- Hibrit modlar hakkında
- Rusya'da
- Bir yüzyıl önce
- Savaş öncesi durum
- 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında: ekonomi
- politika
- göç
- Kurtuluş hareketi
- Yirminci yüzyılın yirmili
- 21. yüzyıl
- Devlet kapitalizmi - nerede?
- işbirliği
Üç yüzyıl boyunca, ülkemiz kölelik ve demokrasi arasındaki varolan rejimlerin neredeyse tamamını yaşadı. Bununla birlikte, hiçbir zaman tek bir rejim saf haliyle gerçekleşmedi, her zaman kesin bir sembiyozdu. Şimdi ise Rusya’nın siyasi sistemi hem demokratik bir sistemin unsurlarını hem de otoriter kurumları ve hükümet yöntemlerini birleştiriyor.
Hibrit modlar hakkında
Bu bilimsel terim, otoriterlik ve demokrasinin belirtilerinin bir araya geldiği ve çoğu zaman ara sistemlerin olduğu rejimleri ifade eder. Burada birçok tanım var, ancak kapsamlı bir analizin yardımıyla bunları iki gruba ayırmayı başardık. Birinci bilim insanı hibrid rejimi illiberal demokrasi, yani eksi ile demokrasi olarak görürken, ikincisi, Rusya’nın politik sistemini rekabetçi ya da seçim otoriterliği, artı otoriterizm olarak görüyor.
Kendi içinde "hibrit mod" un tanımı oldukça popülerdir, çünkü belirli bir değer ve tarafsızlığa sahip değildir. Pek çok bilim adamı, Rusya’nın siyasi sisteminin dekorasyon için tüm demokratik unsurları kabul ettiğine inanıyor: parlamentarizm, çok partili bir sistem, seçimler ve demokratik olan her şey, yalnızca gerçek otoriterliği kapsıyor. Bununla birlikte, böyle bir taklitin ters yönde hareket ettiği not edilmelidir.
Rusya'da
Aynı zamanda Rusya’nın siyasal sistemi de kendisini gerçekte olduğundan daha baskıcı ve daha demokratik olarak göstermeye çalışıyor. Otoriterlik - demokrasi ölçeği, bu bilimsel tartışmanın konusunun uzlaşma bulması için yeterince uzun. Çoğu bilim adamı, yasal olarak parlamento seçimlerine katılan en az iki siyasi partinin bulunduğu bir ülkede karma bir rejime hak kazanma eğilimindeydi. Çok partili sistem de yasal olmalı ve seçim kampanyaları düzenli. O zaman en azından otoriterlik türü saf olmaktan çıkar. Ancak taraflar arasındaki rekabet gerçeği önemli değil mi? Ve seçim özgürlüğü ihlallerinin sayısı sayıldı mı?
Rusya federal başkanlık meclis cumhuriyetidir. Her durumda, bildirildiği gibi. Taklit sosyal bilimlere göre bir aldatmaca değildir. Bu çok daha karmaşık bir olgudur. Hibrit rejimler, hükümete karşı sorumlu olmayan, dolaylı, ancak yetkililerin medya üzerindeki kontrolü, kamu özgürlükleri (kamu kuruluşları ve kamu toplantılarının oluşturulması) dolaylı, ancak katı bir şekilde kontrol altında olan hükümetin yüksek düzeyde yolsuzluğa sahip olma eğilimindedir. Hepimizin bildiği gibi, bu işaretler şimdi Rusya'nın politik sistemi tarafından da gösteriliyor. Bununla birlikte, ülkenin siyasi gelişiminde yaşadığı yolun tamamını izlemek ilginçtir.
Bir yüzyıl önce
Rusya'nın kapitalist kalkınmaya başlayan ülkelerin ikinci kademesinde olduğu ve lider olduğu düşünülen Batı ülkelerinden çok daha sonra başladığı akılda tutulmalıdır. Yine de, kelimenin tam anlamıyla, kırk yıl içinde, bu ülkelerin yüzyıllarca sürdüğü yolu izlemiştir. Bu, endüstrinin son derece yüksek büyüme oranlarından kaynaklandı ve hükümetin ekonomik endüstrisi sayesinde birçok sektörün gelişmesini ve demiryollarının inşasını zorladılar. Böylece, Rusya'nın siyasal sistemi 20. yüzyılın başında aynı zamanda gelişmiş ülkelerle birlikte emperyalist aşamaya girdi. Ancak bu kadar kolay olmadı, böyle hızlı bir oluşumla kapitalizm, onun en iyi sırrısını gizleyemedi. Devrim kaçınılmazdı. Rusya’nın siyasi sistemi niçin ve nasıl değişti, kardinal değişimlere hangi faktörler neden oldu?
Savaş öncesi durum
1. Tekeller hızla yükseldi, tüm baskın ekonomik pozisyonları yakalamak için yüksek sermaye ve üretim yoğunluğuna dayandı. Sermayenin diktatörlüğü, insan kaynağının maliyetinden bağımsız olarak, yalnızca kendi büyümesine dayanıyordu. Köylülüğe kimse yatırım yapmadı ve yavaş yavaş ülkeyi besleme yeteneğini kaybetti.
2. Endüstri bankalarla en yakından birleşti, finansal sermaye büyüdü ve finansal oligarşi ortaya çıktı.
3. Mallar ve hammaddeler ülke dışına çıkarıldı ve dev bir kapsamda sermaye çekilmesi sağlandı. Formlar şimdi olduğu gibi çeşitlendi: devlet kredileri, diğer devletlerin ekonomisine doğrudan yatırımlar.
4. Uluslararası tekelci sendikalar ortaya çıktı ve hammadde pazarları, satış ve sermaye yatırımları için mücadele yoğunlaştı.
5. Dünyanın zengin ülkeleri arasındaki nüfuz alanındaki rekabet, zirvesine ulaştı, ilk önce bir dizi yerel savaşa, ardından Birinci Dünya Savaşı ortaya çıkmasına neden oldu. Ve insanlar zaten Rusya'nın sosyal ve politik bir sisteminin bütün bu özelliklerinden bıktı.
19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında: ekonomi
Doksanlı yılların endüstriyel yükselişi, doğal olarak, 1900 yılında başlayan ve daha uzun bir depresyonun başladığı üç yıl süren şiddetli bir ekonomik krizle sona erdi - 1908 yılına kadar. Sonunda nihayet bir refah zamanı gelmişti - 1908'den 1913'e kadar bir dizi verimli yıl, ekonominin, endüstriyel üretim bir buçuk kez büyüdüğünde, başka bir keskin adım atmasına izin verdi.
1905 devrimini ve çok sayıda kitlesel protestoları hazırlayan Rusya'nın önde gelen siyasi isimleri, faaliyetleri için verimli platformlarını neredeyse yitirdi. Tekelleşme, Rusya ekonomisinde başka bir ikramiye aldı: kriz sırasında birçok küçük işletme öldü, hatta daha fazla orta ölçekli işletme depresyon sırasında iflas etti, zayıf sol ve güçlü sanayi üretimi ellerinde yoğunlaştırabildi. İşletmeler kitlesel bir şekilde tanıtıldı, ürünlerini en iyi şekilde pazarlamak için birleşmiş olan tekeller - karteller ve sendikalar zamanı geldi.
politika
20. yüzyılın başlarında Rusya'nın politik sistemi mutlak bir monarşi idi, imparator tahtın zorunlu hale getirilmesiyle birlikte tam güce sahipti. Kraliyet regalia ile çift başlı kartal gururla arması üzerinde oturdu ve bayrak bugün ile aynıydı - beyaz-mavi-kırmızı. Rusya'daki siyasal sistem değiştiğinde ve proletaryanın diktatörlüğü geldiğinde, bayrak basitçe kırmızı olacaktır. İnsanların yüzyıllarca dökülen kan gibi. Ve arması üzerinde - Orak ve kulaklı bir çekiç. Ancak bu sadece 1917’de olacak. 19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyılın başında, Birinci İskender'in yarattığı rejim hala ülkede zafer kazandı.
Devlet Konseyi yasama organıydı: hiçbir şeye karar vermedi, sadece görüşlerini açıklayabildi. Kralın imzası olmadan hiçbir proje asla kanun haline gelmedi. Mahkeme Senato'ya hükmetti. Bakanlar Kurulu kurallarının devlet işleri ile aynı zamanda bir kral olmadan da burada hiçbir karara varılmadı - Rusya’nın 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başındaki politik sistemi buydu. Ancak Maliye Bakanlığı ve İçişleri Bakanlığı zaten en geniş yetkinliklere sahipti. Finansörler çarın şartlarını belirleyebilir ve provokatörleriyle gizli arama gizli hizmeti, yazışmaların algılanması, sansür ve siyasal soruşturma, dikte edilmemişse çar kararını temel bir şekilde etkileyebilir.
göç
Medeni kanunsuzluk, ekonominin ve baskının durumu (evet, onları icat eden Stalin değildi!) Büyüyen ve büyüyen bir göç akımı yarattı - ve bu 21. yüzyıl değil, 19.! Köylüler ülkeyi terk etti, önce komşu ülkelere gitti - para kazanmak için, sonra dünyaya koştu, o zamanlar ABD, Kanada, Arjantin, Brezilya ve hatta Avustralya'da Rus yerleşim yerleri kuruldu. 1917 devrimi ve müteakip savaş bu akıma neden olmadı, sadece bir süre solmasına izin vermediler.
On dokuzuncu yüzyılda böyle bir konu çıkışının sebepleri nelerdir? 20. yüzyılda Rusya’nın siyasi sistemi, herkes anlayabilip kabul edemedi, bu yüzden sebep açık. Fakat insanlar zaten mutlak monarşiden kaçtılar, bu nasıl? Ulusal bazda tacize ek olarak, insanlar eğitim almak ve mesleki anlamda daha iyi mesleki eğitim almak için yetersiz koşullar yaşamışlardır, vatandaşlar yeteneklerini ve güçlerini yaşamlarında değerli bir şekilde tatbik etmek istiyorlardı, ancak bu pek çok nedenden dolayı mümkün değildi. Ve göçün büyük bir kısmı - binlerce insan - otokrasiye karşı savaşan, oradan yükselen partilere önderlik eden, gazeteleri yayınlayan, kitap yazan gelecekteki devrimcilerdi.
Kurtuluş hareketi
Yirminci yüzyılın başında toplumdaki çelişkiler o kadar keskindi ki, çoğu zaman binlerce protesto gösterileriyle sonuçlandılar, devrimci durum saatlerce değil saatlerce demlendi. Öğrencilerin ortasında sürekli bir fırtına çıktı. Emek hareketi bu durumda en önemli rolü oynamıştı ve 1905'te ekonomik ve politik bir arada talepte bulunacağı çoktan belirlendi. Rusya'nın sosyo-politik sistemi gözle görülür biçimde titriyordu. 1901'de Kharkov işçileri Mayıs Günü'nde aynı anda St Petersburg'daki Obukhov girişimi grevinde bulundu ve polisle sürekli çatışmalar yaşandı.
1902'ye kadar grev Rostov'dan başlayarak ülkenin güneyinde yer aldı. 1904 yılında, genel Bakü ve diğer birçok şehirde grev. Ayrıca, hareket köylülüğün saflarına da yayıldı. Kharkov ve Poltava 1902'de isyan ettiler, öyle ki Pugachev ve Razin'in köylü savaşları ile karşılaştırılabilirdi. Liberal muhalefet 1904 tarihli Zemstvo kampanyasında da sesini yükseltti. Bu gibi durumlarda protesto organizasyonunun gerçekleşmesi gerekiyordu. Doğru, hala hükümeti ümit ediyorlardı, ancak radikal bir yeniden yapılanma yolunda herhangi bir adım atmadı ve Rusya'nın uzun zamandır kullanılmayan siyasi sistemini çok yavaş bir şekilde öldü. Kısacası, devrim kaçınılmazdı. Ve 25 Ekim'de (7 Kasım), 1917, öncekilerden önemli ölçüde farklı oldu: burjuva - 1905 ve Şubat 1917, Geçici Hükümetin iktidara geldiği zaman.
Yirminci yüzyılın yirmili
Şu anda Rus İmparatorluğu'nun devlet sistemi kökten değişti. Tüm topraklarda, Baltık ülkeleri, Finlandiya, Batı Belarus ve Ukrayna hariç, Bessarabia, Bolşeviklerin diktatörlüğü bir partiyle siyasal sistemin bir seçeneği olarak geldi. Yirmili yılların başında hala var olan diğer Sovyet partileri mağlup oldu: Sosyal Devrimciler ve Menşevikler 1920'de, 1921'de Bund'da ve 1922'de Sosyal Devrimcilerin liderleri karşı devrim ve terörle suçlandı, yargılandı ve baskı altına alındı. Menşeviklerle biraz daha insancıl davrandılar, çünkü dünya topluluğu baskılara karşı protesto düzenledi. Onların çoğu basitçe ülkeden atıldı. Yani muhalefet bitti. 1922'de Joseph Vissarionovich Stalin, RCP (B) Merkez Komitesinin Genel Sekreteri olarak atandı ve bu, yerel ofislerin yapıları içinde sert bir dikey dikey bir güçle birlikte partinin merkezileşmesini ve teknoloji gücünün gelişmesini hızlandırdı.
Modern anlamda hukukun üstünlüğü kurulmamasına rağmen, terör hızla azaldı ve hızla ortadan kalktı. Bununla birlikte, 1922'de, Medeni ve Ceza Kanunları onaylandı, mahkemeler kaldırıldı, bar ve savcılar kuruldu, Anayasaya sansür verildi ve Cheka GPU'ya dönüştürüldü. İç Savaşın sonu Sovyet cumhuriyetlerinin doğuş zamanıydı: RSFSR, Belarus, Ukrayna, Ermeni, Azerbaycan, Gürcü. Khorezm, Buhara ve Uzak Doğu da vardı. Baştaki her yer Komünist Parti'ydi ve Rusya Federasyonu devlet sisteminin (RSFSR) Ermeni diyarından hiçbir farkı yoktu. Her cumhuriyetin kendi anayasası, kendi hükümeti ve yönetimi vardı. 1922'de Sovyet devletleri federal bir birlik içinde birleşmeye başladı. Zor ve zor bir konuydu, hemen işe yaramadı. Oluşturulan Sovyetler Birliği, ulusal oluşumların yalnızca kültürel özerkliğe sahip olduğu federal bir varlıktı, ancak bu son derece güçlüydü: 20'li yıllarda, çok sayıda yerel gazete, tiyatro, ulusal okul, edebiyat, SSCB halklarının tüm dillerinde istisnasız olarak yayınlandı. ve yazılı dili olmayan pek çok ülke, bilim dünyasının en parlak zihinlerinin çizildiği bir dil aldı. Sovyetler Birliği, ülkenin iki kere harabeye düştüğü gerçeğine rağmen, eşsiz bir güç gösterdi. Ancak, yetmiş yıl sonra, savaş değildi, onu öldüren yoksunluk değildi, ama … doygunluk ve memnuniyet. Ve egemen sınıf içindeki hainler.
21. yüzyıl
Geçerli mod nedir? Bu, yetkililerin yalnızca aniden ortaya çıkan burjuvazi ve oligarşinin çıkarlarını yansıttığı 1990'lar değil. Geniş dar görüşlü kitleler medya tarafından kendi çıkarları doğrultusunda ısıtıldılar ve yakında çözüleceklerini umdular. Bu bir sistem değildi, aksine. Tam soygun ve kanunsuzluk. Şimdi ne Şimdi, bazı uzmanlara göre, Rusya Federasyonu devlet sistemi, Bonapartist'i çok andırıyor. Modern Rus dönüşüm programlarına hitap etmek, benzer parametreleri görmenizi sağlar. Bu program, toplumun oldukça yorgun Sovyet modelinin reddedilmesiyle ilişkili radikal sosyal dönüşümlerin bir gidişatının düzeltilmesi olarak uygulanmaya başlandı ve bu anlamda elbette muhafazakar bir yönelime sahip oldu. Bugün yeni Rus siyasi sisteminin meşrulaştırıcı formülü aynı zamanda demokratik seçimlere ve geleneksel Sovyet meşruiyetine dayanan ikili bir karaktere sahiptir.
Devlet kapitalizmi - nerede?
Sovyet yönetiminde devlet kapitalizmi sistemi olduğuna dair bir görüş var. Ancak, herhangi bir kapitalizm öncelikle kâra dayanmaktadır. Şimdi bu devlet kurumlarıyla bu sisteme çok benziyor. Fakat SSCB'de Kosygin ekonomik kontrol kaldıraçları bulmaya çalıştığında bile durum böyle değildi. Sovyetler Birliği'nde, sistem, sosyalizmin özellikleri ve - bir dereceye kadar - kapitalizm ile geçiş halindeydi. Sosyalizm, yaşlılar, hastalar ve engelliler için devlet güvencesi fonlarıyla kamu tüketici fonlarının dağılımında çok da belirgin değildi. Herkes için emekli aylıkları bile ülkenin varlığının son aşamasında göründüğünü hatırlayın.
Ancak, sosyal yaşam ve ekonomi yönetimindeki organizasyon hiç de kapitalist değildi, tamamen kapitalist prensipler üzerine değil, teknokratik prensipler üzerine inşa edildi. Ne var ki, Sovyetler Birliği sosyalizmi en saf haliyle tanımıyordu, eğer üretim araçlarının kamu mülkiyeti varsa. Bununla birlikte, devlet mülkiyeti kamu mülkiyeti ile eş anlamlı değildir, çünkü elden çıkarılması mümkün değildir ve hatta bazen bunun nasıl yapılacağını bile bilmektedir. Sürekli olarak düşmanca olan bir çevreye açıklık vermek imkansızdır, bu yüzden bilgi konusunda bile bir devlet tekeli vardı. Yönetim katmanının bilgiyi özel mülk olarak atadığı bir reklam yoktur. Sosyal eşitlik, bu arada maddi eşitsizliğe izin veren sosyalizm ilkesidir. Sınıflar arasında hiçbir düşmanlık yoktur, bir sosyal tabaka başkaları tarafından bastırılmaz ve bu nedenle sosyal ayrıcalıkları savunmak için hiç kimseye rastlanmadı. Bununla birlikte, güçlü bir ordu vardı ve onun çevresinde - sadece maaşta çok büyük bir fark olmayan, aynı zamanda bütün bir faydalar sistemine sahip olan yetkililerin kitlesi.
işbirliği
Marx'ın dediği gibi saf sosyalizm, tek bir ülkede inşa edilemez. Yirminci yüzyılın ünlü Troçkist yirmili Saakhobaev, dünya kurtuluşunun sadece dünya devriminde olduğunu savundu. Fakat bu mümkün değil, çünkü çelişkiler temel olarak ilk sanayileşme ülkelerinden üçüncü dünya ülkelerine aktarılıyor. Ancak bakış açısını değiştirmeyi ve sosyalizmi uygar bir kooperatifler topluluğu biçiminde inşa etmeyi öneren Lenin'in haksız yere ezilmiş öğretilerini hatırlayabilirsiniz.
Aynı zamanda, devlet mülkiyeti kooperatiflere devredilmemeli, fakat tüm işletmelerde özyönetim ilkeleri getirilmelidir. Yahudiler onu doğru anladı - Vladimir Ilyich tarafından tanımlanan toplumun tüm özellikleri kibbutzimde mevcut. Amerika'daki sendika işletmeleri aynı şekilde çalışıyor ve perestroyka döneminde de insanların işletmeleri vardı. Bununla birlikte, kapitalizm altında, bu tür endüstrilerin refahı sorunludur. En iyi ihtimalle, bunlar kolektif kapitalist girişimlerdir. Sadece proletarya tarafından tüm siyasal iktidarın ele geçirilmesi, sosyalizmi inşa etmek için temel teşkil edebilir.