Yenilebilir Altının Tarihi
- Ömer Faruk YILMAZ
- March 03, 2023
- 1386
- 0
- 0
Altın Yemeğin Tarihi Antik Doğu'dan Rönesans'ın ihtişamına, simyacılardan şeflere: binlerce yıllık bir tutku tarihi.
- ANTİK MISIR'DA KUTSAL ALTIN
Altın kullanımıyla ilgili ilk kanıtlar, M.Ö. 2. binyılda Mısır'a dayanmaktadır. Amacı esas olarak adak olarak kullanılmaktı: antik Mısırlılar için, tanrılara yaklaşmanın bir yolu olarak görülüyordu. Tanrıların resmedildiği fresklerin ciltleri altın rengindeydi; firavunların mezarları ve lahitleri altınla süslüydü; ve tanrıları kazanmak için kutsal gıda olarak altın yenirdi.
- DOĞU MASALLARI
Marco Polo'nun "İbn Battuta'dan daha mükemmel bir Seyahatname" adlı kitabında, Uzak Doğu medeniyetlerinin en eski zamanlarından beri adak amaçlı olarak altın yediği anlatılıyor. Mısırlılar gibi, değerli metal yemeğinin ilahi lütuf çektiğine inanıyorlardı. Japonya'da ise daha seküler bir yaklaşım yaygın olarak görülmüştür: antik çağlarda, altın tam olarak bugün olduğu gibi yiyecek ve içeceklerin süslemesi olarak kullanıldı. Sake şişeleri altın pullarıyla parlıyordu ve en özel yemekler o değerli tozun ışıltısına sahipti. Bu geleneğin olası bir şekilde, Japon geleneğinin en eski örneklerinden biri olan çay seremonisinin ritüelleri çerçevesinde doğduğu düşünülmektedir.
- AVRUPA PARLAKLIĞI
Avrupa'da yemek için altın, Orta Çağ'da ortaya çıktı. O dönemin beyleri tarafından çok sevilen yemeklerin süslemesi için kullanıldı. Gian Galeazzo Visconti tarafından 1386'da sunulan yemekler hala tarih kitaplarında yerini almıştır: kızı Violante'nin düğününü kutlamak için Milano lordu, sturgeon, karp, ördek, bıldırcın ve keklikleri ince altın yapraklarıyla kaplayarak konuklarını memnun etti. Venedik'te 1561'de, Prens Bisignano'nun onuruna yapılan bir kutlamada (bu sefer ekmek ve istiridye için) aynı süsleme uygulandı. Yine Venedik'te, Santa Maria Celeste Manastırı'nın rahibelerinin Venedik geleneksel kurabiyesi olan "bussolai" için yemeğe altın yedirdikleri belgelenmiştir. Padova'da da, misafirleri şa
şırmak için altına maliyet konusunda sınırlama getirildi: XVI. yüzyılda, Padova Şehir Konseyi, altın kullanımını sınırlamak için bir karar aldı ve düğün yemeklerinde iki altın kaplı yemek servis edilmesine izin verildi.
Aynı dönemde, Avrupa'nın önde gelen saraylarında da altın yemeği benzer şekilde kullanıldığına dair pek çok çağdaş tanıklık vardır: Kraliçe I. Elizabeth'in masasında portakal, nar, hurma, incir ve üzüm taneleri muhteşem altın tozuyla kaplanarak sunulurdu.
- DEĞERLİ İYİLEŞTİRİCİ
Yüzyıllar boyunca birçok kişi altına iyileştirici güçler atfetti. Amerika yerlileri, altın yiyerek bedenleri havada uçurma gücüne sahip olduklarına inanırdı. Alkimistler de 15. yüzyıldan itibaren altın bazlı ilaçlar üzerinde çalışmaya başladılar ve pek çok hastalığı tedavi etmek için bir panacea olarak görüyorlardı. 16. yüzyılda Avrupa'da, yemekten sonra yenilen altın kaplı bir şekerleme güvenilir bir kalp ilacı olarak kabul edildi. Aynı zamanda, Milano'da, eczacılar ilaçların tadını kaplayan altın yaprakları kullanmaya başladılar. Bu uygulama, bugün hala kullanılan "ilaçların tadını kaplamak" deyimine neden oldu.
- DÜNYA ÇAPINDA ÜNLÜLÜK
- yüzyıldan sonra altın yemeği kullanımıyla ilgili çok az kanıt bulunmaktadır. Büyük sarayların parıltısı gibi, parlaklığı neredeyse tamamen yemek kültüründen kaybolana kadar azalmıştır. Gualtiero Marchesi, 1981 yılında ünlü altın yapraklı safranlı risottoyu icat ettiği için ona altın yemeği parıltısını geri getirmekle övgü verilmelidir. Michelin yıldızlı şefler, çok ödüllü barmanlar, pasta tasarımcıları, çikolata ve likör üreticileri bu özelliği yeniden keşfettiler ve yeniden keşfettiler, altın yemeği yeni milenyumun mutfağındaki bir zorunluluk haline getirdiler.