Sema: Sana bir şey soracağım Dinçer. Cevap vermezsen de kabulümdür. Biraz zor bir soru çünkü.
Dinçer: Sor.
Sema: Biz aşık olduk mu hiç Dinçer? Bir zamanlar, ya da ne biliyim şimdi? Yani bu evden hiç aşk diye bir şey geçti mi, hatırlıyor musun? Ben unuttum çünkü. Hayır, yani bir şeyleri eleştirmek ya da seni suçlamak için sormuyorum Dinçer. Tartışmıyorum bile, inan. Gerçek anlamıyla soruyorum ben bunu. İnan bana hiçbir mecazi şey yok altında. Biz aşık olduk mu ?
Dinçer: Karımsın. Otuz yıldır hem de. Başka biri olmadı. Hiç olmadı. Seni seviyorum.
Sema: Ben de öyle. Bu evi sensiz hiç düşünemiyorum. Doğru otuz yıl. Tıraş losyonunun kokusu, o merdivenleri inişin, anahtarının şıkırtısı, o rakıyı doldururken kendine, o şişenin kenarındaki bir damlacığı şöyle yalayıvermen, çabucacık. Yani demem o ki, bunları bir gün bile görmesem üzülürüm, inan. Ama bu aşk mı bilmem Dinçer, ya da bir alışkanlık mı? Bak gel, gel. Şimdi diyorum ki, otuz yıldır her gece, sen bu baş köşede, ben de bu sandalyede otururum ya, hı, neden? E seviyoruz işte biz bu köşeleri. Sen orayı, ben de burayı da ondan işte. Ama aşık mıyız biz bu sandalyelere? Biz iyiyiz Dinçer, senle ben iyiyiz işte. Çünkü, çünkü aşk öyle kolay bulunan bir şey değil ki biz buluverelim. Bak milyar tane insan var dünyada. Vardır elbet ikimizin de aşık olacağı birileri. Ama biz birbirimizi bulduk Dinçer. İyiyiz işte. Bunu bile bulamayan o kadar çok insan var ki. Onlar herkesin aradığı, uğruna can verdiği bir şeyi buldular birlikte. Öyle ya da böyle, anladın beni değil mi? Hı? Yapman gereken bir şey var Dinçer. Beni anladın. Hadi, hadi git.
Dinçer: Seni ilk gördüğümde, üzerinde mavi bir tayyör vardı. Hatırlıyorum. Okul çayıydı öyle değil mi? Hem Leyl-i Meccani okuyor, hem Parisli genç bir kız gibi duruyordun köşede. Bu yeşil gözler hep bana bakmalı dedim içimden. Ama sende ne inat vardı ya, Allah biliyor. Hem bana bakıyor, hem de hiç bakmıyormuş gibi yapıyordun. Hiç değişmedin Sema Hanım. Aynı inat yıllardır. Öyle olsun bakalım, öyle olsun.