aslında bu kitabı sadece jostein gaarder
yazmış olduğu için edinmek istemiştim. tamam jostein abiyi seviyorum ve kendisinin hemen tüm yazdıklarını okuyabilirim. ama bu mektup elbette ki jostein'e ait değil ve ağır bir aşk yarası tadında. öyle ki her sayfada floria'nın augustinus efendiye kin kustuğunu okuyorsunuz. ne olmuş niye olmuş bizi ilgilendirmez tabii ki. önemli olan tarihi bir kişiliği, bir zamanlar birlikte olduğu kadından dinlemek. eğer buna katlanabilirseniz okuyun derim.
ben zor bitirdim kitabı, eğer kısa olmasaydı ve jostedin imzası taşımasaydı bu çevriyi okumazdım ve o '2 pezoluk sepet
te' yerini alırdı. ha mektupta geçen olayın şöyle bir açılımı da var bunu anlatmam gerek: floria
, augustinus
'a yazdığı bu mektupta, augustinus'un hayat görüşünü ağır bir şekilde eleştiriyor. hatta çoğu kez augustinus'a barbarca hitab ediyor. burada çoğu kez yakaladığım şey, floria'nın gerçekte aşkı adına değil tutkuları adına konuşması. ifadelerindeki yermelerin pek çoğunun, sonunda dönüp dolaşıp augustinus'un kendisine dönmesi için kurulan bir ahlaki pencere olduğunu görüyorum. yani floria, augustinus'un seçiminin 'hatalı' oluşuna, 'kendisini terk etmesinden' varıyor, ilkesi bu!!! yalnız bu ilkeyi açık bir dille değil, onun dünya görüşündeki gelgitlerini eleştirerek, kişiliğindeki zayıflıkları gaddar bir şekilde yüzüne çarparak, kırarak dökerek ifade ediyor. yani felsefi anlamda kaypaklık yapıyor, açık ve net olarak söyleyemiyor çünkü. böyle söylemeyi denese çaresizliğini görecek elbette. (burada floria'nın almış olduğu retorika eğitiminin izlerini, sofistik ukelalığı da izliyoruz.)
floria bu mektubunu augustinus'la ayrılığından epey bir süre sonra yazmış. bundan da dilin neden böyle ağır olduğunu anlayabiliyoruz. (acı dolu günler geçirmiş.) ama bana kalırsa asıl mesele dil değil floria'nın ahlaki yapısı, karakteri.
floria gerçekte augustinus'a aşık değildi! floria, mektubunda başından sonuna kadar eleştirdiği augustinus'un sorgulamış olduğu yaşamsal-tensel bağlılıkların 'sayesinde' augustinus'la bir birliktelik içindeydi. bu yüzden augustinus'un 'ruhunu kurtarmak isteği' ona göre bir kurtuluş değil, aldanış, yokolmak ve ihanet (floria'nın kendisine) taşır (floria'ya göre). (bir yandan da) augustinus'a göre de sevgiden kaçmak, ihanetin en büyüğüdür. floria, bu kaçışın altında augustinus'un zayıflıklarını görüp, onu yolundan çevirmek için epey şey yaptığını da belirtiyor. floria'nın mektup boyunca atladığı, hep atladığı ahlaki değer "özgürlük
". floria, augustinus'un kendi bilinci içinde tanrı'ya yaklaşma ve kendi ruhunu 'kurtarma' isteğine riza göstermiyor. yaşadığı acılar da aslında sırf bu riza göstermezlikten geliyor. floria bunu yapamıyor çünkü augustinus'a tutku ile bağlıdır. hatta sırf bu yüzden augustinus'un seçimini anlayamaz. anlayamadığı için de peşinden koşar... koştukça da körleşir! (bkz: gkk
)
augustinus da sık sık geri dönüşler yaşıyor mektuptan okuduğumuz kadarıyla. belki de augustinus'un sık sık bahsettiği, anlatmaya çalıştığı dünyevi tutkulardan kastı budur?! dünyevi tutkularımız öylesine büyür ki bazen, onlar yüzünden o çok sevdiğimiz kişiyi bile tutsak edebiliriz. (edebilir miyiz? mümkün müdür bu? yoksa hapsolan biz miyizdir?!?) eh çoğu aşk filmi de zaten bu tutsaklıktan ibaret değil midir sevgili ekşi sözlük dostları...
bir kitap eleştirimizin daha sonuna gelirken, tekrar görüşünceye dek herkese mutlu kapuçinolu bol köpüklü günler diliyor, sağlık sıhhat ve bol sporlu ağustos ayının keyfini çıkarmanızı temennü ediyorum. hoşçakalınız...