Gök kubbe altında söylenmemiş hiç bir söz yoktur, diyerek rol çaldı. Tartışmanın geri kalanında elini güçlendirmek, kozu kendi seçmek, blöf yapmak, taş çalmak niyetiyle. Gazoz da olsa ortada bir iddia yoktu ama olsun. Olsundu, onu gülümsetmese, tepeden bakmasına izin vermese yeterdi. Gerçi onun böyle bir niyeti yoktu, sadece keyifsiz bir şehirde, kifayetsiz bir çay içme niyetindelerdi pazar sabahında. Tavla isteyeyim dedi, en azından akıl oyunlarına bir son verir, umudu zara bağlar, en kötü ihtimalle yenilir, daha kötü bir ihtimal olan koltuğunun altı yırtılmış lafını bilerek yutarak tavlayı kolu altına alırdı. Ama ihtimallerle kafa yormayı da istemiyordu. İki çay diye bağırdı, kendileri gibi keyifsiz şehirde, bir türlü kifayet yükleyemediği okuldan arda kalan zamanlarda garsonluk yapan çocuğa.
-Eee, o zaman konuşmayalım mı?
-Gök kubbe ne zaman kurulur, ne zaman yıkılır. Her insan doğduğunda kendi gök kubbesinin temeli atılır, öldüğünde gök kubbesi başına yıkılır. Verdiği cevabın ciddiyetine kendi bile şaştı.
-Desene sana yağmur, kar, boran, yok, siz devletlinin yazı bizim hangi mevsimimize isabet ediyor.
-Dört mevsim yaşanıyor bende, hem ben kendi kendine yetebilen yedi insandan biriyim.
-Ağır abiliğinin de nedenini öğrenmiş olduk. Daha keşfedilmemiş zengin uranyum, titanyum gibi ağır metal kaynaklarından olsa gerek, esmerliğin de petrol rezervlerinden.
–