28 savaş günü
Bir aydan uzun süredir milislerin yanında bulunan Donbas'ta bir Moskova kafesinde savaşan Moskova Devlet Uluslararası İlişkiler Enstitüsü mezunu Gleb ile bir araya geldik. Görünüşe göre, Gleb dikkat çekmez: koyu mavi bir balıkçı yaka, askeri stil pantolon ve ellerinde oyulmuş 1945 - 2005 ile büyük bir saat. Kendisinin daha sonra paylaştığı gibi, saatin arkasında Stalin'in profili var.
Ağda Donbas'taki deneyimler hakkında kendi sözlerinizi bulabilirsiniz. Anlaşmazlıklara ve koordinatlarınıza katılımınızla ilgili bilgiler, Ukraynalı gönüllülerin sitelerinde kamu malıdır. Şimdi sen ve ben de bir röportajda oldukça serbestçe iletişim kurarız. Bu konuda ne hissediyorsun?
Neden gerçekten korkmalıyım? Bir gönüllü olarak oradaydım, kesinlikle ilgisizce oraya gittim.
Hakkımda
Kendin hakkında söyle: Nerelisin, Nerede okudun?
Ben kendim Muskovitiyim. 2014'te MGIMO, Uluslararası İlişkiler Fakültesi'nden mezun oldu. Uzmanlık - Balkan bölgesi. Mezuniyetten sadece birkaç hafta sonra çatışma bölgesine gittim.
Şimdi nerede okuyorsun?
Baumanka'daki özel ileri eğitim kurslarında, uzmanlık alanı “Uzay araçları”.
[Uzmanlığımdaki bu ani bir değişiklikten kaynaklanan sürprizim için Gleb, her zaman bilim ve teknolojiye ilgi duyduğunu söyledi. - N.L.]
Ve hayatta ne yapacaksın?
Ben hala insancıl alanda uzmanım. Bu nedenle, beşeri bilimler ve teknik bilimler arasındaki ilişkiyle ilgileniyorum. İleri alanlarda üretim organizasyonu ile ilgili her şey. Askeri alana dahil: savunma sanayii ve uzay sanayi yakından ilişkilidir. Ve kurslar teknik bilgilerdeki boşlukları doldurmaya yardımcı olur.
Bir yerlerde mi çalışıyorsun?
"Rusya Memurları" ndaki halkla ilişkiler ve çevirilerle ilgileniyorum. İngilizce, Fransızca, Bulgarca ve bazı Sırplara ek olarak konuşuyorum.
Bauman kurslarından sonra nereye gidiyorsunuz?
Belki de teknik uzmanlık bölümüne gideceğim.
Hazırlık hakkında
Kırım'daki olaylar anından itibaren gönüllü olmaya başladığını söyledin.
Bazılarımız hemen Kırım'a gitmek istedi ve sonunda bazı arkadaşlarım gitti. Bu filmdeki her şey doğru (Andrei Kondrashov - N.L., “Crimea. Anavatana Giden Yol” belgesel filmine atıfta bulundu.). “İnsani yardım” koleksiyonuna katılmaya başladım: Alışverişe çıktım, konserve ürünleri, karabuğday ve tahıl satın aldım. Sonra her şeyi montaj noktalarına sürdük.
Kolay değildi: diploma savunmak ve devlet sınavlarını geçmek için paralel olarak gerekliydi.
Bu arada, nasıldı?
Her şey yolunda. “Bulgaristan'ın Avrupa-Atlantik Entegrasyonu” konusunda bir diploma savundu. Diploma şu olaylarla bağlantılı: NATO'nun doğuya doğru genişlemesi Ukrayna'da bir çatışmaya yol açtı.
Böylece, 23 June, diploma ödülünü aldık. Ondan sonra arkadaşlarım ve ben seyahate hazırlanmaya başladık.
Tam olarak nasıl hazırlandınız?
Ondan önce, askeri vatanseverlik toplantılarına aktif olarak katıldım, yarışmalara başladım. Zaten üç yıldır özel bir sivilim var. silâh. Yani, o zamana dek silah konusunda oldukça iyiydim ve askeri ilişkiler hakkında bilgim vardı. Kendinizi nispeten güvende hissettirdi.
Yolculuktan hemen önce bir çekim antrenmanı düzenlendi. Orada bulunabilecek teçhizat ve silahlarla ilgileniyorlardı. Toplanan ilk yardım çantaları ve en temel şeyler.
Gitmeye karar veren bir sürü erkek var mı?
Ben dahil dört kişi.
Bunlar senin sınıf arkadaşların mı?
Hayır, tamamen farklı insanlar. Enstitümden Donbass'ta kimseyle görüşmedim. Başka üniversitelerden insanlar vardı, ama çok değil.
Ailen nereye gittiğini biliyor mu? Akrabalarınız gitmiş olduğunuz gerçeğe nasıl tepki verdi?
Yeterince sert. Ayrılmadan önceki günü öğrendiler. Büyük bir skandal vardı, gitmemi istemediler. Bu anlaşılabilir bir durumdur: hiçbir akraba normalde bir insanın ölebileceği gerçek bir savaşa girdiğini algılamaz.
Onları gitmen gerektiğine nasıl ikna ettin?
Evet, başarılı olamadı. Sadece her şeyi topladım ve gitti.
“Bu resmi sınırda çektim. Bu tepelerin ötesinde Ukrayna var. ”
İlk günler hakkında
Oraya nasıl gittin?
3 Temmuz ayında insani yardımla makine ile birlikte gittik. Sınıra gittik, zaten orada bölünmüşler ve milislerle bir araya gelmişlerdi. Derhal Lugansk şehrinin savunma kuvvetlerinin eline geçti.
Onlara kim emretti?
Aslında, komut oldukça parçalıydı. Özellikle kimin emrettiğini açıkça söylemek zordur. Bu yılın başlarında öldürülen "Batman" (LPR eski Savunma Bakanı Alexander Bednov'un çağrı işareti) emri altında hızlı yanıt ekibine katıldım.
Büyük bir bölüm var mıydı?
Yaklaşık yüz kişi. Tabur grupları vardı, fakat yine de o zamanki milisler normal bir ordu değildi. Dekolmanlar dağılmış ve özel bir koordinasyon olmadan hareket etmişlerdir.
Lugansk'taki ilk günümde havacılık Plak. (Daha sonra, Haziran başında Slavyansk, Kramatorsk için şiddetli savaşlar oldu. Lugansk cepheden nispeten uzaktı. - NL) Hemen uçaksavar birimlerine, yani şehri koruyan hava savunma kuvvetlerine gönderildik. İlk üç gün hava savunma pozisyonunun düzenlenmesine yardımcı oldum. "İğneler" den füze çatılarda giyilir. Hızlı bir şekilde onları nasıl kullanacağımızı öğretti.
Ama onları kendin kullanmadın mı?
Hayır, böyle bir durum yoktu.
İlk günden itibaren, anladığım kadarıyla üniforma hakkında bir soru vardı. Donbass'a hiç bir şey olmadan mı geldiniz?
Hayır hayır Çoğu Rus gönüllü, çoğunlukla çok iyi bir şekilde donanmış, her şeyi kendi parası ile satın almıştır.
Gleb'in kişisel üniforması. “Benimle fotoğraf çekmedim” dedi. - Kötü şans diyorlar: geri dönemezsin.
Lugansk'ta ilk günler neydi?
İlk üç gün - durumun anlaşılması. Ve ayrıca bombalamaya, patlamaya, bombalamaya bağımlılık yapar.
Alışması zor muydu?
Bunu zor söyleme. İşin garibi, her şey hızlı bir şekilde katıldı. Belki de kişiye, psikolojisine, tutumlarına vb. Bağlıdır.
Lugansk'ta hava savunmasının yanı sıra başka neler yaptınız?
Milis eğitimi. Bildiğim her şey gösteriyordu. Kazma siperleri, koşma, taktik uygulama, silah toplama ve sökme işleriyle uğraşır.
Senden daha yaşlı olanları eğitmek zorunda mıydın? Nasıl
Evet elbette. İnsanlar çok olumluydu, herkes dikkatle dinledi, her şeyi ciddiye aldı.
Milisler hakkında
Ve genel olarak yerel halk milislere koştu?
Maalesef hayır. Yerel halk pasif, kayıtsız ve kişisel ilişkileriyle meşgul. Ülkeyi, insanları değil hayatlarını kurtarmaya çalışır.
Yani, Ruslar gelmezse, Donbas'ta savaş olmaz mıydı?
Evet, cunta hızla tüm direniş ceplerini bastırırdı.
Sözlerinden, hiçbir milis olmayacağını anladım.
Çok pasif olurdu ve Ukrayna'nın diğer bölgelerinde olan hemen bastırılacaktı.
Yerel nüfusun ülkedeki darbeye ilgisiz kalması halinde işlerin durumunu kolayca kabul edebileceği ortaya çıktı. Savaşmak için neden öyleydi?
Yerli halk uğruna her şeyden önce oraya gittik. Rusya aşkına gittik. Rus ulusal çıkarlarının korunması adına.
Başka bir deyişle, yerel nüfusu Ukrayna ordusundan korumakla ilgili değil miydi?
Bu sadece gizli bir amaçtı. Asıl mesele Amerikan yanlısı bir devletin sınırlarımızı alamaması. 40'e göre milyonlarca insan Rusya ile yüzleşmek veya savaşmak için yapılandırılmadı.
Hizmet ettiğin herkes benzer bir bakış açısını paylaştı mı?
Evet. Rus gönüllülerin çoğu, böyle bir motivasyona sahipti.
Sivil nüfus arasındaki kayıpları hatırlıyorsanız: Buna değer olduğunu düşünüyor musunuz?
Sivil nüfus arasında kurbanlar zaten 23 yıldır.
Ancak savaş başka bir konudur. Uyuşturucu bağımlılığı ile uğraşmak, yıkılmış şehir ve evlerden daha iyidir. Donbass şimdi harabelerde.
Her yıl Afganistan'daki tüm savaştan daha fazla insan uyuşturucudan ölüyor. Bu nedenle, sıradan, klasik bir savaş, çok büyük bir üzüntü değildir. Çoğu zaman insanları harekete geçiriyor, iyi bir şekilde beyinlerini yıkıyor, temizliyor. Ve ilan edilmemiş bir savaş olduğunda, çoğu zaman çok daha kötüdür. Ve ilan edilmemiş bir savaşın altına düşen bir devlet genellikle çok daha büyük kayıplara uğrar.
Savaş koşullarında
Bir savaşta yağmalama ortak bir meseledir. Milislerin arasında mıydı?
Tabii ki her şey oldu. Ancak, tabii ki, tüm bu mücadele ile. Büyük olasılıkla, her gün bir şeydi: spin, postscript, bir şey kapmak istedim.
Bununla kendin mi tanıştın? Görülme?
Gözümün köşesinden - evet, elbette gördüm.
Sizinle ilk defa tanıştığımızda, üstünüz olan “Batman” hakkında konuştuk. Senden onu oylamanı istediğimde, "Adam normaldi" demiştin, "çünkü en azından sıktı."
Savaş ve kaos koşullarında suçlu hiçbir şey görmedik.
Kamulaştırılan daireler, arabalar hakkında konuştunuz.
Bu kar için susuzluk görmüyorum. Büyük olasılıkla, kendi birimini güçlendirme arzusu. Her komutan bu şartlar altında aynısını yapmaya çalıştı ama en iyi ihtimalle. En kötüsü - kişisel kazanç için. Aleksandr Aleksandrovich için kişisel bir kazanç görmedim.
Evet, kamu yararı için milisler kanunları ihlal etmiş olabilir. Ancak savaş koşullarında indirim yapılması gerekiyor. Rus gönüllüler hiç yağmalama görmediler.
Hizmet hakkında
Askeri görev yaptın mı?
Askeri görevler de vardı. Özellikle, cepheye vurmadım. Yapılan keşif, gözetim, polis operasyonları.
Polis operasyonları - ne demek istiyorsun?
Suçla mücadele. Savaş koşullarında gerçek silahlı çeteler, soyguncular, gangsterler, çapulcular oluşur.
Bu suça karşı savaş tam olarak nasıldı?
Klasik polisin tutuklamaları ve eserleri vardı. Belli bir çetenin bulunduğu yerin ucundan geldiler. Bir yakalama grubu veya bir kazanç grubu olarak görev yaptı.
Şahsen kabuklu kaldın mı?
Küçük kollardan asla. Ve kendim silah kullanmak zorunda değildim. Harç ve topçu ateşi altında, özellikle harç ateşi düştü. Topçu mermileri düştü, ancak kapanmadı. Bir keresinde bombalar komşu mahalleyi kapattı.
Ukrayna'nın Silahlı Kuvvetleri'nin Lugansk'a düşen 152-mm topçu mermisi.
Gönüllüler hakkında
Rusya'nın Donbas'taki savaşa katılımı hakkında sürekli konuşuyorlar. Orada ve silah arzı ve "tatilcilerin".
Oraya hiçbir "tatilci" gönderilmedi. İsteyerek kendimiz sürdük.
Ancak komutan: “Çocuklar, tatile gidip Donbass'a gidersiniz” dediğinde bir durum olamaz mıydı?
Bu Rus yasalarına göre imkansız.
Bunu Rus mevzuatı çerçevesinde yapmak gerekli değildir.
Bunu atlayarak yapamazsınız. Kimse istemez ve kimsenin buna ihtiyacı yoktur. Elbette, liderliğimizin Ukrayna ihtilafını çözmek için derhal bir güç kursu alması daha iyi olur. Veya, merkezi olarak, Rusya topraklarında silahlı birimler örgütledi ve onları Donbass'a gönderdi.
[Daha sonra Gleb'e, hava kuvvetleri sırasında hizmet ederken, o yılın Ağustos ayında Donbas'ta ölen akraba şehirlerinden tanıdıklarını anlattım. Kendisinin oraya gitmeye karar vermeyeceğini öne sürdü. - N.L.]
En kritik anlarda nokta müdahalesi için - evet. Bu olmasaydı, Donbass'ta her şey çok çabuk biterdi. O zaman her şey çok kötü olurdu.
Eve dönüş hakkında
[Gleb, Donbas’ta Ağustos 1’a kadar savaştı. Ondan sonra eve döndü. - N.L.]
Neden ayrılmaya karar verdin?
Savaş bölgesinde olmak ve sürekli olarak her şeyde yer almak çok zordu. Sadece dayanılmaz. Her şeyden önce, fiziksel olarak imkansız. Bir diğer önemli faktör ise uyku eksikliğidir. Yeterli insan yoktu, o yüzden sürekli olarak çeşitli görevleri yapmak zorunda kaldın. Öğleden sonra milisleri eğitiyorsunuz. Akşama doğru, gözlem takımını güçlendirmek için ön cepheye doğru gidiyorsunuz. Sonra bir çeteyi tutuklamak için şehre gidiyorsun. Öyle görünüyor ki iki saat uyuyacaksınız ve gece her şey bir şey olabilir. Bombalama, bombalama, sabotajcılar. Takviye girmeli ve sabah 7'ye kadar bütün gece nöbet tutmalıyız.
Ve eve geri dönmek nasıl bir şeydi?
Bunu söyleyeceğim - savaş koşullarında bir ay barışçıl bir yaşam yılı olarak geliyor. Öyle görünüyor ki bir ay içinde tüm hayat geçti. Ve zaman orada tamamen farklı bir şekilde akıyor. Sonsuz yavaş.
Bir şekilde "vatandaş" a alışmak zorunda kaldın mı?
Mecbur olduğumu söylemeyeceğim. Birisi, elbette, çok zordu. Özellikle cephe hattında çok ciddi düşmanlıklara katılanlar. Ve hala çok kolay inmiştim.
Seni oraya geri döndüren bir şey var mı?
Resmi olarak daha örgütlü olsaydı, resmen. Kendi sorumluluğunuzda değil.
Yazar, SEE Dünya Ekonomi ve Dünya Politikaları Fakültesi öğrencisidir.
Gleb tarafından sağlanan fotoğraflar.
Başlık Resim: Sasha Maksymenko / Flickr
Orijinal yayınlandı http://vk.com/politicaexterna
- Yazar:
- Nikita Lomov
- Orijinal Kaynak:
- http://politicaexterna.ru/post/118690455513/donbass
- Kullanılan fotoğraflar:
- Resimler Gleb; başlık görüntü: Sasha Maksymenko / Flickr