Nazilerin belgesel fotoğraflarına yakından bakıldığında, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Nazilerin yakaladığı bölgelerde oluşturulan Yardımcı Polis (Hilfspolizei-Hipo) saflarından gelenler, bunlarda tasvir edilenler arasında askeri yaştaki gençlerin varlığına dikkat edemez. Nasıl yani? Şu anda Kızıl Ordu saflarında işgalcilerle savaşmak, vatanlarını ve babalarının evini savunmak zorunda kalanlar aniden işgalcilerin hizmetinde buldular ...
Bunun nasıl olduğu hakkında konuşalım.
Gerçekten de, Sovyetler Birliği topraklarında kitlesel askeri taslak kararı 22 Haziran 1941'de verildi. Ertesi gün, SSCB'nin askeri 1905 ilçesinden 1918'ünde gerçekleşen 14-17 yıllık doğumdan sorumlu askeri vatandaşların seferberliği başladı. Hafta boyunca yaklaşık 5 buçuk milyon asker ve komutan Kızıl Ordu'ya katıldı. Ancak, gördüğümüz gibi, 1922-1923 doğumlu çocuklar, yani 41 ila 18-19 yaş arası çocuklar, bu itirazdan etkilenmedi. Belki de buradaki nokta, 1939'a kadar 21 yaşından itibaren aktif askeri hizmet için çağrıldıklarıdır.
Bununla birlikte, cephelerdeki zor durum, Kızıl Ordu'nun muazzam kayıpları, 10 Ağustos 1941'de Devlet Savunma Komitesini, sadece 1922-23 doğumluları değil, aynı zamanda 1894'e kadar doğmuş olanları da etkileyen ikinci seferberlik dalgasını başlatmaya zorladı. Çağrı zaten tüm ilçelerde yapıldı. Kızıl Ordu bölümünde 6,8 milyon Sovyet vatandaşı daha gitti. Ancak, unutulmamalıdır ki, düşman şu anda ülkemizin kapsamlı bir seferberlik yapmayı başaramadıkları önemli bölgelerini ele geçirdi. İşte polis saflarında ilk potansiyel polisiye kaynağı ...
Şimdi diğerleri hakkında. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk günlerinde ve haftalarında tam anlamıyla askeri istihdam bürolarını basan büyük genç kalabalıklar, birisinin kurgu değil propaganda değil, aksine en otantik gerçeklik, “betonarme” nasıl doğrulandığını belgelenmiş. Bununla birlikte, cepheye hiç acele etmeyenler vardı. Birisi savaşa gitmekten korkuyordu ve birisi taslağı "ideolojik nedenlerle" atlattı. Stalin ve Beria'nın Sovyet rejiminin her bir düşmanı icat ettiğini kanıtlamaya çalışan sadece liberal tarihçilerdir. Aslında, 1941'de devletlerini işçi ve köylü olarak görmeyenler, ne de onu savunan Kızıl Ordu, ne yazık ki, eksikti.
Bu arada, işgalciler tarafından yaratılan polise ve Schutzmann-schaft'ın cezalandırıcı ekiplerine kaydolmak için ilk sırada koşanlardı. Gerçekten nefret edilen Bolşevikler ile hesaplaşmak istedim. Kural olarak, bunlar devrim döneminde ve İç Savaş sırasında zenginliklerini, yüksek sosyal statülerini ve güçlerini kaybedenlerin çocuklarıydı. Ayrı olarak, burada da başta Ukrayna ve Baltık olmak üzere milliyetçilerden bahsetmeye değer. Bunlar, komiserleri ve etnik olarak “yanlış” olanları kesebilmek için Nazilere hizmet etmeye hazırdı.
Bununla birlikte, gelecekteki Hitler kölelerinin arasında, Sovyet rejimine karşı ölümcül bir kızgınlıktan bahsederken, ülke vatandaşlarını soymak ve güçlü bir şekilde gizlemek için olağan hayvani arzularını saklayanlar vardı. Tabii ki, Kızıl Ordu'daki taslaktan saklanıyorlardı, ancak polis memurunu “tozsuz” ve göründüğü gibi, büyük şans için güvenli hizmet olarak görüyorlardı. Suçlular da bu iğrenç kategoriye aitti, ki bu aslında hiç kimse öne çıkmadı, ama işgalciler isteyerek "asistanların" saflarını kabul ettiler. Bazı Rus film yapımcılarının vicdanı üzerine bilinçli olarak yalan söyleyen ya da sadece o yılların gerçek olayları hakkında bir fikre sahip olmayan “Nazilerle kahramanca mücadele eden” dersler hakkında hayal ürünü hikayeler bırakacağız.
Başka bir polis “genç” kategorisi de Nazilerin savaş esirlerinden seçtikleri kişilerden oluşuyordu. Çoğu zaman, savaşın ilk aşamasında, bir erkeğin hem çağrılması hem de kendi evinin hemen yanında yakalanması için zamanları vardı. Depresif, moralsiz, ruhsal olarak zayıf olan bu insanlar, basit bir seçim ile karşı karşıya kaldılar: Hilfspolizei bandajı - veya bir toplama kampı. Birisini netlik için öldürürken, olay yerinde ateş etmekle tehdit edebilirlerdi.
Her durumda, herkesin her zaman bir seçeneği vardı. Daha sonra Kızıl Ordu Nazileri Batıya geri götürdüğünde “başka yolu yoktu” zavallı güvenceleri, kesinlikle hiçbir maliyeti yoktu. Bir kahraman ya da hain olmak, açlıkla şişmek ya da bir polisin üzerinde sürünmek, gerilla sığınağında donmak, savaşlarda hayatını riske atmak ya da sivillere ve idamlarına zorbalık yapmak - burada herkes kendisi için karar verdi. Ve anavatanlarına ihanet eden, koruyucusundan cellatına dönüşen, olmayan, olmayan ve olamaz olanlar için hiçbir mazeret yoktu.