Çocuklukta çıkan dişlerin çoğundan farklı olarak, “yirmi yaş dişleri” (“üçüncü azı dişleri” olarak da bilinir) genellikle 17 ila 25 yaşları arasında ortaya çıkar. Dilbilimciler, bu dişlerin yaşamın ilerleyen dönemlerinde ortaya çıktıkları için “yirmi yaş dişleri” takma adını aldığına inanırlar. Peki neden yirmilik dişlerimiz var? Antropologlar, açıklama için eski atalarımıza işaret ediyor. Eski uygarlıkların diyetleri bugün yaptığımızdan çok farklıydı. İlk atalarımız markete gitmek yerine doğada ne bulurlarsa onu avlıyor ve topluyorlardı.
Yapraklar, kökler, kuruyemişler ve et gibi çiğ yiyecekleri yemek dişlerini yoruyordu! O günlerde diş hijyeni zayıftı ve diş kaybı yaygındı.
Bir kişi 20’li yaşlarına ulaştığında, çürümek için bir veya iki dişini kaybetmesi alışılmadık bir durum değildi. Yeterli diş olmadan, eski insanlar buldukları yiyecekleri çiğneyemez ve açlıktan ölme riskiyle karşı karşıya kalırlardı.
Antropologlar, ilk insanların hayatta kalmak için diğer dişleri eksik olsa bile çiğnemeyi kolaylaştırmanın bir yolu olarak yirmi yaş dişleri geliştirdiğine inanıyor.
Neyse ki, günümüz diyeti, yaşam tarzı ve diş bakımına erişim, modern insanın ve dişlerimizin hayatta kalmasını çok daha kolay hale getirdi! Bu, bilgelik dişlerinin artık hayatta kalmamız için gerekli görülmediği anlamına gelir.
Sonuç olarak, bazı evrimsel biyologlar artık yirmi yaş dişlerini “körelmiş organlar” olarak sınıflandırıyor, bu da artık işlevsel bir amaçları olmadığı anlamına geliyor.
Aslında, biyoloji aynı fikirde olabilir. Araştırmacılar, modern nüfusun yüzde 35’inin hiçbir zaman yirmi yaş dişleri geliştirmediğini ve zamanla tamamen yok olacaklarını öne sürdüler.