Her şeyin neden olduğu gibi olduğunu anlamak için Vietnam sınırındaki ülkelerde durumun nasıl olduğuna bir göz atmalısınız.
Vietnamlıların Fransızlara karşı kazandığı zafer sırasında, komşu ülkeler (Çin hariç) monarşilerdi. Bu hem Laos hem de Kamboçya'ya uygulanır. Kamboçyalı otoriteler taraflar arasında çatışmaya "manevra" ediyorlarsa, Vietnam ve SSCB tarafına geçişe yaslanmışlardı, o zaman Laos'ta kraliyet iktidarı tamamen Amerikalılarla birlikte kaldı.
Laos. Nam Buck için savaş
Laos'ta, 1955'ten itibaren, durgun ilk savaş devam etti, sonra Amerika'yı destekleyen bir yandan kralcı hükümet ile Amerikalıların bir yandan Hmong azınlıktan oluşturduğu isyancı milisler ve Vietnam'ın desteğini alan Pathet Lao solcu ulusal kurtuluş hareketinden oluşan acımasız bir iç savaş başladı. Öte yandan SSCB. Periyodik olarak, 1959 yılından itibaren, Vietnam Halk Ordusu Laos'a girdi ve açıkça düşmanlıklara müdahale etti, kural olarak kraliyet askerlerine askeri yenilgileri engelledi. Şimdilik, Patat Lao, VNA 559 taşıma grubunun Güney Vietnam'ın kurtuluşunun geleceği (o zaman gelecek) için bir lojistik rota oluşturmaya başladığı Laos bölgelerini kaybetmek ve elinde tutmak zorunda kalmadı.
Laos'taki iç savaş sırasında "Pathet Lao" savaşçıları ve komutanları. Form 70'in başlangıcı
Amerikalılar, bu iletişimin imhasını, CIA'nin etnik asi gruplarını (çoğunlukla Hmong'dan) oluşturduğu 60'lerin başından itibaren planladılar ve bunun için, Laos'ta kraliyet birliklerini eğitmeye çalıştılar, ancak Amerikalılar, büyük çaplı operasyonlara katılmadılar. Laos Krallığı'nın kraliyetçi birliklerinin zayıf bir şekilde eğitildiği ve motive olduğu belirtilmelidir. Hmong partizanlarının düzensiz parçaları bile daha iyi görünüyordu ve hatta bazen en iyi sonuçları elde ediyordu. İkincisi motivasyonla açıklandı: Hmong, aslında bütün ulus için çalıştıkları ABD zaferinin, etnik azınlık olmayacakları kendi devletlerini kazanmalarına yardımcı olacağını umuyordu. Hmong, liderlerinden, kraliyetçi bir generalden, Wang Pao'dan, Hmong'dan milletten ilham aldı.
Hmong ve CIA operatörü
Wang Pao
Belli bir noktada, ABD Vietnam’daki savaşa açıkça girdikten sonra, Laos’taki savaş bunun bir parçası oldu. Orada Lao savaşçıları kendileriyle savaştı ve savaşları büyük ölçüde Vietnam iletişimi etrafında ve onlar üzerinde kontrol için yapıldı. ABD CIA, milisleriyle birlikte savaştı. Hava amerikaYeşil Berelilerden paralı askerler ve askeri eğitmenler, şimdi “Gizli Savaş” olarak bilinen bir çabayla. USAF, Laos’taki en fazla sayıda bombayı düşürerek savaştı. hikayeler. Vietcong'un tedarik edildiği bölgelerin alıkonulmasının yaşam ve ölüm meselesi olduğu Vietnamlı savaştı. 1964'ten bu yana, Laotian iç savaşındaki tüm operasyonların önemli bir kısmı, yerel halktan Amerikalıların, kraliyetçilerin ve Amerikalı paralı askerlerin (çoğunlukla Hmong), Pathet Lao'yu Vietnam'a geri itip Vietnamca iletişimini kesip kesemeyeceği konusunda “bükülüyor”. Bundan önce bile, Hmongs Vietnamlılara “yol” alanlarında yıkıcı eylemler yapmaya çalıştı, ancak bunlar “iğne vuruşu” idi. Ve Amerika’ya Vietnam’a açık katılımın başlamasından sonra, Laos’ta her şey ciddiye dönmeye başladı.
1964 yılında, Mayıs ayında 19'ten başlayarak, ABD Hava Kuvvetleri, Laos üzerinden muhtemelen Pathet Lao ve Vietnamca iletişimleri hakkında bilgi veren bir dizi keşif uçuşu gerçekleştirdi. Operasyon "Yankee ekibi" seçildi. Yaz aylarında, Amerikan subaylarının önderlik ettiği kraliyet ordusu, saldırgan bir saldırı başlattı ve Vientiane ile kraliyet başkenti Luang Prabang arasındaki karayolundaki "Pathet Lao" kuvvetlerini elendiriyordu.
Ve aralık ayında, kraliyetçiler girdi. Kavanozlar VadisiOrada da Laet Patho oust. Sürahi Vadisi'nde kraliyetçilerin varlığı “Yol” için ciddi bir tehdit oluşturuyordu - Vadi boyunca Annamsky Sıradağlarına ulaşmak ve “yolu” kesmek mümkün oldu. Ama sonra, 1964'ün sonunda, kraliyetçilerin saldırıyı sürdürmek için yeterli kaynağı yoktu ve Pathet Lao'nun karşı saldırı yapacak hiçbir şeyi yoktu. Taraflar bir süre bu sitede savunmaya geçti. Hem Amerikalıların hem de vekil birliklerinin benzer pasifliği, Tet'den önce Amerikalıların “yolunun” öneminin hafife alındığı gerçeğiyle açıklandı. 1965 boyunca, Vietnamlılar "patika" savunmasını güçlendirmekle meşguldü. Kraliyetçiler Sürahi Vadisi'ne daha fazla ilerlemedi ve Amerikalı olarak çalışma fırsatı verdi havacılık.
Kavanozlar Vadisi - insanlığın gizemlerinden biri ve dünya kültürel mirasının hedefi. Amerikan paralı askerleri onu yıllarca bir savaş alanına dönüştürdüler ve ABD Hava Kuvvetleri bombalandı ve çoğu patlamamış bombalar ve küme alt mühimmatları nedeniyle hala turistlere kapalı kaldı. Hala milyonlarca var.
İkincisi hayal kırıklığına uğratmadı. “Patet Lao”, 1965'in sonunda karşı saldırganlığını başlattığında, Amerikan bombalama sisteminin tedarik sistemini - depoları yıkması nedeniyle çabucak tükendi silah, mühimmat ve yiyecek. 1966 tarafından Laos'un bombalanması, “ivme kazandı” dedikleri gibi, kraliyetçiler baskılarını arttırdılar.
Temmuz ayında, 1966 kraliyet ordusu, aynı adı taşıyan kentin çevresindeki Nam Bak Vadisi'ni işgal etti. Nam Buck Vadisi de Vietnamca iletişimine ulaşmayı mümkün kıldı. Dağlar arasında nispeten düz bir alanın uzun bir şeridi idi. Nam Buck'ın başarısından hemen sonra, kraliyetçiler Kavanozlar Vadisi'ndeki baskıyı tekrar arttırdılar. Bombalamadan tüketilen Pathet Lao güçleri geri çekildi ve Ağustos ayının sonunda 1966, kraliyetçilerin Vietnam sınırındaki 72 kilometreye gitmeleri için kaldı. “Yol” kesilmiş olurdu.
Nam Buck ve Vadi
Bu iki olay birlikte felaketi tehdit etti.
Neyse ki, kraliyetçiler savunmaya döndü - saldırıları sürdürmek için yeterli güce sahip olmadılar ve her iki yönde de bir duraklama yapmaları gerekiyordu.
Bu Vietnamlılardan faydalandı. “Patet Lao” nun bu bölgeleri tutamayacağını görünce Vietnamlılar, VNA'nın düzenli askeri birimlerini Nam Buk vadisine transfer etmeye başladı. Aşırı büyümüş kayalıklardan ve dağlardan sızan Vietnam askerleri, kraliyet birliklerinin etrafındaki yükseklikleri işgal etti. Vietnamlılar hızla düştü ve mümkün olan kraliyetçilere ateş etmeye başladı. Böylece “Nam Buck kuşatması” başladı.
Vadiye girerken, kraliyetçiler en uygun durumda değildi. Evet, savunma objelerini kontrol ettiler. Ancak bu bölgede neredeyse hiç yol yoktu - Nam Buck Vadisi'ndeki tüm birliklerin tedariki, malların tek bir havaalanına ulaştırılmasıyla gerçekleşti ve bu da kendisini Vietnam'ın ağır silahlarının fiili ateşinde çok hızlı bir şekilde buldu. Kraliyetçilerin Nam Buck Vadisi'ndeki gruplaşmalarını sağlayabilmeleri için hiçbir yol yoktu.
C-123 Sağlayıcı "Havayolu" Air America. Bu uçaklar, hem iniş yöntemiyle hem de paraşütle atma yoluyla Nam Buck vadisinde birlikler sağlamak için kullanıldı.
Vietnam'ın durumu çok daha iyiydi - önemli olan Lao yollarından biri, “19 Güzergahı” olarak adlandırılan ve Vietnamlıların “İz” in bir parçası olarak haberleşmelerine dahil ettikleri yerlerden geçti ve hatta arabalara takviye bile atabildiler. Evet, Vietnam sınırına Luang Prabang'dan bile daha yakındı. İşte zaten yollarda üzerinde kuvvet ve ana lyutovala olan Amerikan uçakları ve şimdilik serbest güçler yoktu.
1967'in başlangıcından itibaren, kraliyetçiler yeni taburları Nam Buck vadisine taşımaya ve kontrol bölgelerini genişletmeye başladılar. Şimdi bu birimler “Pathet Lao” da değil, Vietnamlı birimlerinde tökezlediler; küçük ve fakir silahlı olmalarına rağmen savaşmak için iyi eğitilmiş ve motive oldular. Bu aşamada kraliyetçilerin terfisi kaymaya başladı ve bazı yerlerde tamamen durdu. Yaza yaklaştıkça, Vietnamlılar küçük karşı saldırılara başladılar ve bir süre sonra ölçekleri büyüdü. Böylece, Temmuz ayının sonunda, küçük VNA birimlerinin bir defalık sürpriz saldırısı, 26 Piyade Tabanı Laotyalı kraliyetçilerin yenilgisine yol açtı.
Kraliyet savunmasında başka bir kusur vardı - kara kuvvetlerine hava desteği sağlama konusunda son derece sınırlı bir yetenek. Kraliyetçi kontrol bölgesinin sınırları üzerindeki durgun savaşlar sırasında, bir olay meydana geldi - Taylandlı paralı askerler tarafından yönlendirilen T-28 Troyan hafif saldırı uçağı, yanlışlıkla kendilerine - kraliyetçi taburuna saldırdı. Psikolojik olarak bu darbeye dayanamayan kraliyetçiler konumlarından çekildiler. Sonuç olarak, kraliyet komutanlığı Thais'yi önden hatırlattı ve hava desteği yükünün tamamı, çok az sayıda ve nadir istisnalar dışında yetersiz eğitim görmüş olan yeni eğitilmiş Lao pilotlarının omuzlarına düştü.
Bu, Vietnamca savaş görevlerini büyük ölçüde kolaylaştırdı.
Laos Kraliyet Hava Kuvvetleri Truva Atları
1967'un düşüşüyle, Vietnamlılar sonunda topçuları vadiye sürükleyebildiler. Rölyefe rağmen, ABD hava saldırılarının 19 Rotası üzerindeki korkunç etkilerine rağmen yağışlı mevsimlere rağmen, manevra birlikleri yerine tırmanış yarışmalarına uygundur. Açıkçası, kolay değildi.
Ancak düşman da arttı. Eylül ayında, iki kraliyetçi paraşüt taburu, 1967 tarafından vadide, biri 55 paraşüt taburu, bazı savaş deneyimlerine sahipken, ikincisi, 1 paraşüt taburu, Amerikan liderliğindeki yeniden eğitmeyi yeni bitirmişti. Orada komutanları General Wang Pao tarafından gönderilen 3000 Hmong partizanları vadiye transfer edildi. Genel olarak, Eylül ayının sonunda, kraliyetçiler, kabaca 7500 Vietnamlılarına karşı, vadide 4100 insanlarına sahipti. Bununla birlikte, Air America'dan gelen paralı kuvvetler tarafından yapılan tek hava sahasında gerçekleşen arz ile ilgili büyük problemleri vardı. Ayrıca, bu birlikler topçu eksikliğinden muzdaripti. Bununla birlikte, bu güçler bir miktar başarı elde etti - bu yüzden Hmongs Muang Sai yakınlarındaki hava alanını ana savaş bölgesinden kuzeybatıya kadar ele geçirmeyi başardı. Ancak kullanmaya başlamak için zamanları yoktu.
Aralık ayında, Vietnamlılar, Kraliyetçilerin savunmasız noktasına - Nam Buck havaalanına ulaştı. Dağların etrafına yeterli miktarda mühimmat sürdükten sonra, pistleri 82 mm harç mermileri ve hava sahasının kendisi ve çevresiyle ağır makineli tüfeklerle bombalamaya başladılar. Bu, kraliyetçilerin durumunu çarpıcı biçimde kötüleştirdi. Hava saldırılarına maruz kalan tepelerdeki Vietnamca ateşleme noktalarını yok etme girişimleri başarısız oldu. Amerikalılar hava alanına inmeyi bırakmak zorunda kaldılar ve müttefikleri için paraşüt platformlarına malzeme bırakmaya başladılar. Belki de kraliyetçiler bir şekilde arz problemini çözmeyi planladılar, ancak verilmediler.
Ocak 11 Vietnamlı saldırgan oldu.
Bölgede bulundukları bu güçler hızla bir araya geldi ve birkaç şok grubunda toplandı. Birincisi, Amerikan belgelerinin altından geçen bir ünite olan 41 özel kuvvetler taburu savaşçıları tarafından saldırıya uğradı. 41 Đặc công taburuLuang Prabang'a son derece başarılı ve profesyonelce yürütülen bir baskın düzenledi. Kraliyetçilerin tüm savunma hatlarını atlayarak, arkada, kraliyetçi grupların arkalarının ve tüm uçaklarının dayandığı şehrin çevresini vurdu. Bu baskın, kraliyet merkezindeki karargâhta paniğe neden oldu, bu da sırayla durumu daha sonra değerlendirmelerine izin vermedi.
Aynı gün, vadideki VNA'nın ana güçleri saldırıya geçti. Kraliyetçiler çeşitli sitelere saldırıldı. Vietnam birliklerinin ana kısmı 316 Piyade Tümeni ve 355 Piyade Alayı'nın bir parçasıydı. 148 inci PD'nin 316 alayı, kuzeydeki vadideki kraliyetçi konumlara başarıyla saldırırken, 355 inci alayının taburlarından biri batıdan ürpertici bir darbe aldı. Kraliyetçilerin komutanı, ilerleyen Vietnamlıları karşılamak için 99'inci paraşüt taburunu attı ve komutanlığını ve iki 105-mm ümesini köyün kendisinden geri çekti. Biz Buck ve havaalanından tepelerden birine. Bu işe yaramadı, Ocak 13 148'inci BHA alayı, komutanın komuta görevini kapsayan tüm birimleri dağıttı ve son saldırı için hazırlıklara başladı. Bu gibi durumlarda, kraliyetçilerin komutanı General Savatphayphane Bounchanh (kendinizi tercüme edin) vadinin kaybedildiğine ve merkeze koştuğuna karar verdi.
Kraliyetçi askerler kontrolsüz kaldılar, moralleri önce arka tabanlarına Vietnamlı bir baskın ve ardından komuta uçuşu ile baltalandı. Aynı zamanda, yine de Vietnam'ın iki katını aştı. Fakat önemli değildi.
Vietnam darbesi, kraliyet savunmasını parçalara ayırdı. Hiçbir talimatı olmayan Kraliyet ordusunun 11, 12 ve 25 alayları, hemen hemen örgütlenmemiş bir uçuşa dönüşen pozisyonlardan çekildi. Vietnam'ın önünde yalnızca 15 inci alay ve 99 inci paraşüt taburu kaldı.
Sonra bu birimlerin tamamen mağlup edildiği sert ve kısa bir kavga geldi.
15'in alayı ile mücadeleye giren Vietnamlılar, kelimenin tam anlamıyla Grad-P portatif füze fırlatıcılarından fırlattıkları 122-mm füzelerinin “yağmuru” ile su bastı. Birkaç saat sonra, hayatta kalan bir avuç 15 alayı, bitirme veya yakalanmayı önlemek için ormanda dolaşmaya çalışıyordu. Savaşın başında saldırıya uğrayanların sadece yarısı hayatta kalmayı başardı.
99 Paraşüt Taburu daha da trajik bir kader bekliyordu. Arazi şartları ve taburun düşmana göre konumu nedeniyle çekilmenin imkansız olduğu bir durumda buldu. VNA birimleri ile başlayan yakın dövüş sırasında, taburun personeli neredeyse tamamen tahrip edildi ve kısmen ele geçirildi. Sadece 13 insanları düşmandan uzaklaştırabilirdi - gerisi öldü ya da ele geçirildi.
Ocak ayının sonunda 14, dağınık Laoist kraliyetçileri neredeyse tamamen öldürüldü ya da ele geçirildi. Binlerce kişi, 174 bölümünün 316 piyade alayının manevrası altında koşuyor ve çoğunlukla teslim oluyordu. Buna karşılık, Vietnamlı piyade hızla kontrol altına alınmadan ve savaş oluşumlarını "kırmadan", orman ile büyümüş olan ağır kayalık arazide hızlıca manevra yapabilir, iyi ateş etti ve hiçbir şeyden korkmadı. Kaçan düşmana karşı duygusallık, bu insanlar da acı çekmedi. Vietnamlılar hem hazırlıkta (sınırsız) hem de moral içinde düşmanlarından üstündüler ve gece iyi savaşabiliyorlardı.
Ocak 15 gecesi, her şey bitti, Nam Buck savaşı VNA tarafından “temiz” olarak kazanıldı - düşmanın sayılardaki çift üstünlüğü ve mutlak hava üstünlüğü ile. Kraliyetçiler için geriye kalan tek şey, Amerikalılardan en az birisini kurtarmalarını istemek oldu. Amerikalılar, helikopterlerle ormandan kaçan hayatta kalan birçok kraliyetçiyi ele geçirdi.
Nam Buck'ın Savaşı, Laos'taki kraliyet hükümeti için askeri bir felaketti. Bu işlem için gönderilen 7300'ten daha fazla kişiden sadece 1400 geri döndü. En şanslı birimler - 15 ve 11 alayı - personelin yarısını kaybetti, 12 ise dörtte üçünü kaybetti. 25-th neredeyse hepsi. Genel olarak, savaş tüm orduların yarısının kraliyet ordusuna mal oldu. Yalnızca Vietnamlı mahkumlar neredeyse iki buçuk bin kişiyi ele geçirdi. Mühimmatlı 7 obüsleri, 49 geri tepme silahları, 52 harcı, kraliyetçilerin tahrip etme veya gerçekleştiremedikleri asker stokları, 11 Ocak ayından sonra Amerikan uçağının düşürdüğü tüm malzemeler ve Amerikalıların belirttiği gibi, "sayısız" küçük silah .
Nam Buck Valley Bölgesi
Operasyonun gidişatını kontrol eden ve kraliyetçilere davranışlarında yardımcı olan Amerikalılar arasında, CIA, elçilik ve yerel ajanlar arasında bir çatışma çıktı. Ajanlar, Laos'ta (Ted Sheckley) CIA konutunu suçladı. İkincisi, Nam Buck'a yapılan saldırıdan önce Vietnamlıların aktif olarak müdahale etmeye teşvik edilemediğini belirttiği “emri üzerine” olan kendi raporunun arkasında saklanıyordu. Sheckley, ABD askeri ataşesi ofisinin Laos'taki yönetimiyle başa çıkamadığı ve durumu yanlış değerlendirdiği yönündeki başarısızlığını suçladı. Ayrıca ABD’nin Sullivan’a elçisi oldu. Kendisi Nam Buck'a yapılan saldırıya karşı olmasına rağmen, operasyon sırasında hiç ülkede değildi, ancak Laos'ta silah ve mühimmat dağıttı ve kendisi hakkında "fiyasko olacağını" söylediği operasyonu engelleyebildi. . Ama hiçbir şey yapılmadı.
Öyle ya da böyle, Laos'un kuzeyindeki “iz” tehdidi ortadan kalktı ve yarım ay içinde Vietnamlıların “Tet taarruzu” Güney Vietnam'da başladı.
Elbette bu, “İz” için mücadelenin sonu anlamına gelmiyordu.
Tollroad Operasyonu ve Sürahiler Vadisi Savunması
Laos topraklarının işgali Amerikan birliklerine yasaklanmış olsa da, bu yasak keşif eylemleri için geçerli değildi. Eğer MARV-SOG savaş boyunca “Tropez” e keşif ve sabotaj yaptıysa, Tet taarruzundan sonra Amerikalılar başka bir şey yapmaya karar verdi. 1968'in sonunda, Güney Vietnam'da faaliyet gösteren 4 Piyade Tümeni birimleri tarafından gerçekleştirilen başarılı bir “Tollroad” operasyonu gerçekleştirdiler. Vietnamlıların tüm “Patika” nın tam savunmasını sağlayamadığından ve birliklerinin Laos'taki savaşlarla sınırlandırılmamasından faydalanan Amerikalılar, Güney Vietnam'a komşu olan Kamboçya ve Laos bölgelerinde Vietnamca iletişimi yok etmeye yönelik bir baskın başlattılar.
4 pd'nin mühendislik bölümleri, “2,5 ton toplam ağırlıktan daha fazla değil” raporlarında ve ayak taşıyıcılarında yazdığı gibi, araçların geçebileceği yolu bulabildi. Birincisi, Amerikalılar Kamboçya'da bu rotaya gittiler, orada birkaç Vietnamca önbellek ve yol yatağını yok ederek Laos'a gittiler. Vietnam birimlerinde çatışmalar ya da kayıplar yoktu. Aralık 1 1968, Amerikan askerleri helikopterler tarafından ele geçirildi. Bu operasyonun, Amerikalıların “yolun” Laosian kısmına karşı yaptıkları bir dizi küçük çaplı baskınlar kadar ciddi bir etkisi olmadı. Fakat bütün bunlar "iğne vuruşu" idi.
Asıl sorun, Amerikan Hava Desteği ile Kavunlar Vadisi'ne Nam Bak'tan geri dönen Hmong'ların işgali idi.
Yer Vadi Sürahiler. Vietnam'a ulaşmak kolaydır, ancak yolu kesmek için ona ulaşmak zorunda değilsiniz.
Kasım ayına kadar, Hmong lideri 1968, Wang Pao, kabilelerindeki sekiz taburun eğitilmesinin yanı sıra, Kavanozlar Vadisi'nde planlanan saldırıya katılmak için Hmong pilotlarını eğitmeyi başardı. Wang Pao'ya başarı umudunu veren ana etken, Hmong saldırılarını desteklemesi için Amerikalılarla kabul edilen avcı bombardıman uçağı savaş misyonlarının sayısıydı - günde en az 100 olması planlanıyordu. Ayrıca Wang Pao'nun yardımına Tayland merkezli, özel operasyonların 56 hava kanadından "Skyraders" ile savaş uçuşları için söz verildi.
Saldırganın, Phm Phu Thi dağının Hmongs tarafından yakalanmasına ve bölgedeki ana üs Na Na Hang için bir dizi savaş sırasında Vietnamlılar tarafından daha önce itilmiş olan Amerikan radar gözlem istasyonu Lima 85'a götürülmesi gerekiyordu. Dağ Hmongs tarafından kutsal kabul edildi ve Wang Pao, yakalanmasının halkına ilham vereceğine inandı. Daha sonra, Wang Pao, Kavanozlar Vadisi'ne saldırıyı Vietnam sınırına sürdürmeyi planladı. Eğer başarmış olsaydı “yol” kesilirdi.
Hmong şok birliklerinin saldırı bölgesinden önce saldırı bölgesine teslim edilmesi Amerikan helikopterleri tarafından gerçekleştirildi. Operasyon "Pigfat" - "domuz yağı" kod adını aldı. Bir dizi gecikmeden sonra, 6 Aralık 1968, Hmongs ABD hava desteğinin korkunç bir parıltısı ile saldırdı. İleriye baktığımızda, Hmong'lara karşı savunan VNA taburlarından birinin pozisyonunun üç gün boyunca napalmla bombalandığını söylüyoruz.
Bazen Vietnamlı 82-mm harçtan birkaç çekim yapmak yeterliydi, bu yüzden Amerikan uçakları derhal ortaya çıktı ve tonlarca bomba atmaya başladı. Vietnamlıların eylemleri, bölgedeki bitki örtüsünün bir kısmının yılın başındaki defolitçiler tarafından tahrip edilmiş olması ve Vietnamlıların bitki örtüsünü manevra örtüsü olarak kullanamaması nedeniyle karmaşıktı.
İlk başta, Hmongs yaptı, Amerikan hava desteği işe yaradı, ancak Amerikalılar bunun bedelini ödediler - yani Aralık 8'te üç uçak kaybetti - bir F-105 ve iki Skyrader. Ancak Vietnam'daki kayıplar çok büyüktü, bazı taburlardaki personelin yarısına kadar ulaştı.
Ama bir şeyler ters gitti. Birincisi, Amerikalılar vaat edilen sıralama sayısının sadece yarısını sağlayabildiler. Laos'taki savaştan sorumlu CIA ile Vietnam Savaşı sırasında “ize karşı” savaşan ABD Hava Kuvvetleri arasındaki koordinasyon eksikliği, operasyonun başlamasından kısa bir süre sonra uçağın önemli bir kısmının kamyon avından çekilmesine neden oldu. Hava Kuvvetleri Operasyonları Komando Avı. Bir süre sonra Hmong'u zor bir duruma soktu.
Vietnamlılar şiddetle direndi ve bir kural olarak, yalnızca ağır kayıplardan sonra geri çekildi. Hmong'lar bu operasyonda ilk kez partizan yöntemlerinden çekildiler ve onlara “pahalı” davrandılar. Daha önce böyle bir kayıp yaşamamışlardı ve bu ciddi bir moral bozucu faktördü.
Bununla birlikte, Aralık ayının ortasına kadar, Vietnamlıların konumu zaten çaresizdi - kayıplar muazzamdı ve Vietnam askerlerinin komutası direnmeye devam edip edemeyeceklerinden şüphe ediyordu. Ancak Vietnamlılar, daha önce Nam'da kendilerini ayıran 148 alayının onlara yardım etmeye gittiğini biliyordu, biraz zaman kazanmak zorunda kaldılar.
Ve onlar kazandı.
Vietnamlılar, Hmong birimlerinin saldırgan için mühimmat aldığı cephane istasyonunun yerini belirleyebildiler. Aralık 21 gecesi, Vietnamlılar bu noktaya karşı başarılı bir baskın düzenledi, onu yok etti ve aynı zamanda düşmanın çoktan sahip olduğu 105-mm uşaklarından birini mahvetti. Bu, Hmong'u durmaya zorladı ve 25'in Aralık ayında, 148'in alayı geri döndü ve bir saldırı başlattı. Wang Pao'nun kuvvetleriyle askeri temasa girmesi için birkaç günü kaldı. İkincisi, bu askerler onlara ulaşırsa, birliklerini parladığını fark ederek, Vietnam ahlakını baltalamayı amaçlayan bir dizi propaganda eylemi gerçekleştirdi. Böylece, 26 ve 27, Vietnam askerlerine Aralık ayında, Vietnamlı mahpusların onları düşmanlıklara katılmamaya ikna ettikleri kayıtları yayınladı. Wang Pao, bunun VNA saflarında çölleşmeye neden olacağını umuyordu. Buna paralel olarak, Taylandlı paralı asker pilotları düşmanlık alanına geri getirildi ve Muang Sui'deki Hmong destek üssü ek bir mühimmat partisi aldı.
Bunların hiçbiri yardımcı olmadı. Ocak 1 gecesi 1969, Vietnamlılar Hmong savunması düzenlerinden sızarak onbir yerel savaşçıyı ve bir Amerikan danışmanı yoldan çıkardılar. Vietnamlıların ilk birimlerinin savunma hattının gerisinde görünmesi paniğe neden oldu ve Wang Pao birlikleri bu bölgede koştu. Bir hafta sonra, Wang Pao genel bir geri çekilme olduğunu açıkladı. Pigfat operasyonu bitti.
Ancak Vietnamlılar için hiçbir şey bitmedi. Hmong çekilmesini, yılın 1966'iyle savaştıkları Na Hang'e kırmak için kullandılar. Ancak bunun “yol” ile ilgisi yoktu.
Birkaç ay boyunca Vietnamca iletişimin kesilmesi tehdidi kaldırıldı.
Hem Nam Bak'taki operasyonun hem de Kavanozlar Vadisi'nin işgalinin amaçlarının “izi” kesmeyle sınırlı olmadığı söylenmelidir. Eo, Laos'ta Komünistler tarafından kontrol edilen alanların ele geçirilmesini amaçlayan iç savaşın operasyonlarıydı. Ancak, bu alanların kaybedilmesi “yolun” kesilmesine yol açacak ve Güney'deki savaşın sürekliliğini sorgulayacaktır.
Vietnamlılar buna izin vermedi.
Hmong'lar için, Kavanozlar Vadisi'ndeki başarısızlık çok acı verici bir deneyim oldu. 1800 Aralık 6 saldırısına maruz kalan 1968 savaşçılarından 700, Ocak ayının ortasına kadar öldürüldü ve kaybedildi, 500 yaralandı. Nam Buck'da bile böyle bir kayıp yaşamadılar. Vietnamlılar bu savaşı kesinlikle kazandı, ancak onlar için fiyat çok yüksek, kayıpları daha da büyük sayılarla hesaplandı.
Hmong'lar sonuçlarının sona ermesinden ciddi biçimde korktular - savaşların sonunda VNA'nın bazı bölgeleri kendilerini ikamet alanlarından birkaç kilometre uzakta buldu ve intikamdan korktular. Cephe köylerinden kadın ve çocuklar koştular, silah tutabilen tüm erkekler köy ve köyleri için savaşmaya hazırdı. Ancak Vietnamlı gelmedi, kaydedilen ilerlemeye odaklandı.
Bu sonuçlara rağmen, Hmong liderleri Wang Pao'ya hala güveniyordu. Ve Wang Pao, Amerikan desteğine dayanarak daha fazla savaşmayı planladı.
Kavanozlar Vadisi uzun zamandır savaş alanı olacak. Fakat iş için önemli olan kritik alanlar Vietnamca tarafından korunurken, geri çekilmeyecekler ve daha fazla mücadele etmeyi de planlamışlardı.
"Yol" üzerinde, marttaki bölünme VNA'sı. Fotoğraf: LE MINH TRUONG. Bu 1966, ancak böyle durumlarda savaş boyunca hareket ettiler.
Devam edecek ...