Büyük kıymık
1830'ların sonuna doğru, Rusya sistematik olarak Kafkasya'yı bir, iki veya otuz yıldan fazla bir süre için sıraya koymaya çalıştı. Asıl sorun, bölgede yaşayan baskınlarda yaşayan birçok kabilenin dövüş niteliği değil, parçalanmasıydı. Hidra, güç kazanan bir sonraki lideri yenerek yenilmezdi - sonuçta böyle bir düşüş, etkisi otomatik olarak düzinelerce diğer başvuranın yolunu açtı. Soygunlarla isyanlar tekrar tekrar devam etti.
Kafkasyalılar nefret edilen Ruslara karşı hiç yükselmediler - yerliler için klanlara, kabilelere ve aüllere bölünmüş, imparatorluğun birlikleri faktörlerden sadece biriydi. Genellikle birbirlerinden daha fazla nefret ediyorlardı ve her fırsatta soymaya çalıştılar.
Ancak, 1820'lerin sonunda, Yaylalar ilk kez gerçekten uzun ve geniş ölçüde Ruslara karşı birleşti. Gazavat pankart oldu - "kâfirlere karşı kutsal savaş". Yaylalıların ancak o zaman Müslüman olduğu ya da Kafkasya'daki Ruslara karşı ilk kez böyle bir fırsat kullanıldığından değil. Ancak geçmişteki girişimler daha az sonuç doğurdu.
İmam Şamil
Öte yandan, bu uzun vadeli dernek, bölgenin gelecekteki uzlaşması için önkoşulları ortaya koydu. Sonuçta, yaylacılar en azından nispeten üniform bir şey haline gelir gelmez, parçalanabilir ve güvence altına alınabilir ve her bir hayduttan sonra kovalanamazlar. Bu açıdan gazavat Rusya için o kadar da kötü değildi.
etkileyici
Doğru, bir başlangıç için, yükselen dalganın bir şekilde güvence altına alınması gerekiyordu. Önümüzdeki görev son derece ciddiydi - 1830'ların başından itibaren, 1839'a kadar isyan olağanüstü bir ölçeğe dönüştü. Bu ana kadar, isyancıların imamı belirleyici, zeki ve karizmatik bir kişi olan Şamil idi.
Shamil, Ruslarla işbirliği yapan aüllere (özellikle Çeçenler anladı) karşı şiddetli bir ceza baskını düzenlemenin ne zaman değerli olduğunu, ne zaman dini ecstasy'de kamçı ile kendilerini kandıracağını ve ne zaman geri çekileceğini biliyordu. Tabii ki, sadece geçici olarak, daha sonra silahlı ve hazır soruya geri dönmek için.
Bu inzivalardan birine bir örnek, General Fez tarafından zor bir konuma getirilen Shamil'in Ruslarla bir barış imzalamayı kabul ettiği 1837 yazıydı. Tabii ki, sadece ilk fırsatta onu ihlal etmek için - asıl mesele şimdi onu yalnız bırakacaklar, Şamil.
Genel Kepçe
Elbette dünya kısa sürede kırıldı ve Kafkasya'daki savaş devam etti. 1838'de Shamil kendini iyi hissetti ve bölgesini genişletti, ancak gelecek yılın başında Ruslar onu sona erdirmeye karar verdi. İmam 10'inci General Grabbe ordusunun yanı sıra Yaylalıların sadık imparatorluğundan polisle bir toplantı bekliyordu.
Güçlü kale
Şamil saf bir partizan değildi, her halükarda ormanlarda veya vadilerde çözünüyordu. Yaylalar yaratmaya çalıştı - çok merkezileşmeye çalıştı, birliklerine üniforma getirdi, madalya dağıttı ve bir çeşit topçu aldı.
Bu nedenle, imamı nerede arayacağı sorusu ortaya çıkmadı - son birkaç yıldır dikkatlice güçlendirdiği Akhulgo aulunda. 1839 yazına kadar, Grabbe iletişim sağlamakla meşguldü ve daha sonra doğruca Akhulgo'ya taşındı, aynı zamanda Shamil'in müttefikleri üzerindeki tüm köyleri ezdi.
Ahulgo, Shamil'i fanatik olarak savunanlara ek olarak, çeşitli sıkıntılarla birlikte fırtına adamlarını üç kişiyle “memnun edebilir”. Birincisi, topçu ile bile kırılması çok zor olan kalın duvarlı taş korsanları. İkincisi, çok sayıda iyi kazılmış siper önceden. Üçüncüsü, sadece kabus yükselmeleri. Birçok pozisyon birbirinden geçitlerle güvenilir bir şekilde ayrıldı. Ve her zaman fırtınanın üstünde yer aldılar.
Achulgo'daki rakımlar
Ruslar, bu kadar karmaşık bir sayısal üstünlük, topçu, mühendislik becerileri (örneğin, dağ kenarında bir galeriyi kesmek), organizasyon ve elbette askeri niteliklerine karşı koyabilirlerdi.
Lanetli Kule
Ruslar Ahulgo'ya 11 Haziran 1839'da yaklaştı. Şamil halkı, aul yolundaki köprülerden birini yok ederek Grabbe'yi yavaşlatmaya çalıştı, ancak restorasyonu mühendisler için çok zor bir iş değildi. Ertesi gün topçu pozisyonlarını ayarlamaya başladılar - Grabbe'nin 18 topu vardı ve onları aktif olarak kullanmayı amaçlıyordu.
Saldırıların ilk hedefi, Şamil'in en iyi yaylaları tarafından sıkıca savunulan Akhulgo'ya hakim olan bir yapı olan Surkhaev Kulesi idi. Kule, onu nöbetten çıkarma fikrinden vazgeçebilecek kadar müthiş görünüyordu. Bu nedenle, 29 Haziran'da başlayan saldırı tüm kurallara göre gerçekleştirildi, ancak ... başarısızlıkla sonuçlandı.
İkincisi 4 Temmuz'da başladı. Saldırı ve inzivalarla dolu uzun bir gündü, ancak sonunda topçu ateşi ve piyade saldırılarının aktif süngü ve el bombalarının bir kombinasyonu hala sonuç verdi - kule düştü.
Taş ve mermilere karşı
Şimdi Ahulgo ile başa çıkma vakti gelmişti. İlk saldırı 16 Temmuz'da başladı, ancak başarısızlıkla sonuçlandı - geri dönüşü olmayan kayıplar 160 kişi öldürüldü ve yaralıların sayısı 600 kişiyi aştı.
Ancak yaylaların kendileri daha iyi değildi - sürekli olarak topçu ateşiyle ateşlendi, “ısı + cesetler” kombinasyonundan kaynaklanan kesik rasyonlardan ve hastalıklardan muzdaripler ve müzakerelere başladılar.
Doğru, Shamil bu duraklamayı zaman çekmek ve yıkılan surları yeniden inşa etmek için kullandı. Ama “bash bash” vardı - tüm bu süre boyunca ailelerin yüklediği garnizon sarf malzemeleri yemeye devam etti.
17 Ağustos'ta Ruslar bir sonraki saldırıya geçti ve önemli başarılar elde etti. Eski Akhulgo'dan derin bir geçitle ayrılmış köyün bir parçası olan Yeni Akhulgo'daki ileri istihkâmları işgal ettiler.
Akhulgo'nun N. Solomin resmindeki saldırısı
Bunu, Shamil'in neredeyse Grabbe'nin tüm şartlarını kabul ettiği ve hatta en büyük oğlunu rehin verdiği yeni müzakereler izledi. Fakat görünüşe göre, Rusların 9 yaşındaki çocuklarının kafalarını kesmediğini fark ederek, müzakereleri yırttı ve direnişi sürdürdü. Olayların gösterdiği gibi, imamın başında yeni bir plan doğdu.
Kendini yok etme
21 Ağustos'ta Rus saldırıları yeniden başladı. Yerel başarıya ulaşmak mümkün oldu, ancak en ilginç olan ertesi sabah ortaya çıktı. Yeni Akhulgo'yu savunma olanaklarını tüketen Şamil halkı, geçit aracılığıyla Eski'ye tahliye etmeye başladı. Ama şafaktan önce bitirmek için zamanları yoktu. Ve böylece Ruslara muhteşem bir hediye sundular.
Gerektiğinde birkaç silahı hızla sürükleyerek, Ruslar geri çekilmeye ve Eski Akhulgo'nun kendisine ateş etmeye başladı. Düşman yeni bir yerde tutarlı bir savunma organize etmeyi başaramadı ve sonraki piyade saldırısı tam bir başarıydı. Diğeri, izole edilmiş direnç merkezlerinin temizlenmesi idi. İki gün sonra oldu.
Dini fanatizm tarafından benimsenen dağcılar, davanın kaybolduğunu fark ederek, kendilerine eziyet etmeye başladılar. Kötü Ruslarla ilgili masallardan korkan kadınlar, çocuklarını öldürdüler ve kendilerini bir süngü veya uçurumun içine atladılar. Onları kurtarmaya çalışmak sadece tehlikeliydi - askerler rahatlarken, görünüşte masum kadınlar hançeri kaptılar.
Bu nedenle, Akhulgo'nun dört bininci nüfusunun sadece 900'ü kadın, çocuk ve yaşlı yakalandı. Hemen hemen tüm erkekler öldürüldü - sayılarının yaklaşık bin kişi olduğu tahmin ediliyor. Geri kalan cesetler, aktif olarak ölüm arayan ve bunu başaran "sivillerin" payına düştü.
Ama aramaya değmeyecek olan Şamil ve iç çemberiydi. Organize zamanı olmayan Eski Ahulgo'nun savunması çöktüğü anda, iyi bilinen dağlardan kaçtı. Ancak Grabbe çok pişman olmadı: düşmanın ana kalesi alındı gibi görünüyordu ve şimdi Shamil'in hala gidecek hiçbir yeri yoktu.
Bu büyük bir hataydı: Ünlü imamın liderliğindeki savaş neredeyse yirmi yıl daha sürecekti.