlik endişeleri yarattı. [1] [2]
Onbirinci Defin
10 Temmuz 1901: Başkan Lincoln'ün tabutu lahitten çıkarıldı ve Lincoln Mezarı'nın mezar kasası içindeki boş bir mahzende yeniden gömüldü. Lincoln Mezarı'nın tabanının altına güvenli, kalıcı bir mahzen inşa etmek için planlar yapıldı. [1] [2]
On İkinci Defin
26 Eylül 1901, 1901: Başkan Lincoln'ün tabutu mezarından çıkarıldı. Tabut açıldı ve bir çocuk da dahil olmak üzere yirmi üç kişi kalıntıları teşhis etti. [1] [2] [3]
Tabut çelik bir kafese yerleştirildi ve Lincoln Mezarı'nın mezar kasasının altına betonla kaplandı (üç metre derinliğe kadar).
Lincoln'ün Tabutu Mezardan Çıkarıldı - 26 Eylül 1901
Lincoln Mezarı, 1930'dan 1931'e kadar, öldürülen başkanın kalıntılarını rahatsız etmeye gerek kalmadan büyük bir yeniden yapılanma geçirdi.
Lincoln Cenaze Treni
14 Nisan 1865 akşamı John Wilkes Booth, Washington DC'deki Ford Tiyatrosu'nda Başkan Abraham Lincoln'e suikast düzenledi. o. Lincoln ertesi sabah 15 Nisan 1865 Cumartesi günü 56 yaşında öldü. Birkaç saat sonra Andrew Johnson Amerika Birleşik Devletleri'nin on yedinci başkanı olarak yemin etti ve 18 Nisan'da Beyaz Saray'ın kapıları insanlara açıldı. tabutu görmek için gelmek. 20 Nisan'da binlerce kişi Lincoln'ün Capitol'ün çatı katındaki tabutunu inceledi. Bu olaylar nispeten hızlı bir şekilde meydana gelse de, Lincoln'ün cenaze alayının sadece başlangıcıydı.
21 Nisan 1865'te, Başkan Lincoln'ün tabutunu taşıyan bir tren, 4 Mayıs'ta başkanın cenaze töreni için Springfield, Illinois'e gitmek üzere Washington DC'den ayrıldı. Cenaze treni dokuz arabadan oluşuyordu ve Lincoln'ün tabutu ile birlikte 300 misafir taşıyordu. . Tren ayrıca Lincoln'ün üç yıl önce ölen oğlu Willie Lincoln'ün tabutunu da taşıyordu. Mary Todd Lincoln, onun da Springfield'daki aile mezarlığına gömülmesi gerektiğine karar vermişti.
"Lincoln Special" olarak adlandırılan tren, 180 şehir ve yedi eyaletten geçti ve yas tutanların bir araya gelmesi için gazetelerde planlanan duraklar yayınlandı. On şehirde, Lincoln'ün tabutu atlı bir cenaze arabasına yerleştirildi ve halkın daha sonra Lincoln'ün hareketsiz yattığını görmek için başvurduğu bir kamu binasına taşındı. O zamanki gazeteler, bazı şehirlerde insanların tabutun yanından geçmek için beş saatten fazla sıra beklediklerini bildirdi. Cenaze arabası kırsal kesimden geçerken, tren geçerken saygılarını sunmak için trenin güzergahı boyunca daha da fazla toplandı. Tren, Springfield'a bu yolculuk boyunca 1.654 mil yol kat etti. Yaklaşık bir buçuk milyon Amerikalı Lincoln'ün cesedini gördü ve yedi milyondan fazla kişi geçen treni veya cenaze arabası gördü. Lincoln nihayet Springfield, Illinois'deki Oak Ridge Mezarlığı'na gömüldü.
Lincoln'ün Harrisburg, Pennsylvania'daki cenaze treni
Abraham Lincoln, cesedi bir cenaze treniyle taşınan ilk Amerikan başkanıydı. Daha sonraki yıllarda Başkanlar James A. Garfield, Ulysses S. Grant, William McKinley, Warren G. Harding, Franklin D. Roosevelt, Dwight D. Eisenhower ve George H.W. Bush'un hepsi de törensel bir cenaze treniyle son dinlenme yerlerine nakledilecekti. Bununla birlikte, Lincoln'ün ölümü sırasında, demiryolları hala ilk yıllarındaydı ve birçok Amerikalı için bir yenilik olarak kaldı. Bu yas dönemi boyunca, Lincoln cenaze treni birçok Amerikalıyı tren yolculuğunun ilk elden görünümüyle tanıştırdı. Bu anıtsal cenaze alayı, tren yolculuğunun evriminde bile rol oynadı ve lüks trenlerin yükselişine teğetsel olarak katkıda bulundu. George Pullman, Chicago'dan bir mühendis ve sanayiciydi ve 1850'lerde konforlu bir demiryolu "uyuyan vagonu" geliştirmeye ilgi duymaya başladı. New York'ta rahatsız edici bir yolculuk yaşadıktan sonra bu fikirden ilham aldı ve 1863'te iki model geliştirdi - Öncü ve Springfield. NS Springfield Lincoln'ün memleketinin adı verildi. Demiryolu yataklı vagonu aynı zamanda Pullman yataklı vagon veya “saray vagonu” olarak da biliniyordu. Pullman'ın yataklı arabaları her ne kadar istediği konforu sağlasa da inanılmaz pahalıydı. Çok az yolcu bu tür bir seyahati karşılayabiliyordu ve demiryolu şirketleri onları bu kadar küçük bir müşteri havuzuyla kiralayamazdı. Ancak bu, Lincoln'ün ölümünden sonra değişti. Hükümet getirme kararı aldı. Öncü cenaze treninin bir parçasını oluşturmak için hizmete girdi. Bu lüks Pullman arabası, vagonun genişliğine uyum sağlamak için Chicago ve Springfield arasındaki her istasyonda ve köprüde yenileme çalışmaları gerektirdi. Cenaze treni birinci sayfa haberi oldu ve Pullman yataklı vagon hızlı bir başarı elde etti. Pullman's Palace Car Company, iki yıl sonra 1867'de resmen Illinois'de kuruldu.
Cenaze alayı sona erdikten yıllar sonra bile, Pullman ve Lincoln arasındaki bağlar devam etti. Abraham Lincoln'ün en büyük oğlu Robert Todd Lincoln, 1890'ların başında Chicago'daki Pullman Palace Car Company'de genel danışman olarak görev yapmaya devam etti ve daha sonra George Pullman 1897'de öldüğünde başkan vekili olarak görev yaptı. Bu rol 1901'de kalıcı hale geldi. 1911'de istifa edene kadar başkan olarak görev yapmaya devam etti. O zaman bile 1922'ye kadar yönetim kurulu başkanı olarak aktif olarak yer aldı. Pullman Şirketi 1920'lerde büyüdü ve diğer birçok demiryolu şirketi gibi 1950'lerde düşüşe geçti. . Pullman Company, yataklı arabalarının işletimini 1968'de sona erdirdi.
Ralph G. Newman'ın evinden Lincoln cenaze treninin bir fotoğrafını görebilirsiniz. “Bu Üzücü Dünyamızda, Herkese Üzüntü Geliyor”: Lincoln Cenaze Treni İçin Bir Zaman Çizelgesi (Arama numarası 973.7 L63D2N467I) ve Yalnız Tren: Müzikal Bir Efsane (Arama numarası 973.7 L63H5R561L), IHLC'nin sergisinde, Illinois'deki demiryolu tarihi ile ilgili diğer öğelerle birlikte Earl Robinson ve Millard Lampell'in bir kantatı, Prairie Eyaletinin Demir Atı, şimdi Ekim 2019'a kadar görülebilir.
Bırak, Michael. Lincoln Cenazesi: Resimli Bir Tarih. Yardley, PA: Westholme Publishing, LLC, 2015. Çağrı numarası: 973.7L63D2 L489l.
Reed, Robert M. Lincoln'ün Cenaze Treni. Atglen, PA: Schiffer Publishing Ltd., 2014. Çağrı numarası:
973.7L63D2 R2518li.
Fotoğraf, Baskı, Çizim Başkan Lincoln'ün cenazesi - Oak Ridge, Springfield, Illinois'de cenaze töreni
Tam alıntıların derlenmesiyle ilgili rehberlik için Birincil Kaynaklara Atıf Yapma'ya bakın.
- Hak Danışmanlığı: Yayınla ilgili bilinen bir kısıtlama yoktur.
- Üreme Sayısı: LC-USZ62-88813 (b&w film kopyası negatif.)
- Çağrı Numarası: İllüzyon. AP2.H32 1865'te (Y Durumu) [P&P]
- Erişim Danışmanlığı: ---
Kopyaların Alınması
Bir resim gösteriliyorsa, kendiniz indirebilirsiniz. (Bazı resimler, haklar nedeniyle Kongre Kütüphanesi dışında yalnızca küçük resimler olarak görüntülenir, ancak sitede daha büyük boyutlu resimlere erişebilirsiniz.)
Alternatif olarak, Library of Congress Çoğaltma Hizmetleri aracılığıyla çeşitli türlerin kopyalarını satın alabilirsiniz.
- Dijital bir görüntü gösteriliyorsa: Dijital görüntünün nitelikleri, kısmen orijinalden mi yoksa bir kopya negatifi veya şeffaflık gibi bir ara maddeden mi yapıldığına bağlıdır. Yukarıdaki Reprodüksiyon Numarası alanı, LC-DIG ile başlayan bir reprodüksiyon numarası içeriyorsa. daha sonra doğrudan orijinalden yapılmış ve çoğu yayın amacı için yeterli çözünürlüğe sahip bir dijital görüntü vardır.
- Yukarıdaki Reprodüksiyon Numarası alanında listelenmiş bilgiler varsa: Çoğaltma Hizmetleri'nden bir kopya satın almak için çoğaltma numarasını kullanabilirsiniz. Numaradan sonra parantez içinde belirtilen kaynaktan yapılacaktır.
Yalnızca siyah beyaz ("b&w") kaynaklar listeleniyorsa ve renkli veya renk tonunu gösteren bir kopya istiyorsanız (orijinalin herhangi bir rengi olduğunu varsayarak), genellikle yukarıda listelenen Çağrı Numarasını belirterek orijinalin kaliteli bir kopyasını satın alabilirsiniz ve Katalog kaydı ("Bu Ürün Hakkında") isteğinizle birlikte.
Fiyat listeleri, iletişim bilgileri ve sipariş formları Çoğaltma Hizmetleri Web sitesinde mevcuttur.
Orijinallere Erişim
Orijinal öğeyi/öğeleri görüntülemek için Baskılar ve Fotoğraflar Okuma Odasında bir arama fişi doldurmanız gerekip gerekmediğini belirlemek için lütfen aşağıdaki adımları kullanın. Bazı durumlarda, genellikle dijital görüntü, kopya baskısı veya mikrofilm biçiminde bir vekil (yedek görüntü) mevcuttur.
Ürün sayısallaştırıldı mı? (Solda bir küçük resim (küçük) görüntü görünecektir.)
- Evet, öğe dijitalleştirildi. Lütfen orijinali istemek yerine dijital görüntüyü kullanın. Kongre Kütüphanesi'ndeki herhangi bir okuma odasındayken tüm resimler büyük boyutta görüntülenebilir. Bazı durumlarda, öğenin hakları kısıtlı olduğundan veya hak kısıtlamaları açısından değerlendirilmediğinden, Kongre Kitaplığı dışında olduğunuzda yalnızca küçük resim (küçük) resimler kullanılabilir.
Bir koruma önlemi olarak, dijital bir görüntü mevcut olduğunda genellikle orijinal bir öğeyi sunmuyoruz. Orijinali görmek için geçerli bir nedeniniz varsa, bir referans kütüphanecisine danışın. (Bazen orijinal, sunulamayacak kadar kırılgandır. Örneğin, cam ve film fotoğrafik negatifler özellikle hasara maruz kalır. Ayrıca, pozitif görüntüler olarak sunuldukları yerde çevrimiçi olarak görülmeleri daha kolaydır.)
- Hayır, öğe dijitalleştirilmemiştir. Lütfen #2'ye gidin.
Yukarıdaki Erişim Danışmanlığı veya Çağrı Numarası alanları, mikrofilm veya kopya çıktıları gibi dijital olmayan bir vekilin var olduğunu gösteriyor mu?
- Evet, başka bir vekil var. Referans personel sizi bu vekile yönlendirebilir.
- Hayır, başka bir vekil mevcut değil. Lütfen #3'e gidin.
Baskı ve Fotoğraflar Okuma Odası'ndaki Referans personel ile iletişime geçmek için lütfen Kütüphaneciye Sor hizmetimizi kullanın veya 202-707-6394 numaralı telefondan 08:30-17:00 saatleri arasında okuma odasını arayın ve 3'e basın.
Lincoln Mezarı
Amerikan tarihinde tartışmasız en fazla anıt, haraç, heykel ve anıta sahip başkan olarak, Abraham Lincoln'ün Mezarının büyük bir eser olması şaşırtıcı değil. Ancak biraz şaşırtıcı olan şey, 16. başkanın mezarına gelen ziyaretçilere şans getirmesi için burnunu ovma gibi tuhaf bir zorlamadır.
1874'te tamamlanan yükselen mezar, hepsi aynı parlak granitten yapılmış, cumhurbaşkanının kalıntılarını tutan bodur türbe binasının tepesinde uzun bir merkezi kuleden oluşuyor. Ordunun dört kolunu (o zamanlar Piyade, Topçu, Süvari ve Donanma) gösteren dört büyük bronz heykel, her biri tabanlarında da süslü taş işçiliği bulunan merkezi dikilitaşı çevreler. Mezarın dibinde, başkentteki bronz heykelden dökülen Lincoln'ün başının büyük bir bronz kopyası var. Ziyaretçilerin iyi şanslar için ovuşturarak, schnoz'u altın bir parıltıyla parlattığı bu kopya büstün burnu. Hiç kimse bu batıl alışkanlığın nasıl başladığından tam olarak emin değil, ancak bugün ülkenin dört bir yanından binlerce ziyaretçi İç Savaşı bitiren adamın burnunu ovmak için özel bir noktaya değiniyor.
Başkan Lincoln'e ek olarak mezar, karısının ve üç çocuğunun cesetlerini taş tonozlarda tutuyor. Lincoln bir zamanlar bir çift suç dehası fidye için kemiklerini çalmaya çalıştıktan sonra bir yeraltı mezarında tutuldu. Başkan'ın naaşı birkaç kez taşındıktan sonra, nihayet, bir tahta kutu içinde, çelik bir kafese sarılmış ve Portland çimentosu ile kaplanmış olarak, yerin on fit altındaki bir kasaya gömüldüler. Robert Lincoln'ün talimatlarına göre kalıntılar, lahit odasındaki büyük granit işaretçinin birkaç metre arkasında ve yaklaşık on metre altında yatıyor.
Mezarı ziyaret edenler, Lincoln'ün kıskanılacak tabutuna bir göz atmak için mezara girebilirler, ancak onu ovmaya çalışmak muhtemelen kötü şanstır. Burnuna yapış.
Beden Politikası için Bir Beden
Samuel Montague Fassett'in fotoğrafı. Kongre Kütüphanesi'nin izniyle.
alıntı Lincoln'ün Bedeni: Kültürel Bir Tarih Richard Wightman Fox, şimdi W. W. Norton & Co.'dan.
Lincoln, 15 Nisan 1865 Cumartesi sabahı son nefesini verdiğinde, karısı Petersen Evi'nin ön salonuna yerleşti. Savaş sekreteri Edwin Stanton, sona ermeden yaklaşık 20 dakika önce kısa bir ziyaret için onu ölüm döşeğine davet etmişti ve bu, kocasının cesedini son görüşü olmuş olabilir.
Petersen Evi'nden ayrıldığında, ön basamaklardan inip bugüne kadar yerinde duran kavisli metal korkuluğu kavrayarak başını kaldırıp Ford's Theatre'a baktı, ona küfretti ve sonra oğlu Robert ve arkadaşı Elizabeth'in yanında kapalı arabasına tırmandı. Dixon. Beyaz Saray'a döndüğünde, ikinci kattaki yaşam alanlarına çıktı ve orada beş hafta boyunca kaldı.
Mary'nin uzun Beyaz Saray izolasyonu, yas tutan Kuzeylilere kendi acılarının ürpertici bir kristalleşmesini verdi. 20 Nisan'a kadar yatakta bile oturmadı. Petersen House'daki bir aile ölüm döşeği sahnesine dair herhangi bir benzerliği reddedildiği için -Stanton genç Tad'i getirmesine ya da istediği kadar teselli edilemez bir şekilde yas tutmasına izin vermeyi reddediyordu- sağır edici bir halk sessizliğine büründü.
Bunu yaparken, istemeden Amerikan halkına büyük bir hediye verdi. Kocasının cesedini siyasi bünyeye teslim etti. Halkın acısı, halkın şehidi, ailenin yasından ve sevdiklerinden önce gelirdi. Elbette, aile metaforları, savaş sırasında ve ölümünden sonra insanların Lincoln algısını şekillendirdi. Birliğin askerleri onu özellikle Peder Abraham olarak adlandırdı, ancak diğerleri onu kaybetmenin tam olarak ailelerinden birini kaybetmek gibi hissettiğinde ısrar etti.
İllüstrasyon nezaket Harper's Weekly Wikipedia Commons aracılığıyla
Bayan Lincoln'ün fiziksel bedenden çekilmesi, Stanton'ın memnuniyetle doldurduğu bir boşluk yarattı. Arkadaşını hayatta korumayı başaramadığı için, şimdi ölümünde onu mikro düzeyde yönetecek, cesedin etrafını yaşayan başkanın sık sık kaçtığı askeri muhafızlarla çevreleyecek ve hangi kişilerin kendisine veya tabutuna dokunmasına izin verildiğini takip edecekti. Tek bildiği, Konfederasyon sempatizanlarının kalıntıların kutsallığını bozmaya teşebbüs edebileceğiydi.
Stanton hiçbir ayrıntıyı şansa bırakmadı. Lincoln'ün ölümünden sadece saatler sonra, görünüşe göre Lincoln'ün gözlerinin altındaki çirkin morluklar hakkında ne yapılacağına karar veren oydu. Mumyacıların dürtüsü onu "doğal" göstermekti, dedi. New York Habercisi, tıpkı "halk tarafından çok tanıdık olan rahmetli cumhurbaşkanının portrelerine" baktığı gibi: "geniş bir kaş ve sıkı bir çene" ve "dudaklarda sakin bir gülümseme". Bu onların “yüzlerindeki renk bozulmasını kimyasal işlemle gidermelerini” gerektirir. Ancak savaş sekreteri, mor lekeleri “olay tarihinin bir parçası… ve hak zarar gördü.”
Stanton, Lincoln'ün cenaze programını trenin hareketinden iki gün önce 19 Nisan'da tamamladı.
Mary Lincoln, Stanton'dan Lincoln'ü en doğrudan yoldan -Pennsylvania'nın batısından Philadelphia'dan Pittsburgh'a ve oradan Midwest'e- göndermesi için yalvardı, böylece New Jersey ve New York üzerinden uzun kuzey yolculuğundan kaçındı. Ama Stanton direndi. Cenaze yolculuğu gerçek bir Birlik deneyimi olarak nitelendirilebilir. Lincoln'ün cesedini taşıyan tren, kuzeydeki en kalabalık beş eyaletten (Pennsylvania, New York, Ohio, Indiana ve Illinois) geçecek ve 1 milyondan fazla nüfusa sahip yalnızca bir eyaleti (Massachusetts) kaçıracaktı. Bayan Lincoln tek bir şey için canla başla mücadele etti: Springfield, Illinois'in iki mil dışındaki Oak Ridge Mezarlığı'ndaki, kocasının kalıntılarını alacak olan özel defin planı.
Lincoln'ün vücudu, cenaze treninin ilk durakları olan Baltimore Harrisburg, Pensilvanya ve Philadelphia'da iyi dayandı. Philadelphia'daki 20 saatlik maraton görüntüleme sırasında, belki de 150.000 kişi beş saate kadar bekledikten sonra tabutunun yanından geçti. Lincoln'ün Illinois heyetinin bir parçası olarak trene binen eski Springfield arkadaşı Ozias Hatch, bazı yüz lekeleri kaydetti, ancak onu "oldukça doğal" buldu. öyle yaptı Philadelphia Sorgulayıcısı“doğal, sakin, barışçıl bir ifade” gözlemledi.
Manhattan'daki maratonun ardından, Philadelphia'daki ilkinin hemen ardından gelgit, Lincoln'ün cesedi için dönmeye başladı. New York City'de ceset, 23 saat boyunca - öğleden sonra 1'den itibaren - havaya maruz bırakıldı. 24 Nisan Pazartesi, ertesi gün öğlene kadar. Lincoln'ün yüzünü ve üst gövdesini ıslatmak için sedyenin yanından geçen binlerce siyah ve beyaz arasında geleceğin heykeltıraş 17 yaşındaki Augustus Saint-Gaudens de vardı. Başkanın vücuduna bakan genç, Belediye Binası'ndan çıktı ve sıraya girdi ve cesedi ikinci kez görmek için saatlerce daha bekledi.
Salı öğleden sonra tren New York'tan Albany, New York'a hareket ederken, gazete okuyucuları cesedin durumu hakkında endişe verici haberler aldı. NS New York Times cesedin şehirde görünürken "çok maddi olarak değiştiğini" iddia etti. "Önceki yüz gibi karanlık ve doğaüstü bir şekilde, saat 11'de [Pazartesi gecesi] neredeyse beş ton daha koyuydu. Yüz hatlarında toz birikmişti, alt çene biraz aşağı indi, dudaklar hafifçe aralandı ve dişler göründü. Hoş bir manzara değildi.” Cesedin durumu onu "şüpheli" yaptı Zamanlar, ek halka açık görüntülemeler gerçekleşebilir.
Şair ve editör William Cullen Bryant'ın New York Akşam Postası Daha da ileri giderek, "Bu Abraham Lincoln'ün güler yüzlü, nazik yüzü değil, korkunç bir gölgedir." "Şehit cumhurbaşkanımızı ilk kez görenler" onun sade, kibar, zeki çehresiyle ilgili zavallı bir fikir edineceklerdi. Bryant'ın tahminine göre, şimdiki "batık, küçülmüş yüz hatları", New Yorkluların kesinlikle "Başkan Lincoln'ün kalkık yüzüne bakan" son kişiler olacağı anlamına geliyordu.
Tren Salı gecesi geç saatlerde Albany'ye ulaştığında, mumyacı Charles Brown ve cenaze levazımatçısı Frank Sands basına kesin bir yalan söylediler: "Rahmetli Başkan'ın Washington'dan ayrılmasından bu yana vücudunda gözle görülür bir değişiklik olmadı" ("algılanabilir" kelimesi ortaya çıktı) bazı değişikliklerin olabileceğini kabul etmek, ancak yetenekli ellerin bunu tozla gizleyebileceğini). Ohio, Indiana ve Illinois'deki vatandaşlar, Lincoln'ün kalıntılarını görerek daha rahat nefes alabilirlerdi.
Ancak cesedin durumuyla ilgili düello iddiaları artık yolculuğun geri kalanını renklendirdi. Kim haklıydı - Brown ve Sands mı yoksa New York City gazeteleri mi? Algılanabilir bir değişiklik meydana gelmemiş veya "tahnitçinin işleri" New York Dünyası “Terör Kralı'nın 'Tozdan toza' cümlesini tamamladığı organik güçler tarafından boşa mı çıkarıldı”? Albany'deki olay yerindeki muhabirler, olaya destek verdi. DünyaLincoln'ün yüzünün "koruyucu olarak kullanılan kimyasallara rağmen bariz bir şekilde büyüdüğünü ve daha da koyulaştığını" belirterek canlı spekülasyonları "nazik yüzün rengi soluyor".
Cesedin durumuyla ilgili artan alarm, cenaze yolculuğunun son haftasına ilk beş gününden çok farklı bir his verdi. 21-25 Nisan tarihleri arasında yetkililer, seyirci sayısını en üst düzeye çıkarmanın ve düzeni sağlamanın yollarını tartıştı. Şimdi, Lincoln'ü görmek için hâlâ çaresiz olan bir halkı yönetirken, seyircileri uygun bir yas pozisyonuna kilitlemekten endişe ediyorlardı. Gazeteciler, cesedin çürümesinin kalabalığın yapısını değiştirip değiştirmediğini merak etmeye başladılar. Charles Page kısa süre sonra şuna karar verdi: Bazı yas tutanlar artık yalnızca “hastalıklı meraktan” sıraya giriyorlardı.
Samuel Montague Fassett'in fotoğrafı. Kongre Kütüphanesi'nin izniyle.
Tren, 300 millik 15 saatlik zorlu bir yürüyüşün ardından Buffalo, New York'a vardığında, Chicago Tribünü gemideki muhabir, Illinois okuyucularına cesedin görünümü hakkında güvence vermeye çalıştı: Ölüm, yüzünün "güçlü hatlarını" "yumuşattı ve yumuşattı". Ancak, Vali Richard Oglesby de dahil olmak üzere trende bulunan Illinois delegeleri hiç risk almıyordu. Albany'den ayrılmadan önce, Springfield organizatörlerine telgraf çekmişler ve cenaze törenini 6 Mayıs'tan 4 Mayıs'a ertelemeleri konusunda onları uyarmışlardı.
Embalmer Charles Brown en başından beri cesedin mumyalanmış bir görünüme kavuşacağını söylemişti, ancak aylarca Lincoln'ün öldüğü gün olduğu kadar “doğal” görüneceğine söz vermişti. On gün hava ve toza maruz kalma ve trende altı gün sallanma, hızlı bir erozyona neden olmuştu. Giderek daha fazla gözlemci, cumhurbaşkanının kalıntılarının sergilenen değil, mezar yerlerine ait olduğunu düşündü. Springfield cenazesine bir hafta kala, birçok vatandaş bir ikilemle karşı karşıya kaldı: Lincoln'ü onurlandırmak için tabutun yanından nasıl geçilecek ve vücudunun sergilenmesinin saygısızlık anlamına geldiğini hissedecekti.
Demokratik editörlere Stanton'ı kırbaçlamak için uçucu bir hikaye verildi. Eski düşmanları Abraham Lincoln'e daha fazla saldıramayacakları için, çok geçmeden ateşlerini arkadaşı ve işbirlikçisi olan savaş sekreterine çevireceklerdi.
Cesur bir Demokrat editör, SA Medary - 1864'teki ölümüne kadar İttihatçıların yanında sürekli bir diken olan ünlü Copperhead gazeteci Samuel Medary'nin oğlu - 1865'te cumhurbaşkanının cesedinin durumunu bir saldırıya dönüştüren ilk yazar olabilirdi. Edwin Stanton's management of the funeral. Peering into Lincoln’s coffin at the Columbus, Ohio, State House on Saturday, April 29—two weeks after the president’s death—the Columbus Crisis editor beheld “a dark, unnatural face whose features were plaintive and pinched and sharp, piteously like death.”
Lincoln himself, announced Medary, would have objected to “making a show of all that was mortal of a fellow-man.” By overruling Mary Lincoln “in her desire that the body of her husband should be entombed within a more appropriate period after death,” Stanton had desecrated his remains.
If anyone could have been counted on not to mind that his corpse was being exposed beyond all reasonable limits, it would probably have been Abraham Lincoln himself. He would have been reminded of some story (a feeding frenzy of farm animals at the trough?) that tweaked the millions of people who pressed forward to feast on his body. The champion of people’s access to their representatives might quite seriously have carried approachability to its logical conclusion: let the people have his body as long as they could stand having it.
This lengthy event made eminent republican sense. A repetitive national farewell—a vast coordination of military and civilian officialdom, and of elected officials at federal, state, and local levels—it celebrated Lincoln’s love for the people and their love for him. “Love is a rare attribute in the chief magistrate of a great people,” said P. D. Day, a Protestant preacher in Hollis, New Hampshire, in his address at the end of the funeral period. “We have so long regarded an iron will … as the first requisite for a ruler, that we have thought tenderness and love a weakness. But MR. LINCOLN has changed our views … he was beloved by the nation, and they loved him because he first loved them.”
Photo by Carol Highsmith. Kongre Kütüphanesi'nin izniyle.
Once the funeral train reached Illinois in May, the press lost interest in analyzing the condition of the corpse. NS Chicago Tribünü reverted to boilerplate reverence: “an extremely natural and life-like appearance, more as if calmly slumbering, than in the cold embrace of death.” The corpse hadn’t suddenly become lifelike again. NS tribün’s self-conscious diversion connoted that Lincoln was now finally resting among his Illinois intimates, those who could approach his body as if they were friends and family. The civic body had become the domestic body. The state of decay didn’t matter to those who cared. They could see only their beloved boy and man.
alıntı Lincoln’s Body: A Cultural History by Richard Wightman Fox. Copyright © 2015 by Richard Wightman Fox. With permission of the publisher, W. W. Norton & Co. Inc. All rights reserved.
Abraham Lincoln's Receiving VaultTüm fotoğrafları görüntüle
When President Abraham Lincoln was assassinated in April, 1865, there wasn’t enough time to build an elaborate tomb like the one that stands today. Fortunately, there was an unused vault in Oak Ridge Cemetery that would suffice for the time being.
After Lincoln’s body toured the north by train, a funeral was held in Oak Ridge and his body was temporarily placed in what is now known as the receiving vault. The vault still stands today, though it’s now empty.
The body of the president rested in this vault from May 4th to December 21st, 1865. It was then moved to another temporary vault that no longer exists today, and kept there until another vault was completed in 1874, only to be moved yet again in 1876. Why so many moves? Grave robbers!
Body-snatching was a major problem in the 19th-century, mainly because it was so lucrative. Bodies were stolen from cemeteries and sold to hospitals for experimentation, or if the deceased was well known, the body could be held for ransom. Yes, many attempts were made to snatch the body of Abraham Lincoln in the hopes of holding his remains for ransom. One group of criminals managed so far as to saw off the bottom portion of Lincoln’s sarcophagus before being apprehended.
Eventually, the body of the president was moved once again and buried under 10 feet of cement at Oak Ridge, where it is still located today. The original receiving vault can still be viewed with a little walk through the cemetery, down some steps, and around the bottom side of a hill.
The Lincolns in Springfield 1837-1847
Abraham Lincoln came to Springfield on April 15, 1837. Carl Sandburg tells the story of how Lincoln walked into Joshua Speed's store and asked the price of bedclothes. Seventeen dollars was the answer. "Cheap as it is," Lincoln said, "I have not the money to pay, but if you will credit me until Christmas, and my experiment here as a lawyer is a success, I will pay you then. If I fail in that, I will probably never pay at all." Speed took pity on this "gloomy and melancholy" face and offered to share his living quarters above the store. Lincoln accepted, and a friendship was born.
Though Lincoln was a new resident of Springfield, he was not a stranger to the town. Since 1834, Lincoln had represented Sangamon County in the Illinois General Assembly and helped move the capital from Vandalia to Springfield. The prairie city was growing rapidly. A newspaperman wrote in 1839 that Springfield contained "a throng of stores, taverns, and shops . . . and an agreeable assemblage of dwelling houses very neatly painted, most of them white, and situated somewhat retiringly behind tasteful frontyards." For Lincoln, the young lawyer and up-and-coming State legislator, Springfield possessed opportunities which could only enhance his already promising future. Here Lincoln could meet politicians and local leaders from all over the State. One was Stephen A. Douglas, a State senator who would defeat Lincoln in the 1858 election for the U.S. Senate. And here, too, he met Mary Todd.
Mary Todd came from a prominent family. She was born in Lexington, Ky., on December 13, 1818, the daughter of Robert Todd, a banker. The Todds were leading members of the community. They had helped found Lexington and Transylvania University, the first college west of the Appalachians. Mary grew up amidst all the comforts which the times and area offered: she went to a private school which only children of the "best families" attended, and slaves waited on her.
In October 1839, Mary Todd came to Springfield to live with her sister, Elizabeth, the wife of Ninian Wirt Edwards, son of a former governor of Illinois. Here Mary joined the group of single young men and women who often gathered at the Edwards home. Among the young men were Stephen A. Douglas Edward C. Baker, a future U.S. representative James Shields, a future U.S. senator from Illinois, Minnesota, and Missouri Lyman Trumball, a future U.S. senator from Illinois and Lincoln.
Soon Lincoln and Mary were fast friends. Their relationship waxed and waned as the months passed, but in the fall of 1842, they decided to marry. It was a decision that her sisters found difficult to accept, for Lincoln's background, in their eyes, did not measure up to Mary's.
On the morning of November 4, 1842, Lincoln went to the home of Rev. Charles Dresser, the Episcopal minister and told him, "I want to get hitched tonight." Lincoln and Mary wanted to be married in the minister's home because of her family's opposition. But when they learned that she was determined to go through with the wedding, the Edwards insisted that the wedding must take place in their home. That evening Mary Todd and Abraham Lincoln stood before Rev. Charles Dresser and repeated their vows.
Their first year together, the Lincolns lived in a hotel boarding house, the Globe Tavern. Here their first child, Robert Todd Lincoln, was born on August 1, 1843. The noisy, crowded conditions in the Globe did not make a homelike environment, so the Lincolns moved and spent the winter in a rented three-room cottage at 214 South Fourth St. The next spring, Lincoln bought Rev. Dresser's home on the corner of Eighth and Jackson Streets for $1,200 cash and a small lot worth $300.
President Lincoln is buried in Springfield, Illinois - HISTORY
Camp Butler National Cemetery
Camp Butler National Cemetery, located about six miles northeast of Springfield, Illinois, is all that remains of one of the largest Civil War-era training centers for Union troops. While the immediate area did not see major fighting during the war, a sizeable hospital center and large prison necessitated the creation of a cemetery, which Congress established in 1862 as one of 14 original national cemeteries. The intent of the Camp Butler National Cemetery was for one-half to be dedicated for Union casualties, and the other half for Confederate prisoners of war. Today, the national cemetery has burials from 20th century wars as well.
At the outset of the Civil War, Illinois had no organized militia companies from which to draw troops in order to meet its quota of six regiments. Therefore, any soldiers from the state had to be trained before being sent off to battle. General William Tecumseh Sherman, along with state treasurer and Springfield resident William Butler, and former Illinois Secretary of State O. M. Hatch, selected a site outside the capital with suitable high ground for camping and level ground for training exercises. Named in honor of the treasurer, the new camp opened in August 1861, replacing the temporary Camp Yates west of town. Most troops at Camp Butler spent little more than one month training, often using wooden sticks in place of rifles due to weapon shortages. Over the course of the war, nearly 200,000 troops passed through the camp.
Camp Butler also served as a major prison beginning in February 1862 with the arrival of 2,000 Confederate soldiers captured at the surrender of Fort Donelson in Tennessee. These prisoners of war constructed troop barracks and hospital buildings at the camp, but by the summer the harsh conditions, brutal heat, and a smallpox outbreak claimed the lives of more than 700 of the prisoners.
Even as the war ended, the hospital at Camp Butler remained active caring for wounded veterans. On May 4, 1865, President Lincoln&rsquos body arrived in Springfield for his final services and burial at Oak Ridge Cemetery, with men from Camp Butler serving as honor guards during the funeral and sentries at his grave. Even as the war ended, the hospital at Camp Butler remained active caring for wounded veterans, before closing in June 1866. Most of the site returned to farmland, though portions of the training fields became Roselawn Memorial Park Cemetery, immediately south of the current national cemetery.
1893 Site Plan of Camp Butler National Cemetery.
Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi'nin izniyle
(Büyütmek için resmin üzerine tıklayın)
The cemetery has been expanded several times to the east, north, and west. The main entrance is now located further east of the original entrance and is marked by a double wrought-iron gate. This entrance opens into a central promenade looping around two burial sections. A newer section to the west features a memorial plaza within an oval shaped pathway. An iron fence with brick piers replaced the cemetery&rsquos original brick wall in 1949. Constructed in 1870 and designed by Quartermaster General Montgomery C. Meigs, the first superintendent&rsquos lodge stood until 1908 when the present lodge replaced it. This existing lodge&mdashan American Foursquare&mdashis a two-story, eight room, brick house that exhibits influences from the Colonial Revival and Prairie styles popular at the turn of the century. Located near the cemetery entrance, the lodge currently serves as office space for the cemetery staff. Also on site is a 1939 rostrum designed in the Classical Revival style. The temple-like structure features limestone walls and a copper roof.
Several memorials are located at Camp Butler National Cemetery. In 1970, AMVETS (American Veterans) dedicated a carillon for the cemetery to &ldquoaffirm that the sacrifices made by those who died were not in vain,&rdquo and to &ldquoremind us of our legacy and of our debts to those who fought to preserve freedom throughout the world.&rdquo In 2005, the United Daughters of the Confederacy and the Sons of Confederate Veterans dedicated a monument to Confederate soldiers who died as prisoners of war at Camp Butler. In 2006, the Illinois LST (Landing Ship Tank) Association dedicated a memorial to all Illinois sailors of LSTs, amphibious vehicles designed to transport troops and equipment from ships to land. Though most famous for their role in the D-Day Invasion of Normandy, they also saw action in Korea and Vietnam as well.
Camp Butler National Cemetery is the final resting place of a recipient of the Medal of Honor, the nation&rsquos highest military decoration, given for &ldquoconspicuous gallantry and intrepidity at the risk of his life above and beyond the call of duty.&rdquo
Another notable burial at Camp Butler is that of Colonel Otis B. Duncan who lies in Section 3, Grave 835. Duncan, a Springfield native, was the highest-ranking African American officer during World War I.
Also buried at Camp Butler are more than 800 Confederate soldiers who were held as prisoners during the Civil War, and 35 foreign prisoners of war from World War II who died at various U.S. Army forts and camps throughout the Midwest.
Camp Butler National Cemetery is located at 5063 Camp Butler Rd., in Springfield, IL. The cemetery is open for visitation daily from 8:00am to sunset the administrative offices are open Monday-Friday from 7:30am to 4:00pm, and are closed on Federal holidays. For more information, please contact the cemetery office at 217-492-4070, or see the Department of Veterans Affairs website. While visiting, please be mindful that our national cemeteries are hallowed ground. Be respectful to all of our nation&rsquos fallen soldiers and their families. Ek mezarlık politikaları sitede yayınlanabilir.
Camp Butler National Cemetery was photographed to the standards established by the National Park Service&rsquos Historic American Landscapes Survey.