Bir şeyh, ikindi namazı öncesi abdest almak için avluya çıktığında dervişlerden birinden ibrik getirmesini ister. Derviş, ona abdest suyunu dökmekte, şeyh hem abdest alamaya devam eder; bir yandan da avludaki dervişlere bakmaktadır. Derviş bakar ki, şeyhinin ellerinden bazı yerler kurudur. İçinden şöyle bir düşünce geçer: “Bir de bize mürşit olacaktır! Daha doğru dürüst abdest almayı bile beceremiyor... Şeyh, dervişin gözlerine bakınca içinden geçenleri okur ve ona şöyle söyler: — Evlat, sen bize yaramazsın. Akşama kalmadan derhal dergâhımızı terk et... Yaptığından bin pişman olan derviş, dağ yamacındaki dergâhtan ayrılır. Buradan gideceği bir memleketi ve ailesi de yoktur. Divane gibi dağ, tepe yürürken hayli yorulmuş ve iyice de acıkmıştır. Akşamın karanlığı iyice çöktüğünde ilerde bir ışık görüp sevinir. Koyunlarını ağıla yatıran bir çobanın ocakta yemek pişirmekte olduğunu görüp yanına gider. —Selamün aleyküm —Aleyküm esselam — Allah misafirine aşın, ekmeğin var mıdır? — Vardır elbet, hele geç şöyle otur bakalım... Çoban misafiri süzer ve içinden şöyle der: “Üzerinde derviş elbisesi vardır. Ama dervişler akşamları dergâhtan dışarıya çıkmazlar ki... Derviş ise bu vakitte dağ başında ne geziyor?” Derviş, olup bitenleri anlatınca çoban ona acır ve şöyle der: — Madem kimin kimsen yoktur. Sabah olunca şu dağın arkasına git. Orada bir şehir vardır, adı EYVALLAH şehridir. O şehirde çarşı ve pazardan ne istersen al “eyvallah” dersen her şey bedavadır. — Yani hiçbir şeyden para, pul istemiyorlar mı? — Eyvallah dedikten sonra her şey bedava dedik ya... Yalnız o şehirde çok önemli üç kural vardır. Bu kuralları ihlal edenleri şehirden atıyorlar. Birincisi: Kulun işine karışmayacaksın. İkincisi: Allah'ın işine karışmayacaksın. Üçüncüsü de asla yalan söylemeyeceksin... Bunu işiten derviş sevinçle haykırır: — Çok kolaymış kuralları Ben zaten dergâhta eğitim aldığımdan bun kuralları hiç ihlal etmem ki... Sabah erkenden yola çıkar ve şehre girer. Çobanın kendinse anlattıklarının doğruluğunu kontrol etmek amacıyla yakınındaki hamama girer. Yıkandıktan sora kasadarın yanına gelerek sağ elini sol göğsünün üzerine koyarak: — Eyvallah... Kasadar da aynı şekilde karşılık verir. Derviş iyice emin olmak için sorar: — Borcum yok mu? — Borcun yok kardeş, eyvallah dedin ya... Sevinçle dışarıya fırlar. Mis gibi taze ekmem kokusunun geldiği fırına yönelir. Bir ekmek alır, eyvallah çeker ve aynı güzel muameleyi görür. Dervişin keyfine diyecek yoktur. Dergâhtan kovulmuş olduğuna çok sevinir “artık padişahlar gibi yaşayacağım” der. Aradan bir ay kadar süre geçince o şehirden edinmiş olduğu bir arkadaşından evlenerek yuva kurmak istediğini, ne yapmak gerektiğini sorar. — Evlenerek yuva kurmak istiyorum. Evleneceğim kadını nasıl bulurum? — Yarın köle pazarı kurulacak. Biraz erkenden gidersen Arap, Acem, Rum,... her milletten kadın bulabilirsin. Beğendiğin kadının elinden tutup satıcıya “Eyvallah” de yeter... Derviş kendisine söylenenleri aynı şekilde yaparak evlenip yuvasını kurar. Aradan bir müddet zaman geçmiştir. Derviş çarşıda gezerken karşısına biri yaşlı, diğeri çok genç iki bayan gelir. Yaşlı bayanın her yeri örtüye bürünmüş, genç bayan da aksine oldukça açık saçıktır. Bu duruma çok sinirlenir ve genç bayana açık giyindiği için bağırır. Bunu işiten genç bayan bağırır: — Zaptiyeler! Şu adam kulun işine karışıyor! Gelen zaptiyeler. Dervişi karakola alıp adam akıllı bir dayak atarlar. Karakolun avlusuna çıkınca ellerini göğe açarak: — Ey Rabbim! Kullarını uyardım bana dayak attılar, bu nasıl iştir! — Zaptiyeler Zaptiyeler Zaptiyeler...Yetişin! Şuradaki adam Allah'ın işine karışıyor... Tekrar karakola alınıp, yine aynı dayaktan sonra yorgun argın evine gider yatağa uzanır. Tam uykuya geçeceği sırada evin kapısı çalınır. Az sonra eşi yanına gelerek av arkadaşlarının kapıda onu beklediğini haber verir. Derviş, eşine kocasının evde olmadığını söylemesini ister: — Beyim evde yok de, beyim evde yok de... Bunun üzerine eşinin sesi ortalığı çınlatır: — Zaptiyeler Zaptiyeler Zaptiyeler... Zaptiyeler gelir ne olduğunu sorar: — Eşim yalan söylememi istiyor... Derviş şehirden kovulur. Perişan bir hâlde şehre son defa bakarken dizlerini döverek: — Eyvallahın ayarını bilmeyenler, “eyvah eyvah” diye inler der.