1930'larda başlayan Alman hava kuvvetlerinin restorasyonu, bombardıman uçağının hakimiyetini içeren bir konsepte dayanıyordu. 1935 yazında, 3820 bombardıman uçakları da dahil olmak üzere 1849 savaş uçaklarının üretimi için bir plan hazırlandı.
Ne tür arabaların Luftwaffe'nin etkisini arttırması gerektiği sorusu da çözüldü. Schnellbomber ("Schnellbomber") - en umut verici olanı, asgari savunma silahlanmasına sahip ikiz motorlu yüksek hızlı bir uçak olan birkaç bombardıman uçağı seçildi. Alman basınında aktif olarak tanıtılan bu makinelerdi, aynı zamanda Büyük Britanya ve diğer ülkelerde yaratılan ağır "uçan kaleleri" acımasızca eleştirdiler. Propaganda Bakanlığı, Alman yapılarının ana “tüketici kalitesinin” yüksek hızda olduğunu ve mütevazı savunma yeteneklerini mükemmel şekilde telafi ettiğini vurguladı. Schnellbomber konsepti, bir dereceye kadar, o sırada yeni Luftwaffe bombardıman uçakları He 111 ve Ju.86'i takmıştı. Bununla birlikte, uçak Do.17'ta tamamen yer aldı. Testler ve yarışmalarda harika sonuçlar veren Dornier bombacısıydı. Alman propagandası Do.17'i dünyadaki analogları olmayan bir uçak olarak övdü. Ama önce ilk şeyler.
Dornier Metallbauten, yirmili yıllarda, bütün kıtalarda tanınan ve birkaç ülkede üretilen büyük uçan tekne üreticisi olarak yaygın olarak tanındı. Belki de sadece Junkers, Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgiden sonra Alman uçak endüstrisinin canlanmasında daha büyük başarılar talep edebilir. Hitler'in iktidara gelmesiyle birlikte şirket kara taşıtlarına ilgi duyduğunu belirtti.
Alman propaganda filmlerinin ana karakteri tam olarak Dornier uçağı - Do.11 - ilk faşist hava kuvvetleri bombardıman uçağıydı. Ve yakında, şirketten o zaman mevcut savaşçılardan bile daha hızlı, daha hızlı bir üst düzey bombardıman uçağının varlığına dair söylentiler sızdırıldı. Duygu patladı - 1937'de İsviçre'deki Alpine Circle savaş uçakları yarışlarında. İnce profili “Uçan Kalem” ile hemen takma adı verilen zarif bir bombardıman uçağı, savaşçılar da dahil olmak üzere tüm uçakların etrafında dolaştı. Bombacı, en iyi batı önleme aracı "Devatin" D.456'dan 40 km / s daha yüksek bir hız gösterdi. Bu gösteri ortaya çıktı havacılık Almanya’nın prestiji, ama aynı zamanda büyük bir propaganda payına sahipti.
Do.17'in yaratılışından bahseden, genellikle aslen 111 ve Ju-86 gibi bir sivil uçak olarak gizlendiği söylenir. Ancak gerçek, başlangıçta bu uçağın özel olarak bir sivil olarak tasarlanmasıydı ve bir bombardıman uçağına dönüşümü saf bir tesadüf idi.
Avrupa ekspres servisi için Lufthansa Airlines, posta ve altı yolcu taşıması beklenen yüksek hızlı bir posta uçağı sipariş etti. Dornier, en güçlü Alman motorları için uçağı tasarladı - VMW-VI (kalkış gücü 660 hp), en son aerodinamik kazanımlarını kullanarak - ana iniş takımlarında uçuşa çıkarılan serbest metal, tek uçlu uçak konsepti. Kuyruk ayağı da çıkarıldı. İki kanatlı kanadın hem metal hem de kanvas astarı vardı, ikincisi alt yüzeydeki yan elemanlar arasında gerildi. Tüyleri bir çeneydi. Yakıt, yan elemanlar arasındaki merkezleme tanklarına yerleştirildi.
İlk deneyimli Do.17V1, 1934'in sonbaharında başladı ve yılın sonunda iki tane daha hazırdı - Do.17V2 ve V3. Uçuş verilerine göre, uçak Lufthansa tarafından öne sürülen şartlara tam olarak uyuyor olmasına rağmen, havayolu, Do.17'in yetersiz yolcu kapasitesi nedeniyle pratik kullanım için uygun olmadığı sonucuna varmıştır. Dar gövde sadece iki adet çok sıkışık kabin içeriyordu. Yolcuların bu küçük odalara girebilmek için akrobasi harikası yapmaları gerekiyordu. Havayolu prestijini riske atmamaya karar verdi ve uçağı iade etti.
Do.17'teki tüm çalışmalar durduruldu ve uçaklar Leventhal'daki hangara geri döndü. Onları bitmiş olabilir tariheski bir Dornier çalışanı tarafından arada bir ziyaret edilmezse, fiş-kaptan Untiht. 1933'te He.70'te sekiz kayıt yapmasıyla ünlü olan Lufthansa'nın en ünlü pilotlarından biri, Reich Havacılık Bakanlığı'nda bir iletişim subayı olarak görev yaptı. Do.17'ten birinin etrafında uçan Untycht, onu bir bombardıman haline getirme teklifinde bulundu, bu da şirkette coşku uyandırmadı.
Bombacının orada nasıl temsil edildiğini anlamak için, açısal Do.23'e bakın - çok başarılı olmayan Do.11'in gelişimi.
Ancak o zaman Havacılık Bakanlığı savaşçı örtüsüz çalışabilen yüksek hızlı bir bombardıman uçağı kavramını geliştirmişti. Ordu, Untiht’in önerisini kabul edilebilir olarak değerlendirdi ve Dornier’in sivil mevkidaşıyla karşılaştırıldığında en az iyileştirme ile askeri araç üretme emrini düşürdü. Uçaklar, yalnızca bomba bölmesindeki yolcu kabinlerini değiştirmek ve savaş rotasındaki dengeyi artırmak için iki kuyruklu yüzgeci takmada farklıydı.
Böylece 1935'in ortasında, Do.17V4 belirdi. Taşıma seçenekleriyle karşılaştırıldığında, kısaltıldı - 17,7'ten 17,15 m'ye, ancak VMW-VI motorları korunmuştur. İki ay içinde tamamlanan bir sonraki deneyimli Do.17V5, iki adet su soğutmalı Hispano-Suiza -12Ybrs hn XXXX motorla donatıldı. yere yakın ve 775 hp 858 metre yükseklikte Böyle bir enerji santralinde, uçak tüm çift kanatlı avcı uçaklarından daha fazla bir 4000 km / s hızda gelişmiştir.
Do.17, herhangi bir Luftwaffe avcısından uzaklaştı, ancak hala savunma silahları olmadan uçağı terk etmeye cesaret edemedi. Bir sonraki prototip Do.17V7 çoktan savunma silahı aldı, ancak gövdenin tepesinde bir blisterde sadece bir 7,9 mm MG 15 makineli tüfek kullandı. Bu prototip ayrıca yuvarlak, sırlı bir burun aldı. Mart 17'te çıkan Do.9V1936, gövdenin uzunluğundan daha az farklılaştı ve skorer kabininin tam camını aldı. Bu uçak ve seri için kriter haline geldi.
Seri üretime hazırlık, 1936'teki üç Dornier fabrikasında bir kerede başladı. İlk seri modifikasyonlar bombacısı Do.17-1 ve uzun menzilli keşif Do.17F-1 idi. Paralel olarak üretilen bu seçenekler neredeyse aynıydı. İzci sadece bomba görüşü ve bombaları düşürmek için bir mekanizma ile donatılmadı, aynı zamanda gövdesine ilave bir yakıt tankı ve bir çift kamera da yerleştirildi. Defansif silahlanma yakında alt kapak MG 15'in yerleştirilmesiyle desteklendi. Üçüncü makineli tüfek, kokpitin ön camına monte edildi. Do.17Е-1 bomba bölmesi, yarım ton bomba içeriyordu ve yakın mesafeler için bomba yükü 750 kg olabilir.
Do.17 yalnızca yeni bir bombardıman konsepti kavramının uygulanması değil, aynı zamanda Alman havacılık endüstrisi için bir mihenk taşıydı. Dizideki lansmanı sonraki tüm seri üretim programları için bir model haline geldi. Şirket, taşeronların işlerini basitleştirerek uçağı bir dizi ayrı düğüm haline getirdi. Alanda önemli ölçüde kolaylaştırılmış ve onarılmıştır. İlk defa, üretim için havacılık dışı firmalarla kapsamlı işbirliği yapıldı.
Geçici zorluklara rağmen, üretim hızı çok hızlı arttı. Bu, 1937'in ilkbaharında, ilk üniteyi X. NUMX keşif sistemi Do.15F-17'ten İspanya'ya göndermesini mümkün kıldı - bu da yeni hava savaşı teorilerini yürütmek için gerçek bir “test alanı”. Condor Legion'da Do.1, İzciler He.17 ile değiştirildi. Dornier uçakları, çoğu Cumhuriyetçi savaşçıdan kolayca kaçtı. Bu, Luftwaffe üzerinde öyle bir etki yarattı ki, He.70'tan Do.70'e kadar tüm uzun menzilli keşif filolarını acilen yeniden donatmaya karar verildi.
Kısa süre sonra X. NUMX Do.20-17 Alman mürettebatlı bombardıman uçakları İspanya'da ve ardından 1 Do.10F bombardıman uçağı ortaya çıktı. İlk başta, onlar da cezasız kaldılar, ancak cumhuriyetçi havacılığın modern savaşçılar tarafından güçlendirilmesiyle (her şeyden önce - I-17), durum büyük ölçüde değişti. Sonuç olarak, Do.16, onları “Bacallaos” (“morina”) takma adıyla kullanan Francoistlere devredildi. Savaşın sonunda, Falanjistler yalnızca 17 Do.13E F. kaldı.
Erken serideki makinelerin en büyük dezavantajı, halihazırda modası geçmiş bir motorun kullanılmasıydı, ancak uçağın tasarımı çok başarılıydı - hem hava hem de sıvı soğutma motorlarının kurulumunu kolaylaştırdı. Do.17’in ilk seri üretiminden önce bile, Dornier temel modeli modernize etmeye başladı. İsviçre'deki yarışlarda çok fazla gürültü yapan Do.17V8, Do.17МV1 olarak da bilinir.
Uçak, 600 hp'de kalkış gücüne sahip "Daimler-Benz" DВ 1000А motorları altında yapıldı ve değişken kademeli üç bıçak vidasıyla tamamlanır. Ayrıca, aerodinamiği belirgin bir şekilde gelişti ve Zürih’te ayrılmasına izin verdi. Batıda, Luftwaffe'ye gelen üretim uçağının 80 km / s'de daha yavaş uçtuğunu biliyorum, daha az hevesli bir geri bildirim olurdu.
Ve yeni model diziye gitmedi - öncelikler tekrar değiştirildi ve Messerschmitt savaşçıları için güçlü motorlara ihtiyaç vardı. Bramo-323-1 "Fafnir" - 9-silindir, yıldız biçimli, HP 1000 güç seçmek zorunda kaldım. Uçak, savaş bomba yükünü 1 t'ye yükselten bomba bölmesini genişletti.Tüm bunların tümü, tropikal tasarımda üretilen 1937 bombardıman Do.17М-1'un sonunda seri üretime başlamaya ve bomba yuvasında deniz üzerinde yapılan operasyonlara izin verebilir. filika.
Ancak motorun verimliliği düşüktü - uçak artık uzun mesafeli bir istihbarat subayı rolü için uygun değildi. Bu nedenle, özel keşif sürümü Do.17Р için, daha az güçlü ancak daha ekonomik olan Wright Cyclone lisansı kullanılmalıdır. Bomba bölmesine bir çift Rb 50 / 30 veya 75 / 30 kamera yerleştirildi. Do.17М ve Р, Luftwaffe ile uzun süredir hizmette değillerdi - savaşın başında, düzenli bombardıman modifikasyonları ile yer değiştirdiler.
Ancak "Zürih" uçağı bir seçenek daha prototip olarak kullanıldı - Do.17K. Yarışlar, Yugoslav Hava Kuvvetleri üzerinde böylesine güçlü bir izlenim bıraktı ve hükümetlerinden derhal bu kadar başarılı bir otomobilin üretimini başlatma kararını aldılar. Almanya'da satın alınan 20 kopyaları, geri kalanı lisans altında üretildi. Yugoslav varyantı arasındaki temel fark, “Gnome-Ron” motorlarının kullanılmasıydı. Do.17V8 modelinde uzun bir burun da vardır.
Uçak Yugoslavya'da üç versiyonda üretildi: Do.17КЬ-1 - bir bombardıman ve iki izci: Do.17Ка-2 ve Do.17Ка-3. İstihbarat seçenekleri farklı fotoğraf ekipmanları kullanıyordu - Ka-2 saf bir istihbarat subayıydı ve Ka-3 bir bombardıman olarak kullanılabilirdi.
Do.17K'nin azami hızı zemine yakın 350 km / s ve 412 m yükseklikte 3500 km / s, keşif uçuşunun menzili - 2400 km idi. Bombacı Do.17KK-1 bir ton bomba taşıyabilir. Savunan küçük kollar, uçağın burnunda bir 20-mm Cannon Hisu-Suiza ve bir 7,92-mm Browning makinalı tüfek ve kapak ve üst ayarlarda iki 7,92-mm Browns içeriyordu.
Almanya 1941 baharında Yugoslavya topraklarını işgal ettiğinde, ikincisi 70. havacılık alayı olan 17 Do.3K ile silahlandırıldı. İlk grev sırasında Luftwaffe, havaalanlarında 26 arabayı imha edebildi. Ancak, geri kalanı Sofya'yı ve Bulgaristan'daki diğer hedefleri bombaladı ve Almanlara saldırdı tanklar ve askeri sütunlar. Sadece birkaç Yugoslav Do.17K uçuş koşulunda kaldı. 19 Nisan'da altın yüklü iki tanesi İngilizlere uçtu. Havaalanlarında Nazilerin yakaladığı geri kalan uçaklar özenle restore edildi ve 1942 kışında Hırvat Hava Kuvvetlerine teslim edildi. İkincisi onları Yugoslav partizanlarına karşı kullandı.
İspanya'daki savaş deneyimini kullanarak, 1938'in başlangıcındaki Dornier mühendisleri, aerodinamik temizliğin zararına rağmen, savaş kullanımının gereklerini tam olarak karşılayan yeni bir burun geliştirdi. Aslında, yeni kabin sonraki tüm Luftwaffe bombardıman uçakları için bir model haline geldi - dört kişiye kadar olan tüm ekibin birbirine sıkı bir destek sağlayacak şekilde birbirine sıkı bir şekilde yerleştirilmesine izin verdi. Önemli ölçüde, gözden geçirme iyileştirilmiş, alt makineli tüfek ateş açıları artmıştır. Bombacının kendisi, artan kanat yükü olan evrensel, çift motorlu savaş araçlarının yaratılmasını gerektiren Luftwaffe'nin görüşlerinin görsel bir yansıması haline geldi.
Yeni burun bölümü ve donanımın genişletilmesi, daha güçlü motorların kullanılmasını gerektiriyordu, ancak Daimler-Benz motorları altındaki Do.17Z bombardıman varyantları, bu motorların eksikliği nedeniyle popüler değildi. Sonuç olarak, Do.600Z-1938, 17'te göründü. Sadece burun bölümündeki Do.1M'den farklı olduğu için uçuş özellikleri neredeyse hiç değişmedi. Ancak yetersiz motor gücü, maksimum bomba yükünü 17 kg'a indirmeyi gerekli kılmıştır.
Yalnızca daha güçlü Bramo Vgato-1939P motorların Do.17Z-2'inin 323'inde takılması, yükü bir ton daha yükseltmesine izin verdi, ancak yakıt rezervinin azalmasına izin verdi. Menzil 330 km'yi geçmez. Keşif bombacısı Do.17Z-3 ayrıca bir Rb 20 / 30 kamera ve 500 kg'a kadar bomba yükü ile küçük miktarlarda üretildi. Luftwaffe'in bakım parçalarında, araçların bazıları çift kontrol Do.17Z-4'e çevrildi. Do.17Z-5, taşınabilirliği sağlayan şişirilebilir "torbalar" ile paketlenmiştir. Toplam beş yüz Do.17Z-1 ve Z-2 ve yirmi iki Do.17Z-3 piyasaya sürüldü.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlarında, Do.17 önceki uçak serisinin bombalama bölümlerinde neredeyse tamamen değiştirildi. Toplamda 9 bombacısı ve 23 keşif havası grubu, 632'in savaşa hazır olduğu düşünülen 17 Do.554'i içeriyordu, bunlar çoğunlukla Do.17Z (212) bombardıman uçaklarıydı.
Polonya kampanyasına neredeyse tüm Do.17 parkı katıldı. Savaş ilanından sonraki 45 dakika içinde ilk bombaları “Polonya koridoru” na attılar. Do.17 filoları, 1940'in ilkbaharındaki Norveç operasyonunda yer almadı, ancak hepsi Fransa'nın işgali sırasında aktif olarak kullanıldı. 17 bombardıman filosundaki Do.2Z-2'in savaş operasyonları, İngiliz kanallarından İngiliz Kanallarından “İngiltere için savaşa” hazırlık yapan İngiliz Kanalını “temizlemek” idi.
Savaş tecrübesi, Dornier uçağının bu savaşta, belki de en etkili Luftwaffe bombardımanında olduğunu gösterdi. İyi manevra kabiliyeti ile, hafif bir dalışla 600 km / s hıza ulaşabilir. Sürprizin etkisine ulaşmak için, uçaklar minimum rakımı kullanarak hedefe ulaştı. Ancak İngiltere üzerinden hızlı bir şekilde savunma silahlarının zayıflığı ortaya çıktı. Sonuç olarak, iki taraftaki 7,9-mm MG 15 makineli tüfeklerde uçağa teknik desteğin bir kısmı eklenmiş ve atışları bir radyo operatörü tarafından gerçekleştirilmiştir. Teknik olarak, Do.17 ekibi ve yer personeli arasında popülerlik kazanan en güvenilir Alman bombacısı olarak kabul edildi.
Ancak “İngiltere için savaş”, Do.17'taki kariyerin sonunun başlangıcı oldu. Uçak menzil ve bomba yükü bakımından He.111'ten daha düşüktü ve yeni Junkers Ju.88 de hızdaydı. İkincisi, savaş ve keşif filolarında Dornier bombardımanının yerini aldı. Sadece 2-th bombardıman filosu, yeni Do.217’in yeniden silahlanma beklentisiyle "on yedinci" sini yapmaya karar verdi. Bu filo, Balkan kampanyasına ve ülkemize yapılan saldırıya katıldı. Fakat Kasım ayında, 17, silahlanma için önden çekildi. Kalan az sayıda uçak Almanya'nın uydularına iletildi. Böylece, bir Hırvat faşist filosu Moskova savaşında Do.1941Z'e katıldı, ancak altı mürettebatı kaybeden ön cepheden de geri çekildi. 17 Do.15Z, Nisan ayında 17 Goring, Finlilere "sunuldu". Temmuz ayının başlarında 1942’te Kızıl Ordu’nun saldırısına rağmen, hala beş tane hizmet verilebilecek araç vardı.
Do.17'in Luftwaffe bombardıman birimlerinden tamamen çekilmesiyle Dornier yeni bir rol aldı - planör kuleleri. Bu kapasitede savaşın sonuna kadar hizmet ettiler.
Tamamen modası geçmiş bir bombardıman uçağı, bir dizi gece avcısının başlangıcı olarak görev yaptı. Dahası, onun için belirlenen görevler savunmacı değil saldırgandı. İngiliz Adalarının işgaline hazırlık olarak, Luftwaffe'nin emri, karanlıkta İngiliz hava limanlarını engelleyebilen uzun mesafeli bir gece “avcısı” konseptini geliştirdi. Böyle bir uçaktan, her şeyden önce, uzun bir menzil ve uçuş süresi gerekiyordu. İniş uçaklarının saldırısı ile hız belirleyici bir rol oynamadı.
Gece avcısı Do.17Z-6'in “Kauts” (“Sych”) adı verilen ilk sürümü, Do.17Z-3 tabanlı ve yalnızca Ju.88С-2'ten alınmış ve 11-mm zırhlı bir bölüme sahip olan fiyonk bölümünde farklı olarak oluşturuldu. Sabit silahlar üç adet 7,9-mm MG 17 makineli tüfek ve bir adet 20-mm MG FF topundan oluşuyordu. Mürettebat üç kişiye indirildi: bir pilot, bir radyo operatörü ve bir uçuş mühendisi. Ön bomba bölmesi, 900 litre yakıt deposunu işgal etti.
Birinin serbest bırakılmasından sonra, Do.17Z-6, gövdenin yeni burnunu tasarladı. Aşağıdaki dokuz araba Do.17Z-10 veya Kauz versiyon - N'de yapıldı. Uçağın yeni burnu daha aerodinamikti ve dört MG 17 ve iki MG FF içeriyordu. İleride bir ısı bulucu tespit edildi. Uçağın önünde uçan sıcak egzoz gazlarının algılanmasını sağladı. Yön bulucunun verileri, ön camlamanın sol tarafının arkasına monte edilmiş küçük bir ekranda görüntülendi. Uçağın bu cihazı kullanarak düşmandan ayırt edilmesi imkânsızdı ve pilotun tespit edilen cisme saldırıp saldırmayacağına karar vermesi gerekiyordu.
Sychy, 1 grup savaşçılarına katıldı. Bunlardan biri, grubun ilk gece zaferi olan 19 Ekim'inde 1940 kazandı. Baş Teğmen Ludwig Becker, Wellington'ı bir ısı bulucu ile yakaladı. Do.17Z-10 pilotları, inmeden önce bekleme dairesinde bulunan İngiliz bombardıman uçaklarının saldırı tekniğini çalıştı. Birkaç İngiliz arabası vuruldu, ancak dolaylı kayıplar daha da büyüktü - iniş dairesinde bekleme süresini olabildiğince kısaltmaya çalışan pilotların hızlı inişleri sırasında birçok bombardıman uçağı düştü. Şehirlerinin savunmasındaki başarı çok daha mütevazıydı - düşmanın gece erken tespit edilmesi için gerekli araçların bulunmaması.
Sychi, İngiliz bombardıman üslerinin basına, Ekim ayının ortasına kadar devam etti. Ünlü gece asisi Teğmen Hans Gahn, bir savaş görevinden dönmedi. Bütün gece baskınları Hitler’in kişisel yönergesi tarafından yasaklandı. 1941'in ilk aylarında, "Kautsy" nihayet savaş birimlerinden çıkarıldı.
Do.17'in yolculuğunun başında “Schnellbomber” kavramına göre yaratılan tüm bombardıman uçaklarını gölgede bırakabilmesine rağmen, “uzun karaciğer” olmadı. Otuzlu yılların ortalarında oluşturulan üç türden sadece He.111, İkinci Dünya Savaşı boyunca savaş birimlerinde kalmayı başardı. Başka bir meslektaş olan Ju.86 çok başarılı değildi. Ancak, Junkers mühendisleri Ju.88’i zamanında geliştirebildiler. Bu bombardıman uçağı, yalnızca Do.17’i savaş birimlerinden değil, yeni Do.217’i de değiştirmeyi başardı. Her ne kadar Luftwaffe'nin liderliğinde entrikaların bu konuda belli bir rol oynadığı söylenmelidir.
Bombacılar ve İzciler Do.17 ve özellikle geç değişikliklerinden, daha önce de belirtildiği gibi, uçuş ve yer personelinin popülaritesini beğendi. Bu uçak Luftwaffe'deki en güvenilir çift motorlu makine olarak kabul edildi. Bununla birlikte, kariyerine devam etmek için, He.111'in yeterli yükü yoktu ve Ju.88'i hızlandırdı.
Kaynaklar:
Haruk A. "Uçan Kalem". Uçak "Dornier" Do.17 // Havacılık ve zaman. 2012. №2. C. 4-35.
Bakursky V. Dornier Do.17 // Havacılık ve Kozmonotikler. 1996. №11-12. C. 52-62.
Kotelnikov V. Havada "Sychi" // Havacılık ve Kozmonotikler. 1999. №7. C. 40-41.
Firsov A. "Uçan Kalem". Bombacı Dornier Do-17 // Anavatanın Kanatları. 1995. №6. C. 20-22.
William Green. Luftwaffe'nin Kanatları (Üçüncü Reich'in savaş uçakları). 1’in bir parçası. M.: Yayıncılık Bölümü TsAGI, 1994. C. 65-72.