P odotroklosis. Naviküler hastalığı. Kuyrukta topuk ağrısı. Başka bir isimde bir gül … sinir bozucu olabilir mi? Birkaç isimle geçmesine rağmen, durum atlar arasında yaygındır ve sahipleri, nalbantlar ve veterinerler için sinir bozucudur. Bir atın navikülerle ilgili topallığının altında yatan nedeni gerçekten ele almak ve tedavi etmek için bir ekip gerekir.
Naviküler Aparat Anatomisi
Otuz yıl önce veteriner hekimler, naviküler hastalığı olan herhangi bir atın naviküler kemikte dejenerasyona sahip olması gerektiğine inanıyorlardı. Onlarca yıllık araştırma ve eğitimin ardından, durumla ilişkili topallığın yalnızca naviküler kemiğin hatası olmayabileceğini biliyoruz. Aksine, birçok yapı naviküler aygıt olarak senkronize olarak çalışır. Bu, naviküler kemik, naviküler bursa, tabut eklemi, impar bağ, naviküler kemiğin asıcı bağları ve derin dijital fleksör tendonu (DDFT) içerir. Naviküler kemiğin bir tarafı (fleksör yüzey) DDFT’yi sınırlar. Naviküler bursa, naviküler kemik ile DDFT arasında adezyonların oluşmasını önlemek için iki yapı arasındaki teması “tamponlar”.
Kanada Prens Edward Adası’ndaki Atlantic Veterinary College’da anatomi profesörü Tammy Muirhead, “Navikula kemiğini çevreleyen yumuşak doku yapılarının rolü, hayvan ayakta ve hareket ederken kemiği desteklemektir” diyor. “Bu yapılardan biri veya daha fazlası etkilenirse, dejenerasyona veya yeniden şekillenmeye yol açacak şekilde (naviküler) kemiğe aşırı gerilim yerleştirilebilir.”
At pratisyenleri, kemik veya yumuşak doku yapılarının herhangi birinden kaynaklanan topallığı podotroklosis olarak sınıflandırır, çünkü durum podotroklear aparatın herhangi bir bölümünü içerebilir: naviküler kemik, DDFT, naviküler bursa ve destekleyici bağlar.
Klinik işaretler
Kuyruk topuk ağrısının belirtileri siyah ve beyaz değildir. Podotroklosisli atlar, bir teşhis ve tedavi planı ile ortaya çıkmayı uzun ve zorlu bir mücadele haline getirebilecek herhangi bir sayıda klinik belirti sergiler.
Topallık en çok 7 ila 9 yaşları arasındaki atları etkiler, ancak her yaşta eşitlikte görünebilir. At genellikle bir süre dinlendikten ve işe yeniden başladıktan sonra topallık belirtileri göstermeye başlar. Hastalığın erken dönemlerinde, bazı atlar uygun bir ısınmadan sonra topallıktan “çıkar”. Topallık derecesi günden güne değişebilir, bu da mal sahipleri ve veterinerler için inanılmaz derecede sinir bozucu olabilir.
Navikülerle ilgili topallığı olan atlar genellikle çok kısa adımlarla veya “dalgalı” bir süratlidir. Bir tırısa veya hatta bir yürüyüşe rastlama eğilimindedirler ve ön ayaklardan biriyle ilişkili görünür bir baş sarsıntısı vardır. At sert bir yüzeyde daire çizmeye veya tırısmaya zorlanırsa topallık genellikle kötüleşir (beton veya garaj yolları topallık çalışmaları için idealdir).
Hastalık genellikle her iki ön ayağı da etkiler, ancak bir ön ayağı diğerinden daha kötü olabilir. Topal ayaktaki sinir blokları (veteriner hekimlerin naviküler aparatı duyarsızlaştırdığı) genellikle görünüşte “iyi” bacaktaki topallığı ortaya çıkarır.
Teşhis
Veteriner hekimler, atlarda podotroklozu kesin olarak teşhis etmek için çeşitli teknikler kullanabilir. Bununla birlikte, birçok “naviküler hastalık” teşhisi, pratisyen deneyiminin olmaması, teşhis ekipmanının mevcudiyeti veya mal sahibinin finansmanı nedeniyle yalnızca klinik belirtilere dayanmaktadır.
Durumu teşhis etmek için kullanılan en yaygın görüntüleme yöntemi radyografidir. Veteriner hekim, naviküler kemiğin etkilenen bölgelerine ayrıntılı bir bakış için bir dizi röntgen çeker. Kemik yüzey anormallikleri, dış korteks ile iç medulla arasındaki ayrım ve kemik yeniden şekillenmesi ve parçalanması (kemik kaybı) için görüntüleri inceler. Veteriner ayrıca lezyonlar için DDFT ile naviküler kemiğin fleksör yüzeyi arasındaki arayüzü dikkatlice analiz eder.
“Tendonları görselleştirmenin en iyi yolunun ultrason olduğunu düşündüm” diye düşünüyorsanız, haklısınız! Bununla birlikte, tendonun naviküler bursa ile yakın ilişkisi nedeniyle, tendon üzerindeki lezyonlar ve kalsifikasyonlar radyografilerde görülebilir.
Kuyruk topuk ağrısı olan bazı atların radyografilerde görünür değişiklikleri çok azdır veya hiç yoktur. Bu atlar daha yoğun bir teşhis planı gerektirebilir. Ultrason, tendon ve bağ yaralanmalarına bakmak için harika bir araç olsa da, atın alt ekstremite anatomisi ve ultrasonun toynak duvarını delme kapasitesinin sınırlı olması nedeniyle naviküler aparatın dokularını görmek zor olabilir. Araştırmacılar, MRG’nin atlarda podotroklosisi kesin olarak teşhis etmek için inanılmaz derecede yardımcı olduğunu keşfettiler. At toynağı için en iyi ve en eksiksiz görüntüleme yöntemini sağlar.
Kırpma ve Pabuç Takma
Nalbantınız, podotroklosis savaşına karşı cephe hattıdır. Genellikle, bu durumdaki atları yönetirken denediğimiz ilk tedavi düzeltici kırpma ve ayakkabı giyme yöntemidir. Bu tedavinin başarılı olabilmesi için veterinerinizin ve nalbantınızın atınız için en iyi planı oluşturacak bir ekip olarak çalışması gerekir.
Massachusetts, Ipswich’teki SRH Veteriner Hizmetleri’nden DVM, CJF’den Betsy Lordan, “Topuk ağrısı yaşayabilen çeşitli biçim türleri var” diyor.
Veteriner hekimler genellikle bu sorunlarla uzun parmaklı, alçak topuklu atlar görürler. “Bu ayak parmağı bir kaldıraç kolu gibi davranıyor ve naviküler aparat ve diğer yumuşak doku yapıları ayağın arka yarısına daha fazla baskı uyguluyor,” diyen Lordan, ayak parmağını kısaltmanın bu atlar için bir dünya fark yaratabileceğini de sözlerine ekledi.
Tabut kemiğinin yönü kuyruk topuk ağrısında bir faktör olabilir. Alçak topuklu atlarda, tabut kemiği geriye doğru düşebilir ve tüm naviküler cihazı zorlayabilir. Bu, negatif bir avuç içi açısı (tabut kemiğinin tabanının yerle yaptığı açı) olarak bilinir. Süslemeler önemli olsa da, podotroklosisten muzdarip atların da uygun toynak giymesine ihtiyacı olabilir.
Lordan, “Döşeme ile elde edilemeyenleri telafi etmek için kullanabileceğimiz çeşitli mekanizmalar var” diyor. “Negatif bir avuç içi açısı, takozlarla veya rocker tarzı bir ayakkabı ile ele alınabilir ve ayakkabının kendisine optimum kırılma yerleştirilebilir.”
Nalbantlar ayrıca naviküler atlara yardımcı olmak için genellikle topuk takozları ekler. Teorik olarak yükselme, kendi başına topuk ağrısına neden olabilen naviküler kemik üzerindeki DDFT basıncını hafifletir. Takozlar hem veteriner hekimler hem de nalbantlar arasında popüler olsa da, tüm atlar onlara iyi yanıt vermez ve bu da dahil olan herkes için daha fazla hayal kırıklığına neden olur.
Yetenekli nalbantlar bir toynağa bakabilir ve içeride neler olduğunu tahmin edebilir, ancak yapıları kesin olarak görmenin tek yolu X ışınlarıdır. “Radyografiler bize palmar açısını, toynak-bilek eksenini (toynağın ayak açısı ile hizalanması) verecek ve ilk trim (ve diğer) kemik için elimizde ne kadar tırnak duvarı veya tabanımız olduğunu belirlememize yardımcı olacaktır. Daha fazla dikkate alınması gerekebilecek patoloji (hastalık veya hasar), ”diyor Lordan. “Radyografiler, kılavuz olarak kullanmak için nalbantınıza ayağa başka bir pencere açıyor.”
Ağızdan Alınan İlaçlar
Non-steroidal antiinflamatuar ilaçlar veya NSAID’ler , doğrulanmış podotroklosis vakaları için popüler tedavilerdir. Fenilbutazon (Bute) ve firocoxib (Equioxx), durumun neden olduğu iltihabı azaltmak için yaygın olarak kullanılan iki güçlü NSAID’dir. NSAID’lerin kullanımı, gastrointestinal ülserasyon ve böbrek hasarı da dahil olmak üzere riskler taşır, bu nedenle uygulamadan önce veterinerinizle konuşun.
Firocoxib, atın gastrointestinal sisteminde Bute’den daha yumuşak olduğu kanıtlandığı için popülerlik kazanmıştır.
Bifosfonatlar
Avrupa’da yıllardır mevcut olan bifosfonatlar, Kuzey Amerika’da nispeten yeni bir ilaçtır. 2014’te FDA onayından sonra, bu ilaçlar naviküler alet kutusunda bir yer kazandı. Diğer ilaçların aksine, bifosfonatlar podotrokloza hücresel düzeyde hitap eder.
Teksas, Decatur’daki Conway Veterinary Services LLC’den JD Conway III, DVM, “Atın deniz kemiği, yaşamı boyunca kendi kemiklerimizden çok farklı olmayan bir şekilde yeniden şekilleniyor” diyor.
Herhangi bir kemik yapısında yeniden şekillenme, kemik dokusunu doğal olarak emen hücreler olan osteoklastlar tarafından yönlendirilir. Bununla birlikte, aşırı agresif osteoklastlar, uygun olmayan kemik erimesine yol açan sorunlara neden olabilir.
Conway, “Bu litik sürecin, osteoklast ve osteoblast hücrelerinin dengesizliği tarafından yönlendirildiği düşünülmektedir” diye açıklıyor. Yeni kemik lifleri bırakan hücreler olan osteoblastlar, podotroklosisli birçok atta osteoklastik aktivite tarafından etkisiz hale getirilir. “Bifosfonatlar, enerji beslemelerini durdurarak ve böylece kemik içindeki denge durumuna geri dönüşü teşvik ederek osteoklastları aşağı regüle etmeye çalışırlar” diyor.
Kuzey Amerika pazarındaki iki bifosfonat ürünü tiludronat disodyum (Tildren) ve klodronat enjeksiyonudur (Osphos). Conway, 2014 yılında bifosfonatlarla ilk deneyiminin göz açıcı olduğunu söylüyor. Sürekli olarak hafif topal olan kronik naviküler ağrısı olan bir ata Osphos’u uyguladıktan sonraki üç ila dört hafta içinde, topallık derecesinde dramatik bir düşüş gördü. İki ay içinde, o at namlu yarışı yarışmasına geri döndü.
Eklem Enjeksiyonları
Kortikosteroidlerin ve hiyalüronatın doğrudan eklem içine enjeksiyonu, eski otlak hayvanları da dahil olmak üzere her türden ve disiplinden atlara rahatlık sağlayabilir.
Veteriner hekimler genellikle podotroklosis atlarının tabut eklemini ve / veya naviküler bursasını enjekte ederler. Tabut eklemi enjeksiyonları, naviküler aparatın bozulmasının neden olduğu eklemdeki iltihabı azaltmaya yardımcı olur. Yine, naviküler bursa, DDFT’nin kendini kemiğe aşındırmasını önlemek için bir yastık görevi görür. Veteriner hekimler naviküler kemik veya DDFT’de radyografik değişiklikler görmeye başladığında, bursaya kortikosteroid enjekte etmek önemli bir rahatlama sağlayabilir.
Eklem enjeksiyonları doğrudan hastalıklı bölgeye hızlı bir rahatlama sağlayabilirken, etki süreleri her atta farklılık gösterir. Bazı atların rahatlaması bir yıl veya daha uzun sürebilirken, diğerleri altı ay veya daha kısa sürebilir. Enjeksiyonlar, topal atlar için hızlı ve bazen kalıcı faydalar sağlarken, altta yatan hastalığı tedavi etmek için hiçbir şey yapmazlar.
Cerrahi Seçenekler
Podotroklosis ile ilişkili sağlamlık sorunlarını ele almak için cerrahi seçenekler, sürekli büyüyen bir araştırma alanıdır. Veteriner hekimler birkaç yılda bir yeni teknikler yayınlamaktadır. Burada naviküler ağrı için en yaygın ve araştırılmış tekniklere odaklanacağız: palmar dijital nörektomi ve naviküler bursoskopi.
Palmar dijital (PD) nörektomi
Çoğunlukla son çare olarak kabul edilen PD nörektomi, naviküler attaki topallığı “iyileştirmek” için bir prosedürdür. Palmar dijital sinirler, naviküler aparat da dahil olmak üzere toynağı innerve etmek için uzvun her iki tarafı boyunca ilerler. Prosedür, PD sinirlerinin basit bir kesilmesidir (kesilmesi), esasen aşağıdaki tüm toynağı duyarsızlaştırır. Diğer tedaviler topallığı yönetmede başarısız olduğunda, bir sonraki en iyi adım nörektomi olabilir. Ancak risksiz gelmez.
Andy Kaneps, DVM, Dipl. Beverly, Massachusetts’teki Kaneps Equine Sports Medicine and Surgery LLC’nin sahibi ACVS, ACVSMR, onlarca yıllık kariyeri boyunca birçok nöroektomi gerçekleştirdi.
“Yaygın riskler, topukların eksik duyarsızlaşması ve ağrılı nöroma oluşumunu içerir” diyor. Nöroma, inanılmaz derecede ağrılı olabilen, transeksiyona ikincil olarak düzensiz bir sinir lifi demetidir.
Ayrıca, prosedür başlangıçta başarılı olsa bile, sinir bölgeyi yeniden canlandırabilir ve bir kez daha topallığa neden olabilir. Kaneps, “Olumlu etkiler iki yıl kadar kısa sürebilir, ancak süresiz olmasa da genellikle uzun yıllar daha uzun sürebilir” diyor. Veteriner hekimler ameliyatı tekrar edebilirken, prosedür bir sonraki turda daha az başarılı olabilir.
Bursoskopi
Kuzey Amerika’da ilgi kazanan nispeten yeni bir prosedür naviküler bursoskopidir. Diğer tüm tedaviler başarısız olduğunda da bir “son aşama” seçeneği olarak kabul edilir. Prosedür (artroskopik bir değerlendirme), cerraha naviküler aparatın genel bir görünümünü verir. Görsel incelemenin ardından cerrah, DDFT veya naviküler kemikteki herhangi bir adezyonu debride edebilir.
Teksas, Lamesa’daki Brock Veteriner Kliniği’nin sahibi olan DVM’den Bo Brock, kronik olarak sakat olan ve son dönemdeki hastaların kliniğinde büyük bir başarı ile bursoskopi geçirdiğini söylüyor. Hatta bazıları işe geri döndü. Tabii ki mükemmel bir çözüm değil. “Bu atların her zaman ayakkabı giydirme manipülasyonu veya kortikosteroid enjeksiyonları olması gerekir, ancak bazen yıllarca tekrar kullanılıyorlar” diyor.
Teşhis, at tıbbında, belki de tedavi seçeneklerinden daha hızlı, çarpıcı bir şekilde gelişti. Brock, “Yıllardır, (podotroklosis) teşhis edebileceğimizden daha iyi teşhis edebildik” diyor.
Ancak MRG’nin gelişiyle birlikte, cerrahlar sonunda durumun erken belirtilerini çok daha başarılı bir şekilde tanıyabilir ve tedavi edebilir. Brock, MRI’da görülen erken yapışıklıkları geliştiren atlarda bursoskopi yapmaya başladı. “Yapışmayı ayırmak için yapabileceğiniz tek şey bursoskopi” diyor. Fiziksel olarak içeri girip onu kesmelisin.
Eve Dönüş Mesajı
Podotrochlosis, sahipler, nalbantlar ve veterinerler için bir hayal kırıklığıdır ve olmaya devam edecektir. Yaşlanmaya, üremeye ve disipline karşı kör olabilir. Gelişmiş görüntülemenin, umut verici tıbbi yönetimin ve yeni cerrahi prosedürlerin ortaya çıkmasıyla birlikte, durumu olan atlar için umutlarımız hiç bu kadar yüksek olmamıştı.