Jill Freedman (19 Ekim 1939 – 9 Ekim 2019) Amerika‘nın en iyi ve en saygın belgesel fotoğrafçılarından biriydi. NYC sokağındaki polislerin, sirk sanatçılarının ve Amerikan yaşamının ve kültürünün kenarlarındaki insanların dünyalarına dalmış, gördüklerini fotoğrafladı ve çoğumuz özlüyor. “Kendilerini aylarca aylarca Amerikan yaşamının engebeli bölgelerine daldırdı, denizcilerini asil ama zorunlu olarak kahramanca tasvir etti,” diye yazmış NY Times ölüm ilanında.
Woody Guthrie’nin gitarı, bu makinenin faşistleri öldürdüğünü söyledi. Bunu bir kamera ile yapmak isterdim.Jill Freedman
Arkadaşlarım ve akrabalarım benim deli olduğumu biliyor. Takıntılı. Hikayeyi anlatmak istiyorum ve düzeltmek istiyorum. Tanrı kendimi kolaylaştırmamı yasakladı.
Jill Freedman : “Ben Bir Kamerayım”
Görünmez olmak için çok zaman harcadım. Çocukken her zaman seni görünmez yapan yüzüklerden veya pelerinlerden birine sahip olmak isterdim. Sonra yıllar sonra bir kameranın arkasında görünmez olduğumu fark ettim. Ben bir kamerayım.
Her zaman seyahat şehvetim vardı. İlk gemiyi terk ettim ve 10 buçuk ay İsrail’deydim. Önce Kibbutz’daydım ve dili öğreniyordum. Param bittiğinde şarkıcı oldum. Bir gitarım ve nasıl çalınacağımı bildiğim yedi akorum vardı. Bir süre Paris’te gittim ve şarkı söyledim ve sonra iki yıl boyunca Londra’da yaşadım, sevdiğim. Londra’da ‘62 ile ‘64 arasında yaşadım.Jill Freedman
“Ne yapmak istediğimi anlamak için ‘64’ün sonunda ABD’ye geri döndüm ve sonra Londra’ya geri döneceğimi düşündüm. Yapmadım. Geri döndüm ve hep olmak istediğim yer olan New York’a taşındım. Sonra… şehre aşık oldum.
Öldürülen Martin Luther King, Jr. Poor People’s Campaign’i çekmem gerektiğini biliyordum. Ne olduğunu görmek, kaydetmek ve bunun bir parçası olmak için, kendimi çok kötü hissettim. Ayrıca çok da güzel geldi…. Her zaman fakir insanlardı, hala öyle, hep öyle olacak. Çünkü hükümetler, hayal gücü olmayan hırslı erkekler tarafından yönetiliyor. Öncelikleri o kadar bükülmüş ki insanlar açlıktan ölürken yiyecekleri yakıyorlar. Onlara izin verdik. Böylece tarih isimlerden çok değişmez.Jill Freedman, 1971
“İrlanda’daki çalışmamı bir aşk şiiri olarak düşünüyorum: toprağın güzelliğinin kutlanması, halkının sıcaklığı, eski yolların ve geleneklerin sadeliği, mizah ve şenlik, keskin zekâ ve siyah ruh halleri, iyilik.-Jill Freedman
“Bugün, bu ülkedeki vizyonumuz Kuzey’in şiddeti veya görsel klişelerle renkleniyor: İrlandalı kazaklarda çilli çocuklar; tüm bu yeşil, yeşil alanlar. Belgelediğim eski, daha nazik bir İrlanda, dünyadaki son yer olduğunu hissettiğim vahşi ve tutkulu bir güzellik.
“Onu şimdi indirmek istiyorum, hala bir zaman, bir daha asla olmayacak yerleri hatırlayan insanlar varken.”
Kitaplarındaki olağanüstü çalışmalarından daha fazlasını görün: Resurrection City, 1968; Street Cops, 1991; Jill’s Dogs, 1993; Irish Eyes: A Portrait of a People, Land and a Way of Life, 1987; Circus Days Hardcover, 1977.