Masanın üstünü boşaltıp bir sandalyeye oturdu. Desteyi masaya koydu. Destenin üzerindeki beyaz örtü, yılların etkisiyle biraz sararmıştı. Yine de çok eski durmuyordu. Olsa olsa kendisinden bir önceki kuşaktan kalmış olmalıydı. Desteyi bölmeye koyan kişi pek tabii babası olabilirdi. İçini merak ve heyecan kapladıkça örtüyü dikkatle ve nazikçe açmakta zorlanıyordu. Örtü düşünce, kırmızı kurdelelerle birbirine bağlanmış iki parşömen tomarı ortaya çıktı. Aşk mektupları olabilir miydi? Hatta belki de anne babasının birbirlerine yazdığı notları bulmuştu. Mükemmel olmaz mıydı bu? Bu yazışmalar sayesinde hiç hatırlayamadığı annesinin anılarını canlandırabilirdi. Liliana parşömen tomarlarından birini alıp, kurdeleyi çözdü. Düğüm açılırken, birbirine değen ipek kurdeleler fısıltıya benzer bir ses çıkarmıştı. En üstteki parşömeni büyük bir hevesle açıp okumaya başladı: 26 Mayıs 1803 Bu sene bahar harikulade. Kışın kasvetinden eser yok gökyüzünde. Shropshire şenliğinde şansımız yaver gitti, geçen yılların toplamından/azla koyun sattık. Kahretsin. Sırtını sandalyeye hızlıca yaslayıp hoşnutsuzca burnundan nefes verdi. Anne babasına ait değildi bunlar. Annesi nottaki tarihten yedi sene önce, Liliana sadece üç yaşındayken ölmüştü. Aradaki sayfaları okumayarak en arka sayfasına baktı, sonunda bir isim veya imza yoktu. Diğer parşömenlere baktı. 1803 yılında, Mayıs ve Aralık ayları arasında, aynı kişi tarafından yazılmışlardı. Ancak yazanın kim olduğunu belirten hiçbir işaret yoktu.