İspanyol filozof José Ortega y Gasset , nefretin doğasını şöyle tanımlar:
“Nefret etmek, sanal olarak öldürmek, niyetle yok etmek, yaşama hakkını bastırmaktır. Birinden nefret etmek, sırf varlığından dolayı rahatsızlık hissetmektir, radikal bir şekilde ortadan kaybolmasını istemektir. "Yöntemlerini belirtir:" Nefret, öldürücü ve aşındırıcı bir meyve suyu salgılar. […] Nefret, iptal ve sanal suikasttır - aynı anda gerçekleşen bir suikast değil; nefret, amansızca suikast yapmak, nefret edilen varlığı varoluştan silmek demektir. "
Psikanalist Marie-Claude Defores , nefreti kasıtlı olarak yıkıcı ve insanlıktan çıkaran bir güç, sapkınlığın ana silahı olarak görüyor : "Yaşam için bir dürtü olan saldırganlığı, bir duyarsızlaşma gücü olan nefretten ayırmak önemlidir. en sosyalleştirilmiş biçimleri alın; yeniyi reddeder, geçmişe döner, tekrar üretir ve kişiliksizleştirir. "
Aynı yöne giden Heitor de Macedo şöyle der:
“Nefret gerçeği yakalamaz, onu hiçbir şeyin dönüştürülemeyeceği, her şeyin sonsuza kadar değişmez olduğu hareketsiz bir düşüncenin içine hapseder: nefret adamı kesinliklerden oluşan bir evrende dolaşır. "
Psikanalist Pierre Delaunay'a göre, “nefret eden, nefretinin nesnesine tüm varoluşu inkar eder; kendini daha az tezahür ettirirse onu bastırma noktasına. […] Çok az olması için diğerini taşlaştırır ve bu yeterli olmazsa onu öldürür. Ötekinin varlığı hakkında hiçbir şey bilmek istemiyor. "
Saverio Tomasella, tüm bu klinik bulguları doğruluyor. Nefreti fanteziye, özellikle de sosyal "normallik" fantezilerine bağlar. Nefret, dini kurumlarda ve siyasi partilerde olduğu kadar şirketlerde de işte güçlü bir “sosyal başarı” ve yetkilendirme motorudur. “Nefretin ana kaldıraçlarından biri, kimlik tahsisi gibi temyiz olmaksızın mahkumiyetle ilgilidir. Diğerini geçersiz kılan suçlama şu anlama geliyor: Kim olduğunuzu biliyorum; Hiçbir şeye değmezsin diyorum, hiçbir şeye değmezsin. " Nefret söylemi öldürür; bu bir kelime değil, yıkıcı bir eylemdir.
“Sadece niyetinin, 'rüyayı örnekleyen' soğuk, donmuş, hareketsizlik, taşlaşma gibi duyumlar ve imgeler biçiminde içsellikte yankılanan ruh üzerindeki etkisiyle algılanabilir. Nefret, ruhun olumsuzlama dünyası, ifadesini, hissini dışlar ve niteliklerinin tezahür etmesini engeller: hareketlilik, sıcaklık ve özgürlük. "
Böylelikle nefreti bir kişinin radikal olumsuzlaması olarak tanımlamak mümkündür. Varlığına ve insanlığına saldırarak diğerini yok etme niyetine karşılık gelir .
Nefrete sık sık verilen bahane, muhalefet tarafını kendisi tarafından canlandırılmakla suçlamaktır. Bir suçlama olarak, bu anlamda kitlelerin manipülasyonu için bir araçtır. Orwell bunun bir örneğini , rejimin nüfusunun hoşnutsuzluğunu kendinden başka bir şeye yönlendirmek için kullandığı 1984'teki Goldstein karakteriyle veriyor .
Aşk hatta nefretle antagonisti olarak önerilmiştir, ancak ilgili olabilir:
“Psikolojik literatür çoğu zaman düşünceyi kapatan ve dönüşüm potansiyelini engelleyen ikiliklerin yaratılmasına yol açmıştır. Böylelikle, şefkatli hareketler ile bir kişiye yönelik düşmanca hareketler arasındaki çok yaygın kararsızlık, sevgi ve nefret arasındaki gerçek dışı karşıtlığa indirgenmiştir. Bununla birlikte, insan sevgisinin cinsel dürtülerin ötesinde yaratıcı ve ışıltılı gücü, yıkıcı ve gizli nefret saldırılarından tamamen farklı bir sicilin gerçeğidir. Sevgi ve nefrete karşı çıkılamaz: aynı varoluşsal alana ait değildirler. "
Daha doğrusu şefkat , doğasının içsel evrenselliği nedeniyle nefretin antagonisti olacaktır: şefkat, kendisini her insana hitap ederek, nefretin, insanın yadsımasının tam tersi olacaktır. Aşkın tersine gelince, CG Jung bunun bir güç susuzluğu ve dolayısıyla daha geniş anlamda bir sapkınlık sorunu olduğunu varsayar . Stendhal'e göre , Calvin gibi , sevginin tam tersi ne nefret ne de güce susuzluk değil, kayıtsızlıktır .
"Sapkınlığın silahı yalandır. » Yalan olduğunu « olumsuzlama halini alır bu hareket: Bu engellendi, bu inkar reddi; o nefretin silahlı kanadıdır. […] Bu inkar, kurgudan doğan soyut, etkili bir eylemdir. Yaşayan gerçekliğe karşı çıkar ve enerji dolu, enerjisiz bir realite, engelle hareket eden antimadde gibi, hayatın açılmasını engeller. "
Nefret, genellikle, çevrenizdekilerden veya çevrenizin belirlediği yükümlülüklerden kaynaklanan, zorlu bir duruma hayati bir tepki olan öfke ile karıştırılır.
"Kendinden nefret", bazı Yahudiler tarafından Museviliğe karşı bir ret veya nefret veya hatta sadece eleştirel bir tutum ifade eden diğer Yahudileri belirtmek için anti - Semit ifadesini kullanamayan bazı Yahudiler tarafından kullanılan bir ifadedir , Yahudi kültürü. veya Yahudi siyasi özlemleri. Bu nasıl Paul Giniewski altyazılı filozofun yaptığı kritik biyografisini Simone Weil “ ya kendinden nefret ”.